M_Set_02

مجموعه
مقالات عقل و
أندیشه و
فلسفه

مجموعه
مقالات عقل و
أندیشه و
فلسفه

مقاله
02            تفکّر
فلسفی و تفکّر
لدنّی

مقاله
04             علم و
فلسفه أدیان
قشری

مقاله
05             تقسیم
علوم و فلسفه

مقاله
06             فلسفه
و علوم انسانی

مقاله
07             أرزشهای
بدون أرزش

مقاله
08             آیا
من خوئم هستم
؟

مقاله
09             فکر
و تفکّر باطل

مقاله
10             نفس
یا روان و
تضاد آن

مقاله
11             عقل
و ناخوآگاه

مقاله
18             تفکّر
غر بی و تفکّر
شرقی

مقاله
19             عقل
و جنون

مقاله
20             تضاد

مقاله
21             خیال
و تخیّل و
تغییر و تبدیل

مقاله
23             تصوّر

مقاله
24             تکامل
عقلی یا تکامل
شهودی

مقاله
26             علّت
و معلول

مقاله
27             کمیّت
و کیفیّت

مقاله
31             جقیقت
و مکانیزم ذهن

مقاله
34             اختیار
و مسؤلیّت

مقاله
36             اُمور
کلّی و
سنَخیّت

مقاله
46             أپیستمولوجی
و أندیشه

مقاله
48             فرهنگ
و سُنّت

مقاله
49             عقل

مقاله
51             تصوّر
ذهنی

مقاله
52             شناخت
و معر فت و
آگاهی

مقاله
53             دیالکتیک

مقاله
54             قضایای
منطقی

مقاله
55             إستدلال

مقاله
56             طبیعت
ناسوتی

مقاله
57             جهان
بینی و وجوئ
وهستی

مقاله
58             إصالت
ماده

مقاله
59             باز
بحثی در
اصالتهای
وجود

مقاله
60             بحثی
در اصالت وجود

مقاله
61             مقولاتی
د ر فلسفه

مقاله
62             خلاء
یا فراغ

مقاله
63             سمپاتی
وهم آهنگی با
جهان

مقاله
69             أصل
جبر و اختیار

مقاله 83             حافظه
و فراموشی و
خود آگاه و نا
خودآگاه

مقاله
86             جبر
و اختیار

مقاله
87             تفکّر
و تعقّل

مقاله
89             هوش
و عقل

مقاله
90             إحساس
و إدراک

مقاله
97             سارتر
و اصالت وجود
انسان

مقاله
106           سنجش
هوش

مقاله
108           ترشّح
مغز یا إلهام
الهی

مقاله
131           حقیقت
و مکانیزم ذهن

مقاله
132           پوز
یتویزم و
عرفان نوین

مقاله
133           عقبل
نوین و علم
بشر

مقاله
143           منشأ
شناخت و معرفت

مقاله
144           إصالت
عقل و نامعقول

مقاله
145           انواع
شناخت و معرفت

مقاله
146           مرزهای
شناخت و معرفت

مقاله
147           مکتب
اصالت معنی
متعالی و
ایدآلیزم

مقاله
148           کانت
اُلگوی اصالت
معنی

مقاله
149           پوزیتویزم
اصالت ریاضی

مقاله
150            رابطه
شناخت ومعرفت
با علوم فلسفی

مقاله
154           منطق
صوری یا لوجیک

مقاله
155           سایبر
نیتیک یا ملکه
شدن در حافظه

مقاله
159          نقد فلسفه

مقاله
168           أندیشه
و شناخت

مقاله
193           طبقات
عقلی انسان

مقاله
217           بی
تهایت ها

مقاله
218           برهان

مقاله
227           خیال
و تخیّل

مقاله
228           صورت
ومعنی

M002

تفکّر
فلسفی و تفکّر
لدنّی

فلسفه
شهودی روزنه
ای بسوی خدا

بناﻡ
ﺧﺪﺍﻳﻢ ﮐﻪ
ﺟﺎﻥ ﻭﺧﺮﺩم
ﺁﻓﺮﻳﺪ

ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺍ
ﻫﺮچه ﺩﺍﺭﻡ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ، ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬی زﻣﺎن
اﻣﺎﻧﺖ خود را
پس میدﻫﻢ. ﻭﻟﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺑﻮﺍﻟﻬﻮﺳﻢ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻫﻰﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺫﮐﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻫﻬﺎ را
ﻧﻤﻰ ﺑﺮﻡ، ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
این مقاله نیز
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﺍﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﺷﻮﻧﺪ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ
ﺑﺘﺎﺯﮔﻰ
ﻫَﻮَس ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺤﻘﻴﻘت
ﺒﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺭﺍﻩ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺯی
ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺑﺤﻘﻴﻘت ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺭﺍﻩ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
و سریع ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻋﻤﺮ
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭﺍﺯ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮی ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. پس
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍه ﻫﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺍنی که ﺪﺭﭼﻪ
ﻭﺿﻌﻰ ﺧﻮﺍﻫند
ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ ﻣﻰ
ﻧﻮﻳﺴﻢ. ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﻴﺴﺖ
ﺳﺎﻝ ﮐﻮﺷﺶ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺍﻭ
ﺑﺤﻴﺮﺕ
ﻭﭘﻮﭼﻰ ﻭ
ﻧﻬﻠﻴﺴﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
به ﺩﻭﺭی ﺍﺯ
ﺣﻖّ می
أنجاﻣﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﻴﺴﺖ
ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ ﺗﻠف
ﺸﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﻤﻮﺩﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﺍﻩ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ ولی
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻴﻠﻰ
دیر ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻳﺎ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﺃﺳﻴﺮ
ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﮔﺮﺩید. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺑﻰ
ﻣﻬﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮفت، ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﺎﻣﻞ
ﺍﻭ ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰﻫﺎﻯ
ﺭﺍﻩ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺯ صفحه ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
روح، ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍﻫﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ شاید
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻡ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ، ﺑﺎ ﻧﺎ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻗﻠﻤﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ،
ﻭ ﺑﺎ ﺿﻌﻒ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﺩﺑﻰ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩﻡ
برسم، ﮐﻪ ﮐﺴﺐ
ﺩﻝ ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ،
ﻭ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍوند ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
مصطفوی و ششم
ﻣﺤﻤﺪی ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻭﻟﻰّ و ربّ
مربّی ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺠﻨﻮﻥ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﺭﺍﻩ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﻰ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻟﻴﻠﻰ یا
ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺎﺑﻊ ﻣﻴﻞ ﺷﺘﺮ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ. زیرا
ﺍﻳﻦ ﺷﺘﺮ بچه
اش ﺟﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﻨﺰﻝ ﻟﻴﻠﻰ
ﺟﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ.

ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﮐﻤﻚ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺗﺄﻣّﻞ ﮐﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﻮﺩ، ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﮐﻤﻚ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺘﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
وهدف ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﮐﻤﻚ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭ ﺑﺴﻠﻮﻙ با
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﻭ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺭﺍﻩ
ﻳﺎﺑﻰ ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﺻﺤﺒﺖ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺪﻑ ﺑﺴﺎﻣﺎﻥ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍوند
ﻭﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪ. ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺳﻔﺮﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻬﺪﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ
ﻣﮑﺎن ﻭ ﺯﻣﺎن مطرح
ﻧﻴﺴﺖ. چون
ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮ
ﺩﺭﺳﻔﺮ
ﻭﻫﻤﻮﺍﺭ
ﺗﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﻔﺮنیز
ﺑﻰ ﺧﻄﺮ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺑﻤﻄﻠﻖ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺎﻧﺪ، ﻭلی
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ
میباشد. ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻧﻘﺪﺭﻫﺎ
ﻫﻢ ﺯﻣﺎن
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﻭ
ﺻﺤﻴﺢ ﺗﺮ
ﺩﺭنحوه ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺧﻄﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺁثاﺭ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺸﻮّﻕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳن ﺁثاﺭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧیست
ﻭﻟﻰ ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ ﻣﺤﺴﻮس
ﻫﺴﺖ. و ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩه
ای ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﻣﻘﺮّﺏ ﺗﺮ
ﺑﺨﺪﺍوند
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﺮّﻑ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭعمل
ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
برای ﺯﺧﻢ های
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺭﺍﻩ
ﻣَﺮﻫَﻢ بهتر
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
شناخت ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺰ برایﻫﺮﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
میسّر ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، که
ﺑﺎﻳﺪ شناخت
راهنمای الهی
خودﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺖ. ﺑﺮﮔﺮﺩﻳﻢ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﻄﻠﺐ
ﺍﻭﻝ. (ﮐﻠّﻴّﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴفه) که
فلسفه ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻰ ﺑﺮﺩ. میدانیم
که
ﻓﮑﺮﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭﺳﺖ،
تنها ﻓﺮﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥها
نیز ﺑﺎﻫﻢ ﻭ
ﺣﺘﻰ درﻣﻠﻞ
ﻭﺯﻣانهای
مختلف، ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺭﺍ با هم
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻳﺎ
ﻓﮑﺮﻯ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﻔس
(ﺑﻮ
ﺍﻟﻬﻮس)انسان ﺑﺎﺷﺪ،
و ﻳﺎ افکاری
ﮐﻪ ﺑﻈﻠﻢ ﻭ
ﺳﺘﻢ ﺑﺮﻣﺎ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﮐﺮﺩه
ﺒﺎﺷﻨﺪ. آیا
میتواند با
اصالت
ﻓﮑﺮﻭﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺷﺎﻳﺴته ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺩه
ﺒﺎﺷﺪ، ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ؟ ﻭﻣﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻔﮑﺮ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻧﺰﺩﮐﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷیم. ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﻴﻢ.

ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﮔفته ﺼﺤﺒت کن
ﺗﺎ ﺗﻮﺭﺍ
(ﺑﺒﻴﻨﻢ). ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻠﺎﻡ
ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ ﮔﺮ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﻓﮑﺮﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﮑﺮ
ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻏﺼّﻪ
ﻭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺁﻣﺪه اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﮑﺮﻭﺃﻧﺪﻳشه
اﻯ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺣﻖ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﺑﻐﻠﻂ
ﻧﺎﻡ ﻓﮑﺮ
ﺑﺨﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ در
واقع ﻳﻚ ﺑﻠﺎ
ﺗﮑﻠﻴﻔﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻓﮑﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮاست. ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺣﻴﺮﺕ شدن ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﻓﮑﺮ
ﺑﺪ، ﮐﻪ ﺣﺎﺻﻞ
ﺣﻴﺮﺕ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺳﺖ،
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺎﻝ ﻭ
ﻏﺼّﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﻰ ﻣﺤﺘﻮﺍ ﻳﺎ
ﺑَﺪ ﻣﺤﺘﻮﺍ. و
ﻳﺎ ﻓﮑﺮﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻤﺎ
باشد، ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ برای
ﭘسﺍﺯﻣﺮﮒ میباشد.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺞ
ﻓﮑﺮﻯ، ﻳﺎ
(ﻓﮑﺮ ﺩﺭ ﺑﻰ
ﻓﮑﺮﻯ) ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ الهی ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ نفس
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، برخلاف
ﻓﮑﺮﺑﺪﻳﻬﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ است که
ﺩﺭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ دارند.
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻏﺎﻳﺖ
ﻭﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻧﺞ
ﻭحتی ﻓﻮﺭﻯ
ﺑﻤﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮ ﺑﻨﻮ
می باشد. ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺶ ﺗﻨﻬﺎ
ﻟﺤظه ای ﺮﺍ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺩﺭﻧﮓ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺳﺨﺖ ﻭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. زﻳﺮﺍ
(تفکّر طبیعی)
وحیوانی ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻘﺎﺑﻞ(ﺗﻔﮑّﺮ
ﻟﺪﻧّﻰ)
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻠّﺘﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﻳﺎ
بالعکس
ﺍﺯﻋﻘﻞ
دیگران
وامانده
ﺟﻠﻮه گر ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﻣﻠّﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ(ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ)ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ(ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﻳﺞ) ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﻣﺪﺍﻭم
ﺒﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ و
زنده ای
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺄﺭﻣﻐﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺑﺎ
ﻫﻤّﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺳﻄﺢ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻘﻠی ﻮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
برتری ﺭﺍﻳﺞ
یک ﻗﻮﻡ ﮔﺮﺩﺩ. ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ
ﻭﻫﺮﻣﻘﺪﺍﺭﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻫﺮﻗﻮﻣﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻭ
ﺃﺑﺪﻯ ﺑﻴﻦ
ﺍﻗﻮﺍﻡ باقی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ. ﺳﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﻮﻡ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺩﺭﭘﻴﺸﺎﭘﻴﺶ
ﻣﻠﻞ ﺩﻳﮕﺮ، ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻗﻮﻣﻰ
ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ دریّ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﺣﻮﺽ
ﮐﻮثربا هم ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﺯ
ﮔﻨﺪﻡ ﮔﻨﺪﻡ
ﺑﺮﻭﻳﺪ و ﺟﻮ
ﺯﺟﻮ. ﻭﺍﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ، ﻓﺼﻞﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮو
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
مربوطه
و(ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺷﺪﻩ)
پیدا میگردد. ﺁﺭﻳﺎئی
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺷﺮﻳف
ﻮ ﺳﻴّﺪ
ﻭمقدّس
ﺧﺪﺍﺋﻰ
میباشد. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺳﺎﻧﺴﮑﺮﻳﺖ
ﻣﺎﺩﺭ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ،
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ چنین
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭنسلهای
ﺩﻳﮕﺮ
مستعدان
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ در
بین ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻫﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺸﺮ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮ،
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻫﻤﻴﻦ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻧﻪ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﺋﻰ،
ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰﻫﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﺪﺭﻙ شهودی
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ برای پس ﺍﺯﻣﺮﮒ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ،
ﺍﮔﺮ (ﺩﺍﻧﺶ) ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﻭﻋﻠﻢ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺭﺳﺘﺎﺭﻩ
ثریّا بوده
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﻰ ﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺳﺘﺶ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ. (ﺳﻠﻤﺎﻥ)
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
همان ﭘﺎﺭﺳﺎﻯ
ﺩﻝ ﮐﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
میباشد. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ چون
ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻓﺮﺷﺘﻪ، ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺣﻮﺽ
ﮐﻮثر ﻳﺎ همان
ﻣﮑﺘﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑزبان(
دَری ﻔﺎﺭﺳﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ)
ﮔﻔﺘﮕﻮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻇﻰ
ﻋﺮﺑﻰ ﻳﺎ
ﻓﺮﻧﮕﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻓﺴﻮس که ﻤﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑأﺭﺝ ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ مقام
نوع بشری ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﮋﺍﺩ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﺋﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺮﺻﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺮﺳﺮ
ﻧﮋﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻫﻤﻪ
ﮔﻮﻧﻪ درجات
تکاملی
ﺍﻧﺴﺎنی ﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﺟﺎﺋﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻬﺘﺮ،
ﻭﺟﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻋﻘﺐ
ﺗﺮ قرار
دارند. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮﺟﺎمعه اﻯ
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍﻳﺞ
ﻭﺣﺘﻰ ﺳﻄﺢ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﻳج ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻫﺮﺟﺎمعه
ﻫﺴتند که ﺑﺎﻳﺪ
سطح عقل جامعه
خود را بالا
بکشند.

ﻓﮑﺮﻭﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ با ﻋﺼﻮﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
تفاوت ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺩﻭﺯﻣﺎﻥ ﻭﺩﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﺑﺸﺮﻯ
بخوبی ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ ﺑﺎ
ﺑﺪﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻋﺼﺮ ﺣَﺠَﺮ
ﺻﺪ ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﻕ ﻓﮑﺮﻣﺎ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ
ﻭﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ولایت محمدی، ﮐﻪ
تنها ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ بدان
رسیده وبا
شهود ششم
نورﻗﺎﺋم ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
هستند
ﺑﺴﻴﺎﺭﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺪﺭ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻦ
ﻓﮑﺮﻭﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻋﺼﺮﻣﻬﺪﻯﻣﻮﻋﻮﺩ،
ﺍﻭﻟﻴﻦ
پیاﻣﺒﺮ(ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ) و ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
الله (ﺃﻫﻮ) ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﻬﺪﻳﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ برتر
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮﻯ برای آینده
انسان ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﭘﺮﺩﻩ ﻧﻮﺭ ﻭ ﻇﻠﻤﺖ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
هست. ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ حتی
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭﺟﻨﮕﻞ
ﺑﺎ ﻓﮑﺮ ﺳﺎﺩه
اﺵ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ
ﻓﮑﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺪﺍﺋﻰ دارند،
ﻭﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪ
ﻓﮑﺮ ﮐﻮﺩﻙ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺭﻭﺍﻧﮑﺎﻭﺍﻥ،
ﮐﺴﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋُﻘﺪﻩ
ﻭﮐُﻤﭙﻠِﮑس
نمیباشد. ﭘس
همه ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﺩﺭﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺍﺭند. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﻋﻤﻖ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﮑﺮﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ، و
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ چگوﻧﻪ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﺯﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻭﻣﮑاﺘﺐ
ﺑﻨﺎﻡ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭﻋﺎﻟِﻢ
ﺑﺎ ﺭﻳﺶ ﺑُﺰﻯ،
ﻭﻳﺎ تحت
عنوان ﺃﻫﻞ
ﻣﻨﻄﻖ ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﻭﻣﺠﺎﺩﻟﻪ، ﻭ
ﻋﺎﻟِﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ
ﺟﺎمعه شناس
که ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﻄﺎﻣﻊ ﻭ
ﺃﻧﮕﻴﺰه ﻫﺎﻯ
ﺟﺎه ﻄﻠﺒﻰ ﻭ
ﺷﻬﺮﺕ ﻭ ثرﻭﺕ
خود هستند، خبری
ﺍﺯ ﻓﮑﺮ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ، ﺍﮔﺮ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺑﻴﺴﻮﺍﺩﻯ ﻭ
ﺑﺪﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺟﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺯﻣﺮﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﺸﻴﺎﺭﺍﻥ
ﻋﺮﺷﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺧﻴﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ، ﻭ
ﺭﺍﻩ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
از نوع الهی و
ﺍﺯﻃﺮﻳﻖ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋُﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﺩﺭمکتب
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﮔﻴﺮﻳﻢ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻤﻰ اسلام، ﻭحتی
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫب
ﻤﻌﺮﻭﻑ
ﻭﻗﺸﺮی
ﻮﻣﺸﺮﻙ اسلامی،
که ﺠﺰﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
کارﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳن ﺮﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﻗﺪﺭ
ﻓﺘﻮﺣﺎﺗﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ، ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺭؤﻴﺎﺋﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺮﻭﻯ ﻣﺎ ﺑﺎﺯ
می ﮔﺮﺩﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻳﻢ ﻭﻳﺎ
جاﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ
ﻭﺍﻣﺎﻧﺪﻩ
ﮔﺮﺩﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺂﺧﺮ ﺧﻂ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻳﻢ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺨﻴﻠﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ
ﻋﻨﻮﺍﻥ( ﺷﻬﻴﺪ
ﺷﺎﻫﺪ) ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.

البته
که ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺗَﻔﻠﺴُﻒ ﻧﻴﺰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻔﮑّﺮ هست،
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﮑﺮ ﻋﻮﺍﻡ، ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ در
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﮑﺮﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺪﺍﺭﺩ.
پس ﻫﻤﻴﻦ قدر
سال ها تکرار
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ برای هر
انسانی ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍند
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ( ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ)
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
فرشته گونه
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭالاّ
بدون سلوک
الهی همین
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎی
جهنّم جهان
درﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎی
صورتهای نوعی
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
را ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. که ﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺪ. ﻟﺬﺍ
درﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ننماﺋﻴﻢ، ﺑﻘﻮﻝ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ، ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ژنتیک روحی
ونوعی ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭبرای
همین
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯی
ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪه
ایم. ﻭﺑﺎﻫﻤﻴن
ﺼﻔﺎتﻮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐسﺪﺭﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ نخواهد
بود. ﻭلیﻫﺮﭼﻪ
درسلوک
وپاکسازی
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ، ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮﻭﻋﻘﻞ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ همه
موجودات
(ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ)ﺍﺯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘسﺍﺯ
ﻣﺮﮒ خود ﺭﺍ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺑﺠﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺿﻤﻦ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺟﻌﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩند. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ که
ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﻭ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
نیازمند
ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣل سلوکی
وارادی
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ. ﻭ
ﺍﮔﺮکه به (ﺴﻴﺮ
ﺃﻧﻔُس)
ﻳﺎهمانﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ،
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ (ﺳﻴﺮ
ﺁﻓﺎﻗﻰ)
ﻭﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮی
ﻓﮑﺮﻯﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺯﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎی
آن نپرﺩﺍﺯﻳﻢ. ﻗﻄﻌﺎ
ﻭﺷﺪﻳﺪﺍ حتی
ازﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ (ﺗﮑﺎﻣﻞ
در واقع ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ) سلوکی
بشکل
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦداری
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺮ
ﺁﻓﺎﻗﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﻢ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮﻣﻨﺠﺮﺑﻠﺤظه
ایﺑﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻭﺟﺪﺍن ﺸﺨﺺ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮔﺸﺘﻪ
ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻗﺎﻃﻊ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭ(ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﺼﻮﺣﻰ)
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻨﺪ،
ﻭﺑﺠﺰ ﺑﺮﺍﻩ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺍﻟﻬﻰ راه دیگری
ﻧﺮﻭﺩ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻮﮐﻮﻝ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻧﻔسﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﻣﻌﻠّﻢ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻮﺩ.

ﭼﻬﺎﺭﮔﺮﻭه
ﻔﮑﺮ ﺍﺻﻠﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻧﺨﺴﺖ
(ﺗﻔﮑّﺮﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ)
ﻭ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ. ﺩﻭﻡ
ﺗﻔﮑّﺮ
(ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻋﻠﻤﻰ)
ﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻰ.
وﺳﻮﻡ (ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ)ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ است، وﻳﺎ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
وحیوانی خودﻣﺎن
می ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ
ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. بالأخره
نوع ﭼﻬﺎﺭﻡ(
ﺗﻔﮑّﺮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ)
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺪﻧّﻰ
ﮐﺎملان ﺰﻣﺎﻥ،
که ﺩﺭ
ﺁثاﺭﺩﺭﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ آمده. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﻭدر ﺩﺭﻙ ﮐﺴﻰ
نخواهد بود، ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ قطره ای
ﻧﭽﺸﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
هرکسﺑﻘﺪﺭﻣﻌﺮﻓﺖ
یعنی شناخت
مراتب تجلّیات
ﺷﻬﻮﺩی ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺭﻭﺍﻥ
وکسب ﺳﺮﻋﺖ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻋﻤﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﺷﻴﺮﻳﻨﻰﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ هست، ﻭیا
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ ﻓﮑﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. زیرا
آنگاه ﻧﻈﻴﺮﻯ
در ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ بلکه
ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﮑﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
میباشد. ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﭼﻮن
ﺪﻳﮕﺮ ﺗﺠﺎﺭب
ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺩﺍﺭﺩ،
که ﻨﻮﻉ ﺿﻌﻴف
ﻴﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺁﻥ، ﻧﺰﺩ
ﻫمه اﻓﺮﺍﺩ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
حتی ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺎ (ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﺧﻄﺎ
ومجازات) ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺁﺧﺮین اﻣﻴﺪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭحتی
ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ که
اﻧﮑﺎﺭ ﺧﺪﺍ را
ﺩﺍﺭﺩ. ولی وی
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺠﺮبه
اﻯ ﺭﺍ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳت
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐﻪ
آنرا بی اساس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭالاّ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ های
ششگانه بشری، ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺧﻮﺩ، چنان
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭند، ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻭﻫﻴﺠﺎﻥ ﺁﻭﺭ
ﻭ ﭘُﺮ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﺨﺼﻰ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﭙﺮﻭﺭﺵ
ﺍﺭﺍﺩﻯ دارد، ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺟﺎﻥ
ﻫﻢ ﮐﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺣﻘﻴﻘت
ﺸﻨﺎﺳﻰ وتفکّر
عرفانی ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﻫﺴﺖ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ(
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪف)
عمده ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻋﻠّت
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ تمامی
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭﺍﺭﻭﺍﺡ
میباشد. ﻭتا
ﮐﻨﻮﻥ از
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ
برای
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎی أبدی، ﻫﻤﻴﻦ
هدف پرورش
دادن (ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ )انسان
درﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﻨﻰ نوع
ﺳﻠﻮکیاﺳﺖ، ﻭﻫﺪﻑ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. وﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮدر
کمال نوعی
ﻧﺮﻓﺖ، طبیعتا
ومنطقا
ﻣﮑﺮﺭﺍ
ﭘﺎﺋﻴن ﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ، ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺧﻮﺩ را
ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
(ﺍﻳن هماﻧﻰ )
مقام الهی
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻳﺎ
ﻗﺎﺋﻢ، و
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻭﺍﺟﺐ
الهی و ﮐﻤﺎﻝ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ بعد
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎن هاﻯ
ﺭﻭﺯﻣﺮّﻩ، ﺍﺯ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺩ پیش رفتی ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻧﻈﺮﻳّﺎت
ﺼﺮﻳﺢ ﻭﻓﻨّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭلی
عاﺭﻓﺎن الهی
ﻭﺑﺎ ﻋﻠﻢ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﻣﻄﻤﺌﻦ ﺧﻮﺩ،
ولو
ﺑﻄﻮﺭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺯ ﻏﺎﻳﺎﺕ
وهدفها
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺩﺭﭘﻴش
ﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻭ
ﺩﺭﻋﻤﻞ با
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ از نردبان
انواع ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺖ. ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﻣﮑﺘﺐ
ﻫﺮﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺯﺍﺋیدﻩ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺁﻳنه اﻯ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺍﻥ وی
ﺩﺭﻫﺮﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻗﻮﻡ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ در
اختیار دارد. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺯﻣﺎﻥ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﻫﺮﺟﺎمعه
ﻫﺴﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺮﻭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺣﺰﺑﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺎﻫﻢ دارند. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ، ﺍﺣﺘﻤﺎلا
ﺍﺯ ﮔﺮﻭه ﺨﻮﺩ
ﺑﮕﺮﻭﻩ
ﺑﺎﻓﮑﺮ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
باز ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. وﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻫﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻓﮑﺮ
ﻳﻚ ﻋﺼﺮ ﺍﺯ ﻳﻚ ﻗﻮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻫِﮕﻞ، ﻳﻚ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻋﻤﺪﻩ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮف(عقل
ﮐﻠّی)
ﻘﻮﻣﻰﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺪﺭﻙ ﺧﻮﺩﺵ
رسیده ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻌﺒﺎﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ( ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ) هر
ﻗﻮﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎلاترﻳﻦ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻥ
ﮐﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﻭﺑﺎ
ﺯﺣﻤت بسیار
ﻮﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎ
است. ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻓﻨّﻰ ﺗﺎ
ﺍﻧﺪﺍﺯه اﻯ
ﻣﺠﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎ (ﻋﻘﻞ
ﮐﻞّ ﺑﺸﺮﻯ) و
ایدآل ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺧﻴﻠﻰ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻭﺍﺻﻠﺎن
اﻟﻬﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻤﺮﺍتبی اﺯ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، و
ﺣﺘﻰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻋﻘﻠﻰ، ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻭتا
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻋﻘﺐ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ
ﺁﻏﺎﺯﮔﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ، ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎن ﻤﻦ،
ﺍﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻧﻴﺰ ﺃﺷﺮﻑ ﻭ
ﺃﻓﻀﻞ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ،
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻣﻘﺎم ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺁﻳﻨﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻤﺎﻯ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴتند، و ﻧﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺁﻳﻨﻪ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭلی
ﻧﻪ بعنوان
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻭﺑﻘﻮﻝﻫﮕﻞ،
فیلسوفان
ﺭﻭﺡ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣؤﺳﺴﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻭ ﺷﮑﻞ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﮑﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺭﻧﮓ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﻣﻠّﺘﻰ ﻳﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻣﻠﺘﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻋﺼﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﮕﻞ
ﺁﻧﺮﺍ(ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻳﻚ ﻋﺼﺮ)
می ﺨﻮﺍﻧﺪ. ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﮐﻪ ﺁﻥ ﻣﻠّﺖ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺁﻥ
عقل ﺩﺭﻙ و
شناخت ﮐﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻔﻮّﻕ
ﻣﻠّﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﺁﻥ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻠﻞ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﻋﺎﻣﻞ
ﺳﻘﻮﻁ
ﺗﻤﺪّﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓت هر
ﺟﺎمعه
ﻮﻣﻠّﺘﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﺰﺩیک ﺘﺮ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭند، ﺑﺨﺼﻮﺹ
که ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
افکارحقیقی تر
دارند. ﻭالاّ
قومیﺩﺭﺣﺎﻝ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷند. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺳﻄﺢ ﻓﮑﺮ
ﺟﻤﻌﻰ ﻫﺮ
ﻣﻠّﺖ، ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻳﺎ
ﺑﻔﺴﺎﺩ ﻭﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻋﻘﺐ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﮐﺮﺩه
اﺳﺖ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻫﮕﻞ، ﻫﺮ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺷﮑﺴﺖ ﻣی
ﺨﻮﺭﺩ، ﭼﻪ
ﻧﻈﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺻﻞ ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﮐﺮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ وﻳﺎ
ﻓﮑﺮ ﮐﺎﺫﺑﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺯ ﮔﺸﺘﻪ،
ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ ﻓﮑﺮ
ﺑِکر ﻭﺗﺎﺯه
اﻯ، ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﻭ
ﺟﻨﮕﺠﻮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻓﮑﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺩﻟﻴﻞ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻓﮑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﻧﺪﻩ
ﻭﺣﺸﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ مولا
علیّ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻣﻮﺳﻰ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺯﻭﺭﻣﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ موسی
ﺩﺭﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺯﺑﻮﺩ. ﻧﻪ
ﺩﺭﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻣﺎﺩﻯ. ﻋﻠﻰّ
که ﺪﺭ ﻣﻘﺎﺑل
ﺸﮑﺴت ﻤﺎﺩﻯ، ﭘﻴﺮﻭﺯی
ﺤﻘّﺎﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﻭ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰاین
حقیقت ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺭﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺩﺍﺋﻢ ﻋﻠﻰّ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﮐﻪ
سالکان ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
چهارم ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯعلیّ ﻧﻘﺶ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﺑّﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫمه اﺭﻭﺍﺡ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺣﺘﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻭن
ﺃﺗﻤﻬﺎ، ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﺍﺭﺗﻀﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. که
ﻔﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻓﮑﺮﻫﺎ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺴﺘﻪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺟﻮﺍﻣﻊ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻓﮑﺮﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﻨﺎﺑﻮﺩﻯ می
ﺮﻭﻧﺪ. ﻳﺎ
ﺑﺎﺻطلاﺡ
ﺍﺯﻫﺮ ﻃﺮﻑ ﮐﻪ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ
ﺑﺴﻮﺩ ﺍﺳﻠﺎﻡ،
ﻳﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻔﮑﺮ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻧﻴﺰ ﺷﺮﮐﺖ
ﻧﮑﺮﺩه اﻧﺪ، ﻭﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﺎﻓﺮ ﻣﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﻳﺎ ﻣﺸﺮﻙ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻓﮑﺮ ﻟﺪﻧّﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺯ، ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
کار ﺁﻥ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ یک
روح ﻣﻰ ﮐﺸﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺩﻳﺮ ﻳﺎ
ﺯﻭﺩ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺷﺎﻥ
ﺑﺪﺳﺖ ﻫﻢ
ﺗﺼﻔیه
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺗﺼﻔﻴﻪ جسدی و
فلسفی
ﻭﺑﺰﻭﺍﻝ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﮔﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﻴﻨﺪﺍﺯﺩ، ﺩﻧﻴﺎ
ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﺩﺭ
ﺁﻳﻪ( ﻟﻮلا
ﺩﻓﻊ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻨﺎس
ﺑﻌﻀﻬﻢ ﺑﺒﻌﺾ). امروزه
نیز ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ، ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺭﺩﻭﻗﻄﺐ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺷﺪﻩ ﻭﺑﺠﺎﻥ
ﻫﻢ ﺍﻓﺘﺎﺩه
اﻧﺪ. ﻳﮑﻰ
ﭘﻴﺮﻭ ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﮑﺮﻯ(ﺟﻮﻥ
ﻟﺎﻙ)
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﮐﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭﺵ ﺩﺭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺍﻳﺎلاﺕ
ﻣﺘﺤﺪ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺗثبیت ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ
ﻳﮑﻰ ﻗﻄﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺭﮐس ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻭﺳﻂ
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺮﻭ ﻓﮑﺮ
ﮔﺎﻧﺪﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺳﻮﻡ
میدانند، ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺻﻠﺢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮔﺮچه
ﺒﻘیه ﻤﮑﺎﺗب
ﺪﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺎﻧﻪ ﻧﺎﻡ
ﻫﺎﻯ ﭘﻮﺷﺸﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧته اند. ﺗﻤﺎﻡ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﭼﻪ ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﻢ
ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺎﭘﻴﺘﺎﻟﻴﺴم
ﻮﻳﺎ ﺑﻴﻄﺮﻑ
باشند. ﻭﻟﻰ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍت همه
ﺁﻧﻬﺎ ﺟﻬت
ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
باشد. پسﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺴﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ عامل ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻮﺩ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ، ﺩﺭ
ﺟﻬﺖ ﺩﺭﻙ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ، ﻭ
ﺑﻘﺼﺪ(ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻧﻮﻉ)ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
(ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ)ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺯ(ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ) ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻗﺪﺭﺕ
ﻓﻬﻢ ﻭ
ﻣﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﺍﻧﺼﺎﻓﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺑﻮﺩ، ﻗﺎﺩﺭ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎ ﮐﻤﻚ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
نمایند، ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ بوده
باشد. ﻭالاّ
ﻫﺮﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
در هر ﻓﺮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺑﺴلوﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، ﻧﺎﭼﺎﺭ
میگردند
ﺑﺮﺍﻯ حفظ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻰ کنند. ﻭﺍﺯ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ نمایند.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ ﻧﻘﺪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻳﺎ
ﻣﻨﻄﻘﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺟﺰ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺩﺍﻏﺘﺮ
ﮐﺮﺩن ﺠﻬﻨّﻢ
ﺁﻳﻨﺪه ﺨﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩه
اﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
بدتر بشری
ﻭﻣﺴﺦ حیوانی
ﻭ ﻓﺴﺦ
وگندیدگی
گیاهی ﻭﺭﺳﺦ و
رسوخ جمادی
ﻭحتی ﻭﺳﺦ چون
چرک تحت
جمادیﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ. ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺷﺎﻧس
ﻧﺠﺎت اﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ندارند،
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎن
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
احتمالی ﺑﻰ
ﻧﺼﻴﺐ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺗﻌﺮﻳﻒﻓﻠﺴﻔﻪ

ﺍﺯ
ﻋﺠﺎﺋﺐ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻭ ﺍﺯ
ﺩلاﻳﻞ ﻋﺪﻡ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺭﺍﻩ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
را ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻭ
ﺗﺤﺪﻳﺪ ﻭ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻋﻠﻢ بشر
میداند، ﻭﻟﻰ
ﻗﺎﺩﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﻌﺮﻳﻔﻰ
ﺑﺪﻫﺪ. ﭘﺮ
ﻭﺍﺿﺢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻫﺎ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻮﻉ ﺩﻳﺪ، ﻭﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﺎﺹ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. پس
ﭽﺮﺍ ﻣﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ(ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﺘﻮﺳﻂ)
ﺩﺭﮔﻴﺮ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﺑﺎ
ﺳﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍتب اﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺣﻘﺎﻳق نرﺳﻴﻢ.
ﻭبه ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺍﺯ(ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ) و
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻧﻬﺎﺋﻰ
و ایدآل ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﻨﻔﻊ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﺎ، ﻭﻓﻬﻢ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ را در بر
دارد. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﻠّﺖ ﺳﺨﺘﻰ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻧﺨﺴﺖ
در ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻌﻨﻰ ﻟﻔﻆ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺐ
ﺑﻴﻚ ﺷﮑﻞ
ﺁﻣﺪﻩ. ﻣثلا
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﮑﺘﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻰ که
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﮑﺘﺐ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﻮﺷش
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ (
ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻣﻄﻠﻖ) ﺍﺳﺖ، آنگاه
ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻭﻧﺪی
ﺒﺎ ﻣﮑﺘﺐ
ﻫﮕﻠﻴﺴﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩیم.
ﻭ ﻤﮑﺘﺐ
(ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﻢ
ﻭﺿﻌﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ) را
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺣﺼﻮﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﺎﻣﻞ ﺩﻭﻡ
سختی تعریف
فلسفه ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻋﺼﺮﻯ ماهیّت ﻟﻔﻆ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. گرﭼﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻋﻤﻖ ﻭﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮﺩﺭﻋﺼﻮﺭﻣﺨﺘﻠﻒ،
ﻋﻠّﺖ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ماهیّت ﻓﺼﻮﻝ
ﺭﺍﻳﺞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. که
درفصول نوع
بشری، ﺩﺭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺗﺮ
پیشرفت فکری
داشته، و ﻳﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻓﺮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﺭ ﺷﺪه اﻧﺪ. ﻣثلا
ﺩﺭ ﻗﺪﻳﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻭﺻﻮﻝ
(ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻳﻘﻴﻨﻰ) می
ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻳﻘﻴﻨﻰ ﻳﻚ ﻋﻤﻞ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ است.
ﻭﻧﻴﺰ ﻫﺪﻑ ﻧﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻧﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
میباشد. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺼﺪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺭﺍدر (
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
شهودی) شاهدان
ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻧﻴﻢ. و
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻧﻴﺰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
(ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﻟﺬّﺕ ﻋﻘﻠﻰ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺳﻴﺴﺮﻭﻥ
رومی ﺩﺭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺧﻮﺩ
ﺩﻧﺒﺎﻝ( ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺣﻴﺎﺕ ﻋﻤﻠﻰ)
ﺑﻮﺩ. ﺟﺪﺍﻟﻬﺎﻯ
ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ
ﺩﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎ،
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺭﺍ ﺑﺮﺁﻥ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ، ﺑﻤﻌﻨﻰ(
ﺁﺷﺘﻰ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﻴﻦ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻧﻘﻞ) بگوﻳﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻠﺢ
ﺑﻴﻦ( ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﺷﺮﻳﻌﺖ) ویا
بین (طریقت و
شریعت). ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻣﺼﺎﻟﺤﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻫﻢ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
درهرحال این
تلاشهای
مصالحه ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ حتی
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻌﻘﻞ
ﻭﻋﻠﻢ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ مادی
ﺩﻧﻴﺎ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ، ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﻓﺮﻳب
ﺒﺪﻫﻨﺪ، ﻭفیلسوفﻫﻤﭽﻨﺎن
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺎﻨﺪ. ﻭلی
ﺪل اﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
أنبیا و
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻧﻤﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﻢ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﻫﻢ ﺧﺮﻣﺎ ﺭﺍ. ﻣﻠّﺎ
ﺻﺪﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﭘﻨﺞ ﻗﺮﻥ ﭘﻴش
همین ﮐﺎﺭ ﺭﺍ دنبال
ﮐﺮﺩ. ﻭﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻧﻘﻞ ﻭﻋﻘﻞ
ﭘﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
أدبی ﺭﺍ نیز ﺑﻤﻴﺎﻥ
ﮐﺸﻴﺪ. در
حالیکه
ﻋﺮﻓﺎﻥ أدبی
وعنوان فلسفه
اسلامی داشت. که(
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻫﺎئی)
اﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩ ﻭ(ﻧﻪ
ﺩﻳﺪﻧﻰ)ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺵ
ﺍﺯمنابع
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗل ﻤﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺬﮐّﺮﻯ
شهودی خودش
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁثاﺭﺵ
ﺳﺮﺍﻍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺍﻣﺎ
ﻫﻤﻪ فلاسفه
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻠﺢ
ﺑﻴﻦ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻧﻘﻞ ﺷﮑﺴﺖ
ﺧﻮﺭﺩه اﻧﺪ. ﻭ
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ، ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﻓﻄﺮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪه اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ.

ﺩﺭ
ﻣﺴﺄله ﺘﻌﺮﻳف
ﻔﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺰ، ﺍﺑﻦ
ﺭﺷﺪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﮔﺮﺍ با
(ﻓﻠﺴﻔﻪ اسلامی)
آنرا ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺩﻳﻦ ﻭ(
ﺍثباﺕ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ) ﺗﻌﺮﻳف
کرد. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻋﺼﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺎ
ﺑﺸﺪّﺕ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ ﺩﻳﻦ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺗﻠﺎﺷﻰ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻫﺎﺋﻰ
ﻋﻘﻞ، ﺍﺯ
ﺳﻠﻄﻪ ستم گرانه
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻭیا
ﺳﻠﻄﻪ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻠﻴﺴﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
(ﺩﻳﻦ
مسؤلیّتی
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻓﺮﺩﻯ) ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎ(ﺩﻳﻦﺭﺳﻤﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ)ﮐﻪ
ﻗﺼﺪ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ،
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﻬﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺰﻧﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺳﻮﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﺎﺳﺎﻟﻢ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻤﺪﻳﺮﻳّﺖ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺎمعه اﻯ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺻﻠﺢ ﻋﻘﻞ
ﻭﻧﻘﻞ ﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻣﺬﻫﺐ نوعی
ﺗﺎﮐﺘﻴک
زیرکانه و
مغرضانه ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﺎﻧﻰ
ﻣﺎﻳﻞ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﺮﺩﻯ
ﻧﺒﻮﺩه اﻧﺪ که
فلسفه دینی را
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﮔﺮﻓته
اﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﻗﺮﻥ ﺑﻴﺴﺘﻢ، ﻣﮑﺘﺐ
ﻭ ﻓﮑﺮ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻟﻴﺎﻡ ﺟﻴﻤس
ﻣﺘﻮﻓﻰ 1910
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﺁﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ، ﺷﺨﺺ باید
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺘﺤﻘّﻖ و(
تأمین ﻧﻔﻊ
ﻋﻤﻠﻰ) ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺘﺐ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻗﺒﻠﻰ بوده ﻭ
ﻣﺎﺩی ﺘﺮ ﺷﺪﻩ
است. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺪﻳﻬﻰ
میباشد که ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺗﻔﮑﺮﻓﺮﺩﻯ، نمی
تواند ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺳﻄﺢ
ﻣﻤﮑﻦ ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ،
و ضمنا ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻋﻤﻠﻰ ﺯﻭﺩ
ﮔﺬﺭﺷﺨﺺ
هستند. (ﺃﻫل
الله ) ﺍﻳﻦ(
ﻧﻔﻊ ﻋﻤﻠﻰ) ﺭﺍ
تنها ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩه اﻧﺪ. که
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
از نوع بشری
وعقل محدود آن،
پس از ﺷﻬﻮﺩ
تجلّیات الهی
و نجات میسّر
با ولایت
سلوکی خود، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ، ﭼﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﭼﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻳﺎ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ
ﮔﻔﺘﮕﻮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺗﺎ ﺁﻥ
ﺣﺪّ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﮑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯعقلی
را ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﮑﺮ
از نوع ﻓﻠﺴفه
ﺑﺎﺷﺪ. زیرا
افکار فلسفی
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴتند که ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﺤﻤﻴﻞ می
ﮐﻨﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ
مذهبی های
قشری ﺑﺠﺎی
ﺨﺪﺍ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﺑﻔﺮﻭﺷﻨﺪ، ﻭﺑﺮﺍﺕ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﮑﺴﻰ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺷﮑﻨﺠﻪ و تازیانه
ببهشت ﺑﺒﺮﻧﺪ.

ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﺎﺭﮐس
ﻣﺘﻮﻓﻰ 1883 گفت
ﮐﻪ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﮐﻮﺷﺶ
ﺑﺮﺍﻯ( ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ)، و
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺸﺮ ﺍﺯ ﻇﻠﻢ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺖ ﭼﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﭼﻪ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺘﻰ
ﺍﺯ ﭘﺎﮐﻰ ﻧﻔس
ﻭﻧﻴّﺖ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮐﺪﺍﻡ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، زیرا
این ﮐﺎﺭ ﻫﺮﮐس
ﻧﻴﺴت. ﮔﺎﻫﻰ
ﺧﺪﻣﺘﻰ ﮐﻪ
ﺟﺎﻫﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺳﺘﻢ ﻭ
ﻇﻠﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺻﻠﺎﺣﻴّت
ﻮﻋﺎﻗﻞ، حتی
ﺍﮔﺮ(ﻇﻠﻢ
ﺑﺎﻟﺴﻮﻳّﻪ)
ﺑﮑﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺪﻝ ﻭ ﺧﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﺭﮐس
ﻧﺪﺍﻧﺴته
ﮔﻔته اﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺗب ﺰﻳﺮ
ﺩﺳﺖ عقلی یک
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭﻣﻘﺪّس
هست. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﮐﻔﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﻢ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ، ﮐﻪ
مرحله
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ، ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﻊ ﻇﻠﻢ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﮐﻨﺪ،
ﻭ ﺗﮑﻴﻪ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺑﺮ
ﺗﻔﮑّﺮﻋﻠمی
ﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻳﻚ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ ﺑﺰﺭگی
اﺳﺖ. که هم
ﺗﻔﮑّﺮی ﺒﻨﺎﻡ
ﻋﻠﻤﻰ در
حقیقت ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻫﻢ
(ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺑﻴﻦ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ)
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺴﺘﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺘﻰ
برای اصلاح
گرجامعه، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﻯ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰبوده
ﺒﺎﺷﺪ صورت
گیرد. ﻭ ﻧﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﺯﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ باشد. ﺗﺎ
ﻫﻢ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﮐﻨﺪ، ﻭ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ(
ﻗﻴّموﻣﻴّﺘﻰ)
ﻗﺎﺋﻞ ﻧﺸﻮﺩ. ﻣﻌﻨﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ
یونانی(ﻋﺸﻖ
ﺑﺤﮑﻤﺖ) ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺼﻮّﻑ
ﻭ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ، ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ و
تحقّق دادن
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ برای
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ و آخرت
آینده انسان
پاک روان ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ و
مصلح ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻌﻤﻞ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﭘُﺮﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ
ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﺸﻖ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﺑﻮﺭﺯﺩ، ﻭ
ﻧﺎﻡ ﻋﺎﺷﻖ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻫﺪ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍن ﺮﺍ
ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻭﺑﺠﻬﻨّﻢ ﺑﺒﺮﺩ؟
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮔﺮ کسی ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
دیگران را
ﺑﺒﻬﺸت هدﺍﻳت
کند.

ﺣﻮﺯﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﻕ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﺑﻘﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ می
ﭙﺮﺩﺍﺯﺩ چون
ﻓﻠﺴﻔﻪ( ﺩﻳﺪﻯ
ﮐﻠّﻰ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ)
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﻮﺑﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭ ﺑﺎ
ﮐﺪﺍﻡ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮐﺎﺭ
ﻣﺤﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﻓﻘﻂ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳت
ﺒﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺷﺎﻳﺴته
کاملان اﻟﻬﻰ
است که ﻣُﺘﺸﺒّﻪ
ﺑﻌﻘﻞ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ
میﺒﺎﺷند، زیرا
ﺻﺎﺣب عقل
ﮐﻠّﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
که ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺩﺳﺖ بزنند. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻫﻤﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ ﺷﺨﺼﻰ،
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻔس
ﺑﻮﺍﻟﻬﻮس ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌُﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ها
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﻬﻢ در
واقع برداشت
از ﺭﻳﺰﻩ
ﺧﻮﺍﺭﻯﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻰ است و
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ را
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ(ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻠﻢ) ﺑﺮﺧﻮﺩ
می گذاﺷﺘﻨﺪ، وﻧﻪ(
فلسفه ای
ﻋﻠﻤﻰ) ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺎﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭ (ﮐﻞّ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﻴﻨﻰ). ﺯﻳﺮﺍ
فلاسفه
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺟﺰ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ نظری
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ، ﺑﻤﻌﻨﻰ(
ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻠّﻰ) ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻓﻠﺴﻔﻰ(ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﻤﺎ ﻫﻮ ﻭﺟﻮﺩ)
است. یعنی
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻨﻰ(
ﺁﻧﻄﻮﺭی ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ). ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﻧَﺴَﻘﻰ
ﻭﺍﺣﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻠﻢ ﺍلأﺷﻴﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺻﻔﺘﻰ ﻭﺍﺣﺪ ﻭ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻫﺮ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻧفس
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺻﻔﺘﻰ
ﻭﺍﺣﺪ ﻭ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﻭﺍﺣﺪ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﺩ. ﺍﻳن
کاﺭﻫُﺪﺍ
وشهودهای
اﻟﻬﻰ ﻭﻋﻘل
ﻠﺪﻧّﻰ ﻭﺧﺪﺍﺋﻰ
است. ﺍﮔﺮ ﮐﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﻣﻨﺒﻊ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻗﻄﻌﺎ ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ، ﺑﺪﺭﻙ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ، ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. وﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺄﺻﻞ(ﺍﻳﻦ
ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﻠّﻰ)ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻳﻦ
ﮐﻞّ ﻭﺍﺣﺪ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﻣﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺒﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺣﺪّ ﻣﻤﮑﻦ ﺁﻥ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺑﻴﻨﻰ
ﺩﺳﺖ ﺯﺩ. ﺩﻳﺪﻥ
ﺁﻧﭽﻨﺎﻧﮑﻪ
ﻫﺴﺖ ﺩﺭﻃﻔﻞ
ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ونیز
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ. ﻭﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭﻫﻤﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﺪﻥ
ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ، ﻧﻴﺰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭﺁﻥ واحد
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. پس
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﻣﺠﺎﺯ
باشد، ﮐﻪ ﮐﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
(ﺣﺪّ ﻣﻤﮑﻦ
ﺧﻮﺩ) ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻳﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪه اﻯ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺩیدن
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﮐثرﺗﻰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣؤثّر ﻭ
ﻣﺘﺄثّر
ﺩﺭیکدیگر، ﮐﺎﺭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻋﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ
ﭘُﺮﻋﻘﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭ یا ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ است، ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﺻﻌﻮﺩ ﻭﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ ﺭﺍ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ، گرچه
باز ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﺟﺰﺋﻰ، ﭼﻮﻥ
ﺷﻴﻤﻰ ﻭ ﺯﻣﻴﻦ
ﺷﻨﺎﺳﻰ، ﺳﻌﻰ
ﺩﺭ ﺗﻌﻤﻴﻢ
ﺩﺍﺩﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ ﺑﻬﻢ
ﺩﺭ(ﻋﻠﻞ ﮐﻠّﻰ،
ﭼﻮﻥ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻋﺎﻡ )
ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻢ ﺑﺘﻌﻤﻴﻢ
ﺗﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺗﻌﻤﻴﻤﺎﺕ
ﻣی ﺮﻭﺩ. ﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺍﺻﻮﻝ ﻭ ﻣﺒﺎﺩئ
در ﻓﺮﻣﻮﻝ
ﮐﻠّﻰ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺘﺶ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻓﻘﻂ ﺑﺎ
ﻳﻚ (ﻣﺒﺪﺃ ﻋﺎﻡ)
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﺁﺭﺯﻭ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﻤﻴﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺫﻫﻦ
ﻭﺩﺍﺧﻞ ﺁﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫند.
ﻭ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ(
ﺑﮑﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻨﻰ)
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﺮﻑ
ﻧﻈﺮ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻧﻔس، ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮ
ﺑﺎﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ پس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻄﺤﻰ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺸﺮ
ﻭ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺑﻴﻨﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
بیان کنند. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﺎ ﺑﺎ
(ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ) ﻧﻤﻮﺩن
اﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻡﻫﺎ ﻭ
ﮐﺸﻒﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ، ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ می
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺑﻪ
ﺁﻥ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺫﻫﻨﺶ ﺑﻪ ﺍﻭ
ﺩﺍﺩﻩ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺂﻥ
ﮐﻠّﻰ میرسند
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ
است. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻨﺰﻳﻞ منطقی
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻣﻰ ﺁﻭﺭﻧﺪ ونه
عین همان
الهام الهی
خود را بگویند.
ﺣﺮﮐﺖ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﻌﻤﻴﻢ ﺩﺍﺩﻥ
(ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ کار
ﺫﻫﻨﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻋﺎﺭﻑ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺻﻌﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ،
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺁﻧﭽﻪ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻭﺳﺎﺩﻩ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺁﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ را
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
نیز ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﺗﻌﻤﻴﻢ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻓﻘﻂ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ را
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﮐﻪ ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺳﺎﻟکان ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﻭﺑﺎﺭه
آنان را به
ﺑﺎﻟﺎتر ﺩﺭ
ﺗﻌﻤﻴﻢ ﺑﺒﺮند،
آنگاه ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻰ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ذهنی
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﺼﺎﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯی
اﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎﻧﮑﺎﺭ
ﺳﭙس ﮐﻪ ﮐﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ، ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﺍﻓﮑﺎﺭﻋﺮﻓﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﺄﻳﻴﺪ ﻭ
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮفته
اﺳﺖ. ﻭ
ﻣﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ
ﻋﻮﺍﻡ ﻧﻴﺰ
ﺩﻧﺒﺎله ﺮﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺩﻳﻨﻰ. ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻋﺎﺭﻑ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﭼﻪ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻮﺍﻡ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺰﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ.

ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻌﻠﻮﻡ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻫﺮﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺁﻥ، ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻳﻦ(
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﺴﻠّﻢ)
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ، ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ را
ﺩﺭ پیش ﺭﻭﻯ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮیش ﻣﺴﻠّﻢ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎثباﺕ
ﻭﻭﺍﺿﺢ ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﻥ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸﻢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺫﻫﻦ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﺩﺭ
ﻗﺎﻋﺪﻩ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩ، ﺳﻌﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺍﺷﻴاء ﺭﺍ ﺗﺎ
(ﻋﻠﻞ ﻧﻬﺎﺋﻰ) ﺑﺮﺳﺎﻧند.
ﻳﻌﻨﻰ ﻋﺎﻟِﻢ
ﺑﺎ ﻓﺮﺿیه اﻯ
ﺷﺮﻭع ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﺳپسﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﺎ ﺍثباﺕ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
علم مادی
ﻨﻴﺎﺯ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎﺭﺍ
ﺭﻓﻊ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻓﻘﻂ
ﺑﺒﺎﺯﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ
میپردازد ﮐﻪ
نه ﺃﺻﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺣﺴّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. و ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ
ﺑﺎﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺣﻴﺮﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﻬﻴﭻ ﻭ
ﻧﻬﻠﻴﺴﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﭘﻮﭼﻰ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻡ. ﭼﻮﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ، ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻌﻠﻞ ﺣﻘﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﺨﻄﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ(
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ، ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ
ﺗﺠﺰﻳﻪ)
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳانند.
ﺍﻣﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎن
اﻟﻬﻰ بیان
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺑﮑﺸﻒ ﻭ ﺭؤﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ رسیده ﺗﻨﻬﺎ
به ﺗﻨﺰﻳﻞ
منطقی ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺒﺪﺃ
میسّرشروع
میکنند ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺑﻨﺎﻡ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﻌﻤﻴﻢ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻨﺎﻡ(
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ)،
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﺘﺤﻠﻴﻞ
ﻭﻧﺰﻭﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺭ ﺍﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰه
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
محرّک هوس خود
چه ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻨﻰ، ﻭﻯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺼﻮّﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ
ثاﻧﻮﻳّﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺸﺄ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣﺴّﻰ
ﻭ ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ. البته
علما نیز کشف
ﻋﻠﻞ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﻣﺪّﻋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻬﻴﭻ
ﺃﻣﺮﻯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍثباﺕ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺣﺪّﻯ ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪ او را
ﺑﻨﻔﻌﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻧﻈﺮ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭلی ﺍﺯ
ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺒﻌﺪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ
ﻣﺴﻠّﻢ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻌﻠﻞ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎلات
ﺒﺎلا ﺗﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭند.
ﻭ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﺎ ﺍﻳﻦ
ﺣﺪّ ﻋﺎﻟﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩ، ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﺴﻮﺩ
ﻭﺯﻳﺎﻧﻰ ﻫﻢ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺑﮑﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻓﺮﻳﺐ
ﻫﺮ ﺳﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺭﺩ، ﻟﺬﺍ
(ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ)
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺶ بیاید، ﺑﺎ
ﺗﻮﺑﻪ
ﻭاستغفار
وﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭاعمال ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻔﻊ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
برﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮﻋﺎﺭﻑ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻤﻨﺎﻓﻊ
ﻭﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺷﺨﺼﻰ، ﮐﻪ
ﻣﺤﺮّﻙ ﻧﻔس
ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍف اﻭ
ﺑﺎﺷﺪ ﺭﻭ ﺑﺮﻭ
ﻧمی ﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﻀﺮﺭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎت
عرﻓﺎﻧﻰ ﻭلی
نه آسیب حقایق
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺘﻨﺰﻳﻞ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻣﻴﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺰﺍﺭﻯ
ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ(ﺍﻳﺪه
اﻟﻬﺎﻣﻰ) ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺸﺘﺎﻕ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺸﺎﮔﺮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ، ﮐﻪ
ﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺯﻳﺎﺩ
ﮐﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
بیشتر ﺑﻤﺮﺯ
جلوترﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻣﻴﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ، ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺧﺴﺎﺭﺍﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻋﺎﺭﻑ ﻗﺼﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
آنان را تنها
ﻣﺸﺘﺎﻕ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ کند. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤّﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ به (ﺣَﺪس
ﺻﺎﺋﺐ) ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻭ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺗﻔﺎﻕ
ﻣﻰﺍﻓﺘﺪ، ﭼﻮﻥ
ﻳﻘﻴﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪس ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎثباﺕ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﺯ ﺣﺪس ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺧﻮﺩ، ﭼﻨﺎﻥ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺪﻑ ﻭ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺑﺮﻕ، ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﻨﺰﻳﻞ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺎﻳﻪ
ﺷﮕﻔﺘﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﮕﻔﺘﻰ
ﻧﺸﺎنه اﻯ ﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﺮّﻑ
ﻓﮑﺮﻯ ﻋﺎﺭف
ﺪﺭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ ﻋﻠﻤﺎ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺑﺎ
ﻓﺮﺽ
ﻭﻣﺴﻠّﻤﺎﺕ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﺍثباﺕ ﻧﻈﺮﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﮔﺬﺍﺭﺩه اﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﻣﺴﻠّﻤﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻨﺎﻡ(
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ)
ﺑﺘﺤﻠﻴﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻟﻔﻈﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺁﺏ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔِﻞ
ﺁﻟﻮﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺑﺤث ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻓﻌﻠﺎ ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ(ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﺪﺍﻫﺖ)ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮع ﺒشر،
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﺣس ّ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ در
واقع ﻫﻤﺎﻥ
(ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻭ
ﮐﺸﺶ ﺭﻭﺣﻰ)
روان ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳت ﻮﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ میباشد. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ (ﺩﺭﻙ
ﺑﺪﻳﻬﻰ) باز
ﻋﻠﻠﻰ ﻫﺴﺖ. ﻣثلا
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﮑﺮﺍﺭﺯﻳﺎﺩ
باشد. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
(ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ)ﺭﺍ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻫﻢ
ﺑﻤﻴﺎﻥ
ﺑﮑﺸﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ایده ها
و
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ(ﺗﮑﺎﻣلات
ﺃﺯﻟﻰ) ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺷﺨﺺ بجهان
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮﻓﺮﺩ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت اﻭ
ﺑﺸﮑﻞ توان و
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی ﺸﺨﺺ
ﻣﺘﻮﻓّﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ
میداند، ﻳﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺑﻨﻈﺮﺵ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، مثل
اینکه ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ که
ﻇﻬﻮﺭﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﮐﺸﻒ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻭﻫﻤﻰ
ﻭﺧﻴﺎﻟﻰ
نداشته، بلکه
ﺑﺎﺻﻮلی ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻮﻝ
ﻧﻘﺶ ﻋﻠّﺖ
ﺑﺪﺍﻫﺖ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮﻋﺎﺭﻓﻰ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻮﺩ، ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
و اِمداد
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮعقلی
والهامی
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺪﺍﻫت
اﻭﻟﻴّﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس کم
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭا ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ می
ﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﺪﺍﻫﺖ ﺁﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺐ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﺭﻑ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﻣﻄﻠﺐ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺳﺎﺯ ﻭﺑﺎﻋث
ﮐﺸﺶ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻧﺸﻮﺩ،
ﻋﺎﺭﻑ ﺑﺎﺯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻫﻢ
ﺣسّ ﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻑ
ﻋﺎﺭﻑ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
وی نیز ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﻄﻠﺐ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﺒﻌﺪ
ﻣﺨﺎﻃﺐ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﺎﮔﺮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻋﺎﺭﻑ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ،
ﺑﻌﮑس ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻗﺒلی، عاﺭﻑ
بتوحید مجدّد
و کلّی ﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭﻋﺮﻭﺝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺩﻡ
ﺑﺪﻡ
(ﺑﺮﺁﻳﻨﺪ)ﻫﺎ
ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ ﺁﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﺣسّ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻋﺎﺭﻑ
ﻭ ﺻﻌﻮﺩ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﻢ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻋﺎﺭﻑ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺗﻤثیلی ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺨﺎﻃﺐ
ﻫﻢ ﻓﺮﺻﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﻠﺎﺵ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ او
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭﻋﺎﺭﻑ ﺷﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺑﺄﻫﻤﻴّﺖ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺩﺭعلم
ﻫﻨﺪﺳﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﻠّﻢ ﺑﻮﺩﻥ(
ﻣﮑﺎﻥ) ﺭﺍ در جهان
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ ﻳﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺃﺻﻞ مفهوم
ﻣﮑﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ( ﻭﺍﺿﺢ
ﺑﺎﻟﺬﺍﺕ) ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺍثباﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻔﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺭﺍ
ﻭﺍﺭﺳﻰ ﮐﻨﻴﻢ،
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ(ﺍثباﺕ
ﻣﺠﺪﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺪﻳﻬﻰ)
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺤﺴﻮس
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺧﺎﺹ
ﺗﻤﺎﻡ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
(ﻣﮑﺎﻥ)
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺘﻰ
ﺧﺎﺹ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ بشر
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻓﻘﻂ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺷﻚ ﻭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻤﻞ ﻧﺒﺎﻳﺪ، ﻫﺪﻑ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ
ﺭﺍ ثاﺑﺖ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﭼﻮﻥ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻴﻢ، که
ﺒﺮﺣﺴب
اﻟﻬﺎﻣﺎت
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﺍﻳﻦ
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ
ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺳﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﮐﺪﺍﻡ ﺣﻖ ﻭ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﮐﺪﺍﻡ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺸﺶ
ﻧﻔسﺑﻮﺍﻟﻬﻮس
خود او ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺘﻰ ﻋﺎﺭﻑ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺍﺻﻮﻝ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ
آﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻢ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﺪﺍﻫﺖ ﺁﻥ
ﻣﻄﻠﺐ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻃﺮﺡ
بیان ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﻳﺰﺩ، ﺗﺎ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﻣﻮﺿﻮع
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻕ ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺍﺳت ﺒﻴﻦ ﮐﺎﺭ
ﺍثباﺕ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ، ﺗﺎ
ﮐﺎﺭﻋﺮﻓﺎ ﺩﺭ
ﺗﺸﺨﻴﺺ (
ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻳﺎ بدیهی
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ)، ﻭﺍثباﺕ
ﺁﻥ ﺩﺭﺩﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺍﺯهر
أمر ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﺣﻖﻭﻧﺎ ﺣﻖ است.
ﺩﺭﻫﻨﺪﺳﻪ
ﺍﻳﻦ ﻗﻀﺎﻳﺎ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ (لاﻣﺒﺮﻫﻨﺎﺕ)ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣثال
ﻣﻌﺮﻭﻑ ( ﮐﻞّ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﺟزء) ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎثباﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﺭماهیّت ﻟﺎ
ﻣﺒﺮﻫﻦ، ﻭﺟﻮﺩ
ﻳﻚ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﻘﻠی ﻮ ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺍﺣﺴﺎس میشوﺩ. ﺑﺮﺧی
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺴﻠّﻤﺎت ﻮ
ﻟﺎﻣﺒﺮﻫﻨﺎﺕ
ﮔﻔته اﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﻨﻈﺮ ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺨﻠﻂ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺑﻴﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻴّﻮﻥ
ﺷﺪﻩ است. ﻭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺪﺍﻫﺖ
را (ﻭﺟﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ) ﻳﻚ
ﺍﻳﺪﻩ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، زیرا
یک ﺯﻣﻴنه اﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎﻋث
ﺷﺪﻩ، ﻓﺮﺩ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻓﺰﻭﺩ (
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎت
ﻤﻌﻴّﻨﻰ) ﺧﺎﺹ
ﻫﺮﻋﻠﻢ ﻫﺴﺖ، ﻭ
ﺍﺯ(ﺍﺻﻮﻝ)
اساسی
وپرنسیپل های
ﺁﻥ ﻋﻠﻢ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻭ
ﮐﺸﺶ أمر ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﺎﻣﻞ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ
ﺑﻤﺮﻭﺭزمان
ﺍُﻧس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻦ مسأله
ای، ﺷﮑﻞ
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﺎﻫﻰ نیز
ﺑﻐﻠﻂ ﺃﻣﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
و کمپلکس های
اﻭ ﺍﺳﺖ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺄﻣﻮﺭﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺑﺒﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻞ نیز
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ مانند
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭوﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
روح وﻧﻔس ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻣِﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ماهیّتی
باﻟﺎ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ
ﺩﺭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻳﻦ ﺭﺩﻩ
ﻧفس ﻭﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ، ﻳﺎ
ﻓﺼﻮﻝ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﺷﻮﻧﺪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭند که
هرﮐس ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺴﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺳﺎﺯﻳﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺑﻔﻬﻢ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺑﺪﺍﻫﺖ، ﻣثلا
ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣثلا
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎت
ﺮﻳﺎﺿﻰ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺵ ﻫﺴﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐُﻞّ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﺟزء ﺍﺳﺖ. ﺻﺪ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻫﻢ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺩﻳﺪﻳﻢ ﮐﻪ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺎثباﺕ ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ
ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﻋﺮﻭﺝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، و ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﮐﻠﻴّﻪ
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎت
ﻮﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻠﻮﻡ، ﻭﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻳﺎ ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺴفه ﻮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﭼﻨﻴﻦ
ﺳﻄﺤﻰ ﺑﺎﺷﺪ؟
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﺮ
ﭼﺸﻤﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﺭﻓﺖ وﻧﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ
ﻭﺳﻄﺤﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻴّﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﮐﻠﺎﻡ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻘطه
اﻯ ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻴﻖ
برسد ﮐﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻡ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩمان ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻨﻢ ﻭﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﻭﻡ. ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘس
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﺑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻭتنها
ﺩﻓﺘﺮ ﺳﻔﻴﺪ
ﺩﻝ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﭼﻪ
ﺑﻨﮕﺎﺭﺩ. ﻳﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﻫﻤّﺖ
ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﻋﺸﻖ ﺑﻮﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍده
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣثال
ﺩﻳﮕﺮنیز
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﻋﻠﻤﺎ
ﺃﻣﺮﻯ
ﻣﺴﻠّﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﺳؤﺍﻝ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﺮﺍ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﺴﺖ ﻳﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﭼﻴﺴﺖ، ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﺤثی ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺎ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺃﻧﺪﻙ ﻟﻔﻈﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
که أﺻل ﻤﺎﺩﻩ
ﻣثلا (أثیر ﻳﺎ
ﺍﻳثر) ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﻣثلا ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺟﻨس
ﺑﺮﻕ ﻭ ﺍﻧﺮﮊﻯ
و کوانتوم
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﺫﺭﺍﺕ
ﺭﻳﺰﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺋﻢ
ﺍﻟﺤﺮﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺟﻮﺍﺑﻬﺎ
ﺑﺎ
ﺩﺭﺳﺘﻰﻫﺎﻯ
ﺁﻥ، ﻣﺸﮑﻞ ﺭﺍ
ﺣﻞ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩه اﻯ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺳؤﺍﻟﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺍﺩ
ﺟﺰﺋﻰﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻧﻴﺰ
ﺻﺎﺩق اﺳﺖ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮف
ﺪﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺟﻮﺍﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
عرفای ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﺎ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺘﺤﻠﻴل
ﻤﺎﺩﻩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
شاید ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
وﺃﺯﻟﻰ برسند. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩﻡ به
(ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻡ) ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍلله ﻳﺎ (ﺃﻫﻮ)
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺎﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺸﮑﻞ
ﻣثاﻝ های
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ
ﭼﺎﻫﻰ ﺭﺍ
ﺣﻔّﺎﺭﻯ
ﮐﻨﻴﻢ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻳﻦ( ﺭﻭﺵ
ﺗﺤﻠﻴﻞ) ﻳﻚ
ﻭﺍﮊﻩ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻳﺎ( ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻓﻠﺴﻔﻰ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩ، ﺑﺎﺯ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑرفتن
بسوی ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻳﺎ ﻣﻄﻠﻖ. ﻭﻟﻰ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑس ﺩﻭﺭ
ﻭ ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻌﮑس ﺑﺎ ﺗﺮﻙ
ﻣﺎﺩﻩ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ، ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎ ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ، ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ، ﻭ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺎﺩه
ﻤﻴﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ اگر ﻣﻄﻠﻖ
ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺁﻥ
ﮐﻤﻚ ﺑﺪﺭﻙ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻣثلا
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺎﺩﻩ ﭼﻴﺰﻯ
(ﺟﺰ ﺻﻮﺭﺕ)
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﻴﻮلا ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ ﺁﻥ، ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ(ﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻣﻰ) در نهایت
تحلیل ﺧﻮﺩ
(ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺻﻮﺭﺕ)
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﻳﺰ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺃثیر، ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺻﻮﺭﺕ
نوعیﻋﻮﺽ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﻟﺒﺎس ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺸﮑﻞ
ﻣﺎﺩیتری ﻣﻰ
ﭘﻮﺷﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺩﺭﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ کنند. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺪﺍﻡ
در جهنّم
(پوست یا ﺻﻮﺭﺕ
نوعی) ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ تولد
مجدد با ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﺗﻢ ﻫﺎ
ﺍﻟﺂﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺿﻊ ﻋﺼﻮﺭ
ﺃﺯﻟﻰ ﺭﻭﺡ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ، که
ﻤﺎﻫﻢ ﻃیّ
کرﺩه اﻳﻢ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﺑﺪﺭﻭﺍﺯﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﻣﻠﺎئکه ای رﺳﻴﺪه
اﻳﻢ. پس ﻣﺎﺩه
ﺠﺰ ﺻﻮﺭت
ﻨﻴﺴﺖ و صورت
نیز أمری از
انتزاع ذهنی
است. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺡ ﺑﺎ
(ﻗﻴّﻮﻣﻴﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ)
ﻣﺪﺗﻰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻰ
ﻇﺎﻫﺮ ﻭثابت
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﻫﺮﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
بخود ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺎﺩه
اﻯ ﻧﻴﺴﺖ ﺟﺰ(
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ)
ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﺮﻧﺦ
ﻫﺎﺋﻰ( انتراع
ذهنی انسان)و
ﺩﺭﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
حتی ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ بوده، ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح نزد
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ)
الله ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ( ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ ﻫﻮ)
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
مولا علیّ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ (ﻫﻮ
ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ ﻭ ﻫﻮ
ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ، ﻳﺎ
ﻫﻮ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ).

ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻠﻮﻡ (ﻭﺟﻮﺩ
ﻳﺎ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﮐﻮﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ)
ﺭﺍ ﻣﺴﻠّﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﺮﺍ
ﻫﺴﺖ ﻭ
ﭼﻴﺴﺖ؟ﻭ ﺃﺻﻞ
ﻭ ﻏﺎﻳﺖ ﺁﻥ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺳﺖ؟ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺨﻄﺎ
ﺑﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﺩه
اﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﻠﺎﺳفه
ﺨﻮﺩﺷﺎن اﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻠﺴفه و
اﺻﺎﻟت گفته
ﻧﺪ. ﺁب یا ﺁﺗﺶ
و هوا وخاک که
ﺍﺻﻞ و مبدأ
ﻣﺎﺩﻩ باشد. ﻳﺎ
(ﻋﻘﻞ أصل ماده)
باشد که عرفا
میگویند. ﻭﻳﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
(ﻣﺎﺩه اﻯ الهی
ﺑﻴﻄﺮﻑ)، ﮐﻪ
ﺃﺻﻞ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻋﻘﻞ ﺑﺎﺷﺪ. و
ﺑﺨﺎﻃﺮ(
ﺗﻌﺎﺭﻑ ﺑﺎ
ﻋﻮﺍﻡ) ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎ (ﺃﺻﻞ ماهوی ﺧﺪﺍﺋﻰ)
ﻣﺘّﻔﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺣﺪ ﺑﻰ
ﻃﺮﻑ، ﺍﺳﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ شده
است. و اینان
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍی ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ، ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺁﻧﻄﻮﺭ که
ﺪﺭ ﺷﺄﻥ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺩﺭﺣﺪّ عقل
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
النوع بشری
میدانندکه
اصالت ماهیّت
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
چه ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺑﺎ ﭼﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷت عقلی. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻧﺰﺩﻳﻚ
تجلُّی خدا را
ﺩﻳﺪﻩ است. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻳﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، بالاترین
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﭼﻪ بوده
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﭘﺮﺩﻩ ﻧﻮﺭ ﻭ ﻇﻠﻤﺖ،
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺳﺒﺒﻴّﺖ ﻭ
ﻋﻠﻴّت یاﺩ ﺷﺪﻩ،
ﻭ ﺑﺮ ﺍﺳﺎس ﺁﻥ
ﺍﺳﺘﻘﺮاء ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﺎﺭب ﺨﻮﺩ
ﻣﻴگویند. ﻭﻟﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺮ ﺍﺳﺎس ﺷﻚ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ ﺧﻮﺩ،
ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰی
ﺤﺘﻰ ﻋﻠﻴّﺖ
ﺭﺍ ﻣﺴﻠّﻢ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺎﻗﺎﻣﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﭘس
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﭼﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺟﺰ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺫﻫﻨﻰ
می ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ؟ﻭ
ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻌﻠّﺖ
ﺍﻟﻌﻠﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ؟ ﺍﻣﺎ
ﻋﺎﺭﻑ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ، ﺧﻮﺩ
ﺑﻌﻠّﺖ
ﺍﻟﻌﻠﻞ ﻭ قدرت
درک ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻋﻠّﺖ
ﺍﻟﻌﻠﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﻮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﺎﺗﻰ
تمامی ﻧﻮﻉ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ(
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ)،
که الله ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﻫﻴﭻ
ﻋﻠّﺘﻰ ﺟﺰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻣﺼﻠﺤت اﻭ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﺩﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻫﻴﭻ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻋﺎﻡ
ﻫﻢ ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﻳﻚ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﺧﺎﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ،
ﻭﺩﺭﻫﺮﻣﻮﺭﺩ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴب هر
ﺤﺎل ﺪﺭﻫﺮ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ الهی
هست. ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺖ، و ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ، ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺍﺭﻡ ﻣﻰ
ﺁﻭﺭﻡ. ﭼﻮن
ﺤﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﻗﻠﻢ
ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺎ
ﺩﺳت ﺨﺪﺍ و
مدبّر الهی
ﺍﺳﺖ.

ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻟﺐ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻧﺪ
ﺭﺍﺳﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 1970 ثاﺑﺖ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ (ﮐﻞّ
ﺍﺯ ﺟزء)
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﺴﺎﻭﻯ
ﻫﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷند. ﻣﺎﻧﻨﺪ
(ﮔﺮﻭﻩ ﻟﺎ
ﻣﺘﻨﺎﻫﻰ) ﺩﺭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ. ﻭیا
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭﺿﻌﻰ
ﮐﻪ ﻧﻘﻄﻪ
ﺩﺭﺧﻂ، و ﻳﺎ
ﺭﻗﻤﻰ
ﺩﺭﺳﻠﺴﻠﻪ ﻟﺎ
ﻣﺘﻨﺎﻫﻰﺩﺭ
ﺍﻋﺪﺍﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺑﺤث ﺍﻭ
ﺗﻨﻬﺎ بحثی
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ ﺭﻗﻤﻰ
ﻳﺎ ﻫﻨﺪﺳﻰ است
و ﻧﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﺭﻑ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺤث ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ( ﮐﻠّﻰ ﻧﻴﺰ
خود ﭼﻨﺪ
ﮔﻮﻧﻪ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﮐﻞّ
ﮐﻤّﻰ) ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻫﻤﻪ
ﺍﺟﺰاء ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ(ﮐﻞّ
ﮐﻴﻔﻰ) ﮐﻪ ﮐﻞّ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﺠﻤﻮﻉ ﺍﺟﺰاء
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. وﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻢ، . که ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺟﺰﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﺮﺩﻩ. ﺟﻤﻊ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ، ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻞّ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﻋﻘﻞ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ، ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﮐﻞّ
میباشد. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﻞّ
ﻣﺴﺎﻭﻯ ﻳﻚ
ﺟزء ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس، ﻳﺎ
ﺑﺎﺯﻯ با
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﻨﻄﻘﻴّﻮﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺮﻑ ﻣﺎﺭﮐس
ﻮﻣﺎﺩّﻳﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭﺍﺻﺎﻟت
ﻤﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. که
ﻤﺎﺩﻩ ﺟزء
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﮐﻞّ ﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﻭ
ﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋﻰﻫﺎﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳت
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﮐﻪ
ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﮐﻞّ ﺷﺪﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺍﺻﺎﻟت
ﺁﻥ اگر ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻐﺰباشد ﮐﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﻪ ﮐﻞّ ﻫﺎ
میباشد. ﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮑﺪﺍﻡ ﺳﻤﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ، ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﮐﺪﺍﻡ ﺳﻤﺖ
ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺤث ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﻮﺯﻩ ﻋﻤﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮔﻔﺘﮕﻮ ﺷﺪ، ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ(ﻋﻤﻞ
ﺧﻴﺎﻟﻰ) ﺍﺳﺖ. ﮔﻔته
اﻧﺪ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺪﺭﻙ( ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﻣﺘﻨﺎﻫﻰ)
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺼﻮّﺭ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺧﺪﺍ
ﭼﻴﺴﺖ ؟
ﻭﻣﻄﻠﻖ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺳﺖ ؟
ﺷﺎﻳﺪ ﻋﻠﻢ
ﺟﺰﺋﻰ ﮐﺎﺭش
ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﻗﻴقه ها
ﻭبه ﺑﺮﺷﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، تا
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻦ ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻳﻌﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﻟﺎ
ﻳﺘﻨﺎﻫﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪ، ﻳﺎ
نتواند
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ برﺳﺪ.
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺗﺎ ﺳﻄﺢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳت
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺎﻳﻦ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪه است. ﺍﻣﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﻭ ﻧﺮﻓته
اﻧﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻣﺪﻋﻰ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ ﻟﺎ
ﻳﺘﻨﺎﻫﻰ ﻭﻓﻬﻢ
ﮐﻠّﻰ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
گردند، ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻥ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﻭ
ﻧﺘﻴجه اﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻧﺪﺍﺩه
اﻧﺪ ﻭﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻔﺎﻅی
چون(ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻨﺎﻫﻰ ﻭ ﻟﺎ
ﻳﺘﻨﺎﻫﻰ ﻭ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭﺧﺪﺍ) ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪه اﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﺎﻡ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻧﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻭ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻧﻔس. ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺼﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻟﻔﻆ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
(ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ) ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺗﻌﺎﺭﻳﻒﻟﻔﻈﻰﻓﻠﺴﻔﻪ

ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﺗﻌﺎﺭﻳﻒ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ، ﮐﻪ
ﺗﻌﺮﻳﻒ صحیح
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﻴﻠﻰ ﻫﻢ
ﺁﺳﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ( ﮐﻠﻤﻪ
ﺗﻌﺮﻳﻒ) ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺸﺨّﺺ ﮐﺮﺩﻥ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺑﻴﻦ
ﺭﻣﻮﺯ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ( ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺭﺕ)
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺷﻴئ ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻣﻮﺯ ﺑﺮ ﺁن ﺩﻟﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻌﺮﻳﻒ، همان
ﺷﺮﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ(
ﻣﻌﻨﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﻟﻔﻈﻰ) ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﭙﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﭼﻴﺴﺖ،
ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، (ﻣﻌﻨﻰ
ﮐﻠﻤﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ)
ﭼﻴﺴﺖ. ﻓﻴﻠﺴﻮف
ﮐﻠﻤﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ ﺩﺭ ﻭﺭﺍﻯ
ﺍﺷﺘﻘﺎﻕ
ﻟﻐﻮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﺁﻧﺮﺍ،
ﺍﺯ ﺩﺍﺧﻞ ﮐﻠﻤﻪ
ﻭ ﻟﻔﻆ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﮐﻠﻤﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺩﻭﻗﺴﻤﺖ(
ﻓﻴﻠﻴﻦ) ﻳﺎ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ
ﻭ(ﺳﻮﻓﻴﺎ) ﻳﺎ
ﺣﮑﻤﺖ وتصوّف
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﻋﺸﻖ
ﺑﺤﮑﻤﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻦ ﻟﻔﻆ
ﻣﻘﺪّس عشق که
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺑﺪﺳﺖ ﻧﺎﭘﺎﮐﺎﻥ
ﺍﻓﺘﺎﺩه است. ﻋﺸﻖ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺳﻮﻓﻴﺎ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺣﮑﻤﺖ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻔسﮐﻞّ ﺑﺸﺮﻯ
فاطمی تا قائم
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﻴّﺎت و
تصوّف
اﺳﻠﺎﻣﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭمکتب ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺮﻳﻢ
ﻣﻘﺪّس ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﭘﺮﺳﺘﻰ است. ﻭﺩﺭمکتب
سلوکی ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﻘﺪّس
ﻓﺎﻃﻤﻰ میباشد.
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻋﺠﻮﺑﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥولایت
محمدی و ﺩﺭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ (ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ) ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﻣﻌﺮﻭف
کسا ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
همان ﺳﻮّﻣﻴﻦ
ﺳﻤﺒِﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻫﻔت ﺸﻬﻮﺩ
بشری. که ﺒﺎ
ﭘﻨج ﺘﻦ
ﺁﻟﻌﺒﺎ که
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺳﭙس
به ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس، ﺗﺠﻠّﻰ
آخر ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
برای ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
در ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
رسیده، ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
احتمالا به
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
میرسند. ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺍﻳﻦ
ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﮐﺮﺳﻰ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻔﺖ ﺭﻭﺯ ﻳﺎ
ﻫﻔﺖ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﻳﻮﻡ ﻭ ﺭﻭﺯ ﺧﻠﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭﺯﻣﻴﻦ. ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
(ﺃﺻﻞ ﻣﺒﺪﺃ
ﮐُﻦ ﻓﮑﺎﻥ)
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﭼﻮن ﻤﺎ
انسانها
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪه
ایم ﮐﻪ ﺑﻘﻴّﻪ
موجودات ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ ﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺤﻘّﻖ
ﺷﺶ ﺭﻭﺯ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍز ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ، ﺭﻭﺡ
موفّق
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺩﺭﻋﺮش ﺮﺣﻤﺎن
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭ ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪی
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭﻳﺎ
ﺣﮑﻤﺎﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻣﺼﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺩﺭﮔﻨﺠﻴنه ای
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
اﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
سلوکی ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻮﻓﻴﺎﻯﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺳﻮﻓﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺼﻮّﻑ ﻭ
ﺗﺼﻔﻴﻪ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﺮﺵ
ﻳﺎ ﻧﻮﺭتجلّی
و ﻳﺎ بعدا به
ﺻﻮﺭﺕ تجلّی
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ. که
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻔﺖ ﻗُﺮّﻩ
ﻳﺎ ﺧﻮﺭّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ زردشتی
قریش ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمد
وسوشیانت
زردشت ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، که خود
ﺁﻏﺎﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎن ﺪﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮاست. ﻭﺑﺎ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﮐﻪ
ﺷﺎﮔﺮﺩ نا خلف
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﺑﻮﺩ، که
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﻴﻮﻉ
ﭘﻴﺪﺍﮐﺮﺩ، ﻭﺳﻮﻓﻴﺎی
شهودی
ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
که (ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ
فلسفی) ﻳﮑﻰ
ﺍﺯﺩﺍﻏﺘﺮﻳﻦ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻃﻠﺴﻢ ﻭ ﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ این
سلوک فلسفی
ﺑﻬﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ(ﺣﮑﻤﺖ)
ﻓﻠﺴفه ﺒﺎﺷﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﺄﻥ
ﻭﺍﺻلان اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق است. ﮐﻪ
ﺟﺰ( ﺗﻨﺰﻳﻞ
بیانی
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ)
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐنند
ﻭعارفان الهی
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻧﻤﻴﺪﻫند. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻣﻨﻄﻖ ﻫﺎﻯ
ﺟَﺪَﻟﻰ ﻭ
ﺻﻮﺭﻯ ﻭﺭﻣﺰﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻳﻮن
ﻨﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥعارف ﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ؟ ﮐﻪ
ﺩﺭﺩﻝ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﻬﺮ ﺣﻴﻠﻪ
ﺭﻫﻰ ﺑﺎﻳﺪ جست.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، تا
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺼﺎ
ﺑﺘﻠﺎﺷﻰ ﺩﺳﺖ
ﺑﺰﻧﺪ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻤﻚ ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ (ﻟﻔﻆ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻋﺸﻖ) ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﮑﺘﺒﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺼﻮّﻑ ﻭ در
(ﺻﻮﻓﻪ) و سکّوی
ﻓﻘﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﺴﺠﺪ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮبوده
است. ﻭ(ﺗﺼﻔﻴﻪ)
ﺩﻝ و روان ﻭ
ﺳﻮﻓﻴﺎ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭﺍﺳﻠﺎﻡ سلوکی
ﻧﻴﺰ ﺍﺻﻞ ﻫﺪﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺗﻠﺎﺵ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ همان
(ﺳﻨّﺖ) ﻗﺪﻳﻤﻪ
ﻫﻤﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﮐﻠﻤﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
تعریف (ﻓﻠﺴﻔﻪ)
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺍﺯ
ﻟﻔﻆ ﺗﺼﻮّﻑ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻓﻴثاﺭﻏﻮﺭث ﻣﺘﻮﻓّﻰ500
قبل از میلاد
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺴﻰ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻟﻔﻆ را ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ
ﺣﮑمت ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺳﻌﻰ ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻨﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ انسانی
ﺣﮑﻤﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺧﻴﻠﻰ
ﺭﺍﺣﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻤﺖ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻳﻚ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺩﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻓﻴﺎ
ﻭﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩ وﻧﻪ
ﻓﻠﺴفه ﺑﺎﻓﻰ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
(ﺭﺍﻩ ﺣﮑﻤﺖ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ( ﺳﻠﻮﻙ
ﻳﺎ ﺭﺍﻩ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺑﺮﺳﻴﻢ
ﻳﺎ ﻧﺮﺳﻴﻢ. روشی
که (ﺷﻬﻴﺪ
ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﺑﺎﻣﺸﻬﻮﺩ)
ﻳکی ﻣﻴﺸﻮند، ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ (ﺣﻠﻮﻝ
)ﻫﻢ ﮔﻔته اﻧﺪ. ﭘس
ﺑﺤﮑﻤﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺩﻥ
ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻩ ﻓﻠﺴﻔﻰ،
و ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ است. ﻭﻟﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ، ﺟﺴﺘﻦ
ﺣﻘّﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﺯﻧﺪﻩ، ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺯﻧﺪه ﻮ ﺣقّ
ﺸﻮﻳﻢ. ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ بتجرﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺁﻥ
ﻣﻴﺎﺭﺯﺩ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪ ﻫﺮﮐس
ﭽﻘﺪﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ( ﺍﺭﺯﺵ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ)
ﻗﺎﺋﻞ ﺍﺳﺖ. ﺗﮑﺒّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ بلکه
ﺑﺰﺭﮔی ﻄﻠبی
اﺳﺖ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺯ( ﺧﺪﺍ
ﺑﻤﺎﺩﻩ)، ﮔﻔﺘﻪ
ﺳﻴﺴﺮﻭﻥ
ﺭﻭﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ، ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻤﺎﻝ میروند، ﻭﻟﻰ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﻫﻢ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺷﻴاء
ﺍﻓﺘﺎﺩه اﻧﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪه اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ، ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ، ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺑﻮﺩ. ﺑﺪ ﻧﻴﺴﺖ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﻨﻴﻢ،
ﺍﺩﻳﺎﻥ سلوکی ﻗﺒﻠﻰ
با ﺷﻬﻮﺩهای
ﺧﻮﺩ، ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
میسّر بشری
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺁﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﻔﺎﺭﺳﻰ
ﺧﻮﺭﻩ، ﻭ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻗُﺮّﻩ
ﻭ ﻏُﺮّﻩ و
خوَرنَق ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ادیان ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺗﺎ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ، ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺑﺸﻬﻮﺩ چهارم
نور ایلی
مرتضوی ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
میرسیده و
ﻣﻴﺮﺳﻧﺪ. وﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺎﻟﺖ
ﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺭبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻧﻔس ﮐﻞّ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﺎ
ﺳﻮﻓﻴﺎ
ﻭﻣﺮﻳﻢ ﻭ
ﺷﻴﻮﺍ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺯﻫﺮﺍ،
که ﺪﺭﺃﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ نیزﻫﺴﺖ.
اﻣّﺎ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺧﻠﻴﻞ
ﭼﻬﺎﺭﻣﻴﻦ
ﻗُﺮّﻩ ﺭﺍ ﭘﻴﺮﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺁﺯﺭ، ﭘﺪﺭﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﻫﻤﻦ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺴﻴﺢ
ﭘﻨﺠﻤﻴﻦ
ﻗَﺮّﻩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺴﻴﺢ، و محمد
ﻣﺼطﻔﻰ
ﺷﺸﻤﻴﻦ ﻗُﺮّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭ ﻧﻴﺰﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺍجب
ﺑﺮﺍﻯ همه
افراد ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
کتاب ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺷﺮﺡ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﻗُﺮّﻩ ﻳﺎ
(ﻗﺮﺁﻥ) ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﻚ
ولایت سلوک
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺁﺭﺯﻭﻳﺶ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺼﻮﻓﻴﺎ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
که ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺷﻴﻌﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ که
(ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ)
بماند. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮبّ
رﺣﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻧﻴﺰ
ﮔﺬﺷﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺷﻌﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺸﻖ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻣﻬﺪﻯ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺑﺎ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺏ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
آغاز از پیر
الهی را
ﻧﺸﻨﺎﺳﺪ ﻣﺮﮒ شرک
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺪ. لذا
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭﮐﺘﺐ ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ،
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻣﺎﻡ زمان
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭ
پاکسازی روان
ﻫﻢ ﻧﮑﺮﺩه
اﻳﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﻋﻠﻢ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺩﻳن ﺮﺳﻤﻰ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﺁﻥ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻭﺯﻳﺎﺩﻩ ﺭﻭی
هم بکنیم.

ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ
ﻧﺠﺎﺕ ﺗﻮ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ تنها ﺩﺭ
انجام ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
مولاﻋﻠﻰّ
است. ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺍﻭﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﻠﻰّ ﺑﻮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ، تا
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ، وﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭصورت روح
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ، ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ، ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺷﺘﺮ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺎﺑﻞ ﻧﻮﺷﺘﻦ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ ﻳﺎ
ﻣثنوﻯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻣﻦ ﮐﺎﻏﺬ ﺷﻮﺩ. ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻧﻴﺰ ﻟﻔﻆ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
(ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺗﻮﺍﺿﻊ ﻃﺎﻳﻔﻪ
ﺳﻮﻓﺴﻄﺎﺋﻴﺎﻥ)
ﻳﺎ ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺣﮑﻤت ﻮ ﻳﺎ ﺣﮑﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸته
ﺑﺨﻠق ﺒﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﮑﺘﻪ
ﻧﻴﺰﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ
(ﺳﻮﻓﻴﺴﺘﻬﺎ)
ﭼﺮﻧﺪ ﮔﻮﻳﺎﻥ
و(ﻭﮐﻴﻞ
ﺍﻟﺪﻋﺎﻭﻯ)
ﻧﺒﻮﺩه اﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺗﻬﻤﺖ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. که
ﺪﺭ ﺍﮐثر
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ
ﻭ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﮐﺮﺩﻧﺪ. (ﺳﻮﻓﻴﺴﺖ)
ها ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺭﻭﺡ، ﭼﻮﻥ
ﺃﻫﻞ ﺻﻔﺎﻯ
ﻣﺴﺠﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﺎﻡ (ﺻﻮﻓﻪ
وصُفه) ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺃﻫﻞ
ﺗﻮﺍﺿﻊ ﻭ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺠﺎﺯ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺷﻬﻮﺩ
فاطمی ﺳﻮﻓﻴﺎ
ﺑﺎ ﻧﻔس ﮐﻞّ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﺎﻧﺪه اﻧﺪ. ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﮐﻠّﻰ
ﻧﺰﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
کامل وزنده
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
بنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺣﺘﻰ خود ﻣﻮﺳی
ﻮﻋﻴﺴی ﺒﺮﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ( ﺣﻀﺮﺕ
شهودی ﻣﺤﻤﺪ)
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺷﻚ ﻣﻰ ﺭﻳﺨﺖ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻋﻘﻞ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﺮﺍ
ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ تو
ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﺒﺎﺷﻰ؟ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻦ ﻭ ﺑﺎﻫﻤّﺖ
ﺧﻮﺩ، ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺟِﺪّﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺩﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻰ. ﮐﻪ بر
منظور ﭘﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺎﮔﺮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺘﺐ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﺩﺳﺖ ﻳﺎﺑﻰ. ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻣﻴﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑموضوع
ﻔﻠﺴﻔﻪ ﺑﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ. ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﭼﺮﺍ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺃﺳﻴﺮ ﻃﻠﺴﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﺮﺩﻡ. ﺁﺭﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻤﻚ ﺑﺘﻮ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺭﺍﻩ ﺭﺿﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻰ. ﺍﺯ
ﻟﻔﻆ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻓﻌﻞ ﺗﻔﻠﺴُﻒ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻥ، ﻫﺮﻭﺩﻭﺕ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﺮﻭﺳﻮس
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻟﻴﺪﻳﺎ که
ﺗﺤﺖ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩ، ﺑﺴﻮﻟﻮﻥ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﮔﺬﺍﺭ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﮔﻔﺖ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺩﻳﺪﻡ
ﺣﮑﻤﺖ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻯ، ﮐﻪ
ﺩﻭﺭ ﺟﻬﺎﻥ می
ﮔﺮﺩﻯ
ﻭﺗﻔﻠﺴُﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻰ. تا
ﺩرﺟﻬﺎﻥ ﺳﻴﺮ
ﺁﻓﺎﻕ ﮐﻨﻰ، ﻭ
ﺩﺭﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﺣﻘﻴﻘت
ﻮﺳﻮﻓﻴﺎ
ﺑﺎﺷﻰ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻧﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺤﻘّﻘﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻟﻔﻆ
ﻓﻘﻂ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ، که
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ، ﻭﻟﻮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺮﺳﺪ ﻭﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.

ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﻴﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳل منطقی
ﺁﻧﻬﺎ. ﻟﺬﺍ
ﺷﺮﺣﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ(ﻧﻘﺶ
ﺍﻟﻔﺎﻅ) ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺴﺘﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺻﺤﻴﺢ ﺗﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺠﺎﻯ
ﻣﺸﺘﻘّﺎﺕ
ﻟﻐﻮﻯ، ﺑﺘﺎﺭﻳﺦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ. ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﭼﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﭼﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
بررسی
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻔﻴﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﭼﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ انسان در (
تفکّربا ﻋﻘل
مادی) ﭘﺎﺑﻨﺪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻫﺴﺖ، ﭼﻮﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ او
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻫﻢ ﺑﺪﺍﻥ ﺩﻝ ﺑﺴته
اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺎﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ آنها
ﺍﺯ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮ، ﺩﺭ
ﺻﺪﺭ ﻓﻬﺮﺳﺖ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ، ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﺎﺩﻩ
ﻟﻮﺣﺎﻧﻪ
ﻭﭘﻮﭺ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﺗﺎ ﻣثلا
ﺑأصل ﻤﺎﺩﻩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ، ﻋﺮﻓﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﺒﺪﺃ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻓﺘﻨﺪ،
ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭﻫﺪﻑ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ ﮐﺴﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ در هستی
وجود ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣُﺪَﺑّﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ، ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﻥ ﻧﻌﻤﺖ
ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺷﺪه اﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ. ﺣﻴﻒ
ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻮﻥ
ﺍﺳﮑﻰ ﺑﺎﺯﺍﻥ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺯﺣﻤﺖ
ﺑﻘﻠّﻪ
ﺑﻠﻨﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﺑﺴﺮﺳﺮﻩ
ﺑﺎﺯﻯ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺸﺘﺎﺑﻴﻢ؟ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺑﺸﻮﻳﻢ ﻭ ﺑﻌﻘﺐ
ﺑﺮﻭﻳﻢ ﻭ ﻧﻪ به
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺑﺠﻠﻮ رفتن ؟
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﭼﻪ ﺭﻭﺷﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
(ﻣﻦ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ)
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ ﺑﭽﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ ﺍﺯ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺩﻟﻴﻞ
ﺻﺤﺖ ﺭﻭﺵ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩ باشد، ﻫﺮ
ﻣﻨﺼﻔﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻫﻴﭻ
ﺍﺭﺍئه اﻯ
ﻧﺪﺍﺩه اﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻧﺒﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺭﺍﺯ ﻳﻚ ﺫﺭﻩ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺣﺎﻝ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﻫﻔﺖ
ﺳﺘﻮﻥ ﺣﮑﻤﺖ
ﻗﺪﻳﻢ ﭼﻪ
ﮔﻔته اند. ﻃﺎﻟس
ﻭ ﺳﻪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ(
ﻳﻮﻧﻴﻚ)
(ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ) ﻳﺎ
ﻣﺎﻟﺘﻰ
ﺁﺳﻴﺎﻯ ﺻﻐﻴﺮ،
ﻭ ﺳﻪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ(
ﺍﻳﻠﻴﺎﺋﻰ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭﺧﺪﺍ
ﺟﻮ) ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﻳﻮﻧﺎﻥ. ﺩﺭ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺘﺎﺭﻳﺦ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، که
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﭘﺨته
اﻯ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭﺑﺎﺑﻞ
ﻭﺍﺳﮑﻨﺪﺭﻳﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺳﺮﺷﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺳﺮﺍﻍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺷﻬﺮﺕ
ﻃﻠﺐ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺑﺒﻘﺎﻯ ﺁثاﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺁثاﺭ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻏﻨﻴﻤﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ ﻭ
ﺳﭙس
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
متفکّر ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻓﻠﺎﺳفه
ﻴﻮﻧﺎﻥ، ﺍﻓﻮﺍﺟﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﻭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺳﺎﺩﻩ
ﺟﺎﻫﻞ ﭘﻴﺮﻭ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺍﻳﺞ، ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺶ ﮐﺴﻮﺗﺎﻥ،
ﻓﻘﻂ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺯﺑﺎﻥ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ
ﺧﻄّ یونانی
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﻄﻮﻁ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺩﺭﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻧﺸﻴﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺴﺘﻌﻤﺮﺍﺕ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻧﺸﻴﻦ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺍِﮊﻩ
ﻭﺟﺰﻳﺮﻩ
ﺳﻴﺴﻴﻞ
ﻭﺟﻨﻮﺏ
ﺍﻳﺘﺎﻟﻴﺎ ﻭ
ﺳﺎﺣﻞ ﻏﺮﺑﻰ
ﺁﺳﻴﺎﻯ ﺻﻐﻴﺮ
ﻭ ﺷﻤﺎﻝ ﻣﺼﺮ ﻭ
ﺳﺎﺣﻞ
ﻓﻴﻨﻘﻴّﻪ، ﮐﻪ
ﺗﺠﺎﺭﺕ
ﻭﺩﺭﻳﺎ
ﻧﻮﺭﺩﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ(
ﺍﻳﻮﻧﻰ ﻳﺎ
ﺍﻳﻠﻴﺎﺋﻰ ﻭ
ﻓﻴثاﻏﻮﺭثی)، ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ
ﻣﺴﺘﻌﻤﺮﺍﺕ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ، ﻭ
ﺳﭙس ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﺳَﻔسطاﺋﻰ
ﺟَﺪَﻟﻰ ﺑﺨﺎﻙ
ﺍﺻﻠﻰ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺩﻟﻴﻞ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻕ ﺑﻮﺩ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ، ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺮﻗﻰ
ﻭﭘﻴﺮﺍﻥﻃﺮﻳﻘت
هاﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺣﮑﻴﻢ
ﭘﻴﺮ ﺯَﻧﻰ یا
ذِنی ﻫﻨﺪﻯ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﺑﺮﻭﺍﻳﺘﻰ
ﭘﻴﺮﻭ ﺯﺭﺩﺷت
ﺒﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﺼﺮ ﺑﻮﻯ
ﮔﻔته اﻧﺪ، ﺷﻤﺎ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﻬﺎ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺴﺘید.
ﻭ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺯ ﺳﻔﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺯمند
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ ﺩﺭ
ﺷﺮﻕ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻰ ﻭ
ﺩﺭ ﺁﺳﻴﺎﻯ
ﺻﻐﻴﺮ ﻣﺮﺍﮐﺰ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺁﻥ
ﺭﻭﺯ بود که
ﺗﺤﺖ ﺗﺴﻠّﻂ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺷﺮﻗﻰ ﻭ
ﺍﮐثرﺍ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻳﺎ
ﺗﺤﺖ ﺗﺴﻠﻂ
ﭘﻴﺮﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ
ﺷﺮﻕ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻃﺎﻟس
ﺳﺮﺩﺳﺘﻪ ﻭ
ﭘﺪﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﺸﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﻗﻄﻌﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﻩ ﺣﻖ ﺒﻮﺩﻩ
است. ﻭﻟﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩ که
ﺒﻤﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻧﺶ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ. زمان
ﻃﺎﻟس ﺳﺎﻝ 550 قبل
از میلاد ﺭﺍ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ اند. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ
(ﻣﺠﺪّﺩﻯ)
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﺎﻣﻴﻢ. ﻭﻯ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻣﺠﺮﺍﻯ ﻗﺪﻳﻢ ﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮ ﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﻫﺪ. ﻭﻃﺮﺯ
ﻓﮑﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ ﺍﻭ
ﺩﻧﺒﺎله
ﻤﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻗﺪﻣﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ، ﻭﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﻓﮑﺮ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺷﮑﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻋﺼﻮﺭ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ، ﮐﻪ
ﺣﻖ ﺷﺮﻕ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﺪﺭﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ. ولی
ﻧﻮﺭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺷﺮﻕ ﻃﻠﻮﻉ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ
ﻇﻬﻮﺭ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻃﺎﻟس
اﻳﻦ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺃﺻﻞ(ﮐَﻮﻥ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ)ﭼﻴﺴﺖ؟ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﻨﺠﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻭ
می ﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎن
ﺪﺭ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮف
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻃﺎﻟس
ﺒﺴﺎﺩﮔﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ، ﺍﺻﻞ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺁﺏ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﻭ
ﻋﻘﻞ ﻳﺎ ﺍﺻﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺁﺏ ﺃﺻﻞ حیاتی
ﻭنیز ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺍﺻﻠﻰ
ﻣﺎﺩﻯ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ
ﮐﺮﻳﺴﺘﺎﻟﻬﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﭘﺮﻭﺗﻮﭘﻠﺎﺳﻢ
ﻭﺣﺘﻰ ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﺏ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺑﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﻃﺎﻟس ﺍﻓﺰﻭﺩ،
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻴﺰ
ﻏﺬﺍﺋﻰ
ﺩﺭﺭﻃﻮﺑﺖ
دارد، ﻭ
ﺑﺬﺭﻫﻢ
ﺭﻃﻮﺑﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﺮﺍﻩ خود
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻴﺎﺕ
مادّی
هرموجود، ﻭﻋﻘﻞ
ﺑﺮای ﺗﮑﺎﻣﻞ
آن است. ﭘس ﺍﺯ
ﻃﺎﻟس ﻧﻮﺑﺖ به
ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﺩﻭﻡ
ﺭﺳﻴﺪ. (ﺍﻧﺎﮐﺴﻰ
ﻣﻨﺪﺭ) ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻃﺎﻟس ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﮐثرﺕ ﻭﺗﻨﻮّﻉ
ﺍﺷﻴاء ﺭﺍ
ﺩﻳﺪ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﮑﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ
ﺍﺻﻠﻰ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺏ ﻭﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮐﺮﺩ. (ﺍﭘﻴﺮﻭﻥ)
ﻳﺎ (ﻟﺎ
ﻣﺘﻌﻴّﻦ) ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻨﺎﻫﻰ،
ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭ ﺍﻳﺪه ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰثاﺑﺖ الهی
باشد، ﺩﺭ
ﻭﺭﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻭﮐثرت دانست. ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻮﻉ
ﻏﺪﺍﺋﻰ ﻳﺎ
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﻣﻮﺍﺩ ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﺮﻭﻩ
ﮔﺮم ﻭﺳﺮﺩ ﻭمرﻃوﺐ
ﻭ ﻳﺎﺑس ﻗﺎﺑﻞ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺍز ﭘﻴﺮﻭﻥ او (
ﺍﻧﺎﮐﺴﻴﻤﻨﺪﺭ)
را ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩی ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻧﺤﺮﺍﻑ
ﮐﺸﻴﺪﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻧﻪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍ، ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺷﻴاء نیز
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ(
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ)
ﺍﻟﻬﻰ چون
نیروی جاذبه ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻓﺮﺩﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
(ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ)
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ. ﻭ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ، ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺻﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻫﺎ و
عوض می ﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻦ(
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ
بوده، ﻭ
ﮔﻨﺠﻴﻨﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻦ(
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
و ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ) ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻰ
ﺟﻮﻳﺪ ﻭﺩﺭ
ﺩﺍﻣﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ژنتیکی ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺧﺪﺍ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮند. ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪﺍ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧی تقریبا
ثابت مانده ﻮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮات
نوعی ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ، ﻣﺴﺄﻟﻪ
و کرامت ﺟﺪﻳﺪ
عقل برتر
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﺯﺍﺩی ﻮﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ و
بالعکس خطر ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺑﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ و
کرامات
بالفعل و بالقوّه
ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ را
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ، ﻭ
ﺳﭙس ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺻﺎﺣب اﻟﺰﻣﺎن
خود ﻮﻣﺮﺑّﻰ
ﻣﺮﺑﻮطه
ﺪﺭﻣﻘﺎﻡ
ﻭﭘﻴﺪﺍﻳش
ﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻃﻔﻞ فوق بشری
ﻫﺴﺘﻨﺪ وﺣﺘﻰ
(ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﻨﺴﻰ)
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻴﮑﻪ
ﻫﺮﭼﻨﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺳﺪ،
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣل
ﺑﺮﺗﺮ از قبل ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ، ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻣثل
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﺮﺩه اﻳﻢ.

ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ ﺃﺻﻞ
ﺃﺷﻴاء ﺑﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ. ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻓﻬﻤﻴﺪ،
ﮐﻪ
ﺍﻧﺎﮐﺴﻴﻤﻨﺪﺭ
ﺑﺎﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﺻﻞ ﺍﺷﻴاء
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﭘس
ﺍﻳﻦ( ﺍﺻﻞ
ﻣﺎﺩﻯ) ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻓﺮﻕ
ﮐﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﻣﺎ
ﺍﺻﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ علم
فیزیک ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،
ﺃﺗﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ
ﻭﺳﭙس ﻣﺎﺩﻩ
ﺃثیر ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻓﺮﺽ
ﻧﻤﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﺃﺗﻢ
ﻓﻮﺗﻮﻥ ﻧﻮﺭﻯ ﻳﺎ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﻮﺗﻮﻥ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮﻳﻦ
ﻭﺍﺣﺪ ﺃثیر
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﻮﺩ، ﺍﺯ
ﻣﻮﺝ ﻧﻮﺭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﺟﻬﺎﻥ
ﺃثیر ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺿﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ازماهیّت ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻭﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ، (ﺟﺴﻢ
ﻣثاﻟﻰ) ﺭﺍ در
ملکوت بقول
عرفا ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻭﺍﺣﺪ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃثیر ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺎﺩﻩ ﺗﺤﺖ
ﺃثیر، ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺪﻧﻴﺎﻫﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺎﻡ(ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺗﺤﺖ
ﺃثیر) ﻳﺎ (ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ)
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ
ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻔﺮﺽ
ﻋﺒﻮﺭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺯﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ، ﺑﻴﻚ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩی
ﻮﻳﮋه اﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺎﻡ(ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻡ)ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ. ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﻟﻢ ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻡ، ﺍﻭﻟﻴﻦ(
ﺻﺎﺩﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ) و ﺑﻘﻮﻝ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ اسلامی
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻭﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻭﺭﺍﻯ ماده
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻡ
ﺩﺭیک ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻓﺮﺿﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﻤﺮﺣﻠﻪ(ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ) ﻳﺎ ﻫﺎﻫﻮت
وبقول پیامبر
به عمّاء ﻣﻴﺮﺳﻴم،
که ﺠﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ (ﻫﻮ یا
أو ) و
آهورمزدا
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ آنجا
ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭ، ﺑﻮﺩﻧﻰ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻠﻴل ﻨمی
ﺒﺎﺷﺪ که
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻫﻢ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
است. ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃثیری را ﺩﺍﺷته
ایم، ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﻢ
که ﺑﻨﺤﻮﻯ در
تولدات نوعی
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
اکنون ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
خود ﺑﺮﺳﻴﻢ. همه
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﻫﺮﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺟﺴﻢ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺃﺗﻤﻰ ﺍﺳﺖ، ﻧﻴﺰأصل
وماهیّت ﺟﺴﻢ
ﺃثیرﻯ
وﻣثاﻟﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ، ﻭﻣﺠﻤﻮعه
اﻯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻧﻮﺭﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
روح الهی شده
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
میباشد، ﺗﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸت ﺒﺨﻠق
(ﺴﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ
وذهنی ) ﺧﻮﺩرا
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ، ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﺍﺟﺴﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮﮐس
اکنون ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ(ﺟﺴﻢ
ﻧﻮﺭﻯ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻔس و روان اﻭ
ﺑﺮﻭﺡ الهی
ﺗﺒﺪﻳل شده
است. ﻮ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭح نیز
ﺑﺎﺭﻭﺍﺡ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ الهی
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪﻩ ﻳﺎ
ﺑﻌﺪﺍ با
تکامل
بیشترﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻭ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﺕ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮ،
( ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻡ) ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ الله
یا أهو ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻫﺪﺍف اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺶﮔﻮﺋﻰ
ﻭﺩﺍﺩﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ، ﻗﻄﻌﺎ
ﮐﻔﺮ ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.

ﺳﭙس
ﻧﻮﺑﺖ
ﺍﻧﺎﮐﺴﻰ ﻣﻨس
ﻣﻴﺮﺳﺪ، که
ﺃﺻﻞ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﻫﻮﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ، ﮐﻪ ﺳﺮ
ﻭ ﮐﺎﺭ ﺑﺎ
ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﺍﻧﻪ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﻭﻯ(
ﺭﻭﺡ ﺑﺨﺎﺭﻯ)
ﺭﺍ ﺍﺻﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﻮﺍ
ﺭﺍ ﻋﺎﻣﻞ ﺍنعکاﺳﻰ
ﻣﻨس ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻧﻔس ﻮﺟﺴﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎن اﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺭﻭﺡ، ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﻡ
(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ)ﻋﺎﻣﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ(
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺘﻰ)
ﺍﻟﻬﻰ دارد ﻭ
ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
میﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﻰّ ﻭ ﻗﻴّﻮﻡ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺪﻭﻥ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﻧﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﻫﺴﺖ
ﻭﻧﻪ ﻭﺟﻮﺩ. قیّومیّت
ﭼﻮﻥ ﺗﺴﺒﻴﺤﻰ
است ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺪ
ﺁﻥ ﻗﻄﻊ ﺷﻮﺩ
ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺳﺖ ﻣﺎ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ. ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺍﻧﺎﮐﺴﻰ ﻣﻨس
ﭘﺪﻳﺪﻩ
(ﺗﮑﺎثُف ﻭ ﺗﺨَﻠﺨُﻞ)
ﺑﻮﺩ و ﻳﺎ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﻭ
ﭘﻮﮐﻰعکس آن. ﻭی
ﺣﺮﮐﺖ ﺭﺍ
ﺍﺳﺎس ﻭﻋﻠّﺖ
ﺍﻳﻦ ﻓﺸﺮﺩﮔﻰ
ﻭ ﭘﻮﮐﻰ
ﺍﺷﻴاء ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﭼﻪ (ﺣﺮﮐﺖ
ﺫﺭﺍﺕ) ﮐﻪ ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨد، ﻳﺎ
(ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ)
و ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ موجود
ﺯﻧﺪه. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﺯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﻟﺘﻰ ﻳﺎ
ﺃﻳﻮﻧﻰ ﺑﺠﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺃثرﺍﺕ ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺁﻥ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺷت. ﻭ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﻮﺩ، ﺷﻌﺮﻭﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻧﺒﺮﺩﻧﺪ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﻧﺸﺪﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺷﻴاء ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﺎ
همان
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ایدآلهای
ﮐﻤﺎﻝ برای رسیدن
هر موجود زنده.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﺍﺩ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
میباشند. ﭼﻪ
ﺍﺟﺰاء
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ تکامل
خود را دارند ﻭﻳﺎ
ﮐﻞّ ﺁﻧﻬﺎ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯ ﻣﻰ
ﻃﻠﺒﻴﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ
ﮔﻴﺎﻩ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،
باز ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ نوعی
وجود ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻭ
ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ذهنی
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﻧﻴﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻮﺍﺩ
ﻋﺎﻟﻢ ﻧﺎﺳﻮﺕ
مادی محسوس. ﻭﺟﺎﻟﺐ
ﺗﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ، ﻳﻚ
ﻓﺮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ در تن خود
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻧﻔﻮس
ﻭ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗی و
ﺑﺎﻟﻘﻮّه
ﺪﺍﺭﺩ، ﻫﺮﻳﻚ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮﻯ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻋﺼﺒﻰ
ﺑﺪﻥ، ﮐﻪ
ﺩﺭ(ﻋُﻘﺪﻩ
ﻋﺼﺒﻰ ﺳﻠﻮﻝ)
ﺗﺎ (ﻋُﻘﺪﻩ
ﻋﺼﺒﻰ ﺩﻧﺒﺎﻟﭽﻪ،
ﻳﺎ عَجَب
َﺍﻟﺬﻧﺐ)
ﻋﺮﻓﺎ وﻫﻤﺎﻥ
ﻋَﻘب اﻟﺬﻧﺐ ﺩﻧﺒﺎﻟﭽﻪ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭتا (ﻋﻘﺪﻩ
ﻋﺼﺒﻰ ﻣﻐﺰ
ﺣﺮﺍﻡ) ﻭ ﺳﭙس
عصب پشت گردن
ﻭﻣُﺨﭽﻪ ﻭ
ﻣُﺦ ﻭ ﺣﺘﻰ در
ﭘﻮﺳﺘﻪ ﻣﻐﺰﻯ
ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﻣؤثّر
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮﺗﺮ بوده
ﻭلی ﻧﻘش کمی ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮآینده
دارند. ﺃﺗﻢ ﻳک
ﺒُﻌﺪﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻩ
ﺩﻭﺑُﻌﺪﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ و انسان
حیوانی سه بُعدﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺑﻌﺎﺩ
(ﺻﻮﺭت ﻮ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻭﺣﺮکت
ویا تن و ذهن و
روان ) هستند. که
ﺪﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
باﻋﻘﻞ و روح
القدس شهودی
والهی بعنوان ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﺮﺯ ﺭﻭﺡ
ﻭبُعد ﭼﻬﺎﺭﻡ
فوق بشری
رسیده است. ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
تکاملی ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
باقی ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﺮﺑّی اﻟﻬﻰ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎن آینده
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. هریک
اﺯ ﺍﻳن ﻨﻔﻮس
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻧﻮﻋﻰ
و درجه ای از
ﺣسّ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ، ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻟﺬّﺗﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ از ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺖ ربّ
النوع، ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ از
ﺟﺒﺮوت ﺪﻭﻡ
بالاتر ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻓﺴﺎنه
هاﻯ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ، ﺣﺘﻰ
ﺑﻨﺰﺍﻉ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺃﺷﻴاء ﻭ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻭﺧﻴﺎﻧﺖ
بهم ﻧﺴﺒﺖ می
ﺪﺍﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺁﻥ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ، ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﺍﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻔﻆ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎلا ﺑﺸﺮ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻩ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩند. ﻣﻬﻢ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺪﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭ ﻓﻌﻠﻰ،
ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﭼﻪﺭﺳﺪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ داشته
باشند. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻮﻟﺪﺍت
ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ در
پیش ﺩﺍﺭند. ﺍﻳﻦ
ﺳﻪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
باستانی
یونانی
ﺑﺘﺨﺮﻳﺐ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﻓﺴﺎنه اﻯ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﺮ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻢ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﺑﺎ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
تنها (ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ) ﻭ إهل
ﺩﻝ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﻤﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ، حتی
به ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺑﻄﻦ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘﻰ ﺑﺒﺮﻧﺪ.

ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻳﻦ
ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ ﻭ
ﺍﻓﺴﺎنه ها
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻧﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻫﻮﻣﻴﺮﻭس
ﺩﺭ ﺍﻟﻴﺎﺩﻩ ﻭ
ﺍﻭﺩﻳﺴﻪ، ﻭ
ﻧﻴﺰﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ (ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ)
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﮐﻪ
ﺳﺒﻚ ﺍﻓﺴﺎنه
اﻯ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﺻﺤﺒﺖ نمودند،
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻧﻰ، ﻣﺪﺍﻡ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻘﺪّس
ﺑﻨﻈﺮ می
ﺮﺳﻨﺪ، ﺗﺨﺮﻳﺐ
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ،
ﻭ ﺑﺎ ﻧﻈﺮیّاﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺟﺪﻳﺪ مطرح
میکنند. ﻃﺎلس،
ﮐﻪ ﺁﺏ ﺭﺍ ﺍﺻﻞ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ
ﻧﮕﻔﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺍﻳﻦ
ﻃﺎﻟس ﭼﻮﻥ
ﻣﻠﺎﺣﻈﺎﺕ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺩﺍﺷﺖ،
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ ﺁﺏ
ﻧﻬﺎﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺎﮐﺴﻴﻤﻨﺪﺭ
ﺣﺮﻑ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺭﺍ ﺍﻓﺴﺎنه اﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪ، ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﺮﻯ ﺑﻮﺩ. ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﺮ اگر که
ﺑﻤﻌﻨﻰ(
ﺣﻘﻴﻘﻰ) ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ بوده ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺸﺮ
ﻣﺪﺍﻡ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻃﻔﺎﻝ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺴﺐ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧت
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
وسلوکی
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺑُﻌﺪ ﺍﻧﺴﺎنی
ﻮ أَﺑﺪﻯ
ﺩﺭﻋﻠﻮﻡ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮔﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻋﻠﻢ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻟﺎﺯﻣﻪ برای
پیدایش ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ می ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺑﺸﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﺎ
ﺳﻠﻮﮐﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣل
بَعدی ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺭﺍ، ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻤﻰ
ﭼﻮﻥ
(ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺭﻭﺡ)
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﺭک ﻤﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻇﻬﻮﺭ ﮐﻨﺪ، ﺍﻳﻦ
ﻣﺒﻬﻤﺎﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭ ﻣﺒﻬﻤﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.

ﺍﺯﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻃﺎﻟس ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻴﺰ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
أصل (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ) در وجود
ﻭ ﺳﻴﺴﺘم
ﻤﺘﺪﺍﺧﻞ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻫﺎ، ﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺮﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺪبّرﺍﻥ ﺍﺯ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ
ﮔﻔته اﻧﺪ ﺭﻭﺡ
ﻣﻐﻨﺎﻃﻴسی که
علّت ﺠﺬب
ﺪﺍﻧﺴته اﻧﺪ
حتی اگر ﺍﻳﻦ
ﺣﺮف ﺮﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻨﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
طبیعی ﺟﺬب
کنندﻩ ﺑﮑﻨﻴﻢ،
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭوسائل
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻭحفظ ﺻﻔﺎﺕ
ﺃﺷﻴاء ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻪ
ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷته اند، زیرا
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻧﺴﺒﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ،
ﻭ ﺭﻭﺯﺑﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟی(
ﺘﺤﻮّﻝ ﻓﮑﺮﻯ)
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻈﺎﻫﺮ ﻭ ﺷﮑﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺼﺪ
ﺳﻤﺒوﻠﻴﻚ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. پس
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺎﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺘﻔﮑﺮ(ﻋﻠﻢ
ﺟﺰﺋﻰ) ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺳؤﺍﻟﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﻴﻦ
(ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻓﮑﺮﻯ)
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻫﻢ
ﺩﻋﻮﺕ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ انسان
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩها
ﭘﺎﺳﺦ ﺳؤﺍﻟﺎت
کلّی ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘیدﺍﻳﺶ
ﭘﺪﻳﺪه ﻫﺎ
ﻭﻫﺴﺘﻰ. و
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺣﻘﻴﻘت
ﻨﻬﺎﺋﻰ ﻭﺭﺍﻯ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﺸﺖ
ﭘﺪﻳﺪه ﻫﺎی
ﺟﺰﺋﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻋﻠﻞ
ﺑﻌﻴﺪﻩ ﻭ
ﺍﺳﺒﺎﺏ ﺩﻭﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ، ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻋﻠﻢ
(ﺍﻟﻤﺒﺎﺩئ ﻭ
ﺍﻟﻌﻠﻞ)
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﻠّﺖ
ﺍﺻﻠﻰ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
میرساند، ﻭ
نیز ﺍﺳﺒﺎﺏ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭﺻﻮﻝ
ﺑﺎﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴشناساند.

ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﺳﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻧﮓ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﻓﺮﺩﻯ ﺑﺨﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ، پس
ﻓﻠﺴﻔﻪ های
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎﻡ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻧﺸﺪﻩ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺭﻧﮓ ﻭ ﻧﺎﻡ و
امضای ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﻠﻢ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮔﻔﺘﻦ
(ﻣﺎ) ﻭ ازﻣﮑﺘﺐ
ﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﻭ أصل
ثباﺕ باید
باشد. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ(ﻣﻦ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻭﻋﺮﻓﺎ
ﻓﻘﻂ (ﺧﺪﺍ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻦ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻳﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻓﺮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ نیز
ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ و
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
حتی
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
جزئی ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺗﻔﺎﻭت ﺪﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ بیانی
خود ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﻭﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺣﻖ
ﺩﻭﺭ ﺷﺪه اﻧﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮمصطفی
ﺩﺭمطالب ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﻋﺮﻓﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﺎ ﺣﺼﻮﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ،
ﺑﺨﻮﺩ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻨﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍنه
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﻣﺎﻧﺪﻩ،
ﻭ ﻣﺄﻳﻮس ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﭘس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀب
اﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻋﻠﻢ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺗﻠﺎﺵ
ﺟﻤﻌﻰ بشر
ﺑﺎﺷﺪ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ نیز
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺗﻠﺎﺵ
ﻓﺮﺩﻯ همه عرفای
قبلی وزنده ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
هستند. ﻧﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺁﺧﺮﺕ. ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻳﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﺰﺣﻴﺮﺕ ﻭ
(تکرار کلمه
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ ) ﻭ
ﭘﺮﺕ ﻭ پلا ﮔﻔﺘﻦ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﺯ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﺳﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﻳﻨﮑﻪ، ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺯ ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻮﻣﻰ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ
ﻗﺪﻳﻤﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺩﻟﻴﻞ
ﻭﺑﺮﻫﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻝ ﺑﻤﺒﺪﺃ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﺑﻌﺪ
ﺑﺘﻨﺰﻳﻞ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﻭﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻬﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺟَﺪَﻟﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎثباﺕ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍص
ﺗﻔﮑّﺮﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ و ﻧﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ. ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﺎﺑﻊ ﻋﻠﻢ
ﻭﺭﻳﺰﻩ
ﺧﻮﺍﺭی
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭ ﻋﺎﻟﻢ تجربی
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

(ﺭﻭﺵ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯ) ﺩﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎﺑﻊ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺎﻋث
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺷﺪه است.
ﻣثلا ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﻴثاﻏﻮﺭث ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻭﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻋﺪﺩﻯ ﻭ ﭘﺎﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩ. ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﺍﻳﻠﻴﺎﺋﻰ ﻫﻢ
ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﺳﮑﻮﻥ ﻭﻭﺣﺪﺕ،
ﻭ ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﻫﺮﺍﮐس
ﺑﺮﺣﺮﮐﺖ
ﻭﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻭﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﻭﻣﮑﺘﺐ ﺃﺗﻤﻴﺴﻢ
نیز ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺻﻞ ﻭﺍﺣﺪ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ، ﻭ
ﺍﺯ ﮐثرﺕ
ﻣﺒﺎﺩئ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺒﻴﻪ
ﻣﮑﺘﺐ ﮐثرﺕ
ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﺍﺳﺖ. ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻧﻴﺰﻋﺎﻣﻞ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻭﺭﻭﺍﺝ ﺳﻮﻓﺴﻄﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺷﺪ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺻﻮﻓﻰ ﻣﺸﺮﺏ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺎﻧﺤﺮﺍﻑ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﺣﻖ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺰﺩ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺑﺎﻗﻰ
ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ(
بررسیﺗﺎﺭﻳﺨﻰ)
ﮐﺮﺩﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻬﮕﻞ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻭ
ﺑﻴﻨﺸﻰ
ﻣﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩ. ﻣؤﺭﺥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ نیز
ﺭﻭﺵﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ ﺿﺪ
ﻭﻧﻘﻴﺾ ﻫﻢ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻧﻤﻰ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻳﻚ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺩﻓﻦ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﺴﻴﺢ
ﻫﻢ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺩﺍﺷﺖ،
ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻦ
ﺑﺎﺵ، ﻭ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻣﺮﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﺎﻙ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩ،
ﺗﺎ ﻃﺮﺩ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭ ﻓﻘﻂ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ. ﻫﮕﻞ
ﺑﻴﻦ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻭﺣﺪﺗﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﮔﻔﺖ
ﻳﻚ (ﺗﺼﻮّﺭ
ﮐﻠّﻰ) و
ایدآلی ﻭﺭﺍﻯ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ها
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻋﻘﻞ
ﮐﻞّ) ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﮐثرﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺗبی اﺯ
عقل ﻘﺎﺋﻢ ﺑﺸﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺑﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ(
ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ)
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﻫﮕﻞ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺩﺭ
ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﺸﺪﻧﻰ. ﻭ ﺟﺰ
ﺑﺎ ﺗﺮﻙ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭﻭﺳﻠﻴقه
ها ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻨﮓ ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻋﺮﻓﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻐﺰ
ﻭﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻩ ﺑﻮﺩ. ﻋﺮﻓﺎن
ﺠﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﻣﮑﻤّﻞ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻗﺪﻳم
تر اﺳﺖ ﻭنه
ﺒﺎﻃﻞ ﮐﻨﻨﺪه
آن. ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻗﺪﻡ
ﺑﻘﺪﻡ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎ
ﺣﻔﻆ ﺍﺻﺎﻟﺖ
دانستن فلسفه
ﻋﺮﻓﺎنی خودم
ﻫﻤﺮﺍﻫﻰﮐﺮﺩﻡ،
ﻭ ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻡ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺯﻳﺎﺩﻩ ﺭﻭﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺣﻖ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻰ ﮔﻔﺘﻢ، ﻫﻴﭻ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺑﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ ﻗﺪﻡ
ﺑﻘﺪﻡ ﺟﻠﻮ
ﺑﻴﺎﻳﻢ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻦ ﮐﺘﺎﺏ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻤﻰ
ﻧﻮﻳﺴﻢ.

ﻓﺎﻳﺪﻩﻭﻭﻇﻴﻔﻪﻓﻠﺴﻔﻪ

ﺁﺭﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﻢ ﺑﻰ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ
ﺑﻰﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭه اﺵ ﺑﺎ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﻧﺼﺎﻑ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﮕﻮﻳﻢ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻯ 25 ﻗﺮﻥ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺍﺯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺣﺘﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣؤﻣﻦ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌنی
اﺻﺎﻟت ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺩﺍﺋﻢ
ﻣﻦ ﺍﺳﺖ، ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻟﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎنی
ﺒﺎﻳﻦ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ
ﺑﺸﺮ، ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺗﺸﺎﻥ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺁﻥ
ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻢ
ﻫﻤّﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﭘﺮ
ﺧﻄﺮ ﺍﻟﻬﻰرا
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
(ﺩَﺭَﮐﺎﺕ)
ﺍﺳﻔﻞ ﺟﻬﻨﻢ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ باید
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﺑﻠﺎ
ﺍﺳت، ﺘﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺭﻭﺯﻯ
در بشریّت
مجدد
ﺑأﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﻓﻬﻢ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ برای
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺳﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﮔﻮشه اﻯ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻢ جهان
سلوک ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺩﺭ ﻭﺳﻂ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺑﺮﺍﻯﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻦ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻢ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﭼﺮﺍ ﺗﻮ ﻧﻪ ؟
ﺗﻮ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻫﻤّﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻓﻄﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻯ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩ ﻭ
ببینیم ﺁﻳﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺑﻘﺎﻯ
ﺩﺭﺧﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻔﻆ
ﺁﺭﺯﻭ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺍﻣﮑّﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻫﺴﺖ، که ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺳؤﺍﻟﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ. ﺑﻴﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﻭ
ﻧﻈﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﺴﺖ. ﻳﮑﻰ ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﺨﺖ ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺗﻬﻤﺖ
ﺗﻔﻠﺴّﻒ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻓﻰ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪﻩ ﺁﻥ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ، ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﭼﻮﻥ
ﻃِﻠِﺴﻢ
ﻭﻣُﻌﻤّﺎ ﻣﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ. ﮔﺮﻭﻩ
ﺩﻳﮕﺮی
ﺒﺎﻟﻌﮑس
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﻓﻮﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ ﺁﺳﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺳﺨﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺭﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯﺳﻄﺢ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
عقلی، ﺑﺨﺎﻃﺮﻧﺪﺍﺷتن
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﮐﺎﻓی
ﻨﻔس امّاره
ﺪﺍﺭﺩ، ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺪﺍﺷﺘن
ﺘﻤﺮﻳﻦ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻴﮑﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻦ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻣﻬﻢ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ دیگر
ﻫﻨﺮﻫﺎ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻢ ﮐﻠﺎﻡ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪﺍﻧﺸﮑﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺨﺼﺺ
ﺣﺮفه اﻯ ﺭﻓﺘﻦ،
ﺑﺎﻳﺪهم زمان
وحتی جلوتر
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. که
اﺯ 15
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺑﺮ جوﺍن ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻭﻗﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
تا ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ و کمال
سلامتی روان
از عُقده ها ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺣﺮﻓﻪ ﻫﺎ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﺑﮑﺸﺪ، وﺣﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﻫﺪ ﻭ ﻋﻤﺮ
ﺗﻤﺎﻡ شده
باشد. ﻣﮕﺮ ﭼﻪ
ما ﺑﺎﺧته اﻳﻢ
؟ ﺗﻤﺎﻡ ﻟﺬّﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺁنچه
ﺪﺭ ﺁﻥ ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، درواقع
ﺟﺰﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭﻫﻠﺎﮐﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﻋﻮﺽ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
بجهان ﺑﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻫﻢ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﻗﺎﺩﺭ به ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﺸﻮیم. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺴﺎﺧﺘﻦ ﺑﻤﺐ
ﺃﺗﻢ ﻳﺎ ﺳﻔﺮ
ﺑﻔﻀﺎ ﺑﮑﻨﻰ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺣﺮﻓﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﻭ
ﻋﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺨﺘﻰ
ﻓﻬﻢ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ
ﻳﮑﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﻮﺍﻡ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ (ﻋﻠﻢ
ﻋﻘﻠﻰ) ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
فلسفه ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻌﻘﻞ
دارد. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺣس
ّﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺤﺼﻴﻞ رشته
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﺑﺎ
ﺗﻠﺎﺷﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺁﻥ
بکنند ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺘﻔﻠﺴُﻒ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺰﻧﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ
که ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﻭﻗﺎﺩﺭ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻰ
ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، بلکه
ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺤﻖّ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍلاّ ﺍﻳﻦ
ﻋﻮﺍﻡ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍوند ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻨﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
مدارک ﻓﻠﺴقی
ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺨﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﮐﻠﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺹ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ(
ﻣﺼﻄﻠﺤﺎﺕ
ﻓﻨّﻰ) ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﻠﻴﺪﻫﺎﻯ ﺁﻥ،
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻌﻠﻰ،
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻫﻤّت مداوم
ﺴﺎﻟک در سلوک
اﺳﺖ. ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﮐﻠﻴﺪﻫﺎﺭﺍ
ﻣﻦ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻢ. ﺧﻮﺩﻡ
ﺍﺯ ﺳﺎﻝ 62 تا 1979 ﺗﻤﺎم
آن ﺴﺎﻝ ها
ﺩﺭﺗﻠﺎش
مطالعه
ﻔﻠﺴفه ﺒﻮﺩﻡ. ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺧﻮﺩﻡ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺧﺪﺍ ﻣﻰ ﮔﺸﺘﻢ. ﻭ
ﺧﻴﻠﻰ
ﻣﺘﺮﺍﮐﻢ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻳﻚ
ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﻯ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ، ﺷﺐ
ﻭ ﺭﻭﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ می کرﺩﻡ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻡ، ﻭهمه
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺩﻩ ﻫﺎ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﻠﺴﻔﻪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺸﺘﺎﺩ
ﻭﺃﻧﺪﻯ ﺭﺷﺘﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﺮﺩﻡ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﻳﺎﻓﺘﻢ، ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻢ. ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺩﻳﺪﻡ ﺟﺰ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺣﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻢ. ﺑﻌﺪ ﮐﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﺳﭙﺮﻳﺘﻮﺍﻟﻴﺴﻢ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﺮﻳﺢ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻡ، ﻣﺮﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
روح بشری
ﻭﮐﺴﺐ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻓﻬﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺸﺎﻧﺪ. ﺩﺭﻣﺪﺗﻰ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺗﺮ
ﻭﻟﻰ ﭘُﺮ
زﺣﻤﺖ
ﺑﺂﺭﺯﻭﻯ ﺧﻮﺩﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻡ. ﻭ
ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﺑﭽﻪ
ﺳﻬﻮﻟﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
آنگاه ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺩﮔﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻁ ﻓﻬﻢ
ﻋﻤﻴﻖ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ، ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭپاکی ﻧﻔس
ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس
دوره ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﻫﺮﺭﺷﺘﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻧﻰ
ﻓﻨّﻰ
ﻭﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ علم ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﻤﺪﻩ ﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻫِﮕﻞ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﭘﻨﺪﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﻓﻬﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﻓﻬﻢ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻓﻨّﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻔﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﻠّﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺨﺘﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺁﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯﻋﺎﻟﻢ
ﻣﺤﺴﻮس مادی ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻏﻴﺮ ﻣﺤﺴﻮس
ﻭﻓﮑﺮﻣﺠﺮّﺩ
ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻠﺎﺷﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺳﺨﺖ
ﺑﻤﺎﺩﻳﺎﺕ
ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺁثاﺭ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻭنقش
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻏﻠﻂ
ﻭیا ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﻫﺎ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻣﻴﮑﻨند. ﻭﻟﻰ
رفع سرگرمی ها
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ و
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻠﺎﺵ
ﺷﻮﺩ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﻫﻤﻪ
ﺧﺴﺎﺭﺍﺕ ﻭ
ﺳﺨﺘﻰ ﮐﻨﺎﺭ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ، ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺁثاﺭ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﮐﺎﻧﺖ
ﻭ ﻫﮕﻞ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺯﺵ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗَﺮﻙ ﻋﺸﻖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﺿﺎﻯ
ﺍﻭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻔﻬﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻏﻴﺮ
ﺁﻥ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
(ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺠﺮّﺩ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ) ﺩﺭ
ﻓﻠﺴفه ﻮ در
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ، ﺧﺎﺹ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﭘﺨﺘﮕﻰ ﻣﻐﺰﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺟﺴﻢ تن نیست،
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ از ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ بشری
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺰﺭﮒ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ و راسِل
از ﮐﻮﺩﮐﻰ و
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ
ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﻭﺳﭙس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺧﺪﺍ
ﭘﺮﺳﺖ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﺂﺧﺮ ﻧﺮﺳﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﺳﺨت
ﺒﻤﺴﺎﺋﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻓﮑﺮ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻓﮑﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻓﮑﺮ
ﻣﺠﺮّﺩ ﺑﺎﻳﺪ خود
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺁﻧگاه ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺁﻥ ﺑﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻢ ﻣﺠﺮّﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. و
ﺗﺎ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﻠیه
ها ﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺠﺮّﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ( ﻭﺟﻮﺩ
ﻳﺎ ﮐمیّت ﻭ
ﮐﻴفیّت) ﻧﺰﺩ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻌﺪ، ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ
ﺩﺭﻙ ﻇﻮﺍﻫﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺳﺖ
ﻭﻳﺎ بخاطر
ﺗﺼﻮّﺭﺍﺕ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ ﮐﻪ
ﺗﻠﻘﻴﻦ ﺷﺪﻩ
اند، ﻭﻳﺎ شخص
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
جاهلانه
ﺗﺼﻮﺭﺍﺗﻰ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ ﮐﺮﺩه
است. ﺣﺘﻰ ﻃﻔﻞ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺠﺮّﺩ مانند
ﺍﻋﺪﺍﺩ
ﺑﺘﺠﺴّﻢ ﻭ
ﻣﻠﻤﻮس ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻥ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺧﻴﻠﻰ ﺁﺳﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻓﻠﺴفه اﻯ
ﺩﺍﺭﺩ، وﻫﺮﮐس
ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﺳﺖ. و
ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ در
ﻳﻚ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻨﺎﻣﻪ که
خود (ﻣﻮﻟﻴﺮ)
ﺟﻮﺍﻥ ﺧﻮﺵ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ولی
ﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ﺍﻭ
ﻧﺎمه اﻯ
ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ. ﻃﺮﻑ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ
ﺑﺸﻌﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ ﻳﺎ
ﺑﻨثر ؟ (ﺟﻮﺭﺩﻥ)
ﺟﻮﺍﻥ ﭼﻮﻥ
ﺷﻌﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺖ، ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﻧثر ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺳﺖ ؟
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﮔﻔﺖ
ﻫﻤﻴﻨﮑﻪ
ﺑﻄﻮﺭﻋﺎﺩﻯ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻰ. ﺟﻮﺭﺩﻥ
ﺑﺎ ﺗﻌﺠّﺐ ﻭ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﮔﻔﺖ،
ﭘس ﻣﻦ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧثر ﺣﺮﻑ
ﻣﻴﺰﻧﻢ ﻭ ﺧﻮﺩﻡ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ. ﻫﺮﮐس
ﻣﺠﻤﻮعه اﻯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺷﺪﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
تنگی تفکّر
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻧﺎﻗﺺ
ﻭ ﻏﻠﻂ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﺎﺩﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﮔﺬﺭﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺷﺨﺺ ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺭﺍ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ بوده. ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯیک ﻣﮑﺘب
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺷﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻋﻠّﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﻭﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺳﻤﭙﺎثی ﻭﮐﺸﺶ
ﺭﻭﺍﻧﻰ و
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﻮﺩﻩ
که ﺑﺎﻭﺭی
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻴﻢ. ﺍﻣﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﻋﻘﺎﻳﺪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﺳﺖ، وﺣﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﻳﻨﻰ،
ﻭ ﻟﺰﻭﻡ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺗﻘﺮّﺏ
احتمالی
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﮐﺸﺶ
ﺍﻟﻬﻰو توان
ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ. ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﻋﻠﻢ
ﻣﻨﻄﻖ، ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻠﻢ ﻣﻨﻄﻖ، ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻭﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍنست
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﮐند، و
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪی
ﻨﻤاید. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ وی
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺻﻮل عقاﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ که ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﺍﺭﺳﻰ ﮐﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑَﺮ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻖ
ﺁﺯﻣﺎﻳشی خود ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ که
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻭیا
ﺣﺬﻑ ﺑﺮﺧﻰ
ﮔﻔته ها ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺮﺧﻰ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺎ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﻭ(ﻭﺟﻮﺩ
خداوند) ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺷﺮ ﻭﺑﻌﻀﻰ
عقاید نیز ﺩﺭ
ﺻﺪﻕ ﻭ ﮐﺬﺏ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ(
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ) ﺁﻣﺪﻩ. ﺍﻣﺎ
ﺍین اﺧﻠﺎﻕ ﻣﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻧﻪ
اخلاق ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪﻯ ﻧﻴﺰ
درﺍﻣﻮﺭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ ﻭ
ﻣﺴﺎﻭﺍﺕ، ﻭ
ﻳﺎ ﻋﻘﺎﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺃﻣﻮﺭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. مانند
( ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺑﻘﺎﻯ ﻣﺎﺩﻩ)
وﻋﻠﻴّﺖ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻋﻘﺎﻳﺪﻯ
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺁﻧﺮﺍ پس از
مرگ ﺑﺎﺑﺪﻳّﺖ
ﻧﻴﮑﻮ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣثلا ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺟﺒﺮ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺭﻭﺡ
ﻭﺟﺴﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﮐﻢ
ﻭﺑﻴﺶ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩﻯ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻘﺪمه اﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺩ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭدر ( ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ) ﺧﺎﺻﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
که ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ژنتیک روحی
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺑﺎﺷﺪ چه ﺨﻮﺏ
بوده، ﮐﻪ
ﺩﺍﺭند ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
وﻣﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ و
جلوگیری ازهر
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ، ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ که
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ، ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺣﻖّ
ﻭ ﻧﺎﺣﻖّ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ ﺗﺎ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺁﻥ
ﻭﻗﺖ ﭼﻨﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺗﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻫﻤﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺭﺍ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺣﺘﻰ
ﺑﻬﻤﻪ ﺣﻖ
ﺑﺪﻫﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺧَﺮﻯ ﮐﻪ
ﻋَﺮﻋَﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ حقّ
میگوید.

ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳکی
ﮐﻪ ﺭﻭﺵ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﺖ
ﺑﺒﺎﺯﺭﺳﻰ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﻳﺪ
ﺁﻥ ﻣﮑﺘﺐ، ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺭﺍ ﻣﺸﺨّﺺ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﮐﺪﺍﻡ
ﻏﻠﻂ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺣﻘﻴقت
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
درستی را
ﮐﻨﻴﻢ، ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺣﺼﻮﻝ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ ﺍﺳﺖ. تا
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ و کمال
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺭﻭﺵ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﺑﺸﮑﻞ
ﻃﺮﺡ
ﺳؤﺍﻟﺎﺗﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﭙﺮﺳﺶ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
رابطه
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺑﻬﻢ را
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭ ﺧﻴﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ جهان بینی
است. ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺍﻳﻦ
ﺃﺻﻞ ﺭﺍ
ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪه اﻯ
ﻫﺮﺟﻮﺭ ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﺸﻮﺩ،
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﺩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﻤﺎﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺒﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺑﺎ ﻋﺒﺮﺕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺤﺖ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﺭﻳﺰ ﻭﺩﺭﺷﺖ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻃﺮﺩ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺘﺨﺼﺺ(
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ) ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴکند. ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻫﺮﭘﺪﻳﺪﻩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻰ
ﭘﺴﻨﺪﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺷﺨﺺ ﺑﺂﺭﺍﻣﺶ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﺩﺭﻭﻥ ﻧﻔس
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺰﺷﻚ ﻣﻌﺎﻟﺞ
ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ، ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻭﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
بیشتر در فکر
ﻧﺸﻮﺩ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
الهی به
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. لذا
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻬﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺑﭙﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ. ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﻪ ﭘﺪﻳﺪه
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺻﺮﻳﺢ ﻳﺎ
ﺿﻤﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺷﺨﺼﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺳﺎﺩﻩ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮﻩ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺗﮑﻠّﻔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺟﺰ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﻰ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺠﺮّﺩ ذهنی
ﺻﺤﺒﺖ نمی
ﮐﻨﻨﺪ. ﻣثلا
ﻫﺮﮐس
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻋﻠﻴّﺖ
ﻭﺳﺒﺒﻴّﺖ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺟﺎﻣﻊ ﻭﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻋﻠﻴّﺖ ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﮐثرﺍ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﺮﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
میخواهد ﺑﺎ
ﺻﺮﺍﺣﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺭﺍ ﭘﻴﺶ
ﻣﻰﮐﺸﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﺼﺮﻳﺢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﺃﻣﺮﻯ ﻣثلا
ﻋﻠﻴّﺖ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻳﺎ ﺧﻴﺮ.

ﺩﺭ
ﻧظﺮیه هاﻯ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻠﺎم
همرﺍه ﺒﺎ
ﻧَﺴَﻖ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻭﻣﺘﻦ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺷﺨﺺ
ﺣﮑﻤﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ هستند
ﻳﻚ ﺷﺨﺺ ﻋﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻭﺳﻴﻌﻰ ﺍﺯ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻧﻈﺮیه اﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻋﻤﺮﻯ ﻫﻢ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ ﻭﻗﺘﻰ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﺎ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍلاّ
چه ﺴﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﻈﺮیه
اﻯ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
و آینده بهتر
پس از مرگ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﮐﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻤﻰ
ﻳﺎ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻰ.
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﮐﻠﺎﻣﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﭼﻮﻥ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻫﺎ
ﺧﺎﺹ ﭼﻮﻥ ﻫﻨﺮ
ﮐﻮﺑﻴﺴﻢ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺴﺘﺪﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷند ﻭﻣﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨند.

ﺩﻭ
ﮐﺎﺭ ﻣﻬﻤّﻰ ﮐﻪ
به ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺪ، ﻳﮑﻰ
(ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ) ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
(ﻭظﻴﻔﻪ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ) ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﺩﻭ
ﻧﻴﺰ ﮐُﺸﻨﺪﻩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ گوئی
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﺩ
ﺟﺮﺍﺣﻰ ﺯﻧﺪه
اﻯ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪ، ﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺪﺭﺩ
ﻧﺨﻮﺭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫند. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻧﻴﺰ
ﭼﻴﺰﻫﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺭﻭﻯ ﻫﻢ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﻃﺮﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻃﺮﺣﻰ ﻧﺎﻗﺺ
ﻭﻏﻠﻂ ﺩﺍشته
اند. ﻭﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩ ﺭﻭﻯ ﻫﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ فرو
خواهند ﺭﻳﺨﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺫﻫﻨﻰ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ
ﻧﻔﺴﻰﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻤﻄﺎﻣﻊ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﻧﻴﺎ
ﻫﻢ بوده
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺣﺪّ
ﺃﮐثرﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺁﻥ ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳت
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
هر عمل
ﺗﺮﮐﻴبی ﺑﺎﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺎ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺷﺒﻴﻪ
ﻋﻤﻞ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ، ﻫﻢ
ﺻﺤﻴﺢ ﻭﺳﺮﻳﻊ
ﻭﻫﻢ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ،
ﻭﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺳﻴﺴﺘﻤﺎﺗﻴﻚ
ﺗﺮ ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺳﺎﺯﺗﺮ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺭﻭﺵ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻰ

درزﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﻣﻮﺭ وﺗﺎ
ﺣﺪّﻯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻏﺮﺽ ﻭﻧﻔﻊ
ﺍﺳﺖ، ولی
ﻭﺿﻮﺡ ﻭ
ﺩﻗّﺘﻰبیشتر
درآن ﻧﻴﺴﺖ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﺑﭙﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﭼﻴﺴﺖ ؟ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺟﻮﺍﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻌﺠّﺐ ﻧﻴﺰ
ﻣﻰ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺴﺄله اﻯ ﭘﻴﺶ
ﭘﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ، ﺑﻴﺴت
ﻮ ﭘﻨج ﻘﺮن
اﺳﺖ ﻣﻌﻄّﻞ
ﻣﺎﻧﺪﻩ، ﺗﺎ
ﺍَﻧﺸﺘﻦ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ
ﺑﺤث ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﺑﻠﺎ
ﺗﮑﻠﻴﻒ مانده
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﺨﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺿﺢ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻗّﺖ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﺑﺮﺍﻭﺩ
انگلیسی ﺍﮔﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﻪ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ،
ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺟﺎﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﺁﻳنه ﻨﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻴﻢ ؟
ﺧﻮﺩﻣﺎﻧﻴﻢ، ﺟﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﺟﺎﻯ
ﺷﻴﺌﻰ
ﺩﺭﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻳﻨﻪ ﺍﺳﺖ. ﺟﺎﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻧﻰ، یک
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺩﺍﻧﺴته
عاﻣﻴﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺟﺎﻯ
ﺩﺍﺧﻞ ﺁﻳﻨﻪ، ﺣﺘﻰ
یک ﻔﻬﻮﻡ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. چه ﺮﺳﺪ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯﺟﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ ﺍﺯ
(ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ) ﺻﺤﺒﺖ
ﺷﻮﺩ. ﺑﺤث (ﺃﺭﺽ
ﻣﻠﮑﻮﺕ)
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻫﻨﺮﻯ ﮐﺮﺑﻴﻦ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ
ﺑﻔﺎﺭﺳﻰ ﺧﻮﺏ
ﺗﺸﺮﻳﺢ ﺷﺪﻩ. ﺁﺩﻡ
ﻋﺎﺩﻯ ﺣﺘﻰ
ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺏ ﺃﻣﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﻓﮑﺮ ﻣﻰ
ﮐﻨﺪ، ﺍﻣﻮﺭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺭﺍ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
میتواند
ﺗﺸﺨﻴﺺ بدﻫﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﺎﻝ ﻧﻴﺰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻫﺴﺖ. زیرا
ﺷﻨﺎﺧﺖ
وﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺘﻰ
که سالک ﺒﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻭﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪنّی ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﺣﺘﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﻣﻴﻔﻬﻤﻢ
ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﻋﻘﻞ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﻗﺪﺭﺕ ﻫﺴﺖ،
ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻋﻘﻞ
ﭼﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﮐﺴﻰ
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﻇﺎﻫﺮ
ﻭ ﺑﺎﻃﻦ ﻳﻚ
ﺷﺨﺺ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎﻃﻦ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﻔته
اﻧﺪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﺖ که
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺩﻗﻴﻖ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﺳﺎﺳﻰﺍﺯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺭﺍ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻑ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﺭﻋﻘﺎﻳﺪ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﮐﻤﭙﻠﮑﺴﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﻭیا
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺟﺰﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ ﮐﻪ
ﺁﺩﻣﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺑﮑﻨﺪ و هرﭼﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﻳﺎ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﮐﻨﺪ ﮐﻤﺘر
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰﻫﻤﻴﻦ
کشف حقیقت
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ ﻭ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻭﺩﻗّّﺖ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭ
ﺻﺤّﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﮑﺮﻋﺎﺭﻑ
تجلّیات الهی
ﺩﺭﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺑﺎ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍن
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
(ﻧﺴﺒﺘﺎ ﭘﺎﻙ)
ﺑﻔﺎﻳﺪﻩ نسبی
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭلی
ﮐﺎﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ روح
أبدی انسان
است.

ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺩﺭﺣﻮﺯﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﮔﻔته
اﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻋﻠﻮﻡ
ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﺎﺻﻮﻟﻰﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺴﻠّﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﻭلی
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ
ﺍثباﺕ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﻠّﻤﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﻣثلا
ﮐﻞّ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺯ ﺟزء
ﺍﺳﺖ، وﻳﺎ ﺩﻭ
ﺧﻂ ﻣﻮﺍﺯﻯ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻬﻢ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﺑﺪﺍﻫﺖ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺸﻨﺪ. ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﭘس
ﭼﺮﺍ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﻤﺤﻚ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻣﻰ
ﮐﺸﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻴﻢ
؟ ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﺯﻳﺴﺘﻰ
ﻭﺣﻴﺎتی ﻭ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻋﺪﺩﻯ
ﻭ ﻣﮑﺎنی، ﻭ
ﺩﺭﻋﻠﻮﻡ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﺻﺎﻟﺖ (ﺍﻳﺪﻩ
ﻗﺎﻧﻮﻥ) ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﻋﻠّﻴﺖ ﻭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﮔﺬﺍﺭﺩه ﺸﺪه
اﻧﺪ ﺗﺎ آنان
ﺍثباﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻧﺎﻣﻮﻓﻖ ﺧﻮﺩ
ﺭﻳﺰﻩ ﺧﻮﺍﺭﻯ
ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺭﻭﻯ ﻋﻠﻤﺎ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﺎﻫﻰ نیزﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻓﻰ
ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩ
ﻭﺩﺭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺗﻮﺩﻩ ﻣﺎﺩﻩ
ﻳﺎ (Mass ﻣََس)
ﺑﺘﺤﻠﻴﻞ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﻭ
ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺑﺘﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭ ﺭﺍﺳﻞ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺩﺍﻥ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻋﺪﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮐثرﻋﻠﻤﺎ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺩﺭﮐﺎﺭﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﻦ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﺯ
ﮔﺴﺘﺎﺧﻴﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﺟﺎﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺩﺭﺣﻮﺯه ﻫﺎی
غیر مادی ﺍﺳﺖ. چون
ﺣﻮﺯﻩ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ.
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﭼﻴﺴﺖ، ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻧَﺴَﻖ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ؟ﻭ ﻳﺎ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﺎ
ﻭﺍﻗﻊ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﭼگونه است ؟ ﻭ
ﮐﺪﺍﻡ ﺭﻭﺵ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ؟ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺭﺍه ﻫﺎﻯ ﮐﺴﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺭﺍ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﻳﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻏﻠﻂ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ(
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﺭﻳﺎﺿﻰ) ﻭحتی
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻧﺎﻡ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ (
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺎﻡ)
ﮔﺬﺍﺷته اﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎ ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ، ﭼﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﭼﻪ ﻋﻤﻠﻰ، ﺑﺎ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﮑﻠّﻴّﺘﻰ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳند
ﻭﻧﺨﻮﺍﻫند
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻋﻤﻞ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ، ﻋﮑس
ﻋﻤﻞ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺧﻂ ﺳﻴﺮ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺗﻨﺰﻳﻞ مطلب
ذهنی ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺒﺪﺃ ﮐﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺳت
اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﻣﺒﺪﺃ
ﺁﻥ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻭ
ﻳﻘﻴﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ. پس
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺘﺤﻠﻴﻠﻰ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﻣﻰ
ﺃﻧﺠﺎﻣﺪ. ﺭﻭﺵ
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﺩﺍﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﺒﻴﻪ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻋﻘﻠﻰأهل
ﻣﻨﻄق. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺷﺒﻴﻪ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺘﺤﻠﻴﻞ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺍﺯ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺑﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﮐﻪ
ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ، ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻰ
ﺭﺳﻴﻢ، که ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺩﺭﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ ﺭﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﻌﺎﺻﺮﺑﺨﺼﻮﺹ
که ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﻢ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﻭ
ﺑﺄﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺑﺎ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺫﻫﻨﻰ
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﻭﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺷﺪﻩ ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺫﻫﻨﻰ
فیلسوﻑ
ﺑﺠﺴﺘﺠﻮﻯ
ﻣﺮﮐّﺐ ﻭﺑﺮﺁﻳﻨﺪ
ﻳﺎﺑﻰ ﻭ ﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺠﻤﻮعه اﻯ ﺑﺰﺭﮒ
ﺍﺯ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ ﻭ(
ﺗﻌﻤﻴﻢ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺋﻰ)
ﻋﻠﻤﺎ ﻋﻘﺐ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻋﺮﻓﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻭﺻﻌﻮﺩ ﻓﮑﺮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﻚ
ﻣﻨﻈﺮﻩ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻤﺎ
نشان ﺑﺪﻫﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺘﺨﺼﺺ ﻭ
ﺟﺰﺋﻴّﺖ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﺎﻟﺘﻰ می
ﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺘﺮﮐﻴﺐ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻠﻮم ﻤﺨﺘﻠف
اﻗﺪﺍﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭﻗﺘﻰ ﻫﻢ ﺍﻳﻦ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ و
تأیید ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻏﻴﺮﻩ که
باید ﮐﻤﻚ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺗﺨﺼﺺ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﮐﺎﺭ ﻋﺮﻓﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
میدﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭیا (ﺩﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﮐﺒﻴﺮﻭ
ﺻﻐﻴﺮ) ﺭﺍ ﺑﻬﻢ
ﭘﻴﻮﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺴتی ﻮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻏﺎﻳﺖ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻗﺎﺑل ﺪﺭﻙ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻫﺪﻑ ﺍﺻﻠﻰ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﺳﻴله اﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻭﺗﻔﻬّﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ، ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﻓﺎﻳﺪه ای ﮐﻪ تو
فرزندم ﮔﻔﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻗﺎﻧﻊ ﻧﺸﺪه
اﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺗﻔﺼﻴﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﻘﺶ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺭﻋﻠﻢ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﻨﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﻫﻨﺮ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺑﺎﺯ
ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭهیچ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻭﻝ
ﻭﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻰ ﺑﻌﺪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻳﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﻨﺎس
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎس ﮔﺮﺩﻯ.

M004

فلسفهﻭﺩﻳﻦﺩﺭﻋﺼﺮﻋﻠﻢ

ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻋﺎﻡ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺪﻋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻠﻤﻰ
ﮐﻪ ﺑﺴﻔﺮ
ﺑﻔﻀﺎ ﻧﻴﺰ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ، ﺑﺰﻭﺍﻝ
ﺩﻳﻦ ﮐﻤﻚ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻭ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﺭ
ﻗﺮﻥ ﺑﻴﺴﺘﻢ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﺪﻳﻦ ﺟﺎﻳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺭﺍ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺭﻭﺷﻦ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺯﺍﺋﺪ،
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﺎﺋﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻓﻴﻮﻥ ﻣﻠﻞ
میباﺷﺪ. ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﮐﻨﻢ، ﮐﻪ ﺩﻭﻧﻮﻉ
ﺩﻳﻦ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﮐﺮﺩﻳﻢ،
ﻳﮑﻰ(ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) باعث
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
است. که اﺯ ﺃﺯﻝ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ(ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺭﺳﻤﻰ)ﻭ
ﮐﻠﺎﻣﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻳﺎ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻗﺪﻳﻢ ﺍﺯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺩﻳﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ)ﻳﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬی ﻮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
(ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ)
ﮐﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻠﻢ ﺑﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ خود، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ باعث
ﺯﻭﺍﻝ ﻭ
ﺑﻄﻠﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻳﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ.
ﻓﻀﺎ ﻧﻮﺭﺩ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ، ﺍﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻫﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻡ ﺩﺍﺩ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻀﺎ ﻧﻮﺭﺩ
ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ، ﭘس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺯ ﻓﻀﺎ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺖ، ﻭ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﻫﺮﺩﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻓﻀﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﮑﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺎﺑﻊ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﺎﺑﻊ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﺎﻣﻴﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺗﺎﺑﻊ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺬﻫﺒﻰ
ها ﻭ ﺍﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ
ﻭﻣﻨﻄﻖﺩﺭﮔﺮﻭﻩماﺩﻳّﻮﻥﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ، که
اﺻﻮﻟﺎ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪﻥ
ﺑﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺟﺪﻳﺪ، ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻭ
ﮐﺴﺎﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺟﺰ
ﺩﻳﺎﻧت
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻞ ﻭ ﺣﺎﻟﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ، ﺑﺤﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ،
ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﻧﺦ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻴﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ ﻭﺧﻨثی
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﭼﻪ ﻋﻠﻢ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﮑﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺳﺖ بدﺭﺩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺭﺳﻤﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺁﻧﻘﺪﺭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻟﻌﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ. ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﺗﺎﺑﻊ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎئی
ﺪﺭﻓﺼﻞﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﻤﮕﻰ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻳﺎ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ (ﺗﻨﻮّﻉ
)ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻭﻣﺘﻀﺎﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺻﺪﺍﺭ ﺣﮑﻢ
ﮐﻠّﻰ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ، ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﻦ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻠﻢ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻠﻢ
ﻧﻴﺰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ، ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩیّات اﺳﺖ،
ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳکی
ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ های
ﺩﻳﻨﻰ. ﻭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﺭﻧﮓ
ﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺤﮑّﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩﺧُﻤسﻭﺯﮐﺎﺕﺍﺩﺍﻣﻪﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻢ
ﺑﻌﻠﻢ ﻭ ﻫﻢ
ﺑﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ، ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻌﻠﻢ ﻭﺩﻧﻴﺎ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺟﺰ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﻭسیله ﺍﻧﻴﺘﻮﻳﺸﻦ
و ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ
ﺩﺍﺩه ﻫﺎی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭽﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮی
ﺘﻮجّهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻭﺍﺻﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻋﻠﻢ ﻣﺨﺎﻟف هستند،
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﻋﻠﻢ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺮﻯ ﻓﻄﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﺼﻒ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺁﻥ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺧﻮﺩ ﻋلوم
ﻧﻴﺰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺼﻔیه هاﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻋﻠﻢ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ، ﺍﻟﻔﺒﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻣﺎ ﺁثاﺭ
ﻏﻴﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻋﻠﻢ، باعث
ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻋﻠﻤﺎ، ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﻠﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﻣﮑﺮ
ﻭ ﻓﺮﻳﺒﺶ، ﻫﺮ
ﻣﮑﺮ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺧُﻨثی ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺎﻓﻆ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻭﻝ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻋﻮﺍﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ ﻫﻢ
ﺍﺯ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺖ
ﺩﻫﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻭ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ، ﻭﻭﺳﻴله
اﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻤﺮﮒ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺸﻮﺩ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﻬﻴﺪ ﺭﺍﻩ ﺣﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ، ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺟﻌﺖ ﮐﻨﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻋﻘﺐ
ﺗﺮ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻤﺴﺦ ﻭﻓﺴﺦ
ﻭﺑﺪﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﻫﻢ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻭﺍﺩﻳﺎﻥﺭﺳﻤﻰﻭﻣﺬﺍﻫﺐﻗﺸﺮﻯﻣﺸﺮﻙﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺭﺳﻤﻰ،
ﮐﻪ ﺷﺮﻗﻴﻬﺎﻯ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺩﺭ ﺻﻒ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ، ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻏﺮﺑﻰ ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ،
ﻭ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸت
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻰ ﮐﺸﺎﻧﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻪ
ﺷﺮﻗﻰ ﻭﻧﻪ ﻏﺮﺑﻰ،
ﻭﻟﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍﺯ
ﻫﺮ ﻃﺮﻑ ﮐﻪ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ، ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺷﺮﻗﻰ ﻭ ﻏﺮﺑﻰ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ، ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻟﺬﺕ ﻃﻠﺒﻰ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
باعث ﻗﻬﻘﺮﺍی
ﻔﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺣﺼﻮﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی اﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﺶ
ﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻣﺘﺪﻳّﻦ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺷﺮﻗﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭ ﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻏﺮﺑﻰ،
ﻭﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻋﻠﻢ ﻭﻓﻠﺴفه
غرﺑﻴﺎﻥ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺑﻬﺎنه
ﻮﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻠﻢ
ﺭﺍ ﺧﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﺎ ﻋﻠﻢ
ﻫﻴﭻ ﺧﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻠﻢ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ و
مفیذ بشر ﺍﺳﺖ.

ﺍﻣﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻨﺎﻩ ﻋﻠﻢ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ، ﺍثرﻯ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻋﻠﻢ
ﺩﺭﻧﺎﺑﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺭﺳﻤﻰ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻦ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻳﮑﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺭﺃﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺯﺍﺋﻞ
ﻧﻤﻰ ﺷﻮﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻳن ﺮﺳﻤﻰ ﻫﻢ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺭﻓﺘنی ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﺷﻒ ﻋﻠﻢ، ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺷﺨﺼﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﺮ ﻓﺮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻠﻢ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﮐﻤﻚ
ﺑﻌﻘﺐ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺑﮑُﺸﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻔﮑﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺑﺪﻯ ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺩﺭ
ﺣﻞّ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻫﻴﭻ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ،
ﻫﻢ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻳﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ، ﻭ
ﻫﻢ ﺣﺘﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﻳن
ﺮﺳﻤﻰ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّتﺨﻮﺩﺍﺩﺍﻣﻪﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺠﺎﻯ
ﺩﻳﻦ، ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ(ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﻳﻨﻰ)ﻳﺎ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑﺮﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻋﻠﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻨﮑﺮ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﻫﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﻧﻘﺶ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳوء ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﭼﻮﻥ ﺟﻨﮕﻠﻰ
ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺷﺪﻩ، که ﺒﺠﺎن
هم ﺍﻓﺘﺎﺩه
اﻧﺪ. ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ
ﻧﻴّت ﻮﻣﻘﺎﺻﺪ
ﻓﺮﺩی اﺳﺖ. ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﻭ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
که اگر
ﺍﻧﺼﺎﻓﻰ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺍﺷﺖ، ﺑﻴﺎﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ. ﻓﻠﺴفه
هاﻯ ﺑﺎﺩﻳنی
ﻮﻣﺬﻫﺒﻰ ﻧﻴﺰ،
ﺟﺰ
ﺧﻮﺩﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ
ﻋﻮﺍﻡ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻧﺘﻴجه اﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻊ
ﮔﻴﺮﻳﻬﺎﻯ
ﻗﺎﻃﻊ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩ،
ﻧﻈﻴﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﮔﻔﺘﻴﻢ، ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻓﺮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﺨﺼﺎ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ، ﻭﻧﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ ﻧﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﻤﻮﺩﻩ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺍﻭﻟﻴﻪ، ﺗﺎ
ﺳﻦّ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ15 ﺳﺎﻟﮕﻰ،
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺧﻮﺩ، ﻭﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ، ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺩ،
ﻫﻴﭻ ﺧﺒﺮﻯ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺷته اﺳﺖ، ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﻪ ﻭﻯ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺷﺪﻩ. ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﺮﺩ
ﺟﻮﺍﻥ، ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﺷﺮﻭﻉ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻘﻄﻪ ﻣﺒﺪﺃ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﻃﻔﻞ
ﺑﺎﺭ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺩﺭﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺍﺯ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻧﮋﺍﺩﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺧﻠﺎﺻﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻃﻔﻞ، ﭼﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﭼﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﭼﻪ ﻧﮋﺍﺩﻯ ﻳﺎ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ، ﻣﺎﻧﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ، ﺑﻘﻮﻝ
ﻫﮕﻞ، ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ. ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺁﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻭﻝ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ، ﺑﺮﻳﺸﻪ
ﮐﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﺁثاﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ، ﭼﻪ
ﺧﻮﺏ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﭼﻪ ﺑﺪ ﻭ ﻏﻠﻂ. ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻴﭻﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﭘسﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯﺧﻮﺩﺵ، ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﻭﺍﺳﺘﺎﺩ،
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺳﺖ
ﺩﻫﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺠﺪﺩ ﻓﺮﺩ
ﺍﺳﺖ، ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭﺍﻥ
ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
الاّ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻧﺎﻟﻪ ﺑﮑﻨﺪ. ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﺪﻳﺪ، ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺁثاﺭﺵ،
ﺩﺭ ﻧﻔس ﻭ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺁثاﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﮐﻮﺩﻙ، ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﻭ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺁثاﺭ
ﻧﮋﺍﺩﻯ، ﻣﺎﻧﻊ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫند
ﺷﺪ. ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ، ﻭ
ﺩﺭﻙ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻋﻤﻴﻖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ،
ﺩﺭ ﻭﻯ
ﭘﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﺍﻩ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻔﺮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺴﻴﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻳﻚ
ﺟﻮﺍﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ جوﺍﻧﻰ، ﺁﺳﺎﻥ
ﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺴﺘﻦ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻭﻓﺼﻞ
ﻧﻮعی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺮﺣله
اﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺭﺩ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺟﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻴﺎﺑﺪ.

ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﻠﻢ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﺎﺯﻉ ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻘاء
هست. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺴﺒﮑﻰ ﻣﺘﻤﺪﻧﺎﻧﻪ
ﻳﮑﺪﻳﻴﺮ ﺭﺍ
ﺍﺳﺘثماﺭ ﻭ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺁﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻗﺮﺑﺎﻯ ﺷﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻟﮕﺪ ﻣﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﺋﻰ ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻓﻘﻂ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺯ ﻟﮕﺪ ﻣﺎﻝ
ﺷﺪﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺼﻮﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻟﮕﺪ ﻣﺎﻝ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ، ﺑﺨﺪﻣﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﮐﺪﺍﻡ ﮐﺴﺐ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻠﻰ ﺿﺮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺟﺰ ﺑﺎﺯﻭﻯ
ﮐﺎﺭﮔﺮ. ﻫﺮﮐس
ﭘﻮﻟﻰ ﺑﺠﻮﻳﺪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ
ﮐﺴﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺁﻥ
ﭘﻮﻝ ﺭﺍ ﮔﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮐس
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺻﻒ ﻧﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﻳﻚ
ﻧﻔﺮ ﺩﻳﮕﺮرا
ﺑﻌﻘﺐ ﺭﺍﻧﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻧﺎﻥ ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩ. ﺁﻧﮑﻪ
ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ
ﻣﻴﺨﺮﺩ ﻭ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺍﻣﻮﺭﺵ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺩﻭﺩ
ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻠﺶ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﺴﻤﻮﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﺮﮐس
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺍﻓﺘﺎﺩ، ﻳﻚ
ﻧﻔﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻘﺐ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﻪ ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺭﻗﻴﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﻠﻢ ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﮐﺴﺐ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻟﻄمه اﻯ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎن کاﻣل
ﺪﺭ ﮐﺎﺭی
ﻧﻴﺴﺖ، که ﻀﺮﺭ
ﺑﮑﺴﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻔﻊ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺻﻞ، ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺪﻳﺪی
ﻮﺍﺭﺩ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﻭﺭﻩ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺑﺘﺠﺮﻳﺪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ
ﺗﻨﺎﺯﻉ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻘاء، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻋﺎدﻯ
ﺩﻭﺭ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﺻﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﮐﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺑﻠﺎﻳﺎی
ﺪﻧﻴﺎ ﮐﻪ
ﺗﻨﺎﺯﻉ ﻫﻢ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺘﻬﻠﺎﻙ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺷﺪﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﺧﻮﺩ،
ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﺎﺯﻋﺎﺕ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻭﺳﻴله
اﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺤﻤﻞ
ﮐﻨﺪ. ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺗﻨﺎﺯﻉ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻫﻢ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ، ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﺰﺍﻉ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﻤﺪﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺸﺮ ﺍﻳﻦ ﻧﺰﺍﻉ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻘاء
ﺭﺍ ﺑﺤﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ، ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩه ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻭﺿﻊ، ﻓﻘﻂ ﻳﻚ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﺎﻡ ﻭ
ﺷﮑﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﺳﻠﺤﻪ
ﻣﺮﮔﺒﺎﺭﺗﺮ
ﻭﻣﮑﺘﺐ ﻫﺎ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ، ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎ
ﭘﺮﭘﻴﭻ ﻭ ﺧﻢ
ﺗﺮ، ﻭ ﻧﺰﺍﻉ
ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺸﮑﻞ
ﻧﺰﺍﻉ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ، ﺟﻨﮓ
ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺭﺳﻤﻰ ﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻫﻴﭻ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻤﻠﻠﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ، ﻣﮕﺮ
ﺃﻥ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳﺎ
ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻗﺼﺪ
ﺩﺭﻳﺪﻥ ﮔﺮﻭﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻓﻘﻂ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ
ﺩﺭﻧﺪﻩ
ﻭﻫﻮﺳﺮﺍﻥ ﻭ
ﻏﻀﺒﻨﺎﻙ هست. ﺍﻣﺎ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺪﺭﻳﺪﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻰﭘﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﺑﻠﮑﻪﻣﺮﻫﻢﮔﺬﺍﺭﺯﺧﻢﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻫﺴﺘند.
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ
ﻣﻮﺍﻧﻊ، ﻭ
ﺣﺎﺻﻞ و ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺄﻣﺮ
ﺗﻨﺎﺯﻉ ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻋﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ، که
ﺒﻌﺪ
ﺍﺯﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺫﻫﻨﻰ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﻧﺠﺎت هماﻥ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭﺣﻤﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ، ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. (ﻭﺍﻗﻊ)ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻏﻴﺮ ﺁﻥ
ﺭﺍ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺟﺰ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺩﺭﺷﺄﻥ ﻓﻬﻢ
ﺑﺸﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎﻭﺍﻗﻌﻴّت
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ، ﺍﻟﻔﺒﺎﻯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﺧﻮﺩ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﮐﺸﻒ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺑﺮ ﺧﻮﺭﺩ ﺍﻓﮑﺎﺭﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺍﺻﻞ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺣﺪ ﺃﮐثر
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻨﺘﺰ
ﻫﮕﻞ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺮﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺮﺗﺮ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻭ
ﺗﺮﺷﺤﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺳﺒﻮﻯ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺭﻭح
کاﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻴﻠﻰ ﭼﻴﺰﻫﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﻘﺪﺭ، ﻭﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ ﭼﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ(ﮐﻠّﻰ
ﻟﺪﻧّﻰ)ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﺼﻔﺎﻥ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻫﻢ
ﺩﺭﻳﺎﻓته اﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺟﺪﻝ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺫﻫﻦ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺭﻳﺸﻪ ﻳﺎ
ﻋﻠّﺘﻰ ﻭ
ﺳﺮﭼﺸمه اﻯ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭﻭﻥ
ﺫﻫﻦ، ﺩﺭ
ﻧﺒﺮﺩ ﻭ ﺟﺪﺍﻝ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺟﺰ ﺗﻔﻠﺴﻒ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺍﺳﺖ. ﺫﻫﻦ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺟﺪﺍﻝ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺟﺴﺘﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﻚ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺳﻨﺘﺰﻯ
ﻫﻢ ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺭﺑﻂ ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺟﺰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺣﻘﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس، ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺗﺮﻙ
ﺍﻳﻦ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺤﺪﻭﺩ، ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻗﺪﺭ ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺍﻥ نیز ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﺖ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭﻫﻤﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﭼﻪ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭ ﭼﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﭙﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻳﺎﺑﻨﺪ، ﻭ
ﺳﻨﺘﺰﻫﺎﺋﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﻨﺪ. ﻭﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻢ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﻨﺪ. ﻭ ﺻﻠﺢ ﻭ
ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﻭﺣﻠﻮﻝ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻔﺎﻫﻤﻰ ﺑﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭک کرﺩه
اﻧﺪ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻢ ﻧﻴﺰ
ﺭﻗﺎﺑت
ﻮﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻭ
ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻋﻘﻞ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺒﺎﺣثه
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ. ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺟﺰ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺧﻠﻖ
ﻧﮑﺮﺩﻩ، ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﺘﻔﺎﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺷِﺒﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﻧﻴﺰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻋﻘل ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻓﻨﺎ
ﻭﺫﻭب ﺸﺪﻩ اند.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﺗﺄﻣّﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﻧﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻠﻢ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﺟﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻀﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺩﺭﺩ ﺷﮑﺴﺖ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎ، ﻭ ﻳﺎ
ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺭﻭﺡ ﻃﻔﻞ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺰﺍﻋﻰ ﮐﻪ
ﺟﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺳﺘﻴس ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻨﻔﻰ
ﻳﺎ ﺳﻠﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﻋﺪﻣﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﺑﺸﮑﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻭﻳﻢ، ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﻭﻟﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻭﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻤﻰ، ﻳﺎ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺫﻫﻨﻰ،
ﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺟﺰﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦﺑﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺫﻫﻦ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻳﺎ
ﻓﻄﺮتی ﭙﺎﻙ
ﺩﺍﺷﺖ، ﻭ ﻳﺎ
ﮐﻤﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳؤﺍﻟﺎﺕ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﮐﻨندﻩ
ﺗﺼﻤﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺒﺎﺷﺪ،
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻨﻔﻰ، ﺭﺍﻫﺶ
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻠﻢ
ﺍﮔﺮ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺳﺮﻣﺴﺖ
لذّﺕ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻭﻣﺎل ﺪﻧﻴﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺍﻗﻠّﻴﺘﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﻋﻮﺽعمیق ﺗﺮ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻗﻠﻴﻞ ﻣﻦ
ﺍﻟﺂﺧﺮﻳﻦ
آمده است. . ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺩﺭک
اﻟﻬﻰﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﺷﺮﻑ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎی ﺒﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ. ﺍﺗّﮑﺎﻯ
ﺑﺸﺮ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺍﺻﻠﻰ،
ﺍﮔﺮ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ ﻭ
ﺳؤﺍﻟﺎﺕ
ﻗﺎﻃﻌﺎﻧﻪ ﺩﻝ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﭼﺎﻫﻰﺩﺭﺁﻣﺪﻩ
ﺑﭽﺎله اﻯ
ﺑﻴﻔﺘﻴﻢ. ﺩﺭﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺩﺭﻙ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ،
ﻧﻪ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺭﻳﻚ ﻓﺮﺍﻧﻚ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺭﻙ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﺩﺭﻙ
ﺩﻳﻨﻰ، ﺁﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺭﺍﻩ ﻫﻤﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻨﺎﻳﺖ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻔﺖ. ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﻓﺮﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻨﺎﻳﺖ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﻳﺶ ﺭﺍﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ، ﻭ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
نوعی
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ. ﻭ
ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺷﻌﺎﺭ،
ﻭ ﺑﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺐ، ﺑﺎ
ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻴﻢ. ﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺪﺭ ﻣﻨﻔﻮﺭ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻣﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍ، ﻭ ﻳﺎ
ﺫﻫﻦ ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮔﺮﺍ. ﻗﻮﻝ
ﺁﻥ ﺁﺩﻡ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﮐﻪ ﺩﻳﻦ ﻳﻚ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺧﻴﺎﻟﻰ
ﻭﻣﻮﻫﻮﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎت
علمی ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﻳﻦ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺸﺮ،
ﺣﺘﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﻓﺮﺩ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﮔﺮ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﺑﺮﻭﺩ
ﺑﻬﺬﻳﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻬﺬﻳﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﺣﺰﺑﻰ.
ﺩﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺟﻮﺋﻴﻢ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭﺁﻥ
ﻫﺴﺖ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﺎﻥ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺗﺶ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﺭ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻡ. ﺣﺪ
ﺃﻗﻞ ﺍﻳﻦ ﻓﻨﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ. ﺁﻥ
ﻳﮑﻰ ﺭﺍﻩ ﺩﻳﻦ
ﻭﺍﻳﻦ ﻳﮑﻰ
ﺭﺍﻩ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺳﺖ. ﺭﺍﻩ
ﺩﻳﻦ ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺭﺍﻩ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻠﻮﻩ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺗﻦ ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺭﺍ ﺑﻐﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﻤﻴﭽﺸﺎﻧﺪ، ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﺏ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭﻋﺒﺮت گرﻓﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻠﻢ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺟﺰ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺻﺎﺣﺒﺶ،
ﻭﺧﻮﺍﺏ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍن
ﺴﻮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﺩ، ﺑﻌﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻧﻴﺎ
ﺻﺤﻨﻪ
ﺟﻮﻟﺎﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭﻝ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ، ﺑﻌﺪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺵ
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ و
هرچه خواهی
ﮐﻦ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻭﺑﺎﺯ ﺧﻮﺍﺳﺖﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺮ
ﺷﻤﺮﺩه اﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻗﺮﻥ ﺷﺎﻧﺰﺩﻩ
ﮐﻠﻴﺴﺎ ﺩﺭ
ﻏﺮﺏ، ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺟﺌﻮﺳﻨﺘﺮﻳﻚ
ﻳﺎ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﺮﮐﺰ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩ. ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻣﺮﮐﺰ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺩﻭﺭ
ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﺘﻔﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺷﻄﺤﻴّﺎﺕ یا
ﭼﺮﻧﺪﻳّﺎﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﮑﺮ ﺷﻮﻳﻢ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮ ﺷﺎﻣﮕﺎﻩ
ﺍﺟﺮﺍﻡ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎ
ﭼﺮﻧﺪﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﻳﻚ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﺍﮔﺮ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺮﮐﺰ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻭﻝ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ،
ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻔس
ﺧﻮﻳﺶ، ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺭﻭﺡ ﻣﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﻭ
ﻣﺎ ﻭﺍﺭث
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻰ
ﺍﻓﺴﺎﺭ رها
کنیم ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺑﮕﺎﺭﻯ
ﻧﻔس ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥﺑﺴته
اﻳﻢ. ﺗﺎ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻘﺪس
ﻭ ﺃﺯﻟﻰ، ﺑﺎﺭﮐﺸﻰ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﻳﺎ
ﻋﻠﻤﻰ ﻳﺎ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﺭﺍﻩ ﻳﻘﻴﻦ
ﮔﺮﻓته اﻧﺪ. ﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮔﺎﺭﻣﻪ ﻭﺟﺮﻡ
ﻭﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ و
ﺁﻣﺎﺩﻩﺟﻬﻨّﻢﻣﺴﺦﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺷﺪﻥ.
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﮊﺋﻮﺳﻨﺘﺮﻳﻚ
ﮐﻠﻴﺴﺎ ﺩﺭ
ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ، ﻳﻚ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺭﻳﺸﻪ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻳﺸﻪ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻪ ﺭﻳشه اﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
واقعی، ﺭﻳﺸﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺃﺯﻟﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺃﺑﺮ
ﻭﺑﺎﺩ ﻭﻣﻪ
ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻋﻤﺮﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﻰ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﻢ، ﺑﻐﻔﻠﺖ
ﻧﮕﺬﺭﺩ ﻭ
ﺑﻐﺎﻳت اﻟﻬﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭح
ﺒﺮﺳﻴﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺮﮐﺰ
ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﻦ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺒﺮﻳﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﻭ ﻳﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻓﺼﻞ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺼﻔﺮ
ﺧﻴﻠﻰ
ﻧﺰﺩﮐﺘﺮﻳﻢ
ﺗﺎﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺟﻤﻊ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺯﻟﻰ
ﻭ ﺑﻰ ﺁﻏﺎﺯ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳت
اﺑﺪﻳّﺖ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺻﻔﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍلاّ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳت اﺑﺪﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮﻋﻰ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺗﺎ
ﻧﺒﺎﺗﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﺎ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻟﺤظه اﻯ ﺑﻴﺶ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس ﺍﻳﻦ
ﭼﻪ ﻏﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻥ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻳﻢ؟ ﻧﻈﺮیّه
ﮋﺋﻮﺳﻨﺘﺮﻳﻚ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﮐﻮﭘﺮﻧﻴﮑﻮس
ﻓﻠﻚ ﺷﻨﺎﺵ
ﻫﻠﻨﺪﻯ، ﻭﻣؤﺳس
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻫﻴﻠﻴﻮﺳﻨﺘﺮﻳﻚ
ژئوسنتریک
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻠﻴﺴﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺤﺮﻑ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﺍﺩ. ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﺮﮐﺰ ﺍﺳﺖ. ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﮊﺋﻮﺳﻨﺘﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﮐﻠیسا ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻣؤﺳس
ﺁﻥ ﺑﻠﻄﻴﻤﻮس
ﺩﺭ ﻗﺮﻥ ﺩﻭﻡ
ﻣﻴﻠﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻭ
ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﮐﻮﭘﺮﻧﻴﻚ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺗﻰ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮔﺎﻟﻴﻠﻪ
ﻭﮐﭙﻠﺮ ﻭ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺟﺎﻟﺒﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻋﻠﻢ
ﺭﺍ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﮔﻮﺍه اﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻭﺗﺄﻳﻴﺪﺷﺎﻥ
ﻧﻔﺴﺸﺎﻥ، ﻭﺷﺎﻫﺪﺷﺎﻥ
ﺩُﻣﺸﺎﻥ، ﻭﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﮐﻤﻰ
ﻫﻢاﺯﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺣﻴﻒ
ﺍﺳﺖ ﻋﻤﺮﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺮﮐﻨﻴﻢ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﻨﺎﺳﻴﻢ. ﻭ
الاّ ﻧﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﺮت که ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺭﺟﺎﻝ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻠﻴﺴﺎ، ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺑﻤﺤﺎﻝ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻋﻠﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭداشتند. ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻫﻠﻴﻮﺳﻨﺘﺮﻳﻚ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺿﺪ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﻣﺎﺭﺗﻴﻦ ﻟﻮﺗﺮ
ﭘﺮﻭﺗﺴﺖ
ﭘﺎﭘﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻓﻰ 546، ﮐﻪ ﻧﻬﻀﺖ
ﺭﻓﻮﺭﻣﺎﺳﻴﻮﻥ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ ﺑﺸﮑﻞ
ﻣﺬﻫﺐ
ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﻴﺴﻢ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﮐﺮﺩ، ﺑﻪ
ﮐﻮﭘﺮ ﻧﻴﻙ
ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠّﻤﻰ
ﺍﻓﻴﻮﻧﻰ ﻭ ﺟﻦ
ﺯﺩﻩ ﻣﻤﺴﻮس
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻋﻠﻢ
ﻓﻠﻚ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺟﻴﻦ
ﮐﺎﻟﻮﻳﻦ، ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻟﻮثر ﻭ ﺷﺮﻳﻚ
ﺍﻭ، ﺭﺳﻤﺎ
ﮐﻔﺮ ﻭﺍﻟﺤﺎﺩ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ
ﻣﺮﮐﺰ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ. ﺣﺎﻝ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﮐﻠﻴﺴﺎ، ﭼﻘﺪﺭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺎﺷﺪ؟ﻫﻴﭻ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻭ
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩﺍﺕ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﻴﻦ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ، ﺑﺎ
ﺍﻭﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ، ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻧﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺑﺎ
ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ. ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻖ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺮﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻋﻘﻞ
ﮐﻞّ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸته
اﻧﺪ که ﺪﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺑﺮﺍی هدﺍﻳت ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﻋﻘﻴﺪه اﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻳﺎ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﻫﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﮔﻔته اﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﮕﻔته اﻧﺪ. ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻋﻘﻴﺪه عدﻡ
ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﺯﻣﻴﻦ ﮐﺴﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺎ
ﺣﻠﻮﺍ ﺣﻠﻮﺍ
ﮐﺮﺩﻥ ﺩﻫﺎﻥ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻧﻤﻰ
ﺷﻮﺩ. ﺑﺎ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻋﻠﻰّ
ﻳﺎ ﺑﺪﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻫﻢ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ، ﻋﻠﻢ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺮﻥ
ﻫﻔﺪﻩ ﻣﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﻫﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ ﻫﻢ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﻓﺮﺩﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻫﻢ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﻮﺍﺯﻯ، ﺑﺎﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﻮﺭﻫﺴﺘﻰ، ﻭﻫﻢ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﻣﻘﺘﺪﺭ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ انسان ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﮔﺮ ﺭﺍﻫﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﻤﻴﻦ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﮐﻪ 1859 ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺷﺪ،
ﺍﻭﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻧﻈﺮﻯ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺭﺍ ﭘﺪﺭ ﺣﻀﺮﺕ
ﺁﺩﻡ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺳﻘﻒ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺍﮐﺴﻔﻮﺭﺩ
ﮔﻔﺖ، ﺍﻳﻦ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﮔﻨﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻠﻖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺧﺪﺍ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩ. ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮔﻔﺖ، ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻋﺮﺷﺶ ﺑﺰﻳﺮ
ﮐﺸﻴﺪ. ﻭﺍﻳﻨکه
اﻳن هم ﺍﺯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺍﺳﺖ،
ﭼﻮﻥ
ﺩﺍﻭﺭﻧﻴﺰﻡ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﻫﻢ ﺣﻖ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺣﻖ ﻣﻄﻠﻘﻰ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﮐﺎﺭﻋﻠﻮﻡ، ﺑﺎ
ﻗﺪﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ، ﮐﻪ
ﻭﻟﻮ
ﻣﻠﺤﺪﺍﻧﻪ
ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮐﺞ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻨﻮﻉ
ﺩﺭ ﺗﻦ، ﻭﻧﻪ
ﺩﺭﺑﺎرﻩ ﺭﻭﺡ
ﻣﻘﻴﻢ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺩﺭﺗﻦ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻰ ﮔﻮﻳﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺗﺤتﺘﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺟﺪﺍاز
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺮﺩﻯ
ﺭﻭﺡ ﺑﺤث
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﺑﺎ ﺩﻳﺪ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻯ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻢ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ، ﺷﮑﻞ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﺣﺮﻑ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﮐﻪ
ﻧظرﻳّﺎﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﺑﻪ
ﻫﻔﺖ ﻗﺮﻥ، ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺭﺍ،
ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﻟﻰ ﻏﻨﻰ ﺗﺮ
ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﺑﻤﺎ
ﮐﻤﻚﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎ، ﻳﺎ
ﮔﺎﺭﻣﻪ
ﺳﺎﻧﺴﮑﺮﻳﺖ، ﻭ
ﺟُﺮﻡ ﻭﻏُﺮﻡ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ، ﻓﺮﺻﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺡ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺃﺯﻟﻰ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ، ﺗﺎ
ﻫﻤﻪ ﻧﺰﺩ ﺍﻭ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﺎﻣﻞ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳّﺎت
علمی ﻧﻈﻴﺮ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺗﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ،
ﺍﺯ ﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﺗﻬﺎﻣﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﺭﻭﻳﻦ
ﺯﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎس
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺭﺍﻩ ﺩﻳﻦ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭﻋﻠﻢ، ﺭﺍﻩ
ﺳﻮﻣﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﺠﺬﻭﺑﻴﻦ
ﺍﻭ، ﺑﺎﻳﻦ
ﺭﺍﻩ
ﮐﺸﺎﻧﻴﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻌﺠّﺐ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺷﮑﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﭼﺮﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻗﺮﻥ ﺑﻴﺴﺘﻢ
ﻓﮑﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺮﭼﻴﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﺘﻤﺪﻥ
ﺗﺮﻳﻦ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺸﻮﺭﻫﺎ، ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﻢ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﭼﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﺑﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﺭﻭﻧﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻭﺍﻟﺘﺮ
ﺍﺳﺘﻴس ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﺶ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺃﺯﻟﻴّﺖ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻋﺮﺑﻰ
ﺯﮐﺮﻳﺎ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺟﻨﮓ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺪﻩﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻋﻠﺖ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﻘﻮﻝ
ﻭﻯ، ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺣﺎﻝ،
ﻫﻤﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻫﺎﻯ
ﻓﺮﻫﻨگی اﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺠﺎﺭب
ﺪﻳﻨﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺮﮐس ﺒﺮﺣﺴب
ﻨﻮﻉ ﺩﺭﻙ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻫﺪ، ﺑﺘﺸﺮﻳﺢ
ﺣﺪﺳﻬﺎﻯ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻘﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻏﻠﻂ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺭﻭﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺎﺭﻑ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺰﺑﺎن
اﺯﻣثاﻝ ﻭ ﺷﮑﻞ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺴﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻋﻠﻢ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻋﻠﻢ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ طیّ
ﻣﻴنماﻳﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻫﻢ ﺑﺎﻳﻦ ﻋﻠﻢ
ﻧﺪﺍﺭنﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻤﺎ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﺎﺡ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﺑﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻐﺰ
ﻣﺨﺘﺮﻋﻴﻦ
ﺑﻤﺐ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﻮﺷﻚ ﻭ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ، ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺩﺳﺖ ﭘﻴﺸﺘﺎﺯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻐﺰ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺃﺑﺮ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﭼﻪ ﺷﺮﻕ ﻭ ﭼﻪ ﻏﺮﺏ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﻤﺒﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﮑﻨﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﭘﻨﺠﻪ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺭﺍ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻫﻰ ﺩﺭﺍﺯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺠﻠﻮ ﺳﻮﻕ
ﺑﺪﻫﺪ. ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻫﺴﺖ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺧﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻇﻠﻤﺖ
ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻳﺶ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺷﻮﻳﻢ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ. ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺠﺮﺍﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﺴتی
ﺪﻭﺭﺷﻮﻳﻢ. ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﻏﺮﺏ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﻦ،
ﺟﺰ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ،
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺑﺪﻳﻦ
ﺭﺳﻤﻰ
ﻣﺸﻐﻮﻟﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻠﻞ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻭﻭﺣﺸﻰ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺑﻴﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﻴﻢ، ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ،
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍت
عرﻓﺎﻧﻰ
ﻗﺮﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ، ﺑﻘﻮّﻩ
ﻭﺍﺭﺯﺵ ﺧﻮﺩ
ﭘﺎ ﺑﺮﺟﺎ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﻫﺮ ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺩﻳﻦ
ﺭﺳﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺩﻳﻦ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭﻯﺟﺰ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﺣﺎﺻﻞ،
ﻭﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﮔﺸﺘﻦ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﺭﺳﻤﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎ
ﺍﻋﻤﺎل
ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪ، ﺑﻌﺪ
ﺑﻌﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﺑﺸﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻳﻚ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ،
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭﺑﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺭﻫﺮﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩ. ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺩﺭک
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎی اﻟﻬی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷند. ﻭﻗﻄﻌﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﺑﻴﻨﺶ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻫﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﻫﻴﻢ، ﻭﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭼﻪ
ﺳﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯﻣﺎﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﮔﺮﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥﻧﻮﻉﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯﺁﻳﻨﺪﻩﻧﮑﻨﻴﻢ.
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ، ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯﺍﺭﻭﭘﺎ
باﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺷﺮﻗﻰ، ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻋﺮﺿﻪ ﮐﺮﺩه اﻧﺪ.
ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﻗﺪﻳﻤﻰ، ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺯﻯ، ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺸﺮ،
ﻭﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻣﻦ
ﻭ ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻟﺎ ﻳﺒﻘﻰ
ﺍﻟّﺎ ﻭﺟﻪ
ﺭﺑّﻚ
ﺍﻟﮑﺮﻳﻢ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻣﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.

M005

ﺗﻘﺴﻴﻢﻋﻠﻮﻡﻭﻓﻠﺴﻔﻪ

ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﺴؤﺍﻟﺎﺕ ﺗﻮ
ﻋﺰﻳﺰﻡ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﻧﺰﺩ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﭼﻪ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ؟
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺣﺎﻝ،
ﺩﺭ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ
ﻓﮑﺮﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻋﻠﻢ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺵ، ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻳﺎ ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺎﻳﻦ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ که ﻤﺪﺍﻡ
ﺑﻄﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻫﺎی ﻮﺍﮊﮔﻮﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ
قدم
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﺸﺎﻧﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﻣﺨﺘﺼﺮﻯ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ، ﺗﺎ
ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺒﺘﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻢ، ﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﻟﺰﻭﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﻨﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻴﻢ، ﻃﺒﻌﺎ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻭ
ﺁﺳﺎﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﻳﺪ
ﺧﻮﺩ، ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺑﺎ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺳﺖ؟
ﺑﻘﻮﻝ ﮐﻮﻟﭙﻪ،
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺍﺯﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻋﻠﻢ ﺍﺯﻃﺮف
ﻤﺎﭼﮕﻮنه ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﺑﺎﺏ
ﻋﻠﻢ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻰ ﮔﺸﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ، ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺴفه هاﻯ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺭﺍﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺴفه هاﻯ
ﻏﻴﺮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻳﺎ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﮕﻮﻳﻢ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻔﻮس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﻯ
ﺍﺯﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
چه ﺮﺍ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻳﻬﺎ ﻧﻴﺰ،
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ثباﺗﻰ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮐﻠّﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ
ﺩﻧﻴﻮﻯ، ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ. ﺑﻘﻮﻝ
ﮐﻮﻟﭙﻪ، ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺗﺼﻨﻴﻒ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﮐﺎﺭ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﭘﺪﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺴﻪ
ﻗﺴﻤﺖ، ﺟﺪﻝ
ﻳﺎ ﺩﻳﺎﻟﮑﺘیک
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻋﻠﻢ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻳﺎﻋﻠﻮﻡ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﺮﺩ. ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺖ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻳﺎ (ﻣﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ)، ﻳﺎ
ﺑﺤث ﺩﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ، ﻭﺍﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺷﻴاء
ﺍﺳﺖ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ،
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ها
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ،
ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﻤﻠﮑﺖ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﺫﻫﻨﻰ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﻫﻴﭻ
ﺟﺪﻝ ﻭ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﺟﺰ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻊ ﺫﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺍﺯ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻳﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭنه
اﻳﻨﮑﻪ ﻏﻴﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ چه ﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥﺁﻳﻨﺪﻩﻭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕﺟﺎﻟﺒﺘﺮﺧﻮﺍﻫﺪﺍﻧﺠﺎﻣﻴﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻋﻠﻢ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﺷﺎﻣﻞ
ﻋﻠﻮﻡ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻣﻐﺰﻯ،
ﻧﻪ ﺁﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﻋﺮﻓﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺎ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺍﺯﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﻮﺩ، ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﺗﺼﻮﺭ
ﻋﺼﻮﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﺒﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻨﻬﻢ ﺑﺎﺯ
ﺷﺎﻣﻞ ﺁﻥ ﻫﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺪﻑ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ ﻭ
ﺍﭘﻴﮑﻮﺭﻳﺎﻥ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ
ﺍﻳﻦ تقسیم ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺟﺪﻳﺪﻯ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ
ﺍﺭﻭﭘﺎ، ﻭ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﮐﻠﺎﻡ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺳﻮﺭﺍﺥ ﺩﻋﺎ
ﺭﺍ ﮔﻢ ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩ
ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻣﻴﭙﻴﻮﺳﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻘﻠّﺪ
ﺍﺭﺳﻄﻮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺸّاء
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ، ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﺩﻳﻦ،
ﺭﻭﺵ ﻣﻨﻄﻖ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭ ﺑﻘﺴﻤﺖ
ﻋﻤﺪﻩ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﮐﺮﺩ ﻋﻠﻮﻡ
ﻧﻈﺮﻯ ﺷﺎﻣﻞ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ، ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ
ﻋﺮﻓﺎ، ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻋﻤﻠﻰ، ﺷﺎﻣﻞ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻋﻠﻮﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﺮﺩ. ﻋﻠﻮﻡ
ﻧﻈﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﺄﻥ ﻋﻘﻞ، ﺷﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ ﮐﻠّﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ. ﻭ ﺍﻣﺎ
ﻋﻠﻮﻡ ﻋﻤﻠﻰ
ﺭﺍ، ﺩﺭ ﺷﺄﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ انسان
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ، ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﻚ، ﻭ یا
در شأن ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﺴﻠﻴﻢ، ﻳﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻥ، ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻋﻠﻮﻡ
ﻧﻈﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺟﺴﺘﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻏﺎﻳﺖ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻭ ﻓﻌﻞ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﻓﻌﻞ
ﺁﺯﺍﺩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ، ﻭﻧﻴﺰ
ﻓﻌﻞ ﺑﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻭﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﺍﻓﻌﺎل
اﻧﺴﺎن اﮔﺮ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺯﻣﺮّﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺣله اﻯ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻨﺮﻭ
ﻓنّ عملی ﭘﻴﺮوﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻄﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ، ﻧﺒﺪّﻝ(
ﺳﻴّﺌﺎﺗﻬﻢ
ﺣﺴﻨﺎﺕ). ﻳﺎ
ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻪ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻠﻮﻡ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺎ
ﻋﻠﻮﻡ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻰ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﺎﻟﺬﺍﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻭ
ﺩﻭﻣﻰ را
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻏﺎﻳﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ. ﺍﻳﻦ(ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺫﺍﺕ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺫﺍﺕ ﺫﻫﻨﻰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺻﻞ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺬﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﻋﺎﺩﻯ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﻠﻮﻡ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻫﺪﻑ ﻭ
ﻧﻔﻌﻰ ﺭﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺫﻫﻦ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺟﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ، ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻓﮑﺮ ﻋﻴﺒﺶ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، که
ﺨﻮﺩ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﺪﻓش ﺮﺍ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﮐﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺶ ﺭﺍ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺣﻖ ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺎﻫﺮﮔﺎه
ﺘﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻠﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ، ﺍﻭﻝ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ. ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺟﺰ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﮐﻤﻚ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﺪﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻗﺼﺪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻓﻌﺎﻝ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ
ﻋﺎﺩﻯ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺨﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﺭﺳﻄﻮ، ﻋﻠﻮﻡ
ﻧﻈﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺴﻪ
ﻗﺴﻤت کرﺩﻧﺪ. ﻃﺒﻴﻌﻴّﺎﺕ
ﻳﺎﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻠﻤﻰ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻳﺎ ﻣﺠﺮّﺩﺍﺕ
ﻋﺪﺩﻯ، ﻭ ﺳﻮﻡ
ﺍﻟﺎﻫﻴّﺎﺕ
ﭼﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭ
ﻧﺎﻡ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ
ﮔﻔته اﻧﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻳﮑﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﻓﻠﺴفه ها ﻭ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﻗﺘﺒﺎس
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ. ﺩﺭﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﻤﺘﺤﺮﻙ ﻣﺤﺴﻮس
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺍﺳﺖ. ﻋﻠﻢ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺍﺷﻴاء ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻠﻤﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺣﺴّﻰ
ﻭﻟﻰﻏﻴﺮﻣﺘﺤﺮﻙ
می ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ. ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺑﻤﺘﺤﺮﻙ، ﻭ
ﻧﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻏﻴﺮ
ﻣﺤﺴﻮس ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
(ﺍﻟﻤﻮﺟﻮﺩ ﻣﻦ
ﺣﻴث ﻫﻮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ)
ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺎﻭﺭاء
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ ﻳﺎ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﺎﻫﻴّﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ثاﺑﺖ
ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ثاﺑﺘﻬﺎ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺫﻫﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺼﻠﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
بشر ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﻠﻮﻡ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﺳﺖ، ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺁﻦ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﻨﺰﻝ
ﺩﺭ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ ﻭ
ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ ﺁﻥ،
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻬﺎ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻮﻡ ﻧﮑﺮﺩ،
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺁﻟﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻠﻮﻡ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﻧﺎﻡ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻮﻥ
ﻭﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﻭ
ﺍﺭﮔﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻠﻮﻡ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻨﻄﻖ
ﺭﺍ(ﺻﻮﺭﺕ ﻋﻠﻢ)
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﻧﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻋﻠﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﻠﻴّﺎﺕ ﻳﻚ
ﻋﻠﻢ ﻧﻪ
ﺟﺰﺋﻴّﺎت ﺁﻥ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻨﻄﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺳﻄﻮ، ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﺻﻨﻌﺖ ﺑﻮﺩ. ﻳﺎ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﺻﻨﻌﺖ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﻗﻴﻖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ، ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﻢ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺎ ﺳﺮعتی
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺻﻮﺭﺕ
می گیرﺩ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺑﺎ ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﻣﻨﻄﻖ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﻃﺒﻖ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﺭﺳﻄﻮ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻃﺒﻖ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭبّ
ﻘﺎﺋﻢ ﻭربّ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮ
رحمان، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻠﻤﻰ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻧﺸﺪﻩ ﻭ ﮐﺎﺭ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﮐﻤﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺷﺪ. ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺸّاء
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻟﮑﻨﺪﻯ
ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪ، ﻭﻯ
ﻋﻠﻮﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﺑﺴﻪ ﻃﺒﻘﻪ،
ﺍﻭﻝ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﮐﻪ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺍﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺩﻭ ﻧﻮﻉ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﺩﻭﻡ ﻋﻠﻮﻡ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺯﻳﺮﻳﻦ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺩﺭ ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ ﺳﻮﻡ
ﻋﻠﻢ ﺭﺑﻮﺑﻰ، ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻯ ﺑﺎﺯ
ﺧﻠﻂ ﻣﺒﺤث
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺎ
ﺗﻨﺰﻳﻠﺎﺕ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻧﻤﻮﺩه
اﺳﺖ. ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻠﻢ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺣﺴّﻰ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﺑﺎ ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﻊ
ﺫﻟﻚ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺁﻥ
ﻋﻠﻢ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻭ
ثاﻧﻮﻳﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﮑﻠّﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻓﺰﻭﺩ، ﮐﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻟﮑﻨﺪﻯ
ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻭﻝ ﺍﺯ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ ﺭﺍ
ﻋﻠﻮﻡﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﻭﮔﺮﻭﻩﺩﻭﻡﺭﺍﻋﻠﻮﻡﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﺳﭙس ﻓﺎﺭﺍﺑﻰ
ﻣﻌﻠّﻢ ﺷﺎﻧﻰ
ﻣﺘﻮﻓﻰ 950 ﮐﻪ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺪﻧﻰ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﺮﺩ. ﻭﻯ
ﺩﺭ ﺭﺳﺎﻟﻪ
ﺍﻟﺘﻨﺒﻴﻪ
ﻋﻠﻰ ﺳﺒﻴﻞ
ﺍﻟﻤﺎﺩﻩ، ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻈﺮﻯ، ﭼﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ، ﻭ
ﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺭﺍ، ﺷﺎﻣﻞ
ﺳﻪ ﻋﻠﻢ، ﺍﻟﺘﻌﺎﻟﻴﻢ
ﻳﺎ ﻋﻠﻮﻡ
ﮐﺴﻰ ﻭ ﺭﻳﺎﺿﻰ،
ﻭﻧﻴﺰ ﻋﻠﻢ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻳﺎ
ﮐﺴﺒﻰ ﺗﺠﺮﺑﻰ،
ﻭ ﻋﻠﻢ ﻣﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺫﻫﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﻭﮐﺴﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻫﻢ ﺍﮔﺮ
ﺑﺂﻣﻮﺯﺵ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺘﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺩﻳﺪﻥ، ﻭﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺩﻳﻦ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰﻓﺮﺍﮔﻴﺮ
ﻓﻮﺭﻯ ﻭ ﺩﻗﻴﻖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﻣﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺪﻧﻰ
ﻓﺎﺭﺍﺑﻰ ﻳﮑﻰ
ﻋﻠﻢ ﺃﻓﻌﺎﻝ ﺟﻤﻴﻠﻪ،
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺻﺎﺩﺭﻩ ﺍﺯ
ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺟﻤﻴﻠﻪ، ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺻﻨﻌﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺯﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﻭﻡ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁثاﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻳﺒﺎ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺍﺳﺖ. ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﺎﺭ ﻓﺎﺭﺍﺑﻰ
ﻧﺴﺒﺖ به
اﻟﮑﻨﺪﻯ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﮑﻨﺪﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻠﻮﻡ
ﻧﻈﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻓﺎﺭﺍﺑﻰ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻗﺴﻤﺖ ﻧﻈﺮﻯ ﻭﻋﻤﻠﻰ
ﺭﺍﺗﻔﮑﻴﻚﺑﻴﺸﺘﺮﻧﻤﻮﺩ.
ﺍﺧﻮﺍﻥ
ﺍﻟﺼﻔﺎ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻓﺎﺭﺍﺑﻰ، ﺩﺭ
ﻧﻴﻤﻪ ﺩﻭﻡ
ﻗﺮﻥ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻫﺠﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ، ﻋﻠﻮﻡ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﻗﺴﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻈﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻋﻤﻞ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ ﺩﻭ
ﻗﺴﻤﺖ، ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻧﺒﻮﻯ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻣﻌﺎﺩ، ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺑﻌﻠﻮﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻧﺪ. ﺍﺧﻮﺍﻥ
ﺍﻟﺼﻔﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﭼﻬﺎﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺷﺎﻣﻞ ﺣﺴﺎﺏ
ﻭﻫﻨﺪﺳﻪ ﻭ
ﻧﺠﻮﻡ ﻭ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ. ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﻄﻘﻴّﺎﺕ
ﺷﺎﻣﻞ ﺷﻌﺮ ﻭ
ﺧﻄﺎﺑﻪ ﻭ ﺟﺪﻝ
ﻭ ﺑﺮﻫﺎﻥ ﻭ
ﻣﻐﺎﻟﻄﻪ. ﻭ
ﻧﻴﺰﻃﺒﻴﻌﻴّﺎﺕ
ﺷﺎﻣﻞ ﻣﺒﺎﺩئ ﺟﺴﻤﺎﻧی
ﻮﻋﻠﻢ ﺍﻟﺴﻤاء
ﻭ ﺍﻟﻌﺎﻟﻢ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻋﻠﻢ ﮐﻮﻥ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻠﻢ
ﻫﻮﺍﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻣﻌﺪﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﮔﻴﺎﻩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺟﺎﻧﻮﺭ
ﺷﻨﺎﺳﻰ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮه
ﻨﻴﺰﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﺷﺎﻣﻞ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻋﻠﻢ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺎﺕ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﻪ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋﮑﻪ، ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻨﻔس
ﻮﻋﻠﻢ ﺳﻴﺎﺳت
ﻨﺒﻮﻳّﻪ ﺧﺎﺹ
ﻭﻋﺎﻡ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻤﻌﺎﺩ،
ﮐﻪ ﺍﺧﻮﺍﻥ
ﺍﻟﺼﻔﺎ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺃﻫﻞ
ﺻﻔﺎ ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻧﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ
ﻣﺘﻮﻓﻰ 1087 ﻡ ﺑﺎﺯ
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﻮﺩ. ﻋﻠﻮﻡ
ﻧﻈﺮﻯ، ﻳﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ (ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﻰ ﺫﺍﺗﻬﺎ). ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ (ﻏﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻓﻌﻞ). ﻭ ﺩﻟﻴﻞ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﻳﺎ
ﺃﺷﻴاء
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ، ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺎﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﺷﻴﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻭﻟﻰ
ﺭﺍ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻈﺮﻯ، ﻭ
ﺩﻭﻣﻰ ﺭﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﺎﻣﻴﺪ. ﺍﻭﻟﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺁﻣﻮﺯﺵ، ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺣﺮﻑ ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﻤﻞ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﺎ ﻧﻔس ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺑﺤث ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻋﻠﻮﻡ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﺎﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺘﺨﺼّﺺ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ
ﻭﺩﻧﻴﺎﺋﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰﺍﮔﺮﻫﻢ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﻗﺎﺑﻞ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻧﻴﺎﺯﺑﺘﻘﺴﻴﻢ
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺑﻨﺪﻯ
(ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ)
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺑﺎ
ﺑﻮﺩﻥ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ،
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻋﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﻘﺼﺪ
ﺟﺴﺘﻦ ﺧﺪﺍ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻭ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﻄﺎلعه ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻭﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﺑﻌﺪ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻮﻡ، ﺑﺮﺣﺴﺐﻫﺮﺻﻠﺎﺡﺩﻳﺪﻯﮐﻪﺧﻮﺍﻫﻴﻢﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺻﻮﻓﻴﻪ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ ﺍﺯ
ﻋﻠﻮﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻏﺰّﺍﻟﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺸﺶ
ﮔﺮﻭﻩ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎ ﻏﺮﺽ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﺳﺖ.

۱ -
(ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ)ﮐﻪ
ﺭﺑﻂ ﻣثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺃﻣﺮﻯ
ﺑﺮﻫﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﮐﺮﺩ.

۲ -
(ﻣﻨﻄﻘﻴّﺎﺕ)ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﻦ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﻭﺷﻦ
ﺍﺳﺖ، که اﺯ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻭﻗﻴﺎس
ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

۳ -
(ﻃﺒﻴﻌﻴّﺎﺕ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﻭﻣﻮﺍﺩ
ﻋﻀﻮﻯ، ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ
ﻧﺒﺎﺕ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻋﻠﻞ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ.

۴ -
(ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ)ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻐﺎﻟطه های ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ(
ﺷﺮﻭﻁ
ﻣﻨﻄﻘﻰ)ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭﺍ، ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻋﺮﻓﺎ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻗﺘﺒﺎس ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻳﺎ
ﺣﺴﻴّﺎﺕ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺳﺖ. ﻏﺰﺍﻟﻰ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻐﺎﻟﻄﺎﺕ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺭﺍ، ﮐﻪ
ﻓﺎﺭﺍﺑﻰ
ﻭﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ
باعث ﺗﺮﻭﻳﺞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺷﺪﻧﺪ، به
ﺒﻴﺴﺖ ﻃﺒﻘﻪ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﺮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺳﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﻥ، ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﻠﺎﻣی
وﺳﻠﻮﻙ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺭﺍ ﺑﺪﻋَﺖ
ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺳﻪ
ﻗﻮﻟﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﮑﻔﻴﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﻳﮑﻰ
ﻗﻮﻟﻰ ﮐﻪ
ﮔﻔته اﻧﺪ، ﻣﻌﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﻘﻂ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﺳت
نه ﺪﺭ ﺟﺴﻢ. ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﮐﻠّﻴّﺎت ﺒﺎ
ﺧﺒﺮ ﺍﺳته ﻨﻪ
از ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ. ﻭ
ﺳﻮﻡ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭ ﺃﺯﻟﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺃﺻﻞ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻳﺎ
ﻣﺠﺮﻡ ﺑﻮﺩﻥ
ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺩ ﺟﺴﻢ
ﺑﻤﻠﮑﻮﺕ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻩ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﺎﺩ ﻭ ﻋﻮﺩ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎ، ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺗﻰ ﺩﻳﮕﺮ،
ﻧﻴﺰ ﻫم ﺠﺴﻢ ﻭ
ﻫﻢ ﺭﻭﺡ
ﺑﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭ
ﻳﺎ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻠﻢ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻋﻈﻴﻢ،
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻠﻢ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮچه ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻭﺣﺪت
ﻮﺟﻮﺩ ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻧﻪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﮑﺮﺩه اﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻫﻢ
ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺮﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺃﺯﻟﻰ)ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺩﻭﻡ(ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﻋﻰ) ﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ، ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ. ﻭ(ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻮﻡ
ﻓﺮﺩﻯ)ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ(ﺑﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ)ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﮐﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﺷﺪﻩ، ﻭ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﺳﺖ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﻫﻢ ﻋﻠﻢ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﻫﻢ ﻋﻠﻢ
ﺟﺰﺋﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﻫﺴﺖ. ﺍﻣﺎ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺑﻴﻦ ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺗﺎ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻢ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻗﺪﻣﺖ
ﺩﻧﻴﺎ، ﺍﮔﺮ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻧﮕﻴﺮﻳﻢ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺮﺳﺮ ﻗﺪﻣﺖ
ﻳﺎ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺑﺪﻋﻮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﺯ
ﺍﺯﻝ ﻭ ﺻﺪﻭﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻩ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻡ، ﻭ ﺳﭙس
ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺻﺪﻭﺭﻫﺎ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮ ﻭ ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﺗﺮ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ، ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻋﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻇﻬﻮﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺎﻓته
اﻧﺪ، ﻭ ﺟﻤﻌﺎ
ﺩﺭ ﻓﻮﻕ ﻋﺮﺵ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺸﺮ ﺑﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩﺵ
ﺳﺮ ﻭﮐﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺴﺘﻘﺮ
ﺩﺭ ﻓﻮﻕ ﻋﺮﺵ، ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻃﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﺗﺄثیر
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺃﺑﺪﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻔﺘﻴﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﻋﺮﺵ ﻳﺎ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ، ﮐﻪ
ﺭﺏّ ﺭﺣماﻥ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻃﻮﺭﻯ ﺑﻐﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻋﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺸﺮ ﺍﻟﺂﻥ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺭبّ اﻟﻌﺮﺵ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﻭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻏﺎﻳﺖ
ﺍﺯﻟﻰ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻳﺎﺑﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﺰﺋﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ، ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻋﻠﻢ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺧﻮﺩ
ﻭﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻣﻨﻈّﻢ
ﺷﺪﻩ، ﺗﺎ ﻫﻤﻪ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﻨﭽﻨﻴﻦ
ﺍﻋﺠﺎﺯﻯ، ﻓﻘﻂ
ﺩﺭﺷﺄﻥ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ، ﭘس
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺷﺪ. در
هر حال أصل
وحدت تمام
هستی در
خداوند را
نباید فراموش
کرد و تقسیم
بندی ها بخاطر
عقل ضعیف نوع
بشری است. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻔﻊ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ، ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦﻏﺎﻳﺎت
ﻮﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﮔﺮﺩﻳﺪه
ﻮﺑﻨﺎﻡ(ﻋﻠﻢ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ)ﺍﺳﺖ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﻠﻴﻪ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺃﺯﻟﻰ
ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.

۵ - ﻏﺰّﺍﻟﻰ(ﺳﻴﺎﺳﻴّﺎﺕ)ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﮔﻔﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺃﻧﺒاء ﺳﻠﻒ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﮔﺮﺩﺩ
ﻧﻪ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺬﻫﺒﻴّﻮﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ
ﮐﻠﻴﺴﺎ ﺩﺭ
ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻪ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺻﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻣﻊ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

۶ –(ﺍﺧﻠﺎﻗﻴّﺎﺕ)ﻏﺰّﺍﻟﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻔس ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺭﺍﻩ ﻣﻌﺎﻟجه
ﺒﺮﺍﻯ ﺭﻳﺎﺿت
ﻮ ﺗﺰکیه گفته
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ. ﻭﻯ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
(ﺫﺍﮐﺮﺍﻥ)
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﻧﻔس ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ ﺍﻗﺘﺒﺎس
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ، ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ (ﺣَﺪَث
) ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺁﻥ
ﺍﻓﺰﻭﺩه اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻟﻔﻈﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ. ﻭﻧﻤﻮنه
هاﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺃﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﺯﻳﺎﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﺎ
ﺍﻗﺘﺒﺎس
ﻣﻔﺎﻫﻴﻤﻰ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻗﺘﺒﺎس
ﺩﻟﺎﺋﻠﻰ ﺍﺯ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﻭﻓﻴﺰﻳﻚ، ﺑﻨﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺿﻤﻨﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻏﺰﺍﻟﻰ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ، ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻘﺴﻴﻤﺎﺕ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻋﻠﻮﻡ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺃثر ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻏﺰﺍﻟﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﺵ، ﺭﻭﺵ
ﺻﻮﻓیانه ﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺵ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ، ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺸاء،
ﮐﻪ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﺎﻣﺸﺨﺺ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﭼﻪ
ﺷﻴﻌﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺳﻨّﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﻭﺵ
ﺑﺎﻃﻨﻴّﻪ، ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻰ
ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻏﺰﺍﻟﻰ
ﻣﻰ ﺍﻓﺰﺍﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ ﻭﻣﺘﻌﻠﻖ
ﺑﺨﻮﺍﺹ ﺣﻀﺮﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺣﻀﻮﺭ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺣﻀﺮﺕ حاضر ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ. ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻏﺰﺍﻟﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ. ﻭﻯ
ﺭﻭش
ﺼﻮﻓﻴﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺧﺎص ﺃﻫﻞ ﻣﮑﺎﺷﻔﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮔﻔته اﺳﺖ.

ﺍﻣﺎ
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻋﻠﻮﻡ
ﺩﺭﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮ، ﺑﺎ
ﺩﮐﺎﺭﺗﻴﺴﻢ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥﺷﺎخه
ﺩﺭﺧﺘﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺭﻳﺸﻪ ﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﺁﻥ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻪ ﺁﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺷﺎﺧﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻃﺒّﻰ ﻭ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ ﻭ
ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺄﺧﻠﺎقی و
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﮐﺮﺩ. ﻭلی
ﺮﻳﺸﻪ ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّی ﻴﺎ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋی
ﺒﺮﺗﺮﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻫﮕﻞ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﮐﻮﻟﻴﻪ ﺷﺎﻣﻞ
ﺳﻪ ﻗﺴﻤت اﺳﺖ. نخست ﻣﻨﻄﻖ ﻳﺎ (ﻋﻠم
اﻳﺪﻩ ﮐﻠّﻰ)
ﻭﺷﻨﺎﺧت ﺨﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ. ﻭ ﺩﻭﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻳﺎ
ﻋﻠﻢ
ﺍﻳﺪﻩ(ﮐﻠّﻰ
ﻣﺘﻌﻠﻖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ)ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﻮﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﻭﺡ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻳﺪﻩ(ﮐﻠّﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ)ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺧﻠﻂ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻧﻈﺮ ﻫﮕﻞ ﺭﺍ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻣﻴﺪﻫﻢ.
ﮐﻪ ﻫﮕﻞ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺘﻔﮑﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺫﻫﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺣﺴّﻰ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺣﺴّﻰ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎ
ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻨﺘﺰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺯ ﺗﻀﺎﺩ ﺗﺰ ﻭ
ﺁﻧﺘﻰ ﺗﺰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻫﮕﻞ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻧﻈﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮔﺮچه ﺨﻮﺩ
ﭼﻨﻴن
اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﺪﺍﺷته اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﺑﻤﻨﻄﻖ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺳﭙس
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
بخلق ﺑﺘﺤﻘﻴﻖ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ، ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﻬﻢ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﺫﻫﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﻭ
ﻋﻠّﺖ ﺳﺮﻋﺖ
ﻋﺠﻴﺐ ﻓﮑﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﮐﻪ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻫﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ،
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﺎﺩﻩ،
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺧﺎﺹ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﮐﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺨﻮﺩﺵ
ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻭ ﺑﻔﻬﻤﺪ،
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺣﺮﻑ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ ﮐﻮﺭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ
ﮐﻨﺪ، ﻳﺎ
ﻣﺮﺩه اﻯ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪﺧﻮﺩﺭﺍﺯﻧﺪﻩﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭ ﺫﮐﺮ ﻫﮕﻞ ﻭ
ﺍﻳﺪﻩ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻭ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻋﻘﻞ ( ﺟﺰﺋﻰ)، ﺳﻪ
ﻗﺴﻤﺖ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﺰﺩ ﻫﮕﻞ
ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﺑﺎ ﻣﻨﻄﻖ ﻋﻘﻞ،
ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﺎﻟﺺ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻞ ﻳﺎ (ﻓﻰ
ﺫﺍﺗﻬﺎ
ﻟﺬﺍﺗﻬﺎ) ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭﻋﻘﻞ
ﺧﺎﻟﺺ ﺍثرﻯ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻳﺎ ﺍﻳﺪﻩ
ﮐﻠّﻰ، ﻓﻰ
ﺫﺍﺗﻬﺎ
ﻭﺑﺬﺍﺗﻬﺎ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ، ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﺑﺸﮑﻠﻰ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺧﻴﻠﻰ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺷﮑﺎﻟﺎﺗﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻭﻟﺎ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻧﺸﺪﻩ،
ﭼﻄﻮﺭ ﻳﻚ ﻋﻘﻞ
ﺧﺎﻟﺺ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺟﺰﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻠّﻰ آن ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﭼﻨﻴﻦ
ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ ﻓﻘﻂ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻃﺮﺩ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺫﻫﻨﻰ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ، ﺑﻴﻚ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﮐﻠّﻰ،
ﻭ ﺧﺎﻟﺺ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣثلا بتوﺍﻧﺪ
ﺑﻄﺮﺯ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺵ، ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﮐﻨﺪ، ﺍﻣﺮﻯ
ﻣﺘﻨﺎﻗﺾ ﺍﺳﺖ
ﻣﮕﺮ ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﻟﺂﻥ ﻧﻔس
ﺑﺠﺴﻢ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻣثل ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺟﺴﻢ ﻣﺎ
ﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻧﻔس ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﻧﻔﺴﻰ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺮ ﻧﻔس
ﻳﺎ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺎﻟﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ، ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﻓﻨﺎ ﻳﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ، ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺷﺪﻩ
ﺷﺎﻫﺪ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺩه اﻯ
ﻧﻈﺎﺭﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ(ﺭﻭﺡ
الهی)ﺟﺎﻯ(ﻧﻔس)
ﺣﻴﻮﺍنی
ﻨﺸﺴته اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻰ
ﻣﺸﮑل ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه ﺒﻨﺎﻡ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ، ﻭﻧﺎﻇﺮﺑﺮ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﻣﻮﺭﻯ ﭼﻮﻥ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻭ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻳﺪﻩ ﮐﻠّﻰ
ﻫﮕﻞ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰئی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﮕﻞ
ﻳﻚ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ
ﺫﻫنی گرﺍ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﻄﺎﺋﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﮐﺮﺩﻩ. ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﻠﺎﻝ ﺯﺍﺩﻩ
ﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻭﻟﺎﺩﺵ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﻢ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭼﻪ
ﺣﺮﺍﻡ ﺯﺍﺩﻩ
ﻫﺎئی ﺪﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻫﮕﻞ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺪﻩ
ﮐﻠﻰ ﺍﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ،
ﭘس ﻫﮕﻞ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻚ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻋﺠﻴﺐ
ﻭﻣﻘﺘﺪﺭﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳت ﻮلی
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﻣﺎ
ﺑﺎ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻳﺪﻩ ﮐﻠّﻰ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺷﺎﺧﻪ ﺩﻭﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﮕﻞ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻭ، ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺃﻣﺮﻯ،
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻋﻘﻞ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻘﻞ ﺿﺪ ﺧﻮﺩ
را ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺗﺎ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﻨﻢ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻪ ﺁﺏ ﻭ ﺁﺗﺶ
ﻣﻴﺰﻧﺪ، ﻭ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻟﻰ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ، ﺩﺳﺖ
ﺑﺘﻨﺰﻳﻞ ﻭ
ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻦ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻦ ﺁﻧﺘﻰ ﺗﺰ
ﺷﺪﻥ، ﻳﺎ ﺿﺪ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﻣﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻳﻚ
ﺣﻤﺎﻗﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻓﺘﻦ
ﭘﻴﺶ ﺧﺪﺍ، ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﻓﺮﻭ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻤﻞ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻫﮕﻞ ﮔﻔﺖ
ﺑﮑﻨﺪ، ﻭ ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻰ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﮐﻠّﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﺗﺎ ﻫﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻔﻬﻢ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ(ﮐﻤﺎ
ﻫﻰ)ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﻭ
ﺩﺳﺖ ﻳﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺩه ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﮐﺸﺶ
ﻭ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ، ﺩﺭ
ﺷﮑﻞ ﻳﻚ ﻣﺒﺪﺃ
ﻓﮑﺮﻯ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﺪ، ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺵ ﺑﺎﺯ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﻗﺴﻤﺖ ﺳﻮﻡ
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﮕﻞ، ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ (
ﺟﺰﺋﻰ) ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﺎﺩﻩ، ﺩﻭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻭﺍﺭﺩ
ﻟﺎﻙ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺑﻨﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺳﺖ ﺑﮑﺸﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﮕﻞ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺫﻫﻦ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ، ﺗﺼﻮﺭﺍت
کلّی ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻳﺎ ثاﻧﻮﻳّﻪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺣسّ اﺯ
ﺧﺎﺭﺝ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ، ﻭ
ﺑﺮﻭﺩ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﮔﺎﻩ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﺑﻌﻤﻞ ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺗﺮ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ ﮐﻨﺪ،
ﻭ ﺍﺳﺎس
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮ
ﺍﺻﻮﻝ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺵ ﻭ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺑﻨﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻩ
ﺧﻠﺎﺹ ﺷﺪﻥ ﺍﻭ،
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍلاّ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﮕﻞ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ. ﻓﻨﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻧﻬﺎﺋﻰ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻃﺮﺩ ﺟﺴﻢ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟک ﺘﺼﻮﺭﺍﺗﺶ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳّﺎت ﺒﺎ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺧﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎﺭﺍﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺸﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻌﻮﺩﻯ ﻭ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮسﻧﺰﻭﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ، ﺁﻧﻮﻗﺖ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﮐﻠّﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺫﻫﻦ، ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻨﻄﻖ ﻋﺎﺩﻯ، ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻭ ﺗﻔﺎﻫﻢ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﻧﻊ
ﮐﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﻋﺎﺭﻑ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻫﮕﻞ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﭘﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺟﺴﺘﻦ
ﺭﺍ ﺗﻌﻄﻴﻞ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺍﺳﻴﺮ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻭ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺗﺤﺮﻳﺮ ﻳﻚ
ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ، ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﺎﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﮐﺎﺭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪ، ﺑﺸﺮ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ، که هم
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩش ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ
ﻋﺰﻳﺰﻡ، ﮐﻪ
ﻫﮕﻞ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﮔﻔﺘﻪ،
ﭼﻮﻥ ﻓﮑﺮ ﻣﻰ
ﮐﻨﻢ ﭘس ﻫﺴﺘﻢ،
ﻭﻫﮕﻞ ﮔﻔﺘﻪ
ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ
ﺩﺍﺭﻡ ﭘس
ﻫﺴﺘﻢ. ﻭﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﻓﻨﻮﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﭼﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻟﺤﻖ
ﮐﻪ ﻫﮕﻞ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺯﺑﺮﺩﺳﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺽ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﻮﺩﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻫﻢ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎﻫﻢ
ﺍﮔﺮ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺭﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺷﻮﻳﻢ، ﺍﺯﻫﮕﻞ
ﻭ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﻓﺖ. ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺣﻴﺮﺕ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﮑﺮ ﻣﻰ ﮐﻨﻢ
ﻳﺎ ﻋﻘﻞ ﺩﺍﺭﻡ،
ﺍﺯ ﮐﺪﺍﻡ
ﻃﺒﻘﻪ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻫﻢ
ﺻﺎﺣﺒﺶ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣثلا
ﻣﻮﺭچه عقلی
ﻣﻮﺭچه گاﻧﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻓﮑﺮ
ﻣﻰ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﭘس
ﺨﻮﺩﺵ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﻣﻮﺭﭼﻪ است. ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﭼﻪ
ﻣﻮﺭﭼﮕﺎﻧﻪ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺧﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣثلا ﺧﺮ ﮐﻪ
ﺧﺮﺍﻧﻪ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﭘس عاقل
اﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ نیست
ﮐﻪ ﺧﺮ است. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺮ ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﺪ، ﻗﻄﻌﺎ
ﻧﺰﺩ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻧﺶ ﻣﻰ
ﺭﻓت
ﻮﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﮓ ﺃﻫﻞ ﮐﻬﻒ، ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺷﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣثال ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺗﻌﺠّﺐ
ﻧﮑﻦ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻰ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺑﺸﺮ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺑﻪ
ﺧﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﻋﻮﺍﻡ
ﺑﺸﺮ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭ ﻧﺘﻴجه اﻯ
ﻫﻢ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ، ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺳﺎﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺁﺩﻡ ﻧﻤﺎ، ﺑﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺠﻴﺐ ﺗﺮ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻗّﺖ
ﻭﺗﺄﻣّﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﮑﻨﻰ،
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻋﻘل ﺠﺰﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻟﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ، ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻰ ﺯﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻭ ﻫﻢ ﺣسّ
ﻓﻄﺮﻯ ﻣﻰ ﮐﻨﺪ،
ﻭ ﺑﻪ ﺩﻟﺶ ﻣﻰ
ﻧﺸﻴﻨﺪ. ﻭﻣﻰ
ﭘﺮﺳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺣﺮﻓﻬﺎ ﺍﺯ
ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ؟ﺟﻮﺍﺏ
ﻣﻰ ﺷﻨﻮﺩ. ﻣﻦ
ﻫﻢ ﺍﻭﻝ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ، ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺮﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻤﻦ
ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺗﻮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺟﺰﺋﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭﻭﺟﻮﺩﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻟﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﮕﻴﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻋﺎﻟﻴﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ،
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﻦ. ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﻦ ﻭ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮس ﻮﺑﻪ ﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﻦ
ﻫﻢ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺷﺪﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻡ. ﺣﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭت
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻳﻚ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ. ﻣﻰ
ﻧﺸﻴﻨﺪ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﻭ ﭘﺨﺘﻪ
ﻭﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻣﻴﻴﺂﺑﺪ
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻠﺎﺋکه اﻯ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺑﺸﺮﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻣؤﺩﺏ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺍﻟﻔﮑﺮ
ﻭ ﺳﺮﻳﻊ
ﺍﻟﺎﻧﺘﻘﺎﻝ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﺒﻴﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ، ﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﺍﻭ، ﭼﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻋﮑس ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﺭﻑ همان
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﮕﻞ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﻫﮕﻞ ﺍﻳﺪﻩ
ﺁﻟﻴﺴﺖ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﭼﻪ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺖ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺎﺭﮐس، ﻫﮕﻠﻴﺴﻢ
ﺭﺍ ﻭﺍﺭﻭﻧﻪ
ﮐﺮﺩه ﻮﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ است.
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻮپ
گرﺩ ﺭﺍ ﻫﺮ
ﺟﻮﺭ ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﮐﻨﻰ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﺏﺑﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺴﺖ.
ﭘس ﺩﻳﺪﻳﻢ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﮕﻞ
ﻫﺮ ﺳﻪ ﻗﺴﻤﺖ
ﺁﻥ، ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻴﻚ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻭﺍﺣﺪ ( ﻋﻘﻞ )ﺷﺪ. ﻭﻯ
ﻧﻴﺰﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﮔﻔﺖ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻳﻚ
ﺟﻨبه اﻯ ﺍﺳﺖ. ﻣثلا
ﻓﺮﺽ ﮐﻦ
ﺗﺎﺑﻠﻮﻯ
ﻣﻮﺯﺍﺋﻴﻚ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻳﻚ ﻗﺴﻤﺖ
ﺁﻥ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻗﺴﻤﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻥ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻨﺮ. ﻫﻢ
ﻫﻤﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﺭﺍ ﺣﻖ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﻭ
ﮐﻞّ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺠﻮﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺣﻖّ
ﺷﻤﺮﺩ، ﻭ
(ﺍﻳﺪﻩ ﮐﻠّﻰ)
ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻣﺎ
ﺍﺯ ﮐثرﺕ
ﺍﻓﻘﻰ ﺣﺮﻑ
ﻧﻤﻰ ﺯﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮعه
ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺎﺑﻠﻮﻯ
ﻣﻮﺯﺍﺋﻴﻚ
ﺑﺴﺎﺯﻳﻢ. ﻣﺎ
ﺍﺯ(ﺗﻮﺍﻟﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ)ﻋﻘﻮﻝ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻮﺯﺍﺋﻴﻚ
ﺳﺎﺯﻯ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﻴﺾ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺂﻳﺪ ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣله هاﻯ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮑﻨﻴﻢ،
به ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻰ
ﺭﺳﻴﻢ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﮐﻪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺣﮑﻢ ﮐﻴﻤﻴﺎ، ﻭﻭﺍﺻﻞ
ﺁﻥ ﭼﻮﻥ
ﮐﺒﺮﻳﺖ ﺍﺣﻤﺮ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺖ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭﻣﻐﺰ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻪ
ﻭﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﺍﺭﺍئه
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺸﻮﺩ، ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ، ﺩﺭﺭﺟﻌﺘﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻟﺂﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻧﻰ ﺑﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻌﻮﺩ، ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻗﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﻧﻴﺰ
ﺍﻓﺰﻭﺩ، ﺩﺭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ( ﺍﻭﻡ)
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ، ﭘﻨﺠﺎه
هزﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ،
ﻭﺑﻘاء
ﺁﻧﭽﻨﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻳﺎﺭﺏّ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﺣﺎﻝ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻢ ﮐﻪ
در نوع ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻰ ﮐﻨﻰ
ﭘﺪﺭﺟﺎﻥ؟ ﻣﺎ
ﺑﺎ ﭼﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ، ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺁﻥ
ﻭﻗﺖ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﻭ ﺣﺪ ّﺃﮐثر
ﻣﻘﺪّس
ﺗﺮﻳﻨﺸﺎﻥ
ﻫﮕﻞ ﺑﺮﻭﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻃﻠﺴﻢ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺩﺭﺫﻫﻦ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺟﺰﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻑ ﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻯ ﺁﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻫﺴﺘﻰ،
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻯ؟
ﺑﺒﺨﺶ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﺎﻡ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻢ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻯ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺗﺮ
ﺍﺯﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻰ. ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﻋﺰﻳﺰﻡ
ﻣﻌﺬﺭﺕ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻢ. ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ
ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﭘﺪﺭ ﻭﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻋﺪﻡ
یا ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻳﺎ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎ
ﮐﺠﺎ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎ
ﮐﺠﺎ؟ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻫﺴﺘﻰ،
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺗﻌﻠﻞ ﻭ
ﻟﻤﻴﺪﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺪﺭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻪ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﺳﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻋﻤﺪﻩ
ﻧﺴﻖ ﻋﻘﻠﻰ ﻫﮕﻞ،
ﻧﻘﺶ (ﺍﻳﺪﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻰ) ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻨﻄﻖ ﻋﻘﻞ
ﺧﺎﻟﺺ ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺠﺮﺩﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯﻋﻘﻞ ﻫﻢ
ﻣﺠﺮّﺩ ﺷﺪﻩ، ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻯ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻳﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﻓﮑﺮﻯ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻭﻫﻤﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺳﭙس
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﺩﺳﺖ
ﺑﮑﺎﺭ (لا
ﻋﻘﻠﻰ) ﻭ ﺿﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﻣثلا
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻟﺎ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ ﻭ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭ ﺑﺎﺯ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻘﻮﻝ
ﻫﮕﻞ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﺑﻖ ﻧﺎﺏ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺭﻧﮓ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺷﮑﻞ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﺳﺎﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﭘﺎﻙ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻓﻄﺮﻯ ﻃﻔﻞ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﮐﻪ ﺑﻄﻔﻞ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺫﻫﻦ ﺍﻭﺭﺍ
ﻟﮑّﻪ ﺩﺍﺭ ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻭ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺑﻌﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻋﻘﻞ
ﻃﻔﻞ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ
ﺳﺎﻟﮕﻰ، ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻃﺮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﺪ، ﺑﺎﺭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﮐﺎﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮمیشود.
که اﮔﺮ ﺍﺯ
ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻝ
ﮔﺬﺷﺖ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ننماﻳﺪ،
ﻳﻚ ﺩﻧﻴﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺩﺭ
ﻧﻔس اضافه
کرده ﻭﻋُﻤﺮ ﻧﻮﺡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻳﺎﺑﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ، ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺳﺨﺖ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﭘﺮ ﺷﻮﺭ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯﻗﺒﻞ
ﺫﺍت
ﻤﺴﺘﻌﺪﺗﺮی
ﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ (ﺗﺨﻔﻴﻔﻰ
ﺣَﺮﺍﺟﻰ)، ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﻠﻮﻙ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻩ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺗﺰﮐیه
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍ ﺩﻩ ﻗﺪﻡ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﻣﺎ
ﺟﻠﻮ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﭘس
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺪﺭﺩ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﻟﻰ
ﺗﺎﺋﺐ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ. ﺁﺏ
ﺩﺭ ﮐﻮﺯﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺗﺸﻨﻪ
ﻟﺒﺎﻥ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺁﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﻧﻈﺮ ﻫﮕﻞ ﻳﻚ
ﺳﻨﺘﺰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﻢ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻳﻚ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﻓﻌﻞ ﺍﺯ
ﻃﺮفی ﻓﺎﻋﻞ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻭﻭﺍﺭﺳﻰ
ﺑﮑﻨﺪ. ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﺮﺩﻩ، ﺁﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﺡ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﺯ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺍﻓﻌﺎﻟﺶ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﻧﻴّﺘﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩ، ﮐﻪ
ﻧﻔسﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻫﻴﭻ ﺭﺑﻄﻰ
ﺍﻳﻦ ﻓﻌل
ﻮﺑﺮﺭﺳﻰ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻓﻌﻞ، ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻨﻔس
ﻭﺍﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻫﮕﻞ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻮﻡ ﻭﺍﺭﺳﻰ، ﺳﻨﺘﺰ
ﺳﺎﺯﻯ ﻋﺎﻣﻞ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺑﻴﻦ
ﻓﮑﺮ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺿﺪ ﻓﮑﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣثلا ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻋﺎﻗﻞ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺷﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭ
ﺗﺎﺑﻊ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﮕﻞ ﻧﮕﻔﺖ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺬﻫﻦ
ﻭﻓﮑﺮ، ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﺩﺭ ﻃﺮﺩ ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﻪ ﻫﮕﻞ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﺶ
ﺍﺯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺑﺎلا ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻋﺮﻓﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﭘﺮ
ﻋَﻘیدﻩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋُﻘﺪﻩ ﻫﺎ.

ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻫﮕﻞ ﺣﺮﮐﺖ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﺸﺎﻥﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﭼﮕﻮﻧﮕﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺁﻧﺮﺍ،
ﻳﺎ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﮑﺮ
است. ﻭﻟﻰ ﻫﮕﻞ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺳﻪ
ﺟﻨبه اﻯ ﺗﺰ
ﺗﺎ ﺳﻨﺘﺰ
ﻃﺮﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻓﮑﺮﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩﻩ، ﮐﻪ
ﻣﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻋﻤﺎﻝ، ﺫﻫﻨﻰ
ﺳﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﺭﻳﺘﻢ
ﺳﻪ ﮔﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﻣثبت ﻭ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭ ﺳﻨﺘﺰ ﻣثبت
ﻣﺠﺪﺩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﻫﮕﻞ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﺭﺍ
ﺭﻭﺵ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﻳﺎ ﺟﺪﻟﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ، ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ ﮔﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺫﺍت
ﻮ ﺭﻭﺡ یا ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭﺫﺍﺕ
ﺷﻨﺎﺳﻰ، ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻫﺴﺘی
ﺧﺎﺹ ﺧﺪﺍ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎﻯ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﮑﺘﺒﺸﺎﻥ
ﺣﺮﺍﻡ ﮐﺮﺩﻩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﮐﺸﻒ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ ﺭﺍ ﺣﺮﺍﻡ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻧﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺍ. ﺑﻨﻈﺮ ﻫﮕﻞ
ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺩﺭ
ﺿﺪﻳّت ﻮ
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺑﺮﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺨﻮﺩ ﺁﻣﺪ، ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻠﺎﺵ
ﺭﺍﻩ ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﭘﻴﻤﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺒﺪﺃ ﻣﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﻋﻤﻞ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻴﺮ ﺻﺤﻴﺢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ، ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻣﺴﻴﺮﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ، ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﺭﻯ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﮐﺞ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺑﺮﻭﺩ ﮐﺞ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻫﮕﻞ
با ﺳﻨﺘﺰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻴﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺸﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﺣﺎﺻﻞ)ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﺟﺰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺍﺳﺘﺎﺩﻯ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺍﻣﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺑﻤﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭﺧﺪﺍ
تکرﺍﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺣﺪس ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭﺳﻨﺘﺰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ. ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
دارد، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺎﻧﺪ،
ﻭ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻧﻪ ﻧﻮ ﺁﻭﺭﻯ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﺳﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﻭﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﺑﺨﻮﺩﺵ. ﻫﮕﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺘﻮﺍﻓﻖ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺩﺍﺧﻞ ﻓﮑﺮ (ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس )
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﮐﻪ
ﺯﺧﻢ ﺑﺪﻥ
ﺧﻮﺩش ﺮﺍ
ﺗﺮﻣﻴﻢ ﻭﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺳﻨﺘﺰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻳﻚ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﮐﻮﺭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ
ﮐﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻔس اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﻫﺴﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻮﺩ
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭﻫﮕﻞ،
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻋﺎﻗﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ، ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ15 ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﮐﻪ ﻣﺮﺯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭘس ﻣﮑﺎﻧﻴﺰمی
که ﻫﮕﻞ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻧﻴﺰ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺁﻧﻬﺎ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺩﺭﺧﻄﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻣﺎ ﺣﮑﻤﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻬﻔﺘﻪ
ﺍﺳت. ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻓﺮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺳﻨﺘﺰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩﺵ، ﻣثل
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻔﻞ ﮔﻢ
ﮔﺸﺘﻪ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻩ، ﺧﻮﺩﺁﻣﻮﺯﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻭ ﻫﺰاﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﺎﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺧﻮﺩﺁﻣﻮﺯﻯ
ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ طفل
ﺷﺶ ﺳﺎﻝ
ﺩﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﻌﻠﻢ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎمدﻩ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ ﻭ
ﻣﻌﻠّﻢ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻕ
ﺨﻴﻠﻰ ﻣﻬﻢ
ﺧﺎﺹ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﻙ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺍﺯﺍﺳﺮﺍﺭﻓﻠﺴﻔﻪﺳﻠﻮﻙﺷﻬﻮﺩﻯﻣﺤﻤﺪﻯ.
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﺑﻘﻮﻝ
ﻫﮕﻞ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺮﺧﻮﺩﺵ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻓﮑﺮ، ﻃﺒﻌﺎ
ﺟﺪﻟﻰ ﻭ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﺍﺳت ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻨﻄﻖ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﻫﮕﻞ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻧﻔس
پُرعُقده ﺩﺭ
ﺻﻌﻮﺩ ﻭﻧﺰﻭﻝ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ
ﺻﻌﻮﺩﻯ ﺭﻭﺣﻰ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺡ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎﻟﺎ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺑﺮﻭﺩ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﮕﻞ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﺩﺭﺻﻌﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ یک
کاﻣﻞ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﻮﻗّﻔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﻟﺤﻈﻪ ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻯ، ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺍﺭﻯ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻯ. ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻰ ﺑﺎ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺁﺏ ﻫﻢ
ﻗﺪﻡ ﺷﻮﻯ ﻭ
ﺑﻨﺸﻴﻨﻰ مثل
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻌﻘﺐ ﺩﺍﺭﻯ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻴﮑﻨﻰ ﻭ
ﺁﺏ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ.
ﻧﺘﻴجه ای که
ﻤﻴﺘﻮﺍن اﺯ
ﺍﻳﻦ ﺟﺪﻝ
ﻏﻴﺮﺍﺭﺍﺩﻯ ﻫﮕل
گرﻓﺖ، ﺍﻳن
است که ﺮﻭﺡ
ﻃﺒﻌﺎ
ﻭﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﭼﻨﻴن نمیکند ﻭﺑﺎﻟﺎ
ﭘﺎﻳﻴن
نمیرﺮﻭﺩ، ﻭ
ﻳﻚ ﺟﺒﺮﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻧﻔس
ﺷﻬﻮﺗﺮﺍﻥ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ ﻣﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﻣﺎﻫﻢ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﮐﺎﺭﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ، ﻭ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّت
ﺪﺍﺭﻳﻢ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺎ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻔس ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﻭ
ﻧﻔس ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺎ
ﻭﻋﻘﻞ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ولذا
نفس نامیده
شده. با ﺻﻌﻮﺩ ﻭ
ﻧﺰﻭﻝ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﭼﻮﻥ
ﻧﻔس ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ و
روح الهی ﺍﺳﺖ،
ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ میباشد، ﻫﺮﺣﺮﮐت
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﻭﻫﻢ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﻭ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ(ﺟﺒﺮ
ﻓﻄﺮﻯ)ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ، ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﮐﺎﻣﻞﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻔس ﺭﺍ ﭘﺎﻙ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝ ﻳﺎ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﻃﻮﻝ ﺑﮑﺸﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺠله اﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻋﺠﻠﻪ ﺩﺭﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻮﮐّﻞ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻫﮕﻞ
ﺗﻨﻬﺎ ﻃﺮّﺍﺡ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻢ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﻘﺴﻴﻤﺎﺗﻰ
ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ، ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻓﻬﻢ
ﺑﺎ ﻋﻠﻮﻡ، ﺗﺰﻫﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺿﺪ ﻭ
ﻧﻘﻴﺾ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳت
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮﻣﺠﻤﻮعه
اﻯ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺭﺍ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﮔﺮﻭﻩ
ﮐﻠّﻰ ﺁﻭﺭﺩ. که
کمک ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻣﺎ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺑﻴک
ﺘﻔﺎﻫﻢ ﻧﺴﺒﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺫﻫﻦ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ندانسته
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ از تدبیر
الهی ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻋﻴﺐ، ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻴﻢ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﭼﻮﻥ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ
ﻣﺼﻠﺤﺖ، ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﮐﻪ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺧﻠﻂ ﻭ
ﺍﺑﻬﺎﻡ ﻫﻢ
ﻧﺸﻮﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺪﻑ ﻋﺎﺭﻑ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻔﻮﺫ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻫﻤﻪ
ﻧﻴﺮﻧﮕﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. تا
ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﻭﻟﺰﻭﻡ
ﺳﻠﻮﻙﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ
ﮐﺴﺒﻰ، ﻭﻋﺎﺭﻓﻰ
ﺑﺸﮑﻞ
ﺍﮐﺘﺴﺎﺑﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎﺋﻰ ﺟّﺮ
ﻭ ﺑﺤث ﻓﻌﻠﺎ
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﭘﻨﺞ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻗﺎﺋﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻬﺎ ﻭ
ﻣﻠﺤﻘﺎت
ﺠﺰﺋﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺗﻘﺴﻴﻤﺎﺕ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻭ ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ ﻭ ﻫﮕﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺒﻰ
ﺍﮐﺎﺩﻣﻴﻚ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺑﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺴﺐ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

(ﮐﺎﺳﻤﻮﻟﻮﺟﻰ)ﺑﺎ
ﻋﻠﻢ
ﮐﻮﻧﻴّﺎﺕ ﻭ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺤﺴﻮس ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳؤﺍﻝ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺏ
ﺍﺯ ﻧﺸﺄﺕ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻫﺴﺘﻰ،
ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻢ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻟﻰ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻳﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻫﻤﻪ
ﺟﻮﺍﺏ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ ﻋﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﻳﺶ، ﺟﻮﺍﺑﻬﺎﺋﻰ
ﺗﻬﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻧﺴﺒﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻏﻠﻂ ﻭ
ﻧﺎﺭﺳﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﻤﺘﺮ، ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻣﻘﺪّس و
ﺟﺎﻟﺐ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻣﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺗﻄﻮّﺭﺣﻴﺎﺕ، ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﻤﺴﺄﻟﻪ(ﻏﺎﺋﻴّﺖ)ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﺗﻄﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﻏﺎﻳﺖ
ﺷﻨﺎﺳی
ﻮﻫﺴﺘﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﺑﺎ
ﻧﻈﺮ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ کلّی
ﺩﺍﺭﺩ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
را ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺻﻮﻝ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺎ، ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻏﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﺭﻭﺡ
ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺩﻭﺭه ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺻﺎﺣب
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎن
ﻘﺎﺋﻢ، ﻭﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺻﻮﺭت ﻨﻮﻋﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﺭ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻓﺼﻮﻟﻰنوعی
ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺯﺑﺸﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣثلا ﭘﻨﺞ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣثالی ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﺁﻏﺎﺯﮔﺮ ﺁﻥ
ﺻﺎﺣب (ﺁﻥ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ) ﺍﺳﺖ. ﺁﻥ
ﺟﻨﺎﺑﻰ ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺁﻏﺎﺯﮔﺮ ﻓﺼﻞ
ﻧﺨﺴﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻪ ﻗﺮّﻩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻴﭻ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻧﻴﺰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﻧﺸﺪ. ﻭﻟﻰ
(ﺻﺎﺣﺐ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ)
ﺁﻏﺎﺯﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﻗﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
نور رحمان ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﮐﺎﺷﻒ ﺍﻭﻝ
ﺁﻥ، ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ، ﺷﺎﻧس
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺮّﻩ
هفتم نور ﺭﺏّ ﺍﻟﻌﺮﺵ
رحمان ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺮّﻩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ، ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﺯﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻴﻤﻦ ﻭﻣﮑّﻪ،
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺮّﻩ ششم نور
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﺩﻩ. ﻭ
مهدی موعود
محمد و
سوشیانت زردشت،
ﺻﺎﺣﺐ(ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ)ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﺷﻒ
ﻗﺮّﻩ هفتم(
نور ﺭﺏ ﺍﻟﻌﺮﺵ
رحمان ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﻳﺎ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﻴﻦ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
أهو در پیش
برای همه
ارواح ﻫﺴﺖ. ﺭﺏّ
ﻳﻌﻨﻰ مربّی و
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ، ﺑﺠﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ، ﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ.

ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺤث
(ﻏﺎﺋﻴّﺖ
ﺭﻭﺡ)ﻓﺮﺩﻯ، ﺑﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﺧﻴﻠﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻩ، ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ گشتن ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﻭ
ﻣﺎﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺘﮑﺮﺍﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺒﻴﻪ
ﺍﺳﺖ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ(ﺭﻭﺡ
ﻣﺎﺩﻩ)ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺑﭽﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻏﻴﺮ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ؟
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﭼﻨﺪ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ
ﺳﺎﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻩ، ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﮐﻪ
ﺳﻬﻞ ﺍﺳﺖ، ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﻢ ﻣﻔﻴﺪ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺑﻘﻴّﻪﺭﺍﺑﺨﺪﺍﻭﺍگذﺍﺭﻳﻢ.

ﺍﻣﺎ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﺧﻪ
ﮐﺎﺳﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘی ﻮﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ، ﻭ
ﺍﺻﻞ ﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺗﻄﻮﺭ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻏﺎﻳﺖ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻫﺴﺘﻰ، ﻭ
ﭼﻨﺪ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﺘﻔﺼﻴﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺑﻨﻮﻳﺴﻢ. ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺣﻴﺎﺕ، ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﭼﻨﺪ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺴﺖ.

نخست(
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺧﻠﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ) و
آفرینش، ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺟﺎﻯ
ﺑﺤث ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮیّه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﻟﻖ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﻡ ﺩﺍﺭﻡ، مبدأ
یک روح أصل
وجود هر موجود،
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ
ﻫﻤﺎﻥﻧﻄﻔﻪﺍﻭﻟﻴّﻪ
روحی ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ اقیانوس
روح الأرواح خداوند
الله بقول
سهروردی ﺟﺪﺍ
ﺷﺪ، ﻭالله صاﺩﺭ
ﺍﻭل هر ﻣﺎﺩه
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭ ﻣﺴﺘﺨﺮﺟﻰ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩه اﺳﺖ، ﻭ
ﺭﻭﺯﻯ ﻧﻴﺰ که
ﺨﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻳن ﻤﺎﺩه
ﺒﻬﻤﺎن عوﺍﻟﻢ
ملکوتی
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ تکامل
روحی در انواع
تحت جمادی
وجمادی
وگیاهی و
حیوانی وبشری
تا فوق بشری
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
صورت نوعی ﻓﺮﺩﻯ
ﺟﺴﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. صورت
نوعی را
داروین بررسی
کرده و مراتب
روحی را در
عرفان شهودی
میتوان دید. ﮐﻪ
ماهیّت
ملکوتی روح
ﺩﺭ ﮐﺠﺎ بوده، ودر
بهشتهای
چهارم انواع
تکامل یافته
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎﻯ
ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
در ﻓﻠﺴﻔﻪ تصوّف
وعرفان
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ الله
أهورمزدا یعنی
کسی که هنوز
خداوند هو یا
او نمیباشد. یا
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ باراده
خداوند هو
بیرون از هستی
ها خود مراتب
متوالی
پیدایش ارباب
نوع وهر یک
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
فردی آنها
میباشد. وﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ربّ و ﻋﻘﻞ ﻳﺎ
فرشته
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
بصورت تجلّی
مراتب نور از
أصل نور
الأنوار الله
ﮔﻔﺘﻪ
پیامبران
اولی العزم
ششگانه نوع
بشری است. ﮐﻪ
تجلّیات ﺑﺎ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﻣﺎﺩه ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﻭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ، ﺩﺭ(ﻋﺎﻟﻢ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻡ)
ﻟﺎﻫﻮﺕ، ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﺭﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺎﻃﻠﺎق (ﻫﻮ)،
بیرون از هستی
ها ﺩﺭ (ﻫﺴﺘﻰ
ﻋﺪﻡ ﻣﺎ
ﺳﻮﺍﻩ)ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻄﻔﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺁﻏﺎﺯ شده ﻭ
ﻫمچنان این
صدور ارواح جدید
نیز ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﺯ(
ﻣﺎﺩﻩ ﺷبه عدﻡ)
ﺑﻰ بدایت
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ تحت
أثیری ﺻﺎﺩﺭ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ با
تکامل نوعی
ﻋﻮﺍﻟﻢ(ﺗﺤت
ﺃﺗﻤﻰ) ﻭ(ﺗﺤت
ﺃثیرﻯ) که
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ، ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺷﺪﻩ
به (ﻋﺎﻟﻢ
ﺃثیری) ﮐﻪ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣل ﭙﻴﭽﻴﺪﻩ
ﻣﺪﺍﻭﻡ، ﺑﻌوالم
ﻭﺟﻮﺩﻯ و نوعی
ﺃﺗﻤﻰ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺤﺴﻮس رسیده
است. ﻭ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺰ، ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﮐﺰ
ﻫﺴﺘﻰ و مرکز
کهکشانها ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺫﺭﺍﺕ
ﭘﻮﺯﻳﺘﺮﻭﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ
ﻣﮑﻌﺐ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻪ 250 تن وشاید
بیشتر ﻭﺯﻥ
ﺑﺮﺁﻭﺭﺩ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ منشأ ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﻣﺎﺩﻯ یا (گوهر
ﻭﺟﻮﺩ) ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﺍﺗﻤﻰ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺪﻭﻥ
ﺻﻮﺭﺕ نوعی، ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ خود ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
داستان
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ تولد
ﮐﺎﺭﻣﺎئی
جهنّمی جهان ﺑﻨﺎﺳﻮﺕ
صورتهای نوعی ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
نیز ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ بنور
ﻗﺎﺋﻢ ولایت
محمدی ﮐﻪ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓته
اﻧﺪ، زیرعرش
رحمان و بهشت
سوّم خود
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺩﺭ ﻃﺒﻘﻪ ﺍﻭﻝ
ﺟﺒﺮﻭﺕ، ﻳﺎ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺗﺤﺖ
ﺃثیری، و با (
ﺟﺴﻢ ﻧﻮﺭ
شهودی ) ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎ
ﻋﺎﻟﻢ ﺃثیری ﺭﺍ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ ﻫﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ، ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻭ ﻳﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻧﻤﻮﻧﻪ
مثالی ﻭﺟﻮﺩ
ملکوتی
ﺩﺭﻃﺒﻘﻪ ﺍﻭﻝ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪه اﻧﺪ.

ﺩﺭﻋﻠﻢ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺍﺧﻞ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ، ﻣﺒﺎﺣثی
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺗﺒﺪﻳﻞ(
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺑﻤﺎﺩﻩ) ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺑﻪ
ﺃثیر ﺩﺭ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ بمب
ﺃﺗﻤﻰ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺑﺎ ۳% ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
درﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻧﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪی، ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺠﺎی
ﭙﺮﺍﮐﻨﺪﮔی
ﺘﺠﻤّﻊ ﺁﻧﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃثیرﻯ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﺗﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ ﻣﺎﺩﻩ
ﻫﻴﭻ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴّﺮ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭ ﻗﺪﻣﺎ ﻧﺎﻡ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻋﺎﻟﻢ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻡ ﺭﺍ
ﻟﺎﻫﻮﺕ الله
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﺏ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎب
أهو ﺼﺎﺩﺭ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ هو در
عمّاء، ﻭ
ﺻﺪﻭﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ انواع و
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ، ﻭ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻏﺎﻳﺖ وهدف
نهائی الله
ﺷﺪ، ﻭﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺣﺎ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺑﺎ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻋﻬﺎﺋﻰ، ﺑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﻘﺎﺋﻢ
نوع ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﺎ
ﺭﺏّ ﻣﺸﻬﻮﺩ
روح القدس
ﻣﺤﻤﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ،
ﻭ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻌﺪﺍﺍﺯ
رسیدن بنور
ﻘﺎﺋم ﻫﻔت
هزاﺭ ﺳﺎﻝ بعد
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭﻋﻬﺪ
ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
سلوکی ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ،
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻓﺮﺩ ﻭﺍﺻﻞ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃﺗﻤﻰ
ﺟﺴﻢ را دیده، ﻭ
درﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻧﻔس
انسان ﻭﻣﺤﻞ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﻭﺩﺭﺩ ﻭﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ، ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻭﻝ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁثاﺭی اﺯ ﻋﻘﻞ
وﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺗﻨﺰﻳﻞ
بسالکان
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ، ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻫﻢ تفاوت
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
همین ﺁثاﺭ
ﺍﺯﻋﻮﺍﻟﻤﻰ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ، از
ﺍﻳﻦ ﺁثاﺭ
ﺃﻧﺪﻙ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺑﻌﺪﻯ
میرﺳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺭﻗﻴﻘﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭت
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
حیوانی ﺑﻌﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻇﻬﻮﺭﺍﺗﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. که
اﻓﺮﺍﺩ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺩﺭ ﻓﻮﻕ ﻋﺮﺵ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ، ﺑﺎ(ﺟﺴﻢ
ﻧﻮﺭﻯ)ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻃﺒﻘﻪ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﺴﻢ
ﻧﺰﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ، هفت
هزار سال
انتظار بهشت
سوم ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖ ﺧﻮﺍﻫند
ﺑﻮﺩ. ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﭘﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺧﺪﺍﻯ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﻧﺎﻡ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﮐﺴﻰ ﺍﺯ
ﻧﺎﻡ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺴﻴﺢ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﻭ ﺭبّ
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﺮﻭﺝ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﻨﺎﻣﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ، ﻧﻤﻮنه
هاﺋﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﻟم ﺮﺍ در
رؤیاهای شهودی
ﺩﻳﺪه اﻧﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﻢ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﻨﺪ،
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ آن، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭﺫﻫﻦ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﮑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩ،
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺗﺪﺍﺧﻠﻰ(ﺩﺭﻫﻢ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺤﻴﻂ(ﺑﺮﻫﻢ)ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺸﮑﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻥ ﮐﺮﺩ. ﻣﮑﺎﻥ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺣﺘﻰ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﻫﻴﭻ
ﮐس ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻣﮑﺎﻥ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺰﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
هستند. ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺪ. ﻣﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻭﺿﻊ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺖ
ﻓﺮﻣﺎﻳﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻌﻤّﻖ
ﻧﮑﻨﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﺋﻰ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺩﺭ ﺣﺎﻟت
تخلیه ﺬﻫﻦ. ﻭﺍلاّ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻤﻰﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﻭﺿﻌﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ، ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﺧﻠﻖ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻣﺘﻨﺎﻗﺾ ﺑﺎ
ﺍﺻﻞ ﺻﻴﺮﻭﺭت
ﺪﺍﺋﻢ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭﻫﻢ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻧﺎﺳﻮﺕ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﻨﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺯﻟﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺧﻠﻘﺖ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺿﻊ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﺍ یک ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻭ ﻣﺤﻴﻂ ﺑﺮ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭﺭﻳﺰ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺎ
ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻏﺎﻳﺐ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ ﺑﺮﻧﺎمه
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﺑﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺎ ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻤﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﻭ ﺣﺘّﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺑﺒﺮﻧﺪ، ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺟﺰﺍﻯ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﺑدﻳّﺖ ﺑﻰ
ﮐﺮﺍﻥ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ،
ﻭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺧﺪﺍ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻧﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ ﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﺗﻮﺍﻧﺴته اﻡ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺿﻌﻒ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﺩﺑﻰ، ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﻪ ﺷﻠﻮﻏﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩﻡ
ﻣﻨﻈﻮﺭﻡ ﺭﺍ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻢ؟ﺑﻰ ﺷﻚ
ﮐﻤﻚ ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻧﻘﺺ
ﮐﺎﺭ ﻣﻦ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ.

ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺩﻭﻡ در
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺭ
ﺯﻣﻴﻦ، ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺯ ﮐﺮﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﮑﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺯ ﻣﻨﺸﺄ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭ ﺃﺯﻝ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻨﺸﺄ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺍﻭﻡ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻃﺮﺡ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺯﻝ
ﻣﻌﻴﻦ ﺷﺪﻩ، ﻫم
ﭽﻨﺎﻥ ﺟﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺍﺯﻟﻰ
ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﺁﻧﻬﻢ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ،
ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﺪﺍﻡ
ﻋﺎﻗﻠﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻏﺎﻳﺘﻰ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻃﺮﺣﻰ
ﻓﺮﺍﻫﻢ نشده
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﮑﻨﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻃﺮﺡ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﮐﺮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻗﺒﻮﻝ ﻫﻢ ﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺸﺮ ﺑﺎ
ﺗﺴﺨﻴﺮ ﻓﻀﺎ، ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﻴّﺎﺭﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣثلا دﺭ
ﻣﺮﻳﺦ، ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻳﺎ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﺎ ﻫﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺷﺪ ﺷﺒﻴﻪ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻘﺎﺭﻩ
ﮐﺸﻒ ﺷﺪﻩ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺸﺮ ﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ
ﺟﺎﻫﺎ. ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻋﻠﻢ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻦ ﮐﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ،
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﺮﺩﻯ
که ﻤﺪﺑّﺮﺍن
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﺟﺮﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺑﮑﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ، ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎﻫﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺮﺧﻮﺩ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﺩﺭ500 ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻝ پیش و سرد
سدن کره زمین
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻓﺮﺿﻴّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ، ﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ تحت
أتمی و تحت
أثیری
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺷته
اﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻓﻌﻠﻰ، ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻄفه اﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ
ﺷﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮ
میباشد. ، ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﻩ ﺧﺎﮐﻰ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺎﺷیم. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺸﮑﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻴﭻ ﺭﺍﺑطه اﻯ
ﻫﻢ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﻣﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺣﻮﺍس ﺩﺭﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺣﻮﺍس ﻣﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻓﺮﺽ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ ﻣﺤﺎل
ﺒﻨﻈﺮﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻳﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﻠﻢ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺤﺎﻝﻫﺎﺭﺍﺗﺤﻘّﻖﺩﻫﺪ؟

ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻮﻡ ﺍﺻﻞ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺭ
ﺯﻣﻴﻦ
ﺭﺍ(ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩﻯ)ﮔﻔته اﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺗﺼﺎﺩﻓﺎ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ باعث
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺣﻴﺎﺕ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺣﺮﻑ ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ نوعی
ﺟﺴﻤﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻪ
ﺭﻭﺡ ﺁﻥ ﺷﻴئ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﻭﺡ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﺪﺍیش ﺠﺴﻢ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭت
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﻧﻴﺰ
در صورتهای
دیگری ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻣثلا
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ، ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺯ زندگی های
ﮐﻠﻴّﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻧﺒﺎﺗﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺗﻮﻟﺪﻫﺎ ﻭ
ﺣﻴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺟﺴﻢ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ. ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺃﺻﻞ ﺍﺳﺖ ﻭﺗﻦ
ﻣﺘﻐﻴّﺮﻭﻓﺮﻉ
ﺍﺳﺖ. ﺭﻭﺡ
ﻋﺎﻣﻞ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻭ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ، ﻭ
ﺳﺮﭘﺎ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺟﺴﻢ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻟﺬﺍ ﻫﺮ
ﺟﺴﻤﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﺯﻳﻢ، ﺣﻴﺎﺕ
ﻭ ﺩﻭﺍﻡ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻭﺡ، ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻨﺎثر ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﺮﺍﮐﻢ،
ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺠﺴﻤﻪﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ، ﺩﺭ
ﺗﺸﮑّﻞ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﻨﺪﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﺟﺴﻢ
ﺁﻟﺖ ﺩﺳﺖ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﺁﻟﺖ ﺩﺳﺖ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﺮﻳﻨﻪ و
قرّه شهودی ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺮﻭﻉ و ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﻭ
ﺳﭙس ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗب
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮﺗﺼﺎﺩﻓﺎﺗﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺻﻞ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ(ﮐﻴﻔﻤﺎ
ﺍﺗّﻔﻖ)ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﺻﻞ
ﻏﺎﺋﻴّﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺑﺠﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺷﺪﻩ، ﻭﮐﺴﻰ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻭﺻﻮﻝ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺂﻥ ﻃﺮح
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍلاّ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺑﻬﻢ ﻣﻰ
ﺧﻮﺭﺩ. ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ
ﭼﻪ ﻧﻴﻚ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺫﺭّه اﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯﻫﺴﺘﻰ ﺟﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﺎﺭﺝ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻡ ﺑﺮﻭﺩ، ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐن
ﻔﻴﮑﻮﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻏﺎﻳﺖ (ﻧﻘﺺ
ﻭﺳﻴﻠﻪ)
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺭﺍﺑطه
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺨﺘﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺎ
ﺗﺼﺎﺩﻓﺎﺕ
ﺟﻠﻮ ﺑﺮﻭﺩ، ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺣﺮﮐﺖ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﺎﺩﻓﺎﺕ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻨﻔﻊ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺭﺍ
ﻇﺮﻳﻔﺘﺮﻳﻦ ﻭ
ﺣﺴﺎﺳﺘﺮﻳﻦ ﻭ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮﻳﻦ ﻭ
ﻧﺎﭘﺎﻳﺪﺍﺭﺗﺮﻳﻦ
ﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﺁﻥ
ﻭﻗﺖ ﻫﻢ ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﺎﺋﻰ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎفی ﻫﺎ
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﺑﻀﺮﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻭﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﺧﻮﺭﺍ
ﺯﺧﻤﻰ ﻭﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﭼﻪ ﻓﺮﻗﻰ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺪ؟

ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻄﻮّﺭ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ، ﻳﮑﻰ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
(ﻟﺎﻣﺎﺭﻙ)ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﺍﺯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺣﻴﺎﺕ
میﺑﺎﺷﺪ. ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻗﺮﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻋﺮﻓﺎ
ﺑﻴﺎﻥ ﺷﺪه
اﻧﺪ، ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ ﺁﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﻴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻔﺼﻴﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺎﺩﻩ، ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺮﺩﻯ
ﺭﻭﺡ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ، ﺑﺎﺯ
ﮔﻔﺘﮕﻮ ﮐﻨﻴﻢ. ﺗﻄﻮّﺭﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﺸﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﺗﻄﻮﺭﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﮑﺎﻣﻞ(
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ)
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ، ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﻣﺎ
می ﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔت که( ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﻨﻔﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ) ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺎ
ﮔﻮﻧﻪ های ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﻭﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ. ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﻨﻴﻢ، ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎ
ﺁﻣﺪﻩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻭ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ، ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺎﺑﻮﺩ می
ﮔﺮﺩﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻟﺬﺍ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﮔﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﻴﺮﺩ،
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺠﺮﻡ
ﺷﺪﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ، ﺭﻭﺡ
ﻣﻌﻴﻨﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺭﺍﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ، ﭘس
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ، ﺗﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﻚ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ، ﭘس ﺍﺯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
(ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ)،
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺶ ﺩﺳﺘﻰ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙششم
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
جبرئیل ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﻭﺷﻰ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
تفاوت خواهد
داشت، تا
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
تجلّی الهی
(ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ)
ﺭﺳاند. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺩﺭﺑﻬﺸت
ﺴﻮﻡ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔشت. ﻭ ﺗﺎ أﺑﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭﺗﺮ، و
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ
کنونی ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻓﮑﺮ و تصوّر
ذهنی آنها را
ﻣﻴﮑﻨﻢ، ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺴﺘند و ما
همان ها گردیم،
ﭘس ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺑﺮﺣﺴب
ﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻟﺎ
ﺟﺮﻡ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ، ﭼﻮﻥ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ، ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺁﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎﺭ ﻭ ﻣﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﻳﺎﺩﺭ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ، ﭘس
ما در ﺍﻳﻦ
قدرت خود
سرانه ( ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ) نیست
بلکه ﻫﻤﺎﻥ
(ﺗَﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ)
ﺩﻳﮕﺮ خود
سرانه ، ﻭ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑِﺪﺍﻯ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻫﻤﻴشه
ﺪﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ، (ﺭﺟﻌﺖ
مجدد بجهان ولی
با ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ مربّی
الهی ﺧﻮﺩ)، ﻳﻌﻨﻰ
ره رفته قبل
از ما، که
اینک این روح
موفق تا کنون،
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺳﻮﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ خود ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭه
ﺮﻓﺘﻪ ﻗﺒﻠﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﺎﺭﻯ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ها،
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﮕﻰ ﻋﻤﻞ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ، ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠیه هاﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ که
هست. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ، ﻭ
ﻳﺎﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭﻣﺎ
نیز ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉﺑﻌﺪﻯﺭﺍﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺩﺭ ﺑﺤث
ﺗﺼﺎﺩﻑ و
اتّفاق ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻓﺰﻭﺩ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻳﺪ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﻣؤثّر ﻧﺎ
ﻣﺮﺋﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﺣسّ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻋﺎﻣﻞ
ﻭ ﻋﻠّﺖ ﺍﺻﻠﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﭼﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻓﺮﺽ ﺗﺼﺎﺩﻑ ﻭ
ﺍﺗّﻔﺎﻕ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﺎﺩﻑ
ﮔﻔﺘﻦ، ﻋﻴﻨﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﺟﺎﻫﻞ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﺎﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎ
ﻭﻧﺪﻳﺪه ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪه ﻫﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﺎﻫﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻓﺮﺽ ﺗﺼﺎﺩﻑ
از نوع کار
درست ﻋﻠﻢ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻭﻟﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻭ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﺁﻧﻬﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﮐﺎﺭی
اﺳﺖ که هدﻑ ﻣﻦ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺷته ها
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎت
اﺯﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻘﻴﻢ بودن درﺟﻬﻨّﻢ
ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺩﺭ
ﻃﻠﺴﻤﻰ که ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺳﺨﺖ ﺩﺭ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯﻣﺎﻃﻠﺴﻢﻧﻮﻋﻰﻣﺎﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻏﺎﻳﺖ
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ، ﺩﻭ
ﻧﻈﺮ ﺍﺻﻠﻰ
ﻫﺴﺖ. ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ، ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﻭﺗﻘﺮب
هرﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺧﻠﺎﻗی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺗﻠﺎﺵ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ، ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺮﺳید. ﺑﺎ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻳﻦ
تنها (ﺃﺻﻞ
ﻣﺴﻠّﻢ)، ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑّﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﻦ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺑﻨﻬﺎﻳت
کماﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ، ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍن
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﺠﻮﻣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻴن
هرﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
(ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ)ﺍﻟﻬﻰ،
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﻓﺎﺻﻠﻪ وجود
دارد. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺎ، ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ هستند،
ﻭﻧﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺎﻧﻰﻭﺯﻣﺎﻧﻰﻭ
ﺷﺒﺎﻫت هاﻯ ﮐﻤّﻰ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻴﻔﻰ. ﺍﻣﺎ
ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺧﺪﺍ،
که ﻏﺎﻳﺘﻰ ﻭ
ﻫﺪﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺪ. ﻭ
ﻋﻠّﺖ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻧﻴﺰ، ﻏﺎﻳﺖ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺻﺖ
ﻭﺟﻮﺩ
اتّفاقی ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ، ﻫﺮﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺷﺪه
ﻮﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻟﺬﺕ
ﺑﺒﺮﻧﺪ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍمصرف و
ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻨﺪ
ﻭلو ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﮔﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻓﺮﺽ(ﻧﻴﺴﺖ و
معدوم ﺷﺪﻥ)ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻘاء ﺭﻭﺡ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻋﺮﻓﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ثاﺑﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﻠﺬّت ﺠﻮﺋﻰ
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
دارند و ﺑﺸﮑﻞ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺑﺎزﮔﺸﺖ
ﻫﺎﺋﻰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻤﻰ، ﮐﻪ
ﻣﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ
ﺩﺍﺷته اﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﭻ ﮐس ﺑﻌﺪﻡ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ، ﻭﻟﻰ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻣﻰ و نوعی
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻌﺪﻭﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﻧﻪ
ﻣﻌﺪﻭﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺷﺪﻧﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻘﻄﻪ، ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
حیوانات
ﻣﺠﺪﺩا ﺷﺮﻭﻉ
ﮐرد. ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯلی
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ هست
ﮐﻪ همه ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﺰﺩﺵ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﻀﻮﺭی
ﺒﺪﻭﻥ ﻏﺎﻳﺖ
ﻭﻫﺪﻓﻰ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻴّﻮﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺃﺯﻟﻰ ﻭﻏﺎﻳﺖ
ﺃﺑﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺼﺎﺩﻑ
ﺩﺍﻧﺴته اﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
ﻮ
ﺯﻧﺪﮔﻰﺗﻮﺣّﺶ
ﺟﻨﮕﻠﻰ ﻭ ﻇﻠﻢ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﮔﺮﻓته اﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ( ﺑﺪﻯ ﻇﻠﻢ)
ﺩﺭﻭﻍ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﻏﺎﺋﻴّﺖ ﭼﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺩﺏ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﺟﺎمعه ﺴﺎﺯﻯ
ﻭبهبود ﻤﺤﻴﻂ
ﺳﺎﺯﻯ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﻭﻭﺟﺪﺍﻥ
ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺍﺻﺎﻟت
اﻧﺴﺎﻧﻴّت بی
ﻤﻌﻨی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻏﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺑﺸﺮ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ میسّر
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭼﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. نیز
ﺍﻳﻦ فکر ﺻﺤﻴﺢ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺎ، ﻫﺮ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻃﺮﺣﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻋﻠﻞ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰهﻫﺎﻯ
ﻏﺎﻳﺖ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻗﺎﺑﻞ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺳﺖ. ﺑﻔﺮﺽ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻫﺴﺘﻰ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ.

ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ

ﻳﺎ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻤﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻦ ﻭﻓﮑﺮ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﻢ ﺳﺮ ﻭ
ﮐﺎﺭﺵ ﺑﺎ
ﺑﺎﺯﻯ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺤث
ﺭﺍ(ﮐﺴﺒﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ) ﺑﺸﺮ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺣﻮﺍس ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
خود ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ ﻧﻔس
ﻭﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩﺵ، ﻧﻪ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎم های
لدنّی ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻫﻤﻴﻦ ﺫﻫﻦ، ﻭ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺫﻫﻦ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻤﻚ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻫﻢ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻧﺎﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺁﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺣﺪﺳّﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻫﺪ، ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺑﺎﻫﻢ ﺿﺪ ﻭ ﻧﻘﻴﺾ
ﻳﺎ ﻧﺎ ﺭﺳﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ، ﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻦ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺗﺮﻙ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﮐﺎﺳﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ،
ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺑﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺁﺷﻨﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﮐﺎﺭ
ﻣﻐﺰﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﺭ ﻧﻔس ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. که اﺯ
(ﻣﺎﺩﻩ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ)، ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻢ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻧﻔس ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺁﻥ،
ﻫﺮﮔﺰ ﮐﺎﺭ
ﺑﺸﺮ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭ ﺧﺎﺹ ﺧﺪﺍوند
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﺍﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ، ﻓﮑﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﺮﺍﻡ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺰ ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦﻋﮑس
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺯ ﻓﮑﺮﻭﻧﻔس
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﻦ ﮐﺴﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻰ، ﻭ
ﮐﺴﺐﻣﻌﺮﻓﺖﻧﻈﺮﻯ،
ﻭﮐﺴﺐﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯﺷﻬﻮﺩﻯﻓﺮﻕﮔﺬﺍﺭﺩ.
ﺳﻪ
ﻣﺒﺤث ﺍﺻﻠﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺷﻮﺩ، ﻭ
ﺑﺘﻔﺼﻴﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺑﻨﻮﻳﺴﻢ، ﻳﮑﻰ
ﻣﻨﺒﻊ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻳﮑﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺮﻓﺖ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﺮﺯﻫﺎ ﻭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﮐﺴب اﻳﻦ ﻣﻌﺮﻓت.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﺮﻭﺭﻯ ﺳﺮﻳﻊ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻭ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ، ﻭﻟﻰ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ؟
ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻧﻈﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺮﺧﻰ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﭼﻮﻥ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﺣﺪس
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ درون
گرائی انطواء
و ﺍﻳﻨﺘﻮﻳﺸﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺎﻧﺪﻩ، ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ؟ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭼﻪ ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻢ
ﻫﺎ ﻭ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻫﺎ ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ ﺭﻭﺷﻦ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻣﺠﺮّﺏ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎم های
ﻟﺪﻧّﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻴﭻ
ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻘﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻣﺴﺎﺋﻞﺩﻳﮕﺮ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ، ﮔﺮﻭﻫﻰ
متفکّرین ﮐﻪ
ﺑﺂﻥ ﻧﺎﻡ
(ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ)
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ، وﻳﺎ
(ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻧﻪ
ﺩﺭﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺫﻫﻦ. ﻭﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻭ(ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ)ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﻴﻨﺎ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺑﺪﻝ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺷﮑﻠﻰ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻟﺪﻧّﻰ ﮐﻪ
ﺑﻌﺎﺭﻑ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺷﮑﻠﻰ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺫﻫﻨﻰ ﺗﻨﺰﻳﻞ منطقی
و کلامی ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺩﺭ ﺫﻫن ﻨﻴﺰ
ﺷﮑﻞ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭﺵ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺫﻫﻦ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻔس ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺃثیرﻯ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ. ﺍﻣﺎ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺧﻮﺩ، ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ،
ﻭ ﻃﺒﻘﻪ ﺍﻭﻝ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﮐلّ ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ
رﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ، ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻫﺴﺖ، ﻧﺰﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻭ
ﻧﺴﺒﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻌﻰ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ، ﻭﻋﻠت
که ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﻳﻚ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﻋﻠّﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻋﻠّﺖ
ﺑﻰ ﮐﺮﺍﻥ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ از
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻘﺪس مطلق ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ. ﻭ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﻔﻊ ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﺎ، ﺩﺭ ﺍﻳﻦ(
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻓﻄﺮﻯ)
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻫﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻈﻤﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ سال ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﺯ بالاتر. ﻭﺁﻳﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻢ
میتوانیم
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ؟ ﻭ
ﺁﻳﺎ ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻫﻤﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﻫﻤﻪ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻳﻚ
ﺷﻴئ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﻰ ﻫﺴتند؟
ﻭ ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ ﭼﻪ
ﺩﺭجه اﻯ ﺍﺯ
ﺻﺪﻕ ﻭ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭند.
ﻭ ﺁﻳﺎ ﺑﺸﺮ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﮐﺠﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ؟ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﮑﺘﺐ ﺷﻚ، ﻫﻴﭻ
ﺷﺄﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩه
اﻧﺪ. ﻭ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﻫﻢ ﺣﮑﻤﻰ
ﻳﺎ ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺣﮑﻤﻰ ﻫﻢ
ﮐﻪ ﺻﺎﺩﺭ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺣﺪّ
ﻋﻘﻞ ﮐﻞّ
ﻗﺎﺋﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
میشناسند. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺒﻌﺪ
ﺑﺎﺯ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻨﻮﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺍﺭﮐﺴی لاﻭ ﺸﮑّﺎﻙ
ﻳﻮﻧﺎﻧی
ﺤﮑﻴﻢ ﺭﺍ ﮐﺴﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﻴﭻ أمر و
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻧﻈﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﮑﺘﺐ ﺷﻚ ﻭ
(ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻣﺘﻮﺩﻳﻚ) ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺩﮐﺎﺭﺕ. ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺗﺮﺗﻴﺒﻰ
ﺑﺮﻧﺎمه اﻯ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﺁﻣﺎﺩﻩ (ﺷﻚ
ﺩﺭ ﺷﻚ)
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺳﻌﻰ ﺑﺮﻓﻊ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻳﻘﻴﻨﻰ(
ﺩﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ
)ﻣﺎﺩﻯ ﮔﺮﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻚ ﺟﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺸﺮ
ﺩﺭﮐﺴﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺖ، ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺴّﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﮐﻞّ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ نوع
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺐ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﺮﻭﺵ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻳﻦ
ﮐﺴﺐ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ، ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺍﺻﻠﻰ ﺁﻥ ﺩﻭﺭ
ﺗﺮ ﺷﺪه اﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺒﻮﻫﻰ ﺍﺯ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺍطﻠﺎﻋﺎﺕ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. که
ﺤﺘﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﻮﺍﺏ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺍﺩ. ﺯﻳﺮ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﮐﻪ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻣﺼﻠﺤﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. گرﭼﻪ
ﻣﺎ ﺑﺮ ﻣﻘﻴﺎس
ﻋﻘﻞ ﻭﻋﺎﺩﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﻏﻠﻂ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩ
ﺩﻭﺭﺗﺮﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻧﺰﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ، ﻭ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻟﺬّﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻢ ﻃﺮﺍﺯﺍﻥ، ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﻋﻠﻢ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﺑﻠکه
کوﺩﮐﺎﻧﻪ است. ﻣﻬﻢ
ﺗﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ، ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﺤﺖ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﭼﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍ ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ
ﻭ ﺣسّ ﮐﻨﻴﻢ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺁﻥ ﭼﻴﺰ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺳﺮﭘﺎ داشته
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺩﻳﺪه اﻳﻢ ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺣﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ، ﺍﻣﺎ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻙ ﻧمی
شود. ﻭﻟﻰ
ﮔﺎﻫﻰ ﻫﻢ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺑﺸﮑﻞ ﺣﺪس
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺤث ﮐﺴﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺖ، ﻣﻐﺎﻳﺮ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻃﻔﻞ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ، ﻭ
ﺳﭙس ﺑﺎ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﭘس ﺑﺘﺠﺮﻳﺪ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻫﺎ، ﻧﻴﺰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ سالک
ﺍﺯ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ
ﺗﺎﺣﺼﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ، ﻣﺎ
ﺭﺍ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﺎﻧﻨﺪ ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﻣﺎ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﻧشﻮﺩﺍﻧﺴﺘﻦ،
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻴﺎﻧﺘﮑﺎﺭﺗﺮﻳﻦ
ﻋﻀﻮ ﺗﻦ ﺫﻫﻦ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﻳﺰﻯ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﺎﺭﺣﺎﻓﻈﻪ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺂﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻭ ﺑﭽﻪ
ﺟﻨبه اﻯ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ، ﻭ
ﻫﺪﻑ ﻭ ﻧﻔﻊ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﭽﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺍﺭﺩﻯ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ مطاﻟﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﺮﺻﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯفرزندم
ﺑﺮﺍﻳﺖﺧﻮﺍﻫﻢﻧﻮﺷﺖ.
ﺩﺭ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺷﻚ
ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺷﻚ، ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺣﺎﺻﻞ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺷﻚ
ﻧﻤﺎﺋﻰ، ﻭ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻭ ﺿﺮﺭ
ﺷﻚ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢ
ﻣﻰ ﻧﻮﻳﺴﻢ. ﻋﮑس
ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺰﻣﻰ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺮﻭﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺃﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﭼﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﮐﻠﺎﻣﻰ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻧﺴﺒﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻗﻄﻌﻴّﺖ
ﺁﻥ ﺗﺎ ﺣﺪّ
ﺭﺏّ النوﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳل
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﻫﻢ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺻﺎﺩﺭ ﺷﻮﺩ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺷﺨﺼﻰ
ﻋﺮﻓﺎ، ﻭ
ﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺧﻮﺩ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
رحمتی الهی که
ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨی ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﻓﺼﻞ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻳﺎ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﺩﻡ
ﻭﺣﻮﺍ، ﻭ ﻃﺮﺩ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺭﻭﺡ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺧﻄﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻘاء ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ را
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ منتظر
بمانند ﻭ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺩﺭ
ﺧﻄﺮ، ﻃﺮﺩ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

(ﺁﻧﺘﻮﻟﻮﮊﻯ)

ﻳﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ (ﮐﺎﺳﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ،)
ﻭ ﻧﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺫﻫﻨﻰ
(ﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ)
ﺑﻠکه دﻧﺒﺎﻝ ﺍﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ، ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﻭ
ﻣﻨﺸﺄ ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ(ﻋﻠﻞ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﻭﺟﻮﺩ) می گرﺩﺩ.
ﺍﻳﻦ ﺭﺷﺘﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺎﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺑﻰ
ﺍﺳﺎس ﭼﻴﺰﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﺻﻞ، ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﻳﺪه اﻧﺪ ﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭبودن
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺑﻴﻨﻰ
ﺍﻟﻬی ﺒﺮﺍی
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﺍﺯ
ﺷﺨﺺ ﻋﺎﺭﻑ ﻭ
برای ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﻳﮕﺮ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻳﻦ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻴّﺎﺕ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺿﺮﺭ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻭﻫﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﺍﺯﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻋﻤﻞ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺭﻓﺖ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺒﺎﺣث
ﮐﺴﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭمعرفت ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭ
ﺁﻧﺘﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﮐﻪ ﻳﺎﺩ ﮐﺮﺩﻡ،
ﺗﺎ ﺣﺪّ ﺩﺭک اﻫﻤﻴّت
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺗﺨﺼﺺ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ، ﻳﺎ
ﺧﻮﺷﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ، باز ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ، ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺂﻥ ﺭﺍ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻭ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ، ﻭﻧﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﻮﺭﺩﻥ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺮﺍﻡ ﺗﺮﻳﻦ
ﻧﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻨﻔﺮﺍﻧس
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﻳﺎ
ﺭﻭضه هاﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ، ﻳﺎ
ﺧﻄبه های ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﮑﻨﻴﻢ، ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭﻭﺍﺻﻞ
ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻃﺐ
ﺧﻮﺭﺩه اﻯ
ﺍﮔﺮ ﻣﻨﻊ ﺭﻃﺐ ﮐﻨﺪ
ﺗﺄثیرﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻕ ﺑﺪﻝ
ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺣﺮﻑ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﻗﺸﺮﻯﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰﺍﺳﺖ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺩﺭ
ﺁﻧﺘﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺷﺘﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﺳؤﺍﻝ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﺁﻳﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﻳﺎ
ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺍﺳﺖ؛ﻳﺎ أمری
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﻮﻳﻢ، ﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﺷﻮﻳﻢ
بوده باشد ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻋﻤﻠﺎ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﻧﻔس ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ، ﺣﺘﻰ
ﻋقلا ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺃﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍلاّ ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﺑﺎﻃل
ذهنی ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﺘﻨﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﻫﻢ ﻋﻨﺼﺮ ﺑﻰ
ﻃﺮﻑ
(ﻧﺎﺗﻮﺭﺍﻝ)
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﮔﻔته
اﻧﺪ. ﻧﻪ ﺟﺴﻢ
ﻭﻧﻪ ﺭﻭﺡ، ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺳﺮﭼﺸمه
هررﻭﺡ ﻭﻣﺎﺩه
گفته اﻧﺪ. که
ﺒﻨﻈﺮ ﻣﻦ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﻗﺎﺑل
ﺘﻔﻬﻴﻢ ﻭﺗﺼﻮّﺭ
ﮐﻨﻴﻢ، ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﻴﻄﺮﻑ،
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺍﺻﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺟﺴﻢ ﺗﺎ ﺧﺪﺍ،
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﮔﻔته اﻡ، ﻫﻤﺎﻥ(
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ)
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺻﻞ
ﺭﻭﺍن ﻮ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ، ﻭ
ﺍﺻﻞ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺸﺄ
و ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺍلله
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺻﻌﻮﺩ
ﻳﺎ ﺭﺟﻌت ﺪﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ أبدی ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺭﺍ ﺩﻳﺪه
اﻳﻢ، ﻳﺎ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﺠﺪﻳﺪ ﺩﻳﺪﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﺯﺑﺎن ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺺ، و ﺍﺯ
ﺩﺍﺧﻞ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺎ ﻭﻯ ﺣﺮﻑ
ﺑﺰﻧﺪ. ﺑﻘﻴﻪ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎ ﺭﺍ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﺣﺪس
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻡ. ﻳﺎ که
ﺍﻭﻟﻴا
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻡ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻔﺎﺭﺳﻰ
ﻳﺎﻋﺮﺑﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺍﻣﺮ
ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻟﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺩﻧﻴﺎﺋﻰ
ﺟﺎﻟﺐ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﺪ، ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺑﺂﻧﺠﺎ
ﺭﻓﺖ. ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻟﻢ (
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭﺳﻠﻮﻙ) ﻭﺗﺮﻙ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﮐﻢ
ﺍﺭﺯﺵ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﺗﺮک ﻨﻔس
ﺑﻰ ﻣﺎﻳﻪ
ﻣﻴﺎﺭﺯﺩ. (ﺷﻬﻮﺩ)ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﭼﻪﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ روحی ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﻣﺮﮒ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺃﺻﻞ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ. ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺻﻞ (ﻭﺍﺣﺪ
ﺑﻴﻄﺮﻑ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻃﺒﻌﺎ
ﺑﺎ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺎﺩه گرﺍﺋﻰ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﻢ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻗﺎﺋﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ ﺭﻭﺡ اﺳﭙﻴﺘﻮﺍﻟﻴﺴﻢ،
ﻳﺎ ﺑﺎ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣثاﻟﻴّﻮﻥ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻞّ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺑﺸﮑﻞ(ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ) ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺍﺻﺎﻠﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻓﺮﺩﻯ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ،
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ، ﻣﺎﺩﻩ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻫﻢ
ﮔﻔﺖ، ﺃﺻﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺭﻭﺡ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞهستیم
ﺗﺎ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳیم. ﻫﻢ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻓﺮﺩﻯ، ﻭﻫﻢ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ، ﻭ
ﻫﻢ ﻫﺮﻧﻮﻉ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺸﺮی میرﺳﻴﻢ. ﻭ
ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻯﻣﻄﻠﻖ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﻳﺪﻯ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻘﺎﻣﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺟﺰ ﺧﺪﺍ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻧﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ، ﻭﻧﻪ
ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ، ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﺪﺍﻯ
ﺍلله ﺮبّ
الأﺭﺑﺎﺏ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
(ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ)ﺍﺳﺖ، ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺘﺼﻮﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﻋﻤﺪﻩ(ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ)ﻧﺮﺳﻴﺪه
اﻳﻢ. ریرا
بقول مولا
علیّ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺍﻭﻝ ﻭ ﺁﺧﺮ، ﻭ
ﺩﺍﺧل ﻭ ﺧﺎﺭﺝ
است. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(أهو ﺍﻟﻠﻪ)
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ، ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)
بگفته محمد
ﺩﺭﻋَﻤّاء
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮنه هستی
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﻮﺭ، و
ﺩﺭﻫﺎﻫﻮﺕ(ﻋﺎﻟﻢ
ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ)ﺩﺭ
ﺗﻮصیف (لا
ﺑﺸﺮﻁ. ) ﺑﻌﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ، ﺑﻬﺮ
ﻧﻮﻋﺶ ﭼﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﭼﻪ
ﻓﺮﺩﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﭼﻪ ﻣﺎﺩﻯ، ﺑﺎﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭ ﮐثرﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺫﻫﻦ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ ﭘﺎﺳﺦ ﺍﻳﻦ
ﺟﺪﺍﻝ ﮐثرﺕ ﻭ
ﻭﺣﺪﺕ، ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﻣﻌﻴّﻦ ﻭ ثاﺑﺖ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺣﺘﻰ
ﻳﻚ ﺃﺗﻢ ﺭﺍ، ﻋﻤﻠﺎ
ﮐثیر ﻭﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺒﺎﺑﻴﻢ. ﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻠﻰﺭﻏﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺑﺎبی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺻﻞ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ، ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﻭ
ثباﺕ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ،
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺸﺒﻪ
ﻋﺪﻡ ﺑﺮﺳﻴﻢ
ﻫﺮ ﻭﺿﻌﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ(ﺃﻫﻮ)ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍ. ﻭ ﻣﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩ،
ﺍﺯ ﻣﺮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ. ﻫﺮ
ﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﻮﻳﻢ، ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭ
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﻓﻨﺎﻯ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻣﻄﻠﻖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺑﺪﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﻏﻴﺮ
ﻣﻄﻠﻖ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻋﺎﺭﻓﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﺗﺎ
ﺧﻴﻠﻰ ﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺎ ﻭﺭﺍﻯ
ﺃﺑﺪﻳﺖ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻭ
ﻧﻈﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ، ﻭ
ﺑﺠﻤﺎﻟﺶ ﻋﺸﻖ
ﺑﻮﺭﺯﻳﻢ. ﺑﻰ
ﺟﺎ ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﺑﺸﺮ
ﻫﻢ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺣﺎﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻳﺎ
ﺍلله ﺪﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ. ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐثرﺕ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻳﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺑﻴﻦ
ﺩﻭﮔﺎﻧﮕﻰ
ﺩﻭﺁﻟﻴﺴﻢ ﻭ ﮐثرﺕ
ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﭘﻠﻮﺭﺍﻟﻴﺴﻢ
ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐثرﺕ
ﺑﻮﺍﺣﺪﻯ
ﺍﺻﻴﻞ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺭﺟﺎﻉ ﻫﺴﺖ ﻳﺎ
ﻧﻪ. ﮔﻔﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ ﺑﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ ﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ ﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻭ
ﻫﻢ ﺑﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
دیگر ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺗﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ، ﺩﺭ
ﻧﻔﻊ ﻭ ﺩﺭﺳﻤت
ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴﺎن ها ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘس
ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻞ
ﻭﺍﺣﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﮐثرﺕ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ، ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ ﺍﺻﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮐثرﺕﻋﺪﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ، ﻭﻟﻰ
ﮐثرﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ ﻭ
ﺍﻓﻘﻰ ﻫﻢ ﺳﻄﺢ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ،
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ،
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ، ﻫﻤﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻯﻣﻄﻠﻖﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﻚ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ(ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ)ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻣﺎن ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﻴن
دﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎن
ﺰﻣﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻟﻰ ﻧﺴﺒت ﺒﺎﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﻌﺎلی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﻣﻔﻬﻮﻡ
قائم و ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧند ﺑﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻔﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺑﺄﺭﻣﻐﺎن
ﺁﻭﺭﺩه اﻧﺪ. ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻋﺼﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥﻋﺼﺮﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ یا
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻌﻠﻴم ﺮﻭﺵ
ﺟﺪﻳﺪﻯ، ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻓﻨﺎ، ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺩﻳﻦ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺩﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻓﻨﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪه اﻧﺪ. ﻭأﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩﻫﻢ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻓﻨﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺻﻴﻞ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻭﺣﺪﺕ
ﻓﺮﺩﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻟﺎﻳﭗ ﻧﻴﺘﺰ
ﺩﺭﺑﻴﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ. ﻭﻯ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
(ﻣﻮﻧﺎﺩﻫﺎ) ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻓﺮﺩ، ﻳﻚ
ﺟﻮﻫﺮﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪﻩ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻭ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻓﺮﺩﻯ)ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ مستقل هرموجود
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ ﺁﻥ ﺭﻭﺡ،
ﻭﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺣﺪﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭﺻﻮﺭت ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍ ﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﮑﻠّﻰﻓﺮﺍﻣﻮﺵﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﭼﺸﻢ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﮐثرﺕ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﻭ
ﺗﺪﺍﺧﻠﻰ ﺗﻮ
ﺩﺭ ﺗﻮ ﭼﻮﻥ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﭘﻴﺎﺯ، ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺻﻞ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﺨﺼﻰ، ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻓﻨﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻘاء ﺩﺭ ﻓﻨﺎ
ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻭﺍﺣﺪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺮﺩ ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﮐﻤﺎﻟﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻫﻢ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺻﻮﺭت ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭلی
عقل ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻪ
ﻣﺠﺬﻭﺏ
ﺑﻴﺨﺒﺮ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻤﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮﺵ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﻭ ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﻬﺎئی اﺯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺑﺮﺍی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣؤثّر
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎﻝ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﺧﺮﻭﻯ ﻳﺎ
ﻋﻘﺎﺏ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﮐثرت
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺮﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﮐثرﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐثرﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻮﻥ
ﺳﻨﮓ ﻭ ﺭﻳﮓ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ، ﭼﺮﺍ
ﻣﺪﻋﻰ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﺗﻄﻮﺭ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﻣﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﭘس ﻣﺎ
ﭼﺮﺍ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻣﺎﺩه
ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﭘس
ﻤﺎﺩه گرﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﮐﻞّ ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﺮﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺭﻭﺡ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﺑﻰ
ﺩﻭﺍﻡ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺑﺪﻫﻴﻢ ؟ ﺍﻣﺎ
ﻫﮕﻞ ﻭ ﻣﮑﺘﺒﺶ،
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻭﺣﺪﺕ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﺍﺳﭙﻴﻨﻮﺯﺍ
ﻭﺭﺍﺳﻞ ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﺍﺻﺎﻟﺖ
(ﻣﺎﺩﻩ ﺑﻴﻄﺮﻑ)،
ﻭلی ﻏﻴﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻧﻈﺮ ﺭﺍﺳﻞ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻌﺪﻡ ﺭﻓﺘﻦ
ﻣﻮﻧﺎﺩ ﻫﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﻧﺎﺩ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭘس
ﺑﻌﺪﻡ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻬﻠﻴﺴﻢ ﻭ
ﭘﻮﭼﻰ ﻣﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺭﻭﺡ،
ﺁﻧﮕﺎه
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻫﻢ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍﺳﻞ ﺭﺍ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﺣﻴﺮﺕ ﺍﻭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.

ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺒﺎﺣث
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻭ
آﻧﺘﻮﻟﻮﮊﻯ، ﻧﺎﻡ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺍﻳﻦ
ﮐﻠﻤﻪ ﺍﺳﺖ. ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻳﺎ
ﺍﻧﺘﻮﻟﻮﮊﻯ، ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻣﻞ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﺍﻧﺪﺭﻭﻧﻴﮑﻮس
ﺩﺭ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﺎﺩ، ﻭﻗﺘﻰ
ﺁثاﺭ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺭﺍ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﻴﮑﺮﺩ، ﮐﻠﻤﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺗﻰ
ﭘس ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩ.

( ﺍﮐﺴﻴﻮﻟﻮﮊﻯ)

ﻳﺎ
ﻣﺒﺤث ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺷﺘﻪ
ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻤﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭﺣﻖّ ﻭﺧﻴﺮ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺳؤﺍﻝ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ، ﺁﻳﺎ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﺍﻣﺮﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﺎ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ
ﺷﺨﺺ
ﺩﺍﺭﻧﺪ؟ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺭﺯﺵ
ﻫﺎ ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺍﺭﺯﺵ
ﮔﺬﺍﺭﻳﻬﺎ، ﻳﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺿﺮﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺯﺷﻴﺎﺑﻰﻫﺎ
ﭼﻴﺴﺖ ؟ ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ
ﮐﻪ باعث
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ باعث
ﺳﻘﻮﻁ
ﻭﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﭼﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ؟ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻪ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﺩﺍﺩ، ﮐﻪ ﺳﻄﺢ
ﺍﺭﺯﺵ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ، ﻣﺴﺎﺋﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺩﺭ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻣﺎ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻀﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻣﻮﺿﻮﻋی
ﺬﻫﻨﻰ ﻭ ﺷﺨﺼﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪﻳﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺻﻮﻝ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ، ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻭﻣﻨﺸﺄﺋﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻧﻔس
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﻧﻔس
و روان ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍثر
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺯﺵ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭ
ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﭘس
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻔس
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ، ﺍﺳﺎس
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس، ﻭ ﻫﻮﺵ
ﺷﺨﺺ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﺭﺯﺷﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻋﻘل کلّ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺑﺪﻯ ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺼﻮﻝ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺭﺯش
هاﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﻫﻤﻪ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ، ﭼﻮﻥ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻭ ﻧﻔس ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ ﺗﻌﺼّﺐ
ﺩﺭ ﺍﺻﻮﻝ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﭘﻮﻝ، ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺷﺨﺼﻰ، ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺫﻭﻗﻰ
ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻔﺮﻫﻨﮓ ﻭ
ﺫﻭﻕ ﺟﻤﻌﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻫﻤﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﻃﺮﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺣﺼﻮﻝ
(ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻭﺍﻟﻬﻰ هستند. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻣﻮﻗﺘﻰ ﻭ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭ ﺷﺨﺼﻰ،
ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
میباشند.

ﺳؤﺍﻝ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ، ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻭ ﺧﻴﺮ
ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﭼﻴﺴﺖ؟ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،
ﺑﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺷﺨﺺ ﻓﺮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﺎﺑﻊ
ﻧﻔس ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ یا ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺫﻭﻗﻰ ﺍﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻔﺮﺩ
ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺻﺤﻴﺤﻰ ﺩﺭ
ﺫﻭﻕ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ ﻭ
ﺧﻴﺮ ﻭﺯﻳﺒﺎ
ﺑﺪﻫﺪ. (ﺣﻖّ)
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﻣﻨﻄﻖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺮﻭﻃﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﮑّﺮ ﺣﻖ
ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻗﻮﺍﻋﺪﻯ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺧﺼﺎﻳﺺ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺣﻖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺏ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻨﻄﻖ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻭ
ﻗﻮﺍﺭﻩ ﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺪﺍﻭم ﺒﺸﺮ، ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻫﻢ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﮐﻨﺪ. ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺧﺎﺹ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ، ﺍﻣﺎ
ﺧﻮﺩ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﻮﻗﻠﻤﻮﻥ
ﺻﻔت ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺭﺯﺵ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻬﻢ
ﺣُﺴﻦ ﻧﻴّﺖ ﻭ
ﻋﻤﻖ ﻋﻘﻞ
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ حقّ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺧﻴﺮ
ﺭﺍ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺄﺧﻠﺎﻕ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺯ
ﺧﻴﺮ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺧﻴﺮ ﻧﺴﺒﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﻙ
ﺁﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ، ﻭﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻤﺎی اﺧﻠﺎق
ﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻗﻮﺍﻋﺪﻯهستند
ﮐﻪ ﺳﻨﮓ ﻣﺤﻚ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ(
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ) ﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻢ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺍﺳﺖ. ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺗﻮﺟﻪ
ﻣﺎ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﻣﻌﻄﻮﻑ
ﻧﻤﻰ ﺷﻮﺩ، ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮ ﮐﺎﺭ
ﺭﻭﺗﻮﺵ ﻭﺭﻓﻊ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭ ﺷﺨصی هستند. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ، ﻫﻢ
ﺭﻭﺗﻮﺵ ﻇﺎﻫﺮ
ﻓﺮﻳﺐ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﺧﻴﺮ ﻭﺣﻖ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﺳﻪ ﻋﻠﻢ
ﺭﺍ(ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ)ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮ ﻳﺎﺑﻰ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻓﻌﺎﻝ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻠﻮﻡ
ﺑﻮﺻﻒ ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﭽﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ در عمل ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻧﻘﺶ(ﺻِﺪﻕ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭ ﺭﻭﺵ) ﮐﺎﺭ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺰ ﻧﺴﺒﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ ﻭ ﺍﻟﮕﻮ
ﺍﺯ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺣﻖ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭﭘﺎﮐﻰ ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪﻯ ﻭ
ﺍﺯ ﺳﻄﺤﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﺎ ﻣﻰ
ﺁﻣﻮﺯﻧﺪ. ﻣثلا
ﭼﻨﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ، ﻭ
ﺗﺎ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺭﺯﺵ
ﺧﻴﺮ ﺁﻥ ﺑﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺁﻣﺎﺩه کرﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ، که
ﻨﻪ ﻓﻘﻂ
ﺍﺯﮔﺮﺳﻨﮕﻰ ﻭ
ﺩﺭﺩ، ﺑﻠکه اﺯ
ﻓﺼﻞﻭﻧﻮﻉ
ﻧﻴﻤﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﻣﻨﻄﻖ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺤﻖ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺷﺮﻁ
ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺸﺮ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺵ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻃﻰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﺭﺯﺵ
ﻣﻄﻠق ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮ ﺟﺰ ﺗﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻭﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺣﺼﻮﻝ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﺴﺘﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻠﺎﺵ ﺟﺪّﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻋﺎﺩﻯ، ﮐﻪ
ﻟﻨﮓ ﻟﻨﮕﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﻳﺎ
ﭼﻮﻥ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻫﺎ ﺑﻮﺍﻟﻬﻮس
گرﻯ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ
ﻫﻨﻮﺯ ﭼﻨﺪ
ﭘﻠّﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺮﻓﺘﻪ، ﭘلّه
هاﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺳﻘﻮﻁ
ﺑﮑﻨﻴﻢ، ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻦ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﻘﻮﻃﻰ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ، ﺩﺭﺩ
ﺳﻘﻮﻁ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﺠﺪﺩ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.

(ﺧﻴﺮ)ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﺧﻠﺎﻕ (ﻣن ﺪﺭﺁﻭﺭﺩﻯ)
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ
ﺷﺎﻳﺪ ﺷﺮّﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﻘﺾ ﻏﺮﺽ
ﮐﻨﺪ. ﺩﺭﻙ ﺧﻴﺮ
ﺭﺍ ﺣﮑﻤﺖ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻫﻨﺪ،
ﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ ﺁﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﺩﺭﻙ
ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻤﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﺮ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺟﺰ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ،
ﭼﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﺎ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻕ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻴﺮ ﻭﺣﻖ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ، ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻫﺮ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﻢ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺫﻭﻕ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﻭﮐﺎﺭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻫﻨﺮ
ﻫﻢ ﻣﻘﺪس اﺳﺖ،
ﻭﻟﻰ ﻫﻨﺮ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ، ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﻧﺰﺩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺩﻳﺪه
شده اﺳﺖﻭ
ﺑسﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍﻩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ تصوّف
ﺍﻟﻬﻰ ایرانی
ﺍﺳﺖ، که ﻤﺎﺭﺍ
ﺑﺴﺘﺎﺭه
ثرﻳّﺎ ﺩﺭﻋﻠﻢ،
ﻭ ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﺭﻭﻯ ﺯﻳﺒﺎﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ثاﺑﺖ ﻭﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺟﻤﺎﻝ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﺍﺳﺖ.

ﻓﻠﺴﻔﻪﺭﻭﺡﻭﺫﻫﻦ

ﺍﺯ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺭﻋﺼﺮﺣﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺯ ﺧﻠﻂ
ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﮐﻨﻢ، ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺭﺍ، ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻳﮑﻰ ﺩﺍﻧﺴته
اﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﮕﻠﻴﺴﻰ Mlnd ﺁﻭﺭﺩه
اﻧﺪ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﺑﺮ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻤﺪﻫﺎﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ(
مایند ﻭﺭﻭﺡ
ﺫﻫﻨﻰ) ﺁﻭﺭﺩه
اﻧﺪ، ﻳﮑﻰ
(ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺟﻮﻫﺮﻯ) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﻭﻓﮑﺮ(ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻏﻴﺮﻣﺎﺩﻯ)
ﻭﺍﺯ ﺟﻨس
ماهیّت
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ
ﻗﻴﺎس ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﺃﺗﻤﻰ ﻳﻚ
ﺟﻮﻫﺮ هست. ﻭﻟﻰ
ﻓﮑﺮ ﻫﻢ ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺫﻫﻦ ﻭﻧﻔس ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺭﻭﺡ
الهی شده ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺴﺘﻦ
ﺟﺎﻯ ﻧﻔس ﻣﻰ
ﻧﺸﻴﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳن ﺮﻭﺡ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻋﺎﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻮﻫﺮ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠق اﺳﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﺑﺠﻮﻫﺮﻳّﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺩﻭﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺫﻫﻦ ﺭﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ(ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻳﺎ
ﻭﺿﻌﻴﺖ)ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﻣﺎﺩه ﻤﻐﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻣﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﻌﻤﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻌﻠﻮم اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻐﺰ ﺗﻨﻬﺎ یک ﻭﺳﻴله
اﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻮﻡ
ﻫﻢ(ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻰ)ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ
ﺭﺍ ﺣﺎﺻﻞ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﺠﻤﻮعه اﻯ ﺍﺯ
ﺍﻋﻀﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﺸﻢ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻋﺎﺩﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺟﺴﻢ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻭﻣﺮﺩﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﮑﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻪ ﮐﺴﻰ ﻭچه
ﻋﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺍﻋﻀﺎ تعیین
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺑﺴﻮﻯ
ﻭﻇﻴفه ﺴﻮﻕ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭ
ﻣﺼﺪﺍﻕ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺭﺍ
ﻳﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ؟ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩ ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ
ﺗﻐییرﺍﺳﺖ، ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺟﺴﻢ ﻭ ﻧﻔس
ﻓﺮﺩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻗﺮﻳﻨﻪ شهودی ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺮﺩ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ میباشد. ﭘس
ﺧﻮﺩ ﺫﻫﻦ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻋﻀﺎ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﻭ ﻫﻢ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺎﻗﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭﺍﺯ
ﻗﺒﻞ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﻓﻰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﮐﻨﺪ. ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﺮﺩ
ﻭﺿﻊ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻫﺪ ﺭبّ
اﻟﻨﻮع اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺻﻠﺎﺣﻴّت
ﺘﺮﺗﻴب ﻮﻇﺎﻳف
ﻮ ﻫﺪﻓﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﮔﺮچه
ﺒﺎﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﻫﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻳﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﺑﺮﺗﺮ
نوع ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺗﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﭼﻨﻴﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ،
که ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻥ ﻫﻴﭻ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ، ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺟﺴﻢ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ، ﮐﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﻭﺍﺯ
ﺭﻧﺞ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻌﺎﻑ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ، ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺩﺭﺍﺯ ﺑﺎﻳﻦ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎ ﺗﻦ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻐﺎﻳت و هدف ﻮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
که ﺸﻬﻮﺩ
ﺟﻤﺎﻝ ﻭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺍﺳﺖ برسد. ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻣﺤﻘّﻖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺵ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺫﻫﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ، ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﺧﺎﺹ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﺮﻭﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﺎﺹ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻋﺎﺩﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻴﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮔﺬﺷﺖ، ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﻭﻳﻢ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻟﺒّﻴﻚ ﺑﺨﺪﺍ
ﮔﻔﺘﻦ، ﻭ
ﺍﺟﺎﺑﺖ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﻭ ﺍﺯ
ﻓﺼﻞ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻌﻠﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻴﻢ. ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺠﺎﺗﻰ ﺭﺍ ﻧﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻧﻪ
ﻋﻠﻢ ﻭﻧﻪ ﺩﻳﻦ
ﺭﺳﻤﻰ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺎ، ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﮐﻠّﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﮐﺮﺩه
باﺷﺪ. ﻭﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﻓﺮﺩ
ﺭﺍ، ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﺮﺩ. ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻐﺰ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺭﺍ
ﺍﻳﻔﺎ ﮐﻨﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﮕﻰ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻐﺰ ﺩﺭ ﻃﻔﻞ
ﺍﺯ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﻭ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻃﻔﻞ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻧﻴﺰ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﺑﺨﺼﻮصی ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻟﺤظه اﻯ
ﺗﻮﻗﻒ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ ﻣﮑﺎﻥ
ﺧﺎﺻﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺴﻴﺮ ﺧﺎﺻﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ (ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻣﻮﺝ) ﺑﺎ
ﺍثرﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴت
ﺪﺭﻣﻌﺮﺽ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ،
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﺮﻕ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺑﺎﺷﺪ. ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺑﺮﻕ ﺍﻋﺼﺎﺏ، ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻕ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ(ﺑﺮﻕ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
حیاتی )ﻭ ﺣﺘﻰ
از ﺍﻣﻮﺭﻋﻘﻠﻰ
و (ﺑﺮﻕ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ)ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﺮﻕ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍلاّ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﺮﻕ
ﺩﺭﻳﻚ ﻣﺴﻴﺮ
ﺑﻦ ﺑﺴﺖ ﺭﺍﻩ
ﺑﻴﻔﺘﺪ. ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺟﺴﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ(ﺩﺍﺧﻞ ﺩﺭﻭﻥ)ﻧﻔس
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻐﺰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﻫﻢ ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ
ﻋﻴﻨﺎ ﺍﺷﻴاء
ﺑﺎ ﺗﺼﺎﻭﻳﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺃﻫﻞ
ﺩﻝ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺷﻔّﺎﻑ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺩﻝ، ﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ،
ﭼﻪ ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻭﭼﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨند. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻳﻦ
ﺗﺰﮐیه ها
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
در ﺭﻭح اﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺍﻋﻢ ﺍﺯ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺣﺴﺎس، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ، ﻫﻤﻪ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻫﻴﭻ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﻤﺎﻝ نفس ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ، ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻠّﺖ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺍﺑﺪﻯ ﺭﻭﺡ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩه
اﺍﺳﺖ. نه
اﻳﻨﮑﻪ ﭼﻪ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻴﻢ ﻭ
ﭼﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﺫﻫﻨﻰ یا ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ. ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺡ
ﻳﺎ ﺫﻫﻦ ﺩﺭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﮐﺎﺭ
ﻣﻐﺰﻧﻴﺴﺖ. ﮐﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑﺮ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺑﮕﻮﻳﻢ
ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻴﻢ، ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺣﺎﻝ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺳﺮﭘﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺍﺯﻭﺣﺪتﻮﺟﻮﺩاست.
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﻭﺡ ﻳﺎ ﺫﻫﻦ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺟﺴﻢ
ﺑﺎ ﺫﻫﻦ، ﮐﻪ
ﻣثلا ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ، ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺫﻫﻦ ﺭﻭﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺍﺻﻞ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﺪ، ﻫﻢ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫم ﺮﻭﺡ. ﺳﻪ
ﻧﻈﺮیّه اﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺤث
ﺁﻣﺪﻩ، ﻳﮑﻰ(ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺗﺄثیر
ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ ﻭ
ﻣﺘﺒﺎﺩﻝ) ﺍﺳﺖ. که
ﺩﻭ ﺟﻮﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺟﺴﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺗﺄثیر ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺁﻥ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﻭ ﺟﻮﻫﺮ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﻭﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ جوهری
ﮐﻨﺎﺭﻫﻢ ﻭﺩﺭ
ﻳﻚ ﺍﻓﻖ. ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ، ﺟﺴﻢ
ﻭﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺫﻫﻦ
ﻭﺩﺭ ﺭﻭح ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻟﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ، ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﺑﺎﻳﻦ ﺭﻭﺡ، ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺟﺴﻢ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺄثیر
ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭﺟﺴﻢ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻧﻴﺴﺖ. ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ ﻓﻌّﺎﻝ ﻭ
ﺟﺴﻢ ﺭﺍ
ﻣﻨﻔﻌﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺟﺴﻢ
ﺍﺯ ﻧﻔس
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁثاﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﺭﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺗﺤﺖ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻢ
ﺗثبیت ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ
ﻣﺪﺍﻡ در حال
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﻭﻡ(ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺗﻮﺍﺯﻯ)ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﻭ ﺟﻮﻫﺮ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻨﺪ، که
ﺪﺭ ﻫﻢ ﺗﺄثیرﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻮﻡ (ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ثاﻧﻮﻯ)
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﺴﻢ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺃثر
ﻣﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ، ﻭﻧﻪ
ﺫﻫﻦ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ. ﻭﺟﻨﺒﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺟﺎﻧﺒﻰ
ﻭ ثاﻧﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺠﺎﺋﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪه
اﻧﺪ، ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻢ
ﺭﻭﺡ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
وﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﭽﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﮔﻔته
اﻧﺪ ﻳﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﻴﺰ، ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻫﺎ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺗﻰ
ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﺄﻟﻪ(ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ)ﻭ(ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ)
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﻪ ﻣﺮﮒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻡ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﺮﺩﻩ، یا ﺧﻮﺍﻧﺪه
اﻡ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺑﻨﻮﻳﺴﻢ.

ﭘﻴﻮﺳﺘﻬﺎﻯﺑﺤثﻓﻠﺴفه

ﺟﺰ
ﭘﻨﺞ ﻣﻮﺿﻮع
اﺻﻠﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﺮﺩﻡ،
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﭘﻴﻮﺳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻓﺮﻋﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ(ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻥ)ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ هست. ﻭﻣﺴﺄﻟﻪ(ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ)
ﻭﻧﻴﺰ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﻭﻟﺖ
ﻣﻰ گویند ، ﮐﻪ
(ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻴﺎﺳﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺗﻬﻴﻪ ﻫﺮ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻬﻢ ﻭ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺿﻊ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻨﻰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎﻧﺒﻪ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺴﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻴﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ. ﺁﻧﻬﻢ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻨﺪﺭت
ﺠﻨﺒﻪ ﮐﻤﻚ
ﻭﻧﻔﻊﺭﺳﺎﻧﻰ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻣﺮﺩﻡ، ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﻧﻘﺸﻰ
ﺩﺭﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻧﻮﻳﺴﻰ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﭼﻨﺪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﭘﺎﺭﻟﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺷﻬﺮﺕ، ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ پول ﺣﻘﻮﻕ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﻣﺠﻠس ﺧﺮﺝ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻭ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﻭﺭﺟﺎﻝ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
به ﻏﻠﻄ
اﺯﻣﺘﻮﻥ
ﺩﻳﻨﻰ برداشت
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ولی
ﻣﺘﻮﻥ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ. ثاﻧﻴﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺖ
ﻫﺰﺍﺭ یا ﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﮐﺎﺫﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮐﺘﺐ
ﺩﻳﻨﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﺳﺘﺎ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ها
نوﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ. ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺤﻴﻂ ﺧﻮﺩش
ﺮﺍﺸﻨﺎﺧﺖ. ﻭ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮔﻔﺘﻪ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻩ ﻫﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﻳﮕﺮ،
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ ﻫﻴﭻ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺩﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺑﺎﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎی
اﻟﻬﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﺨﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺟﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺼﺎﻳﺤﻰ ﺩﺭﺗﺨﺼﺼﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﻟﺎﺟﺮﺍ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺍلاّ ﺑﻰ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﺑﻰ ﺃثر
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﻈم ﻮ ﺁﺭﺍمش اﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

M006

فلسفهﻭﻋﻠﻮﻡﺍﻧﺴﺎﻧﻰ

موضوﻋﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻭ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺻﻠﻰ،
ﮐﻪ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ، ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺷﻮﺩ. ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ. ﺍﮔﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺗﻘﺮﻳﺮ
ﻭﻗﺎﻋﺪﻫﻤﻨﺪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺍﺳت و
نه کاﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ. ﺍﮔﺮ
ﺷﻨﺎﺧت اﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍی کمک
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﺎ
ﮐﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﮑﺎﻭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ بوده
باشد. ﻭلی
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﻨﻬﺎ شناخت
انسان ﺩﺭ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍن
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮی ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺍﻧﺴﺎنی
اﻣﻮﺭﻯ ﺧﺎص
ﻔﺮﺩ، ﻭ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺧﺎص
گرﻭﻩ، ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﺎﺹ ﮐﻞّ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻤﻠﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. که
ﻣﺴﺎﺋﻠﻰ ﭼﻮﻥ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ، ﻭﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻭ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﻣﻄﺮﺡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻣﺎﻫﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭ ﻗﺴﻤﺖ
(ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ)
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﺴﺎﺋﻞ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻋﻠﻤﺎ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻤﺎ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻓﻠﺴفه
اﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﮐﺎﺳﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ مادی ﺭﺍ
ﺑﻌﻠﻢ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
یا ﻣﻌﺮﻓﺖ، ﻭ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺍﻧﺘﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻳﺎ ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍﻫﻬﺎ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺧﺪﺍﻭﺍﮔﺬﺍﺭﮐﻨﻴﻢ.

ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺧﺎﺹ
ﻭﻣﺨﺼﻮﺹ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺍﻭﻝ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣَﺮﻫﻢ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻔﺎ
ﺩﺍﺩﻥ، ﺑﭽﻪ
ﺭﺍﻫﻰ ﻭ ﭼﻪ
ﺳﺒﮑﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﮑﺸﺎﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻐﺎﻳﺖ و هدف
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻴﺎﻥ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ، ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﻣﺪﺍﻡ ﺧﺮﺍﺏ
ﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮﺧﺪﺍ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻨّﺖ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳوء
ﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻣﺠﺎﻧﻰ، ﻭﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﻭﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ
ﭘﺎﻙ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﺪﻣﺘی هم ﻧﺪﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺁﺳﻴﺐ
ﻭﺿﺮﺭﻯ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻋﻠﻮﻣﻰ ﮔﻔته
اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺸﺨﺺ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻭﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺯﻳﺴﺖ ﺷﻨﺎﺳﻰ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭﻋﻠﻮﻡ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺗﻮﺩه
اﻯ ماده
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺟﻤﺎﺩﺍﺕ.
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭﻏﻴﺮﻩ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺧﺎﺹ،
ﻭ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻳﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﺑﻌﺒﺎﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺿﻊ
ﺧﺎﺹ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭلیﺗﻮﺟّﻪﭼﻨﺪﺍﻧﻰﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕﺍﺑﺪﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻣﻬﻢ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺭﻭﺵ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺵ ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻳﺎ ﻧﻪ. ﻃﺒﻴﻌﻴّﻮﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻠﻮﻡ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺑﺸﮑﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺷﻮﺩ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺑﺎ
ﺁﻧتی
ﻨﺎﺗﻮﺭﺍﻝ ﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺧﺎﺻﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺭﻭﺵ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻴﺴﺖ. ﻃﺒﻴﻌﻴّﻮﻥ
ﺟﺰ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻋﻠﻮﻡ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻗﻮﺍﺭﻩ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﮐﻨﻴﻢ،
ﻏﻴﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﻘﻮﺍﻧﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻗﺎﺑﻞ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﻭﺷﻬﺎی آﻧﻬﺎ
ﺧﻴﻠﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﮐﺮﺩ،
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﮕﺮﻓﺖ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺣﺮﻓﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﺩﻩ
ﺷﺪﻩ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﺮﻑ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﺷﺪﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﻴﻮﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ(ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ)ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﮐﺎﺭ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺘﻬﺎ،
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﭘﺎﻭﻟﻮﻑ
ﺭﻭﺳﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺩﺍﺗﺴﻮﻥ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ
ﻣﺘﻮﻓﻰ 1958 ﻣؤﺳس ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺘب
پراگماتیزم ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺩ. ﻣﮑﺘﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﻯ ﻣﮑﺘﺐ(ﮔﺸﺘﺎﻟﺖ)ﻭ
ﭼﻨﺪ ﻣﮑﺘﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ
ﮔﺸﺘﺎﻟﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ(ﮐلّ ﺁﻥ) ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻧﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﺟﺰاء ﺍﻭ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎ ﻃﺮﺩ
ﻫﻤﻪ ﺟﻮﺍﻧﺐ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻧﻔس
ﻓﻌﻠﻰ، ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺮسید. ﺑﻨﻈﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻴّﻮﻥ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺵ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻓﺖ،
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺑﻤﻌﺎﺭﺿﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﻧﻔس
ﻃﻔﻞ، ﻭ ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﻯ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪﺍﻥ ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺴﺘﻦ ﻭﺿﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺮﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺩﺍﺩﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﮐﻤﻚ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﻴفه
را انجام
بدهند.

ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻫﻢ
ﻣکتب ﺍﮔﻮﺳﺖ
ﮐﻮﻧﺖ ﻭﻣﮑﺘﺐ
ﺩﻭﺭﮐﻬﺎﻳﻢ، ﻭ
ﻣﮑﺘﺐ ﻟﻴﻮﻯ
ﺑﺮﻳﻞ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﺩﺭﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﮑﺘﺐ ﺁﺩﻡ
ﺍﺳﻤﻴﺖ ﻭ ﻣﮑﺘﺐ
ﺭﻳﮑﺎﺭﺩﻭ
ﻭﻣﮑﺘﺐ
ﻣﺎﺭﮐس ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ، ﻣﻔﻴﺪ
ﮐﻤک ﺒﺒﺸﺮﻳّﺖ
ﻃﻔﻞ
ﻭﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻋﻘﺐ ﻧﻴﻔﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﺰﻟﺖ ﺍﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺴﺒﻚ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﻫﻢ ﺯﻳﺴﺘﻰ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺗﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺁﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻗﻮﺍﻣﻰ ﺁﺭﺍﻡ
ﻭﻣﻌﺘﺪﻝ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺷﺪﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻓﻘﺮﺍ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺎﻳﻦ ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻧﻈﺮ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺨﺸش ﻮﮐﻤﻚ
ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ
ﺳﻮﺩﻯ ﺁﻭﺭی
اﺯ ﻣﺎﻝ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺧﺎﺹ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻋﻮﺍﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻃﺒﻌﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻠﺎﻩ
ﺷﺮﻋﻰ ﻭﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﺑﻘﺼﺪ ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻳﺒﻰﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻃﺒﻴﻌﻴّﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ، ﺍﻭﻝ
ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻴﻔﻰ
ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﮐﻤّﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑس
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻴﻔﻰ
ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﮑﻤﻴّﺘﻰ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺑﮑﻨﻴﻢ،
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻭﻫﻮﺵ، ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺩﻭﻟﺖ ﻭ ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ
ﮐﻤّﻰ ﮐﺮﺩ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺸﮑﻞ
ﺗﺒﺪﻳﻞ(ﮐﻴﻒ
ﺑﻪ ﮐﻢّ) ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻄﻮﺭ
ﻋﻤﻴﻖ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ ﺑه
ﮐﻤّﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﺪﺍﺭند. ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﻣﻘﺪﺍﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ، ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﻚ،
ﭼﻮﻥ ﻳﻚ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺍﻗﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻭ ﺩﻳﭙﻠﻢ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﻗﺪﺭت
ﺘﺤﻤّل ﻭ ﺻﺒﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺷﺎﻧس
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻳﺎ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻧﻔس
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ، ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺣﺎﻝ ﻭﺍﺻﻞ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﺯ
ﻋﻤﻖ ﺗﮑﺎﻣل
عقلی ﺩﺭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﺯ
ﻋﻠل غیر ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ -

۱ -
ﻧﻘﺶ(ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ) ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺁزاﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﺷﺨﺺ، ﻭﺍﺭﺩ
ﺩﺭ ﻣﺠﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﮐﺎﺭ ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﻣﻨﺪﻯ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﻮﺍﻋﺪ
ثاﺑﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﺸﮑﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻓﺮﺩ
ﻫﺮﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺭﺍ، ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﺑﺪﻫﻴﻢ، ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩه اﺵ
ﺑﻬﻢ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ(ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ)ﻳﺎ
ﺑﻄﻮﺭ
ﻋﺎﺩﻯ(ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ). ﻟﺬﺍ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻋﻤﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔسﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﮐﺎﺭﺍﻫﺎﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺍﻭ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺮﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯﻣﺤﺴﻮﺳﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
که چیزی ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. مگر
اینکه ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮ
ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﻓﺬ ﻫﺴﺖ. ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﮑﻰ
ﻧﺎﻣﺸﺨﺺ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺸﺨﺺ ﻃﺒﻴﻌﻰ.

۲ - ﺩﻗّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻬﻴﻪ(ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺋﻰ)ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﺎل اﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺷﺨﺺ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺁﻣﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﻘﺮﻳﺒﻰ ﻭ
ﻓﺮﺽ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

۳ - ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻃﺒﻴﻌﻰ(ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻣﺤِﻘِﻖ)ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﻳﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭﺍﺭﺩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻣﺤﻘّﻖ ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻓﻘﺮ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺤﻘﻖ ﺳﺨﺖ ﺑﺮﺁﺷﻔته
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻳﺎ
مثلا ﻭﻗﺘﻰ
ﺭﮊﻳﻢ ﺟﺎمعه
اﻯ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻘﻖ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﮊﻳﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍثر ﺍﻳﻦ
ﻧﻔﺮﺕ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺍﻭ
ﺯﻳﺎﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

۴ - ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺯﺭ
ﻃﺒیعی
ﻮﺩﺭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺮ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﮔﺮ(ﺍﺳﺘثناﺋﻰ
ﺩﻳﺪﻩ) ﺷﺪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺒﻄﻠﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ
ﺍﺳﺘثنا ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻋﻠﻞ
ﺍﺳﺘثناﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻣﻌﻤﻮﻝ
شناخته ﺷﺪﻩ. ﭘس
ﺗﻌﻤﻴﻢ ﻭ
ﺷﻤﻮﻝ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺤﻘﻖ ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﺗﺎﺑﻊ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ. ﺑﻘﻴﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﻫﺎ
ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ، ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺭﻭﺯﻣﺮّه
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻮﺝ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺮ
ﺩﻡ ﺑﺴﻤﺘﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺩﻭ ﺟﻨﺒﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﺮﺩ، ﻣﮕﺮ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺟﺴﻢ
ﺍﻭﺭﺍ. ﻭالاّ
ﺑﺎﻃﻦ ﻭ ﻧﻔس
وروان ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺍﻭ، ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎﺑﻊﺁن
هستند ﻭﻧﻪ ﺗﺎﺑﻊ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦﻣﺎﺩﻯ.
ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﻭﮔﺎﻧﮕﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺻﺤﻨﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﮐﻪ باعث
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﺗﻔﮑّﺮﻭﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻓﺮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ، ﻣﻘﺪمه
اﻯ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻓﻌﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻘﺪمه اﻯ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻓﻌﻞ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺁﻥ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ، ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﺍثر ﺟﺒﺮﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ،
ﻣﻘﺪمه اﻯ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻓﻌﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ، ﻣﺎﻧﻊ
ﻧﻘش
اﻧﮕﻴﺰهﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺳﺒﺐ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻦ است. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ نفس
ﺍﻣّﺎﺭه ﺒﺎﺯﻯ
وﻣﺤﺮﻙ
ﺍﻧﮕﻴﺰهﻫﺎ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ، ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﻧﻴﺰﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس
ﺧﻮﺩﺵ ﻓﻌﻞ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺩﻩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻭﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻧﻔسﺍﻭ ﻓﺎﻋﻞ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻧﻔﺴﺶ ﺍﮔﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﻮﻧﺪ،
که ﺴﺎﻟﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، وخود
ﻓﺎﻋﻞ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺪﻡ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﺨﺺ
ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻗﻮﺍﺭهﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﺎ ﻣﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻘﻴّﺪ ﮐﻨﺪ، که
ﻨﻔس هر ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻴﻚ ﺭﻧﮓ ﺩﺭ
ﻧﻴﺎﻳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﮐﺴﻰ ﻣﺪﻋﻰ
ﺷﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺣﺘﻤﻰ، ﭼﻪ
ﺧﺎﺹ ﺍﻣﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﭼﻪ ﺧﺎﺹ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ، ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘّﻖ ﻫﺪﻑ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ چون ﺷﺨﺺ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﺩﺭﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ، ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻫﻴﭻ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﺑﻪ
ﺁﺧﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻃﺮﺡ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺪﺍ، ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻓﻌﻞ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪ ﺁﻥ
ﻓﻌﻞ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﺑﻰ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴب ﻄﺮح ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺍﺻﻮﻟﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺎﺷﺪ. که
ﻨﻔس
ﻨﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﺯ ﻓﻌﻞ ﺩﺭ ﻃﺮﺡ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
که ﺪﺭ ﺍﻭل
ﻄﺮﺡ ﺭﻳﺰﻯ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻫمه عوﺍﻣﻞ
ﻣؤثّر ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻨﻬﺎ، یا
ﻓﮑﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻨﻴﻦ
ﺣﺮﻓﻰ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻓﮑﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺟﺴﻢ
ﺧﻮش ﺮﻗﺼﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ
ﺷﻬﺮﺕ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺑﺒﺮﺩ. ﻭ
ﺟﺴﻢ ﻫﻢ ﺑﺎ
ﺩﺍﺩﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺑﻔﮑﺮ، ﻭﺩﺍﺩﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﺍﺩه ﻫﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﺫﻫﻨﻰ، ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻐﺬﻳﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﺮﻭﺭ، ﻫﻢ
ﺟﺴﻢ ﻭﻫﻢ ﻓﮑﺮ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﻨﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺴﻤﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺗﺎ
ﺩﺭﺣﺎﻟﺖ(
ﻓﻨﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
صمدیّت را
ﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ. ﺁﻧﻮﻗﺖ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺁﻥ
ﻓﮑﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﺠﺴﻢ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﮑﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﭘس، ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻧﻮﻗﺖ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺟﺴﻢ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺟﺪﺍﻝ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﺟﺴﻢ ﻭﺭﻭﺡ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﻴﺮﻯ ﮐﺎﺭﺵ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻨﺰﻳﻞ
منطقی و بیانی
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
است، ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﻰ ﺑﻨﺪ
ﻭﺑﺎﺭی، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﺎﻫﻰ ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﺍﻥ، ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﮑﺮ ﻭﺟﺴﻢ
ﭼﻨﺎﻥ ﺟﺪﻝ ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﻓﮑﺮ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﺟﺴﺘﻦ ﺭﺍﻩ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻓﮑﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﻢ
ﻣﺪﺍﻡ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ
ﻳﺎ ﻗﺎﻧﻊ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻧﺠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﻭﺭﻣﻴﺰﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﻓﮑﺮ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻏﺮﺽ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻟﮕﺎﻡ
ﮔﺴﻴﺨﺘﻪ ﻭﺑﻰ
ﺑﻨﺪ ﻭﺑﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﻧﻴﺴﺖ، ﺣتی
اﮔﺮ ﺧﻄﺎﺋﻰ
ﺩﺳت ﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻴّﺖ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺳﺎﻟﻢ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﻓﮑﺮ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻴﻦ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺺ، ﻭﻓﮑﺮ
ﺷﺨﺺ ﻣﺨﺎﻃﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻳﻦ
ﻭﺿﻌﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻗﻮﺍﻯ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍﻩ
ﻳﺎﺑﺪ، ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﺎﻳﻦ
ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﻫﻢ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﮕﻞ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ، ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺭﺍ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻧﻪ ﻣﺤﻘّﻖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎ
ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﻣﺤﻘّﻖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺍﻋﻤﺎﻟﺸﺎﻥ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻓﮑﺮ
ﻭﻧﻴّﺖ، ﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚﺑﺮﺁﻧﻬﺎﻗﺎﺑﻞ
قبوﻝﺍﺳﺖ. ﻧﻘﺶ
ﺭﻭﺵ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﻋﻘﻞ ﺑﺠﺎﻯ
ﺭﻭﺵ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻫﮕﻞ
ﻭﻣﺎﺭﮐس ﺗﺎ
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺭﺍ
ﺳﺨﺖ ﺑﺨﻮﺩ
ﺟﺬﺏ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻧﻘﺪ
ﻋﻘﻞ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭﻚ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﻋﻘﻞ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ ﺭﺍ
ﻣﺴﻠّﻢ ﺷﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻭﺗﺎ
ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﻭﺣﻖ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ، ﺑﺒﺮﺳﻰ
ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻳﻚ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ. ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺩﺍﺧﻞ ﮐﺮﺩﻥ
ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﺩﺭ ﻓﻬﻢ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻓﻮﺍﻳﺪﻯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.

۱ - ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﻓﮑﺮ، ﻣﺤﺎﻭﺭﻩ
ﺩﺍﺋﻢ ﺑﻴﻦ
ﺫﺍﺕ ﻣﺤﻘﻖ ﻭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ
ﺭﻭﺷﻦﻣﻴﮑﻨﺪ ﻣﺤﺎﻭﺭﻩ
ﮐﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻫﻢ
ﻃﺒﻴﻌﻴّﻮﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻫﻢ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﻓﻬﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻮﺗﻪ ﻧﻈﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻣﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻣﺤﻘﻖﻃﺮﻑ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻨﻬﺎ(ﻣﻮﺿﻮﻋﻴّت
ﻤﺎﺩﻯ)
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﻣﺤﻘّﻖ،
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻭﺿﻊ
ﻣﻮﺿﻮﻉ، ﺑﺨﻮﺩ
ﺷﮑلی ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ ﻫﻢ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺷﮑﻞ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،
ﻫﻴﭻ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﻓﻌﻞ
ﻭ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﺩﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ، ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺷﮑﻞ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ، ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣؤثّرﻭ
متأثّر ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺷﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﮐﺴﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﺤﻘﻖ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ ﻫﻢ، ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﻣﻞ
ﺯﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻓﮑﺮﻯ، ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﺯ
ﻓﺮﺩ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺍﻭ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﭘﺎﻙ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﺷﺘﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﻰ ﺟﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮﺩﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ، ﺑﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﭙﺎﮐﻰ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﺪﻑ
ﺍﺻﻠﻰ ﺩﺭ ﺳﻮﻕ
ﺩﺍﺩﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺑﻪ ﺁﻥ، ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ، ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﺫﻫﻨﻰ، ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻘﺪﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺍﺻﻠﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﭘﺮﻭﮊه اﻯ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﻮﻳﻦ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭ
ﮐﺎﺭ ﺗﮑﻮﻳﻦ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭﺍﻧﺪﮐﻰ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﺁﻥ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﻰ ﺟﺎﻥ،
ﺩﻳﺮﻭﺯ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﻓﺮﺩﺍﻯ ﺁﻥ
ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ. ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻮﻕ ﺩﺍﺩﻥ
ﺷﺨﺺ ﺑﻴﻚ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻌﻴﻦ،
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺟﺎﻯ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺷﺨﺺ.

۲ - ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻗﺎﺑﻞ
ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻳﻚ
ﻃﺮﺣﻰ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻠّﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻠﻮﻡ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ثاﺑﺖ
ﻭ ﻣﺸﺨّﺺ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻃﺮﺡ ﻭ
ﺑﻨﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﺤﺴﻮس، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻳﺪ. ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﻫﻴﭻ ﺭﻭﺷﻰ، ﺣﺘﻰ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﻧﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺖ ﺯﺩ، ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّت ﺮﺍ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ
ﮔﺬﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻓﺖ، ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﻪ ﻋﻴﺐ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺩﺍﺩﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻭﺭﺍ
ﺁﻣﻮﺧﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪﻧﻮﻳﺴﻰﺩﺍﺭﻧﺪ.

۳ - ﻧﻈﺮﻳﻪ
(ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ)
ﺑﻴﻦ ﻣﺤﻘّﻖ ﻭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺗﺤﻘﻴﻖ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺭﻭش ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ باعث
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺭﺍﻩ
ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ(ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ)ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺯ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﻭﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺎﺭﻣﻐﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﺒﻮﺩﻩ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ، ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺻﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ، ﺗﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻴﻢ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﻓﺮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﺤﻘﻖ، ﺑﻌﺪﺍ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﺫﻫﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﻕ
ﮐﻨﺪ. ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻈﺮیّه
اﻯ ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺎﺑﻊ
ﺭﺩﻭ ﺑﺪﻝ
ﻣﺤﻘﻖ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﺟﺒﺮ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﺤﻘﻖ، ﻭ ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ. ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﺷﺪ، ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻟﻘﻮهﻫﺎﻯ
ﻭﻯ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺷﺪﻩ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ. ﻣﻊ
ﺫﻟﻚ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺵ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﭼﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﻘﺶ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺣﻮﺯﻩ ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻫﮕﻞ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮐﻪ
ﻓﺮﺩﺍﺍﻧﺴﺎﻧﻰﺩﻳﮕﺮﺍﺳﺖ.

۴ - ﺭﻭﺵ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺻﺖ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺭﻭﺵ ﺗﺠﺮﺑﻰ،
ﻭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺁﻥ،
ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻫﻤﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻣﺤﻘﻖ(ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺘﻀﺎﺩ)ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺁﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ، ﭘﺨﺘﮕﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﭼﻪﺟﻨﺠﺎﻟﻰﺍﺳﺖ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ، ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺤﻖ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺎﻣﻰ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ، ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﻏﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﻋﻘﻠﻰ، ﭼﻪ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﻭﺟﻪ ﺣﺪﺳﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺟﺰ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺤﻘﻖ،
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ، ﺑﺎ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﻔس ﻭﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻫﺪﺍﻳت ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺣﺎﻝ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ
ﺑﮕﻴﺮ ﻭ
ﺑﺴﺘﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ، ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ، ﻭ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻭﺷﻬﺎ،
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪه
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺠﺮبه
ﻤﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪ. ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺭﻭش عقلی
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩه
اﻳﻢ. ﻣﺨﺎﻃﺐ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻴﻢ ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﻬﻤﻴﺪهاﻳﻢ.
ﭘس ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ثوابﻧﺸﺪﻩﻭﺳﻮﺩﻯﻧﺮﺳﺎﻧﺪهاﻳﻢ.

M007

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﺑﻰ
ﺍﺭﺯﺵ، ﻭ
ﻟﻄﻤﻪ ﺁﻥ
ﺑﺮﻭﺡ

ﻣﺎ
ﺳﻪ ﻧﻮﻉ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻳﮑﻰ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺑﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ، ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﮐﻞّ ﻃﺒیعت
. ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ، ﺧﻮﺩ،
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﻨﺸﺄ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺫﻫﻨﻰ،
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻭﺍﺯ ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻫﺎﻯ، ﻣﺎ
ﻓﻮﺭﺍ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺯﺷﻴﺎبی
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ، ﻭ
أثری در ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس،
ﻣﺎ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻤﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻭﺭﻭﺵ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺯﺷﻴﺎﺑﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎ، ﺟﺴﺘﻦ
ﺭﻭﺍﺑﻄﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺮﺣﺴب
ﻘﺪﺭت عقلی
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ روحی ﺧﻮﺩ،
ﺍﻳن ﺮﻭﺍﺑﻂ
ﻓﻴﻤﺎ ﺑﻴﻦ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﭼﻪ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﮐﻤّﻰ ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻪ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﮐﻴﻔﻰ، ﮐﻪ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺎ، ﺩﺭ ﺟﺴﺘﻦ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺻﺤﻴﺢ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺍﺑﻂ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ انتخاب
ﺭﻭﺵ ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ، ﺑﺮﺣﺴب
ﻤﻌﻴﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺫﻫﻦ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎ ﺑﺎﺭﺯﺵ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﭼﻪ
ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺧﻮﺏ
ﺍﺳﺖ، ﻳﺎ
ﮐﺪﺍﻡ ﺧﻮﺏ ﺗﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻔﻴﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﻣﻀﺮ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻪ ﻓﺮﺩ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﺎﻓﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﮐﺮﺩﻥ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ، ﻭﻧﻪ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﻟﺎﺯﻡ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ را
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺫﻫﻨﻰ،
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﺳﺮﺍﭘﺎ
ﻭﻫﻤﻰ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺴّﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﻫﻢ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ، ﻭﻫﻢ
ﻣﻌﻴﺎﺭهای
اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﻭﻫﻢ
ﺑﻰ ﻃﺮﻓﻰ ﻭ
ﺍﻧﺼﺎﻑ ﻭ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﻟﺎﺯﻡ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ، ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺫﻫﻨﻰ،
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻗﺪﻡ
ﮔﺬﺍﺭﺩه اﻧﺪ. ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺗﺸﻨﻪ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﺨﺴﺖ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺁﺷﻨﺎ ﺷﻮﻧﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺷﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺮﺩﻩ،
ﺯﻧﺪﮔی اﺯ ﺁﻥ
ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ. ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻬﺮ ﺳﻪ ﻧﻮﻉ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻭﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺍﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺑﺮﺍﻯﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﺳﭙس ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺫﻫﻨﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰیکی
اﻟﻬﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﮐﻪ ﺭﺋﺎﻟﻴﺴم
ﻮ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
(ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻝ) ﺩﺭ
ﺧﺪﺍ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ، ﻭﺩﺭﻙ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.

ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﻌﺎﻧﻰ
ﭘﺪﻳﺪه ﻫﺎ، ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﺴﺒﻴﺪه اﻳﻢ
ﺗﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻫﺎ. ﻭﻟﻰ ﺁﻳﺎ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ، ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻭ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ؟ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺯﺍﺋﺪ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻢ. ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﭘﺪﻳﺪه ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻓﻮﺭﻯ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮﺍﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﺯ ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﻫﻤﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺨﺪﺍ،
ﭼﻮﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﺩﺕ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻴﻢ،
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻃﻠﺴﻢ
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ، ﻭﺗﻮﻗّﻒ
ﮐﺎﻣﻞ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩ. ﺭﺍﻩ ﻭ
ﭼﺎﺭﻩ ﺁﻥ ﻳﻚ
ﺩﻭﺭﻩ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺩﺕ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮﭼﻴﺰ ﻣﺎ
ﺳﻮﺍ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﻃﺮﺩ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ به
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺒﺨﻠﻖ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺯﺷﻴﺎﺑﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ. یعنی ﻫﻢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﻢ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻭ ﻫﻢ
ﻋﺪﺍﻟﺖ، ﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻋﻤﻞ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.

ﺍﻳﻦ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺸﮑﻞ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻴﻬﺎ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻴﺎت ﻮ
ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ ﺟﺰ
ﻣﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻥ، ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﺩﺕ ﻣﺰﺍﺣم
ﺪﺭ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻃﺮﺩ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺭﻧﺞ
ﺁﻭﺭ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣؤﮐّﺪ ﻫﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺘﻰ
ﮐﺎﻓﻰ الهی ﺑﺎﺯ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. خودعمل
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﻬﻢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ، ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺍﺟﺮﺍﺌﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮐﻢ ﺷﺪﻥ
ﺍﺭﺯﺵ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺍﺳﺖ. ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻮﺍﻣﻞ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮچه
ﻤﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ. ﺁﻧﭽﻪ
که ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻋﺪﻡ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﻣؤثّر ﻭﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺤﻤﻴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﻳﻚ ﻗﻮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺑﻤﺎ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺷﺪﻩ، ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﻣﺸﺨﺺ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎن ﺮﺍﻩ
ﺍﻧﺼﺎف
ﻮﻋﺪﺍﻟﺖ، ﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻋﻤﻞ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓته اﻧﺪ. ﻟﺬﺍ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺽ ﺧﻄﺮ
ﺳﺮﮐﻮﺑﻰ ﻭ
ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﺣﺎﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻳﻢ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﻭ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﻃﺮﻓﻰ، ﺗﻤﻠّﻖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻪ ﺭﮐﻦ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﮔﺮﻓته
اﻧﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮ ﺳﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺭﺫﻫﻦ ﻣﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍﻯ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻔﻴﺪ
ﻭ ﺣﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺻﻌﻮﺩ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺸﺮ
ﻧﻴﺰ ﻧﺴﻞ
ﺑﻨﺴﻞ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺩﺍﺩﻩ،
ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺎ
ﺭﺳﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻳﺎ
ﻗﻠﻢ ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ،
ﻭﺍﺭﺩ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ
ﺗثبیت ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻧﻤﻮﺩه
اﻧﺪ. ﻭ ﺷﮑﻞ
(ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ) ﻭ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺑﺮﺍﻯ
فرﻨﮓ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﻭ
ﺑﺸﺮﺩﺭﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﻳﻢ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﻭﺭﺳﻴﺪهﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ، ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ معقوﻟﺎﺕ
ﻭ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﺭﺍ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻏﻨﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻀّﺮ ﺑﺤﺎﻝ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺎﻳﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺳﻄﺢ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮ
ﺍﻳﻦ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﻔﺰﺍﻳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ، ﺍﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻋﺎﻣّﻪ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﭘس
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺒﺎﻳﺪ،
ﺑﺎﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ)ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎن اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﭘﺪﻳﺪه ﻫﺎ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺻﺤﻴﺢ
ﻭ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺟﺎﻫﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺩﺕ ﺩﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩ، ﺗﺎ ﺑﻪ
ﺣسّ ﮐﺮﺩﻥ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻧﺸﻮﺩ. ﻭﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻭ ﻋﻠﻞ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﻏﺮﻳﺰه ای
ﺍﺳﺖ ﻓﻄﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺗبه
اﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ، ﺗﺎﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺟُﺴﺘﻦ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ، ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﮐﺸﺶ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻌﻨﻰ
ﺟﺴﺘﻦ ﺍﺯ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻳﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺧﻄﺮ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ، ﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺩﺭﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ ﮐﺎﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺩﻥ
ﻫﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻌﻴﺎﺭی ﺒﺤﻖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺁﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﻋﻴﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ. ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻫﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺨﻮﺩ
ﭘﺪﻳﺪﻩ، ﺑﺎﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺁﻥ ﭘﺪﻳﺪﻩ، ﻭ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷت
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺑﺮﭼﺴﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣثلا ﺩﺭﺩ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺩﺭﺩ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴکه
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭش ﺰﻧﺪﮔﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎﻃﻔﺎﻝ
ﻟﻄﻤﻪ ﻣﻰ
ﺯﻧﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﻳﻚ
ﺭﻭﺵ ﺑﺤﻖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻫﺎ
ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﺑﻌﺪ
ﺩﺭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻃﻔﺎﻝ باعث
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻋﺎﺩﺕ
ﺑﺪ ﺩﺭ
ﺍﺭﺯﺷﻴﺒﺎﻯ
ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻊ ﺫﻟﻚ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺑﺎﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻭﻟﻮ
ﻧﺎﻗﺺ ﻧﻴﺎﺯ
به آن ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻃﻔﻞ، ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﺩﺕ، ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻃﻔﻞ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺑﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﻭ
ﺧﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻧﺎﻗﺺ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻃﻔﻞ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺁﻣﻮﺯﺩ، ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻃﻔﻞ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻄﻔﻞ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﺩ، ﮐﻪ
ﻋﻠّﺖ ﭘﺪﻳﺪه
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ ﻃﻔﻞ
ﺭﻭﺷﻦ ﺷﻮﺩ، ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻓﮑﺮ ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺩﺭ ﻃﻔﻞ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﻃﻔﻞ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺰﺭﮒ
ﺷﺪ، ﻭ ﻋﻀﻮﻯ
ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺎﻳﺴﺘﺪ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﭘﺎ
ﻓﺮﺍﺗﺮ
ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﺩﻭﺭﻩ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﭘس ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺟﺴﺘﺎﺭ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺒیعی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻃﻔﻞ
ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻭ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺟﺎﺭﻯ،
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻳﺎ ﺿﺪ ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﺳﺖ، ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮐﻤﮑﻰ ﻋﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎن
ﺒﺮﺍی ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎن ﺨﻮﺩ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم
اﺭﺯﺷﻴﺎبی ﺮﺍ ﺑﮑﺎﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻫﺪﻑ، ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻘﺶ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﭼﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺪﻑ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻫﺪﻑ، ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﺟﻮﺋﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ. ﻣﻊ
ﺫﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﻔﻞ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻫﺪﻑ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ، ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺮ
ﻫﺪﻓﻬﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﮐﻤﻚ ﻭ ﻧﻘﺶ
ﻣثبت ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﮐﺸﺶ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﺑﺨﺪﺍ،
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻔﻞ
ﻧﻘﺶ ﻣثبتی ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﻃﻔﻞ ﺑﺴﻦ 15 ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺩﻭ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎ
ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎ
ﻭﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭﺩﺭ
ﻃﻠﺴﻢ ﻭ ﺗﻮﻗف
ﻀﺪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ، و
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ 15 ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، ﺗﺎ
ﻫﻢ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮔﺮﺩﺩ،
ﻭ ﻫﻢ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺳﺮﻳﻊ
ﺗﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺯﻭﺩ ﺭس ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
الاّ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺟﻮﺍﻥ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻔﺘﺪ، ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺑﻨﺠﺎت
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺣتی
اﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻃﻔﻞ
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﻋﺎﺩﺕ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺣﻮﺍﺩث
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎ، ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﻣثلا ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺁﺩﻣﻰ ﺗﺮﺳﻮ ﻭ
ﺑﻰ ﻋﺮﺿﻪ
ﺟﻠﻮﻩ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻃﻔﻞ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﻳﺴﻚ ﻭ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺯﻧﺪ ﻭ ﺗﻈﺎﻫﺮﻫﺎﻯ
ﮐﻮﺩﮐﺎنه ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺑﭙﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﺵ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﺒﻴﺸﻮﺩ ﻭﺑﺮ
ﺳﺮﺵ ﻣﻴﺂﻳﺪ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻃﻔﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻃﻔﻞ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺁﻥ ﻧﺒﻮﺩ ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﺮﺑّﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻄﻔﻞ ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﻭ ﺟﻮﺍﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺭﻭﺷﻦ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻟﻄمه
اﻯ ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﺟﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺧﺎﺭﺝ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫﻢ ﻟﻄﻤﻪ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻴّﺖ ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.

ﺗﻮﺟﻪ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺑﺎﺭﺯﺷﻬﺎ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻭ
ﺭﻭﺷﻰ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ، ﺟﻮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺭﻙ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺧﺎﺭﺝ ﻭ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻫﺎ، ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺩﻗّﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺭﺯﺵ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﻳﺪن
ﺪﺭ(ﻭﺍﻗﻊ ﺁﻥ) ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ الاّ
ﺣﺘﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺍﻗﻊ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭ ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺟﻮﺍﻥ
ﺍﺳﻴﺮ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺷﺨصیﻮﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﭘﻴﺮﺍﻳﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﺭﻭﮐﺶ ﺗﻴﺮﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻭﺍﻗﻊ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺟﻮﺍﻥ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺷﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻋﻤﻞ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﺟﻮﺋﻰ
ﮐﺎﺭﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ ﺁﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﻨﻰ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﺑﺎﻃﻦ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ، ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﭼﻮﻥ ﺑﻌﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻰ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻧﺼﺎﻑ ﻭ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺁﻥ ﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻳﺎ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ، ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺟﺴﺘﻦ ﺻﺤﻴﺢ
ﺣﻮﺍﺩث
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ، ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ، ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻴﻬﺎ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺷﺨﺼﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻢ
ﺑﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻞّ
ﻗﺎﺋم ﺮبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺯﺵ
ﻳﺎﺑﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻭﻫﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻟﻬﻰ و فطرت
ذاتی ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﺎﻗﺺ
ﻭﺁﻟﻮﺩﻩ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺷﺨﺺ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ(ﺳﺎﻳﻪ
ﻭﺍﻗﻊ)ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﻭ ﻧﻪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﻴﺮﻳﻢ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﭼﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻭﺑﺮﺍی
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻋﺎﻗﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﻭ
ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ، که
ﭽﮕﻮنه
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴتیم ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﻮﻳﻢ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻴﻢ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻏﻢ ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﺣﺴﺮﺕ، ﺍﺯ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻳﻢ. ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻭﺑﺎﺯﻯ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺧﺎﻡ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺴﺘﻦ
ﺑﻮﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﻗﺪﻡ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
الاّ ﺣﺘﻰ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﺎﺩﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩ. ﻧﻪ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺑﻮﺩﻥ، ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺭﺋﺎﻝ
ﻭ ﺑﺎﻃﻦ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩه ﻮ ﺫﻫﻦ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻫﺎ
ﻣﺸﺨﺺ ﺗﺮ، ﻭ
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﻴﺮﻣﺸﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻫﻤﻴﻦﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﻨﻮﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺍﻋﺼﺎﺏ، ﺍﻳﻨﺎن
هنوﺯ ﺑﻤﺮﺯ
ﺳﻘﻮﻁ ﺩﺭ
ﭘﺮﺗﮕﺎﻩ
کوتاه شدن عمر
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺟﻮﺍﻥ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺠﺎﻯ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﭘﺮﺗﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ
ﺟﻨﻮﻥ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺵ، ﺑﻌﻘﻞ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎه
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻭﺍﻗﻊ
ﺧﺎﺭﺝ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻃﻦ
ﭘﺪﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ، ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺁﺳﻴﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺄﺭﺯﻳﺎبی
هاﻯ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻮﺍﻥ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻟﻄﻤﻪ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﻭ
است، ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﻭﺡ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺭﻭﺡ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻟﺤظه اﻯ ﺗﻮﻗﻒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
تکاﻣﻞ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﺣﺘﻤﺎ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﺑﺮ
ﻓﺮﺩ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺟﻮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ ﻳﻚ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻯ
ﺑﺎﺏ ﻣﻴﻞ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ.
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻭ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺶ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺮﺩ، ﮐﺎﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﻣﺸﮑﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺷﺎﻧس ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻃﻔﻞ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻣﺤﻴﻄﻰ، ﺍﺯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﺷﻮﺩ،
ﻳﻚ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺻﻔﺤﻪ
ﺳﻔﻴﺪ ﻭ ﺧﺎﻟﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺩﺭﻙ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ، ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﻭ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﺁﻟﻮﺩه ﺘﺮ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪه ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ که
ﻄﻔل ﻤﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ، ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ 15 ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، ﻭﻧﻪ
ﺗﻌﺒّﺪﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ. ﻭ(ﺍﻳﻦ
ﺳِﻦّ) که ﺒﻠﻮﻍ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺑﻠﻮﻍ ﺟﻨﺴﻰ
ﻳﺎ ﺑﻠﻮﻍ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ. ﻭﻟﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺟﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ ﺧﻮ ﮔﺮﻓﺖ
ﺭﺍﺑطه اﺵ ﺑﺎ
ﺫﺍﺕ ﭘﺎﻙ ﻭ ﺳﻔﻴﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻗﻄﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺍﻳﻦ
ﺟﻮﺍﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﻭ، ﭘﺮ
ﺳﻨﮓ ﻭ ﮐﻠﻮﺥ
ﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﻳﮕﺮ
ﻃﻔﻞ ﻭ ﺟﻮﺍﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺮﺳﻮ ﻭ
ﺑﻰ ﺍﺭﺯﺵ، ﻭ
ﻭﺻﻠﻪ ﻧﺎﺟﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺑﺎﺏ ﻣﻴﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻯ ﺭﺍ، ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﻓﻄﺮﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺪﺍﻯ ﺑﺎﻃﻦ
ﻭﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﻮﺩ، ﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺫﺍﺗﻰ
ﺍﻭ ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﺑﺪﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻭ
ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻄﺮﻯ،
ﺗﺒﺪﻳل
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ
ﺷﺪﻩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻄﺮﻯ، ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺎﻫﺪ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻭﺭﻩ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.

ﭘس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻮﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺎﺑل
ﻄﺒقه ﺒﻨﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ)ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻭﻧﻮﻉ
ﺧﺎﺹ ﻭﻓﻌﻠﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﻭﻡ(ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻯ)ﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺑﺮ ﻃﻔﻞ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺮﺳﺪ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﻗف
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻣﺪﺍﺭس
ﺗﺮﺑﻴﺖ
میشوند. ﻭﻣﺪﺍﺭس
ﺧﻴﺮ ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﻳﺘﻴﻢ
ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ
ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﻣﺪﺍﺭس
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﭘﺮ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺧﺸﻦ ﻭ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ. ﻭﺳﻮﻡ(ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ)ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻃﺮﺩ ﻫﺮ ﻣﺎ
ﺳﻮﺍ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﻮﻕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﮔﺬﺭﺩ، ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ(ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﻟﻬﻰ)ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺧﻄﺎﻳﺶ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ثوﺍﺏ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺷﻨﺎس
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺁﺳﻴﺐ
ﺳﻮﻣﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﻣﺤﻴﻂ ﺑﺮ ﻃﻔﻞ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻇﻬﻮﺭ ﻫﻮﻳّﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﺎﺫﺏ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﻨﻮﺍﻥ( ﻣﻦ ) ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻥ ﺷﮑﻞ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﻳﻚ
ﺗﻠﻪ ﻭ ﻃﻠﺴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎ، ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻴﺎﺑﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻭ
ﻣﺄﻧﻮس ﻭ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻃﻔﻞ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ،
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﭙﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻣﻮﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﭼﻴﺴﺖ. ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰﻫﺎ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺩﺭس ﻋﺒﺮﺕ
ﺁﻥ ﭼﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ( ﻣﻦ )
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍ، ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ (
ﻣﻨﻴّﺖ)ﺩﺭ
ﻃﻔﻞ، ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻤﺎﻥ
( ﻣﻦ) ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻓﻨﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ، ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ، ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷند.
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ ( ﻣﻦ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺣﺪﺕ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ( ﻣﺎ)
ﺷﺪﻩ، ﻭ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴز( ﺗﻮ) ﻳﺎ
ﺧﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس،
ﺍﻳﻦ ﻣﻦ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻮﺭﻯ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻃﻔﻮﻟﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻎ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻀﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺩﺭﺩﺳﺮ ﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﻦ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺎﻥ،
ﻣﻦ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻮﻳّﺘﻰ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﻭﻣﺤﻴﻄﻰ، ﻭ
ﺑﺎﺏ ﻣﻴﻞ ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺣﻘﻴﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮐثرﺍ ﺯﻳﺮ
ﻋﻘﻞ ﺳﺎﻟﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻃﻔﻞ ﭼﻮﻥ
ﺁﻳﻨﻪ، ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻨﻴّﺖ
ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺫﻭﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺫﻫﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻫﻮﻳّﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺎ (
ﻣﻦ)ﻳﺎﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ، ﻭ
ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘس ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺮﮐﺰ
ﻣﻮﻫﻮﻡ
ﺷﺨﺺﻫﻤﻴﻦ ( ﻣﻦ) ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻳﻦ ﻣﻦ
ﻣﻮﻫﻮﻡ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ، ﻣﻊ
ﺫﻟﻚ ﺍﻣﺮﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎﻃﻔﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ، ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﻳﺎ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺎﻳﻦ ﺳﻄﺢ
ﺟﻤﻌﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ، ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺩﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺭﺍﺩه اﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎت
اﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻃﻠﺴﻢ ﻓﻌﻠﻰ،
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺭﻭﺡ،
ﻭ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻭ
ﮐﺸﺶ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ،
ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩه
اﺳﺖ. ﺟﻮﺍﻥ
ﺍﮔﺮ ﻣﺪﺗﻰ
ﻧﻴﺰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻬﺘﺮ، ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﻭ ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﭘﻰ ﺑﺒﺮﺩ،
ﻭ ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﺗﻮﻗﻒ ﺍﺯ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ، ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﺳﺪ،
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﻭ
ﻫﺪﻑ ﻣﻦ ﺍﺯ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ، ﺑﺎ
ﻫﺮ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴته
اﻡ، ﺟﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﺪﺭﺟﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﻬﺮ
ﺣﻴﻠﻪ ﺭﻫﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭﻣﺤﺒّت
ﻮﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺳﺎﺯﻯ، ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﻫﻨﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺑﺠﺒﺮ
ﻭﺯﻭﺭ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮐﺮﺍﻫﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺗﻮ ﻭ ﻫﺮ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪه اﻯ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺴﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻫﺎﻯ ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﮑﻮ، ﻳﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪه ﻫﺎ ﭼﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﭼﻪ
ﺗﺼﻤﻴﻤﻰ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺼﻤﻴﻤﻰ ﻣﻬﻢ
ﺯﻧﺪگی ﺮﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﻭ
ﻣﺮﺩﺍنه ﭙﺎﻳﺪﺍﺭ
ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﻋﺎﺩﺕ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﺮﺃﻯ
ﻭﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻧﻔس،
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻏﺪﻩ
ﺳﺮﻃﺎﻧﻰ
ﮔﺴﺘﺮﺵ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ ﺧﺪﺍ
ثاﺑﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﻫﺮچیری در
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ. ﺗﻔﮑّﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﺟﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﺳﺮﻃﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ ﻋﺎﺩﺕ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﭘﺪﻳﺪه ﻫﺎ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻳﻚ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﺪ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯ ﺍﺳﺖ. ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺩﺕ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺣﻮﺍﺩث
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺒﺎﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻣثلا
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺭﺯﺵ
ﻫﺎ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﺎﺻﻴّﺖ ﻗﻴﺎس
ﺍﻧﺪﺍﺩ و
اضداد یا
ﺍﻣثاﻝ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻓﻘﻂ
ﺑﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺣﻖ ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻳسه ﺑﻴﻦ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭﻧﺎﺣﻖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﻤﺎ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﺣﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺤﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺧﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻘﺎﻳسه اﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺿﺪ ﻭمثل ﺧﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺸﮑﻠﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺣﻖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺍﺿﺪﺍﺩ، ﻣثلا ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﺑﺎ ﺗﺮس ﻳﻚ
ﺍﻣﺮ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﻧﻔس
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻣثلا
ﺗﺮس
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﻭ
ﻣﺼﻠﺤﺖ، ﺧﻮﺩ
ﺷﺠﺎﻋﺖ ﻭ ﺧﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ، ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﺍﺳﺖ. ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺷﮑﻞ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﮐﺮﺩ. ﻳﮑﻰ
ﺑﺎ(ﺿﺪ ﻫﺮ
ﺍﻣﺮﻯ)ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻟﻔﻈﻰ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ، ﭼﻮﻥ
ﻣثاﻝ ﺑﺎﻟﺎ. ﻭ
ﻳﮑﻰ
ﻧﻴﺰ(ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ)
ﺩﻳﮕﺮ مثل ﺧﻮﺩﺵ،
ﻣثلا ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ
ﺷﺠﺎﻋﺘﻰ ﺑﺎ
ﺷﺠﺎﻋﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻳﺎ
ﺗﺮﺳﻰ ﺑﺎ
ﺗﺮﺳﻰ ﺩﻳﮕﺮ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ، ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺻﺤﻴﺢ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺵ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻗﻴﺎس
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺍﺯ
ﻗﻴﺎس ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻄﺮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴن هست. ﻭ
ﺳﻮﻡ (ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ)ﻭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺣﻖ، ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﺠﺎﻋﺘﻰ ﻳﺎ
ﺗﺮﺳﻰ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻓﺮﺩ
ﺷﻮﺩ. ﭼﻮﻥ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻭﻧﻔس، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻗﺪﺭت
ﺘﻤﺮّﺩ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻳسه ها
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ،
ﮐﻪ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺧﺎﺹ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﻀﺪ ﻭ ﻧﻘﻴﺾ
ﺷﻴئ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻯ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﺭﺯﺵ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻭ ﺍﻣﺮﻯ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺷﺮﻁ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ، ﺣﺼﻮﻝ
ﻧﺘﻴجه اﻯ
ﻣﻔﻴﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ، ﻭ
ﻳﺎﺿﻤﻨﺎ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ ﺗﺮ، ﻭ
ﺣﻘّﺎﻧﻰ ﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻥ، ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺗﺮ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﻧﺎﺩﺭ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ، ﻭﻟﻮ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﺑﺮﻣﺎ
ﻣﺴﻠّﻢ
ﻧﮕﺮﺩﺩ، ﻟﺬﺍ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺭﺯﺷﻴﺎبی
هائی ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺃﻯ ﺍﺯ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺧﻄﺎﻳﺶ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺍﺏ ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺩﻳﺪ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻫﺎ، ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﭘﺪﻳﺪه ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ، ﻓﻮﺭﻯ
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻏﻠﻂ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘل
ﻘﺎﺋﻢ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺮﻳﻊ ﻭ ﺻﺤﻴﺢ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ، ﭼﻮﻥ
ﮐﻮﻩ ﻧﻮﺭﺩﻯ
ﻭﺭﺯﺷﮑﺎﺭﺍﻥ،
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺻﺎﻑ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺨﺖ ﻭ ﭘﺮ ﺧﻄﺮ. ﺍﻣﺎ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ، ﺧﻮﺩ
ﺫﺍﺗﺎ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ ﻣﺎ،
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ ﺿﺪ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺭﺑﻄﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﺑﺠﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺗﺮس ﻧﻴﺰ
ﺑﺠﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺫﺍﺗﺎ
ﻧﻪ ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﻧﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺗﺮس ﻧﻤﺎ. ﺳﺮﻣﺎ
ﻭﮔﺮﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭ ﺣﺎﻟﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺭﺑﻄﻰ ﻫﻢ
ﻭﺑﺎ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﻬﻢ
ﻣﺮﺑﻮﻁ، ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺍﺯﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎ ﺿﺪ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺭﻭﺷﻰ ﺩﺭ
ﻋﺎﺩﺕ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﭘﺪﻳﺪه
ﻫﺎ، ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﭼﻮﻥ ﺭﻗﺎﺑﺖ ﻭ
ﺳﺘﻴﺰ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﻴﺎﺯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻧﻴﺎﺯ ﺍﻟﺂﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁثاﺭﺵ
ﻣﺎﻧﻊ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺳﺮﻣﺎ ﻭ ﮔﺮﻣﺎ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻰ ﺁﻥ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﻭ ﺭﻓﻊ
ﻧﻴﺎﺯ ﺍﻟﺂﻥ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺍﻟﺂﻥ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﺩ که
ﺒﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻧﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﮕﻪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﻮﻳﻢ. ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ، ﺧﻮﺩ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺘﻐﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻋﻴﺐ
ﺑﺰﺭﮒ(ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ)ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺠﺎﻯ(ﺳﻠﻮﻙ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) است
وﻓﺮﺻﺖ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﻨﻔس
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﻣﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺘﻐﻴّﺮﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﻋﺎﺩﺕ ﻭ
ﺭﻭﺵ ثاﺑﺖ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩ، ﻣﮕﺮ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺭﻭﺵ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ، ﺑﺮ
ﺷﺒﻴﻪ ﺁﻥ
ﭘﺪﻳﺪﻩ، ﺑﺎ
ﺷﻴئ ﺩﻳﮕﺮ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻫﺪﻑ ﺍﺑﺪﻯ ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺘﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ. ﺗﺴﻠﻂ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﺟﻨﮓ ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻘاء
ﺯﻭﺭﻣﻨﺪ ﻧﻪ
ﻣﺴﺘﺤﻖ ﺑﻘﺎ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ ﺍﺳﺖ.

ﻭﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻢ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﺎﺩﻯ
ﻣﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﺍﺿﺪﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﮕﻞ ﻣﺪﻋﻰ
ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻥ
ﭼﻴﺰﻯ، ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺷﻴئ
ﺑﻨﺎﻡ ﺁﻧﺘﻰ
ﺗﺰ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻴﺪﻩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺍﺯ ﺿﺪ
ﺷﻴئ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﻳﮑﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺘﻰ ﺗﺰ ﭼﻮﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻬﻔﺘﻪ
ﺩﺭ ﺗﺰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫن ﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍلاّ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺗﺰ، ﺁﻧﺘﻰ
ﺗﺰﻫﺎﺋﻰ
ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻳﮑی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﺎﺗﺤﻘﻖ
ﻳﺎﻓته اﺳﺖ. ﻭ
ﺳﻨﺘﺰﻯ ﻫﻢ ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ، ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
که ﻴﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﺎ ﻣﺘﺤﻘّﻖ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺫﻫﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺍﺻﻞ ﺣﻖ، ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭالاّ ﺩﺭ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺩﺍﻍ ﮐﺮﺩﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﻭ ﻣﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ. ﺟﻨﮓ
ﺍﻋﻠﺎﻥ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺻﻒ ﺑﻨﺪﻯ
ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ، ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ، ﻭ
ﮐﺪﺍﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻳﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻧﺪ. ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻨﻔﻊ ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﺣﻖ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺸﻨﺪﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﺎﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻭﺍﺭﺯﺷﻴﺎﺑﻰ
ﺑﺎ ﺿﺪ ﺷﻴئ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺷﻴئ
ﺭﺍ ﻃﺮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻝ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻣﻰ
ﺟﻮﻳﺪ ﻭ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺭﺯﺵ
ﻳﺎﺑﻰ ﻫﺎ، ﺗﻮﻗﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ، ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﻃﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﺮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮﻩ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﻟﻔّﺎﻓﻪ ﻭ
ﭘﻮﺷﺶ، ﻭ
ﺗﺎﮐﺘﻴﻚ ﻭ
ﺳوء ﻧﻴّﺖ، ﻭ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺩﻏﻞ ﺑﺎﺯﻯ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺭﺯﺷﻴﺎﺑﻰ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﮐﻪ ﺳﻬﻞ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻫﺎ
ﻭ ﺳﺘﻴﺰ ﺟﻮئیها
را ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺎﺯی
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺎ ﺿﺪ، ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺷﺒﻴﻪ ﺷﻴئ
ﺑﮑﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻧﻔﻊ
ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔسﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻭﺗﺄﻣّﻞ
ﺍﺯ ﭘﺪﻳﺪه ﻫﺎ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﮐﻪ
ﺳﻤبوﻠﻴﻚ
ﻧﻴﺰﻫﺴﺖ. ﺑﺮ
ﺣﺴب ﻤﺼﻠﺤﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﻨﻔﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺮﺩ ﺑﻮﺩ، ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺑﺸﺠﺎﻋﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﺮس ﻫﻢ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻮﺩ، ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻓﺮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻣﻬﻢ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺼﺪﻭﺭ
ﻗﻀﺎﻳﺎ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭ ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﺟﺰﻣﻰ ﻭ ثاﺑﺖ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
مثلا ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺷﺠﺎﻋﺖ ﺧﻮﺏ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﺮس ﺑﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻮﻟﻰ ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﻄﻔﻞ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﻴﻦ
ﺭﻗﺎﺑﺖ ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﭽﻪ ﺁﻧﻬﺎ مثل
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﻋﻘﺐ ﻧﻤﺎﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺣﻖ، ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮔﻔته اﻧﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺴﻮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺒﺮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎ
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻏﻠﻂ ﻭ
ﻣﺴﻤﻮﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭﺡ
ﻃﻔﻞ ﺍﺳﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﺨﺖ ﻣﺸﮑﻞ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺭﻭﺵ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺩﻥ
ﻃﻔﻞ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﺍﻋﻢ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻊ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻳﺎ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﮑﺴﺐ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺑﺠﺎﻯ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﺻﻮﻝ
ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻤﺴﺎﺋﻞ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ، ﭼﻮﻥ
ﺣﻔﻆ ﺁﺑﺮﻭ ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﻭ ﭘﺰ ﻭ
ﺍﻓﺎﺩﻩ، ﺩﻭﺍﻡ
ﺩﺭﻭﻍ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻨﻴﻦ
ﺁﺩﻣﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺣﺮﺹ ﻭ ﻃﻤﻊ ﻭ
ﺍﺳﺘثماﺭ ﻭ
ﻇﻠﻢ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﭘس اﺯ
ﻣﺮگ بشری اﺳﺖ.

ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﺿﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺷﺒﻴﻪ ﺍﺷﻴاء
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
( ﻣﻦ) ﻓﺮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻣﻦ، ﺷﺎﻣﻞ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﻭ
ﺩﺭﻫﻤﻰ ﺍﺯ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﻓﺮﺩ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻭ، ﻭ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ، ﻭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎ،
ﻭﻧﻴﺰ ﻣﺠﻤﻮعه
های ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻧﺎﺟﻮﺭ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﻘﺪّس ﺍﺯ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﺻﻠﻰ
ﻭﭘﺎﻙ ﺷﺨﺺ، ﮐﻪ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻭ، ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ، ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻩ
ﻭﺯﻧﮕﺎﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﻭﺷﺨﺼﻴّت
ﺪﻳﮕﺮی غیر
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻓﻄﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻄﺮﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻔﺼﻞ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ. ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻫﺎ، ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﭼﻴﺰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻧﻪ
ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﻭ ﻳﻚ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭ
ﺑﺎﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ
ﺍﺭﺯﺵ. ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ باعث
ﺭﺷﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻮﺭﻯ ﻭ ﻫﻮﻳّﺖ
ﮐﺎﺫﺏ، ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮﻭﮐﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻳسه اﻯ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﻚ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺭﺯﺷﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﺭﺯﺵ
ﻗﺒﻠﻰ ﻓﺮﺩ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﺎﺍﺭﺯﺷﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣثلا
ﺩﺭ ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﺑﮑﺴﻰ ﺩﺍﺩﻳﻢ،
ﺑﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻭﻝ ﺳﻠﺐ ﻭ
ﺑﺪﻭﻣﻰ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ.
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﻮﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ضروری ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ثاﺑﺖ ﻭ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻭ ﻏﻴﺮ
ثاﺑﺖ، ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻗﺮﺍﺭﻯ. ﭘس
اﺯ(ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺭﺯﺷﻰ)ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ،
ﻫﻮﻳﺖ ﻭ ﻣﻦ ﺩﺭ
ﻃﻔﻞ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﺎ ﻣﻮﺍﺟﻪ
ﺑﻨﻘﺶ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﻨﻰسلوکی ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻳﻚ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﻃﻔﻞ
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺿﻤﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻳﻚ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﻨﻰ، ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، ﻃﻔﻞ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣثبتی ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻃﻔﻞ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭ ﺷﺎﻧس
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ
ﺟﻮﺍﻥ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺷﺪﻩ
ﺩﺭﻣﺤﻴﻄﻰ
ﭘﺎﻙ ﻭﻣؤﺩﺏ، ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ، ﺑﻔﮑﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ. ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻫﻮﻳﺖ ﻳﺎ ( ﻣﻦ )
ﻣﺘﺰﻟﺰﻟﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ، ﮐﻪ
ﻗﻄﻊ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﺍﺯ ﻓﺮﺩ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺟﺎﻥ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﻋﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻮﺭﻯ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ، ﻭ
ﻋﺪﻡ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻇﻠﻤﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ
ﺣﻘﻴﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺑﺎﻫﻮﺵ ﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﻄﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﻣﻞ ﻧﻔﺮﺕ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﻓﻄﺮﺕ
خود، ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ
ﻭﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺑﻨﺤﻮﻩ
ﻭﻧﻮﻉ، ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﻧﻘﺺ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﮐم کم ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﭘﻮﭺ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ ﺩﺭ
ﺧﻠﺄ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺑﻰ ﺍﺭﺯﺵ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻌﮑس ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ،
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎ
ﻣﻌﺎﻳﺒﺶ
ﺭﺍﺿﻰ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺍﺳﺖ. ﻓﺮﺩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺣﺴﺮﺕ ﻭ
ﻧﺪﺍﻣﺖ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﺣﺮﺹ ﻭ
ﻭﻟﻊ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺰ، ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﻭﺿﻊ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﻫﻨﻮﺯﺩﺭﺍﺯﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﻴﺪ ﻫﺴﺖ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺭﻓﻊ
ﻧﻘﺺ ﺑﮑﻨﻴﻢ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺭﻓﻊ ﻧﻘﺺ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻓﻊ ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻳﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻭ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﺭﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺷﮑﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﻓﺮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻧﻘﺺ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻃﺮﺡ
ﺭﻳﺰﻯ ﮐﻨﺪ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺩﺭ ﻟﺠﻦ ﺯﺍﺭ
ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺧﻄﺮ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻓﺮﺩ ﺑﺎ
ﻧﻘﺺ ﺧﻮﺩ ﺍﻧس ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﻳﺎ ﺍﻣثاﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺁﻥ
ﻧﻘﺺ ﺯﻳﺎﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻝ ﻫﻴﺠﺎﻥ ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﺍﻭ
ﺳﺮﺩﺗﺮ ﺷﺪﻩ، ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻔﮑﺮ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻘﺺ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺟﺎﻯ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻫﻴﭻ ﻋﺎﻗﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻣﻴﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، که
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺩﻳﺪﻳﻢ ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ، ﻓﻮﺭﺍ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﻔﺮﺕ
ﻭﺣﺴﺎﺩﺕ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ،
ﻭﻋﺸﻖ ﺭﻳﺸﻪ
ﮐﻦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍی تکاﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ، ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﻤﻚ ﻋﺸق ﻮ
ﺍﻣﻴﺪ ﺗﻮﻓﻴق
ﻤﺤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻋﺸﻖ
ﺭﻭ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻦ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺑﺎﻧﻔﺮﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.

ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ، ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺵ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ(ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ)ﺍﺯ
ﺣﻮﺍﺩث ﺍﮔﺮﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺘﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺣﺎﻟﺖ
ﺩﻭ ﮔﺎﻧﮕﻰ
ﺑﺰﺭﮒ
ﺩﺭﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﺎ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻭ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺘﻬﺎ، ﭼﻮﻥ
ﭘﻮﻝ ﻳﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﺷﻬﺮﺗﻰ
ﮐﻤﺘﺮ، ﻭﻳﺎ
ﻗﺪ ﻭﺑﺎﻟﺎﺋﻰ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻓﻮﺭﺍ
ﮊﺳﺖ ﻭﺗﮑﺒّﺮ
ﻭﻧﺨﻮﺕ ﻭ
ﻏﺮﻭﺭ ﺑﻤﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﮑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ
ﺳﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻏﺮﻭﺭ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻰ
ﺷﻮﻳﻢ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ،
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻗﻬقرﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﮐﺴﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﻮﻳﻢ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎی
کمّی
ﻳﺎﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻯ ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻓﻮﺭﺍ
ﻗﻴﺎﻓﻪ
ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻭﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﮔﺎﻧﮕﻰ
ﺩﺭﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭﻧﻬﺎﺩ
ﻣﺎ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭ
ﺗﺸﺘﺖ ﺩﺭ
ﻣﻘﺼﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ، ﺍﺭﺯﺵ
ﺯﻭﺭ ﻭ ﺯﺭ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻣﻮﺭﺩ
ﺣﺴﺮﺕ
ﻭﺣﺴﺎﺩﺕ ﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺣﻖ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺑﺮﺍی کسب
هماﻥ ﺻﻔﺎﺕ، ﻳﺎ
ﺭﻓﻊ ﻧﻘﺺ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﺎ
ﺑﺸﻮﺩ. که
اﻟﺒﺘﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺭﻓﻊ ﻧﻘﺺ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻧﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ. ﺑﺠﺎﻯ
ﻏﺮﻭﺭ
ﻭﺧﻮﺩﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺩﺭﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻥ ﺑﺎ ﺯﻳﺮﺩﺳﺖ
ﻫﺎ، ﺗﺮﺣّﻢ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻨﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻫﺎ، ﻭﺁﺭﺯﻭﻯ
ثوﺍﺏ ﻭ ﭘﺎﺩاﺵ
ﺭﺿﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻌﻘﻞ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻐﺮﻭﺭﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻭ
ﺍﺳﺘثماﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ، ﻓﺮﺻﺖ
ﺭﺍ ﻏﻨﻴﻤﺖ
ﺷﻤﺮﺩﻩ ﺩﺳﺖ
ﺑﺰﻧﻴﻢ
ﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﭘﺮﻭرﺵ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻧﻔس ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻦ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺭﺍﺑطه
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ، ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻫﻢ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻧﺪﺍﺭند. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍﺑطه ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺠﺎﻯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎ، ﻭ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﻫﻢ،
ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺍﺭﺯﺷﻰ، ﻭ
ﻏﻔﻠﺖ ﺍﺯ ﺍﺻﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻣﻮﺭﻭﮐﺎﺭماﺳﺎﺯﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺑﺎ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﺭﺯﺵ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﺑﻤﻌﻴﺎﺭ
ﻭﻣﻘﻴﺎس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺁﻧﻮﻗﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﻢ
ﻣﺘﺠﺴّﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ، ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺩﻥ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ،
ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺭﻗﺎﺑﺖ ﻭ
ﺳﺘﻴﺰ ﺑﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﺗﻮﺍﺿﻊ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻭﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺣﻘﺎﺭت ﻤﻘﺎم
ﺪﻭﺭﻯﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ، ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﺑﺎﻟﺎ
ﻋﺒﺮﺕ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺳﻄﺤﻰ ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮﻯ ﻭ
ﭘﻮﭼﻰ ﻭﮐﻢ
ﻋﻤﻘﻰ، ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺷﺪﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻌﮑس ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻴﻚ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭ ﻳﻚ
ﺑُﻌﺪ ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻳﻨﻬﻢ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺩﻗﻴﻖ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻋﻤﻞ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺻﺤﻴﺢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭ ﻧﻔﻊ ﭘﺮﺳﺘﻰ،
ﺑﺮ ﻧﻔﺮﺕ ﻭ
ﺳﺘﻴﺰ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺩﻡ
ﺑﺪﻡ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ می
گردﺩ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻳﺎ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ. ﺍﻳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺩ
ﻭﺧﺪﺍ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﺎﺩﺕ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺮﺃﻯ ﺍﺯ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ، ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺳﻴله اﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﮐﺸﺎﻧﺪﻥ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﺘّﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﺩﺕ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ، ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﺨﺺ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺳﺮﮐﻮﺑﻰ ﺍﺳﺖ،
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﻨﺪ.

ﺍﻣﻮﺭﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﺑﭽﻨﺪ ﻗﺴﻤﺖ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﮑﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﻏﺮﻳﺰﻯ)ﮐﻪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﺮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﻋﺎﺩﺗﻰﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ) ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﻏﺎﺋﻰ
ومنظور ﺍﻟﻬﻰ)
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭ
ﺣﻮﺍﺩث ﻭﻗﺘﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻏﺎﺋﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
(ﻭﺍﻗﻌﻰ) ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍلاّ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻋﺎﺩﺗﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﻭﺗﺎﺯه
ﺒﺎ ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻊ
ﻏﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻃﻔﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻮﻟﺎﺩﻩ که
ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻓﺮﺩ ﺭﻭﺷﻦ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺘﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻏﺎﺋﻰ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻳﺎ ﻃﺒﻴﻌﺘﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ. ﭘس
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻣﺮﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻓﺮﺩ، ﻭ ﻳﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺘﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻳﮑﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻳﮑﻰ
ﺭﺍ(ﻃﺒﻴﻌﻰ) ﻳﺎ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺏ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ(ﻃﺒﻴﻌﺘﻰ)ﻳﺎ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻃﻔﻞ ﻫﻨﻮﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻏﻴﺮ
ﻣﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻋﺎﺩﺗﻰ، ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﺮﺃﻯ
ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻴﺎﺑﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ
ﻳﺎ ﻧﻪ؟ﻓﻘﻂ
ﻳﻚ ﺭﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺍبلّ
ﻫﺮﺳﻠﻮﻙ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻗﺪﻡ ﺍﻭﻝ
ﺁﻥ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻢ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﻨﺪ، ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺍﺯ ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎ ﮔﺬﺷته
هاﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺳﻘﻮﻁ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭﻓﺴﺦ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﭘس
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﭘﺪﻳﺪهﻫﺎ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻣﺮ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﻣﺎ
ﺑﻪ ﺁﻥ ﻧﺎﻡ ﺑﺎ
ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺩه
تﻳﻢ. ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻮﺩ، ﺍﻟﺒته
اﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍلاّ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻧﻔس
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺩﺕ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﺎﺭﺿﺎﻯ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ نام
ﺯﻧﺪگی ﺪﺍﺩه اﻳﻢ،
ﻧﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻭﺩﺭﺳﺖ. ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﺩﺕ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ ﻧﻔس ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﺟﻮﺋﻰ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﻣﺮﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻟﺬت همیشه
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ، ﻭ ﻣﻌﻨی
ﺒﺎﻃﻨﻰ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎ، ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺍﺿﺪﺍﺩ ﺑﺎﻫﻢ،
ﻳﺎ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻬﺎﺕ
ﺑﺎﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺍﺳﺖ ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻴﭻ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻗﻴﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﻴئ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺸﻴئ ﺩﻳﮕﺮ، ﭼﻪ
ﻧﻘﺺ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ،
ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻳﻚ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭﻣثبت
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻔس
ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻓﻘﻂ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺭﺩﻯ ﮐﻪ
ﺭﻗﺎﺑﺖ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻤﻚ ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﺑﻤﺴﺄﻟﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻠﻢ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺟﺴﻢ، ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ، ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺑﻨﻔﻊ ﻓﺼﻮﻝ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ نوع
ﺑﺸﺮﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺎﺣﺐ
ﺭﻗﺎﺑﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﻴﺮﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻌﻨﻰ
ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﭼﺸﻢ ﻫﻢ ﭼﺸﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﺟﺰ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮﺭﻗﻴﺒﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖ ﺩﻳﮕﺮی
ﺮﺍ ﺩﻳﺪ، ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﻋﺎﺷﻖ
ﺭﺍﺳﺘﮕﻮﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﺍﺯ
ﺭﻗﻴﺒﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ، ﻧﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺭﻗﺎﺑﺖ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺭﻗﺎﺑﺖ باشد. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺨﺪﺍ ﺭﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻭ
ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ
ﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ، ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺎﻡ ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺍﻃﻔﺎﻝ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻟﺸﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺁﻧﻬﺎ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺪﻑ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺩﺭ ﻣﺪﺭﺳﻪ
رقابت و
مسابقه
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﻭ
ﭼﺸﻢ ﻫﻢ ﭼﺸﻤﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ، ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻋﻤﺎﻕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ. ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺭﻗﺎﺑﺖ ﺑﺸﮑﻞ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ، ﺩﺭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻌﻠﻴﻢ، ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺻﺎﺩق اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺭﻗﺎﺑﺖ ﺩﺭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺭﻗﺎﺑﺖ ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﺑﻰ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭ ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺭﺷﺨﺺ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻠﺶ
ﺭﻗﺎﺑﺖ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻭ ﻏﺮﻳﺰﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺷﺮﺍﻳﻂ
(ﻣؤثّر ﺑﻮﺩﻥ
ﻓﻄﺮﺕ) ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻳﮑﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﻣﺎﻧﻌﻰ
ﺳﺮ ﺭﺍﻩ ﺍﻳﻦ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻌﺎﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ(ﺑﺎ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ)ﺩﺳت
بدﻫﺪ، ﻭ(ﻫﻤّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﺮﺩﻥ) ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍﻳﻦ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﻭﺭﻭﺷﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺍﺻﻮﻟﻰ ﻧﺎﺏ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﭘﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍثر
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ
ﻣﺮﮒ ﺍﻳﻦ
ﻓﻄﺮﺕ ﺩﺭ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭه
هوﺳﺒﺎﺯی ﻨﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ
ﻭ ﺟﺴﻤﺶ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻓﺮﺳﻮﺩﻩ ﺷﺪﻩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ ﺳﺮ
ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻩ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻣﺮﮒ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ
ﻓﻄﺮﺕ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ، ﺷﺮﻭﻉ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﻓﻄﺮﺗﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﺘﻰ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﻧﻴﺎ، ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻓﺮﻳﺐ ﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺩﺭﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ، ﺍﻣﺮﻯ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺘﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﻓﺼﻞ ﻭﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺸﮑﻞ
ﻣﺴﺦ ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ.

ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭﻋﻠﻢ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﻗﺎﺑﺖ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻋﻠﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺟﺰ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭی
ﺪﺭﮐﺴب
ﻤﻨﺎﻓﻊ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺩﺭﻭﻍ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﻭﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﺍﺩﻥ. ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻠﻢ
ﺟﺰ ﮐﻤﻚ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﺎ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ،
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻳﺎ
ﺍﻭﻟﺎﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺍﺳﺖ
ﺑﻨﺎﻡ ﺭﻗﺎﺑﺖ،
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﺷﮑﻞ
ﻟﻔﻈﻰ ﺍﺳﺖ ﻧﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ ﻭ
ﻓﻄﺮی ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺩﺭﻋﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻴﺮ نوع
ﺑﺸﺮ ﻭﻳﺎ
ﻧﻴّﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ، ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻳﻚ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﭘﺎﺳﺘﻮﺭ. ﻭ
ﺑﻐﻠﻂ ﻟﻔﻆ
ﺭﻗﺎﺑﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺭﻗﺎﺑﺖ ﻋﻠﻮﻡ
ﺑﻘﺼﺪ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻣﮑﺘﺸﻒ ﻭ ﺻﻨﻌﺖ
ﮔﺮ، ﺟﺰ
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭ
ﺑﺨﺎﻟﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﺎﻧﻊ
ﺗﺮﺍﺵ ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ. ﺭﻗﺎﺑﺘﻬﺎ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﺍﻭﻫﺎﻡ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻋﮑس
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺩﺭﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺎﻟﻢ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺸﺮ ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻓﻀﺎ ﻭ
ﺷﻴﻤﻰ ﻭ ﺑﺎﻝ
ﻭﺩﺷﻤﻦ ﺑﺸﺮ
ﺷﺪه. ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﺸﺪﻩ،
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺭﻗﺎﺑﺖ ﺑﺎ
ﺳوء ﻧﻴّﺖ ﻭ
ﻧﻔﺮت ﺪﺍﺷﺘﻦ،
ﻳﻚ ﺍﻣﺮﻋﺎﺩﻯ
ﻭ(ﻃﺒﻴﻌﻰ)ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ(ﻃﺒﻴﻌﺘﻰ)ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ، ﺍﺳﺖ،
نه ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﺫﺍﺗﻰ ﻳﺎ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ
ﺩﺭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ، ﺭﻗﺎﺑت
ﻤﺤﺮﻙ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﻋﻤﻠﺎ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭﮐﻤﻚ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺳﻪ
ﻧﻮﻉ ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﻭ ﻫﻤﮑﺎﺭﺍﻧﻪ
ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺖ.

M008

ﺁﻳﺎ ﻣﻦ
ﺧﻮﺩﻡ، ﺧﻮﺩﻡ
ﻫﺴﺘﻢ
؟(ﻫﻮﻳّﺖ ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻓﺮﺩﻯ)

ﻃﻔﻞ تا
ﺩﻭ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﻫﻮﻳّﺖ ﺧﺎﺻﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺟﺎﻟﺒﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﺘﻦ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺎ
ﺭﺷﺪ ﻃﻔﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻞّ ﻣﺎﺩﺭ، ﻭ
ﺳﭙس ﺪﺭکلّ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ،
ﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ وحدت
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺟﺴﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻃﻔﻞ ﮐﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺷﺪ، ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﺫﻫﻦ
ﺍﻭ ﺭﺷﺪ ﮐﺮﺩ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﻐﻠﻄﻪ
ﺁﻣﻴﺰﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻨﮓ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﺑﻴﻦ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻭ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻳﺎ ﻣﺎ ﻭ
ﺍﺷﻴاء ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ؟ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺟﺰ ﺧﺪﺍ
ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ؟ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻭ ﺍﺷﻴاء ﺃﻣﺮ
ﻣﻮﻫﻮﻣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘیم. ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺍﺯ
ظﺮﻳﻔﺘﺮﻳﻦ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻋﺰﻳﺰﻡ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ. ﺑﻨﻈﺮﻣﻦ،
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ، ﻫﻢ
ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻫﻢ ﻏﻠﻂ. ﺯﻳﺮﺍ
(ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻦ
ﺃﻣﺮﻳﻦ) ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻫﺴﺖ. ﻣﺎ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻭ ﺍﺷﻴاء
نیز ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ ﺑﺤث
ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺎﻫﻢ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎ ﺳﻠﺎﺡ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ، ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎ ﺳﻠﺎﺡ ﮔﺮﻡ
ﻭ ﺳﺮﺩ ﺑﺠﺎﻥ
ﻫﻢ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻴﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻑ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ، ﭼﻮﻥ
ﻫﻢ ﻣﺎ ﻭﻫﻢ
ﺍﺷﻴاء، ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺪﺍﻭﻡ، ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ و ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﺎﻟﻖ
ﺁﻥ ﺻﺎﺩﺭ
ﻭﺟﺪﺍ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،
ﻭﻣﻨﺸﺄ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻩ ﻳﺎﺭﻭﺡ
ﺁﻥ، ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺍﺯ( ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ)
ﺧﺎﻟﻖ ﺟﺪﺍ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﻣﺎﺩﻩ تن
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ، ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺩه ﻭ ﺍﺯ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ، ﺑﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺃثیرﻯ، ﻭ
ﺳﭙس ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ، ﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ به
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻳﻢ، ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺻﻌﻮﺩ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺑﻮﺿﻊ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﻫﻢ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ،
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎن
شرافت ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی
ﺒﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺷﺪ. ﮐﻪ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﭘﺮﺩﻩ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﻇﻠﻤﺖ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ، ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻋﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺣﮑﻢ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻳﻦ ( ﻣﻦ) ﺷﺨﺼﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﺯﻣﻦ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
که کامل ﺘﺮ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻳﻚ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻝ
ﻗﺒﻞ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﻳﻦ ( ﻣﻦ )
ﻳﻚ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻳﺎ
ﺍﺳﺐ ﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻮﺩم، ﻭﻟﻰ
ﻣﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪه اﻡ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺁﻥ ﻣﻦ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺑﺎﺷﻢ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺸﺪﺕ
ﺍﺯﻫﻤﻴﻦ(ﻣﻦ
ﻫﺎﻯ) ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻫﺴﺘﻢ. ﺣﺘﻰ
ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺘﻢ،
ﮐﻪ ﻓﻴﻠﻢ
ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ، ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﺎ
ﺑﻮﺩه اﻡ
ﺑﺒﻴﻨﻢ
ﻭﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺩﻡ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻢ
ﺑﮑﻨﻢ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﺴﻰ
ﻓﻴﻠﻢ
ﺳﻴﻨﻤﺎﺋﻰ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻨﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎ ﻣﺪﺍﻡ ﻣﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻮﺽ
ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ. ﭘس (ﻣﻦ)
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻢ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ نوعی
از (ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ)ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﻭ ﻣﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ( ﻣﻦ)
ﻓﻌﻠﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﻡ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩﻩ،
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻋﻮﺽ ﺷﺪه اﻡ. ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻳﻚ
ﺣﻴﺎﺕ ﻓﻌﻠﻰ، ﭼﻬﺎﺭ
ﺷﮑﻞ ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﻫﺴﺖ.

۱ - ( ﻣﻦ) ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺣﺎﺻﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺍﺳﺖ.

۲- ( ﻣﻦ )
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻯ
ﻭﺫﻫﻨﻰ، ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎ ﻭ
ﻋﺎﺩت اﺭﺯﺷﻴﺎﺑﻰ
ﺍﺯ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻨﻰ
ﮐﺎﺫﺏ ﻭﻭﻫﻤﻰ
ﭼﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﻣﺒﺤث
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ (ﻣﻦ) ﻧﻴﺰ
ﻳﺎﺩ ﮐﺮﺩﻡ.

۳ - ﺁﻥ (ﻣﻦ)
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺩﺭﺳﻬﺎﻯ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺍﺻﻮﻟﻰ، ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﻦ
ﻭﻫﻤﻰ ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺍﺩﻩ،
ﻭﻣﻦ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭼﻨﻴﻦ( ﻣﻨﻰ)
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌلی ﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﻳﻦ ﻣﻦ، ﺍﺯ
ﻣﻦ
ﻭﻫﻤﻰﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺠﺎﺗﻰ
ﺍﺯﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺪﺗﺮی ﻨﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.

۴ - ﺍﻣﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩت ﻴﺎ
ﺁﺑﺎﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻨﺠﺮﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ (ﻣﻦ) ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﺗﺎ
( ﻣﻦ) ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﻌﺪﻫﺎﻋﺒﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ به
(ﻣﻦ ﻧﻬﺎﺋﻰ)
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﻭﻗﺘﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﻭ
ﺭبّ اﻟﺄﺭﺑﺎب
الله (ﺃﻫﻮ)ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ، که
ﺒﺎﺯ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)
ﺩﺭ ﻋﻤّاء ﻮ
ﻫﺎﻫﻮﺕ، ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ (لا ﺑﺸﺮﻁ)،
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺳﻢ
ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ ﻭ
ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ
ﺍﺯﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﻧﺮﺳﻴﺪه
اﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ(ﻓﺮﺿﺎ)ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ،
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﺎﻡ
ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ، ﻭ
ﺍﻟﻈﺎﻫﺮﺩﺭﻣﺤﺴﻮس
ﺷﺪﻥ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺗﻮﺻﻴف (ﺒﺸﺮﻁ
لا ) ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ، ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﻋﺎﻟﻤﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ، ﻭ
ﻫﺴﺖ ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻔﺖ. ﮐﻪ (
ﻣﻦ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻭ(ﻭﺣﺪت
ﻮﺟﻮﺩ
ﻓﺮﺩﻯ)ﻳﺎ
ﻫﻮﻳّﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩه اﻳﻢ. ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺗَﺮﻙ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ، ﻭ
ﻣﻘﺘﻀﻴﺎﺕ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻮﻋﻰ،
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﻭ
ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ ﻣﻔﺖ
ﻭ ﻣﺠﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ چهارم
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺗﺮﻙ ﻫﻤﻴﻦ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ،
ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺻﻌﻮﺩ ﻭ
ﺗﻘﺮّﺏ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺨﺪﺍ، ﻭ ﺗﺮﻙ
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﻗﻴﻤﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺧﻮﺑﻰ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻌﻨﻮﻳﺎﺕ. ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺰﺍﺣﻢ
میباشند. ﻧﺠﺎﺕ
ﺟﺰ ﺑﺎ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻓﮑﺮ،
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﺎ ﺳﻮﺍ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻭﻓﻨﺎﻯ
ﻣﻦ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍ، ﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻤﻦ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺭﺍﻫﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﻗﺮﻭﻥ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ( ﻣﻦ
ﮐﺎﻣﻞ)ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﺭ (ﻣﻦ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ولی ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﭼﮕﻮﻧﻪ. ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﻣﺴﺘﻘﻞ؟
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ ﺑﺤث
ﺯﺍﺋﺪ ﻭ ﺑﻰ
ﻓﺎﻳﺪه اﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻗﻄﻊ ﺩﺍﺭﻡ
ﺧﻮﺩ ﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﺍﮔﺮ ﻓﻴﻠﻢ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭ
ﻣن اﻟﻬﻰ
ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻨﻢ، ﭼﻨﺪﺵ
ﺁﻭﺭ ﻭ ﻧﻔﺮت
اﻧﮕﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﮔﻬﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﻣﻨﺼﻔﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺣﺴﺎس
اﻳﻦ ﺗﻨﻔّﺮرا
از خود ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭلی ﺮﺍﻩ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻃﻠﺴﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻳم ﻤﮕﺮ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﭘس ﺑﻪ
ﺍﻳﻦ ( ﻣﻦ) ﻭﻫﻤﻰ
ﻳﺎ ﻣﺮﺣله اﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯﻳﻢ،
ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ (ﻣﻦ
ﺍﺑﺪﻯ)ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻃﻔﻞ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺧﻮﺩ،
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﺃﺯﻟﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ، ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ( ﻣﻦ)
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻃﻔﻞ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁثاﺭ ﺁﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺸﺨﺼّﺎﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺸﮑﻞ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭﻓﻬﻢ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻳﻦ
(ﻣﻦ) فطری ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ،
ﺩﻭ ﻣﺸﺨّﺼﻪ
ﻋﺎﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﮑﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﻔﻞ. ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻴﭻ ﻣﺎﻧﻊ ﻭ
ﭘﻮﺷﺸﻰ، ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﭙﻮﺷﺎﻧﺪﻩ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ (ﻣﻦ) ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﻮﻳﺖ ﻓﻄﺮﻯ
ﻓﺮﺩ ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ ﺗﺎ
ﺳﻦ 15 ﺳﺎﻟﮕﻰ،
ﻣﺠﻤﻮعه ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺼﻴﻠﻰ
ﻭﮐﺴﺒﻰ ﺍﺯ
ﻣﺤﻴﻂ، ﺑﺮ
ﻫﻮﻳّﺖ ﻃﻔﻞ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ، ﻣﻦ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻨﻔس ﺩﺭﺣﮑﻢ
ﺟﺒﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺑﺮ
ﻃﻔﻞ ﻭ ﺟﻮﺍﻥ
ﻣﺘﺮﺗّﺐ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﺮوﻉ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻳﺎ ﻣﻦ ﺳﺮﮐﺶ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﻭﻟﺬﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺒﺮﺩ، ﻭﺯﺣﻤﺖ
ﺑﺮﺍی ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺑﺪﻯ ﻧﮑﺸﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﺣﻤﺖ ﻭ ﺭﻧﺞ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺟﻬﺎﻥ، ﺑﺎﺯ
ﻟﺤظه اﻯ ﻗﻄﻊ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺟﺴﺘﻦ ﻣﻦ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ. ﺩﺭ
ﻣﻦ ﺳﺮﮐﺶ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ، ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺣﺘﻰ
ﺑﻤﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻣﻦ ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.

(ﻣﻦ
ﻓﻌﻠﻰ) ﻣﺎ
ﻣﺪﺍﻡ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﻨﺎﺯﻉ ﺑﻘﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﺎﻧﺪ، ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺟﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ مثل
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻣﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ، ﻭﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﺮ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮﺣّﺶ
ﺍﺳﺘثماﺭ ﻭ
ﺯﻭﺭﮔﻮﺋﻰ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﺣﺘﻴﺎﺟﺎﺕ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺣﺘﻴﺎﺟﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﻧﻔس، ﻧﻴﺎﺯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻣﺎ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺣﺴّﺎﺳﻴّﺖ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺣﺴﺎﺩﺗﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﻭ
ﺭﻗﺎﺑﺖ ﻭ
ﺳﺘﻴﺰ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﻯ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻰ ﻟﺬﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﭼﻴﺰﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺎ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭ ﺁﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
ﺒﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺟﺴته اﻳﻢ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻟﺬﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
( ﻣﻦ ﻓﻌﻠﻰ)
ﻧﺘﻴﺠﻪ ( ﻣﻦ
ﻓﻄﺮﻯ) ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ثاﺑﺖ
ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ. ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷته
ها ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ. ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﺎ، ﭼﻮﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎ
ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ(
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﺍ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ)
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻣﺎ، ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻟﮕﻮﻯ،
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻭ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﻭﻣﺮﺍﺩ
ﻣﻦ ﺩﺭﻧﻮﺷﺘﻦ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﻋﺼﺎﺭﻩ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻦ، ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺕ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓته اﻯ ﻭ
ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍلاّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺧته
اﻯ، ﻭ ﺍﺻﻠﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﮑّﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺧته اﻯ، ﻭﻫﻴﭻ
ﻟﻄمه اﻯ ﺑﻤﻦ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻦ، ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﺎ، ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺁﻥ
ﻭﻗﺖ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﺑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻓﺘﺮ ﺳﻔﻴﺪ
ﺩﻝ ﺩﺭ ﺗﺰﮐیه
ها ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺁﻥ ﭼﻪ
ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻤﺎ،
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﻤﺒﻠﻴﻚ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
نشان ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺎﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣی ﻮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺮ
ﻣﺎ ﻣﺨﻔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ که اﺯ
ﺍﻣﻮﺭﻏﻴﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﻤﭽﻨﻴﻦ
ﻫﻤﻪ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺎﺕ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻢ
ﻫﺎ، ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮ ﻣﺎ
ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺁﻧﻬﺎ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺮ
ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ ﭘﻰ
ﺑﺮﺩ. ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺭﻭﺍﻧﻰ،
ﻭﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﻳﺪ. ﻣثلا
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻭ ﻫﻨﺮﻫﺎ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،
ﺍﺯ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺍﺏ،
ﻭ ﻧﻘﺶ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ، ﻫﺮﮔﺰﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﺧﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎ
ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺿﻌﻴﻒ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ، ﻗﺎﺑﻞ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺶ ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ، ﻓﺮﻕ
ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭﭘُﺮ
ﻋُﻘﺪه ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﻘﻠﻰ، ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ، ﻣثلا
ﻃﻔﻞ
ﭘﺪﻳﺪهﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ،
ﻳﺎ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﮑﺴﺘﻦ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ، ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻭ
ﻋﻠﻞ ﻭ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﭘﺪﻳﺪﻩ،
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺮﺑﻴّﺘﻰ که
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺑﻪ ﺍﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺨﻮﺩ
ﭘﺪﻳﺪﻩ. ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ، ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺄﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﻮﺑﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩ ﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺩﺕ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻫﺎ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﭘﺪﻳﺪهﻫﺎ ﺭﺍ،
ﺑﻨﻔﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ، ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻧﻪ
ﻧﻔﻊ ﻣﺎﻟﻰ
ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ ﺁﻥ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺨﻮﺩ
ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻃﻔﻞ ﺣﺘﻰ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺂﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ
ﻣﻰ ﺍﻧﺪﻳﺸﺪ، ﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ.

ﻣﻨﺘﻬﺎ
(ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ)
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻐﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺍﺷﻴاء ﻭﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪه اﻯ، ﻋﺸﻖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﭘﺮ
ﻣﻌﻨﻰ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺁﻥ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﻮﺭﺯﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻪ ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺑﻮﺳﺎﺋﻂ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﻮﺭﺯﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻋﺸﻖ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺗﺮ، ﮐﻤﺘﺮ
نیاﺯﻣﻨﺪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻴﺪﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘلی
اﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺑﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻭﺍﺟﺴﺎﻡ ﻭ
ﺍﺷﻴاء ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﺰ
ﻋﺸﻖ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻳﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮﻣﺮﺑّﻰ
ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺎ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﭽﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻌﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎت اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻓﮑﺮ ﻭﺫﻫﻦ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻋﺸﻖ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺣﺎﻟﺖ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎن، ﻭﻟﻰ
ﺟﺰ ﻋﺸﻖ ﻭﻃﻠﺐ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﮐﺸﺶ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺑﺎ
ﻧﻘﺶ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻋﺸﻖ
ﮐﺸﺶ
ﺑﺸﻬﻮﺩﺭﺍ
باعث ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭ ﻓﮑﺮ ﺩﻝ، ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻋﮑس
ﻨﻔﺮﺕ
ﻭﺩﺷﻤﻨﻰ ﻳﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﮔﺬﺷﺖ
ﻭ ﮐﻤﻚ ﻭﺧﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺍﮔﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺭﺍﻩ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺳﺎﺩﻩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻰ
ﺑﻨﺪﺩ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻋﺸﻖ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﻋﺸﻖ
ﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﭼﻮﻥ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻫﺮﮔﺰﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬی ﺪﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ، ﺑﻰ
ﻧﻈﻴﺮ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻌﺠّﺐ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻫﻨگاﻡ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﻭ ﻭﺿﻊ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻋﺸﻖ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ،
ﺑﺘﺬﮐﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﺭﻭﺷﻦ
ﮔﺮ ﺍﺳﺖ، ﻟﻴﻚ
ﻋﺸﻖ ﺑﻰ ﺯﺑﺎﻥ
ﺭﻭﺷﻦ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﭼﻮﻥ
ﻋﺸﻖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ، ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻢ
ﻓﻮﻕ
ﺍﻟﻌﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺫﻫﻦ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﻣﻈﻬﺮﻯ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﻪ
ﻓﮑﺮ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﻮﺭﺯﻧﺪ
ﻓﮑﺮ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﻮﺍس ﻧﻴﺰ
ﺟﻤﻊ ﻭ
ﻧﺎﻇﺮﻫﺴﺖ. ﻭﻗﺘﻰ
ﻋﺸﻖ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ،
ﻓﮑﺮ ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﻮﭘﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ، ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺑﮑﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻭﻗﺘﻰ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻋﺸﻖ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﺷﺨﺺ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ ﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺘﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺣﻔﻆ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﺍﺯ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭﺷﺮﺡ
ﺁﻥ، ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺷﮑﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭ
ﺁﻏﻮﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻋﺸﻖ ﻭﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ ﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ، ﻫﻴﭻ
ﻟﻄﻤﻪ ﺍﻯ
ﺑﻌﺸﻖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺰﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﺪﻣﺘﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻏﺎﻳﺖ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺻﻔﺖ
ﺍﻭﻝ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ
ﺣﻮﺯه اﻓﮑﺎﺭ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮی هستند، ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻭﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪی
ﺠﺒﺮﻭﺗﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﺭﻙ
ﻧﻔس ﻧﺎ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﮔﺮچه
اﻓﮑﺎﺭ
ﺩﺭﻫﻤﻪ ﺳﻄﻮﺡ
ﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺩﺭﻙ ﻫﻤﻪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﻧﻔس
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻳﺎﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺎﺯ ﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐسﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺻﻴﻞ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﺘّﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﻢ ﻧﻮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ ﻫﻢ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺎﺑقه
اﻯ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ. ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺎﺑقه
اﻯ، ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﻭ
ﺑﮑﺮ ﺍﺳﺖ. ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺗﺄﻭﻳﻠﻰ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻬﺎمی
هستند. ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻤﻞ ﮐﻤﻚ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺳﻄﺢ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺁﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺍلاّ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩه اﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﺯ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺨﻮﺩﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺬﺍﺕ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻳﻚ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻣؤثّر ﺧﺎﺭﺟﻰ،
ﻭ ﻳﺎ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻳﻚ ﻣؤثّر
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎن
ابدﺍﻋﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻧﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻡ، ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ ﺁﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﺼﻌﻴﺪ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ، ﺣﺪس
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﺨﺴت ﺤﺪس
اﻟﻬی ﺒﻌﺪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ، ﻭ ﺩﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ. ﺍﻭل
ﺘﺼﻌﻴﺪ ﺑﻌﺪ
ﺣﺪث ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺟﺰ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪ ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻴﺎﺑﻰ
ﺩﺭ ﻃﻔﻞ
ﻏﺮﻳﺰﻯ، ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﺑﺎ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻭ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻣؤثّرﻫﺎ ﻭ
ﻣﺤﺮﮐﻬﺎﻯ ﺣسّ
ﺨﺎﺭﺟﻰ ﺩﺭ
ﻟﺬﺕ ﻃﻠﺒﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ، ﻭﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﻃﻔﻞ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
ﺃﺯلی ﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺄﻥ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺮ
ﻋﻤﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﮑﻨﻴﻢ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩه اﻳﻢ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل
ﺼﺎﺩﺭ ﻧﺸﺪﻩ. ﻫﺮﻓﻌﻠﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺍﻃﻔﺎﻝ، ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻋﻤﻞ ﺷﺨﺺ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ، ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﺠﺎﻋﺖ ﺷﻴﺮ، ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻮﺣّﺶ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺻﺒﺮ ﻭﺗﺤﻤّﻞ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
آنخا. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻮﻉ ﻋﻤﻞ ﻭ
ﺁثاﺭﺵ ﺭﺍ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﻴﻢ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﻭﺣﺸﻰ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ، ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺻﻔﺖ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻟﺎﺕ ﺭﺍ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﮔﻔته اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﺑﻮﺩن ﺍﺳﺖ.
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺶ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻗﻄﻌﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻈﻬﻮﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺍﻣﺎ ﻧﺴﺒﻴﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻳﺶ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﻮﻳّﺖ ﺭﻭﺍﻧﻰ،
ﻭﻣﻦ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺯ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺑﺸﮑﻞ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ، ﺩﺭ
ﻗﺎﻟﺐ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺁﻟﻮﺩه
اﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ، ﺟﺰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻳﺎ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻔﺎﻅ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺳﺮﺍﻍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻫﻮﻳّﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻫﻮﻳّﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻴﻚ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﻳﮑﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻫﻮﻳّﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻮﻳّﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺑﻔﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﻮﺍﻡ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻣﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺩﺭ ﺑﻬﻢ ﺯﺩﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻳﻦ
ﺁﺵ ﺷﻠّﻪ ﻗﻠﻢ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺍﻣﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ
ﻫﻮﻳّﺖ ﺍﺻﻴﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﮕﻔته اﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ، ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ
ﺍﺳﺖ که ﺠﻤﻊ
ﻭﺟﻮﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺑﺤﻖ ﻭ ناﺣق ﺠﻤﻊ
ﻭ ﺟﻮﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻥ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺑﻰ
ﻧﻈﻴﺮ ﻓﮑﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻋﺼﺮﻯ ﻭ
ﺩﻭﺭﻫﺎﻯ ﻳﻚ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻣﺎﻥ، باعث
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻣﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ، ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﻭﺭ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﻭﺿﻊ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺷﻮﺩ، ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭ ﺣﮑم
کیمیا ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﻠﻴﻞ ﻣﻦ
ﺍﻟﺄﺧﺮﻳﻦ
ﮔﻔته اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ ﮐﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻣّﺘﻰ ﻓﻰ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،
ﺍﺷﺮﻑ ﻣﻦ
ﺍﻧﺒﻴاء ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ. ﺣﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﮐﺸﺘﻦ ﻋﻤﺪﻯ، ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺯ(ﻣﻦ) ﻣﺴﻤﻮﻡ
ﺷﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﮐﺮﺩﻥ، ﺑﺎ
ﺗﻔﻠﺴﻒ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻭ ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ(ﻓﺮﺩ)
ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﻫﻤﻴت
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ، ﻧﻪ
ﺑﺎﺣﺘﻤﺎﻝ
ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻓﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻧﻴﺰﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻟﺎﺕ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﮑﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻮﻳﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ( ﻣﻦ
ﺧﺎﻡ) ﻓﺮﺩ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﺎﻡ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺑﺎ
ﻫﻮﻳّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﻭ ﺣﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﮐﺘﺎﺏ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺯﺍﺋﺪ، ﺍﻳﻦ(
ﻣﻦ) ﻫﻤﺎﻥ ﻓﮑﺮ،
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻦ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﺯﺍﺋﺪ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺮﻑ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﻭﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﮔﺸﺘﻦ ﻓﮑﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻮﻫّﻢ
ﻗﺎﻃﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﻭﺭ ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭ
ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻃﻰ ﻃﺮﻳﻖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻝ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﻢ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﭘس ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍن اﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺯﺍﺋﺪ ﺫﻫن
ﺁﻟﻮﺩﻩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﺩﺭ
ﻃﻔﻞ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺣﺎﻝ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺣﺎﻝ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ( ﻣﻦ)
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﻭﺗﻮﻫّﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﺒﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻭﺭﺩ. ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭ ﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺯﻝ ﺟﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻧﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻪ، ﻭ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ ﻭ
ﮐﺎﺫﺏ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ، ﻭﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﮐثرﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭ ﺳﺘﻢ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ، ﻭ
ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﻭﺗﻨﺎﺯﻉ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻘﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺧﺮﻭﺝ
ﺷﺨﺺ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺍﺯ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻃﺒﻌﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﻌﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻥ ﻓﺮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺸﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ، ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﺯﻟﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭﺗﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻮﺿﻊ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻫﺎﻯ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩ
ﺟﺪﺍ ﺑﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻤﻞ
ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ ( ﻣﻦ)
ﮐﺎﺫﺏ ﻳﺎ ﻧﻔسﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ
ﺷﮑﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﻫﺎ، ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘس ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺨﺺ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﮐﻞّ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ. ﻭﻭﺣﺸﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﻓﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭ
ﻧﺎ ﺁﺭﺍﻣﻰ ﻭ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ ﻭ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺣﻴﺮﺕ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ، ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ، ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﻋﻮﺍﻡ
ﻣﺘﺤﻴّﺮ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺁﻥ
ﻭﻗﺖ ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻴﻠﻰ ﺩﻳﺮ
ﺷﺪﻩ، ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ، ﻣﻦ
ﺑﺴﺎ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ
ﻳﻚ ﮔﻮﻫﺮ ﻫﻤﻪ،
ﺑﻰ ﺳﺮ ﻭ ﺑﻰ ﭘﺎ
ﺑﺪﻳﻢ ﺁﻥ ﺳﺮ
ﻫﻤﻪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺁﻣﺪ
ﺁﻥ ﻧﻮﺭ ﺳﺮﻩ، ﺷﺪ
ﻋﺪﺩ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﻨﮕﺮﻩ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘس ﮐثرﺕ
ﻭ ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ. ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺳﺮ
ﭼﺸﻤﻪ ﻭﺍﺣﺪی
اﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ
ﺑﺸﺮﺍﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺭ ﻭﻣﻨﺸﺄ
ﮐﻤﻴّﺖ ﭘﺬﻳﺮ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺗﻮﺍﻟﻰ ﭘﺬﻳﺮ
ﻫﺴﺖ. ﻟﺬﺍ
ﮐثرﺗﻰ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩن ﺪﺭ
ﺗﻮﺍﻟﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﻳﻚ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻔﺮﺩ، ﻭ ﺁﻥ
ﻓﺮﺩ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺻﻔﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺪﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ، ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺎ
ﮐثرﺕ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﻨﻮﻳﺖ ﺍﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﮐثرﺕ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻴﻢ، ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ،
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﮐثرﺕ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ ﺑﻴﻦ
ﻫﻢ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﺷﺪه اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻋﺪﻡ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺍثرﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﻏﺎﻳﺖ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﭘس ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺑﻌﻘﻞ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ،
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﺑﻴﺦ
ﺭﻳﺶ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﻭﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺍﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ، ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﻇﻠﻤﺘﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺗﺎ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
(ﺃﻫﻮ) ﺭﺳﻴﺪ. ﻣﺪﺍﻡ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭﻧﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻭﺣﺸﻰ که
ﺪﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭ
ﭘﺮﮔﻨﺎﻩ
ﺷﻬﻮت ﺁﻟﻮﺩه
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺑﺎﻃﻞ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻫﻴﭻ
ﺧﺪﻣﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﺳﺮﻣﺴﺖ ﺍﻣﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺑﺎ ﺳؤﺍﻟﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺣﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﮐﻨﻨﺪ، که ﺪﻳﮕﺮ
ﺁﻥ ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺷﺨﺺ ﺳؤﺍﻝ
ﺷﻮﻧﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺳﺨﺖ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ بقول
مولا علیّ
ﺷﻘﺸﻘﻴّﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻬﻢ ﺯﺩه
اﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ
ﺑﺎﻃﻞ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟّﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﻡ ﻋﻘﻞ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﻓﮑﺮ ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺣﺎﻝ
ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﻓﺮﺩ ﺸﺨﺼﻴّﺖ
ﺳﺎﺧﺘﮕﻰ ﻭ
ﻣﻮﻫﻮﻡ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻣثبت ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻣﻨﺸاء ﻭ
ﻫﻢ ﻣﻌﻴﺎﺭ، ﻭﻫﻢ
ﻫﺪﻑ ﻭﻫﻢ
ﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻰﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﺭﺍ، ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺍﻭ ﺭﻓﺘﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳؤﺍﻝ
ﻣﺰﺍﺣﻤﻰ ﻫﻢ
ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ ﮐﻪ
ﺩﮔﺮ ﺑﺎﺭ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﺑﺤﺎﻝ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻣﺼﻴﺒﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﮐﺎﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺑﺎﻃﻞ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻭ( ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﺨﺼﻰ)
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ( ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻞّ
ﻫﺴﺘﻰ) ﻧﻴﺰ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﺝ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺣﻴﺮﺕ ﻧﻬﺎئی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻗﻮﻯ ﻭﻭﺭﺯﻳﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻔﮑﺮﻯ
ﭘﺮﻳﺸﺎن ﺘﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﻧﺨﺴﺖ
ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺧﻮﺩش
ﺒﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﺟﻨﮓ
ﻣیکند. ﺍﻓﮑﺎﺭﺵ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﺳﺘﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺫﻫﻦ ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻫﺮﺳﺎﻋﺖ
ﺑﺮﻧﮕﻰ
ﻭﺑﻔﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻴقه اﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ثاﺑﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ثاﺑﺖ
ﻧﻴﺰ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ. ﻧﻪ ﻫﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ. ﻳﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﺑﻌﺪﻣﻴّﺖ
ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﺷﺪﻥ، ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ. ﺍﻳﻦ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻭﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ
ﺳﺮﻋﺖ ﻭﻭﺿﻮﺡ
ﻭﺑﺸﺪﺕ، ﺑﮑﻞ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺑﺮﺁﻳﻨﺪ
ﻳﺎﺑﻰ ﻭ ﺳﻨﺘﺰ
ﺟﻮﺋﻰ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻌﮑس ﻭﺍﺻﻠﺎن
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ
ﺩﺭﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺭﻗﻴﻘﺘﺮ ﻭبمرﻭﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺗﻌﻤّﻖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻓﮑﺮ
ﺍﻳﻦ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﺎ
(ﻣﻦ) ﺁﻧﻬﺎ، ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ، ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮ
ﮐﻞّ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺷﺨﺺ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻏﻠﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺣﺎﮐﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ ﻳﺎ
ﻣﺎیه اﻯ ﺍﺯ
ﺣﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﮐثر
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺻﺎﺩﻗﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ. ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ ﻭ
ﺗﻮﺟّﻬﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺗﻌﻤّﻘﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺑﺸﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻧﺴﺒﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺫﻫﻦ ﻳﺎ
ﻧﻔس ﻳﺎ ﻓﮑﺮ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺻﺤﻨﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻭ
ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻳﻦ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻬﺎ، ﻭ(ﻣﻦ)ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺑﺎ
ﺍﺻﻞ ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺁﻳﻨﻪ
ﺩﻝ ﺯﻧﮕﺎﺭ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻮﻳّﺖ
ﮐﺎﺫﺏ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺷﺨﺺ
ﻣﺘﺸﺘﺖ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ، ﻣﺎﻧﻊ
ﻋﻤﺪﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺩﻥ
ﺫﻫﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﻚ ﺳﻮﮊﻩ ﺣﻖ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﻗﺪﺭﺗﻰ ﺩﺭ
ﺟﻤﻊ ﻭﺟﻮﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﻭﺍﺣﺪ ﻭ ﻗﻮﻯ ﻭ
ﺣﻖ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺸﻨﮕﺎن ثرﻭﺕ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺳت
اﺯ ﻫﺮﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺮﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺩﺭ ﭘﻮﻝ ﻭ
ﻃﻠﺎ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ،
ﺍﮔﺮ به
(ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻮﻟﻰ)
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻢ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻳﺎ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻗﻄﻌﺎ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺗﻔﮑّﺮ
ﻗﺎﻟﺒﻰ
ﻭﻭﻫﻤﻰ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﺨﺼﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﻃﻔﺎﻝ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﺮﮐس ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻧﻘﺺ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻣثلا

۱ - ﺩﺭﺟﻪ
ﻭﻧﻮﻉ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻓﻄﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﺎﺻﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.

۲ - ﻧﻘﺶ
ﺁﺳﻴﺒﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﺣﻮﺍس ﻭ ﺟﺴﻢ ﺍﻭﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﭻ ﮐس ﻤﺤﻴﻂ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﺪﺍﺷته
ﻮﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺰ که ﻤﺤﻴﻂ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﻣﺤﻴﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ.

۳ - ﺩﺭﻏﻠﻂ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ، ﻳﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

۴ - ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﻧﻔس ﺑﺸﮑﻞ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ، ﺗﺎ
ﭼﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﮐﺪﺍﻡ ﻣثبت ﻭ
ﮐﺪﺍﻡ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﮐﺪﺍﻡ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺟﻬﺘﻰ
ﻣﻨﻔﻰ ﺑﻤثبت ﺩﺭ
ﺍﻣﺮﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﺩ.

۵ - ﻧﻘﺶ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺁﺯﺍﺩ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﻴﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺩﻭﺭ ﺷﺪﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﺃﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.

۶ -
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻭﺭﺯﺵ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ،
ﮐﻪ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺩﻭ
ﻟﺒﻪ ﺍﺳﺖ. ﻫﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻫﻢ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﺍ
ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﺎﺩﺕ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻓﻮﺭﻯ، ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎ ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻔﻮﺫ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﺷﺨﺺ، ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺘﺎﺑﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ ﮐﻪ
ﻟﺤظه اﺎﻯ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺣﺎﮐﻢ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺮ
ﻓﮑﺮ ﻭ ( ﻣﻦ ) ﻭ
ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻓﺮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﭙﺮﺳﻢ
ﺳﻴﺐ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﭘﺮﺗﻘﺎﻝ؟
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﭘﺮﺗﻘﺎﻝ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﭙﺮﺳﻴﻢ
ﭘﺮﺗﻘﺎﻝ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﺳﻴﺐ، ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻴﺐ. ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻃﻔﻞ، ﺗﺎﺑﻊ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﺸﺘﺖ ﺩﺭ (ﻣﻦ)
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ، ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﻭﻣﺴﺘﻘل اﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺗﺸﺘﺖ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮﺗﻌﻠﻴﻢ
ﮐﺴﺒﻰ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺃثر
ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺩﺭﺟﻮﺍﻧﻰ ﺍﻭ،
ﺧﻴﻠﻰ
ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﺗﺮ ﻭ
ثمر ﺑﺨﺶ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ
ﭘﻴﺮﻯ ﺍﻭ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻠّﻰ
ﺑﻴﻨﻰ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﻴﻨﻰ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻓﮑﺮ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺷﺮﻁ ﻋﺪﻡ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﺯﻯ، ﺑﺘﺠﺮﻳﺪ
ﮐﻞّ ﻭ ﺟزء
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻡ، ﻭ
ﺟﺰﺋﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﻧﻪ
ﺳﻨﺘﺰﻫﺎﻯ
ﺳﺎﺧﺖ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﻳﺎﺩ ﮔﺮﻓﺘﻦ، ﻧﻘﺶ
ﮐﻤﻴّﺖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ ﻣﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻤﻖ ﺁﻧﻬﺎ، ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﻣﺎ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺷﺮﻁ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺫﻫﻦ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻳﻢ،
ﻧﻪ ﺑﺎ ﺑﺎﺭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﺒﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺰﻭﻝ
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻰ ﭘﺮ، ﻭﻟﻰ
ﺭﺍﺣﺖ
ﺑﺘﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﻣﻘﺪّس
ﺷﻤﺮﺩ، ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺗثبیت ﻣﻘﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ، ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻓت ﻮ
ﺗﺮﻙ ﻣﻘﺎﻡ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ.
ﭼﻪ
ﺩﺭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺸﺘﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﺳﺒﺐ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ، ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺩﻳﺪﻯ ﮐﻪ
ﺑﻬﺴﺘﻰ
ﻭﻭﻗﺎﻳﻊ ﺁﻥ
ﻧﮕﺎه کنیم، ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﻴﻨﺎﻧﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺍﺯ
ﺫﻫﻦ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﺻل که
ﻭﺍﻗثروت ﺘﺮﻳﻦ
ﺷﮑﻞ ﺑﻴﻨﺶ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺸﺮﻯ. ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ، ﺩﻳﺪﻯ
ﺑﺎﺯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺩﻳﺪﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺹ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ. ﺩﻳﺪ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﮐﻪ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺶ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺑﺎﺯ ﺩﻳﺪی
ﺪﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺗﻨﻬﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﻭ
ﺷﮑﻞ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺁن ﺣسّ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻧﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺷﻴئ، ﻳﺎ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺁﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺃﺑﺪﻯ ﺷﻴئ ﺭﺍ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺷﻴئ
ﺑﺎ ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﭼﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺮ
ﺍﺷﻴاءﭽﮕﻮنه
هست. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮه
ﻨﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺷﻴئ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻓﻌﻠﻰ ﻳﺎ
برﭘﺎ ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﺁﻥ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺷﻮﺩ. ﺭﻭﺷﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﻳﺪ ﻇﺎﻫﺮﻯ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﻣﻨﺸﺄ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﻭ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ، ﻭ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺍﺷﻴاء
ﺑﺎ ﻫﻢ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﻇﻮﺍﻫﺮ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺯ
ﺍﺷﻴاء، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ،
ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻋﺼﺒﻰ ﺑﻤﻐﺰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﺍﻋﻢ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺫﻫﻦ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﻓﺮﺽ ﺷﻮﺩ، ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺟﺴﻢ، ﭼﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺍﺷﻴاء ﺧﺎﺭﺝ، که
ﻤﺪﻋﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ،
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺫﻫﻦ
ﻣﺎ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺠﻤﻮعه اﻯ ﺍﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻴئ
ﺃثر ﻣﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺩﺭ
ﻟﻔّﺎفه اﻯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﺳﻘﺎﻁ
ﭘﻨﺪﺍﺭ ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺭﻭﻯ ﺍﺷﻴاء
ﺗﺼﻮﻳﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺍﺷﻴاء
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﻴﺮ
ﭘﻨﺪﺍﺭ ﺧﻮﺩ، ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺩﻳﺪن ﺍﺷﻴاء
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﮐﻠّﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭﻭﺍﻗﻊ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺑﻴﻨﻰ
ﺍﺯ ﺍﺷﻴاء
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻇﺎﻫﺮ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥ
ﺍﺷﻴاء، ﺩﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﭘﻮﺷﺶ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻧﺪﺍﺧته
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﺎﻓﺮ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﮑﻴﺶ
ﺧﻮﺩ ﭘﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻔﻊ ﻭ ﺿﺮﺭ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻗﻄﻌﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻯ
ﭘﻨﺪﺍﺭﮔﻮﻧﻪ،
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻳﺪﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﻴئ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ، ﺍثر
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻣﻐﺰ ﻣﺎ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ، ﺍﻳﻦ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻳﺎ
ﻧﻔس ﻣﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺃﻧﮓ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮ ﺍﺷﻴاء ﻣﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ،
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻭﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ، ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺪﺷﻤﻨﻰ ﻭ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس
ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ
ﺑﺎﻃﻞ ﺫﻫﻨﻰ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺫﻫﻦ ﻃﻔﻞ ﻭ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﺟﻮﺍﻥ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺁﻥ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ، ﻣﮕﺮ
ﺫﻫﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ کلاس
آخر سلوک الهی
بشری. ﻭ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ، ﺧﺎﺹ
ﻓﺮﺩ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻬﻢ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺮ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﻭ
ﺗﻮﺍﻓﻖ ﻭ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺤﺎﻝ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ، ﺑﺎﻫﻢ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻳﺎ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭ ﺣﺰﺑﻰ ﻭ ﻫﻢ
ﻣﺴﻠﮑﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺟﺰ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻭ
ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ، ﺩﺭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﺪﻩ ﻧﻔﻮس
ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﻭ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺣﺰﺑﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،
ﻫﻤﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻪ ﭼﻮﻥ ﭼﻴﺰﻯ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺫﺍﺕ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻳﺎﺭﻭش
ﺒﺮﺭﺳﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ.
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ، ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺑﺎﻫﻢ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺍﻧﮕﻴﺰهﻫﺎ، ﻭ
ﺷﺒﺎﻫت
ﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭﻙ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺟﺰ ﺩﺭ
ﺷﮑﻞ ﺁثاﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺷﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﺮﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﺎﺩﺗﻬﺎ ﻭ
ﺗﻨﺒﻠﻴﻬﺎ ﻭ ﻏﺮﻭﺭ،
ﻫﻴﭻ ﮐس ﻧﻴﺰ
ﺣﺎﺿﺮﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻨﻔﻊ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﺮﻙ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ ﮐﻨﺪ. ﻫﻤﻪ
ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﻧﻴﻢ ﻣﻦ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ، ﺭﻳﺸﻪ
ﺩﺍﺭﺗﺮﻳﻦ
ﭼﻴﺰ ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭﻧﻔس ﻭﺫﻫﻦ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻋﺸﻖ
ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ، ﮐﻪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺫﻫﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﺎﻟﻰ
ﺷﺪ ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺩﺳت ﺪﺍﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺤﻠیه ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺂﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻢ
ﺑﺨﻴﻞ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻘﺺ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ، که
ﻤﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺘﺠﻠیه ﻨﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﺣﻖ
ﻧﮕﺬﺭﻳﻢ، ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﮔﺮ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻳﻦ
ﺫﻫﻦ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ (
ﻣﻦ ) ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﮐﺎﺫﺏ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﻣُﺮﺩﻩ ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ
ﻣﺮﺩﻩ ﻓﺮﻕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺣﻀﺮﺍﺕ ﻋﻴﺴﻰ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻨﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎ ﺁﺯﻣﺎﻳش
های ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻟﺐ ﺟﺒﺮﻯ
ﺫﻫﻦ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺿﻤﻨﺎ ﻋﻠّﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﻋﺎﻗﻞ
ﮐﺪﺍﻡ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺩﺭ ﻭ ﻗﺎﻟﺐ
ﺑﻴﻨی
ﺬﻫﻦﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ ﻭ
ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻗﻮﻯ ﺗﺮ،
ﻓﮑﺮ ﻣﺎﺩﻳﺘﺮ
ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻓﻨﺎ، ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺯﻧﺠﻴﺮﻫﺎﻯ
ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﻓﮑﺮﺑﺮﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺣﻘﺎﻳﻘﻰ
که اﺻﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﻰ، ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﺍﺗﻢ
ﻫﺎﻧﻬﻔﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺑﺸﮑﻞ
ﮔﻨﺠﻴﻨﻪ
ﺃﺯﻟﻰ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻬﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻫﺴﺖ، ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺳﺮﻭﻳس ﺧﺎﺭﺝ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﮐﻬﻨﻪ، ﮐﻪ
ﺑﻬﻴﭻ ﺩﺭﺩﻯ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺎﻡ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﻓﻨّﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﺗﺠﺮبه
هاﻯ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻬﻨﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﮐﻬﻨﻪ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺭﺍ، ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﺳﻨﺠﺶ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻬﻨﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻟﺒﺎس ﻧﻮ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ
ﺩﻳﺮﻭﺯ، ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﮐﻬنه
ﻮ ﻗﺪﻳﻢ ﺫﻫﻦ
ﻳﺎﻓته اﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﮐﻬﻨﻪ ﻭ ﻣﺮﺩﻩ. ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﮐﻬﻨﻪ ﻭ
ﻣﺮﺩﻩ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺧﺎﺭﺝ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻭﻧﺎﻡ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﺑﻐﻠﻂ ﺭﻭﻯ ﺁﻥ
ﻣﻰ ﮔﺬﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﺷﻴاء ﺟﺰ
ﻭﻫﻤی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﭼﺮﺍ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ؟ ﻣﺎ
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻊ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪه
اﻳﻢ، که ﺨﻮﺩ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺻﻮﺭﺕ ذهنی
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻴﻮﻟﺎ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ، (ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﻗﻊ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﻃﺮﺩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﭘس
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﭼﻪ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ؟ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻭ
ﺍﺯ ﺍﺻﺎﻟت
ﻤﺎﺩﻩ ﺩﻡ
ﺑﺰﻧﻴﻢ. ﻳﺎ ﺩﻝ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻮﺭﺩ
ﻫﺪﻑ ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﺭﻭﺡ، ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺗﻦ ﻣﻰ
ﺑﺮﻳﻢ، ﻭ ﺩﻝ
ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺴﭙﺎﺭﻳﻢ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﮕﺮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﮐﻤﺎﻝ،
ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﮔﺮﻓته
اﻧﺪ؟ ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻣﺎﺩﻩ ﻭﺩﻧﻴﺎ
ﻣﺎﻧﻊ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻊ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﻀﺮ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺩﻧﻴﺎ،
ﻓﻘﻂ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﻧﻴﺎ، ﻭ
ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ ﺗﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺟﻤﻌﻰ، ﻧقشی
ﭘﺎﻙ ﻭ ﻣﻘﺪّس
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺑﺨﻠﻖ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻧﻘﺶ
ﻣﻘﺪّس ﺳﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻧﻴﺴﺖ ﺣﻘﻴﺮ ﻭ
ﻣﻀﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ، ﺑﻴﻨﺸﻰ
ﻧﻮ ﺑﻨﻮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺭﺍﻩ
ﺁﻥ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﭼﻴﺰﻫﺎﻯ
ﻣُﺮﺩه اﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻣﺤﻘّﻘﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ.
ﺍﻣﺎ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﻮﺑﻨﻮ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺎﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺯﻧﺪه اﻯ ﺍﺯ ﺯﻧﺪه
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﮐﺠﺎ ﻭﺁﻥ
ﮐﺠﺎ؟ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺁﺷﻨﺎ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺤﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﺍﻣﻮﺍﺕ، ﺍﺯ
ﺻﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻣﻰ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ ﺍﺯ
ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺰ ﺟﺰ
ﭼﻨﺪ ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻧﮕﺎﻩ ﻧﺪﺍﺷته
اﻳﻢ. ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ثاﺑﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺎﻝ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺭﻧﮓ ﭘﻮﺳﺖ
ﻭﻣﻮ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ، ﭘس
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﻠﺎﻥ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ثاﺑﺖ، ﺁﻥ ﺷﺨﺺ
ﻧﻴﺰ ثاﺑﺖ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﭼﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺩﺭ ﺷﺨﺺ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩ. ﻭﻟﻰ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ، ﺑﺸﮑﻞ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺮﺩﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺍﻳﻦ
ﻣثاﻝ ﺯﻧﺪه اﻯ
ﺍﺯﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ، ﺭﻭﻯ
ﺍﺳﻢ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻴﻠﻰ
ﻓﺮﻕ ﺍﺳﺖ، ﺑﻴﻦ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ
ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺮﺩﻩ، ﺑﺎ
ﺣﺎﻓظه اﻯ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺍﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮ
ﺑﻨﻮ ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﮑﺮ ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ.

ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺫﻫﻨﻰ، ﺍﻭﻝ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺑﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﻭ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻓﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻓﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ
ﭘﺮ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻳﮑﻰ
ﻋﺰﻟﺘﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ،
ﻭﻳﮑﻰ ﻋﺰﻟﺘﻰ
ﺷﻔﺎﺑﺨﺶ. ﺩﻳﮕﺮﺍن
ﺒﻘﻮﻝ ﻋﺎﺭﻓﻰ
ﻭﻗﺘﻰ که
ﺒﻤﺠﻠﺴی
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪ، ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺑﻮﻯ ﮔَﻨﺪ
(ﻣَﻦ) ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﻴّﺖ ﮐﺎﺫﺏ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮔﻨﺪﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﮔﺮ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺿﻰ
ﻣﻴﺸﺪ، ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩﺵ
ﮔﻔﺘﻬﺎﻡ، ﻭﻧﻪ
ﺗﻮ ﻳﺎ ﺷﻤﺎ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ ﮐﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻫﻢ ﮐﻬﻨﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻫﻢ
ﮐﻠﻴﺸﻬﺎﻯ ﻭ
ﺑﺎﺻمه ای ﻮ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻋﺎﺩﺗی
ﺪﺭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﻓﻬم کلیشه ای. ﻧﻈﺎﻣﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﻧﻴﺰ، ﺭﻭﺵ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺟﺪﻯ ﺧﻮﺩ، ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺣﺮفه اﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﺨﺼﻮصی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﺩﺕ ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﻠﻴﺸﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﻃﻮﺭ
ﻣﻌﻴّﻦ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭتی که
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺣﺎﮐﻤﻴّﺖ، ﻫﻮﻳّﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻓﮑﺮﻯ، ﺣﺼﻮﻝ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻣﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺣﺼﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻣﻦ ﺑﺮﺗﺮ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺨﻠیه ها
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺎ، ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺠﻠیه ها ﻭ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺭﺿﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺃﺳﻴﺮ
ﻃﻠﺴﻢ. ﻟﺬﺍ
ﻃﻔﻞ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﻫﻮﻳّﺘﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻧﺴﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺎﺯ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺟﺒﺮ
ﺫﺍﺗﻰ ﻳﺎ ﺟﺒﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻴﺰ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺎﻫﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻢ ﺟﺒﺮ ﻏﺎﺋﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺮﻙ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻮﺩﻩ. ﺑﻘیه
ﺒﺎﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍلاّ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻣﻰ
ﮐﻨﺪ، ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ و ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﺟﺎﻟب
اﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﻳﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍ،
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ پیر
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺷﺄﻥ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻦ
ﺟﺒﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻳﺎﺟﺒﺮ ﺫﺍتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺑﻮﺩﻥ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﭼﻴﺰ، ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺟﺒﺮ
ﺍﺳﺘﮑﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻦ
(ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺃﺣﺴﻦ، ﻳﺎ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺃﻫﻮَﻥ
ﺍﻟﺸﺮّﻳﻦ)
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻓﺮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺣﻔﻆ ﻣﻦ ﻓﻌﻠﻰ
ﻭ ﻫﻮﻳﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻳﺎ
ﻫﻮﻳﺖ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺗﺮﻙ ﺁﻥ، ﻫﺮﺩﻭ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻫﻤﻴﻦ (
ﻣﻦ) ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺑﺒﻘﺎﻯ
ﺩﺭ ﻭﺿﻊ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺃﻯ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ،
ﻭ ﺑﺎ ﮐﺸﺶ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺟﺘﺒﺎی اﻳﻦ
( ﻣﻦ) ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ( ﻣﻦ ) ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻤﺎﻧﺪ، ﻭ
ﻣﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ.

ﭘس
ﻣﻴﺒﻨﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ، ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺧﻮﺩﻡ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻢ. ﻳﺎ( ﻣﻦ)
ﻣﻦ ﻫﻨﻮﺯ ﻃﻔﻞ
ﻭ (ﻣﻨﻰ)
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻡ. ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺑﺪﻭﻥ( ﻣﻦ)
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻨﻰ ﺑﺎﻃﻞ ﻭ
ﻭﻫﻤﻰ ﭼﻮﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻣﻨﻰ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻡ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻭﺍﺻﻞ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻢ، ﻭﻣﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ. ﺭﺍﺳﺖ، ﺑﮕﻮ
( ﻣﻦ ) ﺗﻮ ﺍﺯ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺳﺖ ؟ ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻰ، ﺑﺄﻫﻞ
ﺫﮐﺮ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻦ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﻭﻝ ﺑﺘﻮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ،
ﮐﻪ ﮐﺪﺍﻡ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻰ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻳﺎ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻫﺴﺘﻰ
ﻳﺎ ﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻭﻳﺎ ﻭﻫﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ؟
ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻮﺩﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺮ ﻭﻫﻤﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﻫﺴﺘﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺸﺮﺍﻓﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺴﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺃﻫﻞ
ﺳﻠﻮﻙ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺴﺘﺎﻳﺶ ﻭ
ﮔﻔﺘﻦ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﺯﺍﺩ ﻧﻴﺴﺖ. که
ﺪﺭ ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺍﻳﻦ
ﻧﻔس ﻭ
ﻋﻘﺪهﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ، ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻏﻠﻂ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﻫﺎ
ﻭﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻋﺠﻴﺐ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ماﻣﺴﺌﻮﻝ
ﺍﻧﺘﺨﺎب ﭽﻪ
ﻧﺎﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻝ
ﺑﻮﺩﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻭلیّ کاﻣﻞ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ، ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺑﻰ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ، بقول
پیامبر، ﺟﻬﻨّﻢ
ﺑﺮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺯﻳﺮ ﻗﻮﻝ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﺯﻧﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻋﺪﻩ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺳﺮﻭﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻔس ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻥ
ﺩﻋﺎ ﺑﮑﻨﺪ. ﺑﻰ
ﭼﺎﺭﻩ ﺟﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﻎ، ﻧﻪ
ﻓﺎﻋﻠﻬﺎﻯ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺩﺭﻭﻥ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﺩ
ﮐﻨﺪ، ﻭ ﻧﻪ
ﻗﺪﺭﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﺎﻝ
ﺟﺰ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺮﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ ﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺧﻮﻥ ﺩﻝ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭ ﺑﻘﺼﺪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻳﻦ ﺟﻮﺍﻥ ﺑﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺑﻰ ﭘﻨﺎﻩ
ﺩﺭ ﺗﻠﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ
ﻏﻔﻠﺖ ﻧﮑﻦ. ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻯ، ﻳﺎ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻦ،
ﻳﺎ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﺷﺪﻥ. ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺟﻮﺍﻥ
ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ، ﺟﺰ
ﮐﻮﺭ ﺑﻰ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺑﻴﺶ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﮐﻠﻴّﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻧﻰ!!

M009

ﻓﮑﺮ ﻭ
تفکّر ﺑﺎﻃﻞ

ﻗﺒﻠﺎ
ﮔﻔﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻃﻔﻞ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻣﺤﻴﻂ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻃﺮﺩ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮ، ﻭﺑﻘﺎﻯ
ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﺗﻔﮑّﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻌﻨﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ ﺣتی
ﺰﺑﺎﻥ ﻣﻨﻌﮑس
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻋﻘﻞ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﻔﺘﮕﻮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.   ﻭ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺯﺍﺋﺪ
ﻭﻭﻫﻤﻰ ﺭﺍ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﺮﺩ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﻨﺪ، ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺣﻖ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﻤﻪ ﺩﺍﺩه
اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﻳﻦ
ﻋﺪﻡ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩ، ﺑﺎﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺯﺍﺋﺪ ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍلاّ ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣُﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻓﮑﺮ ﻫﻢ
ﺑﺎ ﻋﻴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺁﻥ
ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻧﻘﺶ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﻳﺶ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﺪ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻓﻬم ﺧﻮﺩﺵ. ﻭﻟﻰ
ﻓﮑﺮ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﻋﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺍﺯﺍﻯ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﭼﻴﺰﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﺰﻳﺰﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭ
ﺁﻥ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻓﺮﺩ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ، ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎ ﺃﺑﺪﻳّﺘﺶ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻓﺮﺩ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻓﺮﺩ ﺑﺎ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﺩ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﺳﻴّﺎله
ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺠﻮﻳﺪ
ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍبلّ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻓﺮﺩ ﺑﺎ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭﺗﻌﺮﻳﻒ ﻓﮑﺮ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺵ ﻭ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﺎﺩﻯ
ﻳﻌﻨﻰﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓته اﻧﺪ، ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﮑﺮ
ﺻﺎﺣﺒﺶ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺵ ﻭ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﺴﺘﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺟﺴﺘﻦ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﺟﺴﺘﻦ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻋﻘﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻃﺮﺩ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﻧﺎﺏ ﺑﺮﺳﺪ. ﭘس
ﻣﻬﻢ ﺟﺴﺘﻦ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﻭحی
اﺳﺖ، ﻧﻪ
ﻓﮑﺮﻯﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ.

ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻭﻝ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺪ، ﺑﻌﺪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ، ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﻟﺎﺯﻡ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯ ﺍﮔﺮ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﺎﺩﻯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻢ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﺨﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺗﺎ ﺍﻭﻝ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﺯ
ﻧﻔس ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻓﻌﻠﻰ، ﻭ ﺳﭙس
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻴﺎﺑﻴﻢ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺧﻮب
ﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﻬﻢ
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭه ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺎﺕ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﺎﺏ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ، ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﮔﺮﻓته
اﻧﺪ، ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻋﺠﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﻣﺎﻳﻪ ﺗﻌﺠّﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘﻮﻝ
ﺳﺎﺯ ﻭﻣﺒﺘﮑﺮ
ﻭﻳﺎ ﻣﺨﺘﺮﻉ ﻭ
ﺣﻠّﺎﻝ ﻓﻮﺭﻯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻃﺮﺡ ﺭﻳﺰﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺗﺎ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻓﻴﻠﺸﺎﻥ ﻳﺎﺩ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺘﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﺗﺄﻣّﻞ ﺩﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻧﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﺍﺑﻎ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ،
ﻋﻤﻠﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﺗﻔﻠﺴﻒ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪ، ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺒﺘﮑﺮ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻋﺪﻩ
ﻣﺘﻔﻠﺴِﻒ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ
ﺑﺮﺯﺥ ﺑﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﭼﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﮑﻨﻨﺪ، ﻧﺠﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﻢ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻓﻌﻠﻰ،
ﻭ ﻫﻢ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻘﺶ ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻋﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺎﺯ
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﺍﺭ ﺣﺪ
ﺍﻗﻞ ﻣﻌﺎﺵ، ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪّ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮔﻔته اﻧﺪ
ﺗﻔﮑّﺮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻳﻚ
ﻓﻀﻮﻟﻰ ﮔﺮﻯ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﻣﻴﻞ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﺎﻃﺮ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩﺵ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻘﻠﻰ، ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻴﺰ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﺒﻰ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻋﺎﻗﻞ،
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﻞ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﺳﻬﻞ
ﺍﺳﺖ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺑﻠﻨﺪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
که ﺒﺎﺷﺪ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺍﺯ
ﺍﻭﺿﺎﻉ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪ
ﻣُﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﮐﻮﺭﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻓﻌﻠﻰ، ﺟﺰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺑﻄﻠﺎﻥ ﻧﺘﻴجه
اﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﻙ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻧﻔس ﺗﺎ ﺣﺼﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﺎﻫﺪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﺮ
ﺣﺪّ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻋﻘﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﻫﻔﺘﺎﺩﻫﺰﺍﺭ
ﭘﺮﺩﻩ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻇﻠﻤﺖ ﻳﮑﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺘﺬﮐّﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻧﻮﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮﺑﻌﺪی
ﻈﻠﻤﺖ ﺍﺳﺖ. ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻣﺎ، ﺍﺯ
ﻇﻮﺍﻫﺮ ﻣﺎﺩﻩ،
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻫﺮ
ﺷﺨﺺ ﻫﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ، ﻳﺎ
ﻣﺎﺭﺍ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰﻣﺎﺩﻯ، ﻣﺎ
ﺩﺭ ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮ ﻫﺴﺖ، ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻳﻚ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩﻯ
ﻏﻠﻂ ﺍﺯ
ﻭﺳﻴله اﻯ
ﻧﺎﺭﺳﺎ، ﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰی اﺳﺖ. ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﭘﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻓﺮﺍﺗﺮ ﻣﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﻓﻄﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺳﻠﺎﺡ ﺩﻭ
ﻟﺒﻬﺎﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺻﺎﺣﺒﺶ ﺭﺍ
ﺯﺧﻤﻰ ﻭ ﺁﺳﻴﺐ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﺗﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﮐﻮﺩﻙ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﺎﺣﻰ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﺑﺎﺯﻯ ﮐﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺘﻔﻨّﻦ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﻋﻤﻴﻖ
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺳت
ﻮﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻋﮑس
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭﺗﺮس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﺭﻫﺎ
ﺭﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻓﺎﻳﺪﻩ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.

ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ ﻭ
ﻣﺤﺘﻮﺍﻫﺎﻯ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧته
اﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺑﺠﺰ ﻇﺎﻫﺮ
ﺁﻥ، ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﺭﻙ
ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﺟﺰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻳﺎ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. که
اینها ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻭﺿﻌﻰ ﻣﺒﻬﻢ
ﺑﻨﺎﻡ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺟﻨبه اﻯ
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧت
اﺳﺖ. ﺍﺳﺎس
ﺩﺍﺩه ﻫﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺍﺷﻴاء ﻧﻴﺰ
ﭼﻴﺰ ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐُﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ، ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﻤﻐﺰ ﻳﺎ
ﺑﻨﻔس ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻠّﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺎ ﺑﺎ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ
ﺧﻴﻠﻰ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﺩﺭﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ، ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ
ﺟﺎﻫﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻦ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻃﻞ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻗﻄﻌﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺪﻑ
ﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻌﻨﻮﻳﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﺫﻫﻦ
ﻣﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ، ﺑﺎﺯ
ﺧﻴﻠﻰ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻓﻄﺮﺕ، ﻭ
ﻳﺎ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰﻋﻴﺐ
ﮐﺎﺭ ﺁﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﺎ
ﻋﮑس ﺗﮑﺎﻣﻞ. ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﺎ
ﺑﺎﻗﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺩﺭﻙ ﺍﻳﻦ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ،
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ
ﺯﺍﺋﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻳﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثال اﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺗﺬﮐّﺮ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ(ﺣﺎﻝ
ﻋﺸﻖ)ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺗﺬﮐّﺮﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺣﺎﻝ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺟﺎﻯﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺻﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻋﻠﺎﺋﻤﻰ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺟﺎﻯ ﻣﺤﺘﻮﺍ
ﻭﺣﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ. ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺳﺎﺧته اﻧﺪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺗﻮ
ﺧﺎﻟﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺟﺰ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺃﺑﺪﻳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻫﺴﺖ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻮﭼﻰ ﻭ
ﺗﻮﺧﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺻﺪ ﺭﺣﻤﺖ
ﺑﻌﻮﺍﻡ ﻭ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻭ
ﺍﺯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺣﺮﻓﻰ ﺑﺰﻧﻨﺪ. ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﮐﻬﻨﻪ ﺑﮑﻬﻨﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺨﺶ ﻭ
ﺗﮑّﺎﻣﻞ
ﺁﻓﺮﻳﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﻋﺼﺮﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﭘﺶ، ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻞ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺗﻔﮑّﺮ نفس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺣﻴﻠﻪ ﻭ
ﻧﻴﺮﻧﮓ ﻭﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﺍ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺑﮑﻨﻴﻢ، ﺑﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺷﻤﻦ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺎ
ﻧﻴﺮﻧﮕﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﺎﻥ
ﻣﺎ، ﻋﺰﻳﺰﺗﺮﻳﻦ
ﭼﻴﺰﺩﺭﺁﻳﺪ. ﺟﺒﺮ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭ ﺩﺳﺘﻰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻔس
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺎﻡ ﻭ ﺷﮑﻞ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺑﺨﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻗﺪﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺟﺴﺘﻦ ﺁﺯﺍﺩﻯ،
ﺗﺮﻙ ﻭ ﻃﺮﺩ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪه ﺍﺳﺖ.

ﻋﺮﻓﺎ
ﻃﺒقه
ﺒﻨﺪﻳﻬﺎﺋﻰ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﻧﻔس ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻔس ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺑﻠﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﭘُﺮﻋﻘﺪﻩ ﺑﺮ
ﺳﺮ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺁﻣﺪه اﺳﺖ. ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺭﻳﺎﺿﺖ ﻭ ﺭﻧﺞ
ﺑﺮﺩه اﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﻮﻗﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻔس ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ
ﻓﺮﻳﺐ ﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﻴﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔس
ﺯﻳﺎﺩﻧﺪ. ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺟﻤﻠﻪ :

۱ - ﻧﻘﺶ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ، ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﮐﺎﺫﺏ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﻰ
ﭼﺴﺒﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻗﻊ، ﻧﺴﺒﻰ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ، ﻧﺰﺩﮐﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻮﺩ. ﻧﻔس ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻗﻊ
ﻧﻤﺎﺋﻰ، ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﻮﭼﻰ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺨﻔﻰ ﮐﻨﺪ. ﺑﺎ
ﺭﺍﺑطه اﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻏﻠﻂ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ثاﺑﺖ
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺩﻟﻴﻞ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻧﻔس ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﺍﮔﺮﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﺎﻡ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺷﺨﺺ
ﻫﻮﻳّﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻗﻤﺎﺵ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻭ ﺑﺮﺳﺪ، ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭﺣﺰﺑﻰ
ﻭﮔﺮﻭﻫﻰ، ﻧﺎﺷﻰ
ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﺎﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ. ﻭ
ﻫﺮﮐس ﻫﻢ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺎﺭﮐس ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ، ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻳﺎﻓﺖ، ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺣﻖ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ
ﺁﻥ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺧﺎﺹ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،
ﮐﻪ ﮔﺮﻭهﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺤﻞ ﺗﺠﻤﻊ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺣﻰ
مثل ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺷﺨﺺ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﻗﻊ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻧﻔس، ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ، ﺑﻌﻘل
اﻳﺪﺁﻝ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ، ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺭ ﻃﻠﺴﻢ ﻳﻚ
ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﺳﺖ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﻌﻘﻞ ﺧﺎﺹ ﻳﻚ
ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﻌﺪﻫﻢ
ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻭ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺩﺍﺩﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﮔﺮﻭﻫﻰ، ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﻰ ﺟﻨﮕﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺣﺮﻑ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍثباﺕ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ ﺣﻖ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ ﺑﺤﻖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰﺍﮔﺮ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻫﺎﻯ
ﻫﻢ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ، ﺧﻴﻠﻰ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺩﻥ
ﺩﺭ ﺍﻭﺿﺎﻉ، ﻭ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺻﻮﻝ ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ،
ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ
ﮐﺴﻰ ﻫﻢ ﮔﻮﺵ
ﺑﺤﺮﻑ ﺁﻧﻬﺎ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺤﺮﻑ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﻨﻔس ﻭﻫﻮس ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ. ﺗﺎ ﻣﺎ
ﺳﺎﻟﻢ ﻧﺸﻮﻳﻢ،
ﭼﻄﻮﺭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺳﺎﻟﻢﮐﻨﻴﻢ ﻭ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ ﻭ
ﺍلاّ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺧﺎﻟﻪ
ﺧﺮﺳﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﮐﺸﻨﺪﻩ.

۲ - ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺎ ﺩﺳﺖ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺰﻧﻴﻢ، ﺗﺎ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﻫﺎﺋﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺻﺤّﺖ ﻭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍثباﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺻﻔﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﺻﻴﻞ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺤﻘّﻘﻰ ﺩﺭ
ﺧﺎﺭﺝ ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﻋﻤﻞ ﻭ ﻧﻈﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺻﻔﺘﻰ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﻴﺰ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺷﺪﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻘّﻖ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻫﻢ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺻﻔﺘﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﻮﺩ، ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺎﺭ ﻧﻔس
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺭﺍ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺻﻔﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺎﻧﺪ. ﻫﺮ
ﻓﻌﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍثباﺕ
ﺧﻮﺩﺑﺎﺷﺪ ﻧﻪ
ﻃﻠﺐ ﮐﻤﺎﻝ، ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﻬﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﺠﺎﺯ ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺣﻴﺎﺕ ﻓﻌﻠﻰ، ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺩﻧﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻋﻮﺩﻯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻓﻌﻠﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﺂﻥ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺯﺥ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ، ﻣﺤﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ. ﻭﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻫﺮ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ، ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ، ﻭﺩﺭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﺮ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﻳﻮﻡ، ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻃﺮﺡ ﻭﻋﻤﻞ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻭﻝ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻥ، ﻭ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﺤﻘّﻖ
ﺻﻔﺘﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺍﺩﻥ
ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻟﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺑﺮﺣﺴب عاﺎﺩﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻗﺼﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺻﻔﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﺼﺪ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﮐﻤﺎﻝ
ﺻﻔﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻋﮑس
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺩ، ﻋﻤﻞ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ، ﺗﺤﻘﻘﺶ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺟﺰ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﮐﻪ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻟﺸﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻫﺮ
ﻣﺤﺎﺳبه اﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ، ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩﻩ، ﺑﻌﺪ
ﺑﺮﭼﺴﺒﻰ
ﺍﺯﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮ ﻋﻤﻞ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﭼﺴﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻫﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻳﻢ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﺑﻴﻢ. ﺷﺮﻁ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﻧﻴﺰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻥ ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺮﻣﺎ
ﺑﺠﻨﺐ ﻭ ﺟﻮﺵ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ ﺗﺎ
ﮔﺮﻡ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﺳﺮﺩﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﭘﻮﭼﻰ ﻭ ﻋﺪﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺟﺴﺖ ﻭﺧﻴﺰ
ﺯﺍﺋﺪ، ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻏﻴﺮ ﻓﻌّﺎﻝ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭ ﭘﻮﭼﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﺣﻖ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻌﻠﻰ ﻧﺴﺒﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻠﺎﺷﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺑﺸﮑﻞ
ﺧﻮﻳﺸﺘن
ﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺑﻘﺼﺪ ﮐﻤﻚ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ثوﺍﺏ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.

۳
- ﺍﺯ ﻓﺮﻳﺐ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔس ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﺩ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺷﻤﻦ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻥ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭘﻮﭼﻰ ﻭ ﻧﻘﺺ ﻭ
ﺿﻌﻒ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺎ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ (ﻣﻦ
ﻓﻌﻠﻰ)ﺷﺨﺺ ﻭ
ﻫﻮﻳّﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭ، ﺑﺨﻴﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺵ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎ ﮐﻤﺎﻟﺶ
ﻣﻨﺘﻔﻰ
ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻐﺮﻭﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺃﻯ ﺧﻮﺩ، ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺣﺘﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻭﺿﻊ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺿﻌﻒ ﻭﻧﻘﺺ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻓﮑﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻦ ﻓﻌﻠﻰ
ﻭﻫﻮﻳّﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﺎ ﺭﺍ،
ﺑﺎ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭﻣﺤﻚ ﺯﺩﻥ ﺑﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻳسه کند، ﺗﺎ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻧﻘﺺ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻮﺩ. ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻋﺎﺩﺕ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺷﺨﺺ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ،
ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻊ
ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺩﻳﺪ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﺣﻮﺍﺵ ﻭ ﻓﮑﺮ، ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﻴﻨﻰ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﺯ ﺷﺨﺺ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ،
ﻋﺎﺷﻖ ﻭﺿﻊ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻤﺮ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺟﻬﻞ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻫﺎﺭﺍ ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺟﻬﻞ
ﻣﺮﮐّﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺟﻬﻞ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ ﻣﺎ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺍﻟﺂﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻣﺎ ﺟﻬﻞ
ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻳﻚ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی اﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺷﻰ ﺩﺭ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘت ﺪﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﻭ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﺎﺳﺖ. ﻭ ﺩﻝ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﻋﺎﺩﺕ
ﻭ ﻭﺿﻊ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻋﻠﺎﺝ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻃﺮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺸﮑﻞ
ﮐﺸﺘﻦ ﺍﻳﻦ
ﻧﻔس ﻭﻟﻮ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ.

۴ - ﺫﻫﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺯ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺑﻌﻤﻖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺁﻥ
ﺩﺍﺧﻞ ﻧﺸﻮﺩ. ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻤﺤﺘﻮﺍﻯ
ﺑﺎﻃﻦ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﻭﺧﻮﺩﻓﺮﻳﺒﻰ
ﺑﺎ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺧﻴﻠﻰ ﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﻳﺎﺿﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩه اﻯ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺄﻧﺪﻙ
ﺗﻌﻤّﻘﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷوﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﭼﻮﻥ
ﮐﻮﻩ ﻧﻮﺭﺩﻯ
ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﻝ ﺑﻤﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻞ ﻭ
ﺩﻟﺎﻳﻞ ﭘﻴﺶ
ﭘﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻰ
ﺑﻨﺪﺩ. ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻌﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺑﺘﺤﺪﻳﺪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻳﻚ ﻭﺍﮊﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻭ
ﺗﺤﺪﻳﺪ، ﺧﻮﺩ
ﻃﻠﺴﻢ
ﻭﺯﻧﺠﻴﺮ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮ
ﭘﺎﻯ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﻠﺎﺵ ﺩﺭ
ﺗﺸﺒﻴﺖ ﺣﺪﻭﺩ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺳﻌﻰ
ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺒﺎﻃﻦ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺒﺎﻃﻦ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻏﻴﺮ
ﻣﻤﮑﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺟﻨﻮﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻥ، ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﭼﺴﺒﻴﺪﻥ، ﻧﺘﻴجه
اﺵ ﺳﺴﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﺬﺑﺬﺏ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺑﺎ
ﻫﺮﻧﻘﺪ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻣﺨﺎﻟﻒ،
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻗﺪﺭﺕﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺘﻦ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺨﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻋﻮﺽ
ﺑﺴﺮﺍﻳﺰﻯ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ
ﻭﻟﺬﺕ ﺗﻨﺒﻠﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺟﻮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻢ
ﺍﻳﻤﺎﻥ، ﻳﺎ
ﺳﺴﺖ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﺑﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺑﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﺗﺬﺑﺬﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﺯ
ﻧﺸﺎﻥ ﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺴﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻧﮕﻰ ﻭ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ، ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﻡ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺤﻮﻝ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺣﺎﻝ
ﮐﻪ ﻣﺎ(ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻠمه اﻯ) ﺷﺪه
اﻳﻢ، ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻬﺮ
ﮐﻠﻤﻪ ﻭ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﺳﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺃﻫﻞ ﻣﺤﺘﻮﺍ ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﻓﻘﻂ ﻳﻚ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻴﻢ، ﺁﻧﻬﻢ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺘﻦ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍلاّ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺰ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.

۵ - ﺩﻧﻴﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻧﻔس ﻋﺎﺷﻖ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻣﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﻭﺗﺬﮐّﺮ
ﺩﺭ ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﻧﻴﺰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻪ
ﻣﻘﺘﻀﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﭼﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺰﻣﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺩﻭﺭ،
ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺍﻗﺘﻀﺎﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻨﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭ
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻔﮑﺮ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﻭ ﺭﻳﺴﻚ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺿﻊ ﺟﺪﻳﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺑﺎ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
باعث ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﻭﺿﻊ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﺴﺘﻪ ﻭ
ﺑﻴﺰﺍﺭ ﺷﻮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻞ، ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺎﻝ ﺭﺍ
ﺧﺎﺹ ﻋﻤل
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭼﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻴﮑﺎﺭﻩ
ﻫﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﺴﺘﮕﺎﻥ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺯﺣﻤﺘﮑﺸﺎﻥ. ﮐﻢ
ﺣﻮﺻﻠﮕﻰ ﻭ
ﮐﻠﺎﻓﮕﻰ
ﻭﺷﺘﺎﺑﺰﺩﮔﻰ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﻰ
ﺯﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺣﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﻋﻤﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐّﻪ ﺑﭙﻮﭼﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ. ﻭ
ﺍلاّ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻦ، ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻟﺬﺗﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﺯﺭﺩﻩ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺪﻥ ﺣﺎﻝ، ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺰﻣﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻟﺬﺕ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺣﺎﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﻣﻮﺟﺐ ﺑﻴﺰﺍﺭﻯ.
ﻭ ﺩﺭﻙ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻳﺄس ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎ، ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﺸﺎﻧﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﻭﺡ، ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺟﻨﻮﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻳﺎﺑﺪ،
ﺁﻧﻮﻗﺖ ﺟﻨﻮﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﺷﻮﻙ
ﺑﺮﻗﻰ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ،
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺠﻮﻳﺰ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺎ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻋﺎﻗﻠﻴﻢ، ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺭﺍﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﻴﺎﺕ ﻓﻌﻠﻰ، ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ. ﺣﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ،
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺷﺒﻴﻪ
ﺁﻥ ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺻﺎﻝ
ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ، ﭼﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻪ ﺁﺏ ﻭ ﺁﺗﺶ
ﻣﻴﺰﻧﺪ، که
ﭽﻮﻥ ﺑﻮﺻﻠﺶ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺑﺎ ﭼﻪ
ﻧﻔﺮﺗﻰ ﺍﺯ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻗﺼﺪ
ﻓﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺪﺍﻯ
ﻟﺤظه اﻯ ﺍﺯ
ﺣﺎﻝ ﺑﺎ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺁﻳﻨﺪﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺮﺕ ﺁﻣﻴﺰ
ﺍﺯ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭﺍﺯ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ ﺭﺍ، ﻓﺪﺍﻯ
ﻟﺤﻈﻪ ﺣﺎﻝ
ﻧﮑﻨﻴﻢ. ﻭالاّ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻟﺤﻈﻪ
ﻫﻢ ﺧﺴﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﻓﺪﺍﻯ ﺣﺎﻝ، ﻭ
ﻫﻢ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺣﺎﻝ ﺭﺍ ﻓﺪﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ، ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻴﭻ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻭ ﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﺩﻝ
ﺯﺩﮔﻰ ﺍﺯ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺍﻟﺂﻥ ﻭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ، ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺒﻌﺪ ﻭ
ﺁﻧﺠﺎ، ﺗﻌﺼّﺐ
ﺣﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﺩﻝ
ﺁﺯﺭﺩﮔﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻞ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ، ﻭ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﻭﺵ ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻭ
ﺍﻟﺂﻥ، ﺑﻪ
ﺁﻧﺠﺎ ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ، ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ، ﻭ
ﻫﻮﻳّﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻃﻠﺴﻢ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻪ
ﺁﻧﺠﺎ ﻫﻢ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻨﻮﺯ (ﺍﻳﻨﺠﺎ)ﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺑﻪ (ﺁﻧﮕﺎﻩ)ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ (ﺍﻟﺂﻥ
ﻗﺒﻠﻰ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺟﻬﺶ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﻣﺪﺍﺭﺝ ﻓﻴﻤﺎ
ﺑﻴﻦ ﻗﺼﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺟﺰ
ﺳﻘﻮﻁ ﺩﺭ
ﺩﺭّﻩ ﻭ
ﭘﺮﺗﮕﺎﻩ
ﻋﺎﻗﺒﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﮐﻠﻴّﻪ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺄﻣّﻠﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻥ، ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻭ ﺑﺴﺮﺣﺪّ
ﮐﺎﻓﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻨﻮﻉ
ﻃﻠﺒﻰ ﺩﻧﻴﺎﻃﻠﺒﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﻊ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺍﺯ
ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻋﻠّﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮐثرﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺸﮑﻞ ﺟﻨﻮﻥ
ﺁﻣﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺎﺑﻮﺩﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻣﺪ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
که اﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺗﮑﺎﻣل
اﺣﺘﻤﺎل ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﺍﺯ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺣﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺧﺴﺘﻪ ﻭ
ﺩﻝ ﺯﺩﻩ ﺷﺪﻩ، ﻧﺎﭼﺎﺭﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻏﻮﻃﻪ ﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻭ
ﺑﻨﺸﺨﻮﺍﺭ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻣﺤﺎﻝ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻟﺂﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻭﺳﺦ ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ. ﺍﺻﻮلا ﺯﻣﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ، ﻭ
ﻧﻔس ﻣﺎ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﺎﺯﻯ
ﺩﺍﺩﻥ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﮐثرﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ، ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺭﺍ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺑﻴﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻨﻚ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﻣﺖ ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺧﻄﺎﻫﺎ ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﻣﺪﺍﻡ
ﭼﺸﻢ ﺑﺠﻠﻮ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﮐﻮﺩﮐﺎنه اﻯ
ﻧﻴﺴند، ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﮔﻮنه
ﻨﺸﺎﻥﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﺷﺪ، ﺣﺎﻝ
ﻧﻴﺰ ﺑﻰ ثمر
ﮔﺮﺩﻳﺪ، ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺟﻮﻟﺎﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ، ﻭ
ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺑﺎﻭﺝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﮐﻤﻰ ﺍﺯ
ﮔﺮﺩﺵ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷته ها ﺧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ ﺟﺰ
ﺍﻓﺴﻮس ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻦ
ﻟﺬﺗﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻴﺎﺣﺖ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ، ﺟﺰ
ﺍﻓﺴﻮس ﻭ
ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﻰ ﺍﺯ
ﺧﻄﺎ ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺣﺴﺮﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻗﻮﻯ،
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺑﺎ ﺣﺎﻝ
ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ ﺟﺰ
ﻃﺮﺡ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻧﺸﺪﻧﻰ ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺍﮔﺮ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻧﻴﺎﻓﺖ ﻗﻄﻌﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﮐﺎﺫﺏ ﻭ
ﻃﻤﻊ ﻭ ﺣﺮﺹ
ﻗﻮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻳﺄس ﻭ
ﻧﺎﮐﺎﻣﻰ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ
ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺷﮑﺮ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﻴﺪ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺁﺭﺯﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﺮﺳﺪ، ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻋﻤﻞ
ﻭﺗﻠﺎﺵ ﻭ
ﺳﺎﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﻣﻴﺪ، ﻭ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻓﺮﺩﺍﻫﺎﻯ ﺣﺎﻣﻞ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻭ ﻳﺄس ﻭ ﺩﻝ
ﺯﺩﮔﻰ ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

۶- ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﮕﺎﻧﮕﻰ
ﻧﻔس ﺍﺭﺍﺩه ﻮ
ﺍﺗﮑاء
ﺑﺨﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ، ﻭﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﮐﺎﻟﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﮑﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺭﺯﺵ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻯ ﺩﻝ ﺧﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﮐﻠمه اﻯ ﻭ
ﻟﻔﻈﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﺍﻭ ﺑﺨﺎﻣﻮﺷﻰ
ﻣﻰ ﮔﺮﺍﻳﺪ. ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺑﻴﻨﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻓﻀﻞ ﻓﺮﻭﺷﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺿﻌﻴﻔﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍثباﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺨﺮﺏ ﻭ ﺑﺎ
ﺳوء ﻧﻴّﺖ، ﻭﺑﺎ
ﺑﺪ ﺑﻴﻨﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺧﺮﺍﺏ
ﮐﺮﺩﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﻫﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺳﺖ.

۷ – ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻥ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭ
ﻏﻀﺐ ﻭ ﺧﺸﻮﻧﺖ،
ﺑﺠﺎﻯ ﺁثاﺭ
ثمرﺑﺨﺶ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺭﻭﺵ
ﺟﺪﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺎ
(ﺯﻭﺭ ﺍﺣﺴﺎس
)ﺑﺠﺎﻯ (ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻣﺼﻠﺤﺖ) ﻭﻋﻘﻞ،
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺽ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﺍﺕ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻯ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﻃﺮﻑ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻳﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﮐﻨﺪ، ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻁ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻌﻨﻰ ﻫﺎ
ﺃثرﻯ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺩﺭ ﻣﺴﺄﻟﻪ، ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺯ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ،
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻌﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻫﻴﺠﺎﻥ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎت هم ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﮑﻰ
ﺭﺍ(ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ)ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻣﻰ
ﻧﺎﻣﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺭﺍ(ﺍﺣﺴﺎس ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ)ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ. ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺳﺖ. ﻏﻀﺐ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ ﻭ
ﻧﻔﺮﻳﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻏﻀﺐ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ که
ﻨﻔﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ ﻫﺎ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻏﻀﺐ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻭﺑﮑﻤﻚ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺩﻋﺎﻳﺶ ﺭﺍ
ﺍﺟﺎﺑﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻧﻔﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﺤﻘﻖ ﻣﻰ
ﺑﺨﺸﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭ ﻧﻪ ﺩﻋﺎ ﻭ ﻧﻪ
ﻧﻔﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺃثرﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺘﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺴﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺟﺰ
ﻧﻔﺮﻳﻦ ﻭ ﻏﻀﺐ
ﮐﻪ ﺩﺍﻣﻦ
ﮔﻴﺮﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻓﻄﺮﻯ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻧﻴﺰ ﻧﻮﻉ
ﺳﻮﻣﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎس ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻧﻬﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻣﺤﺮﻙ،
ﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﺫﺏ، ﻭ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ ﺑﺎ
ﻟﺬﺕ ﺟﺴﻤﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺭﺿﺎﻯ
ﻧﻔس ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﺭﺿﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺿﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ
ﺭﺿﺎﻯ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭﺍﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻭ ﻫﻴﺠﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﮐﻨﺶ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍثر ﻭ
ﻭﺍﮐﻨﺸﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺍثر
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﭼﻮﻥ
ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﮔﺮ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣؤثّر
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻔﮑﺮ ﻭ
ﻋﺒﺮت ﻮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺯﻭﺭ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻭﻝ ﺩﺭﻙ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭﻝ ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺍنفجاﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﻌﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺕ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻋﻤﻞ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻟﺬﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ، ﭼﻴﺰﻯ
ﻫﻢ ﺑﻨﻔﻊ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﮑﻞ
ﻏﻀﺐ ﺑﺎﺷﺪ، ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺁﻣﻴﺰ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻏﻀﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﻐﻀﺐ
ﻧﻴﻔﺘﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﻔﺮﻳﻦ
ﻭﻣﻨﻔﻮﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ، ﺩﻟﻴﻞ
ﻧﻘﺺ ﻣﻘﺎﻡ ﺁﻥ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺳﺮﻭﺭ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﻟﺬﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺩﺭﻭﻧﻰ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﻴﺎﺯ
ﻫﻢ ﺑﻠﺬﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

۸ - ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻫﺎﻯ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ، ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ، ﺩﻳﺪﻥ
ﮐثرﺕ ﺍﻣثاﻝ
ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮐﻢ
ﺑﻮﺩﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﻴﭻ ﮐس
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺭﮐﻮﺭﺩ
ﺑﺸﮑﻨﺪ. ﻣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻥ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﻄﻊ ﺍﻣﻴﺪ
ﺟﺴﺘﻦ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﮔﻢ ﺷﺪﻩ، ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻃﻔﻞ
ﮔﻢ ﺷﺪﻩ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺑﺠﺴﺘﺠﻮﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ، ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ، ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﺫﻫﻨﻰ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻭﻫﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻧﻪ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺁﻥ
ﻣﺎﺩﺭ، ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺩﻧﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩه ﺨﻮﺩ، ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮﺳﺮﻧﻮﺷﺘﺶ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﻌﺪ
ﺧﺪﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺁﻧﻮﻗﺖ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ، ﻭ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﻓﮑﺮﻯ، ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔسﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﻭﺗﻪ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﻬﻢ
ﺯﺩﻥ ﺁﺵ ﺷﻠّﻪ
ﻗﻠﻤﮑﺎﺭ ﻭﺟﻮﺩﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮔﺸﺎﻳﺶ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ ﻭ ﮐﻢ
ﺍﺭﺯﺵ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻥ ﺩﺍﺋﻢ ﻭ ﭘﺮ
ﺩﺭﺩ ﺳﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.

ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ،
ﭘس ﻣﺎ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﮐﻤﭙﻠﮑس ﻭ ﻋُﻘﺪه
ﻮﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﺎﻃﻞ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻳﻦ
ﻧﻔس ﺭﺍ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻭﺩﺷﻤﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺮﺩ ﻭ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺸﺘﻦ ﺁﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی ﻮﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ، ﺑﺸﻨﺎﺳﻰ.
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺮﻭﺡ
ﻣﻘﺪّس
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﺑﺸﺨﺼﻴّﺖ
ﺑﺎﻟﻘﻮّهﻫﺎﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﻰ ﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻯ.

M010

ﻧﻔس یا
روان و ﺗﻀﺎﺩ
های ﺁﻥ

ﻧﻔس
ﻮﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﻄﻔﻞ ﺑﺎ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺁﻣﻮﺯش ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺯﻯ
ﻭﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ، ﺑﻨﺎﻡ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺑﺎﺭ
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ ﻧﻔس
ﺭﺍ، ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻰ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻧﻔس
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﻠﻮﻍ
ﻃﻔﻞ، ﻓﻘﻂ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺁﻥ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻓﮑﺮ، ﺍﺯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺣﻖ ﻭ
ﻧﺎﺣﻖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﺒﻖ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻋﻤﻠﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎی ﺮﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﻤّﺖ ﻓﺮﺩ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺳﺨﺖ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍلاّ ﻧﻔس ﺑﺎ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﺯﻳﺎﺩ
ﺁﻥ، ﺑﻰ
ﻣﺤﺘﻮﺍئی
ﻮﭘﻮﭺ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ
ﻧﻴﺰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﺯﻯ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس
ﻭﻃﻔﺮه ﻫﺎﻯ
ﻟﺬت ﺠﻮﺋﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺣﻴﺮﺕ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻧﻪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﺁﺯﺭﺩﮔﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﻰ
ﻣﺤﺘﻮﺍﺋﻰ ﻭ
ﭘﻮﭼﻰ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺳﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺸﺨّﺼﺎت
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﻃﻔﺮﻩ ﻭ ﺟﻬش هاﻯ
ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻔس
ﻭﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻫﺎﻯ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺩﺭ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﭙﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﻭﺗﺮﺍﮐم ﺪﺍﺩه
های علمی ﻴﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺫﻫﻨﻰ،
ﻭ ﻳﺎ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﺎﺕ
ﺷﺮﻃﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﻣﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
ﻧﻔس، ﻳﺎ ﮐثرﺕ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺁﻥ، ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﭼﻴﺰی ﺠﺰ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻦ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ،
ﻭ ﺟﻬﻨﻢ ﺳﺎﺯﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﺯ
ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻔس
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷﺪﻥ
ﺑﺘﻀﺎﺩ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺨﺼﻴّت ﻔﺮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ، ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺭﻭﻯ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﻧﻔس
ﻳﺎ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ، ﻭﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻫﻨﻮﺯ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﻭ
ﮐﻠﺎﺳﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺗﺒﻰ
ﺩﺭﺁﺭﺷﻴﻮ
ﺫﻫﻦ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻫﻴﭻ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻫﻢ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﻌﻠﻰ ﻓﺮﺩ، ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس ﺍﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺒﺎﺷته ها
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﻢ
ﻧﺎﺟﻮﺭ ﻭ
ﻣﺘﻨﺎﻗﺾ، ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﻫﻢ
ﻋﺎﻣﻠﻰ ﺧﺎﺹ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﻓﻰ
ﺧﺎﺹ، ﻭ
ﺩﺭﺷﺮﺍﻳﻄﻰ
ﺧﺎﺹ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﻭﻣﺎﺩﺍﻡ
ﻫﺪﻓﻬﺎ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﺗﻀﺎﺩ
ﻭﮐﺸﻤﮑﺶ ﺍﻳﻦ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻆ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﻢ
ﺯﺩﻥ ﺍﻳﻦ ﺁﺵ
ﺷﻠّﻪ ﻗﻠﻢ
ﮐﺎﺭ ﻣﻰ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺪ. ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﻘﻂ
ﺗﻀﺎﺩ ﻓﺮﺩ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺵ، ﻭ
ﺣﻴﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﺁﺯﺭﺩﮔﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻫﺎ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺠﻨﻮﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﻧﻪ
ﻓﺮﺩ ﻣﻰ ﺍﻧﺠﺎﻣﺪ،
ﮐﻪ ﺟﻠّﺎﺩﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﻯ
ﮐﻬﻨﻪ ﮐﺎﺭ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ ﭘﻮﻝ
ﺳﺎﺯ ﺣﺮﻓﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻓﻘﻂ ﺣﺮﮐﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﻣﺪﺍﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﭼﻮﻥ
ﻗﺎﻃﺮ
ﺩﻭﺭﻣﺪﺍﺭ، ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﺍﺭﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭﺍﮐثر ﻋﻠﻤﺎی
ﻔﻴﺰﻳﻚ ﻭﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ،
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﺎﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﻋﻮﺍﻡ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮐﻪ
ﺟﻨﻮﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ،
ﻳﺎ ﺟﻨﻮﻥ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺤﻴﺮﺕ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻓﮑﺮﻯ، ﻭ ﭼﺮﺕ
ﻭﭘﺮﺕ ﮔﻔﺘﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻳﻦ
ﺗﻀﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺩﺍﺧﻞ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻧﻪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣثلا
ﺗﻀﺎﺩ ﺑﻴﻦ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻓﻄﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﻮﻳﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻯ ﺩﺭﻓﺮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻃﻔﻞ ﻫﻮﻳﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ ﺍﻭ، ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﺍﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﻔس
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ
ﻧﻴﺰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﻫﻮﻳّﺖ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ،
ﺁﻥ ﻫﻮﻳّﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ ﻭ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻣﺤﻴﻂ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻗﻮﻡ
ﻣﺮﺑﻮطه
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺩﺭ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ
ﻫﻮﻳّﺖ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ
ﻫﻢ ﺁﻧﻘﺪﺭﺣﺎﮐﻢ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻓﻄﺮﺕ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺮﺩ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺑﺒﺮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪﺩﻭﮔﺎﻧﮕﻰ
ﺫﺍﺕ، ﻳﮑﻰ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﻳﮑﻰ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻫﻢ
ﺳﺎﺯﺵ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺗﻀﺎﺩ ﻭﺟﻨﮓ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺩﺭ
ﻓﺮﺩ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﻭ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ
ﻳﮑﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻧﺒﺮﺩ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎﻯ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻓﻄﺮﺕ ﺫﺍﺗﻰ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ ﻓﺮﺩ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﻣﻘﺮﺭ
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳت ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ، ﺍﺯ
ﺑﻘﻴﻪ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻃﺮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﻧﻔس، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻓﻄﺮﻯ، ﻭﻫﻤّﺖ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ، ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺻﺒﺮ ﮐﻮﭼﻚ
ﺧﺪﺍ ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻝ
ﮔﻔته اﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻳﻚ
ﺷﺨﺺ، ﻋﻠﻴﻪ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺯ
ﮔﺬﺷﺖ، ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻴﭻ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺑﺒﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻳﺎ
ﻣﻌﺠﺰﻫﺎﻯ ﻫﻢ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﻮﺩ، ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﺁﻥ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻩ، ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﻬﻨﻢ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺰﻭﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.

ﺣﺎﻟﺎ
ﻋﺰﻳﺰﻡ، ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎﺯ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻧﺪﻳشه اﻯ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺠﺮﻳﺪ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻄﻠب ﺮﺍ ﻫﻢ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪه اﻯ
ﺑﻔﻬﻤﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻧﻰ
ﻧﺨﻮﺭﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ
ﺑﻴﭽﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺷﻘﺎوﺕ ﭘﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻥ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻐﺬﺍﻯ ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﻟﻴﺰ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺟﻨﻮﻥ
ﺁﻣﻴﺰﺵ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﭘﻠّﻪ
ﺻﻌﻮﺩ، ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺳﻘﻮﻁ
ﻭ ﻧﺰﻭﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻠﺎﺵ
ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﻭ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻨﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻝ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﺗﻠﺎﺵ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺳﻘﻮﻁ
ﺍﺯ ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺬﺭﺍﻧﺪ،
ﻭﻭﺍﺭﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.

ﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﻏﺮﻳﺰﻩ ﻓﺮﺩ،
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﻭﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ، ﻓﺮﺩ
ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻝ ﺻﺒﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ ﻭ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻫﻤﺎﻥﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻭ ﻗﻮﺍﻫﺪ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻭ ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎ، ﮐﻪ ﭼﻴﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺧﻴﻠﻰ
ﭘﺮ ﺯﻭﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻓﻄﺮﺕ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ ﻭ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻧﻔس ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺑﻔﮑﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻔﺘﺪ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻭ ﻗﻮﺍﺭﻩ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ ﺗثبیت
ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
و ملکه خود
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻧﻔس ﻏﻠﻴﻆ ﺗﺮ
ﻭ ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻓﺮﺽ ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس، ﺭﻳﺸﻪ
ﮐﻨﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺸﮑﻞ ﺗﺮ ﻳﺎ
ﻣﺤﺎﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻮﻡ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺁﺭﺍﺳﺘﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻢ ﻭ
ﻣﺎﻧﻊ ﺑﺰﺭﮒ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻨﻈﺮﻳﺎﺕ ﻣﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﻳﺎ
ﺣﻤﺎﻗﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﻳﺎ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﻧﻴﺎﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺖ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﻴّﻮﻥ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﻮﻥ، ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻧﻔﻮس ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻧﻪ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ، ﻭﻧﻪ
ﺗﻠﺎﺵ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ، ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺟﺰ ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﻭ ﺧﻮﺩﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻭﻝ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﺑﻌﺪ ﻧﻤﺎﺯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻳﺎ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻥ، ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻔﻌﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻦ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻮﻳّﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻯ ﻧﻔس، ﻭ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ، ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺭﻭﺯی
ﺒﺪﻳﺪﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻧﻮﺭﻓﻄﺮﺕ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺮﮒ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻏﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﻤﺮّﺩ، ﭼﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ ﭼﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﮔﺮﺍ، ﻭ ﭼﻪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﻭﺟﺪﺍﻧﺸﺎﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺟﺰ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺩﻳﺮ ﺷﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ، ﻭ
ﺗﺮﺳﻬﺎﻯ ﻣﺮﮒ
ﺁﻭﺭ ﻭ
ﻫﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺮﮒ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺮﮔﺰﻋﺰﻳﺰﻡ،
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﻦ ﮐﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺄﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺮﮒ،
ﺑﺎ ﺁﻥ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺳﺮ ﻓﺮﺍﺯ ﻭ
ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﺑﻤﻴﺮﺩ. ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﻦ ﮐﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ
ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺟﺴﻢ
ﻭﻧﻔس
ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺿﻌﻴﻒ
ﺷﺪه اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﺷﺪﻥ
ﻳﺎ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻣﻐﻠﻮﺏ ﺣﻤﻠﻪ
ﻓﻄﺮت
ﻮﻣﺪﺑّﺮﺍن
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ، ﭼﻮﻥ
ﺩﻭﺩ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺟﺰ
ﻧﺪﺍﻣﺖ ﻭ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭ ﺗﺮس
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ، ﻭﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻭ ﺣﻖّ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺭﻧﺞ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺣسّ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﺣﺎﻟﺘﻰ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺩﻟﮑﺶ
ﺩﻳﺪﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﮐﺸﺶ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻴﺎﺩ ﺟﺴﻢ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪﻭﺑﺎﺧﺒﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮔﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻫﺪ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻗﺒﺾ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻣﺮﮒ
ﺁﻧﻬﺎ، ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺪﻭﻥ
ﺭؤﻳﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻘﻮل اﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﻤﻠﻪ ﺟﺎﺕ
ﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻞ ﻭ
ﻣﻠﻚ ﺍﻟﻤﻮﺕ، ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺭﻭﺡ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
مغناﻃﻴس ﻭﺃﻧﺒﺮﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺡ ﮐﻦ ﻭ
ﮐﺸﻨﺪﻩ ﻧﻔس
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣُﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻭ
ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺩﻫﺎ
ﻭﻫﻮﻟﻬﺎﻯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﻭ ﻣﻴﻨﺎﻟﻨﺪ ﻭ
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻴﺎﻥ
ﺍﺣﺘﻀﺎﺭ
ﻣﻴّﺖ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻟﺒﺎﻥ ﻣﻴّﺖ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﻣﺎﻳﻞ
ﺑﮕﻔﺘﻦ ﺍﺳﺖ، ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺤﺮﮐﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺮﮒ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻳﺐ
ﻭﺍﻏﻔﺎﻝ
ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﻭﺡ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﺳﭙﺮﻳﺘﻮﺍﻟﻴﺴﻢ
ﻇﺮﻑ 300 ﺳﺎﻝ
ﺍﺧﻴﺮ، ﺩﺭ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ 500
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻭ
ﻣﺮﮐﺰ ﻋﻠﻤﻰ، ﻭ
ﺩﺭﺑﻴﺶ ﺍﺯ
50ﻫﺰﺍﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺟﺪﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻋﺪﻡ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﻣﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﻟﻴﻞ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻫﻮﺍﻝ، ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﻭ ﺑﭽﺸﻢ ﺣس
دﺭﻳﺎﻓته اﻧﺪ.
ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﺮﺩﻥ ﺭﺍ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪه اﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻭ
ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻗﻠﻢ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻝ ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ ﻭ
ﺑﻨﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﻢ.

ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻓﻄﺮﻯ ﻓﺮﺩ، ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮ (
ﻣﻦ) ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻯ، ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﻣﺤﻴﻂ ﻏﻠﺒﻪ
ﮐﻨﺪ، ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﺳﺨﺖ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﻦ
ﺍﻳﻦ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻃﻴب ﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭ ﺍﻧﺰﻭﺍﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺷﺨص
ﺒﭽﻨﻴن ﺤﺎلی
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻟﺤﻈﺎﺗﻰ ﺑﺮ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻓﺮﺩ
ﻏﻠﺒﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺘﺠﺮﻳﺪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺣس
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﻓﺮﺩ
ﺭﻳﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﻤﻪ
ﮐس ﻭ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺧﺸﻢ ﻭ ﻧﻔﺮﺕ ﻭ
ﻋﺼﺒﺎﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ ﺩﻭﺍﻡ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺧﺸﻢ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻳﺎﺑﺪ،
ﺷﺨﺺ ﺑﺪ ﺑﻴﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻪ ﺭﺍﻩ ﺣﻖ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺟﻮﻳﺪ، ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺎ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺳﺎﺯش ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻭ ﺭﻳﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﺮﮔﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﻄﺮﺗﻰ ﺑﺮ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻏﻠبه
اﻯ، ﻭﻟﻮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺤظه اﻯ
ﻧﮑﻨﺪ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺟﻬﻞ ﻣﺮﮐﺐ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺗﺎ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﭘﻴﺮﻯ
ﻭ ﺿﻌﻒ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﻧﻔس ﻓﺮﺍ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﻴﻦ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺑﺎﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭ
ﺟﺰ ﺣﺴﺮﺕ ﻭ
ﻧﺪﺍﻣﺖ ﻭ ﺭﻧﺞ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺩﺭ
ﺟﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﺮ
ﭼﻨﺪﻯ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻮﻳﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻯ ﻏﺎﻟﺐ ﻭ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﻭﺟﻮﺩﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺷﺨﺺ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺎﺑﻊ ﻫﻮﻳّﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪ
ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﻫﻮﻳّﺖ ﻓﻄﺮﻯ
ﻏﻠﺒﻪ ﮐﻨﺪ، ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﺪﺍﻣﺖ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﺎﻮﻩ
ﺑﺮﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻯ ﮐﻪ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺍﺳﺖ، ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه
ﺴﻮﻣﻰ ﻫﻢ
ﻣﻄﺮح ﻤﻴﺸﻮﺩ،
که اﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺁﻥ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻭ ﺩﻭ (
ﻣﻦ ) ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ. ﭼﻪ
ﻣﻦ ﻓﻄﺮﻯ، ﻭ
ﭼﻪ ﻣﻦ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻯ، ﻭ ﭼﻪ
ﻣﻦ ﺑﺎﻟﻘﻮّه
اﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻦ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭﺟﺴﺘﻦ
ﻫﻮﻳّﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻪ ﺁﻥ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻦ ﻓﻄﺮﻯ ﻭﻣﻦ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ، ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺷﺨﺺ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﺗﻀﺎﺩ ﺑﻴﻦ
ﻣﻦ ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﻣﻦ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﻀﺎﺩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻧﺎﺷﻰ ﺍﺯ
ﺗﻀﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ( ﻣﻦ)
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻯ
ﺑﺮ ﻓﺮﺩ ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﺗﻀﺎﺩ
ﻭ ﻧﺒﺮﺩ ﻫﺴﺖ، ﻭ
ﺷﺨﺺ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻮﻳّﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ
ﺭﻳﺸﻪ ﮔﺮﻓته
اﻧﺪ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﻫﻮﻳّﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻓﺮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻔس ﺑﺎ ﺫﻫﻦ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺣﺎﺩثه اﻯ ﺍﺯ
ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ
ﻧﺎﻇﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻞ ﻭ
ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺣﺎﺩﺷﻪ ﺑﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﻀﺎﺩ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺩهی
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﺍﻣﺮﻯ ﻭﺍﻫﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﺋﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﻧﺴﺒﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺭﻧﮓ ﻭ
ﺑﻮﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻓﻌﻠﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﻳﻢ،
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ، ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺭﺯﺵ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻧﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻭﻫﻤﻰ. ﻣثلا
ﻃﻔﻠﻰ
ﺗﺠﺎﻭﺯﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﮔﺬﺷت ﻤﻰ
ﺑﺨﺸﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﮐﺴﻰ ﻧﺎﻡ
ﺗﺮﺳﻮﺍ ﺑﺮ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﻋﻘﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻞ ﻃﻔﻞ ﺭﺍ، ﺑﺎ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭ ﺑﺰﺭﮒ
ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ. ﻭ
ﻃﻔﻞ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ، ﻭ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﮕﻬﻤﻴﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺪﺗﻬﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺗﻀﺎﺩ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺁﻳﺎ
ﺗﺮﺳﻮ ﻫﺴﺘﻢ
ﻳﺎ ﺷﺠﺎﻉ. ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻃﻔﻞ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﻃﻔﻞ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻧﮕﻴﺮﺩ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ، ﻭ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺩﺭ ﺳﺮ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺗﻀﺎﺩ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻠﺦ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﻃﻔﻞ ﻭ
ﺷﺨﺺ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ، ﮐﻪ
ﺗﻀﺎﺩ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﺑﻴﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻣﺘﻤﺎﻳﻞ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺎﺯ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﻄﺮﺩ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺯﺵ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻓﻄﺮﺕ ﻓﺮﺩ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪﻩ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻓﺮﺻﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻓﺮﺩ
ﺍﻗﺘﻀﺎ ﮐﻨﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ
ﻭ ﻓﺮﺩ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﻔﻊ ﺁﻥ، ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﻧﻔﺮﺕ
ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ، ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺮﻭﻯﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ ﺩﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ ﻭ
ﺁثاﺭ ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﺩﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻣثاﻝ ﻓﻮﻕ
ﺻﺒﺮ ﻃﻔﻞ
ﻓﻄﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺗﺠﺎﻭﺯ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﮔﺬﺷﺖ ﺳﺮ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻃﻔﻞ
ﺍﺭﺯﺷﻴﺎﺑﻰ
ﺩﻭﻡ (ﺗﺮﺳﻮ) ﺭﺍ
ﺑﺪﻝ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻥ ﻃﻔﻞ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺧﻮﺩ ﺻﻠﺎﺡ
ﺩﻳﺪ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺮﺳﻮ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﻔﺎﻳﺪه اﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺭﺯﺵ ﺿﺪ
ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺪﺗﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﺗﺮﺳﻮﺋﻰ یابت ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺗﺮﺳﻮﺋﻰ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ثاﺑﺖ، ﺷﺒﻴﻪ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻓﻄﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺸﺠﺎﻋﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ، ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻪ
ﺗﺮﺳﻮ ﺑﻮﺩﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺗﻀﺎﺩ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ، ﺣﺎﻟﺖ
ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻳﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻃﻔﻞ ﻫﻢ
ﻧﮕﻮﻳﺪ
ﺷﺠﺎﻋﻢ ﻳﺎ
ﺗﺮﺳﻮ، ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺧﻮﺏ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺑﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺑﻄﻔﻞ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮔﺬﺷﺖ
ﺧﻮﺩ ﺷﺠﺎﻉ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺫﻫﻦ
ﺍﻗﻞ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺿﺪ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺷﺠﺎﻋﺖ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺣﺎﻝ
ﮐﻪ ﺷﺠﺎﻉ ﺍﺳﺖ،
ﺣﺎﻟﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﺎﻡ ﺗﺮﺳﻮ ﻭ
ﺑﺪ ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﻫﺮ
ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ
ﺑﺬﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ، ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺿﺪ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ثبت
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺍﺭﺯﺵ،
ﺍﻣﺮ ﻋﺠﻴﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﺍﻋﻢ
ﺍﺯ ﺧﻮب ﻴﺎ ﺑﺪ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑی
ﻨﺸﺪﻩ، ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻟﺬﺍ
ﺿﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺭﺯﺵ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻔﻴﺪ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ، ﻭ ﺿﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻀﺮ ﻭ
ﻏﻠﻂ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻳﻚ ﺍﺭﺯﺵ
ﻧﺴﺒﻰ، ﮔﺎﻫﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺿﺪ ﺁﻥ ﻣﻔﻴﺪ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺍﻣﺮ ﺿﺪ ﺍﺭﺯﺷﻰ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻋﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﻭ ﺣﻴﺮﺗﻰ ﺩﺭ
ﻓﺮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺭﺯش
ها، ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻭ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺣﺎﻟﺖ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻣثلا
ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻔﻞ ﻫﻢ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭﻫﻢ ﻣﻀﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺭﺩ ﻟﺎﻏﺮ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ، ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺭﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻃﻔﻞ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣثال
ﻣﻮﺍﺟﻪ ﺑﺎ
ﺣﻴﺮﺕ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺷﺨﺼﻰ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻭ ﺿﺪ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻣﺘﺤﻴّﺮ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺟﻬﺖ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﺭﺍ
ﻃﺮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﻭ ﻫﺪﻓﻰ ﻭ
ﺭﻭﺷﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺯﺷﻴﺎﺑﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻭ
ﺿﺪّ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺟﻬﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐﻨﺪ،
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻭ ﺑﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺑﻰ
ﺣﻴﺮﺕ ﺍﺳﺖ. ﻃﻔﻞ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺭﺷﺪ
ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ( ﺷﺪﻥ)
ﻭ ( ﺭﺳﻴﺪﻥ)
ﻣﻴﮑﻮﺷﺪ. ﺍﮔﺮﺍﺯ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺷﺠﺎﻉ
ﺑﻮﺩﻥ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﮐﻨﺪ، ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺿﺪ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﺗﺮﺳﻮ
ﺑﺎﻭﺭﮐﺮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ، ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺨﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻭ ﺩﺭﻭﻍ ﻭ ﺭﻳﺎ
ﻭ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺗﺮﺳﻮ، ﺗﺮس
ﺭﺍ ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺑﺘﻌﻠﻴﻞ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺬﺏ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺩﻟﻴﻞ ﻣﻰ
ﺗﺮﺍﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺎﻟﺖ ﺗﺮس
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﺠﺎﻋﺖ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ ﮐﻨﺪ. ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﻣﺪﺗﻰ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻳﻦ
ﻭﺿﻊ ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﮐﺎﺫﺏ، ﻭﻟﻰ
ثاﺑﺖ ﺩﺭ ﺍﻭ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﺫﺍﺗﻰ
ﺍﻭ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻋﻤﺮﺵ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﺗﻀﺎﺩ ﻭ ﺑﻠﺎ
ﺗﮑﻠﻴﻔﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ، ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺑﺸﺨﺼﻴّﺖ
ثالث
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺣﻴﺮﺕ
ﺩﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﺪ. ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ، ﭼﻮﻥ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﻀﺎﺩ ﻭ ﺣﻴﺮﺕ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻓﻄﺮت هرﭼﻨﺪﻯ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ که
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻔﻮﻕ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻳﺎﺑﺪ، ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺳﻴﺮ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻭ ﺿﺪ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﻫﻢ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻭ ﻫﻢ
ﺿﺪ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻫﺮ ﺩﻭ، ﭼﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﻭ ﭼﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺑﺮﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﺭﺯﺵ
ﻫﺎ ﻭ ﺿﺪ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﭘﺬﻳﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﻗﻒ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺰ، ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺿﺪ
ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺣﺎﻝ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﺑﺪ، ﻋﻤﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻰ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻭ ﺿﺪ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻭ ﺿﺪ
ﺿﺪ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ، ﻭ
ﻧﺘﻴجه اﻯ ﺟﺰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺩﻧﻴﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ. ﭘس
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺗﻀﺎﺩ
ﺑﻴﻦ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّت اﺭﺯﺷﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻓﻄﺮﺕ
ﻫﻢ ﺗﻀﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻃﻔﻞ
ثاﺑﺖ ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ثباﺕ ﻫﻢ
ﺧﻠﻖ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻫﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﻃﻔﻞ، ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﻫﻢ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻫﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻟﺤظه
اﻯ ﺩﺭ ﺳﮑﻮﺕ ﻭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺑﻰ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﻭ سُباﺕ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﻫﺪ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ، ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻫﺎ
ﺑﺴﺎﺯﺩ، ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻫﺎﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﺼﺮﻑ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺗﻠﻒ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻭﺩ، ﻳﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻣثلا
ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺮﻭﺩ، ﺣﺘﻤﺎ
ﻣﺼﺮﻑ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ، ﻭ(أر و
تیز یاﻋﻴﺮ
ﻭطﻴﺰ) ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻇﻠﻢ ﻭ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻭﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺟﻬﻨﻢ ﺳﺎﺯﻯ.

ﺗﻀﺎﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻣﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻧﻔس ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ
ﺍﺳﻴﺮ ﺩﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻀﺎﺩ ﻧﺎﺷﻰ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻓﺮﻋﻰ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻀﺎﺩ ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ
ﻫﻢ ﺳﺎﺯﺵ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﺳَﻨَﺦ ﻭﺍﺣﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻚ
ﺍﺭﺯﺵ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺰﺭﮒ
ﺑﻮﺩﻥ، ﻭ
ﻣﻐﻠﻮﺏ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﺸﺪﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﻌﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺳﻮﻣﻰ ﭼﻮﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺑﺨﺸﺶ
ﻭ ﻋﻔﻮ، ﻭ ﺣتی
ﺒﻘﺒﻮﻝ ﮐﻠﺎﻩ
ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﮐﻪ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭ
ﻧﺎﺩﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺩﻋﻮﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺩﺭ
ﺟﻬﺖ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﮑﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ ﻭ
ﻳﮑﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﺟﺎﻟﺐﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻀﺎﺩ ﻭ ﻧﺎ ﻫﻢ
ﺳﻮﺋﻰ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻭ ﺁثاﺭ
ﻓﺮﻋﻰ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ، ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻏﻴﺮﻣﻘﺪّس
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻫﻢ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺠﻤﻮعه اﻯ ﺍﺯ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻭ
ﺁثاﺭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ،
ﭼﻨﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺗﺤﺖ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﭘﻴﺮ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ﻭ
ﻋﺠﻴﺐ ﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ، ﺑﺮﻫﺒﺮﻯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻭﺍﺑﻠﻴس
ﻨﻔس ﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻫﻢ ﻳﮑﺴﻮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻳﻚ
ﺭﺍﺳﺖ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﻋﺪﻡ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻨﺼﻒ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻃﺮﺩ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﭼﻪ ﺧﻮﺏ ﻭ ﭼﻪ
ﺑﺪ، ﻭ ﻃﺮﺩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁثاﺭ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺗﺎ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻏﻴﺮ
ﻣﻘﺪّس ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﺷﻮﺩ. ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻤﻞﺗﺨﻠﻴﻪ، ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺤﻠﻴﻪ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳد ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣثبت ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺗﺤﺎﺩﻯ
ﻣﻘﺪّس ﺑﺴﺎﺯﺩ،
ﺗﺎ ﻓﺮﺩ ﺑﺎ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﻭﺍﺣﺪ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻰ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺁﻧﻮﻗﺖ
ﺑﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﺭﺯﺷﻴﺎﺑﻰ، ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻤﻚ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻢ ﺧﻄﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ ﻫﻢ
ﺣﺘﻰ ﺧﻄﺎﻯ ﻭﻯ
ﺻﻮﺍﺏ ﻭثوﺍب
ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، (ﻣﻦ
ﺗﺎﺏ ﻭ ﺁﻣﻦ، ﻭ
ﻋﻤﻞ ﻋﻤﻠﺎ
ﺻﺎﻟﺤﺎ، ﺗﺒﺪﻝ
ﺳﻴّﺌﺎﺗﻬﻢ
ﺣﺴﻨﺎﺕ ). ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺘﻰ ﺿﺪ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻭ
ﺍﺗﺤﺎﺩﺷﺎﻥ، ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻘﺸﻰﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺮ ﺭﻭح
انساﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺳﻠطه اﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭ
ﺩﻝ ﻣؤﻣﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﻓﺮﺩ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﺩﻯ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺗﺰﮐیه ﻮ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮔﺎﻫﻰ
ﭼﻨﮓ ﺑﺎﺭﺯش
ﻤﻴﺰﻧﺪ. ﻣثلا
ﺑﺮﺍی ﺤﻔﻆ
ﺷﺨﺼﻴّت ﺸﺠﺎﻉ
ﺧﻮﺩ، ﮔﻬﮕﺎﻫﻰ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﺒﺎﺭﺯه
ﻮﻇﻠﻢ ﺩﺳت
ﺒﺰﻧﺪ ﻭ ﭘﺸﺖ
ﻫﻢ ﺃﻧﺪﺍﺯﻯ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﺬﺷﺖ ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻨﺪ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻫﺪﻑ ﻭ
ﺟﻬﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ، ﺳﺒﻚ
ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻧﻴﮑﻮ
ﺑﮑﺎﺭﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ
ﺟﻬﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻢ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭﻫﻢ ﺿﺪ
ﺍﺭﺯﺵ، ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺑﺮﺣﺴﺐ. ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺎﺭﺯﺵ
ﺷﺪه اﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ، ﺿﺪ
ﺍﺭﺯﺵ ﮐﺎﺭ
ﺍﺭﺯﺵ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺟﻬﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣثلا
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺧﻮﺷﺎ
ﺁﻥ ﮔﻨﺎﻫﻰ، ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻣﻨﻔﻰ،
ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻭﻣﺤﺮﻙ ﻣثبت
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﻋﻤﻴﻘﺎ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻋﺠﻴﺐ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺻﻮﺍﺏ ﻭ ثوﺍﺏ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﺧﻮﺩ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻪ ﺯﻭﺩ ﺁثاﺭ
ﻣثبت ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ، ﺑﺴوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻌﮑس ﮔﻔﺖ، ﺑﺪﺍ
ﺑﺤﺎﻝ ﺷﺨﺺ ﮐﻪ
ﺁثاﺭ ثوﺍﺏ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ، ﺑﻐﺮﻭﺭ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻴﺪه
اﻧﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻏﻠﻂ ﻭ ﺧﻄﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺭﺯﺵ ﺿﺪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻗﺖ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﺩﻝ
ﺟﺎﻯ ﺩﻭ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﺷﺨص نیز
ﺩﻭ ﺷﮑﻞ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﮐﻨﺪ. ﻫﻢ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭﺻﺎﻝ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﻭﻫﻢ
ﻋﺎﺷﻖ ﻣﺎﻝ
ﻭﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺗﻀﺎﺩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺭﻓﺘﺎﺭﺵ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﭼﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﺧﻮﺑﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺍﻭ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﭼﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﺪﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭ ﺍﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﮔﻴﺮﻯ ﮐﻨﺪ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻭ
ﺑﺪﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻧﺸﻮﺩ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺪﺗﻰ
ﺩﺭﺍﺯ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺑﺎﻧﺘﻘﺎﻡ ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻌﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻗﻄﻌﺎ ﺭﺍﻩ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭ ﻏﺮﻗﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﻃﻌﻢ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭ
ﻟﺬﺗﻰ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﭼﺸﻨﺪ. ﭘس
ﺁثاﺭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ،
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﺗﻀﺎﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻀﺎﺩ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﺑﺎ ﺿﺪ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ، ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻀﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻔس ﻣﺪّ ﻧﻈﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻴﭻ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺮای ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﻀﺎﺩﻫﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﻭ ﺁثار
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻧﺪﺍﺭﻳم ﺠﺰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺑﺪ ﻭﺧﻮﺏ. ﺗﺎ
ﺧﺪﺍ ﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﭼﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﻰ، ﻭ ﭼﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻭ
ﺭﻭﺷﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺑﮑﺴﻰ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺘﻰ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻭ
ثوﺍﺏ، ﻭ ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﻭ ﺻﻮﺍﺏ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺩﻳﺪﻳﻢ ﮐﻪ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﺎﻟﺎﻣﺎﻝ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺷﺪﻩ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﺣﺎﮐﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﭼﻨﺪ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﺮﻳﻚ
ﺭﺍﻫﻰ ﻭﻫﺪﻑ ﻭ
ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﺣﺘﻴﺎﺟﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻫﺎﻯ ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻓﺮﺩ، ﺑﺎﻫﻢ
ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻧﺎﻣﻘﺪّس
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﻭﺡ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺳﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻣﻘﺪﺵ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ
ﻭﻣﻦ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ، ﭼﻪ
ﻃﺮﺩ ﺑﺮﺧﻰ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ، ﻭ
ﭼﻪ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎ ﺑﺎﮐﻤﻚ
ﭘﻴﺮ ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ. ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻫﻢ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺗﻀﺎﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻀﺎﺩ ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺎ ﻫﻤﻪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ، ﺑﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻭ
ﺗﻀﺎﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻭ ﺁثاﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺍﺯ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﺋﻰ
ﻣﺘﻀﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺍﻓﻌﺎل
ﺒﺎ ﻫﻢ ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻌﺠﻮﻧﻰ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺑﺎﻫﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺎ ﺣﺎﻝ ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺑﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﻀﺎﺩ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ، ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺫﻫﻦ
ﻭﻧﻔس ﻭﺩﺭﻫﻢ
ﻭ ﺑﺮﻫﻢ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻧﺒﺮﺩ. ﻫﺮﮔﺰ
ﺻﺎﺣﺒﺸﺎﻥ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﻭﺍﺣﺪ ﺳﻌﺎﺩﺕﺑﺎﺭ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﺧﻴﻠﻰ
ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻋﺎﻗﻠﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻫﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺴﺖ،
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻤﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻳﺎ ﻣُﺮﺩه اﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺳﺮﭘﺎ
ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﻓﺮﻋﻰ اﻴﻦ
ﻧﻔس ﭼﻨﺪ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ، ﻳﮑﻰ
ﺑﻰ ﻫﺪﻑ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺭﺍﻫﻰ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ، ﻭ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺩﺭ
ﺩﻭﺩﻟﻰ ﻫﺎ
ﻭﭼﻨﺪ ﺩﻟﻰ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻫﻴﭻ
ﺯﻣﻴنه اﻯ، ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﻝ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺷﺮﻭﻉ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻳﺶ ﺷﺪ ﺷﺪ، ﻳﺎ
ﻧﺸﺪﻧﺸﺪ، ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭﻫﻴﭻ
ﮐﺎﺭﻯ ﺟﺪّﻯ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺒﺎﺯﻯ ﻧﻔس ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮﻟﻰ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻋﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ، ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻪ
ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ
ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ، ﺩهﻫﺎ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﭼﻨﻴﻦ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﭘس
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ، ﻫﺮ
ﮔﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻣﺪّ
ﻧﻈﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻳﻚ
ﺩﻝ ﻭ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺩﻭ
ﺃثر ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﻓﺮﻋﻰ ﺩﻳﮕﺮ،
ﺍﺣﺴﺎس ﻋﻤﻴﻖ
ﻳﺄس
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻈﺎﻫﺮﺑﻘﺪﺭﺕ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻦ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻳﺄس ﻭ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺰﺍﺭﻯ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﺗﻀﺎﺩ ﻫﺎ ﻭ
ﻫﻮﻳّﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ، ﻓﺮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺩﻫﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻗﺖ ﮐﺸﻰ ﻭ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ ﻣﻰ
ﺟﻮﻳﺪ. ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﺩﻧﻴﻮﻯ، ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ ﻭ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﻪ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺍﺑﺪﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺣﻴﺎﺕ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺧﻮﺍﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻣﺪﺍﺭﻯ، ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﺷﺪﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻳﺎﺍﺯ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺍﺯﻣﻌﻨﻰ ﺁﻥ
ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺣﻴﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﻭ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﺣﮑﻤﻔﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﺣﻴﻠﻪ
ﮔﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻭ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻓﻘﻂ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﻫﺴﺖ. ﻓﮑﺮ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ ﺭﻓﻊ
ﺭﺟﻮﻉ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩُﺭﺩﺍنه ها
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻓﻘﻂ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﻄﺮ ﻧﻴﻔﺘﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺣﺘﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.

ﺍﺯ
ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻬﺎ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺗﻰ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺭﻓﻊ ﺭﺟﻮﻉ ﺍﺯ
ﺗﻀﺎﺩﻫﺎ، ﻭ
ﺩﻭ ﮔﺎﻧﮕﻰ
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺎﻳﺪ، ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻫﻮﻳّﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﺨﺺ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺭﺍ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻳﻚ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﮐﻤﮑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﻊ ﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﺩﻭ ﺩﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻳﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺟﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺟﻮﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻫﺎﻯ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺣﻖ
ﺍﺳﺖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻳﺎ ﺑﻌﺒﺎﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﺍﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﻮﮐّﻞ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻫﺎﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻗﻄﻌﺎ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺼﻠﺤت
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻧﺸﻮﺩ، ﻭ ﺧﻮﺏ
ﺑﺤﺴﺎﺏ
ﻧﻴﺎﺑﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺍﺟﻪ ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻧﻔس
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﮐﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻃﻔﻞ، ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﻮﻳﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﮐﻪ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﻄﻌﺎ
ﺷﮑﻞ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﻧﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ.

ﺍﻣﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻭ
ﺣﻴﺎت ﺟﻨﮕﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﺴﻤﻪ ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﻟﮕﺎﻡ
ﺑﻨﺪﻯ ﺍﺯ ﻧﻔس
ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ، ﻭﻫﻮﻳّﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ،
ﮐﻪ ﻣثلا ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻫﻮﻳّﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ثاﺑﺘﻰ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﺩﻯ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺭﺍﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻏﺎﻳﺖ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻰ ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ
ﺍﻭ، ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻤﺤﺮﻙ
ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﻤﻴﻦ
ﻫﻮﻳّﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﭼﻨﺪ ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ،
ﻭ ﭼﻨﺪ ( ﻣﻦ )
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻧﻔس
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻫﺪﻑ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞﺍﺳﺖ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺎﺹ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭ(ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ)ﺑﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ(ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ)ﺧﺎﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎن
ﻮﺍﺻﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺿﺪ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻧﻔس
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ، ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﺍﺧﻠﻰ، ﻳﺎ
ﻣﻌﺪﻭﻡ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺿﻌﻴﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻠﺎﺵ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺎﺯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﺎﺭ ﻧﻔس
ﻭﺩﺭﻋﻤﻞﺑﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎت ﻮﺁثاﺭﻏﻴﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺻﻔﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﻨﻄﻖ
ﺗﺮﺍﺷﻰ ﻭ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﮔﺮﻯ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻟﺎﺋﻠﻰ ﻭ ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺗﻰ
ﺑﺘﺮﺍﺷﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺩه اﻯ ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻳﺴﺖ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺎ
ﻣﺨﺎﻟفت
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺩﻟﻴﻞ
ﺗﺮﺍﺷﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻬﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟف
ﺪﺭﻭﻧﻰ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻭ
ﺩﻟﻴﻞ ﺗﺮﺍﺷﻰ
ﮐﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺭﺍﺿﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻓﺮﺩﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻋﺪﻡ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ، ﺩﻟﻴﻞ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻣﻦ
ﻫﺎ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ
ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻮﺩﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻗﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻫﺎﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﺪﻫﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮﻯ
ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭ ﺟﺰ
ﺧﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎﻣﻘﺼﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻔت
ﺠﺎﻫﻠﺎﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ، ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻧﻪ ﺣﻴﻠﻪ ﮔﺮﻯ ﻭ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺑﻰ ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺳﺨﺖ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻪ
ﻣﺪﻋﻰ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻧﻪ
ﻣﺪﻋﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻧﻰ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻗّﺖ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﻧﻴﺮﻧﮓ
ﺑﺎﺯﻯ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﺻﻞ
ﺷﻮﻳﻢ، ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻫﻢ ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻭ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻮﺩ، ﺟﺰ ﺧﻴﺮ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﻬﺮ ﻧﻴﺮﻧﮕﻰ
ﮐﻪ ﺷﺪﻩ، ﺑﺪﻝ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻧﻔﻮﺫ ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺩﺍﺩﻩ، ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺷﺎﻋﺮ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﻬﺮ ﺣﻴﻠﻪ ﺭﻫﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ.

ﺻﻔﺖ
ﺳﻮﻡ ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻣﻠﺎﻣﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﻳﺎ ﻧﻘﺪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ. ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻘﺪ ﺧﻮﻳﺶ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻭ
ﺍﻗﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻭ
ﻧﻘﺪ ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ،
ﻫﻢ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﻗﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻭ
ﻧﻘﺪﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺷﺎﻫﺪ
ﻭﺍﺻﻞ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﻤﺮﺍﻗﺒﻪ ﻭ
ﻧﻘﺪ ﺧﻮﻳﺶ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻭ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻧﻘﺪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻓﻌﻞ، ﻭﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭ ﻏﻠﻂ ﻭﻣﻀﺮ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪه
اﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻘﺪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﻌﻞ، ﺟﺰ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﻟﻴﻞ
ﺗﺮﺍﺷﻰ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺭﺍﺿﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻧﻘﺪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ ﻋﻤﻞ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻰ ﺍﺳت
که ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺧﻄﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻌﻤﻞ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻯ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ
ﻋﻤﻞ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ، ﺑﺎﺯ
ﺭﺍﻩ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﻫﺪ. ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺪﻟﻴﻞ
ﺗﺮﺍﺷﻰ ﻧﻴﺎﺯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺣﻖ ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺿﻤﻦ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﻤﻞ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺰﻧﺪ،
ﻫﻴﭻ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺪﻟﻴﻞﺗﺮﺍﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺩﻟﻴﻞ
ﺁﻭﺭﻯ، ﻧﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺗﺮﺍﺷﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﻬﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺧﻮﺩ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻠﺎﻣﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ ﻧﻘﺪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻬﺎ
ﻭﻣﻦ ﻫﺎ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺭﺍ
ﺭﺍﺿﻰ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺭﺷﻮﻩ
ﻭ ﺣﻖّ
ﺍﻟﺴﮑﻮﺕ
ﺑﺪﻫﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻫﺎﻯ ﮐﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻦ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭه
ﺨﻮﺩ ﺩﻟﻴﻞ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩه اﺵ
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺩﻟﻴﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺪ، ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﮔﺮﺩﻥ
ﺑﺤﻖ ﻭ ﺩﻟﻴﻞ
ﺩﺍﺩﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺩﻟﻴﻞ
ﺁﻭﺭﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺷﻮﻩ ﺩﻫﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺎﻓﻌﺎﻝ
ﺟﻨﺒﻰ ﻭ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺰﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻥ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺭﺍ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﮐﻨﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻧﻘﺺ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭﺷﻮﻩ ﻭ ﺣﻖ
ﺍﻟﺴﮑﻮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻃﺮﺡ
ﺍﺭﺍﺩﻯ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺨﺮﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻔس ﻭ
ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ، ﻭﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻔس اﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻋﻠﺖ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﻝ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﻭﻧﺎﺭﺍﺿﻰ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺩﻟﻬﺮﻩ
ﻭﺗﺮس ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﻭﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻧﻔس ﻳﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺧﺪﺍ،
ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻓﻘﻂ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍثر ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻓﻌﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﺎ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ
ﺷﺎﺩﻯ
ﺩﻭﮔﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﺷﺎﺩﻯ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻟﺬﺕ ﺑﻮﺩﻥ، ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﻏﺎﺭﺕ نمودن
ﻧﻔس ﻭﮐﻠﺎﻩ
ﺳﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﺬﺍﺭﺩن اﺳﺖ. ﻋﺎﻣﻞ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻫﺪﻑ
ﺣﻖ، ﺭﻭﺷﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﺰﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﭘﺎﻙ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻋﻤﻘﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻳﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﻳﺪه ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﺿﻰ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺭﺍﺿﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻧﻔس ﻫﻤﻄﺮﺍﺯ
ﻭﻫﻢ ﺳﻄﺢ، ﻭ
ﻳﺎ ﺭﺍﺿﻰ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺯﻳﺮﺩﺳﺖ ﻭ
ﺍﻏﻔﺎﻝ ﺷﺪﮔﺎﻥ.
ﻳﮑﻰ ﺷﺎﺩﻯ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﻭ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻭ
ﻳﮑﻰ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﻢ
ﺳﻄﺢ، ﻭ ﻫﻢ
ﻃﺮﺍﺯﺍﻥ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻳﺎ
ﺯﻳﺮﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺧﺎﺭﺟﻰ. ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺭﻭﺍﻥ،
ﻭﻣﻦ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﻧﻔس
اﺳﺖ، که
ﺒﺤﻴﻠﻪ
ﺳﻬﻤﻴّﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﻭ ﺑﻬﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﻦ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺧﻮﺩ، ﺳﻬﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻫﻢ
ثوﺍﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ثوﺍﺏ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﻫﻢ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ثوﺍﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ
ﮐﻨﺪ، ﻭ ﺳﭙس ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻣﺘﻌﺪﺩﻯ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻳﻚ
ثوﺍﺏ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺤظه اﻯ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍﺿﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺳﺎﻋﺘﻰ
ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺭﺿﺎﻯ
ﻧﻔس ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ ﮐﻪ
ﺁﺭﺍﻡ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻤﺎﺯﻯ
ﻫﻢ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺭﻭﺯﻩ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﻘﻌﺮ جهنّم
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﺨﺼﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺘﺤﺮﻳﻚ
ﻳﻚ ﻣﻦ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، که
ﺪﺭﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺭﺍ
ﻣﺘﻈﺎﻫﺮﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﻦ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻨﻬﺎﻥ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﻘﻠّﺐ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺘﺸﺘﺖ ﻭ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭﻭﻥ
ﻧﻔس ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻓﻌﺎﻝ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺻﺮﺍﺣﺖ
ﻭﻭﺿﻮﺡ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺗﻘﻠّﺐ
ﻭﭘﻨﻬﺎﻧﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻏﻴﺮ
ﺻﺮﻳﺢ ﻭ ﺩﻭ
ﭘﻬﻠﻮ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻮﺷﺶ ﺍﺯ
ﻓﺮﻳﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻏﻴﺮﻭﺍﺿﺢ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺻﺮﻳﺢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻳﻚ ﻗﺴﻤﺖ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﻭ ﺭؤﻭﻑ
ﻭﻗﺴﻤﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺍﻭ
ﻗﺴﻰّ ﻭ
ﻏﺎﺭﺗﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺳﺨﺖ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺳﺨﺖ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻪ
ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ، ﻭ
ﻧﻪ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻪ
ﻧﻔﺮﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﻋﺸﻖ
ﺑﺎﺯﻯ، ﺩﻭﺭی
اﺯ ﺣﻖ ﻭﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﻟﺠﺎﺝ
ﻭ ﻋﻨﺎﺩ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ ﻣﻰ
ﺑﺨﺸﻨﺪ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﻭﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﺁﻭﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﻧﺎ ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ، ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻔس ﻭ ﺫﻫﻦ ﮐﻪ
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻣﺘﺸﺘﺖ ﻭ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ (ﻣﻦ )
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺍﻭ ﻳﻚ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺮ
ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺴﺴﺘﻪ
ﺑﻴﻨﻰ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻚ
ﺑﻴﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻚ ﺑﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺑﻴﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺭﺿﺎﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺃﻧﺪﻳﺸﺪ، ﺟﺰ
ﺗﻚ ﺑﻴﻨﻰ
ﺑﺸﮑﻞ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺟزء
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻚ
ﺑﻴﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺎن ﺨﻮﻳﺶ
ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺣﻮﺍﺩث ﺭﺍ
ﺑﻴﻚ ﭼﺸﻢ
ﻧﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻭﺍﺣﺪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻬﻢ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺧﻞ ﻭ
ﺧﺎﺭﺝ ﺧﻮﺩ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﻙ ﻣﺎﺩﻯ
ﻃﻔﻞ ﺍﺯ ﺷﻴئ ﺑﺎ
ﺩﺭﻙ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻃﻔﻞ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻴئ. ﻫﻤﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺣسّ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺣسّ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻫﺮﮔﺰ ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺻﺪﺍﻯ ﻣﻦ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻔس ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﮑﺎﺭﺵ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪ، ﺗﻀﺎﺩ
ﻓﺮﺩ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﺤﺴﻮس
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻧﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻓﻌﻞ
ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺑﺨﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻣﻦ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ ﻫﻢ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺪﻩ، ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﮐﺎﺫﺏ ﺭﺍﺿﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻨﻴﻦ (
ﻣﻦ ) ﻣﺴﻠّﻂ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻳﻚ(
ﻣَﻦ ) ﻣﺘّﺤﺪ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ( ﻣﻦ)
ﻭﺍﺣﺪ
ﻭﻣﺘّﺤﺪ، ﻓﻘﻂ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.

ﻟﺬﺍ
ﻫﺮﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ، ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ، که ﺪﺭ
ﻭﺍقع ﺠﺒﺮ
ﺫﺍﺗﻰ ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺍﺟﺰاء ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
( ﻣﻦ )ﻫﺎﻯ ﻧﻔس
ﺭﺍﺿﻰ ﺗﺮ
ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻳﻦ
ﻣﻦ ﻫﺎ، ﺩﻟﻴﻞ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﻋﻤﻞ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻦ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺻﺎﺣﺒﺸﺎﻥ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ
ﺣﻖ ﻭﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ ﻧﻔس
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﺧﻮﺍﺳته ﻧﻔس ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻳﺎﺑﺪ، ﺭﻭﺯﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻧﻔس ﻣﺄﻳﻮس
ﺷﺪﻩ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺻﺎﺣﺒﺸﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻔس ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ ﻭ
ﺑﻌﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻣﻦ
ﻭﺍﺣﺪ
ﻭﻣﺴﺘﻘﻞ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺣﻖ ﻭﻋﺪﻝ
ﻭﺧﻴﺮ ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﮕﻬﻤﻴﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻧﻴّﺖ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺤﻖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ، ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﻦ ﻫﺎﻯ ﻧﻔس
ﺍﻭ ﻣﺠﺒﻮﺭﺵ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻭ ﺍﺯ
ﮐﺎﻧﺎﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺴﻨﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻦ
ﻫﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﻦ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻣﻨﻈّﻢ ﮐﻪ
ﺗﺎﺑﻊ ﺭﺋﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﻋﺠﻴﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻨﺪ ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ،
ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩ، ﺑﺎ
ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﺍﻟﺂﻥ
ﮐﻪ ﺍﺷﻚ
ﺗﻤﺴﺎﺡ ﺑﺮ
ﻣﺎﺟﺮﺍﺋﻰ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻣﻰ ﺭﻳﺰﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻟﺤظه
اﻯ ﻗﺒﻞ، ﻗﺴﺎﻭﺕ
ﻭ ﻇﻠﻢ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻟﺤظه
اﻯ ﺑﻌﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻧﻔس
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺭﺍ
ﻳﻚ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﺩﺳﺖ ﺑﺼﻔﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺰﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﻧﻴﺮﻧﮕﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺮﻳّﺖ ﺯﺩﻥ
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﺟﻨﮓ ﻃﻠﺐ، ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺩﻡ ﺩﻝ
ﺭﺣﻢ ﻭ ﺻﻠﺢ
ﻃﻠﺐ ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺨﻮﺩش نیز
ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺎﺁﮔﺎه
اﺳﺖ ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﺮﺍﺭ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺍﺯ ﻋﻠّﺖ
ﺗﻀﺎﺩ ﻫﺎﻯ ﺩﺭﻭﻧﻰ،
ﻭ ﺗﻀﺎﺩ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻭ
ﺍﻗﻮﺍﻝ ﺑﺎﻫﻢ
ﻭ ﺑﻨﺎﻡ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﭘﻮﭼﻰ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻋﻴﻦ ﭘﻮﭼﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺻﺪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﺘﻀﺎﺩ، ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻭﺍﺿﺤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺪﻑ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎ ﺩﺭ
ﻋﺪﻡ ﺩﺭﻙ ﻭﺧﺎﻣﺖ
ﻭ ﺗﺸﺘﺖ ﺍﻳﻦ
ﻫﻮﻳّﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺗﻨﺎﻗﻀﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ، ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻰ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺪﻗّﺖ ﻭ
ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣثلا ﻧﻔس
ﭘﻮﭺ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻔس ﭘﺮ ﺑﺎﺭ
ﺍﺯﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﺪ، ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺎﺋﻞ
ﺷﻮﺩ، ﺑﺎ ﻋﻤﻞ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ، ﻭ
ﺑﻪ ﺩلی ﺒﺎ
ﺻﻔﺎ ﻭ ﺧﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺗﺤﻠﻴﻪ
و تعلیم ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﭘﺮ
ﺑﺎﺭ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﺨلیه
ﺴﺎﻟک اﺯ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﭘس
ﺍﻳﻦ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﻋﺪﻣﻰ
ﻭ ﺿﺪ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘﻮﭼﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻔﺴﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻣثبت ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺍﺳﺖ. ﭘﻮﭼﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻭ
ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﻌﻠﻰ،
ﻭﻗﺒﻠﻰ. ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﻘﺶ
ﻣﻮﻫﻮﻡ ﻭ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﭘﻮﭺ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻤﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ ﺍﻳن
ﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺷﮑﻞ
ثاﺑﺖ ﻭ
ﺣﻘﻴﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻮﻳّﺖ
ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻳﻦ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﻫﻮﻳّﺘﻰ
ﮐﻠﻴشه اﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻪ
ﻓﮑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺒﻴﻪ ﻓﮑﺮ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﺗﻔﮑﺮﻯ
ﺑﮑﺮ ﻭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻮﻳﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻬﺎﻯ، ﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻰ
ﻫﻮﻳّﺘﻰ ثاﺑﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻠﻮﻥ
ﺍﻟﻤﺰﺍﺝ ﻭ ﺩﻣﺪﻣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﮐﻠﻴشه اﻯ ﻭ
ﻗﺎﻟﺒﻰ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﻭ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻧﻪ
ﺗﻔﮑّﺮی ﺁﺯﺍﺩ
ﻭ ﺑﮑﺮ. ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻨﺦ ﻭﺍﺣﺪ، ﻭﺭﺍﻫﻰ
ﻭﻫﺪﻓﻰ ﻭﺍﺣﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭﺩ ﺑﻰ
ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺣﻴﺮﺕ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،
ﻭ ﺍﻓﺴﻮس ﺍﺯ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪگی
اﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﺎﻡ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ، ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﺳﺨت عذاﺏ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺍﻍ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻫﻢ ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ، ﻭ
ﺩﻳﺪ ﺫﻫﻨﻰ، ﻭ
ﺩﻳﺪﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺩﻳﺪﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﻳﺪ
ﺫﻫﻨﻰ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻧﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻧﻪ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺩﻳﺪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺑﺎﺯ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺴﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻋﻘﻞ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ، ﺩﻳﺪﻯ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺤﻘﻴﻘت
ﻤﻴﺒﺎﺸﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺎ
ﺧﺎﺭﺝ ﺭﺍ، ﻧﻴﺰ
ﻭﺍﻗﻊ ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﺧﻮﺩﺵ
ﻫﺴﺖ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺪﻳﺪﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﺍلاّ ﺩﻳﺪ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ، ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
در ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﻳﺪﻯ ﺣﺴّﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ
ﺩﻳﺪﻯ ﻣﻄﻠﻖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ، ﺑﺪﻳﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﺍﻗﻊ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻊ ﺣﺎﻟﻰ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻊ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﻳﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻓﻘﻂ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
امروز بشری
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻭﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺣﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻮﺍﻗﻊ
ﺍﻣﻮﺭﻯ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭ
ﺟﻬﻞ ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﻳﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﺴّﻰ
ﻭ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ، ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺧﺎﺭﺝ ﻫﺴﺖ ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺑﺎ ﻫﻤﻪ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺩﺭ
ﺧﺎﺭﺝ. ﺍﻣﺎ
ﺩﻳﺪ ﺫﻫﻨﻰ
ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﻮﺩ ﺫﻫﻦ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺍﺯ ﺣﺴﻴّﺎﺕ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺍﺳﺖ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺩﻳﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻯ، ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺎﺑﺎ. ﻭ ﺩﻳﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ،
ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺨﻠﻮﻗﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺍ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻭﺭ، ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺒﺎ ﺭﻭﺵ ﻣﻬﺪﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ
ﺗﺸﻴّﻊ سلوکی ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺼﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎن ﻮ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺳﺘﺎﻳﺸﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺩﻯ ﺷﻨﻴﺪﻯ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻘﻞ ﻋﻈﻴﻢ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻣﻨﻴﻊ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮔﺬﺭﻧﺎﻣﻪ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺁﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ ﺑﺎ
ﻣﻦ ﻣﮑﺎﺗﺒﻪ ﻭ
ﻣﺒﺎﺣثه اﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻢ، ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻗﻠﺒﻢ
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺑﮕﻮﻳﻢ،
ﺳؤﺍﻟﺎﺕ ﺗﻮ ﺩﺭ
ﺑﺍﺭﻩ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺗﻮﺟﻬﻰ ﻫﻢ
ﺑﺨﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻧﮑﻦ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻬﺪﻯ
ﺧﻴﻠﻰ ﺩﻭﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﻭﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﻣﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻞ ﻭ
ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺘﻔﺎﻫﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺟﺎﻣﻌﻰ ﮐﻪ
ﮔﻮﻳﺎﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﻄﻮﻥ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩ، ﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﺭﺯﺵ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺳﻴﺮ ﺍﻟﻔﺎﻅ،
ﻭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﻄﺎﻣﻄﻠﻖ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ،
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻋﻢ
ﺍﺯ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ، ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺩﻧﻴﺎﺋﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺍﺯﺯﻣﻴﻦ ﺗﺎ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﺩﻗّﺖ ﮐﻨﻰ، ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﺣﺎﻝ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻏﺮﻳﺰﻯ ﻭ ﺣﻖ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻏﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻳﺎ
همان ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺰﺭگ ﺴﺎﻝ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺗﻀﺎﺩ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﺩﺭﺍﺻﻮﻝ ﻭ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﻗﻮﺍﺭﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎن
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭنه
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﺝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ﻭ
ﺑﺤﻴﺮﺕ ﻭ
ﺳﺮﺩﺭ ﮔﻤﻰ، ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﻋﺪﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻣﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ، ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻔس ﺁﻧﻬﺎ
تسلیم ﺷﻮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺣﺎﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ، ﺣﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻳﮋﻩ ﻭ
ﺧﺎﺹ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻭ
ﻗﻮﺍﻋﺪﻯ ﺣﻖ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﺸﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺣﺎﻝ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﮑﺮ ﻭ
ﺧﻴﺮ ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﺑﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻝ که
ﺪﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﻘﻄﻪ
ﺷﺮﻭﻉ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺧﻴﺮ، ﺑﮑﺪﺍﻡ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻭ ﻋﺸﻘﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺳﺮﺍﻍ ﺩﺍﺭﻳﻢ،
ﻗﺪﻡ ﺍﻭﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮ ﻫﺮﭼﻪ
ﺳﻌﻰ ﮐﻨﺪ ﺑﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩ، ﻭﺑﺎﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ،
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺟﺰ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﻭﺍﺻﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺸﻨﺎﺧته اﻧﺪ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ.

ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻰ ﺗﻮ
ﺳﻌﻰ ﺑﮑﻦ ﻭ
ﺑﮕﻮ، ﺣﺎﻟی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎﻫﻢ
ﻫﺴﺖ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺣﺎﻝ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻭﻟﻰ ﻗﻄﻌﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﻰ
ﺭﺍ، ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺣﺎﻝ ﻓﻨﺎ، ﻭ
ﺑﻘاء ﺩﺭ ﻓﻨاء
ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻝ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺣﺮﻑ ﺍﻭﻝ
ﮐﻠﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺣﺮﻭﻑ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻌﺪﻯ ﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﻮﺧﺖ. ﺟﺰ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺧﺪﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮی ﻮﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻪ ﺁﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ ﻭ
ﻓﻨﺘﺎﺳﺘﻴﻚ، ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﺧﻴﺎﻟﻰ
ﻭﻣﻮﻫﻮﻡ ﻣﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺏّ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺁﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی ﺘﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺣﻘّﻪ،
ﺑﺤﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻧمی ﺭﺳﺎﻧند.
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺑﺎ ﺭﺍ
ﮐﻠﺎﻓﻪ ﮐﻨﻰ، ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﻤﻮﺩﻩ،
ﺑﺘﻮ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺎﻧﻢ. ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻥ
ﺷﻮﻯ ﻭ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﮔﺮﺩﻯ. ﺍﻣﺎ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻣﺂﺏ،
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﻋﻠﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﻰ. ﺗﻌﺼّﺐ
ﻧﺪﺍﺭﻡ، ﺣﻖ
ﭼﻨﻴﻦ ﺟﺰﻣﻰ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻣﺮﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﭼﻨﻴﻦ ﺟﺰﻣﻰ
ﺑﮕﻮﻳﻢ.

ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻔس
ﺁﺷﻔﺘﻪ ﻭ
ﻗﻴﺮﮔﻮﻥ
ﻓﻌﻠﻰ، ﻭ
ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ
ﻣﻴﺴّﺮﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻧﻪ ﻏﻴﺮ ﺁﻥ. ﺍﻳﻦ
ﺟﻤﻠﻪ ﭼﮑﻴﺪﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎﺑﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ ﺳﻰ
ﺳﺎﻝ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻭ ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻭ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ. ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ،
ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺮﺍثی
ﻧﺪﺍﺭﻡ. ﻭﺣﺘﻰ
ﭼﮑﻴﺪﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺂﺯﻣﺎﻳﺶ ﺁﻥ
ﻣﻰ ﺃﺭﺯﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺑﻰ ﻧﺼﻴب
ﻤﺎﻧﺪﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ، ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺳﺖ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ. ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺮ
ﮐس ﮐﻪ ﻣُﺮﺩ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﺶ ﺭﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺖ ﻣﺮﮒ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﻥ ﭼﻨﺪ ﺟﻤﻠﻪ
ﮐﺘﺎﺑﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻏﻴﺒﺖ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ، ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺣﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﻭ ﺩﺭ
ﺭﻭ ﺷﺨﺺ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﻏﺎﻳﺐ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﺧﻮﺵ
ﻭﺑﺶﻫﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻫﺴﺖ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎﺑﺎ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻳﻢ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻋﺰﻳﺰﺍﻧﻢ
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩﻡ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻢ ﻭ
ﺑﺒﻴﻨﻢ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ، ﻳﺎ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺎﺋﻞ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﻦ، ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻋﺼﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻦ
ﮔﻮﺵ ﻓﺮﺍ
ﺩﻫﻨﺪ. ﺭﺍﻫﺶ
ﺁﺳﺎﻥ، ﻭﻟﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺍﻣثاﻝ ﺗﻮ، ﮔﺮﺍﻥ
ﻭ ﻧﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ. ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﺕ!!

M011

ﻧﻔس
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﻭﺫﻫن
ﺨﻮﺩﺁﮔﺎﻩ، ﻳﺎﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺁﻥ

ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻳﺎ
ﺫﻫﻦ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺎ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﻳﺎ ( ﻣﻦ)
ﺷﺨﺺ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻮﻳّﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺣﺎﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻫﺎ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﺻﻞ ﺍﺻﻴﻞ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﺭُﺷﺪ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﺭﺷﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎ ﻭﺧﻄﺎﻫﺎ. ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ رشد
در ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺳﻌﻰ ﺑﺘﺨﻠﻴﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻔس، ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﻤﻪ
ﺁثاﺭ
ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺤث ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، رشد
آنان ﺑﻤﺮﺗﺒﻪ
ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﻭﺷﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻥ
ﺑﻌﻘﻞ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺍلاّ
ﻗﻬﻘﺮﺍ است.

ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
(ﻣﻦ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ)
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺳﺮﺍﻍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺳﻠﻮﮐﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺗﺠﺮﻳﺪ عُقده
ها ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺏ ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺭﺍﻫﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ، ﻫﻤﻪ
(ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ)ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ، که
ﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺁﻥ
ﺷﻮﺩ. ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﮑّﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻇﻬﻮﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻧﮋﺍﺩﻫﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺮ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺗﺮ، ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮکی ﺒﻬﺘﺮ
ﻭﻣؤثّر ﺗﺮ ﻭﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺭﺍﺋﻪ مینمایند.
ﺭﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ و
تصوّف ایرانی
آریائی ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ ﺗﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. که
اﮔﺮ ﺍﻭﻟی
اﻟﻌﺰﻡ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﻢ
ﻣﺒﻌﻮث ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷند، ﺍﻳﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﺑﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺁﻥ، ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ،
ﻭ ﺑﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ، ﺍﻳﻦ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺗﺰﮐیه اﻯ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﻧﻪ
ﺗﺮ، ﻭ ﻫﻢ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﻫﻢ
ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎ
ﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﺩﺭﺳلوﻙ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎی اﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﻙ
ﺷﻬﻮﺩی ﻮﻟﺎﻳت
علیّ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ، ﻏﻴﺮﻣﻤﮑﻦ
ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ، ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﺁﻳﺪ، ﻋﺰﻳﺰﻡ
ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ
ﺑﺎﺑﺎ ﺷﺨﺼﺎ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺮﺡ ﻣﻔﺼّﻞ
ﺭﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺍﮔﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻋﻤﻞ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺎﺷﻰ، ﺩﺭ
ﻓﺮﺻﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﻚ ﺳﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺗﺎ ﻣﻘﺪمه اﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺒﺎﺣث ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻳﺎ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ، ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻮجوﺩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺽ ﮐﻪ
ﻧﻔس ﺭﺍ ﺫﻫﻦ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺑﺎ
ﺩﻭﻗﺴﻤﺖ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﻔس
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﺎ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ، ﭼﻮﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ(ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ) ﺑﻨﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ(ﺭﻭﺡ
ﻣﻘﺪّس) ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ، ﻭﺳﭙس
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ،
ﺷﺮﺡ ﻣﻨﺎﺳﺒﻰ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺁثاﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺻﺎﻟحه
اﺻﻠﺎﺣﻰ، ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺻﺎﺩﻗﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺳﺎﻳﮑﻮﺃﻧﺎلایز،
ﺍﻳﻦ ( ﻣﻦ ) ﻳﺎ
ﺣﺎﻓﻈﻪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻮﻳّﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ، ﺑﺨﺼﻮص
ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺸین
اﺳﺖ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ،
ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﮑﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ، ﺑﺮﺍﻯ(ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ) ﺩﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻮﻳّﺘﻰ ﮐﻪ
ﻟﺤظه اﻯ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺟﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ، ﻭ
ﺩﺭ ﺃﻣﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻭ ﻣﻴﻞ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ، ﻭﮐﺴﺐ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ
ﭘﺴﺘﻰ ﻃﻠﺒی
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎن هست، ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﻴﺎﻝ ﻧﻔس ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻫﺎﻯ ﻫﻤﮕﺎن
اﺯ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻓظه ﻮ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ، که
اﻳﻦ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎت
ﺮﺍ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮ ﻣﺎ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺫﻫﻦ ﻧﻔس
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﻣﻴﻞ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﻄﻌﻪ ﺳﻨﮕﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺳﻘﻮﻁ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺎﺭ، ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﺩﺭجه
ای ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﻧﻔس
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ ﻭ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺎ ﻭﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﺠﻴﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣثلا
ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ، ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺷﺠﺎﻉ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺁﻏﺎﺯ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻧﻔس ﻭ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺩﺭ
ﺍﺭﺯﺷﻴﺎﺑﻰ
ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ، ﻭﻧﻴﺰﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻋﻘﻞ ﺍﻳﻦ ﻧﻔس
ﻤﺎ، ﺩﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻴﻬﺎﻯ
ﺍﻳن اﺭﺯﺷﻬﺎ
ﺩﺭﺗﺤﻤﻴل
ﻤﻄﺮح هستند. ﻭﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
اﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺑﻬﺎنه
میباشند، ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺎﺯ
ﻧﻔس ﺑﻮﺩه اﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ، ﺗﺬﮐّﺮﻯ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭﻧﺎﻓﻊ
ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺑﺪﻫﺪ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻤﺒﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻧﻔس
ﻮﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﺑﺎ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺗﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺁﻥ
ﺷﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺭﺍﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ثبت
ﻧﻤﺎﻳﺪ، که
ﺒﻴﺎﺩ ﻣﮑﺮﺭ
ﺍﻧﺴﺎن ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫمه
ﺘﺬﮐّﺮﺍت
ﻮﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻣﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ، ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺳﻮﺩ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﮐﻮﺭ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺑﻰ
ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﻣﺘﻀﺎﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺑﻐﻠﻂ ﻧﺎﻡ
(ﺍﺭﺯﺵ) ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺬﺍﺷته
ایم ﻮﻳﺎ
ﮔﺬﺍﺷته اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﺴﺒی اﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺣﺘﻤﺎ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻧﺠﺎت ﺒﻬﻤﺮﺍه
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺠﺎب ﻮﻣﺎنع
ﺘﺰﮐیه ﻨﻔس
ﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی اﺳﺖ. چه
ﺒﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴته ﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻳﻢ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺩﺭﺳﺮ
ﺑﺰﻧﮕﺎﻩ، ﻇﻬﻮﺭ
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﺍﻧﻪ
ﻭ ﻣﻌﺠﺰه اﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﮐﺎﻣﻞ ﻳﺎ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻭﺑﻴﺎﺩ ﻣﻰ
ﺁﻭﺭﺩ. ﮔﻮﻳﻨﺪه
اﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻟﺤظه اﻯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻧﻪ
ﻟﺤظه اﻯ ﺧﻤﻮﺷﻰ،
ﻳﺎ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻯ
ﭘﺮﺕ ﻭ ﭘﻠﺎ
ﮔﻮﺋﻰ. ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﻭ
ﺑﺮﻭﺍﻧﻰ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺁﺏ، ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﻭ ﻓﻮﺭﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، که
ﺤﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻠﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺘﻌﺠبّ ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﺗﺄﮐﻴﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻴﭻ
ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﻧﮕﺮﻓته اﻧﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﺎﻓته ﻮ
ﺑﺪﻭﻥ ﻗﺼﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺣﺎﻓظه کرﺩه
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
مثل ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس، ﺩﺭ
ﮔﻮش ﺪﻝ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬی
ﻤﻄﺎﻟﺒﻰ ﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ، ﻭ ﺍﺯ
ﻏﻴﺮ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻳﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻫﺮ
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺭﺩﻭﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺁﻭﺭﺩه
اﻧﺪ ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎ
ﮐﻢ ﻭﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻝ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻭﻝ ﺁﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﮐﻪ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺳﺖ، ﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﻴﻀﻰ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺁﻧﻬﺎ
که اﺯ ﺧﺪﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻓﻴﻀﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﻓﮑﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺑﺎﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﻳﻦ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﻋُﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎی
عقلی ﻭﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ، ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻦ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺤﺎﻓﻈﻪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩه اﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﭼﻪ
ﺑﻰ ﺩﻳﻦ ﻭﻳﺎ
ﺑﺪ ﺩﻳﻦ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﻭﺑﻬﺮﻧﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺁﻥ ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻏﻠﻂ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻧﺴﺒﻰ ﻭ
ﺳﻄﺤﻰ ﻭ ﺣﻘﻴﺮ
ﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺣﺎﻓﻈﻪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺟﻮﻉ
ﻧﮑﻨﻴﻢ، ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﻨﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ، ﺑﺎﺯ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺑﺎﻫﻢ،
ﺑﻄﻮﺭ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ، ﻭﻳﺎ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻭﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺷﺪﻩ، ﺑﺤﺎﻓظه
ﻤﻴﮑﺸﺎﻧﺪ، ﻭﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﮑﺮﺩه
ﺒﺎﺷﻴﻢ ﺣﻔﻆ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺑﺪﺗﺮ ﮐﻪ
ﺍﺳﻴﺮ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺷﺪﻩ
اﻳﻢ ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﻌﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﻭﺭﻩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺷﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ، ﻭ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻧﻔس ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﺒﻮﺩﻩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺍﺩه ﻫﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺎﻟﻰ
ﻭﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺭﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ، ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺷﺮﺍﻗﺎﺗﻰ
ﻭﻟﻮ ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ، ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺑﻔﮑﺮ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻣﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﺑقه اﻯ
ﻧﺪﺍﺷته اﻳﻢ، ﭘس
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﮐﻤﺘﺮ، ﻭﺳﭙس
ﺭﻭ ﺑﻔﺰﻭﻧﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﺗﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻘﺪﺭ ﻭ
ﭼﻄﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻓﮑﺮ
ﺍﺯ ﻧﻔس ﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻞ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻌﻨﻮﺍن
عباﺩﺕ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻮﮐّﻞ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺗﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺩﻋﺎﻫﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻋﺮﻭﺡ ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭﻭﺻﻮﻝ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﻟﻮﺍﺯﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﺭ ﺻﺒﺮ
ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻋﻘﻞ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻃﻠﺒﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻘّﻪ ﻗﺒﻞ
ﻣﺤﻤﺪ، ﮐﻢ ﻭ
ﺑﻴﺶ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻗﺸﺮﻯ
بدور ﺍﺯ ﺭﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ،
ﻭ ﻣﺘﺠﻠّﻰ ﺩﺭ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ ﭼﻴﺰﻯ، ﺟﺰ(ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺪﺍﺭﻯ)ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﮔﺸﺘﻦ ﻭ
ﻗﺪﻣﻰ ﺑﺠﻠﻮ
ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻦ است.
ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺷﺮﻙ
ﺁﻣﻴﺰﻭﻋﻘب
ﺮﻭی ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺳﻤﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎن
هستند، ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣؤﻣﻦ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗب
ﺸﻬﻮﺩی
ﺪﺭ(ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻠﻪ)ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ، ﺣﺘﻰ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻓته اﻧﺪ. ﺍﻳﻦ(ﺍﻳﻤﺎﻥ)ﻫﻤﺎﻥ(ﺍﻭﻡ
ﻳﺎ ﻳﻮﻡ)ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﺑﻬﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎﻧﻮﺑت
ﺒﻤﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮن ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪ، که
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭبّ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺰ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ،
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﻧﺎﻡ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺁﻧﺮﺍﮔﻔﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻧﺎﻡ
فارقلیط
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺎﺭﮔﻔﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺯﺭﺩﺷت که ﻧﺎﻡ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ، ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻧﺎﻡ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺷﻴﻮﺍ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺴﻠﻴﻘﻪ ﺧﻮﺩ،
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺪﻝ
ﻭﭼﺸﻢ ﺩﻝ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻭﺗثبیت
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ، ﺁﻧﮕﺎﻩ(ﻣؤﻣﻦ
ﺍﻣّﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻡ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ.
ﻭﺍلاّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
(ﺍﻣّﺖ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ)ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺍﮔﺮ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ( ﺃﻣِﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺸﺪﻳﺪ
میم )ﻭنه که
معنی کنیز
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ(ﻣﻠّﺖ)ﻭﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ(
ﻗﻮﻡ)ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﻋﻨﺎﻳﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
(ﻣﻐﻀﻮﺏ ﻋﻠﻴﻬﻢ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺿﺎﻟّﻴﻦ
ﮔﻤﺮﺍﻩ، ﻳﺎ
ﺟﺎﻣاندﻩ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ،
ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻋﻘﺎﺏ ﻭ ﻋﻘﺒﻪ،
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
کارمائی
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ، ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎله ﺪﺭ ﭘﻴش
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ،
ﺩﺭ (ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ)ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺭﺍﻩ ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ، ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ(ﺃﻫﻮ)ﺭبّ
اﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﻭﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ،
ﺍﮔﺮ ﻣﺎ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻴﻢ، ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻬﻢ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻓظه
ﻮﻧﻔس ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ ﺍز (
ﻣﻦ ) در ﺁﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﺎﻝ
ﻓﻨﺎ
ﻭﺻَﻤﺪﻳّﺖ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﺪﻳﺪﻥ،
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ،
ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ، ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍثرﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﻨﮕﺴﺎﺭ ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ، ﻭﻧﻔس
ﻭ ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺰﺑﺎﻥ علم ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺰﻣﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻧﮑﻨﻴﻢ، ﺗﺎ
ﺑﺎﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﺎﺹﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ
ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻳﺎﺑﺪ،
ﺩﻳﮕﺮﻓﮑﺮ ﻫﻢ
ﭘﺮﺳﻪ ﺯﺩﻥ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ( ﻣﻦ) ﻳﺎ
ژنتیک روحی
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﻓﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﺎﺻﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻘﻞ ﺳﻄﺢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ، ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ.
ﻭﺑﺎ ﺍﻳن
ﺘﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﻣﺎنع
اﺯﺟﻮﻟﺎن ﺬﻫﻦ
ﻭﻓﮑﺮ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫ
ﻤﻴﺸﻮﻳﻢ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﭼﻨﻴﻦ ﻓﻴﺾ
ﻭﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺳت ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻓﻴﺾ ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﻓﺼﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺎﺭﻯ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ، ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻬﺪی ﻤﻮﻋﻮﺩ،
ﻭﺻﺎﺣب
اﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ
ﺑﺠﻮﺋﻴﻢ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨکه
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎل
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﺭﺍﻩ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺷﻴﻌﻴان ﻏﻴﺮ
ﺷﻴﻌﻪ.

ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﻳﺎ (ﻓﮑﺮ
ﻓﮑﺮ ﻧﮑﺮﺩﻥ)، ﮐﻪ
ﺍﺯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻣﺘﻨﺎﻗﺾ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺿﺢ ﻭ ﺭﻭﺷﻦ
ﻭ ﺑﺪﻳﻬﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻨﻈﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺴﺘﻠﺰﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻣﺎ ﺑﻪ
ﺁﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺪف ﻔﮑﺮ
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﭘﺮسه ﺰﺩﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺧﻮﺍب ﺤﻔﻆ
ﻭﺯﻧﺪه ﻨﺸﺎن
ﺪﺍﺩن اﻳﻦ
(ﻣﻦ)ﻭﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻔس ﺑﻤﻘﺎﻡ
(ﻣﻦ) ﺧﻮﺩ
ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﻴﺴﻰ ﻭﻣﺤﻤﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣُﺮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺮﮒ
ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ ﻭ
ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺭﻫﺮﻓﺘﻪ
ﻭﻣﺸﻴّت اﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺃﺯﻟﻰ ﻗﺒﻠﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ. ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ، ﻭ
ﺷﻬﻴﺪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ ﺟﺎﻯ
ﺗﺮس
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻣُﺮﺩﻧﺪ
ﺳﺮ ﻣﻮﻋﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺩه اﻧﺪ. ﺑﺪﺷﺎﻧﺴﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩﻩ، که
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎت
ﺃﺯﻟﻰ ﮐﺎﻓﻰ
برای بازگشت
بخلق ﻧﺪﺍﺷته
اﻧﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺩﺭﻓﺼﻞ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﻨﺎم
ﻨﺴخ ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺑﺎ
ﺗﺼﺮﻑ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﮐﻨﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﭘﻴﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﭘﻴﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﻨﺪ،
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﺍﻭﻳﺴﻰ
ﺩﺭﺍﺳﻠﺎﻡ
ﮔﻔته اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ
ﻭﻳﮋﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻣﻦ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺵ ﺑﻮﺩﻡ، ﻭ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺑﻪ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻡ. ﺍﻳﻨﻚ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺮ ﻣﻌﻠﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓت
ﻮ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ؟

ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ
ﺑﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﮔﻔﺖ. ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﺎ
ﺩﺭﺧﻠﺎﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﻳﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺍﮐثرﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ که
ﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭت
روح ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
را ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﭘس اﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮش
ﺮﺣﻤﺎﻥ، ﻫﻔت
ﺒﺎﺭ شهود ﻗﻮس
ﻨﺰﻭﻝ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ
ﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﺃﻣﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺑﺸﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺠّﺖ
ﺍﻟﺎﺳﻠﺎمی
ﺪﺭﺭﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻴﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺖ، ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻧﻘﺶ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺮﮔﺶ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺘﻌﻴﻴﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻌﺮﻓﻰ

ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﺻﺤﻨﻪ ﻏﺪﻳﺮ
ﺧﻢ ﻧﻴﺰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺍﻣﺎ
ﺣﺎﻓظه اﻯ ﮐﻪ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﭘﺮﺳﻪ
ﺯﺩﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﻭﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﺑﻰ ثمر ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﻓﮑﺮ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﻧﻔس
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺩﺷﻤﻦ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﻭ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺠﺰ ﺑﺎ
ﮐﺸﺘﻦ ﻧﻔس
ﺨﻮﻳﺶ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺫﻫﻦ، ﺭﺍﻩ
ﺧﻠﺎﺹ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ، ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻤﺎ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻣﺮﺩﻩ
ﻫﺮﮔﺰ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺰﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺰﻧﺪﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺮﺩﻩ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻋﻤﻞ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭ
ﺗﺪﺍﻋﻴﻬﺎ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺮﻭﺳﻚ ﮐﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﻤﻞ ﮐﻮﻙ
ﮐﺮﺩﻥ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻤﺎن
ﺴﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﺷﺪﻥ
ﻭﺍﻧﻌﮑﺎس ﺸﺮﻃﻰ
ﺷﺪﻥ، ﻭﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻣﺤﻴﻂ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﺭﺯﺵ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺗثبیت ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ، ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﺎﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ،
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺷﺪﻩ ﻫﺎ،
ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎ
ﺭﺍ ﺣﺬﻑ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺣﺬﻑ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻴﻠﻰ ﺷﺒﻴﻪ
ﮐﺸﺘﻦ ﻧﻔس، ﻭ
ﻫﻴﭻ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺨﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ،
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ ﻣﺎ
ﺑﻨﻔس ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ.
ﻳﺎ ﻋﺎﺷﻖ
ﺑﻮﺩﻥ ﻧﻔس ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺨﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻮ ﻗﺘﻞ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﻰ، ﭘﻴﺮی
ﺒﺤﻖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺍﺻﻞ ﻫﻔﺖ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ. ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ ﺣﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﺮﺗﺎﺏ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻦ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻣﻦ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻥ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻔس
ﭘﺎﻙ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻣﻦ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻫﻔﺖ
ﺑﺎﺭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺍﻧﺎ
ﺍﻟﺤﻖ ﺍﻣثاﻝ
ﺣﻠّﺎﺝ ﺗﺤﻘﻖ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻦ ﻭﺍﺻﻞ
ﺭﺑﻄﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻚ ﻣﻦ ﻳﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺣﺎﻝ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻌﺎﻟﻢ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻢ، ﺩﺭ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﺤﻘّﻖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺎ ﭘﺮﺳﻪ ﺯﺩﻥ
ﻫﺎ ﻭﺗﺪﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﮑﻨﻴﻢ، ﺍﮐثرا
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ،
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺑﻨﻔس
ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩه
اﻳﻢ، ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭ
ﺑﻬﺮﺟﺎئی
ﻭﻧﺘﻴجه اﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ که ما
موافقت ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﻳﻦ ﭘﺮﺳﻪ
ﺯﺩﻥ ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮ،
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻓﮑﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ، ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ﻭ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﮐثر ﺣﺎﻟﺎﺕ،
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻭﻓﮑﺮ
ﺭﺍﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮑﻨﻴﻢ، ﭼﻮﻥ
ﻓﮑﺮ ﻣﺴﻴﺮ
ﻣﻌﻴّﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﺪﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻫمه ﻓﮑﺮ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻥ ﺳﻮﻕ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻰ ﻓﮑﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﺎﻝ، ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﻋﺪﻡ ﻫﻢ ﺑﻰ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﺪﻓﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺟﺰ
ﻫﺪﻑ ﻭ ﻏﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻣﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ هدف
وﻏﺎﻳﺘﻰ ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻴﻢ،
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ ﺩﺭ
ﻣﺴﺘﻰ ﻭ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻰ، ﻭ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔس
ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺍﺑﻠﻴس ﺟﻬﻞ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣثلا
ﺍﮔﺮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻟﺤظه ای
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﮐﻨﻴﻢ. ﻳﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺬﮐّﺮ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺩﺍﺩه
اﻳﻢ. ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺯﻯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﻧﻔس ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﻭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﺗﻤﺎﻡ
ﻓﮑﺮ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﻣﺎن ﺪﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻓﮑﺮ
ﺑﻪ ﺁﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻭ
ﻣﺴﻠﺴﻞ
ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﺑﺪﻫﻴﻢ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﮑﺮ ﻫﻢ ﻗﻄﻊ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﮑﺮ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻓﮑﺮ، ﺟﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. مثل ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺤﺖ
ﻧﻈﺮﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ،
ﻳﺎﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺗﺮی ﺪﺍﺭﺩ،
ﺍﺯ ﻧﻔس ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻣﺎ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻳﺎ
ﻣﻦ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻣﻦ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮﻯ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﺭﻩ ﺑﻮﺩﻩ، ﺗﺤﺖ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻣثاﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎ
ﭘﺮﺩﻫﺎﻯ ﺭﺍ
ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﻭﻯ ﺁﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ
ﺗﻮﺟﻪ، ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﻢ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻓﮑﺮ ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﺪﺍﻭﻣﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﻄﻌﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻭﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻟﻴﻞ ﻳﺎ
ﺑﻬﺎنه اﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﻢ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎ
ﻓﮑﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺍﺯﺣﺎﻓظه
اﺳﺘﺨﺮﺍﺝ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﻭلی ﺒﺎ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﻟﺤظه
ﺒﻠﺤﻈﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﺎ، ﻭﺍﺭﺩ
ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ
ﺷﺪه اﻳﻢ، ﻭ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺟﺪﺍ ﮔﺮﺩﻳﺪه
اﻳﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻦ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺑﮑﻨﻰ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺳﺘﺎﺩ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﺮﺩ، ﻭ ﻣﺪﺍﻡ
ﻫﻢ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﻄﻴﻊ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭ
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﺎ
ﻭﺧﺎﺹ ﻧﻴﺎﺯ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺣﺎﻝ
ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪﻳﻢ، ﺣﺎﻓﻈﻬﺎﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻳﻌﻨﻰ(ﻣﻦ
ﻓﻌﻠﻰ) ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ
ﻫﻮﻳّﺖ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺫﻫﻦ،
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺎﻧﻊ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ
ﺣﺎﻓظه اﻯ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺷﺎﺧﻪ
ﺑﺸﺎﺧﻪ
ﭘﺮﻳﺪﻥ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﻣﻦ ( ﻣﻦ) ﺑﺮ ﻣﻰ
ﺧﻴﺰﺩ، ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩ
ﺍﻣﻮﺭﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺣﻔﻆ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻭﻫﻢ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﻭﻫﻢ ﺑﻰ ﻋﻴﺐ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﻔس ﮐﺎﺭﺵ
ﺑﺎﺯﻯ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻧﺎ ﻣﺮﺑﻮﻃﻰ ﻭ
ﭘﺮﺳﻪ ﺯﺩﻥ ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻏﻠﻂ
ﮐﻪ ﻣﻐﻠطه های
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﮑﺮ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻫﻢ ﺧﻮﺩ ( ﻣﻦ)
ﻭ ﻧﻔس ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍﻗﺒت
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﻫﻴﻢ، ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﻦ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﻭ
ﻫﻮﻳّﺖ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﻭ ﺷﮑﻞ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭ مثل ﺭﻭﺡ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺑﺮﻧﻔس
ﻭ ﺫﻫﻦ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ
ﺣﺎﻟﺎ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺸﮑّﻞ ﻭ ثبات
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺟﺪﻳﺪ،
ﻧﺎﻇﺮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺪﺗﻰ ﺗﻤﺮﻳﻦ،
ﻭ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. که
ﺪﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺣﺘﻤﺎ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﺳﺘﺎﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻭﻝ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ(ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ)ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﺭﺍ کشت، ﺑﻌﺪ
به( ﻧﻔس
ﻠﻮّﺍﻣﻪ)
ﻧﺎﻗﺪ ﻭ ﻧﺎﻇﺮ
ﻭ ﻧﺴﺒﺖ ﺣﻖ ﺟﻮ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻔس ﻟﻮﺍﻣﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ(ﻧﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ) ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺟﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻧﻔﻮس
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﻧﺒﺎﺗﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﻣﻦ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬی ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻭ
ﺩﻭﺭﻩ ﻭﺍﺟﺐ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎ ﺳﺮﻭﺭﻯ ﺑﻰ
ﺣﺴﺎﺏ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻈﻴﺮ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ،
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ های
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
های ﺁﺧﺮﺕ را
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﮐﻪ (ﻣﻦ ﺗﺤﺘﻬﺎ
ﺟﻨّﺘﺎﻥ) ﻭ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﻭﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ.

ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﮑﻰ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﻭ
ﺗﮑﻤﻴﮑﻰ، ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﻴﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎن
علوم ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻳﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺧﺎﺩﻡ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻣﺎﻫﻢ
ﺩﺭﺗّﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺠﻤﻮعه های ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺤق
اﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻢ ﻧﻔﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻊ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ
ﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﭼﻪ ﭘﻨﻬﺎﻥ۹۹ ﺩﺭﺻﺪ
ﺫﻫﻦ ﺭﺍ ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻓﺮﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺑﺰﺭﮒ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻃﺮﺩ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺫﻫﻦﺣﺘﻰ ﺑﺮ
ﻋﻠﻤﺎ ﻫﻢ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﺪﺩﺭﺻﺪ
ﺍﺭﺯﺷﻰ. ﻋﻠﺖ
ﺑﻬﻢ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻋﻤﻞ ﻓﮑﺮ، ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺁﻥ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻳﻚ ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻓﮑﺮ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﺟﺎﻟﺐ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺫﻫﻦ
ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﻭ
ﻓﮑﺮ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﮑﻨﺪ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﻓﮑﺮ، ﻭ ﻳﺎ
ﻓﮑﺮ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻴﻚ ﻓﮑﺮ. ﻳﺎ
ﺍﻳﻨکه اﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم ﺪﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﻴﻢ ﻭﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ. ﭘس
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭﺣﺎﻝ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ ﻋﻤﻞ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺗﻮﺟّﻪ،
باعث ﻗﻄﻊ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﮐﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻊ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﺫﻫﻦ،
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺣﺎﻓظه های
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺫﻫﻦ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺬﻑ
ﺷﺪﻥ ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺍﺯ
ﺫﻫﻦ ﺩﺭﺗﻮﺟّﻪ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﻓﮑﺮ، ﻧﺎﺷﻰ
ﺍﺯ ﺑﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﻭﻭﻫﻤﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﻤﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﻔﮑﺮ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻳﻚ
ﻣﻄﻠﺐ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ، ﻭ
ﺍﺯﺍﻳﻦ ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻢ باعث ﺣﺬﻑ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﺧﺎﺭﺟﻰﻭ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺟّﻬﺎﺕ
ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺳﺎس اﺯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻳﺎﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﻀﺎﻭت
ﺪﻳﮕﺮﺍن
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﮐﻪ
ﺑﻤﺎﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺑﺮ ﺍﺳﺎس ﻋﻤﻞ
ﺫﻫﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻧﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺳﺎس
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﺭﺍ ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺃﻣﺮﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭﻫﻤﻰ ﻧﺎﻣﻴﺪ،
ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻳﻮ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻃﻠﺒﻰ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰ.

ﻫﻮﻳّﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻳﺎ ﺩﺭﻙ
ﺣﺎﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ، ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻣﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﻫﺴﺖ، ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺑﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻭﺍﺭ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺩﺍﺭ
ﺑﻨﻈﺮﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺩﻯ ﺩﻭﺭ
ﺗﺮ ﺑﺎﺰ
ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺑﻨﻘﻄﻪ ﺷﺮﻭﻉ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻫﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ
ﺷﻮﻧﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺁﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻟﺬﺍ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﻭ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻰ ﺁﻳﺪ.
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻌﮑس
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺯﻧﺪﻩ. ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻫﻤﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺫﻫﻦ، ﻭ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎت
اﻣﻮﺭﻏﻴﺮﻋﻠﻤﻰ
ﺫﻫﻦ، ﮐﻪ ﺍﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ، ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﺍﻣﺮ ﻭﻫﻤﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺫﻫﻦ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺭﺯﺷﻰ، ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﺟﺰ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭﻫﻤﻰ،
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ. ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻭﻫﻤﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻃﺮﺩ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻓﮑﺮﻯ،
ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺤﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ
ﻓﮑﺮ باعث
ﻃﺮﺩﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻋﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺿﻌﻴﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺍﻣﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﺁثاﺭﻯ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮجّه ﺑﻮﺟﻪ
ﻭﺻﻮﺭت ﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻫﻤﻰ ﻭ ﺍﺭﺯﺷی
ﺤﺎﻓﻈﻪ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﻗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺑﺎ ﻋﺎﺩﺕ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺘﻮﺟّﻪ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻥ، ﺣﺎﻟﺘﻰ
ﻣﻨﻈّﻢ ﻭ
ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.

ﭘس
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺣﻔﻆ ﻫﻮﻳّﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺳﺨﺖ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻔﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺩﺍﺩﻥﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻓﮑﺮ ﻋﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﺑﺤﺎﻓﻈﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺎ
ﻃﺮﺩ ﻓﮑﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭ
ﻳﺎ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻓﻮﻕ ﻧﺎﺳﻮﺕ، ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﻨﺠﺎﺕ، ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺑﺮﺳﻪ ﺯﺩﻥ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻴﻚ
ﻧﻄفه اﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﻮﻧﺪ،
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻳﺎ
ﺑﺸﮑﻞ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺩﺭﻙ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﻟﺎﻫﻮﺕ، ﺑﺎﺯ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭﻟﮕﺮﺩﻯ ﻓﮑﺮ،
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻳﺎﻣثلا
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﭘﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﻋﻤﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺎﻫﻬﺎﻯ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻭﺩﺷﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻧﺞ، ﺍﺣﺴﺎس ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺩﺭ
ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ، ﺯﻣﺎﻥ
ﺯﻭﺩ ﮔﺬﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺍﻣﺮﻯ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺘﺰﺍعی اﺳﺖ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ.

ﻭ ﺑﺎ
ﺣﺬﻑ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، (
ﻣﻦ ) ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻋﺎﻣﻞﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻮﻳّﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺣﺎﻟﺖ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻣﻞ ﺩﻭ
ﺑﻴنی ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻭﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﻄﻔﻞ ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺣﺎﺩثه ﺭﺍ
ﺩﻭ ﺟﻮﺭ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ، ﻏﻠﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺍﺣﻮﻝ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺩﻭ ﺑﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻳﻚ
ﺑﻄﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﻭﺗﺎ ﺩﻳﺪﻩ. ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﺪﺍﻡ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺒﺮﺩ. ﻭﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻳﮑﻰ ﺭﺍ ﺷﮑﺴﺖ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺷﮑﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺑﮑﺸﺘﻦ ﺩﻭ
ﺑﻴﻨﻰ ﺩﺭ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺫﻫﻦ
ﺩﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﮑﻰ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍت
ﻮﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺫﻫﻨﻰ،
ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻊ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪه
اﻧﺪ. که هر ﻣﺠﻤﻮعه
اﻯ ﺍﺯ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ ﺭﺍ،
ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺻﻔﺘﻰ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻭ
ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﺷﺪه اﻧﺪ. ﺑﻌﺪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮐﺰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ، ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﻠﻘﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﮑﻢ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﮐﻠّﻰ، ﭼﻮﻥ
ﺷﺠﺎﻉ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺮﺳﻮ ﺑﻮﺩﻥ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺑﺮﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩه
اﻳﻢ. ﻫﻢ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ
ﺻﻔﺖ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻴﺰ
ﺻﻔﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺩه اﻳﻢ. ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺻﻔﺖ ﺑﮑﺎﺭ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﺖ ﻣﺮﮐﺰ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻔﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻭ
ﭼﻴﺰ ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﻳﮑﻰ( ﻣﻦ ) ﻭﻫﻤﻰ،
ﻭ ﻳﮑﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ( ﻣﻦ)
ﮐﻪ ﺍﺻﻠﻰ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﻭﻫﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ، ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﻳﺎ ( ﻣﻦ)
ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺍﻟﺂﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪﺍ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻮﻫﻢ
ﻓﺮﺩﺍ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺂﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻦ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺟﺰ
ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﺩﺍﺋﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻣﻦ
ﻣﻮﻫﻮﻡ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ، ﺣﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﮐﻮﺩﻙ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻫﻢ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ.
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻃﻔﻠﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭﺁﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻳﻦ( ﻣﻦ)
ﻫﻮﻳّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ. ﭘس
ﻫﻤﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻨﻰ ﻣﺎ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺸﺘﺖ ﻣﺎ
ﺑﺪﺭﻙ ﻓﮑﺮﻯ
ﺣﺎﻓظه اﻯ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻦ ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﮐﺎﺫﺏ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻓﻈﻪ، ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ، (ﻣﻦ)
ﺑﻤﻦ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭؤﻳﺘﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭﻣﻦ
ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮﻭﺍﺻﻠﺎﻥ،
ﻭ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﻣثاﻝ
ﺩﻭ ﺑﻴﻨﻰ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥ
ﺟﻨﮕﻞ ﻭ
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺣﻤﻘﻰ
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ
ﺟﻨﮕﻞ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻢ. ﺍﻭ ﻫﻢ
ﺻﻔﺖ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﻭ ﻫﻢ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻔﺖ ﺭﺍ. ﻫﻢ
ﺟﻨﮕﻞ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﻫﻢ
ﺻﻔﺖ ﺟﻨﮕﻞ ﺭﺍ. ﻳﺎ
ﻣﻦ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ، ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻦ ﺭﺍ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺧﺖ ﻫﺴﺖ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺟﻨﮕﻠﻰﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ
ﺟﻨﮕﻞ ﻫﺴﺖ، ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺧﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﭘﺶ
ﺟﻨﮕﻞ ﺻﻔﺖ ﻭ
ﺍﺳﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻭﻫﻤﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻣﻦ
ﺗﺮﺳﻮ ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺮﺳﻮﺋﻰ یک
ﺗﺮﺳﻮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺟﻤله اﻯ ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. (ﻣﻦ) ﺷﺨﺺ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺗﺮس
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﺮﺳﻮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺻﻔﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﻭﻫﻤﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ، ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭ ﺗﺮﺳﻮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻃﺮﺩ ﮐﺮﺩﻳﻢ. ﺩﻭ
ﺑﻴﻨﻰ ﺑﻴﻚ
ﺑﻴﻨﻰ، ﻳﺎ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﻴﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺷﻴاء
ﺭﺍ(ﮐﻤﺎ ﻫﻰ ﻓﻰ
ﺍﻟﺬﺍﺕ)ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﻳﺪ، ﻧﻪ
ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻄﻮﺭ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﺑﻤﺎ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﮐﺮﺩه ﻭﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺂﻥ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩه
اﻳﻢ.

ﻫﻮﻳّﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺧﻠﻮﺕ ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﺣﺎﺻﻞ
ﻋﻤﻞ ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﮐﺘﻴﻮ ﻭ ﻣثبت
ﺑﺮ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ، ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﻣﻌﻴّﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﮐﻴﻔﻴّﺘﻰ
ﻣﻌﻴﻦ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﻣﺎ
ﺑﺸﮑﻞ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﻭ
ﻧﺎﺷﻴﺎﻧﻪ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭﮔﻮﻧﻪ،
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺳﺎس
ﻣﻨﻄﻘﻰ، ﺍﻳﻦ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻓﮑﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﮐﺮﺩﻩ،
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﺮﺍ ( ﻣﻦ) ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻳﻦ (
ﻣﻦ )
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻭﻫﻤﻰ
ﻭ ﺑﺎﻃﻞ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺟﺎﻯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﺎﺩه
ﻮ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺩﺭﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺟﺪﻳﺪ، ﺟﺎﻯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﮐﺪﺍﻡ ﻗﺴﻤﺖ (
ﻣﻦ) ﺍﺳﺖ، ﻭکدﺍﻡ
ﻗﺴﻤﺖ ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﻣﻦ. ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻭ
ﺑﻴﻨﻰ
ﻭﺍﺣﻮﻟﻰ ﻓﮑﺮ
ﺩﺳﺖﻣﻴﺪﻫﺪ. (
ﻣﻦ) ﺷﺠﺎﻉ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﺪﺍﻡ ﻗﺴﻤﺖ
ﺫﻫﻦ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﮐﺪﺍﻡ ﻗﺴﻤﺖ
ﺻﻔﺖ ﺷﺠﺎﻋت
ﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻌﺪ ﻫﻢ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺷﻠﻮﻏﻰ
ﺫﻫﻦ ﻣﻰ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺻﻔﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ( ﻣﻦ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺧﺎﺻﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﺭﻙ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺁﻧﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺎﺷﻴﺎﻧﻪ ﻭ
ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺟﺰﻳﻪ ﻭﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺘﻰ
ﺣﻖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﻧﻪ
(ﻣﻦ ) ﻭ ﻧﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻦ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻓﺮﺻﺖ
ﺩﺍﺩه اﻳﻢ ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩش
باﺷﺪ، ﻭﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺭﺷﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺗﺎﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺫﻫﻦ
ﮐﻮﺩﻙ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻨﻴّﺖ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻓﮑﺮ، ﻭ
ﻋﻤﻞ ﻏﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻧﻔس، ﻭﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺁﻥ ﺑﻤﻦ
ﻭﻣﺸﺨﺼﺎت ﻤﻦ
ﻫﺴﺖ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻨبع
ﺨﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻭﺧﻄﺎﻫﺎ ﻭ
ﻣﻐﻠﻄﻪ ﻫﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻓﮑﺮ(ﺑﻤﻦ ﻭ
ﻣﺘﻌﻠّﻘﺎﺕ ﻣﻦ)ﮐﺎﺭ
ﮐﺪﺍﻡ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺍﺳﺖ. ﺁﻳﺎ
ﺍﺯ ﺻﻔﺖ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﺍﺯ
ﻣﻮﺻﻮﻑ؟ﻳﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥﺁﻥ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻦ ﺻﺎﺣب
ﺼﻔﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻧﺎﺷﻴﺎﻧﻪ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺍﺳﺎس ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻨﻴﻢ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺤﺎﻟﺘﻰ
ﺑﺮﮔﺸﺖ، ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻧﺎﺷﻴﺎﻧﻪ
ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻪ ﻣﻦ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﺻﻔﺖ ﻣﻦ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻓﮑﺮ ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻭ ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻧﮑﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺎ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ( ﻣﻦ)
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻴﻢ، ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ ﻭ
ﻣﺼﺮﻑ ﺍﻳﻦ ( ﻣﻦ)
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺭﺍ ﺻﻔﺎﺕ
ﺁﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ( ﻣﻦ ) ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻳﻦ(ﻣﻦ)
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ (ﻣﻦ) ﺭﺍ
ﻣﺤﻘﻖ ﻓﺮﺽ
ﮐﻨﻴﻢ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ (ﻣﻦ) ﻭﻫﻤﻰ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺴﺖ ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻫﻢ
ﺳﻮﺋﻰ ﺑﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻞّ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺖ، ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻪ ﻣﻦ ﻫﺴﺖ، ﻭ
ﻧﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻦ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻟﺖ ﻓﻨﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﻌﻰ ﺩﺭ ﺣﺬﻑ
ﻣﻦ ﻭﻫﻤﻰ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺣﺎﻝ
ﺑﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ (
ﺗﻮﺟّﻪ) ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ
ﻓﮑﺮ، ﮐﻪ ﻣﻦ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺻﻔﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻮﻳّﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ
ﺣﻔﻆ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﺑﻴﻨﻰ ﻣﻦ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻦ، ﻋﻠّﺖ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﻮﻳّﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻦ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻦ، ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺍﻳﻦ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺧﻴﺎﻟﻰ
ﻭﻭﻫﻤﻰ
ﻫﻮﻳّﺖ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺤﺴﻮس
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺑﻴﻨﻰ،
ﺣﻴﻠﻪ ﻧﻔس
ﻭﺧﻮﺩ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻫﻮﻳّﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺻﺎﺣﺒﺶ، ﻭﺳﭙس
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺫﻫﻦ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻗﻄﺮه
اﻯ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ، ﻭ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﮐﻠّﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺯ
ﻫﻮﺍ ﻭﻫﻮس
ﻫﻮﻳّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻴﭻ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ، ﻭ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻏﺮﻭﺭ ﺁﻣﻴﺰ
ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺩﺕ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭ باعث
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﻢﻫﻤﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻏﻴﺮ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﺕ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﺟﺪﺍ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻋﻘﺐ ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﺩﻟﺶ
ﺧﻮﺵ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣؤﻣﻦ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﻭ ﺍﻗﻮﺍﻝ
ﻓﺮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ ﻭ
ﺗﻠﻒ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻟﺬت ﺒﺮﺩﻥ
ﻭﻣﺤﺮﻭﻡ ﺷﺪن
اﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﭘﻮﭺ ﻭ ﻫﻴﭻ
ﻭﻭﻫﻤﻰ ﺷﺪﻥ. ﺩﺭﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﻭﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﻭ ﺍﺻﻞ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺧﻄﺎ ﺩﺭ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻓﮑﺮ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﻓﮑﺮ ﻣﺎﺭﺍ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻭﻣﺴﺘﻘﻠّﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺻﻞ ﻭﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﻨﻴﻢ، ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺠﺰﻳﻪ، ﻭ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﻟﺬﺕ
ﻭﺳﺮ ﻣﺴتی ﻮبی
ﺨﺒﺮی ﺑﻌﺪﻡ ﻭ
ﻧﻴﺴﺘﻰ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻴﺒﺮﺩ،
ﻳﺎ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭ ﻓﺴﺦ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻭﻏی
ﺒﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ ﺁﺑﺮﻭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺭﺳﻮﺍ
ﺷﺪﻥ، ﻧﺎﭼﺎﺭﻳﻢ
ﭼﻨﺪ ﺩﺭﻭﻍ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﻧﻴﺰ ﺫﻫﻦ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﺷﺪﻩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻭﻫﻤﻰ ﻭ
ﻣﻨﻴّﺖ ﺑﻰ
ﺍﺳﺎس ﺧﻮﺩ، ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺍﺳﺖ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻳﻦ(ﻣﻦ)ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭ ﺑﺎ
ﻫﻮﻳّﺖ
ﻭﻣﻨﻴّﺖ ﻭ
ﺟﺪﺍ ﺑﻮﺩﻥ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺍﺯ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ، ﻫﺮ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ
ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﺖ
ﺷﺒﻴﻪ ﺷﺘﺎﺏ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺳﻘﻮﻁ
ﺳﻨﮕﻰ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺩﺍﻣﻨﻪ ﮐﻮﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻭﺟﻮﺩﻯ، ﺍﻳﻦ
ﺳﻨﮓ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎﺩﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﻭ ﺳﻘﻮﻁ ﺁﻥ، ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻨﮕﻬﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺍﺳﺖ ﺑﺤﺮﮐﺖ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭﺳﺮﻋﺖ
ﺑﺎ ﺷﺘﺎﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺳﻨﮓ
ﺳﺎﻗﻂ ﺷﺪﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻧﻬﺎﻳﺘﺎ
ﺑﻘﻄﻌﺎﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﻭ
ﻋﺪﻣﻰ ﺷﺪﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻨﺼﻒ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻮﺍﻗﻊ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻫﻴﭽﻰ،
ﺭﺍ ﺑﺪﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ (ﻭﻫﻤﻰ
ﺭﺍ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﺘﻌﺪﺩ)
ﺩﺭ ﻣﻰ ﺁﻭﺭﺩ. ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺩﻭﺑﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﻗﺒﻠﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻓﻀﺎ، ﺑﻬﻴﭻ
ﻭ ﭘﻮﭼﻰ
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ، ﻭ
ﻫﻴﭻ ﺩﺭﻙ
ﺧﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻴﺰ
ﺳﻘﻮﻁ ﺑﺎ
ﺷﺘﺎﺏ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻢ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻨﺼﻒ ﺑﺪﺭﻙ
ﺍﻳﻦﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺧﻴﻠﻰ
ﺁﺭﺍﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻮﻫﻢ ﻭ
ﺧﻄﺎﻯ ﺳﺎﺑﻖ
ﺑﺎﺯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺸﺖ. ﻭ ﺍﻟﺂﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻫﻮﻳّﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺣﺪ ﺃﻗﻞ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺯ ﻧﻔس ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻭ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺍﺳﻨﺎﺩ ﻣؤثّر ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺳﺎﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻨﻴّﺖ ﻭ ﻃﺮﺡ
ﻭ ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺮ ﮐﻞّ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻭ
ﮐﺸﻒ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺎﻡ ﻏﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺼﻞ ﻭﻧﻮﻉ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺍﺗﺼﺎﻝ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﻭ
ﺟﺴﺘﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻴﭻ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﻓﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭ ﺭﺟﻌﺖ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺮﻭﺣﻰ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﻪ، ﻭ
ﻗﺪﻡ ﺍﻭﻝ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﻓﻮق بشری ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﺪﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﻣﺮﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻓﺮﺽ
ﺷﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺨﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻥ، ﻳﺎ
ﺑﺄﺻﻞ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ، ﻭﺩﻭﺭ
ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ ﻭ
ﻓﻀﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺘﺮﺍﮐﻢ ﺑﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ، ﻳﺎ
ﺍﺻﻞ ﺍﺻﻴﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ،
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻌﺰﻟﺖ
ﺟﻮﺋﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭ(ﺍﻳﻨﺘﻮﻳﺸﻦ)
ﻳﺎ(ﺍﻧﻄﻮاء
ﻭﺗﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺭﻓﺘﻦ) ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ، ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺩﺭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس، ﻭ ﺩﻝ
ﮐﻨﺪﻥ ﺍﺯ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﺮﻙ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻫﻮﻳّﺖ
ﻓﻌﻠﻰ، ﻭﻫﺮ(ﻣﺎﺳﻮﺍ
ﺍﻟﻠﻪ)ﺭﺍﻧﻤﺎﻳﺪﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻨﻰ
ﻭﻫﻮﻳّﺘﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﻮﻳّﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩ، ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﺁﻣﻴﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺷﺮﻁ
ﻣﻬﻢ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﮐﺮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩ. ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺩﻭ ﺑﻴﻨﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﺴﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻭ
ﺑﻴﻨﻰ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻋﻤﻞ، ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﺑﻴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪ ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻫﻢ ﺷﮑﺴﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻋﻤﻞ
ﻭﻫﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻋﺪﺩ ﺻﻔﺮ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻫﻴﭻ ﺍﺳﺖ، ﺑﺪﻭ
ﻗﺴﻤﺖ
ﺑﺎﺿﺎﻓﻪ ﺻﻔﺮ
ﻭﻣﻨﻬﺎﻯ ﺻﻔﺮ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺟﻤﻊ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩوﺑﺎﺭﻩ ﺻﻔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﻫﻴﭽﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺻﻔﺮ
ﺑﺪﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻳﮑﻰ ﻣثبت ﻭ
ﻳﮑﻰ ﻣﻨﻔﻰ، و
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎ
ﻗﺴﻤﺖ ﻣثبت
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺒﻴنیم
که ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣثبت اﺳﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﺣﻘﻴﻘﻰ، ﻭ
ﺍﺯ ﻗﺴﻤﺖ ﺩﻭﻡ
ﻭﻣﮑﻤّﻞ
ﻟﺎﺯﻡ ﺁﻥ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻨﻬﺎﻯ ﺻﻔﺮ
ﻏﺎﻓﻞ ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺩﻭ ﺑﻴﻨﻰ ﺫﻫﻦ
ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺎ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺍﺯ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻴﻢ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻭﺿﻊ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ، ﺩﺭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ، ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﭼﻴﺰﻯﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻄﻔﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ، ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس اﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻤثیل ﻭ ﻣثاﻝ،
ﻋﻤﻞ ﺧﻠﻘﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺷﺒﻴﻪ
ﻋﻤﻞ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺻﻔﺮ ﺩﻭ
ﻗﺴﻤﺖ
ﺑﺎﺿﺎﻓﻪ ﺻﻔﺮ،
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺭﻗﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻭﻣﻨﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﺻﻔﺮ ﻳﺎ ﺭﻗﻢ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻳﺎ
ﺑﻘﻮل ﻔﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻮﻳﻦ، ﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﺿﺪ ﻣﺎﺩﻩ، ﻳﺎ
ﺩﻭ ﻗﺴﻤﺖ ﻣثبت
ﻭﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
که ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻫﻴﭻ ﻭﺻﻔﺮ
ﻭﻋﺪﻡ، ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﻭ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻣﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺴﻤﺖ
ﻣثبت ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﻭ
ﻗﺴﻤﺖ ﺿﺪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎ ﺟﻴﺒﻰ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﭘﻮﻝ ﺍﺯ
ﺑﺎﻧﻚ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ
ﻭﺍﻭﺭﺍ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺳﻨﺪ ﺑﺪﻫﻰ
ﺑﺒﺎﻧﻚ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘﻮﻝ
ﺑﺒﺎﻧﻚ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺎ ﺑﺪﻫﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻭﺍلاّ
ﺃﮐثرﺍ ﺍﻳﻦ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﺑﺪﻫﻰ ﺍﻳﻦ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﻫﻴﭻ
ﺳﺎﺧﺘﻴﻢ، ﻣثبت
ﺁﻧﺮﺍ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻭ
ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ ﺿﺪ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺿﺪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻏﺎﻓﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﻋﺪﻣﻰ
ﻭﻣﻨﻔﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺸﮑﻞ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس، ﻭ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﻭ
ﻓﻨﺎ ﺟﻮﺋﻰ، ﺑﺎﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﻣﻨﻔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮجّه
کرﺩه ﺒﺎﺷﻴﻢ. ﻗﺴﻤﺖ
ﻣثبت (ﻣﻦ ﻭﻣﺎ)
متلاﺷﻰ ﺷﺪﻩ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺑﺎﺯﻯ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺑﺪﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﻣثبت ﻭﻣﻨﻔﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﺷﻖ ﺳﺒﻚ ﺗﺮ،
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﺒﻞ ﻭ
ﮐﻢ ﺍﻳﻤﺎﻥ، ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻭ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﺍﮐثرﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻨﻚ ﮐﻪ
ﻣﺎ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻭ ﺩﻭ ﺑﻴﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺭﻭﺡ ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭ ﺍﺻﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻭ
ﻗﺴﻤﺖﺑﺂﺯﺍﺩﻯ
ﺑﺎ ﻟﺬﺕ، ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻋﺪﻣﻰ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﺩه اﻳﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺪﻡ ﺭﻓﺘﻦ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ. ﺩﺭ
ﻣثاﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺎ ﺻﻔﺮ ﻭ ﻫﻴﭻ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭ ﻗﺴﻤﺖ،
ﻣثلا ﺑﻰﭘﻮﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻭ
ﻗﺴﻤﺖ، ﺑﺎﺿﺎﻓﻪ
ﻭﺍﻡ ﻳﻚ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰ، ﻭ
ﻳﻚ ﻗﺴﻤﺖ
ﺑﺪﻫﻰ ﻳﻚ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰ
ﺑﺒﺎﻧﻚ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻣﺎ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻗﺴﻤﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣثبت ﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺧﺮﺝ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻭ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﻌﺎﻗﺒﺖ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺑﺪﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺴﺘﻴﻢ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ، ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺠﺴﺘﻴﻢ ﺟﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﺎﻧﺪه اﻳﻢ. ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖ، ﺧﺪﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ثباﺕ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺧﻠﻖ
ﻧﮑﺮﺩﻩ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻟﺎ ﻧﺮﻭﻳﻢ،
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ.
ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻧﻮﻧی
ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭﺩﻭﺗﺎ
ﺑﻴﻨﻰ ﻳﺎ
ﺍﺣﻮﻟﻰ ﻓﮑﺮ
ﻭﺫﻫﻦ، ﭼﺴﺒﻴﺪﻥ
ﺑﻘﺴﻤﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ، ﻭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﺑﺪﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﺣﺎﻝ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻣﺎ
ﺑﭽﻨﺪ ﺷﮑﻞ ﺩﻭ
ﺑﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻳﮑﻰ
ﺁﻥ ﺩﻭ ﺑﻴﻨﻰ، ﮐﻪ
ﺍﺳﺎس ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﻣثبت
ﻭﻳﮑﻰ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣثاﻝ ﺍﻋﺪﺍﺩ
ﻭ ﻗﺮﺽ ﮐﺮﺩﻥ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺩﻭ ﺑﻴﻨﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻗﺴﻤﺖ ﺁﻥ
ﻋﺪﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻦ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﻴﭻ ﺩﻭ ﻫﻴﭻ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ، ﭘس
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ ﻭ
ﺑﻌﺪﻡ ﺭﻓﺘﻦ
ﺩﺭ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺤﺎﻝ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎ، ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺪﻭ
ﻗﺴﻤﺖ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺧﻄﺎ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺗﻔﮑّﺮﻣﻰﮐﻨﻴﻢ،
ﻭ ﻋﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺤﺎﻝ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﻳﺎ
ﺣﺎﻝ ﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﻨﻴﻢ،
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّت ﻮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻫﺮﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺰﻣﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﻴﻢ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﻗﺴﻤﺖ
ﻣثبت ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻭﻫﻤﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﮐﺮﺩه اﻳﻢ ﻭ
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺟﻨبه
ﺒﺪﻫﮑﺎﺭﻯ ﺁﻥ.

ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭ ﺑﻴﻨﻰ
ﺟزء ﻭ ﮐﻞّ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﻣثاﻝ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺟزء ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ
ﮐﻞّ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺟﺰاء ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻭ ﻏﺮﻳﺐ
ﻭ ﻋﺪﻣﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺟزء
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯ ﻭ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ
ﮐﻞّ ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻫﺮﻏﺮﻭﺭ
ﻭ ﺗﮑﺒّﺮﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮐﻞّ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻣثاﻝ
ﺟﺎﻟﺐ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﻪ ﻋﺎﺭﻓﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ، ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮﺻﺪ
ﻧﻔﺮ ﺩﺭ
ﺟﺰﻳﺮﻫﺎﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺣﺎﮐم
کنند، ﺍﻳﻨک
ﮔﻮئی ﺒﺎ
ﻳﮑﺼﺪ ﻭ ﻳﻚ
ﻧﻔﺮ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻳﻚ
ﻧﻔﺮ ﻫﻢ ﺣﺎﮐﻢ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻢ ﻋﻀﻮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﻭ
ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺑﺤﺴﺎﺏ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻀﻮﻳﺖ ﺍﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺣﺎﮐﻤﻴّﺖ ﺍﻭ
ﺻﻔﺘﻰ ﻣﺠﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺻﻔﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﻫﺎ
ﺑﺎﺯﻯ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻗﺮﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭ ﺍﺳﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﻭﻣﺎﻧﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻭﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭﻳﺎﻓت که ﺻﻔﺖ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺧﻮﺩﺵ،
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺁﻧﺮﺍﻧﺪﺍﺷﺖ،
ﻳﻚ ﺍﺳﻢ
ﮔﺬﺍﺭﻯﻭﺻﻔﺖ
ﻣﻬﻤﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺤﺎﺿﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ، ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺧﻮﺩﻫﻢ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺭﺍ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﻣﻦ )
ﻫﻤﺎﻥ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻫﻤﺎﻥ
(ﻣﻦ )ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﻣﺎ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪﻩ. ﻭ
ﺭﻭﺡ، ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﻇﺮ ﻧﻔس ﻭ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺁﻥ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺻﻞ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻧﻴﺰ
ﺗﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ،
ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺧﺪﺍ(ﻫﻮ)
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﻤاءٴ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺰﻧﺪ، ﺁﺭﺍﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻣﻦ ﻫﺴﺖ
ﻭﻧﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻦ. ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻊ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺻﻞ ﻭ ﻧﻔخه
اﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩه ﻮ
ﺑﻘﻴﻪ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﻧﻔس ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﺎﻝ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻳﺎ ﻣﻦ
ﺑﺪﻭﻥ ﺻﻔﺎت
اﺳﺖ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﺩ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺪﻭﻥ ﺭؤﻳﺎ. ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻦ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻭﻫﻤﻰ ﻭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ( ﻣﻦ). ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ
ﺩﻭ(ﻣﻦ)ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
(ﻣﻦ)ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻭ ﺣﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻥ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ، ﻭﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﮐلّ ﻮ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻭ
ﺻﻤﺪﻳّت که ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ. ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺩﻡ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﺳﺖ. (ﻣﻦ)
ﻧﻴﺰ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﺰﺍﺣﻤﻬﺎﺋﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻣﺶ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻓﮑﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻓﮑﺮ
ﻭ ( ﻣﻦ) ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻫﻮﻳّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﻫﺴﺘﻰ، ﻫﻤﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺁنچه
ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ ﻫﺴت
ﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﺻﻞ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ(ﺩﺍﺧﻞ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﻧﻴﺰ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ)ﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﺷﺪﻥ، ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ( ﻣﻦ)
ﻭﻧﻔسﻣﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ ﺍﻭ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﺟﺴﺖ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﻭ
ﺑﺄﺻﻞ ﺍﺻﻴﻞ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﺪﻥ، ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻮﮐّﻞ ﺧﺪﺍ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﺩﺭﻣﻰ
ﺁﻳﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯﺍﻳﻦ
ﺑﺠﻮﺋﻴﻢ ﺑﺎﺯ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﮔﺸاه
اﻳﻢ، ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺰ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭ
ﺧﻴﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻞ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ، ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ (لاﺎ
ﻳﺒﻘﻰ ﺍلاّ
ﻭﺟﻪ ﺭﺑّﻚ
ﺍﻟﮑﺮﻳﻢ). ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ. ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﺮﺍﻭﺍن
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺑﺮﺳﺪ،
ﻭ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ، ﻭﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﺧﺪﺍ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
(ﺭﻭﺡ
ﻧﻬﺎﺋﻰ)ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻠﻪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّت
ﺠﺪﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺷﺪﻩ، ﺩﺭﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ، ﻭ ﺩﺭ
ﻓﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ، ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺎﻫﺪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس، ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻈﻴﻢ ﻭ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺟﻪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺭﺏّ ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺪ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺎﺭﻓﻰ،
ﻫﺮ ﻗﺪﻣﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺰﺩیک ﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ ﺍﻭ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺩﻩ ﻗﺪﻡ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﺭﺳﻴﺪن
ﺒﺎﻟﻠﻪ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ، ﺑﺎ
ﻫﺮﻗﺪﻡ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﻩ ﻗﺪﻡ
ﺟﻠﻮ ﻣﻴﺂﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﻧﻪ ﺑﻪ
ﺍﻟﻠﻪ. ﭘس
ﭼﻨﻴﻦ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ، ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ،
ﺩﺭ ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﺭﺳت
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻰ
ﺁﻣﻮﺯﺩ، ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻫﺎﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ، ﻭﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺘﺼﻮﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﻄﻌﻴّﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻣﻄﻠﻖ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺄﻃﻠﺎﻕﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻟﺎﺟﺮﻡ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻌﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧّﺎ ﻟﻠﻪ ﻭ
ﺍﻧّﺎ ﺍﻟﻴﻪ
ﺭﺍﺟﻌﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺁﻣﻴﺰ
ﻳﺎﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
کار ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ ﻭ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻭﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﺠﺪﺩ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ. که
ﺪﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻧﻮﺭ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﺯﻳﺒﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﮔﺮﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺴﻨﺪ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﻭ( ﻣﻦ )
ﺑﻴﻨﺪﻳﺸﻴﻢ، ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺍﻳﻦ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻧﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ. ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ،
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﺬﺷته
هاﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﭼﻨﻴﻦ
ﺁﻳﻨﺪﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﺎﻥ
ﻧﻔس، ﺍﺭﺯﺵ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻮﺏ ﻟﺎﻯ ﭼﺮﺥ
ﺁﻥ ﮔﺬﺍﺷﺖ. ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻋﻤﻠﺎ
ﻟﻐﺰﻳﺪﻥ
ﻭﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺭﻭﺡ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺖ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ، ﺍﻳﻦ ﭼﺮﺧﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﻋﺪﻡ، ﻳﺎ
ﭼﺮﺥ
ﺳﺎﻣﺴﺎﺭﺍ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻣﺠﺪﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﺯﻧﻮﻉ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ، ﺟﺰ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻊ ﺣﺎﻝ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﺼﻴﺐ
ﻣﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺗﺮﻙ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺣﺎﻝ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﻘﻴﺮﺵ، ﻭ
ﺗﺮﻙ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐﻪ ﻫﻮس ﻧﻔس
ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﺎ
ﺧﻠﺎﺻﻪ، ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺳﻮﺍ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻭ
ﻏﻨﻴﻤﺖ ﺑﺤﺎل
ﺤﺎﺿﺮ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﭼﺴﺒﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺑﺎ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻫﺎﻯ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻥ، ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻣﺴﻠّﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﻖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻴﭻ
ﺫﺭّه اﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺣﻘﻮﻗﻰ ﮐﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ، ﻣﺎ ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻰ ﻭﻓﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺠﺎﻯ
(ﺷﺪﻥ) ﺑﻤﻴﻞ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺪﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻏﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ. (
ﺑﻮﺩﻥ) ﺣﺎﻝ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻂ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻮﮐّﻞ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻥ، ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
( ﺑﻮﺩﻥ) ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺪﻣﻪ(ﺷﺪﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ)، ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻏﺎﻳﺖ ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ( ﺑﻮﺩﻥ)، ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺣﻖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺮﻙ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ، ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ، ﻭ
ﻋُﻘﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻞ ﺩﺭ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ، ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﮐﺎﺫﺏ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﺴﺒﺘﻨﺎ
ﻣﺘﻤﺪﻥ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺸﻴﻢ ﻭ
ﺑﻌﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﻨﮕﻴﻦ
ﺭﺍ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﺒﺮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺮﺩﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﺍلاّ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺸﺮ
ﺷﺪﻡ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻢ. ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ،
ﻭﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﮔﺮﻓﺖ، ﻭ ﺟﺎﻯ
ﺣﺎﻝ ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﮔﺬﺍﺷﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ(ﺣﺎﻝ
ﺑﺮﺗﺮﻯ)ﺭﺍ
ﺟﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻨﮕﻴﻦ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻃﻠﺐ ﻭ
ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﻃﻠﺐ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ
ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺮﻙ ﻣﻴﻞ
ﻭﻫﻮس ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﺒﺎﺩت
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩو
ﺑﺎﺭﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺖ ﮐﻤﻰ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺎﻝ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻫﻤﺎن
گذﺷﺘﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺷﺪﻥ، ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺫﻫﻦ
ﺑﺘﺸﺨﻴﺺ
ﻭﺣﻔﻆ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﻨﺪﻳﺸﺪ، ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮ ﻣﺎ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻋﻨﺎﻭﻳﻨﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﻣﺎ ﻧﻬﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻳﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﺻﻔﺖ
ﺿﺪ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﺯﻳﻢ،
ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻠﻪ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺿﺪ ﺭﺍ، ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻨﺎﻡ
ﻭ ﺷﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﺷﻮﻳﻢ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻤﻴﻞ
ﺧﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﻭﺍقعی ﺮﺍ
ﺑﺮﮔﺰﻳﻨﻴﻢ. ﺍﻳﻦ
ﻣﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﻧﻔس
ﻭﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺼﻔیه اﻯ ﺭﺍ
ﺩﺷﻤﻦ ﺧﻮﺩ
ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻴﺮﻧﮓ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﺑﮑﺎﺭﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﻫﻢ
ﻫﺸﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﻧﺸﻨﻮﻳﻢ، ﻭ
ﻧﻪ ﻫﻴﭻ
ﻧﺼﻴﺤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺑﮕﻮﺵﺣﻖ ﺑﻴﻦ
ﻭﺣﻖ ﺟﻮﻯ، ﺭﻭﺡ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﻧﺮﺳﺪ. ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺑﺒﺎﻃﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﻭﻫﻤﻰ
ﺩﺭ(ﻣﻦ)ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻟﺎﺯﻡ ﺷﺪ
ﭘﻨﻬﺎﻥ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺷﺎﻧﻪ
ﺧﺎﻟﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻓﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺳﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺷﺪ، ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﻇﺎﻟﻤﺎﻧﻪ
ﻣﺎﺳﺖ ﻣﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺍﺑﻬﺎﻡ ﻭﻋﺪﻡ
ﺻﺮﺍﺣﺖ
ﭘﻴﺸگوئی
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺗﺎ
ﻭﺣﺪﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺍﺟﺰﺍئی
ﻤﺘﻠﺎﺷﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﺣﻔﻆ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺷﮑﻞ
ﭘﺎﺳﻴﻮ ﻭ
ﮔﺬﺭﺍﻥ ﺍﻣﻮﺭ،
ﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺷﺪ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﮐﺘﻴﻮ ﻭ
ﻓﻌﺎﻝ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﺍﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻯ، ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﺵ
ﺍﮐﺘﻴﻮ ﻭ ﻣثبت
اﺳﺖ ﻭﻓﻌّﺎﻝ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺳﻘﻮﻁ ﻭ ﺳﺮﺍﺯﻳﺮ
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻥ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻰ
ﻧﻪ ﺗﻠﺎﺷﻰ
ﻭﻧﻪ ﺻﻔﺖ
ﺍﮐﺘﻴﻮ ﻭﻣثبت ﺑﻮﺩﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﻣﮕﺮ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺧﻨﺪﻩ ﻭ ﺷﺎﺩﻯ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﻭ ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ.

ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺣﻔﻆ
ﺍﻳﻦ ﻫﻮﻳّﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﮐﺎﺫﺏ
ﻧﻔس ﻭﺫﻫﻦ، ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﺑﺎﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺩﻯ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻴّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﺭﻭضه
ﺨﻮﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ( ﻣﻦ)
ﻭﻧﻔس ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺷﮑﻞ
ثاﺑﺖ ﻭ ﻓﻴﮑس
ﺷﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺭﺍ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻗﻮّه ﻮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻭ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻓﺮﺩ، ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﺑﮑﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ ﻭ
ﻗﻮﺍﺭﻩ ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ثاﺑﺖ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﻗﻴﻖ ﺩﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺫﻫﻦ
ﻣﺤﺘﻮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺫﻫﻦ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻟﻔﻆ ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﺑﺎﺯ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻔs ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ
ﻧﻔس ﻭﻣﻦ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻃﺮﺩ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻦ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺒﺮﻳﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺳﻌﻰ ﮐﻨﻴﻢ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻳﻚ
ﺣﮑﻢ ﻭ ﻟﻔﻆ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺬﻑ
ﮐﻨﻴﻢ، ﺩﻳﮕﺮ
ﻟﻔﻆ ﺟﺰ ﺷﮑﻞ ﻭ
ﺻﺪﺍﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺑﺎﻫﻢ ﺟﻨﮕﻴﺪه
اﻳﻢ، ﻭﺟﺰ
ﻧﺪﺍﻣﺖ ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ. ﻣﺎ
ﺍﻏﻠﺐ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ، ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﺨﺘﻠف اﻟﻔﺎﻅ
ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﻫﺮﮐس
ﻳﻚ ﺟﻮﺭ ﺍﺳﺖ، ﺑﺠﻨﮓ
ﺑﺎﻫﻢ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺍﻳﻢ. ﻣثلا
ﺍﮔﺮ ﺍﺯﻟﻔﻆ
ﺗﺮس ﻭﺑُﺰﺩﻟﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻬﺮ ﺯﺩه اﻳﻢ،
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﺣﺬﻑ ﮐﻨﻴﻢ، ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻴﺰﻯ باعث
ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺍﺯ
ﺑُﺰﺩﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺗﻬﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻏﻢ
ﺯﺩﻩ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻳﻢ. ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺍﺳﻄﮕﻰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺑﮑﻨﻴﻢ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺗﻤﺎس
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻖ، ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﻭﺍلاّ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ( ﮐﺴﺐ)
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺟﺰ
ﺣﺠﺎﺏ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮ
ﺻﻔﺤﻪ ﺩﻝ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻥ، ﭼﻴﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣﺤﺘﻮﺍ
ﻭ ﻣﺴﻤّﺎﻯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﺍﺳﺎﻣﻰ ﻣﻬﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﻤاء
ﻭﺍﻟﻔﺎﻅ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺁﻧﻬﺎ. ﺑﺠﺎﻯ
ﺩﻳﺪﻥ ﺭﻭﻯ
ﭼﻴﺰﻯ، ﺑﻪ
ﺁﻳﻨﻪ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﮑﻨﻴﻢ. ﺩﻝ ﻣﺎ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﭘﺎﻙ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﻝ ﻣﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ، ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺯﻯ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘس ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﭼﺮﺍ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺩﻝ
ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﻴﻢ؟
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﺷﻴاء
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﮐﺴﺐ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﻥ
ﭼﺸﻤﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺍﺳطه
اﻯ
ﺣﻖﻭﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ(ﭼﺸﻢ ﺩﻝ)
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺼﻔﺖ
ﺣﻖ ﺑﻴﻨﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﻭ
ﻓﻴﻠﺘﺮﻫﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺧﻄﺎﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺎ، ﺧﻠﻂ
ﻭ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﺑﻴﻦ ( ﻣﻦ) ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﻧﻪ ﺃﺻﻞ ﺁﻧﺮﺍ. ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ، ﺑﺎ
ﻣﻬﻤﺎﻧﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺳﺮﺍﻍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻧﮑﻨﻴﻢ. ﺑﺠﺎﻯ
ﺩﻳﺪﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ،
ﺑﺎﻭﺻﺎﻑ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻡ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺠﺎﻯ ﺩﻳﺪﻥ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﻗﻮﺍﻝ ﻣﺎ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻳﺎ
ﺗﻌﻘﻴﺐ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺍﺳﺖ،
ﻧﻪ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺭﻔﺘﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﺷﺒﻴﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺁﺩﻡ
ﺣﻘﻴﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺣﻘﻴﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺣﻘﻴﺮ
ﺑﻮﺩﻳﻢ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻢ
ﺣﻘﻴﺮ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺠﻮﺋﻴﻢ ﻭﻳﺎ
ﺭؤﻳﺖ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﺭﺕ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﻮﺩ ﻧﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻭ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻣﺎ. ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺼﺎ
ﺑﺒﻴﻨﻢ، ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻥ ﻫﻢ
ﻭﺻﻮﻝ ﺑﻪ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺰﻳﺮ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻘﺪّس
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﻢ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺭﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺩ ﺭﺍ
ﺑﭽﺸﻴﻢ ﻭ ﺣسّ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻧﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺩﺭﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺭﺍ ﮔﻮﺵ ﮐﻨﻴﻢ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺣﻘﻴﺮ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻠﺬﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎ ﻟﺬﺕ
ﭼﺸﻴﺪﻥ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ
ﺍﺯ ﻟﺬﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍن ﺪﺭﺳت
اﺳﺖ ﻭﮔﺮچه
ﺪﺭک ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ وﻟﺬﺕ
ﻋﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ، ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺩ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻪ ﺍﺯ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺁﻥ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﺑﻐﻠﻂ ﻇﺎﻫﺮﻯ. ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺤﺮﻙ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻣﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻟﺖ
ﺩﺳﺖ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﻭﻧﻔس
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺷﺪه
اﻳﻢ. ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻓﮑﺮ، ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ،
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻟﻔﻆ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﺣﺴﺎس، ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺣسّ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻮﻉ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎس
ﺠﺪﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻃﻔﻞ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎ
ﮐﻠمه اﻯ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺷﻮﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ
ﻧﺎﺳﺰﺍﺋﻰ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻐﻀﺐ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﻧﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻳﻚ ﻣﻌﻨﻰ
ﻋﻤﻴﻖ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐﻮﺩﻙ
ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ
ﺳﺨت اﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣل ﺮﺍ
ﺑﻌﮑس اﻟﻌﻤل
ﻮﺍﻣﻴﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺣﺘی ﺸﻬﻘﻪ
ﺑﮑﺸﺪ. ﭘس
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻭﺟﻮﻫﺮ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺴﺖ، ﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺭﺍ.

ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺷﺨﺎﺹ ﺑﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻣﻬﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ (ﻣﻦ) ﻫﺎ،
ﻭﺍﺳﺎﻣﻰﭘﺮ
ﻃﻤﻄﺮﺍﻕ
ﺁﻧﻬﺎ. ﺧﻮﺩ
ﻋﻠﻰّ ﺷﺪ، ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺎﻡ
ﻋلی ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻫﻤﻪ
ﺷﻤﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﻮﻳﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﺳﻢ ﻭ
ﺍﺩﻋﺎ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺤﻤﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻦ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ. ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ
ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺭﺍ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣثلا
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺎﺭﺳﻰ
ﺑﻤﺎ ﺍﺣﻤﻖ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﻨﻔﺠﺮ ﻣﻰ
ﺷﻮﻳﻢ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺻﻔﺖ ﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﭼﻴﻨﻰ
ﺑﻤﺎ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﭼﻮﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺯ ﻟﻔﻆ ﭼﻴﻨﻰ
ﺍﺣﻤﻖ
ﺗﺤﺮﻳﮑﻰ ﺑﻤﺎ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻌﻰ ﮐﻨﻴﻢ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻟﺖ ﺩﺳﺖ ﻧﻔس
ﺧﻮﻳش
ﻮﺍﻟﻔﺎﻇﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﺣﻤﻖ
ﻧﮑﻨﻴﻢ. ﺣﺘﻰ
ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺍﺣﻤﻖ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﺎ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻣﻨﻔﻰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻫﻢ ﺍﺣﻤﻖ
ﺩﻳﺪﻳﻢ، ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻣثبتی
ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺑﺮﻭﺯ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺰﻭﻡ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﺭفع ﻨﻘﺺﺣﺎل
ﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﻓﺮﻕ ﺍﺳﺖ، ﺑﻴﻦ
ﻋﮑسﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻏﻀﺒﻨﺎﻙ ﺍﺯ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻟﻔﻆ
ﺍﺣﻤﻖ، ﻭ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺧﻮﺩ، ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺣﻤﺎﻗﺖ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻴﻢ.
ﻳﮑﻰ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺠﻬﻨﻢ ﻭﻋﺪﻡ
ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﻭ
ﻳﮑﻰ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺭﻫﻴﺪﻥ
ﻭ ﺗﺮﻙ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻣﻦ ﺑﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎ ﺯﻳﺎﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺃﻧﻔس ﺭﺍﻩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ
ﭘﻴﺮﻯ ﺭﻭﺷﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﻫﺮﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻫﻢ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻠّﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻫﺪﻑ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻣﺎ، ﺑﺮﺍﻫﻰ
ﻭ ﭘﻴﺮﻯ ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻄﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺩﺭ
ﻋﻤﻖ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﻣﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺨﺼﺎ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ ﻭ
ﺳﺮﻋت ﻮ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻳﺪه اﻡ، ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻢ. ﺗﻮ
ﺑﻬﺮ ﺭﺍﻩ
ﻭﺭﻭﺵ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻦ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻣﺎ
ﺑﺤثماﻥ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﻫﻤّﺖ
ﻣﺎﻫﻢ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ، ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﻴﻠﻰ ﻣﻬﻢ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠیه هستند. ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺎ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺭﺍﻩ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ. ﻫﺮ
ﻓﺮﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻃﺮﻕ ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻧﻔس ﺭﺍ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺮﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺭﺍ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ می
ﮐﻨند ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﺮّف
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺘﻴجه
اﻯ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﻞ ﺑﺘﻠﻘﻴﻦ
ﭘﺬﻳﺮﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ، ﭼﻮﻥ
ﻋﻤﻞ
ﻳﻚ(ﻣﻌﻤﻮﻝ) ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﺮﻑ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺘﻔﺎﻭت اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍ
ﺟﻮﺋﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺤث
ﺩﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺤث
ﺯﺍﺋﺪﻯ ﺍﺳﺖ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ، ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺒقه اﻯ ﺍﺯ
ﻧﻔﻮس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍثر
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ (ﻣﻦ) ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻨﻔﻰ ﺁﻥ
ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣثلا
ﺁﻧﺮﺍ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻭ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻭﻫﻮﺵ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎﻯ
ﻣﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺮﻙ
ﺧﻮﺑﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﻙ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﺎ
ﻭﻣﺸﻮّﻕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﻠﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ (ﻣﻦ) ﺩﺭ
ﻫﺮﮐس، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﺯﻳﺮﺩﺳﺖ ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻘﺪّس
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﻣﻦ)
ﭘﻴﺮ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬت ﻤﻘﺪّس
است ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍلاّ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﻢ
ﺍﺯ ﻧﻔس ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﻴﺰﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ( ﻣﻦ) ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
میباشند. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺘﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻌﺪی
ﻨﺘﻮﺍﻧﻨﺪ، ﻳﺎ
ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺪﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻧﻬﺎ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ، ﭼﻮﻥ(ﻋﻬﺪ
اﻟﺴﺘﻰ) ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺑﺎﺧﺪﺍ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﻨﺪﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻌﺪﻯ، ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﭼﻨﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻮﮐّﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺎ
ﺩﺍﻡ ﮐﻪ ﻧﻔس
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺸﺪﻩ، ﻭﺻﻒ
ﻧﻔس اﻣّﺎﺭه
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻨﺎﺳب
ﺁن اﺳﺖ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﻚ ﻧﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﺻﻞ
ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﮐﺎﺭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺫﻫﻦ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺪﺕ ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻭ
ﺷﺒﻪ ﺩﺍﺋﻢ، ﻭﺗﺎ
ﺣﺼﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ نیز
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻤﻴﻖ ﻭ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎت
ﻤﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺟﻪ
ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﻄﺮ ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰﻋﻤﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭ ﺑﺤﺎﻟﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﺭﺩ
ﺑﺎﺳﺘﺨﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ. ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻓﮑﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻓﮑﺮ ﻏﻴﺮ
ﻣﺰﺍﺣﻢ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﺍﻋﺪﺍﺩ، ﺗﺄثیرﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻧﻘس ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ، ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻭﺡ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﺁﻥ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺣﺬﻑ ﻓﮑﺮ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ، ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺁﻧﺮﺍ( ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ)ﻣﻴﻨﺎﻣﻢ.
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺎ ﻋﺪﻡ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻣﻦ ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﺮﺧﻮﺩ، ﻓﮑﺮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ(ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺪﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ، ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
وﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻥ ﻟﻔﻆ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻔس ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ،
ﻳﺎ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﻳﺎ ﺟﺎﻯ ﻧﻔس
ﺭﻭﺡ الهی ﻣﻰ
ﻧﺸﻴﻨﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﻭﺡ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺯ
ﻗﻠﻢ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﺭه ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺗﻀﺎﺩ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻫﻢ
ﺗﻠﺎﺵ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺣﺎﻟﺖ
ﭘُﺮ ﺑﻮﺩﻥ (ﻣﻦ)
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﻋﻴﻦ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ ﺗﺮس
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺣﺬﻑ ﻣﻦ ﺧﻮﺩ، ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺴﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻧﺶ ﺑﮑﺎﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻭ
ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺸﻰ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺑﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺎﻟﺘﻰ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻔس ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻭﻋﻠﻮﻡ
ﻣﻌﻨﻮﻯﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺫﻫﻦ
ﻭﻧﻔس
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭﺣﺠﺎﺏ
ﺍﻋﻈﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺗﻰ، ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻣﺘّﮑﻴﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ، ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﻀﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻤﻞ ﺗﺠﺮﻳﺪ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭﺗﺤﺼﻴﻠﻰ ﻭ
ﻋﺎﺩﺗﻰ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎ
ﻭ ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺷﺮﻃﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻮﻡ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺩﻳﺪﻥ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ، ﻣﺎ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻧﻤﻰ
ﺷﻮﻳﻢ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻢ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻳم که ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪه اﻳﻢ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻮس ﻭ
ﻃﻤﻊ ﻧﻔس ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻬﺮﻫﺎﻯ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺑﺼﺎﺣﺒﺶ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ باعث
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺁﻥ. ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
باعث ﺧﻠﻂ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻫﺮ
ﺍﻣﺮﻯ ﺑﺎﻴﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻘﺪﻣﺎت ﻮ
ﮐﻴﻔﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺎﺯم ﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﻢ.
ﮐﻪ ﻣثلا
ﻗﺮﺍٴﺖ
ﻧﺼﻴﺤﺘﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﻟﺄﺟﺮﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﺍلاّ ﺍﺯ ﭼﺸﻤﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﭼﺸﻢ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺮﻑ ﺑﻰ ﺃثر
ﮐﺴﺒﻰ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮔﻮﺷﻰ ﺑﮕﻮﺵ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻭ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﺪ، ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻳﺎ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻔﻊ ﻭ ﻃﻤﻌﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﻔس ﺍﻭ ﺍﺳﺖ، ﻧﻈﺮﺵ
ﺭﺍ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺟﻠﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻋﻤﻞ ﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺒﻮﺩ، ﺑﻰ
ﺃثرﺍﺯﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸﻢ ﻭ ﺫﻫﻨﺶ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ (ﺍُمّ
اﻟﺤﻘﺎﻳﻖ)
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﻮﺩ. ﮐﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺴﺐ ﻣﻮﺍﺩ
ﻣُﺮﺩﻩ ﻭ ﮐﻬنه
اﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣُﺮﺩﮔﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﮔﺬﺍﺷته اﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﺩﻡ ﺯﻧﺪه اﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍی ﺰﻧﺪﻩ، ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺑﮑﺮ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﺪ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ ﻫﺎ،
ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺿﺮﻭﺭﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺣﻖ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺧﻂ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺳﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﮐﺴﺐ ﻋﻠﻮﻡ، ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ، ﭘﻴﺪﺍ
ﺷدﻥ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ ﻭ
ﻣﻐﻠﻄﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﮑﻞ ﺣﻘﺎﻳق
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.

ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﻋﺰﻳﺰﻡ،
ﮐﻪ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ، ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻣُﺮﺩﻫﺎﻯ،
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺟﺰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺧﻄﺎ
ﻭﻣﻐﻠﻄﻪ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻢ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻄﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﻤﻚ ﺑﺎ
ﺻﻠﺎﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻧﻔس
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﺁﻟﻮﺩه اﺳﺖ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﻣﺤﻴﻂ ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﻓﺎﻳﺪه
اﺵ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻮﻗﻒ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺧﻄﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺯ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺁﻥ ﺟﺪﺍ ﺷﻮﻳﻢ. ﺍﻧﺰﻭﺍﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺁﻥ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻨﺒﻊ ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﻧﻬﻢ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺻﺪﺑﺪﺳﺘﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻮﺩ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻣﻦ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ ﺗﺎ
ﭼﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻏﻴﺮ ﺩﻗﻴﻖ
ﻣﻴﮑﻨﻢ، ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻦ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻟﻒ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺸﻮﻯ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﻮﻯ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﺨﻮﺍﻧﻰ،
ﺗﺎ ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﻭ ﺩﺭﻙ ﻟﺰﻭﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻰ. ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ الهی، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻭ
ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ ﺩﺭ
ﻏﺎﻓﻠﺎﻥ
ﺩﻳﺮﺗﺮ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤّﺘﻰ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﻭﺗﮑﺎﻧﻰ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻤّﺘﻰ
ﻭ ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺩﺭ
ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ،
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻭﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍﺑﺴت
ﻮﺑﺎﻳﺪ ﮔﻮﺵ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺯﻧﺪه اﻯ ﺩﺍﺩ،
ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩﺭﺳﻴﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻰ
ﻫﻤﻪ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻧﻤﺎﺋﻰ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻓﺘﺮﭼﻪ
ﺳﻔﻴﺪ ﺩﻝ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﮐﻨﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﻣﻌﻠﻢ
ﺭﺍ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻳﺎﺩ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻨﻰ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺰﻳﺰﻡ، ﺷﺎﻧس
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﺏ
ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻮﺑﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺑﺎﺑﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﮑﻨﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻥ ﻧﺨﻮﺭﻯ،
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻰ ﮐﺮﺩ. ﺁﻥ
ﻭﻗﺖ ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ، ﺣﺴﺮﺕ
ﺃﺑﺪﻯ ﺗﻮ ﻭ ﻏﻢ
ﺃﺑﺪﻯ ﻣﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ.

M018

ﺗﻔﮑّﺮ ﻏﺮﺑﻰ
ﻭ تفکّر ﺷﺮﻗﻰ

بطوﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻭ
ﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺸﻌﺒّﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻦ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺷﺮﻗﻰ
ﻳﺎ ﻣﺸﺮﻗﻰ ﻳﺎ
ﺍﺷﺮﺍﻗﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻢ، ﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺘﻔﮑّﺮ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﻭﻡ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻏﺮﺑﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩ چه درغرب
ﺒﺎﺷﺪ یا در
ﺸﺮﻕ. ﻣﮕﺮ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻋﻤﻠﻰ
ﻭﻭﺍقعی أﺩﻳﺎن
ﺴﻠﻮﮐی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ، ﻭﻧﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎای
ﺁﻧﻬﺎ. ﺍﻣﺎ ﻫﺮ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍثباﺕ ﻃﺮﺯ
ﻓﮑﺮ ﺷﺮﻗﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻡ، ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺗﻮ ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﺎﺭﻩ ﻣﻦ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻏﺮﺑﻰ
ﺗﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﺩﻳﻨﻰ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻮﺍﻡ ﻭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺷﺮﻗﻰ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻭ ﭼﻪ ﺷﻤﺎﻟﻰ ﻭ
ﺟﻨﻮﺑﻰ، ﺑﺎﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎ
ﻏﺮﺑﻰ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻔﮑّﺮﻣﺎﺩﻯ
ﻗﺎﻟﺒﻰ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺷﺮﻗﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﻭ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، که
ﺤﺪّ ﺃﻗﻞ ﺍﺯ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺭ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﺑﻬﻢ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، و
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﺑﮑﻨﻴﻢ، ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﮐس
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻰ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻤﺎ
ﺷﻮﻳﻢ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻃﻠﺴم
ﻮﺑﻨﺪ(ﻣﻦ)، ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﺑﻴﻦ
ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ ﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﻣﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻭﮐﻤﻚ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻦ ﻫﺎ
ﻭ ﻣﺎ ﻫﺎ، ﺑﻤﻦ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﻭ ﺭﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﺍﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺭﻩ ﻳﮑﺸﻨﺒﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻫﻢ، ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺩﻟﺎﻳﻞ
ﺍثباﻧﻰ ﺑﻨﻔﻊ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﺮﻗﻰ ﺭﺍ
ﺑﮕﻮﻳﻢ، ﭼﺎﺭه
ﺑﻴﺎﻥ ﺿﻌﻒ ﻭ ﻋﻴﺐ
ﻭ ﻧﻘﺺ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﮐﻢ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻭﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻏﺮﺑﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻗﺒﻠﺎ
ﭼﻨﺪ ﻧﺎﻣﻪ
ﻭﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻡ، ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺳؤﺍﻟﺎﺕ ﺗﻮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ.

ﺩﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺳﻘﻮﻁ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻏﺮﺑﻰ،
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺭﻧﺴﺎﻧس
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺩﺭﻏﺮﺏ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ، ﺩﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻮﺍﺯﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻥ ﻓﮑﺮ
ﻏﺮﺑﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻓﺖ. ﻳﮑﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﻠﺴفه
ﺁﺑﺎﻯ ﮐﻠﻴﺴﺎ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﻮﺳﺘﻴﻦ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴت که ﺁﻥ
ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻏﺮﺏ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﻈﻴﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ(
ﻭﻳﮑﺘﻮﺭﻯ ﻫﺎ) ﺩﻭ
ﻋاﺮﻑ
ﺁﻟﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺻﻮﻣﻌﻪ ﺳِﻨﺖ
ﻭﻳﮑﺘﻮﺭ ﭘﺎﺭﻳس
ﺩﺭ ﻗﺮﻥ ۱۱
ﻣﻴﻠﺎﺩﻯ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻮﺯﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ، ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﻗﺮﻥ 17 ﺩﺭ
(ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﻭ
ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﺩﮐﺎﺭﺕ)، ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪ. ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻮﺍﺯﻯ ﺩﻭﻡ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻥ ﻓﮑﺮ
ﻏﺮﺑﻰ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺖ، ﻭ ﺑﻪ
ﺁﻥ ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩ، ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﺋﻰ که
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ ﺑﺴﻄﺢ ﺫﻫﻦ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ، ﺍﺯ ﺁﻥ
ﭘس ﻫﻤﺎﻥ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺷﺪ. ﻧﻬﻀﺖ
ﻧﻮﻣﻴﻨﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺩﺭ ﻗﺮﻥ 14 ﻭ ﺷﺮﻭﻉ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻣﮑﺘﺐ (ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺗﺴﻤﻴﻪ) ﻭﻧﺎﻡ
ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭﮐﻬﺎﻡ ﮐﻪ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺤﻮﺍس
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻨﺒﻊ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺣﻮﺍس ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺷﺪ ﻭ ﮐﻠﻴﻪ ﻣﻨﺎﺑﻊ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﮐﻠّﻰ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻋﻘﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﺣﺬﻑ
ﺷﺪﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻃﺮﺩ
ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺖ، ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﻓﻄﺮﻯ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺟﻮﺭ
ﺩﺭ ﻧﻤﻰ ﺁﻳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻭﮔﺎﻧﮕﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﺩﮐﺎﺭﺗﻰ ﻫﻢ، ﺗﻌﺎﺭﻓﻰ
ﺑﻴﺶ ﻧﺒﻮﺩ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳت ﺑﻮﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻏﻠﻂ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﺟﺴﻢ ﺟﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ ﻏﻠﻂ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﻣﺮﺗﺒﻂ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﭘﺎﺋﻴﻦ، ﺗﺮ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﺭﺍ
ﻧﺎﺯﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺿﻤﻦ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮﺗﺮ، ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺗﺎﺑﻊ ﻭ ﺳﺎﻳﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﺴﻢ ﺗﺎﺑﻊ نفس
، ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ، ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳن ﺬﻫﻦ ﻭﻟﻮ ﺑﻨﺎﻡ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺗﺎﺑﻊ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺗﺎﺑﻊ ﻏﺎﻳﺖ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ(ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺟﺰﺋﻰ)ﺑﺎ
ﺣﻮﺍس ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ(ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ)
ﮐﺎﺭﺣﻮﺍس ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺸﮑﻞ
ﻣﺒﻬﻢ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺣسّ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺍﺳﺖ. ﺣﺴّﻰ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺭﮔﺎﻧﻴﻚ، ﺁﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻮﺍس ثاﺑﺖ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺫﻫﻦ
ﻣﺴﺘﻘﻞ، ﺩﺭﻣﺎ
ﺑﺎﺯ
ﺩﻭﮔﺎﻧﮕﻰ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺩﺍﻧﺴته اﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺟﺎﻫﻞ ﺑﺪﺍﻥ، ﻣﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﻳﻦﺩﺭﺍﮐﺎﺕﮐﻠّﻰ،
ﺍﮔﺮﺍﺯﺣﻮﺍسﻭﺧﺎﺭﺝﻣﺎﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺍﺯ(ﺩﺭﻭﻥ أندﺭﻭﻥ)ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ
ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﺎﺩﻯ
ﻏﺮﺏ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻠﻢ ﮐﻠﺎﻡ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺑﺤثهاﻯ ﻟﻔﻈﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩ. ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻧﻴﺰ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﻋﻠﻮﻡ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻋﻴﻨﻰ
ﻭﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﺤﺴﻮس ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺭﻭﺡ
ﺍﺯﻣﺎﺩﻩ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ نه
ﺪﺭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﮔﺎﻧﮕﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺟﺴﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ،
ﻭ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮ
ﺯﻳﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍ، ﺑﺮﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ. ﻣﻨﮑﺮ
ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻓﺮ ﻳﺎ
ﺟﺎﻫﻞ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ،
ﻭﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺪﻭﮔﺎﻧﮕﻰ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺸﺮﻙ ﻭﺩﻭ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ، ﮐﻠّﺎ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ، ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﻓﮑﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﮕﻮﺋﻴم ﻴﻚ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺖ، ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﻭﻳﻢ ﺳﺮﺍﻍ
ﺑﺎﺯﻳﻬﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ.

ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺣﺮ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﻰ، ﺩﻭ
ﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻤﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺑﻮﺩ. ﻳﮑﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﮑﺘﺐ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﻣﮑﺘﺐ ﻧﻮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ، ﮐﻪ
ﻧﻔﻰ ﻣﺎ ﺳﻮﺍ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻔﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻤﻠﻰ
هست. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻣﺤﺴﻮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﮐثرﺕ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﻨﻴن ﻮ
ﻃﻔﻞ ﻭ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﭘﻴﺮﻯ که اﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻨﻴن اﺳﺖ. ﺍﻳن
ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺍﺭﻭﭘﺎ، ﺍﺯ
ﺩﻧﻴس
لاﻭﭘﺎﮊﻳﺖ
ﺁﻏﺎﺯﺷﺪ، ﻭﺩﺭ
ﻗﺮﻥ ۹ ﺑﺎ
ﺭﻧﺴﺎس
ﮐﺎﺭﻭﻟﻨﮋﻯ
ﻭﺗﻠﺎش ﺠﺎﻥ
ﺳﮑﻮﺗﻮس ﺟﺎﻧﻰ
ﺑرای ﺨﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮی ﻤﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ، ﻣﺎﻳﺴﺘﺮ
ﺍﮐﻬﺎﺭﺕ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻴﮑﻮﻟﺎس
ﮐﻮﺯﺍﻧﻮس ﺩﺭ
ﻗﺮﻥ 15 ﺑﺸﮑﻞ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﮐﻮﺯﺍﻧﻮس
ﻣﺮﺯ ﺑﻴﻦ
ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ ﻭ
ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺸﺮﻗﻰ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ. ﺍﻣﺎ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺩﻭﻡ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﻏﺮﺏ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻭﮐﻬﺎﻡ ﺍﺣﻴﺎ
ﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ با
ﺑﻴﮑﻮﻥ ﺷﮑﻞ
ﻣﺸﺨّﺺ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ. ﺩﺭ
ﺭﻧﺴﺎﻧس ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮ، ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﻭ
ﻣﺸﺨﺺ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻮﺯﺍﻧﻮس
ﻋﺎﺭﻑ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺟﻤﻊ
ﺍﺿﺪﺍﺩ، ﻳﺎ
ﺳﻨﺘﺰﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻋﺎﻟﻢ ﺻﻐﻴﺮ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﻤﻪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﻧﻮ ﮔﻔﺖ، ﻭﻧﻴﺰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﻴﻤﻴﺎﮔﺮﺍﻧﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻗﺪﻳﻢ، ﻧﺰﺩ
ﺟﺎﮐﻮﺏ
ﺑﻮﻫﻤﻪ ﻭ
ﭘﺎﺭﺍﺳﻠﻮس، ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﻭﮔﺎﻧﮕﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭﺟﺴﻢ، ﻭ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﻳﻚ
ﮔﻮﻫﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺿﻤﻦ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﻳﻚ
ﮔﻮﻫﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻣﺎ، ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺑﻴﻨﺶ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺍﺻﻴﻞﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻳﻢ، ﺍﻳﻦ
ﻳﻚ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﺑﺎﺷﻴﻢ ﺩﻭ
ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺤﺴﻮﺵ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺼﻮﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺷﻬﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺩﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﻭﺟﻮﻫﺮ
ﺑﻴﻨﻰ ﺟﺪﺍ
ﺷﻮﻳﻢ، ﻭ
ﺑﺪﺭﻙ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺗﺮ ﻭﻟﻰ ﻣﺸﮑﻞ
ﺗﺮ ﻳﻚ ﮔﻮﻫﺮﻯ
ﺑﺎ ﻓﻨﺎﻯ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﻢ.

ﺍﻣﺎ
ﺗله ﺴﻴﻮ، ﻭ
ﺑﻴﮑﻮﻥ ﺩﻭ
ﺷﺎﺧﺺ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎﺩﻯ،
ﺑﺎ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ،
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺟﺴﻢ،
ﻭ ﻳﺎ تئوﺭﻯ ﻭ
ﭘﺮﺍﮐﺴﻴس
ﻣﺸﺨﺺ ﺷﺪ. ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻠﻢ ﻧﻈﺮ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻋﻤﻠﻰ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻧﻤﺎﻧﺪ. ﻋﻠﻢ
ﻋﻤﻠﻰ ﻳﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ، ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺟﺪﻳﺪ،
ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ، ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺍﻩ ﮐﺸف ﻮ ﻧﻮ
ﺁﻭﺭﻯ ﺷﺪ. ﺳﻨّﺘﻬﺎ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﮐﻬﻦ،
ﺩﺷﻤﻦ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ. ﺑﻨﻈﺮ
ﺑﻴﮑﻮﻥ، ﻫﻨﺮ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﻰ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﺤﻘﻴﻖ، ﻭ
ﻃﺒﻖ ﺍﺻﻮﻝ ﻭ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻠﻤﻰ، ﻭﻣﻨﺒﻊ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺖ، ﻭﻧﻮ
ﺁﻭﺭﻯ ﻫﺎی ﺁﻥ،
ﺑﺎﺯﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻳﺎ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﮐﻨﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻃﺮﺡ ﺁن اﺯ
ﻗﺒﻞ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺭﺍ
ﻣﺤﺘﻤﻞ ﻫﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻦ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺍﺻﻮﻟﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﺎ، ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺑﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻧﻮﺭﺳﻴﺪه
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ، ﻟﺎﺑﻠﺎﻯ
ﺍﺗﻢ ﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻳﺎ
ﺩﺭﻭﻥ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩه
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ ﻭﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺗجربه ﻮ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ
ﻭﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﺁﻧﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﺸﻒ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﺷﻴاء، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻏﺮﺑﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﺒﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻭﺵ ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻭ
ﺑﮑﺎﺭ ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺨﻔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻬﻢ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻊ
ﺩﺭﺻﻨﻌت
ﻮﺩﻧﻴﺎ ﻃﻠﺒﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ(
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﻮﺩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ)ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﻭ ﻃﺮﺡ ﻣﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺤﻘﻴﻖ، ﻣﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﻬﻢ
ﺷﺪﻥ ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ. ﻭﺍلاّ
باعث ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ، ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ ﭼﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭﭼﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ، ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮ. ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﻫﻴّﺖﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﺁﻥ
ﻳﮑﻰ(ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﺎﺑﻰ)ﺍﺳﺖ، ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ(
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺳﺎﺯﻯ)
ﻳﻌﻨﻰ ﻳﮑﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺗﺤﻘﻖ ﺣﻘﻴﻘﺖ،
ﻭ ﻳﮑﻰ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻫﻮس
ﮔﻮﻧﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ. ﻳﺎ
ﺁﻥ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻪ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻴﻢ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺻﻨﻌﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻭ
ﺍﺳﺘثماﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻭ
ﺍﺳﺘﻬﻠﺎﻙ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺧﺪﺍ
ﮔﻮﻳﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﮕﺎﺭﻯ ﺑﺴﺘﻦ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ. ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻣثلا
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺭﺍ ﺑﮕﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻨﺪﻳﻢ،
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺳثماﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﻭﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻓﮑﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ، ﺗﻔﮑّﺮ
ﻏﺮﺑﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺑﻰ
ﻏﺮﺿﺎﻧﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻏﺮﺽ
ﻭﻫﺪف اﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﮑّﺮﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﺳﻘﺮﺍﻃﻰ
ﻣﺸﺮﻗﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺷﺮﻗﻰ
ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺑﻰ
ﻏﺮﺽ، ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺟﺴﺘﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﺮﺡ ﺑﻮﺩ ﻧﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ.
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻠﻢ
ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺑﻰ
ﻃﺮﻑ ﻭ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﺷﻔﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻠﻢ ﻭﺳﻴﻠﻪ، ﻭﺭﺍﻩ
ﺟﺴﺘﻦ ﺗﺤﻘﻖ
ﻳﻚ ﻫﺪف
ﻤﻌﻴّﻦ، ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺯ ﻳﻚ ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ. ﺑﺎ
ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭﺗﻮﻗﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ،
ﻭ ﺍﻧﺼﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻣثاﻝ ﺑﻴﮑﻮﻥ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮﻏﺮﺑﻰ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﭘﻮﻝ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺪﺍﻯ
ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺧﻄﺮ ﻣﻨﻔﻰ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﮐﺴﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ،
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺑﻴﮑﻮﻥ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭ
ﻣﻠﮑﻪ
ﺍﻟﻴﺰﺍﺑث
ﺍﻭﻝ ﺑﻮﺩ.

ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﺑﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻤﻨﺪ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭ ﻫﺮﺩﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ
ﺫﻫﻦ، ﻭﺍﺭﺩ
ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﺸﺪﻧﺪ. ﺍﺯ
ﭼﺎﻫﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ
ﺑﭽﺎله اﻯ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺻﻌﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺬﻫﻦ، ﻭ ﺳﭙس
ﻃﺮﺩ ﻫﺮ ﺩﻭ، ﻭ
ﺻﻌﻮﺩ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ،
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺮ ﺳﻪ
رﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﺪﻑ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩﺵ، ﺗﻤﻠّﻚ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩ. ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺑﺮﻧﺎمه ای
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻏﺮﺏ
ﺩﺍﺩ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺁﻣﻮﺯﺵ،
ﺣﻖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺼﺮﻑ
ﮐﺮﺩﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻭﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺿﻤﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﻥ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳتند
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺗﻤﻠﻚ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﻫﻤﻴﻦ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﺎﻧﻴﺪه اﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﺣﺎﺻﻞ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻏﺮﺑﻰ
ﺍﻳﻦ ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺌﻮﺭﻯ ﻭ ﻧﻈﺮ
ﻭﺣﺪس ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖﭘﺮﺍﮐﺴﻴس
ﺩﺭﺁﻣﺪ. ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻣﻄﺮﻭﺩ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﻋﻤﻞ ﻭ ﺻﻨﻌﺖ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪ. ﻋﻠﻢ
ﺭﻳﺎﺿﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻠﻢ ﻣﻌﺘﺒﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻧﻪ
ﻋﻠﻮﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ ﻭ
ﺳﻨّﺘﻰ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺭﻳﺎﺿﻰ، ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻈﻬﺮﻯ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﺮﺍ ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﻭ ﺩﺭ
ﺩﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﺷﺪ، ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ؟
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﺴﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ،
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ
ثباﺕ ﺍﻋﺪﺍﺩ، ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﭼﻮﻥ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺮ ﭼﺸﻤﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻏﺮﺑﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺗﻨﻬﺎ،
ﻧﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻋﻘﻞ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻳﺎ
ﮐﻮﺟﻴﺘﻮ. ﺁﻧﻬﻢ
ﻧﻪ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ،
ﻳﺎ ﻋﻘﻞ ﻓﻌﺎﻝ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻗﺒﻠﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻥ ﺣﻘﺎﻳﻘﻰ
ﮐﻪ ﻟﺎﺑﻠﺎﻯ
ﺍﺗﻤﻬﺎﻯ ﻣﻐﺰ
ﻣﺨﻔﻰ هستند. ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮑﺎﺭﺗﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﻧﻮﻳﻦ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ، ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻣﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﻭ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ. ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﮑﺎﺭﺵ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻳﺶ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﺩﻫﺪ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﻭﻣﺼﻠﺤﺘﻰ، ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﻫﺪﻑ ﺩﺍﺭ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺑﺮﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻨﺰﺩ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﺩﻳﻦ
ﺑﺎ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ ﺷﺪ. ﻭﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺻﻠﻪ
ﻧﺎﺟﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻧﻈﺮﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻏﺮﺑﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍنه ﻮ
ﺳوء اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻨﻈّﻢ ﻭ
ﻣﺒﻬﻢ. ﻭ ﺍﺯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﻏﺮﺏ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺍﺯ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﻭ
ﭼﻪ ﺍﺯ ﻋﻘﻠﻴّﻮﻥ
ﺭﺍﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﮔﺮﺍ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺍﻟﻤﺎﻥ. ﮐﻪ
ﺳﻌﻰ ﮐﺮﺩ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺷﺪﻩ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺟﺴﻢ ﺭﺍ ﺟﻮﺵ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺗﻀﺎﺩ
ﺗﺌﻮﺭﻯ ﻭ
ﭘﺮﺍﮐﺴﻴس ﺭﺍ
ﺑﺮ ﻃﺮﻑ ﮐﻨﺪ. ﮐﺎﻧﺖ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻳﺎ(ﺷﻴئ ﻓﻰ
ﻧﻔﺴﻪ)ﺭﺍ
ﺍﻣﺮﻯ ﻣﺮﻣﻮﺯ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪ، ﻧﺰﺩ
ﻧﻴﭽﻪ (ﻧﺎ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻦ) ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺷﺪ. ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻭﺗﺮس
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺘﻌﺼّﺐ، ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﻰ ﻫﻤﺘﺎ، ﻭ
ﺑﻌﺪ ﻧﺎ
ﻣﺘﻨﺎﻫﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪ، ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ که
ﻤﺴﺘﺨﺮﺝ
ﺍﺯ(ﻋﻘﻞ ﮐﻞّ
ﮐﻮﺟﻴﺘﻮ) ﻳﺎ
ﮐﻮﮔﻴﺘﻮ، ﺍﻟﺂﻥ
ﺧﺪﺍ ﺑﻪ ﻓﻌﻞ
ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ، ﻭ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺑﺴﻄﺢ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺸﺮ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺁﻣﺪﻩ. ﻭﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺸﺮ ﻭ ﻏﺎﻳﺘﺶ،
ﺑﻔﻌﻠﻴّﺖ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ، ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺴﺘﻦ ﺘﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺘﻮﺭﻡ ﺍﻳﻦ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻨﺎﻡ ﺁﮔﺎﻫﻰ،
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳم که
ﺳﺮﺍﺳﺮﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎ ﻓﺮﺽ ﻏﻠﻂ، ﻏﺎﻳﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻧﻔس
ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻫﻮﺳﻬﺎ، ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺂﮔﺎﻫﻰ
ﮐﻨﻴﻢ.

ﺍﻣﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻖ،
ﭼﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﭼﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻧﺰﺩ
ﻫﮕﻞ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻇﻬﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺷﺪﻩ، ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻭﺡ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺫﻫﻦ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺎ، ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻪ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺫﻫﻨﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﮕﻞ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ، ﻫﻤﺎﻥ(ﮐﻞّ
ﺷﺪﻥ)ﻭ ﻳﺎ(ﺷﺪﻥ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ)ﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ ﮐﻞّ
ﺷﺪﻥ ﻫﮕﻞ، ﺑﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻭ، ﺑﺎﺯ
ﮐﻞّ ﺳﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭﻧﻪ
ﮐلّ ﺸﺪﻥ ﻏﻴﺮ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ،
ﺩﺭ(ﮐﻞّ
ﺍﻟﻬﻰ)ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﮐﻞّ ﺷﺪﻥ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺗﻰ، ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻟﻔﻈﻰ. ﻭﻧﻪ
ﮐﻞّ ﺷﺪﻥ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﮐلّ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺷﺨﺺ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺫﻫﻨﻰ،
ﻭﻧﻪ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻳﺪﻩ ﮐﻠّﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ، ﻭ
ﻳﺎ(ﺍﻳﺪﻩ
ﮐﻠّﻰ
ﺫﻫﻨﻰ)ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻧﻪ(ﺍﻳﺪﻩ
ﮐﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)ﻋﺎﺭﻑ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻳﻦ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎ، ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻟﻔﻈﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﺭﻑ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﺴﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﺪﻩ ﺫﻫﻨﻰ
ﻫﮕﻞ ﻧﻴﺰ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺳﺖ، ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺍﻳﺪﻩ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺁﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺯ
ﺍﺷﻴاء ﺍﺳﺖ. ﻫﮕﻞ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﻠﻴﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺧﻠﺄ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﻳﺎ ﺫﻫﻨﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ، ﺩﺭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺩﮐﺎﺭﺗﻰ ﺭﺍ
ﭘﺮ ﮐﻨﺪ. ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﭘﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺧﻠﺄ ﺩﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ( ﺗﺪﺍﺧﻠﻰ)
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﺮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺍﻣﺮﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﻯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺫﻫﻦ ﭘﺮ ﮐﻨﺪ. ﮔﺮچه
ﺤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘت ﺮﻭﺣﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺩه
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺫﻫﻦ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻟﺒته
اﮔﺮ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩ. ﻭﻧﻪ
ﺫﻫﻦ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﻭ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﻫﮕﻞ
ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻨﺎﻡ( ﺍﻳﺪﻩ
ﻣﻄﻠﻖ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ)
ﻧﺎﻣﻴﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻄﻠﻘﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﮐﻮﺩﻙ
ﺍﺳﺖ، ﺍﮔﺮ
ﻧﻄﻔﻬﺎﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺮ ﺫﻫﻨﻰ
ﭼﺮﺍ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ، ﻭ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺍﻳﻦ
ﺍﻳﺪﻩ ﻣﻄﻠﻖ، ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺑﺎ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس
ﻫﻨﻮﺯﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻭ
ﺳﻨﺘﺰﺳﺎﺯﻯ
ﺑﺎ ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﺪﻩ ﻣﻄﻠﻖ، ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ. ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﻭﺣﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﻫﮕﻞ، ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺬﻫﻦ ﻭ ﺍﻳﺪﻩ
ﺷﺪ. ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻏﺮﺑﻰ، ﺫﻫﻦ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍثرﻯ
ﻧﺎﺳﻮﻧﻰ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﭼﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺫﻫﻦ
ﻣﻄﻠﻖ ﻫﮕﻠﻰ
ﺧﻄﺎ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻰ ﻃﻠﺒﺪ، ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ، ﺍﺯ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻧﺴﺒﻴّﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﮐﻪ ﺍﺻﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﮐﻤﺎلی ﺮﺍ
ﺮﻭﺡ ﺑﺪﻫﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺬﻫﻦ. ﺍﻳﺪﻩ
ﻣﻄﻠﻖ ﻫﮕﻞ، ﻳﻚ
ﮐﻞّ ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺟﺰاء ﮐﻞّ
ﺑﺮﺗﺮ، ﭼﻮﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺦ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﮐﻨﺪ. ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻳﺪﻩ ﮐﻠّﻰ
ﺟﺎﻣﻊ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻭ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﺗﺼﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻫﮕﻞ، ﻭ
ﻫﺮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺮﻭﺡ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻣﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻗﻄﺮه اﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻗﻄﺮﻩ
ﺑﺎﺯ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺩﺭﻳﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻗﻄﺮﻩ ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻞ
ﻋﺎﺭﻑ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﺯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺫﻫﻨﻰ
ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻫﺪ، ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ(ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ)ﺧﺎﺻﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺫﻫﻨﻴّﻮﻥ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﻫﮕﻞ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﻧﺤﻮﻩ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻏﺎﻳﺘﺶ
ﺩﺭﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ، ﻭﺟﻮﺩ
ﻏﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺵ
ﺗﺼﺎﺩﻓﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﻄﻮﺭ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻫﺪﻑ
ﺭﺍ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘﺶ
ﻣﺪﺑّﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻨﻈﺮ
ﻫﮕﻞ، ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﻑ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﭼﻪ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﭼﻬﺪﺭ ﺍﺷﻴاء، ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩش
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﺠﻴب
ﺘﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ، ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﺵ، ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﺫﻫﻦ، ﺍﺯ
ﺗﻨﺎﻗﻀﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺪﻩ
ﻳﺎﺷﻴئ ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺍﺳﺎﺳﻰﺩﺭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻳﻦ
ﺣﺮﻑ ﻫﮕﻞ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻨﺤﻮﻯکه
هم مدﺑّﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ، ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻰ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻤﺎ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻫﮕﻞ ﺍﺯ
ﺗﻨﺎﻗﻀﺎﺕ، ﺑﺎ
ﭼﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻰ،
ﻭﭼﻪ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻫﺎﻳﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻫﮕﻞ
ﺳﻮﮊﻩ ﻣﻄﻠﻖ، ﻳﺎ
ﺃﻣﺮ ﺫﻫﻨﻰ
ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ ﺭﺍ،
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ(ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻏﺎﻳﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ )
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻯ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﻮﮊﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ (ﻏﻴﺮ )
ﺟﻠﻮﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺣﺴﺎس (ﻏﻴﺮ
ﺑﻮﺩﻥ)ﺧﻮﺩ
ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺮ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ، ﻳﺎ
ﺍﻣﺮﻯ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻔس ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻏﻴﺮ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭﺵ ﺩﺭ
ﺧﺎﺭﺝ ﻧﻴﺴﺖ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻠﺎﻫﺶ ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻐﺰﺵ، ﭘس
ﻏﻴﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﺫﻫﻦ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﺭﻭﺷﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﻫﮕﻞ
ﺍﻳﻦ ﻏﻴﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﺭﺍ ﺍﺻﻞ
ﻧﻔﻰ، ﻭ ﻋﺒﻮﺭ
ﺑﺴﻨﺘﺰ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻔﻰ ﺍﻳﻦ ﻧﻔﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻫﮕﻞ
ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻳﺪﻩ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ،
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﺵ
ﺫﻫﻦ ﺭﺍ، ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ،
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﻣﻨﻄﻖ
ﻭﺗﺪﺭّﺝ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺸﮑﻞ
ﺿﺮﻭﺭﺗﻰ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﺪﺭّﺝ
ﺯﻣﺎﻧﻰ، ﻭﺩﺭ
ﻳﻚ ﻫﻴﺄﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﻨﻈﺮﺵ ﻏﺮﺽ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻳﺪﻩ
ﺗﺤﻘﻖ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﻮﺩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩ. ﻧﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺫﻫﻨﻰ،
ﮐﻪ ﻟﺬﺕ ﮐﺎﺫﺏ
ﻭﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻭﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺧﻄﺎﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭﺗﻴﺸﻪ ﺑﺮﻳشه
ﺰﺩﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻫﮕﻞ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﭘس
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺣﺮﮐﺖ
ﻓﺮﺩ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺫﻫﻨﻰ ﺗﺤﻘﻖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﺭﻡ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺭﻭﺡ
ﺫﻫﻨﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﺻﻠﻰ ﻣﻠﮑﻮتی
ﺸﺨﺺ ﺭﻭﺡ
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﻓته
اﻧﺴﺎﻥ، ﻳﺎ
ﺫﻫﻦ ﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺪﻩ ﻋﺎﻟﻢ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﮐﻠّی
ﺒﻴﻨﻰ ﻫﮕﻞ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻫمه ﮐلّ ﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻳﺪﻯ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﻭﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺠﺎﺏ ﺍﻋﻈﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺷﺨﺼﻰ
ﺭﻭﺡ، ﺗﺤﻘﻖ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺘﻮﺳﻌﻪ
ﮐﺴﺒﻰ ﺫﻫﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻧﻪ
ﺗﻮﺭﻡ ﻋﻠﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺷﺨﺼی
ﻮﺫﻫﻨﻰ، ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻤﻞ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ،
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﻟﺬﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭﺗﻮﺭّﻡ
ﻋﻠﻤﻰ، ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﺩﺭ
ﻧﻔس ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺎ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻟﺶ، ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻂ
ﺑﺮﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺑﻨﻔﻊ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩش
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻮﺭّﻡ ﻋﻠﻤﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺮﺡ ﻭ ﻗﺼّﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻫﺎ ﻭ
ﺟﻨﮕﻬﺎ ﺍﺳﺖ.

ﻫﮕﻞ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﺻﻞ ثاﺑﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ، ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ، ﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ،
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ(ﺍﺻﻞ
ﺑﻔﻌﺎﻟﻴّﺖ)ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻭ ﺗﺤﻮّﻝ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻳﻚ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ
ﻭﻧﺰﻭلی ﻣﻨﻔﻰ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭ ﺷﺪﻥ ﻣثبت
ﻧﻴﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﺭﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻮﺭﻡ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻓﻘی هستند. ﻭ
ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻭ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺻﻌﻮﺩ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪ، ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻨﻈﺮ
ﻫﮕﻞ ﺍﺻﻞ(ﻳﮑﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻳﺪﻩ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ)ﺑﺮﺍﻯ
( ﭘُﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺩﺭﻭﻥ
ﻭ ﺑﺮﻭﻥ)ﻳﺎ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺟﺴﻢ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ،
ﺑﺮﻭﺡ ﻭﻣﺎﺩﻩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻋﺠﺰ ﺩﺭﻙ
ﺫﺍت اﺳﺖ، ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮعی
ﻮﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. که
ﭙﻮﻳﺎﺋﻰ
ﺧﻠّﺎﻕ ﻭﻋﻤﻞ
ﻧﻈﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﺭﻡ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭنه
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻥ، ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ،
ﻫﮕﻞ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞ
(ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﻏﺎﻳﺖ)ﻭﻫﺪﻑ، (ﺣﺮﮐت
غاﺋﻰ)ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺷﻴئ
ﻳﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺭﺍ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ،
ﺑﺠﺎﻯ ﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ
ﻋﻘﻮﻝ ﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺍﺯﻟﻰ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺳﻨّﺘﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺭﺍ،
ﺑﺴﻄﺢ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ ﻭﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ، ﺗﻘﻠﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺷﺪﻩ
ﺫﻫﻨﻰ، ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ ﻭ ﺗﺼﻮّﺭ
ﻭﺑﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻏﻴﺮﺫﻫﻨﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﮕﻞ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺭﺍ، ﮐﻪ ﮐﻠّﻰ
ﺷﺪﻩ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺠﺎﻯ
ﺭﻣﺰ ﻭ ﺗﻤثیل
ﻭﺳﻤﺒﻠﻴﺴﻢ
ﻭﭼﻨﺪ ﺑﻄﻨﻰ
ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ ﺭﺍ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺣﺪس ﻭ
ﻧﻮ ﺁﻭﺭﻯ ﻫﺎ
ﻭﺟﻮﺩﺩﺍﺭﺩ، ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪه ﻮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﻳﺎ
ﺗﻤﺪﻧﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻧﻘﺎﻁ
ﺿﻌﻒ ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﮕﻞ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﭼﭗ
ﺭﻭ ﺍﻭ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ، ﻭ
ﺳوء ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﮐﺎﺭ
ﺑﻤﺎﺭﮐﺴﻴﺴﻢ
ﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺍﻳﺪﻩ ﻣﻄﻠﻖ
ﻫﮕﻞ ﺑﻪ
ﭘﺮﺍﮐﺴﻴس
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺎﺭﮐس ﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻧﺠﻠس
ﻣﺎﺭﮐس ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﮕﻞ ﺭﺍ
ﻭﺍﺭﻭﻧﻪ ﮐﺮﺩ. ﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻴّﻮﻥ
ﻫﮕﻠﻰ، ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻧﺰﻭﻝ ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺍﻳﺪﻩ
ﻣﻄﻠﻖ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺨﺪﺍ، ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺣﻴﺮﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪه
اﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺎﺭﮐس ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺖ، ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﮐﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ، ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻢ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷت هاﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺎﺑﻊ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺣﺎﻟﺎ
ﻭﻗﺖ ﺁﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺭﺍ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺎﺭﮐس
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﮕﻞ
ﺭﺍ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﺮ ﻭﺣﻴﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻨّﺘﻰ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﻟﺎﺑﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻏﻴﺮﺳﻨّﺘﻰ ﺷﺪ.
ﻣﺎﺭﮐس
ﻧﻘﺶﺧﻠّﺎﻕ(ﺍﻳﺪﻩ
ﻣﻄﻠﻖ) ﻫﮕﻞ ﺭﺍ، ﻭﻟﻮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻮﺩ، ﺑﭙﺮﺍﮐﺴﻴس
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺩﺍﺩ. ﻭﺍﺯ
ﮐﻠّﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺁﻭﺭﺩ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﮕﻞ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ، ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻨّﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﻓﺎﻉ ﮐﺮﺩ ﻧﻪ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯﻟﻰ. ﻣﺎﺭﮐس
ﻫﻢ ﻧﻈﺮ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺍﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺟﺰﻣﻰ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻣﺎﺭﮐس
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺎ
ﺍﺻﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﺭﮐس
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﻰ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ
ﻏﺎﻳﺘﺶ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻬﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔﺨﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻔﺨﻪ. ﻭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺩﺍﻧﺴﺖ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻠﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻓﻌﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻨﻔﻌﻞ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺑﻮﺩ، ﻭ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻫﮕﻞ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻓﻌّﺎﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ، ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺖ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺧﻮﺩﺵ
ﺗﻠﺎﺵ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻭﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ. ﻭﻣﺎﺭﮐس
ﻔﻌّﺎﻝ ﺑﻮﺩن
اﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻭﻓﻌﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.

ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻫﻢ ﮐﻪ ﺷﺮﺡ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ، ﻧﺘﻴجه
ﺘﻮﻟﻴﺪ
ﻭﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﺷﺪ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻳﮑﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺯﻟﻰ
ﻓﺮﺩﻯ
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻣﻦ ﻭ
ﺷﻤﺎ، ﺍﺯ ﺍﺯﻝ
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﻪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺗﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺦ(ﻣﺮﺣله
اﻯ ﻓﺮﺩ)ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﺯ ﻭﻗﺘﻰ ﻃﻔﻞ
ﺑﻮﺩ ﺗﺎ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺦ(ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ)ﻓﺮﺩ
که ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺗﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻳﮑﻰ ﻫﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺦ(ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺮ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ)ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻳﻚ
ﻗﻮﻡ ﺭﺍ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻬﺎ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ، ﻏﺎﻳﺖ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺗﻘﻠﻴﻞ
ﺩﺍﺩه اﻧﺪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺭﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻫﺎﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﻣﺴﺦ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭ
ﺍﭘﻮﺭﺗﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺻﺖ ﻃﻠب
اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻴﻦ ﻃﻠﺎ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻣﻮﺳﻰ، ﮐﺪﺍﻡ
ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﺭﮐس یهودی
ﻃﻠﺎ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﻢ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺟﻮﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ، ﻧﺤﻮﻩ
ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻧﺤﻮﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻧﺤﻮﻩ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺍﻭ ﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﻔﻠﺖ ﺍﺯ ﻫﺪﻑ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻌﮑﻮس
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻫﻨﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﺵ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺶ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻨﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺻﻮﻓﻴﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮؤﻳﺖ ﺣﺎﻝ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺮؤﻳﺖ ﻣﻘﺎم
ﺮﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺍﺳﻴﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﻧﻴﺰ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﮐﺎﺭ
ﺑﺸﺮ ﻳﺎ ﻳﻚ
ﻗﻮﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳن
گونه اﻋﻤﺎﻝ
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﺮﺡ ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻀﺎﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻔﻮس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻏﻴﺮ
ﻣﻘﺪّس ﻋُﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻫﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺩﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻗﻮﻣﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﻠﺒﻰ ﻣﺎﺭﮐس
ﺷﮑﻢ ﻭﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺷﮑﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﻠﺒﻰ
ﻫﮕﻞ، ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﻠﺒﻰ ﺑﺮﺧﻰ
ﺻﻮﻓﻴﻪ، ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺎﻗﻞ، ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﺗﺎ ﺣﺪّ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﭼﻪﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻢ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺸﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ،
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ، ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﺎﺭﮐس
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺩﺭ
ﻭﺭﺍﻯ ﺧﻮﺩ، ﺟﻬﺖ
ﻫﺎ ﻭ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﺎ
ﻏﺎﻳﺖ ﺫﻫﻨﻰ
ﻓﺮﺩ، ﺗﺎﺭﻳﺦ
رﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﻌّاﻠﻴّﺖ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ، ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﮐﻞّ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ،
ﻳﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻋﺎﺭﻑ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﻣﻄﻠﻖ
ﻫﮕﻞ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺭﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺁﻣﻴﺰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺒﺤﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻳﻚ
ﻓﺎﻋﻠﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺎﻋﻠﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺠﺮﺑﻰ،
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﺎﺑﻠﺎﻯ
ﺍﺗﻤﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻳﺎ
ﻟﺎﺑﻠﺎﻯ
ﺍﺗﻤﻬﺎﻯ ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻟﺎ
ﺑﻠﺎﻯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﺭﮐس ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻊ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺎﻳﻦ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺗﺨﻴّﻠﻰ
ﻧﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ، ﻭﻧﻪ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﺫﻫﻦ ﻓﺎﻋﻞ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ. ﺩﺭ
ﻣﺎﺩه ﻨﻴﺰ ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﭘس
ﻟﺎﺑﻠﺎﻯ
ﺍﺗﻤﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﻢ
ﻭﻫﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﭘس
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺰ ﻭﻫﻤﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺷﺎﻧس ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﺎﺑﻊ ﻣﺒﺪﺍ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺭﺍ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮐﺮﺩ. ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺟﻨﮕﻞ ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻗﺒﻮﻝ
ﺳﻘﻮﻁ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻓﺮﺩ،
ﻭ ﻣﺮﺩﻥ ﻭ ﻋﺪﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﻭ
ﮐﺸﺘﻦ ﺭﻭﺡ
ﻭﮐﺸﺘﻦ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﺸﺘﻦ ﺗﻦ
ﻭﮐﺸﺘﻦ(ﺍﺻﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ)
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﻣﻨﮑﺮ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺰ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩ، ﺣﻖ
ﺑﺎ ﻣﺎﺭﮐس
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺷﺮﻁ
ﻭﺟﻮﺩ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ. ﺍﮔﺮ ﺷﺮﻁ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﺒﻮﺩ، ﭘس
ﭼﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﻋﻮﺽ ﮐﻨﺪ، ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻳﺎ ﻏﺎﺭﺕ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻫﻢ
ﺟﺎﻯ ﺧﻮﺩ. ﻣﺎﺭﮐس
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻓﻮﺯﻳس
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ، ﺁﻧﺮﺍﺟﺎﻭﻳﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭ
ﻗﺪﻳﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ، ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﮐﺸﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻫﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﺭﮐس
ﺍﻓﺰﻭﺩ، ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺰ ﭼﻴﺰ
ﺁﻣﺎﺩه اﻯ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺷﮑﻞ ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﺑﺎ
ﮐﺎﺭ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻫﻢ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻓﺮﺩﻯ ﮐﻪ
ﻧﺒﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺰ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺫﻫﻨﻰ
ﻳﻚ ﻓﺮﺩﻯ، ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﺎﺭﮐی ﻳﺎ
ﺭﻫﺒﺮ ﺣﺰﺏ، ﻭ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﺫﻫﻨﻰ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻟﮕﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮐﺮﺩه اﮔﺮ
ﺍﻟﮕﻮﺋﻴﻬﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘس ﺧﺪﺍ
ﺷﺎﻳﺴته
ﺘﺮﺍﺳﺖ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺮﻑ
ﻣﺎﺭﮐس ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﺪﺍ ﺷﺪﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﻭ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺷﺪﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎمعه
ﻮﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﺩ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻩ
ﻭﺭﻫﺒﺮﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺷﺪﻧﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ،
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺻﺎﺣب
ﻮﭘﻴﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻑ
ﻣﺎﺭﮐس
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩ، ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺎﺭﮐس
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻮﺍﻗﻊﺁﻧثرﻭﭘﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻃﺒﻴﻌﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺘﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻚ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﻮﻫﻮﻡ، ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ
ﺩﻳﮕﺮ ﻃﺒﻴﻌت
ﻧﻴﺰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﺘﻰ ﻭ
ﻧﺴﺒﻰ ﺩﺍﺭﺪ. ﻣﺎﺭﮐس
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﺗﺼﺎﺩﻓﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺳﻌﺎﺩﺗﻰ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻔﺮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ، ﺟﺰ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭﮐﻢ
ﻋﻘﻞ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﻏﺎﺭﺕ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎن
ساﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﻮﻟﻴﺪ، ﻭﻫﻢ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎ، ﻭﻫﻢ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺯﻳﺮ
ﺑﻨﺎﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻥ ﺭﻭﺑﻨﺎﻫﺎ
ﻭﻣﻈﺎﻫﺮﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ. ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭﺟﻪ
ﻭﺳﻌﺖ ﺍﻓﻘﻰ
ﺫﻫﻦ، ﺑﺎ
ﺗﻮﺭّﻡ ﻋﻠﻤﻰ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺳﻌﺖ ﻋﻤﻮﺩﻯ،
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺁﻥ،
ﺑﻬﺘﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻭﮐﺎﺭﺵ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﻮﻳﺪ، ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﻭﻳﺪ،
ﺗﺎ ﻇﻠﻢ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎ
ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻤﺎ ﺩﻭﺭﺷﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﻪ ﻇﺎﻟﻢ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻯ
ﻣﺴﺖ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ، ﻫﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﺷﻮﺩ.

ﭘس
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻣﺎﺭﮐس ﺩﺭ
ﻏﺎﻳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺫﻫﻦ
ﻓﺮﺩ، ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﮕﻴﺮﺩ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ. ﺫﻫﻦ
ﺟﻤﻌﻰ ﻫﻢ ﮐﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﺎﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﻣﺎﺭﮐس
ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﻴﻦ
ﻓﺮﺩ ﻭﺟﻤﻊ
ﻳﮑﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ، ﭘﺶ ﺍﻳﻦ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺎﺯ ﺍﺳﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻳﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻰ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺣﺴّﻰ ﺧﺎﺭﺟی هستند.
ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻧﻮ
ﺁﻭﺭﻳﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ. ﭘس ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺎﺭﮐس ﻫﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﻢ ﻣﺎﺩﻯ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ، ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﮔﻴﺮﻭﺩﺍﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻏﺮﺑﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻯ، ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻡ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻧﻮﺁﻭﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﭼﺮﺍ ﺍﺯ
ﻟﺎﺑﻠﺎﻯ ﺍﺗﻢ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻣﻐﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﺯ
ﮐﺠﺎ ﺁﻣﺪه
اﻧﺪ، ﻭﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭼﻪ ﮐﺴﻰ، ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺪﺍﻡ ﺯﻣﺎﻥ؟
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﻫﮕﻞ
ﺍﺳﺖ، ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻨﺪ؟
ﮐﻮﺭ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺪﺍﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣﺎﺭﮐس ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻦ ﺗﺼﺎﺩﻑ ﺑﻰ
ﻏﺎﻳﺖ، ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ ﻣﻮﻟﺎ. ﻣﺎﺭﮐس
ﺑﺎ ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﮐﺮﺩﻥ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺗﺌﻮﺭﻯ ﻭ ﭘﺮﺍﮐﺴﻴس،
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻫﮕﻞ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺖ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮﺟﺴﻢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺎﺭﮐس ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ ﺟﺴﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻩ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﺴﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺷﺨﺺ
ﺭﻫﺒﺮ ﺑﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻓﺮﺍﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﭘﺮﺍﮐﺴﻴس
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺗﺌﻮﺭﻯ
ﻭ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻧﺴﻴﺎﻥ
ﺗﺌﻮﺭﻳﻬﺎﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮ. ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻏﺮﺑﻰ
ﻳﻌﻨﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻨّﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻃﻠﺒﻰ، ﮐﻪ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﺮ
ﻋﺼﺮ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﺻﻠﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻇﻬﻮﺭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﻣﺘﺸﺘﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﮐﺎﺩﻣﻴﻚ، ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺟﻨﮓ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﻣﺪﺭﻥ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻴﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻳﺎ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺪﺍﻡ ﺫﻫﻦ، ﻭﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺁﻥ؟ﻣﮕﺮ
ﺁﻗﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻨﮑﺮﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﭘﺶ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ؟
ﻫﮕﻠﻴﺴﻢ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﺪﻩ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻏﺮﺏ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻨﺎﻥﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻫﻤﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻏﺮﺑﻰ ﺭﺍ
ﻳﮑﺴﺮﻩ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺑﺮﺯﺥ
ﺑﻴﻦ ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﺎﺩﻩ، ﻳﺎ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﻋﻠﻢ، ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻣﺎ ﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻂﺣﻠﺎﻝ
ﺯﺍﺩﻩ ﺍﺵ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﻢ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺣﺮﺍﻡ ﺯﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﮔﻮﺳﺖ
ﮐﻮﻧﺖ ﻧﻴﺰ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺳﻪ
ﮔﺎﻧﻪ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ. ﺩﺍﻭﺭﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺩ، ﻭ
ﻣﺎﺭﮐس ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻳﻢ. ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻓﻌﻠﻴّﺖ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ، ﻭﻣﺘﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺎ
ﺍﻓﻌﺎﻟﺎﺭﺍﺩﻯ،
ﻭﻧﻪ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺭﺭﻭﺡ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻤﻞ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﮐﻪ ﻳﻚ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺷﺪﻥ ﻧﻴﺰ، ﺑﺎﺯ
نه ﺼﻴﺮﻭﺭﺕ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺷﺪﻥ ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﭘﺴﻨﺪﻳﻢ. ﻭﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺟﺎﻯ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻟﺎ ﻳﺘﻐﻴّﺮ
ﻭﺟﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻧﻈﺮ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺪﻡﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ، ﺑﺎ
ﻧﻈﺮ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺭﺳﻄﻮ، ﻭ
ﻧﻈﺮ ﻧﻴﻤﻪ
ﻋﻠﻤﻰ
ﭘﺎﺭﻣﻨﻴﺪ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻴﮑﻮﻥ
ﻫﻢ ﻫﻤﻪ
ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺳﻨّﺘﻰ،
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﻋﻘﻠﻰﺍﻟﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺯﻳﺮ ﻭ ﺭﻭ ﮐﺮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ، ﺣﺘﻰ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﻢ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﻃﺮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡﻋﻠﻢ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﻏﺮﺑﻰ، ﺑﺠﺎﻯ
ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰﺗﻔﮑّﺮ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ، ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﺯﻟﻰ ﻭ
ﺳﻨّﺘﻰﺍﻟﻬﻰ، ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺷﺪ. ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺟﺎﻯ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺳﻨّﺘﻰ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺫﻫﻨی
که ﺤﺘی
اﺭﺗﺒﺎﻁ ﻓﻄﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ
ﺑﺎﻃﺒﻴﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻗﻄﻊ
ﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ،
ﺗﺎﺑﻊ
ﻳﻚﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭﺁﻣﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ،
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯﻣﺸﺒﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻞﺭﻭﺡ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﻳﻚ ﻫﻮﺵ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﻭ
ﻃﺒﻌﺎ ﺗﺎﺑﻊ
ﻳک
اﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﭼﻪ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ؟
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﺮ ﻫﻮﺵ ﺧﻮﺩ، ﺑﻴﻚ
ﻣﺮﮐﺰ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻮﻉ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ
ﻭ ﺭﮊﻳﻤﻬﺎ، ﻫﺮﺭﻭﺯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻮﻉ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻏﻴﺮ
ﻣﻘﺪس
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪه
ﻫﺎﻯﺍﺳﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺭﺍ
ﺩﻓﺘﺮ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻭﻣﺘﺤﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭﻭ
ﻋﻘﻴﺪهﻫﺎﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺩﻓﺘﺮ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻭﻣﺘﺤﺪﺗﺮﻳﻦﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭﻋﻘﺪهﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺧﺎص
ﻘﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺟﻨﻮﻧﻰ ﻭﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﺷﺪ. ﺑﺠﺎﻯﻧﺎﻡ
ﺯﻳﺒﺎﻯ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﻣﻠّﻰ، ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﮑﺮ ﻏﺮﺑﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﭘﺮ ﻫﻮﺵ ﺗﺮﻳﻦ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻥ
ﺗﺮﻳﻦ
ﻭﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺗﺮﻳﻦ
ﻭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻫﺘﺮﻳﻦ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﻫﻴﺘﻠﺮ ﻭﺍﺳﺘﺎﻟﻴﻦ
ﺑﺮﺁﻥ ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻢ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻣﻰ ﻫﻢ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭمثل
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻫﻞ(ﺗﺴﻤﻴﻪ)ﻭﻧﺎﻣﮕﺬﺍﺭﻯ
ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻫﻢ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺗﺤﻮﻝ ﻓﮑﺮ
ﻏﺮﺑﻰ، ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎ،
ﻭ ﺩﻭﺭ ﺷﺪﻥ
ﮐﺎﻣﻞﺍﺯ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ،
ﻭ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﺯﻟﻰ
ﻭﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﭼﻴﺰﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺍﺳﺎسﺗﻔﮑّﺮ
ﺷﺮﻗﻰ ﻭ ﻣﺸﺮﻗﻰ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺪﻑ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎ، ﺩﺍﺩﻥ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻭﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ، ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﻓﺮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﺑﺪﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺭﺳﺖ، ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺻﺤﻴﺢ ﺯﻧﺪﮔﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺣﺮﻑ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻰ ﺷﻨﻮﻳﻢ. ﻭ
ﺑﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻬﺒﻌﺪ
ﺑﺎﭼﺸﻢ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭﺧﺎﻃﺮﻫﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺍﺯﻟﻰ
ﺭﺍﻣﺠﻤﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﺕ ﮔﻔﺘﻬﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺭ
ﺳﻨﺖ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﻣﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻓﺮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻡ ﺳﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﺟﺪﺍﺩﺵ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﺶ، ﻫﻤﻴﻦﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺳﻨّﺘﻰ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﮔﻔﺘﻴﻢ،
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯﺍﻳﻦ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻣﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺧﺎﺹ، ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻠّﻰ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻗﻮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺧﺎﺹ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍﻳﺠﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ،
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻠّﻰ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻳﻢ،
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻠّﻰ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﻫﻤﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﻭ
ﻫﺮ ﻗﻮﻣﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻨﻰ، ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞﻭﻏﺎﻳﺖ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﻣﺎﻫﺎﻳﺎﻧﺎ، ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﺨﺰﻥﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻗﻮﻡ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ
ﻫﻨﺪﻯ
ﺩﻳﮕﺮ(ﺑﻴﻀﻪ
ﺯﺭﻳﻦ)ﻭﻳﺎ ﺑﺬﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﮔﻞﻧﻴﻠﻮﻓﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺭﻭﻯ
ﺳﻄﺢ ﺁﺑﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺷﮑﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭﻭ ﮔﻮﻫﺮ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻳﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺮﺍ
ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭﺁﻥ، ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻬﺴﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﻴﮑﺮﺩ. ﺩﺭ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﺻل
اﻭﻟﻴﻪ(ﻣﻨﻬﻤﻮﺯﻳﻨﻪ)ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪﻩ
ﻧﻔس ﮐﻞ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﻭﻣﻨﺒﻊ
ﮐﻞ ﻧﺎﻡ ﮔﺮﻓﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺍﺯﻟﻰﺍﺳﺖ، ﮐﻪ(ﻣﺎﺩﺭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎن
اﻟﻬﺎﻡ
ﺑﺨﺶ)ﻧﻔس کلّ
ﺍﺳت ﻮﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎن ﺮﺍ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝﻗﺮﺁﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺻﻞ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻭﺿﻊ ﻭﻣﻘﺎﻣﺶ
ﺳﺮﭘﺎ
ﻧﮕﻬﻤﻴﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺍﺯﻟﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺣﺎﻝ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺳﻴﻢ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓته اﻳﻢ. ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻧﺮﺳﻴﻢ، ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷته
هاﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﻡ ﺣﺎﻝ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺧﺎﻃﺮﻩ، ﭼﻮﻥ
ﻣﺨﺰﻧﻰ ﻳﺎ
ﻓﻄﺮﺗﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﮑﺮﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ، ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ
ﻟﺰﻭﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻳﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺍﺳﺖ. ﻋﻬﺪﻯ
ﮐﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻰﻣﺎ
ﻣﺮﻫﻮﻥ ﺑﺘﻮﺟّﻪ،
ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠّﺶ چه
ﺪﺭ ﻓﺮﺩ ﻭ ﭼﻪﺩﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺟﻤﻌﻰ،
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺗﺤﻘﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻬﺪ ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺩﺭنفس ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ
ﮐﻪ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﺑﺎ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻳﺶﺭﺍﻩ
ﺣﺼﻮﻝ ﻳﻚ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺫﻫﻨﻰ،
ﻳﺎ ﺫﻫﻦ ﻣﻄﻠﻖ
ﻫﮕﻠﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻧﺘﻰ،
ﻭ ﻳﺎﺩﺭ ﻋﺎﻣﻞ
ﮐﺎﺭ ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣﺎﺭﮐس، ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮﺩﺭﺁﻣﺪ.
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻌﻠﻰ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺭﺍ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻳﺎ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ، ﺑﺎ
ﺗﻠﺎﺵ ﻋﻤﻠﻰ
ﻳﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ،
ﻳﺎ
ﺩﻳﺴﻴﭙﻠﻴﻦ
ﻫﺎﻯ ﺣﺰﺑﻰ
ﻭﻫﻴﺎﻫﻮﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﭘﻴﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﺪﺍﻯ
ﻓﻄﺮﺕ، ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺸﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮔﻮﺵ
ﻓﺮﺍﻧﻤﻰ
ﺩﻫﻨﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻣﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ، ﻣﺎﻧﻊ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ
ﺷﺮﻕﻣﻘﺪس
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭﻭﻓﺎﺩﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻥ، ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺟﺎﻥ
ﻫﻢ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻫﺎ ﻭ
ﻧﻪ ﻣﻠﺎﺋﻚ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﻧﻪ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺑﻰ ﺭﻭﺡ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺁﻥ ﮐﻮه
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﻭﻟﺬﺕ ﺟﻮ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬﻰﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ
ﻳﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺖ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ، ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻈﺮ ﺩﻭﺯﻯ
ﺳﻠﻮکی ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝﻣﺤﻤﺪ
ﻟﺎﻫﻴﺠﻰ
ﻋﺎﺭﻑ، ﺟﺎﻣﻌﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻤﻊ
ﻭﺟﻢ ﺷﺪﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺟﻤﻊ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺣﻮﺍس، ﻭﺩﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﻫﺎﺋﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺫﻫﻦ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺴﺨﻪﺤﻘﻖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻣﻰﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﻋﺎﻣﻞ، ﻫﻤﻴﻦﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺍﺳﺖ. ﭼﺮﺍ
ﺗﻮ ﻧﺒﺎﺷﻰ ؟

ﺣﺎﻓﻆ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺭ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﮐﺸﻴﺪ ﻗﺮﻋﻪ
ﻓﺎﻝ ﺑﻨﺎﻡ ﻣﻦ
ﻳﻮﺍﻧﻪﺯﺩﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻤﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻫﻮﺍﻯ
ﻧﻔس ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻫﺎﻯ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻏﺮﺑﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﭼﻮﻥ ﮐﻮﻫﻰ
ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺑﺨﻮﺩﺵ، ﺗﻦ
ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻣﺎﻧﺘﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻋﺎﺷﻖ ﺩﻝ
ﮐﻨﺪه اﺯ
ﺩﻧﻴﺎ، ﻭﻋﺎﺷﻖ
ﺳﺮ ﺍﺯ ﭘﺎ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ، ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﺍﻫﻰ ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﭘﺎﻯﻣﺮﺩﻯ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ ﻭﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻣﮑﺮﺭﺍ،
ﺑﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺑﺎﺯﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺩﺍﺩﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣن اﻟﺂﻥ
ﺩﺍﺭﻡ ﺑﺮﺍﻴﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻢ.
ﻭ ﻳﺎ ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻟﮑﻦ ﻭ ﻗﻠﻢ
ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻓﮑﺮﻯ،
ﭼﻴﺰﻯ ﺳﺮﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻢ، ﺗﺎ
ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺎﻣﺎﻧﺘﻰ
ﺑﮑﻨﻰ ﮐﻪ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺁﮔﻨﺮﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻯ
ﻭ ﻋﻬﺪﻯﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻧﺖ ﺩﺭ
ﺍﺯﻝ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﺑﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺎﺩﺁﻭﺭﻯ. ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﻋﻤﻞ ﺗﻮ ﻭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰﻫﺎﻳﺎﺯ
ﭘﻴﺮﻯ ﺍﻟﻬﻴﺘﺎ
ﻣثبت ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻫﺎﺵ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻳﺎﺑﻰ
ﺗﻮچه ﺒﺎﺷﺪ. ﺟﺎﻯ
ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻢ
ﻫﻤّﺘﻰ ﻭ ﻋﺪﻡ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻔس ﺗﻮ ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻧﻔس
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﻓﻨﻰ
ﻭﺭﺯﺷﻰ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻰ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﺭ ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﻧﻔس ﻳﺎ ﺫﻫﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ
ﻭ ﭼﻘﺪﺭ ﻫﻤّﺖ
ﻣثبت ﻭﻋﺸﻖ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺻﺒﺮ
ﻭﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻃﺮﺡ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺯ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﺷﺮﻗﻰ، ﻣﺸﺨّﺼﺎﺗﻰ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺶ ﺩﺭ
ﺍﻓﻖ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑّﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻬﺪ
ﺍﺯﻟﻰ، ﺩﺭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻓﺮﺩﺍ ﺭﺍ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﺮﺩﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺎﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺯﻳﺮﺗﺮ. ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﺮﺩﺍ
ﻟﺎ ﺟﺮﻡ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺯﻣﺎن ﺘﺎﺭﻳﺦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ، ﮐﻪﻓﺮﺩﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺩﺭﭘﻴﺶﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﮐﻪ
ﻓﺮﺩﺍﻫﺎ ﺣﺘﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﻭ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﺮﻭﺯﺑﺎﺷﺪ. ﻏﺎﻳﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻤﺒﺪﺃ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﺣﻘﻴﺮ
ﭼﻮﻥﮔﺬﺷﺘﻪ، ﻭﻳﺎ
ﭼﻮﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺁﻳﻨﺪﻩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻪﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺩﺭﻫﺮ ﻧﻮﻉ، ﺑﺮﺗﺮﻳﻬﺎ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺩﺭﻙ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺭﺏّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭﻋﻤﻞ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺧﻮﺩ، ﻃﺒﻖ
ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺁﻭﺭﺩ.
ﺍﻳﻦ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻭﺭﺍﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨی اﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺡﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺩﺭﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎ، ﺗﺬﮐّﺮﻫﻤﻴﻦ
ﺭﻭﺡ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ، ﺑﺸﺮ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻋﺼﺮ
ﺣﺠﺮ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻰ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻴﻢ، ﻣﮕﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺯﻣﻴﻨﺸﻨﺎﺳﻰﻳﺎ
ﻓﺴﻴﻞ ﺷﻨﺎﺳﻰ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﭘﻴﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ، ﻭ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﻣﻴﺮﺍثهاﻯﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﺁﻧﻬﺎﺋﻰ
که ﺒﺠﺎﺋﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﻫﻢ
ﻣﻠﻌﻮﻥ
ﺍﺟﺪﺍﺩ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻨﻔﻮﺭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻧﺪ. ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺎﻡﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣﺴﺦ، ﺍﺯ
ﮔﺮﺩﻭﻧﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻴّﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺟﻢ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻳﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺭﺍ
ﻓﻌﻠﻴّﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺷﻮﺩ. ﺭﺍﻩ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺣﻘق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺑﻤﻘﺎﻣﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻗﺮّﻫﺎﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺑﻬﻔﺘﻤﻴﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻋﺰﻳﺰﻡ،
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﻣﻦ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻳﺪه اﻡ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﻢ
ﺩﺭﺍﺻﻞ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻬﺎﻡﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﺑﻮﺭﺯﻡ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﻦ ﻣﻦ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﻦ ﺣﻨﻴﻒ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﺟﺪﺍﺩﺁﺭﻣﺎﻧی
ﻮﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﺳﻢ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﻭﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﺩﻳﮕﺮ. که همه
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﻳﻦ
ﺣﻨﻴﻒﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﻦ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮﻳﻦ
ﺩﻳﻦ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ،
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﺣﺴﻴﻨﻰﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺳﺎﺩﻩ
ﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ،
ﮐﻪ ﺗﻠﺨﻴﺺ ﺍﺯ
ﮐﺘﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﺩﺭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺘﺎﻟﺐ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻖ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ، ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺪﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻘّﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ، ﮐﻪﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻫﻞ
ﺑﻴﺘﺶ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭﻯ که
ﺠﺒﺮﺍﻥﺧﻠﻴﻞ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻋﺎﺭﻑ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻟﺒﻨﺎﻧﻰ، ﻣﻘﻴﻢ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﻯ
ﻟﺎﺗﻴﻦ ﺩﺭ ﺣﻖ
ﻋﻠﻰّ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻳﺎ
ﻣﻮﻟﺎﻧﺎﻯ
ﺣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﮔﻔﺖ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻰ
ﻣؤﻣﻨﻴﻦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﻭﺍﺻﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻦ ﺧﻮﻳﺶ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺷﺪﻧﺪ، ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺭﺳﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻘﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺣﻨﻴﻒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺴﻴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺬﮐّﺮ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻫﺪﻑ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻀﻮﻳﺖ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ ﻋﻠﻨﻰ،
ﺩﺭ ﻓﻠﺎﻥ
ﺩﻳﻦﻭ ﻓﻠﺎﻥ
ﻣﺬﻫﺐ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺪﻑ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺭﺏ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺍﺳﺖ. ﻭﭘس
ﺍﺯﺩﺍﺷﺘﻦ
ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺪﺭ ﭘﻨﺞ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻟﻌﺰﻡ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍت
ﭙﻴﺸﻴﻦ. ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﮐﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﺷﻴئ،
ﻳﺎ
ﻧﻔسﺍﻟﺄﻣﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﺑﺎ
ﻧﻔسﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺷﻴئ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺷﻴئ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ،
ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﺟﺴﺘﻨﺪ، ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﭼﻴﺰﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ، ﺗﺎ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻫﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺗﮑﺎﻧﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺟﻮﺩ
ﺳﻄﺤﻰ ﺩﺭ
ﺧﺎﺭﺝ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻭﺳﻄﺤﻰ
ﺑﺮﺯﺧﻰ، ﻭ
ﻧﺴﺒﻰ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺳﻄﺤﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦﺩﻳﺪﻧﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ ﻳﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﻧﻰ. ﻋﻠﻢ
ﺑﺨﺎﺭﺝ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﮔﺎهی اﺳﺖ، ﻭﻋﻠﻢ
ﺩﺭنفس ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺎ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔسﺷﺨﺺ. ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺣﻘﺎﻳﻖﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺭﺍﻫﺶ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮﺳﻬﺎﺋﻰﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺶ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﻭ
ﻇﺮﻑ ﻭﺍﺻﻞ
ﮔﻨﺠﺎﻳﺶﺧﻮﺷﻪ
ﭼﻴﻨﻰ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ ﻧﻪ
ﻇﺮﻓﻴّﺘﻰ
ﺩﺭﺩﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ، ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻫﻀﻢﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ. چه
ﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﺗﺬﮐّﺮﺧﺎﻃﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺍﺯﻟﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻣﻌﺎﺩﻟﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻣﺎ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻋﻨﺎﻳﺖ
ﻭ ﻓﻴﺾ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﻣﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻈﺮ
ﺩﻭﺯﻯ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺩﺍﺭﻭﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻳﺎ ﺟﻬﻞ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻧﻔس ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﺣﺪ
ﺃﻗﻠﺎﻳﻦ ﺟﻬﻞ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺪﻡ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭﻋﺪﻡ ﺩﺭﻙ
ﻟﺰﻭﻡﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻴﻨﺶ
ﻋﻴﺐ ﺑس ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ،
ﻭﺟﻮﺍﺯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻌﺎﻟﻢ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑسﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻫﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪﺑﻔﺴﺦ
ﻭﺭﺳﺦ ها. ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻭ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻋﻘﺐ
ﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ. ﻭ
ﻓﺮﺩﺍﺋﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻣﺎ
ﻣﻌﮑﻮس ﺣﺮﮐﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﮐﻮﻩ
ﺷﮑﻦ، ﺗﺎ
ﺑﺖﻏﺮﻭﺭ
ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺟﺬﺑﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻓﻴﺾ
ﻭ ﺭﺣﻤﺖﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻴﻞ
ﺁﺳﺎ ﺑﺒﺎﺭﺩ. ﺣﺎﻝ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﮐﻦ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺷﺮﻗﻰ ﻭ
ﺍﺷﺮﺍﻗﻰ
ﺑﮑﺠﺎ ﻣﻰﺭﻭﺩ،
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻏﺮﺑﻰ ﺑﮑﺠﺎ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺣﺘﻰ ﻏﺮﺑﻰ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﮐﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺨﺪ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﻣﺴﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺑﺎ ﻗﺎﻃﻌﻴّﺖ
ﺑﮕﻮﻳﻢ، ﻫﺮ
ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ ﺑﻪ
ﺍﻭﻡ ﻭﺧﻢ، ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺮﻡ ﻳﺎ
ﻗﻢﺧﺘﻢ ﻧﺸﻮﺩ،
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻣّﻰ ﺷﺪ، ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪ،
ﻭ ﻣﺪﺍﻡ ﺁﻣﻦ
ﻳﺎ ﺁﻣﻴﻦ ﮔﻔﺖ،
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﻣؤﻣﻦ ﻭ
ﺑﻨﺪﻩﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺧﺪﺍ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮﻙﺻﻠﺎﺕ، ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ،
ﻭﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩﻫﻤﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻫﺎﻧﺪ.
ﻣؤﻣﻦ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭﻡ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺣﺰﺏ
ﺍﻟﻠﻪﺑﺪﺍﻧﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﭘﺮﺳﺶ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﭼﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺭﺍﻫﺶﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻫﻴﭻ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺟﺰ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻥﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻥ. (ﻫﺎﺑس)
ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺧﺪﺍ ﮐﻤّﻰ ﻭ
ﺣﺴﺎﺏ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ
ﭘﺎﺗﺎﻧﺠﺎﻟﻰ،
ﻓﮑﺮ ﺭﺍ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺗﻮﻗّﻒ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺭﺍﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺧﻮﺑﻰ
ﺍﺳﺖ ﺍﺯﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺎﺩﺍﺕ نفس
ﺭﺍﻫﻢ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺍﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﺭﺍ ﻣﺎ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﻗﻄﻊ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎﺯﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺗﺮﻙ
ﺗﺎﺯﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﺎ
ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ
ﺁﻧﻴﻢ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺁﻧﺮﺍ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ، ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﻫﻢ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻣﺎﺣﺮﻳﻒ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺷﻮﻳﻢ. ﺍﻳﻦ نفس
ﺭﺍﻫﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﻓﻄﺮﺗﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺗﻮﻗﻒ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻫﺮ ﻓﮑﺮ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ، ﺑﻌﻘﻞ
ﻓﻌّﺎﻝ ﻭﻋﻘﻞ
ﮐﻞ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﺗﺎ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻞ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻴﻨﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭ
ﺍﺻﻞ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻘﻞ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻰ.

ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ
ﺗﻮﻗﻒ ﻓﮑﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﻘﻮﻝ
ﺩﺍﺯﺍﻳﻦ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝﻫﺎﻳﺪﮔﺮ،
ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﻔﮑّﺮ
ﺷﺮﻗﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﻓﺴﻮﻥ ﻃﻠﺒﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻏﺮﺑﻰ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﻃﻠﺒﻰ. ﺷﺮﻗﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻤﻴﻞ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻓﺴﻮﻥ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ، ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺗﺎ ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻟﻰﺗﻔﮑّﺮ
ﻏﺮﺑﻰ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻓﺴﻮﻥ ﻭ
ﺟﺬﺑﻪ ﻭﺧﻠﺴﻪ
ﻭﺣﺎﻝ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭﻣﺎﻝ ﻭ
ﺍﻓﺰﻭﻧﻰﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻫﺪﻑ
ﻭﻏﺎﻳﺖ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺟﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻳﮑﻰ
ﺑﮑﻌﺒﻪ ﺩﻝ ﻭ
ﻋﺸﻖﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭﻳﮑﻰ
ﺑﺘﺮﮐﺴﺘﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺪﻫﻢ
ﺑﺸﻮﺭﻭﻯ. ﺍﻳﻦ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻭﭼﻮﻥ ﺳﻮﺧﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺬﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺴﺘﻬﻠﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺳﻮﺧﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺮﻭﺝ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻏﺮﺑﻰ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺭﺍ
ﮐﻤّﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺻﻮﺭ ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺳﻨّﺘﻰ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ
ﻫﮕﻞﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﮔﺮ ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺭﮐس ﺑﮑﻠّﻰ
ﻫﻢ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﮑﺸﺪ. ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺮﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﮔﺰﻳﺴﺘﺎﻧﺶ
ﺍﺯ ﭘﺮﺕ ﻭﭘﻠﺎ
ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﻮﺯﻳﺘوﻳﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯﺧﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻧﺪ، ﻭ ﺑﻪ
ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻓﺮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﺮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﻭ ﺑﻔﺮﺩﻳّﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻫﺮﭼﻪﺩﺭ ﺁﻥ
ﻫﺴﺖ، ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝﺩﺍﺯﺍﻳﻦ،
ﺗﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﻳﺎﺳﭙﺮس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤﻮﺍﻗﻊ ﻭ
ﻣﻮﺿﻊﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺍﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻧﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﺁﺯﺍﺩﻯﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺘﺐ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﻫﺎﻳﺪﮔﺮ، ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻣﻌﻨﻮﻯ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻪﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ
ﻧﻪ ﺫﻫﻨﻰ ﭼﻮﻥ
ﺗﺮس ﻭﻣﺮﮒ ﻭ
ﻧﻴﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺟﺪﻳﺪ

ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻫﺸﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻫﺮﭼﻨﺪﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻬﺎﻯﺗﺬﮐّﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻏﺮﺑﻰ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻭﺟﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻮﺍﻧﺪﻧﺪ. ﺗﺬﮐّﺮ
ﻭﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺟﻬﺶ ﺩﺭ ﺍﺳﺎس
ﻭﺟﻮﺩ، ﺍﺯ
ﻫﺎﻳﺪﮔﺮﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺧﻰ
ﻫﻴﺘﻠﺮ ﺭﺍ
ﻣﻈﻬﺮﺭﻭﺡ
ﻧﻬﻠﻴﺴﻢ ﻗﻮﻡ
ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﮕﺎﻧﮕﻰ
ﻗﻮﻡ
ﺍﻟﻤﺎﻧﻰﺑﭽﻨﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺘﻨﻪ ﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﺑﻠﺎﻯ
ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻗﻮﻣﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ، ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺍﻍ
ﺗﺮﻭﮔﻮﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ، ﻭ ﺷﻬﺪ
ﺟﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﻠﺦ
ﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﺮﺍ
ﻣﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎﺋﻰﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ؟ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ
ﻣﻨﻔﻌﻞ، ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻫﺎ ﺍﺯ
ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩه اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺎﻟﻴﻢ ﺍﺯ ﺟﻬﻞ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ، ﻭﺍﮔﺮ
ﻋﺒﺮﺕ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﻣﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﻢ، ﻭ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺶ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﻭ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺶﺷﻨﺎ
ﻧﮑﻨﻴﻢ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻮﺩ ﺁﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﺟﺒﺮﺍ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻳﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺧﻮﻳﺶ
ﻧﻤﻰ ﺳﺎﺯﻳﻢ. ﺍﻳﻦ
ﺧﻴﻠﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺖ ﻭ
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺩﻳﮕﺮﮐﺎﻓﺮ ﻭ ﺟﺎﻫﻞ،
ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻣﺮﺗﺠﻊ
ﺳﮑّﺎﻥ ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﻬﺮ ﺟﻬﺖ
ﮐﻪﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ. ﮐﻪ(ﺍﻟﻤﺎﻝ
ﻭ ﺍﻟﺒﻨﻮﻥ
ﻓﺘﻨﻪ) ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻐﺮﻳﺒﻪ ﻫﺎ. ﺗﻨﻬﺎﺍﮔﺮ
ﺑﺴﺘﺎﺭه
ﺮﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺷﻤﺎﻝ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﭼﺸﻢ
ﺑﺪﻭﺯﻳﻢ، ﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺴﻤﺘﻰﺑﺒﺮﻧﺪ،
ﻭ ﻧﻪ ﻣﺎ ﻫﻢ
ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺴﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶﺷﺎﻳﺴﺎﮔﻰ
ﻭ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﻣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺮﻭﻉ
ﺷﻮﺩ.

M019

ﻋﻘﻞﻭجنوﻥ

ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺍﻫﻞ ﻋﻠﻮﻡ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﺸﺤﻮﻥ
ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﺣﮑﺖ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﻣﻊﺫﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻌﻠّﺘﻰ
ﻣﺠﻨﻮﻥ ﺑﻨﻈﺮ
ﺁﻣﺪه اﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻃﺮﺩ، ﻭ
ﺳﺎﻗﻂ ﺩﺭ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺮﻓﻮﻉ
ﺍﻟﻘﻠﻢ ﮐﺮﺩ، ﮐﻬﺸﺒﺖ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻳﻦ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺣﮑﻤﺖ، ﻳﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮﺣﮑﻤﺖ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻤﻘﺪﻣﻪ
ﺯﻳﺮ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻓﻠﺴفه
عرﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس که ﻤن
اﺯ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﺎﺹ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻢ،
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻪ ﻃﺒﻘﻪ
ﻋﻤﺪﻩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺳﻦ ﻭ
ﻧﮋﺍﺩ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻳﻦ ﻣﺠﺎﻧﻴﻦ
ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﻣﺮﻓﻮﻉ
ﺍﻟﻘﻠﻢ ﻫﺎ، ﺩﺭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺳﻪ ﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻟﺎ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.

1 - ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻫﻢ
ﻣﻌﮑﻮﺵ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻨﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻋﻘﺐ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻨﻮﻋﻰ ﺍﺯ
ﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭ
ﺭﺳﺨﻬﺎﺋﻰ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻳﻦ
ﮔﺮﻭﻩ ﻋﻈﻴﻢ
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ ﻣﺮﺩﻡ،
ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺣﺘﻤﻰ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻨﺎﻡ
ﻣُﺠﺮﻡ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺟﺮم ﻮ
ﮔﺎﺭمه ﻴﺎﮐﺎﺭﻣﺎ،
ﻭﻋﻮﺩ ﻭﻣﻌﺎﺩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺟﺮﻣﺸﺎن ﻨﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺗﻮبه ﻮﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻦ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺩﻥ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ،
ﻭﺩﺭ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻟﺰﻭﻡ ﺩﺭﻙ
ﻣﺴﺄله ﺴﻠﻮک
اﻟﻬی اﺳﺖ. ﺁﻥ
ﻫﻢ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺭﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺑﻠﻮغ
ﺒﺴﻦ ﺑﻠﻮﻍ ﺍﮔﺮﺑﻤﻴﺮﻧﺪ،
ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﮐﻪ
ﺁﺳﻴﺐ ﻋﻀﻮﻯ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮﺍﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﭼﻮﻥ ﻭﺣﺸﻴﺎﻥ
ﺟﻨﮕﻞ ﻫﺎ، ﻳﺎ
ﺩﻭﺭ
ﺍﻓﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﺋﻰ،
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻌﺎﻑ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺑﻨﺴﺦ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻮﺩ
ﻭﻣﻌﺎﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ که
ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﮑﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺎﻯ ﺑﻨﺪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺒﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺝ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻏﻴﺮ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺧی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮک
اﻋﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺩﺭﺟﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﺎﻫﺪ. ﮔﺮﻭﻩ
ﺳﻮﻡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺍﻫﻞ ﻋﻠﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺻﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺨﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ، ﺟﺰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﻭﺷﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ.

2 - ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﺖ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﻭ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﭼﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻣﺘﺪﻳّﻦ،
ﻭﻟﻰ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﻭ
ﺩﻓﻊ ﻣﺎ ﺳﻮﺍ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭﻃﺎﻏﻮﺗﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﮔﻤﺮﺍﻩ، ﻭﻳﺎ
ﺣتی هرﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺎﻝ
ﻭﻣﻨﺎﻟﺪﻧﻴﻮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻫﻮﻣﺎﺭﻗﺎﻥ
ﻣﺘﻤﺮﺩ ﮐﻪ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺸﻴﺪه اﺎﻧﺪ، ﻭ
ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻐﻠﻮﺏ ﻧﻔس ﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺷﺪﻫﺎﻧﺪ. ﻭ
ﻋﺪﻡ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺰ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺘﻴﺎ
ﺿﺎﻟّﻴﻦ ﻭ
ﻣﻐﻀﻮﺑﻴﻦ
ﻋﻠﻴﻬﻢ.

3- ساﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺪ
ﺩﺳﺘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﮑﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺳﺨﺖ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺳﺖ
ﻧﻴﺎﻓته اﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﮔﺮﻭﻩ ﻣﺸﻐﻮﻝ،
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺪ
ﺩﺳﺘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﮑﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺣﻘّﻪ ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺮﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻨّﺖ
ﺩﻳﺮﻳﻨﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺪﻳﻦ ﺣﻨﻴﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻳﻦ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﻧﺒﻮﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻗﺘﻀﺎﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺒﻌﻮث
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺎ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻴﺒﻮﺩﻩ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ
ﺩﺭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﺑﻨﺎﻡ
ﺷﻴﻮﺍ، ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﻳﻢ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
دﺭﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﺯﻳﻨﺐ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺷﺎﻫﺪ
ﺷﻴﻮﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﻴﺼﺪ
ﺳﺎﻝ، ﻭ
ﻳﺎﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﻳﻢ ﭘس
ﺳﻴﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ،
ﻭﻟﻰ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ، ﭘس
ﺍﺯ ﺳﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳن ﺸﻬﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺎﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺩﺭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﮐﻠﻴﻤﻰ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺎخه اﻯ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﻫﻤﻦ، ﻭﺑﺮﻭﺵ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺣﻨﻴﻒ، ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺿﻤﻨﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺍﺳﺖ. ﭘس
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻗﺒﻠﺎﺯ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺎﺭﺟﻌت
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻭﻓﺎ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳت ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻴﭻ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻣﮕﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﻣﻴن
ﺒﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻳﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺣﻨﻴﻒ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻫﺮﻳﻚ
ﻳﻚ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭﻯ، ﻳﺎ
ﻳﻮﻡ ﻭ ﺍﻭﻡ، ﺑﺮؤﻳﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺣﻨﻴﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﺑﺮﻫﻤﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﻄﻊ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺷﺪﻳﺪ، ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﺠﺪﺩ
ﮔﺬﺷته ها
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪهﻫﺎ، ﺩﺭﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﺭﺳﺦ ﻭ ﻭﺳﺦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ(ﻣﺎﺭﻗﺎﻥ)
ﻳﺎ ﻣﺘﻤﺮﺩﺍن
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍت
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﻓﻖ ﻭ
ﻧﺎﻗﺾ ﻋﻬﺪ، ﻳﺎ
ﻣﻘﺘﺼﺪ
ﮐﻤﮑﺎﺭ ﻭﻳﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭘس اﺯ(ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ)ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻣﺠﺪﺩ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻬﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﮔﺮ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺯﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺎﻫﻮﺵ
ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺿﻌﻴﻒ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻃﻔﻞ
ﮐﻢ ﻋﻘﻞ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﻭﺃثر
ﻣﻌﺎﻟﺠﺎت
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺃﻧﺪﻙ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ،
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﺒﻮﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺿﻤﻦ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺁثاﺭﺣﻴﺎﺕ
ﺑﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﻌﻠﻰ ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. (ﺑﻬﻠﻮﻟﻬﺎ)
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺁﺯﺍﺭ
ﺩﻫﻨﺪه
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
که اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﻌﻠﻴم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﻃﺒﻖ
ﻧﻈﺮیه اﻯ
ﻓﺮﺿﻰ ﺩﺭ ﺑﻴن
هندﻭﺍﻥ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﺟﺪﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺎﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻃﻰ
ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮ
ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﻓته
اﺳﺖ. ﮐﻪ(ﻃﻴّﺎﺭﺍﻥ)
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ
ﭘﺎﻳﺸﺎﻥ ﺑﮑﻒ
ﭘﻞ ﺻﺮﺍﻁ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺭﺩ ﻳﻌﻨی
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ)ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ، ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ ﻣﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻴﻚ
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪه اﻧﺪ،
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪه اﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﻭﺷﺶ
ﻫﺰﺍﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ(ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ)ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّت
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﻬﻠﻮﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻭﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻬﺎﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻳﺎ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺩﺭﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟﺒته
ﻤﺼﻮﻧﻴّت ﺎﺯ
ﻫﺮﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ
ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
۳۱۳
ﻧﻔﺮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﭽﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻭ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻳﺎﭘﻴش
ﻨﻤﺎﺯﻭ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻨﺎﺧته
ﺸﺪه ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺧﻮﺩ، ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ
الهی ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺭﺍﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ.

4 – بااﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻌﺪﻭﺩ ﻭ
ﻧﺎﺩﺭﻯ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﮔﺬﺷته
ﺨﻮﺩ، ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻋﻤﻴﻖ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺗﻤﺮﺩ
ﻭﻣﺎﺭﻕ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻣﺠﺬﻭﺏ، ﺩﻭﺍﻧﻪ
ﺷﺪﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﻤﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺭﻓﺘﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﻴﻤﻪ
ﻧﺠﺎت اﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳت ﺘﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤی ﻤﻴﺮﻧﺪ. ﺍﻳنها
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺷﺮﻑ
ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﮔﺮﻭﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺗﺤﺖ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ، ﺍﺭﺷﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻫﺮﻋﺼﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺎﺻﻴّﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ(ﻣﻦ
ﺭﺁﻧﻰ ﻓﻘﺪ
ﺭﺁﻯ
ﺍﻟﺤﻖ)ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻠﻴﻞﺍﻟﻠﻬﻰ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺟﻤﻊ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﻴﻌﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻭﻟﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
ﻭﻣﺤﻤﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ، کاﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺯ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻭﻋﺪﻩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻇﻬﻮﺭﺵ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎنﺪﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺍﺟﺐ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ(ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻭ
ﺳﺎﺩﺍﺕ)ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺍﺷﺮﻑ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﻫﻢﻭﺍﺻﻠﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﻭﻟﻰ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺑﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
زمان، ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﺮ ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﺷﻮﻧﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ، ﻗﻄﻌﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺣق ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺳﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ را
ندارند. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻘﻴﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺧﻄﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺷﺪﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﺳﺖ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
شرط ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

با ﻣﻘﺪمه
اﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻣﺮﺩﻡ، ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ، ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺠﺬﻭﺑﻴﻦ
ﻭﻣﺠﺎﻧﻴن
ﺒﻬﻠﻮﻝ ﺩﺭ
ﮔﺮﻭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ. ﻣﮕﺮ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﮐﻪ
ﺭﻭﺷﻦ ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺟﻨﻮﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﻟﻰ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺩﻳﺪه
اﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺣﮑّﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﻓﻘﻬﺎﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻣﺮﺩﻡ
ﻋﻮﺍﻡ، ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﺑﺠﻨﻮﻥ
ﻋﻤﺪﻯ ﺯﺩه
اﻧﺪ ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﻦ ﻣﺠﺎﻧﻴﻦ،
ﺩﺭﻋﻘﻞ ﺟﺎ
ﺯﺩﻩ ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ
ﻣﺠﺎﻧﻴﻦ ﻳﺎ
ﻋﻘﻠﺎﻯ
ﻣﺠﺎﻧﻴﻦ ﻳﺎ
ﺑﻬﺒﻮﻟﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﻃﺒﻘﻪ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻳﮑﻰ
ﻣﺠﺬﻭﺑﻴﻦ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ، ﺑﻌﻠﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﻣﺠﺬﻭﺏ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻨﻮﻥ ﺧﻮﺩ، ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ، ﻭﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻃﺒﻌﺎ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺠﺬﻭﺑﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺮﻓﻮﻉ ﺍﻟﻘﻠﻢ
ﻭﻣﻌﺎف
ﻤﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺣﮑﺎم ﺪﻳﻨﻰ
ﺷﺪﻫﺎﻧﺪ. ﻭﺣتی
اﺯ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻣﺮﺧص
ﺸﺪﻩ ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﺍﺯ
ﻣﺤﻀﺮ ﭘﻴﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺣﮑﻤﺘﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﻭﺯ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻢ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﻨﻨﺪ، ﻭﺍﮔﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﻣﻐﺰﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺮﻓﻮﻉ
ﺍﻟﻘﻠﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ(ﺑﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩﺭ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﺠﺬﻭﺑﻴﻦ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐی ﻮﻟﺎﻳت
ﻤﺤﻤﺪﻯ بوده
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻌادﻝ ﺭﻭﺷﻬﺎی
اﻟﻬی ﻘﺪﻳﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﻪ
ﺭﻭش ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺭﻭش
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺟﻨﻮﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻦ
ﺷﺮﻁ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
ﻭ ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﻧﻘﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﻝ ﺑﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻋﻠﻰّ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ. ﻭﻣﻘﺼﻮﺩﻡ
ﻧﻴﺰ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺗﺸﻴّﻊ ﻧﻴﺴﺖ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ که
ﺼﺤﺒﺘﻢ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻨﺎﻡ ﻋﻠی
ّاﻟﻠﻬﻰ
ﻭﻏُﻠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺟﻨﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺷﺎﻳﺪ
ﻳﮑﻰ
ﺍﺯﭼﻮﺑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭﺵ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺣﻀﺮﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺣﻨﻴﻒ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺭﺍﻧﺪﺍﺷته ﻮ
ﺭﻭش ﭙﺪﺭﺍﻥ ﺟﺴﻤﺎنی
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺩﻭﭼﺎﺭﺟﻨﻮن
ﺸﺪﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺁﻧﻬﺎ، ﮐﻪ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺨﻮﺩ ﺳﻴﺎﻩ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺘﻬﺎﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﺗﺄﻟﻴﻒ
ﻓﺼﻮﺹ ﺍﻟﺤﮑﻢ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ، ﻳﺎ ﭘﻰ
ﮔﻴﺮﻳﻬﺎﻯ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺗﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺗﺄﻟﻴﻒ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻏﺰﺍﻟﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﺄﻟﻴﻔﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﻭ
ﻳﺎﺑﺮﺧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ، ﮐﻪ
ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻰ
ﺑﻨﻔﻊ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺸﻰ
ﺍﮐثر ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭﻳﺎ
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻳﻬﺎﻯ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎن ﻫﻨﺪﻯ،
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻮﻳﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﭼﻮن
ﻤﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ، ﻭﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ. ﻟﺬﺍ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﻡ ﺑﺎ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ،
ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺁﻧﻬﻢ
ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺍﺯ
ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻧس ﻗﻄﻌﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ، ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺮﻓﻮﻉ
ﺍﻟﻘﻠﻢ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ
ﻋﻘﺎﺏ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺘﻮﻥ
ﻭﻣﺤﻮﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺸﺮ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﮐﻞّ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺭﺷﺪ
ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ، ﻧﻘﺶ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺭﺳﻤﻰ ﻭ
ﻋﻠّﻨﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺍﺭث
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺴﺘﻮﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ ﻫﻴﭻ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻴﭻ ﮐس
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺄﻥ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺠﺰ
ﺗﺎ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺍﮔﺮ ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﻋﻘﻠﺎﻯ
ﻣﺠّﺎﻧﻴﻦ ﻭ
ﻣﺠﺬﻭﺑﺎﻥ
ﺑﻬﻠﻮﻝ ﺻﻔﺖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﻢ، ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺗﺤﺖ
ﺍﻳﻦ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺁﻭﺭﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﺻﺪﺭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭﺗﺄﻟﻴﻔﺎﺗﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻣﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻣﻰ ﺷﻤﺮﻳﻢ. ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ، ﺑﺎ
ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ ﺍﻳﻦ
ﺷﻴﻔﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﺝ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ، ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻓﻘﻪ، ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺭﻭﺡ ﺷﻨﺎﺳﻰ،
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﻃﺮﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻣﺤﻘﻘﻰ
ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﭘﻞ
ﻟﻮﺯﻥ، ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﺑﻮ ﺍﻟﻘﺎﺳﻢ
ﻧﻴﺸﺎﺑﻮﺭﻯ
ﻣﺘﻮﻓﻰ 604 هجری ﺭﺍ
ﻣﻨﺘﺸﺮ ﮐﺮﺩه
اﺳﺖ. (ﺭﻳﺘﺮ)
ﻣﺤﻘﻖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ، ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﻋﻄّﺎﺭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺠﺎﻧﻴﻦ ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﺍﺭاءه ﺪﺍﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔُﺴﺘﺎﺧﻴﻬﺎﻯ
ﻣﺠﻨﻮﻧﺎﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺮ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻳﮑﺮﺩه
اﺳﺖ. ﮐﻪ
(ﺷﻄﺤﻴّﺎﺕ)ﺍﻳﻦ
ﻋﺪّه ﻘﺎﺑﻞ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﺷﻄﺢ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺑﻌﻤﺪ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﺳﺮ
ﺑﺴﺘﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺟﻨﻮﻥ
ﺭﺍﺑﺎﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ، ﻭﻟﻰﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﻓﺼﻮﺹ ﺍﻟﺤﮑﻢ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ. ﻭﻟﻰ
ﺧﺮﺩ ﻟﺪﻧﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻓﺘﻮﺣﺎﺕ
ﻣﮑّﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻦ ﻣﺠﺎﻧﻴﻦ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻗﻠﺐ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻭﺍﺭﺩﻯ ﮐﻪ
ﺑﺪﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﺍﺯ
ﻫﻮﺵ ﻭﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﻦ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺷﻬﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ، ﺑﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻓﺮﻕ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪ. ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻭﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺠﺬﻭب
ﺒﻤﻨﺎﻇﺮ
ﺩﻳﺪﻧی ﺒﻮﺩﻩ،
که ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺣتی
ﺪﺭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﻠﺖ ﻋﺪﻡ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺠﺬﻭﺏ
ﻭﻣﺠﻨﻮﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﭼﻮﻥ
ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎت ﻨﻮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﻋﻘﻮﻝ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺩﺭﺳﺖ، ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻧﺎﺭﺳﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺻﻔﺖ
ﺑﺎﻫﻢ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻌﻠﻮﻣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳّﺖ،
ﻭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺒﻬﺸت
ﺴﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻇﻬﻮﺭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ، ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻫﺮ
ﻋﺼﺮ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺭﺷﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎ،
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ، ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ، ﺗﺎ
ﻋﺼﺮﺧﻮﺩ، ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺘﻮﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺑﺮﭘﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺳﻤﻰ
ﺷﻴﻌﻪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻌﺠﺰﻫﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ. ﺯﻳﺮﺍﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍر ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺑﻦ
ﺟﻮﺯﻯ ﻓﻘیه اﺯ
ﻣﺘﻌﺼّﺒﻴن ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ، ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺷﺪﻩ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺠﺎﻧﻴﻦ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﻨﻮﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﻓﺘﻮﻯ ﺩﺍﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﻬﻮﺵ ﺁﻣﺪﻥ، ﺑﻘﻀﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﻨﻮﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﻏﻴﺮﻣﻨﺘﻈﺮﻩ
ﺍﺯ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻓﻘﻬﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻪ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺠﻨﻮﻧﺎﻥ
ﻣﺠﺬﻭﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻞ
ﮔﺮﺩﻳﺪه اﻧﺪ. ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻳﺐ ﻋﻮﺍﻡ
ﻓﻘﻬﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺑﻴﻦ ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﺎﻗﺺ
ﺍﻟﺨﻠﻘﻪ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ، ﺑﺎ
ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻴﺪﺍﻯ
ﻣﺠﺬﻭﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﻕ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﮑﻨﺠﻪ
ﻭ ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﻏﻴﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺣﻔﻆ
ﺳﻴﺎﺳﻰ، ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ، ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻳﻦ
ﻋﻮﺍﻡ ﻭﻫﻮﺍﻡ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺠﻨﻮنی ﺰﺩه
اﻧﺪ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺠﻨﻮﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺠﻨﻮﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺠﺬﻭﺏ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﺮﺩﻡ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺻﻞ، ﭼﻮﻥ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ ﺷﺨﺼﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ، ﺩﺭﺟﻪ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﻕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ، ﺑﻪ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺍﮔﺮﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﺎ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ. ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻋﻠﻤﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ، ﻭﺑﺮﺁﻳﻨﺪﻯ
ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻮﻥ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ ﺣﺪس
ﻭﺣسّ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻭﺣﻮﺍﺵ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﺎﺧﺺ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ ﻋﻘﻞ،
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞﺟﺰﺋﻰ
ﻭﻫﻮﺵ، ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻫﻞ
ﺍﻟﻠﻪ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﭼﻮﻥ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍرﻧﺪ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻧﻔس ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ، ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻗﺎﺋﻢ، ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻓﻘﻂ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺻﻔﺖ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺻﻔﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺻﻔﺖ
ﻋﺸﻖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺭﻧﮓ ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻫﻢ ﻧﻬﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻋﻮﺍﻡ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ، ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺳﺨﺘﻰ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻭ ﺑﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﺯﺍﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺸﺮ، ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣؤثّر ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﻨﺪ
ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺟﻮﺍﻣﻊ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺗﻌﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺪ
ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ، ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺩﻭﺭﻩ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﺻﻔﺖ ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺻﻔﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑقاﻡ ﺭﺣﻤﺖ،
ﻳﺎ ﺻﻔﺖ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺯ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﺑﺮﺗﺮ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺭﺣﻤﺖ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻳﻚ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﺯ ﺻﻔﺖ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﺍﺯ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻋﺎﻣّﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺠﺬﻭﺑﺎﻥ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ، ﺗﺎ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﻗﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﻣﻘﺮﺏ
ﺗﺮ ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻣﺘﻔﮑﺮﻳﻦ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﻋﻘﻞ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺭﺍ، ﻧﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﺩﻯ، ﻳﺎ
ﻃﻮﺭﻯ ﻭﺭﺍﻯ
ﻃﻮﺭ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺿﻤﻨﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻨﮑﺮﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻓﻘﻬﺎﻯ ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭﻫﺮﻋﺼﺮ، ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﮑﻢ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻫﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﻘﻬﺎ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻋﻮﺍﻡ، ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺩﺍﻍ
ﺗﺮﻳﻦ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻋﻮﺍﻡ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺁﻟﺖ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ، ﻋﻮﺍﻡ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ
ﺟﻨﺠﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﻠﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺨﺘﻠﻒ، ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻈﺎﻟﻢ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺠﺬﻭﺑﻴﻦ
ﺻﺎﺣﺐ ﺣﮑﻤﺖ
ﺭﺍ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﺪ
ﻭﻫﺮﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺭﺍ
ﻋﻤﻮﻳﺶ ﺍﺑﻮ
ﺍﻟﺤﮑﻢ، ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻗﺮﻳﺶ، ﮐﻪ ﺑﺤﻖ
ﻧﺎﻡ ﺍﺑﻮ ﺟﻬﻞ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻧﻤﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺍﻳﻦ
ﻓﻘﻬﺎﻯ ﻣﺬﺍﻫﺐ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭ ﺍﺻﻞ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﻴﭻ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺳﻴﺮ ﻧﻔس ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻭﺍﺻﻞ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﻳﻦ
ﻣﺮﺑﻮطه ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺎنع اﺯ
ﮐﺎﺭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻭ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻋﻮﺍﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﻬﻢ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺑﻨﺎ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﻓﻘﻂ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ الاّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺪﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﻌﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺰﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﭘس
ﻣﻌﺮﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﻋﻘﻞ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻣﺨﺮﺏ
ﻗﺴﻤﺖ ﻋﻘﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺷﻮﺩ ﻫﻤﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻄﻮﺭ (ﻟﻔﻆ
ﻗﻠﻢ)ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺂﺩﺍﺏ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻤﺘﺮﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻇﺎﻫﺮﺷﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﻳﻚ
ﺑﺤﺮﺍﻥ ﮐﻮﭼﻚ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﺫﻫﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻬﻢ ﺑﺰﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺮﺍﻭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭ ﻣﺤﻔﻮﻅ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﻣﺮﮒ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺪّﻯ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻟﺐ ﭘﺮﺗﮕﺎﻩ
ﻣﺮﮒ، ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺑﺮ ﺑﺎﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﻟﺎ
ﻳﺒﻘﻰ ﺍﻟّﺎ
ﻭﺟﻪ ﺭﺑّﻚ
ﺍﻟﮑﺮﻳﻢ گفته
شده. ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻟﺪﻧّﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭﻭﺍﺻﻞ
ﻭ ﻧﻴﻤﻪ ﻭﺍﺻﻞ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺻﺮﻳﺤﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺁﺭﺍﺳﺘﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ، ﺍﺯ
ﻳﻚ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻫﻞ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻨﻮﻥ ﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﻳﺎﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﭙﻠﮑس ﻳﺎ
ﺗﺤﺖ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺳﻄﺢ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻓﻮﻕ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺑﻌﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﺷﻮﻧﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺑﻌﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻃﻔﺎﻝ
و هر ﮔﺎﻭ ﻭﺧﺮ
ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺪ. ﺭﺍﻩ
ﮐﺸﻒ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺨﻮﺩ ﺳﻴﺎه ﺮﻓته
اﻧﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺠﺬﻭﺏ
ﻭﻭﺍﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭ ﺍﻫﻞﺍﻟﻠﻪ، ﺩﺳﺖ
ﮐﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻴﻤﻪ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻘﻴﻪ
ﮐﺎﺭ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻬﻤّﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﻫﺮ ﻫﻤّﺖ
ﻭ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﻃﺎﻟﺐ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪﺩ. ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺸﻴّت اﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺁﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ.

ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺗﻀﺎﺩﻯ ﺭﻭﺷﻦ،
ﺩﺭ ﺟﻤﻊ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺟﻤﻠﻪ(ﻋﺎﻗﻞ
ﻣﺠﻨﻮﻥ) ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪﻧﻤﻮنه اﻯ،
ﺍﺯ ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻣﺠﺬﻭﺏ ﺑﻰ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﺷﺪ
ﻋﺎﻗﻞ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺠﺬﻭﺏ
ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺣﮑﻤﺘﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺍﻭﺍﺳﺖ. ﻋﻘﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺑﺤﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﻋﺮﻓﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺠﻨﻮﻥ ﺯﺩه
اﻧﺪ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻋﺎﻗﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺑﻠﻘﺐ ﺟﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺩه اﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﺎ
ﻣﺠﻨﻮﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﺑﻌﻠّﺖ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺠﺬﻭﺏ ﻫﻢ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺟﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﻭﺑﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻢ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻫﺮ
ﺑﺤثیﻫﻢ ﮐﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻧﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺣﻞّ
ﺗﻀﺎﺩ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺟﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ، ﺑﺎﺯ
ﻳﻚ ﺑﺎﺯﻯ
ﻟﻔﻈﻰ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ ﻧﻔس
آلوده ﺑﻨﺎﻡ
ﻋﻘﻞ ﻭﻋﻠﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺤﻘﻖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻌﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻭ ﺳﭙس
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻝ
ﺗﻨﮕﺶ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﺯﻯ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻫﺮﮔﺰ ﺭﺍﻩ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺍﻣﺮ،
ﻭ ﮐﺸﻒ ﻋﻠّﺖ
ﺍﺻﻠﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺩﻳﮕﺮﺍن
ﻨﻴﺰ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻣﺤﺘﺮﻡ ﺩﻝ
ﺧﻮﺵ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﮐﻪ ﺳﻬﻞ ﺍﺳﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ
ﻧﻔسﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﺷﻬﺮﺕ ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭ ﻓﻀﻞ ﻓﺮﻭﺷﻰ
ﺩﻝ ﺑﺴته اﻧﺪ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻣﺰﻳﺪ ﺑﺮ
ﻋﻠّﺖ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ ﺷﻮﻧﺪ،
ﻭﺍﮔﺮ ﻳﺎﺩﻯ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺯﻳﺎﺭﺕ ﺩﻝ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺭﺍﻫﻰ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﺮﺕ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺸﮑﻞ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﻇﻠﻢ ﻓﻘﻬﺎ ﻭ
ﻳﺎ ﺟﻨﻮﻥ ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺵ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ.

ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻡ، ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ، ﺍﻋﻢّ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﻧﺎﺯﻝ
ﺟﻬﻞ ﻭ ﺟﻨﻮﻥ
ﺩﺍﻧﺴته اﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺟﻨﻮﻥ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﺰﺩ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻭﺭﻭﺍﻥﮐﺎﻭﺍﻥ.
ﻭﺟﺎﻳﮕﺎه ﺠﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻧﺰﺩ ﻣﻌﻠﻤﻴﻦ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ که
ﻨﺰﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺃﻫﻞ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻟﻪ ﺩﺍﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻭﻣﮑﺘﺐ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻭﻝ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺁﻧﻬﺎ،
ﻭﻫﻤّﺖ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﻘﻞ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺧﺪﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﭼﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎ ﻟﻘﺎﻯ
ﺭﻭﺡ، ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل ﭙﻴش
ﺮﻓﺖ ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻭﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﺎﺹ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ،
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﮐﺎﺷﻒ ﻗﺮّﻩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺑﺎ
ﻋﺮﺵربّ
برتراز ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﺑﺒﻘﻴّﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺑﺪﻯ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻭﻝ
ﻣﻌﻄّﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻣﺤﻘﻘﺎﻧﻰ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ، ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺩﺑﻰ ﻭ
ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﻮﺩه اﻧﺪ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺭﻧﮓ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﺎﺭﻓﻨﻤﺎ،
ﻭ ﺑﺎﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺣﻖ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮﻫﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮐثر ﺻﻮﻓﻴﻪ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺑﺠﺴﺘﻦ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﻌﺠّﺰﻩ
ﮔﺮﻯ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺷﺪه
اﻧﺪ، ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻧﺮﺳﺎﻧﺪه اﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺩﻡ ﺍﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻓﻘﻂ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ، ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺎﻳﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺻﻞ، ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﻧﻔس
ﺨﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷت
کرﺩﻧﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻣﺎﻳﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺻﻞ، ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﭽﻪﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻭ ﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﺳﺎس
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺗﻤﺪّﻥ ﺁﻥ
ﺭﺍ ﻋﻘﻞ ﮔﻔته
اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﻠﻢ
ﺟﺎﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻐﻠﻂ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ، ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭ 14 ﻗﺮﻥ ﭘﻴﺶ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﻳﻪ ﺭﻳﺰﻯ
ﺷﺪ، ﻭﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﮐﻪ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻋﺎﻟﻤﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺟﻨﻮﻥ
ﻧﻘﻄﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﻧﻪ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻋﺎﻟﻤﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﻨﻮﻥ
ﻧﻘﻄﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﻧﻪ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﮐﻪ
ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻧﺨﻮﺍﻧﺪه
اﺳﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘس ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭ ﺍﺣﻤﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻫﻢ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻧﻴﺎﻳﻨﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮐﺮﻡ ﺑﺎ ﮐﺸﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﻗﺮّﻩ ﻗﺎﺋﻢ، ﺭﺍﻩ
ﮔﺸﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ،
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻗﺪﺭﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
گرﺩﻳﺪ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺁﻏﺎﺯﮔﺮ ﻳﻚ
ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ، ﻭﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ،
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ، ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻟﺤﺎﻅ ﺩﺭﻙ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺎ
ﺍﻳﺸﺎﻥ، ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻏﻴﺮ
ﺗﻌﻘلی ﻮ ﻳﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺳﺘﺎﻳﺸﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ، ﭼﻪ
ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﻭﻥ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﻨﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﺍﺭﺿﺎﻯ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ، ﻧﺎﻡ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻘﻠﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩه اند. ﻫﺪﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻋﻠﻢ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻧﺒﻮﺩ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻤﻞ
ﺑﺮﻭﺷﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺟﺪﻳﺪﻯ، ﻭﻧﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩی
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﺑﻮﺩ. ﮔﺮچه
اﻳﻦ ﺗﻌﻘﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﮐﻠّﻰ، ﺩﺭﻳﻚ
ﺳﻄﺢ ﻋﻠﻤﻰ، ﻭ
ﺳﻄﺢ ﺧﺎﺹ
ﺑﻴﺎﻧﻰ، ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺧﺎﺹ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﻄﺢ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺧﺎﺻﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺣﺘﻤﻰ
ﺁﻥ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻘﻪ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺟﻠﺎﻡ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻧﻴﺎﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄﻰ ﭼﻮﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻫﻞ
ﺑﻴﺖ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻋﻠﻤﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺻﻞ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺎﺩﺕ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ ﺧﻮﺩ،
ﭼﻮﻥﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭﻓﻀﻞ ﻓﺮﻭﺷﺎﻥ،
ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺧته اﻧﺪ.
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺭﺍ، ﻫﻤﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻄﺢ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﮐﻢ ﺍﺭﺯﺷﻰ،
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻄﻮﺭﺟﺰﻣﻰ
ﺩﻡ ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻗﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻧﺒﻮﻯ ﻭ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.
ﺁﺷﻨﺎﻯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﺄﻥ ﺍﻭﻟﻮ
ﺍﻟﻌﻠﻢ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻭﻟﻮ ﺍﻟﻌﻠﻢ
ﻣﺎﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺟﺰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻣثلا
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﭘﺮ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻏﻴﺮ
ﺭﺍﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺃﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺍ
ﭼﻪ ﻣﺒﻌﻮث ﺷﺪﻯ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻣﺒﻌﻮث ﺷﺪﻡ. ﺳﭙس
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﭘﻰ
ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﻌﺘﺮﺿﺎﻧﻪ
ﮐﺮﺩ، ﻭﮔﻔﺖ
ﮐﻪ تکلیف ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﻘّﻞ
ﭼﻴﺴﺖ؟ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻳﻢ ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
(ﺍﻥ ﺍﻟﻌﻘﻞ ﻟﺎ
ﻏﺎﻳﻪ ﻟﻪ، ﻭﻟﮑﻦ
ﻣﻦ ﺃﺣﻞّ
ﺣﻠﺎﻝ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﺣّﺮﻡ ﺣﺮﺍﻡ
ﺍﻟﻠﻪ، ﺳﻤّﻰ
غیر ﻋﺎﻗﻠﺎ)
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ، ﻧﮑﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﺮ ﻣﻰ
ﺧﻮﺭﻳﻢ. ﺍﻭﻟّﺎ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺒﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ، ﻭﻧﻪ
ﻋﻘﻞ ﺧﺎﺻّﻰ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺏ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﻪ
ﻧﻘﺸﺒﻨﺪﻯ تا اﻣﺮﻭﺯ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻦ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ، ﺑﮑﺠﺎ
ﻭﭼﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺳﺖ ﺧﺎﻟﻰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻫﺴﺘﻢ،
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺭﺍﻩ
ﺁﻥ ﺑﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
وشهود مرتضوی
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻌﺼّب
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﻧﻤﻰ
ﮔﻮﻳﻢ، که
ﺒﺪﺍﻥ ﺗﻌﺼّب
ﻮﻣﺬﺍﻫب
ﻤﻄﻠﻘﺎ
ﻋﻘﻴﺪه اﻯ ﻨﺪﺍﺭﻡ.
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﺮﻓﺎ، ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﻗﻴﻘﻖ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻓﻮﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍﻩ
ﻭﺻﻮﻝ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ شرط
شهود مرتضوی
جهارم در
ولایت علّی
ﺍﺳﺖ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﻠیّ ﺪﺭ
ﺑﻴﻦ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺭﺍﻩ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻤﺤﻀﺮ
ﻋﻠﻰّ، ﻫﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻃﺎﻟب
ﻮﻋﺎﺷﻖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰّ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ زنده
ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻭﺍﺻﻠﺎن ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﮐﻪ
ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﺭﺍﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺳﻴّﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺃﻫﻞ بیت ﻣﺤﻤﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﭼﻮن
ﺴﻠﻤﺎن ﻔﺎﺭﺳی
ﭙﺎﺭﺳﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ(ﻣﻨّﺎ ﺃﻫل
اﻟﺒﻴﺖ)
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍﻳﺎﻓته اﺳﺖ.
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ، ﺑﺎ
ﭼﻪ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﻣﺒﻌﻮث ﻭ
ﺑﻨﺒﻮﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻯ؟ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﻧﺒﻮّﺕ ﻳﺎﻓﺖ
؟ ﭘﺎﺳﺦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻮﺩه اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺣﻖ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ. ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻫﻢ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ، ﻣﺎﻫﻢ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺮﺳﺪ؟ ﭘﺎﺳﺦ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻣﺮﺯﻯ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ
ﺁﻧﺮﺍ، ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭ ﺣﺮﺍﻡ،
ﺑﺎ ﻣﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﻝ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺑﺴﺘﻪ
ﻭ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﻫﻨﻮﺯ
ﻋﺎﻗﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺟﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻇﻬﺎﺭﻣﻴﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻠﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﻧﻴﺰ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻠﺎﺋکه
اﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻠﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻫﻢ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻗﻄﻌﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺑﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﺎﻟﻰ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺳت کمی اﺯ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﻳﺎ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻗﺪﺳﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬی
ﺒﺮﺳﻨﺪ، ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺸبّه
ﺒﺎﺧﻠﺎق اﻭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﮐﺎﻣل اﺯﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﻭ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺍﻣثاﻝ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﻳﺪﻳﻢ، ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﻭ
ﺍﻧﺘﺼﺎﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯﺣﻀﺮت علیّ
ﺩﺭ ﻏﺪﻳﺮ ﺧُم
ﻤﺮﺍ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﺤﺪّث ﺴﻨّﻰ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
ﺭﺍ ﻓﻘﻂ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ، ﻭﺧﻮﺩﺵ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺩﺭﺳﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺭﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ، ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠّﻄﺶ ﺑﺮ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺑﻤﺴﻠﻤﻴﻦ، ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭ ﺣﺮﺍﻡ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻦ، ﻫﻨﻮﺯﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﻭ ﺳﺮ
ﺩﺭﮔﻤﻰ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﻓﮑﺮ
ﻭﺫﻫﻦ ﺭﺍ
ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻏﺎﻳﺖ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻐﺎﻳﺖ ﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻳﻚ
ﻋﻘﻞ ﻳﺎ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﻫﻢ
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺟﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﻳﻚ
ﻋﺎﻗﻞ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺑﻮﺩﻩ،
ﺷﮑﻞ ﺗﺤﮑّﻢ
ﻭﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﻰ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻴﻌﻘﻞ ﻭ
ﺟﺎﻫﻞ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭند. ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻣی ﻮ
ﺗﻘﺮّب اﻭ
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮔﺮچهﺪﺭ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﻫﻢ
ﻓﺮﻕﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ، ﻋﻠّﺖ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﮐﻪ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻋﻘﻞ
ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻘﻞ
ﺭﺍ ﺑﺴﻪ ﻗﺴﻤﺖ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﺮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺳﻪ ﻗﺴﻤت
ﺒﺎﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻋﻘﻞ ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻰ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣثلا
ﮐﻢ ﻋﻘﻞ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ
ﺍﺯ(ﺣُﺴﻦ
ﺍﻟﻤﻌﺮفة
ﺑﺎﻟﻠﻪ) ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ نیکو ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺧﺪﺍ،
ﻳﺎ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﺯ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭﺳﺖ(ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ)ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻴﻨﻰ، چه ﺮﺳﺪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻖّ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ. ﻭ
ﺩﻭﻡ(ﺣُﺴﻦ
ﺍﻟﻄﺎعة ﻟﻠﻪ)
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺃﺣسن
ﻭ ﺗﺤﺴﻴﻦ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻭ ﻃﺎﻋﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺘﮑّﻰ
ﺑﺮﻓﻘﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺮﺣﺴب ﺰﻣﺎن
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﮔﻔته
اﻧﺪ. ﺑﺸﺮ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺪﺍم ﻨﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺭﺩﻩ ﺧﺎﺭﺝ
ﺷﺪﻩ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺍﺯﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﮐﺸﻴﺪ،
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺖ.
ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ باید
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺳﻮﻡ (حُسن
ﺍﻟﺼﺒﺮ ﻋﻠﻰ
ﻣﺎ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻠﻪ)
ﺍﻳﻦ ﺻﺒﺮ ﺑﺮ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎ
ﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺨﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺶ ﭘﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻋﻮﺍﻡ
ﺻﺒﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮐثرا ﺑﻌﺎﺩﺕ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻩ ﻧﻴﺰ
ﻋﺎﺪﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮﺗﺮس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ. ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﺻﺒﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ، ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻓﻬﻢ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭﺑﺮﺗﺮﺍﻥ، ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺼﺒﺮ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ که
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻇﻬﻮﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ،
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻋﻘﻞ
ﺑﻮﺩ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻬﺎﻨﻴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ. ﻭ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﮐﻨﺎﺭ
ﮔﺬﺍﺭﺩه اﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﻋﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺒﻮﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
نسبت ﺩﺍﺩﻩ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ نسبت
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺁﻳﺘﻰﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺁﻳﺘﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻋﻘلی که ﺒﺎ
ﻇﻬﻮﺭﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ، ﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﺭﻭﺵ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻋقل
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ با
تجلّی قائم
وعرش رحمان
ظهور ﮐﺮﺩ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺑﻮﺩ. یا همان (ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭﻋﻘﻞ
ﻗﺎﺋﻢ) ﻳﺎ ﻋﻘﻞ
ﻧﻬﺎئی، ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺭﺍﻩ ﺟﺴﺘﻦ
ﻋﻘﻞ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻭﺭﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻋﻠﻢ ﺍﺯ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻌﻘﻞ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺗﺮﻙ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺁﻥ، ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺎﻗﻞ ﺷﻮﺩ. ﻫﻢ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﮐﺮﺩه ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﻢ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺁﻥ ﺍﺟﺰاء
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ، ﺭﻳﺰ
ﺑﺮﻳﺰ ﻭﻭﺍﺣﺪ ﺑﻮﺍﺣﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺭﻭﺣﺶ ﻳﮑﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﺳﻪ ﺷﺮﻁ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻋﻘﻞ ﮐﻪ ﻳکی
ﺸﺮﻁ ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺷﺮﻁ ﺻﺒﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ، ﻭ
ﻳﮑﻰ ﻫﻢ ﺷﺮﻁ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺭﺍﻩ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﮐس
ﻮﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﭼﻘﺪﺭ ﺻﺒﺮ
ﮐﻨﺪ. ﻭﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺭﺍﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﺎﺻﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻋﻘﻞ
ﻫﻢ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺁﻥ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. که
ﻋﻘﻞ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﭼﻮﻥﻫﺮﺍﻣﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻭ
ﺩﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﻭﺍﺯ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﮔﻔﺘﻦ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻭ
ﺗﺤﺪﻳﺪ ﻋﻠﻢ، ﮐﻤﮑﻰ
ﺑﺘﺮﻗﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻊ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ، ﺗﺎ
ﺳﻄﺢ ﺗﺮﻗّﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﺑﺘﺮﻗّﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺎﺋﻞ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺍﻥ
ﺗﻌﺮﻳﻔﻰ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻭﻫﺮ
ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﺮﺩ، ﺗﻨﻬﺎﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻫﺎ ﺍﺳﺖ. که
ﺒﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻫﺎ، ﻣﺎﻫﺮﺍﻧﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻧﺸﺎﻥ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺁﻧﻬﻢ
ﻣﻮﻗﺘﻴﻮﺗﺎ
ﺳﺮ ﺣﺪّ ﻧﻴﺎﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻫﺎ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﺮﺩ، ﺗﺎ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺗﺮ ﺑﺒﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻴﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ،
ﻓﺮﺻﺖ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺣله اﻯ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﻴﺮ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﻄﻮﺭ ﻋﺎﻡ ﻭ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻨﺰﻳﻠﻰﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻭﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ
ﺍﻭ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳش ﺘﻌﺮﻳف
ﻮ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍﻗب
ﺤﺎﻝ ﻭﻓﻬﻢ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﺎ ﻧﻘﺺ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻌﺎﺭﻳﻒ ﻭ
ﺳﻄﺢ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺷﺪﻩ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﻌﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻭ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﮐﻨﺪ، ﻭﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ.

ﺟُﺴﺘﻦ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ، ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺗﺎ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﮐﺘﺎﺏ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﺩ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﻭﺭﺍ ﻃﻠﺴﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ، ﻭ
ﻃﺒﻖ ﺑﺮﻧﺎمه
اﻯ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻪ ﺑﺎ
ﺭﺍﺩﻳﻮ ﻭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭ
ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺗﻌﻠﻴﻢ، ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻣﺤﺼﻞ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻌﺮﻳﻔﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻤﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﺧﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﮐﻤﻚ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮﻩ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭﻳﺎ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﮐﻤﻚ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ ﻭ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺵ ﺗﺪﺭﻳس
ﻣﻌﻠﻢ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻭﺧﺎﺹ
ﻳﻚ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻭﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭ ﺑﻮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ. ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻫﺎ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ، ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻭ ﺗﺤﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺮﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﻬﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻭ
ﺗﺤﺪﻳﺪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﻓﺮﺿﺎ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻋﻘﻞ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﺗﺤﺪﻳﺪ ﻭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث ﺑﺎ
ﺳﻪ ﺷﺮﻁ ﺧﻮﺩ، ﻋﻘﻞ
ﺭﺍ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪﺍ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ، ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻋﻘﻞ ﻋﻮﺽ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﮐﺮﺩﻩ، ﻧﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰﻭﮐﻠﺎﻣی
ﻤﻨﻄﻘﻰ ﻭﻗﺸﺮﻯ.
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻓﺮﻕ
ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎ
ﺍﻣثاﻝ(ﺍﺑﻮ
ﺍﻟﺤﮑﻢ)ﻋﻤﻮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، که ﺒﻌﺪﺍ(ﺃﺑﻮ
ﺟﻬﻞ) ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺷﺪ. ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻧﻔس
ﻭ ﺫﻫﻦ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﮑﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻋﻘﻞ
ﺑﻤﻨﻄﻖ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻢ
ﻋﻠﻢ، ﺩﺭ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺟﺰﻣﻰ ﻭ
ﺗﺤﺪﻳﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻞ، ﺑﺘﻌﺮﻳﻒ
ﻋﻠﻤﻰ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺿﻌﻴﻒ ﻭ ﺍﻧﺪﻙ
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﻋﻤﺪﺍ
ﻫﻢ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻣﻴﮑﻨند،
ﺗﺎ ﻋﻘل ﻄﻔﻞ
ﻭﻣﺤﺼّﻞ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮند. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﺮﻭﻳﻢ، ﻧﻪ
ﺗﻌﺎﺭﻳﻒ
ﻋﻠﻤﻰ ﻋﻘﻞ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺴﺘﻦ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺠﺮﻳﺪ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ، ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺫﻫﻦ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﻧﻮ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﻣﺎ، ﺭﻭﻯ
ﺁﻣﻮﺧته هاﻯ
ﻏﻠﻂ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺗﻞ ﺍﻧﺒﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻫﻢ
ﻧﻮ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﺁﻟﻮﺩﻩ، ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍنی
اﻓﺰﻭﺩه
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﻢ
ﻋﻘل ﺠﺰﺋﻰ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﮐﺴﺐ ﺷﺪﻩ ﭘﺎﻙ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴم کرﺩ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺒﻴﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺒﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻗﻄﻌﺎ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎ
ﻟﺠﻨﮕﻴﺮﻯ ﺁﻥ
ﺍﻧﺒﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺍﻭﻝ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻴﻢ. ﺑﻌﺪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺮﺯﺧﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﺟﺪﻳﺪ، ﻫﻴﭻ
ﺁثاﺭﻯ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺑﻌﻘﻞ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﻤﻚ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ ﻗﺮﻥ
ﺳﻮﻡ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻧﺎﻡ
ﻋﻠﻢ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺑﻴﻦ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺭﻭﺍﺝ ﻳﺎﻓﺖ، ﻭﺭﻭﺵ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﻫﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪ، ﺁﻥ
ﻭﻗﺖ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻫﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻭﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪ، ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺣﺎﺭس
ﻣﺤﺎﺳﺒﻰ، ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺟﻮﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻬﺎﻯ ﻭﺭﻭﺡ
ﻭ ﺍﺻﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺼﺎﺭه اﻯ
ازﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﻠﺐ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
هم ﺑﺮﺍی کماﻝ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ دارای
پای ﻟﻨﮓ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻬﺎﻳت ﻮﻋﺼﺎﺭه
اﻧﺴﺎﻥ، ﻋﻘل
اﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل
که ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤﻠﮑﻮﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺸﻖ، ﺻﻔﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺼﻔﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺎﻡ
ﺭﺣﻤﺖ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺮﺁﻥ نام
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺮﺷﻤﺮﻳﻢ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺣﻤﺖ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت اﻟﻬﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ می ﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﻣثلا
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﻋﺸﻖ ﻣﻰ
ﻭﺭﺯﻳﻢ، ﭼﻮﻥ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﭼﺮﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺣﻤﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ ﻭ ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ. ﻳﺎ
ﭼﻪ ﻧﺘﻴجه اﻯ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ. ﺍﻳﻦ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺮﺣﻢ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺑﺼﻔﺖ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻮﻕ ﺭﺣﻤﺖ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭ ﻳﻚ
ﻧﺎﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ ﻭ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻳﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﻩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺟﻌﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ. ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻔﺎﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﮑﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺻﻔﺎت
ﺒﺸﺮ که
ﺪﺭﻋﻘﻞ
ﻋﺼﺎﺭﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﻋﻘﻞ، ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻋﺼﺎﺭﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫمگی ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭﻋﺸﻖ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ، ﺻﻔﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ.

ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﺤﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻓﮑﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ، ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻴﻬﺎﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺭﺍﻩ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻘﻞ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺳﻨﺎﺋﻰ ﻋﺎﺭﻑ
ﮔﻔﺖ. ﺟﻬﻞ ﮐﻔﺮ
ﺍﺳﺖ ﻋﺎﻗﻠﻰ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻧﻪ
ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻇﺎﻫﺮﻯ،
ﮐﻪ ﻋﻤﻞ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ،
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺳﺮﺷﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
دین وسلوک
الهی ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺳﻴله
ﺁﻥ ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺿﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﺍﺳﺖ. ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﻮﺩﻥ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﺍﻩ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﻤﻮﺩن
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺩﻳﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻦ، که
کسی ﻋﺎﻗﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺣُﺴﻦ
ﻧﻴّﺘﻰ، ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺸﮑﻞ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻳﻚ
ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺟﺴﻢ
ﺭﺷﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻫﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ، ﭘﺶ
ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻠﻢ
ﻭﺗﻤﺪّﻥ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺭﺷﺪﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻫﻢ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘﻰ
ﺗﺤﻘﻖ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ
ﺭﺷﺪ ﻋﻘﻞ
ﺩﺭﺑﺸﺮ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻈﻬﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ امّی
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺗﺮ،
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮ ﻭﺍﺻﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﭼﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻡ، ﻳﺎ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻣّﻰ ﺩﻳﮕﺮ، ﺧﻮﺩ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩ، ﺁﻧﻮﻗﺖ
ﺍﻭﻟﺎﺩﺵ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﮐﺎﻓﻰ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﭘﺪﺭ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﻘﻞ ﭘﺪﺭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ. ﺑﻌﻨﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺮﺳﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻢ ﻋﻘﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺸﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ در
جامعه ها
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﻮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺴﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺴﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻌﻠﻰ، ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺎ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮ، ﺑﻌﺪﻡ ﻭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﺭﻫﺎ
ﻧﺸﺪﻩ، ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻭﻟﻮﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺎﻗﻰ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ،
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻣّﻰ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺯﻟﻰ ﭼﻨﺪ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ
ﺳﺎﻟﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻣﻮﺣﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ، ﺑﺎﺯ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻥ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻓﻘﻂ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﺼﻮﻝ ﻭ ﻋﻘﻮﻝ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺪﺳﺖ ﺁوﺭﺩ.
ﻋﻠﻢ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﺮﺗﺮﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻧﺎﺩﺭﻯ ﺭﺍ
ﺣﻔﻆ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﺳﻮﺩﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺎﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﻄﻌﺎ ﺍﺯ
ﻧﻄﻔﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻌﻤﺖ ﻭﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺩﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﻤّﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.

ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﺴﻞ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬی زنده
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ
ﺗﮑّﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭﻋﻠﻢ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻭﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺎ ﻇﺮﻑ
ﭼﻨﺪ ﻧﺴﻞ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﻋﺪﻡ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﻨﺒﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﺯ
ﻫﺮﻧﻮﻋﻰ ﭼﻨﺪ
ﻧﻮﻉ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ یک
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺒﺸﺮﻳّﺖ، ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﻭ
ﺑﺰﻭﺍﻝ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻏﺎﺋﻰ
ﻭ ﺍﺯﻟﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺷﺎﺧﻪ
ﺍﺻﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻐﺎﻳﺖ
ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺷﺪﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥﻗﻮﺍﻣﺶ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻘﺎﺋﻢ،
ﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺩﻭﻧﻔﺮ ﺑﺎﻗﻰ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺍﻣﺎﻡ ﻧگاه
ﻤﻴﺪﺍﺭﺩ، ﺗﺎ
ﻗﻮﺍﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ، ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺣﺪ
ﺃﻗﻞ 500 ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺷﻨﺎس
ﻳﺎ ﺣﻴﺎﺕ
ﺷﻨﺎس ﻣﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪ،
ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﺭﻫﺎ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﻮﺩ، ﻭ
ﺑﻌﺪﻡ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻫﺪﻑ ﻭ ﻏﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻳﺎﺑﺪ،
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺑﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﻭﻧﻮﻉ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، که
ﺒﺪﻧﺒﺎل ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻋﻠﻢ
ﻭﺗﻤﺪن
ﻮﺟﺎمعه ﻮﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ، ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ
ﻭﺯﻳﺒﻴﺎﺋﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰﺩﻳﮕﺮ، ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻘﺐ ﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻧﺨﺴﺖ
ﻫﻤّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺳﭙس ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﺭﻫﺒﺮ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﮑﺸﻔﻴّﺎﺕ
ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﺩﺭﺳت
اﺳﺖ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺟﻠﻮ ﻧﻤﻰ ﺯﻧﻴﻢ،
ﻭﻟﻰ ﺁﻥ ﭼﻨﺪ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﮐﻪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺟﻠﻮ
ﺯﺩﻥ ﺍﺯ
ﻣﻌﻠّﻢ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮﻯ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻰ ﺁﻭﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﺧﻮﺩ
ﺿﻤﻨﺎ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﻗﺪﺭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ،
ﻭﺭﺍﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻴﻤﻮﺩﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺍﻋﻢ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻣﺎ، ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ، ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺷﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻣّﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻣﺸﺎﻥ،
ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺷﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﺮّﺏ
ﻳﺎﻓﺘﻦ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺑﺪﻯ ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ و ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﺗﺮ، ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﺩﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ، ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﺃﻫﻮ، ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻭﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻋﺪﻡ ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ
ﺩﺭ ﻋﻤّﺎٴ
ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ، ﺩﺭﺍﺳﻢ
ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ ﻭ
ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺸﺘﻪ ﻭ ﭘﺨﺘﻪ
ﻭ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺷﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻘﺮّﺏ ﻭ
ﺗﺸﺒّﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺗﺮﻙ ﻭﺟﻮﺩ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ، ﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺗﺮﻙ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ،
ﻭﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ، ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻃﺒﻌﺎ ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻴﺰﻫﺴﺖ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﮔﺎﺭﻣﻪ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ زنده، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﺑﺪﻯ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ، ﺩﺭ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﻣﮑﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺒﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺭﻫﺮﻓﺘﻪ
ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪﺵ
ﺭﺑﺎﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ، ﻭ ﺟﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﺮﻑ ﺳﻘﻮﻁ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﺭﺍ
ﺷﻔﺎ ﺑﺪﻫﺪ، ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ
ﺍﺯﺟﻬﻨﻤﻬﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻡﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﺮﺏ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﭘس ﺁﻳﺎ
ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺷﺪﻥ، ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، که
ﺠﺎن اﻭ ﻭﻫﺮ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻘﺪﻡ
ﺑﺮ ﺣﻔﻆ ﺟﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ؟ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻃﻔﻞ ﺷﻴﺮ
ﺧﻮﺍﺭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭ ﺩﺍﺭﺩ، ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ، ﺍﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ، ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺑﻠﻮﻍ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ،
ﭼﻪ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭﻳﺎ ﻏﺎﻳﺐ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻳﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥﻣﻬﺪی
ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺠﺴﻤّﻰ
ﺍﻧﺴﺎنی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻮﺭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﺪﺭﻣﻨﻴﺮ ﺍﻭ،
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺩﺭﻙ ﻭ
ﺭؤﻳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺩ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ، ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻭﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻭﺟﺪّﺷﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻧﺎﻡ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ،
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺧﺎﺹ
ﻭﻣﺤﻠّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻋﻠﻰّ ﻭﻫﺮ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﺯ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﺑّﺎﻧﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺭﻗﻴﻘﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﺭﺍﺣﺘﺘﺮ ﺑﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻮﺍﻥ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺧﻮﺩ، ﻭﻋﻘل
ﺨﻮﻳﺶ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸﻤﺶ
ﭼﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ؟ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮاﻥ ﮔﻔﺖ،
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻰ
ﻧﻮﺭﺩﻧﺪ. ﭘس
ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺗﻘﺮّﺏ
ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﺎ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﻭﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺣﺘﻤﻰ ﻣﺴﺦ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﺮﻭﻳﻢ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﺸﻖ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﺒﺮ، ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﮑﻮ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻃﻠﺒﻰ
ﻭﻟﻮ ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻳﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺮبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی ﺮﺣﻤﺎﻥ. ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ، ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻣﺎ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ، ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻣن اﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﻭﺑﺎﺭ ﻭﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭﺣﺪﻳث
ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻭﺭﺩﻫﺎﻡ، ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﻳﻦ
ﻃﺮﻳﻘﺖ، ﺑﺨﺸﻨﺎمه
اﻯ ﻭﺧﻮﺩ
ﺁﻣﻮﺯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﺮﮐس
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫﺮﮐس ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﺴﺨﻪ
ﻋﻠﺎﺟﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﺮّﻑ
ﺍﻳﻦ ﭘﺰﺷﻚ
ﻭﻃﺒﻴﺐ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ، ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺍﻳﺪﺁﻝ می
ﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭبه
(ﻴﻮﺗﻴﺒﺎﻯ)
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
طوبی وﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭﺍﺭﺯﺵ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺁﻥ
ﻫﺴﺖ. ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺧﺪﺍ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺭﻟﺒﺎس ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮔﻢ ﻧﺎﻡ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺎﺩﻩ
ﻭﻋﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭﺭﺑﻄﻰ
ﻫﻢ ﺑﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﻓﻘﻬﺎ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻭﺃﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳی
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ
ﻋﻠﻢ، ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺃﻫﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻋﻘل ﺮﺍ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺪّﻋﻴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺩﻥ ﻫﻮﺵ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻣﻄﺮﺡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﻭﺳﻴله عقل
ﺭﺍ ﺩﺭﺍﻧﺴاﻦ
ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺑﺨﺸﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺑﺎﻃﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ، ﺟﺰ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭﺿﻊ ﻓﻌﻠﻰﻋﻘﻞ
ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
کسب ﺁﺏ ﺳﺎﻟﻢ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺨﺮ
ﻟﺠﻦ ﺩﺍﺭ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻟﺠﻨﻬﺎﻯ
ﺍﺳﺘﺨﺮ ﺭﺍ
ﭘﺎﻙ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﺁﺏ ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﺨﺮ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺭﻧﮓ ﻭﺑﻮﻯ
ﻟﺠﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ، ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻞ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺯ ﮐﻤﭙﻠﮑس
ﻫﺎ ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﭘﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ(ﺗﺨﻠﻴﻪ)ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ(ﺗﺤﻠﻴﻪ)
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
(ﺗﺠﻠﻴﻪ)ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ، ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﻗﺒﻮﻟﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍن
ﺪﺭﺳﺎﻳﮑﻮﺗﺮﺍﭘﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺑﻄﻮﺭ
ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﺁﺭﺍﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﺷﻔﺎﻯ ﺩﺍﺋﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻪ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻭﻋﻘل ﺴﺎﻟم
ﻴﻬﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭثاﺑﺖ
ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻬﻘﺮﺍ، ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﭼﻨﺪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺫﻫﻨﻰ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﺑﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻏﻴﺮ ﻣﺤﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ، ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﻮﺍﻣﻊ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺗﮑﺎﻣﮑﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻘﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﺍﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﻣﻨﻄﻖ،
ﺑﺤﺪّ ﺃﻗﻠّﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻘﻞ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﻧﻴﻢ ﻗﺮﻥ
ﺍﺧﻴﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺴﮑّﻦ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻗﺘﻰ ﮐﺸﻒ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺁﻥ،
ﺑﺠﺎﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﺎﺯﻯ ﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ، ﺍﺯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺟﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺧﻮﺏ
ﺁﺷﻨﺎﻯ ﻣﺎ
ﻣﻠّﺎﻯ
ﺻﺪﺭﺍﻯ ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺣُﺴﻦ
ﻧﻴّﺖ، ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﮑّﺸﺪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺁﻣﻮﺯﻯ
ﺑﺮﺍی ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻞ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﻟﺠﻦ
ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺒﺎﺭﺫﻫﻦ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻋﺎﺩﺍت ﻮﮐﻤﺒودﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻭﻋﻘﻴﺪه ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﭘﺎک
ﺴﺎﺯﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﮐﻪ( ﺗﻔﻮﻳﺾ)
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﻮﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ، ﻭ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺰ
ﺷِﺮک ﻭ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺑﻠﻴس
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳت
ﻔﻘیه ﻮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍ، ﻭﻟﻮ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻋﻠﻰّ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﭼﻮﻥ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻰ، ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺍﻭﺭﺍﭘﺮﺳﺘﻴﺪه
اﻯ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻴشه
ﻨﻴﺰ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ، ﭼﻮﻥ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎﻝ
ﺍﻟﻠﻪ. ﭘس
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ، ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﺑﻬﺮﻧﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎس
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻴّﻮﻥ
ﻭﻟﻮ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴت ﺒﺎ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎﻫﺮ
ﻣﮑتب ﻔﻠﺴﻔی
ﻮﻋﻠﻤﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺪﻑ ﺩﺍﺭ
ﺗﻨﻬﺎ(ﻫﺴﺘﻰ)
ﻧﻴﺴﺖ، ﭘس
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﮐﻪ
ﺳﻬﻞ ﺍﺳﺖ، ﻭﺍﻗﻊ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﺮ ﺩﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﺳﻴّﺎله ای
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻭ ﻟﺤﻈﻪ ﺁﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﺎﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺁﺵ ﺷﻠّﻪ ﻗﻠﻢ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﻭ
ﺍﻧﺒﺎﺭ ﺫﻫﻦ
ﺭﺍ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺘﻮﺍﻥ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺭﻭﺷﻦ
ﻭثاﺑﺖ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﮐثر ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﻳﺎ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭﻳﺎ
ﺍﻓﺴﺮﺩﻩ ﻭ
ﻏﺮﻕ ﺣﻴﺮت
هستند ﻭ ﺍﺳﻴﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺩﺍﺷت
ﺘﻤﺎﻡ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺗﻰ
که ﻤﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﻬﻨﻢ
ﻭ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺩﻧﺎک
هستند. ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻫﺮ ﺩﻡ
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﻧﻔس
ﻣﺮﺑّﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻳﺎ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﻧﻘﺶ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺳﻴﻤﺎﻯ ﻳﺎﺭ
ﺭﺑّﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﮑﻪ ﻃﻔﻠﻰ
ﻧﺰﺩ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ
ﺩﺭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺟﺎﻯ
ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻭﻗﺖ ﻭﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﮐﺮﺩﻩ. ﻭﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺑﻐﻴﺮ ﻭلیّ
اﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻫﺎﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭ
ﻧﺒﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺗﺨﺼﺺ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ بی
اﻳﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻧﻔﻬﻤی اﻭﺭﺍ
ﺑﺎﺯﻣﺸﺮﻙ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﭘس ﺍﺯ
ﻇﻬﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﺷﻒ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ، ﻭﺳﭙس
ﺑﺎ ﻭﻓﺎﺕ ﺍﻭ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮن ﻮﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎن
ﺒﻌﺪﻯ، ﺟﺰ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﺑﻤﺮﺯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻃﺮﻳﻘت
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻧﺮﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﻬﺮﻧﺎﻡ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﭼﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘﺮﺳت
ﺴﻨّﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻠﻰّ ﭘﺮﺳﺖ
ﺷﻴﻌﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺟﺰ ﺷﺮﻙ
ﻧﮑﺮﺩه اﻧﺪ. ﭘس
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ، ﺑﻬﺮ
ﺳﺨﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺣﺴﺮﺕ ﻭﺣﻴﺮﺕ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ، ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺯ ﻋﻠﻰّ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﺴﺎﻁ
ﺧﻠﻔﺎ ﻭ
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ، ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭﻟﺒﺎس ﻭﺗﻠﺒﻴس
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﺑﺎ
ﻟﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ باعث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺗﺮس ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻄﻤﻊ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﻭ
ثرﻭﺕ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮ. ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺣﺪّ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺻﺒﺮ ﻭﻋﻤﻞ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻧﺴﺒﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳت
ﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺷﺮﻁ ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ، اﺣﻤﻖ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﭘﺮﺳﺖ ﻭ
ﺟﺎﻫﻞ ﺑﺪﺍﺋﻰ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺟﻨﻮﻥ ﻭ
ﺟﻦ ﺯﺩﮔﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺭﻓﺘﻬﺎﻧﺪ.
ﺗﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻋﺪﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ،
ﺑﺎﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ،
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺩﻳﻦ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ
ﺳﺮﭘﻴﭽﻰ ﺍﺯ
ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﮔﻴﺎﻫﻰﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺎ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﭙﻠّﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺩ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻴﺮ
ﻭﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺰﻭﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎ، ﺩﺭﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ، ﺣﺘﻤﺎ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻳﻚ
ﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﺧﺪﺍ، ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﻭﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ،
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻳﻚ ﻋﻤﻞ
ﺟﻨﻮﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻥ
ﻣﺠﻨﻮﻥ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻟﻴﻞ ﺣﺮﺍﻡ
ﺯﺍﺩﮔﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺴﻰ
ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭﺵ
ﺭﺍ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ ﺑﻰ ﺳﺮ
ﻭﺗﻪ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺣﻠﺎﻝ ﺯﺍﺩﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺍثباﺕ
ﺣﻠﺎﻝ ﺯﺍﺩﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﻧﮑﻨﺪ، ﺍﺯﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ، ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻳﻚ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ، که
ﺒﺮ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍی
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺮﮐس
ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻰ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺩﻳﻦ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺟﺎﻫﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﻰﻣﺠﻨﻮﻥ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ، ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﻳﺶ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﻧﻤﻰ ﺑﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺣﻠﺎﻝ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺣﻠﺎﻝ، ﻭ
ﺣﺮﺍﻡ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍﻡ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﻭﻭﻃﺎﻳﻒ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﭼﻪ
ﻧﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺸﻔﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺣﻠﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺯﻫﺮﻣﻌﺼﻴﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﺎﻧﺎت
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭنه
ﺘﺮﺑﻴﺒت
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻭﻧﺎﭼﺎﺭﻯ، می
ﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺣﺮﺍﻣﻰ ﺭﺍ
ﺣﻠﺎﻝ ﮐﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺭﻓﻊ
ﺿﺮﻭﺭﺕ، ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭﻋﺎﺩﺕ ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺳﺮﮐﺶ
به ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻋﺎﺷﻖ ﺩﻳﻮﺍنه
اﺳت ﻮﺩﻳﻮﺍنه
ﺘﺮ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻋﺎﻗﻞ، ثوﺍﺏ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﺻﻮﺍﺏ
ﺭﻭﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ، ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﻯ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﺍﻍ ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﻴﮑﻮﺷﺪ، ﻭﺑﻔﮑﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻈﺎﻡ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭثاﺑﺘﻰ ﺩﺭ
ﻧﻤﻰ ﺁﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘﺶ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫم اﮐﻨﻮن ﻤﻌﻠﻮﻡﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﻪ
ﺷﺮﻃﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮐثرﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ(ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﻋﻤﻞ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ) ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻟﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺑﺮ
ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍثبات ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣی
ﻘﺸﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺳﻌﻰ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺭﺍ، ﻋﻠﻰ
ﺭﻏﻢ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺯﻳﺮﮐﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻟﺎﺯﻡ، ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﮐﻨﻨﺪ. ﭼﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺟﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺠﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ؟ ﻭ
ﭼﺮﺍﻋﻘﻞ ﺟﺰ
ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﺟﻨﻮن ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ؟
ﺍﺑﻮ ﺍﻟﻘﺎﺳﻢ
ﻧﻴﺸﺎﺑﻮﺭﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﻋﻠّﺖ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺳﺮﺷﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺳﺮﺷﺖ ﮐل ّ
ﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺧﻠﻘﺖ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻭﺍﻝ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺁﻓﺮﻳﺪه اﻧﺪ. ﺍﻫﻞ
ﺩنیا ﺑﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻰ
ﺩﺭﺁﻣﻴﺨﺘﻪ، ﻭ
ﺑﻠﺎ ﻭ ﺭﻧﺞ
ﺑﮑﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺁﻣﻴﺨﺘﻪ، ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺗﻀﺎﺩ
ﺻﻔﺎﺕ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺯﻳﺒﺎ
ﻭﻟﻰ ﺍﺩﺑﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺳﺮﺷﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺟﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻇﻠﻢ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺴﺒت
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭ
ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ ﻫﻢ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﺩﻭﺍﺭ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺍﺑﺪﻯ ﻫﻨﻮﺯ
ﮐﻢ ﻋﻘﻞ
ﻭﻧﺎﻗﺺ ﺍﺳﺖ. ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬم ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺗﻮﻟﺪ،
هماﻥ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﮔﺬﺷته
اﻭ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳن عقل ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺣق اﻭﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﮑﺮ ﺍﺯﻟﻰ
ﺍﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﺮ
ﺩﻭﺭﻩ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﺑﻬﺸﺘی
ﺮﺍ ﻭﻋﺪﻩ و
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻗﺒل اﺯ ﺷﺮﻭﻉ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻮﻋﻮﺩ، ﺗﺬﮐّﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪﻭﺩﻝ
ﺑﮑﻨﺪ، ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﻴﺮ
ﮐﺎﺭ ﺩﺍﺋﻢ
ﻣﺎﺩﺭﻯ است، ﮐﻪ
ﻃﻔﻞ ﮐﻢ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺎ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﺋﻰ
ﺟﻠﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻋﺪﻩ
ﺑﺎﺯ ﻭﻋﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺗﺎ
ﺭﻭﺯﻯ که عاﻗﻞ
و ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺎﺯﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ(ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺫﺍﺗﻰ) ﺧﻠﻖ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻘﺺ
ﻋﻘﻞ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺪﻡ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺯﺑﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺮﺷﺖ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮ ﺭﻧﺞ
ﻭﺑﻠﺎ ﻭﺗﻀﺎﺩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﻴشهﻨﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻳﻚ ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺁﻧﺘﻰ
ﺗﺰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ(ﺣﻖ
ﻭ ﺃﺣﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ)ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﻣﻴﻞ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﮑﺴﺐ
ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺍﺣق ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺣق قبلی
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺮﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻃﻠﺒﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺣﻖ
ﻗﺒﻠﻰ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺃﺣق
ﺒﺎﻟﻘﻮّه ﻨﻴﺰ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﺧﺸﻚ
می ﺸﻮﺩ. ﻣﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻢ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺰ، ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭﺍﺳﺖ. ﺗﻀﺎﺩﻯ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳن ﺘﻀﺎﺩ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﺧﻤﻴﺮﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺍﻫل
ﺪﻧﻴﺎ ﻋﺪﻡ
ﺭﻓﺘﻦ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺫﺍﺗﺎ ﺭﻭ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎن اﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﮑﻨﺪ ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﺪﻣﻰ ﺷﻮﺩ، ﺑﻠﻪ.
ﺍﻣﺎ ﻓﻄﺮﺗﺎ ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ، ﺷﺎﻧس
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻪ ﻣﺮﺯﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ
ﺑﺨﺎﻟﺖ. ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻫﻢ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﻃﻠﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ، ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻳﺎ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﺧﺪﺍﺋﻰ، ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ایﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺭﻭﺯﻩ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻨﻤﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺑﻘﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ می ﺮﻭﺩ.
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻌﺪﻡ
ﺭﻓﺘﻦ ﺫﺍﺕ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻃﺎﻟﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﻓﺘﻦ، ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺒﺪﺃ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﻟﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺪﺍﻡ ﻭﺟﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺑﺮﺗﺮ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻫﺮ ﺻﻔﺘﻰ ﺭﺍ
ﺿﺪﺵ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭﺵ ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ
ﺻﻔﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻠﻮ، ﻭ
ﺻﻔﺘﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﭘس ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﻪ
ﺻﻔﺘﻰ ﺩﺭ ﺿﺪ
ﻔﺖ ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺁﻥ. ﺻﺎﺣﺐ ﻫﺮ
ﺻﻔﺖ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ، ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺠﻠﻮ
ﻭ ﺻﻔﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻧﮑﺸﺎﻧﺪ، ﻃﺒﻌﺎ
ﭼﻮﻥ ﺗﻮﻗّﻔﻰ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺠﺰ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ، ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻧﺒﻮﺩ، ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻫﻢ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻧﺒﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻫﺎ
ﺑﺠﻠﻮ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺑﻨﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺑﻌﻘﺐ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺣﻘﺎﺭت ﻮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷته
ها ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﻬﺮ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮ ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﻫﻤﻪ، ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻫﺴﺖ. ﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ، ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻥ
ﻓﺮﺻﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺮﮒ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ که
ﺮﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻘﻬﻘﻔﺮﺍ ﮐﺸﺎﻧﺪﻥ
است. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ، ﻭ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺁﻣﺪﻥ
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ
ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﺩﺭﻧﺎﻙ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳت
اﺯ(ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﻓﺮﻣﺎن
ﺃﺯﻟﻰ) کن
فیکون ﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﺟﻠﻮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﻥ ﻧﮑﻨﻨﺪ، ﺑﺎ
ﻣﺴﺦ ﻫﺎ ﻭﻧﺴﺦ
ﻫﺎی ﺬﺍﺗﻰ، ﺟﺒﺮﺍ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻧﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﮔﺮﺩﻳﻢ
وﻫﻤﻴﻦ ﻟﺬﺕ
ﻫﺎ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻘﻞ ﻫﺎﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭﺍﻧﺪﺍﺯﻳﻢ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﺟﻬﻨّﻢ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻣﺪﻥ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺷﺪﻥ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺑﺮﺯﺥ ﻫﺎی
ﺪﻭﺯﺧﻰ.

ﮔﻔته
اﻧﺪ ﻋﻘﻞ
ﻣﻮﻫﺒﺘﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﺿﺪّﺵ
ﺁﻣﻴﺨﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ ﺍﻳﻦ
ﻳﻚ ﻧﺎﺷﮑﺮﻯ، ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﺩ ﻧﻘﺺ
ﺑﺮﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻋﻘﻞ
ﻣﻮﻫﺒﺘﻰ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ، ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ، ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻴﭻ
ﻧﻘﺼﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﻮﺍنه
ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻋﻀﻮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘّﺶ
ﻧﺒﻮﺩﻩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ، ﻋﻘﻠﺶ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﺎﻗﻠﻰ ﺑﺸﻮﺩ،
ﻭ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻣﻴﻤﻮن ها
ﻣﻴﺒﻮﺩ. ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻋﺎﻗﻞ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺣﺸﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺗﺮ، ﮐﻪ
ﻏﺎﻟﺐ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻥ می
گرﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻋﻘﻠﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺟﻨﻮﻥ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻣﻴﺨﺘﻪ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﻭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ ﺑﺎ
ﺿﺪﺵ. ﻳﮑﻰ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﻳﮑﻰ ﻋﻘﻞ
ﺯﻳﺮﺗﺮ، ﺍﮔﺮ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺩﺭ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﮔﺎﻫﻰ، ﺁثاﺭ
ﺟﻨﻮﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﻠﻰ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻧﻔس ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻴﭻ ﺟﻨﻮﻧﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﺟﺰ
ﺷﻴﺪﺍﺋﻰ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻌﺸﻮﻕﺑﺮﺗﺮ،
که اﻳﻦ ﺟﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺴت ﻮﻋﻴﻦ
ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ
ﻭﺭﺍﻩ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ.
ﺍﻣﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭ، ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻋﻤﻠﻰ ﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬی که
ﺒﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺟﻨﻮﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩش ﺤﮑﻤتی
ﺪﺍﺭﺩ.

ﺍﻣﺎ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺠﻨﻮﻥ ﻭ
ﺑﻬﻠﻮﻝ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ، ﻭﺩﺭ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ، ﻃﺎﻗﺖ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ ﻭ ﻫﻤّﺖ
ﺷﺨﺺ ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻋﺎﺭﻑ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺟﻨﻮﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻓﻘﻂ
ﻟﺤﻈﺎﺗﻰ
ﺗﺴﻠﻂ ﺑﺮﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺟﺴﻢ
ﺍﻭ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺮﮐﻮﺑﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺣق اﺷﺒﺎﻉ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺭﺍ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺗﺴﻠّﻂ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺯﻭﺍﻝ ﻋﻘﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺑﺎ
ﺟﻨﻮﻥ ﺍﺳﺖ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻃﻰ
ﻃﺮﻳﻖ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺟﻨﻮﻥ ﻭ
ﻧﻘﺺ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﭙﺎﺋﻴن ﺘﺮ
ﺧﻮﺩ، ﻫﻨﻮﺯ
ﮐﻠّﻰ ﻋﻘﻞ
ﻭﻋﺎﻗﻠﻰ ﺍﺳﺖ. که
ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻧﻴﺰ،
ﺑﺎﺯ ﺁﺭﺍﻡ ﺗﺮ
ﺍﺯﺷﻴﺮ
ﺩﺭﻧﺪﻩ، ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﻋﻘﻞ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ،
ﻭ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﭼﻮﻥ
ﺣﺮﻓﻬﺎﻳﺶ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﺎﺣﻖ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺟﻨﻮﻥ ﮐﻪ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ، ﺗﻬﻤﺖ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﻧﺎﺷﻰ ﺍﺯ ﻋﺪﻡ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻫﻀﻢ
ﺍﻗﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﻴﻦ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﻨﻮﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻯ ﮐﺎﺵ
ﭼﻨﻴﻦ ﺟﻨﻮنی
ﺒﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮی
اﻓﺰﺍﻳﺶ
ﻳﺎﺑﺪ. ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺁﺷﻔته اﻡ
ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺗﺮﻡ
ﮐﻦ. ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻫﺎ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺑﺎﻝ
ﺟﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ، ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﺁﻥ ﻋﻘﻞ
ﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ثرﻭﺕ
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺷﻬﺮﺕ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺑﺎﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻔﺮﺕ
ﺻﺎﺣﺒﺶ ﻧﻴﺰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻟﺎ
ﻳﺒﻘﻰ ﺍﻟّﺎ
ﻭﺟﻪ ﺭﺑّﻚ
ﺍﻟﮑﺮﻳﻢ. ﺍﻓﺴﻮس
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻣﺮﮒ ﻭﺟﻪ ﺭﺏّ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ(ﻣﺮﮒ ﺩﻭﻡ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ) ﺑﺪﺍﻥ
ﺩﻝ ﺧﻮﺵ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻰّ، ﺑﻤﺮﮒ
ﻣﺸﺘﺎﻕ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻃﻔﻞ ﺑﭙﺴﺘﺎﻥ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺼﺪﺵ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ، ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭﺣﺘﻰ
ﺁﺳﺎﻳﺶ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،
ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﺟﻪ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻧﻪ
ﻫﺮﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺎﺍﺭﺯﺵ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﮐﻤﺎﻝ، ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻘﻞ ﭘﻴﺮﻯ
ﮐﺎﻣﻞ، ﮐﻪ
ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ، ﻭ
ﺍﺳﺒﺎﺏ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﻬﺎﻥ، ﭼﻮﻥ
ﺟﺎﺭﻭﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﻪ ﺩﻡ ﻣﻮﺵ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﻭﻣﺎﻧﻊ ﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻭ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻮﺭﺍﺧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺷﻤﺶ ﻫﺎﻯ ﻃﻠﺎ
ﻭ ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﻏﺮﻗﻰ
ﺩﺭ ﻟﺠﻨﺰﺍﺭ
ﺑﺪﻫﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺪﺭﻭﻥ ﻟﺠﻦ
ﻓﺮﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ.

ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ(ﺿﺪ
ﻋﻘﻞ)ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻋﻘﻞ، ﻳﻚ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺗﮑﻮﻳﻨﻰ ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﻯ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻳﻦ
ﺣُﺴﻦ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ ﺩﻭ
ﺻﻔﺖ ﻳﮑﻰ ﺩﺭ
ﺿﺪ، ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺻﻔﺘﻰ ﺩﺭ
ﻳﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻋﻘﻞ
ﻫﻢ ﺻﻔﺘﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺟﻬﻞ
ﻭﺟﻨﻮﻥ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺿﺪ ﺁﻥ، ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﻫﻢ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﻘﻮّّه اﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻭ ﻳﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﺪ، ﻟﻄﻔﺎ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ، ﻗﻄﻊ
ﺩﺍﺭﻡ ﺳﺮﺍﺑﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻗﺖ
ﺩﻳﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﻨﮓ ﻏﺮﻭﺏ، ﻭﺳﻴﺎﻫﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺁﻓﺘﺎﺏ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺟﺴﺘﻦ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎی ره
رفته ﻫﺴﺖ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ، ﺗﺎ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﻝ ﻭ ﺭﺍﻩ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﮐﻨﺪ. ﺁﻥ
ﻭﻗﺖ ﺑﻰ ﭘﻴﺮﻯ
ﺧﻄﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺟﻨﻮﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ، ﮐﺴﺮ
ﺍﺻﻨﺎﻡ
ﻃﺎﻏﻮﺗﻰ ﺧﻮﺩ،
ﻭ ﺗﻮﻗﻒ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺷﺮﻭﻉ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﻭﺻﻮﻝ ﻣﻘﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ،
ﻭ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻣﺴﻠّﻢ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻫﻞ
ﺩﻧﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻫﻞ ﭘﺴﺘﻰ
ﻃﻠﺒﻰ ﻫﺴﺖ.

ﻭﺩﺭ
ﻟﻐﺖ ﻫﻢ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﭘﺴﺘﻰ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﻧﻰّ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘﺴﺘﻰ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺩﺭﺁﻥ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ، ﻳﺎﻣﺎﻧﺪﻥ
ﺩﺭ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻧﻔس ﻭ ﺍﺳﻴﺮ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺍﺷﺒﺎﻉ، ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻧﻔس ﮐﻪ ﭘﺎﻙ
ﺷﺪ، ﻣﻴﻨﻮﺋﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭت
عاﻗﻠﻰ، ﻭﻟﻮ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﺷﺪ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻮ
ﺑﻨﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﺩﻳﻮﺍنه اﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩﺵ
ﻋﺎﻗﻞ ﻣﻴﺎﺑﺪ،
ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻣﻰﺧﻮﺍﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭘﺰﺷﻚ
ﻣﻌﺎﻟﺞ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس ﺁﻥ
ﻣﺠﻨﻮﻧﻰ ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺣﻖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻢ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﺷﻘﻰ ﺷﻴﺪﺍ،
ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﺳﺮﮔﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﻣﺠﻨﻮﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻟﻬﻰ، ﺣﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺍﺣﻤﻖ. ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﻬﺎ که
ﺘﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ، ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻭﻝ
ﺳﺎﻟﻚ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ، ﻭ
ﺑﻌﺪ ﻭﺍﺻﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻫﻞ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺷﻤﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻓﻬﻢ ﺍﻭﻟیه
ﻮﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﭙس ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﺼﻮﺡ ﻭ ﺩﻝ
ﮐﻨﺪﻥ ﺍﺯ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ، ﻭ ﺳﭙس
ﺻﺒﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻫﻴﭻ ﮐس
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﺮﮐس
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻋﺎﻗﻞ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺣﻤﻖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻗﻄﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺠﻮﻳﺪ، ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﻟﻴﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
ﻟﻴﻠﻰ ﺩﺭ
ﺷﺒﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺯﻳﺒﺎﻯ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺗﺎ
ﺑﺮﺩﻩ ﺭﻭﺯ
ﺭﻭﺷﻦ ﺣﮑّﺎم
ﺪﻧﻴﺎ.

ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﻰ
ﺭﺍﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻣﺠﺬﻭﺑﻴن
اﻟﻬﻰ(ﻋﺎﺭﺿﻰ)
ﻣﻮﻗّﺖ
ﺩﺍﻧﺴته اﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻃﺒﻴثروت
ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ
ﻋﻠﺎﺝ ﺍﻭ، ﻗﺎﺑﻞ
ﺭﻓﻊ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻟﺰﻭﻡ ﺗﻮﺑﻪ،
ﺑﺎﺯ ﺭﺍﻩ ﻋﻘﺐ
ﮔﺮﺩ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻋﺎﺭﺽ ﺟﻨﻮﻥ
ﺭﻓﻊ ﺷﺪﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﻴﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻋﺎﺭﺿﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺭﻭﺯﻯ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﺁﺭﺍﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺠﺬﻭﺏ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻭ
ﺷﺎﻧس
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ، ﻭ
ﺟﻨﻮﻧﺶ ﺑﺴﻮﺩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﺮﻭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺟﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ، ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻣﺠﻨﻮﻥ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺟﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﺍﻫﻞ ﺣﻖ ﻋﺸﻖ
ﺍﻭﻝ، ﻣﻨّﺖ
ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺳﭙس
ﺍﻟﺘﻤﺎس
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻣﻌﺸﻮﻕ،
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﺗﻤﺎﻡ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻳﻬﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭ
ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﻮﺭﺯﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺮ ﻣﻦ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻠﻖ ﻭﻫﺴﺘﻰ، ﻫﻤﻪ
ﺍﺟﺰاء ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ، ﻭﻫﻤﻪ
ﻋﻴﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻣﺴﺘﺤﻖ
ﮐﻤﻚ، ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻗﺎﺑﻞ ﻧﺠﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺧﺪﻣﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻘﺼﺪ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺧﺪﺍ، ﻭ
ﺷﺎﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻋﻴﺎﻝ ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺁﺭﺍﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ
ﺩﺭﻙ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ، ﻭﻇﻴفه
اﻯ ﺍﺳﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ. ﺷﺨﺺ
ﻫﻢ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻫﻢ
ﺁﺧﺮﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻢ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻫﻢ ﺧﺮﻣﺎ.

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮐﺮﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ، ﻗﻄﻌﺎ
ﺣﺪّ ﺍﻋﻠﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻫﻞ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻯ ﮐﺎﺷﻒ
ﻗﺮّﻩ ﻗﺎﺋﻢ، ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻘﺎﺋﻢ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻗﺎﺋﻢ، ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺘﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺷﺮﺍﻓﺖ(ﻣﻘﺎﻡ)ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺩﺭ ﺳﺒﻘت ﻮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ(ﺻﻮﺭﺕ)ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ(ﻧﻮﺭ)ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﺁﺳﻤﺎنی ﺁﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻗﻰ
ﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺭﺍه ﻤﺤﻤﺪی که
راه و رﻭﺵ
ﺍﻭﺭﺍ ﻃﻰ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ، ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺭﺍ، ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻏﻨﻰ ﺗﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻈﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﻫﺪ. ﻭﻟﻰﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﺎ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﻭ، ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺪﻋﻰ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻠﺴفه
اﻯ ﻧﺒﻮﺩﻩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﺷﻒ ﺭﻭﺵ
ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭ ﺁﺭﺍﻡ
ﺗﺮ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺗﺮ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻫﻞ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ
ﮐﺸﺎﻭﺭﺯ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺸﺎﻭﺭﺯﺍﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﺨﻞ
ﮔﻔﺖ. ﻣﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺑﻰ ﻫﺴﺘﻢ، ﻭ
ﺷﻤﺎﻫﻢ
ﮐﺸﺎﻭﺭﺯ ﺧﻮﺏ. ﻟﺬﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﻯ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﺑﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ ﺭﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮﮐس
ﻋﺸﻖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺮﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠﻮﺏﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺴﻰ ﻧﺒﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ
ﻭﻣﮑﺘﺒﻰ ﻳﺎ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻳﺎ
ﻧﮋﺍﺩﻯ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍئه ﺒﺪﻫﺪ. ﻳﺎﻳﻚ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﻳن
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﻭ، ﻳﺎ
ﺍﻳﺮﺍنی
ﻨﮋﺍﺩﻯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﻭﻯ، ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺮﻧﮕﻰ
ﻣﺘﻤﺪﻥ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻮﺣّﺶ ﻣﺤﻴﻂ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ 14 ﻗﺮﻥ ﭘﻴﺶ
ﺩﻟﻴﻞ ﺩﻭﺭﻯ ﻭ
ﻧﻔﺮﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻭﺭﺍ باعث ﺷﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺮﺯﻯ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭﮐﻤﺎل ﻮ
ﺭﺍﻫﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺠﺎت ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮی
ﺮﺍ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻠﻰ ﮔﻢ
ﺷﻮﺩ، ﻭ
ﻋﺰﻳﺰﺍﻧﺶ
ﺩﺭ ﺧﻄﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﻫﻴﺰﻡ
ﺷﮑﻦ ﺁﺷﻨﺎ
ﺑﺠﻨﮕﻞ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺑﺪﺍﻥ
ﻋﻤﻞ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻓﻘﺮ
ﻭ ﺷﻐﻞ ﻫﻴﺰﻡ
ﺷﮑﻦ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺪّ ﻧﻈﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﺍﻭ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻭ
ﺩﺭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺟﻨﮕﻞ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﮔﻢ
ﺷﺪﻫﺎﻯ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﮔﻢ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ
ﺩﻧﻴﺎ، ﺟﺰ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩﻥ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﻭﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺷﮑﻦ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﻭ ﻃﺎﻏﻮﺗﻴﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺍﺯ
ﺟﻨﮕﻞ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺭﺍﻫﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺍﺑﻯ، ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺣﺎﻟﻰ
ﻭ ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻓﺎﻧﺘﺎﺳﺘﻴﻚ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﻣؤﺭﺧﻴﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺟﻨﮕﻰ، ﻭ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺟﻮﺍﻣﻊ ﺭﺍ
ﻣﺒﺪﺃ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻫﺮ ﻗﻮﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﻟﻰ ﺍﮔﺮ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺻﺎﺣبان
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭﮐﺎﺷﻔﺎﻥ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺒﺪﺃ، ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺣﺴﺎﺏ ﮐﻨﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺳﻠﺎﻃﻴﻦ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﻳﻚ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺒﺪﺃ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﺎﻡ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﺎﻗﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺳﺮ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻗﺪﻣﺎ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ
ﺷﮑنجه ﻤﺎﻧﻨﺪ،
ﻭ ﺷﻴﻮﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﮔﺮﺩﻳﺪ،
ﻧﺎﻡ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺸﻮﺍﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﻭﺍﻣّﻰ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺍﻣّﻰ ﻭﻣؤﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺭﺳﻤﻴّﺖ
ﻭ ﻋﻠﺎﻧﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺴﺘﻮﺭﻯ ﻭ
ﻏﻴﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ، ﺑﺎﺯ
ﻧﻘﺶ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻣّﺘﻰ ﻓﻰ
ﺁﺧﺮ ﺯﻣﺎﻧﻰ، ﺍﺷﺮﻑ
ﻣﻦ ﺃﻧﺒﻴاء
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ)
ﺍﮔﺮ ﻣؤﻣﻦ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﻧﻮﺭﺯﺩ، ﺑﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻭﻟﻰّ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺎ، ﺍﺷﺮﻑ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻴﺴﻰ
ﺍﺳﺖ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﮐﻤﻚ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺑﻌﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ، ﺩﺭ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﻋﻠﻰ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻰ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﺎﻡ
ﻣﺮﻳﻢ ﻭ ﻋﻴﺴﻰ،
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻓﺎﻃﻤی
ﻮﻋﻠﻮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﻭ ﺳﭙس ﺑﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻌﻘﻞ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺳﻤﻊ
ﻭ ﺑﺼﺮ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺻﺪﺭ
ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐس ﺍﺯ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻭ ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺁﻥ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ، ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ، ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺎ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎ ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ، ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻣﮑﺮﺭ ﻭ ﻣﮑﺮﺭ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻮﺿﻊ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻏﻔﻠﺖ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﮑﺴﺖ
ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﺎﻗﻞ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﻣﺎ ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺑﻨﺎﻣﻨﺪ، ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﺠﻨﻮﻥ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺟﻨﻮﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﺗﺸﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺧﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﺍﺭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻳﻦ
ﺁﺗﺶ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﺟﻬﻨﻢ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ،
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ، ﺩﻳﮕﺮﺍن
ﺮﺍ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺁﺭﺍﻣﺶﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﭘس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻢ ﺁﻏﺎﺯﮔﺮ
ﻳﻚ ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻋﻘﻞﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ. ﺍﻣﺎ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﻣﺤﻤﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺸﻒ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﻤﺪ ﺣﮑﻤﺘﻰ
ﻣﻌﺎﺩﻝ فهم
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩ، ﻭ
ﻋﻠﻤﺶ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﺍﻩ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣت ﻮقیام
قائم ﻣﻬﺪﻯ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ ﻭ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ،
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻫﺮﻳﻚ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺩﺭ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮک
ﺒﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﻗﻄﻌﺎﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﭘس ﺍﻳﻦ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻗﺎﺋﻢ (ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ)
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴت ﻮ(ﺫﺍﺗﺎ)
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺁﻧﮑﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻭﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ، ﺩﻳﺪ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴته
گرﺩﻳﺪ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﮔﺬﺷته ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺤﺪّ ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺑﺪﺍﻥ
ﻋﻘﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻣﻰ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻭ
ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ،
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻳﻌنی
ﺪﺭﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻧﺠﻰ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ،
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻗﺒﻮﻝ ﺣﺮﻓﻬﺎ
ﻭ ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻣؤﻳﺪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ(ﺑﻌﻴﺎﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﺭﻧﺠﻰ ﺭﺍ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﺮﺩﻥ ﻫﻢ
ﻋﺠله اﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. اﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪی ﺮﺍ
ﻧﺒﻴﻨﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎن
ﺠﻬﻨّﻢ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺖ ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻣثال
ﻓﻀﻞ ﺑﻦ ﻋﺒﺎس ﻋﺎﺭﻑ
ﺳﻮﺧﺘﻪ، ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺁﻥ ﻫﻤﻪ
ﺩﻳﻮﺍنه
هستند. ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺭﻧﺪ، ﻭ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺩﺭﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺩﺭﺩ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍ
ﺑﮑﺸﻨﺪ ﺗﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻨﺪ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺁﻥ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﮐﺸﺶ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ، ﺑﻨﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﻣﮑﻤّﻞ ﺑﻮﺩ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺶ
ﻣﻘﺪس ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﻋﻮﺭﻭﺍﺣﻮﻝ،
ﻭ ﺑﺎ ﺻﺪ ﺭﻗﻢ
ﮐﻮﺭﻯ ﺭﻧﮓ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻫﻢ ﻣﻘﺪس
ﻭﺭﺍﻩ ﮔﺸﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺖ؟
ﻣﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﺪ،
ﻳﺎ ﮐﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﭼﺸﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻤﻞ
ﺟﺮﺍﺣﻰ ﮐﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻴﻨﺎ ﮔﺮﺩﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻮﺭﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﺗﻮﺍﻧﺎﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻞ
ﺟﺮﺍﺣﻰ ﺷﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺑﻴﻨﺎ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺁﻥ ﻭﻗﺖ
ﺑﻤﻌﺎﻟﺠﻪ
ﮐﻮﺭﻯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻢ ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ. ﻓﻀﻞ
ﻋﺎﺭﻑ ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪ، ﻣﺮﺩﻡ
ﺁﻧﺮﺍ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺩﻭ
ﭼﻴﺰ ﻳﺎﻓﺖ. ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻋﻀﻮﻯ
ﺩﺭ ﺩﺍﺭ
ﺍﻟﻤﺠﺎﻧﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻏﻞ ﻭ
ﺯﻧﺠﻴﺮ ﺑﺠﺴﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻏﻞ ﻫﻮﺵ ﻧﻔس
ﻮﺯﻧﺠﻴﺮ ﭘﺎﻯ
ﻋﻘل اﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺟﻬﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﺯﺍﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻣﺮﺩ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺟﻨﮕﻞ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺩﻧﻴﺎ، ﻗﻴﺪ
ﻭﺯﻧﺠﻴﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺑﺎ ﺗﻮﻗﻒ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻮﺑﻪ، ﻏﻞ
ﻭﺯﻧﺠﻴﺮ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺎ
ﺻﺒﺮ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺑﺎﺯ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻯ ﻧﻮﺭ
ﭼﺸﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ، ﻭ
ﻋﺰﻳﺰ ﻭ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺍﺯ ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻫﻢ ﺑﺮﺗﺮﺍﺳﺖ.

ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﻢ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻫﺎ ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
ﺭﺍ، ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺟﺎﻫﻞ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻦ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ ﻓﺮﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻳﻚ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
ﮔﺮﺩ ﺑﺨﻮﺭﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﺯﺍﻳﻦ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭ ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ که
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﻤﻴّﺖ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ، ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﻌﻘﻞ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺑﺎﻳﺪ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ، ﻭﺍﺭﺩﺍﻥ
ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺎﻳﺪﻳﮑﻰ
ﻳﮑﻰ ﻭ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺮ ﻓﺮﺩ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮕﺬﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺸﺮﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻰ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﺟﻤﻠﮕﻰ
ﻃﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﺸﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻩ، ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻮﺣّش هم
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻌﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺷﻮﺩ، ﻭ
ﺍﺯ ﺗﻮﺣﺶ
ﺑﺘﻤﺪﻧﻰ ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺳﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﺍ
ﮔﻔﺖ، ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﺭﻭﺍﺡ، ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻨﻰ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﻤﺎ
ﭼﻪ ﮐﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﻗﺎﻟﺒﻬﺎ ﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭچه ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﺍﻳﻦ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﻟﺒﻬﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ.
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﻓﺘﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ، ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺭﻓﺘﻦ
ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺩ، ﻫﻴﭻ
ﺗﺄثیرﻯ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻣﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺨﺼﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻴﻢ. ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﺋﻰ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻧﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، که
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺁﻣﺪﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﻫﻨﺪ، ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺷﻮﺩ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺪﺷﻤنی
ﻮ ﺁﺯﺍﺭ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ.

ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﻰ ﺭﺍ ﺟﻬﻞ
ﻭ (ﮐﻔﺮ ﺧﻔﻰ)
ﺧﻮﺍﻧﺪه اﻧﺪ. ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻋﻀﻮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭﻋﻘﻞ ﮐﻔﺮ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻓﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ،
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﻬﻞ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﺍﺯ
ﺭﺩﻩ ﺧﺎﺭﺝ، ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻓﻀﻞ ﻓﺮﻭﺷﻰ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﻭ
ﻋﻠﻨﺎ ﮐﺎﻓﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺘﺪﻳّﻨﻴﻦ
ﻗﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﮐﻮﺭﮐﻮﺭﺍﻧﻪ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﺩﻳﮕﺮ، ﺑﻨﺎﻡ
ﺳﻠﻄﺎﻥ ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺬﻫﺐ
ﻭﻣﮑﺘﺐ ﺍﺳﻴﺮ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺘﺎ، ﻭﻟﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﺎﻓﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ، ﻫﺮﮐس
ﺑﻴﻤﻴﺮﺩ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺳﺪ، ﻣﺮﮒﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺒﻢ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﭼﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻦ
ﻣﻬﺪﻯ ﻏﻴﺐ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺷﺶ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺩﺭ
ﺳﺮﺩﺍﺏ
ﺳﺎﻣﺮﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﺩﺭﺳﺖ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩ، ﻭﻣﻨﻘﻮﻝ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﻭ
ﻋﺎﺭﻓﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻥ
ﺍﺧﺒﺎﺭﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻨﻘﻮﻝ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ
ﻣﻄﺮﺡ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻗﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻔس ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺭؤﻳﺎئی گرﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﻭﻍ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻔس ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﺮﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻢ ﻇﻬﻮﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯ،
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺍﺳﺒﻰ
ﺳﻔﻴﺪ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺯ
ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎن
ﻨﻴﺰ
ﻇﺎﻫﺮﺷﻮﺩ؟
ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺁﺭﺍﻡ ﮐﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻣﺎ ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ
ﻟﻢ ﺑﺪﻫﻴﻢ، ﻭ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺗﺮ
ﻟﺬﺕ
ﺑﺒﺮﻳﻢ؟ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻓﺮﻳﺐ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﻨﺰﺩ ﻣﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺰﻳﺎﺭﺕ
حسینی ﺍﻭ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺑﻠﻬﺎﻥ
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﺑﺪ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ، ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﺑﻤﺤﻀﺮﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺭﺍﻫﻰ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺎﺷﻖ
ﺁﻥ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ
ﺁﻥ آسان ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺑﺎﻫﻤّﺖ
ﻣﻤﮑﻦ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﻄﻌﻰ ﻭﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ
ﺑﺂﺯﻣﺎﻳﺶ ﺁﻥ ﻣﻴﺂﺭﺯﺩ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﻨﻰ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﺎﻗﻠﻰ، ﻭ
ﺟﻬﻞ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﻰ، ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﺗﻤﺪن اﺳﻠﺎﻣﻰ،
ﺍﻫﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺧﻴﻠﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻧﻪ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﺗﻤﺪﻥ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺗﺮ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺪﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﭽﻴﺰﻯ ﺳﻄﺤﻰ
ﺩﺭﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻭﻏﻴﺮﻣﻌﻘﻮﻝ،
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺎ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﮐﻨﻴﻢ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭ ﺳﻨﮓ ﺩﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻧﻪ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺒﻮﺩه اﻧﺪ. ﻓﻘﻂ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻳﻦ
ﺷﮑﻞ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﻢ
ﺑﺪﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ. ﻭ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﻧﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ. ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪﺷﺎﻫﺪ
ﻭﺍﺻﻞ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﺪ، ﺗﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻧﺎﻃﻖ
ﮔﺮﺩﻳﻢ ﻭ ﺩﺭ
ﭘﻴﺸﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍ،
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻋﻠﻰّ، ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﺮ
ﺁیه اﻯ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻭ
ﻫﺮ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﻗﻮّه اﻯ ﮐﻪ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ،
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻧس ﺍﻳﻦ
ﺭﺍ دﺍﺭیم که
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻴم
ﺪﻳﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺑﮑﻨﻴﻢ. ﻭ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ، که
ﺒﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻔﺘﺎﺩﻫﺰﺍﺭﻣﻠﻚ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺁﻥ، ﻧﺰﺩ
ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻗی ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﭘس ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﺁﻥ، ﻋﻤﻠﺎﺕ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﻰ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ، ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺧﺮﺍﺑﻪ ﻫﺎ
ﺑﻨﺎﻡ ﺑﻬﻠﻮﻝ
ﻫﺎ ﺑﺴﺘﺮﻯ، ﻭ
ﻳﺎ ﺟﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺩﺍﺭ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻓﻘﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ، ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪ ﻣﺴﺠﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇﻢ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻏﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ، ﻧﺰﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﺮ
ﻋﺼﺮ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺸﺮ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩﻫﺎﻧﺪ. ﻭ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺩﻫﺎﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ، ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺭﺍ ﺳﺎﺧته اﻧﺪ،
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺭﺍ
ﺧﺮﺍﺏ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ،
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺍﻭﻝ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺧﺮﺍﺑﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻋﻤﺮﺍﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭ، ﺣﺘﻰ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﮐﻤﺎﻝ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﻤﺤﻀﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺗﻤﺪﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺑﺎ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﻓﻨﻮﻥ
ﺁﻥ، ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺷﮑﻠﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﻓﻨﻮﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺎﻳﻦ
ﻓﻨﻮﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺷﻮﺩ، ﺑﻌﻤﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻟﻄﻤﻪ ﺯﺩه
اﻳﻢ. ﺍﻭﻝ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﻮﻳﻢ، ﺑﻌﺪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻳﺎ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭ ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺷﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
(ﻣﺎ ﮐﺴﺐ ﺍﺣﺪ
ﺷﻴﺌﺎ ﺍﻓﻀﻞ ﻣﻦ
ﻋﻘﻞ، ﻳﻬﺪیه
اﻟﻰ ﻫﺪﻯ، ﺍﻭ
ﻳﺮﺩّﻩ ﻋﻦ
ﺭﺫﻯ). ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺪﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﻭ
ﺍﺯ
ﻫﺮﻗﻬﻘﺮﺍﺭﻓﺘﻦ
ﻭﺍﺭﺗﺪﺍﺩ
ﻣﺼﻮﻥ ﺑﻤﺎﻧﺪ
ﻋﻘل اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻳﻦﻋﻘﻞ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ، ﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﮐﻨﻴﻢ. ﭘس
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺑﺎﻝ ﺟﺎﻥ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺷﺨﺼﻰ،
ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﭘﻴﺸﻪ
ﻭﻫﻮﺳﺒﺎﺯﻯ
ﺩﻳﺮﻳﻨﻪ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺎ ﺁﺏ ﻭ ﺗﺎﺏ، ﻓﻀﻞ
ﻓﺮﻭﺷﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ ﺳﺨﺖ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺠﺮّﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﻌﺪﻫﻢ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺿﻤﻦ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﻔﺎﻫﻢ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺗﻤﺪﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺟﻨﺠﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻰ
ﺁﻥ، ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺴﺮﻋﺖﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺪ. ﻭﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺍﻗﻤﺎﺭ
ﻭ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ(ﮐثیر
ﻣﻦ ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﻦ
ﻭ ﻗﻠﻴﻞ ﻣﻦ
ﺍﻟﺂﺧﺮﻳﻦ). ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻮﻥ
ﻣﺘﺄخّرﺍن ﺪﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﺎﺑﻰ ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﺍﻗﺪﻣﻮﻥ
ﺍﮐثرﻭﻥ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﺮﺍ
ﻣﻦ ﻭ ﺷﻤﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻗﺪﻣﻮﻥ
ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻨﻤﺎﺋﻴﻢ؟
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﮐﻢ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮ
ﻣﺎ ﺑﺨﻨﺪﻧﺪ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻣﺮﮒ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺻﺪﺭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ، ﺭﻧﺞ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﻴﺎﺭ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮج
ﻭﻣَﺮﺝ ﻭ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺗﻌﻤﻴﻢ ﻳﺎﻓﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ، ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭت ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺣﻀﺮﺕ و حضور
شهودی ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻟﻮ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻃﻰ
ﻃﺮﻳﻖ ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﻫﻢ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ
ﻧﻴﺰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻓﻘﻬﺎﻭﺧﻠﻔﺎ
ﻭﺭﺯﻳﺪﻧﺪ، ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻳﺄس
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻃﻐﻴﺎﻥ ﻇﻠﻢ
ﺧﻠﻔﺎ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺪﻫﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﮔﺮ ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ
ﻭ ﺗﺄﺳﻴﺴﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﺑﻬﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﺎ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﺎ
ﺩﺧﺎﻟﺘﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺠﻮﺋﻴﻢ، ﻭ
ﻟﻮﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﻢ، ﮐﻪ
ﮔﺬﺭﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺑﮕﺬﺍﺭ
ﺁﻥ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻣﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺳﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ
ﻣﺎﻟﻴﺎﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻮﺩ ﻋﺼﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺪ، ﻭ ﻋﺼﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻴﺶ
ﺁﻧﺪ. ﺩﺭﺩ
ﻋﺮﻓﺎ ﻫﻢ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻌﻄﻴﻞ ﻧﺒﻮﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺕ
ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﻣﺸﮑﻞ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺍﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺍﻟﻪ ﺷﺪﻥ
ﻋﺎﺷﻘﺎنه اﺳﺖ.

ﺍﺑﻮ
ﺳﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺸﺎﺑﻮﺭﻯ ﻭ
ﺩﻳگر ﻋﺮﻓﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻧﺞ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﻋﺼﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺭﺩه اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻬﺎﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ(ﺧﻴﺮ
ﺍﻟﻨﺎس ﻗﺮﻧﻰ،
ثمّ ﺍﻟﺬﻯ
ﻳﻠﻮﻧﻬﻢ ثمّ
ﺍﻟﺬﻳﻦ
ﻳﻠﻮﻧﻬﻢ). ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺸﮑﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺑﺨﻄﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻗﺮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭﻟﻰ
ﻗﺮﻭﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ، ﺍﺭﺯﺵ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻗﺮﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﺮﮐس
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻗﺮّﻩ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ، ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﺣﺴﻴﻨﻰ، ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ(ﺻﻮﺭﺕ)
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻏﻴﺮ ﺑﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ ﻭ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ، ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﺍﺯ ﭘﻨﺠﺮﻩ
ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﺮﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﭘﺸﺖ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﭼﻮﻥ
ﺩﺯﺩﺍﻥ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﺩﺑﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﺮ
ﺻﺎﺣﺒﺨﺎﻧﻪ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺪﻩ،
ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ(ﺗﺰﮐﻴﻪ)ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍ ﺑﺮبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
نه ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺷﻴﻌﻪ ﻋﻠﻰّ
ﺑﻮﺩﻥ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ،
ﺑﺎ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻗﺮﻥ
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﺨﺺ
ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺟﺒﻬﻪ ﺟﻨﮓ، ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﭼﻮن
ﺨﺪﻳﺠﻪ ﻫﻤﺴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋﻠیّ
ﺒﻮﺩ. ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ، ﻗﺮﻥ
ﻭ ﺗﺎﺟﻰ ﻳﺎ (
کراون ) ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﻓﺮ
ﻭﺗﺎﺝ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺍﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ ﺩﻳﮕﺮ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻰ، ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺗﺎﺟﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮش
ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻔﺘﺨﺮﺷﺪﻩ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺒﺨﻠﻖ، ﻭﺗﺎﺟﻰ
ﺑﺮﺳﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎﺟﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻧﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ
ﺗﺎج ﺨﺎﺩﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ ﻭ
ﺳﺎﺟﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺁﺩﻣﻰ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ،
ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻭﺣﻮﺭیه هاﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺭﻧﺠﻰ
ﺯﻳﺎﺩ ﻫﻮس
ﻮﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﺣﺎﻝ ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫﺰﺍﺭﺍن
ﺪﺧﺘﺮ ﺑﺎﮐﺮﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ، ﺍﮔﺮ
ﺍﺯﺍﻟﮕﻮﻯ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺍﺗّﺨﺎﺫ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ﻋﺎﻟﻴﺘﺮ
ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﻴﺎﺗﺶ،
ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺭﺍ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ، ﺍﮔﺮ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻓﺴﻮس ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻭﻓﺎﺗﺶ، ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ 13 ﻧﻔﺮ
ﺭﺍ ﮐﺎﻣل
ﺰﻧﺪه ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻠﻰّ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻭﻟﺎﻳت اﻟﻬﻰ، ﻭﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻭﻟﻰّ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺴﺨﺘﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤّﺖ ﻋﺎﻟﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺷﺨﺺ
ﻓﺎﺿﻠﻰ ﺑﺤﻖ
ﻣﻴﮕﻔﺖ، ﮐﻪ
ﺧﻄﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ،
ﻳﻚ ﺳﺮ ﺁﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺍﻭ، ﻭ ﻳﻚ ﺳﺮ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺩﻳﻦ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻏﺮﻭﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻭ
ﺑﻌثت ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻏﺮﻭﺏ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻇﻬﻮﺭ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺑﻌثت ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ، ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ، ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺍﻓﻀﻞ
ﺍﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻓﻀﻞ ﺑﻦ ﻋﻴﺎﺽ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻳﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ، ﻣﺮﺩﻣﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ،
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻭﺩﺭ
ﺑﺎﻃﻦ ﻭ
ﺳﺮﻳﺮﻩ ﺩﺷﻤﻦ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﻤﮕﻰ
ﺗﻌﺼّب
ﺪﻳﻮﺍﻧﮕی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻓﺎﺳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﻰ ﺟﻨﮕﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ، ﻭ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ
ﻋﻠﻰ
ﺩﺭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ، ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻋﻠﻰّ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ، ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻧﻔﺮﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﭘس
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﺎﺯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺩﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻋﻠﻰّ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳُﻨّﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺷﻌﺎﻉ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺑﺎﺭ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﻭ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ
ﻭﺑﺎﻭﺭﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ،
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﮐﺎﻓﺮ
ﻭﻣﻨﮑﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺯﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ،
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺭﺍﻩ ﻭ
ﺁﺋﻴﻦ ﺍﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﻭ ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﻧﻴﺰ، ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ، ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻭﺩﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﻨﺪ،
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ، ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﻬﺠﻴﺮ، ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺗﺤﻤﻴﺮ
وﺗﺤﻤﻴﻖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺑﺸﺮ، ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ، ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ،
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺁﺩﻡ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻃﻠﺒﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻈﻬﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ، ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﮐﺸف کرد. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ، ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺑﺎﺯﻋﻘﻠﻰ
ﺷﺒﻴﻪ ﺗﺮ
ﺑﻌﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺑﻌﻘﻞ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺰاﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺳﺖ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺎﻯﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ، ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ، ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ، ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺮﻁ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ، ﺭﺳﻴﺪن
به (ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳی
اﻣﺎﻣﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﺒﻮﺩ، ﻣﮕﺮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ. ﭘس
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺍﻭﻠﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ، ﭼﻨﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪﺍ ﻣﺨﻔﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻧﺎﺳت
ﻮﻟﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥﺑﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ۳۱۳ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﻭﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ ﮔﻢ
ﻧﺎﻣﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻭ، ﺳﻮﺩﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺪﺍﻡ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ
ﺑﻐﺮﻭﺑﻰ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰﭘﻴﺮﻯ
ﻭﻣﺮﮒ ﻏﺮﻭﺏ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺟﻬﺎﻥ
ﻏﺮﻭﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎت
ﻄﺒﻴﻌﻰ، ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﭘﺮ
ﻓﺘﻨﻪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻬﺪﻭﻯ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ (ﺗﻦ
ﻧﻮﻋﻰ) ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭ ﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺭﺳﻴﺪه
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺗﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﻳﭙﻠﻢ ﻭ
ﻣﺪﺭﻙ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺁﻥ، ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﺟﺐ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺁﻥ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺳﺘﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﮐﺎﺧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻗﻴﻤﺘﻰ، ﻭ
ﮐﺎﺧﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭﻣﻴﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻟﮕﺪ
ﻣﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻭ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﻭﺣﺸﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺪ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﻴﺮ
ﺣﺮﮐﺖ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﻋﮑس ﺁﻥ ﺳﻴﺮ
ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻭ ﭘﻴﺮﻯ
ﻭ ﺩﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺧﻮﺩ
ﺗﺬﮐّﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﻭ
ﺿﻤﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩ. ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﮐﻤﻚ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻓﮑﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ، ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﺭﺍﻩ
ﭼﺎﺭﻩ ﺟﻮﺋﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ، ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ. که
ﻤﺒﺎﺩﺍ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺷﻨﺎ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ، ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻔﻄﺮﺕ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻄﺒﻮﻉ
ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﺸﺎﻥ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺮﺩﻭﺩ ﻋﻮﺍﻡ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﻘﻬﺎ
ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻟﺬﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﻣﺮﺩﻡ. ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻓﻘﻴﺮ
ﻭﻣﻨﺰﻭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺧﺪﺍ ﮐﻪ ﻣﺸﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺷﺮﻳﻚ ﺧﺪﺍ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺟﺎ ﺳﻔﺮﻩ ﭘﻬﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺷﻮﺭﺵ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﻋﻮﺍﻡ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺰ، ﻓﺮﻳﺐ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺩﺭ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﻤﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺠﻨﻮﻥ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ،
ﻭ ﺑﻬﻠﻮﻝ ﺻﻔﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﺍﺯ
ﺁﺯﺍﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻧﺎﻇﺮ
ﺧﺎﻣﻮﺵ، ﻳﺎ
ﺣﺎﺿﺮ ﻏﺎﻳﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻟﺒﺎس
ﻣﻨﺪﺭس ﻓﻘﺮﺍ،
ﻭﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﻏﺮﻳﺒﻰ
ﻭﺗﻨﻬﺎئی هستند.
ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻔﺎﻯ
ﺻﻮﻓﻰ ﻋﺎﺭﻑ
ﻭﻭﺍﺻﻞ، ﮐﻪ
ﺧﻠﻖ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻫﺠﺮﺕ ﻭ
ﺳﻔﺮ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺧﻮﺩ
ﻏﻮطه ﻮﺭ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻣﺠﺎﺯﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺠﻨﻮﻥ ﻭﺍﻫﻞ
ﻣﺠﺎﺯ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺍﻭﻫﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺟﻨﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻟﺬﺕ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍﻡ
ﮐﺮﺩﻫﺎﻧﺪ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ ﺻﺎﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ، ﻭﻣﺘﺸﺮﻉ
ﮐﻪ ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺷﺮﺍیع ﺮﺳﻴﺪﻩ،
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ(ﺻُﻓﻪ)ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﻳﻦ ﻗﻮﻡ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻰ، ﻫﻤﻰ
ﺻﺤﺎﺑﻪ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﻧﻪ ﻣﺼﺎﺣﺐ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻗﺖ ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ،
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ، ﻭ
ﻫﻔﺖ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ، ﺑﺮﺍی
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﭘس ﺍﺯ (ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ)ﺧﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﻣﺘﺼﻮﻑ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺻﺎﻓﻰ، که
ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﺗﺼﻮﻑﺁﺷﻨﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺴﻦ
ﺑﺼﺮﻯ ﻋﺎﺭﻑ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺗﻦ ﺍﺯ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺑﺪﺭ ﺭﺍ ﺑﭽﺸﻢ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺷﻤﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺩﻳﺪﻳﺪ، ﻣﻴﮕﻔﺘﻴﺪ
ﻫﻤﻪ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
نه ﺪﺭ ﺟﻨﮓ
ﺑﺪﺭ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﺑﺎ
ﻧﻔس ﻭ(ﻓﺘﺢ
ﺍﻟﻔﺘﻮﺡ)
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ(ﻭﺍﻟﻪ)
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺎﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻦ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ، ﺍﻭﻳس
ﻗﺮﻥ ﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭘس اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﻠیّ ﻤﻠﺤق
گرﺩﻳﺪ، ﺩﺭ
ﺟﻨﮓ ﺻﻔّﻴﻦ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ. ﻧﺎﻡ(ﺻﻔّﻴﻦ)
صُفه نشین
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻐﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺍﻭﻳس
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺩﻳﺪﻧﺶ، ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻰﺷﻨﺎﺧﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻗﺒﻴله اﺵ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﺑﻮﻯ ﺳﻨﮓ
ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﭘﻰ
ﺍﻭﻳس ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺟﻮﺍﺏ ﺁﺯﺍﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ
ﻭﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﺨﺸﻴﺪ. ﭘسﻋﺎﻗﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﻟﻴﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ﻋﺸﻖ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺩﺧﺘﺮﻯ
ﮐﻪ ﺯﻳﺒﺎ ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩ. ﺍﻗﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﮐﺴﻰ، ﺩﻟﻴﻞ
ﻋﺎﻗﻞ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﺠﺎﻧﻴﻦ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﻋﻘﻠﺎﻯ
ﻣﺠﻨﻮﻥ ﻧﻤﺎ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺻﺪﺭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ، ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻋﺼﺮﻯﻭ ﻧﺴﻠﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪه
اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻭﺍﻟﻪ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﻣﺮﺩه
اﻧﺪ، ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺠﺬﻭﺑﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﺮﺩﻧﺪ، ﺗﺎ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﮐﻪ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﻭﺿﻤﻦ
ﻣﺸﺎﻳﺦ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺳﻨّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺷﻴﻌﻪ، ﻭ ﻫﻢ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎ
ﺳﻨّﺖ ﺳﻠﻮﮐی
ﻤﺤﻤﺪ، ﻭ ﻫﻢ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺎ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﻭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﻄﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺠﻨﻮﻥ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ،
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺷﺪﺕ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻐﺰﺷﺎﻥ
ﺁﺳﻴﺐ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺣﻠّﺎﺝ
ﻭﺍﺭ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﺑﻬﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﺮﻓﺘﻨﺪ،
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺣﮑﻴﻢ
ﺑﺎﺣﮑﻤﺖ، ﻭﺑﺎﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﻣﮑﺘﺐ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺸﺮﻓت
ﺠﺪﻳﺪ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﺳﭙس ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭﻋﻤلی
ﺮﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﭼﻪ
ﺧﻮﺏ ﻳﺎ ﺑﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺘﺠﻠیه هاﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺑﺤث
ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﭼﻨﺪ
ﺩﻳﺪﮔﺎﻫﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﻨﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻓﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ، ﻭ
ﺳﻮﻡ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﻯ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﺪﮔﺎهﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎ ﮔﻔﺘﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻘﻞ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺷﺎﻳﺴته اﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ
ﮐﺴﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮک
ﺒﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﺴﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻘﻞ ﺍﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻨﺠﺶ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ. ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺪﺍﻡ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺗﺎ
ﮐﺠﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎﻝ، ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ، ﻣﻘﺪس
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻢ
سطحاﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﺧﺮﻭﻯﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺪﻙ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻫﻴﭻ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﻢ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﺪ، ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻭﻟﻮ ﻧﺴﺒﻰ
ﺩﺭﻓﮑﺮ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻋﻘﻞ
ﻣﻄﻠﻖ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ، ﻓﺮﺿﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ، ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﺎ(ﺃﻫﻮ)ﻭ
ﺻﺎﺩﺭ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ ﺍﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺃﺭﺑﺎﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﺯﻝ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴت ﻮ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﺸﻐﻮل اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺍﻝ ﻃﻠﺐ، ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ
ﺑﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺍﺯ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﻋﺎﺷﻖ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﻟﺬﺗﻮ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ، ﻭﻣﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﻳﺎ
ﻣﻨﮑﺮﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﻮﺩ، ﻫﺮﭼﻪ
ﻧﻴﮑﻮ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ
ﻣﻠّﺎﻯ ﻣﻘﺪس
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺣﻤﺎﻗﺖ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﻰ ﻭ
ﺟﻨﻮﻥ ﺑﺮ ﺫﺍﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻋﻘﻞ
ﺳﻪ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ، ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ، ﭼﻪ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ
ﻧﻴﺰﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﻮﻡ ﺻﺒﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻭﻇﻴفه اﻯ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻠﺎﻳﺎﺋﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ
ﻫﺮﻧﻮﻉ، ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﻋﻘﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ
ﻭﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻘﻞ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻨﻴﺮﻭﻯ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭی اﺳﺖ،
ﺗﺎ
ﺑﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﺋﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻳﻚ
ﺭﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﺪﺭﺳﻰ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ، ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﺩﻳﻨﻰ ﻳﺎ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﭘﺮﺩﻩ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﻇﻠﻤﺖ ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ، ﺗﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﻧﻮﺭ
ﺭﺑﺎﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ.

ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻋﻘﻞ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴته
اﺳﺖ. ﻳﮑﻰ
ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﮐﻠﺎﺳﻴﻚ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﻠﻞ ﺷﺮﻗﻰ
ﻗﺪﻳﻢ ﮔﻔته
اﻧﺪ، ﮐﻪ ﭼﻴﺰ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺑﻤﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪ. ﺷﺮﻗﻰ
ﻫﺎ ﺭﻧﮓ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻪ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎت
ﻤﺎﻧﻨﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺩﻭﻡ
ﺍﺳﮑﻮﻟﺎﺳﺘﻴﻚ
ﻭ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﺎﻯ ﺩﺭ
ﻏﺮﺏ ﻭ ﺷﺮﻕ، ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻋﻘﻞ
ﺁﻣﺪﻩ، ﮐﻪ ﻫﻢ
ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻧﮓ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ
ﻓﺮﺿﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻮﻡ، ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻌﺎﺻﺮ،
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻘﻞ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﻭﻧﺎﭼﺎﺭﻳﻢ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺍ، ﺟﻬﺖ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ، ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺑﺪﺍﺋﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺑﺪﻫﻴﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﻮﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺭﺍ، ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺸﻮﻳﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ.

ﺍﺑﻦ
ﺧﻠﺪﻭﻥ
ﻣﺤﻘﻘﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﻳﺪﻯ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻋﻠﻤی ﺘﺮ، ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﺎ ﺩﺭﺷﺮﻕ
ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺤثی
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻧﻈﺮ
ﺍﺑﻦ ﺧﻠﺪﻭﻥ
ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﺑﻴﻨﺶ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻧﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩ ﻭنه
ﺸﺎﻫﺪ، ﻭ ﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﻧﻪ ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ.
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﮐﻠﺎم ﻮ ﻣﻨﻄﻖ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺷﺮﻕ،
ﻧﻈﺮﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺗﺮ ﻭﺩﺭ ﺩﻳﺪﻯ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ، ﻭﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎت
علمی ﻭ
ﻟﺎﺑﺮﺍﺗﻮﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺖ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺯ
ﺧﺮﻗﺎﻧﻰ
ﻋﺎﺭﻑ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﮐﻠﺎﻡ ﮐﺮﺩ
ﻭﺧﻠﺎصه اﻯ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﺮ
ﺍﻣﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﻋﻘل ﺮﺍ
ﺁﻭﺭﺩه اﺳﺖ. ﻋﺮﻓﺎ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺑﭙﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺧﺪﺍﺟﻮﺋﻰ ﺭﺍ،
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎت
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻋﻘﻞ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺟﺰﺋﻰ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﻳﻦ
ﺷﺮﻁ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍﺟﻮﺋﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻭﺩ. ﻭﻧﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭ
ﺗﺠﺎﺭﺕ
ﻭﺯﻳﺮﮐﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ. ﺍﻣﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻘﻞ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭ ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺟﻮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭ ﺍﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﺩﻳﻨﻰ، ﻏﻴﺮ
ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻧﻔﻮﺫ
ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ
فلسفه ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ، ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻧﻘﺶ ﺍثر
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺁﻥ
ﮐﻨﺎﺭ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻋﻘﻠﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺍﺳت
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻧﺸﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰﺷﺮﻕ
ﻭ ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺩﺭ
ﻏﺮﺏ، ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻫﻞ ﺗﺼﻮﻑ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﮔﻤﻨﺎﻡ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺮﺳﺎﻥ ﻭ
ﮔﻮﺷﻪ ﮔﻴﺮ. ﻭﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻫﻞ
ﺣﻖ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﺎﺑﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻓت ﻮ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻓﮑﺮ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻋﺮﻓﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ، ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻧﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﺳﻌﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﺑﺰﻭﺭ
ﻣﻨﻄﻖ ﻭ
ﺍﻟﺰﺍﻡ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺧﻮﺩ، ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﺭﺍ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮑﺸﺎﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﺼﻒ، ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭼﻨﻴﻦﺭﻭﺷﻰ
ﺍﺯ ﻣﺪ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﻠﻢ
ﻭﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ،
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﻤﺎن
ﭙﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
(ﻗﻠﻴﻞ ﻣﻦ
ﺍﻟﺂﺧﺮﻳﻦ)ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻣﺪﺍﻡ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴت
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺴﺎﺑﻘﺎﺕ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﭼﻨﺪ
ﻧﻔﺮﻯ ﺑﺨﻂ
ﺁﺧﺮ ﻭ ﺭﮐﻮﺭﺩﻫﺎﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺍﺑﻮ
ﺍﻟﺤﺴﻦ ﻧﻮﺭﻯ
ﻣﺘﻮﻓّﻰ 295
هجری ﺍﺯ
ﻣﺸﺎﻳﺦ
ﺻﻮﻓﻴﻪ ﺑﻮﺩ، ﺩﺭ
ﭘﺎﺳﺦ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺎ ﭼﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ؟ﮔﻔﺖ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ. ﻭﭼﻮﻥ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ، ﭘس
ﻧﻘﺶ ﻋﻘﻞ ﺗﻮ
ﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻩ؟ﮔﻔﺖ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﻋﺎﺟﺰ ﺍﺳﺖ، ﻭﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻣﻔﻴﺪ
ﻋﺎﺟﺰﺍن هست. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺰﮐیه
اﻯ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﺟﺮﺍﻥ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺩﺭﻓﻬﻢ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻳّﻮن
ﻤﺬﻫﺒﻰ، ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺎﻧﻊ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ،
ﺻﺎﺣﺒﺶ ﺭﺍ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢﻭ ﺻﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻧﻘﺶ
ﻋﻘﻞ، ﺳﻮﮊﻩ
ﺍﺻﻠﻰ
ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻧﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻋﻠﻤﺎ، ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓته اﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ ﺗﻔﮑﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﺃﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ، ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﻣﻘﺪس
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻓﮑﺮﻯ ﻋﺮﻓﺎ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ، باعث
ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻣﻠّﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ، ﻣﮑﺘﺐ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻭ
ﺭﺳﺎله اﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ، ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘﺎﺳﺦ
ﻋﺎﺭﻑ ﻧﻮﺭﻯ، ﺑﺎ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ
ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ
ﻭﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ، ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺴﻴﺎﺭی ﻨﻴﺰ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﺎﺹ
ﺍﻭ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺻﺒﻮﺭﻯ،
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺟﻮﺍن ﺪﺭﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻭ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﺗﺎﺍﺯﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﺩﻭﺭ ﺷﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﻭ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﻤﻚ ﺍﻭ، ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﮐﻤﺘﺮ، ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻳﺎ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺟﻮﺋﻰ ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﮐﻨﺪ، ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
(ﺍﺟﺘﺒﺎ) ﻳﺎ
ﺟﺬﺏ ﻭﮐﺸﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩ
ﻣﺼﺮّﺍﻧﻪ، ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺧﻠﻴﻞ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺍﻭ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺣل
اﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ ﺩﺭ
ﻓﻬﻢ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺍﻭ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺁﻳﺎﺖ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﻳﮑﻰ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﻋﻘﻠﻰ، ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍ، ﮐﻪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻭ(ﺍﻭﻡ) ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ، ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺍﺧﺮﻭﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ. ﺭﺳﻴﺪﻥﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻣﻨﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺳﻮﻡ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﮐﺴﻰ
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﻭﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﺗﻌﻄﻴﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺩﻓﺘﺮﭼﻪﮐﻮﭼﻚ
ﻭ ﺳﻔﻴﺪ
ﺩﻝﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﭼﻨﺪ
ﮐﻠﻤﻪ ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺑﻨﮕﺎﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺭﻭﺡ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎ
ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎ
ﻗﻠﺒﻰ ﺳﻴﺎﻩ ﻭ
ﺫﺍﺗﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺖ، ﭘس
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻨﻚ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ، که
کاﺭ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻘﻞ ﻋﺼﺎﺋﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﭘﺎﻯ ﻟﻨﮕﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺍﻭﻟﻴﺎ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻘﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻓﺮﺩ ﻭﺭﺷﺪ
ﺟﺴﻤﻰﻭﺗﺤﺮﺑﻴﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻣﺪﺍﻡ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﺮ ﺷﺪﻥ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻋﻘلی
اﺳﺖ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺩﺭﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻟﻔﻈﻰ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻭﺗﺸﺨﻴﺺ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺯﺑﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻧﺎﻣﺤﺴﻮس
ﻓﻬﻢ، ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻋﻘﻞ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻋﻘﻞ، ﻣﺸﮑﻞ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﺿﻌﻴﻒ،
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻗﺪﻳﻤﻰ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻋﻘﻞ،
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺩﻳﻦ، ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺣﺘﻰ ﻟﻔﻆ ﻭ
إﻣﻠﺎﻯ ﺁﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ.
ﺟﻨﮓ ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ، ﻧﺎﺷﻰ
ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﺭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺴﻴﺞ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﺭﻓﺎﻩ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮ، ﻭ ﻓﻀﻞ
ﻓﺮﻭﺷﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎه ﻫﺎ،
ﮐﻪ ﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔﻮﺵ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﻣﺎﺩﻯ، ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻋﻘﻞ
ﺗﺰﮐیه ﺸﺪﻩ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺻﻮﻓیه ﻮﻋﺮﻓﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ ﻭ
ﺗﺮﻙ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭ ﺟﻨبه هاﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻃﻠﺒﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻭﺍﻟﻪ ﻋﺸﻖ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ، ﻭﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪﺍﺑﻦ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻫﺮﺟﻬﺖ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﺮﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺟﻬﺎﻧﻰ، ﺑﺎﺯ
ﺗﺮﻙ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﺮﻭﺝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ ﻧﻮﻋﻰ،
ﺟﻬﻞ ﻭ ﺟﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺯی ﺼﺪ ﺑﺎﺭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻡ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺤﻈﺎﺗﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺯﻭﺩ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺷﺪﻩ، ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺘﻮﺭﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺿﻌﻴﻒ ﺷﺪﻩ، ﻭﻟﻰ
ﺣﻨﺒﻪ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭ ﻧﻔس ﻣﻠﻬﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻋﺮﻓﺎ
ﺳﺨﺖ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭتنها
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻋﻠﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻈﺮﻯ،
ﻭ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﺍﻫﻞ
ﻋﻠﻢ ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺗﻘﺼﻴﺮ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﭼﺮﺍ ﺭﺍﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺑﺤث ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻣﻨﮑﺮ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﺍﻫﻞ
ﻣﻨﻄﻖ ﺳﺨﺖ
ﻣﻘﺼّﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺯﺥ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺭﺍﻩ ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻟﺰﻭﻡ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻨﮑﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻫﻞ ﻣﻨﻄﻖ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ ﺍﻫل
کلاﻡ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻏﺎﻓﻠﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﻘﻠﻰ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻦ
ﻭ ﺩﻧﻴﺎ ﻃﻠﺐ ﻭ
ﭘﺮ ﮐﻤﭙﻠﮑس
ﻭﻋﻘﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻏﺎﻓﻠﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﮔﻔﺘﻪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ ﺭﻧﮓ
ﺩﻳﻨﻰ ﻳﺎﻓته
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﻫﻤﺎﻥﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺻﻮﻓﻴﻪ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ،
ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪه اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﭼﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺟﺰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﮑﺮﺩه
اﻧﺪ. ﺍﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻳﻬﻮﺩ
ﻭﻏﻴﺮﻩ، ﻭبویژه
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﻭﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻓﻰ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺩﺷﻤﻦ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ ﺁﻥ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﮐﺎﻓﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﻭﻫﺮﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺧﻄﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﻭﻟیّ ﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺁﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺎﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
(ﻣﺬﻫﺐ)ﻭﺭﺍﻩ
ﺫﻫﺎﺏ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺫﻫﺎﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺍﺭﺗﺪﺍﺩ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻋﻮﺽ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻭﺧﻮﺵ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺧﻮﺵ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﻮﺷﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮش
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺵ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺎﻃﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺧﻮﺷﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻗﺎﻧﻊ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍﺑﺎ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ، ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﺪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺳﺮﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻧﮓ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭﻭﻍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﻋﺮﻓﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ ﺍﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ، ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺑﻌﻘﻞ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ
ﭘﺎﻳﺶ ﭼﻮﺑﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻨﮓ
ﻟﻨﮕﺎﻥ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻋﻘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻋﻘﺒﻪ ﻫﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺍﺟﻪ
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ، ﻋﻘﻞ
ﺭﺍ (ﺣﻴﻠﺖ)
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺵ ﻧﻴﺮﻧﻚ
ﻭ ﺣﻘّﻪ ﺑﺎﺯﻯ
ﻭﺗﻮﻃﺌﻪ ﮔﺮﻯ
ﻭ ﻏﻠﺒﻪ ﻳﺎﺑﻰ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﺘﻢ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺩﻩ، ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺧﻂ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ، ﻭﺑﭽﺐ
ﻭ ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺍﺟﻪ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ، ﻋﻘﻞ
ﺭﺳﻮﻡ
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ،
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺟﻬﺎﻥ. ﭼﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ،
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﺴﺦ
ﺷﺪﻩ. ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﺁﻟﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺳت
ﺪﺭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭ
ﭘﺰﺷﮑﻰ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﺭﻓﺎه
ﻤﺎﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺮﺩم اﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺗﻠﺎف
کراﻣﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻳﻦ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﺟﻨﮓ
ﺍﻓﺮﻭﺯﻯ ﻭ
ﺳﻠﻄﻪ ﮔﺮی
ﻭﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﻭﺍﺳﺘثماﺭ ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﻤﺎﺭ
ﻣﻠﻞ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﻢ ﻭ
ﺷﻮﺭﺵ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﺭﺍ باعث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻤﺐ ﺍﺗﻤﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭﮔﻴﺮﻧﺪ. ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ ﻋﻘﻞ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺯﻳﺮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ، ﻭ
ﮐﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻧﻴﺎ، ﺑﺎﺯ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻭ
ﺭﺍﺣﺖ ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ ﻣﺘﻮﻓﻰ 427هجریﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺤﻴﻄﻰ، ﺑﻴﻦ
ﺧﺪﻣﺖ
ﻋﻘﻞﺑﺪﻧﻴﺎ، ﺑﺎ
ﺧﺪﻣﺖ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﻣﺖ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﻓﺎﻩ ﻃﻠﺐ، ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺧﺪﺍ ﻃﻠﺐ. ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ
ﺫﻫﻦ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﺗﻤﺪﻥ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻫﻞ ﻣﻨﻄﻖ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻟﺰﺍﻡ
ﻣﻨﻄﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻣﻠﺰﻡ
ﺑﺘﺼﺪﻳﻖ ﻳﻚ
ﺃﻣﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺴﺘﻦ
ﺧﺪﺍ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻭ،
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﻭﻳﮋﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﻧﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺩﺭ
ﺍثاﺭﺵ ﺑﻤﻨﻄﻖ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩ،
ﻭ ﻧﻪ ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺫﻫﻨﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻫﻢ ﺍﺯ
ﻟﺬﺕ ﻃﻠﺐ
ﺩﻧﻴﺎ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﻧﻌﻤﺖ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻌﺎﻟﻢ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ. ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭ ﻭ ﻗﻮّﻩ
ﺍﻳﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺳﺎﻳﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﺘﻤﺎﻳﺰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ ﻋﻘﻞ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ، ﺍﺯ
ﻫﻢ ﻧﻴﺰ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﺘﻤﺎﻳﺰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ، که
ﺨﻴﻠﻰ ﮐﺎﺭﻫﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻴﻠﻰ
ﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻋﻘﻞ
ﺳﻠﻴﻢ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺟﻨﮓ ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻭ ﺩﺭﻭﻍ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ، ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻋﻴﺐ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ، ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﮐﻠﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ، ﻭ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ، ﻭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﻓﻨّﻰ
ﻭ ﺗﻬﻴﻪ ﻏﺬﺍ ﻭ
ﺣسّ ﺗﻌﺎﻭﻥ ﻭ
ﻫﻢ ﺯﻳﺴﺘﻰ
ﻭﺣﻔﻆ ﻣﺤﻴﻂ
ﺯﻳﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﺳﺎﻟﻢ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﻫﺴﺖ، ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻏﻠﺒﻪ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭﺣﺮﺹ
ﻭﻃﻤﻊ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻓﻌﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻧﮓ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺻﻔﺎﺗﻰﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﺄثیر
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﭼﻮﻥ ﺷﺎﺩﻯ
ﻭﻏﻢ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﻭﻳﺄس ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺍﻫﻤﻴت عقل
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻧﻔس
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﺟﺎﻫﻞ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ ﺍﺯ ﻋﻤﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺯ ﻣﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺤﻴﺮﺕ ﻭ
ﮔﻴﺠﻰ ﻣﻰ ﺑﺮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻋﻠﻤﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﮑﺎﺭﺵ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻭﺟﻪ
ﺗﻤﺎﻳﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻳﻚ ﺻﻔﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺣﺎﮐﻤﻰ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺑﺼﻔﺖ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻋﻘﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻟﻰ(ﻋﻘﻞ
ﮔﺮﻳﺰﻯ)ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍثاﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺁﻥ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺍﻭ، ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺼﻔﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﺻﻔﺖ ﻭ
ﺗﺸﺒّﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﭘﺮ
ﺍﺭﺯﺵ ﺗﺮ، ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺻﻔﺖ ﻧﻮﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻤﺎﻳﺰ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﺯ ﻋﻴﺐ
ﻭﻧﻘﺺ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﭼﻮﻥﻫﻨﻮﺯﺻﻔﺖ
ﻋﺸﻖ ﻭﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺵ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻌﺸﻖ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﭘﺶ
ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﺭﺍ
ﺍﺯﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺟﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﻫﻢ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ(ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺻﻔﺖ)ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ، ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺏّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﻠﺎﺋﻚ، ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﻧﻨﮕﻴﻦ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﺍﻓﺘﺨﺎﺭﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ، ﻭﻟﻮ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻭ
ﻓﻮﺭﻯ
ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ،
ﻋﻘﻞ ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ، ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻣﺘﺪﻳّﻨﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻴﺎﻥ
ﻭ ﺑﺪﺍﺋﻴﺎﻥ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻴﺰ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺗﻘﺪﻳس ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﺻﻮﻓﻴﻪ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ. ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺣﺼﻮﻝ ﻋﻘل
کلّی ﻭﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﺣﺘﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺣﺼﻮﻝ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺒﻴﻴﻦ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﻧﻴﺰﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ،
ﺑﻨﺎﻡ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺑﮑﺎﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﻤﮑﻰ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻳﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺸﻮﺩ.

ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻋﻠﻢ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻟﻔﺒﺎﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻫﻨﺮﻫﺎ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺷﺮﻗﻰ
ﻭﺍﮐثرﺍ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﺯ
ﺣﻮﺯﻩ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺎﺭﺝ
ﺷﺪ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻬﺎﻧﻰ ﺷﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺂﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻈﺮ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﻓﻌﺎﻟﻰ، ﻭ
ﺗﺄثیر ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻫﻢ
ﺯﻳﺴﺘﻰ ﻭ
ﺗﻌﺎﻭﻥ ﻭ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ ﻭ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ ﻭ
ﺻﻨﻌﺖ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﻨﻮﻥ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﻭﺧﻂ،
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺟﻤﻌﻰ، ﺑﺸﮑﻞ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺸﺮ
ﺭﺍﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻧﺸﻮﺩ،
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻗﻮﻡ، ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﺻﻨﻌﺖ
ﺩﺭ ﮐﻞ ﺑﺸﺮ، ﺑﻨﺎﻡ
ﻋﻘﻞ ﻋﻠﻤﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻗﺼﺪ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻣﻌﺎﺵ
ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﻋﻘﻞ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺭ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﻨّﻰ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ، ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻧﻔس
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺩﺭﻗﺴﻤﺖ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ ﻧﻪ
ﻋﻤﻮﻣﻰ. ﻫﺮﮐس
ﺑﭽﻴﺰﻯ ﺣﺴﺎس
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻣﻮﺭ
ﺑﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺷﺎﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﻏﻢ ﺯﺩﻩ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻭﻭﺿﻊ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻔس ﻳﻚ ﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ ﺍﻭ،
ﺑﺎ ﭘﺪﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﺎﺯﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻓﻘﻂ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ. ﺣﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰﺍﻋﻢ ﺍﺯ
ﺍﻓﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﺑﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴﺖ
ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺭﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﮔﺎﻫﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﺎﻧﻊ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﺍﻣﺎ
ﻋﻘﻞ ﻋﺎﻃﻔﻰ، ﻋﻘﻞ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ، ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺣﺴﺎس ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ، ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻔﻴﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﺯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺗﻌﺎﻭﻧﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻭ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﻧﻔس ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺑﻮﻋﻠﻰّ ﺳﻴﻨﺎ،
ﺑﻌﻠﺖ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ، که ﺪﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻌﻠﺖ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭﺟﻬﻞ ﺑﺎﻣﻮﺭ،
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﭘﺎﻙ ﻧﻔس
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﺍﻳﻦ
ﻋﻘل اﺳﻢ ﺩﻭﻡ
ﺍﺯ ﻧﻔس اﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻔس ﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺣﺎﻝ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻫﻢ ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﻋﻘﻞ
ﺩﺭ ﻧﻔس، ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻔس ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﻌﻠﻰ ﺻﺎﺣﺒﺶ. ﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﻧﻔس ﻮﺑﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ، ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺯﻭﺍﻝ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻧﻔس اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﻋﺎﺩت
ﻮﻣﻠﮑﻪ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺷﺪﻩ، ﺩﺭﻣﺎ
ﺗثبیت
ﮔﺮﺩﻳﺪه اﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻋﻘﻞ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺟﺰﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺎ
ﺑﻄﻮﺭﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ ﺑﺮ
ﺑﻴﺎﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻨﻄّﻢ ﺗﺮ، ﻳﺎ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻋﻘﺪﻩ
ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ
ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺁﻳﻴﻢ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻏﺮﺏ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﺟﺴﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻗﻄﻌﺎ
ﺷﺎﻧس ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ،
ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﺯ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻋﻤﻠﻰ ﻳﺎ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ ﮐﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﺎﺭﻩ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮐﺸﺘﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻗﺒﻠﻰ، ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﮑس ﺁﻥ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺎﻟﻰ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻣﻦ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻫﺮﭼﻪ
ﮔﺸﺘﻢ ﺭﻭﺵ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻡ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻦ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩ.
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭼﻪ ﻣﺼﻴﺒﺘﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﻧﺎﻗﺺ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺭﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﺑﻨﺰﺩﻳﻚ ﻗﻠّﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻡ، ﺩﻳﺪﻡ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍﻩ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﺑﺪﺭ ﻭﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻡ. ﻭ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ، ﻳﮕﺎﻧﻪ،
ﮐﻪ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯﺁﻥ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻡ، ﻓﻘﻂ
ﺟﺎﻯ ﭘﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻝ
ﺑﻴﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻳﺪﻡ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﻌﻘﻴﺐ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ، ﮐﻪ
ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻡ. ﺣﺎﻝ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺎﺷﻰ،
ﺍﺯ ﺟﻬﻞ ﻭﮐﻢ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﻗﺪﻳﻤﻪ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎی اﻟﻬی
ﺒﺎﻳﺪ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻭ ﺳﻌﻰ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ
ﺧﺎﺩﻡ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺧﺎﺩﻡ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻣﺎ. ﭘس
ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ
ﺍﺳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﮑﺎﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺸﻮﺩ، ﺑﻌﻘﻞ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺭ
ﺷﺄﻥﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺍﻳﻦ(ﻋﻘﻞ)ﺟﻨﻮﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺎﺩﻡ
ﺩﻧﻴﺎﺍﺳﺖ. ﺟﻨﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺟﺰ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺎﻝ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺰﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺷﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢ، ﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻧﻴﺎ، ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺫﺏ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍ، ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﻣﺤﺎﻝ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ، ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺎ
ﺩﺭﺟﻪ ﻭ
ﻣﺮﺗﺒﻪ
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺧﻮﺩ، ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎﻗﺺ، ﻭﭘس
اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻓﻠﺎﺳفه ﻮﻋﻮﺍﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺧﺎﺹ
ﺑﺮﺧﻰ، ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺳﺖ، ﭼﻮﻥ
ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ
ﻧﺎﻗﺺ ﺧﻠﻖ
ﮐﺮﺩﻩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺪّ ﻣﻌﻴّﻨﻰ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻳﻦ
ﮔﺮﻭﻩ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﻠّﺎ
ﻧﻘﻄﻰ، ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ ﻋﻮﺍﻡ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ
ﮐﻠﺎﻩ ﺷﺮﻋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ
ﺗﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻗﻄﻌﺎ
ﻫﻢ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎ ﻧﻤﻰ
ﺭﻭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺎﺩﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻢ ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ،
ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺘﺪﻳّﻨﻴﻦ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺣﺪ
ﺍﻗﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﺎﻟﻢ ﺷﺪن اﻳن
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﺻﻠﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻪ ﺁﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﺯ
ﺍﻳﻦﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ. ﻓﻠﺎﺳفه
اﻯ ﭼﻮﻥ ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ، ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻗﺪﺭﺕ
ﮐﺎﺭﺁﻳﻰ ﻋﻘﻞ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭ ﻗﺴﻤﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﻗﺺ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺍﻣﻮﺭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﻖ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻗﺴﻤﺖ
ﺩﻭﻡ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺟﺰ ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﻭ ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺯ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﺣﺴّﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺣﺪسﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ
ﻭﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍﻳﺞﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻫﻞ ﻋﻠﻢ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﺮﻓﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺯﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻫﻴﭻ
ﺧﺪﻣﺘﻰ ﺑﻌﻤﻞ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺍﻯ
ﺳﺮﻳﻊ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺒﺘﮑﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺯﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻳﺎ
ﺑﻪ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻗﺴﻤﺖ ﺳﻮﻡ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺸﺮ، ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ، ﻫﺮﭼﻨﺪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ ﻋﻠﻤﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺳﻪ ﮔﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺟﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ، ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﺨﺪﻣﺖ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻓﺴﻮس
ﮐﻪ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺟﺎﻫﻞ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﻳﺐ
ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻋﺎﻟﻢ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ، ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ، ﻭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺟﻨﮓ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎ ﺣق اﺳﺖ
ﻭ ﺍﺑﺪﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ، ﻭ ﺍﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﺻﻠﻰ ﺩﺍﻧﺶ
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺟﻨﮓ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻋﺮﻓﺎ ﻧﺎﺣﻖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﻨﮓ
ﮐﻔﺮ
ﺑﺎﺍﺳﻠﺎﻡ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﺪﻡ
ﺳﺎﺯﺵ ﻭ ﺻﻠﺢ
(ﮐﻔﺮ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ)ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﺟﻨﮓﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺑﺎ ﺑﺮﺗﺮﺍن که
هرﮔﺰ ﻗﺼﺪ
ﺗﺮﺣّﻢ ﻭﮐﻤﻚ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ، ﻣﺸﺖ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺟﻬﻞ ﺍﻫﻞ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻭﻗﺘﻰ ﻫﻢ
ﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻌﺒث ﮐﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻫﻞ
ﺣﻘﻴﻘﺖ، ﭼﻮﻥ
ﮐﻴﺴﻪ ﺑﻮﮐس ﺻﺒﺮ
ﻭ ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺗﺮ ﺷﺪﻧﺪ،
ﻭﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﻬﻨﮕﺎﻡ ﻣﺮﮒ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ، ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻳﺮ
ﺷﺪﻩ، ﺟﺰﺣﺴﺮﺕ
ﻭﻣﺮﮒ ﺗﻠﺦ ﻭ
ﺳﺨﺖ ﭼﺎﺭه اﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻳﻚ
ﻗﻮﻡ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺣﺎﺻﻞ
ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻤﺎ ﻳﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﻮس ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻧﻔس
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺍﺻﻠﺎن اﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ
ﻣﺠﺎﻟس
ﻣﻘﻨّﻨﻪ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻠّﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻭ
ﺍﺑﺪﻯ ﻭ ﻧﻔﻊ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﭘﻴﺶﺑﺒﺮﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺠﺎﻟﺴﻰ، ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﻧﻪ ﻋﺎﻟﻢ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺠﻤﻮعه اﻯ ﺍﺯ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﺎﻥ ﻭ
ﻓﺮﺻﺖ ﻃﻠﺒﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻟﺒﺎس ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺗﻦ ﮐﺮﺩه اﻧﺪ.
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻢ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ، ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﭙﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻫﺮﺩﻭ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﻈﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺗﺠﺮﺑﻰ، ﻳﺎ
ﻓﻮﻕ ﺗﺠﺮﺑﻰ، ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﺗﺤﻘﻴﻖ ﺁﻥ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻓﻨّﻰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﻌﺮﻓﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺟﻮﻉ ﮐﺮﺩ.
ﭘس ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻭﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ ﻋﻠﻤﺎ
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﺭ(ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻋﺎﺭﻑ) ﺷﺪﻩ ﻳﺎ
(ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻋﺎﻟﻢ)ﺷﺪﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﭼﻪ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﭼﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ، ﻭﭼﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﺘﻰ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻪ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺣﺰﺑﻰ ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭ
ﺩﻳپلوﻣﺎﺗﻴﻚ. ﻋﻘﻠﻰ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺠﺴﻢ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﻭ ﻋﺎﺩﺕ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ
ﺷﺪﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ. که ﺨﻮﺩ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﻋﻠّﺖ
ﻣﺤﺮﻭم کرﺩﻥ
ﺍﺯﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺼﻮﻝ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺟﺎﻟﺒﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻘﻞ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻧﻈﺮﻯ
ﺭﺍ، ﻣﺮﮐﺒه اﻯ
ﺍﺯ
ﺟﻨﺒﻪﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺟﻨﺒﻪ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺬﺏ ﺻﺮﻳﺢ ﻭ
ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻘﻞ ﻧﻈﺮﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﺷﺮﻁ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺫﻫﻦ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭﻣﻨﺼﻒ ﻭ ﭘﺎﻙ
ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻫﻢ ﺟﻨﺒﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﻋﺎﻡ ﭘﺴﻨﺪ، ﻭ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﻌﻘﻞ ﻋﻤﻠﻰ
ﻳﺎ ﻋﻠﻢ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺑﻄﻮﺭ ﻧﺎﺏ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺑﻔﮑﺮ
ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﺎﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﻓﺮ
ﻭﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻮﺭﻯ، ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳت کند، ﻭ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻧﺎﻗﺺ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻫﺎﻯ، ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺑﮑﺮ ﻭﻧﺎﺏ ﻭ
ﻣﻔﻴﺪ ﺣﺎﻝ ﻭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﺑﺸﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺣﺘﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻋﻤﻠﻰ
ﺭﺍ، ﮐﺎﻓﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻧﻴﻚ ﻭ ﺑﺪ ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻧﻈﺮﻯ
ﺻﺪﻕ ﻭﮐﺬﺏ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﻳﺎ
ﻣﻤﮑﻦ ﻭﻣﻤﺘﻨﻊ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﻪ
ﺧﻴﺮ ﻭﺷﺮّﻯ
ﻫﺴﺖ، ﺟﺰ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻳﻚ ﻋﻘﻞ،
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻳﺎ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ. ﭼﻴﺰﻯ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺧﻴﺮ
ﺍﺳﺖ، ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺎﺣﺒﺶﺷﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﺧﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻫﺎ ﺷﺮ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻭ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺻﺪﻕ
ﻭ ﮐﺬﺏ ﻫﻢ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ ثاﺑﺖ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ
ﻣﻨﻄﻖ ﻧﺒﻮﺩ
ﮐﺬﺏ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺻﺪﻕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻓﻌﻠﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻌﻴﺎﺭی که ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺪﻕ ﻭ ﮐﺬﺏ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺨﻴﺮ ﻭ
ﺷﺮ، ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺗﻤﻴﻴﺰ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻮﻝ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﻳﻚ
ﺗﺠﺮبه ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻟﻰ ﻣﺎ ﺻﺮف ﻨﻈﺮ
ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎی
ﺘﺠﺮﺑﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻬﺪف ﻔﻮﺭﻯ
ﺗﺠﺮبه کنندﻩ
ﺳﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺣﻖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﮔﺸﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺣﺎﻝ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺨﻮﺭﺩ ﮐﺬﺏ
ﺍﺳﺖ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﻈﺮ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺻﺪﻕ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﮐﺎﺫﻳﺐ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﻣﻌﻴﺎﺭ،
ﻫﻢ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻭ
ﻃﺮﺣﻬﺎ، ﮐﻪ
ﮐﻤﮑﻰ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺧﻴﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ثوﺍﺏ
ﻭ ﺻﺤﻴﺢ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺷﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺩﺭﻭﻍ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ
ﺣﻤﺎﻗﺖ. ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺗﺮ
ﻳﺎ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﻴﻢ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻃﻠﺴﻢ ﻭ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺍﻳﻦ
ﻓﻀﻞ ﻓﺮﻭﺷﺎﻥ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻰ ﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ ﺑﻰ
ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ، ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻗﻠﺒﻬﺎﻯ
ﺁﻟﻮﺩﻩ، ﻭ
ﻗﻠﺐ ﻭ ﻣﻘﻠﻮﺏ
ﺷﺪﻩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ. ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯﻃﻠﺴﻢ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﻋﺪﻫﻮ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﺷﺮﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ، ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ. ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﭼﻮﻥ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻣﻌﺘﺎﺩ ﺩﺭ
ﺳﻴﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ، ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻡ
ﻓﺮﻳﺒﺎﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮف ﻮ
ﻋﺎﻟﻢ ﺷﺪه
اﻳﻢ، ﻭﻧﻔﻊ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ، ﻭ
ﺑﮕﺎﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺴﺘﻪ ﺷﻮﻳﻢ
ﺑﺎﺭﮐﺸﻰ ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻃﻤﻌﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻣﺰﺩﻯ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ، ﻭﻣﺎﺭﺍ
ﺍﺯ ﺷﺮ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﻭﺭﺍﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ
ﺳﻌﺎﺩت
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺩﺭ
ﺁﻥ
ﻃﺎﻏﻮﺗﻴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻮﺩه
اﻳﻢ. ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﻭﻋﺎﻗﻠﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﻭ ﻳﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ. ﻧﻪ ﺩﻳﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺷﻴﺪﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭﻯ
ﻣﻌﺸﻮﻕ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻰ ﺣﺪ ﺍﻗﻞ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺁﺧﺮﺕ
ﺭﺍ. ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺍﺯ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ، ﻧﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺁﺧﺮﺕ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ
ﮔﻤﺮﺍﻫﺘﺮ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺩ، ﺁﻳﺎ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻑ
ﺍﻫﺎﻧﺖ ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻥ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﻓﮑّﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ؟ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻧﺸﺴته اﻳﺪ، ﻭﺣﺘﻰ
ﭼﺮﺍ
ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻩ
ﺍﻳﺪ، ﮐﻪ
ﻏﺮﻭﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﺮﺩﻯ، ﻭ
ﻏﺮﻭﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺷﺮﻑ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﻨﻴﻢ، ﻭ
ﮐﻤﮑﻰ ﺍﺯ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻧﮕﻴﺮﻳﻢ، ﻓﺮﺩﺍ
ﺧﻴﻠﻰ ﺩﻳﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻢ
ﻣﺸﮑﻞ ﻭﻫﻢ ﺑﺎ
ﺷﺎﻧس ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻤﺘﺮ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺩﺳﺘﺶ
ﺑﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺩﺍ ﺍﻭ
ﺯﻧﺪه ﺪﺭ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭﺏ
ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺨﺖ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺯﺩ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺎﺩﺭ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﺷﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮕﺮﺩﻳﻢ.
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻝ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﮔﺸته
اﻧﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺧﻰﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﺷﻤﺎ ﺑﺎﻭﻟﻴﻦ
ﺻﻮﻓﻰ ﻭ ﻋﺎﺭﻑ
ﻣﺤﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻴﺪ،
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﺑﺨﻮﺩ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺑﮑﻨﻴﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﺴﺘﻦ ﺣﻖ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺩﻳﮕﺮ، ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺳﺤﺮ ﻭ
ﺍﻓﺴﻮﻥ ﻭ
ﺷﻬﺮﺕ ﻧﻴﮑﻰ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺑﺨﺪﺍ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻣﮑﺮ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺑﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ ﻣﺮﺩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻫﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺘﺤﻘﻴﻖ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻭﺗﻌﺎﺭﻳﻒ
ﻋﻘﻞ ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﮔﻔﺘﻪ. ﻭﻯ ﮐﻪ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭ ﮐﺘﺎب(
اﻟﺤﺪﻭﺩ)
ﺁﻭﺭﺩﻩ، ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺩﺭ
ﺩﻭ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺟﻤﻬﻮﺭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺤﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺶ ﻭ ﻋﻘﻞ، ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﮐثرﻳّﺖ
ﻭﺭﻓﺮﺍﻧﺪﻭﻡ
ﻭ ﺍﺟﻤﺎﻉ
ﺭﺑﻄﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻫﺮ ﺍﻣﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﻗﻠﻴّﺖ
ﻭﺳﺮﺷﺎﺭﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻥ. ﺩﺭ ﻭﺍﺣﺪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻋﻘﻞ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺭﺷﺪ ﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬی
ﺰﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺩﻭﻳﺪﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﺍﻭﻝ، ﻭ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﻫﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ. نه
اﻳﻨﮑﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﻋظﻴﻤﻰ ﺍﺯ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻭﻝ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺗﺎ
ﮐﻪ ﺣﺮﻑ
ﺍﮐثرﻳﺖ ﻭ
ﺟﻤﻬﻮﺭ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺩﻟﻴﻞ ﺻﺪﻕ
ﮐﻠﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﭙس
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺳﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﮐﻠّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺟﻤﻌﺎ ﻗﻮﻩ
ﻋﻘﻞ ﻋﻤﻠﻰﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻳﮑﻰ
ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺯﺷﺖ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﻓﻄﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺘﻤﻴﻴﺰ ﺯﺷﺖ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎ ﮐﺮﺩ. ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﺮﮒ ﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩ، ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺷﻤﻦ
ﻭﺩﺭﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺰﺷﺘﻰ ﮔﺮﮒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻋﻘﻞ
ﻓﻄﺮﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﻯ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻮﻫﺒﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﻗﺒﻠﻰ
ﻓﺮﺩ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻓﻄﺮﺗﻰ ﺩﺭ
ﻓﻄﺮﺕ) ﺗﻌﺒﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ. ﺫﺍﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه اﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮچه ﻤﺮﺣله
ﺒﻌﺪﻯ(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ)ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻓﻄﺮﺕ ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻭﺟﺪﺍﻧﺎ
ﺑﺎﻧﺴﺎن ﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ ﺧﺪﻯ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﺭﺍ
ﺑﺴﻴﺞ ﻧﮑﻨﻴﻢ،
ﻭ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻳﻢ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﺯ ﭼﻬﻞ
ﺳاﻠﮕﻰ ﻫﻢ
ﺑﮕﺬﺭﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻧﻄﻔﻪ ﻣﺮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﻓﻄﺮﻯ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺺ، ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻓﺮﺩ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺯﺷﺖ ﻭﺯﻳﺒﺎ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﺯﻳﺒﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﺍﻳﻦ
ﺳﻠﻴﻘﻪﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺷﺪﻩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻄﻔﻞ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻮﻝ
ﺟﻤﻊ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ
ﺁﻳﻨﺪه اﺵ
ﺑﻴﻤﻪ ﮔﺮﺩﺩ.

ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺩﻭﻡ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻧﺰﺩ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﺨﺼﻰ، ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﮐﻠّﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺷﺨﺺ
ﻣﺠﻤﻮعه اﻯ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻘﺼﺪ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻣﺒﺎﺣث
ﻧﻔس ﻗﺒﻠﺎ ﻭ
ﻣﻔﺼﻠﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻡ، ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﮐﻠّﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻫﻤﻪ ﺣﺴّﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺁﻧﻬﻢ ﺍﺯ
ﺣﻮﺍس ﻧﺎﻗص
ﻮﻫﻤﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﺤﻴﻂ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﺮﺷﺨﺺ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﻤﮕﻰ ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻫﻤﻰ ﻭﮐﻠّﻰ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺮﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻤﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﮐﺪﺍﻡ ﻫﺪﻓﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ؟
ﻣﻄﺎﻣﻊ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﺍﺷﺒﺎﻋﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻟﺬﺕ ﺑﺎﺯﻳﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺪﻑ
ﺍﮔﺮ ﻓﻘﻂ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻑ
ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﻬﻢ ﻧﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﻔس ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ، ﺣﺘﻰ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺻﺤﻴﺢ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺣﻘّﻪ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ، ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﻤﺎ ﻋﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺩﻩ، ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻳﺎ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻳﺎ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻴﻢ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺍﮔﺮﺑﺸﮑﻞ
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺭ ﺷﮑﻞ
ﻭ ﭘﻮﺷﺶ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺣﻖ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﻭ ﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺭﻧﺞ
ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺪﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎﺭﺍ
باعث ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺳﻮﻡ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻭﻫﻴﺄﺕ
ﭘﺴﻨﺪﻳﺪﻩ ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ، ﻭ
ﺣﻖ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﻨﺪ. ﺟﺎﻯ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻭ
ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻴﻘﻬﺎﻯ ﻭﺍﻫﺪﺍﻑ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﻣﺤﻴﻂ ﺑﻔﺮﺩ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﮐﻮﺩﻙ ﺑﺰﻭﺭ
ﭼﻮﺏ ﻭ ﺩﻋﻮﺍ، ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺑﺰﻭﺭ ﻓﺮﻳﺐ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻴﺄﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺴﻨﺪ
ﺍﮐثرﻳﺖ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻳﻚ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭ
ﻇﺎﻟﻤﻰ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻓﺮﺩﻯ
ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﺻﺒﺎﺣﻰ ﺑﺰﻭﺭ
ﻋﺎﺩﺕ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻳﺎ
ﻫﻤﻪ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﻢﺑﺮﺍﻯ ﻫﻢ
ﺯﻳﺴﺘﻰ ﻭ
ﮔﺬﺭﺍﻥ ﺍﻣﻮﺭ،
ﺁﻧﺮﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻰ ﺁﻣﻮﺯﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺭﺍﺣت ﺘﺮ
ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻭﺭ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺯﻭﺭ ﻧﺸﻨﻮﻧﺪ
ﺩﺭﻭﻍ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻓﺮﻳﺒب ﺮﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﺗﺎ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺑﺰﺭﮒ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭘس
ﺍﻳﻦ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻋﻘﻞ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ ﻓﻘﻂ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣثبت ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﭘس
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻳﻚ ﻓﺮﺩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻋﺎﺷﻖ ﺧﺪﺍ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺠﺮبه
ﻨﻤﻮﺩﻩ. ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ. ﻧﻪ ﺁﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻘﻞ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭ
ﺍﺣﻤﻘﻰ، که
ﻤﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﻓﺮﺩ
ﻣﺰّه ﻤﺰّﻩ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﮔﺬﺷﺘﻬﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﮑﻮﺩﮐﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﻫﺴﺖ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺗﻌﺎﺭﻳﻒ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺎﻟﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻘﻞ،
ﮐﻪ ﻣﺤﺮﻭﻣﺎﻥ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻗﻮﺍ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺬﮐﻮﺭ، ﺩﻟﻴﻞ
ﺑﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺟﻨﻮﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻳﺎ
ﺟﻨﻮﻥ
ﻋﺎﺷﻘﺎنه ﻮ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ. ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﺑﻦ ﺧﻠﺪﻭﻥ ﻣﺤﻘﻖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺗﻤﺪﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ، ﺑﻬﻠﻮﻝ
ﺻﻔﺘﺎﻥ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ، ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻫﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺻﺪﻗﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺧﻠﺪﻭﻥ
ﻧﻪ ﻋﺎﺭﻑ ﺑﻮﺩ
ﻭﻧﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ. ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻌﺎﺭﻳﻔﻰ
ﺟﺴﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺤﺪﻳﺪ ﻭﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻧﻤﻰ
ﮔﻨﺠﺪ. ﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺑﻬﻠﻮﻝ
ﺻﻔﺘﺎﻥ ﺑﺪﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪﻳﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺻﺪﻳﻘﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺤﺠﻮﺭ
ﻭﻣﺤﺼﻮﺭ ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺯﻧﺠﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺒﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﻌﺎﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﻐﻴّﺒﺎﺕ
ﻭ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻰ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻫﻢ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻓﻘﻬﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻨﮑﺮ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺑﻦ
ﺧﻠﺪﻭﻥ، ﺣﺼﻮﻝ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﺎﺹ
ﻋﺎﺑﺪﺍﻥ ﻭﺯﺍﻫﺪﺍﻥ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺧﻠﺪﻭﻥ ﻧﻤﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺭﺍهﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﻋﺒﺎﺩﺕ
ﭼﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻳﻚ
ﺍﺳﺘﺸﻨﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺑﻦ
ﺧﻠﺪﻭﻥ ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎ،
ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻃﺮﻕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﭽﻪ
ﺭﻭﺵ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍن گفت ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﻨﻮﻥ ﻭ
ﻧﻘﺺ ﻭ ﻧﻘﺾ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰﻧﺒﻮﺩ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺟﻨﻮﻥ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﺷﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺭ
ﻫﻴﺠﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﻟﺐ ﺗﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮق
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺪﻯ، ﻳﺎﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺣﺎﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﻬﻮﺩ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺗﺼﻮﻑ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻰ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻣﻤﮑﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺑﺎﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳت
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ. ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺯﺍﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻧﮕﺮﻓته اﻧﺪ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﺟﻨﻮﻥ
ﻭﻣﺠﺬﻭﺏ ﺷﺪﻥ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺠﺬﻭﺏ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻟﺤﺎﻅ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻰ
ﻣﺂﺑﺎﻧﻪ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﺎﺯﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺮﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺟﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻭﺍﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻨﻮﻥ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻘل
ﻮﻣﻨﻄق اﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻬﺎﺯ
ﺭﺍﻩ ﺗﺮﻙ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﺟﻨﻮﻥ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﺷﻮﻧﺪ. ﭘس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،
ﻧﻈﺮ ﺍﺑﻦ
ﺧﻠﺪﻭﻥ ﺩﺭ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺯﻋﺒﺎﺩﺕ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﺍﺯ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺣﺪﻳﺶ ﻧﺒﻮﻯ، ﻭ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻓﻬﻢ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺁﻥ،
ﺩﺭﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ،
ﺑﺎ ﺭﻭﺶ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺃثر ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﺭ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻝ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻓﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺟﻨﻮﻥ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﻧﺒﻮﺩ ﺗﻮﻗﻒ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ، ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻰ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﻩ، ﺑﺮﺟﻌﺖ
ﺑﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺎﺯ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ، ﭼﻮﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷته اﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺠﻨﻮﻥ ﺻﻔﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ، ﺍﮔﺮ
ﻋﻤﺪﺍ ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﺧﻄﺮﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
ﻭ ﺧﻠﻔﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ
ﺍﺗّﺨﺎﺫ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻣﻞ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻤﻰ
ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺍﺯ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺷﺮﻋﻰ
ﻣﻌﺎﻑ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺧﻠﻂ مبحث ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ. ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﮐﻪ
ﻃﺒﻌﺎ ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺷﺮﻋﻰ
ﻫﺴﺖ. ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺠﻨﻮﻥ ﺷﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻟﺸﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺍﺳﺖ،
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﺪﻓﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺟﻤﻠﮕﻰ
ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻨّﺘﻰ ﻋﻮﺍﻡ،
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺎﻑ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺧﻮﺩش
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻫﺎﻧﺪ. ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ، ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥﺭﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻠﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ومنطقی
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﮐﻤﻚ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﻭﺍﺻل ﻨﻴﺰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻳﺎ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻧﻴﻤﻪ ﺷﺐ
ﻭﻏﻴﺮﻩ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺷﻔﺎﻋﺖﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﺎﻳﺸﻪ ﮔﻔﺖ،
ﻧﻤﺎﺯ ﺷﮑﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﭼﻮﻥ ﻋﻮﺍﻡ ﻭ
ﻓﻘﻬﺎﻯ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻘﺒﻮﻝ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﮔﺎﻫﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺠﻨﻮﻥ ﻣﻰ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺍﺻﻞ ﺭﻓﻊ
ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺁﻥﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﺷﺎﻣﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﻢ
ﺑﺸﻮﺩ.

ﺍﺑﻦ ﺨﻠﺪﻭﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺭﺍ، ﺩﻟﻴﻞ
ﻃﻮﺭﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺭﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﻟﻴﻞ ﺟﻨﻮﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻬﻠﻮﻝ
ﺻﻔﺘﺎﻥ، ﺯﺷﺖ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻌﻴﺸﺖ ﺩﻭﺭ ﻭ
ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺴﻨﺪ ﻋﻮﺍﻡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﺷﺖ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﻤﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻴقه اﻯ ﻭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ. ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻌﻴﺸﺖ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻫﺎ ﺳﺎﺧته اﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻳﺎ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻋﻮﺍﻡ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ،
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺻﺤﻴﺤﻰ ﺩﺭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﻣﻊ
ﺫﻟﻚ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻋﺎﻗل ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺠﺬﻭﺑﻴﻦ
ﺷﺎﻫﺪ ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ، ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺁﻧﻬﺎ
ﻏﺼّﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﻖ ﻭ ﺷﻮﻕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻳﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺣﺪﻙ ﺍﺳﺖ. ﺍﺑﻦ
ﺧﻠﺪﻭﻥ ﺟﻨﻮﻥ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺠﺬﻭﺑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﺒﻴﻪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻣﺮﻯ
ﻣﺠﺎﺯﻯ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ. ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﺍﻳﻦ
ﻣﺠﺬﻭﺑﻴﻦ ﺩﺭ
ﻣﻮﺍﺭﺩﻯ ﮐﻪ
ﺑﻌﻘﻞ ﻧﻈﺮﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ،
ﻋﺎﻗﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺍﺭﺩ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺍﺳﺖ، ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻏﻴﺮ ﻋﺎﻗﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺒﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ
ﻣﺠﺬﻭﺑﻴﻦ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻗﻄﻌﺎ ﻫﻢ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ
ﻧﺠﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﺋﻰ
ﺑﺎ ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﺑﻦ ﺧﻠﺪﻭﻥ
ﻧﻔﻮﺵ ﻧﺎﻃﻘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺠﺬﻭﺑﻴﻦ،
ﻣﻌﺪﻭﻡ ﻧﺸﺪﻩ
ﻭ ﻓﺎﺳﺪ
ﻧﮕﺮﺩﻳﺪﻩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻘﻞ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺄﻣﺮ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ. ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻧﻔس
ﻧﺎﻃﻘﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪه
ﻮ ﺍﺻﻞ ﺍﺳﺖ، ﺑﺠﺎﻯﻧﻔس
ﻗﺒﻠﻰ ﻟﻮﺍمه
اﺳﺖ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ، ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻴله اﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻗﻂ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻣﺠﺬﻭﺑﻴﻦ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ، ﻧﻔس
ﻧﺎﻃقه اﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻔس ﺭﻭﺡ ﺷﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ، ﺧﺎﺹ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻨﻄﻖ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﺗﺄﻟﻴﻒ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺟﻨبه
اﻯ ﺟﻨﻮﻥ ﻭ
ﻋﺪﻡ ﻧﻄﻖ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس ﺍﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﺎﻃﻘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﺨﺺ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺼﻠﺤﺘﺎ
ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺠﻨﻮﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺠﺬﻭﺑﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﺸﺪﻩ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺣﮑﻤﺘﻰ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﮑﻤﺘﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺠﺬﻭﺏ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭ ﺍﻗﻮﺍﻝ ﭘﺮﺕ
ﻭ ﭘﻠﺎﻯ ﺧﻮﺩ، ﺩﻋﻮﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺘﻮﺟّﻪ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻮ
ﺁﻭﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻧﻔس
ﻧﺎﻃﻘﻪ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.

ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﺑﻤﺠﺎﻧﻴﻦ ﻭ
ﻣﺠﺬﻭﺑﻴﻦ، ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺣﺮﻣﺖ
ﺍﺑﻦ ﺧﻠﺪﻭﻥ
ﻭﺗﻮﺟﻴﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭﺩﻓﻊﺗﮑﻠﻴﻒ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﺠﺬﻭﺑﻴﻦ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺟﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺧﺎﺻﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﻤﺮﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ
ﻭ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺷﺪﻫﺎﻧﺪ.
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﻣﺠﺬﻭﺑﻴﻦ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ( ﻭﺗﺮﻯ
ﺍﻟﻨﺎس ﺳُﮑﺎﺭﻯ
ﻭﻣﺎ ﻫﻢ
ﺑﺴُﮑﺎﺭﻯ)
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺩﺭ
ﺣﻖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺠﺬﻭب ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه
ﻨﺎس ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮﺍﺳﺖ.
که اﺯ ﻭﻋﺪﻩ
ﺧﻮﺩ از ﺧﺪﺍ
ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﻭ ﺑﺎ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ، ﻋﻘﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻘﻞ ﻭﻣﺴﺖ
ﻭ ﺩﺭ
ﺳﮑﺮﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻋﺎﻗﻞ ﺑﻰ
ﻋﻘﻞ ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ،
ﻭ ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺑﺎﻃﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ،
ﮐﻪ ﻣﺼﻠﺤﺘﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺠﻨﻮﻥ ﺯﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺠﺬﻭﺑﻴﻦ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺭﻭﺡ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻃﻦ ﺁﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺗﺒﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ،
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻗﺎﺩﺭ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻃﻨﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﮔﺮ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻧﺒﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﭘﺎﻙ ﮐﺎﻣﻞ
ﻫﻢﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻭنفس
ﻧﺎﻃﻘﻪ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﻋﻠّﺖ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺠﺎﻧﻴﻦ
ﻭﻣﺠﺬﻭﺑﻴﻦ
ﺭﺍﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎﻣﻴﺂﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩﻯ
ﻓﻮﻕ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻭﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺷﻮﺩ
ﻭﺍﺭﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﭘﺎﻯ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ،
ﻭ ﻟﻄﻤﻪ ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻭ ﺯﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺑﻌﺪﻯ،
ﻭ ﻏﺎﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﺟﻨﻮﻧﺸﺎﻥ
ﺍﺯ ﺑﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻧﻪ ﻧﺪﺍﻧﻢ
ﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺪﻝ
ﻭﮐﺎﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﻰ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺴﺖ. ﺣﺎﻟﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺟﻨﻮﻥ، ﻭ
ﺑﺮﺩﮔﻰ ﺫﻫﻦ
ﺍﻭﺭﺍ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﺪﻡ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺑﻴﻤﻪ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺧﻄﺮ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﻣﻘﺎﻡ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺻﻞ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺑﻌﻘﻞ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭﺁﺯﺍﺩ
ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻴﺒﻮﺩ،
ﻣﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻴﺸﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻘﻂ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻌﻠﻖ
ﺑﻮﺍﺻﻞ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ، ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭ
ﺟﻨﻮﻥ ﺍﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﺫﺏ
ﻭﻣﺼﻠﺤﺘﻰنمی
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﻨﻮﻥ
ﺍﻭ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺟﻨﻮن
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﻤﻬﺮﺍﻩ، ﻭﺧﺘﻢ
ﻧﮑﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ. ﺩﺭﺣﮑﻢ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﺮﺣله
ای، ﻭ ﺑﻴمه
ﺸﺪﻥ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﻮﻓﻴق ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﻘﻮﻁ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﻫﻢ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺑﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ، ﻭﻫﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻣﺮﺗﺒﻬﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻟﻰ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎ، ﻭ
ﺑﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯﺵ
ﺗﺎ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ.

ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻌﻘﻮﻝ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻣﺠﺬﻭﺏ ﺭﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻋﺎﻗﻞ
ﺧﻮﺍﻧﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺍﻭ ﺣﺎﺻﻞ
ﻧﺸﺪه اﺳﺖ
ﺍﻳﻦ ﻣﺠﺬﻭﺑﻴﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻬﻠﻮﻝ
ﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ. ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﻟﺒﻴﻚ
ﻧﮕﻔته اﻧﺪ. ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﭘﺮﺩﻩ ﻧگاه
ﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﺠﺬﻭب ﺸﺪﻩ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﺧﻄﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺪﻫﺪ، ﺗﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻭﻣﺼﺮﻑ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ،
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻋﻘﻞ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺒﺮﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ، ﻋﻘﻞ
ﻭﻧﻄﻖ
ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺧﺎﺻﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻭﺍﺻﻠﻰ ﻓﺮﺿﺎ،
ﺍﺯ ﺷﺪﺕ
ﻣﺠﺬﻭﺏ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺷﻴﺪﺍﺋﻰ
ﺑﻤﻴﺮﺩ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻤﻠﮑﻮﺕ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻧﻪ ﺑﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺯﺍﺋﺪ ﻭ ﻣﻀﺎﻑ
ﺑﻨﺎﻡ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﺎ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭﻧﻄﻖ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺳﺮﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺠﺬﻭﺑﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﺎﻗﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﻭﺯ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺯ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻋﻘﻞ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﻢ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﻘﻴﻪ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﺑﻌﻘﻞ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ، ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺠﺬﻭﺑﻴﻦ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﻭﺯ ﻧﮑﺮﺩﻩ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﺴﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻭﺟﺴﻢ
ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ ﻋﻀﻮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺟﺴﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺎﺩﺭ
ﺍﺳﺖ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ
ﺳﺎﻳﮑﻮﺗﺮﺍﭘﻰ
ﻭ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻓﺴﺎﺩﻯ
ﺩﺭﻣﻐﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ
ﻣﺠﺬﻭﺑﻴﻦ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺩﺳت
ﺒﺪﻫﺪ
ﺗﺎﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻧﺮﻭﺩ. ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻓﺴﺎﺩﻯ ﻣﻐﺰﻯ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﺩﺭ
ﻭﻯ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺷﻮﻕ
ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﻭﺗﻠﺎﺵﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺣﺮﻳﺼﺎﻧﻪ، ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺘﺮﺍﮐﻢ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺗﻬﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ، باعث
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻣﻐﺰ
ﺍﻭ ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻌﺪ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ، ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻴﻞ ﺍﺳت که
ﻤﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﻪ
ﺍﻭ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﺮ، ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ
ﻣﻐﺰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﺎﻟﻢ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻫﺮ ﻭﺿﻌﻰ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺡ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻫﺴﺖ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.

ﻧﻴﺸﺎﺑﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﻋﻠّﺖ
ﻓﻘﺪﺍﻥ ﻋﻘﻞ
ﻣﺠﺬﻭﺑﻴﻦ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻋﺰّﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺴﺘﻮﺭﻯ ﻋﻘﻞ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﻳّﻪ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻣﺎ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺟﺴﻢ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﺮﺣﺴب
غرﺍﻳﺰ ﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺴﺘﻮﺭﻯ
ﺩﺭﻋﺰت اﻟﻬﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻏﻴﺮﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻳﺎ
ﺍﻣﺮﻯ
ﻏﻴﺮﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻓﻘﻂ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻘﺎﻡﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﺴﺐ
ﺷﺪﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﺑﻠﺎ ﺗﮑﻠﻴﻔﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺿﻌﻴﻒ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎن
اﺯ ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻳﺎ
ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﻭﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻌﻘﺐ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﻋﺰّﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺣﻔﻆ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺗﺶ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ، ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﻭ ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺭﺍ
ﺑﻨﺤﻮ ﺍﺣﺴﻦ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﻫﺪ،
ﻗﻄﻌﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ، ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻴﺸﺎﺑﻮﺭﻯ
ﭼﻮﻥ ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ ﻭ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻭﺟﻮﺩ
ﻋﻘﻞ
ﻣﺠﺬﻭﺑﻴﻦ ﺭﺍ
ثاﺑﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﮑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻋﻤﻠﻰ ﻳﺎ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﻯ،
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻤﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺿﻤﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭﻋﻘﻞ
ﻋﻤﻠﻰ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﻴﻤﻪ ﻭ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﺷﻮﺍﺑﺎﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻧﺒﺪﻝ
ﺳﻴّﺌﺎﺗﻬﻢ
ﺣﺴﻨﺎﺕ ﺁﻣﺪﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﻭ ﺁﺯﺍﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻟﻴﻒ،
ﻭ ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﻊ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﻭﺟﻮﺩ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺟﻨﻮﻥ
ﺩﺭﻳﻚ ﻧﻔﺮ
ﺩﺭﻧﺎﻡ
ﻋﻘﻠﺎﻯ ﻣﺠﺎﻧﻴﻦ
ﻳﺎﻣﺠﺎﻧﻴﻦ
ﻋﺎﻗﻞ، ﺍﻳﻦ
ﻃﻮﺭ ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻞ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ، که
ﺒﺎﺳﺘﺪﻟﺎل
عرﻓﺎ ﻭﺍﻫﻞ
ﺣﻘﺎﻳﻖ، ﺍﻳﻦ
ﻣﺠﻨﻮﻧﻴﻦ
ﻋﺎﻗﻞ
ﻋﻘﻠﺸﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺴﺘﻮﺭﻯ، ﻭ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺟﻨﻮﻧﺸﺎﻥ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻦ ﻣﻌﺘﻘﺪﻡ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺮﺳﻴﺪ، ﺟﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﺤﺎﻝ،
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺒﺨﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻨﺶ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺧﻴﺮ ﺍﻭ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﻣﻘﺎﻣﺶ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺠﺬﻭﺏ
ﻭ ﻣﺠﻨﻮﻥ ﻭ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺁثاﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ، ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﺶ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺑﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺷﺪ، ﻋﻘﻞ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻳﺎ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺩﺳﺖ ﺑﻌﺼﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻧﺮﻭﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻄﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﺍﺻﻞ ﻫﺴﺖ. ﻋﻘﻞ
ﺧﺎﺹ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﻋﻘﻞ
ﻫﺎﻯ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ
ﭼﻪ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ. ﻭ
ﻣﺠﺬﻭﺏ ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻟﻴﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﺮﻋﻰ، ﻭﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭘﺶ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ
ﺑﻌﻘﻞ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﺠﺬﻭﺏ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ، ﭼﻮﻥ
ﻧﺠﺎﺗﻰ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻬﺎﻳﺶ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻘﻮﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺍﺻﻞ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﺎ
ﺳﻤﺖ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻫﻢ
ﻋﺎﻗﻞ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﻢ ﺳﺎﻗﻂ
ﺩﺭﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﺮﻋﻰ.
ﻭ ﻫﻢ ﻣﻊ ﺫﻟﻚ
ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻭﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺍﻭ ثوﺍﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﻮﺍﻡ ﻭ ﻓﻘﻬﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺠﺬﻭﺑﻴﻦ ﺭﺍ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﺪﻡ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻟﻴﻒ
ﺷﺮﻋﻰ ﺁﺯﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﻣﻨﻔﻮﺭﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﻭﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺯﻣﻘﺎﻣﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺳﻠﺎﻡ ﻭ
ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻥ خود
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻫمه
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻗﺎﺋﻠﻨﺪ. ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﺩﻭﺭﻩ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
می گذﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻫﺮﮐس
ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻳﺴﺖ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺟﻠﻮ
ﺭﻓﺘﻪ، ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻳﺎ
ﮐﻨﺪ ﺗﺮ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺧﺎﻃﺮﻯ
ﺁﺳﻮﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ( 019 M) ﺟﺎﻯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻋﻘﻞ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻋﺼﺮ
ﻏﺮﺑﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ،
ﻭﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺧﺎﻟﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﻧﻮﺷﺖ، ﺗﺎ
ﺧﺪﺍ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻫﻢ
ﭼﻪ ﺗﺼﻤﻴﻤﻰ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

M020

ﺗﻀﺎﺩ

ﭼﻨﻴﻦ
ﮔﻔته اﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ( ﺗﻀﺎﺩ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ)
ﺑﻨﻴﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﺎ
ﺿﺪﺵ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻫﻢ ﺑﺎ
ﺟﻨﻮﻥ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﭼﻪ ﺍﺯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﻭ
ﭼﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻢ
ﺗﻀﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺻﻔﺎت
ﻨﻴﺰ ﺩﻭ ﺿﺪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻳﮑﻰ
ﺻﻔﺘﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺁﻥﺻﻔﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ، ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺻﻔﺘﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺻﻔﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ. ﺍﻭﻟﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺣﺮﮐﺘﻰﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺩﻭﻡ
ﺣﮑﻤﺘﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻋﺸﻖ
ﺻﻔﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ، ﺻﻔﺖ
ﻋﺸﻖ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺼﻔﺖ ﺭﺣﻤﺖ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺼﻔﺖ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﺑﺠﺰﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻋﻘﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻫﻢ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﻫﻢ
ﺁثاﺭﻯ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ.
ﻋﻘﻞ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ.
ﭘس ﻫﺮﺻﻔﺘﻰ
ﺿﺪّﺵ ﻫﻤﺮﺍﻫش
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠکه
ﺩﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻫمرﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺼﻔﺘﻰ
ﺟﺪﻳﺪ. ﻭﺗﺠﻠّﻰﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭ
ﺑﺼﻒ ﻧﻮﻉ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﺩ، ﺑﺎ ﺩﻭ
ﺻﻮﺭﺕﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻢ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﮑﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺘﺶ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺸﺮ. ﻭ ﻳﮑﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻫﺮﮐس،
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
(ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻋﻤﺎﻝ)
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎن
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺻﻔﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﺸﻖ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺑﺼﻮﺭت
ﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴﺦ
ﺷﺪﻩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺂﻳﺪ، ﻭ
ﺑﺮﺣﺴب ﻨﻮع
ﺘﻮﺣش ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺘﻰ
که ﺸﺎﻳﺴته ﺸﺪه
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷته ها
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎ. ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻭ
ﺧﺎﻧﻪ، ﻳﮑﻰ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ. ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﮑﻰ
ﺍﺯ آنها ﺭﺳﻴﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺩﺭﻙ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺗﻀﺎﺩ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﮑﺮﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻭ ﺗﻤﻴﻴﺰ ﺍﺯ
ﻫﻢ، ﺑﻘﺼﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺍﻣﻮﺭ، ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺻﻔﺘﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺿﺪّﻯ ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﺘﻰ ﺗﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺗﺰ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮﺗﺰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺁﻧﺘﻰ ﺗﺰ ﻫﺴﺖ
ﻭﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﮑﻰ. ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮ ﻏﻴﺮ
ﻳﻚ ﭼﻴﺰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺿﺪ ﻭ ﺁﻧﺘﻰ ﺗﺰ
ﺁﻥ چیز ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﮐثرﺕ ﺍﻓﻘﻰ
ﻧﺒﻴﻨﻴﻢ، ﻭ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰی ﺮﺍ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﻮﺍﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﻭ
ﭼﻴﺰ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻳﮑﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭ
ﻳﮑﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺘﻰ ﺑﺮﺯﺧﻰ،
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻋﺪﺍﺩ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺯﺥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻋﺪﺩ
ﺩﻭ ﺑﺮﺯﺥ ﺑﻴﻦ
ﻋﺪﺩ ﻳﻚ ﻭ ﺳﻪ، ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻋﺪﺩ ﺳﻪ، ﺑﺮﺯﺧﻰ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﻭﭼﻬﺎﺭ. ﻭﻋﺪﺩ
ﻳﻚ ﺭﺍ که
ﻴﮑﺴﻮﺋﻰ
ﺑﻨﻈﺮ ﺁﻭﺭﺩه
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﻋﺪﺩ ﻳﻚ
ﺑﺮﺯﺧﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﻴﻦ ﻋﺪﺩ ﺩﻭ ﻭ
ﺻﻔﺮ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﭽﻨﺪ ﻧﻮﻉ ﺍﺳﺖ. ﻳﮑﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻫﺮ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ(ﺗﺮﺍﮐﻢ)
ﺗﻮﺩه اﻯ، ﺍﺯ
ﺭﻳﺰﻩ ﺳﻨﮓ ﺭﺍ
ﺑﺮﻭﻯ
ﺑﺮﻳﺰﻧﺪ. ﮔﺮچه
ﺪﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ
ﺷﮑﻞ ﻣﺨﺮﻭﻁ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﺪ،
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ثاﺑﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭتغییر
تکاملی ندارد.
وﻳﮑﻰ (ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ)
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻟﮕﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺎﺩﻩ، ﻭﺍﺯ
ﻣﺤل علم ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻳﻚ ﻋﺎﻗﻠﻰ
ﺍﺯﻟﻰ، ﮐﻪ
ﻣﺒﺪﺃ ﺣﺮﮐﺖ
ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮی که
ﻤﻌﻠﻮﻡ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻣﻘﺼﺪﺵ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﻣﻌﻠﻮﻡ، ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻳﺎ (ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﺮﺍﮐمی) ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻭﺳﻂ
ﻫﻢ ﻣﺮﺍﺣﻠﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﺯ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺁﻥ
مراحل ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ،
که ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﻋﺒﻮﺭ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺟﻬﺶ ﻭ ﺍﺳﺘثناﺋﻰ
ﻭ ﺍﻣﺮﻯ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺁﺳﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﺷﺪ ﺑﺬﺭ
ﺑﮕﻴﺎﻩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ(ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺣﺎﻝ ﺧﺎﺹ)ﻫﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺷﺎﻧس ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺠﻠﻮ ﻭﻫﻢ
ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﺑﻌﻘﺐ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭ(ﻋﻠّﺖ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻋﻤﻞ) ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ، ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﺑﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﭼﻪ ﺭﺍﻫﻰ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩ، ﺗﺎ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭ
ﻋﻘﺎﺏ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻗﺼﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩ، ﺑﻪ
ﺍﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺑﺪﺍﻫﺎﻯ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻗﺼﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ ﻭ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻫﺎﻯ
نوعی ﭘﺴﺖ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺑﺤث ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ، ﺍﻋﻢ
ﺍﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﻣتّدﺭﺝ
ﺩﺭﺗﻮﺩﻩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺭﻭﻯ
ﻫﻢ ﺭﻳﺨﺘﻪ ﻭ
ﭼﻪ(ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺘﺪﺭّﺝ)ﭼﻮﻥ
ﺭﺷﺪ ﮔﻴﺎﻩ، ﻭ
ﭼﻪ (ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ)
ﻫﻤﺮﺍﻩ (ﺑِﺪﺍ)
ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻓﻬﻢ ﺁﻥ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺧﺪﺍ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺤث
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺩﻧﻴﺎ
ﺫﺍﺗﺎ ﻫﻢ ﺭﻭ
ﺑﻮﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺑﻴﻨﺎﻥ ﻭ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺩﺭ
ذات ﻣﺎﺩﻩ ﻫﺮ
ﺩﻡ ﻭﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺷﮑﻞ، ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﻮ
ﺟﺪﻳﺪﻯ نیز
هست. ﺣﺮﮐﺘﻬﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭ
ﻭﻣﺪﺍﺭﻯ، ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻏﻴﺮﻣﺘﺪﺭّﺝ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ، ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ، ﺑﺎ
ﺗﺪﺭّﺝ ﻭ
ﺭُﺷﺪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺮﮒ
ﻭﭘﻮﺳﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﻓﺴﺦ تن
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﭙﻴﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺭﺍﻩ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻟﻰ
باز ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺑﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﺻﻔﺖ ﻭﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﮔﻔته
اﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻭﻳﺮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ،
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم که
ﺳﻴﺮﻯ
قهقرﺍﺋﻰ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻭ ﺍلاّ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻪ
ﺑﻠﺎﺋﻰ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﺧﺸﻮﻧﺘﻰ. ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ. و
ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
دارای روح
فردی، یا
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻭ ﻳﻚ
ﺣﺎﻟﺖ ﺧﺎﺹ، ﺑﺎ
ﺩﻭ ﺷﺎﻧس ﻭ ﺩﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﺼﻤﻴﻢ ﻓﺮﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩﻗﻬﻘﺮﺍﻭﻣﺴﺦﺷﺪﻥ.

M021

ﺧﻴﺎﻝ
ﻳﺎ ﺗﺨﻴّﻞ، ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻳﺎ
ﺗﺄﻭﻳﻞ

ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎ (ﺣﻀﺮﺕ
ﺧﻴﺎﻝ) ﻳﺎ
ﻋﺎﻟﻢ ﺗﺨﻴّﻞ،
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﻢ
ﻭﺑﻴﺶ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺁﺧﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺫﻫﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ، ﻭ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﻫﺎﻯ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻓﮑﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻓﮑﺮ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣسّ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ، ﻧﻮﺑﺖ
ﺧﻴﺎﻝ ﻭ ﺳﭙس ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ. ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺍﻳﻨﻬﺎ، ﻓﻌﻠﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻪ
ﺳﻄﻮﺣﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺨﻴّﻞ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺼﻮﺭ ﺣسّ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭ(ﺗﺼﻮّﺭﮐﻠّﻰ
ثاﻧﻮﻳﻪ)
ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ، ﺍﻳﻦﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ ﻳﺎ ﮐﻢ
ﻋﻤﻖ ﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﮐﻢ ﺍﺭﺯﺷﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﻭ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺯﻋﻤﻖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺗﺨﻴّﻞ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻤﻰ
ﭼﻮﻥ ﺣﺪس
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ ایجاد
ﺍِﺑﺪﺍﻉ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﺣﺪﺳﻰ
ﻣﻴﺰﻧﺪ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺣﺪﺳﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺑﮑﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺪس
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺒﺘﮑﺮﺍﻧﻪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺪﺳﻰ ﺍﺳﺖ، ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻨﺎﻡ ﻭﺣﻰ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺣﺪس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺣﺪﺳﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺗﺠﺮﺑﻰﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﻮﺩه
ﻮﻏﻠﻂ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻃﺒﻌﺎ
ﺣتی اﺯ ﻃﺮف
ﺼﺎﺣب ﺸک اﮔﺮ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﺍﻳﻦ
ﺣﺪﺳﻬﺎﺭﻫﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺣﺪس
ﻋﻮﺍﻡ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ، ﺍﮔﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﻳﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺍﻳﻦ
ﺣﺪس ﺩﺭﺳﺖ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ، ﺿﺪﻳّﺘﻰ
ﺑﺎ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺑﺪﻯ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻏﻠﻂ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮت
ﻮﺭﻭﺡ
ﻭﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻣﻦ ﻗﻄﻊ
ﺩﺍﺭﻡ ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺪﺳﻬﺎﻯ ﻏﻠﻂ
ﺍﻳﻦ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺭﻭﺡ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺑﺪﻯ ﺑﺎﺯ ﻏﻠﻂ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻳﻚ ﺣﮑﻢ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺭ
ﻗﻀﻴﻪ ﻋﮑس
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺪﺳﻰ
ﺯﺩ، ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺒﻮﺩ، ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻏﻠﻄ ﺘﺮ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﺍﻣﺎ ﺣﺪث
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﭼﻨﻴﻦ
ﺣﺪﺳﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺣﺘﻤﺎ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺑﺪﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻞ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠّﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺖ، ﻭ ﻃﺮﺩ
ﮐﺮﺩ. ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻞ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺗﻄﺒﻴﻖ، ﺑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻞ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻰﺁﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﻫﻢ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ ﻏﻠﻂ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﺑﺪﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻳﺎ
ﺧﻴﺮ ﻭﺣﻖ ﻭ
ﭘﺎﻙ ﻭ ﺍﺻﻴل
هم ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺿﺪّ ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﮐﻤﻚ ﻭ
ﺑﻨﻔﻊ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ ﻏﻠﻂ
ﻭ ﺷﺮّﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﭘس ﻋﺎﻟﻢ
ﺧﻴﺎﻝ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺳﺖ،
ﺩﺭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺿﻌﻴﻒ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﺣﺪس
اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻨﺪ ﺩﺭ ﺻﺪﻯ
ﺩﺭﺳت اﺳﺖ. ﺁﻧﮑﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺣﻘﻴﻘت هرﺩﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻗﻮﻳﺘﺮﺍﺳﺖ.
وﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺍﻫﻞ ﺍلله
هستند. ﻭﺩﺭﺻﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭﺳﺖ، ﻭﻟﻮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳت ﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻢ ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﻋﻮﺍﻡ،
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻄﺒﻴﻖﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺭ ﺣﺪس
ﺍﻭﻟﻴﺎ، ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻋﻮﺍﻡ ﻭ ﻋﺎمّه
ﻮ ﺃﻫﻞ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻄﻔﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﺭﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ مختلف
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﺑﺨﻮﺩﺳﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﻭﺍﺯ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﺎﺭﺝ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺕ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﻣثبت ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻣﺪﻩ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ. ﺣﺘﻰﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩ، ﻳﺎ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻧﻤﻮﺩ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺪ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩﺭﺳﺖ، ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺤﮑﻢ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻣﺘﺤﻘﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﺮﺽﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭ ﺑﺸﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺪﻳﻢ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣَﺴَﻨﻪ
ﺟﺴﻢ، ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﺴﻨﻪ ﻧﻔس ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻰ ﺻﻔﺖ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ،
ﻭ ﺩﻭﻣﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺩﺭ ﺑﺸﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﻤﺘﺮ ﻭ
ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺭﻭﺡ ﻭﻋﻘﻞ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻋﺎﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻓﮑﺮﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺗﻴﺮﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺿﻌﻴﻒ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﮑﻮﻳن
ﻮ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﺳﺎﻟﻚ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔسﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺡ، ﺑﻨﺎﻡ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﮐﻤﻚ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻢ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﻧﻔس ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ
ﺍﺯﻋﺎﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻓﮑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﺤﺮﻭﻡ بوده ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺸﺪﺕ
ﺿﻌﻴﻒ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻨﻰ، ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻋﺎﻟﻢ
ﻧﻔس ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻭ ﮔُﻢ ﺭﺍﻩ
ﺗﺮﻫﻢ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ،
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺎ(ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﺩﺭﺳﺖ)
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭﺳت
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺑﻨﺪﺭت
ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ،
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ، ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺁﻥ ﺩﺭﺳﺖ ﻋﻤﻞ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﺗﺨﺎﺫ
ﮔﺮﺩﺩ ﺗﺎ
ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻂ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺗﺪﺍﻋﻰﮐﻨﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍﻯ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﺑﻴﺶ
ﺍﺯﻋُﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﻃﻰ ﺷﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﮑﻠّﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠیه ﺬﻫﻦ
ﻭﺗﺮﻙ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭﺗﺮﻙ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺫﻫﻦ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺤﺎﻟﺘﻰ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻋﻤﻞ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺗﺮﻯﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ
ﺑﺎﻳﺠﺎﺩ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻋﺎﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺍﺯ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻤّﻰ ﻭﮐﻴﻔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻋﺎﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻠﻤﺎ
ﻭﺗﮑﻨﻮﮐﺮﺍﺗﻬﺎ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ.
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺣﺪث ﺻﺎﺋﺐ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﺗﺨﻴّﻞ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ، ﺗﺨﻴّﻞ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺣﻀﺮﺕ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻳﻌنی
ﺤﻀﻮﺭذهنی
ﻭﺳﻴله اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ.

ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﺎﻟﺒﻰ ﮐﻪ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭ
ﻓﺺّ ﺍﺳﺤﺎﻗﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺣﻀﺮﺕ
ﺧﻴﺎﻝ، ﻋﺎﻟﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﻴﺎﻝ
ﻭﮐﺎﺭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻳﻚ ﻋﻠﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﻧﺎﻡ
ﺁﻧﺮﺍ(ﻋﻠﻢ
ﺗﺄﻭﻳﻞ)ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺳﻠﺴله
ﺪﺍﺩه ﻫﺎ
ﺑﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﺁﻥ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺳﻄﻮﺡﻋﻘﻠﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ، ﻏﻴﺮ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭ ﺷﮑﻞ
ﻃﻠﺴﻢ ﻭ ﺟﺎﺩﻭ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ ﺭﻣﻞ
ﻭ ﺍﺳﻄﺮﻟﺎﺏ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﺷﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ
ﺍﻭﻟﻴﺎی ﺨﺪﺍ،
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻨﺰﻳﻞ
ﻭﺗﺄﻭﻳﻞﻣﺎﺩﻯ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻨﻄﻘﻰ،
ﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﻳﻚ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮔﺮﺩﺩ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺍﺣﺘﻴﺎجی
به أﻳﺪه ﻫﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﻭﺟﺰﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻠﻢ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻭﺗﺄﻭﻳﻞ. ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻋﻮﺍﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﺎﺡﻋﻘﻞ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭﺭﺣﻤﺖ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ، ﻭﻋﻠﻢ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺁﻥ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﭘﺮ
ﻋﻴﺐ، ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺢ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪ ﻧﻬﻔﺘﻪ
ﺩﺭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻮﻡ
ﺻﺎﺩﻗﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭﺑﺎ
ﺻﻔﺎت اﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻫﺮ ﮐس
ﻭ ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻭ، ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ، ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻭ
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﻋﻠﻢ
ﺗﺄﻭﻳﻞ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺍﻧﺶ
ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﻴﻔﻰ ﻭ ﮐﻤّی هست.
ﺯﻳﺮﺍ ۳۱۳
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺑﺎﺯﻳﮑﺴﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺨﺼّﺺ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻳﺎ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭﻧﺘﻴجه
اﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫمه اﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﺎم
ﺒﺨﺶ، ﺩﺭﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻭ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ ﻭ
ﺗﺄﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻭﺑﻴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﻧﻊ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻭ
ﺗﺼﺮﻑ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﮐﻤﺘﺮ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺮﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺰ، ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﻬﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻣﺠﺬﻭﺑﻴﻦ
ﺑﻬﻠﻮﻟﻰ
ﻭﺍﺻﻞ ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ، ﻗﺪﺭﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺎﻧﻊ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺠﻨﻮن هستند،
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﺎﻗﻞ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺪﻡ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻌﻠﻮﻣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻋﺮﻓﺎ، ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺭؤﻳﺎﻯ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﺎ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺭؤﻳﺎی ﺻﺎﺩﻗﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣیکند، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﻠﻢ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺗﺎ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭﺧﻮﺍﺏ، ﻭ
ﺗﺨﻴل ﺮﺍ
ﺑﺨﺼﻮص اﮔﺮ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﺭﻭﺷﻦ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺍﺑﻦﻋﺮﺑﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ ﺩﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺳﺤﻖ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻋﺰﻳﺰ
ﺍﻭﺑﻮﺩﻩ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍ ﺫﺑﺢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺨت ﺘﺮﻳﻦ
ﺁﺯﻣﺎﻳش اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺍثباﺕ
ﺻﺪﻕ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻨﮓ ﻓﺪﺍﺋﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﻮﺩ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ(ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ)ﺯﻭﺩ ﺭﺳﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
نورآخر
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ ﭼﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ ﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﻫﻤﻦ، ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﻭﺗﺨﻴّﻞ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺫﺑﺢ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺁﻣﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭﺭؤﻳﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ، ﭘس
ﺩﺭ ﺗﺄﻭﻳﻞ ﺁﻥ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﻯ ﺭﺍ
ﺫﺑﺢ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣجّ کعبه
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻭﺳﻤﺒﻮل
کشتن ﻧﻔس
اﻣّﺎﺭه ﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺴﻴﺎﺭی
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺯﻭﺩﺭس
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺪﻧﻴﺎ، ﺑﺎﻋث
ﻋﻘﺐ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻳﻦ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺭﺍ
ﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍی اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ، ﻭ نه
هر ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻥ. ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺧﻮﺩﺵ
ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺳﺖﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﺷﺪﻩ
ﺻﺤبت ﻣﻰﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺣﺮف ﻤﻴﺰﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﮐﺮﺩﻥ،
ﻭﻧﻪ ﮐﺸﻒ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺍﻳﻦ
ﺭؤﻳﺎ. ﻭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺸﮑﻞ ﻣﻌﺠﺰه
ﻫﺎﻯ ﺳﺤﺮ
ﺁﻣﻴﺰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ. ﻭ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺣﺮﻑ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺑﻔﻬﻤﺪ، ﻭ
ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ، ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﻬﻢ ﺁﻥ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺗﻘلّا
ﻭ ﭼﭗ ﻭ ﺭﺍﺳﺖ
ﺑﺸﻮﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻭﺗﺄﻭﻳﻞ
ﺣﺮﻑ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ. ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﭘﻴﺮ
ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﻤﮑﻰ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯﻗﺮﻧﻬﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻢ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
کارما و
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎ
ﻧﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺍﻭﺭﺍ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩ ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰﮐﻨﺪ. ﭘس
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺵ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﮐﺮﺩﻩ،
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎی
اﺻﻠﺎﺣی
ﺼﺎﻟﺤﻪ، ﮐﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﻣﺤﺎﺳﻦ ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﻌﺎﻳب
ﺮﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺮﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ(ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﭘﺎﻙ)ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ(ﺗذﮐیه
ﻴﺎ ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍ)ﺷﺪﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭه ﺮﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﭼﻴﺴﺖ. ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ، ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺑﺮﻫﻤﻦ ﻭ
ﺃب هوﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭ ﻫﻮﻡ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭘﺪﺭﺩﻳﻦ
ﺣﻨﻴﻒ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻞﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻳﻬﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﺳﻠﻚ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﺩﻳﻦ ﺣﻨﻴﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﺩ. ﻳﺎ
ﻋﻨﺎﻭﻳﻨﻰ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﻭﻟﻰّ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﺭﺳﻮﻝ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ ﻧﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻨﺒّؤ ﻭ ﻧﺒﺄ
ﻭﺧﺒﺮ ﮔﻴﺮﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ.
ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ، ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻰ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﭼﻮﻥ ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ
ﺷﺪﻥ ﺁتش ﻮﻳﺎ
ﺷﮑﺴﺘﻦ
ﺍﺻﻨﺎﻡ ﭘﺪﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻳﺎ ﺩﺭﺳت
ﺘﺮ ﺗﺮﻙ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﺸﺮﻙ ﻣﺬﻫب
ﭙﺪﺭ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﻭﻟﻰﭼﻮﻥ
ﺑﺂﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻭﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭﻧﻮﺭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ، ﻭ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻴﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮشﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺭبّ اﻟﻨﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻓﻀﻞ
ﻭ ﺍﺷﺮﻑ
ﻭﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ،
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻌﺠﺰﺍت
اﻧﺒﻴﺎ، ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ، ﭼﻮﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺳﺮﺏ
ﻣﺬﺍﺏ ﺑﺮ ﺗﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻳﺰﺩ، ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﺩﺭﻳﺎ
ﺑﺸﮑﺎﻓﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﺮﺩه
اﻯ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺳﻨﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺳﻠﺎﻡ
ﮐﻨﺪ، ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﭙﻴﺮ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﻳﻘﻴﻦ
ﭘﻴﺪﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ، ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻴﺎﻥ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎن هستند.
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺸﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﺳﻤی ﻮ ﺭﺳﻤﻰ،
ﻋﻤﻠﺎ ﭘﻴﺮﻭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺮﻳﻚ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﻮﺩﻩ، ﭘس
ﻣﺸﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨﻢ ﻳﺎ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ بخت آنان
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﺁﻣﺪﻩ، ﮐﺴﻰ
ﺍﺯ ﺻﺤﺎﺑﻪ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺍﺯ
ﻏﻴﺮ ﺭﺍﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩ
ﻭﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ
ﺟﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ،
ﺭؤﻳﺎﻳﺶ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺭؤﻳﺎ
ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺖ
ﭼﻮﻥ ﺗﻮ (ﺃﺻﺒﺖ
ﺑﻌﻀﺎ ﻭ
ﺍﺧﻄﺄﺕ ﺑﻌﻀﺎ)ﻳﻌﻨﻰ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮت
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻭبرخی ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻰ ﮐﻨﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥﺯﻣﺎﻥ،
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭﻙ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﮔﺎﻫﻰﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ
ﻭ ﺩﺭﻙ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺻﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ، ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓت
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺧﻮﻳﺶ ﮐﻨﺪ،
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻭ ﺗﺄﻣّﻞ، ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺭﻭﺡ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺍﻧﺶ
ﻧﻴﺰ ﭘﺎﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺭؤﻳﺎ
ﻫﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻭﺿﻊ
ﭘﺎﮐﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺮﺷﺎﺭ
ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻭﮐﻤﭙﻠﮑس
وﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺭؤﻳﺎ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺑﺎﺯﺳﻮﺩﺑﺨﺶ
ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﭘﺎﮐﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻏﺮﻳﺒﻪ
ﻭ ﻓﻨﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻔﻊ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﺟُﺴﺘﻦ ﻓﻨﻮﻥ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺭؤﻳﺎ
ﻧﺨﺴﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺑﮑﺸﻨﺪ، ﺁﻥ
ﻭﻗﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ، ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺮﻭﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺁﻥ ﺑﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻳﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﺗﻴﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﻮﺳﻒ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ( ﻋﻠّﻤﻨﺎه
علم ﺗﺄﻭﻳل
الأﺣﺎﺩﻳث
)ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﻣﻌﻨﻰ
ﺣﻮﺍﺩث ﻭ(ﭘﺪﻳﺪﻩ)ﻫﺎ
ﻭ ﻫﺮ ﺣﺪﻳث
ﻭ(ﺟﺪﻳﺪﻯ)ﺭﺳﻴﺪﻩ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﺣﺪﻳث
ﻭ(ﮐﻠﺎﻣﻰ) ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﮐﻤﺘﺮ
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤﺎﺳﺖ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺏ
ﺫﺑﺢ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺭﺍ ﺷﺨﺼﺎ
ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﺑﮕﻮﺳﻔﻨﺪ
ﮐﺮﺩ، ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻓﺮﻣﻮﺩ، که
عاقبت
ﺘﺼﺪّﻗت
اﻟﺮؤﻳﺎ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺍب ﻤﺘﺤﻘﻖ
ﻭ ﺻﺎﺩﻕ ﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎی ﺨﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺮﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ
ﺭﺍ ﺑﻬﺮﻧﺤﻮی
ﺒﺎﺷﺪ، که
گاﻫﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﻄﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭﺳت اﺳﺖ. ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺣﺘﻰ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﭼﻮﻥ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﻭﮔﺎﻭ ﻭ ﺧﺮﻭس
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺗﺎﮐﻨﻮن
گرﭼﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺣﻮﺍل اﮔﺮ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺳﻮﺩ
ﻭثوﺍﺑﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ
ﺟﻨﮓ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ
ﮐﺸﺘﻪ و شهید
ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺧﻮﺩ، ﺑﭙﺎﻯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﻭﺩ، ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ،
ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﺮس
ﻭ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ، ﺍﺯﺧﻮﺍﺏ
ﻫﺮﺍﺳﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺟﻬﻨﺪ. ﮐﺸﺘﻦ
ﻭﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ، ﺩﻟﻴﻞ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﻭﻋﺸﻖ ﺑﺮﺍﻩ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﮐﻴﺴﻪ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﻴﺮ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ ﺗﺎ
ﭘﺎﻯ ﺟﺎﻥ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ،
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ، ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺩﺭ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ، ﻭﻫﻔﺖ
ﺑﺎﺭ ﺑﺄﻣﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭﺵ
ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺑﻌﺎﻟﻢ ﻣﺮﮒ
ﻓﺮﺭﻓﺘﻢ، ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺮﻕ ﮔﺮﻓﺘﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭی ﻨﻴﺰ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ سه
بار ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺍﻋﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺟﻤﻬﻮﺭﻯ ﻧﺎ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩم. که
ﺩﻝ ﺧﻮﺷﻰ ﻣﻦ، ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ. ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺧﺎﺹ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻳﻢ ﺩﺳﺖ
ندﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺗﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ ﻭﻋﺪﻩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺠﻬﺎﻥ، ﻭﻟﺬﺗﻬﺎ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﺸﻢ
ﺑﺒﭙﻮﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺭﻳﻚ
ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﺮﻙ ﺍﻳﻦ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ ﻫﺎ
ﺳﺨﺘﺘﺮ ﺍﺯ
ﺭﻧﺞ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺑﻦ
ﻓﺎﺭﺽ، ﺭﻧﺠﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﮒ
ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ، ﻭ
ﻳﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ.

ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ، ﻳﺎ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﺭؤﻳﺎ
ﮐﻪ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻭ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻣﻬﻢ ﻋﻠﻢ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﻋﻠﻢ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﻯ ﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﮐﺴب
هر ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
است. ﻃﻔﻞ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺣﺮﻑ
ﻣﻌﻠﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﻭ ﻳﻚ
ﻣﺤﺼّﻞ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎهی ﺮﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﻫﻢ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭ ﻫﻢ
ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻬﻢ
ﻭﺩﺭﻙ ﺁﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻮﻥ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺩﺭﻙ ﻭﻓﻬﻢ
ﺗﺪﺭّﺝ
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﮐﻠﺎﺳﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ ﻫﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﻣﻌﻠﻤﻴﻦ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﺼﻠﻴﻦ ﻣﻬﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻘﻬﺎ ﺟﺰ ﺗﺎ
ﻣﺮﺣله اﻯ که
ﻄﻔﻞ ﻭﻣﺤﺼﻞ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺑﮑﺸﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺻﻌﻮﺩ
ﻭﺗﺼﻌﻴﺪ ﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪﺑﻌﺪﺍ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺭﺍ
ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻋﺪﻡ
ﺍﻳﻦ ﺣﺼﻮﻝ
ﺗﺼﻌﻴﺪ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻃﻔﻞ
ﻭﻣﺤﺼﻞ، ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ ﻃﻠﺴﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ، ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺫﻫﻦ ﺩﺭ ﻏﻞ
ﻭﺯﻧﺠﻴﺮ
ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺑﻨﺪ
ﻭﺯﻧﺠﻴﺮﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺤﮑﻢ
ﻭﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ
ﮔﺴﺴﺘﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻞ ﮐﺴﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﭼﻮﻥ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺤﺎﻟﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭؤﻳﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺻﻌﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﺩﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻴﻚ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻭﻳﻚ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺘﻦ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﻮﻗﻒ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻄﺮﺵ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺷﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻔﻰ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻥﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻣﻨﻮﻁ
ﺑﺘﺮﻙ ﮐﻠﻴﻪ
ﻫﻤﺎﻥﺍﺻﻮﻝ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺻﻞ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺷﻮﺩ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺠﺎﻳﺶ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻳﻚ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎتی
اﻭﻟﻴﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﭘﻴﺮ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺪ، ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎمدﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺍﺯﺁﻥ ﭘس
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﭘﻴﺮ، ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺿﻤﻦ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻥ، ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗثبیت ﺷﺪﻩ.
ﭘﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺻﻮﻝ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻗﺒﻮﻝ ﭘﺮ
ﻣﺸﻘّﺖ ﺁﻧﻬﺎ،
ﻭ ﺑﺎﮐﻤﻚ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺵ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ
ﺭؤﻳﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺁﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘثبیت ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ،
ﺗﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﭘﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘلّه
هاﻯ ﻣﻘﺪّس
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﭙلّه
های ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳن ﻨﺮﺩﺑﺎن
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘلّه های ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻗی
ﻮﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻣﻄﻴﻊ ﻭﺑﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﭘﻴﺮ
ﻣﻌﺘﻘﺪ، ﻭﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻭ ﺍﻋﺘﻨﺎ ﻭ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺻﺒﺮ ﺗﻠﺦ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺄله
ﺘﺒﺪﻳﻞ ﺣﺎﻝ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺤﺎﻝ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ،
ﻭ ﺗﺄﺳﻴس ﻭ
ﺗثبیت ﻟﺎﺯﻡ، ﻭﺳﭙس
ﺗﺨﺮﻳﺐ ﺍﻳﻦ
ﺑﻨﻴﺎﻥ ﺫﻫﻨﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺣﺘﻰ
ﻣﺤﺴﻮس ﻧﻴﺴﺖ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺨﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ، ﻳﻚ
ﺍﻧﻘﻠﺎبی ﺪﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺭ
ﺍﻭل ﻤﻮﻓﻖ ﺷﺪ،
ﺷﺎﻧس ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺳﺮﻋﺖ
ﺣﺼﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ ﺑﻮﺩﻥ،
ﻭﺟﺪﻳّﺖ
ﺷﺪﻳﺪ ﻭﻫﻤّﺖ
ﻭ ﺍﻫﺘﻤﺎﻡ ﺩﺭ
(ﻫﻮﻡ) ﮐﺮﺩﻥ ﻳﺎ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ، ﻭ ﺩﺭ
ﺧﻴﺎﻝ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﭘﻴﺮ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﻧﺎﻇﺮ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﭘس
ﺣﻴﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﻫﻴﭻ ﻫﻮﺳﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻧس ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻬﺎﻳت
ﺴﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺒﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﻣﺸﻴت اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸین ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺍﻭﻟی
اﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ، ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩه اﺳت که
اﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ، ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯﭘﻴﺸین،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯﻣﻮﻋﻮﺩ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺮ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻫﺮ
ﺧﻄﺎﻯ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ، ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺷﺐ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻭﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(
ﺍﻥ ﮐﻨﺘﻢ
ﻟﻠﺮؤﻳﺎ
ﺗﻌﺒّﺮﻭﻥ) ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺑﺎﺷﻴﺪ
ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ. ﺷﺮﻁ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﺮﻁ ﻗﺪﺭت
ﺘﻌﺒﻴﺮ ﺭؤﻳﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻟﻐﺖ
ﻧﻴﺰﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻋﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ، ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻭﻣﺮﺯﻫﺎﺋﻰ. ﻭ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﺑﺎﻭﻝ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻦ، ﻳﺎﺑﺄﺻﻞ
ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ، ﺗﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻮﻗّﻔﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ، که
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭﺩﺭﻙ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰﮐﺮﺩ، ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻗﺒﻠﻰ
ﺫﺑﺢ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻳﻮﺳﻒ ﺍﮔﺮ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺭؤﻳﺎﻯ
ﻓﺮﻋﻮﻥ، ﻭ
ﻗﺤﻄﻰ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﺭﺯﺵ ﺧﻴﺎﻝ ﻭ
ﺭؤﻳﺎ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ، ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺭؤﻳﺎ
ﺭﺍ، ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺣﺴّﺎﺳﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻧﻪﻘﻂ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ( ﻟﻬﻮ ﺍﻟﺒلاء
ﺍﻟﻤﺒﻴﻦ ) ﻭ
ﻋﻈﻴﻢ ﻭ
ﺷﮑﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻏﻴﺮ
ﻣﺘّﮑﻰﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺁﻧﻬﻢ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺩﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻠﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺭﺍﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻴﻖ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯﺩﺍﺋﻢ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﭙﻴﺮ ﻭﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ، ﻳﻚ
ﺷﺒﻪﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻭ ﺗﺼﺤﻴﺤﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﺯﺧﻄﺮ
ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎت ﻴﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺟﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺎﻗﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻭ
ﺑﺪﻋت ﺴﺎﺯﻯ
ﺭﺍ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻰﺩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺍﻟﻠﻬﻰ
ﻳﺎ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﻟﻠﻬﻰﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭﺗﻮﺑﻪ
ﺍﺯ
ﺑﻰﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﭙﻴﺮ ﻭﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻦ
ﺩﻭﺭﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍﻭ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻧﻴﺰ
ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺳﺖﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮی ﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﺩﺭ ﺧﻂ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﺎﻥ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡﺑﺸﺮﻯﺑﺮﺍﻯﺳﺎﻟﻚﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻪ ﻃﺒﻴﺒﻰ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﻳﻚ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺁﻧﮕﺎﻩﺗﺄﻭﻳﻞ
ﺍﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻟﺰﻭﻡ
ﻋﺪﻡ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ، ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﺁﮔﺎﻫﻰﭘﻴﺮ
ﺍﺯ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻓﻬﻢﺁﻥ، ﻭﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺁﻥ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﭘﺰﺷﻚ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ( ﻣﻦ
ﺭﺁﻧﻰ ﻓﻰ
ﺍﻟﻨﻮﻡ، ﻓﻘﺪ
ﺭﺁﻧﻰ ﻓﻰ
ﺍﻟﻴﻘﻈﻪ، ﻓﺎﻥﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻟﺎ ﻳﺘﻤثّل ﻋﻠﻰ
ﺻﻮﺭﺗﻰ) ﺩﻭ ﻧﮑﺘﻪ
ﻣﻬﻢ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻳث ﻳﮑﻰ ﺍﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ، ﻋﻴﻨﺎ
ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺣﻀﻮﺭﻯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ثوﺍﺑﻰ
ﻧﺪﺍشته، ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﮔﻨﺎﻩﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻧﻔﺎﻕ
ﻭﺩﺷﻤﻨﻰ ﻭجنگ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺸﺘﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ. ﭘس
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ، ﺷﺎﻧﺴﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍر ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺣق
ّﻮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺯﻧﺪﻩ،
ﻭﺭﺳﻮﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻋث
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻔﻊ ﻭ ﺟﻔﺖ ﻭ
ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ ﻭ
ﻫﻢ ﺳﻔﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﻠﻴﻢﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﭘﻴﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ،
ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﻋﺼﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ. ﮐﻪ
ﺍﺯﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻰ
ﻭﺳﻠﺎﻣتی اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ
ﭼﻬﺎﺭﺩه ﻘﺮﻥ
ﺩﻳﺮ ﮐﺮﺩ
ﺷﺮﻭﻉ ﺑﺮﺍه
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺎ ﺑﻌﺼﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺣﺘﻰ ﺷَﻔع
ﻭ ﺟﻔﺖ ﻭ ﻫﻢ
ﻧﺸﻴﻦﺍﻭ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ، ﺩﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﺸﺼﺪ ﺳﺎﻝ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﺸﻒ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻋﻠﻰّ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ ﺁﻥ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮش
رﺏّﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ، ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺭؤﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺗﺄﻭﻳﻠﻰﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﻂ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﺗﺄﻭﻳﻠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣثلا ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﻡ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ، ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﮑﺮ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺑﺮﻭﺷﻰ
ﻣﻔﻴﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻴﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻗﺴﻤﺖ ﺩﻭﻡ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث، ﮐﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺟﻮ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺗﺨﻴّﻠﻰ ﺭﺍ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺎﺋﻴﻦﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺟﺎ ﺑﺰﻧﺪ. ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺭؤﻳﺎ،
ﻳﻚ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺟﺎﺋﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻭ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﺻﻌﻮﺩ ﻭ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ،
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺳﻨﮓ ﻣﺤﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺃﻳﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﻣؤﻣﻦ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﻳش. ﭙس
ﺑﺨﺪﺍ ﻫﻢ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﺬﺍﺑﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺃﻳﻰ
ﻭﻋﻠّﺖ ﺟﻨﻮﻥ،
ﻭ ﺗﺎﺭﻙ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﺂﻳﺎﺕﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺁﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﮐاﺮﻣﺎﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻤﺴﺦ ﻭﻓﺴﺦ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﻫﻢ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﻳﺪﻡ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻦ ﺷﻴﺮ ﺩﺍﺩ
ﺧﻮﺭﺩﻡ، ﮐﻪ
ﺍﺯﺑﻴﻦ
ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ ﻣﻦ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺯﺩ، ﻭﻣﺎ
ﺯﺍﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻌُﻤَﺮ ﺩﺍﺩﻡ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻴﺮﺭﺍ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎت
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺁﺏ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻡﺍﺳﺖ. ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ،
ﭼﻮﻥ ﻋﺴﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ، ﻭﺷﺮﺍﺏ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺑﮑﺴﻰ ﻧﻴﺴت. ﻮﭼﻨﺪ
ﻗﻄﺮﻩ ﺗﻪ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺳﺎﻏﺮ
ﭘﻴﺮ، ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺗﺮﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﻴﻊ ﻭﻋﺎﺷﻖ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ، ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻣﺴﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺷﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﻭﻋُﻤَﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﻮﺩ، ﻭﺁﺏ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ ﺍﺳﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﮐﻮثر ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻬاﻤﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻭﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺗﻨﺰﻳﻞﻣﻨﻄﻘﻰﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻣﻬﻢ
تر ﺩﺭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﺑﺮﺣﺴﺐﻣﻘﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﺳﺎﻟﻚﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﺎ ﮐﻤﻚ ﺷﻮﺩ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﮔﺮ ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻤﮑﻰ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﮐﻤﻚ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﻭﺍﺭﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ، ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻭ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﮐﻤﻚ ﺑﺨﻮﺩ
ﺳﺎﺯﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺟﺴﺘﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻟﻘﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ، ﺑﮕﻔﺘﻪﺍﺑﻦﻋﺮﺑﻰ،
ﭼﻨﺎﻥﺑﻮﺩﻩﮐﻪﭼﻮﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ، ﮐﻪ
ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰﻧﺮﺳﻴﺪﻩ.
ﭼﻮنﻤﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺨﻮﺩ ﺳﻴﺎﻩ ﻭ
ﺗﺄﻟﻴﻒ ﮐﺘﺎﺏ
ﻓﺼﻮص اﻟﺤﮑﻢ
ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪه
ﺸﺪ. ﻭ ﻭلیّ
اﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺭﻭﺡﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ، ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺍﺯ
ﺁن ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺄﻭﻳﻠﺎﺕ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﻧﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺯﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﮕﺮﺍﺯ ﻋﺮﺵ
ﺍﻭ. ﺍﺯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﻳﻢ، ﻫﻢ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺷﻨﻴﺪه اﻡ
ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺪ
ﺻﻮﺭﺕﻣﺴﻴﺢ
ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﻭﻧﺸﻨﻴﺪه اﻡ. ﺩﻳﻦ
ﺍﺟﺪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻳﻦ ﺣﻨﻴﻒ
ﺍﺳﺖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺑﻴﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ، ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭﺣﻨﻴﻒ
ﺑﻮﺩﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻮﻗّﻒ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺯﺭﺩﺷﺖﺍﻟﻠﻬﻰ
ﻭ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﻟﻠﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺑﻌثت ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪ
ﭘﺮﺳﺖ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻋﺒﺪ ﻭ
ﺑﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺳﻮﻟﻰﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺑﻤﺄﻣﻮﺭﻳﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺍﻭ ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ۵۵ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻘﺶ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ، ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﺎﺷﻴﺪ، ﻫﻤﻪ
ﺑﻨﺪﻩﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﭘﻴﺮ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺏّ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﻋﻮﺍﻡ ﻣﺮﺩﻡ. ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ، که اﺯ
ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳت
علیّ ﺑﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ، ﻭ
ﺑﻨﺠﺎﺕﻧﺮﺳﻴﺪ.
که ﻮﻟﺎﻳت
علیّ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺷﺮﻁ
ﻭﺭﻭﺩﺑﺮ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻋﻠﻰّ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﺮﻁ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺮ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻦﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﺮﻁ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ، ﻭﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺧﺎﺗﻢ
ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ. ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎی
ﺨﻮﻳﺶ ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎﻣﺠﺬﻭﺏ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﻧﻪ
ﻣﺠﺬﻭﺏ ﻋﺎﺷﻖ
ﺷﻴﻔﺘﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﺍﺣﺎﺩیث ﻧﺒﻮﻯ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻭﺣﻰﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻋﺮﺑﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻢ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺑﻬﺮه اﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩﻭﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺩﺭ ﺑﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﻟﻮ ﺰﺑﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ،
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ ﮐﺎﻓﻰﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ، ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﭼﻨﺪ ﭘﻬﻠﻮ ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩﻟﺎﺯﻡﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭﻣﻘﺒﻮﻝ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺯ
ﻣﺒﺎﺣث ﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺟﻨبه
هاﻯ ﻋﺎﻟَﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻭﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻴﺎﻝ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﻔﺘﻴﻢ. ﻋﺎﻟﻤﻰ
ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﻭﺣﺪﺳﻬﺎ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎتی که
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺭﺍﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﻭﺳﻴله هشدﺍﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﺷﺨﺺ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ ﻣﮑﺘﺸﻔﻴﻦ
ﻭ ﻣﺨﺘﺮﻋﻴﻦ، ﺍﻟﻬﺎﻡﻭ
ﺣﺪس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ، ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭﺗﻤﺪﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺑﺸﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺭﻭﺡ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ
ﺧﻴﻠﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺣﺪﺳﻬﺎ
ﺩﺭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﺑﺎﻃﻞ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻣﺮﺍﺟﻌﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﭼﻪ
ﺩﺭ
ﭘﻴﺶﮔﻮﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﺍﺯ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻴﺎﺯﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺩﺍﺯﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺷﺨﺺ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ، ﻳﺎ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻣؤﺭﺥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﺎﺭﻳﺦﺑﺸﺮ،
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺗﺤﻘﻖ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻋﺎﺭﻑ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﺗﺤﻘﻖ
ﺁﻧﺮﺍﺑﭽﺸﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﻢ
ﺗﺤﻘﻖ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﻟﻴﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺁﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻭﺭﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ، ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻳﻚ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰﺁﻧﻬﺎ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺑﺎﺭ
ﺗﺤﻘﻖ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﺍﺩه اﺵ
ﺣﺴﻴﻦ ﻭ ﺣﻮﺍﺩث
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ، ﭼﻨﺎﻥ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻪ فقط
ﭼﻨﺪﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﻋﻴﻨﺎ ﺗﺤﻘﻖ
ﻳﺎﻓﺖ، ﺣﺘﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺗﺤﻘﻖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻧس ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺑﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻳﺎﺩﺭﺟﺎ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺠﺬﻭﺏ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ ﻳﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺳﻴﺮ ﺑﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺧﺎﻡ
ﺧﻮﻳﺶﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻭﻫﺎﻣﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫن ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﮔﺮﭼﻪﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺸﺪﺍﺭی اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﺗﺤﻘﻖ
ﻫﻢ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺃﮐثر ﺍﻭﻫﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﺮ
ﺳﻠﻮﻙﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻋَﺒَثی
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺨﺺﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻬﻨﻢ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﺎﺩه کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﺗﺤﺖ ﻧﺎﻡ
ﺗﺨﻴّﻞ
ﺩﺭﻋﻠﻢ ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ
ﻭ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻧﻔس
ﺷﺨﺺﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻭﻫﻮﺵ
ﻭﻣﻄﺎﻣﻊ ﺷﺨﺺ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺑﻨﺘﺎﻳﺠﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪکه
اﮔﺮ ﺑﻘﻮﻝ
ﺣﻀﺮت علیّ، ﺍﮔﺮﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺭﺩﺍت اﻟﻬﻰ
ثبت ﺑﺎ ﻗﻠﻢ
ﻧﺸﻮﻧﺪ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺣﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﺸﻮﺩ، ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻫﻢ
ﺑﺸﻮﻧﺪ، ﺑﻘﻮﻝ
ﺑﺎﺑﺎ
ﻃﺎﻫﺮ(ﻭﻗﺖ)
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻭﻗﺖ
ﻭﺣﺎل
ﻨﺨﺴﺘﻴﻦ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ، ﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ثبت ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺎﺭﻑ، ﺟﻨﺒﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎﻧﻴﺰ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ، ﻭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎن اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﺎﺭﻑ
ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﻌﻠﻴﻢﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﮐﻠﻴّﺎﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍن ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﻫﻢ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻣﻔﻴﺪﻧﺪ،
ﻭﺍﻟّﺎ ﻓﻠﺴفه
هاﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎ، ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ، ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ
ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻔس ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮔﻤﺮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﺄﻭﻳﻞ
ﺑﻰ ﺟﺎﺋﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﺁﻣﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺣﻀﻮﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻔﻠﺖ
ﻭﻳﺎ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺩﺭﺗﻤﺎﻣی
ﺳﻄﻮﺡ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻭ
ﺃُﻓﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﻭ ﺍﺑﻬﺎﻡ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﺪﺭّﺝ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﻏﻔﻠﺘﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺳﻠﺴله اﻯ
ﺍﺯﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺑﻰ ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻓﮑﺮ
ﻭﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻫﺮ ﻃﺒقخ اﻯ
ﺍﺯ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺑﻨﺎ ﻧﮕﺮﺩﺩ، ﻃﺒﻘﺎﺕﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺘﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰﻓﮑﺮﻯ،
ﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﺘﺄﻭﻳﻞ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﺣﺪﺳﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺍﺭﺩ،
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻫﻢ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ، ﺑﻰ
ثَمر
ﻭﻫﻢﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻭ
ﻣﺘﻮﻗﻒ، ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺎ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻭ ﺣﻖ ﻫﻢ ﺑﺎ
ﺍﺑﻦﻋﺮﺑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺼﻴﺒﺘﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺩﺍﻧﺎﻥ ﺍﺯ
ﺁﻥﻧﺎﻟﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻟﺤظه اﻯ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺟﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻫﺎ
ﮔﺮﺩﺩ، ﺷَﻘﺸَﻘﻴّﺖ
ﻭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩ، ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ، ﻭ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﻢ
ﺑﺪﺳﺖ ﻧﻤﻰ
ﺁﻳﺪ. ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺴﻠﺴﻠﻪ
ﺗﺪﺍﻋﻰﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯﻧﻔس ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻫﺎﻯ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻯ ﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﺎﺑﻖ
ﺩﺭ ﺻﻌﻮﺩ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﻣﺮﺗﺒﻪ ﻗﺒﻞ، ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎ
ﺑﺎﻟﺎﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻳﻚ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻧﻪ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
(ﻭَﻗﺖ) ﺣﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ، ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﻭﻭﻗﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﺗﻮﮐّﻞ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﺯ
ﭼﻨﻴﻦﻣﺸﮑﻞ
ﻋظﻴﻢ ﺗﺄﻤّﻞ
ﻭ ﺻﻌﻮﺩ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺩﺭﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩ ﺻﻌﻮﺩ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻳﻚ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎ
ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺯﻧﺠﻴﺮﻭﺍﺭ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس، ﻫﻤﻪ
ﺯﻧﺠﻴﺮﻫﺎ ﺟﺰ
ﻓﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﭘﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ
ﺍﮔﺮﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺣﮑﺎﻣﻰ
ﺭﻭﺷﻦﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺗﺴﻠﺴﻠﻰ ﺍﺯ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺎﺣﺐﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭﻓﻮﺭﺍ
ﻭ ﺑﺎ ﻭﺿﻮﺡ ﻭ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻭ
ﺻﻮﺍﺏ، ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻧﺰﻭﻟﻰ ﻭﺗﻨﺰﻳﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺣﺎﻝ
ﺑﻬﺮ ﺯﺑﺎﻨﻰ ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺄﻭﻳﻞﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻓﻬﻤﻴﺪه ﻨﺸﺪ،
ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ،
ﺑﻪ ﺁﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭼﻮﻥ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ، ﺍﺯﭘﺎﺋﻴﻦ،
ﻭ ﻳﺎ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﭼﻨﻴﻦ ﺻﻌﻮﺩﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺎﺩﺭ، ﻭ
ﻋُﻤﺮ ﻧﻮﺡ ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﻢ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ. ﻫﺮ
ﮔﺎﻩ ﺑﺮﻳﺪﮔﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ، ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺴﺎﻋﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻫﺎﺑﺮﺑﺎﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﻣﺼﺪﺍﻕ ﺍﺑﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞﺑﻌﺪﻯ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻓﮑﺮ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻡﺳﺨﺖ ﺗﺮ،
ﻭ ﻣﻐﺰ ﺁﺩﻡ
ﺩﺍﻍ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﻣﻐﺰﺵ
ﺩﺭ ﺣﺮﺍﺭﺗﻰ ﻭ
ﻣﺮﺗﺒﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺣﮑﻤﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭﺭﺣﻤﺘﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻣﻐﺰﺷﺎﻥ ﺧﻨﻚ
ﺗﺮ ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﮐﺎﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻫﺮ ﺩﻡ
ﺁﺳﺎﻥ
ﺗﺮﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﺎﺭﻓﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﺎﺳﺦ
ﺳﺎﺋﻠﻰ، ﭼﻨﺎﻥ
ﻓﻮﺭﻯ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻭﻗﺘﻰﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﻯﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻓﺮق ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺣله اﻯ ﺍﺯ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﺭﺍﺳﺖ
ﺑﻮﺩ، ﮔﺎﻫﻰ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺁﻥ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺮﺳﻰﺍﺯ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺐ، ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺣﻘﻴﺮ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩه
ﺪﻳﺪه ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﻳﻮﺍنه
ﻮﺍﺣﻤﻖ
ﻭﺍﻳﺪه ﺁﻟﻴﺴﺖ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﻣﻐﺰ
ﺁﺳﻴﺐ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﺭﻑ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻧﻤﻰﺗﺮﺳﻨﺪ،
ﮔﺮﭼﻪ ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪﺗﺼﺪﻳﻖ ﺷﻮﺩ.
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻫﻤﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺍﮔﺮ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻢ
ﺑﮕﺬﺭﺩ، ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ
ﮐﻪﺍﺯ ﻋﻤﻖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻳﻪ
ﺑﺘﻌﺠّﺐ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﮔﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﺭﻑ، ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﻤﺴﺨﺮﻩﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ، ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻟﻮث ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺧﻴﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ، ﺗﺨﻴّﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺍﺳﺖ. ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﻗﺘﻰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺧﺪﻣﺘﻰ ﻫﻢ
ﺑﺮﻭﺍﺝ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺟﺒﺮﻭﺕﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﻟﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭ ﺭﻧﺞ ﻣﻰ
ﺑﺮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﺩﻩ
ﻟﻮﺣﺎﻥﻫﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩﻩ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ، ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺸﺎﻥﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺗﺬﮐّﺮ
ﺯﻳﺒﺎﻯ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻋﺎﻣﻞ
ﻭﺍﺻﻞ، ﻧﺘﻮﺍﻧﺪﺗﻤﺎﻡ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﮐﻨﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ، ﺣﻖ
ﻧﺎ ﺍﻟﺤﻖ
ﮔﻔﺘﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺍﮔﺮﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ، ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺵ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣق گفتن (
ﺍﻧﺎ ﺍﻟﺤﻖ)ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺣﻖ
ﺟﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺍﮔﺮ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﺑﮕﻴﺮﻳﻢ
ﺣﺪس ﺟﺎﻟﺒﻰ
ﺍﺭﺍﺩئه ﺪﺍﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ، ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﻭﺳﺎﺋﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺸﺨﺺ ﺭﺳﻴﺪ، ﻭﻟﻰﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻨﺎﻳﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﺮﻓﺖ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﺭﺵ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩﺍﺍﻟﻬﺎم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻣﺠﺮﻯ
ﻧﺸﺪ
ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺠﺮﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﺭﺍ،
ﺩﺭ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﮐﻨﻴﻢ،
ﻫﻢ
ﻏﻔﻠﺖﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻰ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ، که
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺣﺎﻟﺶ ﺩﺭ
ﻗﺒﻀﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﮐﺎﺭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﻭ
ﺑﺎﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. که اﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻧﺸﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰﺭﺍ
ﺑﺪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻔس ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺸﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﻣﻘﺎﻡ
ﻗﺎﺋﻢﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﻏﻔﻠﺖ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﻌﻨﻮﺍن
ﻮﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺤﺴﺎﺏ ﻧﻤﻰ
ﺁﻳﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺣﺴﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻣﺤﺴﻮﺏﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﺤﺪ
ﻭﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﻢ ﻧﻪ
ﻏﻔﻠﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻧﻪﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺳﺎﻝ، ﻭﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺸﺮ
ﻫﻤﻴﻦﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﺎ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ، ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩﺷﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ
ﮐﻨﺪ. ﻣﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﭼﻘﺪﺭﻣﺤﺴﻮﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺳﻬﻴﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻭﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺴﺘﻰ. ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺣﻘّﻪ ﻭ
ﻫﺸﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﻫﺸﺪﺍﺭﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓته اﻳﻢ. ﻭﭼﻪ
ﻣﺼﻴﺒﺘﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ
ﻏﻔﻠﺖ ﻫﺎ
ﺍﺯﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺣﺘﻰ
ﻣﺴﺨﻬﺎ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻏﻔﻠﺖ ﻫﺎ ﮐﻢ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﻣﺎ ﻧﻬﻴﺒﻰ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﺪﻫﻴﻢ،
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺍﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻳﻦﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓته
اﻳﻢ، ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺣﺴﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ. ﻭ
ﺩﺭ ﺻﻔﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺧﺪﺍ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ. ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖﺑﻬﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻭﻫﻤﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﺭﺍﻩ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺁﻥ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﺭﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺮﻭﻇﻴفه ای
که ﺒﻤﺎﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺍﺯ ﻣﺎ
ﻃﻠﺐ، ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻬﺮﺑﺎﻥﺑﻌﻬﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﮐﻪ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻃﻠﺐ ﺑﺎ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﻫﻤّﺖ
ﻭﺟﺪﻳّﺖ ﺑﺎﻳﺪﺑﺎﺷﺪ.

M023

ﺗﺼﻮّﺭ

ﺗﺼﻮّﺭ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﺑﺎ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺣﻔﻆ
ﺣﺎﻓظه
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ،
ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﮐﺮﺩﻳﻢ
(ﺗﺼﺪﻳﻖ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯﺧﺎﺭﺝ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻰ ﺣﺴّﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ،
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺳﺎﺑقه
اﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺷﻴﺌﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻢ، ﻧﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺁﻧﺮﺍ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻴﻦ(ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ)ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻟﮕﻮ ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺷﻴﺌﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﺯ
ﺣسّ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ(ﺗﺼﻮﺭ
ثاﻧﻮﻳﻪ)ﻳﻚ
ﺗﺼﻮّﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﺳﻮﻡ
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ، ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺟﺴﻢ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﻧﻔس،
ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭ ﺍﺯ(ﺩﺭﻭﻥ
ﺩﺭﻭﻥ)ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﺑقه اﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﺍﻳﻦ(ﺗﺼﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﻣﺒﺪﺃ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ، ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ، ﻗﺎﺩﺭﺑﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻫﺮ
ﻭﺍﺭﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺣﺪث ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﺼﻠﺤﺖﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮﺍﻣﻮﺭﺑﺂﻧﻬﺎﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ، ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﻣﺤﺴﻮﺳﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻌﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﺭﻭﺯﻯ
ﺑﺸﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺯ(ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺫﻫﻦ)ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺯ ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ ﻭﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺎﺕ،
ﻭ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭﻙ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻫﺎ،
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻫﺮ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺑﺮﺗﺮ،
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎنه اﻯ ﺍﺳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ. ﻭ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺟﺴﺘﻦ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﺨﺺ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻤﺮﺯ ﻣﻴﺴّﺮ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ، ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﺷﺨﺺﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺳﻨّﺘﻰ ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﺪﻭ
ﻗﺴﻤﺖ(ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺟﺰﺋﻰ)ﺍﺳﺖ. ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻣﻞ
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺍﺻﻞ ﻳﻚ
ﺗﺼﻮﺭ ﻓﺮﺩﻯ ﻭ
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﺫﻫﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﺟﺰﺋﻰ، ﭼﻮﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺴﻰ ﻳﺎ
ﻓﻠﺎﻥ ﭼﻴﺰﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻌﺪﺍﺯ
ﻫﺮﺍﺣﺴﺎس ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺟﺰﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻴﭻ
ﭼﻴﺰ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺧﻠﻖ
ﻧﮑﺮﺩﻩ، ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ، ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻫﺎ
ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﭼﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ. ﺗﺼﻮﺭ ﻋﺎﻡ
ﻭ ﮐﻠّﻰ، ﻣثلا
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺴﻰ
ﭼﻮﻥ ﺯﻳﺪﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻃﻔﻞ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﺻﻮﺭﺕ
ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻠّﻰﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭ
ﻳﺎﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺍﺻﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺩﻳﺪﻥ
ﮐﺴﻰ ﻳﺎ ﺯﻳﺪﻯ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺑﺎﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺎﺯ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻊ ﺫﻟﻚ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻠّﻰﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ، ﺍﺯ
ﻳﻚ ﻓﺮﺩ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺍﺑﻬﺎﻡ ﻭ ﮐﻠﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺼﻮﺭ
ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﺣﺴّﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺫﻫﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻃﻔﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﺟﺰﺋﻰ ﺯﻳﺪﻯ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﺼﻮّﺮ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﺟﺰﺋﻰ ﺣﺴّﻰ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ، ﺧﻮﺩ
ﻳﻚﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻭ
ﺳﻨﺠﺶ ﻫﺮ
ﺗﺼﻮﺭ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ، ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻠّﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺼﺪﻳﻖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﺣﺴّﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻋﺎﻡ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻳﺪ ﺍﺳﺖ ﺧﺎﺹ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﻧﻔس، ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻣﺎﺩﻯﺧﺎﺭﺟﻰ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺩﺭﻭﻥ
ﻧﻔس، ﻭ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﺫﻫﻦ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺁﻥ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺭ ﺍﻭﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ، ﻭﻟﻮ
ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﻭﺑﺎ ﺗﻘﺮﻳﺒﻰ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻠّﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻭ
ﺳﻨﺠﺶ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻰ ﺁﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺳﻨﺠﺶ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻧﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺨﺺ
ﻋﺎﺩﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻧﻪ ﺑﺸﮑﻞ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ، ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺷﺪﻥﺑﻨﻔس، ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻭ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻧﻔس ﺷﮑﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎم ﻨﻴﺰ
ﺑﻨﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭ
ﺷﮑﻞ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﺸﮑﻞ ﻭ ﭘﻮﺷﺶ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﮐﺎﻣﻞ ﻋﺎﺭﻑ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ،
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﻮﺩ، ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺷﮑﻞ
ﻭﻣﻌﻨﺎﻯﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻧﻴﺰ، ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ ﺑﺸﮑﻞ
ﻭﻣﻌﻨﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ، ﺷﮑﻞ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﻣﻄﻠﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺎ
ﺩﻭﻥ ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷت ﺨﻮﺩ،
ﻭ ﺷﮑﻞ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺁﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ،
ﺿﻤﻦ ﺻﺤﺖ
ﻧﺴﺒﻰ، ﺑﺎﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ
ﻓﻌﻠﻰ، ﻣﻄﻠﻖ
ﺗﺮﻳﻦ ﺷﮑﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ ﻧﻴﺰ
ﮔﺮﺩﺩ، ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻧﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺸﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ،
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺗﻰ ﻫﻢ
ﺳﻄﺢ ﻓﮑﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻤﮕﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻓﻬﻤﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺍﺻﻴﻞ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺼﻄﻔﻰ ﺣﻮﺽ
ﮐﻮثر ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﻋﺼﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ. ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺸﺮﻁ
ﻭ ﺷﺮﻭﻁ ﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺏ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻣﺤمد
ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻣﻤﮑﻦ،
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﺎﺑﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ،
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﻨﺎﺏ
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮ ﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﺻﻞ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺯ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻬﺎﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻋﺎﺭﻑ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺩﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﻭﮐﺴﺐ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ(ﺍﺳﻢ
ﺍﻋﻈﻢ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﻣﺤﮑﻢ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﻣﺤﮑﻢ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻔﺒﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻓﻬﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ، ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. که
ﻈﻬﻮﺭﺵ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ، ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ، ﺑﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ، ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺘﻔﺎﻭﺕﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﮐﻢ
ﻳﺎ ﺯﻳﺎﺩ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺴﻴﺎﮊﺭ ﻣﻬﻢ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺗﻔﺎﻭﺕ، ﺑﺎﻫﻢ
ﻓﺮﻕ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﻧﻴﺰﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ، ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﺩﺭﻙ
ﻳﺎ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺍﺭﺷﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻳﻦﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ، ﻫﻢ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ، ﻭ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﻭ ﺩﺭ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻠﻖ، ﺩﺭ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﺭﻫﺒﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﺍﺻﻞ
ﮐﺎﻣﻠﺪﺭ ﺍﻳﻦ
ﺯﻣﺎن ﺒﻮﺩﻩ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺭﺟﻌﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ، ﻫﻢ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭﻫﻢ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩ، ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﮐﻤﺘﺮ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻤﺘﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ(ﻃﻰّ
ﺍﻟﺄﺭﺽ)ﻭ(ﻃﻰّ
ﺍﻟﻌﺼﺮ)ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻳﺎﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﺎﺩﻯ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﺩﺭ
ﻟﺎﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﻟﺎﺯﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ.
ﭘس ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﮐﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺣﺎﻝ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ، ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﻚ ﻓﺮﺩ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺣﺎﻝ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺵ،
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺎﻣﻞ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺖ ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻧﻔس
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻴﺐ ﺍﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﻣﺎ
که ﺴﻠﻮکی
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﺸﺮی اﺳﺖ.

ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺤث
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﻭ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﺮﺭﺳﻰ، ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺗﺼﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺍﮐثرﻳﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس ﺻﺎﺣﺒﺸﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﺍﺣﺴﺎس ﺣﻮﺍس
ﺟﺴﻢ ﺍﺯ
ﺍﺷﻴﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ، ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻋﻠﻢ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺍﺻﻴﻞ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻳﻚ
ﻃﺮﺡ ﻋﻠﻤﻰﺍﺯ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻤﻌﺮفه
ﻮﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻢ ﻓﮑﺮ
ﻭﺷﻨﺎﺧت
ﺬﺍﺗﻴّﺎت ﺬﻫن
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻭﻝ
ﺑﺘﺠﺮﻳﺪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺎﺋﻞ ﮔﺮﺩﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺒﺮﺳﻰ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻧﻔسﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻣثلاﻣﻘﺪﻣﻪ
ﮐﺘﺎﺏ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ، ﻣﺮﺣﻮﻡ
ﻟﺎﻫﻴﺠﻰ، ﻃﺮﺡ
ﻳﻚ ﺑﺤث
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﻳﻚ
ﺩﻳﺪﻡ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺒﺤث ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺿﻤﻦ ﻳﻚ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺟﺎﻣﻊ ﺗﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ
ﺑﻴﺎﻥ ﮔﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ
ﻃﺮﺡ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺧﻮﺩ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺖ ﺗﺠﺮﺑﻰ، ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺸﺎﻫﺪﺍﺕ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺑﺮﺍﺳﺎس ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻭ ﻓﺮﺿﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺷﺨص
ﻤﺤﻘﻖ، ﻭ ﺑﺎ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻓﻦ
ﺗﺨﺼﺼﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺤﺮﻳﺮ
ﺑﺸﻮﺩ ﻳﺎ
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ، ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻬﻴﻪ ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻃﺮﺣﻬﺎ ﺩﺭ
ﻧﺰﺩ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،
ﺣﺘﻰ ﺑﺸﮑﻞ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻗﺎﻃﻊ ﻓﻠﺴﻔﻰ،
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻭ
ﻳﺎ
ﺣﺘﻰﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﮔﺮﻭﻩ
ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺯ ﺣﻖ
ﻣﻨﺤﺮﻑ، ﻭ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺵ ﻭ ﻣﻠّﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﻊ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﮑﺮﺩﻩ، ﻭ
ﻋﺎﺭﻑ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮕﺮﺩﻳﺪﻩ، ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻌﺎﺭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺮﻑ ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﭘﺎﻯ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﻭ
ﺍﻣثال ﻋﻠﻰّ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻋﻠﻰّ ﺑﺎ
ﻟﻌﺎﺏ ﺩﻫﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪ، ﺻﺎﺣﺐ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺏ
ﻋﻠﻢ، ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺑﺎﺑﻰ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺎﺏ ﺩﻳﮕﺮ ﮔﺸﻮﺩﻩ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﮔﻰ
ﻟﻌﺎﺏ ﺩﻫﺎﻥ
ﺍﺳﺘﺎﺩ، ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺑﺎ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﺭﻑ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﭘﺎﻯ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﻨﺰﻳﻞ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻬﺘﺮ، ﻭ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﮔﻮﻳﺎ
ﺗﺮ ﻤﺒﻮﻟﻴﻚ، ﻭﻭﺳﻌﺖ
ﺗﺨﺼﺼﻰ ﺍﺯ
ﻋﻠﻮﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﻋﻠﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ ﻃﺐ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻗﻄﻌﺎ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﭘﺮ
ﻣﺪﻋﺎ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻭﮐﻤﻚ
ﻧﻴﺰ ﺑﺘﻨﺰﻳﻞ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﻫﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﻨﺰﻳﻞ، ﻭ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻢ ﻋﺎﻟﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﺗﺎ
ﻃﺮﺡ ﻳﻚ ﻋﻠﻢ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ
ﻧﺴﺒﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﻭ
ﻇﻬﻮﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﺰﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ، ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﺎﺧﻮﺩﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎﺍﺯﺣﺎﻝﺧﻮﺩ.

ﻣﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺩﻳﻦ ﻗﺸﺮﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﺧﺪﺍ، ﺑﺘﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺁﻥ ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﺪﻋﻰ
ﻭﺻﻮﻝ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫم ﺒﺎﺷﺪ، ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻈﺮ و
ﺑﺮﺃﻯ ﻣﺘﻬﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﮑﺴﺐ ﻋﻠﻢ
ﻣُﺮﺩﻩ، ﻭ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺑﺎﺭث ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﻭ
ﺑﺎ ﺧﻮﺵ ﺑﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻰ، ﺍﮐﺘﻔﺎﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﺒﺤﻮﻯ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺣﺮﺍﻡ
ﺍﺯ ﻣﻴّﺖ
ﭘﻮﺳﻴﺪه
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺣﺘﻰ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺮﺃﻯ ﺧﻮﺩ، ﻭﺑﺸﮑﻞ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺎﺿﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻫﻢ
ﭘﻴﺮﺍﻣﻮﻥ ﺍﻭ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺑﮑﺮ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎن ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻋﻠﻢ
ﮐﺴﺒﻰ ﻓﻌﻠﻰ، ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﻓﻞ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ، ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺣﺠﺎﺏ
ﺍﻋﻈﻢ ﻭﻣﺎﻧﻊ
ﺳﻠﻮﻙ ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﺤﻘﻖ، ﻭ
ﺑﺎﻋث
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﮔﺮﻭﻩ
ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻢ ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﻓﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺧﻮﺩ ﺣﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻫﻢ ﻣﺎﻧﻊ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻮﻡ ﮐﺴﺒﻰ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﭘﺎﻙ
ﻭ ﺻﺤﻴﺢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﺍﺯ
ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﮐﺴﺐ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻓﻮﺭﺍ
ﻭ ﺳﺨﺖ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻪ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔس ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺭﻙ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ، ﻭ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﻀﻠﺎﻟت ﻮ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻔس ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺠﺎﻯ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻢ ﺩﻳﻦ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻣؤﻣﻦ
ﺑﺘﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻦ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ، ﻭ
ﺑﺎ ﺍﺷﺪّ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺟﺰﺋﻰ ﺳﺮﻫﻢ
ﺑﻨﺪﻯ، ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ
ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﻫﻢ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻣُﺮﺩﻩ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻔس ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻔس ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺴﻘﻮﻁ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻰ
ﮐﺸﺎﻧﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻘﺮّﺏ ﺧﺪﺍ. ﻣﺬﻫﺐ
ﺑﺎﺯﻳﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ،
ﻭ ﻣﮑﺘﺐ ﺳﺎﺯﻯ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣؤﺳﺴﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭ ﻳﺎ ﮐﺞ ﻓﻬﻤﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﺍﻍ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺧﻮﻳﺶ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺑﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﺐ
ﻋﻠﻮﻡ ﻏﻠﻂ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﺑﺎﻃﻞ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻣﻨﻄﻖ. ﮐﻪ
ﻣﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺎس ﮐﺴﺐ
ﻋﻠﻢ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺸﻴّﻊ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻮﻡ ﺑﺎﻃﻞ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ، ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺁﻥ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ، ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯﺍﻟﻬﻰ،
ﻧﻴﺰﻫﻢﮐﻤﺘﺮﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.

ﻋﻠﻮﻡ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻫﻢ
ﻣﻔﻴﺪ ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻴﺐ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻋﺎﻟﻢ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺳﻮﺩ ﻭ ﭘﻮﻝ
ﺑﺠﻮﻳﺪ، ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭ ﺷﺮﻭﻉ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﻟﻢ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺘّﻘﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ، ﻭ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﺪ، ﺑﺎﻳﻦ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﮐﻪ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺗﺨﺼﺺ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ، ﺑﺎﻋث
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻏﻀﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻣؤﻣﻨﻰ
ﺍﻭﻝ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﺷﺪ، ﻭ
ﺳﭙس ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ، ﻗﻄﻌﺎ
ﮐﺎﺭﺵ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﭘﻮﻝ
ﺳﺎﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ، ﻭ ﺑﻔﮑﺮ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻭﻝ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺎﺭﻑ
ئﺷﺪ ﺑﻌﺪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺗﺠﺮﺑﻰ،
ﻭﻳﺎﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻮ
ﻳﺎﺭﺟﻞ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻭ
ﻣﺤﻘﻖ ﻣﻨﻄﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﺪ ۱ -
ﺗﺼﻮﺭ ﺣﺴّﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﺪﻥ
۲ - ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻠّﻰ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﺪﻥ
ﮐﻠّﻰ ﺷﻴئ، ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﺷﻴئ ۳-
ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺗﺨﻴﻠﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻧﻔس ﺍﺳﺖ
۴- ﺗﺼﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ.

۵-
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻨﺰﻳﻠﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﺩﺭ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ، ﻫﺎ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺘﻮﺿﻴﺤﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﺑﺤث ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺮ
ﮔﺮﺩﻳﻢ، ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪﻥ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﻳﻚﻓﺮﺩ
ﮔﺮﺩﺩ، ﺑﺎﺯ
ﺗﺼﻮﺭ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﺁﻥ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻋﻤﻞ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺤظه اﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻓﺮﺩ، ﺍﺯﻳﻚ
ﺗﺼﻮﺭ ﺣﺴّﻰ ﻭ
ﺟﺰﺋﻰ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﺷﻴئِی ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻠّﻰ ﺫﻫﻨﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﮐﻠّﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ ﻓﺮﺩﻯ،
ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻳﻢ، ﻓﻮﺭﺍ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕﺟﺰﺋﻰ،
ﻭ ﺣﺴﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ. ﺍﻭﻝ
ﻳﻚ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻓﻮﺭﻯ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﺗﺎ
ﺫﻫﻦ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻋﻤﻞ ﺑﻄﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻭ ﻗﻄﻌﺎ
ﻧﺎﺭﺳﺎﻯ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺤﻴﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﻧﭙﺎﺷﻴﺪﻥ
ﺑﮑﺎﺭﺵ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ، ﻭ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﮐﻮﺭ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﻧﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻫﺎ، ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻋﺪﻡ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻳﻚ
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺭ
ﻗﺎﻟﺐ ﺑﺮﺭﺳﻰ،
ﻭ ﻗﻴﺎس ﺑﺎ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻠّﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﻠﻂ ﺍﻣﻮﺭ ﻭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ
ﺍﺑﻬﺎﻡ، ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﻋَﺒَث ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺤﺘﻮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﻭﺭﺍ ﻫﻢ ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﮑﺮ
ﻭﺗﻔﮑّﺮﻯ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺭﺍ، ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﻠﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎ
ﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻏﻠﻂ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﮐﻨﺪ، ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺮﺣله اﻯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﺭ ﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﮔﻴﺠﻰ ﻭ ﻋﺪﻡ ﻓﻬﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺮﮒ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺟﻨﻮﻥ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻝ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ، ﮐﻪ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺍﺻﻮﻟﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻄﺒﻴﻖﺩﻫﻨﺪ،
ﺑﺪﺍﻥﺩﻭﭼﺎﺭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﻫﺮﮐسﺩﺭﺳﻄﺢﺧﻮﺩ.

ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺗﺼﻮﺭ
ﺟﺰﺋﻰ، ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻳﻚ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ، ﻳﻚ
ﻋﻤﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ
ﺑﺸﺮﺍﺳﺖ. نه
اﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ. ﺑﻌﺪﺍ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭﺗﻨﻈﻴﻢ ﻭ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺫﻫﻦ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻣﺪﺗﻰ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻭﻣﻮﻗّﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻟﺤﻈﻪ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺷﺨﺺ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻭ ﺍﺳﻴﺮ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎ
ﻭﻧﺘﺎﻳﺠﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ، ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻊ، ﻭ
ﺁﻥ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ، ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺃﺑﺪﻳّت
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎ
ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻟﺰﺍﻣﺎً
ﺍﺳﻴﺮ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺟﻬﺎﻯ
ﻏﻠﻂ، ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﺑﺎﻃﻞ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻣﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ(ﻋﺎﺭﻑ
ﺑﺎﻟﻠﻪ)ﺑﺸﮑﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺎﺭﻑ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻟﻔﻈﻰ ﻭﻭﻫﻤﻰ،
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻫﻢ ﻧﺒﺮﺩﻩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻤﭙﺎﺷﻰ ﻭ
ﮐﺸﺶ ﻫﺎﻯ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺩﺍﺭﺩ
ﺻﺎﺣﺒﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﻭ
ﺳﻘﻮﻃﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﻋﻠﻢ ﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻢ
ﺍﺳﺖ، ﺑﮑﺪﺍﻡ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻳﻬﺎﻯ
ﮐﺸﻨﺪﻩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺗﻠﺦ
ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﻟﻎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻫﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻳﻦ
ﻋﻠّﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍ
دﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻤﺎﺯﮐﻰﻫﻢﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪﮐﻪﺧﻮﺩﺭﺍﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻫﺎﻧﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﻃﻔﻞ ﻫﻢ ﺑﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭﺵ
ﻏﻠﻂ، ﺩﺍﺭﺩ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﻠﻮﻍ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺩﺭﺳﺖ
ﺧﺪﺍ ﻇﻬﻮﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﭙﻴﺮ ﺭه ﺮﻓته
اﻯ ﻣﺘﺼﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻥ
ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ، ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﮐﻠّﻰ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ، ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺸﮑﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺻﻄﺎﺡ ﻧﻔس ﺭﺍ
ﺑﮑﺸﺪ. ﺣﺎﻝ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻴﺶ،
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭ ﻓﻨﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ، ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺗﺶ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺎﺹ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺎﻟﻰ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺍﻋﻈﻢ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺍﺷت
اﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺫﻫﻦ ﺍﻳﻦ
ﺷﺨص اﺻلی ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺳﻠﺴله
هاﻯ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻴﺮ ﺑﺎ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺘﺎﻳﺢ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﮕﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻌﺠّﺐ،
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﺑﺎﻃﻞ،
ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﮐﻠّﻰ ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ
ﻫﺮ ﺷﮑﻞ ﺑﺎﺯﻯ نفس
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﻧﻔس ﻭﺫﻫﻦ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺮﻑ
ﺑﻠﻮﻍ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ، ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﮐﻠﻴّﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﺣﺴّﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﺪ، ﻳﺎ
ﭼﻮﻥ ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻓﻮﺭﻯ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺷﻴاء ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺳﺮﺑﻠﻄﻒ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺼﺪ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻭﺩﺭﻣﺮﮒ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﻴﻔﺘﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ، ﻭﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﻮﻗّﻊ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﮐﻠّﻰ،
ﻭ ﺩﺭﻙ ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺟﻮﺋﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺷﺘﻐﺎﻝ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ
ﺑﺎﺯﻯ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻭ ﭘﻰ
ﮔﻴﺮﻳﻬﺎﻯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳّﻮﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ، ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺍﻝ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻭ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﻯ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ. ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ، ﻭ
ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﻋﺪﻡ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺭﻓﺘﻦ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ(ﻟﻤﻦ ﺧﺎف
ﻤﻘﺎﻡ ﺭﺑّﻪ
ﺟﻨّﺘﺎﻥ ﻭﻣﻦ
ﺩﻭﻧﻬما
ﺠﻨّﺘﺎﻥ) ﮔﻔته
ﺸﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺤﺴﺎﺏ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ
که ﻴﮑﻰ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﺭﻩ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّت
هستند. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺷﺪﻩ. ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺍﺏ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﺐ ﺳﻴﺎﺣﺘﻰ
ﻭﮔﺮﺩﺵ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻤﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﺎﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ، ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺳﻪ
ﺭﻭﺯﻩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻃﻔﻞ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ، ﺩﻭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺣﺠﻢ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ، ﻭ
ﺑﺮﻧﮓ ﺷﻴﺮ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺟﺎﻟﺒﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ، ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺣﻮﺭﻳﻪ ﻫﺎﺋﻰ،
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻳﻚ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻧﻮﻋﻰ،
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻫﻢ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻭ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﺸﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻴﻢ
(ﺍﻧﺴﺎﻥ) ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﺍﺧﻞ ﺫﻫﻦ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺰﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﺯﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻴﻢ. ﺁﻧﻮﻗﺖ
ﻣﻌﻨﻰ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﭘس ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ، ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﮐﻠّﻰ، ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﮑﻨﻴﻢ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ. ﻣثلا
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﻐﺎﻳﺮ ﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ،
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣثلا ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺷﺖ ﺗﺮ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻴﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺪﻩ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ 300 ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ، ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ، ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﮐﻤﻰ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻴﻢ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺑﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺑﺎﻫﻢ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺎﻝ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻴﭻ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﭻ ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺭﺍ، ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺨﺘﺼﺮ ﻭ
ﻣﺒﻬﻢ، ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮ ﺑﻮﺍﺻﻞ
ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﺎﺹ ﺑﻮﺍﺻﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍی
اﻭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺳﻨﺠﺶ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭﻭﺣﻰ ﻭ ﺣﺪس
ﻫﺎﻯ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ، ﻧﻤﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻊ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ، ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺑﺎ
ﺳﻨﺠﺶ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺸﺮ، ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻧﻮ
ﺁﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﻋﺠﻴﺐ
ﻧﻤﻮﺩﻩ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﭘس
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ
ﻋﻤﻞ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﮐﺮﺩﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴم ﺒﺎﻫﻢ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﺍﻟﻬﺎﻡ)ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﻓﻨﻮﻥ،
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﻠﺴفه
اﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ ﻏﻠﻂ
ﺭﺍ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻨﺪ. ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ، ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺑﺘﺼﻮﺭ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻭﺭﺍﻳﮕﺎﻥ
ﻫﺴﺘﮑﻪ
ﺁﻟﻮﺩه ﺒﻨﻔس
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺤﮑﻤﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﻡ
ﺍﻭﻝ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺁﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺎﺯﻯ نفس ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﻭ ﻧﻔﻊ ﺟﻮﺋﻰ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﻳﺎﺑﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻣﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻀلاﻟﺖ
ﻭﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﺍﻭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ
ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺳﺎﺯ، ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻔس ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس، ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﺪ، ﻭ ﻣﺎ
ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﭘﻴﺮ ﺭﻫﻨﻤﺎ، ﻭﻣﻌﻠﻢ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﻙ، ﻧﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭﻣﺠﺘﻬﺪ، ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻥ، ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﻫﻢ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻧﺒﺮﺩ، ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﻳﮕﺮ،
ﺍﮔﺮ ﻳﻚﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ، ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺰﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﺑﻨﺎﻡ
ﻧﻮﻉ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪه
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻃﺒﻖ
ﻣثاﻝ ﺃﻫل
کلاﻡ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻧﺮﺍ(ﻓﺼﻞ
ﻗﺮﻳﺐ)ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺻﻔﺖ
ﻧﺎﻃﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺘﻔﺮقه اﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺁﻧﺮﺍ(ﺟﻨس)ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻌﻀﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺁﻧﺮﺍ(ﻓﺼﻞ
ﺑﻌﻴﺪ)ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺣﺴﺎس ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖﺍﻧﺴﺎﻥ.
ﻭ ﺟﻨس ﻧﻴﺰ
ﻗﺮﻳﺐ ﻭ ﺑﻌﻴﺪ
ﻣﻰ ﺷﻮﺩ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻤﻮ ﺟﺴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺷﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺠﻨس ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﻨﺴﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ (ﺟﻨس
عاﻟﻰ)ﻭ ﺟﻨس
ﺍﻟﺄﺟﻨﺎس
ﮔﻮﻳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ ﺩﺭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻳﻦ
ﺟﻨس ﺁﻧﺮﺍ(ﺟﻨس
ﺳﺎﻓﻞ) ﮔﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻭ ﻳﻚ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﺍﻳﺪﻩ
ﮐﻠّﻰ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﺎ ﺑﻌﺾ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺷته
ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻧﺮﺍ
(ﺫﺍﺗﻰ)
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻭﺍﺣﺪ ﺑﺎﺷﺪ(ﻋﺮﺽ
ﺧﺎﺹ)ﻭ ﺍلاّ
(ﻋﺮﺽ ﻋﺎﻡ) ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺿﺎﺣﻚ ﻭ ﻣﺎﺷﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﺩﺭ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﺎﺭﺍﮔﺮﺍﻑ
ﺑﺎﻟﺎ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﻚ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻣﺤﺎﻝﺍﺳﺖ، ﻭﻣﺴﺎﻣﺤﻪ
ﻫﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻋث ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﺫﻫﻦ
ﺩﺭﺗﺨﻴّﻞ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺗﺪﺍﻋﻴﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻳﻚ ﺍﻳﺪﻩ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺎﻣﻞ ﺷﺎﻫﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺍﻟﮕﻮﺋﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺻﻔﺎﺕ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺰﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻬﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﺎﺕ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ
آﻥ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ، ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ(ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﺎﻣﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺣَس ﻭ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻗﺎﺑﻞ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﺳﺮ ﻭ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺑﺎ(ﮐﻠّﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ)ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﮐﻪ
ﺑﺘﺼﻮﺭﺍﺕ(ﮐﻠّﻰﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﺳﺮ
ﻭﮐﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺳﻨﺠﺶ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﺑﺎﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻧﻰ، ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﻣﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻣﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻓﺮﺩ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﺯﻧﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺰﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ
ﮐﻠمه اﻯ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺩ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺧﻮﺩ(ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻣّﺘﻰ)ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺣﻘﻴﻘﻰ، ﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺪﻭﻥ
ﮐثرﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺩﻯ ﺷﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺎﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻥ ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺷﺨﺺ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ (ﻓﺮﺩ
ﻧﻮﻉ) ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﻪ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩﺵ،
ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻡ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ
ﻓﻌﻠﺎ ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻟﻰ(ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻴﺰ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﺮﺍﺩﺵ ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﺴﻨﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪه
اﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻡ ﻣﻬﺪﻯ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻄﻮﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ. ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺣﻘﻴﻘﻰ، ﻳﺎ
ﻓﺮﺩﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ، ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻔﺮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢﻭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮐﺮﻡ، ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﭘﺮﺩﻩ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﻇﻠﻤﺖ، ﺑﻴﻦ
ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺿﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ، ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﺑﺎ
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ، ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﺯﻝ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻳﺎﺑﺪ،
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻫﺮ
ﺻﻔﺘﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ، ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺧﺪﺍﻯ ﻓﺮﺩ
ﻫﺴﺖ. ﻭﭼﻮﻥ ﻣﻦ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ، ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﮐثرﺗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ
ﺧﻠﻖ ﻧﮑﺮﺩﻩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺯ
ﻭﻳﺮﻭﺳﻬﺎ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺁﻥ، ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ، ﻫﻤﻪ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻴﺰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺩﻭﻣﻰ ﻣثل
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻭ ﺗﻮﺍﻟﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ، ﻭ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺻﻔت
ﺠﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮی
ﺪﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭبّ
النوﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﻤﻊ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻇﻬﻮﺭﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻃﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ، ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻇﻬﻮﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺷﺨﺼﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻇﻬﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﺻﻮﻟﺎ(ﻧﻮﻉ
ﺣﻘﻴﻘﻰ)ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﺮ
ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭼﻨﺎﻥ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ، ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﻓﺎﺻﻞ
ﮐﺸﻴﺪﻥ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺫﻫﻨﺎً
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻫﺎ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺫﻫﻨﺎً
ﻓﺮﺽ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ، ﻭ ﻫﺮ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﭼﻪ
ﺭﺍﺑطه اﻯ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻦ ﻣﻨﮑﺮ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻫﺎ
ﺑﺸﻮﻡ، ﻣﻨﮑﺮ
ﻣﺮﺍﺗب
اﺟﺮﺍﺋی اﺯ
ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪﺵ
ﻧﻴﺴتیم. ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣثلا
ﻭﻳﺮﻭس، ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﺗﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺟﻠﻮ ﺑﺮﻭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺡ، ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻭﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ، ﻭﻟﻰ
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺍﻭ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺑﺪﻫﺪ
ﺟﻠﻮ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ، ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﺎﻡ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﮔﺬﺍﺭﺩه اﻳﻢ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﻚ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻤﻰ ﺷﻮﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻄﻠﺐ
ﺑﺎﻟﺎ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺻﻔﺎﺕ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﺻﻔﺘﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﺑﺼﻔﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪﺣﺎﻭﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻭﻥ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
(ﺻﻔﺖ
ﺍﻟﺼﻔﺎﺕ)ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻫﻢ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺗﺪﺍﺧﻠﻰ ﻭ
ﺗﻀﺎﻣﻨﻰ، ﻫﺮﺻﻔﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺟﺴﺘﻦ
ﻫﺮ ﺻﻔﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﺴﺘﻦ ﺻﻔﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻓﺮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﻣﺠﻤﻮعه اﻯ
ﻣﺤﺪﻭﺩ، ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﺴﺐ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﻰ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺁﻥ
ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺭﻩ ﺭﻓته
اﻯ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺷﺨﺺ
ﺗﻮﺑﻪ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﭼﻪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭﭼﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻧﻤﻮﺩ، ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺗﺼﺮﻑ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺤﻤﻞ
ﮐﻨﺪ، ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﺼﻮﻝ
(ﺑﺪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ) ﻓﺮﺩ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺻﻔﺖ
ﺍﻟﺼﻔﺎﺕ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢ ﺑﺮﺳﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﮐﻠّﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺘﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺍﺻﻞ
ﺗﺪﺭّﺝ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺪﺍﺭﺝ
ﺗﺸﮑﻴﮑﻰ، ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﺻﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻟﺤﻈﻪﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺍﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﺮﺩ،
ﻭ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻧﻈﺮﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺪﺭّﺝ ﺭﺍ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻃﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻳﻚ ﻃﻰ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻋﺠﻴب
ﺪﺭ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻﻞ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺻﺪﻫﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ،
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﻥ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻣُﺮﺩه اﻯ
ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ، ﺩﺭ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ
ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﻭ ﺍﺯ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ
ﻗﻠﺒﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻﻞ ﮐﻪ
ﻣُﺮﺩه اﻯ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻫﻢ
ﺳﻠﻮﮐﺎً ﻭ ﻫﻢ ﻣﻘﺎﻣﺎً
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺯﻧﺪه
ﺠﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪه اﺳﺖ. ﺗﺎﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی ﭽﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﻮﺿﻴﺤﻰ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻓﺼﻞ
ﻗﺮﻳﺐ، ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺻﻔﺘﻰ
ﺩﺭ ﻓﺮﺩ ﺟﺎﻣﻊ
ﺗﺮ ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻤثاﻝ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
والگوی ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ(ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ)ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﻳﺎ
ﻗﺮﻳﺐ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩﺵ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﻳﻚ ﻓﺼﻞ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭ ﻣﺎ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﺎً
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻭ ﺗﺸﮑﻴﮑﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺍﻳﻦ
ﺫﻫﻦ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺗﻌﺪﺍﺩﻯ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ، ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺎﻡ ﮔﺮﻭﻩ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻭﻧﻮﻉ ﻭ
ﺟﻨس ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺫﻫﻦ ﻣﺎ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺷﻠﻮﻏﻰ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺍﻏﺘﺸﺎﺵ
ﻓﮑﺮﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻣﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻳﻢ، ﺑﺪﺭﻙ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻮﻕ
ﻃﺎﻗﺖ ﺑﺸﺮ، ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺮبّ اﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﻭ ﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻧﻪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ
ﻣﮑﺮﺭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،
ﺍﮔﺮ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺭﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻫﺮﮐس
ﻧﻴﺰ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻧﺮﺳﻴﺪ، ﻭ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩ، ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺮﮒ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﮐﻔﺮ ﻭ ﺟﻬﻞ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻭ
ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﺠﺪﺩﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻃﻰ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺧﻴﻠﻰ ﺩﺭﺍﺯ، ﺩﻭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺑﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﻋﺼﻴﺎﻥ
ﮔﺮ ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺳﺪ،
ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻨﺒﻠﻰ
ﻭ ﺧﻄﺎ ﻭ ﻏﻔﻠﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﻧﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻰ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺎﺭ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﺷﺪﻩ، ﺍﻳﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ
ﻣﺴﺨﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﺪﺍﻡ ﭘﻮﺳﺖ
ﻋﻮﺽ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ، ﻭ
ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺟﻮﺭ وﺍﺟﻮﺭ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﺑﻔﮑﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﻔﺘﺪ، ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﻳﻚ ﺭﻩ
ﺭﻓته اﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻫﺪ، ﻭ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﮐﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺠﺎﻧﺐ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺍﻣﺮﻯ
ﺳﺎﺩﻩ.

ﻭ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺸﺘﺮﮐﻪ، ﮐﻪ
ﺟﻨس ﺭﺍﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻘﺺ ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺮبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺳﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻓﺼﻞ
ﻗﺮﻳﺐ ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻧﻘﺺ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻓﺮﺩ، ﻓﺎﺻله
اﺵ ﺑﺮبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻓﺎﺻله اﺵ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣثلا
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺍﺯ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﺼﻞ ﻗﺮﻳﺐ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺟﻨس اﺳﺖ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ
ﺳﻴﺎﻫﭙﻮﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋﻢ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻳﻦ
ﺳﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺟﻨس
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻧﻪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻗﺮﻳﺐ
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺑﻴﻦ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺮﺯ ﻣﺸﺨّﺺ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺖ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﻧﮋﺍﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻓﺼﻞ
ﻗﺮﻳﺒﻰ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﻨﺪ، ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻌﺪﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺖ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﺪﺗﺮ. ﭼﻪ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺘّﻘﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭ
ﺳﻔﻴﺪ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺑﺮﻧﮓ ﺷﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺳﻴﺎﻫﺎﻥ
ﺩﺭ (ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻋﻤﺎﻝ) ﺧﻮﺩ، ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺦ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺳﺮ
ﺑﺰﻳﺮ ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺖ، ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺳﻴﺎﻩ ﻭ
ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ، ﻭ
ﺣﺘّﻰ ﻗﻠّﺎﺩﻩ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﮕﺮﺩﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ ﺩﺭ
ﻃﻮﻳﻠﻪ ﻫﺎ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﻧﻴﺰ
ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺑﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺳﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺖ
ﺷﻮﻧﺪ، ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ، ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻓﺮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﻥ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﮔﺮﺩﻥ ﺑﻨﺪ ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﺭ ﺩﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﮐﻢ ﻋﻘﻠﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﭘس ﺷﺮﻁ ﻋﻘﻞ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﻤّﺘﻰ ﮐﺮﺩﻩ،
ﺩﻝ ﺍﺯ ﻟﺬﺍﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﮑﻨﻴﻢ، ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻓﺴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺍﻓﺴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﺪﻫﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺨﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺟﻨس
ﺳﺎﻓﻞ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﻣثلا
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ ﻭ
ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻧﻤﺎ ﺩﺭ
ﻗﺒﺎﻳﻞ
ﻭﺟﻨﮕﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ، ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. (ﻋَﺮَﺽ
ﻋﺎﻡ) ﻧﻴﺰ
ﺻﻔﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﻏﻴﺮ ﺟﻮﻫﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ(ﻣﺎﺷﻰ)ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﻭﻫﺮ
ﺻﻔﺖ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻋﺮﺽ ﻓﺮﺩ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻟﻰ ﺫﻫﻨﺎً ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻋﺮﺽ ﻋﺎﻡ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻭ ﺻﻔﺘﻰ ﻭﻋﺮﺽ
ﺧﺎﺹ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻫﺮ
ﻏﻴﺮ ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍﺻﻴﻞ
ﻋﺮﺽ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻃﺒقه
ﺒﻨﺪﻯ ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺑﺸﮑﻞ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺑﺸﮑﻞ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ،
که ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺻﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺰ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺽ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺄثیرﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻧﺸﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺷﺪﻩ،
ﻭﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﻭ
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﻣﻌﻨﻰ (ﻭﺍﺟﺐ
ﺷﺪﻥ
ﺑﻬﺸﺖ)ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﻭ(ﺣﺮﺍﻡ ﺷﺪﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ. ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺟﻨس ﺍﻟﺄﺟﻨﺎس
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻡ، ﺑﺠﺎﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺎﻡ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻭ ﺍﺯ ﺫﺭﻳّﻪ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺷﺪه
اﻧﺪ، ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﻭ
ﻏﻠﺒﻪ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺳﻴﺎﻫﺎﻥ ﻧﻴﻢ
ﮐﺮﻩ ﺷﻤﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﺯﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺟﺰﻳﺮﻩ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ ﻭ
ﺩﺭﻧﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﻧﺒﻮﺩ، ﻫﻴﭻ
ﺳﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺘﻰ
ﻫﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻳﻢ. ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪه
اﻯ، ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮐﻪ
ﺯﺍﻳﻞ ﺷﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﺪ. ﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﺳﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺧﻮﺭﻧﺪ،
ﻭ ﻫﻢ ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺧﻮﺭﻧﺪ ﻭ
ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ. ﻫﺮﮐس
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺴﺖ، ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ ﭼﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻢ. ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﻭﻟﻰ
ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ، ﻭ ﺑﺎ
ﭼﻪ
ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﺋﻰ، ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻣﺴﺎﺭﺍ ﻭ
ﻣﺴﺦ ﻫﺎ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ.
ﭘس ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻭ
ﺩﻭﺳﺖ ﻋﺰﻳﺰﻡ
ﻭ ﺭﻓﻴﻖ ﺷﻔﻴﻖ،
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺏ.

M024

ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ

أﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻗﺸﺮﻯ، ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ،
ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺭﺍ، ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﺩﻳﻨﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ، ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﻟﺎﺋﻠﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﮐﻪ
ﺍﺭﺍٴﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﺑﺸﮑﻞ
ﺍﻭﻝ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻗﻴﺎس
ﺍﺳﺘثناﺋی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺩﻭﻯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻋﻠﻢ
ﻣﻨﻄﻖ ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﺍﻟﺄﻧﺘﺎﺝ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺍﺭائه
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺭﺯ ﺷﻰ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﻰ ﭘﺎﻳﻪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺟﺴﺘﻦ ﻏﻴﺮ ﻣﻤﮑﻦ، ﻭ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺑﺂﻥ ﻏﻴﺮ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ، ﭼﻮﻥ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ، ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ، ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ (ﺩﻳﻦ
ﺣﻨﻴﻒ) ﻗﺪﻳﻢ، ﻳﺎ
ﺭﻭﺵ سلوکی
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﭼﻪ ﺁﻥ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭ ﭼﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ،
و ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻠﻤﻰ،
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ (ﻣﻦ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩﻯ)
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻣﻊ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻗﺎﺩﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
برﺳﺎﻧﻨﺪ. که
ﺘﻨﻬﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ هدف
و ﻋﻠّﺖ ﭘﻴﺪﺍﻳش
او ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﭘس ﺣﺘﻰ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﮐﺎﺭﮔﺸﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﻗﺎﻧﻊ
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﻭﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻫﺮگونه
تصوّر (ﺍﻟﺰﺍﻡ
ﻣﻨﻄﻘﻰ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ
ﺁﻥ حدّ ﺩﺭﻙ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺟﺪﺍﻥ، ﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺳﺖ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﺎ، ﺍﻣﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺨﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻣﺮﮒ،
ﻭبا ﺣﺬﻑ
ﻣﻘﺎﻡ بشری
ﻓﻌﻠﻰ، ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺟﺴﺘﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﻌﺪﻯ برتر ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﺗّﺨﺎﺫ ﮐﺮﺩ،
ﺗﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺳت
بدﻫﺪ. ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﻭﺵ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺗّﺨﺎﺫ
ﻧﻤﻮﺩ، ﻧﻪ
ﻫﺮﺭﻭﺵﻣﻦﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎی
دینی قشری. ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯسلوکی
ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺪﻳﻢﺗﺮ. وﺍﮔﺮﻣﻨﻄﻘﻴّﻮﻥﺍﺳﻠﺎﻣﻰﻫﻢﮔﻔته
اﻧﺪ، ﮐﻪ مثلا
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺭﺳﺖ
میﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭ ﻳﻚﺭﻭﺵ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ، ﻣﻊ ﺫﻟﻚ
همه آنها
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴت ﻤﮕﺮ ﺗﺎ ﺁﻥﺣﺪّ
ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ
ﻗﺎﻧﻊ ﺑﻠﺰﻭﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﮔﺸﻮﺩﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ، ﻳﺎ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮعاﻟﻢ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﺪ، ﺑﻨﻈﺮ ﺃﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡقشری ﺩﻭ
ﻗﺴﻢ ﺍﺳﺖ. ﻳﮑﻰ (ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ
ﻋِﻠﻤﻰ)ﮐﻪ به
ﺷﮑﻞ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺭﺍﺳﺦ ﺩﺭ
ﺁﻣﺪﻩ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻳﺎ(ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ
ﻋَﻤﻠﻰ)ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ
ﺣﺮﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﮕﺮﻭه ﻫﺎﻯ
ﺻﻮﻓیه ﺪﺍﺭﺩ. ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ، ﺧﻮﺩ
ﺑﺤث ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻣﺼﻴﺒﺖ ﻭ
ﻭﺍﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻭﺣﺘی
ﻤﺪّﻋﻴﺎﻥ
ﺩﻳﺎﻧﺖ، ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺠﻤﻮعه ﺣﺮﻓﻬﺎ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﺭﺍﻩ ﻋﻤل
اﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﻋﻤﻞ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس، ﻭ ﺟﺴﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻣﺮﺍﺗﺐتجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻣﺮ واجب ﺑﺮﺍﻯ
نوع ﺑﺸﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭ ﻋﻔﻮ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ.

ﺍﻣﺎ
ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ، ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺍﻫﻞ ﺍﺻﻮﻝ
ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺩﻥ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﺑﺮﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
وأنبیا ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﺎ ﺍﻳﻦ
ﺣﺪّ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﻭﺣق
هستند، ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺑﻌﻤﻞ
ﺑﻴﻨﺠﺎﻣﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺷﺨﺺ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻃﻠﺴﻤﻰ
ﻋﻠﻴﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ. ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺁﻣﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﺻﺪﻕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﺣﻖﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﻰﻧﺴﺒﺖﺑﺴﻄﻮﺡﺑﺮﺗﺮﺧﻮﺩﻧﺎﺣﻖﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰﻭﻓﻠﺴﻔﻪﺑﺎﻓﻰﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻳﻚ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻬﻤﺘﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺤﻖ ﻧﻴﺰ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ ﺁﺧﺮ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺑﺰﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎ
ﻗﺒﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺤﻖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭﻣﻨﻄﻘﻴّﻮﻥ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻋﻘﻠﻰ،
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭﻫﻨﻮﺯ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﻳش
هستند. ﮔﺮچه
ﺤﺘﻰ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻟﺼﻠﺎﺡ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﺎﺹ، ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﺻﺤﺒﺖﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻘﺎﺋﻢ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓته اﻧﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺻﺤﻴﺤﻰ ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﮔﺮﺩﺩ،
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺁﻥ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻬﺎ ﻭﮐﺸﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻓﻬﺎ
ﺍﺯ ﮔﻮﺷﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﮔﻮﺵ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﺒﺮﻯ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ، ﺍﻟﺰﺍﻡ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﻭ ﺑﻌﻠﺎﻭﻩ
ﺩﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. که ﻣﺎ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﺟﺒﺮﺍً
ﻭ ﺿﺮﻭﺭﺗﺎً ﻭ
ﺍﻟﺰﺍﻣﺎً ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺵﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭ ﻣﻴﻞ
ﻭﻫﻮس ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﺁﻧﻮﻗﺖ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ
ﺣﺘﻰ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﻣﻌﮑﻮس ﺍﻣﺮﻯ
ﺭﺍ ثاﺑﺖ
ﻭﻣﺴﺘﺪﻝ ﺑﻨﻤﺎﻳﺎﻧﺪ.
ﺑﺪ ﻧﻴﺴﺖ ﺫﮐﺮ
ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ
ﻭﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭﻳﻚ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﺎﺹ ﭘﻴﺮﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻣﺘﺼﻮﻓﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺤﻖ ﻭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭ مأموریّت
الهی را ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺩﻡ
ﺑﺪﻡ ﻭ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، بطاﻟﺒﻴﻦ
ﺣﻖ ﺑﺎ ﻋﻤﻞ
سلوکی
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻫﺮ ﻣﺘﺪﻳّﻦ
ﻗﺸﺮﻯ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﻣﻠّﺎﻯ
ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﻮﺍﻧﺪه اﻯ
ﮐﻪ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ بناحق
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻪ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺷﺪﻩ، ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﺪﻡ
ﮐماﻝ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺣﻖ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ ﻭ
ﻋﺎﻣّﻰ ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﻟﻄمه اﻯ
ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻳﻦ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻧﻤﻰﺯﻧﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺼﺪﻳﻘﺎﺕ ﻭ
ﻗﻀﺎﻳﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺤﺘﺎﺝ
ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ
ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ ﻭﻳﮋه
اﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﮑﻰ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ (ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻋﻤﻞ)، ﻭ ﻳﮑﻰ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻣﺪﻩ (ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻋﻤﻞ) ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺮﻭﻉ
ﻋﻤﻠﻰ، ﻣﺠﻤﻮعه
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﺤﻘﻖ ﻋﻤﻞ ﻫﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﻤﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳت
ﻮ ﻧﻪ برای ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﮐﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎ، ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻫﺮ ﻣﻄﻠﺐ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﮐﻠّﻰ
ﻭﺟﺰﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﺭﻙ
ﻋﻤﻞﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻋﻤﻞ
ﻭﺣﺼﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺁﻥ، ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎنی ﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻇﺎﻫﺮ
ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰ، ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺎﺯﻯ
ﺑﺎ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻣﺘﻐﻴّﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺳﺒﻚ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻧﻮﻉ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻋﻤﻞ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺟﺰﻣﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﻌﻄﺎﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘﻴﺮ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﻳﺎ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ، ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، که
ﻤﻘﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﭼﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺭﻧﮓ ﻭ ﺑﻮﺋﻰ
ﺧﺎﺹ ﺩﺭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺭﺯﺵ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪﻯ ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻋﻤﻞ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻋﻤﻮﻣﺎ ﺟﺰﻣﻰ
ﻭ ﻳﻚ
ﺩﻧﺪﻩﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻧﻪ
ﺟﺰﻣﻰ. ﭼﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻘﺎﻳﺪ، ﺍﻋﻢ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﺭﻳﺸﻪ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺨﺺ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ،
ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﻣﻘﻮﻟﺎت عاﻣﻪ
ﻭﺭﺍﻳﺞ، ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ
ﺗﺎ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﺎﺻﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺴﺘﺪﻝ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻭ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﺘﺪلّا ﻣﺮﺩﻭﺩ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ،
ﻭ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻭ ﮐﺸﺶ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ، ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺭﺍﻳﺞ ﺟﺴﻤﻰ، ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺷﺨﺺ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﺟﻤﻊ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﮐﺸﺶ ﺑﺂﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻭﮐﺸﺶ ﻭ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺭﺍﺋﻪﺧﻮﺍﻫﻨﺪﮐﺮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺍﺣﺴﺎس ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻚ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ
ﻭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﺨﺺ
ﻣﺘﺤﻘﻖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺷﺨﺺ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻢ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺹ، ﻭ ﺩﺭﻙ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻯ ﺑﺂﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. که
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺸﮑﻞ ﻣﻄﻠﺐ
ﻣﺴﺘﺪﻝﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻠﻤﻰ، ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺭﻭﺯ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻠﻞ
ﺍﺭﺍﺋﻪﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻳﻦ
ﻣﻠﻞ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻪ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﺸﺶ ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳن
اﺣﻮﺍل ﺪﺭ
ﻫﻤﮕﺎﻥ، ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ حفظ
قوام و
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻕ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺭﺍ
ﺳﺎﻟﻢ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺭﺍ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﻨﻔس
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ، ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺿﺪ ﺧﻮﺩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺧﻴﻠﻰ
ﺟﺪّﻯ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻌﺼّﺐ، ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻏﻠﻂ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﻨﻔس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻭ ﺣﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺣﺎﺿﺮﻧﺪ ﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﮔﺎﻫﻰ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺎﺏ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ،
ﺍﻳﻦ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ ﺍﺯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﮑﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺣﺎﺿﺮﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ، ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﮑﺸﻨﺪ، ﻭ
ﮐﺎﻩ ﺩﺭ
ﭘﻮﺳﺘﺸﺎﻥ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﻫﺪﺍﻳﺖ، ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ، ﺁﻥ
ﻭﻗﺖ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺣسّ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺍﺻﻴﻞ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩ، ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﻧﮓ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﻨﻔس ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﺋﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﻇﻴفه اﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ ﺍﻟﻬﻰﺭﺍ،
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩهاﻧﺪ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﭘس
ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ ﺑﺸﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ،
ﺍﻭﻝ ﺟﺴﺘﻦ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ، ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺳﭙس
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ، ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺩﺭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّت اﺯ
ﺧﻄﺎ ﺩﺭﻋﻤﻞ
ﻭﺍﺯ ﮔﻨﺎه ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺧﻄﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮﺷﺎﻥ ﻣﺼﻮﻥ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺣﻖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﻄﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﻮﺍب
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻰّ همیشه
ﺑﺎ ﺣﻖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﺘﺎﺑﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﻧﮑﺮﺩه
اﻧﺪ، ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭ
ﭘﻨﺎﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺗﺤﺖ
ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﮑﺴﺐ
ﮐﻠّﻴﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﻗﺎﻧﻊ ﺑﺂﻏﺎﺯ
ﺟﺪّﻯ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﻫﻤﮕﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻋﻮﺍﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺷﺮﻙ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻧﺸﻮﺩ، ﻭﻟﻰ
ﻗﻄﻌﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ بوﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻋﻠﻢ ﺁﻥ ﺻﻮﺭت
ﻴﺎ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺍﺳﺖ، که اﺯ
ﺷﻴﺌﻰ ﺩﺭﺫﻫﻦ
ﺷﺨص ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺣﺎﺻﻠﻪ
ﻳﺎ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻴئ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ، ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺣﮑﻢ ﻭ
ﻗﻀﺎﻭﺗﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺷﻴئ ﻣﺘﺼﻮﺭ
ﺭﺍ، ﺑﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﻴﻢ،
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻭﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ
ﻧﺎﻡ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺷﺨﺺ، ﺍﺳﺎس
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻴئ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﺑﺎ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻣﻘﺎیسه
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﺑﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺗﺼﻮﺭ ﺭﺳﻴﺪ
ﺍﺯ ﺷﻴﺌﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻳﻚ ﮐﺎﺭﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺫﻫﻨﻰ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰﻭ
ﺧﻄﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ ﻋﻤﻞ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺫﻫﻦ
ﺑﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ، ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﻋﻤﻞ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺨﺼﻮﺻﺎ
ﺍﻳﻦ ﺫﻫﻦ
ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﺳﺨﺖ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﺷﺨﺺ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺗﻔکّر
ﺧﻮﺩ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺭﺍ ﻣﺴﺘﺪﻝ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﮐﺸﺶ
ﻭﻫﻮس ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭ
ﻗﺒﻠﺎ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷته ﻮ
ﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺴﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻫﺮﺍﻧﮑﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷته اﺳﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻫﺮﺷﺨﺺ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ، ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻮﻉ
ﺳﻤﭙﺎﺷﻰ ﻭ
ﻧﻮﻉ
ﺗﺼﺪﻳﻘﺎﺕ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺩ، ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺑﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻟﺂﻥ ﺩﺭ ﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﮐﺪﺍﻡ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ، ﻭ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﮐﻤﺎﻝﻧﺰﺩﻳﻚﻳﺎﺩﻭﺭﺍﺳﺖ.
ﺗﺼﻮﺭ ﺧﺎﻡ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺑﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﺍﮔﺮ ﺳﻮﺍﺑﻘﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺁﺭﺷﻴﻮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ،
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺿﺒﻂ ﻭ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺣﻔﻆ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ، ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺎ، ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﭼﻴﺰ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
قبلی ﺍﺳﺖ. ﻣﻠﺎﺣظه
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﺭﺍ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺗﻬﻴﻪ ﮐﺮﺩﻳﻢ،
ﻭ ﻣﻘﺎیسه اﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ. ﻭ
ﺳﭙس ﻧﺎﻡ ﺁﻥ
ﺭﺍ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﻢ ﺑﻪ
ﺁﻥ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ. ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﺳﺎس ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭﺫﻫﻦ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺬﻫﻦ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺣﻖ، ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﻗﻴﺎس ﻫﺎ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ، ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺗﺼﻮﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﺒﺪﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺳﭙس ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺁﻥ
ﻣﺒﻨﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ، ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﻭ ﻣﺎ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺁﻥ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻭ
ﻧﻘﻄﻪ ﻣﺒﺪﺃ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻴﻢ.

ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻋﻠﻢ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺷﻴئ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺻﺪﻭﺭ
ﺣﮑﻢ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺷﻖ
ﺳﻮﻡ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﮐﻪ ﻣﺪّ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺸﺪﻩ. ﻭ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ
ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺕ، ﻭ
ﺧﺎﺭﺝ ﻧﻔس ﻣﺎ،
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ (ﺩﺭﻭﻥ
ﺩﺭﻭﻥ) ﻣﺎ، ﺑﺼﺤﻨﻪ
ﺫﻫﻦ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺷﻬﻮﺩﺍﺳﺖ.
ﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﻣﺒﺪﺃ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﻭ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﺳﺖ،
ﺧﻮﺩ ﻋﻠﻢ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻌﻠﻮﻡ ﻋﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﻋﻠﻢ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻫﻢ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻧﺎﻡ
ﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭ ﺣﺪس ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﻋﺎﺭﻑ ﻭ ﻣﻠﻬﻢ
ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪﺷﻮﺩ، ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﺼﺪﻳﻖ
ﺁﻧﻬﺎ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﻧﻔس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺭﺍ
ﺣﺘّﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻥ
ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﺎﺭﻑ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﻫﻨﺮ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭ ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺑﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﺎﺭﺑﺪﻯ ﺍﺯ
ﺳﻤبلیزم ﻭ
ﺩلاﻳﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ ﺑﺸﮑﻞ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﮔﺮﺩﺩ. ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻗﻮﻡ، ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﻏﻠﻂ، ﮐﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ، ﺑﺎﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﻭﺍﺩﻳﺒﺎﻧﻪ، ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭﺟﻤﻠﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣؤثّر
ﺍﺩﺑﻰ ﻭ ﺷﻌﺮﻯ
ﻭ ﺧﻄﺎﺑﻰ، ﻭﻧﻴﺰ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻗﻮﻡ ﻭنوع ﺑﺸﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﻫﻤﻪ
ﻭﺳﺎﻳﻞ
ﻧﻴﺮﻧﮓ
ﺑﺎﺯﺍﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻬﺮ ﺣﻴﻠﻪ
ﮐﻪ ﺷﺪﻩ، ﻋﺎﺭﻑ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺩﻭﺳﺖ
ﺭﻫﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺑﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻓﻬﻢ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﮔﻔﺘﻪ ﻋﺎﺭﻑ
ﺭﺍ ﻓﻮﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﻋﺎﺭﻑ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
آنان ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﮐﻤﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﮔﺮ ﻫﻴﭻ
ﺍﻧﺪﺍﺯه اﻯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻫﻴﭻ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺣﺮﻑ ﻋﺎﺭﻑ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺍﮐثرﺍ ﻫﻢ
ﺑﻀﺪﻳّﺖ ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻗﻴﺎﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺼﻴﺒﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺫﻫﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ
ﺍﻧﮑﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻴﻠﻰ
ﺩﺭﺍﺯ ﺑﺮﻭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺷﺨﺺ
ﻣﻰ ﺑﻨﺪﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺁﻥ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﺑﻔﻬﻢ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻋﺎﺭﻑ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﺩﻝ ﺩﺍﺩه اﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺑﺎ ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﮐﺴﺐ
ﻋﻠﻢ ﻧﻮﻯ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟمعی ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭﻙ ﺷﺪﻩ، ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺎﺭﻑ ﮐﺎﻣﻞ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻴﭻ ﮐس ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺳﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻳﻚ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﺭﺍﻩ
ﮔﺸﺎﻯ ﺳﺮﻳﻊ ﻭ
ﻓﻮﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻳﻚ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺷﺨﺺ ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺑﺪﻝ ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﻧﺪ
ﻭﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﮐﺎﺭ ﻋَﺒَثی ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﻐﻠﻄﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷته
اﻧﺪ ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻭ ﮐﺸﺶ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﻨﻄﻖ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﺯﻣﺎﻥ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻢ ﺩﻟﺎﻳﻠﻰ
ﺑﻨﻔﻊ
ﻫﺮﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻭﻫﻢ
ﺩﻟﺎﻳلی علیه
ﺁﻥ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ
ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﻧﻴﺰ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻣﻠﺰﻡ
ﻭ ﻋﻘﻠﺎ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻟﺎﺋﻠﺸﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻋﺎﺭﻑ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﻏﻠﻂ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﻴﭻ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ ﺍﺻﻞ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻴﺎﻥ
ﺷﺪﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻫﻨﺮ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻋﺎﺭﻑ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺏ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﮐﻤﻚ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﻭﺩﻝ ﺯﺩﻩ
ﻧﮕﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻭﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎسﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺑﻪ ﺁﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻋﻴﺐ ﮐﺎﺭ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻴﺐ ﮐﺎﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻋﺎﺭﻑ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﺻﻞ
ﺣﻘﻴﻘت اﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻭ
ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻗﺎنع ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻧﻴﺰ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ، ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻭ
ﺳﻌﻰ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﺩﻗّﺖ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺷﺪﻥ،
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﻭﭘﺎﮐﺮﺩﻥ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻟﺎﺯﻡ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻧﻘﺺ
ﮐﺎﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻳﻚ ﻋﺎﺭﻑ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺑﻔﻬﻤﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺟﺒﺮﺍﻥﻧﻘﺺ
ﮐﺎﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﺎیه
ﻤﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻨّﺘﻰ ﺑﺮ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺑﺂﻧﻬﺎ، ﻧﻴﺰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﻌﻄﺎﻑ
ﺩﺍﺩﻩ، ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻧﻘﺺ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ، ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﻘﺒﻮﻟﺎﻧﺪ،
ﻭﺗﻔﻬﻴﻢ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﺮﻭﺭ ﻭ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ
ﺗﻤﺎس ﺑﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﺨﺘﻠف
ﺮﻭﺣﻴّﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﻓﻨﻮﻥ، ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﻳﻚ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺁﻫﻨﮓ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺍﺩﺑﻰ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻠﻴﺴﻢ، ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﻬﺘﺮ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣؤثّر ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻓﺘﺪ. ﻭﮐﻤﻚ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﮐﻤﻚ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻓﺘﻦﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺭﺍﻳﺞ ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﻥ، ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭﺍﺭﺩ
ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﺑﻰ
ﺳﻮﺍﺩ ﻭ ﮐﻢ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮ ﺁﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻄﻠﻊ ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﺠﺎ ﺍﺳﺖ ﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭ ﺷﻮﻡ، ﮐﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮐﺮﻡ، ﺁﻥ
ﺭﺳﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩ ﺩﺭﻙ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺨﺶ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍلاّ ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﺯ ﺑﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻗﺮﺁﻥ، ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺟﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻔس ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭ ﺧﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻭ
ﺍﺳﺎس ﺫﻫﻨﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﺤلیه اﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻨﻮ
ﺁﻭﺭﻳﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮﻳن
هنر ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.

M026

ﻋﻠّﺖ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻝ

ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻫﺮ
ﺷﻴئ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
بعاﻣﻞ ﻭ ﻋﻠّﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻋﻠّﺖ ﺑﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻌﻠﻮﻝ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻋﻠّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠّﺖ، ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺁﻣﺪﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﻠّﺖ ﺭﺍ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪ،
ﻭ ﺁﻥ ﻋﻠّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻠّﺘﻬﺎ ﻭ ﻣﻌﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻋﺎﻟﻢ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ، ﻭ ﻳﻚ
ﭘﺎﺭﭼﮕﻰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ ﺳﻠﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺴﺘﻪ ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، که
ﺒﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺟﺰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺂواین
وبالاترین ﻋﻠّﺖ ﻳﺎ
(ﻋﻠّﺖﺍﻟﻌﻠﻞ)
الله ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻴﻢ ﭼﺎﺭه
اﻯ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﻨﻴﻢ
ﮐﻪﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ، ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﺒﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺟﺰاء
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﺗﺎ ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺑﺎﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻣﺎ ﺿﻤﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﻋﻠّت ﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻋﻠﺖ ﺍﻟﻌﻠﻞ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ، ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺎﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﻋﻠّﺖ ﻫﺴﺖ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻠّﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﻠﻮﻝ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
(ﻋﻠّﺖ ﻗﺮﻳﺒﻪ)،
ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮﻝ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ،
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﻋﻠّﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﻧﻴﺰ ﻋﻠﺖ
ﺑﺮﺍﻯﻣﻌﻠﻮﻝﺩﻳﮕﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺍﻣﺎ
ﻣﺼﻨﻮﻋﺎﺕ از
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﻣﻌﻠﻮلی
ﻈﺎﻫﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﻠﺴﻠﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﻋﻠﻞ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﺑﺎﺷﺪ، ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ
ﻳﻚ ﻋﻠّﺖ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻓﺎﻋﻞ ﻭ
ﺻﺎﻧﻊ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻓﮑﺮ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﺭﺍﺩه
اﺵ، ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻠﻮﻝ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻳﻚ
ﺧﺎﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﻨّﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻨّﺎ ﻓﮑﺮﺵ ﻭ
ﺟﺴﻤﺶ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﻭﺭ ﻭ
ﺗﺴﻠﺴﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻠﻞ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﻣﺼﻨﻮﻉ ﻭ
ﻫﺮ ﺣﺎﺩثه
ﻏﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺎﺭ ﻋﻠّﺖ
ﻗﺮﻳﺐ ﻳﺎ
ﺻﺎﻧﻊ ﺁﻥ، ﻭ
ﻋﻠّﺖ ﺍﻟﻌﻠﻞ
ﺁﻥ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺭﺍﺩه اﻯ
ﻏﻴﺮﺍﺯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﺮﺡ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻋث
ﺑﻬﻢ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﺍﻣﻮﺭ، ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ
ﺑﺎﻋث
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﺷﺪﻥ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎی ﺒﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﻨﻔس، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭ ﻫﻮش
ﺸﺨﺼﻰ، ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﺩثه
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻋﻠّﺖ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﺨﺺ ﺻﺎﻧﻊ ﺩﺭﺍﻣﻮﺭﻣﺼﻨﻮﻋﻰﻧﻴﺰﻋﻠّﺖﻣﺴﺘﻘﻠّﻰﻭﺗﻨﻬﺎﺋﻰﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ( ﺣﻮﺍﺩث
ﻃﺒﻴﻌﻰ) ﻭ (
ﺣﻮﺍﺩث ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ)ﻣﺴﺄﻟﻪ(ﺣﻮﺍﺩث
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ) ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺧﺎﺻﻰ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ،
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﻪ ﻋﻠّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺷﺨﺼﻰ ﺗﺎ ﺭﻭﺡ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻠﺖ
ﺍﻟﻌﻠﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﻳﺎ (ﻋﻠﻞ
ﻣﻴﺎﻧﻪ)، ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻮﺍﺩث، ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺑﻰ
ﻭﻣثبت ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻳﻨﺪ. ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
(ﻋﻠﻞ ﺳﻠﺒﻰ)
ﻭﻣﻨﻔﻰ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻋﻤﻞ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﻓﻊ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻭ ﺳﻠﺒﻴّﺎﺕ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ(ﻋﻠﻞ
ﻣﺴﺎﻋﺪ) ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻣثبت. ﺭﻓﻊ
ﺳﻠﺒﻴّﺎﺕ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ، ﻭﻭﺿﻊ
ﻣﻮﺟﺒﺎﺕ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﺼﻮﻝ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻋﻠّﺖ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣثبت ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﻀﻮﺭ
ﻋﻠﻞ ﻗﺮﻳﺒﻪ
ﻭﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺰﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﮐﺎﺭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﮐﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻋﻠّﺖ ﺍﻟﻌﻠﻞ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻋﻠّﺖ ﺍﻟﻌﻠﻞ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻪ
ﻣﺘّﮑﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻫمه اﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺷﺮﻁ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻮﮐّﻞ
ﮐﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ.
ﮔﺎﻫﻰ ﻋﻠّﺖ
ﺭﺍ ﺑﺎﻋث ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻓﺎﻋﻞ
ﻳﺎ ( ﻋﻠّﺖ
ﻓﺎﻋﻠﻰ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﮔﺎﻫﻰ
ﻋﻠﺖ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺤﺮﻙ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﻴئ
ﻓﺎﻋﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﺗﺎ
ﺑﺴﻤﺖ ﺁﻥ
ﻣﺤﺮﻙ ﻳﺎ
ﻏﺎﻳﺖ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺹ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ هدف وﻏﺎﻳﺘﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩ
ﻓﺎﻋﻞ ﻭ ﻋﻠّﺖ
ﻗﺮﻳﺒﻪ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭﻫﺪﻑ، ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺸﺪ ( ﻋﻠّﺖ
ﻏﺎﺋﻰ)
ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﻣﺼﻨﻮﻋﺎﺕ ﻭ
ﺣﻮﺍﺩث ﻏﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ،
ﺳﺎﺯﻧﺪه ﻨﻴﺰ
ﻏﺎﻳﺘﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺗﻤﺎم
ﻄﺮح ﺮﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺤﺮّﻙ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻳﻚ
ﺷﻴئ ﻣﺼﻨﻮﻉ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺼﻨﻮﻉ
ﺑﺎ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻃﺮﺡ ﮐﺎﺭﺵ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻳﻦ
ﻏﺎﻳﺖ ﻣﺮﺗﺐ
ﻋﻘﺐ ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻋﻠّﺘﻰ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﺗﻮﻗﻔّﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ
ﻏﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﺵ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﺿﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻴﻚ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ که
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻏﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺭﺳﻴﺪن
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻏﺎﻳﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺫﺍﺗﺎ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻏﺎﻳﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻋﻠّﺖ
ﺍﻟﻌﻠﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﭘﺸﺖ ﺳﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ
ﻋﻠّﺖ ﻏﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ ﺍﻭ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﺩﻭﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻢﺍﻭﻝﺍﺳﺖﻭﻫﻢﺁﺧﺮ.
ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻮﺍﺩث ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
که ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺧﻮﺩ
ﻓﺎﻋﻞﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻏﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ(ﻧﻪ ﻏﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ )
ﻣﻠﺎﻙ ﻭﻣﻘﺼﺪ ﻃﺮﺡ
ﮐﺎﺭﺵ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﺎﻳﺘﻰ ﻣﻬﻢ
ﺗﺮﻭﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﺳﺖ،
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻏﺎﻳﺎﺗﻰ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺗﺮ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﻂ
ﺗّﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﺮﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺰﻧﻨﺪ، ﻭ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺎﻳﺸﺎﻥ ﻫﻢ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺸﺎﻥ ﻫﻢ
ثوﺍﺏ ﺍﺳت ﻮﻧﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ.

ﻓﺎﻋﻞ
ﻭ ﻋﻠّﺖ
ﻓﺎﻋﻠﻰ، ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻭ ﻓﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺵ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﻌﻮﺭ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻋﻤل
کند، ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻃﺒﻌﺎ
ﻳﻚ ﻓﺎﻋﻞ ﻣﺨﺘﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺍﺳﺖ
ﺑﮑﻨﺪ، ﺁﻧﺮﺍ
(ﻓﺎﻋﻞ ﻣﺨﺘﺎﺭ
ﻭﻣﺠﺒﻮﺭ)
ﮔﻮﻳﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻌﻮﺭ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﻚ
ﻋﻠّﺖ ﻭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻳﺎ
ﻓﺎﻋﻞ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮐﺮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺏ ﺩﻗّﺖ
ﮐﻨﻴﻢ، ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺎﻋﻠﺎﻥ
ﻣﺨﺘﺎﺭ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻫﻢ، ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﻌﻮﺭ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺧته اﻧﺪ،
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻭ
ﻣﻀﻄﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺩﺭ(ﺟﺒﺮﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ)ﻭ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ( ﺟﺒﺮ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ) ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ( ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
)ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺩی ﻮﺍﺟﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻬﻢ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﻤﻪ
ﻣﺠﺒﻮﺭﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﺍﺻﻞ ﻫﻤﻪ
ﺟﺒﺮ ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﻫﺎ
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﻳﺴﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﺍثباﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺁﻥ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻣﺸﮑﻞ ﻣؤثّر
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻤﻴﻞ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺵ، ﻫﻤﺎﻥ
(ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻋﺪﻡ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ) ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
(ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ). ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﺍﺭﺍﺩﻯﺁﺯﺍﺩﻳﺶ
ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﻏﺎﻳﺎﺕ ﻧﺎﺷﻰ
ﺍﺯ ﻫﻮﺳﻬﺎی
ﺨﻮﺩ، ﺑﻐﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﻑ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﻘﺮﺭ
ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﻢ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻐﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺎﺋﻞ ﺁﻣﺪه
اﻧﺪ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺮ
ﻏﺎﻳﺘﻰ
ﻭﻫﻮﺳﻰ ﻫﻢ ﮐﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺑﺮﺧﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﺩ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﺑﻨﺤﻮﻯﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺩﺳﺖ
ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻋﻤﺎلی که ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﺩﺭﺳت ﺒﺮﺍﻯ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻮن
هدف وغاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﺑﺎﺯﻯ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺷﺪه اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻭﻝ ﺗﺎ ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﻏﺎﻳﺘﻰ ﺟﺰ
ﻭﺻﻮﻝ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺗﺎ
ﮐﻤﺎﻝ ﺩﺍﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻳﻚ ﺍﻣﺮ،
ﺑﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺸﺮﻭﻁ
ﺑﺒﻮﺩﻥ ﻭ
ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻭﻟﻰ
ﺭﺍ(ﺷﺮﻁ
ﻟﺎﺯﻡ)ﻭ ﺩﻭﻣﻰ
ﺭﺍ(ﺭﻓﻊ
ﻣﺎﻧﻊ)ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﺮﺍ
(ﻣُﻌﺪّ)
ﺧﻮﺍﻧﺪه اﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺎ ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺖ. ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺭﻓﻊ ﻣﺎﻧﻊ
ﻣﻬﻤﺘﺮ، ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪی اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﻫﻢ ﺑﺮﺳﺪ. که
ﺪﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﺮﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺁﻥ ﺷﺮﻁ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻮﻝ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ، ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺍﻳﻦﻣﺮﺍﺣﻞﻧﻤﺎﻳﺎﻥﺍﺳﺖ.

ﺷﺮﻭﻁ
ﺭﻓﻊ ﻣﺎﻧﻊ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﻭ ﺑﻮﺩﻳﻢ، ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎ،
ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻔس ﻳﺎ
ﺭﻭح ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩﻣﺎﻥ ﻫﻴﭻ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻯ
ﻧﻤﺎﻧﺪ، ﻭ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﻓﻨﺎ
ﺩﺭﺁﻳﺪ. ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻳﻦ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
(ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻮﺟﺒﻪ ﻭ
ﻟﺎﺯﻣﻪ)، ﺗﺎ
ﻣﺮﺯ (ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ) ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﮐﺴﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﻮﺭﺩ ﮔﺬﺷﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ، ﻭ ﻧﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ
ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﭘﺮ
ﺻﺮﻓﻪ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻏﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺣﺼﻮﻝ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺳﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﻫﻢ،
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺼﻮﻝ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻭ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﺍ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ( ﻧﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺃثیرﻯ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ ﻧﻔس،
ﻳﺎ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺭﻭﺡ )
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻳﻚ
ﺷﻴئ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺤﻘّق ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﻣﺎﻫﻴﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ (ﻣﺎﺩﻩ
ﻳﺎ ﻫﻴﻮﻟﺎ)
ﺧﻮﺍﻧﺪه اﻧﺪ. ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻫﻢ ﺁﻧﺮﺍ (
ﻋﻠّﺖ ﻣﺎﺩﻯ)
ﺧﻮﺍﻧﺪه اﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
(ﻋﻠّﺖ ﻭﺍﻗﻌﻰ)
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﻮﺟﻮﺩ، (
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺯﻟﻰ) ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ(ﻋﻠّﺖ
ﻭﺟﻮﺏ)ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻗﻰ
ﺑﺘﺠﺴّﻢ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺗﺤﻘﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﻋﻠّﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻩ ﻳﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﭼﻮﻥ
ﭼﻮﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻬﻴﻪ ﻣﻴﺰ، ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﮔﻮﻳﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻧﺮﺍ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻧﺪه اﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻫﻴﻮﻟﺎ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺁﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺮﺡ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﺭﻭﺡ
ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣلات
اﺯﻟﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭت
ﻨﻮﻋﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﻋث ﻮﺟﻮﺏ
ﻭ ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻳﻚ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺴﻢ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺭﻭﺡ، ﺑﺎ
ﺍﻧﻌﻘﺎﺩ ﻧﻄفه
اﺵ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﺗﻮﻟﺪﺵ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺠﺎﺩ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭ ﺭﻓﻊ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﻣﺪﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﺶ
ﻟﺎﺯﻡ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ ﻣﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺗﺎﺑﻊ ﺃثر
ﻋﻠّﺖ ﻭ ﻓﺎﻋﻞ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻳﺎ
ﮐﻪ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﻢ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪﻭﺳﺎﺋﻂﺍﻟﻬﻰﻃﺒﻴﻌﻰﺍﻧﺠﺎﻡﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺭﺍ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ، ﺧﻮﺩﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺴﺘﺤﻖ ﻇﻬﻮﺭ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﻇﻬﻮﺭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ، ﺑﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻠﻖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺪﺍﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻭ ﻣﻨﺠﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ، ﺑﺎ
ﺍﻧﻮﺍع ﭙﺴﺖ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴته اﻧﺪ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﺮﺩﻩ، ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﺷﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﻋﻠّﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍ(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ)ﺍﻭ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﻳﺎ ﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻴﺰ
(ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﻭﮐﺎﻓﻴﻪ)، ﺍﻋﻢ
ﺍﺯ ﺍﻳﺠﺎﺩ
(ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺴﺎﻋﺪ) ﻳﺎ
ﺭﻓﻊ (ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻣﺎﻧﻌﻪ) ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ، ﺟﺪﺍ
ﺑﺮﺍی
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ
ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻰ ﻭﻫﻤّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﻓﻊ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺗﺤﻤﻞ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻞ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﻧﻔس ﺍﺯ
ﻣﺤﺮﻣﺎﺕ ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺩﻳﻨﻰ،
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﺗﺎ
ﻣﺮﺯ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻥ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﻣثاﻝ ﻣﻴﺰ
ﻭ ﺻﻨﺪﻟﻰ ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺍﺯ ﭼﻮﺏ ﺧﺎﺹ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﺑﺤث ﺁﻥ
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻉ، ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﻘﻮّه
ﻮﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩه اﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺩﻧﻴﺎ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯﭘﻴﺮ
ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﻨﺪ ﻭﺟﺴﺘﺠﻮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺫﮐﺮ ﻣﺎﺩه
أﺯﻟﻰ ﺍﺯ ﻣﺴﺄله
ﺘﺴﻠﺴﻞ ﻭ ﺩﻭﺭ،
ﺩﺭ ﺑﺤث ﻋﻠﻞ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻤﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻠّﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﻋﻠّﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﺗﺎ
ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻳﺎﺑﺪ،
ﻣﺎﺭﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﺴﻠﺴﻞ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺗﺴﻠﺴﻞ ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ، ﻭﻟﻰ
ﻭﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻫﺴﺖ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ
ﺫﻫﻦ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻋﻤﻞ
ﺗﺴﻠﺴﻞ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻠﻮﻏﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰﻋﻠﻞ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ ﺩﺭ
ﻋﻠﻞ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻳّﺖ ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ( ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ )
ﻣﻄﺮﺡﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﻮﺩ، ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﮑﻢ ﺍﺯﻟﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﻗﻄﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻟﻘﺎﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮕﺬﺭﺩ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﺴﺄله اﻯ، ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺑﺴﻤﺘﻰ ﺑﺒﺮﺩ،
ﭘس ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﻭﻟّﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪه اﻳﻢ ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺩﻭﺭ
ﺷﺪه اﻳﻢ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺩﻭﺭ، ﺗﻮﻗﻒ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺳﺖ
ﺑﭽﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﺑﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻴﺰ ﺍﻭﻝ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺨﻢ ﻣﺮﻍ
ﺍﺯ ﻣﺮﻍ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻣﺮﻍ ﺍﺯ ﺗﺨﻢ
ﻣﺮﻍ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺪﺍﻡ ﻋﻠّﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﮐﺪﺍﻡ
ﻣﻌﻠﻮﻝ؟ ﺑﺎﺯ
ﻫﻢ ﺩﻭﺭ ﺭﺍ
ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻟﺒﻄﻠﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﺴﺖ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺨﻢ ﻣﺮﻍ ﻭ
ﻣﺮﻍ، ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺗﻢ ﻭ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﻫﺎ
ﺑﺎﺯ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺫﻫﻦ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﺍﻩ ﺣﻠّﻰ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻣﺮﻍ
ﻭ ﺗﺨﻢ ﻣﺮﻍ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺣﻞ
ﻧﺸﺪﻩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺍﻧﺪﻙ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﺯﻝ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺤث
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺗﺴﻠﺴﻞ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺭﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ
ﺗﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﺣﻞ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﻠﻞ، ﺟﻬﺖ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ، ﻣﺎﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺩﻭﺭ
ﻳﺎ ﺗﺴﻠﺴﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻋﻠّﺖ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻴﺰﺑﺎﺯ
ﺑﺎﺯﻯ ﺫﻫﻦ ﺩﺭ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯﻣﮑﺮﺭ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺟﺎ ﺑﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﻓﺮﺿﺎ
ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭ ﺳﻄﻮﺡ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺟﻠﻮ
ﺑﺮﻭﺩ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﺴﻠﺴﻞ ﺷﺪﻩ
ﻗﺪﺭﺕ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺴﻠﺴﻞ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺩﺭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﻭﺭ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺒﺪﺃ ﺑﻮﺩﻩ، ﺧﺎﺹ
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﺭﺍﻫﺶ ﺩﺭﺍﺯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﻧﻮﺭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ 30 ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ
ﺳﺎﻝ ﻧﻮﺭﻯ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﻭﻟﺶ ﺑﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻣﺎﺩﻳﻮﻥ ﻭ
ﺍﻫﻞ ﻣﻨﻄﻖ ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺣﻴﺮﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺬﺭﺍﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ، ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ
ﺑﻌﻠت ﻘﺮﻳﺐ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺩﻝ
ﺧﻮﺵ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺍﺯ ﻋﻠّﺖ
ﺍﻟﻌﻠل ﺪﻭﺭ
ﺷﻮﻳﻢ، ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻨﻴﻢ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﻭﺡ ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ،
ﺟﺴﺘﻦ ﻋﻠﺖ
ﺍﻟﻌﻠﻞ ﻭ ﺗﺮﻙ
ﻋﻠﻞ ﻗﺮﻳﺒﻪ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس، ﺑﺮﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺗﻠﺎﺵ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻭ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﺍﺯ
ﻣﺤﺮﻣﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺧﺪﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﻩ
ﺑﺮﺍﺑﺮ، ﻭﻟﻰ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﺶ ﻳﻚ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﻋﺠله
اﻯ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﺴﻠﺴﻞ ﺩﺭﺍﺯ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮔﺮﺩﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺠﻠﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺩﻭﺭ ﻭﺗﺴﻠﺴﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺫﻫﻦ
ﺑﺸﺮ ﻧﻴﺴﺖ، ﻣﻊ
ﺫﻟﻚ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻫﻢ ﺩﺭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺫﻫﻦ، ﻭﻫﻢ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺩﻭﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ
(جلوﺩ) ﻭ ﭘﻮﺳﺖ
ﺗﻦ ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ،
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺭﻭﺯﻯ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﻨﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﻭﺳﻴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺒﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭ
ﺩﺭﺍﺯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺴﻠﺴﻞ ﺭﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺫﻫﻦ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ، ﻃﺒﻌﺎ
ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﺴﻠﺴﻞ ﺷﺪﻩ، ﭼﻨﺎﻥ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺭ ﺍﻣﺮ
ﻣﺤﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺟﻨﻮﻥ
ﺁﻭﺭ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﻢ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﻭﺭ ﻳﺎ
ﺗﺴﻠﺴﻞ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺩﺭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻮﺍﺩ
ﺷﻴﻤﺎﺋﻰ ﺑﻬﻢ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻭﺭﻩ
ﻧﻴﺘﺮﻭﮊﻥ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺩﺭ ﻋﻠﻞ
ﻓیزﻳﮑﻰ ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻋﻠّﺖ
ﻣﻌﻠﻮﻝ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺑﻌﻠﺖ
ﺍﺻﻠﻰ ﺭﺳﻴﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺍﻳﻮﻧﻰ
ﮔﺎﺯﻫﺎ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﺗﺴﻠﺴﻞ ﻭ
ﺩﻭﺭ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ ﻭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﺸﻮﻳﻢ، ﺧﻮﺏ
ﺍﺳﺖ ﺍﺻﻞ (
ﺍﺯﻟﻴّﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺮﻭﻉ
ﻭﺟﻮﺩ) ﻭ ( ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ) ( ﻭ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ) ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮ
ﻋﻠّﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻟﻰ ﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻪ، ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻌﻠﻮﻝ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻠّﺖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻋﻠّﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻋﻠّﺖ
ﺍﻭﻟﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺨﻢ ﻣﺮﻏﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﻍ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﻏﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﻳﻦ ﺗﺨﻢ
ﻣﺮﻍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺴﻠﺴﻞ، ﻋﻤﻮﺩﻯ(ﺗﺴﻠﺴﻞ
ﺍﻓﻘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﺭﺍ ﺍﻣﺮﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﻨﺸاء ﺁﻥ
ﺍﺯﻟﻰ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺁﻥ
ﺍﺑﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺻﺒﺮ ﻭﺣﻮﺻﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﮑﺮﺭ ﺩﻭﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺷﮑﺮ ﻭ ﺷﮑﺮ
ﺧﺎﻟﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ ﺩﻭﺭ
ﻭﺗﺴﻠﺴﻞ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﺴﺖ، ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠّﺖ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﻌﻤﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺍﻓﻘﻬﺎ ﻭ ﺍﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻋﺎﺭﻑ
ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮف
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻡ ﺍﺯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ ﻭ
ﻟﺎ ﺍﺩﺭﻯ
ﺑﺰﻧﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ. ﻧﻪ
ﺣﻘﺎﻳق ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﺮﮔﺰ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﻭﺍﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻭﺷﺎﺩﻯ
ﻭﺍﻣﻴﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﭘﻴﺮﻯ
ﻭﻣﺮﮒ ﻭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺟﻠﻮ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻋﺎﺷﻖ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺮﮔﻰ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻤﻪ ﻧﮕﺮﺍﻥ، که
ﻮﺍﻯ ﺍﮔﺮ ﭘس
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻮﺩ
ﻓﺮﺩﺍﺋﻰ، ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺻﻨﻌﺖ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭ
ﺍﻳﺠﺎﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺎﻟﺒﻰ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﺮ ﺩﻭﺭ ﻭ
ﺗﺴﻠﺴﻞ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﻴﺮﻯ
ﻭ ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺩﻭﺭ ﻭ ﺗﺴﻠﺴﻞ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﻳﺪﻯ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺘﻰ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺻﻨﻌﺘﮕﺮ
ﻧﻴﺰﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺴﺎﺯﺩ، ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﺳﺮﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﺭﺵ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ، ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ(ﺗﺴﻠﺴﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ)ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ،
ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺻﻨﻌﺘﮕﺮ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺍﺳﺖ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺮﻭﻉ ﮐﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﭙﻮﻝ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﺩﺭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﮐﺎﺭ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﺍﺋﻞ ﺭﺍﻩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﺎﺑﻰ،
ﻭ ﻋﻤﻞ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻓﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺴﺎﺯﺩ ﻭ ﻫﺮ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺰﻧﺪ ﻧﺎﻗﺺ ﻭ
ﻏﻴﺮ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ، ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭ ﺍﺳﺖ. ﻳﻚ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺩﻭﺭ
ﮐﻪ ﺑﺎﻃﻞ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺼﻤﻴﻢ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، ﻭ
ﺑﺎ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ
ﻧﻴﺰﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﻚ ﺷﺨﺺ،
ﻣﻨﻮﻁ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ( ﺣﺘﻰ
ﺍَﻋﻠﻢ) ﻭ ﻳﺎ
(ﺣﺘﻰ ﻧَﻌﻠﻢ )
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮ، ﻳﮑﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺮﻭﻉ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ، ﻳﺎ
ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺁﻥ
ﻣﻨﻮﻁ
ﺑﺘﺼﻤﻴﻢ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻳﮑﻰﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﺍﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺗﺮﺗﻴﺒﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺩﺭ ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻫﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﮑﺮﺵ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﻭ ﻫﻢ ﻗﺪﺭت
اﺟﺮﺍﺋﻰ ﺑﻪ
ﺯﻳﺮﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻫﻢ
ﻋﻤﺮ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻫﻢ
ﺧﻄﺎی ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻫﻢ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺘﻬﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻃﻔﻞ ﺧﻮﺩ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻌﻠّﻢ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻃﻔﻞ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﺭﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﺎﺩﺭﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺭﺣﻤﺖ
ﺳﺎﺑﻖ ﺑﺮ ﻏﻀﺐ
ﺍﻭ، ﻭ (
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺃﺯﻟﻰ) ﻭ (
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﻋﻰ) ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻤﻪ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﭘﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺴﺘﺤﻖ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺭﺍه ﻨﻔس ﻭ ﺩﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﺬﺕ
ﺍﺳﺖ ﻃﻰ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﻟﺬّﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺒﺮﺩ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺑﻬﺸت ﺪﻧﻴﻮی
ﻔﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻘﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺧﺮﻭﻯ
ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻳﻦ(ﺩﻭﺭ
ﻣُﺼﺮّﺡ ﻭ
ﺁﺷﮑﺎﺭ)، ﻭ ﻳﺎ
(ﺩﻭﺭ ﻣُﻀﻤَﺮ
ﻭ ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍ)، ﺑﻴﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺎﻟﻖﺩﺭ یک
ﻭﺣﺪﺕ ﺧﺎﺹ
ﻣﻨﺪﻣﺞ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺣﺪﻭﺩ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻞ ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ
ﺩﺭ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﺴﻠﺴﻞ، ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺷﺪﻩ که ﺪﻭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺟﺪﺍ، ﻭﻟﻰﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﻮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻋﻠﻞ، ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻟﺎﺕ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻦﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻋﻠﻞ، ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻥ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻝ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪﻣﻌﻠﻮﻟﺎﺕ،
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﻌﻠﻮﻝ ﺩﺭ
ﭘﺎﺋﻴن ﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻌﻠﻮﻟﻰ ﺍﺳﺖ
که ﺨﻮﺩ ﻋﻠّﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ ﺗﻄﺒﻴﻖﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﺫﻫﻨﻰ، ﮐﻪ ﺩﻭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﻨﻄﺒﻖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻣﮕﺮ
ﻳﻚ ﺟزء ﻭﺍﺣﺪ
ﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎﻯﺍﻳﻦ
ﮐﻪ ﻋﻠّﺖ ﻏﻴﺮ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﻳﺎ ﺧﺪﺍ، ﻭ ﺩﺭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻌﻠﻮﻝ ﻏﻴﺮ
ﻋﻠّﺖ ﮐﻪ ﺷﻴئ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ (
ﺗﺴﺎﻭﻯ ﻧﺎﻗﺺ
ﻭﺯﺍﺋﺪ) ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﺗﺴﻠﺴﻞ ﺭﺍ
ﺑﻄﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺎﻋث ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰ ﻳﻚ
ﺑﺎﺯﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺣﻞ ﻧﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻳﻘﻴﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎﺯﻯ
ﻳﻚ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻋﺎﺭﻑ ﺷﺎﻫﺪ، ﺑﺎ
ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺸﮑﻞ
ﭘﺴﻨﺪ، ﻣﺎ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻓﺮﻕ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺷﺖ،
ﻋﺎﺭﻑ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺭﺍﻩ
جدﻳﺪﻯ ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺴﻠﺴﻞ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺑﺸﺮ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻭ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ،
ﺩﻭﺭ ﻭ ﺗﺴﻠﺴﻞ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺑﺎﺯﻯ
ﺩﻭﺭ ﻭ ﺗﺴﻠﺴﻞ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍ ﺩﻭﺭ
ﻭﺗﺴﻠﺴﻞ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻣثاﻟﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻔﺘﻴﻢ،
ﻭ ﻳﺎ ﻣثاﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.

ﺍﺯ
ﺳﻪ ﻧﻮﻉ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺍﺟﺐ ﻭ ﻣﻤﮑﻦ
ﻭ ﻣﻤﺘﻨﻊ، ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﺑﻮﺩﻥ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻤﮑﻦ
ﮔﻔته اﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺍﺟﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﻣﻤﺘﻨﻊ ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺫﺍﺕ
ﻭﺍﺟﺐ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﻣﻤﺘﻨﻊ
ﺍﻳﺠﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﻧﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﻣﺘّﮑﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻋﺪﻡ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺫﺍﺗﺎ
ﻫﻢ (ﻣﻘﺘﻀﻰ
ﻭﺟﻮﺩ) ﻭﻫﻢ
(ﻣﻘﺘﻀﻰ ﻋﺪﻡ) ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﻭﺩ ﻳﺎ
ﺑﻌﺪﻡ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺟّﺤﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﺗﺮﺟﻴﺢ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺮﺟّﺢ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻣﺼﻨﻮﻉ
ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﭻ ﻭ
ﺁﺟﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻥ، ﻳﺎ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻨّﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺗﺮﺟﻴﺢ ﺩﻫﺪ، ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﮐﺠﺎ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻤﮑﻦ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﻳﺎ
ﻭﺍﺟﺐ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﻣﺴﺘﺤﻖ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﺑﺮﺯﺥ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻇﻬﻮﺭ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩ، ﭼﻮﻥ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻭﺍﺟﺐ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﮐﺮﺩ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﻣﺮﺯ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭﺍﺳﺖ،
ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻭﺍﺟﺐ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﮑﺮﺩ، ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﭘﺶ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﻯ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯﺩﻳﺪﻯ
ﻣﻤﮑﻦ. ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻮﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻤﮑﻦ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻧﻔس ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻌﻠﻮلی ﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻋﻠّﺖ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﮐّﺎﻣﻞ ﺷﺪﻥ
ﺁﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻭﺍﺟﺐ ﻭ ﻋﻠّﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺮﺟﻴﺢ ﺑﻠﺎ
ﻣﺮﺟّﺢ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺯﻧﺪﻩ، ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻓﻌّﺎﻝ ﻭ ﻣﺨﺘﺎﺭ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﺮﺟﻴﺢ ﺭﺍ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺮﺟﻴﺢ ﺩﺍﺩﻥ
ﺷﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻴﺰ
ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩه ﻮ ﺍﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻠّت
ﻮﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩهﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻝ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ، ﺗﺎ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻤﮑﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻘﺺ ﻭ
ﻋﻠّﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺍﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﺗﺎ
ﺑﻔﮑﺮ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻋﻠﻞ
ﻭﺍﻣﺎﻧﺪﮔﻰ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﮐﻪ
ﻋﻠﻞ ﻗﻬﻘﺮﺍ، ﻭ
ﻓﺮﻭﻣﺎﻳﮕﻰ
ﺫﺍﺕ ﻭﺭﻭﺡ ﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺑﻘﺎﻯ
ﺩﺭﭼﻨﻴﻦ
ﺣﻴﺮﺗﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻧﻪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺗﻰ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻭ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ، ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.

M027

کمیّت و
کیفیّت

ﮐﻤﻴّﺖﻭﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺩﻭ ﺭﻭی ﻴﻚ
ﺳکّه هستند. ﺁﻧﻬﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﺭﺍ
ﺩﺭﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺩﻭﮔﺎﻧﮕﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪه اﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﻧﻬﺎ، ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺍﮔﺮ ﺟﻨبه اﻯ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻤﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺻﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭﻙ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺣﺪﺕ
ﻳﻚ ﮐثرﺕ
ﻇﺎﻫﺮی ﺮﺍ ﻣﻴﺴّﺮﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺟﻨﺒﻪ
ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺁﻧﮑﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮ ﺟﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻭﮐﻤﻴّﺖ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﻤﺎﻥ( جوهر و
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ)، ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ (ﺟﻮﻫﺮ
ﻣﺎﺩﻯ)، ﻳﺎ
ﺭﻭان ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻭﻗﻄﺐ ﻳﻚ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻫﺮ ﺩﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻭﮐﻤﻴّﺖ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﻫﺮﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺘﻰ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺴﻢ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﻭ
ﺍﺻﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻳﮑﻰ ﮐﻤﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭﻣﺤﺴﻮس، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎﺋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﮐﻴﻔﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺪﺭﻭﺍﺯﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﺳﺖ. ﺭﻭﺡ
ﻳﻚ ﺷﻴئ ﻭ ﺫﺍﺕ ﺍﻭ،
ﮐﻪ ﺑﺮﻣﺎ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ،
ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺟﻤﻊ
ﻭﺟﻮﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﮐثرﺕ ﺫﺭّﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﺴﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﺴﺌﻮﻝ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺳﺮﭘﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻴئ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮﺍﻳﻦ
ﺟﺴﻢ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، که
اﻧﺠﺎﻡ
ﻫﺮﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺣﻔﻆ ﺻﻮﺭﺕ
ﻓﺼﻞ ﻭﻧﻮﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭﺫﻫﻦ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮ
ﻗﺮﺍﺭﻯ ﻧﻈﻢ ﻭ ﺷﮑﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﻳﻚ ﮐﺎﺭ
ﻣﻬﻤﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﺑﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺻﻠﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺎﻟﻖ ﻭﻣﺪﺑّﺮ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ؟ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺴﺘﻰ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﻣﺒﺪﺃ
ﺧﻠﻘﺖ ﻭ ﻋﻠّﺖ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺯ ﻋﺎﻣﻞ ﺣﻔﻆ
ﻭ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺳﺮ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺷﻴاء ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺟﺪﺍ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﮔﺎﻫﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﺼﺎﺩﻑ
ﻭﺗﻤﺎس ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﻭلی اﺭﻭﺍﺡ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻏﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﺳﺖ. ﭼﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺷﻴاء
ﺑﺎﻫﻢ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻳﺎ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺷﻴاء
ﺍﺳﺖ. ﭼﺮﺍ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻓﻮﺭﻣﻮﻝ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ، ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ، ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﮐﺪﺍﻡ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻮﺿﻌﻰ
ﺩﺭ ﻧﻤﻰ ﺁﻳﻨﺪ. ثباﺕ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺄثیر ﺭﻭﺡ ﻧﺎپیدﺍ
ﺩﺭﺟﺴﻢ ﺍﺳﺖ.

ﺭﺍﺑﻄﻪ
(ﭘﻮﺭﺷﺎ ﻭ
ﭘﺮﺍﮐﺮﺗﻰ)
ﺩﺭﺁﺋﻴﻦ
ﻫﻨﺪﻯ ﻭ (ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻣﺎﺩﻩ) ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ، ﻭ
ﺑﺎﺭﺍﺑﻄﻪ
(ﺭﻭﺡ ﻭﺟﺴﻢ) ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﺫﻫﻦ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﻟﻔﺎﻇﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ
ﭘﺸﺘﻮﺍﻧﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻟﻤس
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻫﺮﮐس
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻏﻴﺮﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭﻭﺍﺑﻄﻰ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﺷﻴاء ﻣﺤﺴﻮس،
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣثلا
ﻃﻔﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﻴﻠﻢ
ﮐﺎﺭﺗﻮﻥ
ﺁﺩﻣﻰ ﺯﻳﺮ
ﻣﻠﺎﻓﻪﺳﻔﻴﺪﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ،
ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ ﮔﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺎﻫﻢﺑﻌﺪﻡ
ﺗﻔﺎﻫﻢ، ﻳﺎ
ﺳﺨﺘﻰ ﺗﻔﺎﻫﻢ،
ﻳﺎ ﻧﺴﺒﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ
ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻗﻄﻌﻰ
ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣثل
ﻫﻢ، ﺗﺼﻮﺭ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺩﺭ
ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﻭﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﺳﻬﺎﺋﻰﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﻢ ﻟﻔﻆ
ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺗﻰ ﻭ
ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭﺍﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ، ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻏﻴﺮ ﻣﺠﺴّﻢ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﻨﻰ
ﺫﻫﻨﻰﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻔﺎﻫﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰﻭ
ﻓﻨّﻰ ﺍﺯ
ﺍﺷﻴاء، ﻭ
ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﻭﺍﺷﮑﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﭼﻨﺪ
ﻧﻔﺮﺑﺎﻫﻢ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺩﻗﻴﻖ ﺗﺮ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻟﻔﺎﻇﻰ
ﮐﻪ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻣﺎﺭﺍ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻭ ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ، ﻭﺣﺪﺕ
ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺍﺯﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﮐﻴﻔﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑس. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﺫﺍﺕ ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮ، ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﺗﺠﺮﻳﺪ، ﺫﻫﻦ
ﺍﺯﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﺎﺻﻰ
ﭼﻮﻥ ﺧﻠﺴﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻧسﺩﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺩﺭ ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﺑﺎﻫﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖﺗﺼﻮﺭ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﺷﺮﺡ
ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺪﻥ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ، ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻣﺼﺮﻑ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺍﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﻮﻗّﻊ
ﻫﻢﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺎﺭﺍ ﻫﻢ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻭﻋﺒﺮﺕ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ، ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭﻋﻠﺎﺋﻢ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﻧﻮﺷﺘﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻔﺎﻫﻢ
ﻭﺩﺭﻙ
ﻣﻘﺎﺻﺪﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻳﻚ
ﻣﺮﺑّﻰ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺪﻓﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﻣﻬﺎﺭﺕ
ﺟﺴﺘﻦ، ﻗﺪﺭﺕ
ﭼﻨﻴﻦﺭﺍﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻭ ﺑﺎﻃﻦ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﺟﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻣﻤﮑﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺟﺴﻢﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻧﻤﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺷﻴﺎء
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺠﺴّﻢ ﻧﻴﺰ،
ﺧﻮﺩ ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﺤﺴﻮس ﻭﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻗﺴﻤﺖ ﻋﻤﺪه
اﻯ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺭﻭﻯ ﺁﻥ
ﮐﺎﺭﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻴئ
ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺻﻮﺭت ﻮ ﺷﮑﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺟﺴﻢ
ﺗﻤﻴﻴﺰ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ، ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺟﺴﻢ
ﺷﻴئ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢﻭﻧﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﺍﺻﻞ ﺷﻴئ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻩ ﻭﻇﺎﻫﺮ
ﺷﻴئ ﺭﺍﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﻗﺼﻮﺭ
ﻭ ﺗﻨﺒﻠﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ ﻣﺎ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺷﻴاء، ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﻋﺪﻡﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺟﺴﻢ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻣﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
که ﺪﺭ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﺑﺎ
ﻋﺪﻡ ﻗﺒﻮﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﺍﻭ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺎ ﺑﺎ
ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﺳﻨﮕﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ. ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﻢ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ، ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﻣﺎﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﺪ
ﻭﺩﺭﻙ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺩﺭﺩﻯ ﻭﻫﻢ
ﺣﺎﻟﻰ ﺑﺎ ﻣﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. چه
ﺮﺳﺪ ﺑﺎﻳﻨکه
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋی
ﺮﻭﺑﺮﻭﻯ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ، ﻭﻣﻬﻢ
ﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭﺗﺮ، ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﻮﺭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ، ﻭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﺎ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ، ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺎﻳﻦﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺟﻨﺒﻪ
ﮐﻴﻔﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴم ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻴﻢ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺍﻳﻦﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰیا
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﻧﻔس ﮐﻞّ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﭘﺪﺭ
ﻭ ﺟﺪّ ﺁﻧﻬﺎ
ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﻔﺎﻫﻢ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺎﻫﻢ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﻳﺶ
ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺣﻰﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﻧﺪ،
ﻭ ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘﻰ
ﻣﻨﺸاءﻫﻤﮕﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻣﻰ
ﺟﻮﻳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﻳﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺪﺕﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ، ﻣﻬﺎﺭﺗﻰ
ﺑﺬﻫﻦ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻣﻌﻨﻮﻯ، ﻭ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺍﺷﻴاء ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻭﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺍﻧﺶ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺳﺮ
ﭼﺸﻤﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ، ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺭؤﻳﺖ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻗﺪﻳﻢ ﻓﻠﺴفه
هاﻯ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭ ﮐﻠﺎﺳﻴﻚ، ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻴﻠﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻌﻨﻰﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﭘﻴﺪﺍﮐﺮﺩه
اﻧﺪ، ﮐﻪ ﺑﺮ
ﻣﺸﮑﻞ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺎ ﻫﻢ
ﻣﻰﺍﻓﺰﺍﻳﺪ. ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺒﻴﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺼﻮﺩ، ﺑﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻣﺎﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺟﺪﻳﺪﻯ، ﮐﻪ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻟﻔﺎﻅﺻﻮﺭﺕ،
ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﻴئ ﺭﺍ،
ﺍﮔﺮ
ﺑﮑﻴﻔﻴّﺖ
ﻭﮐﻤﻴّﺖ ﺷﻴئ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﮑﻨﻴﻢ، ﮐﺎﺭﻯ ﺳﺨﺘﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻴجه اﻯ
ﺑﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ، ﺯﻣﻴنه
اﻯ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﺎﻫﻢﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﺳﺨﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﻔﺘﻦ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺸﮑﻞ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎﻫﻢ، ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺧﻮﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ، ﺷﻤﺎﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻭ
ﻗﺒﺎﻳﻞﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭ
ﻫﺮ ﻗﻮﻡ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮﻗﺪﺭﺕ
ﮐﻤّی ﺒﻴﻨﺘﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﻧﮕﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻗﻄﻌﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺩﺭﻙﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ، ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻴﻔﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻳﻚ
ﺟﻮﺭ، ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﻳﻚ ﮔﻮﻧﻪ ﺧﺎﺹ
ﺍﺳﺖ. ﺟﺴﺘﻦ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺭ
ﮐﻠﻤﻪ (
ﺗﻌﺎﺭﻓﻮﺍ)ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎسﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺑﻬﺸﺘی ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﮐﻴﻔﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥﻧﻴﺴﺖ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ (
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻣﺎﺩﻩ )
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ، ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﻨﺪﻯ
ﺑﺸﮑﻞ(ﻧﺎﻣا
ﺭﻭﭘﺎ) ﺍﺳﺖ
(ﻧﺎﻣﺎ ﻭﻧﺎﻡ، ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺍﺳﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ رو و
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﮐﻪﻭﻗﺘﻰ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻴئ ﻳﺎﺩ ﮐﺮﺩ،
ﻣﺎ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺎﻣﺎ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ، ﺍﺯ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻭﻣﻠﻞ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺍﺯ
ﻳﻚﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﺠﺎ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﻳﻢ. ﻣﻠّﺎ
ﻧﻘﻄﻰ ﻭ ﻟﻔﻆ
ﻗﻠﻤﻰ
ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ، ﻣﺘﻌﺼّﺐﺑﺎﻟﻔﺎﻅ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻨﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﺍﮔﺮ
ﻣﻌﻨﻰ ﮔﺎﺭﻣﺎ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯﻫﻨﺪﻯ ﺭﺍ،
ﺑﻨﺎﻡ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺪﻧﻴﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻠﺎﻓﻰ ﺷﺪﻥ
ﺧﻄﺎﻫﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻭ
ﺩﺭﻗﺮﺁﻥ ﺟﺮﻡ
ﺭﺍ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺑﺄﺻﻞ
ﻭﺍﺣﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪه
اﻧﺪ، ﺩﺭﻙ
ﻣﻌﻨﻰ ﻗﺪﻳﻢ
ﻫﻨﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺁﺳﺎﻥ
ﺗﺮ، ﻭﻫﻢ
ﺩﺭﻙﺭﻣﺰ ﻳﻚ
ﮐﻠﻤﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﮔﺸﺎﻳﺶ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﻴﺮ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﺎﺩﻯﺟﺮﻡ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻨﺎﻳﺖ ﻧﻤﻰ
ﺷﻮﻳﻢ. ( ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻴﻦ (ﺟﻨﺎﻳﺖ
ﻭ ﺟﻨﺎﺡ) ﻫﻤﺎﻥ
(ﮔﻨﺎﻳﺖ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﺣﺮﻑ ﮔﺎﻑ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺑﺠﺎی ﺁﻥ ﺟﻴﻢ
ﻭ ﮔﺎﻫﻰ ﻏﻴﻦ
ﻭﮔﺎﻫﻰﻗﺎﻑ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﻴﻦ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻣﺼﺮﻑ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﻣﻠﻞ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭﻋﺼﻮﺭ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ، ﺑﻤﺎ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭﻫﻤﻪ
ﺟﺎﻧبه ﺒﮑﻨﻴﻢ
ﻭﺑﺄﺻﻞ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﺣﻨﻴﻒ، ﻭ
ﺑﻤﻘﺼﺪ ﻫﻤﻪ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻫﻢ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮ
ﺧﻮﺩﻗﺪﺭﺗﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻄﺎ ﻧﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺧﻄﺎ ﮐﺮﺩ،
ﺯﻭﺩ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﺍﺣﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺟﺎﺕ
ﻏﻠﻂ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻨﻴﻦ
ﻗﺪﺭﺗﻰ
ﻳﻚﺑﻴﻨﺶ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﺑﻔﻨﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ
ﺍﺑﻌﺎﺩﺑﺎﻃﻨی
ﺘﺮ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﮐﻴﻔﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻏﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻭ
ﺍﺳﻴﺮ ﺷﮑﻞ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﮐﻤّﻰ
ﻣﺎﺩﻯﻧﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﺍﻣﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮ ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺑﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻅ، ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻟﻌﮑسﻓﺮﺻﺖ
ﺧﻮﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﻮس
ﮐﻨﺪ، ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺮ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس، ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺸﺨﺺ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺿﻤﻦ
ﺁﺯﺍﺩﻯﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﻭﺟﺪﻯ ﺑﻮﺩﻥ، ﺑﺎﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﺑﻌﺎﺩ
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ ﻫﻨﺮ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻭﻧﻘﺎﺷﻰ ﻭ ﺷﺎﻋﺮﻯ
ﻭﮔﻮﻳﻨﺪﮔﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻧﻴﺰ، ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻴﻔﻰ ﺍﺯ
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻴﭻ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﮑﺮﺩﻩ،
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﺩﺭﺑﺎﺯﻯ ﺩﻝ، ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
نفس ﺩﺭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻴﻔﻰ ﻭ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴفه کلاﻣﻰ
ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭ ﻟﺎﻳﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺎﺯﻯ ﺑﺎ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺘﺮﺳﻨﺪ،
ﺟﺰﻣﻰ ﺗﺮ، ﻭ
ﺍﺳﻴﺮ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﻯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﺟﺴﺘﻦ ﺑﻮﺍﻃﻦ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﺮﺳﺪ. ﺍﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻨﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻫﻮس
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺗﻌﺼﺒّﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥﺩﻭﭼﺎﺭﻫﺴﺘﻨﺪﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺑﻮﺩ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺷﻦ ﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺍﻳﻦ ﺟﻨﮓ
ﻋَﺒَث، ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ، ﻭ
ﺑﻨﺎﻡ ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﺭﻭﺯﺑﺮﻭﺯ
ﺑﻌﺪﻡ ﺗﻔﺎﻫﻢ،
ﻭﺑﺎﺧﺘﻠﺎف
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﻣﺸﮑﻞ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺟﻮﻫﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻓﺎﻋﻞ
ﻭﻣﻨﻔﻌﻞ
ﻣﺤﺴﻮس ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺻﻔﺖ
ﻭﻣﻮﺻﻮﻑ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻭ
ﺳﺎﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺷﻴﻴٴ
ﻭﻣﻌﻨﺎﻯ
ﺷﻴﻴٴ
ﺗﺼﻮﺭﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺗﺤﻘﻖ ﻣﺎﺩﻯ. ﻧﺎﻫﻴّﺖ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍ
ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﻇﻠﻤﺖ ﺧﻴﺮ
ﻭﺷﺮّ، ﻣﻘﻮﻟﻪ
ﻭﻣﺼﺪﺍﻕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺍﻭﻝ ﻭ
ﺁﺧﺮ ﻓﺮﺩ
ﻭﻧﻮﻉ ﻧﻘﺺ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﻣﻄﻠﻖ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭﻣﻘﻴّﺪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺑﺎﻃﻞ، ﺍﻳﺪﻩ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﻌﻠﻰ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺻﻞ
ﻭﻓﺮﻉ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻭﺳﻌﺖ
ﻋﻤﻞ، ﮐﻪ ﻳﻚ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻣﺴﺌﻮﻠﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﻭ ﭼﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ ﻫﺎ، ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃﺎﺕ
ﻭﻫﻤﻰ ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺌﻮﻟﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺟﻮﺩﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻟﺬﺍ ﺍﺯ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ، ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﭼﻪ ﻧﻘﺪ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻋﺪﻡ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ، ﺑﻌﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﮑﻨﻴﻢ.

ﮐﻮﺷﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻭ
ﮐﻤﻴّﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻋﻮﺍﻡ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ، ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻤﻴّﺖ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﺎﻯ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺳﻌﻰ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺭﺳﺎ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻭ ﮐﻤﻴّﺖ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﮐﺘﺎﮔﻮﺭﻳﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻕ ﮐﻪ
ﻣﺼﺪﺍﻕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﮑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ ﺩﻭ
ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ ﻳﻚ
ﺷﻴئ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﺰﺩ
ﺃﻫﻞ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻭ
ﺍﺳﮑﻮﻟﺎﺳﺘﻴﻚ
ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ، ﺩﺭ
یوتیپاﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ، ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺑﺸﮑﻞ ﻧﻮﻉ ﺩﺭ
ﺁﻣﺪﻩ، ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺸﮑﻞ (ﺍﻳﺪﻩ ﻳﺎ
ﺍﻳﺪﻭس) ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺳﻨﺖ
ﺗﻮﻣﺎس ﺍﮐﻮﻳﻨﺎس،
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖ، ﻋﺪﺩ
ﺍﺯ ﺟﻮﻫﺮ
ﻧﺎﺷﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﺍﺯ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ، ﻭ
ﺟﺴﻢ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎ ﺍﺯ
ﺟﻮﻫﺮ ﻓﻮﺭﻣﺎ
ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻫﻴﻮﻟﺎ ﺍﺯ
ﺟﻮﻫﺮ ﺍﻭﻝ. ﭘس
ﮐﻤﻴّﺖ ﺍﺯ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ، ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻥ ﻳﻚ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺧﺎﺹ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺘﺪﺍﻭﻝ
ﻭﻣﺄﻧﻮس ﺍﻫﻞ
ﺁﻥ ﻋﺼﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻟﻔﺎﻆ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ،
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ. ﻧﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻣﺎ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺮ
ﻋﺼﺮ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻧﺎﺷﻴﺎﻧﻪ
ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺌﻮﻟﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﭼﻪ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻨﺪ
ﻧﺴﻞ ﻭ ﭼﻨﺪ
ﻗﺮﻥ ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮد،
ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺁﺭﺍ، ﻭ ﺟﻨﮓ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮔﺮﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ، ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻫﻢ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻋﻤﻖ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﭘﻴﺮﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻓﺼﻮﻝﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺍﺯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺒﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﺁﺭﺍﻡ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺘﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﻫﻴﭻ
ﮐس ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻡ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ
ﻧﺪﻳﺪه اﻳﻢ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻟﻔﻈﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪه
اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﺍﻳﺞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﻣﻌﻘﻮل ﻮﺍﺭ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺁﻭﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺭﻭﻯ ﻫﻢ ﺭﻳﺨﺘﻪ،
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺮﻙ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺫﻫﻦ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺭﺍﻫﻰ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺟﺴﺘﻦ،
ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﮔﺮﻓﺘﻦ،
ﺭﺍﻩﺗﻔﺎﻫﻢ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻣﻴﺴّﺮﮐﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺟﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺑﺮﺗﺮ، ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﻴﻢ. ﻣﻦ
ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻳﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺭﻭﺡ ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﭼﻨﻴﻦ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩه اﻡ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ
ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺎ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﻭ
ﺩﺭﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺑﺒﺸﺮﻳّﺖ، ﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺁﺧﺮﺕ
ﺭﺍ ﻳﮑﻰ ﻫﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ. ﮐﻤﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺟﺴﻢ
ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺭﺍ
ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻢ. ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺠﻤﻮعه اﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﺍﺯﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺣﺮﮐﺖ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭﻣﻮﺯﻳﮑﺎﻝ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻈﺎﻡ ﻓﮑﺮﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﻭﻣﻨﻈّﻤﺘﺮ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﮐﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺗﺰﮐیه ﺸﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪ، ﺁﻥ ﻭﻗﺖ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻝ
ﺗﻨﮕﺶ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺑﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﻭ ﻫﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﮑﻮﻟﺎﺳﺘﻴﻚ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺎﺩﻩ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺍﻭﻟﻪ ﻳﺎ
ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﺎﺩﻩ ﻳﺎ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎ
ﻧﺎﻣﻴﺪﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﺼﺮ ﻣﺎ، ﻣﺎﺩﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ
ﻭﺳﻴﻊ ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻴﻦ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻳﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻬﺪ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺭﺍﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪه ﺘﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ، ﺣﺘﻰ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺸﮑﻞ
ﻣﺘﻨﺎﻗﺾ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﻮﻫﺮ ( ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﮐﻤّﻰ) ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺮﻭﺡ ﻭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﮔﺎﻫﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻴﻮﻟﺎ ﻭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺭﻭﺡ
ﻭﻧﻔس ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﻣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻟﻔﺎﻇﻰ ﺭﺍ
که ﺒﮑﺎﺭ ﻣﻰ ﺑﺮﻳﻢ،
ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ
ﻗﺎﺋﻠﺎﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺷﻤﺮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺧﻠﻂ
ﻣﺒﺤثی ﻧﺸﻮﻳﻢ.
ﺩﺭ ﮐﻠﻤﻪ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﭼﻮﻥ
ﻗﻮّه اﻯ، ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺒﻬﻢ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﻴﺮﺩ
ﻫﻴﭻ
ﻓﻌﻠﻴّﺘﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻗﺪﻳﻢ ﺍﺯ
ﻫﻴﻮﻟﺎ، ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻫﻨﺪﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﭘﺮﺍﮐﺮﻳﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﺟﻮﻫﺮ
ﮐﻠّﻰ ﻳﺎ
ﺳﻮﺑﺴﺘﺎﻧس، ﻭ
ﺍﻣﺮ
ﺳﺎﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻭﻣﻠﻤﻮس ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻭﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ
ﺟﻮﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﻣﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻧﺴﺒﻰ
ﺷﺪﻩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،
ﺟﻮﻫﺮ ﺭﺍ ﺍﮔﺮ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻳﻢ،
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ ﺭﻭﺡ
ﺁﻥ ﻭ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻳﻚ ﺷﻴئ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻃﻠﺎﻕ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﺭﺳﺎﺗﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﺎ، ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰﻣﻮﺍﺩ
ﺍﺷﻴاء ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﺃﺗﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیر
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺭﻭﺡ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭ
ﺳﭙس ﺳﻠّﻮﻟﻰ
ﻭﻋﻀﻮﻯ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺧﻮﺩ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ، ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺍﺗﻤﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺗﺤﻠﻴﻠﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻤﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺍﺗم
ﺒﺄﺟﺰاء ﺻﺪ
ﮔﺎﻧﻪ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺳﻨﮕﻴﻨﺘﺮﻳﻦ
ﺁﻥ ﻓﻮﺗﻮﻥ
ﻭﺍﺣﺪ
ﻧﻮﺭﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻓﻮﺗﻮﻥ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﺷﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﻮﺝ
ﻧﻮﺭ ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ. ﻭﻓﻮﺗﻮﻥ
ﺭﻳﺰﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺷﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻣﺎﻫﻴّت
اﺟﺰاء ﺍﺗﻢ ﺭﺍ
ﺗﮑﻤﻴﻞ، ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
پیدﺍﻳﺶ ﺃﺗﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺃﺗﻢ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻢﻣﺎﺩﻩ ﺯﻳﺮ
ﻓﻮﺗﻮﻥ، ﻫﻢ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭ ﺗﺠﺰﻳﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﻠّﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻗﺪﻳﻢ (ﺍثیر
ﻳﺎ ﺍﺗﺮ ﻭ
ﺍﻳثر)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﻣﺎﺩﻩ
ﺍثیر ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺝ ﻧﻮﺭ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻠّﺎ
ﺍﺯ ﺟﺴﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺎ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ
ﭼﻮﻥ ﻋﺒﻮﺭ ﻧﻮﺭ
ﺍﺯ ﺷﻴﺸﻪ. ﺍﻳﻦ
ﺍثیر ﻣﺎﺩﻩ
ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ، ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﻧﺎﻡ
ﺑﺮﺯﺥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻣﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺍثیرﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎﺯﻩ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍثیرﻯ
ﻋﻘﻠﺎً ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺑﻤﺠﻤﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺭﻳﺰ ﻭ ﺭﻳﺰ ﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، که
ﻤﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ (
ﺑصورت ﺠﻤﻊ)ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻧﻢ.
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ، ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻧﻪ
ﻋﻘﻞﺟﺰﺋﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻋﻘﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻔس ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ، ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣله اﻯ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺍثیرﻯﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﮐﻨﻴﻢ،
ﺑﻤﺮﺣﻠﻬﺎﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻋﺎﻟﻢ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻡ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗب
ﺘﺠﺰﻳﻪ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﺍثیر ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺤﺖ ﺍثیرﻯ، ﺑﺎﻳﻦ
(ﺷِﺒﻪ ﻋَﺪَﻡ)
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻋﺎﻟﻢ
ﺻﺎﺩﺭ ﺷﺪه اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﻭﺍﻳن ﻠﺎﻫﻮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺎﺩﻩ
(ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻣﻰ)ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻌﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻯ (ﻣﻄﻠﻖ
ﻋﻠﻰ
ﺍلأﻄﻠﺎﻕ)
ﮐﻪﺑﺮﺳﻴﻢ، (ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺎﺩﻩ)ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ، ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ(ﻋﺪﻡ
ﻣﺎ ﺳﻮﺍﻩ)
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺫﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳّﺖ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﻭ،
ﺣﺘﻰ
ﺻﺎﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻝ، ﻋﺪﻣﻰ ﻭ
ﺑﻰ ﻣﺎﺩه
ﻮﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﺗﺠﺰیه
ﺒﺄﺟﺰاء ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻧﻴﺰ
ﺍﺗﻢ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﺑﭽﻨﺪﻳﻦ ﺷﮑﻞ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻭ ﺗﺠﻤّﻊ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﮑﻰ (
ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺘﻨﺎثر)
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﭼﻮﻥ ﮔﺎﺯﻫﺎ، ﮐﻪ
ﺍﺗﻢ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺁﺯﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺎﻟﺖ ﺍﻳﻮﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺳﭙس
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻦ ﺍﺗﻤﻬﺎ
ﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮﻯ ﮐﻪ
ﺷﺪ، ﺑﺎﻫﻢﻣﺘﺮﺍﮐﻢ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻮﺩﻩ ﻣﺎﺳﻪ
ﺭﻭﻯ ﻫﻢ
ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ،
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﺷﮑﻞ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻨﮕﻬﺎ ﻭ
ﻣﻌﺎﺩﻥ. ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﻣﺎﺩﻩ، ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﮑﻞ
ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺨﺮﻭﻃﻰ ﺍﺯ
ﺧﺎﻙ
ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ. ﻭﺳﭙس ﺩﺭﻣﺮﺗﺒﻪ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ ﮐﻪ (
ﺗﺸﮑّﻞ ﻣﻨﻈﻢ
ﻭ ﺗﺠﺴّﻢ ﺯﻧﺪﻩ
) ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺯﻝ ﻭ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ، ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﻤﻮﺩﻩ ﻭ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﻧﻴﺰ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﮐثر
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻠﺎﻟﺤﻈﻪ ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺯﻝ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﻳﻦ ﺭﻮﺡ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺩﺭ ﺟﻨﻴﻦ، ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻓﺮﻣﻮﻝ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻣﺪﺗﻰ
ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻓﺼﻞ ﻭﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻭﻯ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﺩﻩ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻰ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ، ﺗﻤﺎﻡ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ ﺟﺴم
اﻭﻋَﻮَﺽ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺷﮑﻞ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ، ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﻴﺮﻯ
ﺻﻮﺭﺕ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﻣﺎﺩﻩ
ﺟﺴﻢ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ، ﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ (
ﺗﺠﺴّﻢ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻩ ) ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺑﺪﻥ
ﻣﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻋﻤﺪﻩﺁﻥ،
ﺗﮑﺎﻣﻞﺧﻮﺩﺭﻭﺡﺍﺳﺖ.
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ
ﻓﺼﻞﻧﻮﻋﻰﺑﺸﺮﻯﻓﻌﻠﻰ،
ﺑﻴﻚﻳﺎ ﭼﻨﺪ
ﻓﺼﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﻭﮐﺎﺭﺵ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﺗﻤﺎﻡﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺿﻤﻨﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺍﺗﻤﻰ، ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺄثیر ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻭ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻡ
ﮔﻔﺘﻴﻢ، ﻧﻤﻮنه
اﻯ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﻣﺎ
ﻫﻢ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﺤﺘﻮﺍ ﺟﺴﺘﻦ
ﻭ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺷﺪﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻣﺎ ﺍﺗﻢ ﻫﺎ،
ﻭﺩﺭ ﻧﻔس ﻣﺎ
ﺍثیر ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺕ، ﻭﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ، ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻋﺎﻟﻢ ﻫﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺍثیرﻯ
ﺟﺒﺮﻭﺕ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ( ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩ ﻳﺎ ﻧﻔﺨﻪ )
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻓﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﺎﺹ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﺍﺩﻩ، ﻭ ﺍﺯ
ﺍﺯﻝ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺗﺶﺑﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ، ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻧﻮﺭﻯ،
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﺎﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺭﺩ، ﻭ
ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻭ ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻡ ﺑﺮﺳﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺭﺍﻫﻰ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻧﻴﺎﻓته اﻧﺪ، ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ
ﻟﺎﻟﻬﻮﺕ ﮐﻪ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻣﺴﺘﻘﺮﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
(ﻫﻮ) ﻭ(ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺭبّ
الأﺭﺑﺎب
الله ﺁﻏﺎﺯ ﻣﺮﺍﺣﻠﻰ
ﮐﻪ(ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ)ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. که
ﺨﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠق
ﺪﺭﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎ ﺳﻮﺍﻩ، ﻭیا
ﺑﻨﺎﻡ عالَم ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺎﻝ
ﻣلاﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﻣﺎﺩﻩ، ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺯﻟﻰ
ﺍﺑﺪﻯ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﻤﻊ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه هستند.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻥ
ﻗﺴﻤﺖ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎی
بشری ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﻫﺪ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣیشود. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯﺑﻌﺪﻯ
ﺭﻓﻊ ﻧﻘﺺ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﺑﺮﺍه
أﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﻫﺪ. ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﺸﺪ، ﭘس
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻝ دوره های
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
میرسند. ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻩ،
ﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﻴﺮ
ﺣﺮﮐﺖ ﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻭ
ﺁﺳﺎﻥ ﭘﻴﺶ
ﺑﺒﺮﻳﻢ، ﻫﻤﺎﻥ
( ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻰ
ﺗﺎﻗﺎﺋﻢ ﺑﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺗﺨﻠﻴﻪﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ، ﻣﮕﺮ
ﮐﻤﻚ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ، ﺗﺎ
ﺁﻧﮑﻪ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴن
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺒﻴﻦ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪی
اﺯ ﺁﻥ ﺩﺍﺭﻡ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺮﺡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺣﻨﻴﻒ
ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺍﺯ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺍﻳﻦ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻫﺎی ﻧﻴﻤﻪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ،
ﺍثباﺕ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻚ
ﺍﻳﻦ ﺃﻣﺮ در
خواننده ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﮐﺎﻓﻰ
ﺗﺮ، عملا
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﮔﻔته اﻡ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﻫﺎ، ﻭ
ﺳﭙس ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﻫﺴﺖﻫﺎ ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪﻫﺎ، ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺂﻧﭽﻪ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ
ﺭﻫﺮﻓﺘﻪ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺤج
أکبرﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
نورﻗﺎﺋﻢ
الگوی کمال
میسّر نوع
بشری برسیم. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣله
است. ﺩﺭﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻧﺎﻡ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻝ،
ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﻭ
ﻋﺮﺵ، ﮐﻪ(ﺳِﺪﺭَت
اﻟﻤُﻨﺘﻬﺎ)
ﻳﺎ ﺳﺘﺎﺭ ﻭ
ﭘﺮﺩﻩ ﺁﺧﺮ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻫﻔت هزﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﮔﺬﺭﺍﻧﺪﻩ،
ﺑﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺂﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻭﻣﻴﻦ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮﻋﺮﺷﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ، ﺍﻳﻦ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻋَﻤّاء ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺎﻟَﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎ ﺳﻮﺍﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻭﺍﻗثروت
اﺳﺖ. ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻧﺎﻡ (ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ
ﻭﺍﻟﺒﺎﻃﻦ)
ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ (ﺑﻠﺎ
ﺷﺮﻁ).

ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ که
ﺒﺮﺍﻯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻭ
ﺳﻠﺴله اﻯ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺫﺭّﻩ ﺍﺗﻢ ﻭ
ﻫﺮ ﺫﺭّﻩ ﺍثیر،
ﻭ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺫﺭّﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﺤﺖ أثیرﻯ
تشکیل شده، که
ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺯﻟﻰ
ﻭﺍﻭﻟﻴﻪ ﺁﻥ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻳﻢ، ﺷﮑﻞ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺭﻭﺡ
ﺟﻤﻊ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﺪﺍﺭﻫﺎ
ﻭ ﺫﺭّﺍﺕ ﻭ
ﻣﺸﺨﺼّﺎﺕ ﻭ
ﻧﻈﻢ ﻭ ﺳﺮﻋﺖ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﻭ ﻏﺎﻳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺷﮑﻞ ﻳﻚ ﺍﺗﻢ
ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ ﻳﻚ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﻳﻚ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻰ، ﺗﺎ
ﺫﺭّﺍﺕ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﭘُﺮ از
ﻣﺪﺍﺭ، ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻳﮑﺼﺪ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺷﮑﻞ
ﻣﻨﻈﻢ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻧﺸﺎﻥ
ﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﻧﻈﻢ
ﻭ ﺷﮑﻞ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ،
ﺑﻴﺎﻥ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺭﻭﺡ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺮﺗﺐ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺣﺪﻫﺎ،
ﻭﺟﻮﺩ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ، ﻭ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭﮐﻤﺎﻝﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﻪ
ﺁﻥ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﺗﻤﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻳﺎﺑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰﻫﻨﻮﺯ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓت ﻨﺪﺍﺭند.
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﺗﺎﺑﺸﮑل
کرﻳﺴﺘﺎﻝ
ﺩﺭﺁﻣﺪه ﺮﻭﺡ
ﭘﻴﭽﻴﺪه ﺘﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ (ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ ﻣﺎ)، ﺑﺂﻧﺠﺎ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺮﻣﻴﻢ ﮐﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺮﻳﺴﺘﺎﻝ ﺭﺍ
ﺑﺨﺮﺍﺷﻴﻢ
ﻭﺯﺧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ،
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ
ﺗﺮﻣﻴﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺁﻥ، ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎﻯ ﺁﺏ
ﻭ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﺠﺪﺩ ﺍﺗﻤﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﺤﺴﻮس
درست ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰﺭﻭﺡﺁﻥ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻝﮐﺮﻳﺴﺘﺎﻝﮐﺎﺭﺧﻮﺩﺭﺍﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻗﺪﻳﻢ ﺭﺳﻴﺪه
اﻳﻢ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺯﻟﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﮔﺬﺷته
اﻳﻢ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ ﺍﺯ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭ ﻧﺎﻣﻰ ﺷﺪﻡ ﻭ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻭﺳﻴﻊ،
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ
ﻧﺨﻞ ﺧﺮﻣﺎ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭ
ﺭﻭﺣﺶ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﻓﻌﻪ ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻤﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﺯﺣﻴﻮﺍﻥ ﺳﺮ
ﺯﺩﻡ، گفته
مولانا ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺴﺖ ﻫﻨﻮﺯﻋﻠﻢ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ
ﭘﺮﺍﻣﺎﺳﻴﻮﻡ
ﺍﺳﺖ، ﻳﺎ ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻤﻴﻤﻮﻥ ﻫﺎ
ﻭﺑﻌﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﮐﻪ
دﺭ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺑﻨﮋﺍﺩ ﺳﻔﻴﺪ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺗﺮﻗﻰ ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺮﺗّﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﻓﺖ،
ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺟﺴﻢ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻋﺠﻮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻋﺎﺟﻴﺐ ﻫﻢ، ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺮ ﻋﺼﺮ
ﻭ ﺍﺭﺷﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ،
ﮐﻪ ﻏﺎﻳﺐ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺁﺷﻨﺎ، ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎ ﮔﻮﺷﺖ ﻭ
ﭘﻮﺳﺖ ﻭ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
میباشند. ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ
ﻫﻤﻴﻨﺎﺷﺨﺎﺻﻮﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﮔﻨﺪﻡ
ﺯﮔﻨﺪﻡ ﺟﻮ
ﺯﺟﻮمیباشد.

ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﮐﺎﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﺸﺪﻩ. ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ، ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﮔﺬﺭﺍﻧﺪﻥ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت سوّم
عرش رحمان
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﻧﻴﺰ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ، ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ. (ﻫﺸﺖ ﺭﻭﺯ
ﻭ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ).
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ، ﻫﻔﺖ
ﺭﻭﺯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﻭﻡ، ﻭﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ، ﺗﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ، ﺑﻄﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺵ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻧﻰ، ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ، ﺍﺯ
ﺟﺎﻧﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻫﻴﭻ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﻫﻢ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻋﻤﻞ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ 400 ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت عرشی ﺧﻮﺩ،
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻫﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ(ﻓﻮﻕ
ﻕ)ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﺎ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ ﻧﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻤﺎ ﮔﻔته
اﺳﺖ، که
هقتاﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﭘﺮﺩﻩ ﻧﻮﺭ
ﻭﻇﻠﻤﺖ ﺑﻴﻦ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺧﺪﺍﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ(ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮ) ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ، ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺍﻳﻨﻬﻢ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺍﺯ
ﻣﺮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ. ﺳﻠﺴله
ای اﻳﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻃﻞ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﻫﺪ، ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ، ﺗﺎﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺳﺮ ﻋﻘﻞ ﺁﻣﺪﻩ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻬﻢ سلسله
و ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻃﻞ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺯ
ﺑﻄﻠﺎﻥ ﺩﻭﺭ ﻭ
ﺗﺴﻠﺴﻞ ﮔﻔته
اﻧﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪه اﻳﻢ. ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺯﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻏﻮﻟﻬﺎﻯ
ﭘُﺮ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﭘُﺮ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺑﺪﻯ، ﺑﺎﺯ
ﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺴﺎﺯﺩ ﻭ ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺁﻏﺎﺯ
ﺧﻠﻖ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺷﺮﻁ ﺍﻭﻝ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺂﻧﻬﺎ،
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻠﺎس ﺍﻭﻝ
ﺁﻧﻬﺎ. ﻭﺁﻳﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻳﺎ
ﻧﻪ؟ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﻭﻡ، ﺑﺎﺯ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭ ﮔﻴﺠﻰ
ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻟﮑﻨﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ، ﻣﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ ﻣﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺟﻨﻴﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻭ، ﭼﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﻮﻟﺪ
ﻃﻔﻞ، ﺧﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﺑﻰﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺣﻞ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﻰﻧﻬﺎﻳت میباشند.

ﭘس
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ، ﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﭼﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻗﻄﻌﺎ
ﺳﻌﺎﺩﺗﻬﺎ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎ
ﻫﺴتند. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺻﻮﻝ
ﺑﺂﻧﻬﺎ، ﻫﻴﭻ
ﺭﺍﻫﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭘﻴش ﭙﺎﻯ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻣﮕﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ. ﮐﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
هستند. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳّﺖ، ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻭﻳﺰﺍﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ کلاس
برتر از
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩه،
ﻭﻣﻦ ﻗﺼﺪ
ﺩﺍﺭﻡ، ﺑﻴﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻳﺘﺎﻥ ﺑﮕﻮﻳﻢ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺣﻨﻴﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﻧﻈﺮیه
اﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ،
ﮐﻪ ﻋﻤل همرﺍﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﻭﺳﻌﺘﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ، ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺍﻣﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ حل کند. وﺣﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﺩﺭ
ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ، ﺟﻮﺍﺏ
ﮔﻮ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﺶ ﻭ
ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺣﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻘﺪﻣﺘﺎً
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻭ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﻥ، ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ، ﻫﻴﭻ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﮐﻠﻴﺪ
ﻧﻈﺮﻯ ﺣﻞ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ و تصوّف
ایرانی
آریائی ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ
ﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧت ﭙﻴﺮ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪﻭﺣﻮﺽﮐﻮثر
ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ
ﻣﻌﺮﻓﺖ، ﻣﻦ
ﺑﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﻳﻘﻴﻨﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝﻫﻢﺑﮕﺬﺭﺩ،
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺣﻞ ﺷﻮﺩ، ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻧﺎ
ﺗﻮﺍﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻞ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻩ، ﻳﺎﻫﺮﮐس
ﭼﻨﻴﻦ ثاﺑﺖ
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺍﺳﺖ،
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺭﻭﺯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻳّﺖ،
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ، ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻋﺼﺮ
ﻋﻘﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻋﻤﻠﻰ ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺗﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ ﻫﺎ، ﺁﻥ
ﻳﻘﻴﻦ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ
ﮐﻪ ﺷﺨﺼﺎ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠیه ﺘﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ، ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻫﺎﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﺧﻮﺩ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻴﻢ،
ﻭ ﮐﻮثر
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺯ ﻣﻦ
ﺩﺭ ﺗﺸﺮﻳﺢ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﻦ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
بوده ﻭ ﻫﻤﮕﻰ
ﺩﻭﺭ ﺍﻣﺎﻡ
(ﺯﻣﺎﻥ وعصر
ﻣﺎ) ﺟﻤﻌﻨﺪ، ﻭ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮﺳﻬﺎ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻦ ﻓﻘﻂ
ﻓﻨﺠﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻧﻮﺷﻴﺪﻩ
ام. ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ ﻭ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺷﻤﺎ ﭼﺮﺍ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﺪ؟
ﺁﻳﺎ ﺳﺰﺍﻭﺍﺭ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺎ
ﺗﻨﺒﻠﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﻞ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭ
ﻣﺴﺦ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﻭﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ؟ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﺮﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﻪ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺧﻮﺩﺍﺭﻳﻢ،
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﻏﺮﻭﺭ(ﺍﻧﺎ
ﺭﺑّﮑﻢ
ﺍﻟﺄﻋﻠﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﺍ
ﺗﻠﻒ ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ
ﻭ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻴﻢ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻋﺠﻴﺐ
ﻭﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻤﺎ ﺍﺭﺯﺍﻧﻰ
ﻭﺭﺍﻳﮕﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ، ﻭﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﺍ ﺗﻠﻒ ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ ﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺎﻧﺪﮐﻰ
ﻟﺬﺕ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺟﻨﺴﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺴﻰ
ﺳﻮﺧﺖ ﻣﻘﺪّس ﻭ
ﮔﺮﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭼﺮﺍﻍ ﻣﻮﺷﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺪﻭﺩ
ﻭ ﺩﻭﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻳﺎ
ﺷﻤﺎ ﺣﺎﺿﺮﻳﺪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﻴﺪ.
ﻭ ﺍﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻠﻒ ﮐﻨﺪ؟
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ، ﺳﺮ
ﺣﺮﻑ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺨﺸﺶ ﻭﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﻟﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺗﻤﺮّﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺡ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ، ﺩﻭﺑﺎﺭه
ﺒﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺠﺪﺩ، ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎی
ﻨﻮﻋﻰ
ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ
ﻭﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ، ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻧّﺎ ﻟﻠﻪ ﻭ
ﺍﻧّﺎ ﺍﻟﻴﻪ
ﺭﺍﺟﻌﻮﻥ است.

M031

ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ

ﺍﮔﺮ
ﻋﺎﻟَﻢ و جهان
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺮﺯﺥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺗﺎ
ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﻣﺠﺪﺩی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺭﺍ
ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﺒﮕﻮﺋﻴﻢ، ﻭﻋﺎﻟﻢ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺭﺍ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﺎ (ﺃﻫﻮ)ﺻﺎﺩﺭﺍﻭﻝ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻭ
ﻋَﻤّاء ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ ﺭﺍ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﻮﻉ
ﺗﺎ أﺑﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺫﺍﺕ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ، ﺷﺎﻣﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﺑﻮﺑﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﮐﻪ
ﺫﺍﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻗﺪﻳﻢ
ﻋﺮﻓﺎ ﺭﺍ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎ ﺑﻴﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ، ﺩﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻢ أﺗمی ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺃثیر
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻢ
ﻣﻠﮑﻮت اﺳﺖ، ﻭﻣﺤﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﺎﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ. ﺳﭙس
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﻣﺤﻞﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﻳﺎ
ﻣﺤﻞ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﻭﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳت اﺳﺖ. ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺭﻗﻴﻘﻪ، ﺍﻳﻦ
ﻋﻮﺍﻟم
ﺠﺒﺮﻭﺗﻰ ﺗﺤت
ﺃثیر، ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
یونیورس ﻟﺎﻫﻮﺕ
الله ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ،
که عاﻟﻢ (ﺷِبه
عَدَﻡ)
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﺎﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻝ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ(ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ)ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ یونیورس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ
ﻳﺎ ﺍﻭ)ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺑﺮ ﻫﻤﻪ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻭﺫﺍﺗﺶ
ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺫﺍﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ، ﺩﻳﮕﺮ
(ﺧﻮﺩﻯ ﻣﺎﻫﻮﻯ)
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ(ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ)ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﺩﻳﮕﺮ ﺫﺍﺕ
ﻭﺻﻔﺎﺗﺶ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎ ﺳﻮﺍﻩ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺿﻴﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺎﻃﻠﺎق
ﺪﺭﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻋَﻤّاء ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﻋﻤﺎ
و کوری
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ
ﻳﺎ در
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻫﻤﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ، ﺍﺯ
ﻣﺎﺩه اﻯ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪه اﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺗﻢ، ﻭ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﺯ
ﺍثیر، ﮐﻪ
ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻓﻮﺗﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ، ﻣﻮﺍﺩﻯ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺗﺤﺖ
ﺍثیرﻯ، ﻭ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺷِﺒﻪ
ﻋﺪﻡ، ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﺩه اﻯ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺭﻗﻴﻖ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﺮﺿﻴﻪ ﻣﺎ، ﺁﻧﺮﺍ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻡ ﻮ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻣﺎﻫﻮﻯ
میخوانیم. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ(ﻫﻮ)
ﻣﺎﺩه اﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ. ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺩﺭ
ﻣﺒﺤث ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻋﺪﻡ ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ
ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻭ
ﻋَﻤّاء، ﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﻳﺎﮐثرﺗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. که ﺩﺭ
ﻋﻤّاء
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩه اﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺟﺰاء،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ ﻭ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐثرﺕ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﻨﻴﻢ ﻣﺎﺩه
اﻯ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﭘس
ﺻﻔﺎﺕ ﻫﻢ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩه اﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﻨﻴﻢ، ﭼﻨﻴﻦ
ﮐثرﺗﻰ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻭ
ﻋَﺮَﺿﻰ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺟﻮﻫﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻣﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ؟ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮐﺴﻰ ﻫﻢ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺳﻬﻞ ﺍﺳﺖ، ﺣﺘﻰ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻡ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﺩﺭ ﻣﺠﺎﻭﺭﺕ
ﻓﺮﺿﻰ ﻋﺎﻟﻢ
ﻋﺪﻡ ﻣﺎ ﺳﻮﺍﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻊ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻄﻠﻖ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﺒﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﻋﻠﻢ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ بشری ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ ﻳﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻣثلا ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻗﻮﻯ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﺩﺭ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺻﻔﺘﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭ
ﺩﺭ ﺻﻌﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺻﻔﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻨﺪﺭﺝ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣثلا
ﺩﺭ ﺑﺸﺮ ﺻﻔﺖ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ،
ﺯﺍﻳﻨﺪﻩ ﺻﻔﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﺸﻖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺻﻔﺖ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻞ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻇﻬﻮﺭﺍﺕ نوعی
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ ﻋﺸﻖ،
ﭼﻪ ﺻﻔﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﻣﺎﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺸﮑﻞ
ﻓﺮﺽ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﮔﻔﺖ. ﺑﻌﺒﺎﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺣﺮﻑ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴکه
اﻭﻟﻴﻦ ﺣﺮف
ﻨﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺸﻖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻭ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﻴﻦ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ﺩﺭﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ، ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ؟ ﻭ ﭼﻪ
ﺻﻔﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻦ ﺻﻔﺖ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ، ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﭘﺮﺩﻩ ﻧﻮﺭ ﻭ ﻇﻠﻤﺖ،
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺣﺪس ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.

ﻟﺬﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ، ﻋﻘﻞ
ﺧﺪﺍ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣثلا ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻌﺸﻖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﻧﻴﺰ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺻﻔﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺻﻔﺘﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ، ﻭ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﻫﺴﺖ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻧﺎﻡ (ﺍُﻡّ
ﺍﻟﺼﻔﺎﺕ)، ﻭ
ﺍﺻﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﻳﻚ ﺻﻔﺖ
ﺍﺳت ﻮﻧﻪ
ﻣﺠﻤﻮعه ای اﺯ
ﺻﻔﺎﺕ. که
ﺒﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺿﻊ
ﺗﺠﻤّﻊ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺤث
ﮐﻨﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻤﻞ ﻭ
ﻓﺮﺽ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﻰ ﺍﺩﺑﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻳﻢ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺑﺪﻯ، ﻭ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺻﺎﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻡ
ﻧﻈﺮ ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﭘس
ﺑﺤثی ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ، ﺑﻨﺎﻡ
ﺟﺪﺍﻝ ﻭ ﺟﻨﮓ
ﺑﻴﻦ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ، ﻭﺣﺪﺕ
ﻭ ﮐثرﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻓﻘﻂ ﻳﻚ ﺻﻔﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻔﺖ
ﻓﺮﺩ، ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻔﺮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ ﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﻋﺎﻟﻢ
ﻋﺪﻡ ﻣﺎ ﺳﻮﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﺫﺍت
ﻴﮑﻰ، ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺘﻌﺪﺩ که همه
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ
ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ. ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺗﻨﻬﺎ،
ﻭﻫﻢ ﻧﻴﺰ
ﺻﻔﺘﺶ ﻳﮑﻰ، ﻭ
ﻫﻢ ﮐﻤﺎﻟﺶ
ﻭﻫﻢ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﻮﺭﺵ ﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺘﻌﺪﺩﻯ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﻳﮑﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻭﮐثرﺕ ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﻓﻬﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎت
ﭽﻨﺪﮔﺎﻧﻪ ﻣﺸﺒﺖ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﺳﻤﻊ ﻭﺑﺼﺮ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﺁﻭﺭﺩﻩ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺏ ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﺎﻡ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠق
ﺪﺭ ﻟﺎﻫﻮت
ﺪﺭﻭﺍﻗﻊ ﺧﻠﺎصه
ای اﺯ
ﻋﺒﺎﺭﺕ(ﺍﻟّﺬﻯ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﻏﻴﺮﻩ)
ﻭ ﻳﺎ ( ﺍﻟّﺬﻯ
ﻟﺎﻫﻮ ﮐﻤﺎ
ﻳُﻔﻬﻢ ) ﻭ ﻳﺎ (
ﺍﻟّﺬﻯ ﻟﺎ ﻫﻮ
ﻣﻊ ﻏﻴﺮﻩ)ﻭ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ (ﺃﻫﻮ)
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺎﺩﻝ (
ﻫﻮ) ﻳﺎ ( ﺍﻭ) ﺩﺭ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻳﺎ(ﺁﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ)
ﻭ ( ﻳﻬﻮﻩ)
ﺗﻮﺭﺍﺕ، که ﺪﺭ
ﻫمه ﺁﻧﻬﺎ
ﺿﻤﻴﺮﻫﺎ، ﻏﺎﻳﺖ
ﻭلیﺧﻮﺩ
ﺣﺎﺿﺮﺍﺳﺖ.

ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺳﺮ ﺯﺍﺋﺪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺫﺍﺕ، ﻳﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻴﻦذﺍﺕ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﺒﻮﺩﻩ،
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺁﻧﻬﻢ ﺯﺍﺋﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ
ﮐثرﺕ ﻭ
ﻣﺠﺎﻭﺭﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘقلاﻝ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس ﭼﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺿﻴﺎﺕ
ﻭ ﻣﺒﺎﺣث ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻣﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻧﮑﺮﺩه اﻳﻢ. ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺪﻣﻪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﺒﺎﺣث
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪﻩ، ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻣﺬﮐﻮﺭﺩﺭﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ
ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ،
ﺑﺴﻴﻂ
ﻭﻣﺠﺮّﺩ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﻭﺁﻧﻘﺪﺭ ﺫﺍت
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ، که ﺪﺭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎت هست ﻣﻨﺰّه
ﺪﺍﻧﺴﺖ، که
ﺤﺘﻰ
ﺍﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻨﺰﻩ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﮑﻪ
ﮔﻔﺘﻴﻢ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ، ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺻﻔﺖ ﻳﺎ(ﺍُﻡّ
ﺍﻟﺼﻔﺎﺕ)ﻭ
ﺃﺻﻞ ﺍﻟﺼﻔﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻔﺖ
ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻯ
ﺫﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ، ﭼﻮﻥ ﻋﺪﺩ
ﻳﻚ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺮ ﻋﺪﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﮔﻔﺖ. ﻳﻚ
ﺑﻰ ﺩﻭ، ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﺎً ﻫﺮ
ﻋﺪﺩ ﺑﺎﻫﻢ، ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻋﺪﺩ
ﻳﻚ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس ﺑﺎﻫﻢ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮﮔﺰ ﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﻳﺎ تعبیرﻯ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ، ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺮ
ﺷﻤﺮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﻭﺻﺎﻑ
ﺳﻠﺒﻰ
ﺗﻨﺰﻳﻬﻰ ﻣﺤﺾ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺫﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎﺩ
ﮐﺮﺩ. ﺣﺘﻰ ﻭﻯ
ﮔﻔﺖ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻨﺪه
اﻯ ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺻﻔﺖ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺤث
ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ ﺍﺯ
ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﻋﻤّاء، ﻳﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﺳؤﺍﻝ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﻮﺩ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺰ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﺶ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻭﺝ ﻭﺟﻮﺩ، ﻭ
ﺍﻧﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯﻣﺎﺩﻯ،
ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺑﺮ ﻫﺮ
ﻣﺤﻴﻂ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ، ﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺧﻠﻘﺖ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﮔﻔﺘﻢ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻋﺪﻡ ﻣﺎ ﺳﻮﺍﻩ،
ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻌﺒﻴﺮ(ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ)ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺻﺪﻭﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﻣﻄﺮﺡ
ﺑﻮﺩﻥ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ)ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻭﺟﻮﺩﻯ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ ﺩﺭ
ﻭﺿﻊ ﺧﻮﺩﺵ
ﻫﺴﺖ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺤث
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﺷﺪﻩ، ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﺤث ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﭼﻮﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﻧﺘﻴجه اﻯ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ، ﻗﻄﻌﺎ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ، ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴت ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﺧﻮﺩ ﻫﻢ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺮﻭﺩ. که اﺯ
ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻰﻗﺎﺋﻢ،
ﺟﺰ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻫﻢ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭﻙ
ﻭﺿﻊ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﭘس اﺯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ یا
ذو النون
پیامبرﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺠﺰ
ﺑﺎ (ﺗﻨﺰﻳﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ) ﺻﻔﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺴﺒﺖ
ﻧﺪﻫﻴﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ، ﻧﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻣﺘﮑثّر،
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﭼﻨﺎﻥ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ، ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻦ ﺻﻔﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﺍﺕ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻋﺪﻡ ﻭﺟﻮﺩ
ﺻﻔﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺻﻔﺘی
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ، ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺪﺍﺧﻠﻰ ﻭ ﺟﺎﻣﻊ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. که
اﻡّ ﺍﻟﺼﻔﺎﺕ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻣﺮﻯ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺮﮔﺰﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
(بدون ﻓﺮﺽ )
ﭼﻨﻴﻦ ﺫﺍﺗﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ، ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻣﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﭘﺶ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻤﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭ ﺗﺄﻣّﻞ
ﺩﺭ ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
قائم، ﺁﻧﻬﻢ
ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻤﺎ ﮐﻤﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻮﺭﻡ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺑﮑﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻃﻠﺒﻰ ﺣﺮﺍﻡ
ﺍﺳﺖ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﺎﻝ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ
ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺩﺭ
ﻧﻔسﺳﺎﻟﻚﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.

ﻏﺰﺍﻟﻰ
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﺼﻮﻑ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ، ﻭ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺘﻰ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ، ﺻﺮﻑ
ﻧﻈﺮ ﺍﺯ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺗﺶ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻏﺰﺍﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ ﮐﻪ
ﺳﻬﻞ ﺍﺳﺖ، ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻫﻢ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ، ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﺃس ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩی اﻭﻟﻴﺎ،
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻏﺰﺍﻟﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ، ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﻭ ﺍﮐثر
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﺍﺯ
ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺑﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪه
اﻧﺪ، و ﻧﻪ ﺍﺯ
ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﻴت ولایت اﻟﻬﻰ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺽ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﻣﻦ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺭﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻧﻮﻋﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ، ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﻫﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻤﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺷته اﻧﺪ، ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺧﺎﺗﻢ
ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻟیّ کسی ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﺷﺮﻭﻉ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﺘﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺻﻮﻟﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻏﺰﺍﻟﻰ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻨﻈﺮ ﻏﻴﺮ
ﺟﺰﻣﻰ ﻣﻦ، ﺍﻭ
ﻫﻢ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻝ ﺍﮐثر
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﻋﺮﺑﻰ، ﻭ
ﭘﻴﺮﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗﺴﻨﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺻﻮﻝ ﺑﺸﺮ به ﻭ
ﻋﻘﻞ ﮐلّ ﺪﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ، ﺧﺎﺹ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﭘﺎﺭﺳﺎ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﮐﺮﺩﻩ. ﮐﻪ ﺍﺻﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪه اﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺳﺮ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺑﺮﮐﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮی علیّ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﻧﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻯ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺁﻣﻴﺰ
ﻭﻧﮋﺍﺩ
ﭘﺮﺳﺘﻰ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ. ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻏﺰﺍﻟﻰ ﺣﺮﻑ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻧﺰﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺗﺎﻟﻬﻰ،
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ (
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ)
ﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻘﻂ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻣﺄﻟﻮﻫﺎﺕ ﻳﺎ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺨﺎﻟﻖ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺣﺮﻑ ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻨﻴﻦ
ﺣﺮﻓﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺯ ﺍبن عرﺑﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺮﺍ
ﻃﻰ ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﺑﺮبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺣﻘّﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ ﻭ
ﮐﺎﺷﻒ ﺁﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﻣقلا ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺏ ﻭﺻﻮﻝ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻳﺎ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻋﻠﻮﻯ
ﻋﻴﺴﻮﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ، ﺑﺎﺏ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﻰ
ﺍﺩﺑﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﭘﻨﺠﺮه ﻮﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﻭ
ﻏﺰﺍﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﻤﺤﻀﺮ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
روح ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺳﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺧﺎﺹ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺧﺮﻗﻪ ولایت
ﺍﺯ ﻋﻠﻰّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻳﺪﻥ
ﻧﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥﻣﺴﻴﺤﻰﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺻﻮﻓﻰﺍﺳﻠﺎﻣﻰﺩﻭﺭﺍﺯﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻢ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺴﻴﺤﻰﺍﺳﺖ.

ﺑﺤث
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء، ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻟﺤﺎﻅ
ﻋَﺒَث ﻭﺑﺎﻃﻞ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎ ﺍﮔﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﻰ ﺭﺍ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻴﻢ، ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﻓﺮﺽ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء، ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻌﻨﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺑﺎﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﻓﺮﺽ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء. ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺽ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﮐﻔﺮ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﺮﮐﻰ ﺑس ﺑﺰﺭﮒ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﻢ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻳﻢ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﺎﻧس ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء، ﻭ
ﻋﺪﻡ
ﻣﺨﻠﻮﻗﻴّﺖ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻓﻨﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ، که
ﻈﺎﻫﺮﺍ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻫﻴﭽﮑس
ﻭﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰی
ﺮﺍ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻌﻨﻮﺍن
ﺸﺎﻫﺪ ﻣﻠﺎﺣظه
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﺼﻮﺭ
ﻋﻤّﺎﺋﻰ، ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﻨﺪﻩ ﺭﺍﻗﻢ، ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﺍﺯﻟﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﻣﺎﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﻳﺪﻡ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﻝ
ﺑﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺯﻫﺮﺍ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ، ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺎ ﻣﺎﺩﺭﻡ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻡ، ﺧﻮﺩ
ﻣﺪﻋﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻨﻈﺮﻩ
ﺍﻯﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻦﺑﻮﺩ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺁﻥ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﻭ،
ﮐﻪ ﻏﺰﺍﻟﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻴﻢ. ﭼﻨﻴﻦ
ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻘﻴّﺪ ﻭ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭﻣﺘﻌﻴّﻦ،
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺘﺠﻠّﻰ
ﻭ ﻣﺘﺠﺴّﻢ ﺩﺭ
(ﺻﻮﺭ ﺍﻋﻴﺎﻥ
ﻣﻤﮑﻨﺎﺕ)، ﻳﺎ
ﺑﺸﮑﻞ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﻴﻨﺶ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ
ﻭﺟﻮﺩ ﺫﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺧﻄﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﻔﻊ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺑﺮ
ﻏﺰﺍﻟﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻏﺰﺍﻟﻰ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ، ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ، ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻋﺎﻟﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﭘس ﺧﺪﺍ ﺫﺍﺕ
ﺍﻋﻠﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻳﺎﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮ، ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻳﺎ
ﺷﻨﻮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺩﺍﺭﺩ، ﭘس
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ
ﺣﺪّ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺯ
ﺑﻴﻨاﺌﻰ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ، ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻨﻈﺮ
ﺁﻳﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺮﺷﻤﺮﺩﻳﻢ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﺻﻔﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺑﺪ.
ﻣثلا ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ، ﺻﻔﺖ
ﻓﻴﺾﺑﺨﺶ ﻫﺴﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻳﻚ
ﺻﻔﺖ ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺍﮐثرﺵ ﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣثاﻝ
ﻋﺸﻖ، ﮐﻪ
ﻧﺘﻴجه اﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙﺻﻌﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻳﻚ(ﻓﻮﻕ ﻋﻘﻞ)ﻭ
ﻳﺎ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﺸﻖ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﺯ
ﺻﻔﺖ ﺑﺸﮑﻞ
ﻋﺸﻖ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺻﻔﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ،
ﻓﺮﺿﻰ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺻﻔﺘﻰ ﺑﮑﻨﻴﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ،
ﺑﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺳﻌﻰ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻋﺸﻖ،
ﭼﻪ ﺻﻔﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻰ ﺁﻳﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻳﺶ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺣﺮﻑ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ(ﺍﻟﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻣﺄﻟﻮﻩ)ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ، ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﻣﺎ، ﺑﺬﺍﺕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
ﻨﻴﺰﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺷﺎﻧس ﺁﻥ، ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺸﺮ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺫﺍﺕ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺫﺍﺕ ﻣﻄﻠﻖ، ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭﭘﻴش
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ، ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ
ﻗﻄﻌﺎ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺎﻫﻢ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺑﻨﺪه اﻯ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﻭ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻧﻪ
ﻭﺍﺻﻞ
ﺗﺼﺎﺩﻓﻰ، ﻳﺎ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻧﻴﺮﻧﮓ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻧﻈﺮ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁثاﺭﺵ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻓﺼﻮﺹ
ﺍﻟﺤﮑﻢ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﻗﺼﺪ ﻭﻯ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻟﻪ
ﺍﺯ ﻣﺄﻟﻮﻩ ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻕ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺮﻑ ﻏﺰﺍﻟﻰ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺑﺎ
ﺍﺻﻞ ﺑﺮﺗﺮی
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺻﻞ ﻧﻮﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻳﺎﻗﺎﺋﻢ، ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻧﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺫﺍﺕ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﺮﺷﻰ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺭﺍﻩ ﺗﺎ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻴﻠﻰ ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﺳﺖ. ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ، ﻭ
ﻃﺒﻖ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺍﻯ ﮐﻪ ﺁﻭﺭﺩﻡ،
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﭼﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﮔﻴﺎﻩ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻇﻬﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﻭ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ﺁﻥ، ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻣﺴﻴﺮﻯ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﺑﺪﻯ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻣﺎ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﺟﺰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻨﺎﺻﺮ، ﺟﺰ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺗﻢ، ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ
ﭼﻨﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻰ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺷﮑﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻋﻠﻤﻰ ﻣﺎ،
ﺍﺗﻢ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺗﻤﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻧﺎﭼﻴﺰﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺃﺗﻢ
ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ ﺑﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻘﺎﺩﻳﺮ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻭﻓﻮﺗﻮﻥ ﺩﺭ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ ﺩﺍﺧﻞ
ﺃﺗﻢ، ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﻭﺿﻊ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﻚ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ، ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻨﺪ. ﻭﻣﺪﺍﺭ
ﺑﺴﺘﻪ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺃﺗﻢ
ﻫﻴﻠﻴﻮﻡ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ، ﺃﺗﻢ
ﭼﻨﺎﻥﻣﺎﺩﻩ
ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﺭﺍﻧﻴﻮﻡ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧته ﻤﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻋﻨﺼﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻣﺎﺩﻳﺘﺮ ﺷﺪﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺃﺗﻢ
ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ،
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ، ﻳﻚ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ، ﻭ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺗﺤﺖ
ﺍﺗﻤﻰ ﻳﺎ
ﺑﺸﮑﻞ ﺃثیرﻯ
ﺩﺭﺁﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺗﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺯ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻭﺍﺳﻴﺪﻫﺎﻯ
(دی إن أ) ﺮﺳﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺤث ﻣﺎ
ﺑﺎ ﺩﻭ ﺧﻂ
ﺗﮑﺎﻣﮑﻠﻰ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺧﻂ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﺷﻴاء
ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ، ﻭ
ﺧﻂ ﺩﻭﻡ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻧﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺣله ﻭﻳﺮﻭﺳﻰ
ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﺍﺯ
ﻳﮑﻄﺮﻑ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ، ﺩﻭﺭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳّﺎت
ﻮﺳﺒﻚ ﺗﺮ ﺷﺪن
اﺳﺖ، ﻭلی اﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺻﻔﺖ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺗﻤﻰ،
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺷﮑﻞ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺁﻥ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺩﻭ ﺧﻂ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻏﻴﺮ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎن ﺒﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺻﻮﺭت
ﻮ ﻗﻴّﻮﻣﻴّت
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻴﻢ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﺪﺍﻡ
ﻳﻚ ﺭﺍ، ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﻭ
ﺟﻬﺖ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﻢ، ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﻟﻰ ﺍﺗﻢ ﺑﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺁﻥ، ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺒﺎ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ، ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﭼﺎﻫﻰ ﺩﻟﻮﻯ
ﻓﺮﻭ
ﺑﻔﺮﺳﺘﻴﻢ ﺑﺎﺯ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.

ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻞ ﮐﻪ ﻃﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻡ، ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﻃﺮﺡ ﻣﺴﺄﻠﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧت ﺮﺍ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺗﺶ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﻴﭻ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ
ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺷﺪﻳﺪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻣﻰ
ﺩﺭ(ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ)ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻄﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ، ﺑﻴﻨﺶ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺧﻮﺩ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﺍﺯ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ، ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ،
ﻫﻢ ﻧﻈﺮ
ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺎ(ﺗﻨﺰﻳﻪ
ﺳﻠﺒﻰ)ﻣﻄﻠﻖ، ﻣﺎ
ﺟﺰ ﺑﺤﻴﺮﺕ ﻭ
ﺧﻠﺄ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﻴﻢ، ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﻣثبت ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺁﻭﺭﺩ. ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺴﺨﺮ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺎثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻮﺍﻡ ﻫﻢ
ﻣﻮﻓّﻖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺷﺪ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻣﺘّﮑﻰ ﺑﻔﮑﺮ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﺯ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺍﻣﺎ
ﻧﻈﺮ ﻏﺰﺍﻟﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﺍﺷﻴاء ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧته
اﻳﻢ، ﺑﺎﺯ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻭﻟﺎ
ﺍﺷﻴاء ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﻫﻨﻮﺯ، ﻧﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﺎً ﻭ
ﻧﻪ ﺻﻔﺎﺗﺎً
ﺭﺍ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴته
اﻳﻢ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ. ﻣﮕﺮ
ﮐﻠّﻴﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺟﺴﺎﺭﺕ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ، ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ
ﺑﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﺪﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺁﻧﻬم
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ ﺫﻫﻦ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﺍ
ﺁﻳﻨﻪ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ، ﻣثلا
ﺍﺯ ﺟﺮﺍﺣﻰ
ﻗﻠﺐ، ﻭﻳﺎ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﺩﻗﻴﻖ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﺠﺎﻳﺐ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﻧﺘﺰﺍﻋﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺫﻫﻨی
ﺒﺎﻃﻞ. ﻭﻳﺎ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺃﺗﻢ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺳﻴﺮ ﺁﻓﺎﻗﻰ ﻣﺎﺩﻯ،
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯ ﻧﻘﺶ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﺻﻞ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺍﺳﺖ،
ﺩﺭ ﻣﺸﺎﻫﺪﺍﺕ
ﺁﻓﺎﻗﻰ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺟﻮﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ، ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ ﻭ
ﻏﺰﺍﻟﻰ ﻭ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ، ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﺑﺠﻮﺋﻴﻢ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻡ ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗثبیت
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺎ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ ﻧﻔس ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﭘﻴﺮ
ﺩﺍﻧﺎ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﮑﻤﻚ
ﺧﺎﺹ ﻭ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻗﺎﺋﻢ
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﻴﻦ ﺻﻔﺖ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﺣﺴﻴﻨﻰ، ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐّﻨﻮﻧﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎن اﺳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ
ﺣﺠﺞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺗﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﭼﺸﻤﺶ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ، ﭼﺸﻤﺎﻧﻤﺶ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻧﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺭﺍ
ﺑﺴﻨﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﭽﺸﻢ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻣﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ، ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ،
ﻭﺍﺳطه اﻯ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، که
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ ﺑﻤﺎ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، نه
ﺨﺪﺍﻯ ﻣﺠﺮّﺩ
ﺭﺍ. ﻭ ﺷﻨﺎﺧت
ﺁﻳت ها ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻌﻤّﻖ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻳﺸﺎﻥ،
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻊ ﺫﻟﻚ ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﭘﺮﺩﻩ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﻇﻠﻤﺖ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ، ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ (
ﻗﺮّﻩ ﻭ ﻏﺮّﻩ
ﻭ ﺧﻮﺭّﻩ ﻭ
ﻓﺮّ ) ﻭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳﺖ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻌﻤّﻖ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻭ
ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ، ﺑﺬﺍﺕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻖ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ، ﺩﻩ
ﻗﺪﻡ ﻋﻘﺐ ﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﻣﻦ
ﺭﺁﻧﻰ ﻓﻘﺪ
ﺭﺁﻯ ﺍﻟﺤﻖ)ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺻﺪﻕ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺭؤﻳﺖ ﺣق ﺪﺭ
ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻃﺒﻌﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﻭ
ﻧﺒﻮّﺕ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺧﻮﺵ
ﺑﺨﺖ ﺗﺮ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﺍﺯﻟﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺪ ﺑﺨﺖ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻳﺸﺎﻥ،
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﺯ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺳﺮﻣﺸﻖ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺗﺎ ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﭘس
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺫﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﺍﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻭ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﮑﻮﺷﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﺎ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﻭﻗﻄﻌﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻌﻮﻳﺾ
ﺑﺎﻫﺮ ﺭﻭﺵ
ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻧﻈﺮ
ﺁﻓﺎﻗﻰ ﺩﺭ
ﺃﺗﻢ ﻭ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺃﻧﻔس
ﺬﻫﻨﻰ ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ که اﻧﺘﺰﺍﻋﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،
ﺗﻨﺎﻗﻀﺎﺕ
ﺷﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺫﺍﺕ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ، ﮐﻪ
ﺳﺨﻦ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺎﺯ ﺭﻧﮓ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺣﺎﻓظه اﻡ
ﻳﺎﺭﻯ ﮐﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻦ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻡ، ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻋﻴﺎﻥ ثاﺑﺘﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻰ
ﮔﻔﺖ، ﻗﻄﻌﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﻢ ﻣﻴﺸﺪ. ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺠﺎﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻰﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺗﺤﺮﻳﺮ ﮐﺘﺎﺏ
ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﺪﺍﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ، ﺣﻘﻮﻕ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﺩ، ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻧﺴﺒﺘﺎً ﺑﺎ
ﺍﺭﺯﺵ ﻗﻄﻌﻰ
ﺗﺮ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺯ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﺍﺯ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻋﻠﻰّ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺣﻤﺎﻴﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻩ، ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺣﻖ
ﺭﺍ ﺑﻤﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺩﻟﻴﻞ
ﻋﺪﻡ ﻭﺻﻮﻝ ﻭﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﻠﻮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺒﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﺤﺘﺎﺝ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ از
ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭ ﻋﺎﻳﺸﻪ
ﻭﺍﺭﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺳﺮﺳﺨﺘﺎﻧﻪ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺁﻣﻴﺰ ﮐﻪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﻫﺴﺖ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﺕ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ، ﺍﺯ
ﺑﺎﺏ ﻋﻠﻰّ
ﻭﺍﺭﺩ ﺩﺭﮔﺎﻩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻧﺪ، ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﻧس ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻧﺎﻡ
ﻭﻟیّ ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻣﻄﻠﻖ ﻫﻢ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ، ﺟﺎﻳﺰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻔﻴﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ ﺍﻫﻞ
ﺗﺴﻨﻦ ﻫﺴﺖ. ﭘس ﻣﺎﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻭﻟﻰّ
ﻋﻠﻮﻯ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ، ﻳﺎ
ﻭﺍﺻﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻠﻰّ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻰ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻪ ﻫﺮ
ﻭﺍﺻﻠﻰ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﺎﺗﻢ
ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻣﻊ
ﺫﻟﻚ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻡ ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻘﺪّس ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺼﻮﻑ ﺗﺴﻨﻦ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ
ﮐﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﺍﺿﺢﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.

ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﻨﻴﻢ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻭﺻﻒ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﮐﺮﺩه اﻳﻢ. ﭼﻮﻥ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﺻﻔﻰ ﺍﺯ
ﻫﺮﮐس، ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﺳﻌﻰ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﮑﻨﻴﻢ، ﻭ
ﺣﺪﺍﮐثر ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻳﻢ، ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ، ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻄﺢ، ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺧﺪﺍ
ﮔﺬﺍﺭﺩه اﻳﻢ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﻴﻦ ﺫﺍﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺣﻘﻬﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻠﻖ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺧﻠﻖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻖ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻴﻦ ﺻﻔﺎﺗﻰ، ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻴﻦ
ﻋﻘﻠﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﻳﺮﺍﺩ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻴﻨﻴّﺖ ﺣق
ﺒﺎ ﺧﻠﻖ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ ﺫﺍﺕ
ﺧﻠﻖ، ﺑﺎ ﺫﺍﺕ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ(ﻋﻴﻦ
ﻭﺍﺻﻞ)ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﺎﺩله اﻯ ﺑﺎ
ﻋﻴن ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎ
ﻗﺎﺋﻢ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺤق ّ
ﻤﻄﻠﻖ ﺧﻴﻠﻰ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ. ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯﺩﺭﺳت
اﺳﺖ، که
ﺼﻔﺎتش ﻤﻌﺎﺩﻝ
ﻫﻤﺎﻥ ﺫﺍت اﻭ
ﻭﻋﻘل اﻭ، ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ
ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻘﺎﺋﻢ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﺮﻑ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺍﻭ
ﺻﺎﺩق اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻧﻪ که ﺒﺎ
ﺧﺪﺍی ﻤﻄﻠﻖ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺑﺪﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻋﺪﻡ ﻣﺎ ﺳﻮﺍﻩ
ﻧﻴﺰ، ﺫﺍﺗﺶ ﻭ
ﻋﻠﻤﺶ ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺻﻔﺎﺗﺶ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﺶ، ﻋﻴﻦ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﺵ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻴﻦ ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺫﺍﺗﺶ،
ﻳﺎ ﻋﻴﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺫﺍﺗﺶ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﻧﻈﺮ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﻨﻢ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﻮﺯﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺻﻔﺎﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﻣﺨﻠﻮﻕ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﺫﺍﺗﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﺿﻌﻰ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻫﻢ ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﻓﻌﻠﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍﻫﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺽ ﺭﺍ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﻫﻮﻳّﺘﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺷﺒﻴﻪ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﺮﻓﺖ،
ﮐﻪ ﺫﺍﺗﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﺫﺍﺗﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣق ﺪﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻭ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺻﻮﻝ ﺑﻪ ﺁﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ، ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ(ﻳﻚ
ﺣﻠﻘﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ)ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻬﻢ ﻭﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻔﺮﺩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﻔﺎﺭﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺁﻝﻣﺤﻤﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺖ، ﺗﺎ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻘﺎﺋﻢ، ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺸﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮنه که ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﺎ ﻣﺤﻤﺪ، ﺩﺭ
(ﻭﺳﻂ) ﺍﻳﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺦ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ، ﻭ
ﻇﻬﻮﺭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻭﻣﺘﺼﻞ، ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻭ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ، ﻳﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﺎﺩﺍﺗﻰ ﮐﻪ
ﻓﻘﻂ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﻠﻰ ﻭﻓﺎﻃمه
هستند. ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺳﺎﺩﺍت
ﻮ ﺁﻝ ﺑﻴﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺷﺪﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﻭﺍﺻﻞ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﺍﻭﻝ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ ﻭ ﺳﭙس
ﻣﻔﺘﺨﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺷﺨﺺ
ﺳﻌﻰ ﮐﻨﺪ، ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺗﺄﻣّﻞ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎت
ﺗﺨﻮﻳش
ﺸﻨﺎﺧﺘﻰ ﺍﺯ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﺑﮑﻨﺪ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺳﻴﺮ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس، ﻭ
ﺍﺳﻴﺮ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ، ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ، ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺫﺍﺕ ﻗﺎﺋﻢ
ﻳﺎﻔته اند
ﺟﺮﺃﺕ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﻴﺮ ﺃﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﮐﻨﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر، ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ ﺧﻄﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ، ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮐﺮﻡ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﮐﻠﺎﻣﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺗﺼﻮﺭ(ﻣﻦ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺳﻄﻪ)ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺶ ﺭﺍ
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﺏّ
ﻣﺤﻤﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ،
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺫﮐﺮ
ﻳﺎ ﻗﺪّﻭس ﻳﺎ
ﺳﺒّﻮﺡ ﺩﻳﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﺩﺍﺭﺩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ،
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺑﺤث ﺯﺍﺋﺪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺫﺍﺗﻤﺎﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺗﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻭ ﺧﺎﺭﺝ ﻭ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺫﺍﺕ. ﻣﻨﺘﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻧﺎﺑﮑﺎﺭ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺘﺠﺰﻳﻪ ﻭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﺑﻄﻮﺭﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ،
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﺍ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﺫﺍﺕ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺬﺍﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﻳش
ﻨﻈﺮﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺫﻫﻦ ﻣﺎ، ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻧﻔس ﺬﻫﻨﻰ، ﻭ
ﻧﻔس ﺭﺍ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺟﺴﻢ، ﻭ ﻫﺮ
ﻋﻀﻮﻯﺭﺍ ﻫﻢ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﺄﻣّﻞ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻞ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻓﺮﺩ،
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ، ﺑﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺎﺩﺕ
ﺫﻫﻦ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻧﻴﺴﺖ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻙ ﺍﻳﻦ
ﻭﺣﺪت ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﻭ ﭼﻨﺪ
ﮔﺎﻧﮕﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺎ ﺫﺍﺕ ﺧﺪﺍ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﻣﺎ ﻭ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻈﺮ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺬﺍﺕ ﺧﻮﺩش
ﺮﺍ ﻋﻴﻨﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻢ
ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﻭ
ﺑﮑﻠﻴّﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﻭﺩﺭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺧﻮﻳﺶ، ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻔﮑﺮ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻔﮑﺮ ﭘﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ. ﻭ
ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﻫﻢ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﻣثلا ﻣﺎ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻴﻢ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺵ ﻫﻢ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﭘﻴﺮﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ. ﺍﻳﻦ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﺭ ﻣﺎﻭ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ، ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻢﻣﺎ، ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺄﻣّﻞ
ﺑﺎﻃﻨﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺴﺐ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻧﻈﺮ
ﮐﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺸﺨﺼﺎت
ﺪﺭﻭﻧﻰ
ﻭﺑﻴﺮﻭﻧﻰ، ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺎﻝ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﺎﺍﺑﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ(ﻋﻠم کلّی
) ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪه اﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺽ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻨﻴﻢ، ﺣﺘﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ
ﺑﻨﻈﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ، ﻳﻚ
ﺟﺎ ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ. ﻭ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻠّﻰ ﺗﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺩ ﻧﻈﺮ
ﮐﻨﺪ، ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﮐﻠّﻴﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻈﺮ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺗﺶ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺑﺸﮑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﺎ
ﺑﺎﻋﻀﺎﻯ ﺑﺪﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺘﺠﻠّﻰ،
ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻓﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ، ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻭﻗﺖ
ﻇﻬﻮﺭﺷﺎﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺯﺧﻰ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻫمه اﻳﻦ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﭼﻪ ﻣﺘﺠﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ، ﻭﭼﻪ
ﻏﻴﺮ ﻣﺘﺠﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ، ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻫﻢ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮐﻨﺪ،
ﻭ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺧﺪﺍ
ﺍﺯ ﻭﺿﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺣﺎﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﻭ،
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ(ﺑﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ، ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮔﺸﺘﻦ،
ﻫﻤﺎﻥ(ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ) ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﺳﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﺮﻓﺖ،
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﭘس
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻋﻠﻢ ﺍﺯﻟﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭﭼﻪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻧﻈﺮ
ﺑﺬﺍﺕ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﭼﻪ ﻧﻈﺮ
ﺑﺄﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ،
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮﻋﻰ، ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﻧﻈﺮ ﺑﻔﺮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻨﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺣﺎﻝ
ﺍﻭ، ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ، ﺑﺎ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺣﻮﺯﻩ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﺏّ
ﻣﺴﺌﻮﻝ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺟﺎﻯ
ﺑﺤث ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻴﻨﺶ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺻﻞ ﻋﺎﻣﻰ
ﻧﻴﺰ، ﻫﻤﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺗﻰ
ﭘﺸﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ. ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﻧﻴﺰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﺍن
اﺳﺖ. ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﻠﻖ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﺶ، ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ ﺟﺎﻯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ، ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻴﺮﻳﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻭﻝ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻮﺷﻴﻢ،
ﻭ ﺑﺎﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺭﻓﻊ ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﺁﻥ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﻗﺎﺋﻢ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﺋﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ، ﺗﺎ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻋﻘﻠﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﺴﺦ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎی
ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺎﺣث
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺣﺮﻓﻬﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ
ﻓﺎﻳﺪه اﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺟﺰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﺗﺮ ﻫﻢ
ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﭼﻪ
ﻋﺎﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﻳﺎ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺫﻫﻨﻰ. ﻟﺬﺍ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺖ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺧﺮﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

M034

ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ

ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ، ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﻓﻞ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﺍﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﺍﺗﻰ
ﺷﺪه اﺳﺖ. ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ،
ﺍﮔﺮ ﻋﻠﻢ ﺗﺎﺑﻊ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺑﺎﺷﺪ، ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺗﺎﺑﻊ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻋﻴﺎﻥ ثاﺑﺘﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺎﺑﻊ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻓﺮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻗﺘﻀﺎﻯ
ﺍﻋﻴﺎﻥ ثاﺑﺘﻪ
ﻓﺮﺩ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺷﺪﻩ
ﻭﻓﺮﺩ ﺭﺍ ﺑﻬﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺳﺖ
ﺑﺰﻧﺪ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻪ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺑﺪ ﻓﻬﻤﻰ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺟﺒﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻫﻢ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻫﻢ
ﻏﻠﻂ ﺍﺳﺖ. ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺧﻄﺎﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﺮﺩ
ﺳﺮ ﻣﻴﺰﻧﺪ
ﻣﻬﻢ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺑﺸﺮ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻋﮑس ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ، ﺗﺎ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻧﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻨﻴﻦ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻰ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ، ﻭ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﻓﺮﺩ، ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺩ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻃﺒﻖ ﻭﻋﺪﻩ، ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻗﺪﺭﺕ
و نیروی
ﺍﺟﺮﺍئی ﺍﻳﻦ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺣق ﻔﺮﺩ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺖ، ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﺍﺯﺍﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ، ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻓﺮﺩ ﻭ
ﺍﻗﺘﻀﺎﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻓﺮﺩﻯ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ، ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻳﺎ
ﻧﻪ. ﻭﻟﻰ ﻣﻊ
ﺫﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ، ﺑﺎﺯ
ﺷﺨص ﺪﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ. ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻢ، ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
تهیّه ﺷﺪﻩ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﮑﻞ
ﻣﻨﻔﻰ ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷت ﻮ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻓﺮﺩ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﻭﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺭﺍ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻋث ﺩﻭﺭ
ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﻫﻢ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎ
ﺷﻘﺎﻭﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﻤثل ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺩﻭﺭ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ
ﻫﻢﺭﺟﻌﺖ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻋﺪﻝ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺗﺼﺮﻳﺢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺩﻭ ﺭﺍﻩ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﮔﻤﺮﺍﻫﻰ، ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﭘﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥمیباشد.
ﺑﺤث ﺟﺒﺮ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ،
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﻢ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺨﺶ، ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ، ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻟﺎ
ﺟﺮﻡ ﺣﺮﮐﺖ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﺑﺪﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ، نمی
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ (ﺣﺘﻰ
ﺍﻋﻠﻢ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻫﺮ
ﮔﺎﻩ ﺷﺨﺺ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣؤثّر
ﮐﻨﺪ، ﺁﻥ ﻭﻗﺖ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺗﺤﻘﻖ ﻋﻠﻢ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻋﺎﻡ ﺃﺯﻟﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻓﺮﺩ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﻋﺸق
قهقرﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺧﺮﻭﺝ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ، ﺑﺎ
ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺦ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻠﺦ ﻭ ﺳﺨﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﻓﺮﺩ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﻭ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﻭﻡ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، ﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎ
ﺷﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩ، ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺎﺹ
ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﭘس
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺷﺨﺺ
ﺭﻳﺰ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻭ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺷﺪﻩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ، ﺩﺭ
ﺍﺩﻏﺎﻡ ﻭ
ﺗﺄثیر
ﻣﺘﻘﺎﻳﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ،
ﭼﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﮑﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺎﺹ
ﻫﺴﺖ، ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺍﻳﻦ ﺑﺤث ﺩﺭ
ﺑﺸﺮ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻫﻢ ﻧﺘﻴجه اﻯ ﻧﺪﺍﺷته
اﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺷﺒﻴﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺤث ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻣﻞ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﺯﻝ
ﻣﻄﺎﺑﻖ(ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻋﺎﻡ ﺍﺯﻟﻰ)ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻠﻰ
ﻣﺘﻌﺪﺩﻯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
(ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ)ﻣﻴﻨﺎﻣﻢ.
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﭼﻮﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻓﺮﺩ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﺸﺮﻭﻁ
ﺑﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻣﺴﺄله
ﺤﺘﻰ ﺍﻋلم
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻧﺎﻇﺮ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺩﻳﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﺑﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ، ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﻓﺮﺩ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺗﻠﺎﻓﻰ ﮔﺮﺩﺩ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻓﺮﺩ، ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ،
ﺑﺎ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺍﻭ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻭﻯ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺑﺎﺟﺰاء ﻭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺯ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ نوعه
بشری ﻧﺰﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ، ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮑﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻔت
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﮐﺮﺩ، ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﺮﺩ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺎﺹ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﺗﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷت ﻮ
ﺍﺯ
ﺭﺨﺪﺍﺩﻫﺎیﺁﻥﺩﺳﺖﺩﻫﺪ
ﻗﻄﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ،
ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻟﺬﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻫﻮس ﻧﻔس
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺟﺎﻫﻞ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ
ﻋﻤﺪﻩ ﻭﺃﺻﻞ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﮑس ﺁﻥ،
ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ، ﻫﻤﺮﺍه
عشق ﻋﺎﻣﻞ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﻭ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ، ﻫﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻢ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﮐﻢ ﺍﺭﺍﺩﻩ، ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻧﻔس ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻄﺎﻫﺎ، ﺗﺎﺣﺼﻮﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﻧﺠﺎت
ﻨﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ
ﻧﺨﻮﺍﻧﻴﻢ، ﺟﺒﺮ
ﺫﺍﺗﻰ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻔس ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﺑﺸﮑﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ
ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺟﻬﻞ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﻋث ﺷﺪﻩ، ﭼﻮﻥ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻔس ﻳﺎ
ﺷﻴﻄﺎﻧﺶ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻔس ﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻣﻴﻞ ﺑﻌﺪﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺵ، ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ ﻫﻴﭻ
ﺧﺪﻣﺘﻰ ﺩﺭ ﺣﻖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻭ
ﺁﮔﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﺮﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺎﻭ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ
ﭼﺮﺍ ﺿﻌﻴﻒ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻘﻮﻯ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺩﺭ ﻧﻔس ﻳﺎﻓﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺭﻓﻊ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﻞ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻥ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺣﺠﺎﺏ
ﺫﻫﻦ ﻭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻃﺮﻑ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻓﻊ ﺟﻬﻞ ﻭ
ﺩﺍﺩﻥ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭ ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺑﺨﻄﺮﺍﺗﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻳندﻩ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺭﺍﺑﻄﺸﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻗﻄﻊ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﭼﻪ ﺧﻄﺮﺍﺗﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺳﺖ
ﺩﻫﺪ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﻓﻊ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﻞ ﻫﻢ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻟﺎﺯﻡ، ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺫﺍﺗﻰ ﺗﻬﻴّﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺴﺒﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺩﻋﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺯﻝ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺧﻴﺮ
ﺩﺭﺝ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﺯﻫﻢ، ﻭﻗﺘﻰ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻓﮑﺮﮐﻨﻴﻢ، ﺑﻪ
ﺑﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻓﺮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻭ
ﭼﻪ ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ، ﻫﻤﻪ
ﺑﺎ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺴﺖ. ﻭﺍﺯ
ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﻳﻢ، ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺭُﻡ
ﻳﺎ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﺘﻢ
ﺑﺸﻮﺩ. ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺟﺒﺮ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ، (ﺍﻣﺮ
ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﺄﻣﺮﻳﻦ)
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺗﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻧﺸﻮﻳﻢ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺷﻮﻳﻢ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﺍﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ ﺍﻟﺂن
ﺒﮕﻮﺋﻴﻢ، ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻳﻢ، ﺍﻳﻦ
ﺑﺤثها ﻧﻴﺰ ﺑﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﻢ ﺧﻄﺎ. ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﻥ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﺟﺒﺮ
ﻣﻌﻠﻢ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ،
ﺧﻴﺮ ﻭﻧﻔﻊ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ،
ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺮ ﺟﺴﻢ ﻭ ﻧﻔس ﻭﺫﻫﻦ
ﻣﺎ ﺣﺎﮐﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺠﺒﺮ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﻥ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮐﻨﻴﻢ،
ﻭﺍﺯ ﺟﺒﺮ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻴﻢ. ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﺩﺍﺭﻡ.

M036

ﺍﻣﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺳﻨﺨﻴّﺖ

ﺍﻣﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻭﮐﻴﻔﻰ
ﻳﺎ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ، ﺍﮔﺮ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻧﻤﻰ
ﮔﺮﺩﺩ ﺑﺸﮑﻞ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻏﻴﺮ
ﻇﺎﻫﺮ ﻭ ﺍﻣﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺨﻔﻰ ﺑﺮ
ﺣﻮﺍس ﻣﺎ
ﻫستند. ﻭﻟﻰ
ﺍثَر ﻭﻧﻘﺶ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺤﺴﻮس ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺻﻞ ﻭ ﻋﻴﻦ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺰﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺁثاﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻋﻴﺎﻥ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﻴّﺖ
ﻭﺫﻫن اﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﺪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺧﻠﻂ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻳﮑﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭ(ﺍﻣﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ
ﺭﻭﺣﻰ)ﮐﻪ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ
ﻭﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻭ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺰﺋﻰ
ﺗﺎﺑﻊ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺘﺪ. ﺩﻭﻡ(ﺍﻣﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ
ﺫﻫﻨﻰ)ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻫﻤﻰ ﺍﺷﺨﺎﺹ. ﺳﻮﻡ
ﺁﻥ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ (
ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺟﺰﺋﻰ )ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺟﺰﺋﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﮐﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﻠّﻰ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻫﺮ
ﺟزء ﺑﺪﻥ ﺍﻭ
ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻫﺴﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮐﻠّﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻠّﻰ که
ﺨﻮﺩ ﺟزء ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺯ، ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺫﻫﻦ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠّﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻴﺰﺫﻫﻨﻰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻳﺎﺭﻯ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﻧﻪ
ﮐﻠّﻰ ﺫﻫﻨﻰ، ﻳﺎ
ﮐﻠّﻰ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺟﺰئی هستند. ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺷﺎﺭه
گذﺭﺍﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﺁﻥ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ، ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻭ
ﺷﮑﻞ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﻫﻴﻮﻟﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺣﺬﻑ ﺍﺯ
ﺫﻫﻦ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺫﻫﻦ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﻚ ﺑﺮﺯﺥ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺁﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺫﻫﻦ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻘش ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ، ﻳﺎ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍثرﻯ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﻧﻘﺶ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺳﺨﺖ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس، ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺫﻫﻦ
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻴﻨﺶ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺟﺰﺋﻰ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﮐﺴﺒﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺫﻫﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺯ ﮐﺴﺒﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻦﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺍﺳﺖ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺑﺮﺳﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﮐﺴﺒﻰ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺁﻥ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ
ﮐﻤّﻰ ﻭ ﻳﻚ
ﺗﻮﺭﻣﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺗﻠﻘﻴﻨﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﺎﻡ ﮔﻔته اﻧﺪ.
ﺍﻣﺮ ﮐﻠّﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻋﮑس ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺮ
ﺟﺰﺋﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﻭﻣﻮﻗّﺖ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺄثیر ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻭﻣﻨﻔﻌﻞ ﺷﺪﻥ،
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻗﻄﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻓﺎﻋﻠﻴّﺖ
ﺍﻣﺮ ﮐﻠّﻰ، ﺑﺎ
ﺍﻣﻮﺭﺟﺰﺋﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻴﺎﺯ
ﻭ ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺟﺰاء
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻤﻚ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻧﮕﻴﺮﺩ، ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻓﺎﻋﻠﻴّﺖ ﻭ
ﺗﺄثیر ﺍﻣﺮ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺮ
ﺟﺰﺋﻰ، ﻣؤثّر
ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﻓﺮﺩﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﺗﺎﺑﻊ
ﺍﻣﺮ ﮐﻠّﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻴﻢ،
ﻭﻧﻪ ﺗﺎﺑﻊ
ﮐﻠّﻰ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﮐﻠّﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ.
ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺍﻣﺮ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﻮ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺸﺮ، ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻔﻬﻢ ﮐﻠّﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭ ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺣﻔﻆ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺟﺰﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺎ
ﻋﺪﻡ ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺧﻮﺩ، ﺷﺎﻧس
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﮐﻠﻴّﻪ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﻩ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺟﻬﻞ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻃﻠﺒﻰ
ﻭﻣﺴﺦ ﺟﻮﺋﻰ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﻣﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺮ
ﻭﻣﺸﮑﻞ ﻧﺎﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﺴﺎﺩﮔﻰ
ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ.

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺳﻤﺎﺋﻰ ﻭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺩﻳﮕﺮ،
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ
ﮐﻪ ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ
ﻭﻭﺿﻌﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭﺣتی
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻫﻤﮕﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺣﻴﺎﺕ ﻳﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﺪﻳﺪ، ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﻃﺒﻌﺎ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻄﻠﻖ ﻫﺴﺖ
ﻭﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﭼﻪ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﭼﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ
ﺭﺍﻫﻰ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﭘﺎ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﮐﻪﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﺑﺪﻫﻴﻢ، ﻭ
ﺟﻠﻮ ﺯﻭﺍﻝ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ،
ﻭ ﻧﻘﺺ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ. ﻫﻴﭻ
ﺭﺍﻫﻰ ﺟﺰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍ ﻫﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺭﺯﺷﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻦ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻗﺎﺑﻞ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻟﻰّ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭﻣﺎ
ﺑﺎ ﺗﻘﺮّﺏ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﺨﺪﺍ،
ﻭ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ ﻭ
ﺷﺎﻧس ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻢ
ﻟﺪﻧﻰ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎت
اﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺍ، ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻮﺍﻗﻌﻴّت
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ.  ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﺩﺍﺩﻩ، ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﻭ
ﻣﻔﻴﺪ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﺑﻄﻪ
ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ، ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺟﺰﺋﻰ ﻋﻴﻨﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ، ﻧﻈﺮ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻳﻢ
ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺗﺤﮑّﻢ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﺰﺋﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ، ﻭ
ﻃﺮﺡ ﺭﻳﺰﻯ ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻟﺰﻭﻡ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﻭ
ﺣﺎﮐﻤﻴّﺖ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮ ﺟﺴﻢ، ﻭ
ﺣﺎﮐﻤﻴّﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ
ﻳﺎ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪﺗﻤﺮّﺩ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﮑّﻢ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﺍﻥ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻤﺮّﺩ ﺑﺎﻋث
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ،
ﻭﻧﻴﺰ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﻗﻄﻌﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﻭﺭﻩ ﺗﻤﺮّﺩ
ﻧﻴﺰ، ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﭘُﺮ ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﺟﻬﻞ ﻣﺮﮐّﺐ
ﺧﻮﺩ، ﻋﻴﺸﻰ
ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺁﺭﺯﻭ ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺰّﻩ
ﻋﻠﻔﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻫﺎﻥ ﺑُﺰ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺪﻫﺎﻥ ﺧﺮ
ﻭﺍﻟﺎﻍ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ، ﺑﺪﻫﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ.

ﺍﻣﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺩﺭ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺣﮑﻢ ﻭﻧﻘﺶ ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭ ﺃثر
ﺁﻧﻬﺎ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺮﺯﺧﻰ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟّﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ، ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ، ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ، ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻋﺪﻡ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﮐﻠّﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭﻧﺎﺳﻮﺕ
ﺩﻧﻴﺎ، ﺩﻟﻴﻞ
ﻋﺪﻡ ﻭﺟﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻳﻚ
ﮐﻠّﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻴﺰ، ﮐﻪ ﻃﺮﺡ
ﺗﻔﺼﻴﻠﻰ ﻭ
ﺟﺰﺋﻰ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﻧﺸﺪﻩ، ﺑﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻭ
ﺣﮑﻢ ﻭ ﺃثر
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺣﺘﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻣﺮ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺍﻣﺮ ﺟﺰﺋﻰ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ، که
ﺘﺼﻮﺭ ﺷﻮﺩ ﻳﻚ
ﮐﻠّﻰ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺰﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻳﺪ، ﭼﻮﻥ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﮐﻠّﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺗﻮﺩه ای ﺍﺗﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، که
ﭽﻮن اﺯ ﻫﻢ
ﺟﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ ﺍﺯ
ﺗﻮﺩﻩ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺭﻭﺡ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ ﺩﺭ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻧﻪ ﮐثرﺗﻰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻤﻮ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻴﭻ
ﻧﻘﺺ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺍﻣﺮ ﮐﻠّﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻴﭻ
ﻧﻘﺺ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺮﻯ ﮐلّی ﺘﺮ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺮ ﻭ
ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺧﻮﺩ، ﭼﻴﺰﻯ
ﮐﻢ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐثرﺗﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ، ﺍﺯ
ﻣﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻇﻬﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎﺑﺪ،
ﮐﻪﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺍﻳﻨﻚ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.

ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﮑﻪ
ﺭﺍﺑطه اﻯ
ﻗﻄﻌﻰ ﺑﻴﻦ
ﺍﻣﺮ ﻋﻴﻨﻰ ﻣﺘﺠﻠّﻰ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﺩﺭ
ﻧﺎﺳﻮﺕ، ﺑﺎ
ﺃﻣﺮ ﻏﻴﺮ
ﻋﻴﻨﻰ ﻭ ﮐﻠّﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ ﺁﻥ
ﻣﺴﻠﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺴﺒﺘﻰ ﻋﺪﻣﻰ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﻧﺸﺎﻧﮕﺮ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺧﻮﺩ
ﺍﺷﻴاء
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺑﻴﻦ
ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺤﺴﻮس ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻳﮑﺠﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﺟﺰﺍء ﺑﺎ
ﮐﻞّ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻯ
ﻗﻴّﻮﻣﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﺷﻴﺎء ﺑﺎﻫﻢ
(ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ) ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻗﻄﻊ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﺑﺎﺯ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻧﻴﺴﺖ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﻚ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣؤثّر
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﻭ ﺍﻣﺮ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻥ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﺑﻄﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺍﺟﺰاء ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻢ ﺳﻄﺢ ﺧﻮﺩ
ﺩﻝ ﺑﺒﻨﺪﺩ، ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺗﺼﺎﻝ ﺑﺎ
ﮐﻞّ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻘﻮّﻩ
ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ،
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺮﮔﺰ ﻗﺼﺪ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﺨﺺ ﺍﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺧﺪﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭ ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻓﻘﺮ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺎﻫﺪ ﮐلّ
ﺨﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺘﺎﺝ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳﺨﺖ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻓﻘﺮ
ﻳﻚ ﺍﻣﺮ ﺟﺰﺋﻰ،
ﺑﻤﻨﺒﻊ ﮐﻠّﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺍﻳﻦ
ﺷﺮﻁ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺪّ ﻧﻈﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻳﻚ
ﻓﻘﻴﺮ ﻭ ﻣﻤﮑﻦ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﻚ
ﻭﺍﺟﺐ ﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ
ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﻘﻴﺮ ﻭﻣﻤﮑﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺘّﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻨﻴن
اﺗّﮑﺎی ﻤﻤﮑﻦ
ﻭﻓﻘﻴﺮ، ﻃﺒﻖ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ ﻃﺮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﻏﻨﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺣﻮﺍﻟﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺑﻤﺎ
ﺳﻮﺍ ﺍﻟﻠﻪ، ﭼﻮﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻭ
ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﻭﻣؤﺳسه اﻯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﺮبّ اﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻏﻨﻰ
ﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯ، ﻭﮐﻠّﻰ
ﺟﺎﻣﻊ ﻭ ﺍﺻﻴﻞ
ﻭ ﻗﺪﻳﻢ ﻏﻴﺮ
ﺣﺎﺩث ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻥ
ﻭﺳﺎﺋﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻃﺎﻏﻮﺗﻰ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺭﻓﻊ
ﻧﻴﺎﺯ ﺗﮑﻴﻪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺭﻭﻯ ﺗﺮﺣّﻢ
ﻭﮐﻤﻚ ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﺳﺎﺋﻄﻰ ﺭﺍ
ﺑﻄﻮﺭ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ، ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ، ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻫﻢ ﺍﻳﻦ
ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺶ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺯﻣﻴﻨﻰ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺧﺘﻢ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﺻﻮﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ، ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻏﻨﻰ
ﻭ ﺍﺻﻴﻞ ﻭ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻮﻓﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻭﺳﺎﺗﺌﻂ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﺮ
ﻣﻌﻨﻰ ﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺤث
ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﮐﻠّﻴﺎﺗﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻳﺎ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﻮﺯ ﻓﻘﻴﺮ
ﻭﺟﺰﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻨﻨﺪ. ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻭﺻﻮﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﺎﻳﻦ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺑﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺻﻮﻝ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺍﻟﺂﻥ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ، ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺑﺪﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺫﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﮐﻠّﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭ ﻏﻨﻰ ﻭ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺗّﮑﺎ ﺑﺎﺷﺪ،
ﭘﺶ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻣﺎ
ﺳﻮﺍ ﺍﻟﻠﻪ، ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻞ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻓﻘﻴﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﻣﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ. ﻧﺴﺒﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﻋﺪﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻭ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﻴﻦ
ﻓﺮﺩ ﺟﺰﺋﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ ﻭ
ﺍﻣﺮ ﮐﻠّﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ، ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻧﻔس ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪه اﻳﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻥ ﻭﺳﺎﺋﻠﻰ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺣﺎﻝ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﺸﺮ ﻭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻫﺎﻯ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺭﺍﻫﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻃﻰ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺭﺳﻤﻰ ﺩﺭ ﻣﻤﻠﮑﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮐﺎﻣﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺿﺮﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎی
ﻘﺸﺮی ﺪﻭﺭی
کنیم. ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺼﻮﻝ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﺑﺎ ﺍﻣﺮ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺍﺻﻴﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﻦ ﻣﺎ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻢ ﺳﻨﺨﻨﻴّﺖ
ﻭ ﻫﻢ ﺷﮑﻠﻰ ﻭ
ﻫﻢ ﺧﻠﻘﻰ ﻭ
ﺗﺸﺒّﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺗﻔﺎﻫﻢ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻣﺎ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻬﺎﻯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺧﻠﻖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﻠﺐ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋی ﻮ
ﻓﺼﻠﻰ، ﻭ
ﺷﺒﺎﻫت
اﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻬﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﻬﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﻧﮕﺮﻳﺰﻧﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻢ
ﺳﻨﺨﻴّﺖ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ، ﺑﻴﻦ
ﺍﻣﺮ ﺟﺰﺋﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ، ﺑﺎ
ﺍﻣﺮ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﻫﻢ
ﺳﻨﺨﻴّﺖ
ﺟﻮﺋﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﻣﺮﺣله
ﺒﺸﺮﻯ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﺣﺼﻮﻝ
ﺍﻳﻦ ﺗﺸﺒّﻪ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ، ﻭ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﻰ
ﻧﻈﻴﺮ، ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻘﺪﺵ ﻭ
ﺍﺳﻤاء ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻓﺮﺿﺎ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﻫﻢ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ، ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻭ
ﺷﻮﻧﺪ، ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺫﺍﺗﺎ ﻭ ﺍﺻﻞ
ﺩﺭ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻭ
ﺳﻨﺨﻴّﺖ ﻋﻴﻦ
ﺍﻭ ﺷﻮﺩ، ﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﮔﻔﺘﻦ ﺍﻧﺎ
ﺍﻟﺤﻖ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺣﻠّﺎﺝ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺧﺪﺍﺋﻰ
ﮐﺮﺩ، ﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺷﺪ، ﻳﺎ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺍﻭ
ﺣﻠﻮﻝ ﮐﺮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻢ ﺳﻨﺨﻴّﺖ ﻭ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺟﺴﺖ. ﺣﻠّﺎﺝ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺍﺩﺑﻰ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻠﻤﻪ
ﺣﻠﻮﻝ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎی اﺗّﺤﺎﺩ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﻫﻢ
ﺳﻨﺨﻴّﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺳﺮ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺟﻨﮕﻴﺪ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺐ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ، ﺑﻤﺎ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺣﺎﺩث ﺟﺰﺋﻰ، ﻭ
ﺳﻴﺮ ﺁﻓﺎﻗﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﻭﺍﺳﻄﻬﺎﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫَﻮَس ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻳﻢ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ، ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
به ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺤﺎﺩث ﺷﺪه
ﻫﺎﻯ ﺟﺰﺋی ﻴﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ
ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺷﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺳﻴﺮ
ﺍﻧﻔﺴﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎ ﺩﻭ
ﮔﻮﻧﻪ ﺳﻴﺮ ﺩﺭ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﻳﮑﻰ ﮐﻪ ﻋﻴﺐ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ
ﻧﻘﺺ ﻧﻔس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭ
ﻳﮑﻰ ﻫﻢ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ ﻭ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ. ﻭ
ﺳﻴﺮ ﺁﻓﺎﻗﻰ
ﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺟﺰﺋﻰﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎﺳﻴﺮ
ﺁﻓﺎﻗﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻴﺮ ﺃﻧﻔﺴﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻃﻠﺒﻰ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺍﺳﺖ، که
ﺠﻬﻨّﻢ ﻫﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺣﻖ
ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. نه
هر ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺰﺋﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻈﺮ
ﻧﻴﻨﺪﻭﺧته
اﻧﺪ، ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺗﺠﻠّﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﻧﺒﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﺸﺎﻥ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﻤﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ، ﻭ
ﺳﭙس ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺪﺗﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻂ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻧﻮﺭﻯ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﻧﮑﻨﻴﻢ، ﺑﻬﺮ
ﭼﻪ ﻫﻢ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﻨﻴﻢ ﺑﺎﺯ ﻫﻮس ﻧﻔس
ﻣﺎ ﻭﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺩﻝ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﻢ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺗﻘﺪّس
ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺑﺪﻫﻴﻢ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﺨﻮﺩﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺩه اﻳﻢ. ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺁﻥ ﺑﺠﺰ ﺧﺪﺍ
ﮐﻪ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻟﺖ
ﺩﺳﺖ ﻧﻔس ﺣﻘﻴﺮ
ﻭ ﻓﻘﻴﺮ ﻭ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ،
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﻮﻳﻢ. ﻭﻫﺮﮔﺰﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﺩﺭﻟﺒﺎس ﺮﻳﺎ
ﺩﻝ ﻧﺒﻨﺪﻳﻢ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺼﻮﻝ ﺍﻳﻦ ﻫﻢ
ﺳﻨﺨﻴّﺖ، ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ، ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺣﺼﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻞ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻫﻤّﺘﻰ ﺍﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ ﻭ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻭﺗﺼﻌﻴﺪ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻋﻈﻢ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﺑﺨﺼﻮص ﺪﺭ
ﺍﻭﻝ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻥ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺳﺖ
ﺑﺘﻤثیل ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ ﻟﺰﻭﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻩ، ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺭﻙ ﻣﻌﻨﻰ
ﺁﻥ ﺣﻘﺎیق ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﮐﻤﮑﻰ
ﺑﺘﺼﻌﻴﺪ
ﻋﻘﻠﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺭه
ﺮﻓﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺠﺮّﺏ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻫﻤّﺖ ﻭ ﺳﻌﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺼﻌﻴﺪ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﻓﺮﻭﺗﻨﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﻳﺶ، ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ،
ﺍﻳﻦ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻋﻤﺪﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻧﻴﺰ، ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺑﺘﻨﺰﻳﻞ
ﺻﻔﺎﺕ ﺗﺎ
ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻣثلا
ﺧﺪﺍ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻗﺎﺩﺭ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ
ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﻮﻝ
ﻭﺣﻮﺵ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻤﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ، ﻫﻴﭻ
ﻭﺟﻪ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺍُﻧس ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮش رﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻴﮑﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ، ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻﻞ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺗﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻧﻤﻮﺩ، ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ
ﺸﺎﮔﺮﺩﺍﻧﺶ، ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﻌﻘﻞ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺵ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ
ﺗﻤثیل ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻓﻬﻢ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻭ ﻫﻢ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﻫﻤّﺖ ﻭ
ﺗﺼﻌﻴﺪ
ﻭﮐﻮﺷﺶ ﺩﺭ
ﻓﻬﻢ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﮑﺸﺪ ﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺁﻥ، ﻭﻧﻴﺰ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻮﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺯﻭﺩﺗﺮﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻋﻤﻞ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﭘﻴﺮ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ،
ﺑﺎﺯ ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ
ﮐﻤﻚ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺼﻮﻝ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺮﻁ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ، ﻭ
ﺗﺸﺒّﻪ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﻢ
ﺳﻨﺨﻴّﺖ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻮل
اﺑن عرﺑﻰ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻫﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻢ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻔس ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻔﺴﻰ ﮐﻪ ﭘﺎﻙ
ﺷﺪﻩ ﺭﻭﺡ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺩنفس ﺭﻭﺡ
ﺷﺪ، ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻫﻢ ﺳﻨﺦ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺍﻧﺎ ﺍﻟﺤﻖ ﮔﻮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺣقّ
ﺘﺼﺮّﻑ ﻭ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻫﻢ ﺳﻨﺨﻴّﺖ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻬﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻫﻢ، ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺻﻠﻰ ﺍﺯ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭﺭﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ، ﮐﻪ
ﺣﺪ ﺍﮐثر
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﻧﻪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ، ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮔﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﻘﺎﻡ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻭﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻓﺮﺩﻯ، ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ
ﺳﻨﺨﻴّﺖ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ، ﺑﺎﻋث ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﮐثرﺕ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﮐثرﺗﻰ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ ﮐﻤّﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﺠﻠّﻰ، ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻠﻖ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮐثرﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺳﻨﺨﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﮐثرﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﻢ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐثرﺗﻰ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺯﻳﺮ ﻭﻳﺮﻭﺳﻰ
ﺗﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﻮﻕ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻣﺎ
ﺑﺮ ﺳﺒﻴﻞ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﺑﻪ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻣﻰ
ﺯﻧﻴﻢ. ﺧﺪﺍ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻥ ﻣﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺷﺪﻩ، ﺩﺭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﺗﻌﻘّﻞ، ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ، ﺩﺭ
ﺷﮑﻞ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺸﺮ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﻫﻢ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ،
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﺩ
ﺳﻨﺨﻴّﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺮﻓﻴﻊ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺻﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﻭﺗﻨﺒﻠﻰ
ﻭﺍﻧﮑﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﻨﺨﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗب
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﺗﻮﻗّف
ﻤﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﻠکه
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﻓﺘﻦ ﻭ ﺑﻌﻘﺐ
ﺗﺮ ﺭﻓﺘﻦ، ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﺮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘب ﺮﻭﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺷﺨص
ﺘﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺣﻖ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺳﺮﺍﻍ ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺩﻟﻴﻞ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﻌﺼﻴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺧﻄﺎ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ثوﺍب
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﺒﺪّﻝ ﺳﻴّﺌﺎﺗﻬﻢ
ﺣﺴﻨﺎﺕ، ﻭ
ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻧﻴﺰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻫﺮ
ﮔﺎﻩ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﺩﺭ
ﺳﻨﺨﻴّﺖ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻋﻘﻞ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﮔﺮﻭﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﻢ ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻢ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﻣﺘﺤﺪ
ﻭﻣﺘﻔﺎﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ
ﺑﻬﺰﺍﺭﺍﻥ
ﮔﺮﻭﻩ ﺣﺰﺑﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺣﺰﺏ ﻫﻢ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﻖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺍﺗﺤﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ، ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﺴﺄﻟﻪﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺣﻔﻆ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﺨﺼﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻰ
ﻣﺘﻔﻖﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻧﺎﻣﻘﺪّس
ﻋﻘﺪهﻫﺎ
ﺑﻨﺎﻡ ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.

ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺭ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺨﺪﺍ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺴﺘﻦ ﺣﺪّ
ﺃﮐثرﻯ ﺍﺯ
ﺳﻨﺨﻴّﺖ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺷﺒﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭ ﻋﻠّﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻭ، ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻣﺮﺗﺒﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻠّﺖ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺖ، که
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﻭ
(ﺣﺘﻰ ﺍﻋﻠﻢ)
ﺍﻭﺗﺤﻘﻖ
ﻳﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﺎ
ﺭﺍ طی می کند، ﮐﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺧﺪﺍ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺗﺎﺑﻊ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺑﻨﺪﻩ
ﺷﺪﻩ. ﻭﺍﻳﻦ ﻳﻚ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺧﺎﻟﻖ
ﻭﻣﺨﻠﻮﻕ ﻫﻤﻪ،
ﺑﺎﺯ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﺍﻩ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ،
که ﺒﺎﻋث ﮐﻤﺎﻝ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺫﺍﺗﻰ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺩﺭ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺩﺭ
ﺁﻳﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺁﺩﻡ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺧﻠﻖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺧﻠﻖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.

ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺍﻭ، ﻭ
ﺣﺼﻮﻝ ﻳﻚ
ﺩﺭﺟﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮمی ﺸﻮﺩ. ﻭﺟﺴﺘﻦ
ﻫﺮﺩﺭﺟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭ ﻫﻢ
ﺳﻨﺨﻴّﺖ ﺑﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺁﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﻠﺐ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌت هاﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺒﺮﺗﺮ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ،
ﻳﻚ ﺗﺠﻠﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﭼﻨﺪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻳﻌﻪ
ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻫﻤّﺖ
ﺷﺨﺺ، ﻭﮐﻤﻚ ﻭ
ﻣﺼﻠﺤت ﺪﺍﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺁﻥ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻬﻔﺘﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻨﻈﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻬﻔﺘﻪ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ، ﻭ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻓﺮﺩ،
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ، ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻳﺎﺑﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ، ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ، ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺍﻫﻞ ﺩﻝ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭﻫﻢ ﺳﻨﺨﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎﺍﺑﺪ ﺍﺩﺍمه
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻟی
ﻤﻨﺘﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺁﻥ، ﺗﺎ ﺣﺪّ
شهود نور
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺳﻨﺨﻴّت ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻭﺿﻊ ﻭ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎ
ﺍﻣﺮ ﮐﻠّﻰ
ﻭﺍﺻﻞ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ
ﺣﺼﻮﻝ ﺁﻳﺎﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﻠّﻰ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ، ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭ ﺟﺰﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻬﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻧﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﺎﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺭﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ ﻳﻚ
ﺍﻣﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﻳﺎ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ ﻭﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.

ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﻭﺻﻒ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐس ﺭﺍ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺻﻒ ﺍﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻫﻢ
ﺳﻨﺨﻴّﺖ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻥ، ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻭﻥ ﺩﻝ ﻣﺎ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻓﺮﺍﺧﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ. ﻳﺎ ﺣﻠﻮﻝ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﺁﻥ
ﺣﻠﻮﻝ ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺗﺤﺎﺩﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻫﻢ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻫﻢ ﺟﺴﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺟﺴﻢ
ﻣﺎﻫﻢ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻭﺣﺪﺗﻰ
ﺑﺎﺧﺪﺍ ﮔﻔته
اﻧﺪ، ﻭﺣﺪﺕ
ﺩﺭ
ﻫﻢﺳﻨﺨﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺟﺴﻢ ﻣﺎﻫﻢ
ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻭﺣﺪﺗﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﮔﻔته اﻧﺪ،
ﺍﮔﺮ ﻭﺣﺪﺕ
ﺩﺭﻫﻢ
ﺳﻨﺨﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻗﻄﺮﻫﺎﻯ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻓﻨﺎ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺎﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺧﺪﺍ ﻫﻢ ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻯ ﻫﻢ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ، ﻫﻢ
ﺗﺎﺑﻊ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﻫﻢﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻫﺴﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺤث ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﻫم ﺴﻨﺨﻴّﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺯﻟﻴّﺖ ﻭ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺻﺎﺩﺭﻫﺎ ﻭ
ﻓﻴﺾ ﻫﺎﺍﺯ ﻭﻯ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﻫﻢ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴت ﻮ
ﺳﻨﺨﻴّﺖ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﻭﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭ ﺑﺮﻋﮑس در
ﺍﻭﺍﺋﻞ ﺳﻠﻮﻙ،
ﺩﻩ ﻗﺪﻡ ﻋﻘﺐ
ﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﻴﻦ. ﮐﻠّﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭ ﺍﺯﻟﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴّﺖ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠکه
ﺪﺭ ﺁﺧﺮﻳّت ﻮ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺟﺰﺋﻴّﺖ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻔﺨﻪ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﻓﻘﻂ
ﻧﻔﺨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐس ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﻤﻠﮑﺖ
ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎ
ﻧﻔخه و دمیده های
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺍﺯﻝ ﻭ ﺩﺭ ﺃﺑﺪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﮐﺴﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻴﺎﻧﻪ ﺑﻴﻦ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ، ﻭ
ﺑﻴﻦ ﻇﺎﻫﺮ ﻭ
ﺑﺎﻃﻦ، ﻭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴّﺖ
ﻭﺁﺧﺮﻳّﺖ، ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺗﺒﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻢ ﺿﻤﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ
ﺷﺮﻭﻉ ﺍﺯﻟﻰ
ﺩﺍﺷته اﻳﻢ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻔﺨﻪ ﺍﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻳﻢ. ﻭ
ﺍﻧّﺎ ﺍﻟﻴﻪ
ﺭﺍﺟﻌﻮﻥ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯﻟﻰ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﻫﻨﻮﺯ ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺧﺪﺍﺋﻰ، ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ
ﻳﻚ ﺗﺠّﻠﻰ ﻭ
ﻳﻚ ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍ، ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﻗﺪﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻭﻟﻮ ﻣﺮﺣله اﻯ
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ. ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻣﻘﺪّس ﺷﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻟﺬﺕ ﺩﻧﻴﺎ
ﻟﺬت ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻧﻔس ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺷﺪه اﻧﺪ.

ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮐﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭﻟﻰ
ﻧﺘﻴﺠّﻪ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻭ
ﻋﺪﻡ ﺧﺮﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻔس ﺍﺣﻤﻖ ﻭ
ﺟﺎﻫﻞ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺁﻟﺖ ﺩﺳﺖ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ، ﺿﻤﻨﺎ
ﻫﻢ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻣﺴﺦ ﻫﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻩ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺧﻮﺵ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﮕﻴﺮﺩ ﺟﺰ
ﻋﺼﺎﻯ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﭼﺎﺭه اﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﻬﺮ
ﭘﺪﺭ ﺍﺳﺖ. ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻤﮑﻦ ﻳﺎ
ﻣﺨﻠﻮﻕ، ﺻﻔﺖ
ﺍﻭﻟﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺯﻟﻴّﺖ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺻﻔﺖ
ﺁﺧﺮﻳّﺖ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺧﺮﻳّﺖ ﻫﻢ
ﻣﺮﺯﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﺍﻃﻠﺎﻗﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺍﺯﻟﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮه
ﺨﺎﻟﻖ ﺁﮔﺎﻫی
ﻘﺒﻠﻰ ﻭﻣﻘﺪﻡ
ﺑﺮ ﺍﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯﻟﻴّﺖ ﻓﺮﺩ،
ﻟﺤﻈﻪ ﺻﺪﻭﺭ
ﻧﻔﺨﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻧﻪ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻄﻔﻪ ﺍﺻﻠﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﻧﻔﺨﻪ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ(ﻋﺪﻡ
ﻣﺎ
ﺳﻮﺍﻩ)ﺻﺎﺩﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺮ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
صفاتی ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻔﺨﻪ ﺻﺎﺩﺭ
ﺷﺪﻩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺧﺎﻟﻖ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻧﻔﺨﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭ ﺍﺯﻟﻴّﺖ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﺯﻟﻴّﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺯﺁﻥﺧﺪﺍﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻴﺰ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺁﺧﺮﻳّﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺁﺧﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻫﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺨﻠﻮﻕ، ﺑﺎﺯ
ﺁﻥ ﺁﺧﺮﻳّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻤﮑﻦ ﻫﺎ
ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ، ﺩﺭ
ﮐثرﺕ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﺩﻳﺪ
ﮐﻤّﻰ ﺍﻓﻘﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ ﮐثرﺕ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﮐثرﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮐثرﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ ﺁﺧﺮﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦﺻﻔﺖ
ﺁﺧﺮﻳّﺖ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺧﺪﺍ ﻫﻢ ﺍﻭﻝ ﻭ
ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺣﺎﻝ
ﻧﻴﺰﺁﺧﺮ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﮐثرﺗﻰ
ﮐﻪ ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺟﺎﻟﺐ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺷﻤﺎﺭﺵ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻣثلا
ﺟﻬﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ ﻧﻔﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻬﻢ ﮐثرﺕﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺎ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺗﺮﻗّﻰ
ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻋﻈﻤﺖ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺎ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺸﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﻴﺰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ، ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﺑﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺑﺸﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺑﺎ
ﮔﻮﺭﻳﻞ ﻧﻮﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺸﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳت
اﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ، ﺑﺎﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ، ﭼﻪﻋﻮﺍﻟﻤﻰ
ﻭ ﭼﻪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭ
ﭼﻪ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﮔﻴﺞ ﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﻭﭼﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻧﻰ، ﻭ
ﭼﻪ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻟﺬﻳﺬ ﻭ
ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﻫﺴﺖ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺗﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ، ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺷﻮﻕ ﻣﺎ، ﺍﺷﺘﻴﺎﻕ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻣﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺍﺻﻴﻞ ﻭ
ﭘﺎﻙ ﻧﻬﺎﺩﻯ می
ﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺑﺎ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭﻟﻮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺤﻈﻬﺎﻯ، ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺍﺻﻴﻞ ﭘﺎﻙ
ﺳﺮﺷﺖ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﻭﺻﻮﻝ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺎﻧﺘﺎﺳﺘﻴﻚ ﻭﻣﺒﻬﻮﺕ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ، ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺄﮐﻴﺪﺍت
ﻤﻦ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺣﺼﻮﻝ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﻬﺎﻯ ﻟﺎﺯﻡ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻪ
ﺁﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻣﻦ
ﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮐس
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﺪ، ﻭﻟﻰ ﻣﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩه
اﻡ ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭ ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮﻳﻦ
ﻭﻋﺎﻟﻴﺘﺮﻳﻦ
ﻭ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺗﺮﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺵ و
کلاس ششم
ولایتهای
سلوکیﺷﻬﻮﺩﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﻳﺪﻡ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺼﻮﻑ
ایرانی
آریائی ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ. ﮐﻪﺩﺭﺳﺖﺑﻮﺩﻩﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﻭﺻﻮﻝ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻭﻫﻢ
ﺳﻨﺨﻴّﺖ ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑس. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻂ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ، ﻭ
ﺩﻭ ﺧﻂ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ، ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺮﻫﻢ ﻣﻨﻄﺒﻖ
ﻭﺑﺎﺯ ﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺻﺮﺍﻁ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻭﺭﺍﻩ ﺣﻖ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ، ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻳﮑﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﻢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻨﻮﺯ ( ﻣﻤﮑﻦ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ (
ﻭﺍﺟﺐ) ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﻭﻫﻢ ﻭ ﻫﻴﭻ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭﻓﻘﻴﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮ، ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻳﺎ ﻣﺎ ﮐﺠﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻳﻢ
؟

M046

أپیستمولوژی
و أندیشه

ﺍﻧﺪﻳشه
ﻮ ﻓﮑﺮ، ﺑﺮﺗﺮﻳن
ﺼﻔت ﻮﮐﺮﺍﻣت
اﻟﻬی ﺪﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮی اﺳﺖ. ﻭﻣﻬﻤﺘﺮین
ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻋﻠﺎﻣتی
ﺒﺮﺍی اﺭﺗﻘﺎی
ﻤﻌﻨﻮی اﻧﺴﺎن
ﻮﺩﺭجه
ﺒﻬﺒﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔی ﻤﺎﺩﻯ. ﻭ
ﺑﻮﻳﮋه
ﻨﺸﺎﻧﻪ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠی ﺮﻭح
ﻔﺮﺩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﻭﺍقع
ﻨﻔس ﻮ ﺫﻫن ﻮ
ﻓﮑﺮ یکی
هستند، که
هنوز ﺑﻤﻘﺎم
ﺮﻭح ﻮﮐﻤﺎل
ﻮﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ، ﻭﺍﻧﺪﻳشه
هائی که
ﺒﺘﻮﺍن ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺴﺒت
ﺪﺍﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺤظه ای
اﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﺑﺪﻭن
ﻔﮑﺮ ﻭ
ﺍﻧﺪﻳشه
ﻨﻤﻴﮕﺬﺭﺩ، چه
ﺪﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭدر ﺧﻮﺍﺏ، ﻭ
ﻳﺎﺑﺸﮑل
ﺁﮔﺎﻫی
ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ. ﺩﺭﺧﻮﺍب
ﻮﺳﻌﺖ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺑﺎ
ﺑﺎﻟﻬﺎی
ﺠﺒﺮﺍﺋﻴلی ﺁﻥ
ﭼﻨﺎن اﺳت که ﺃﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻭﻗﺎﺗﻰ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎی ﺘﺼﻮﺭ
ﻭ ﻭﻫﻢ ﻭﺧﻴﺎل
ﻮﻣﺤﺎل
ﻤﻴﺮﺳﺪ. که
اﮔﺮﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻗف ﻤﻮﻗّﺖ
ﻧﻴﺎﺑﺪ، ﻭﺟﻬﺎن
بینی ﺨﻮﺩﺭﺍ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻃﺮح ﺠﺎﻣثروت
ﺪﺭﻧﻴﺎﻭﺭﺩ، ﺻﺎﺣب
آنرا ﺩﺭ یک
عرﻭج ﻔﮑﺮی که
ﺒﺪﻭن
ﻤﻘﺼﺪﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺠﻨﻮن
ﻤﻌﺮﻭف
ﻤﺘﻔﮑﺮﺍن
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺷﺨص
ﺒﺎ ﭘﻴﮕﻴﺮی ﻮ
ﺗﻮﺍلی
ﺪﺍﺩﻫﺎی
ﻔﮑﺮﻯ، که ﭽﻮﻥ
ﻧﺮﺩﺑﺎنی ﭙﺸت
گرﺩن ﺪﺭ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﺣﻘﺎﻧﻴّت
ﺒﻮﺩﻩ، ﺑﺮﺣﺴب
ﻤﻘﺎم ﻮ ﺍﺭﺯﺵ،
ﺩﺭﺍﺻﻮل
ﻔﮑﺮﻯ، ﻭ
ﻣﻔﺎﻫیم
ﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺗﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ، ﺑﻨﻬﺎﻳت
اﺑﻌﺎﺩ
ﺍﻧﺪﻳشه ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. که اﻳن
ﻨﻬﺎﻳت ﻤﻘﺎم
عقلی ﻔﺮﺩ ﺍﺳﺖ ﻭنه
ﻨﻬﺎﻳت ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ. ﻭﺍﻳن
ﺼﻌﻮﺩ ﻓﮑﺮﻯ، ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻄﺮﺣﻬﺎ
ﻭﺑﺮﻧﺎمه
ﺮﻳﺰی ﻘﺒﻠی
ﻤﻐﺰ، ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﻣﻐﺰ، ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎی
ﻘﺒﻠی ﺪﺭﺭﻭﺡ،
ﭼﻨﺎن ثبت
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ، که
ﺒﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﮑﺮ، ﺩﺭﺣﺮﮐت
ﻤﮑﺮﺭ ﻳﺎ
ﺷﺒیه ﺁﻥ، ﺩﺭﻫﻤﻴن
ﺘﻮﺍﻟی ﻮﻫﻤﻴن
ﻄﺮح ﺘﺪﺍﻋی
اﻧﺪﻳشه اﻯ ﺑﻬﻤﺎم
ﻨﺘﺎﻳج ﻘﺒﻠی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺷﺨﺺ ﺗﮑﺮﺍﺭﺍﻳن
ﻨﺘﻴجه ﻔﮑﺮی
ﺮﺍ، ﺩﻟﻴل
ﻮﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘت ﺪﺍﺷتن
ﻨﺘﻴجه ﻔﮑﺮی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺍﮔﺮﺣﺮﮐت
ﻔﮑﺮ
ﺩﺭﺗﺪﺍﻋی
ﻤﺘﻮﺍﻟی ﺨﻮﺩ،
ﻫﻤﺮﺍه ﺒﺎ
ﺍﺻﻮل اﻭﻟﻴﻪ، ﻭﭘﺮﻧﺴﻴﭙل
های ﻤثبت
ﻮﻣﺘﻌﺎلی
ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﺧﻮﺍه
ﻨﺎﺧﻮﺍﻩ، ﺍﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﺣﺮﮐت
ﻤﺴﺘﻘﻴمﻮﺩﺭﺳتی
ﻣﺘﻌﺎﻟی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻧﺤﺮﺍف
تدﺭﻳﺠی ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺴﻠﺴله
ﻨﺰﻭﻟی ﺮﺍ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭنه ﺘﻌﺎﻟی ﺮﺍ.
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭی که
کرده، ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ، ﺣﺮﮐﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻃﺒق ﺒﺮﻧﺎمه
ﺮﻳﺨﺘﻪ ﺷﺪﻩ، ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻤﻮﺩه اﺳﺖ. ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭﺍﻳن
ﺴﻠﺴله ﻔﮑﺮﻫﺎ
ﺩﺭ یک ﻤﺠﻤﻮعه
اﺯ ﺗﺪﺍﻋﻴﻬﺎی
ﺸﺒیه ﺒﻬﻢ، ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻦ
(ﻧﺘﺎﻳج ﻮﺍﻗثروت
اﺯﻧﻈﺮﺧﻮﺩ)
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻟﺬت ﺒﺨش
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻋﺎﺷق
ﻮﻣؤﻤن
ﺒﺎﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﺣﻘﻴﻘﺖ، ﺍﺯﺑﺮﺩ
ﺗﮑﺎﻣل ﺪﺍﺋﻢ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی
ﻮﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍی
آﻥ، ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻧﺎﺩﺭﺳت
ﻮﻏﻴﺮﻭﺍﻗﻌﻰ،
ﻫﻤﺎن ﻄﻮﺭ که
اﻗﻮﺍل
ﻮﺍﻓﻌﺎل
ﻮﻫﻮﺳﻬﺎی
اﻧﺴﺎﻥ، ﻣﻤﮑن
اﺳت ﺘﮑﺎﻣلی
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ. ﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮔﻮنه ﺤﺮﮐت
ﻔﮑﺮی ﺸﺨﺺ، ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻣﺴﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻭﺍﻟﻬی
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ،
که هماﻥ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬی ﺪﺭ
ﻓﮑﺮﺍﺳت
ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍی
ﻔﮑﺮی ﺒﺮﺩﻩ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺪکی
اﺯﮐﻤﺎل ﻔﺼﻞ
ﻧﻮﻋی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯﺩﺳت ﺪﺍﺩﻩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
(ﺗﺤﻠیه
ﻮﺗﻌﻠﻴﻢ)
ﺑﺎﭘﻴﺮﺳﺎﻟﻚ،
ﺍﻳن ﺤﺮﮐت ﺪﺭ
ﺳﻤت ﺪﺭﺳت
ﺨﻮﺩ ﭘﻴش
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻓﺮﻳب اﻳن
ﺘﮑﺮﺍﺭﻫﺎ
ﺭﺍﺧﻮﺭﺩﻥ، ﻣﻘﺎم
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻭلی
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ، ﺑﺮﺍی
ﺸﺨص ﻤﺘﻔﮑﺮ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺁﻭﺭﺩ. ﻋﮑس
ﺁن ﻨﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺣﺮﮐت ﻔﮑﺮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺣی اﻭﺭﺍ
ﺩﺭﺑﺮﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ، ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻣﻘﺎم ﺠﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍقع اﺳﺎس
ﺰﻧﺪﮔی اﻓﺮﺍﺩ
ﻭﺟﺎمعه ها، ﺑﺮﭘﺎیه
ﺴﻄح عقلی
ﻮﺃﻧﺪﻳشه
ﻮﻓﮑﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎن ﻮﻋﺎﻗﻠﺎن
ﺁﻧﺠﺎمعه اﺳﺖ. ﻫﺮﻓﮑﺮ
ﻭ ﺗﺠﺮبه
ﻮﺣﮑﻤت
عاﻗﻠﺎنه ای
ﺮﺍ، کسی ﻘﺒل
از ﻣﺎ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﻣﺎﺍﺯﻃﺮﻳق
تقلید
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻫﻤﺎن
ﻔﮑﺮ ﻭﺗﺠﺮبه
ﺮﺍ ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.

ﺍﻓﮑﺎﺭﻣﺎ،
ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭﮐﺎﻣﻠﺎن
ﻮﻋﺎﻗﻠﺎن ﺠﺎمعه
اﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨکه ﻤﺎﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻭﺍﺭﺩ
ﮔﺮﻭه کاﻣﻠﺎن
ﺰﻣﺎن گرﺩﻳﻢ. ﻭ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻳﻬﺎی
ﻔﮑﺮی اﺑﺪﺍﻉ
کرده ﺒﺎﺷﻴﻢ. ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ
ﻭﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎ، ﻭﻋﻠﻮم
ﻮﺁﺩﺍب
ﻮﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻫﺮﻋﺼﺮ، ﻭ
ﻧﻴﺰﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺩﺍﻧش ﻮﺑﻴﻨش اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﺑﺮﺍﺳﺎس ﻫﻤﻴن
ﺤﺮﮐت ﻔﮑﺮﻯ، ﻭﻣﻘﺎم
ﻮ ﺍﺭﺯش
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺻﺎﺣبانان
اﻓﮑﺎﺭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺼﺤّت ﻮ
ﺣﻘﻴﻘت یک ﻔﮑﺮ
ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺁﻥ، ﺑﺨﺎﻃﺮﺍﻳن
اﺳﺖ، که
ﺁﺧﺮﻳﻦ(ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﺮﻭﺡ)
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴل ﺪﺍﺩه
اﺳﺖ. ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﺪﺍﻋﻴﻬﺎی آن
اﻓﮑﺎﺭ، ﺑﺮﺣﺴب
ﺴﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴک
ﻘﺒﻠی ﺪﺭﺫﻫﻦ
ﻭﻧﻔس اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
(ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ)ﺍﻳن
عوﺍﻟم ﻔﮑﺮﻯ، ﻓﻘﻄ
ﺒﺮﺍی
ﺼﺎﺣﺒﺎﻧﺸﺎن
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﺮﺍه
ﺒﺎ ﺗﻌﺼّب
ﻮﺧﻮﺩﺑﻴنی
آﻧﺎن اﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻮن هیچ گوﻧﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭی
ﺪﺭﻫﺴﺘی ﻮﺩﺭﻣﺨﻠﻮﻗﺎت
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﻓﮑﺮی
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎت
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺁﻭﺭﺩ. ﻟﺬﺍﻣﻴﺘﻮﺍن
ﻨﺘﻴجه گرﻓﺖ، که
ﻳن عوﺍﻟم
ﻔﮑﺮی اﻧﺴﺎﻥ، نه
ﺒﺎ ﺧﻮﺩ، ﻭنه
ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻣﻄﺎﺑق
هم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮچه
اﺯﻧﻈﺮﮐﻮﺗﺎه
ﻮ ﺿﻌﻴف ﻤﺎ، ﻣﻤﮑن
است ﺸﺒیه ﺒﻬم
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺣﺘی
اﻳن ﺎﺧﺘﻠﺎف
ﻮﻋﺪم
ﺘﮑﺮﺍﺭﺩﺭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻳﻚ ﺷﺨص ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻘﻮل
ﺒﺎﺑﺎﻃﺎﻫﺮ، (ﻭﻗﺖ)
ﺣﺘی
اﮔﺮﺗﮑﺮﺍﺭﺷﻮﺩ،
ﺑﺎﺯﻫمان ﻮﻗت
ﻮﺣﺎﻝ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺪﻳشه ﻘﺒﻠی
نیست، ﺑﻠکه
ﻤﻘﺎم ﺠﺪﻳﺪی
ﺪﺍﺭﺩ. چه کاملتر
ﺷﺪﻩ، ﻭ چه
اﻧﺪﮐﻰ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓته
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳن
ﻤﻘﻴﺎﺳﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎم
ﺼﺎﺣب ﻔﮑﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﺘﻮﺍن
اﺻل ﺁﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺭﺍ، ﺟﺰﺋی
ﻮﻟی ﻨﺎﭼﻴﺰ، ﺭﺳﻴﺪه
اﺎﺯﻋﻮﺍﻟم
ﺸﻬﻮﺩی ﻮﻋﻘﻠی
ﺸﺨص ﺪﺍﻧﺴﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮐس ﺒﺮﺣﺴب
ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺨﻮﺩش ﻔﮑﺮﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎن ﻮﺍﺻل
ﺒﺤﻖ، ﻭﺍﺯﻣﺮﺍﺗب
ﻮﻋﻠﺎﺋم ﻤﻘﺎم
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ پی ﺒﺮﺩ. ﻭﺣﺘی
اﻓﮑﺎﺭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪﺗﺰﮐیه ﻨﻔس
ﺨﻮﺩ ﻧﮑﺮﺩه
اﻧﺪ، ﻭﻧﻴﺰ
ﻧﺰﺩ ﮐﻠّیه
ﺮﺩه ﻫﺎی
اﻧﺤﺮﺍﻓی ﺒﺸﺮ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺍﻓﮑﺎﺭﺷﺎن
هرﮐﺪﺍم ﻴک
ﻨﻮﻉ، ﻭﻳک ﺴﻄح
ﻮﻣﻘﺎم
ﺪﺭﺍﻧﺪﻳﺸﻪ، ﻭﻧﻴﺰ
ﻳک گوﻧﻪ ﺍﺯ
ﺳﻠﺴله های
ﺘﺪﺍﻋی ﻮﻣﻨﻄق
ﺨﺎص ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﻓﮑﺮی ﻮضع
ﺨﺎص ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪه
ﻴک ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻔﺮﺩ ﺻﺎﺣﺒش
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮﮐﺪﺍم
اﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ، ﺟﻨبه
هائی از
ﺣﻘﻴﻘت ﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. که
هم بی رﻨﻈﻴﺮ
ﻭﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻔﺮﺩ، ﻭﻫم
غیر ﺍﺯﺁن اﺳﺖ،
که ﺃﻣﺮی
ﻮﺍﻗﻌﺎ
(ﺣﻘﻴﻘت
ﺪﺭﺫﺍت ﺨﻮﺩ)
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻏﻴﺮﺍﺯﺁن
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﺎن
ﺃﻣﺮ، ﺩﺭﻣﺮﺗﺒبه
ای ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﻔﮑﺮی ﻮﺗﮑﺎﻣلی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺘی
ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺭﺗﺠﺮبه ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﻋﻘﻴﺪه ﺸﺨﺼی
ﻤﻦ، ﺁﺧﺮﻳن
ﻤﻘﺎم عقلی
ﺒﺸﺮی ﺮﺍ، ﺍﻭﻟﻴن
ﺒﺎﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺼﻄﻔﻰ، ﺑﺎﮐﺸف
ﻘﺮّه ﺸﻬﻮﺩی
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭﻗﺎﺋم
ﺮبّ اﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺑﺪﺳا
ﺁﻭﺭﺩه اﺳﺖ. ﻭﺗﻤﺎﻣی
ﻮﺍﺻﻠﺎن
ﺒﻬﻤﻴن ﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬی ﺒﺮﻭش
ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻭﻟﺎﻳت او، ﻫﻤﻴﻦ
(ﻣﻘﺎم عقل
کلّی )ﻗﺎﺋم
ﺮبّ اﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺳﺮﭼشمه
ﻮﻣﻨبع اﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻣﻌﺮﻓت
ﺘﻤﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎن
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺩﺭﻫﻤﺎن
ﺤﺪﻭﺩ ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻭﻓﮑﺮ
ﻭﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻫﺎی ﻤﺤﻤﺪ، ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎن
ﻤﺤﻤﺪی ﻘﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﻭ
ﺷﺒیه بهم
هستند. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
هنوﺯ ﻫم
ﺪﺭﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، که اﺯ۵۵ ﻗﺮن
ﺪﻳﮕﺮ
ﻇﻬﻮﺭﺷﺎن
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﺁﻏﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻫﻤﭽﻨﺎن
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻣﺮﺍﺗب
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﺑﺮﺗﺮ،
ﻭ (ﻣﺮﺍﺗب
ﺸﻬﻮﺩﻋﻘﻠﻰ)ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ،
ﻭﺳﻄﻮحی اﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎی
ﺠﺪﻳﺪﺗﺮﻋﻘﻠی
ﺪﺍﺭﺩ، که
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍبه
اﻭﻟﻴﺎی
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺭﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻫمه ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎی
ﺴﺎﻟک ﻮ ﻭﺍﺻل
ﻨﻴﺰﺩﺭﺑﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﻬﻢ
ﺍﻳن اﺳﺖ، که
ﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎن
ﻤﺮﺍﺗب
ﺘﮑﺎﻣﻠی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.
ﻭﻭﻳﺰﺍی
ﻮﺭﻭﺩ
ﺑﻌﻮﺍﻟم ﻔﻮق
ﺒﺸﺮی ﺒﻌﺪی
ﺮﺍ، ﺑﺮﺍی کسب همان
ﻧﻤﺮﺍﺗب عقلی
ﻭ ﺣﮑمت های
ﻮﺍﺑﺴته ﺁن ﺒﮑﻮﺷﻴﻢ،
ﺗﺎﺑﺪﺳت
ﺁﻭﺭﻳﻢ. ﻭﺍﻳن
همان ﺴﺮﭼﺸمه
ﻤﻌﺮﻓﺘﻰ ﺍﺳﺖ،
که ﻔﻠﺎﺳفه اﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﺩﺭﺑﺤث
های
اﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊی
وعلم المعرفه
ﺨﻮﺩ ﻃﺎﻟب ﺁن
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﭘس
ﻫﻤﻴن اﻣﺮﻭﺯ، ﺑﺎﻳﺪ
(ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ)
ﺭﺍﺁﻏﺎﺯﮐﻨﻴﻢ.

ﺑﺮﺍی
ﺪﺭک اﻫﻤﻴت ﻮ
ﺍﺭﺯش اﻧﺪﻳشه
ﻮﻓﮑﺮ، ﺩﺭﺯﻧﺪﮔی
ﻮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﻤﮕﺎﻥ، ﻗﻮل
ﻤﻮﻟﺎﻧﺎ
ﮐﺎﻓی اﺳﺖ، که
گفت ای ﺒﺮﺍﺩﺭ،
ﺗﻮﻫﻤﺎن اﺎﻧﺪﻳﺸﻬﺎﻯ.
ﻳﻌﻨی ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠی ﺘﻮ، ﻧﻮﻉ
ﺍﻧﺪﻳشه ای
است که ﻤﻴﮑﻨﻰ. ﻣﺎﺑﻘﻰ،
ﺗﻮ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍن
ﻮﺭﻳشه اﻯ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔی ﺘﻮ،
ﻫمه عرﺿی ﻮ
ﺯﻭﺍل
ﭙﺬﻳﺮﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﻤﺎﻣی
اﮐﺘﺸﺎﻓﺎت
ﻮﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ،
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎت
ﻮﺗﺠﺮﺑﻴّﺎت
ﻮﻣﻮﺍﻫب عقلی
ﻮﻓﻠﺴﻔﻰ، ﻭﻋﻠﻮم
ﻮﻫﻨﺮﻫﺎ که
ﺪﺭﺑﺸﺮ ﺳﺮﺍﻍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﻭﺗﻮقع
ﺘﻮسعه ﺒﻌﺪی
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰﺩﺭﺟﻬﺎﻥ،
ﻭﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮی
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪهﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﻧﺘﻴﺠﻪ(ﻋﺮﻭج
ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺪﺭﺳﻄﻮح
ﺠﺪﻳﺪﻯ، ﺍﺯﺍﻧﺪﻳشه
های کاﻣﻠﺎن
الاهی
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩه ﻮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. که
اﺯﮔﺬﺷته های
ﺪﻭﺭ ﺷﺮﻭﻉ، ﻭﻫﻤﭽﻨﺎن
عرﻭج آن
کاﻣﻠﺎن اﻟﻬﻰ،
ﻭﻟﻮ ﺑﺴﺨتی
ﻮﮐُﻨﺪی
ﻮﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺍﺩﺍمه ﺪﺍﺭﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺠﻤﻮعه هتﺋی
اﺯﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺫﻫﻨی ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍقعی ﺪﺍﺭﺩ، که
ﻤﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
کمیّت
ﻮﮐﻴﻔﻴّت
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﻳﺎ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭﻫم
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ، که
هم ﺴﻄح ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺑﻠکه همگی
ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗب ﻮ(ﺳﻄﻮح
ﻤﺘﻮﺍﻟﻰ)
ﻭﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩی ﺨﺎص
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. که
ﺒﺮﺣﺴب کماﻝ
ﮐﻴﻔی ﺨﻮﺩ، ﻭﺍﺻﺎﻟت
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻦ، ﺩﺭﭘﺸت
گرﺩن ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺳﻠﺴله هائی
اﺯ ﺳﻄﻮﺡ، ﺍﺯ
ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ، ﻓﺮﺍﻫم
کرﺩه ﻮﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻟی اﻳن
ﻤﺮﺍﺗب
ﺒﻔﮑﺮﺠﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻬﺘﺮین
ﺴﻤﺒﻮل ﻮ
ﺍﻟﮕﻮ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﻯ، ﺑﺮﺍی
ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ
(ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
ﻨﻮﻋﻰ)
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕمی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺯش ﻮ ﻭﺍﻗثروتت
ﻮﺣﻘﻴﻘت
ﺁﻧﻬﺎ، ﻧﺴﺒت
ﺒﺤﻘﺎﻳق ﻤﻄﻠق
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﻌﻴﺎﺭ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺩﺭﮔﺬﺷته
های ﺪﻭﺭ، ﻫﺮﺭﺩه
اﺯﻓﮑﺮ
ﻭﺃﻧﺪﻳﺸﻪ، ﺑﺎ
ﺗﻠﺎش ﺴﻠﻮﮐی
ﺨﺎﺹ، که
اﺯﺑﻌﻀﻰ
ﻧﻮﺍبغ
ﺴﺎﻟﮑﺎن اﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺯﺣﻤﺘﮑﺸﺎن
همان عصوﺭ
ﺻﻮﺭت گرﻓﺘﻪ، ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪه اﻧﺪ. ﻭ
(ﺳﻄﺢ ﻋﻘل
ﺠﻤﻌﻰ)
ﺑﺸﺮﺭﺍﺑﺎﻟﺎﺑﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻭﺑﺮﺍی
ﻤﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﻫﺮﺗﺤﺼﻴل
ﻤﮑﺘبی ﻮ
ﻣﺪﺭﺳﻰ، ﺷﺎﻳﺪ
ﻗﺪﻣﺎ ﻭلاﺯﻡ
ﺑﺮﺍی ﺘﻌﺎﻟی ﻔﮑﺮی
ﻤﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
عملا ﺑﺮﺍی
ﻄیّ ﻤﺮﺍﺣل کسب
ﺩﺍﻧ ش
ﻮﺍﻧﺪﻳشه های
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺤﺼﻴل علوم ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯﺍﻳن
ﺴﺮﭼﺸمه
اﻳﺪﺁﻟی ﺒﺮﺍی ﻤﻌﺮﻓت
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳت که هرﻜﺎر
ﻣﺎ، ﺑﺎ ( ﺳﻠﻮک ﺮﻭﺣی
ﻮﺍﻟﻬی ﻮﻳﮋﻩ)،
ﻭﮐﺴب ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی
ﺪﺭ(ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ)
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪن
ﺒﺴﺮﭼﺸمه
ﺃﺻﻠی ﻤﻌﺮﻓﺖ،
ﺩﺭﻗﺎئم ﺮبّ
النوع
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل کنیم ﻮ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ، ﺍﺯﺳﻄﻮح
ﺠﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮی اﺯﻋﻘل
ﻮ ﻓﮑﺮﻭ
ﺃﻧﺪﻳسه
ﺒﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪﺑﺤﻘﻴﻘت
اﻟﻬﻰ، ﻭﺑﺬﺍت
ﻮﺑﺴﺮﭼﺸمه ﺁن
ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﻮﻳﻢ. ﺗﺎ
ﺍﺯﻫمه
اﻓﮑﺎﺭﻭ ﺍﻧﺪﻳشه
های ﺮﺳﻴﺪه
ﺒﺒﺸﺮ، ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ(ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ)
ﺩﺍﻧﺴنه اﻳﻢ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ(ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ)
ﺑﺸﺮی ﺨﻮﺩﻣﺎن
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺒﺮﻳﻢ،
ﺗﺎ به اﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻫﺎی ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﻭﺍﻗثروت ﺘﺮ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺪﺭﻫﻤﺎن ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﺟﺎ ﺑﺰﻧﻴﻢ،
ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴم
اﻧﺪﻳشه های
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺪﺳت
ﺁﻭﺭﻳﻢ. ﮔﺮچه
ﺤﺘی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم اﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺍﻧﺪﻳشه
های ﺒﺎﻟﺎﺋی ﺮﺍ
ﮐﺴب کنیم. ﻭﻟی ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺑﺮﻭﻳﻢ.

ﮐﻨﺠﮑﺎﻭی
های علمی، ﻭﻣﻮﺷﮑﺎﻓﻴﻬﺎی
ﺘﺠﺮﺑﻰ، ﻭﺑﺤث
های ﻤﻨﻄﻘﻰ، ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ ﻭ
ﻧﺒﺮﺩﻫﺎی
ﻔﮑﺮﻯ، ﻗﺎﺩﺭﻧﻴﺴﺘﻨﺪﺟﺰ
ﺯﻭﺍﻳﺎی
ﻤﺨﺘﺼﺮی اﺯﻳک
اﻧﺪﻳشه
ﺒﻬﺘﺮی ﺮﺍ
ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎن
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﺎﺯم
اﺳﺖ (ﻣﺎﻫﻴّت ﻤﻘﺎم
ﻮﺟﻮﺩی ﻮﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮی ﻤﺎﺩﮔﺮﮔﻮن
ﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺗﻌﺎﻟی ﺮﻭﺣی
ﺒﻴﺎﺑﺪ، ﺗﺎ
ﺍﻧﺪﻳشه های
ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻴم ﻮﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ. ﻭﺩﺭﻭﺍقع
ﺒﺮﺍی آﻧﻬﺎ
ﻧﻮ آﻭﺭی کرﺩه
ﻮﺑﺎﻧﻬﺎ ﻣﻨﺘﻘل
کنیم. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﭼﻨﻴن
ﺘﻌﺎﻟی ﺴﻠﻮﮐی
ﺒﺪﺳت ﻨﻴﺎﻭﺭﻳم
ﻮﺧﺪﺍی ﻨﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻟﺬت ﺠﻮﺋﻰ، ﻭﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳتی ﻮ ﻣﺎﺩه
گراﺋﻰ، ﺗﺼﻮﺭﺍت
ﻮﺍﻫی ﺒﮑﻨﻴﻢ،
که ﺤﺪّ ﺍﻗل ﺪﺭ
ﺻﺪﺩ ﺣﻔﻈ
ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﻓﺼل ﻨﻮﻋی ﺒﺸﺮی
ﻔﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺁﻳﻴﻢ، ﻧﺪﺍﻧﺴته
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻋﻘب ﺮﻭﻯ، ﺩﺭﻓﺼل
ﻨﻮﻋی
ﻮﺗﮑﺎﻣلی ﺨﻮﺩ
ﮐﺮﺩه اﻳﻢ. ﮔﺮچه
ﺪﺭﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎه
ﻤﺎ، ﺁثاﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺪﻳشه های
ﭙُﺮ ﺯﺭق ﻮ
ﺑﺮق ﺪﻳﺪه ﺸﻮﺩ
ﻭ ﺍﺯﭘس ﺮﻭی
های ﻨﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎهی ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻔس
ﺎﻣّﺎﺭه
ﻮﺗﺰﮐیه ﻨﺸﺪه
ﺨﻮﺩ
ﺧﺒﺮﻧﺪﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻴﻢ. ﻭﺩﺭ
ﻭﺍقع ﻤﻘﺎم
اﻧﺴﺎﻥ، ﻫﻤﻴشه
همان اﺳﺖ که
اﻟﺂن اﻧﺪﻳشه
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭنه اینکه
ﭽﻪ ﺍﻧﺪﻳشه
هائی ﺮﺍ
ﺩﺭﺣﺎﻓظه ﺨﻮﺩ
ﺫﺧﻴﺮه ﺪﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ. انسان
ﻣﺘﻔﮑﺮی که
ﺪﺭﻋﻘب ﺮﻭی
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ، ﮐﺎﺭش
ﺒﺠﻨﻮن کشید، ﻭ
ﺃﻓﮑﺎﺭی
ﻳﻐﻠﻂ ﻭ نا
ﭘﺴﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺃﻓﮑﺎﺭﭘﺴﻨﺪﻳﺪه
ای ﺮﺍ، ﻧﺘﻮﺍﻧﺴت
ﺘﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳق ﻮ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﺪ، ﺩﻳﮕﺮﺻﺎﺣب
ﺁن ﻤﻘﺎم عالی
گذﺷته ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩه
ای غیرﺳﺎﻟک ﻮ
ﭘﺮﮔﻨﺎﻩ، ﭼﻮن
کوﺩک ﻔﮑﺮ ﮐﻨﺪ،
ﺩﻳﮕﺮ ﻧمی
ﺘﻮﺍن اﻭﺭﺍ
ﺻﺎﺣب ﻤﻘﺎم
ﻮﺯﻳن گذﺷته ﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﻭ ﺁن ﻤﻘﺎم ﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎﻫﻤﻴن
ﻤﻘﺎم ﺠﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪﻣﺮﺩ، ﻭﺑﺒﻬﺸت
ﻴﺎﺟﻬﻨّم
ﻨﻮﻋی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺣﮑﻴﻤﺎن ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎن اﻟﻬﻰ،
ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳن
ﻠﺤﻈﺎت ﺤﻴﺎت
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭﺧﻄ
ﻤﺴﺘﻘﻴم
ﻮﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭﺗﻠﺎﺵ
ﺳﻠﻮک ﺮﻭﺣی
ﻮﺗﻔﮑّﺮﺫﻫنی
ﺨﻮﺩ ﭘﻴش ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﻭﺍﺣﺴﺎس ﺘﺮﺩﻳﺪ
ﻧﻤی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺣﺎﻟﺖ (ﺣﻴﺮت
ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ)
ﻭﺟﻨﻮن
ﻤﺘﻤﺮﺩﺍن ﺃﻣﺮﺍﻟﻬی
ﺒﺮﺍ ی ﺴﻠﻮک
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭند، ﻓﺮﺍﻣﻮﺷی
ﺤﺎﻓﻈﻪ، ﻭﺍﺯ
ﺩﺳت ﺪﺍﺩن های
ﻔﺼل ﻨﻮﻋی ﺪﺭ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻭﻟﻴﺎی
الاهی ﻮﻗﺘی
ﻤﻴﻤﻴﺮﻧﺪ، ﺑﺎﻫﻤﺎن
ﻤﻘﺎم عاﻟی
ﺪﺭﻓﮑﺮﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ، ﻭﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻧﻰ
که ﺒﻠﻘﺎی ﺨﺪﺍ
ﻭ ﺭﻓﻴق
اﻋﻠﺎﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻫﻤﺎن ﺮﻭﺷنی
ﻮﺑﻴﻨش ﻮ
ﺍﻧﺪﻳشه های
ﺤﻖ، که اﺯ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
(ﺷﻬﻮﺩﺍﻟﻬﻰ)
ﻭ(ﺷﻬﻮﺩﻋﻘﻠﻰ)
ﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎتی
که ﺒﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩه اﻧﺪ، ﺑﺤﻴﺎت
ﺒﻌﺪی ﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻨبع ﻨﻮﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﺮﮔﺰ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺭﻭﺯﺍﻓﺰﻭن
ﻨﻴﺰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.   ﺍثاﺭﺑﺎﺳﺘﺎنی
مانند ﺗﺨت
ﺠﻤﺸﻴﺪ
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮﺁﻥ، که
ﺒﺼﻮﺭت ﺘﺨته
ﺴﻨﮕﻬﺎﺋﻰ
ﺣﮑّﺎﮐی ﺸﺪه
ﺪﺭﺁﻣﺪﻩ، ﻭﻳﺎ
ﺁثاﺭﻋﻠﻤی
ﻮﻓﮑﺮی ﺒﺸﺮ، که
ﺪﺭﺳﻨگ ﻨﺒﺸته
ها ﻭﮐﺘﺎﺏ ﻫﺎ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ، ﻭﻧﻴﺰ
ﺁﻧچه که بنام
ﺘﮑﺎﻣل عقلی ﻮ
ﻣﻨﻄﻖ، ﺩﺭﺫﻫن
ﻤﺮﺩم ﺠﻬﺎن
ﺪﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ، ﺑﮑﻮﺩﮐﺎنی
که اﺯﺭﺍه
ﺮﺳﻴﺪه ﺁﻣﻮﺯش
ﺪﺍﺩه ﺸﺪﻩ ﻭ(ﺳﻄح
عقل ﺠﻤثروت
ﻘﻮﻣﻰ) ﺭﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﻭﺩﺭﻧﻘطه
ای اﺯﺟﻬﺎن
ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ، ﻭﻳﺎ
ﺁﻧچه که ﺪﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻬﺎ
ﻭﮐﺎﺭﺧﺎنه ها
ﺑﻨﺎم علوم ﻮ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎت ﻮ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎت ﻮ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎی
علمی ﺪﺭﺁﻣﺪﻩ،
ﻫمه ﻮﻫﻤﻪ، ﺁثاﺭﮐﻠّی
ﻮﺗﺤﻘق ﻤﺎﺩﻯ،
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣل أﻧﺪﻳشه
های ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺩﺭﺳﻄح
عقل ﺠﻤﻌﻰ
ﺑﺸﺮی اﺳﺖ که
ﺘﺎﮐﻨﻮن
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺳﻴله
اﻭﻟﻴﺎﺋ
ﺮﺳﻴﺪه اﺳﺖ. ﺍﮔﺮﻣﺘﻔﮑﺮی
ﺤﻘﺎﻳق ﺠﺪﻳﺪی
ﺮﺍ ﺍﺭﺍئه
ﺪﺍﺩ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻨﻮن
ﻮﻓﺮﺍﻣﻮﺷی ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺖ، ﺍﻧﺪﻳشه
او، ﺩﻳﮕﺮﻣﺘﻌﻠق
ﺒﻮی ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯﺁﻥ، ﺳﻄح
ﺠﻤثروت ﻘﻮم
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺩﺳت ﺨﺎﻟی
ﺒﺠﻬﺎن
ﺪﻳﮕﺮﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎن اﻟﻬی
ﺴﺎﻟک ﺮﺍه
ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ، که
ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺴﻠﻮک اﻟﻬی ﺨﻮﺩ،
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮبّ
اﻟﻨﻮع هستند. که
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺭﻓﻴق
اﻋﻠﺎی اﻭ، ﺩﺭﺳﻔﺮﺃﺑﺪﻳت
است ﻮنه ﻔﻘﻄ
هرﺍﻧﺪﻳشه ﻮ
ﻣﻘﺎمی ﺮﺍ که
ﺑﺪﺳت ﺁﻭﺭﺩه
اﻧﺪ، ﺍﺯﺩﺳت
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺩ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻮل ﺒﻴمه شدن
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩ، ﮐﻪ
(ﻟﺎﺧﻮف علیهم،
ﻭﻟﺎﻫم
ﻴﺤﺰﻧﻮﻥ)ﺑﺮﺍی
آﻧﻬﺎ ﺁﻭﺭﺩه
اﺳﺖ. ﻭﺗﺄﮐﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻩ، که
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺩﺭﻧﻔس
ﻤﻄﻤﺌنّه
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻣﻌﺼﻮم
اﺯﮔﻨﺎه
ﻮﻣﺼﻮن اﺯﻫﺮ
ﻗﻬﻘﺮ ﻭﺟﻬﻨّﻤﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳن
کاﻣﻠﺎن اﻟﻬﻰ،
ﺣﺘﻰ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﺷﻬﻮﺩی ﺨﻮﻳش
ﺒﺎ ﺧﻮﺩ، ﺑﻌﻨﻮﺍن
ﺼﻠﺎﺣﻴّت
ﺮﺟﻌت ﺪﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍی
اﺩﺍمه ﺘﮑﺎﻣﻞ(ﻋﻬﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ)
ﺑﺄﺑﺪﻳّت
ﺒﺎﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﻧﺒﺎﻳﺪﺣتی
ﺒﺎﻧﺪﻳشه های
ﻳﻤﺎﺩی ﻮ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭی ﺨﻮﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍن
اﮐﺘﻔﺎ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﺑﺪﻭن
اﻳﻨﮑﻪ ﺑﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠی
ﺮﻭﺣﻰ، که
ﻤﻨﺎﺳب آن
ﺤﮑﻤﺘﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺪﺗّﻰ
ﺩﺭﺣﺎﻓظه
ﻨﮕﻬﺪﺍﺭی ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﻭﭼﻮﻥ(ﺳﺮﻗت
اﻧﺪﻳﺸﻪ)
ﮐﺮﺩه اﻳﻢ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻔﺮﺍﻣﻮشی
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮی
ﻮﺿﻌﻒ (ﻭﺟﻮﺩ
قدرت ﺫﻫﻨﻰ)
ﺧﻮﺩ، ﺗﻤﺎم
اﻧﺪﻳشه ها ﺭﺍ
ﺍﺯﺩﺳت
ﻤﻴﺪﻫﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﺮﻭﺣﻰ، ﻭﺗﺰﮐیه
ﺸﺎﻳﺴته ﺁن
ﻨﺒﻮﺩه اﻳﻢ. ﻭ
ﻭﺑﺨﻠﻮص
ﻮﻫﻤّت ﺴﻠﻮﮐی
ﺨﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﮐﺴب ﻨﮑﺮﺩه
ﺒﻮﺩﻳﻢ
ﺗﻨﻬﺎﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺗﺮک
ﻤﻘﺎم ﺮﻭﺣی
کنونی ﺨﻮﺩ، ﻭﺗﺮک
ﺬﻫن ﻮ ﻓﮑﺮ
ﻓﻌلی ﺨﻮﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴک
ﺒﻤﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠی
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﺍﺯﺁن تﺎﻧﺪﻳشه
هائی که
ﺪﺳﺘﺒﺮﺩ ﺯﺩه
ﺒﻮﺩﻳﻢ، ﻭﻳﺎﮐﺴﺐﻭﺗﺤﺼﻴل
ﮑﺮﺩه ﺒﻮﺩﻳﻢ،
ﺑﻬﺘﺮﻭﺑﺮﺗﺮ،
ﻭﺑﺎﺩﻭﺍم
ﺃﺑﺪی ﺨﻮﺍﻫﻴم
ﻴﺎﻓﺖ.

ﺗﻮﺍﻧﺎ
ﺑﻮﺩ ﻫﺮکه
ﺪﺍﻧﺎ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎﺁن
ﺪﺍﻧﺎﺋی
ﺒﺨﺼﻮص
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺩﺍﻧﺶ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺷﺎیسته تر
ﺍﺳت که اﺯﻣﺤل
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕی
ﻤﻘﺎم ﺮﻭﺣی
ﺨﻮﺩ ﮐﺴب کرﺩه
اﻳﻢ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐیه ﻮﺳﻠﻮک
اﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺮﺍ ﺃﺑﺪی
ﻨﻤﻮﺩه اﻳﻢ، ﺩﺭﻭﺍقع
ﻘﺪﺭﺗی هستند
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل
ﺘﻮﺻﻴف
ﻮﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ، نه
ﻔﻘﻄ همه
ﻨﻴﺮﻭﻫﺎی
ﻄﺒﻴﻌﺖ، ﺣﺘی
ﺨﻮﺩ ﻃﺒﻴﻌت
ﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻴﺮﻳم ﻮﺍﻳن
ﺤﺪّ ﺃقل ﻭﻳﻚ
ﭘﺎﺩﺍش ﺪﻧﻴﻮ
ی ﻮﻓﻮﺭی ﻤﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺘی ﻨﻴﺮﻭﻫﺎی
ﺘﺼﺮّف ﺪﺭ ﺫﻫن
ﻮ ﺭﻭح
ﺪﻳﮕﺮﺍن ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍی
هدﺍﻳﺖ ﺩﺍﺩﻥﻭ
ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻣﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ، ﺑﺮﺍی
کنترل ﻮﺣﻔﻆ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻭﭘﻴﺮﺍﻣﻮﻧﻴﺎن
ﺨﻮﻳﺶ
ﺍﺯﺗﻮﺣش
غیرﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺒﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﻳﻢ. ﻭﺍﻳن
ﺨﻮﺩ ﺑﻬﺸتی اﺳﺖ
ﻓﻮﺭﻯ، ﺑﺮﺍی
اﻳن ﺪﻧﻴﺎی
ﻔﻌﻠﻰ. ﺗﺎﺑﻌﺪﻫﺎ
ﭘس اﺯﻣﺮگ
ﻮﺩﺭﻣﻠﮑﻮت اﻟﻬﻰ،
ﻭﺑﺨﺼﻮص
ﺪﺭﺭﺟﻌت ﻔﻮق
ﺒﺸﺮی
ﺨﻮﺩﻣﺎﻥ چه
ﺒﻬﺸت های
ﺠﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ
که ﻨﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺪﺍﺷﺖ. که
ﺨﻴﻠی ﺒﻴش اﺯ
ﺁن
ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋی
اﺳﺖ، که
ﺪﺭﮐﺮﺍﻣﺎت ﻮ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎت
ﺒﺸﺮی ﺨﻮﺩ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﻴﻤﻮن
ﻮﺧﻮک ﻤﻠﺎﺣظه
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺑﻄﻮﺭی
که ﺒﺸﺮﺑﺮﺍﻳن
نوع ﻔﻮق ﺒﺸﺮ، ﺩﺭﺣﮑم
ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.

ﺍﻧﺪﻳشه
اﮔﺮچه ﺪﺭﺣﺠم
ﻔﮑﺮی ﺨﻮﺩ، ﺑﺮﺍی
ﺠﺎﻫﻠﺎن ﻮﻧﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ، ﮐﻮﭼک
ﻮﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍ می
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺎﺯﭼﻨﺎن
ﻘﺪﺭﺗی هستند،
که ﺒﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺮﮔﻮنه
ﻮﺍﺳطه ﻮ
ﻭﺳﻴله ای ﺮﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺗﺤﻘّق ﻤﺎﺩی ﻮﻓﻌﻠی
ﺨﻮﺩ، ﻭﺣتی
ﺪﺭﺗﮑﺎﻣل های
ﺒﻌﺪﻯ، ﺑﺮﺍی
اﻧﺘﻘﺎل ﺁﻥ
ﺩﺭﺗﻌﻠﻴم
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍن
ﺒﮑﺎﺭﮔﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺣﻴله
ها ﻭﻣﮑﺮﻫﺎ
ﻭﻓﺮﻳﺒﻬﺎ ﺭﺍ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻠﻤی
ﻮ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭﺁﻭﺭﻧﺪ، ﻭﺑﺨﻮﺍﺳته
ها ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻳن
ﭽﻨﻴﻦ، ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺗﻮﺍﻧﺎﺋی
ﻔﮑﺮی ﺘﺤﻘق
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺻﺎﺣب
ﻔﮑﺮی ﺮﺍ، ﺑﺮﺗﺮی
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺁﺧﺮت ﭙس
ﺍﺯﻣﺮگ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺑﮕﻔته
ﭙﺎﺳﮑﺎﻝ، ﺍﻧﺴﺎن
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺿﻌﻴفی
اﺳﺖ، که
اﺳﺘﺤﮑﺎم
ﻮﻗﻮﺍﻡ ﺍﻭ، ﺩﺭﺃﻧﺪﻳش
ه هایش ﻧﻬﻔته
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴن
ﺃﻧﺪﻳشه ﺒﺮﺗﺮﻭﺣﻘﻴﻘی
اﺳﺖ، که
اﮔﺮﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺴی ﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺻﺎﺣب
این ﻔﮑﺮ، ﺩﺳت
ﻮ ﺯﺑﺎن
ﺨﺪﺍﺍﺳﺖ. ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎ ﻭﺍﻓﮑﺎﺭش
اﺯ ﺁن ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﻤﺤﺘﺮم ﻮﻣﻘﺪس
هم ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺪﻳشه
های کنونی
ﺒﺸﺮ، که ﺁﻧﺮﺍ
ﺳﻄح عقل ﺠﻤثروت
ﺒﺸﺮﺩﺭﻋﺼﺮﺣﺎﺿﺮﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ،
ﻫﻤﭽﻨﺎن
ﺪﺍﺭﺩ ﭘﻴش
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﺎﻟﮕﻮی
اﻳﺪﺍل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻧﺰﺩﻳﻚ، ﻭﺷﺒیه
به ﺁﻥ ﺍﻟﮕﻮی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳن
اﻟﮕﻮی ﺒﺮﺗﺮ، ﻫﻤﺎﻥ(ﻋﻘل
کل ّ )ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ(ﺣﻘﻴﻘت
ﻘﺎﺋﻢ) ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ
ﻳﺎﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. که
ﻨﻮﺭ ﻭ ﺑﺎﺭقه های
ﺁﻥ، ﺍﮐﻨﻮن
ﺪﺭﻣﻐﺰ ﻭﺭﻭح
اﻧﺴﺎن کاﻣل
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺑﺎﺯﻫﻤن
اﻳﺪﺁل اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﺍﺳﺖ. ﺍﻳن
عقل کلّ، که
ﻤﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﻓﻠﺎﺳفه
ﻴﻮﻧﺎﻧﻰ(ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ)
ﻭﺑﻘﻮل
اﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
(ﺍﻳﺪه ﻮ
ﺍﻳﺪﺁﻝ) ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ،
ﻫﻤﭽﻨﺎن
ﺪﺍﺭﺩ ﺍﻳن
ﺘﺮﺍﻭش ﺒﺎﺭقه
ها ﻭﺭﻗﻴقه ها
ﺎ، ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎن
ﺠﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺯﻣﺎن
ﭙﻴﺶﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،
ﻗﻄﻌﺎ یک
اﻧﺴﺎن کاﻣﻞ
ﻭ(ﺍﻣﺎم این
ﺰﻣﺎﻧﻰ) ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ که
ﺒﺮﺗﺮﻳﻦ ﻋﻘل
ﻮﺭﻭح
ﻮﺃﻧﺪﻳشه
ﺒﺸﺮی ﺰﻣﺎن
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎن عصرﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎن ﺰﻣﺎن
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎن
ﺮﻫﺒﺮی ﻮﺗﻌﻠﻴم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺩﻭﺭ ﻭﻏﻴﺒﻰ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻤﺎس
ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ، ﻫﺪﺍﻳت
ﻮﺑﺴﻴج
ﺴﺎﻟﮑﺎن ﺒﺴﻮی
هدف اﻟﻬﻰ، ﻭﻣﺮﺣله
ﺒﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻨﺪ
ﻣﻔﻬﻮم ﻮﻣﻌﻨی
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎن
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺪﺍﮔﺎنه
ﺒﮕﻮﻳﻢ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ، ﻳﮑﻰ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎن
ﺘﺎﺭﻳخی ﻮﻏﺎﻳﺐ،
که ﺸﻴﻌﻴﺎن
اﻭﺭ ﺍﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴن
عسکرﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ که
همان اﻭ، ﺯﻧﺪه
ﻮﺯن
ﻮﻓﺮﺯﻧﺪﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻫﺰﺍﺭﻭ
ﺩﻭﻳﺴت ﺴﺎل ﻨﻴﺰ
ﻋﻤﺮﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﻳﮕﺮی
اﻣﺎم ﺰﻣﺎن
همین عصرﻣﺎ
که کاملترین
کاملان الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺳﻮم اﻣﺎم
ﺰﻣﺎن
ﺁﺧﺮﻋﺼﺮولایت
سلوکی ﻣﺤﻤﺪی
که ﻤﻬﺪی
موﻋﻮﺩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ، ﻭﮐﺎﺷف
ﻘﺮّﻩ ﻧﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻧی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻳن
ﭙﺎﻳﺎن عصربرتری
ﺩﻳن سلوکی
ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﭘﺎﻳﺎن
عصرﺷﺮﺍﻓت
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺑﻮﺩﻩ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮی
ﺁﻏﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ، ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت سلوکی
ﻣﺤﻤﺪی اﺳﺖ. که
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭﻫم
اﮐﻨﻮﻥ، ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﻨﺠﺎت
اﺯﻧﻮعﺒﺸﺮی ﻮ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎن
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺑﺎﺯﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻧی ﻴک
ﺴﺎﻟک کاﻣل
ﺸﺪه ﻮ
ﺑﺎﺯﮔﺸته
ﺒﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ، که
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم
ﻮﺁﺧﺮﻗﻮس
ﻨﺰﻭل ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﺍﻭﺭﻭﺑﺮﻭﻣﻴﺸﺪ
ﻭﺑﺎﻫﻔت
هزﺍﺭﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ، ﻳﺎ
ﺑﻬﺸت ﺴﻮم
کاﻣﻠﺎن
ﻤﺤﻤﺪی
ﺪﺭﮐﻨﺎﺭﻗﺎﺋم
ﺮبّ اﻟﻨﻮع
ﺰﻳﺮﻋﺮش ﺮﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻧی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﺗﺎﺩﺭ
ﺭﺟﻌتی ﺪﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮی
ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺍﺩﺍمه
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎت
ﺒﻴﺸﺘﺮی ﺮﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.

ﺑﻘﻮل
ﻤﻮﻟﺎﻧﺎ، ﺍﻳن
ﺠﻬﺎن یک ﻔﮑﺮت
است اﺯﻋﻘل
کلّ ﻋﻘل ﭽﻮن
ﺸﺎه اﺳت ﻮ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﺭﺳﻞ. نه
ﻔﻘﻄ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺯل ﺘﻨﻬﺎ
ﻳﮑی اﺯﻓﮑﺮﻭ
ﺍﻧﺪﻳشه هایش
ﺧﻠﻘﺖ ﻫﺴﺘی
اﻭﻟیه ﺸﺪ، که
ﻔﻮﺭﺍ ﺗﺤﻘق
ﻴﺎﻓﺖ، ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
(ﮐن ﻔﮑﺎﻥ)
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺁن
اﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ
ﮐﺎﺭﻫﻤن ﻴﻚ
ﻓﮑﺮﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻳﻨﺠﺎ
ﻭﺑﺎﻣﺮﻭﺯﻣﺎ
ﮐﺸﻴﺪ. ﻭﺍﻳن همه
عظمت ها ﺩﺭ
ﻫﺴﺘی
ﻮﻣﺨﻠﻮﻗﺎت
ﻮﺗﮑﺎﻣﻠﺎت نوعی
ﺁﻧﻬﺎ، ﻭﺩﺭ
ﺍﻧﺪﻳشه های کاﻣﻠﺎن
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪ. ﺑﻠکه
ﺪﻧﺒﺎله
ﺘﮑﺎﻣل ﺁن
ﻨﻴﺰ، ﻫﺮﮔﺰ
ﭘﺎﻳﺎن
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓت ﻮ
ﺍﺯﻣﺨﻠﻮﻗﺎت
ﺒﺸﺮﻯ، که
اﮔﺮﺑﺮﺣﺴب
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺯﻟی
ﻮﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍی
ﺘﮑﺎﻣل کنونی
رﻭح ﺨﻮﺩ ﻋﻤل
کنیم، ﭼﻪﺍﻋﺠﻮبه
هائیکه
ﺪﺭﺁﻳﻨﺪه ﺪﻭﺭﺗﺮﺁن
هم ﺘﺎ ﺃﺑﺪ، که
ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺍﻣﺪ.
ﻭﺣتی اﻟﮕﻮی
اﻳﺪﺁل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، که
ﺪﺭ(ﻋﻘل کلّ
ﻘﺎﺋﻢ)
ﻭﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎن
ولایت ﻤﺤﻤﺪی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﻮﺯ ﻳﻚ
(ﻣﺨﻠﻮق عظیم
ﻮﻏﻴﺒﻰ) ﺍﺳﺖ
که ﺘﻤﺎم
ﺘﺠﻠﻴﺎت
ﻮﺟﻮﺍﻧب کمال
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻧﺪﺍﺩﻩ، ﻭلی
ﺘﺎﮐﻨﻮن
ﻤﺮﺣله گوچکی
اﺯﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎی
ﺪﻭﺭ ﺩﺳت
ﺘﺮﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎی
ﻔﮑﺮی کاﻣﻠﺎن
ﺰﻣﺎﻥ، ﺍﺭﺍئه
ﺪﺍﺩه اﺳﺖ. ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮن
ﺁﻳﻨﺪﻩ، که
ﻨﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺍﻳن ﺠﻬﺎﻥ،
ﻭ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺍﺯﺑﻴن ﺁﺧﺮﻳن
ﺒﻘﺎﻳﺎی
ﺘﮑﺎﻣل یاﻓته
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻣﺪ. ﻭ
ﻫمه کاﻣﻠﺎن
ﻧﺒﺸﺮی
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺭﺯش أﻧﺪﻳشه
ﻨﻮ ﺭﺳﻴﺪه
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ، ﺍﺯﺁن
ﺴﺮﭼﺸمه عقل
کلّ که ﻤﻴﺘﻮﺍن
ﺁﻧﺮﺍﺣﻘﻴﻘت
نیز ﻨﺎﻣﻴﺪ
ﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺍﻟﮕﻮی
ﻔﮑﺮی ﻮﻋﻘلی
ﻘﺎﺋم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﻣﺮﺗﺒﻄ
ﺒﺴﻄح ﻔﮑﺮﻯ
ﺑﺮﺟﺴته ﺘﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ، ﺭبّ
اﻟﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻳن ﭽﺸمه عظیم
ﻘﺎﺋﻢ، ﺍﺯﺁﻥ
ﻣﻨبع عظیم
ﺮﺣﻤﺎﻧی
اﻟﻬﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭﺗﺎ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳت
اﺯﺍﻳن ﺃﺭﺑﺎب
ﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ،
که ﺪﺭﻧﻬﺎﻳت
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ، ﺑﻤﻨبع
ﺃﻋﻈﻢ(ﺍﻟﻠﻪ)
ﺭبّ اﻟﺄﺭﺑﺎب
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭچه ﺘﺤﻮﻟﺎتی
اﺯ ﻋﻈﻤﺖ، ﺩﺭﻫﻤﻴن
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎت
ﺸﺎﻳﺴته
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، که
ﭙﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭچه
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪی
ﺪﺭﺗﻔﮑﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬی ﺸﺪن که
ﻨﺨﻮﺍﻫﻴم ﺸﺪ. ﺑﺸﺮﻃ
اینکهﺨﺪﺍی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ،
ﻭﺑﺪﺳﺘﻮﺭﻋﻴﺴی
ﻮﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻧﺒﻴﺎ،
ﺑﺎﺳﻠﻮک اﻟﻬی
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻴﻢ.
ﻭﻓﻘﻄ
ﺒﺎﺩﻋﺎی ﺪﻳﻨﺪﺍﺭﻯ،
ﻭﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺗﻌﺼّﺒﺎت
ﺪﻳﻨﻰ، ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺒﺎﻏﺮﻭﺭ
ﺑﺄﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺴته های ﺤﻘﻴﺮ،
ﻭﻋﺪم ﺴﻠﻮک
ﺒﺮﺍی ﺠﺴﺘن
ﺘﮑﺎﻣﻞ، ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﮑﻨﻴﻢ. ﺑﻠکه
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻤﻴن
اﻣﺮﻭﺯ که
توان داریم، ﺑﻤﺮﺍﺗب
ﺒﺮﺗﺮﺳﻠﻮﮐی ﻮﺷﻬﻮﺩی
ﺒﺮﺳﺎﻧﻴﻢ. که
اﮔﺮﺑﺘﻮﺍﻧﻴم
ﻮ ﻧﮑﻨﻴﻢ، ﻓﺮﺩﺍ
ﺧﻴﻠی ﺪﻳﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺩﺭ
ﺣﮑم ﻤﺤﺎل
ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.

ﮔﻔته
ﻤﻮﻟﺎﻧﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، که
اﮔﺮﻋﻘل کلّ
ﺮﺍ ﺷﺎه ﺒﺸﺮ، ﻭﺭبّ
اﻟﻨﻮع ﻮ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻟﮕﻮ ﻭﺍﺳﺎس
ﺒﺸﺮ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨکه عقل
کلّ ﺮﺍ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗب
ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻣﻘﺎم
ﺮﺣﻤﺎﻧﻰ ﺭبّ
اﻟﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮی ﺪﺍﻧﺴﺘﻴﻢ،
ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳت
ﺃﻧﻮﺍﻉ، ﺑﻪ
(ﺍﻟﻠﻪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ﺮبّ
اﻟﺄﺭﺑﺎب
ﺒﺮﺳﻴﻢ، ﺗﻤﺎم
این ﻤﺮﺍﺗب
ﭙﺎﺩﺷﺎﻫی ها
ﻭﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻫی
ها ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎن الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ، که
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩﺁﻧﻬﺎﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺗﺠﻠی اﻧﺪﮐی
ﻮﺭﻗﻴقه ای
اﺯﺁن عقل
کلّی ﺪﺍﺩه
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﺗﺎﺑﺮﺍی
ﺪﻳﮕﺮﺍن هم
عصرﺧﻮﺩ
ﺍﺭﻣﻐﺎن
ﺒﻴﺎﻭرﻧﺪ. ﻭﺑﺴﻠﻮک
ﻮﺗﻔﻬﻴم
ﻔﮑﺮﻯ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺳﺎﻧﺪن اﻳن
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎن
ﻮﺭﺳﻮﻟﺎن اﺎﻟﻬﻰ،
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎن
ﺰﻣﺎﻥ، ﺩﻳﺪﺍﺭﺻﻮﺭت
آﻧﻬﺎ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺻﻮﺭت ﺨﺪﺍﺍﺳﺖ.
که ﻤﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰﮔﻔﺖ، ﮐﻪ
(ﻣن ﺮﺁﻧی ﻔﻘﺪ
ﺭﺃی
اﻟﺤﻖ)ﺍﻣﺮﻭﺯﻫم
ﻤﺎﻓﻘﻄ ﻮﻓﻘﻂ،
ﺑﺎﭼﺸم ﺪﻭﺧﺘن
ﺪﺭﺻﻮﺭت
کاﻣﻠﺎﻥ، ﻭﺍﻃﺎﻋت
اﺯﮔﻔته ها
اﺯﺗﻌﻠﻴﻤﺎت
ﺁﻧﻬﺎ، ﻭﻧﻴﺰﺑﺎ
ﺗﺄﻣّل
ﺪﺭﺍﻧﺪﻳشه
های ﺁﻧﻬﺎ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﻘﺪمی ﺒﺠﻠﻮ
ﺑﺒﺮﻳﻢ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ،
ﺭﺍه
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍﭘﻴﻤﻮﺩﻩ
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎی
اﻟﻬﻰ، ﺑﺨﺼﻮص
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻴی
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺍی
ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﺑﺮﺳﻴﻢ. که
اﻭﺭبّ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻣﺮﺑّی همه کاملان
ﻤﺤﻤﺪی اﺳﺖ.

ﻣﻬﻤﺘﺮﻳن
ﺼﻔت
ﻘﺪﺭﺗﻤﻨﺪی
اﻧﺪﻳﺸﻪ، ﺩﻭﺭﻭیه
ﺪﺍﺷتن ﺁن اﺳﺖ.
ﻫم ﺴﺎﺯﻧﺪه
ﻘﻮﻯ، ﻧﮑﻨﻨﺪه
هوﻟﻨﺎﮐی اﺳﺖ. ﻫم
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﺭﺍ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮﺭﻭﺡ
ﻭﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻫم
ﻘﺪﺭت ﺃﻧﺪﻳشه
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺑﻌﻨﻮﺍن
ﺤﺎﺻل ﻤﻘﺎم ﻮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺁﻟﻮﺩگی
ﻨﻔس اﻣّﺎﺭﻩ، ﻭﻋﻘﺪه
ﻫﺎی ﺮﻭﺍن
ﺁﻟﻮﺩه ﺮﺍ، که هنوز
ﺑﺘﺰﮐیه ﻠﺎﺯم
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺑﺒﺮﺭﺳی ﺸﺄن
ﻤﻘﺎم
ﻮﺍﻣﺎﻧﺪه
ﻮﺍﻟﻮﺩه ﺨﻮﺩ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ، ﻓﺼل
ﻨﻮﻋی ﻤﺎﺭﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺒﺮﺩ ﻭ ﺣتی
ﻤﻘﺎم ﻨﺴﺒﺘﺎ
ﮐﺎﻣل ﺸﺪه ﻨﻔس،
ﻭﺍﺭﺯش علمی
ﺸﺪه ﺬﻫن ﺼﺎﺣب
ﺨﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ، ﻭﺑﺴﺴتی
ﻮﻓﺴﺎﺩ ﻭﻟﺬت
ﺠﻮﺋی
ﺒﮑﺸﺎﻧﺪ. که
همگی ﺁﻧﻬﺎ، ﺣﺮﮐت
ﻴﻌﮑس ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭح هستند. ﻭ
ﻧﺘﻴجه ﺁﻥ
ﻭﻳﺮﺍﻧﮕﺮی
ﺠﺴم ﻮﺭﻭح ﺸﺨص
ﺪﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎمعه گرﺩﺩ. ﻭﻧﺴل
ﻔﻌﻠی ﺨﻮﺩ، ﺍﮔﺮﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺣتی ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎی ﺃﺑﺪی
ﺨﻮﻳش ﺮﺍ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻧﺎﭼﺎﺭﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺑﻌﺪﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺩﻭﺑﺎﺭه
ﻮﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭﻩ، ﺑﺨﺎﻃﺮ(ﺟﺮم
ﻴﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎ)
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ،
ﻭﺗﻮﻟﺪﻫﺎی
ﺪﺭﺩﻧﺎک
کاﺭﻣﺎﺋی
ﻴﺎﺑﺪ. ﺑﺨﺼﻮص
اﮔﺮﺑﻌﻠت
ﺸﺪّﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍ،
ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ، ﻣﺴخ
ﻮﻋﻘب ﺮﻭی
ﺪﺭﻓﺼل ﻨﻮﻋی
ﺒﻴﺎﺑﺪ، که
ﭙﻴش ﺁن
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮک
ﻮﻣﺴخ ﺸﺪن ﺁن
ﺪﺭﻗﻴﺎﻣت
ﺒﻌﺪﻯ، ﺑﻬﺘﺮﻳن
ﺸﺎﻧس ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫم
عامل اﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺻﺎﺣب ﺁﻥ، ﻭﻫم
علّت
ﺘﻨﮕﺮﺍﻧﻴﻬﺎ
ﻭﻏم ﻮﻏصّه
های ﺒﻌﺪی ﺼﺎﺣﺒﺶﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻧﺪﻳشه
ﻮﻗﺪﺭت ﺁﻥ، ﻫم
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻮن ﻴﺎﺭﻯ، ﺑﮑﻤک
ﺃﺑﺪی
ﻤﺎﺑﻴﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺩﺷﻤنی
ﺒﻨﺎم ﺸﻴﻄﺎن
ﻨﻔس ، ﺁﻟت ﺪﺳت
اﻭﺷﻮﺩ، ﻭﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺠﻬﻨّم ﺠﻬﺎن
ﻮﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺒﺮﺩ. ﻫم اﻳن
اﻧﺪﻳشه
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
(ﻗﺮﻳن اﻟﻬﻰ)
ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ، که
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﭘس اﺯﻣﺮگ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫم
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
(ﻗﺮﻳن ﺴوء)
ﮔﺮﺩﺩ، که
ﺪﺭﻭﻗت ﻤﺮگ
ﺠﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻫم
ﻨﺸﻴن ﺪﺍﺋم
گرﺩﻧﺪ ﻭﺭﻭح
ﺮﺍ ﻣﺪﺍم
ﺒﺘﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺃﻧﺪﻳش
ه ﻮ ﻗﺪﺭﺗﺶ، ﻫم
ﻤﺰﻳﺒﺎﺋی
ﺪﻫﻨﺪه
ﻮﺳﺮﺣﺎل
آﻭﺭﻧﺪه ﺮﻭح
اﻧﺴﺎن اﺳﺖ. ﻭﻫم
ﺨﺎﻟق
ﺰﺷﺘﻴﻬﺎ
ﻭﺭﻧﺠﻬﺎ
ﺑﺮﺍی اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮔﺎﻫی
این اﻧﺪﻳشه
ﻴﺎ ﻓﮑﺮ ﻭﻧﻈﺮ،
ﺍﻧﺴﺎن ﺮﺍ ﺗﺎ
ﭘﻴﺶﺧﺪﺍ ﻭﺭبّ
اﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮی
همراهی
ﻮﻣﺴﺎﻋﺪت
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﮔﺎهی ﺪﺭﺟﻬت
ﻤﺨﺎﻟف
ﻤﺼﺎﻟﺢ
ﻭﻋﺎﻗبت ﻤﺎ، ﻭﺣﺘی
ﺒﺪﺷﻤنی ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﺪ، ﻭﻟﺠﺎج
ﻮﮔﺴﺘﺎﺧی ﻮﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺧﻮﺩﻭﺻﺎﺣب
ﺨﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺠﻬﻨم
ﭙﺴتی ﺪﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋی ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ، ﻭﺣتی
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋی
ﺒﺤﻴﻮﺍﻧﻴّت ﻮ
ﺑﻤﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﻭ ﻭﺳﺦ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.

ﺩﺭﺑﺮﺭﺳی
ﻔﻠﺴفه ها
ﻭﺍﻧﻮﺍع اﻧﺪﻳشه
ها، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭجه اﻧﺤﺮﺍف
اﻳﻦ ﺍﻧﺪﻳشه
ها ﻭ ﺑﺰﻧﺠﻴﺮﮐﺸﻴﺪه
ﺸﺪن ﺼﺎﺣبان ﻮ
ﭘﻴﺮﻭﺍن
اﻧﺪﻳشه ها ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻫﻤﻴن اﺎﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺍﻥ، ﻫﺮ
ﺍﻣّت ﻤﻨﺤﺮﻓﻰ،
ﺍﻣّت ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻟﻌن ﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺟﻬت
گیری ﻘﻬﻘﺮﺍی
ﺁن ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﺮﻣﮑﺘبی
ﻤﮑﺘب ﺪﻳﮕﺮی
ﺮﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﺗﺤﻘﻴﺮﻭﺗﺤﻤﻴق
ﻮﺗﺨﻄئه
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻋﻠﻮم
ﻤﺎﺩی ﻨﻴﺰ، که
ﺠﻨبه های
ﻨﺴﺒﺘﺎ ﭘﺎﻙ، ﻭﻟی
ﺪﻧﻴﻮی اﺯ
ﺍﻧﺪﻳشه
هستند، ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻨﻮﻉ ﻣﮑتب
ﻔﮑﺮی ﻴک
ﻤﺘﻔﮑﺮ، ﻭﺍﻟﻮﺩﮔی
ﺬﻫنی ﻮﻓﻠﺴﻔی
اﻭ ﻭﺍﻳﻨکه
ﺁﻳﺎ ﻋﻠم ﻮﻋﺎﻟم
ﺒﻘﺼﺪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺑﻘﺼﺪ
ﻟﺬت ﺠﻮﺋی
ﻮﺑﻬﺮه گیری
اﺯ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻋﻠمی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﻧﺘﻴجه
ﺁﻥ ﺩﺭﻧﻔس
ﻮﺭﻭﺍن ﺸﺨص عالم
ﻔﺮق ﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﺑﺮﺧی
اﺯﺍﻳن علوم ﻮ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎت
ﻮﻫﻨﺮﻫﺎ، ﻭﻧﻴّت
ﺪﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍن
ﺒﺮﺍی
ﺒﺸﺮﺭﺣﻤت
ﻮﺁﺳﺎﻳش هستند،
که أمری ﺒﺎ
ثوﺍب ﻮ ﺩﺭﺳت ﻮ
ﻧﻴک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮص
ﺪﺭﻋﻠﻮم
ﻄﺒّﻴﻮﻓﻴﺰﻳﻚ.
ﻭﺑﺮﺧﻴﻨﻴﺰﺑﺎﻋﺸﺮﻧﺠﻮﺯﺣﻤﺘﺒﻴﺸﺘﺮﺑﺮﺍﻳﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺷﺪﻩ،
ﻭﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﮑﺸﺘﺎﺭﮔﺎﻫﻬﺎ
ﻭﻭﻳﺮﺍﻧﮕﺮﻳﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪﻋﻠﻮم
ﻔﻴﺰﻳک هسته
ای ﻮﺻﻨﺎیع
ﻨﻈﺎﻣی ﻮ
ﻳﺎﺷﻴﻤی ﺠﻨﮕی
ﻮﻏﻴﺮﻩ. ﻫمه
اﻳﻨﻬﺎ ﻧﺘﻴجه
ﺎﻧﺤﺮﺍف ﻨﻔس
ﻮﺃﻧﺪﻳشه هستند.
ﻭﺃﻧﺪﻳشه
علمی ﻮﻋﻠﻤﺎ، ﺩﺭﺧﺪﻣت
اﻧﺪﻳشه های
ﻨﺎ ﭘﺎک ﻮﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻭﺵﺍﻳن علمای
غیر ﺳﺎﻟک
ﻮﺑﺪﻭﻥ ﺗﺮس
اﺯﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍنی
که ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺴﺮﻣﺎیه
ﺪﺍﺭﻫﺎ ﻭﻣﺎل
اﻧﺪﻭﺯﺍﻥ، ﻭﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍن
ﺠﺎه ﻄﻠﺐ، ﻭﻧﻈﺎﻣﻴﺎن
ﺠﻬﺎن ﺨﻮﺍﺭ
ﻓﺮﻭﺧته اﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻮل
ﻤﻮﻟﺎﻧﺎ، ﺍﺯﻳک
اﻧﺪﻳشه که
آﻳﺪ ﺍﺯﺩﺭﻭﻥ،
ﻳﺎ ﺍﺯﻫﻤﺎن
ﻨﻔس ﻭﺫﻫن
اﻧﺴﺎن ﺘﺰﮐیه
ﻨﺸﺪﻩ، ﺻﺪ
ﺟﻬﺎن گرﺩﺩ، ﺑﻴک
دم ﺴﺮﻧﮕﻮﻥ!

ﺳﺎﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎی
اﻧﺪﻳشه ﺒﺸﺮ، ﺑﺮﻋﮑس
ﻮﻳﺮﺍﻧﮕﺮﻳﻬﺎی
اﻧﺪﺭ ﮐﻤﻴّﺖ، ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﮐﻤﺘ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻭﻳﺮﺍﻧﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮐثرﻳّت
ﺪﺭﺟﺎمعه ﺒﺎ
ﺍﻧﺪﻳشه های
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
جزئی
ﻮﺍﺑﺘﺪﺍﺋی هستند.
مع ﺬﻟک ﺠﺎی
ﺘﻌﺠب اﺳت که
هر چه ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻫﺴﺖ، ﺑﺎﻗﻴﻤﺎﻧﺪه
ﻨﺘﻴجه
ﺷﺮﺍﻧﺪﻳشه
های این اﻗﻠﻴّت
اﻟﻬی اﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻭﺳت
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮچه
ﺒﻴﺸﺘﺮﺍﻳن
اﮐثرﻳّت
ﺠﺎﻫل
ﻮﻳﺮﺍﻧﮕﺮی ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺍﺯ
ﻗﺪﺭت اﻟﻬﻰ، ﺍﻧﺪﻳشه
های ﻨﻴک ﺒﻌﻀی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎی
ﭙﺎک ﻨﻬﺎﺩ ﺍﺳﺖ،
که هنوز ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ
ﺑﺮﭘﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻓﺮﻫﻨگ
ﻮﻋﻠﻮم
ﻮﻫﻨﺮﻫﺎ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﺑﺎﻗی هستند
ﻭﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﻧﻴﺰﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
چه ﻤﻴﺸﺪ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳن
ﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻳﺮﺍﻧﮕﺮی
أﻧﺪﻳشه ها
نبود، ﻭﻫﻤﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﮔی
ﻮﻫﻤﮑﺎﺭی
ﺒﺮﺍی ﺘﻌﺎﻟی
ﺨﻮﺩ، ﻭﻫﻢ
ﻧﻮﻋﺎن ﺨﻮﺩ
ﻣﺘّﺤﺪ
ﻭﻳﻜﺴﻮ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
چه ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﺮﺩ. ﺟﻬﺎن
ﺠﻬﻨّم اﺳﺖ، ﻭﺟﺎی
ﻮﻳﺮﺍﻧﮕﺮی
ﺘﺎ که ﺸﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺍﻳن ﺤﻴﺺ
ﻭﺑﻴﺺ، ﺑﺮﺧی ﺒﻔﮑﺮﻧﺠﺎت
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﺩﺭﺭﺍه
ﻮﻳﮋه ﺴﻠﻮک
الهی ﻘﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻫﻤﺎن
ﺸﻮﻧﺪ که ﺒﺮﺍی
ﺁن ﺁﻓﺮﻳﺪه
ﺸﺪه اﻧﺪ. ﺍﻧﺪﻳشه
های ﺴﺎﺯﻧﺪﻩ، ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﻤﺮﺍن ﻤﺎﺩﻯ،
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭی
ﺪﺭﺗﺮﺑﻴت
اﺟﺘﻤﺎﻋی
ﻮﻣﻌﻨﻮی ﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺪﻳشه های عرﻓﺎﻧﻰ،
که ﺒﺮﺍی
ﺘﺸﻮﻳق ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻳی
دﻳﮕﺮ، ﻭﺭﺳﺎﻧﺪن
ﺒﺸﻬﻮﺩ
تجلیّات
ِﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ( ﺍﻫل
اﻟﻠﻪ) ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺍﻧﺪﻳشه
ﺪﺭﺫﻫن ﺼﺎﺣب
ﺁن ﻨﺨﺴت
ﺘﺠﺴّم
تصوّری ﺬﻫﻨی
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺑﻌﺪ
دﺗﻌﺮﻳف ﻠﻔﻈی
ﺒﺰﺑﺎﻥﻭﮐﻠﺎم
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭﺳﭙس
اﮔﺮﻫﻤّتی
اﺯﺷﺨﺺ، ﻭﮐﻤکی
اﺯﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍی
اﺟﺮﺍ ﺑﻮﺩ، ﺗﺒﺪﻳﻞﺑﻌﻤل
ﻮﻓﻌل
ﻮﻭﺍﻗﻌﻴّت
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﮔﺮﻓﮑﺮی
ﺮﻧگ ﺤﻘﻴﻘت
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻟی
ﺒﺪﻭن اﺟﺮﺍ
ﻭﺑﺎﻟﻔﻌل ﺸﺪن
ﺒﻤﺎﻧﺪ، ﻫﻤﭽﻨﺎن
ﻮﺍﻗﻌﻴّت
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻳک ﺁﺭﺯﻭ ﺍﺳﺖ. ﺃﻧﺪﻳشه
های ﺨﻮب ﻨﻴﺰ، ﻫﻤﺎن
ﺪﻡ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ، ﻭﺍﻳﻨﮕﻔنه
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍﻫﺴﺘی
ﻮﺗﻤﺎم اﻣﻮﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺗﺤت
ﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻭﻣﺪﻳﺮﻳّت
ﻠﺤظه ﺒﻠﺤظه
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺻﺎﺣب ﺃﻧﺪﻳشه
ﺨﻮﺏ، ﺣتی اﺯ
ﺁن ﺨﺪﺍ
ﺩﺍﻧﺴته
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻗﺮﺍن
که ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
(ﺍﻟﮑﻠمة
اﻟﻄﻴبة )
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭﻃﺒﻴﻌﺎ
ﻓﮑﺮ
ﺑﺎﺷﺮﺍﺭت و
کلام ﺰﺷت ﻨﺰﺩ
ﺷﻴﻄﺎن ﭙﺎﺋﻴن
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺑﺪﺭﻭن
ﻨﻔس ﺑﺼﻮﺭت
گناﻩ، ﻭﺩﺭﻧﺎﺧﻮﺩ
آﮔﺎه ﺒﺮﺍی
آﻳﻨﺪه ﻫﺎ
ﺑﺼﻮﺭت ﺒﺪه کاﺭﻳﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺎﻝ، ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍی
ﺘﺤﻘّق یک فکر
کجا ﻭﮐﻤک
ﺸﻴﻄﺎﻧی ﺮﺍی
ﭙﻴﺪﺍﻳش ﺁﻧچه
هوس ﺨﻮﺩ ﻭﻧﻔس
اﻣّﺎﺭه
ﻤﺎﺧﻮﺍﺳته کجا
ﻭﺧﻮﺍﺳت
ﺸﻴﻄﺎن ﻨﻔس، ﻗﻬﻘﺮﺍی
ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﻧﻮﻋی
ﻤﺎﺭﺍﺑﻬﻤﺮﺍه
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻠﺎم
ﺨﻮب ﭽﻮن
ﺪﺭﺧتی اﺎﺳﺖ، که
ﺮﻳشه أﻧﺪﺭ
ﺯﻣﻴن ﻤﺎﺩی
ﻴﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﺫﻫن
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟی
ﻤﻴﻮه أﻧﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ، ﻳﻌنی
ﺪﺭﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣی اﻧﺴﺎن
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﺍﺳﺎس
ﻮﻇﺎﻫﺮﺁن
ﻤﺎﺩﻯ، ﻭﻟی
ﺒﻬﺮهﻫﺎی
ﻤﻌﻨﻮی
ﻮﺷﻴﺮﻳﻦ، که
ﺘﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍن
ﺮﺍﺑﻬﻤﺮﺍه ﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل اﻳﻦ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﺪﻳشه های ﺴﺎﺯﻧﺪه
سه گاﻧﻪ، ﺑﺎﺯهم
سه گوﻧﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻳﺮﺍﻧﮕﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، که
ﻘﺎﺑل ﻄﺭح
هستندﺪ. ﻳﮑی
ﺃﻓﮑﺎﺭﺳﻴﺎﺳی
ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﻭﺟﺎه ﻄﻠﺒﺎﻧﻪ،
ﻭﻳکی ﺃﻓﮑﺎﺭ
ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻧﺎﻣﻘﺪس ﻨﻔﻮس
أﻣّﺎﺭه گروﻫﻰ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻟﺬت
ﺠﻮﺋی
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی
ﻮﺧﻮﺩﺳﺮﻯ. ﻭﻳﮑی
که همه ﺠﻬﺎﻧﻴﺎن
ﺮﺍ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ، ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎن ﺮﺍ
ﺳﻮﺧت اﻋﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻳﮑی
که ﮔﺮﻭه ﻮﻗﻮم
ﻮﺟﺎمعه ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺳﻮم که ﺃﺑﺪﻳّت
ﺮﻭح ﻮﻓﺼل
ﻨﻮﻋی ﺸﺨﺼی
ﺮﺍ ﺑﻨﻴﺴتی
اﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳّت
بیرون ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻌﺪم
ﻤﻘﺎﻣﻰ، ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍت
ﺒﻌﺪی ﻤﻴﺒﺮﺩ.

ﺟﻴﻠی
عاﺭف اﻳﺮﺍﻧی
ﺪﺭﮐﺘﺎب
اﻧﺴﺎن کاﻣل
ﺨﻮﺩ، ﺍﺭﺯش
ﻮﻣﻘﺎم ﺼﺎﺣب
اﻧﺪﻳﺸﻪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻧﺪﻳشه اﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻳﻌنی
ﺃﻧﺪﻳشه
ﻮﺻﺎﺣب
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ، ﻫﺮﺩﻭ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻴﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮐس ﻤﺴﺌﻮل
ﺃﻧﺪﻳشه ﺨﻮﻳش
اﺳﺖ. ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﻴﻦ ﺧﺪﺍ، ﮐﻪ
ﺻﺎﺣب اﻧﺪﻳشه
ﺮﺣﻤﺖ ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻧﺴﺎن که
ﺼﺎﺣب أﻧﺪﻳشه
ﻨﺴبی اﺳﺖ. ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺪﻳشه
ﺨﻮﺩﺭﺍﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺤﻘق ﺪﻫﺪ ﻭلی
اﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪ ﺃﻧﺪﻳﺸﺎن
ﻨﻴﺰ
ﺩﺭﺗﺪﺑﻴﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺤﻘق
اﻧﺪﻳشه های
ﺒﺪ، ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺴت که همیش
ه ﻤﻮٴثّر
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠکه
ﺒﺎ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻨثی ﻮﺗﻌﺪﻳل
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺻﺎﺣب اندیشه
ﻮﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍن اﻭ،
ﺁﺯﻣﺎﻳش
ﺍﻣﺘﺤﺎن الهی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺳﻮﺧت ﺠﻬﻨم
ﺁﻳﻨﺪه ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﺑﺮﺍی اﺩﻭﺍﺭﺑﻌﺪی
ﻮﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧی
ﻔﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎن
اﻧﺪﻳشع ﻤﻄﻠق
ﻨﺪﺍﺭﺩ، که
ﺘﺤﻘق ﺁن
ﻤﻄﻠﻘﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﻴشه
مؤثرﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎن
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺑﺘﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﺍﺩﺍمه ﺒﺪﻫﺪ، ﻭﺑﺘﺰﮐیه
ﻨﻔس و تخلیه اﺯﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺳﺎﺑﻖ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﺃﻧﺪﻳشه ﭙﺎک
اﺯﭘﻴﺮﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺗﺤﻠیه ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺑﻨﻬﺎﻳت
کمال ﺒﺸﺮی
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮبّ
اﻟﻨﻮع ﺒﺮﺳﺪ. ﻳﺎﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺍﻧﺪﻳشه های
اﻟﻬی ﻮﮐﻤﺎل
ﺮﺍ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﻣﺘﺤﻘق کرﺩه
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺪﻳشه
ﻨﻴﻚ، که ﺒﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ، ﺑﺂﺳﻤﺎن
ﻤﻴﺮﻭﺩ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
(ﺁﺳﻤﺎﻥ)
ﺳﻤﺒﻮل ﺒﺮﺗﺮی
ﻮﺑﺎﻟﺎﺋی
ﻮﭘﺎکی اﺳﺖ که
هم ﺤل اﻗﺎﻣت ﻔﺮﺿی
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ، ﻭﺍﺭﺑﺎب
ﻨﻮﻉ، ﻭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺍﻧﺪﻳشه های
اﺻﻠﻰ، ﻭﺣﺘی
ﺠﺎی ﺨﺪﺍی
ﻤﻄﻠق اﺳﺖ. ﻣﻠﮑﻮت
هستی ﻤﺎﺩی ﺮﺍ،
ﺑﺎﺯ ﺁﺳﻤﺎن
گفته اند
ﻭﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻳسه
ﺒﺎﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺎﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﺑﺮﺍی
این ﺰﻣﻴن
ﻔﻌﻠی ﺒﺸﺮی
اﺳﺖ. ﺍﮔﺮﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎت
ﺒﺮﺗﺮﺭﺳﻴﺪ، ﺩﺭﻭﺍقع
ﺒﺂﺳﻤﺎن
ﭙﺮﻭﺍﺯ
ﻭﻋﺮﻭج
ﻮﺻﻌﻮﺩ ﮐﺮﺩه اﺳﺖ.
ﻭﺑﺨﺪﺍ که ﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎن هاﻯ
ﻭﺟﻮﺩی
ﻮﻣﻘﺎمی ﻮﻧﻮﻋی
ﻮ ﺭﻭﺣی
ﻮﺣﻘﺎﻳق
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ، ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺑﺮﺍی
ﺘﺤﻘق اﻧﺪﻳشه ها
ﻭﺧﻠّﺎﻗﻴّت
ﺁﻧﻬﺎ، ﺍﻧﺴﺎن
ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﻘﺪﺭﺗﻬﺎی
اﺟﺮﺍﺋی ﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺪﻳشه کردن
ﻮﻃﺮح ﺁم
کاﺎﻓی ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻳن
ﻘﺪﺭﺗﻬﺎی
اﺟﺮﺍﺋی ﺒﺸﺮﻯ،
ﻫﻤﭽﻨﺎن
ﺪﺭﺩﺳت ﺨﺪﺍی
ﺨﺎﻟﻖ، ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭه کننده لحظه
بلحظه اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻫﺴﺘی اﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎن
اﮔﺮ ﺗﻮﺍن
ﺠﺴﻤی ﻮ ﺗﻮﺍن
ﻔﮑﺮی ﻨﻴﺰ
ﭘﻴﺪ ﺍﮐﻨﺪ، ﺗﻮﺍن
اﻧﺴﺎﻥ ﻭﺗﻮﺍن
اﻧﺪﻳشه ﺨﻮﺏ
او در ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﻮﺍن
ﻮﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪی
اﻧﺪﻳشه های
کاملان
اﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺷﺎﻫﺪﺍن
اﻟﻬی
ﻨﺎﭼﻴﺰﺍﺳﺖ. ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺍﻧﺴته اﻧﺪ،
ﺍﺯﺍﻧﺪﻳشه
های ﺒﺮﺗﺮ، ﻭﺗﻮﺍﻧﺎﺋی
های ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺭﺍﺩی ﻮ
ﺭﻭﺣی ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﻄﻮﺭی که
کارهای آﻧﻬﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻣﺘﻌﻠق
ﺒﺨﺪﺍوندﺧﻮﺍﻧﺪه
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳن کاﻣﻠﺎن
ﻮﻧﻮﺍبغ ﺴﻠﻮﮐی
ﻮﺷﻬﻮﺩی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﺍﺟﺮﺍﺋی
ﺪﺍﺭﻧﺪ که
ﺒﺮﺣﺴب ﺒﺮﻧﺎمه
های الهی که اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓت
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎﻋمل
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺻﺎﺣب
ﺃﻧﺪﻳشه ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﻨبع ﻘﺪﺭت
اﺟﺮﺍﺋی ﻠﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎﭘﻴش
ﺒﺮﺩ ﺍﻧﺪﻳشه
های ﻨﺎ
ﺑﺮﺍبرﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮی
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎت
ﺨﺪﺍ، ﻭﺑﺨﺼﻮص
ﭙﻴﺮﻭن ﻧﺴﺎﻟک
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳن ﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬی
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎن
ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪه
ﺒﺨﺪﺍ، ﺷﺎﻳﺴته
ﺘﮑﺎﻣل ﺪﺍﺩن
ﺪﻳﮕﺮﺍن
هستند. ﻭﺍﻳن
ﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍن
ﻴﻚ ﺧﻠّﺎﻗﻴّت
ﺴﻠﻮﮐی
ﺪﺍﻧﺴﺖ، که ﺒﺎ
ﺧﻠﺎﻗﻴّت
اﺯﻟی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﺧﻠﺎﻗﻴّت
ﻘﻴّﻮﻣی
ﻮﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤظه
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭﻳک
ﻤﺴﻴﺮﻫﺴﺘﻨﺪ. که
همان ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﺎﺯﻫم
ﺒﻴﺸﺘﺮ، ﺩﺭﻧﻮع
ﻮﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ
ﺩﺭﺻﻮﺭت
ﻔﺮﺩﻳّت
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍن
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﺑن
عربی عارف
ﺁﺭﻳﺎﺋی
اﻟﺄﺻل
اﻧﺪﻟﺴﻰ، ﻫﻤﻴن
ﺮﺍﺑطه
اﻧﺪﻳشه
ﻮﺻﺎﺣب
اﻧﺪﻳﺸﻪ ﺭﺍ، ﺑﺼﻮﺭت
ﺪﻳﮕﺮی
ﺪﺭﻓﻠﺴفه ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﺎﻡ (ﻧﻈﺮیه اﺗﺤﺎﺩ)
ﻭﻭﺣﺪت ﺸﺎﻫﺪ
ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ، ﻭ
ﻳﺎﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ، ﻋﺎﺷق
ﻮﻣﻌﺸﻮق
ﻗﺼﻮﻓﻴﺎنه
ﺁﻭﺭﺩه اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎن
ﺒﻴﺎن اﺻل
ﻮﺣﺪﺕ وجود
ﺍﺳﺖ، که
همیشه ﺒﺮﺍی
غیرﺳﺎﻟﮑﺎن
ﻮﻧﺎ ﻋﺎﺭﻓﺎن
ﺤﺘی اﮔﺮ
ﺍﺯﻣﺘﺪﻳّنین
ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﻭﻗﺸﺮی
ﻮﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻴلی
اﺯﺃﻓﮑﺎﺭﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ، ﺑﺮﺍی
ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮم
ﺒﻮﺩه ﻮﻫﺴﺖ. ﻭﮐﺴﺎﻧی
که اﻳن ﺠﻨبه
ﺤﮑﻤت عرﻓﺎﻧی
ﺮﺍ ﺩﺭک
ﻮﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﻨﻨﺪ، ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺭﺍﻫی ﺒﺮﺍی
ﺼﻌﻮﺩ ﻭﻋﺮﻭﺝ،
ﻭﺍﺭج ﻴﺎﻓتن
ﻔﮑﺮﻯ، ﻭﺣتی
ﺪﺭﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺳﻠﻮﻙ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺑﻤﺮﺍﺗب
ﺒﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. چه
ﺟﻬش
ﺪﺭﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻭچه
ﺮﺳﺪ ﺩﺭﻓﮑﺮ، ﻣﻌﻨﻰ
ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻴت
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ کاﻣﻠﺎن
ﻮﺍﺻﻞ، ﺍﻳن
ﻮﺣﺪت ﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭﻋﺎﺷق
ﻮﻣﻌﺸﻮق ﺪﺭک
ﺸﺪنی هستند. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎن
اﻟﻬﻰ، ﺍﻧﺪﻳشه
ها ﺑﺎﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،
ﻭﺑﺎ ﺳﺮﭼﺸمه
الهی ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ،
ﻭﺣﺪت ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮔﺮچه
هنوﺯﻫم این
کاﻣﻠﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮﺻﻮﺭت
ﻮﻧﻮع ﺒﺸﺮی کنونی
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟی
ﺮﻭح ﻮﺩﻝ، ﻭﻗﺪﺭت
اﺩﺭﺍک ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﻧﺪﻳشه های
ﻔﻮق ﺒﺸﺮی
ﺪﺍﺷته ﻮﻳﺎ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻔﮑﺮﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍین
اﺳﺖ. که
ﺃﻧﺪﻳشه
کاﻣﻠﺎن اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺤﺘﺮم
ﻮﻣﻮﺭﺩ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﺗﺼﺪﻳق بعد
ﺍﺯﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻭﺗﺄﻣل همگان
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﮐﺴﺎنی
که ﺤﺘی اﮔﺮ ﻳک
ﺒﺎﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎن ﺮ ﺍﺭﺩ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﻮﻓق
ﺒﺪﺭک ﺒﻌﺪی
همان اﻓﮑﺎﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﺭﺍه ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭح ﻮ
ﺍﻧﺪﻳشه
ﺨﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺪﺳت
ﺨﻮﻳش ﺒﺴته
اند. ﻭﭼﺎﺭه
کاﺭ ﺁﻧﻬﺎ، ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎی
ﻤﮑﺮﺭ ﺑﺪﻧﻴﺎ،
. ﻭﻋﻘب ﻤﺎﻧﺪن
اﺯﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
دیگران است. ﺗﺎﻗﺮﻧﻬﺎ
ﺍﺯﻫﻤﻴن ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳّت ﺨﻮﺩ
ﻋﻘب ﺒﻴﻔﺘﻨﺪ. چه
ﺒﺪﺗﺮ که اﻳن
ﻤﻠّﺎﻫﺎ، ﻭﻗﺸﺮﻳﻮن
ﺘﻤﺎم اﺩﻳﺎن
ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺳﺘثنا، ﺑﺎﻓﺮیب
ﻮﺧﺮﺍفه
ﭙﺮﺳﺘﻰ، که
ﺠﺎه ﻄلب ﻮ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳت هستند،
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺗل
ﻮﺁﺯﺍﺭﺩﻫﻨﺪه
کاﻣﻠﺎن
ﻮﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩه ﻮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎن این
اﻧﺪﻳشع های
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﻧﺎﺏ، ﻫﻤﻴن
ﺴﺎﻟﮑان اﻟﻬی
هستند. ﻗﺘل اﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ، ﻫﻤﻴشه
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎنی
ﻮﺳﻴله
ﻤﻠّﺎﻫﺎی
ﺠﺎﻫﻞ، ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍقع کاﻓﺮ، ﻭﺑﺎﮐﻤﻚ
ﻭﺗﺸﻮﻳق
ﻔﺮﺍﻋنه
ﻤﻐﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎن
ﻴﺎ ﺭﻫﺒﺮﺍن
ﺴﻴﺎﺳی ﺼﻮﺭت
گرﻓته ﻮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. چه
ﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎن
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﺑﺄﻧﺪﻳشه
های الهی
ﻮﺧﻠﻔﺎی
ﻮﺍقعی ﺨﺪﺍ
ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﺒﮕﺬﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﭘﻴﺮﻭی
ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻮﺗﺰﮐیه ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻋﻤّﺎﺭﻣﺮﻭﺯی
ﺸﺎﻋﺮﻋﺎﺭف
اﻳﺮﺍﻧﻰ، ﺍﻳن
ﻮﺣﺪﺗت
اﻧﺪﻳشه ﻮ
ﺻﺎﺣب اﻧﺪﻳشه
ﺮﺍ ﻏﺰﻟﻮﺍﺭ
ﭼﻨﻴن گفته، که
اﻧﺪﺭﻏﺰل
ﺨﻮﻳش ﻨﻬﺎن
ﺨﻮﺍﻫم گشتن
ﺘﺎ ﺑﺮﺩﻭﻟﺖ
ﻮسه ﺰﻧم ﭽﻮن
ﺸﺒ ﺨﻮﺍﻧﻰ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺳﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ، ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭﺑﺤث
اﻧﺪﻳشه
ﻮﻗﺪﺭت
ﺴﺎﺯﻧﺪﮔی ﺁﻥ،
ﺑﺤث ﺘﻀﺎﺩ
ﻧﻴﺰﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ، که
ﻘﺎﺑﻞ ﺗﺄﻣل
است ﻮﺑﺼﻮﺭت
ﺘﻀﺎﺩ بین
ﻨﻤﺎﺩه ﻮﻣﻌﻨی
ﺘﻌﺒﻴﺮﺷﺪه
اﺳﺖ. ﺑﺮﺧی
گفته اند که
ﺪﺭﻋﺎﻟم
ﻤﺎﺩﻩ، ﺗﻀﺎﺩ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌت ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟی
ﺪﺭﻋﺎﻟم
ﻤﻌﻨﻰ، ﻓﻘﻄ
ﺴﺎﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ، که
ﺘﺒﺪﻳل
ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﻳن
گفته ﺪﺭﺳتی
نیست. ﻣﺘﻔﮑﺮﺍن
ﻤﺎﺩی ﻮﻋﻠﻢ
ﮔﺮﺍ ﻧﻴﺰ، ﺃﻧﮕﻴﺰه
ﻮﻣﺤﺮّک ﺒﺮﺍﻯ
ﻫﺮﺣﺮﮐت ﻮﻓﻌل
ﻮ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﻣﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪ، که
ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣل
طبیعی ﻮﻣﺎﺩی
ﺮﺍ ﺩﺭﻧﺘﻴجه همین
ﺘﻀﺎﺩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
(ﺗﻀﺎﺩ)
ﺭﺍﺑﺠﺎﻯ (ﺧﺪﺍ)
ﻋﺎﻣل
ﻨﺎﭘﻴﺪﺍی ﺘﮑﺎﻣﻞ،
ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳش
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍت
گفته ﺸﻮﺩ، ﻗﻄﻌﺎ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳت اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍﺗﻀﺎﺩ،
ﺧﻮﺩ ﻭﺳﻴله ای اﺳﺖ
ﺑﺮﺍی ﺘﮑﺎﻣﻞ،
ﺩﺭﺩﺳت
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍ. ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﻀﺎﺩ
ﺩﺭﻣﺎﺩه
ﻮﻃﺒﻴﻌت ﺨﻮﺩ
ﺩﻟﻴل ﻮﺟﻮﺩ ﮐﺴی
اﺳﺖ، که ﺘﻀﺎﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺎﺩه
گنجاﻧﻴﺪه
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﻨی ﻨﺪﺍﺭﺩ
کع ﻤﺎﺩﻫ ﻮﺭﻭ
ﻣُﺮﺩﻩ، ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭﺧﻮﺩﺵ
ﭼﻨﻴن ﻨﻴﺮﻭی
ﺰﻧﺪه کننده ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣُﺮﺩه اﻯ که
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﺪ، ﻫﻤﺎن
گونه که
ﺃﻣﺮﻋﺪﻣﻰ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺮﺍی
ﺠﻬﺎﻥ ﺍﻧﺪﻳشه
ﻮﺭﻭﺡ، ﻣﻴﺘﻮﺍن
ﺘﻌﺒﻴﺮﺩﻳﮕﺮی
اﺯ ﺗﻀﺎﺩ ﮐﺮﺩ. ﺑﺪﻳن
ﺸﮑل که ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﻭﻓﮑﺮﺵ، ﺩﺭ ﻫﺮﻣﻘﺎم
ﻮﺟﻮﺩی
ﻮﺗﮑﺎﻣلی که
ﺒﺎﺷﺪ، ﻧﺴﺒت
ﺒﻤﻘﺎم ﻮﺟﻮﺩی
ﺒﺮﺗﺮﺧﻮﺩ
(ﮐﺸش
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ)ﺩﺍﺭﺩ.
که این همان
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬی
ﻮﻭﺳﺎﺋﻄ اﻭ
ﺑﺮﺍی ﺘﮑﺎﻣل
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭت
ﭽﻴﺰی ﺒﻨﺎﻡ
(ﺗﻀﺎﺩ ﺑﺎﻭضع
ﻔﻌﻠﻰ) ﺍﺳﺖ، ﻳﺎﻫﻤﺎن
ﻤﺸﻴّت اﻟﻬی
اﺳﺖ. ﻭ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﻌﻮﺩ
ﻓﮑﺮی
ﻮﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣی ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎم
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﭘﺎﺋﻴن ﺘﺮ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮی ﺨﻮﺩﺟﺬب
کند، ﺗﻀﺎﺩی
ﺴﺎﺯﻧﺪه ﺪﺭﮐﺎﺭﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳته
ﻤﻮﺟﻮﺩ، ﺑﺮﺍی
ﭙﺎﺳخ ﻤثبت
ﺪﺍﺩن ﺒﺎﻳن
کشش ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺘﻨﺎع اﺯ
ﻗﺒﻮل کند ﻳک
عمل ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،
ﻭ ﻧﺰﻭل
اﺯﻣﻘﺎم ﻔﻌﻠی
ﺮﺍ ﻃیّ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. که
همان اﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ، ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠی ﺨﻮﺩ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﺯﺩﺳت
ﺪﺍﺩن ﻮﺍﻗﻌﻴت
أﻧﺪﻳشه های
ﺒﺮﺗﺮ، ﻭﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﺷﺪن ﺒﻌﺪﻡ، ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﺒﻤﻘﺎم
ﺰﻳﺮﺗﺮ ﺭﻓتن
اﺳﺖ. ﺍﻳن کشش
ﻤﻨﻔی ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ، ﻭ
ﻣﻴﻞ
ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﺷﺪن ﺒﻤﺮﺍﺗب
ﭙﺎﺋﻴن
ﺘﺮﻧﻮﻋی ﻮﺗﮑﺎﻣلی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻘﺶ (ﺗﻀﺎﺩ
ﻭﻳﺮﺍﻧﮕﺮ) ﺭﺍ
ﺑﺎﺯی کند. ﻭ
ﮐﺸش ﺒﺴﻤت
ﻤﺮﺍﺗب
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺍی ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﭘﺎﺋﻴﻦ، ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﻀﺎﺩ ﻭﻳﺎ (ﺗﻀﺎﺩﻣثبت
) ﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻳﻌﻨی
همان
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻓﻄﺮی که ﺒﺮﺍی
ﺘﮑﺎﻣل ﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺗﻀﺎﺩ ﻭﺍقعی
همان ﻔﺮﺍﺭ ﻳک
ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺯﻗﺒﻮا ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﻃﻠب
ﻤﺮﺍﺗب
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻭﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ.
ﭘس
ﺘﻀﺎﺩﻣﻌﻨﻮی
ﻴﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻓﻄﺮﻯ، ﺍﻣﺮی
ﺘﮑﺎﻣلی اﺳﺖ. ﻭ(
ﺗﻀﺎﺩ ﻣﺎﺩﻯ)
ﺁن اﺳﺖ، که
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋیﻮ
ﻭﻳﺮﺍﻧﮕﺮﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳن عکس
ﺘﮑﺎﻣل است.

ﺩﻭﻧﻴﺮﻭی
ﻤثبت ﻮﻣﻨﻔی
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭﻣﺎﺩه
ﻮ ﺍﺗﻢ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
(ﻣﺎﺩه ﻮﺿﺪ
ﻣﺎﺩﻩ) ﺍﺯﺩﻳﺪ
ﻣﺎ، ﻫﺮﺩﻭ
ﺩﺭﻫﺴﺘه أﺗم ﻮ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ هم
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟی
ﺒﺮﺍی ﺨﻮﺩ
ﺍﺗﻢ، ﺩﺭﺍﻳن
ﻤثاﻝ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻭن اﺭﺍﺩه ﻮ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ، ﺗﻠﺎش
ﻄﺒﻴثروت
ﺒﺮﺍی ﺘﮑﺎﻣل
ﻮ ﺗﺮﮐﻴﺐ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺳﻴﺮی
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی ﺮﺍ
ﻳﻌﺪﻣﻴّت ﻮﺗﺤﻠﻴل
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳن
ﻨﻴﺮﻭی ﺘﻀﺎﺩ
ﻧﻘش ﺤﻴﺎﺗﻰ
ﻭﻣﺎﻫﻮی ﺒﺮﺍی
ﺁن أﺗم
ﺮﺍﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟی
ﺒﺮﺍی ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، که اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ،
ﻫﺮﺩﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎل ﻘﺒﻮل
ﻴﺎ ﻧﻔﺮت اﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺟﻮﺩﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻣثبت ﻮﻣﻨﻔﻰ، ﺩﺭﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭح اﻭ، ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺪﻭ
ﻧﻴﺮﻭﺋی
هستند، که کناﺭﻫم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠکه
ﺪﻭﻣﻘﺎم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻳﮑی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎم
ﻔﻌﻠی ﺸﺨﺺ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮی ﭙﺎﺋین
تر ﺍﺯ ﻣﻘﺎم
ﺸﺨﺺ. ﻭﻣﻘم
ﺘﮑﺎﻣلی
ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺨﺘﺎﺭ
ﻭﺁﺯﺍﺩ
ﺩﺭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ، ﺩﺭ
ﻭﺳﻄ گرﻓﺘﺎﺭ
ﻳﻚ ﻧﻴﺮﻭی کشش
ﻤثبت ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭﻳﻚ
ﮐﺸش ﻤﻨﻔی
ﺒﭙﺎﺋﻴن ﺘﺮ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻣﻔﻬﻮم ﺘﻀﺎﺩ
ﺩﺭ ﺍﻧﺪﻳشه
ﺒﻬﺘﺮﺍﺳﺖ، ﺑﺸﮑل
کشش ﻮﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺑﺒﺎﻟﺎ، ﻭﻳﺎ
ﻣﻴل ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺒﻤﻘﺎم ﭙﺎﺋﻴن
ﺘﺮﺧﻮﺍﻧﺪه
ﺸﻮﺩ. ﺍﻧﺪﻳشه
اﻭل که ﺘﻤﺎﻳﻞ
ﺑﻘﺒﻮل ﺘﺰﮐیه
ﻨﻔس ﺨﻮﻳﺶ، ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺍﺯ ﻭضع کنونی
ﺨﻮﺩ، ﻭﮔﺮﺩن
ﺪﺍﺩﻧ ﺒﻤﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺳﺎﺯﻧﺪه
ﻮﻭﺟﻮﺩی اﺳﺖ. ﻭﻣﻴل
ﺪﻭﻡ، ﺍﻧﺪﻳشه
ﻨﻔﺴﺎﻧی ﻮﻫﻮس
ﻭﻳﺮﺍﻧﮕﺮ، ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﻔﻌﻠﻰ
(ﻭﺟﻮﺩی
ﻤﻮﺟﻮﺩ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣتی
ﻮﻳﺮﺍﻧﮕﺮﻫﺴﺘی
ﺪﻳﮕﺮﺍن
ﻨﻴﺰﻫﺴﺖ. ﻫﻤﺎن
عامل ﻨﻔﺴﺎﻧی
ﻮ ﺍﻣّﺎﺭﻩ، که
ﺃﮐثرﻳّت
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﻭﻳﺮﺍﻧﮕﺮی
ﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻟﺬﺍﻫﻮﺳﻬﺎی
ﻨﻔﺴﺎﻧی ﻮﻧﻮع
اﻧﺪﻳشه های
بد ﺍﺳﺖ، که
ﺃﮐثرﻳّت ﺮﺍ
ﺩﻭﺭ ﻗﻄﺒﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺭﻫﺒﺮﺟمع
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻧﺎ ﻣﻘﺪس
ﺴﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺩﻧﻴﻮی
ﻮﺷﻴﻄﺎﻧﻰ، ﻭﻭﻳﺮﺍﻧﮕﺮ
ﻭﻣﻴل
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ، ﻭﮐﺸش
ﺒﭙﺎﺋﻴن ﺘﺮ، ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺁﻭﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴکه
ﺒﻨﺪﺭت اﺗﺤﺎﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺭﻭ
ﻣﻘﺪس ﻤﺎﻧﻨﺪ،
ﺳﺎﻟک
ﻮﭘﻴﺮﺧﻮﺩ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎی ﺨﺪ
ﺍﺩﺳت ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﺸش
ﺒﺎﻟﺎ ﻭﻗﺒﻮل
اﺗﺤﺎﺩ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ، ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺨﺸﻰ، ﺑﺮﺍی
ﭙﻴﺮﻭﺍن
کاﻣﻠﺎن الهی
ﺒﺒﺎﺭﻣﻴﺎﻭﺭﺩ
ﻫﻤﺎن کاﺭی که کمتر
ﮐﺴی اﺯﻣﺎ، ﺑﻔﮑﺮ
ﭘﻴﻮﺳﺘن ﺒﺎﻳن
اﺗﺤﺎﺩ ﻣﻘﺪس
ﻤﻴﺎﻓﺘﻴﻢ. ﺍﻣﺎ
چه ﺴﺮیع ﻮ
ﺭﺍﺣﺖ، که اﻳن
اﮐثرﻳّﺖ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ، ﻭﺑﺎ
ﻧﻔﻮس عقده
ﺪﺍﺭ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﺪﺍﻣﺎن هر
ﻓﮑﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی ﻮ
ﻭﻳﺮﺍﻧﮕﺮ ﻣﻰﺍﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﻭﺧﻮﺩ
ﻭﺁﻳﻨﺪه ﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍن ﺮﺍ
ﻧﺎﺑﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﺑﺠﻬﻨّم های
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯی
ﻤﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.

ﻣﻔﻬﻮم
ﺘﻀﺎﺩ ﺑﺸﮑل
ﻤﺒﻬم ﺁﻥ، ﺍﺯﺯﻣﺎن
هرﺍﻗﻠﻴﺪس
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻗﺒل
اﺯﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﭘﻨج
ﻘﺮن ﭙﻴش
اﺯﻣﻴﻠﺎﺩ
ﻣﺴﻴح ﺒﻮﺩ، ﺩﺭﻣﺼﺮ
ﻭﺍﻳﺮﺍن
ﻮﻫﻨﺪ ﻭﺑﺎﺑﻞ،
ﺑﺬﻫن اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﮐﺎﻣﻠﺎن
ﺰﻣﺎن ﺮﺳﻴﺪه
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﻟی
ﺒﺠﺎﺋی
ﻨﺮﺳﻴﺪ
ﻭﺭﻭﺷن ﻨﺸﺪ. ﻭ
ﻳﺎ
ﺍﮔﺮﻫﻤﻔﮑﺮ
ﺗﻀﺎﺩ، ﻣﺘﻮجّه
ﻨﻴﺮﻭﻯ (ﺗﻀﺎﺩ
ﻣثبت ) ﺗﮑﺎﻣلی
ﻤﻘﺎم ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
اﺯﻧﻴﺮﻭی
ﺠﺎﺫبه و هوس
بارﻣﻘﺎم ﭙﺎﺋﻴن
ﺘﺮﺍﺯﻣﻘﺎم
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﺑﺸﺮ
ﻣﺘﻮجّه ﺨﻄﺮ
ﻭﻳﮕﺮﺍﻧﮕﺮﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﺸﺪ، که
ﺨﻴﻠی ﺰﻭﺩ ﺗﺮ
ﻓﮑﺮﺑﺸﺮ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻧﺤﺼﺎﺭ
ﺍﻧﺪﻳشه هاﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻣﻴﺪﺍﺩ. ﮐﺎﺭﺍﻧﺪﻳشه
ﻤﺎﺩه گرﺍﻳﺎﻥ،
ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
اﻧﺪﻳشه
عرفانی
ﻮﻣﻌﻘﻮل
ﺒﺎﻃﻨﻰ، ﺑﺂﻧﺠﺎ
ﮐﺸﻴﺪ، که هم بینش
ﻔﻠﺎﺳفه ﻤﺎﺩه
گرﺍﻳﺎن ﺰﻣﺎﻥ،
ﭼﻮن ﻤﺎﺭﮐس
ﻮﺻﺪﻫﺎ
ﻧﻈﻴﺮﺍﻭ، ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﺗب
ﻮﻓﻠﺴفه ها و
ﻋﻠﻮم ﻮﻣﻨﻄق
ﺮﻳﺎﺿی ﺮﺍ
ﺭﻫﺒﺮی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻫمه
اﻣﻮﺭﺣﻴﺎﺗی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻭﺣتی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭﻫﺴتی
ﺮﺍ، ﺍﺯﺩﻳﺪ
ﺗﻀﺎﺩ ﻣﺎﺩی
ﺪﻳﺪﻩ، ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎی
غلط ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻭبه اﻧﺤﺮﺍف
ﺴﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ، ﻭﺯﻣﻴنه
ﻘﻬﻘﺮﺍی
ﺘﮑﺎﻣﻠی ﺨﻮﺩ،
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍن
ﻮﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻨﺪﮔﺎن
ﺨﻮﺩ ﺭﺍﻓﺮﺍهم
کرﺩه اﻧﺪ. ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻧﻈﺮیه های
ﺨﻮﺩ، ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴم
ﺪﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ، ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻮﺑﻴﻨش عا ﺭﺍ
ﺑﺮ(ﻣﺎﺩه ﻮ
ﺗﻀﺎﺩ ﻣﺎﺩﻯ)
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺎﺑل ﺪﺭک
ﺃﮐثرﻳّت
ﺠﺎﻫل
ﺒﺸﺮﺑﻮﺩﻩ، ﻭﺑﻤﻮﺟب
کشش ﻨﻔس
آلوده ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠی
ﺤﻘﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، که مه
ﻔﻘﻄ ﻄﺒﻴﻌت
ﺒﺮ ﺍﺳﺎس یک
ﺘﻀﺎﺩﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻭﮐﻠّی ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﻭﻃﺒق
ﭽﻴﺰی
ﺒﻨﺎﻡ(ﻗﻮﺍﻧﻴن
ﻄﺒﻴﻌﻰ)ﻋمل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﭘﺎ
ﺭﺍﻓﺮﺍﺗﺮﮔﺬﺍﺭﺩﻩ،
که این ﻨﻈﺮیه
ﺮﺍ ﺗﻀﺎﺩ
ﺑﺠﻬﺎن ﻔﮑﺮ
ﻭﺍﻧﺪﻳشه کشاﻧﻴﺪﻧﺪ،
ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩه ﻤﻐﺰ
ﻓﮑﺮ ﺭﺍﺗﺮﺷّح
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻧﮕﻮنه
که کبد ﺯﻫﺮه ﻮﺻﻔﺮﺍ
ﺭﺍ ﺗﺮﺷح ﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺮچه
ﻤن ﻤﻌﺘﻘﺪﻡ، که
هگل و ﻗﺒل اﺯ
ﺍﻭ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻭﺣﺘی ﺨﻮﺩ
ﻣﺎﺭﮐس ﺑﻌﺪﺍ،
ﺩﺭﻳﻚ (ﺗﺪﺍعی
ﻔﮑﺮﻯ)ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﻭﺑﺎ (ﻣﻐﺰی
غیرﻣﺎﺩﻯ)
ﺍﻧﺪﻳشه کرﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﺎت
ﻮﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺩﺍﻧﺴته
ﻴﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﺩﺍﺭﺍی ﻤﺴﻴﺮﻯ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘی
ﻮلی عرﻓﺎی
ﺒﻮﺩه ﻮنه ﺪﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ.
ﻣﻌﺬﻟک
ﺪﻳﮕﺮﺍن
ﻮﺍﮐثرﻳّت
ﺒﺸﺮ ﺟﺎﻫل
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺎﻧﻔ
س ﺁﻟﻮﺩه
ﻮﺗﺰﮐیه ﻨﺸﺪه
ﺨﻮﺩ
ﺍﺯﻇﺎﻫﺮﻣﻌﺎﻧی
ﻤﺎﺩی ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
کرﺩﻩ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﻨﺘﺎیج
ﻤﻨﻔی ﺪﺭﻓﮑﺮ ﻭﺯﻧﺪگی
کشاﻧﻴﺪﻧﺪ. ﻭﺑﺪﺳن
ﺨﻮﺩ ﺑﺠﺎی
ﺘﮑﺎﻣل ﻤثبت
ﺘﻔﮑﺮﺧﻮﻳﺶ، ﻭﺗﻌﺎﻟی
أﻧﺪﻳشه
ﻮﺟﺴتن أﻧﺪﻳشه
ار ﻣﻨﺎبع اﺻﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬی ﺁﻥ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺳﻴﺮﻣﺎﺩه
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍی
ﻄﺒﻴﻌﻰ، ﺩﺭ(ﺩﺍﻳﺮه
ﻫﺎی
ﺴﺎﻣﺴﺎﺭﺍ)
بقول هندوان
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﺁﻧﺎن
ﺪﺭﺍﻓﮑﺎﺭﻣﺎﺩﻯ،
ﺟﺰ ﭘﻮل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺟﺴﺘﻦ،
ﻭﻟﺬت ﺸﻬﻮت
ﺒﺮﺩﻥ ﻭﺭﺿﺎی
ﺨﺎﻃﺮﺧﻮﺩ
ﭘﺴﻨﺪﺍﻧﻪ، ﺧﻮﺍﺳته
ﺪﻳﮕﺮی
ﻨﻴﻨﺪﻳﺸﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﺁﻳﻨﺪه
ﺘﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﺯﻧﺠﻴﺮﻫﺎی
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣﺴخ
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. که هم
اﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺯﺑﺸﺮﻳّﺖ، ﻭﻫم
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﻧﺘﺎﻳج
ﻤﻨﻔی اﺯﻟﺤﺎﻇ
ﺘﮑﺎﻣل ﺃﺑﺪﻯ،
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ. ﻭ
ﺩﺭﺩﺍﻳﺮهﻫﺎی
کاﺭﻣﺎﻯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺸﻬﺎی
ﺤﻴﻮﺍﻧی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ، ﭘس
اﺯیک ﺘﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺒﺸﺮﻳّت
ﻨﻮﻋی ﺒﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﻫﻤﺎن کاﺭﺭﺍ
ﺍﺟﺒﺎﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، که اﻣﺮﻭﺯ
ﺣﺎﺿﺮﻧﻴﺴﺘﻨﺪﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺁن همان
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﺗﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮبّ
اﻟﻨﻮﻉ، ﻭﭘﻴﮕﻴﺮی
ﺘﮑﺎﻣلات ﺒﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ.
ﻭﺭﺍه اﻳﻦ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺗﺨﻠیه
اﺯﺧﻮﺩ، ﻭﺗﺤﻠیه
اﺯ ﭘﻴﺮ، ﻭﺗﺠﻠیه
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﺭﺳﻴﺪن
ﺒﺎﺻل ﺤﻘﺎﻳق
ﻮﺳﺮﭼﺸمه ای
ﻤﻌﺮﻓﺖ، ﻭ
ﺍﻧﺪﻳشه های
ﻧﺎب ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺨش ﺪﻳﮕﺮﺍن
اﺳﺖ. ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ
ﺩﺭﻣثنوی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺿﺪ
ﺑﻀﺪ
ﭘﻴﺪﺍﺷﻮﺩ، ﭼﻮن
ﺮﻭم ﻮ ﺯﻧﮓ. ﺑﺮﺍﻳش
ﺮﻭﺯ، ﺍﮔﺮ
ﺷﺒﻬﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ، ﺣﺎﻟت
یک ﻨﻮﺍﺧﺘی ﻮ
ﺗﻮﻗف
ﻤﺤﺮﮐّﻬﺎی
ﺨﺎﺭﺟﻰ، ﻣﺎنع
اﺯﻋﻤل ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺨﺎﺭﺟﻰ، ﻭﺍﺭﺯﻳﺎبی
عقلی اﺯ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎت
ﺮﺳﻴﺪه ﻤﻴﺸﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻮﺍس اﻧﺴﺎﻥ، ﻭﺳﭙس
اﻧﺪﻳشه ها
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍت
ﻤﺎﺩی ﻮﻧﻴمه
ﻤﺎﺩی اﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎل این
ﺤﻮﺍس
ﺍﮔﺮﺑﺪﻭﻥ
ﺣﺮﮐت ﺒﻤﺎﻧﺪ،
ﺁثاﺭی ﺒﺬﻫن
ﻤﻨﻌﮑس ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﭼﻮن ﻤﺎ ﻣﻮﺟی
هستیم که
ﺁﺭامش ﻤﺎ ﻋﺪم
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮﻣﺪﺍم
ﺤﺮﮐت ﺼﻮﺭت
گرﻓﺖ(ﺍﺣﺴﺎس
ﺘﻀﺎﺩ) ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﺯ
آﻥ ﭘس
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ، ﺍﻳن
ﻴﺎ ﺁن
ﭽﻴﺰﺭﺍحس کرﺩ. ﺍﻳﻦ(ﺗﻀﺎﺩ
ﺣﺴّﻰ) که ﻨﻮﻋی
ﺤﺮﮐت ﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ،
ﮔﺮچه ﺒﺸﮑﻞ
(ﺗﻀﺎﺩ ﻓﮑﺮﻯ)
ﺑﺬﻫن ﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
(ﺗﻀﺎﺩﻣﺎﺩﻯ)
که ﺪﺭﺍﺗﻢ، ﻭ(
ﺗﻀﺎﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ) که
ﺪﺭﺗﻮﺍلی
ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩی هست
ﺘﻔﺎﻭت ﺪﺍﺭﺩ. ﺗﻀﺎﺩ
ﺩﺭ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬی
یرﮐﺎﻣﻞ، ﻫﻤﺎن
ﺘﻀﺎﺩ ﻣﻘﺎﻳسه
ای ﻤﺎﺩی گونه
ﭽﻮن ﺸب ﻮ ﺭﻭﺯﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻳکی
ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﺩﻳﮕﺮی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ(ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻋﺪﻡ) که ﭽﻮن
ﻮﺍﻗﻌﺎ (ﻋﺪﻣﻰ)
ﺩﺭﮐﺎﺭﻧﻴﺴﺖ،
ﻣﺎﻭﺍﻗﻌﻴّت
ﻮﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻳﺶ
ﻭﺣتی ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﻳش ﺮﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﻨﻤﻰ
ﮐﻨﻴﻢ، ﭼﻮن
همیشه ﺪﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭلی
ﺒﻌﺪ ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍی
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭﻣﺴخ
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋی ﺒﺪﺗﺮ، که
اﮔﺮﺑﺎ ﺁن
ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺸﻮﻳﻢ، ﮔﺮچه
ﺒﺎﺯﻫﻨﻮﺯﻫم
ﻤﻮﺟﻮﺩی
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﻣﻴﺘﻮﺍن
گفت که ﻮﺟﻮﺩی
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮﻭ
ﺑﺸﮑلی عدﻣی
ﺘﺮ ﺭﻓته اﻳﻢ، ﺍﻣﺎ
ﺑﻌﺪﻡ ﻧﺮﻓته
ایم
ﻮﻧﻤﻴﺮﻭﻳم. ﺪﺭﺻﺤﻨﻪ
(ﻫﺴﺘت
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ) ﻓﻘﻂ
(ﻭﺟﻮﺩ) ﻫﺴﺖ، ﻭﻋﺪمی
هنوﺯ ﺁﻓﺮﻳﺪه
ﻨﺸﺪﻩ. ﻫﺮچه
هست (ﺗﻔﺎﻭت
ﺪﺭﻣﻘﺎم
ﻮﺟﻮﺩﻯ) ﺍﺳﺖ. ﻭﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎئی ﺒﺮﺍی
ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ، ﻓﺮﺻت
ﺠﺪﻳﺪی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺮی
ﺘﺠﺪﻳﺪ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎی
ﺘﮑﺎﻣلی اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ(
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی أﻧﺪﻳشه
ﺘﻀﺎﺩ، ﭼﻮن هر
ﻧﻈﺮیه
ﻤﺎﺩﻫﮕﺮﻯ، ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺪﺭﺗﺨﻠیه ﺬﻫن
ﻮﻧﻔس ﻣﻄﺮﻭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﺯ
ﻃﺮﻓی ﺪﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎن
ﺒﺎﺯﮔﺸته
ﺒﺨﻠﻖ، ﺑﻌﺪﺍﺯﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺗﻀﺎﺩ
ﺑﺸﮑل ﻤﺎﺩی
ﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﻠکه
ﺒﺸﮑل ﺘﻮﺍﻟی
ﻮﺟﻮﺩی ﻮﭘﺸت
گرﺮﺩن ﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ،
گه اﺯﺻﻮﺭت
ﻨﻮﻋی اﻧﺴﺎﻧی
ﺒﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮی ﻮﻣﻠﺎﺋک
گونه ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ
(ﺗﻀﺎﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ)
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
کرﺩه ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﻌﻠت گناه ﻮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ، ﻭﻋﺪک
اﺟﺮﺍﻯ ﻓﺮﻣﺎن
اﺯﻟی ﺨﺎﻟق
ﺨﻮﺩ، ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮی
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻭﻳﻢ، ﺑﺂﻥ
ﻧﻮع
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮﺍﺯﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ، که
ﻤﺘﻨﺎﺳب
گناهان
اﻣﺮﻭﺯ، ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎی
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ،
ﻳﺎ ﻧﺎمه
اﻋﻤﺎل ﻮ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﻭ ﺩﺭﮐﺎتی
اﺯﺟﻬﻨم ﻤﺴخ
ﻮﻓﺴخ ﻮﺭﺳخ ﻮﻭﺳﺦ
ﻭ ﺩﺭﻫﻤﻴن
ﺠﻬﺎن
ﻤﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺪﻳشه هاﻯ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ، ﺗﻀﺎﺩﻣﺎﺩی
گونه ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠکه
ﺴﺎﺯﻧﺪه
ﻮﻭﺳﻴله های
ثمر ﺑﺨﺸﻮ
ﺗﮑﺎﻣل اﻓﺰﺍ، ﻭﺃﻣﺮی
ﻨﻴﻜﻮی ﻣثبت
ﻮﺿﺮﻭﺭی ﺒﺮﺍی
ﺘﻌﺎﻟی ﺪﻳﮕﺮﺍن
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺪﺭت
ﺘﺼﺮّف
ﻮﺳﺎﺯﻧﺪﮔی
ﻮﺧﻠّﺎﻗﻴّت
اﻧﺪﻳشه ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ، ﻓﻘﻄ
هنگام اﻧﺠﺎﻡ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫیم
ﺪﻳﺪ، ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮑﻨﻴﻢ.

ﺍﻟﺒته
ﺪﺭﺟﻬﺎن
أﻧﺪﻳﺸﻪ، ﺑﺎﺯﻫم
ﻤﻔﺎﻫﻴم
ﺪﻳﮕﺮی غیرﺍﺯ
ﺗﻀﺎﺩ ﻫﺴﺖ. که
ﻘﺎﺑﻞ ﻃﺮح
ﻮﺑﺮﺭﺳی
ﺠﺪﺍﮔﺎنه
هستند. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻋﺪﻡ، ﻳﺎ
ﺧﻴﺮﻭﺷﺮ، ﻳﺎﻫﺪﺍﻳت
ﻮﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻭﻳﺎﺻﻔﺎت
ﻨﻴﻜﻮو ﺑﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺩﻳﮕﺮﺍﻣﻮﺭﺍﺟﺘﻤﺎﻋی
ﻮﺍﻧﺴﺎﻧی ﻮﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. که
ﺪﺭﺑﺤث ﺍﻧﺪﻳشه
ﻮﺍﻧﺪﻳشه
کرﺩﻥ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺎی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎﮐسی
اﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺑﺮﺗﺮﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ، ﺣق
اﻇﻬﺎﺭﻧﻈﺮ
ﻧﺴﺒت
ﺒﺎﻧﺪﻳشه های
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. چه
ﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺑﺘﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍن نیز
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. که
ﺪﺭﻭﺍﻗﻊ
ﮔﻤﺮﺍﻫی
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺄﻣﻴن
کرﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻣﺎ
ﻧﻴﺰجز
ﺍﺯﻃﺮﻳق ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﻃﺮﺩ
ﻧﻔس ﺃﻣّﺎﺭه
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻃﻠﺐ، ﻭﺗﺮﻙ
ﻭﻃﺮﺩ ﻣﻘﺎم
کنونی ﻮﻣﺎﺩی ﺨﻮﺩ،
ﺩﺭﻋﻘل ﺠﺰئی
ﺨﻮﻳﺶ، ﻭﺍﻧﺪﻳشه
های ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺒیه
ﺒﺄﻧﺪﻳشه
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘی که
ﺒﻤﺮﺣلع ﺪﺳت
ﻴﺎﺑی ﺒﻨﻔس
ﻤﻄﻤﺌﻨﻪ، ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﮐﺴب
عقل کلّی ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﻴﻢ،
ﺭﺍه ﺪﺭﺳت
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭﭘﻴ
ش ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ، که
ﺒﺪﻳن
کماﺎﻟﺎت
ﺒﺮﺳﻴﻢ. ﺍﻧﺎن
که ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯﺍﻳن ﺘﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺿﺮﻭﺭﻯ، ﺑﺮﺍی
اﻧﺪﻳشه
ﻮﺗﺄﻣل
ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ، ﻭﻋﻤل
ﻨﻤﻮﺩن ﻮﺗﺤﻘق
ﺁﻥ ﻗﺪمی
ﺒﺠﻠﻮ ﺑﻨﻬﻨﺪ،
ﺍﻟﺒته
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ. ﻭﻟی
ﺮﻭﺯﮔﺎﺭﺧﻮﺷی
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭘس
اﺯﻣﺮگ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎی
ﻤﮑﺮﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺩﺭﻧﺴخ
ﺒﺪﺗﺮبشری و
ﻳﺎ ﺩﺭﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﺣﺘی
ﻔﺴخ گیاﻫی
ﻮﺭﺳخ ﺠﻤﺎﺩی
ﺪﺭﭘﻴﺶﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. که هرﻳک
اﺯﺁﻧﻬﺎ، ﺧﻮﺩ
ﺟﻬﻨمی
ﺪﺍﻏﺘﺮﺍﺯ
ﺟﻬﻨم ﻔﻌلی
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎن ﻮﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭﻫﺴتی
ﭽﻴﺰی ﺒﻨﺎﻡ
(ﺑﺪ) ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫمه
ﭽﻴﺰﺧﻮب اﺳﺖ. ﻭﻟی
ﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺨﻮب
ﺘﺮ ﺍﺯﺁﻧچه
ﺪﺍﺭﻳم ﻮﺧﻮب
اﺳت ﺒﺮﻭﻳﻢ. ﻭﺟﺴﺘن
ﺨﻮب ﺘﺮ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ، ﻭﺍﻧﺘﺨﺎب
ﺪﺭﺳﺖ باشد، ﺁﻧﻬم
ﺒﺎﮐﻤک ﺴﻠﻮک
اﻟﻬی ﻮ ﺗﺰﮐیه
ﻨفس ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﻘﺎم ﻮﺟﻮﺩی
ﺒﺮﺗﺮ ﺭﺍ
تشخیص وﺩﺭک
ﻛﻨﻴﻢ، ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮی از
خداوند
ﺒﺮﺳﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧچه
ﺪﻳﺪﻳم ﻮﺩﺭک
کرﺩﻳم ﻮﺧﻮب
ﭙﻨﺪﺍﺷﺘﻴم
ﺒﺮﺳﻴﻢ. (ﺷﺮّ)ﻫم
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
(ﺑﻠﺎﻫﺎی
ﻄﺒﻴﻌﻰ) ﻧﻴﺰ، ﻭﺳﻴله
های ﺨﻴﺮﻭ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند، ﻭﻳﺎ
ﻋﺎﻣﻞ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎن
ﺴﻠﻮک اﻟﻬی ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻔﻬﻮﻡ
(ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ) ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ، ﻫﺮﮐس
ﺒﺮﺣﺴب ﻤﻘﺎم و
سطح ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﻄﺒﻴثروت ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺪﻳشه تی
ﺪﺍﺭﺩ که
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﻤﺎن اﻧﺪﻳشه
هست این
گمراﻫی اﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ، ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
(ﺿﻠﺎﻟت ﻮ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ)
ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﻮﺟﻮﺩﻯ، ﻫﺮﮐس
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. که
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎی غیرﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﮐﺴﺎنی که
نخواسته که
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ،
ﻓﮑﺮی ﺒﺤﺎل
اﻣﺮﻭﺯﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺮﺍی ﻔﺮﺩﺍی
ﺒﻬﺘﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺻﻮﺭت ﻨﻮﻋی ﻮ
ﺍﻧﺪﻳشه های
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﭘﺮﻣﺎیه
ﺘﺮ ﻭﺣﻘﻴﻘی
ﺘﺮ ﺮﺳﻨﺪ، ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﺍﻳﻦ
(ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔی
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ) ﻳﺎ
(ﮔﻤﺮﺍﻫی
اﺯﺣﻘﻴﻘﺖ)
ﺷﺪﻩ، ﻭﻣﻘﺪمه
ﺴﺎﺯی ﺒﺮﺍی
ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎﻯ
ﻣﺴخ گونه ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺳﻮﺧتن ﺠﻬﻨم
های ﺒﻌﺪی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ، ﺑﺮﺍی
ﻤﺴﺨﻬﺎی
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻣﺎﺩه
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻫمه
ﭽﻴﺰ ﺯﻳﺒﺎ
ﺍﺳت اما
ﻣﺎﭼﮕﻮنه ﭽﺸم
ﻮ ﺍﺣﺴﺎس ﻮ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺑﺮﺍی
ﺪﻳﺪن ﺪﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻴﻢ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎچه عمقی اﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
ﺪﻳﺪﻧی خود ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻭچه ﻘﺪﺭ
ﺷﺎﻳﺴته ﺪﻳﺪن
ﻮ ﺩﺭک ﺰﻳﺒﺎئی
ﺒﺎﺷﻴم ﻮﻟی هنوﺯ
ﻣﺎ ﺧﻴلی
اﺯﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎﻯاﻃﺮﺍف
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤی
ﺒﻴﻨﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴته ﺘﺮ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥ
ﺑﭽﺸﻢ، ﻭﻳ
ﺎﺑﻴﻨش ﺒﻌﻘل
ﻮ ﺃﻧﺪﻳشه
ﻨﮑﺮﺩه اﻳﻢ. ﺁﻧﺎن
که ﺴﻠﻮک اﻟﻬی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ، ﺍﺯﺯﻳﺒﺎﺋی
ﻮﺭﻧﮕﻬﺎ
ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﺍﺯﺍﻧﺪﻳشه
های ﺠﺪﻳﺪی
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، که
ﺸﻨﻴﺪنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﻠکه
ﺒﺎﻳﺪ ﺭﻓت ﻮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻳﺪ.

(
ﺍﺧﻠﺎﻕ )
ﻧﻴﺰﺑﺎﺗﻤﺎم
ﺨﻮﺑی ﺁﻥ، ﭼﻮن
ﺒﻤﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮﻋﻘﻠی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺑﻴﻨش
ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﺍﻳن
ﺎﺧﻠﺎق اﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺑﺪ ﺟلوه
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ(ﺍﺧﻠﺎق
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ) ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺎ
ﻗﺒﻠﺎ ﺁﻧﺮﺍ
نمی ﺪﺍﻧﺴﺘﻴﻢ.
ﺑﮕﻮنه اﺧﻠﺎﻕ،
ﭼﻮن ﺘﺮﺑﻴت ﻮ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﻏﻴﺮﻩ، ﺑﺮﺍﻯﺧﻮﺩﺷﺎن
ﺸﻴﺮﻳن هستند
ﻭﻣﻌﻘﻮل
ﺒﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﺣتی ﻤﻨﻄﻘی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟی
ﺪﺭ ﻣﻘﺎﻳسه
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗب
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺍﻧﺪﻳشه های
ﺪﻳﮕﺮ، ﻫﻤﭽﻨﺎن
ﺰﺷت ﺠﻠﻮه
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﺍﮔﺮﺑﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺒﺤﻘﻴﻘت اﺧﻠﺎﻕ،
ﻭ ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﺒﺴﻄﺢ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍی ﺒﺸﺮ
ﺩﺭﺣﺪّ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺁن ﺒﺮﺳﻴﻢ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯﺍﺧﻠﺎق کاﻣﻠﺎن
اﻟﻬﻰ، ﻭﺩﺭﻭﻳﺸﺎن
ﺰﻣﺎﻥ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ
(ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ)
ﺭﺍﺑﺠﺎﻯ
(ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ) چه
ﺮﺳﺪ به (ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ)
ﺑﻴﺂﻣﻮﺯﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺸبّه
ﺒﺎﺧﻠﺎق
ﺁﻧﻬﺎ، ﺗﺸبّه
ﺒﺎﺧﻠﺎق ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺁن ﻮﻗت
ﺮﺍه و ﺷﺎﻧس ﻤﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺴتن
اﺧﻠﺎق ﺒﺮﺗﺮ
ﻓﺮﺍﻫم
میگرﺩﺩ. ﻭﺑﺎﭘ
ﻴﺪﺍﻳش اﻧﺪﻳشه
ﻮ ﻓﮑﺮ ﺑﺮﺗﺮ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮﺭﻭﺷﻬﺎ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﻓﻠﺴفه های
ﺒﺮﺗﺮﻫم
ﭙﻴﺪﺍﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺁﻧﮕاه
ﺨﻮﺍﻫﻴم ﺪﻳﺪ،
که اﺧﻠﺎق
ﻘﺒﻠﻰ، ﻧﺴﺒت
ﺒﺎﺧﻠﺎق
ﺠﺪﻳﺪ ﻣﺎ، ﭼﻘﺪﺭ
ﺯﺷت ﻮ ﺣﻘﻴﺮﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧی
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﭼﻪ (ﺗﻀﺎﺩ ﻫﺎی
ﻤﺎﺩﻯ) ﺑﻮﺩه
اﻳﻢ. ﻭﭼﮕﻮنه
ﻨﺘﻮﺍﻧﺴته
ﺒﻮﺩﻳﻢ، ﺍﺯ
(ﺗﻀﺎﺩ ﻣﻌﻨﻮﻯ)
ﻭﻋﺮﻓﺎنی
اﺳﺘﻔﺎﺩه
کنیم. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺍﺯﺧﻮب
ﺒﺨﻮﺑﺘﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ. ﻭﻧﻔس
ﺮﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮﻋی
ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺬﻫﻨی ﻮﻓﮑﺮﻯ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
(ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ)
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮔﺮﺩﻳﻢ.

ﺍﮔﺮﺣﺎﻓﻈ
شیرازی
ازﺯﺑﺎن
ﺪﻳﮕﺮﺍن
ﻔﺮﻳﺎﺩ
ﺍﺯ(ﺣﻴﺮت ﻔﮑﺮﻯ)
ﺩﺭﺍﻧﺪﻳشه ﺰﺩﻩ،
ﻭﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳت که
اﺯﻫﺮﻃﺮف که
ﺮﻓﺘﻢ، ﺟﺰﺣﻴﺮتم
ﻨﻴﻔﺰﻭﺩ، ﺯﻧﻬﺎﺭ
ﺍﺯﺍﻳن
ﺒﻴﺎﺑﺎﻥ، ﻭﻳن
ﺮﺍه
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ. ﺩﺭﻭﺍقع
ﺤﺎﻓﻈ ﭽﺎﺭه
کاﺭ ﺭﺍ ﺟﺴته
ﺒﻮﺩ. ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫمه
گونه ﺮﺍﻫﻬﺎ، ﻭﻋﻠﻮم
ﻮﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﻓﻠﺴفه ها
ﺭﺍه ﺴﻠﻮک
ﻮﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﺮﺍ ﺩﺭﭘﻴش
گرﻓﺖ. ﻭﺍﺯﺑﺸﺮﻳّت
ﻮﻣﻘﺎک ﻮ
ﺍﻧﺪﻳشه هایذ
ﻣﺎﺩی ﺒﺸﺮی
ﻨﺠﺎت ﻴﺎﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻙ ﺍﻳن
ﺤﻴﺮت ﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﭼﺎﺭه
آﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻳﺎﻓته اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻓﻠﺎﺳفه ﻤﺎﺩﻯ،
ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که
ﺒﺴﻄح اﻧﺪﻳشه
ﻔﻌﻠی ﺨﻮﺩ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﮐﺮﺩﻩ،
ﺣﻴﻮﺍن ﺼﻔت
ﺪﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻣی ﺪﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭﺍﻧﺪﻳشه
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ، ﻫﻤﻴشه
ﺒﺎﺣﻴﺮت
ﻮﮔﻴﺠی
ﺮﻭﺑﺮﻭ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴته
اند ﻓﻠﺴفه
ﺪﺭﺳﺘی ﺒﺮﺍی
ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﺠﺎ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ، ﻭ
ﮐﺠﺎﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻫمه
ﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ، ﺩﺭک
اﻳن ﻨﺤﻴﺮت ﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻫﺮچه ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺍﻳن
ﺤﻴﺮت ﺸﻮﻧﺪ، ﺷﺎﻧس
ﻨﺠﺎﺕ، ﻭ ﺟﺴتن
ﺮﺍه ﺪﺭﺳت
ﺪﺭﺗﺠﺮﻳﺪ نفس
اﺯ این اﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻫﺎی ﺒﺎﻃﻞ، ﻭ
ﺗﺮک ﻤﻘﺎم
ﻮﺟﻮﺩی ﻔﻌﻠی ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﺩﺳت
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺩﺭﺑﻴﺎﺑﺎن
ﺒﺮﻫﻮﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ،
ﻭبی ﺤﺎﺻلی ﻮ
ﭘُﺮ ﺍﺯﮔﺮﻣﺎ
ﻭﺑﻠﺎ، ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻳﻬﺎی
بی اﻧﺘﻬﺎ، ﺑﻬﺘﺮ
ﺗﻌﺒﻴﺮ(ﺟﻬﻨّم
ﺃﺑﺪﻯ) ﺍﻳن
ﺠﻬﺎنی ﺮﺍ ﺩﺭک
ﺨﻮﺍﻫﻴم کرﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺍﺧﺮﻳن ﻠﺤﻈﻪ،
ﻳﺎ ﺩﺭﺁﺧﺮﻳن
اﻧﺪﻳشه ﺪﺭﺳﺖ،
که ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪل
ﻤﺴﺘﻌﺪ سعادت ﻭ
ﺳﻌﻴﺪ
ﺑﻨﺸﺎﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی
ﻮﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﻭﺟﺴتن ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍتب اﻟﻬی
ﻮﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻘﺎﻣﺎن
ﺴﻠﻮﮐی ﻮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳّت
اﺳﺖ، که
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم اﺯ
ﺍﻳن ﺤﻴﺮﺕ، ﻭﺍﺯ
ﺍﻳن ﺠﻬﻨم ﺼﻮﺭن
ﻨﻮﻋﻰﺑﺸﺮﻯ، ﻭبی
ﭙﺎﻳﺎنی
کاﺭﻣﺎﻫﺎی
ﺪﻧﻴﺎی ﻤﺎﺩی
ﻮﺑی اﻧﺘﻬﺎ
ﻧﺠﺎت ﻴﺎﻓﺘﻪ،
ﻭ ﺭﺍه ﺪﺭﺍﺯأبدیّت
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻭﺧﺴﺘگی ﻤﻔﺮﻃ
ﺪﺭﺟﺴم ﭙﻴﺮ
ﻭﻓﺮﺳﻮﺩه ﺨﻮﺩ،
ﻭﺧﺴتگی ﺪﺭ
ﺭﻭح ﻮﺍﺣﺴﺎس، ﻳﺎ
(ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﮔﺎﻩ)
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯﺧﻮﻳﺸتن
ﺪﻭﺭ ﮐﻨﻴﻢ، که
ﺁﻧﮕﺎه
ﻨﺎﺗﻮﺍﻥ ﺻﺒﺮ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭقدرت ﻋﺸق
ورزی ﺁن
هستیم.

ﺑﻬﺘﺮﻳن
ﺘﻌﺒﻴﺮ ﺑﺮﺍی
ﺒﻴﺎن ﻤﻔﻬﻮم
ﺘﻀﺎﺩ ﺗﺸﺮﻳح
عامل ﻘﺪﺭت
اﺳﺖ. (ﻗﺪﺭﺕ)
ﻳﻌﻨﻰ توان
ﺍﺟﺮﺍی اﻓﮑﺎﺭ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻭﺗﺤﻘق
ﺪﺍﺩن ﻤﺎﺩی
ﺁﻧﻬﺎ، ﺩﺭﺻﺤنه
هستی ﺨﺎﺭج اﺯ
ﺫﻫﻦ. ﻣﻔﻬﻮﻡ
(ﻗﺪﺭت اﺟﺮﺍ)
ﺑﻤﻌنی ﺘﺤﻘق
اﻧﺪﻳﺸﻪ، ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺘﻘﺴﻴم
اﻧﻮﺍع
اﻧﺪﻳﺸﻪ، ﻭ
ﺍﻧﻮﺍع
ﻮﺟﻬﺘﻬﺎی
ﻘﺪﺭت اﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ. ﻃﺒﻌﺎ
ﻧﺘﺎﻳج همیشه
ﻴﮑﺴﺎن
ﻨﺒﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳکی
اﺯﻧﺘﺎﻳج ﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﺳت
ﺪﺍﻧﺴﺖ، که
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍن
ﺒﺮﺳﻴﻢ، ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﻫﻢ ﭘﺸﻴﻤﺎن
ﻨﺸﻮﻳﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺪﻳشه های
ﻤﺎﺩی غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭﺍﻧﺪﻳشه
های ﺤﻴﺮﺗﺒﺎﺭ ﻣﺘﻔﮑﺮﺍن
غیر ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﺍﻧﺪﻳشه
های ﻤﻌﻨﻮی
ﻮﺳﺎﺯﻧﺪه عاﺭﻓﺎن
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎن
اﻟﻬی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،
به ﺴﻬم ﻨﻮع ﻘﺪﺭت
اﺟﺮﺍﺋی
ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﺁﻧچه
ﺒﮑﺎﻣﻠﺎن کمک
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻗﺪﺭتی
اﻟﻬﻰ، که
ﺘﮑﺎﻣل ﺒﺨﺶ، ﻭﺑﺪﻭن
ﻤﺠﺎﺯﺍت اﺯﺧﻄﺎی
اﺣﺘﻤﺎلی اﺳﺖ. ﻭﻫﺮچه
که ﺩﺭﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎی ﺪﻭﺭ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺣتی
ﭙس اﺯﻣﺮﮒ، ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﺣﺴﺎب
ﻮﮐﺘﺎبی
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺩﻭم
ﺁن ﻘﺪﺭﺗﻴکه
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻐﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭلی ﻤﺘﻔﮑﺮ
ﻭﻓﻴﻠﺴﻮف
ﻤﺂﺏ ﻫﺎی
ﻤﺎﺩی ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. که ﺸﺎﻣل
ﻮﻫﻤﺮﺍه
هرﮔﻮنه
ﺘﻮﻃئه ﻮ
ﻧﻴﺮﻧگ اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺃﻧﺪﻳشه ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺮﭼﺸمه اﺯﻧﻔ
س اﻣّﺎﺭﻩ، ﻭ
ﻧﻔس ﻠﺬت ﺠﻮ
ﻭﺟﺎه ﻄﻠﺐ
ﺳﺮﭼﺸمه
گرﻓته اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﺤﻘق ﻴﺎﻓﺖ، ﻧﺘﻴﺠﺘﺎ
ﺍین ﻘﺪﺭت
اﺟﺮﺍﺋی
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ، ﻭﻋﺎﻗﺒت
ﺒﺎ ﻣﺤﺎﺳبه
ﺨﺪﺍ، ﻭﺑﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍت ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍین
ﻨﺘﻴﺠﻪ، ﺟﺰﻣﺴخ
ﻮﺣﻴﻮﺍن ﺸﺪن
ﺪﺭﺗﻮﻟﺪﺍت
ﺒﻌﺪی ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎﻗﺪﺭت
اﺟﺮﺍﺋی عوﺍم
ﻮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎی
ﻤﻌﻤﻮﻟﻰ، ﭼﻮن
ﺪﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، ﺩﺍﺭﺍی
ﺤﺪّ ﺍﻗل ﺘﻮﺍن
اﺟﺮﺍﺋی اﺳﺖ، که
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮﻣﻮﺟﻮﺩی
ﺪﺭﻫﺮﻧﻮﻉ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺯﻧﺪگی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ، ﺑﺼﻮﺭت
ﺒﻬﺸﺘی که
ﺠﺎﺋﺰه ﺘﻮﻟﺪ
ﻗﺒلی ﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﺑﻮﻯ ﻭﻋﺪه ﺁﻥ
ﺩﺍﺩه ﺸﺪه
ﺒﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺍﮔﺮﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺯ (ﺗﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ)
ﻣﺤﺮﻭم
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺍﺯﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻧﻴﺰﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻣﺼﻮن هستند. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﺣﺎل ﻨﻮﻋی ﺒﺘﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴثروت ﻮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﻳشد هستند
ﻭﭘﻴش
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎن کﺴﺎﻧی هستند،
که ﻤﻮﻟﺎﻧﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭه
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻰ
ﮔﻮﻳﺪ، ﺧﻮﺷﺒﺨت
ﺁﻧکه کرّه
ﺁﻣﺪ ﺍﻟﺎغ
ﺮﻓﺖ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧی که
ﺒﺪﺭک ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ، ﻭﻟﺰﻭم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬی
ﺮﺳﻴﺪه
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭﻟی
ﺒﺪﺍن اﻗﺪﺍم
ﻨﮑﻨﻨﺪ، ﻭﻋﺎﻟم
بی عمل گرﺩﻧﺪ،
نه ﺘﻨﻬﺎ ﺷﺎﻧس
ﺘﮑﺎﻣلی ﺮﺍ
ﺩﺭﭘﻴش
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺑﻠکه
هرﭼﻘﺪﺭ ﻫم
ﻔﻴﻠﺴﻮف
ﻮﺧﻮﺵ ﻇﺎﻫﺮ
ﺩﺭﮐﻠﺎم
ﺒﺎﺷﻨﺪ، مع
ذلک ﻘﻬﻘﺮﺍی
ﺴﺨﺘی ﺪﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. که ﻤﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻧی ﻮﺧﻮک
ﺸﺪﻥ، ﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍ ﺩﺭﻗﺮﺍن
ﺪﺭﺑﻴن ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ، ﺑﻬﺘﺮین
اﺳﺖ.

ﺑﺤث
ﻘﺪﺭﺕ، ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﻔﻠﺴفه
های ﻤﺘّﮑی ﺒﺮﻗﺪﺭت
ﻮ ﺯﻭﺭ
ﻭﺗﺤﻤﻴل ﻮﻇﻠم
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. که
ﺁن هسته
ﻤﺮﮐﺰی ﺴﻴﺎﺳت
ﻮﺣﮑﻮﻣت ﺪﺍﺭی
اﺳﺖ. ﻭﺩﺭﺣﺪّ
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺑل
ﺘﺄمّل اﺳﺖ. ﻧﻴچه
ﻘﺪﺭت ﺮﺍ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺑﺮﺗﺮین ﺼﻔت
ﺒﺸﺮ ﻭﺍﻧﺴﺎن
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻧﺪﻳشه ای
ﺪﺍﺭﺩ، که
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﺮا تحقّق و
ﭘﻴﺎﺩه کند. ﺣﺎل
هر که این
اﻧﺪﻳشه ﺮﺍ
ﺑﺬﻫن اﻭ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ، ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳ
ﺎﺷﻴﻄﺎﻥ، ﻭﻳﺎ
ﻧﻔس هوﺳﺒﺎﺯ ﻭ
ﺍﻣّﺎﺭه ﻮﻳﺎ
ﻫﺮﮐس اﺯ ﺍﺯﻫم
ﺠﻨﺴﺎن ﻮﻫم عقده
ﻫﺎی ﺮﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻭ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨکه اﺯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎه
ﻮ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎی
ﻤﺤﺮّک او
ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﮑﺴﺎن
اﺳت ﻮﻓﺮقی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫمه ﺒﺎﻫم
ﺪﺭﻳﻚ
ﺍﺗّﺤﺎﺩی ﻨﺎﻣﻘﺪس
هستند. ﺍﮔﺮﺑﺮﺍی
ﻨﻴچه ﻤﻬم
ﻨﺒﺎﺷﺪ، که
ﺴﺮﭼشمه
ﻮﺩﻫﻨﺪه آن
ﻓﮑﺮ ﺑﺮﺍی اﻭ
ﮐﻴﺴﺖ، ﺑﺮﺍی
ما ﻣﻬم اﺳﺖ، که
ﺘﺤﻠﻴل ﻤﻨﻄﻘی
ﺁﻥ ﮐﻨﻴﻢ. ﻓﻠﺴفه
ﻨﻴﭽﻪ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺪﺭت کاﻣﻠﺎن
ﻘﺎﺑل ﻘﺒﻮل
ﺒﺎﺷﺪ، که
ﺤقِّ ﭙﻴﺎﺩه
کرﺩن اﻧﺪﻳشه
هاﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫم
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺻﻠﻰ
ﻧﻴچه
ﻨﻴﺰﻫﻤین
ﺒﻮﺩه اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺮﻳف
ﻘﺪﺭﺕ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺻﻔت ﻤﻤﻴّﺰه
ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻴﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﺍﻳن ﭽﻨﻴن
ﻔﻠﺴفه ای کوس
ﺭﺳﻮﺍﺋی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺯﺩه اﺳت
ﺤﺘی اﮔﺮﺑﺮﺍی
ﻮﺣﺸﻴﺎن
ﺁﻓﺮﻳﻘﺎ، که
ﺪﻧﺒﺎل ﺁﺯﺍﺩی
ﺴﻴﺎﺳﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻣﺮﺩﻭﺩﺍﺳﺖ.
ﻗﺪﺭت ﺒﺮﺍی
عوﺍم ﺒﺸﺮﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، ﺳﺒب
ﺒﻘاء ﻨﻮﻉ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍی
ﻤﻨﮑﺮﺍن
غیرﺳﺎﻟک ﻮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﻭﺳﻴله
ﺒﺮﺗﺮی
ﻮﺗﺴﻠﻄ ﻮﻇﻠم
ﺒﻐﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟی
ﺒﺮﺍی کاﻣﻠﺎن اﻟﻬﻰ،
ﻭﺳﻴله ای
ﺒﺮﺍی ﺘﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍن
ﺒﺮﺩﻥ ﺑﺴﻮی
کمال ﻮﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻗﺪﺭﺕ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍی کاﻣﻠﺎن
عاﺭف اﻟﻬی ﻤﺠﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. که ﺒﺪﻭﻥ
ﮔﻨﺎه ﻮﻣﻌﺼﻮم
اﺯﻣﺠﺎﺯﺍﺕ، ﻭﺍﺯﻫﺮﻧﻮع
ﻨﺘﺎﻳج ﻮ ﺁثار
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻫﺴﺘند. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺟﺰﮔﻮﺩﺗﺮ
ﮐﺮﺩن گوﺭ ﺧﻮﺩ،
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻨﻤﻮﺩﻥ
ﻭﺩﺍغ تر کرﺩن
ﺠﻬﻨّم ﺁﻳﻨﺪه
ﺨﻮﻳﺶ، ﻧﺘﻴجه ای
ﺒﺒﺎﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻭﺭﺩ. ﮔﺮچه
هرﮔﻮنه
ﻨﻈﺮیّه تﻯ
ﻓﻠﺴفیﻴﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺍی اﻋﻤﺎﻝ
ﻭﺍﻗﻮﺍل ﺨﻮﺩ
ﺍﺭﺍئه ﺒﺪﻫﻨﺪ.

ﺑﻘﻮل
ﺪﺭﻭﻳش
اﻳﺮﺍﻧﻰ، ﺣﺘﻰ
(ﻗﺪﺭت ﺴﭙﺎس
گذﺍﺭﻯ)ﺍﻳن
ﻨﻌﻤت ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻡ. که
ﺰﻭﺭ ﻭﻗﺪﺭتی
ﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﻢ، ﺗﺎﺑﺪﻳﮕﺮﺍن
ﻈﻠم ﻮﺳﺘم
نکنیم. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺪﺭت ﻨﻴﺰ
ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻭﺳﻴله
ﺴﺎﻟﮑﺎن
ﺒﻮﺩﻩ که
ﺒﺘﺠﺮﻳﺪ همه
ﭽﻴﺰﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺠﺰ ﺑﺼﻮﺭت
ﻴﺎﺭ ﻭﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﺗﻮجّه
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺟﺮﺃت
گناه ﭙﺮﻭﺭی ﻮﻇﻠم
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍن ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺁن
أﻧﺪﺍﺯه کامل
ﻮ ﻭﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﻘﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮی ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ،
ﺗﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺪﻳشه های
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺳﺎﺯﻧﺪه
ﻮﻣثبت ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺮﺍی ﺃﺑﺪﻳّت
ﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍن
ﺒﺪﺍﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴشه کاری
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﮐﺎﺭی ﻨﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻳن
ﺨﻮﺩ ﻳﻚ
(ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺍﻓﻌﺎﻟﻰ) ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم
ﻔﮑﺮ
ﻭﺍﻧﺪﻳﺸﻪ، ﺑﺮﺍی
هر ﺷﻨﺎﺧت غیر
ﺳﻠﻮﮐی
ﻮﻏﻴﺮﺍﻟﻬی که
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻧﺰﺩ
ﻓﻠﺎﺳفه
ﻮﻋﻠﻤﺎی
ﺪﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻨکه
چه ﭽﻴﺰی
ﺨﻴﺮﺍﺳﺖ، ﻭچه
ﭽﻴﺰی ﺸﺮّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﮐﺪﺍم
ﻴک اﺯ ﻣﺎﺳت
اﻧﺠﺎم ﺒﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﮐﺪﺍم ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺗﺎﺣﺮﺍم
ﺒﺮﺍی اﻣﺘﻨﺎع
ﻤﺎ ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺄﺻل
ﻤﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﻭﺍﻟﮕﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍی ﻤﻘﺎﻳسه ﺸﻨﺎﺧﺘﻬﺎ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ. ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ،
ﺑﺎﻳﺪ
ﻳﻚ(ﺍﻳﺪﺁل
ﻮﺍﻗﻌﻰ)
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ، که
همه ﭽﻴﺰﺭﺍ
ﺑﺎﺁن ﻤﻘﺎﻳسه
کند، ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﺪﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﺧﻮب
ﻮﺧﻮﺑﺘﺮ ﺭﺍ
ﺍﺯﻫم ﺘﺸﺨﻴص
ﺒﺪﻫﺪ. ﺑﺤث
ﻤﻌﻴﺎﺭﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻌﻴﺎﺭی ﺒﺮﺍی
اﻧﺪﻳﺸﻪ، ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ، ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺼﻠﺎﺣﻴت ﺘﺤﻘق
ﻮﭘﻴﺎﺩه کرﺩﻥ
ﺁﻥ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺑﺮﺳﺪ. که
ﻤﻌﻤﻮﻟﺎ
اﮔﺮﻫم ﺮﺳﻴﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺰﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﺩﺭﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺑﺎﺯﮔﺸت ﺁﻧﺎن
ﺒﺨﻠق اﺳﺖ. ﻭنه
ﻨﺰﺩ ﻓﻠﺎسفه
ﻮﻣﺎﺩﻳﻮن ﻨﻔس
ﭙﺮﻭﺭ، چه ﺮﺳﺪ
ﺑﺠاهلان ﻭﻳﺎ
ﺭﻫﺒﺮﺍن
ﺴﻴﺎﺳی
ﻮﻧﻈﺎمی ﻮﺳﻴﺎﺳت
ﭙﻴشه گان
ﺪﻳﮕﺮ. ﺍﻣﺎﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ،
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻣﺤﻠی
اﺯإﻋﺮﺍب
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻧﺪﻳشه
ﻤﻌﻴﺎﺭﻯ، ﺑﺮﺍی
اﻧﺘﺨﺎب ﺨﻮب ﻮ
ﺑﺪ، ﭘس اﺯﺳﻠﻮک
اﻧﺴﺎن ﻤﺘﻔﮑﺮ،
ﻭﺭﺳﻴﺪن
ﺒﻤﺮﺍﺗبی
اﺯﺷﻬﻮﺩﺍﻟﻬی
ﺪﺳت ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﺁﻧکه
کلیّه
ﻤﻌﻴﺎﺭﻫﺎﺋی
ﺮﺍ، که اﻳﺪﺁل
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻴﻢ،
ﻭﺧﻮﺩﭼﻨﻴن
ﻨﺒﻮﺩه اﻧﺪ، ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩه ﺒﺎﺷﻴﻢ. ﭘس
اﺯ ﺩﺭﻳﺎفت
ﭽﻨﻴن ﻤﻌﻴﺎﺭی
تز اﺯﺧﺪﺍ
ﻭﺧﻠﻴﻔﮕﺎن
ﺨﺪﺍوند ﺍﺳﺖ، که
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﺍﻧﺘﺨﺎب
ﻮﺍﺭﺯﻳﺎبی اﻧﺪﻳشه
های ﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮑﺎﺭﺑﺒﺮﻳﻢ. ﻭﭘس
اﺯﺁن ﻨﻴﺰ، ﺩﺭﺑﺮﺩ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎی
اﺟﺮﺍﺋی ﺨﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
کنیم. ﻭ ﺧﻴﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍن ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ. نه
اﻳﻨکه
ﺒﺎﺯﻳچه ﻨﻔس
اﻣّﺎﺭه ﺨﻮﺩ
ﺑﺸﻮﻳﻢ، ﻭﻫﻮﺳﻬﺎی
ﺸﻴﻄﺎنی ﻨﻔس ﺁﻟﻮﺩه
ﻮﻋﻘﺪه ﺪﺍﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺍﻳﻨکه
ﻔﻠﺎﺳفه
ﻮﻓﻘﻬﺎی
اﺩﻳﺎﻥ، ﺑﺤث
عقل ﻮﺷﺮﻉ، ﻭﻋﺮف
ﻮ ﺍﺟﻤﺎﻉ، ﻳﺎﻧﻈﺮﺍﮐثرﻳّت
ﺮﺍ
ﻣﻌﻴﺎﺭﺷﻨﺎﺧت
ﺨﻴﺮ ﺍﺯ ﺷﺮ، ﻭﺣق
اﺯ ﺑﺎﻃﻞ، ﻭﺧﻮب
اﺯﺑﺪ ﺭﺍ ﭘﻴش
ﻤﻰ ﮐﺸﻨﺪ، ﺑﺎﺯﺩﺭﺗﻤﺎم
ﺤﺎﻟﺎت ﺪﺭﺳت
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻋﻘلی
ﻘﺎﺩﺭ
ﺑﺘﺸﺨﻴص اﺳﺖ، که
ﻴﺎ ﻋﻘل کلّی
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ
ﭼﻮن کاﻣﻠﺎن اﻟﻬﻰ،
ﺑﺎﻋﻘل ﺸﻬﻮﺩی
خود که اﺯﻋﻘل
کلّ ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺳﺮﭼشمه
ﻤﻌﺮﻓت ﺒﺸﺮی
گرﻓته ﺑﻮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻋﻘﻠﻬﺎی
ﺠﺰﺋﻰ، ﻫﻤﺎن
أﻧﺪﻳش ه های
ﺬﻫنی هستند، که
عینا باز
ﻫﻤﺎن ﻨﻔس
ﺸﻴﻄﺎﻧی
ﻮﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮطه اﺳﺖ. که
ﺼﻠﺎﺣﻴت
ﺸﻨﺎﺧت ﺁن
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍی
ﺠﺎمعه ﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. (ﺷﺮﻉ) ﺭﺍ
ﻧﻴﺰﺍﮔﺮﻏﻴﺮﺍﺯ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺍﺯﺍﺣﮑﺎم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺍﻣﺎﻣﺎن
ﻮﻋﺮﻓﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﭼﻴﺰی
ﺠﺰﻫﻤﺎن
ﻔﻠﺴفه ﺒﺎﻓی عقل
ﺠﺰﺋﻰ، ﻭ
ﺍﺯﻣﺤل
ﺁﻟﻮﺩﮔی ﻨﻔس ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋُﺮف اﺳﺖ. ﮐﻪ
(ﻋُﺮﻑ)ﺑﻤﻌنی
عادت ﺠﺎﺭی
عوام ﻮﻣﺮﺩم
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻈﺮ
ﺍﮐثرﻳّت ﻮ
ﺟمع اﺳﺖ. که
ﭽﻴﺰی ﺠﺰ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻧﺎ
ﻣﻘﺪس ﻨﻔﻮس
ﺁﻟﻮﺩه ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴشه عوﺍم
ﭽﻴﺰی
ﺮﺍﺧﻮﺍﺳته
اﻧﺪ، که ﺨﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﺳته اﺳﺖ.
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴل
ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺑﻘی
ﺪﺭ ﺳﻄح عقل
ﻮﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﻔﻌﻠی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻃﺎﻟب هستند.
ﺣﺮﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ، ﺍﮔﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎن
ﻮﺍﮐثرﻳّت
ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺍی گذﺭﺍن
ﺪﻧﻴﺎی ﻤﺎﺩی
ﺨﻮﺩ، ﻭﺑﺴﺘﮕﻴﻬﺎﺋی
که ﺒﺎ ﺟﺎمعه ﻮ
ﺗﻤﺪن ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺗﺼﻤﻴم
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻫﺮﮔﻮنه
که ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
(ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﮔﺬﺍﺭﻯ)ﺑﺮﺍی
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﻭﺧﻮب
ﻮﺑﺪ ﺭﺍ ﻣﺸﺨص
کنند. ﻣﻌﻤﻮلا
ﻧﻈﺮﺍﮐثرﻳّت
ﺮﺍ، ﭘس ﺯ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﺘﻔﮑﺮﺍن
غیرﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻣﻬم
این اﺳﺖ، که
ﻤﺘﻔﮑﺮﺍن
ﻮﺭﺍﻯ
ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﭼﻘﺪﺭﺻﻠﺎﺣﻴّت
ﺪﻳﺪن
ﺨﻴﺮﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍی ﺘﮑﺎﻣل
ﺃﺑﺪی ﻮﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺍﻳن
ﻘﺎﻧﻮﻧﮕﺬﺍﺭﻳﻬﺎ،
ﻭﺗﺸﺨﻴص
ﺨﻴﺮﻭ ﺷﺮﻫﺎ، ﭼﻘﺪﺭ
أﻧﺪﻳشه های
اﻟﻬﻴن نموﺩﻩ،
ﺍﻧﺪ، ﻭﺑﺤﻘﻴﻘت
ﻮ ﺃﺑﺪﻳّت آنان
ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧچه
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﮐﺘب
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺯﺯﺑﺎن اﻭﻟﻴﺎی
ﺨﻮﺩ ﮔﻔته
ﺒﻘﺼﺪ ﺳﻠﻮک
ﻔﺮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧی
ﺒﻮﺩه اﺳﺖ. ﻭﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻮﺍمع ﻮ
ﺳﻴﺎﺳت
ﻮﺣﮑﻮﻣت ﺪﺍﺭی
ﻮ ﻓﻠﺴفه ﺒﺎﻓی
غیر ﺍﻭﻟﻴﺎی
اﻟﻬﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳن
ﻤﺤﺪﻭﺩه اﺳﺖ، که
ﺠﺎمعه ﭽﮕﻮنه
ﻨﺴﻠﻬﺎی ﺒﻌﺪی
ﺮﺍ، ﺑﺮﺍی
ﺴﻠﻮک اﻟﻬی
ﺁﻣﺎﺩﻩﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﮐﻮﺩﮐﺎن
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﭼﮕﻮنه
ﺪﺭﺭﺍه ﺤق
ﻮﺗﮑﺎﻣﻞ، ﻭﺟﺴتن
ﺴﻌﺎﺩت ﺃﺑﺪی
ﺒﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺁﻣﺎﺩه
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐتب ﺁﺳﻤﺎﻧی اﺯﻟﺤﺎﻇ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ، ﭘُﺮ
ﺍﺯ ﺍﺣﮑﺎم
ﻈﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺘﻨﺎﻗض اﺳﺖ. که
هر ﺻﺎﺣب ﻘﺪﺭت
ﺴﻴﺎﺳﻰ، ﻭﻫﺮﻣﻠﺎی
ﺠﺎه ﻄﻠﺒﻰ، ﺑﻨﺎم
ﻔﻘیه ﻮﺣﻔﻈ
ﺪﻳﻦ، ﺑﺮﺣﺴب
هوﺳﻬﺎی ﻨﻔس
ﺨﻮﺩ، ﻭﺑﺎ
ﺗﻌﺼّﺐ ﮐﻮﺭ
ﻣﺬﻫبی
ﻮﺗﺤﺮﻳک
ﻤﺮﺩﻡ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯﻫﺮﻳک
اﺯﺍﻳن اﺣﮑﺎم
ﻮﺁﻳﺎت ﻘﺮﺍﻧﻰ،
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻣﺘﻨﺎﻗﻀﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷت کند. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺎﺑل ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺑﻬﺰﺍﺭﻣﻌنی
هستند. که ﺴوء
اﺳﺘﻔﺎﺩه
ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻣﮕﺮﻣﺬﺍﻫب
ﺒﻴﺸﻤﺎﺭﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،
ﺩﺭﺣﺮﻓﻬﺎی
گوﻧﺎﮔﻮن ﺨﻮﺩ،
ﺑﻐﻴﺮﺍﺯﺁﻳﺎت
ﻘﺮﺍﻧی
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺒﻮﻯ، ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﻤﻨبع ﺪﻳﮕﺮی
ﺪﺍﺭﻧﺪ؟
ﻣﻨﺘﻬﺎ ﻫﺮیک ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻴل عقده های
ﺨﻮﺩ
ﺗﻔﺴﻴﺮﮐﺮﺩه
ﻮﻣﺬﻫبی
ﺴﺎﺧﺘﻪ. ﻭﺍﻳن
ﻤﺬﻫب ﺴﺎﺯﻯ، ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣت اﺩﺍمه
ﺪﺍﺭﺩ. ﺟﻨگ
ﺘﺎﺭﻳﺨی
ﻮﻣﺬﻫﺒی
ﻤﻌﺘﺰله ﻮ
ﺍﺷﺎﻋﺮﻩ، ﺑﺮﺳﺮﺍﻳﻨﮑﻪ،
ﺁﻳﺎ ﺣُﺴن
ﻮﻗﺒیح ﺬﺍﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻳﺎﻋﻘﻠﻰ. که
ﺟﺰﮐﺸﺘﺎﺭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺠﺎﺋی ﻨﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯﮐﺪﺍک ﺬﺍت
ﻮ ﺩﺭجه ﻮﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﺼﺤﺒت
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ؟
ﺁﻳﺎ ﺻﺎﺣب این
ﺬﺍت کاﻣل است،
که ﻤﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎی
ﺨﺪﺍ و حقیقت
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ،
ﻭﻗﺪﺭت عقلی
این را ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ، که
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ ﺫﺍﺕ
ﺍﻣﻮﺭﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﻭﺣق
ﻭﺍقع ﺮﺍ (ﻓی اﻟﺬﺍﺕ)
ﺩﺭیاﺑﺪ؟
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﺫﺍتی ﺁﻟﻮﺩه
ﻮﻧﻔﺴی
هوﺳﺒﺎﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، که
هرکس
ﻭﺩﺭﻫﺮﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﺨﻮﺩ، ﻫﺮﺳﻄحی
اﺯﻋﻘل ﺠﺰﺋی که
ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﻴک
ﺠﻮﺭ ﺃﻣﺮی
ﺮﺍﺧﻮب
ﻮﺧﻴﺮﻭﺣُﺴن
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﺑق ﻨﻔس
ﺁﻟﻮﺩه
ﻮﻣﻨﺎفع
هوﺳﺒﺎﺭ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻓﺮﻫمه ﺮﺍ
ﺑﮑﻴش ﺨﻮﺩ
ﭘﻨﺪﺍﺭﺩ.

ﻫﻤﮕﺎن
غیر ﺳﺎﻟک
عقلی که
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﺸﺨﻴص
ﺨﻴﺮﻭﺷﺮ، ﻭﺗﻔﮑﻴک
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯﻫﻢ
ﻧﻴﺴتند ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨکه عقل
کاﻣلان ﺼﺎﺣب
ﻨﻔس ﺘﺰﮐیه
ﺸﺪه ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺗﺎﺯه
ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ ﺣُﺴن
ﻮﻗُﺒﺤی هم
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴت ﺒﻠکه
ﭽﻴﺰﻳکه هست
ﺨﻮب اﺳت ﻮ
ﺧﻮﺑﺘﺮ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﺷﺄن
ﺨﺪﺍوند ﻧﻴﺴﺖ،
که هر ﺷﺮ
ﻮﺯﺷنی ﺮﺍ ﺧﻠق
کند. ﺍﻳن ﻨﻔس
اﻣّﺎﺭه
ﺁﻟﻮﺩه ﻤﺎ
ﺍﺳﺖ، که ﻤﻴل
عکس ﺘﮑﺎﻣﻞ و
رفتن ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣﺴخ ﺒﺼﻮﺭت
ﻨﻮﻋی ﭙﺎﺋﻴن
ﺘﺮﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﻮﺭﺣﻘﻴﺮﺭﺍ
ﺧﻮب ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ. ﮔﺮچه
هرﭼﻴﺰﻯ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻴﺎ
ﮐﻤک ﺒﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣی
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﺧﻴﺮ
ﻭﺧﻮب اﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮچه که ﺒﻀﺮﺭ
ﻣﺴﻴﺮﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺪﻭ
ﺣﺮﺍم اﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
که ﻇﺎﻫﺮﺍ، ﺣﻠﺎل
ﺸﺮﻋی و عرفی
هم ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳن ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ، که
ﺒﺮﺍی ﺴﺎﻟﻚ
ﺣﺮﺍم و ﺣﻠﺎل
ﺮﺍ ﺗﻌﻴﻴن
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻭنه
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻏﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻮﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
مشرک.

ﺑﺤث
ﺠﺒﺮ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ، ﺧﻮﺩ
مانع ﺒﺰﺭﮔی
ﺒﺮﺍی ﺃﺻل
اﻧﺘﺨﺎب ﺨﻮب ﻮ
ﺑﺪ میباشد
ﻫﻴچ کس
اﺧﺘﻴﺎﺭی
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻭ ﻫمه
ﺒﺎﺯﻳچه ﻨﻔس
آﻟﻮﺩه ﻮﻋﻘﺪه
ﻫﺎی ﺮﻭﺍﻧی ﺨﻮﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎه
اﺳﺖ، که
انسان ﺮﺍ
ﺑﻬﺮﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭی ﻮﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻳا
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ،
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﺪﺍﻧﺴته
ﻮﺗﺤت کشش
ﺸﻴﻄﺎنی
ﻨﻔﺴﻬﺎی
ﺁﻟﻮﺩﻩ خود، ﺑﺎﺯﻳچه
ﻨﻔﻮس ﺁﻟﻮﺩه
ﻮﻫﻮﺳﺒﺎﺭ
ﺑُﺘﻬﺎی ﺪﻧﻴﻮی
ﺪﻳﮕﺮﻯ، ﭼﻮن
ﺴﺮﺩم ﺪﺍﺭﺍن
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﻫﺮ
ﺩﻳن ﻮﻣﺬﻫبی که
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺗﺎﺑﻊ
ﻧﻈﺮﻳّﺎت
ﻨﻔﺴﺎنی
ﻔﻠﺎﺳفه ﺤﮑﻴﻢ
ﻧﻤﺎی ﺠﺎمعه
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻋﺎﻗﺒت همه اﻳﻨﻬﺎ
ﻧﻴﺰ، چه ﺼﺎﺩق
ﻮچه کاﺫب
درﺍﺩﻋﺎﻫﺎی
ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻏﺎﻓﻠﻨﺪ
که ﺒﺎﺯﻳچه ﺪﺳت
ﺨﺪﺍ، ﺩﺭﺗﺪﺑﻴﺮﮐﻞّ
ﻫﺴﺘی نیز
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺯﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺎ ﻓﻘﻄ این
اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ،
که اﺧﺘﻴﺎﺭی
ﺠﺰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺧﺪﺍﻧﮑﻨیم
ﻮﺍﻳن یک ﻘﺎﻧﻮن
ﺴﻠﻮکی
ﻮﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻤل کرﺩن
ﺒﻔﺮﻣﺎﻥ ﭘﻴﺮ،
ﮐﺎﺭی اﺯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺳﺎﻟک
ﻤﺤﺴﻮب
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺳﺎلک
ﻔﻘﻄ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭی ﺒﮑﻨﺪ، که
کاﺭی ﻨﮑﺮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺰﺑﺎن
ﺪﻳﮕﺮ، ﺍﺧﺘﻴﺎﺭی
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، که
اﺧﺘﻴﺎﺭی
ﺴﺮﺧﻮﺩ
ﻧﮑﺮﺩه ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺍﺯ
ﺁﺯﺍﺩی ﺨﻮﺩ
ﺻﺮف
ﻨﻈﺮﻧﻤﺎﻳﺪ. که
این ﺒﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠه
ﺘﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﻮ
ﺍﻧﺪﻳشه اﺳﺖ. ﻭﺍﻳن
ﺨﺎص ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻗﺒل اﺯ ﺭﺳﻴﺪن
ﺒﻤﺮﺍﺣﻞ
ﻧﻬﺎﺋی
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻭﻗﺒل
اﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸت
ﻤﻌﺼﻮﻣﺎنه
ﺒﺨﻠق اﺳﺖ. ﭼﻨﻴن
ﺼﻠﺎﺣﻴّتی
ﻔﻘﻄ ﺪﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍن
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ،
ﺩﺭﺭﻭش و کلاس
شش م ﺴﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪی ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﺮچه ﻮﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺍﺗبی هم ﺒﻮﺩﻩ،
ﻫﻤﭽﻨﺎن
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺳت
ﺒﻌﺼﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﮐﺎﺭی
ﻨﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺍﺳته
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨکه ﻄﺒق
ﺪﺳﺘﻮﺭسلوکی
ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﭘﻴﺮﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﻬم
ﺒﺸﺮﻃی که
ﭙﻴﺮﻣﺮﺑّی اﻭ
بخوﺍﻫﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍت
ﺨﺪﺍ ﺭﺍﺗﻔﺴﻴﺮﻭﺗﺄﻭﻳل
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﮐس ﻭﺣﺘی
ﺴﺎﻟﮑﺎن اﻟﻬﻰ،
ﺍﮔﺮﭘﻴﺮﻭی
ﻮﺳﺮﮔﺮم
اﺯﻣﻌﺎنی
ﻈﺎﻫﺮی اﻟﻔﺎﻅ
ﻭﺻﺤﺒﺘﻬﺎی
ﻮﻗت گذﺭﺍن
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺩﺍم
ﺒﺰﺭﮔی ﺒﺮﺍی
ﺸﺮک ﺴﺎﻟک ﻮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
اﺯﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺍﻳﻨﺼﻮﺭﺕ،
ﮐﺎﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑی
ﺨﻴﺮﻭﺷﺮ، نه
ﺒﺎﻋﻘل ﺠﺰﺋﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭنه
ﺒﺎﺷﺮع
ﻔﻘﻴﻬﺎن غیر
ﺍﻟﻬی اﺳﺖ. ﻭ
نه ﺒﺎ ﺍﺟﻤﺎع
ﺠﺎﻫﻠﺎن
غیرﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺃﮐثرﻳّت
ﻤﺮﺩﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﺭﺯش
اﻧﺪﻳشه ها، ﺩﺭﮐثرتی
کناﺭﻫم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. که هر
کس
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﻧﺪﻳﺸﻪ،
ﻭﻳﺎﻣﻌﻠﻮﻣﺎت
ﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ
ﻫﺪﺍﻳت
ﺒﻬﺘﺮﻭﺑﻴﺸﺘﺮی
ﺸﺪه ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠکه
اﻧﺪﻳشه ها
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻠیّه
اﻣﻮﺭﻫﺴتی ﺪﻳﮕﺮ،
ﻭﻫﻤﮕی
ﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﻣﺮﺍﺗبی
اﺯ وجود
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ، ﻭﻣﻈﻬﺮﺳﻄحی
اﺯﺗﺠﻠﻴّﺎت
ﺨﺪﺍ، ﻭﺍﻧﺪﻳشه
های ﺨﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. که
همگی ﺧﻮﺏ، ﻭﻟی
ﺒﺘﺮﺗﻴب
ﺪﺭﭘﺸت گرﺩﻥ، ﺑﺮﺣﺴب
کمال روحی
ومقام الهی
خود ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢﮔﺬﺭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﺑﻮﺳﻴله
أﻧﺪﻳشه ها
ﺑﮑﻨﻴﻢ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯﻫمه ﺴﻄﻮح اﻧﺪﻳشه
ها ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ. ﺍن
هم ﺪﺭﺳت ﻮ
ﺑﺪﻭن ﺨﻄﺎ
ﻭﻫﺮﮔﻮنه
اﻧﺤﺮﺍﻑ، ﺗﺎﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺎﻧﺪﻳشه های
ﻤﻘﺪّس ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﺍﻟﻬی
ﺒﺮﺳﻴﻢ. ﻭﮔﺮچه
ﺒﻨﻬﺎﻳت
ﺃﻧﺪﻳشه ها که
ﺮﺳﻴﺪﻳﻢ، ﻣﻨﺠﺮﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬی ﻨﻴﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺷﺪ. ﻭﺍﻳن
همان ﺮﻭش
ﺤﺮﮐت ﺘﮑﺎﻣﻠی
ﻔﮑﺮﻯ، ﺍﺯﭘﺎﺋﻴن
ﺒﺒﺎﻟﺎ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺣﻘﻴقت ﺪﺭ
ﻓﮑﺮﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
این ﺮﻭش ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺨﺶ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺭﺿﺎی اﻟﻬی
ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﻤﮑن
ﻨﻴﺴﺖ، ﺍﻧﺤﺮﺍفی
ﺪﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﻴﺎﺭﺍﻟﻬی
ﺪﺭﺩﺳت
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺭﻭش
ﺴﻠﻮﮐی اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺗﻤﺎم
أﻧﺒﻴﺎ، ﺍﻳن
ﺒﻮﺩه ﻮﻫﺴﺖ، که
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺫﻫن
ﻮﻧﻔس ﻭﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎﻯﺧﺎﺭﺟﻰ،
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺮﺍﺗب
ﺸﻬﻮﺩی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺁﻧﮕﺎه
ﺒﺎ ﺍﻧﺪﻳشه
های ﻨﺎب
ﭙﺎﺋﻴن
ئﻤﻴﺁﻳﺪ. ﺍﻳن
ﻤﺴﺄله
ﺼﻌﻮﺩﻋﻘﻠی
ﺒﺪﻭن اﻧﺤﺮﺍف
ﻮ ﺧﻄﺎ، ﺍﻣﺮی
ﺸبه ﻤﺤﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ ﭘﻴﺮﻭﻣﮑﺘب
ﻠﻘﻤﺎن ﺤﮑﻴم
ﺪﻧﺒﺎل
کرﺩهﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم اﻧﺘﺨﺎب
أﺣﺴﻦ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ، ﻭﺍﺗّﺒﺎع
ﻮﭘﻴﺮﻭی
اﺯﺃﺣﺴن کرده
اند. ﺗﺎﺯه این
ﻠﻘﻤﺎﻥ، ﻧﺪﺍﻧﺴته
ﺴﺎﻟک اﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، که
خوشبخت بوده
که ﭙﻴﺮﺍﻟﻬی
ندﺍﺷﺘﻪ، ﻭﺑﻌﻘل
ﺨﻮﺩ ﻣﺘﮑﻰ، ﻭﻟی
ﺮﻭشی ﺸﺒیه
ﺮﻭس ﺴﺎﻟﮑﺎن
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
کرﺩه اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻟﻘﻤﺎن
ﺮﺍﺣﮑﻴم
ﺨﻮﺍﻧﺪ، ﻭنه
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎن
ﻤﺤﻤﺪﻯ، که اﺯﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳن
ﭽﻨﻴن عملی اﺯ
ﻟﻘﻤﺎن ﺒﺪﻭﻥ
ﭘﻴﺮﻣﻴﺴّﺮ ﻫم
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﺳﺨت ﻮ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﺩﺭﺍﻳن
ﺮﺍه ﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ، ﺑﺮﺍی
ﺘﮑﺎﻣل ﻔﮑﺮ، ﻭﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣل
اﺯﻃﺮﻳق ﻔﮑﺮ، ﭼﮕﻮنه
ﻤﻴﺘﻮﺍن
همیشه ﻮﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺑﺪﻭن ﺨﻄﺎ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍف
ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ؟
ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭﺩﺧﺎﻟﺘﻬﺎی
ﻨﻔس أﻣﺎﺭه
ﻨﺸﺪ؟ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﻟﻘﻤﺎن
ﻨﻴﺰﺑﻘﻮل
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ، ﺑﻤﻘﺎم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮی
ﻨﻴﺰ ﻧﺮﺳﻴﺪ. ﻳﻌنی
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﺨﻮﺩ و
ﻭﻧﺠﺎن
اﺯﺑﺸﺮﻳّﺖ، ﻭﮐﺴب
ﻤﻘﺎم
ﻤﻌﺼﻮﻣﻴّت
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺒﺨﻠق ﻨﺮﺳﻴﺪه
ﺒﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺍه ﻨﺠﺎت ازﺑﺸﺮﻳّﺖ،
ﻭ ﺩﺭﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣی اﻧﺴﺎﻥ ﻓﻘط
ﺘﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪه
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮبّ اﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮی اﺳﺖ. ﺗﺪﺍﻋﻴﻬﺎی
ﻔﮑﺮی ﺪﺭ ﺫﻫﻦ،
ﻫﻴﭻﮐﺪﺍم
ﺤﺮﮐﺘی
ﻤﺴﺘﻘﻴم
ﻮﺻﺤﻴﺢ، ﻭﺭﺳﺎﻧﻨﺪه
ﺒﺤﻘﻴﻘت
ﻮﺑﺪﻭن
اﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠکه
هر کس ﺒﺮﺣﺴب ﺒﺮﻧﺎمه
ﺮﻳﺰی ﻤﻐﺰی
ﺨﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴکی
ﺬﻫن ﺨﻮﺩ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، که
ﺪﺭﻫﺮﺣﺎل
اﻳﺪﺁل ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻓﮑﺎﺭی
که ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺎﻣﻮﺭ
ﺗﮑﻨﻴﮑی ﻮ
ﮔﺬﺭﺍن
اﻣﻮﺭﺯﻧﺪﮔی
ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺑﺪﻭن گناﻩ، ﻭﺑیشتر
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯی
ﺮﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎی
ﺤﺮفه ای ﺪﺭﺳت
هستند. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺘﺎﻳج عملی
ﻮﻓﻮﺭﻯ
ﻭﺗﮑﻨﻴکی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺃﻧﺪﻳشه ها، ﻫﻤﮕی
ﺤﺮفه ای
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍی
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ، ﮐﻠﻴﻪ
ﻋﻠﻮم
ﻮﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎی ﺘﮑﻨﻴﮑی
ﻮﻋﻠﻤی ﻮﺣﺮﻓﻪای
ﺗﺄثیری ﻤثبت
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮔﺎﻫی
ﻨﻴﺰ ﺣﺠﺎب
علاﻗﻨﺪﺍن
ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬی ﻴﺎ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺩﺭﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎی
ﺠﺪﺍﮔﺎنه اﻯ، که
اﺯﻣﺒﺪﺃ
ﺍﻏﺎﺯ یک
اﻧﺪﻳشه ﻤﺎﺩﻯ،
که ﻤﺘﻌﻠﻖ
ﺑﻨﻔس ﺁﻟﻮﺩه
ﺒﺎﻳﺪ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻨکه ﭽﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻠﻰ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ، ﺗﻐﻴﻴﺮﺍت
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺣل
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻨکه
ﺒﻌﺪﺍﺯﻃیّ
ﻤﺮﺍﺣل ﺘﻔﮑّﺮ،
ﺁﻳﺎ ﺑﺤﻘﻴﻘت
ﻤﻴﺮﺳﺪ، ﻳﺎ
ﻧﻴمه ﺮﺍه
اﻧﺪﻳشه ها ﺍﺯ
ﺭﻣق و توان ﻤﻰ
ﺍﻓﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺑﻤﺮگ ﺨﻮﺩ
ﻭﻳﺎ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃ
ﺒﺎﻃل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺣﻘﻴﻘت
ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯﺟﺪﺍﮔﺎنه
ﺼﺤﺒت ﻨﻤﻮﺩ. ﻭﻟی
اﻳﻨک
ﺒﺎﺧﺘﺼﺎﺭﻣﻴﺘﻮﺍﻥﮔﻔﺖ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺪﻳشه
های الهی اﺳﺖ،
که ﺒﮑﺎﻣﻠﺎن
الهی ﺸﺎﻫﺪان
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳن
اﻧﺪﻳش ه ها
ﻧﻴﺰ ﺯﻧﺪه
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮچه
ﺤﺘی اﻧﺪﻳشه
های اﻟﻬﻰ، ﻫﺰﺍﺭﺍن
ﺘﺤﻮﻝ ﺑﻌﺪی
ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺗﻮسعه ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪﻫﻤﻴن
ﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻋﺮﻓﺎنی
ﺪﺭﻓﻠﺴفه
اﺷﺮﺍﻕ، که
اﺻﻮل آن را
ﺑﺮﺭﺳی
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺍﻧﺪﻳشه
های ﺪﻳﮕﺮ، ﻣﺒﺪﺃ
ﺁن همان ﻨﻔس
اﻣﺎﺭﻩ، ﻭﻫﻮﺳﻬﺎی
ﺘﺤﻘق ﻨﻴﺎﻓته است.
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﻟﺬت ﺒﺮﺩﻥ
ﻭﺍﺷﺒﺎع
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎی اﺷﺒﺎع
ﻨﺸﺪﻧﻰ، ﻭﺑﺮﺍی
اﺭﺿﺎی
ﻨﻔسﻭﺟﺴﺘﺠﻮیﻨفع
ﺸﺨﺼیﻮﻣﺎﺩﻯ، ﻭ
ﻳﺎﺑﺮﺍی
کسبﺸﻬﺮتﻮﺧﻮﺷﻨﺎﻣی
ﻮﻧﻈﺎﻳﺮﺁن
ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﺍﻳن
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺯﺑﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺍی ﻨﻔس
ﺗﺸﻨﮕی
ﺒﻴﺸﺘﺮی
ﺑﻮﺟﻮﺩﻣﻴﺁﻭﺭﺩ.
ﻭﮔﺮچه هرچه
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺷﺒﺎع
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ، ﺑﺎﺯﺍﻳن
ﻨﻔس هوﺳﺒﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻧﺎﺭﺍﺿی
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺤﺮﻭم
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ. ﺟﻬت
ﺤﺮﮐت اﻳن
ﭽﻨﻴن اﻧﺪﻳشه
های ﻨﻔﺴﺎﻧﻰ، ﻋﺎﻗﺒت
ﻔﻘﻂ
ﺳﺮﺍﺯﻳﺮی ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﺩﻥ، ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯی
ﻮﺗﺤﻘﻴﺮﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی روح
ﺼﺎﺣب ﺨﻮﻳش
اﺳﺖ.

ﺍﮔﺮﭼﻨﻴن
ﻔﮑﺮی ﻔﻌﻠﺎ
ﻧﺎﺑﻮﺩ ﻭ ﺭﻫﺎ
ﻧﺸﻮﺩ، ﺑﺎﻣﺮگ
ﺠﺴﻤﺎنی
ﭙﺎﻳﺎن ﻴﺎﻓته
هستند. ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﺑﺎﻋث (ﻣﺮگ
ﻤﻘﺎﻡ)
ﺗﮑﺎﻣلی
ﺼﺎﺣﺒش ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻘﻮل
ﺠﻴﻠﻰ عارف
ﺍﻧﺪﻳشه ﻮ
ﺻﺎﺣﺒﺶ، ﻫﺮﺩﻭ
ﻳﮑی هستند. ﻣﺮگ
ﻔﮑﺮ ﺑﺎﻃﻞ، ﻣﺮگ
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍی
ﺼﺎﺣﺒش اﺳﺖ. ﻭﻣﺮﮒ
ﺻﺎﺣب اﻧﺪﻳﺸﻪ،
به ﻔﺮﺍﻣﻮﺷی
ﺮﻓﺘن ﺁن
اﻧﺪﻳشه ها
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩه
ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭﺁﻧﺎن
ﻨﻴﺰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻓﻠﺴفه
ﻤﻴﺒﺎﻓﻨﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍن
ﺪﺭﺗﺤﻮل
اﻧﺪﻳشه های
ﺤق ﻮﻳﺎ ﻧﺎﺣق
اﻓﺰﻭﺩ، ﮐﻪ(ﻣﺮگ
ﻤﻨﻄﻘﻰ)ﻳﻚ ﻣﺮﺣله
ﻔﮑﺮﻯ، ﻫﻤﺎن
ﺼﻌﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻧﺪﻳشه
ﺒﻤﺮﺣله ﺒﻌﺪی
اﺳﺖ. ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺮﻭﺩ،
ﻭﺑﺤﻘﻴقت
ﻨﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﺑﺸﻮﺩ، که
ﺪﺭﻭﺍقع ﻤﺮگ
اﻧﺪﻳشه
ﻨﺒﻮﺩﻩ، ﺑﮑﻤﺎل
ﺘﺤﻮل ﻮ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺑﻤﺮﺗبه
ﺰﻳﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭﺑﻌﺪم
ﻮﺷﻴﻄﺎﻥ، ﻭﻗﻬﻘﺮﺍی
ﺼﺎﺣبش ﻤﻨﺠﺮ
ﻣﻰ ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﺮﺍی
ﻤثاﻝ، ﻣﺮﺣله
ﺒﻴﺴﻮﺍﺩی
ﺸﺨﺺ، ﻭﻣﺮﺣله
ﺒﻌﺪﻯ
ﺑﺎﺳﻮﺍﺩ
ﺷﺪﻧﺶ، که ﺒﻰ
ﺳﻮﺍﺩی ﺪﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ، ﺩﺭﺣﮑم
ﻤﺮگ أﻧﺪﻳشه
های ﺒﻴﺴﻮﺍﺩ
ﺍﻧﻬﺎ اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ، که هیچ
اﻧﺪﻳشه ای
ﻤﺮگ ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺸﺎﻳﺴته ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی
ﺼﺎﺣﺒش ﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
که اﮔﺮ ﺗﻌﺎﻟی
ﻨﻴﺎﺑﺪ، ﻭﺗﺤﻘق
ﻤﺎﺩی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﻫﻤﭽﻨﺎن
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻧﺒﺎل کند، ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺒﺤﺴﺎب ﻮﮐﺘﺎب
ﺼﺎﺣﺒش ﺒﻌﺪ
ﺍﺯﻣﺮگ
ﻤﻴﮑﺸﺎﻧﺪ. ﻭﺍﻳن
ﻤﺤﺎﮐمه ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ برای
شهود قائم ﺁﻧﻬﺎ
است. وﻫﻤﺎن
اﺯﺩﺳت ﺪﺍﺩن
ﻔﺼل ﻨﻮﻋی
کنونی
ﻮﺗﺠﺪﻳﺪ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎی
ﺒﺪﻧﻴﺎ، ﺩﺭ
ﻧﺴﺨﻬﺎ
ﻭﻳﺎﻣﺴﺨﻬﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪن اﺳﺖ. که
اگرچه ﻈﺎﻫﺮﺍ،
ﻫﻤﭽﻨﺎن اﻣﺮﻭﺯ
ﺯﻧﺪه ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﻰﺩﺍﺭﻧﺪﻋﻤﺮی
ﺮﺍ ﺑﻨﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺑﺎﻃل
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﻟی
ﺴﺎﻟک اﻟﻬﻰ، ﻫﺮﺭﻭﺯ
ﺳﻄﺤﻰ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑﺮ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺑﺴﻄح
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺍﻧﺪﻳشه های
ﺠﺪﻳﺪﺗﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺍﻧﺪﻳشه
هاﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ، چه
ﺨﻮب ﻮچه ﻨﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺖ، ﻣﺪﺍم
ﻤﻴﺁﻳﻨﺪ ﻭ
ﺭﻭی هم ﺪﺭ
صفحه ﻨﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎه ﻤﺘﺮﺍﮐم
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺁﻟﻮﺩﮔی
ﺬﻫن ﻮﻧﻔس ﺮﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ( ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﻧﻮﺷﺘﺎﺭ)
ﺭﺍﻫﻬﺎی ﻤﻬم
اﻧﺘﻘﺎل
اﻧﺪﻳشه ﻔﺮﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍن اﺳﺖ.
ﺑﺎ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻫﻨﺮﻫﺎ، ﻧﻴﺰﻣﻴﺘﻮﺍن
ﭽﻨﻴن اﻧﺘﻘﺎل
ﺃﻧﺪﻳشه کرﺩ. ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎل اﻧﺪﻳشه
های ﺒﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺩه ﺸﺪﻩ، ﺑﺰﺑﺎن
یا ﻧﻮﺷﺘﻪ، ﻭﺑﺎ
ﺁثاﺭﺗﺤﻘق
ﻤﺎﺩی
ﻮﺗﺠﺴﻤﻰ، ﻫﻤگی
اﺯﻟﺤﺎﻅ
(ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺴﺒﻰ)
ﺩﻳﮕﺮﺗﻌﻠقی
ﺒﺼﺎﺣﺒش ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ. ﻳﺎﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍت
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺪﺭﺭﻭﺡ. ﻭﻳﺎ
ﻧﻴﺰﺳﭙﺎس
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻋﺮف
ﻮﻗﺎﻧﻮﻥ. که
اﻳﻨﻬﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎن
ﺘﻌﻠّق ﺒﺼﺎﺣب
اﻧﺪﻳشه ﺘﺤﻘق
ﻴﺎﻓته ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﺍﻧﺪﻳﺸﻪ، ﻭﻳﺎﮔﻔته
ﻮﻧﻮﺷﺘﻪ، ﻭﻋﻤل
ﺘﺤﻘق ﻤﺎﺩی
اﻧﺪﻳشه
ﻮﺗﺠﺴم ﺨﺎﺭﺟی
ﺁﻥ، ﺧﻮﺍﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺍﻫ
ﺠﻮﺍﻧبی ﻤثبت
ﻮﺟﻮﺍﻧبی
ﻤﻨﻔی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻨکه
ﭽﻘﺪﺭﺟﻮﺍنب
ﻤثبت ﻭﺣﻘﻴﻘت
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻓﺎﻳﺪه
ﺁن
ﺒﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ، ﭘﺎﺩﺍش
اﺣﺘﻤﺎلی
اﺯﺧﺪاوند ﺩﺭ
ﺭﻭح ﺼﺎﺣﺐ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺳﺘﺎﻳش
ﺪﻳﮕﺮﺍن
ﺪﺍﺭﺩ. ﺳﺨنی بی
ﻀﺮﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻬﻤﺘﺮ،
که ﻘﻄﻌﺎ ﺩﺍﻣن
گیر و ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴت
ﺠﻮﺍﻧب ﻤﻨﻔﻰ
ﻫﺮﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ، ﻭﻳﺎ
ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻭﻧﻮﺷﺘﺎﺭ
ﺍﺯبین
ﻨﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ، ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎه
ﻮﻧﻔس ﻮﺫﻫﻦ
ﺷﺨص
ﺁثاﺭﻣﻨﻔی
ﺨﻄﺎﻫﺎ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎت
اﺯﺣﻘﻴﻘﺖ، ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺗﻌﻤﺪﻫﺎ، ﻣﻨﻌﮑس
ﻤﻰ ﮔﺮﺩﺩ. که
که ﺒﺎﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪگی الهی
ﺒﺸﻮﺩ. چه
ﺪﺭﻫﻤﻴن ﺪﻭﺭه
ﺰﻧﺪﮔی ﺪﻧﻴﺎی
بشری ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻗﺼﺎص ﺁن ﺩﻳﺪه
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭچه
ﺪﺭﻭﻗت ﻤﺮﮒ، که
ﺪﻭﺭه ﺤﺴﺮت
ﺒﺎﺭی ﺒﺮﺍی ﻔﺮﺩ
ﺍﺳﺖ، که
ﭙﺸﻴﻤﺎنی
ﺪﺭﺩﻧﺎک
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭچه
ﺪﺭﺟﻬﻨم
ﻤﻠﮑﻮت ﺮﻭح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ، ﭘس
اﺯﺟﺪﺍﺋﻰ ﺭﻭح
اﺯﺟﺴﻢ. ﻫﻤﺎن
ﺪﻭﺭهﻫﺎی هر
روح ﻭﻗﺒل
اﺯﺗﻮﻓﻴق
ﺪﺭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪن ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ، ﻭﮐﺴب
ﺎﺟﺎﺯه
ﻮﻣﺸﻴّت اﻟﻬﻰ،
ﻭﺗﺤﺼﻴل
ﺪﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎی
ﺴﺮﻧﻮﺷت
ﻔﺮﺩﻯ، ﺑﺮﺍی
ﺤﻴﺎت ﺒﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭﺍﻳن
ﺠﻬﻨّم
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ، ﺭﻭح
ﺪﻭﭼﺎﺭچه
ﺘﺨﻴّﻠﺎت
ﻮﺗﺼﻮﺭﺍت
ﻮﻋﻮﺍﻟﻤﻰ ﺍﺳﺖ،
که اﺭﻭﺍح اﺣﻀﺎﺭ
ﺷﺪﻩ، ﺍﺯﺍن ﻨﺎله
های ﺰﻳﺎﺩی
اﺑﺮﺍﺯﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻭﮐﺴی هم ﺍﺯﺁن
عالم ﺠﻬﻨﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗی
ﺒﺎﺯﻧﮕﺸﺘﻪ، که
ﺒﻬﺘﺮﺗﻮﺻﻴف
ﺁﻥ ﺍﺣﻮﺍل
ﺒﮑﻨﺪ.

ﻭﮐﺎﻣﻠﺎن
اﻟﻬی
ﻨﻴﺰﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ، ﻭ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟم
ﻤﻠﮑﻮتی ﺨﻮﺩ، ﭼﻴﺰی
ﺒﻨﺎم ﺠﻬﻨﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﻳﺪنی
ﺠﻬﻨﻤﻬﺎی
ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﺎﺯﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﺗﻤثیلی
ﺒﺮﺣﺴب عقل
ﺪﺭﺁﻣﺪه اﺳﺖ. ﻭﺟﻬﻨﻤﻬﺎی
ﺪﻳﮕﺮﺍن
ﺮﺍﺗﻤﺎﺷﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻬﻤﺘﺮ، ﺟﻬﻨم
کاﺭﻣﺎ، ﻭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ، ﺩﺭﺗﻮﻟﺪات
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺎﻧﺴخ
ﺒﺪﺗﺮ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺴخ ﻮﻓﺴخ
ﻮﺭﺳخ ﻮﻭﺳﺦ
ﺍﺳﺖ. که ﺨﻮﺩ
ﻣﺼﻴﺒﺘی ﺒﺰﺭگ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳن
کاﺭﻣﺎﻫﺎی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ، ﮔﺎﻫی
ﺪﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎی
نوعی گذشته
های دور بوده
که ﺒﺎﺯ ﺷﺎﻧس
ﺠﺪیدی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭه
ﻮﺑﺎﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ، ﺑﺎﺯﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻳّت ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎه این
ﻮﻇﻴفه اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮک ﻮﺗﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ، ﻭﺻﻌﻮﺩ
ﻭﻋﺮﻭﺝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ، ﺑﺎﮐﻤک
ﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺰﻣﺎﻥ، ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎی
ﺸﻬﻮﺩی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ (ﺗﮑﺎﻣل
ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﻭ(ﺳﺮﻧﻮﺷت
ﺃﺯﻟﻰ)ﻫﻤﮕﺎن
اﺳﺖکه ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺑﺎﺯﻫم
ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎی
ﻤﮑﺮﺭﺩﺭﭘﻴش
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

بحث
ﺒﺮﺳﺮﻣﺴﺌﻮﻟﻴّت
اﺎﻧﺪﻳشه ها، ﻭﮔﻔته
ها ﻭﮐﺮﺩه ﻫﺎ، ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻏﻤﺎض ﻨﻴﺴﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟک عاﻗﻞ، ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺎﺭی ﺒﮑﻨﺪ، که
کاﺭی ﻨﮑﺮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﻣﺠﺎﺯﺍت
ﺠﻮﺍﻧب ﻤﻨﻔی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﭘﻴش
دﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮﺍﻳﻨکه
ﺒﺤﻖ ﻭﮐﻤﺎل
ﺸﻬﻮﺩی ﺒﺮﺳﺪ،
ﻭﮐﻠﺎمی اﺯﻣﺤل
ﻮ ﺯﻣﻴنه های
ﻳﺤﻖ ﻭ ﺣﻘﻴﻘت
ا ﻮﻋﻘل کلّی ﺯﺑﺎن
ﺒﺮﺍﻧﺪ، ﻭﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﻨﺪ. ﺁﻧﻬم
ﻔﻘﻄ ﺒﻘﺼﺪ
ﺗﺸﻮﻳق
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺑﺮﺍی
ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺗﻌﻠﻴم
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍن. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍی ﺤﮑﻮﻣت
کردن، ﻭﺑﻨﻮﺍﺋی
ﺮﺳﻴﺪﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﺪقه ﺨﻮﺭﺩن
ﺒﺮﺍی ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﺁل ﻤﺤﻤﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴن کاﻣﻠﺎن
ﻤﺤﻤﺪی
هستندﺣﺮﺍم
اﺳﺖ. ﻭﻧﺎن
ﺪﻳن ﻮﮐﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤیﺨﻮﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪﺍﺯﭼﻨﻴن
ﺨﻄﺎﺋﻴﻬﻢ، ﻣﻌﺼﻮم
اﺯﻣﺠﺎﺯﺍت
هستند. ﭘس عرصه
و صحنه
اﻧﺪﻳﺸﻪ، ﻫم
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻘﺪﺭ ﻭﺳیع
ﺒﺎﺷﺪ، که
هرچه
غیرﺳﺎﻟک
ﺪﻝﺗﻨﮕش
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
میتواند بگوید،
ﻭﺟﻬﻨم
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﻏﺘﺮﮐﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨکه ﭽﻮن
ﺴﺎﻟﮑﺎن
ﺨﻤﻮﺷﻰﭘﻴشه
کند، که ﺒﻘﻮل
ﻤﻮﻟﺎﻧﺎ، ﻫﻨﻮﺯﻣﺎ
ﺭﺍ ﺍﻫﻠﻴّت
گفتن ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﺎﺷﮑی
اﻫﻠﻴّﺖ
ﺷﻨﻮﺩن ﺒﻮﺩﻯ. ﭘﻴﺮﺑﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ، ﮔﻔتنی
های ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ، ﺍﺯﻧﻮع
ﺘﻌﻠﻴم ﻮﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎﺯﻫﻤﭽﻨﺎن
ﻤﻌﺼﻮم اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، که
ﺴﻠﻮﮐی
ﻨﮑﻨﻨﺪ، ﺍﻧﺪﻳشه
ها ﻭﺗﺤﻘق اﻳن
اﻧﺪﻳشه ها، چه
ﺴﻮﺩﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ؟ ﻣﺴﺎله
ﺸﻨﻮﺩن نیز
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭﺷﺄن
ﻮﻣﻘﺎم
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ، ﻭ(ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
أﺯﻟﻰ) ﺍﺯ
ﺁﺩﻭﺍﺭ ﻗﺒﻠی
ﺘﻮﻟﺪﺍت اﻧﺴﺎن
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻔﺼل ﻨﻮﻋی
ﺒﺸﺮی ﺸﺎﻳﺴته
ای ﺮﺳﻴﺪه
ﺒﺎﺷﺪ، که
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻠﺎم عرﻓﺎنی
ﺮﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺪﻳشه کند، ﻭﺍﺭﺍﺩه
ان ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻧی ﺒﺎ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬی
ﺪﺭﺭﺍه ﺴﻠﻮک
ﺒﺒﻨﺪﺩ. ﻭﺍﻳﻨکه
ﭙﺎﻳﺒﻨﺪ ﺁن
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎﻋﺮصه
گفتارﻭﺍﺻﻠﺎن
ﺤﻖ، ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﺍﺯﻫمه ﺴﻄﻮﺡ
ﻫﺴﺘی اﺳﺖ. ﮐﺎﺭﻭﺍنی
اﺯﮐﺘب
ﻮﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. که
ﺎﺯﺻﺒح أرل
ﺒﺸﺮﻯ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺟﺎﺭی ﺒﻮﺩﻩ، ﺗﺎ
شام ﺃﺑﺪیّت
ﺍﺩﺍمه ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺗﻤﺎﻣی
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺷﺮح
ﺤﺎل کاﻣﻠﺎﻥ، ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻌﻤل
کار ﺁﻧﻬﺎ، ﺩﺭﺗﻌﻠم
ﺴﺎﻟﮑﺎن اﺳﺖ. ﺍﻳﻨﻬم
ﺼﺤنه ای ﻨﻴﺴﺖ،
که کسی
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺍﺯﺁن
ﺪم ﺒﺰﻧﺪ. ﺍﻭل
باید ﺑﺤق
ﺮﺳﻴﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍن اﺯ
ﺣﻘﻴﻘت ﭽﻴﺰﻯ
ﺑﻔﮑﺮ ﻭﺯﺑﺎن
ﺁﻭﺭﺩ، ﻭﻧﮕﺮﺍن
ﺠﻮﺍنب ﻤﻨﻔی
اﺣﺘﻤﺎﻟی ﺁن ﻨﺒﻮﺩ.
ﺍﻳﻨکه
اﻧﺪﻳشه های
ﻠﻔﻈی ﺸﺪﻩ، ﭼﺮﺍ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪه
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﭼﺮﺍ
ﺑﺎهم ﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻭﺗﺄﮐﻴﺪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ؟ﻭﺍﻳﻨکه
ﭽﺮﺍ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﺳﺘﻨﺒﺎﻃ
اﺻﻮل ﻤﺤﮑﻢ
ﻭﺟﺪﻳﺪی
ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ؟
ﻭﭼﺮﺍ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ، ﺣتی
ﺪﺭﻟﺤظه ﺘﻮﻟﺪ
ﺧﻮﺩ، ﻫﺰﺍﺭﺍن
ﺪﻟﻴل
ﺒﺮﻋﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ؟ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺑل ﺘﺎﻣّل
اﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ
ﺍﻧﺪﻳشه های
ﺒﻴﺎن ﺸﺪﻩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺷﺒﺎع ﻨﻔس
هوس ﺒﺎﺭ
ﮔﻮﻳﻨﺪه ﺁن
اﺳﺖ، ﻭﻳﺎ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺷﻨﻮﻧﺪه
ﻮﺧﻮﺍﻧﻨﺪه ﻫم
ﻨﻔﺴﺶ ﺗﺸنه ﻠﺬت
ﺒﻮﺩﻩ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪ، ﺟﻬت
ﻮﻫﺪف ﻮﻧﺘﻴجه
ﺁﻣﻮﺯﻧﺪه
ﻮﻧﻬﺎئی ﻴک
ﺒﺤث، ﺍﺯ
ﺍﻧﺪﻳشه
هایﺒﺰﺑﺎن
ﻮﺧﻄ ﺁﻣﺪﻩ، ﭼﻴﺴﺖ؟
ﻭﭼﻘﺪﺭ ﺍﻳن
اﻧﺪﻳشه ها
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺧﺎﺩم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍن
ﺪﺍﻧﺴته ﻴﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴته
ﺨﻴﺎنت ﻮﺳﺘم
ﺒﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫمه
اﻳﻨﻬﺎ
ﻣﺴﺎﺋلی هستند،
که ﺒﺎﻳﺪ
ﺟﺪﺍﮔﺎنه
ﺒﺮﺭﺳی ﺸﻮﻧﺪ. ﮔﻮﻳﻨﺪه
ﺒﺎﻳﺪ ﻃﺮح
ﺠﻬﺎن ﺒﻴنی
ﺁﻣﺎﺩه
ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭﺍﺻﻮل
ﻨﺎ ﺑﻴرای اﻧﺪﻳشه
های ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ. وﻧﻴﺰ
ﺷﻨﻮﻧﺪهای
ﻤﺴﺘﻌﺪ، ﻭﺑﺎ
ﺭﻭش ﻤﻨﻄﻘﻰ، ﻭﺑﺎ
ﺗﺪﺭیج ﻤﻨﺎﺳﺐ،
ﻭ ﺑﺮﺣﺴب
ﻤﺼﻠﺤﺖ ﺣﺎل
ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ، ﻭﺗﻤﺎﻣﺎن
ﻧفع ﺮﺳﺎن
ﻮﻫﺪﺍﻳت ﺃﺑﺪی
ﻮﺩﺍﺋم ﺒﺮﺍی
ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ، ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟی
ﻤﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯﻫﻤﻪ ﺑﻮﺩن
ﻤﺸﻴّت ﻮﮐﻤک
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. که گاهی
ﺤﺮﻑ ﺣﻖ، ﻭﺣتی
ﺁﻳﺎت ﻘﺮﺍﻧی
ﻮﮐﻠﺎم اﻟﻬی ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻣﻤکن است
ﺒﻘﻮل ﺨﻮﺩ
ﻗﺮﺍﻥ، ﺷﻨﻮﻧﺪه
ﺮﺍ ﮔﻤﺮﺍه
ﺒﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍﺍﻳن
ﻨﻔس ﺁﻟﻮﺩه
ﻮﺫﻫن ﺸﻨﻮﻧﺪه
اﺳﺖ، که ﺨﻮﺩش
ﺮﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ، ﻭنه
ﺪﻳﮕﺮی ﺮﺍ. ﭼﻮن
ﻈﺮﻓﻴّت کاﻓی
ﻤﻨﺎﺳﺐ، ﺑﺮﺍی
ﺪﺭﻙ ﺍﻳن
ﻤﺮﺍﺗب کمال
ﻮﻋﻘل ﻮﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬی اﺯ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ، که
چه ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﻘﺎﻳقی ﺮﺍ
ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﮔﻮﻳﻨﺪه ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺴﺘﻰ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺤت ﺘﺪﺑﻴﺮ
الهی ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻘﻮل
ﻤﻮﻟﺎﻧﺎ، ﺫﺭّﻩ
ﺍﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘی ﺤﺬف
ﻮﺟﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ، ﺳﺮﺍﺳﺮﻫﺴتی
ﺁﺷﻔته
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ، ﭘس
ﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘی
عاﺭف ﺼﺎﺣب کلام
ﻨﻴﺰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻓﻦّ
ﺗﻔﮑّﺮ، ﻭﻫﻨﺮ
ﺗﺤﺮﻳﺮ، ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﻰ،
ﺗﻤﺮﻳن
ﻮﺗﺴﻠﻄ کاﻓی
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ. چه
اﻧﺪﻳشه که اﺯﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺗﺤﻘّق
ﺪﺍﺩن ﺁن ﺪﺭ
ﺯﺑﺎن ﻮﺧﻄ
ﻮﺗﻌﻠﻴﻢ، ﺩﺭ
ﻋﻬﺪه گوﻳﻨﺪه
اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭﻣﻴﺪﻳﻮمی
ﺨﻮﺏ، ﺑﺮﺍی ﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬی ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻫﺴتی
ﺪﺭﻭﺣﺪت
ﻮﺟﻮﺩ (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ) ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﻟﺎﺋلی که
ﺪﺭﺟﺪل
ﻮﻣﺒﺎﺣثه های
ﻤﻨﻄﻘی ﻤﻄﺮح ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﺍﻳن ﺪﻟﺎﺋﻞ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﺟﻬت
ﻤﻌﻨی ﺒﺎﻃﻨﻰ،
ﻭﺭﻭح
ﭙﺮﻭﺭیﻮﻫﺪﺍﻳت
ﺪﻳﮕﺮﺍن
ﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮچه
اﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﺎﻫﻴّت گفته
های ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻧگ ﻤﺎﺩی
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﺗﻤثیلی
ﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺷﻨﻮﻧﺪه ﻤﺎﺩی
گرﺍ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭک
کند. ﻭﺑﺎ ﺯﺑﺎن
ﺤﺎل ﺨﻮﺩ، ﺣﻘﻴﻘت
ﺠﺪﻳﺪی ﺮﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ. ﻭﮔﻔته
ها ﺑﺮﺍی او، ﻣﻄﻠبی
ﻤﺄﻧﻮس ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎاین
ﺸﺮﻁ، که
گوﻳﻨﺪه ﺤﮑم
ﭙس اﺯ
ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻥ، ﻭﮐﺴب
ﺘﺼﺪﻳق
ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ، ﺍﺯﻳک
ﻤﻄﻠب ﺒﻴﺎن
ﺸﺪه ﻤﺎﺩﻯ، ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﻭﺑﺎﻫﻨﺮﻯ
ﺧﺎص أﻫل ﺪﻝ، ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻤﻌﺎﻧی
ﺒﺎﻃنی ﻤﻮﺿﻮع
ﻤﻮﺭﺩ ﺗﺼﺪﻳق
ﺒﺒﺮﺩ. ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﺘﺎ ﺗﻨّﻮﺭ
ﮔﺮم اﺳت ﻮ
ﺷﻨﻮﻧﺪه ﺴﺮﺣﺎﻝ
میباشد، ﻭی
ﺮﺍﺑﻤﺮﺍﺗب
ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺭﺍﻧﺪﻳشه
مطرح شده ﻮﻣﻌﺎنی
ﺁﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﺗﺎﻗﻴﺎﻣت اﺩﺍمه
ﻨﻴﺎﺑﺪ، ﻭﺑﺮﺍﻳش
لالاﺋﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺎ
ﺍﻧﺠﺎ ﭘﻴش
ﺒﺮﻭﺩ، که
ﺸﻨﻮﻧﺪﻫم
ﺘﻮجّه
اﻫﻤﻴّت ﺴﻠﻮک
اﻟﻬی گرﺩﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺁﻣﺎﺩه
ﺴﻠﻮک ﻮﻋﻤل
ﺸﺪ، ﺗﻤﺎمی کتابها
ﺑﺴﺘﻪ، ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻓﺘﺮچه
ﺴﻔﻴﺪ ﺩل اﺳﺖ،
که ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎﺯ می گرﺩﺩ. ﺗﺎکه
ﺸﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬی ﻮﻣﻨبع
اﻟﻬی اﻧﺪﻳشه
ها ﻭﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺩﻟﺎﺋل
ﺒﮑﺎﺭﺑﺮﺩه
ﺸﺪه ﺪﺭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ، ﺑﺮﺍی
اثباتی ﻴک
اﻧﺪﻳﺸﻪ، ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﻮﺍﻋی
ﺪﺍﺭﻧﺪ:ﻳک
ﺒﺮخی ﺪﻟﺎﺋل
ﻔﻠﺴفی ﻮﻣﻨﻄق
ﻤﺎﺩی هستند، ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﺒﺎﻫم ﻤﺠﻤﻮعه
ای اﻓﻘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. که
ﻘﺎﺑل ﻔﻬمی
برﺍی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﺑﺤﺎل
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺍﻳن
ﺴﻄﺢ ﺍﻓﻘی اﺯ
ﺩﻟﺎﺋﻞ، ﺷﻨﻮﻧﺪه
ﻨﻴﺰ ﺷﺎنس
ﺼﻌﻮﺩ ﻣﻨﻄﻘﻰ،
ﺩﺭﻣﺮﺍﺣل
ﺘﺄﻣّل ﺒﺮﺍی
اﺩﺭﺍﻙ
ﻭﺗﻌﻠﻴم ﺒﻌﺪی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫم
اﺣﺘﻤﺎﻟﺎ، ﺑﺎﺯ
ﺩﻭﺑﺎﺭه ﺤﺎل
ﺮﻭﺍنی ﺠﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳت ﺒﺪﻫﺪ
ﻭﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍی
ﻘﺒﻠی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮگرﺩﺩ. ﺩر
ﻧﻮع ﺪﻭم
اﺯﺩﻟﺎﺋل
ﻨﻔﺴﺎنی ﻮﻫﻮس
گونه هستند که
ﺪﺭﺩل ﺸﻨﻮﻧﺪه
ﻴﺎ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩه اﻭ ﺭﺍ
ﺧﻮﺵ ﻣی ﻨﺸﻴﻨﺪ.
ﻭﺍﻳن همان
ﺴﺒک ﻤﻌﺮﻭف
ﺘﺒﻠﻴﻐﺎت
ﺘﺠﺎﺭﺗی ﻴﺎ
ﺳﻴﺎﺳی ﻮﺣﺰبی
اﺳﺖ. ﻭ ﺯﻣﻴنه
ﺴﺎﺯ ﻭﺣﺪت
عقدهﻫﺎ، ﻭﺃﺻﻞ
ﭘﻴﺪﺍیش
اﺗﺤﺎﺩ
ﻧﺎﻣﻘﺪس اﺯ
ﺍﮐثریّت ﺠﺎﻫل
ﻮﺁﻟﻮﺩه ﻨﻔس
اﺳﺖ. که ﻨﺘﻴجه
آن ﻤﺮگ
ﻮﻭﻳﺮﺍﻧی روان
ﺼﺎﺣب
اﺳﺘﺪﻟﺎﻝ، ﻭﺗﺼﺪﻳق
کنندگان اﻭ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻀﺮﺭ
ﺟﺎمعه ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺎﻫی
ﻨﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﺩﻟﺎﺋل
ﻨﻔﺴﺎﻧﻰ، ﺭﻧگ
عاﻃﻔی ﻮﻫﻨﺮی
ﻮ ﺷﻌﺮی ﺒﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ، که
ﺪﺭ ﻣﻨﻄق ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭش
اﺳﺘﺪﻟﺎلی ﻤﺨﺼﻮﺻی
اﺳﺖ. ﺍﻭﻟﻴﺎی
ﺨﺪﺍ ﺃﮐثرﺍ
ﺍﺯﺍﻳن ﺘﮑﻨﻴک
ﻨﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭﻋﺎﻃﻔﻰ،
ﺑﺮﺍی ﻤﺘﻮجّه
کرﺩن اﻃﻔﺎﻝ، ﻭﺟﻠب
ﻨﻈﺮ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎن
کوﭼک عقل، ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
ﻤﻰﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺎﺍین
ﺘﻔﺎﻭﺕ، که
ﺨﻴلی ﺰﻭﺩ
ﻋﺎﺭﻓﺎن ﭙس
اﺯﺟﻠب ﻨﻈﺮ
ﻭﺑﺪﻝ ﻧﺸﺎﻧﺪن
ﺤﻘﻴﻘتی ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺑﺴﻤت
ﺤﻘﻴﻘتی
ﺒﺮﺗﺮﺳﻮق
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ، که
ﺸﻨﻮﻧﺪه عامی
ﻈﺮﻓﻴّت
ﺘﺼﺪﻳﻖ، ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺍﻗل ﻘﺪﺭت
ﺘﺤﻤل ﻮﺳﮑﻮت
ﺮﺍ ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟی ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴن
اﻋﺘﺮﺍض ﻮﻣﺨﺎﻟﻔﺖ،
ﻭﻟﮕﺪ ﭘﺮﺍﻧی
ﭽﻨﻴن ﺸﻨﻮﻧﺪه
اﻯ، ﺍﻭ
ﺭﺍﺑﺤﺎل
ﺨﻮﺩﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺳﻬم
ﺩﻟﺎﺋل علمی
ﻮﺗﺤﻘﻴقی
ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺘﮑﻨﻴﮑﻰ، که
ﺪﺭﮐﺘب علمی
ﺁﻣﺪﻩ، ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔی ﻤﺎﺩﻯ،
ﻭﺳﻄح عقل
ﺠمعی اﺳﺖ. ﻭﻣﺪﺍم
ﺒﺎﻭﺭﻫﺎی
ﺰﻣﺎن ﺘﮑﺎﻣل
ﻴﺎﻓﺘﻪ، ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭلی
ﺮﺑﻄی ﺒﺘﮑﺎﻣا
اﻧﺪﻳشه های
ﺬﻫﻨﻰ، ﻭﺍﻧﺪﻳشه
های اﻟﻬی
ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺭﻭﺯی
ﺒﺮﺍی اثبات
کرﻭﻳّت ﺰﻣﻴﻦ،
ﭼﻨﺪ ﺻﻔحه
اﺯﮐﺘﺎﺑﻬﺎی
ﻤﺪﺍﺭس ﻤﻤﻠﻮ
ازﺩﻟﺎﺋل علمی
ﻮﻣﻨﻄﻘی ﺒﻮﺩ. ﻭﻟی
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﭼﺎپ
عکس ﻔﻀﺎﺋی از
ﮐﺮه ﺰﻣﻴﻦ، ﻫﻤﻪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻬی
گذﺷﺘﻪ، ﺑﺮﭼﻴﺪه
ﻮ ﺑی ﺨﺎﺻﻴّت
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﻤﺪن
ﺼﻨﻌتی
ﻮﺯﻧﺪﮔی
ﻤﺪﺭﻥﺑﺎﺗﻤﺎم
ﺰﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎ، ﻭﺭﻓﺎﻫی
که ﺒﺮﺍی ﺒﺸﺮ
ﺑﺎﺭﻣﻐﺎن
ﺁﻭﺭﺩﻩ، ﻧﺘﻴجه
های ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻤی اﺳﺖ. ﻭﻟی
ﻤﺘﺄﺳﻔﺎنه غیرﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺮﺍ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﻮﺍب ﻮﻏﻔﻠت
اﺯﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮ(ﺫﺧﻴﺮه
ﺃﺑﺪﻳﺖ)
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﺩﺭﺻﻮﺭت
ﺘﺼﻤﻴﻤی
علاﻗﻤﻨﺪ
ﺑﺘﻤﺪﻥ
ﻭﺭﻓﺎه ﻮﺗﮑﻨﻴﻚ،
که ﺒﺮﺍی ﺴﻠﻮک
اﻟﻬی ﺒﮕﻴﺮﺩ، ﺑﺮﺍﻳش
ﺴﺨت ﺘﺮ، ﻭ
ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺄﻧﺠﺎم ﭙﻰ
ﮔﻴﺮی ﺴﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﻭثوﺍب
ﻮﺍﺳﺘﺤﺴﺎن این
ﺘﺤﻘﻴﻘﺎت
علمی ﻧﻴﺰ، ﻣﺘﻨﺎﺳب
ﺒﺎﺣُﺴن ﻨﻴت
ﺴﺎﺯﻧﺪه
ﻮﺳﻴله علمی
ﻮﺗﻤﺪن ﺼﻨﻌتی
اﺳﺖ. ﻭﺑﺴﺘﻪﺑﻨﻴّت
ﺒﮑﺎﺭﺑﺮﻧﺪه
ﺁن اﺳﺖ. ﺩﻧﻴﺎی
ﺘﻤﺪن ﻤﺎﺩی
ﻮﺻﻨﻌتی
ﻮﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﺩﻧﻴﻮﻯ، ﻋﺎﻟﻤی
ﺠﺪﺍ ﺍﺯﺗﻤﺪن
ﺮﻭﺣﺎﻧﻰ، ﺩﺭﺟﻮﺍمع
اﻳﻤﺎنی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺩﻭﺭه
ﺴﻠﻮک ﻨﻘﻄﻪ
ﻣﻘﺎﺑل ﺘﻤﺪن
ﺮﻭﺣﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋی
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ، که
ﺪﺭ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭﺻﻨﻌت
ﻮﺗﮑﻨﻴک
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣُﺴن ﻨﻴّت
ﺘﮑﺎﻣﻠی ﺒﺮﺍی
ﻤﺤﻘﻖ ﻋﻠﻤی ﻮﻭﺍﺻل
الهی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﻤﺪن
ﺮﻭﺣﺎﻧی اﺳﺖ، که
اﻧﺴﺎن ﺮﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺳﻴﺪن ﺒﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺗﻤﺪن ﻤﺎﺩﻯ،
که ﺴﻄح عقل ﺠﻤثروت
ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﻧﺴﻠﻬﺎی
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻃﻔﺎل
ﻮﻣﺴﺘﻌﺪﺍن
ﺴﻠﻮﻙ، ﻭﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﻫﺎی
ﺒﻌﺪی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍی
ﺴﻠﻮﻙﺍﻟﻬی
ﺁﻣﺎﺩه
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻋﻠﻤﺎ
ﻭﺑﮑﺎﺭﮔﻴﺮﻧﺪﮔﺎن
کنونی علوم
ﻮﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎت
ﺘﮑﻨﻴﮑﻰ، ﺯﻣﻴنه
ﺮﺍ ﺑﺮﺍی ﺰﻧﺪﮔی
کوﺩﮐﺎن
ﻮﺷﺎﻧس
کرﺍﻣﺎت ﻔﻮق
ﺒﺸﺮی ﺴﺎﻟﮑﺎن
ﺁﻣﺎﺩه ﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭلی ﺨﻮﺩ
ﺑﻌﻠت عدم
ﺘﺰﮐیه ﻨﻔس ﺨﻮﻳﺶ،
ﺩﺭﻳک ﺴﻠﻮک
الهی ﺒﺠﻬﻨم
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟی که
سالک ﺒﺎ ﺗﺮک
ﻮﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﺫﻫن ﺨﻮﺩ، ﺍﺯﻟﺬت
کرﺍﻣﺘﻬﺎی
ﺤﻴﺎت ﻮﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳّت ﻔﻌﻠی
ﺨﻮﺩ، ﺯﻣﻴنه
ﻮﺷﺎﻧس نجات
اﺯ ﺑﺸﺮﻳّﺖ، ﺑﺮﺍی
ﺤﻴﺎت ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮی ﺒﻌﺪی
ﺮﺍ، ﺑﺮﺍﻯ 70 ﻗﺮن ﺪﻳﮕﺮ
ﺁﻣﺎﺩه
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎﺳﻄح
ﻮ(ﺷﺮﺍﻳﻄی اﺯ
ﻭﺟﻮﺩ)ﺩﺭﻧﻔس
ﻮ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩ، ﺗﺎﺳﻄح
ﺒﺮﺗﺮی
اﺯﻧفسﻣﻄﻤﺌنّه
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎت ﺮﻭح
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﻋﻘل
ﻮﻋﻠم ﻠﺪﻧﻰ، ﺟﺎی
ﺁﻧﺮﺍﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﺎ ﺧﺪﺍ ﻭﻫﺪﺍ
ﻭ ﮐﻤﺎﻝ، ﻭﻳﺎ
ﺧُﺮﻣﺎ ﻭ
ﺧَﺮﻳّﺖ
انسان.

ﻓﺮﻫﻨگ
ﻮﺳُﻨّﺘﻬﺎی
ﻤﻠی ﻮﻫﻨﺮ، ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎن ﻨﻴﺰ، ﺩﻧﺒﺎله
همین ﺘﻤﺪن
ﻤﺎﺩی عصر
ﺧﻮﻳش اﺳﺖ ﻭ
ﻫم ﺃﮐثرﺍ
ﻧﺘﻴجه اﻧﺪﻳشه
های ﻤﺎﺩﻯ، ﻭﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘی غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍی ﺴﺎﻟک
ﺠﻬﻨم اﺳﺖ. ﻭﻟی
ﺒﺮﺍی کامل
باﺯﮔﺸﺘﻪ، ﻫﻤین
ﺪﻧﻴﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﻬﺸت ﻤﻮﻋﻮﺩ،
ﺍﺯﺑﻬﺸﺘﻬﺎی
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎنه
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍی
کساﻧﻰ، که
ﺒﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ، ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ، ﻭﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ولی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎن
که ﺪﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺑﻬﺸت
ﺘﺼﻮّﺭﻣﻰ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻏﺎﻓل اﺯﺍﻳن
هستند، که
عملا ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻏم ﻮ
ﺍﻧﺪﻭه ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ.
ﻭﺍﻳن ﺎﻭﻟﻴن
ﺠﻬﻨﻢ، ﺍﺯﭼﻬﺎﺭﺟﻬﻨم
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯﺁﻳﻨﺪه
کاﺭﻣﺎﻫﺎی
ﺒﻌﺪ ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺍﻏﺘﺮﺍﺯ
ﺟﻬﻨم اﻣﺮﻭﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻣﻬﻢ
ﺍﻳﻨکه ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎن عاقل
ﺳﺎﻟﻚ، ﭼﻨﺪ
ﺻﺒﺎﺣی ﻮﭼﻨﺪ
ﺳﺎلی ﺪل
اﺯﺩﻧﻴﺎ ﻭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ،
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﮐﻨﺪ
ﻭﺑﺴﻠﻮک اﻟﻬی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﻘﺎﺋم
ﺮبّ اﻟﻨﻮع
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺗﺎ
ﻫﺮﺁﻧچه
ﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺪﻭن ﻤﺤﺎﺳبه
ﻮﻋﻘﺎبی ﺒﮑﻨﺪ.
ﭘس ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎش ﻮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﮐﻦ،
ﻭﻫﺮچه ﺨﻮﺍﻫی
کن. ﻭﻧﻪ ﺑﻰ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺵ
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫی ﮐﻦ.

ﺍﻧﺪیشه
ﺸﺎﻳﺪ ﺑﻴش اﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﺗﻐﻴﻴﺮﭘﺬﻳﺮی
ﻮﺁﺳﻴب ﭙﺬﻳﺮی
ﺪﺍﺭﺩ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﮔﺮﺟﻬت ﺪﺍﺭ،
ﻭﺑﺴﻮی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﻫﺪف
ﺘﮑﺎﻣلی ﺼﺎﺣب
اﺭﺍﺩه اﻯ، ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺩﺭﺳت اﺳﺖ. ﻋﮑس
ﺘﻐﻴﻴﺮﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻫﻤﺎن ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی است
که ﺩﺍﻧﺴته
ﺪﺭﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ،
ﻭبی ﻴﺨﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﻫﻤﻴّت ﺴﻠﻮک
الهی ﻭﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴته
ﺪﺭﺑی ﺨﺒﺮﺍﻥ،
ﺍﺯﻏﺎﻳت و هدف
الهی ﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺴﻠﻮﮐی
ﺒﺸﺮﺻﻮﺭت
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻋﮑس
( ﺗﻐﻴﻴﺮ) ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ(ثبات )
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳن
ﺼﻔت ﺨﺎص ﺨﺪﺍی
ﻤﻄﻠﻖ، ﻭﺩﺭﻣﻄﻠق
اﺑﺪﻳّﺖ ﺍﺳﺖ. ﻋﻮﺍمل
الهی
ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ،
ﭼﻮن ﻤﻠﺎﺋک ﻮ
ﺍﺭﺑﺎب ﻨﻮﻉ، ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭثبات
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭﻟی
ﭽﻮن ﺘﮑﺎﻣلی
ﺪﺭﻭضع ﻮﮐﻤﺎل
ﻤﻠﮑﻮتی ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺑﺮﺍی
ﺤﺼﻮل ﺘﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ، ﺗﺠﻠی
ﻮﻇﻬﻮﺭی
ﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﻫﺮﻳک
اﺯﺗﺠﻠﻴّات
ﺨﺪﺍ، ﺩﺭ ﻳکی
اﺯﺍﻣﺎﻣﺎن
اُمّی ﺰﻣﺎن
ﻮﺻﺎﺣبان
عصرﺧﻮﺩ، ﻭﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ هم
ﺪﺭجه ﺁﻧﻬﺎ، ﺿﻤﻦ
ﺁﻧﺎن هستند، ﺗﺠلّی
کرﺩﻩ، وﻣﻈﻬﺮ
ﻣﺎﺩی ﺁن
ﻤﺮﺍﺗب اﻟﻬی
ﺒﻮﺩه ﻮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨکه ﺨﻮﺩ
ﺍﻳن ﻤﺮﺍﺗب
ﻤﻠﮑﻮتی الهی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻧﺰﻭل
کنند. ﺑﻠکه
این ﺮﻭح
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
که ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ،
ﺻﻌﻮﺩی ﻤﻌﺎﺩل
ﻤﻘﺎم ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﺧﺮﻳی
تجلّی
ﻭﻣﺮﺗبه ای
اﻟﻬﻰ، ﻳﺎ
ﺁﺧﺮﻳن
ﻤﻘﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍتب اﻟﻬﻰ، که
که ﺪﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻇﻬﻮﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﻫﻤﺎن
ﻈﻬﻮﺭﻗﺎﺋم
ﻨوع ﺒﺸﺮ، ﻣﻬﺪی
ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺍﺳﺖ. که
ﻀﻤﻨﺎ ﺁﺧﺮﻳن
ﻤﻘﺎم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭﺳﻠﺴله
ﻤﻬﺪﻳﻬﺎی
ﻤﻮﻋﻮﺩ، ﻭﺍﻣﺎﻣﺎن
ﺒﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎن
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﭘس
(ﺻﻔت ﺘﻐﻴﻴﺮ)
ﺧﺎص ﺨﻠﻮﻗﺎت
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪه
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮﻣﺘﻤﺮﺩﺍنه
و ﺑﺘﺸﻮﻳق ﻨﻔس
اﻣّﺎﺭه ﺨﻮﺩ، ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻣﻌﮑﻮس ﺘﮑﺎﻣل
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ، ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﭘس
اﺯﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷته
ها ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ، ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ(ﺃﮐﻮﺍﺭ
ﻭﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ)
ﻧﺎﭼﺎﺭﻫﻤگی ﻤﻮﺟﻮﺩﺍت
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳت بی
ﻨﻬﺎﻳت
ﺤﻴﺎﺗﻬﺎی ﺪﻧﻴﻮﻯ،
ﻭﺣتی
اﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺩﺭﮐﺮﺍت
ﺪﻳﮕﺮ فضا
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
بیشتر ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻣﺎﺩه
ﻨﻴﺰ
ﻣﺘﻐﻴﺮﺍﺳﺖ، ﻭﻣﻔﺎﻫﻴم
ﺬﻫﻨی ﺒﺎﺯ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
اﺭﻭﺍح ﻨﻴﺰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﻐﻴﻴﺮ(ﻋﺒث )
که ﺠﻬت
غیرﻣﺴﺘﻘﻴﻢ، ﻭ
ﺩﺭﻏﻴﺮﺟﻬت
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮچه
ﺘﻐﻴﻴﺮﻣﻌﮑﻮس
اﺯﺭﺍه
ﻤﺴﺘﻘﻴم قائم
رسان ﻮﺃﻣﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﻨﻮعی اﻧﺤﺮﺍف
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺍﺩﺍمه اﻧﺤﺮﺍﻑ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻨﺤﺮف ﺴﺘﻮن
ﻨﻮﺭ در آب
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﻤﻨﻄﻘﺎ، ﺑﺠﺎی
اﻭل ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﺒ
ﺎﺳﻠﻮک اﻟﻬی اﺳﺖ،
که ﻤﻄﻠﻘﺎ
ﻣﺴﺘﻘﻴم ﭙﻴش ﻤﻴﺮﻭﺩ،
ﻭﺑﺠﺎی اﻭل
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺻﺮﺍﻃ ﻴﺎﺭﺍه
ﻤﺴﺘﻘﻴم
ﺨﻮﺍﻧﺪه اﻧﺪ، که
ﻘﻴﺎﻣت ﻗﺎﺋم
ﺰﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﭼﻴﺰی
هم ﺒﻨﺎم ﻘﺎﻧﻮﻥ،
ﻭﺃﺻل
ﻮﻗﺎﻋﺪﻫﺎی
ﺪﺭﻃﺒﻴﻌت
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮﻫﻢ
ﻗﺎﻧﻮﻧی هست، ﻫﻤﺎن
ﻘﺎﻧﻮن ﺘﺤﻘّﻖ
ﺃﻣﺮی ﺒﺮﺍی ﻴک
ﺒﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳنهم
همان اﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭﺁن
ﻤﻮﺭﺩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻫﺮﮔﺰﺩﺭﮐﺎﺭﺧﻮﺩ،
ﺍﺯﺍﺯل ﺘﺎ
ﺃﺑﺪ، ﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭی
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﺗﺎﻗﺎﻧﻮنی
کلّی ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺁﻧچه
که ما ﺩﺭﻣﺎﺩه
ﻮﻗﻮﺍﻧﻴن
ﻔﻴﺰﻳﻚ، ﺍﺯثبات
ﻤﻠﺎﺣظه
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ، ﻭ
ﺩﺭﺗﺠﺎﺭب
ﻔﻴﺰﻳﮑی
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺸﺎﻫﺪه ﺒﻨﻤﺎﺋﻴﻢ،
ﺑﺎﺯ هم ﻘﺎﻧﻮن
کلّی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ
ﻭاقعه ای، ﻳک
ﻘﺎﻧﻮن ﺨﺎص
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﻤﺎ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴم
ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎی ﺁن
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎت
ﺸﺒیه ﺒﻬم ﺮﺍ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﻫﻤﻴشه
ﻤﺎ ﺩﺭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎی ﻔﻴﺰﻳﮑﻰ،
ﻓﻘﻄ ﺒﻘﺼﺪ
ﺍثبات ﻴک ﺃﻣﺮ ﻭ
ﺍﺯﻗﺒل آﻣﺎﺩه
ﺪﺭﺫهنی ﭙﻴش
ﻤﻴﺮﻭﻳﻢ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
به ﺁن ﺘﻮجه
ﺪﺍﺭﻳﻢ، ﻭﺑﻬﻤﺎن
ﻨﻴﺰ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭﺍﻳن
ﺘﺤﻘق ﻴﻚ ﺃﻣﺮ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻥ، ﺑﻘﻴمت
ﺼﺮف
ﻨﻈﺮﮐﺮﺩﻥ، ﺍﺯﺧﻴﻠی
ﻤﺴﺎﺋل ﺪﻳﮕﺮ،
ﺩﺭﻫﻤﺎن
ﺘﺠﺮبه
ﻔﻴﺰﻳﮑی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟیکه ﺸﺒیه
همین ﺘﺠﺮبه
که ﻘﺒﻠﺎ ﺻﻮﺭت
گرﻓﺘﻪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺕﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ، ﺩﺍﺭﺍی
ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎئی
است که ﺬﻫن
ﻤﺤﻘق ﺘﺠﺮﺑﻪ،
ﻗﺪﺭت ﺘﺸﺨﻴص
ﻤﻄﻠﻖ ﺟﻮﺍﻧب
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻬﻤﺎن ﺠﻮﺍﻧب
ﻘﺎﺑل ﺘﺸﺨﻴﺺ،
ﺁﻧﻬم ﺒﻬﻤﺎن
ﺠﻮﺍﻧب ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ، ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻭﺍقع ﻴک ﺤﺎﻟت
ﺨﺎص ﺒﺮﺍی
ﺘﺠﺮﺑﻬ ﮑﻨﻨﺪﻫ ﻤﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻳل ﺒﻮﺩه
اﺳﺖ، که
ﻨﺘﻴجه ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮﺗﺠﺮبه ﺃش
ثاﺑت گرﺩﺩ. ﻭﺭﺿﺎی
ﺨﺎﻃﺮ ﺗﺠﺮبه
کننده ﺘﺄﻣﻴن
گرﺩﺩ. ﺍﻳﻨکه
آب دﺭﺻﺪ ﺩﺭجه
ﺤﺮﺍرت
ﺴﺎﻧﺘﻴﮕﺮﺍﺩ
ﺑﺠﻮﺵ ﻣﻴﺁﻳﺪ،
ﻭﻗﺘی ﺪﺭﺳت
اﺳﺖ، که همه
ﺸﺮﺍﻳط ﻤﺤﻴﻄی
ﺘﺠﺮﺑﻪ، ﻫﻤﻴشه
ﺪﺭﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺟﻮﺷﺎﻧﺪن
ﻴﮑﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰﭼنین
ﻴﮑﺴﺎﻧی هم
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺁب
ﺰﻭﺩﺗﺮ ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﺮﺗﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺟﻮﺷﻴﺪ. که هم
ﺍﺯﺁن
ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎ، ﻭﻋﻠل
ﻮﺷﺮﺍﻳﻄ ﺒی ﻨﻬﺎﻳﺖ،
ﺧﺒﺮﻯﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺍﺯﻃﺮﻓی
ﻘﻮﺍﻧﻴن
ﻔﻴﺰﻳک ﭽﻮن
ﺠﻮﺷﻴﺪن ﺁﺏ، ﺩﻭﺩﻭﺗﺎ
ﭼﻬﺎﺭﺷﺪن اﺳﺖ،
که اﮔﺮﻫم اﻳﻦ،
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺻﺎﺩق
ﺒﺎﺷﺪ، که
ﻨﻴﺴﺖ، ﺧﺎص
ﻤﺎﺩه اﺳﺖ. که
ﻘﻮﺍﻧﻴن
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭخ
ﺨﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍت ﺪﺭ ﺭﻭح
ﻮﺫﻫن اﻧﺴﺎن
کندﺗﺮ، ﻭﮔﺎﻫی
ﺴﺮﻳﻌﺘﺮﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺘﺎﺑﻊ ( ﻗﺎﻧﻮن
کلّی ﻮ ﻋﺎﻡ)
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه
ﺘﺎﺑﻊ (ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺴﻠﻮﻙ)
ﻭﺍﺭﺍﺩه ﺴﺎﻟک
ﻮﻗﺪﺭت ﭙﻴﺮ، ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﻤﺸﻴّت اﻟﻬی
اﺳﺖ. که این
ﺘﺎبع هیچ
ﻘﺎﻧﻮﻧی هم
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍﻣﻄﻠق
ﺮﻭﺡ
ﻭﺣﺘﻰ(ﺍُمّ
اﻟﻘﻮﺍﻧﻴﻦ)
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ، ﺧﻮﺩ
ﻣﺨﻠﻮق ﺨﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩ، ﭘس
ﺨﺪﺍ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﺍﻗﻠﻴﻄﻮس
ﺣﮑﻴم
ﻴﻮﻧﺎﻧﻰ، ﺍﺯﺗﻐﻴﻴﺮﺩﺭﻫمه
ﭽﻴﺰ ﺩﺭﻫﺴتی
ﻨﺎﻣﺒﺮﺩﻩ، که
اﻳﻦ ﻳک أﺻل
کلّی عقلیی
ﺍﺳﺖ، ﻭ نه ﻴک
ﻘﺎﻧﻮن ﺒﺮﺍی ﺘﻐﻴﻴﺮ.
ﺍﻟﺒته ﺘﻐﻴﻴﺮﺍت
ﺪﺭﻃﺒﻴﻌت
ﻘﺎﻧﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟی
ﺨﺎص هرﻳﻚ، ﻗﺎﻧﻮنی
هست ﺍﻣﺎ
ﺟﺎﻟﺒﺘﺮ، ﺍﻳنکه
ﺘﻐﻴﻴﺮﺫﻫن
ﺪﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺭﻭح
ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺩﺭﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻗﻮﺍﻧﻴن
ﻤﻠﮑﻮتی ﺨﺎص
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. که
ﺒﺎﺯﻫﻤﺎن
ﺎﺭﺍﺩه ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. نه
اﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﺗﺎبع
ﻘﻮﺍﻧﻴن
ﺒﺎﺷﺪ، که
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰﺧﻮﺩش
ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺩه اﺳﺖ. ﺗﻐﻴﻴﺮﺩﺭﺫﻫن
غیرﺳﺎﻟﻚ
ﺣﺮﮐت
ﭙﺮﺍﮐﻨﺪه ﻮ
ﺍﺯﻫمه ﻄﺮف
اﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳک ﺠﻬت ﺁﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺑﺴﻤت
ﺤﻘﻴﻘت ﻮ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ. که
ﻨﻈﻴﺮ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺫﻫن ﺴﺎﻟکان
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎن است
ﻮ بقیّه
ﺸﻌﺎﻋﻬﺎی
ﻨﻘطه اﻧﺘﺸﺎﺭ،
ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺩﺭﻫﻤﮕی
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺤﺮﺍف
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﺮﻭح
ﺴﺎﻟﻚ، ﺑﺴته ﺒﻪ
ﺍﻫﻤﻴت
ﺘﺠﺮﻳﺪ ﻳﺎ
ﺗﺨﻠیه ﻨﻔس
اﻣّﺎﺭﻩ، ﻭﺍﻧﺪکی
ﺘﺤﻠیه
ﻮﻫﺪﺍﻳت ﻠﺎﺯم
اﺯﭘﻴﺮ، ﺑﺮﺣﺴب
ﻨﻴﺎﺯ ﻭﺣﺎل
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺪﺭﻣﺮﺍﺣل
ﻨﻬﺎﺋی ﺴﻠﻮﻙ،
ﺗﺠلّی اﻟﻬی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺍﻳن
ﺘﺠﻠّﻰ، ﺩﺭﻣﺸﻴت
اﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ، ﻫﻤﺎن
ﺘﻐﻴﻴﺮﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘیک
ﺮﻭﺣﻰ، ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻴﺰی اﺯﻓﺮﺩ، که
ﺒﻌﺪ ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﺠﻬﺎن ﺪﻳﮕﺮ،
چه ﺪﺭﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺕ، ﻭچه
ﺪﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎی
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎی
ﺭﻭﺡ، ﺑﺎﻗی
ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ.

ﺩﺭﻣﻠﺎﺣظه
ﻤﺮﺍﺣل ﺘﺤﻮّل
اﻧﺪﻳشه
ﺪﺭﺫﻫﻦ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
اﻭﻟیه ﺨﺎﺭﺟﻰ،
ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺟﺰئی
ﺁن ﺪﺭ ﺫﻫﻦ، ﻭ
ﭘس اﺯﻃﺮح
ﻤﺮﺍﺣل
اﺭﺯﻳﺎﺑ ی
ﻮﺗﺤﻠﻴل
ﻮﺗﺮﮐﻴﺐ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺘﺼﺪﻳﻖ، ﺻﻮﺭت
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭﻣﻨﺠﺮ
به ﺗﺼﻮﺭ
ثاﻧﻮیه ﻴﺎ
ﺗﺼﻮّﺭ ﮐﻠّﻰ)
ﻣﻴﺸﻮﺩ، که
ﻨﺘﻴجه اﺿﺎفه
ﺸﺪﻥ
ﺑﺮﺣﺎﻓﻈﻪ، ﻫﻤﺮﺍه
ﺴﻮﺍﺑق ﻘﺒﻠی
اﺳت ﻮﻧﻴﺰ
ﻫﺮﻧﻮع ﺒﺎﺯی
ﺬﻫﻦ، ﺍﺯﮐﻠﻴﺎت
ﻤﺘﺼﻮّ ﺭﻩ، ﻭﺍﺑﺪﺍﻋﻬﺎی
ﺨﺎص ﺪﺭ ﺷﺨﺺ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. که
همه این ها
ﻤﺮﺍﺣل اﺳﺎس
ﻤﺎﺩﻯ، ﻭﺳﺮﻣﺎیه
اﻯ ﺍﺯﺣسّ
ﻤﺎﺩی اﺯﺧﺎﺭج
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮔﺮچه
ﺮﺍﺑطه ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻣﺎﺩه ﻘطع
ﺸﺪﻩ، ﻭﻟی
ﭽﻮﻥ (ﺗﺼﻮﻳﺮﺟﺰئی
ﻮﮐﻠّﻰ)ﺁﻧﻬﺎ،
ﺑﺎﺯﺑﺎ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎت
ﺠﺪﻳﺪی که
ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﺳﺮﻣﺎیه ﺬﻫﻨی
ﻔﺮﺩ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﻭ ﻣﺘﺮﺍﮐم ﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎم تین
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍت
ﺪﺭﺫﻫن ﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ (ﻧﻴمه
ﻤﺎﺩﻯ) ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎن ﺪﻧﻴﺎی
ﺬﻫﻨی اﺳﺖ، که
ﺒﻴﻦ (ﺩﻧﻴای
ﻤﺎﺩی ﻮ ﺭﻭﺣﻰ)
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮﺍﻳن
ﺪﻧﻴﺎی ﺬﻫنی
ﻨﻴﺰ ﻗﻮﺍﻧﻴنی
ﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ، ﺧﺎص
همان ﻴﻚﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻣﺮ ﺫﻫﻨﻰ، ﻭﺑﺮﺍی
همان ﺸﺨﺺ، ﻭ
ﺩﺭﻳک ﺰﻣﺎن
ﺨﺎص ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻗﻮﺍﻧﻴن
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ، که
ﺪﺭﺑﻴﺮﻭن ﺬﻫن
هستند ﺘﻔﺎﻭت
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺳﻮﻣﻴن ﻨﻮع
اﺯﻗﻮﺍﻧﻴن
ﺨﺎﺹ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻫﻤﺎن اﺳﺖ، که
ﺪﺭﻋﺎﻟم
اﺭﻭﺍح
اﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻫﻤﺮﺍه
ﺒﺎ ﻣﺸﻴّت
اﻟﻬﻰ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﻮﺳﻠﻮک اﺎﻟﻬﻰ،
ﻭﺧﺎص ﻮﺍﺻﻠﺎن
ﺪﺳت ﻤﻴﺪﻫﺪ. که
ﺒﺎﺯﻫم ﺒﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩی ﻮ
ﺗﺤﻮﻟﺎت ﺬﻫﻨی
ﻔﺮق ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
(ﺟﺒﺮﻭﺕ)
ﻭﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩی
اﻟﻬی ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ(ﻣﻠﮑﻮﺕ)
ﺍﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍن
ﻮ(ﻧﺎﺳﻮﺕ)ﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩ ﻳﺪﻧﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺫﻫن کاﻣﻠﺎﻥ
ﭘس اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ، ﻭﻃﺮﺩ
ﻭﻓﺮﺍﻣﻮ شی
ﺘﻘﺮﻳب ﺘﻤﺎم
ﻤﺤﻔﻮﻇﺎت
ﻘﺒﻠی ﻮ ﻣﺎﺩﻯ،
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﺮب ّ اﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻳﺎﻗﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ که
ﺤﻘﻴﻘت ﻤﺤﻤﺪی
ﻨﻴﺰﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺩﺳت
ﻤﻴﺪﻫﺪ که ﭙس
اﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻣﺮﺍﺣل
اﺣﻮﺍﻝ ﺟﺪﻳﺪ،
ﺑﻨﺎﻡ(شهوﺩ
ﻋﻘﻠﻰ)
ﻭﺗﻘﺮﻳﺒﺎ (ﺣق
ّ
اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ)ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ که همان
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻌﻨﻮی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍی کاﻣﻠﺎن
ﺪﺭ ﻣﺮﺣله
ﺒﺸﺮی ﻔﻌﻠی
اﺳﺖ. که این
کرﺍﻣﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻤﺎمی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻃﺒﻌﺎ
این کرﺍﻣﺎت عقلی
کاﻣﻠﺎن اﻟﻬﻰ،
ﻗﻮﺍﻧﻴن
ﺬﻫﻨﻰ ﺧﺎص
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻮن
ﭙﺮﺍﮐﻨﺪگی
ﺬﻫن ﻮ ﻓﮑﺮ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺮﺍ، ﺣتی اﮔﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭﻋﺎﻟم ﻮﻣﺤﻘق
علمی ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻟﺬﺍﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻗﺎﺑﻠﻴّت
ﭙﻴﺮﻭی اﺯﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍﻋﺎﺭﻓﺎن
ﻘﺪﻳم ﻮﺟﺪﻳﺪ،
ﺩﺭﻳک ﺨﻄ
ﻮﺍﺣﺪ
ﻓﮑﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍت ﺬﻫﻨی
اﺯﺍﻳن
کرﺍﻣﺎت عقلی
کاﻣﻠﺎن
ﺪﺭﺫﻫن ﺁﻧﻬﺎ،
ﺑﺎﺯﻫم
ﻤﻮﻗﺘﺎ، ﺗﺎ
ﻭﻗﺘی که
اﻧﺴﺎن کاﻣﻞ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺍﺯﺟﺴم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ی ﺨﺎﺭج
ﻨﺸﺪﻩ، ﺑﺎﺯ
ﺷﺒﻴﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍت ﻤﺎﺩی
ﺪﻳﮕﺮﺍن اﺳﺖ. ﻭﺍﺯ
ﺗﺼﻮﺭﺍت ﺬﻫﻨی
ﻮﻣﺤﺴﻮﺳﺎت
ﺨﺎﺭﺟﻰ، ﺑﺮﺍی
ﺘﺸﮑﻴﻞ
ﺗﺼﻮﺭﺍت کلّی
ﻮ ﺟﺰﺋی ﺬﻫﻦ، ﺑﺮﺍی
اﻟﻬﺎﻣﺎت
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎت
عقلی ﺮﺳﻴﺪه اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮچه
أصل اﻟﻬﺎﻡ، ﺍﺯﺩﺭﻭن
اندﺭﻭﻥ، ﻳﺎ
ﺭﻭح ﺸﺨصی اﺳت
ﻮنه اﺯﺟﻬﺎن
ﺨﺎﺭﺝ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻨبع عالیه
اﻟﻬﺎﻡ، ﻫم
ﺨﺎﺭﺟی است
ﻨﺴﺒت ﺒﺸﺎﻫﺪ
ﻭﺍﻟﻬﺎم
گیرﻧﺪﻩ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﺎﺭج
اﺯﺟﻬﺎن ﻤﺎﺩی
ﻮﺫﻫنی ﺸﺨص
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻫم
اﺯ ﺩﺍﺧل ﻮﺍﺻل
ﻤﺤﺴﻮب
ﻤﻴﺸﻮﺩ، که
اﺯ(ﺩﺭﻭﻥ
ﺍﻧﺪﺭﻭﻥ) ﺷﺨص
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﺎﻫﺪﺍن
ﻮﺍﺻﻞ، ﺑﺮﺍی
ﺨﺮﻭج اﺯﺩﺭﻭن
ﺨﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺘن ﺒﺒﻴﺮﻭن
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭﺍﻧﺪﺭﻭن
ﺪﺍﺧﻠﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮگ ﻘﺒل ﺯﻣﺮگ
ﺮﺍ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻋﻠت
این ﺘﺠﺴم
کرﺍﻣﺎت عقلی
ﻮﺍﻟﻬﺎمی
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎن
ﻮﺍﺻل ﺒﻌﻘل
کلّ ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺭﻗﺎﺋم ﺮبّ اﻟﻨﻮﻉ،
ﻭﺗﻤثیل
ﺪﻳﮕﺮﻣﺎﺩﻳﺎت
ﺪﺭﺁﻣﺪن
ﺁﻧﻬﺎ، ﺩﺭﺫﻫن
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎن اﻟﻬﻰ،
ﮐﻤﻚ ﺑﺪﺭﻙ
ﺑﺮﺣﺴب ﺬﻫن
ﺒﺸﺮی ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎن کاﻣل
اﺳﺖ، که هنوﺯ
ﻣﻐﺰ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ،
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎی
ﻤﺨﺘﻠف ﺒﺸﺮی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮ
ﺷِﺒﻪ ﻣﺎﺩی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ، ﺍﻳن کاﻣل
اﻟﻬی کرﺍﻣﺎت
ﺬﻫﻨی ﻮﻋﻘﻠی
ﺮﺍ، ﺑﺮﺍی
ﺒﺎﺯﻯ ﺫﻫﻨی
ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ. ﺑﻠکه
ﺒﺎﺯﮔﺸت
اﻭﺑﺨﻠق ﺒﺮﺍی
اﻳن ﺒﻮﺩﻩ، که
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍن غیرﺳﺎﻟک
ﻮﺳﺎﻟک ﻤﻨﺘﻘل
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻗﺎﺑل
ﺪﺭک ﺁﻧﻬﺎ هم
ﺒﺴﻬﻮﻟت
ﺒﮕﻮﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎت
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠی
ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﺼﻮﺭت
ﻤﺎﺩی ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﮔﺮچه
اینﺼﻮﺭت ها
ﺭﺍﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻏﻴﺮﻣﺎﺩی ﻴﺎ
ﻧﻴمه ﻤﺎﺩﻯ، ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﺗﻤثیلی
ﺪﺍﻧﺴﺖ. ﻳﻌنی ﻈﺎﻫﺮ
ﻮﺷﮑﻠی
ﻤﺎﺩﻯﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﻟی ﻤﻌﻨﺎئی
ﺮﻭﺣﺎﻧی
ﻮﻣﻠﮑﻮتی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﺯﺳﻄح
عقل بشر ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺍﻧﺪﻳﺸﻪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳن
ﺘﻨﻮع
ﺪﺭﺗﺤﻮّﻝ، ﻭﺗﻨﻮّع
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺬﻫن
ﺮﺍ ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﻭ
ﻟﺬﺍﮐﺎﻣﻠﺎن
ﺰﻣﺎﻥ، ﻫمه
ﻤﺮﺍﺗب ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺍﺣﺴﺎﺳﺎت
آﻧﻬﺎ ﺭﺍﺩﺭک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺮﺍﺗب
ﺒﭙﺎﺋﻴن ﺘﺮ، ﻫﻴچ
کدام ﻘﺪﺭت
ﺪﺭک ﻤﻌﺎﻧی
ﻮﺃﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ، ﻭﺃﺣﻮﺍل
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎت
کاﻣﻠﺎن ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮﺍﻳﻨکه
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺁن ﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭﻭﻗﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ، ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺃﺣﻮﺍل ﺁﻧﻬﺎ،
ﺩﺳت عوﺍﻣل
تاهی ﻤﺸﻐﻮل
ﺘﺮﺑﻴت آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻗﺪﺭت ﺪﺭک
ﻮﺗﺼﺪﻳق ﺒﻌﺪی
ﺮﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﺍﺑن ﺴﻴﻨﺎ، که
ﺪﺭﻫﺮﺣﺎل
گفته های
ﺍﻭﻟﻴای ﺨﺪﺍ، ﻭﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﻋﺮﻓﺎ ﺭﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺭﺩ
ﮐﺮﺩ، ﺣﺘی ﻤﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴم ﺪﺭک
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭﺣﺘی
اﮔﺮﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑ
ی اﺯﺍﻓﮑﺎﺭﺍﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭﺫﻫن
ﺨﻮﺩ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎی
اﺷﺮﺍﻗﻰ، ﻭﺍﺑﺪﺍﻋﺎت
عقلی ﻮ ﻧﻈﺮی
ﻨﻮ ﺭﺳﻴﺪه
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺣﺘﻰﺍﮐﺘﺸﺎف
اﺯﻗﻮﺍﻧﻴﻦ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻣﻈﺎﻫﺮﻃﺒﻴﻌﺖ،
ﻫﻤﮕی اﺯﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﮔﺮچه
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺎﻫی اﺑﺪﺍﻋﺎت
علمی ﺮﺍ، ﺑﺮﺣﺴب
ﻨﻴﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣل
ﺘﻤﺪن ﺒﺸﺮ، ﻭ
ﺩﺭﺳﻄح عقل
ﺠﻤﻌﻰ، ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻠﻢ ﺟﻤثروت
ﺒﺸﺮ، ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﭘﺎک
ﺪﺭﺭﻭﺍن علما،
ﻭﺷﺎﻳﺴته ﺪﺭﺣﺮفه
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﮔﺮچه
ﺴﺎﻟک الهی
ﻨﻴﺰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺗﺨﻠیه
ﻮﺗﺤﻠ یه ﻨﻔس
ﺨﻮﺩ ﻧﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺎﺳﺘﻮﺭ ﻭ
ﺃﻧﺸﺘﻦ، ﻭﻫﺮ
ﻣﮑﺘﺸف ﺪﺭجه
اول
دﻳﮕﺮﺩﺭﻋﻠﻢ.

ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﺤّﻮﻝ، ﻧﻤﻰ،
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺼﻮﺭت ﺠﻬش
ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻬش ﻮبی
ﺰﻣﺎﻧی ﻮ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭﻃﺒﻴﻌت ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺘﻴجه عدم
ﻘﺪﺭت ﻤﺎ، ﺑﺮﺍی
ﺪﺭک ﻤﺮﺍﺣل
ﻮﺯﻣﺎﻥ ﺑﻨﺪی
ﻴک ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺳﺮیع
اﺳﺖ. ﻫﺮﺃﻣﺮی
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﺪﺭّج
ﻮﻣﺮﺍﺗب
ﺘﻮﺍﻟی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﮐﻨﺪ، ﮔﺮچه
اﻳن کارﺳﺮیع
ﺼﻮﺭت گیرﺩ. (ﺗﺤﻮّﻝ)
ﻧﻴﺰﺣﺮﮐتی
اﺳﺖ، ﺍﺯﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﻫﻮی ﺪﺭ
ﻣﺎﺩﻩ. ﻳﻌﻨی
ﻤﺎﺩه ﻀﻤن
ﺤﺮﮐت ﻤﮑﺎﻧی
ﺨﻮﺩ، ﺣﺮﮐﺘی
ﻤﺎﻫﻮﻯ
ﻭﺟﻮﻫﺮﻯ، ﻭﺗﻐﻴﻴﺮی
ﺪﺭﺫﺍت ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭﺑﺤث
ﺤﺮﮐﺖ، ﺑﺎﻳﺪ
اﺯ (ﺣﺮﮐت
ﺠﻮﻫﺮی ﺬﺍﺕ)
ﻭﺣﺮﮐﺎت
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﮕﻮ
ﮐﺮﺩ. ﺗﺤﻮل
ﺒﺎﺯ ﺍﺯﻧﻮع
ﺘﻀﺎﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻀﺎﺩ، ﺍﮔﺮﻫﻢ
ﻭﺍﻗﻌﻴت
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻮی
ﻤثبت ﻮﺗﮑﺎﻣل عمل
کرد و
ﻭﺩﺭﻣﺮﺍﺣل
ﻤﺘﺪﺭّﺝ، ﺗﻐﻴﻴﺮﻭﺗﺤﻮل
ﺤﺎﺻﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺗﻀﺎﺩ
ﻋﮑس ﺤﺮﮐت
ﻤﻨﻈّم
ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺫﺍت
ﻮﺭﻭح اﺷﻴاء
ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎت
اﺳﺖ، ﻭلی
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻌﺪﻫﺎ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎی
ﻨﻮﻋی ﺪﺭ
ﺟﻬﺎن ﺘﺼﺤﻴح
ﺸﻮﺩ. و
ﺗﻐﻴﻴﺮﺫﺍﺗی
ﺮﻭح ﺒﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺫﺍتی
ﻨﻴمه ﻤﺎﺩی ﺬﻫﻦ،
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻇﺎﻫﺮی ﻮﺩﺭ
ﺻﻮﺭت ﺬﺍﺗی
ﻮﺑﺎﻃنی ﺸﻴئ ﻤﺎﺩی
اﺯﻫم ﺘﻔﮑﻴک
گرﺩﻧﺪ، ﻭﺧﻠﻄ
آﻧﻬﺎ ﻧﻨﻤﻮﺩ. ﻋﻠّت
ﺤﺮﮐت
ﻮﺗﻐﻴﻴﺮ ﺫﺍتی
ﺪﺭﻣﺎﺩه ﺬﻫن
ﻮ ﺭﻭﺡ، ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﻧﺘﻴجه ﺃثر
ﻋﺎﻣل ﺘﻀﺎﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه
عوﺍﻣل ﺪﻳﮕﺮﻯ،
ﭼﻮن کشش
ﺴﻤﭙﺎﺗﻴﻚ، ﻭﺍﺭﺍﺩه
ﭙﻴﮕﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎی ﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻔﺴﺎنی ﻤﻄﺮح هستند.
ﻭﻓﺎق ﻮﻫم
ﺁﻫﻨگ ﺸﺪﻥ، ﺑﺎ
ﺍﻧچه که ﺨﺪﺍ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌت
ﺪﺭﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
ﻔﺮﺍﻫم کرﺩﻩ، ﻧﻴﺰﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻣل ﺤﺮﮐت
ﻮﺗﻐﻴﻴﺮﻭﺗﺤﻮل
گفتهﺸﺪه اﻧﺪ. ﺩﺭﺳﺎﻟک
ﺒﺸﺮﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻭﺗﺮک اﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭﺍﻃﺎﻋت
اﺯﺃﺻﻞ
ﺗﺴﻠﻴﻢ، ﺍﺯﻫﺮﮔﻮنه
اﺭﺍﺩه اﻯ، ﺟﺰﺍﺭﺍﺩه
ﺘﺴﻠﻴﻢ، ﻭﺑﺎﻫﻤّتی
ﺴﺨﺖ، ﻭ ﺩﻭﺭه
ای ازﺗﺠﺮبه
ﺪﺭﺩﻧﺎک
ﺁﻣﻮﺧﺘن ﺘﺮک
ﺪﻧﻴﺎ، ﻣﻴﺘﻮﺍن
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﻣﺴﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍ، ﻭﺟﺮﻳﺎن
ﻄﺒﻴﻌت هستی، ﻭﻃﺒﻴﻌت
ﻔﻄﺮی ﺨﻮﺩ، که
ﻘﺒﻠﺎ ﺭﻭش ﺁن
ﺒﻮﺳﻴله
أﻧﺒﻴﺎ و
اولیا ﺍﺑﻠﺎ
ﺸﺪﻩ، ﺻﻮﺭت
گیرﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﺴﻠﻴم ﺪﺭ
ﻣﺎﺩﻩ، ﻫﻤﺎن
عمل ﺒﻤﻮﺟﺐ
ﻗﻮﺍﻧﻴن
ﻄﺒﻴﻌت اﺳﺖ، که
ﺠﺒﺮﺍ ﺻﻮﺭت
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ ﭼﻮن
ﻘﻮﺍﻧﻴن
ﺴﻘﻮﻃ ﻮﻏﻴﺮﻩ.

ﻫﮕل
ﻨﻴﺰ
ﺩﺭﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺧﻮﺩ،
ﺗﻀﺎﺩ ﺭﺍ
ﺍﺳﺎس ﺤﺮﮐت
ﻔﺮض کرﺩ. ﻭﻧﻈﺮیه
سه گاﻧﻪ
ﻣﻌﺮﻭف ﺘﺰ
ﻭﺁﻧﺘ ی ﺘﺰ
ﻭﺳﻨﺘﺰ ﺭﺍ
ﻃﺮح کرﺩ. که همگی
اﺯ ﺗﻀﺎﺩ
ﺩﺭﻭﻧﻰ، ﻳﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺗﻀﺎﺩ
ﻣﺎﺩﻯ، که ﺪﺭ
ﺩﺭﻭن ﻤﺎﺩه
ﻨﻬﻔته
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ، ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ. ﻭﻋﻠم
ﻔﻴﺰﻳک ﺠﺪﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩه
ﻮﺿﺪّ ﻣﺎﺩﻩ، که
ﺪﺭﮐﻨﺎﺭﻫﻢ
ﺩﺭ ﺳﻄح
ﻮﺟﻮﺩی ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻳﺎﺩﺍﻭﺭﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻧﻈﺮﻫﮕل
اﺑﺘﮑﺎﺭﻯ، ﻭﻳک
ﺘﻌﺒﻴﺮ ﻳﺎ
ﺩﻴد ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ
(ﺗﻀﺎﺩﺑﺎﻃﻨﻰ)
ﻭﻳﺎ (ﺣﺮﮐﺖ
ﺫﺍﺗی ﻮﺟﻮﻫﺮﻯ)
ﻓﻠﺴفه اﺷﺮﺍق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺒل اﺯﻫﮕﻞ، ﻣﻠﺎﺻﺪﺭﺍ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍن اﻭ
مطرح کرﺩه
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
هم ﻫﮕل ﺪﻗﻴﻘﺎ
ﺍﺯﻓﻠﺴفه ﻤﻠﺎ
ﺻﺪﺭﺍ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺣﮑﻤﺎﻯﻣﺸﺮق
ﺰﻣﻴﻦ، ﺍﻳن
اﻟﻬﺎم
ﺮﺍﮔﺮﻓته
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻗﻄﻌﺎ
ﻗﺒل اﺯﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮی ﺒﻤﻌﻨی
ﺘﻀﺎﺩ، ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎن
اﻳﺮﺍﻧی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ. ﻭﻟی
ﻤﺎﺭﮐس، که
این ﻨﻈﺮﻳﻪ
ﻫﮕل ﺮﺍﺑﻘﻮل
ﺨﻮﺩﺵ، ﺑﻄﻮﺭﻣﻌﮑﻮس
ﻨﻤﻮﺩﻩ. ﻭﻳﺎﺑﻬﺘﺮﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،
ﺑﺠﺎی ﺴﻤﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺪﺭ
ﺗﻀﺎﺩ ﻣﺎﺩﻯ، که
اﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻧﻈﺮ ﻫﮕل ﻨﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﺍﻭ
ﺳﻤت ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی
ﻮﺿﺪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻧﻈﺮیه هگل ﺮﺍ
ﭘﻴش کشیده
اﺳﺖ. ﻭﻧﻈﺮ
ﻣﻌﮑﻮس هگل ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺗﻮسعه ﺪﺍﺩ، ﻭﺑﺸﮑل
کاﻣﻠﺎ ﻣﺎﺩﻯ، ﻭﺍﺯ
ﻧﻮع عامل
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍت
ﻤﮑﺎﻧی ﻮﻓﻴﺰﻳکی
ﺪﺭﺍﻭﺭﺩ. ﻭنه
ﻔﻘﻄ ﻨﻴﺮﻭی
ﻤﺘﻀﺎﺩ ﺭﺍ، ﺑﻄﻮﺭﻏﻴﺮﻣﻨﻄﻘﻰ،
ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭﻧﻴﺮﻭی
ﻀﺪ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ، ﺑﻠکه
ﺤﺘی ﻔﮑﺮ ﺭﺍ، ﺗﺮﺍﻭشی
ﻤﺎﺩی ﻮﺍﺯ
ﻟﺎﺑﻠﺎی
ﺬﺭّﺍت ﻤﻐﺰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻭﺍﻗﻊ
ﺫﻫن ﺮﺍ، ﺍﺯﻣﻔﻬﻮم
غیرﻣﺤﺴﻮس
ﻮﻏﻴﺮﻣﺎﺩی
ﺮﻭح ﻮ ﺧﺪﺍ ﻧﺠﺎت
ﺒﺪﻫﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺗﺸﺮﻳح
اﻋﺼﺎب ﻮﻣﺎﺩﻩ،
ﺁن ﭽﻨﻴن أﻣﺮی اﺯ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎه
ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎ
ﺩﺭﺣﺎﻓظه ﻮﺍﻋﺼﺎب
ﺪﻳﺪه
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺣﺘی
ﻨﻈﺮیه ﺠﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻴﮑﻰ،
ﻭ ﺗﺮﺗیب
اﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
(ﮐُﺪ) ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻬﺎ،
که ﺪﺭ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻫﺎی
ﺼﻨﻌﺘی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺧﺒﺮی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺴﻠّم
ﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻴﻬﺎی
ﻤﻮﻗّﺖ، ﻣﺘﻨﺎﻗض
ﺒﺎﺣﺎﻓظه
اﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻴﮑﻰ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻤﻐﺰ ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ،
ﺟﺰ ﺁن ﺘن ﻮ
ﻭﺍﺳطه
ایﺒﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
که بین ﺠﺴم ﻮ
ﺭﻭﺡ، ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی
ﻔﺮﺩ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻴﺮﻭن
اﺯﻣﻔﻬﻮم ﺠﺴﻢ
ﺷﺨص ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺎﺭﮐس
ﭙﺎﺭﺍ ﻓﺮﺍﺗﺮ
ﮔﺬﺍﺭﺩ، ﺍﺯﺫﻫن
ﻔﺮﺩﻯ، ﺑﺬﻫن
ﺠﻤثروت ﻮﺍﺭﺩ
ﺷﺪ ﻭﺟﺎمعه ﺮﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩی
ﻤﺴﺘﻘل
ﺨﺎﺭﺟﻰ ﻭﻭﺍﻗثروت
ﺪﺍﻧﺴت که ﺒﺎﺯ
ﺑﺮﺍی ﺨﻮﺩ
ﻗﻮﺍﻧﻴنی
ﻤﺎﺩی ﻮثابت
ﺘﺼﻮﺭﮐﺮﺩه
اﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍمع ﻨﻴﺰ
ﺑﺴﻮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﻭ ﻧﺘﻴجه
ﻨﻮﺁﻭﺭﻳﻬﺎی عقل
ﻋﻠﻤﻰ، ﻭﻓﺼﻮل
ﻨﻮع ﻴﺒﺸﺮی
ﺒﺮﺗﺮ، ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻل
ﺒﺴﺮﭼﺸمه های
اﻟﻬی عقل کلّی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس، ﺣﺮﮐتی
ﺒﺴﻮی عدم ﻮ
ﺯﻭﺍﻝﺭﻓﺘنﻴک
ﻘﻮم ﻮﻓﺼل ﻨﻮﻋی
ﺮﺍﻳﺞ، ﻧﺘﻴجه
گناه ﺘﮑﺎﻣﻠی
ﻮﺁﻟﻮﺩﮔی ﺬﻫن
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭﺣی
اﻓﺮﺍﺩﺁن
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺮﮐت
ﻮﺗﺤﻮل ﺬﺍﺗی
ﻮﺗﻐﻴﻴﺮﺩﺭﻭنی
ﻮﺟﻮﻫﺮی
ﺪﺭﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﺑﻄﻮﺭ
ﻭﺍﺿﺤﺘﺮﺩﺭﻣﮑﺘب
عرفانی ﻨﻮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎن
ﺼﻮﻓی ﻤﺴﻠک
ﻈﻬﻮﺭﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻌﺮﻓﺎی اﻳﺮﺍﻧی
ﻮﻣﺴﻠﻤﺎن
ﻨﻴﺰﺭﺳﻴﺪ. ﻓﺎﺭﺍبی
ﻮﺍﺑن ﺴﻴﻨﺎ
ﻭﺍبن ﻤﺴﮑﻮﻳﻪ
ﻭﻏﻴﺮﻩ، ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﺍین کرﺩﻧﺪ، که
ﺤﺮﮐت ﻔﻴﺰﻳﮑی
ﻮﻣﮑﺎﻧﻰ، ﺧﺎص
ﻤﺎﺩه اﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺮﻯ
ﻋﺮﺿی اﺳﺖ، ﻭﺭﺑﻄی
ﺒﺘﻐﻴﻴﺮﺍت
ﺬﺍت ﺸﻴئ، ﻭﺣﺮﮐت
ﺘﮑﺎﻣﻠی آن
ﺸﻴئ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺤﺮﮐت
ﺬﺍﺗی ﺪﺭ ﺫﻫن
ﻮ ﺭﻭح
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍت کاﻣﻠﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﺍﻳن
ﺤﺮﮐﺘﻬﺎﻯ
ﺫﺍﺗی ﻮﺟﻮﻫﺮی
ﻮ ﺭﻭﺣﻰ، ﺑﺼﻮﺭت
ﺘﮑﺎﻣل
ﮋﻧﺘﻴﮑی
ﺮﻭﺣﻰ، ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍی ﻔﺼل
ﻨﻮﻋﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎن ﺨﺮﻭج
ﺴﺮﺍﺯﻳﺮی
اﺯﻧﻮع ﺨﻮﺩ، ﺑﻨﻮع
ﭙﺎﺋﻴن ﺘﺮ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. که
ﺪﺭﺑﺸﺮﺑﺎ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﻭﺗﺮک
کرﺍﻣﺎت ﻨﻮﻋی
فعلی، ﻭﻳﺎﻋﺪم
ﺴﻠﻮک ﻮﻟﺬت
ﺠﻮﺋی اﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎت
ﻔﻌﻠی ﺪﺳت
ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷت
أﺑﺪی ﻮﻓﻮق ﺒﺸﺮی
اﻳﻨﺎﻥ، ﺑﺮﺍی
ﺒﻌﺪ ﺍﺯﻣﺮگ
ﺘﻦ
ﺩﺭﺧﻄﺮﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎن عاقل
ﺪﺭﺑﻴن ﻤﺎ، ﮐﺴی
است که ﺒﺎین
ِاﺧﻄﺎﺭ ﺍﻟﻬی ﺒﺮﺍی
ﺘﮑﺎﻣﻞ، ﻭﺍﻳن
ﺨﻄﺮﻃﺒﻴثروت ﺪﺭﺃﻣﺮﻗﻬﻘﺮﺍی
ﻨﻮﻋی ﺮﻓتن
ﺘﻮجّه کرﺩﻩ، ﺳﻌﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ، ﺑﺎﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺷﺎﻣل
ﻤﺮﺍﺣل ﺘﺨﻠیه
ﻮﺗﺤﻠیه
ﻮﺗﺠﻠیع ﺨﻮﺩ، ﺑﺎ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌت هستی، ﻭﻓﻄﺮت
ﺬﺍتی ﺮﻭﺣی
ﺨﻮﺩ، ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺒﺎﺳﺮﻧﻮﺷت
اﺯﻟی
ﻮﺃﻣﺮﺍﻟﻬﻰ، که
ﺒﺮﺍی همگان
اﺯﻣﻮﺟﻮﺩﺍت هستی
ﭙﻴش ﺒﺮﻭﺩ.

ﻫﺮﺯﻣﺎن
ﻨﻮﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻣﺎﻏﺎﻓل
اﺯﺍﻳن ﻨﻮﺷﺪن
ﺒﻬﺮ ﺑﻘﺎ. ﺩﺭﺍﻳن
ﺒﻴﺖ ﺷﻌﺮ
ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ، ﺣﮑﻤتی
علمی ﻨﻬﻔته
اﺳﺖ. (ﻧﻮ
ﺷﺪﻥ)ﻳﺎﻫﻤﺎن
ﺘﮑﺎﻣل ﺬﺍتی
ﺪﺭ ﺭﻭﺡ، ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍت
ﺪﻳﮕﺮی که
ﺪﺭﺟﺴم ﻮﺫﻫن
ﻤﺎ ﻫﺴﺖ. ﻧﻮﺷﺪن
ﻤﺎﺩی ﺪﻧﻴﺎ، ﺗﻐﻴﻴﺮﻣﺎﻫﻮی
ﻮ هسته ای
ﺩﺭﺻﻮﺭت
ﻤﺎﺩﻳﻮﻇﺎﻫﺮی
أﺗﻤﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﻠیه
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍت
ﻤﺘﺸﮑل اﺯ
ﺍﺗﻢ ﻫﺎ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭﻓﻴﺰﻳک
ﺠﺪﻳﺪ ﺁﻣﺪﻩ، که
ﺒﻤﺒﺎﺭﺍن
ﻤﺪﺍﻭم ﻤﺎﺩﻩ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻓﻮﺗﻮﻧﻬﺎی
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪﻯ، ﻭﻭﺍﺣﺪﻫﺎی
اﻧﺮﮊی کوﺍﻧﺘﻮﻡ،
که ﺒﺠﺎی
ﻔﻮﺗﻮن
گذﺍﺭﺩه اﻧﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺁﻧچه که
اﺯﮐﻮﺍﮐب
ﻮﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻧﻴﺰﺩﺭ
ﺑﻤﺒﺎﺭﺍﻧﻬﺎی
ﻤﺎﺩی ﺮﺑﺰﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﻮﺗﻮﻥ، ﺩﺭﻣﺎﺩه
أثیرﻯ، ﻭﻋﻮﺍﻟم
ﺘﺤت أثیرﻯ، ﺑﺪﻭﺭﻣﺪﺍﺭﻫﺎ
ﻭﻫﺴته هرﺍﺗﻢ،
ﺍﺯﻣﺎﺩه
ﺠﺪﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﺑﺼﻮﺭت ﻔﻮﺗﻮن
ﻮﺯﻳﺮ ﻓﻮﺗﻮن
ﻮﻳﺎ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮم ﭙﺮﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍت
ﻮﺻﻮﺭت
ﺒﻨﺪﻳﻬﺎی
ﺠﺪﻳﺪی ﺪﺭﺁن
ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺑﻤﺮﻭﺭﻫﺴته
أﺗﻢ
ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ، به أﺗﻤﻬﺎی
ﺴﻨﮕﻴن ﺘﺮ
ﻭﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟی
ﺠﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺗﺒﺪﻳل ﺸﺪﻩ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪی
ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، که
ﻘﺒﻠﺎ ﻧﺒﻮﺩه
اﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
(ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ)ﻭﺩﺭﻭﻧی
ﻤﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. که
گرچه ﺒﺎﺯ ﺗﺤت
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤظه
ﺒﻠﺤظه الهی
اﺳﺖ. ﻭﻟی
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍت ﺪﺭ
ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
ﭙﻴﭽﻴﺪه
ﺘﺮﺑﺨﺼﻮص
اﻧﺴﺎن ﺪﺭﻳک
ﺘﺪﺑﻴﺮﺧﺎﺹ، ﻭﺑﺪﺳت
اﻟﻬی ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎن اﺳﺖ، که
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ من
ﭽﻬل ﺮﻭﺯ
ﺑﺎﺩﺳت ﺨﻮﺩ
ﺧﻤﻴﺮه اﻭﺭﺍ
ﻣﺎﻟش دﺍﺩه اﻡ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧه ﻫمه
گونه
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭﻳک ﺴﻤت
ﺠﻠﻮ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﮑﺎﻣﻠی
ﻮﺑﺮﺣﺴب
غاﻳﺎت
ﻮﻫﺪﻓﻬﺎی
اﻟﻬﻰ. ﻣثلا
این اﺳﺖ، که همه
تغییرات ماده ﺑﺮﺍی
ﺁﻣﺎﺩه ﺸﺪن
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎتی
ﻴﭽﻴﺪه ﺘﺮ
ﻭﺑﻌﺪی گیاهی
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭘﻴﺸﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه همه
ﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻣﺴﻴﺮﭘﻴﺪﺍﻳش
اﻧﺴﺎن ﻮﺗﮑﺎﻣل
اوﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ، ﺗﻤﺎﻣی
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍت
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺍﻧﺴﺎن
ﻨﻴﺰ، ﺩﺭﺯﻣﺎﻧﻬﺎی
ﺁﻳﻨﺪه
ﻮﺑﻨﻮﺑﻪ ﺧﻮﺩ،
ﺑﻬﻤﻴن ﻤﺮﺍﺣل
ﺘﮑﺎﻣل ﺒﺸﺮی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺣﺎل
این ﺒﺸﺮ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩه
ﻮﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﻣﺮﻭﺯﺍﺳﺖ،
کخ اﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺃﺑﺪی ﺨﻮﺩ،
ﻭﺭﺳﻴﺪن
ﺒﺎﻧﻮﺍع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮی ﺒﻌﺪی
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ،
نه ﻔﻘﻄ ﻤﺨﺎﻟف
ﺃﻣﺮ أﺯﻟی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﺣﺮﮐت
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﻫﺴتی
ﻘﺪم
ﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻪ، ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺒﺠﺎ ی ﺘﮑﺎﻣل
ﺃﺑﺪی ﻮ
ﻣﺮﺍﺣل
ﺒﺮﺗﺮﻯ، که
هنوﺯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﻇﺎﻫﺮ ﻧﺸﺪه
اﻧﺪ، به ﻘﻬﻘﺮﺍی
ﺃﺯﻟی ﻮﮔﺬﺷته
های ﺪﻭﺭﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎی
ﺒﻌﺪﻯ، ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺟﻬﻨﻤﻬﺎی
ﺘﻮﻟّﺪ
ﺟﻬﺎﻧﻰ، ﺧﻮﺍه
ﻨﺎﺧﻮﺍه اﻳن اﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﻟی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭﺑﮑﺎﺭی
که الآن
ﺤﺎﺿﺮﻧﻴﺴت ﺪﺳت
ﺒﺰﻧﺪ، ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﻄیّ ﻤﺮﺍﺣل
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺁن ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ،
ﺗﺎﻋﻘلش ﺒﺮﺳﺪ
که ﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺴﻠﻴم ﺤﻖ
ﺷﺪﻩ، ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﺃﺑﺪی ﺨﻮﺩ
ﺗﻮجّه کند
ﻭﻋﻤل ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮﻃﺒﻴﻌت
ﻮﻓﻄﺮت
ﺒﻤﺎﻧﺪ، ﻭﺳﺮﮐشی
ﻨﮑﻨﺪ. ﻭلی
عاقل ﺒﻴن ﻤﺎ
ﮐﺴی اﺳﺖ، که اﺯ
ﺍﻳﻦ (ﺣﺘﻤﻴّت
ﻮ ﺟﺒﺮﺍﻟﻬﻰ)
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ، که
ﺨﻴﺮﻣﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺑﺮﺩﺍﺭﺩ
ﭘﻴﺮﻭی کرﺩه
ﻮﺗﺮک ﺁﺯﺍﺩی
ﺤﻘﻴﺮ ﻭ ﻣﻮﻗﺖ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﺍین
ﺘﻤﺮّﺩﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭﺩﺭیک
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ، که
ﺒﻮﺳﻴله
أﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﻭﺍﺑﻠﺎغ ﻮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭﺷﺪﻩ، ﺍﻣﻮﺯش
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻦ(
ﻓﺮﻣﺎن
ﺘﻐﻴﻴﺮ) ﺭﺍﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ثبات ﻈﺎﻫﺮی ﻮ
ﻧﺴﺒی ﻮﻣﻮﻗت
ﺤﻴﺎﺕ ﮐﻮﺗﺎه ﻔﻌﻠی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺭﺩ. ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻧﮑﻨﺪ، که ا ﻳن
ﺒﺴﺎﻃ
ﺁﺯﺍﺩیﻮﻟﺬت
ﺠﻮﺋﻴﻬﺎ ﻭ
ﺗﻨﺒﻠﻴﻬﺎﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻳﻬﺎی
اﻭ ﺩﻭﺍم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫمه ﭽﻴﺰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮکه ﺘﻐﻴﻴﺮﻣﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠ ی
ﻮﺑﺠلوﻭﺑﻤﻮﺟب
ﻄﺒﻴﻌت هستی، ﻭ
ﻓﻄﺮت ﺬﺍﺗﻰ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ، ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺒﺮﺣﺴب أﻣﺮیه اﻟﻬی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺃﻣﺮی ه
تی که ﻤﺪﺍم ﺒﺎ
ﻫﺮﻇﻬﻮﺭی اﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭﺍﻭﻟﻴا
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭی ﻮﺗﻌﻠﻴم
ﺪﺍﺩه ﺸﺪﻩ. ﻭﺑﺎ
ﺍﻃﺎﻋت اﺯﺃﻣﺮ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﻧﺠﺎت اﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳّت ﺨﻮﺩ، ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮبّ اﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺼﻒ
ﮐﺎﻣﻠﺎن
ﻮﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎن
اﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﺍن
أﻧﺪﻳشه های
ﭙﺎک ﻮﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﻭﺟﺎﻟﺐ
ﺗﺮ
ﺑﭙﻴﻮﻧﺪﻳﻢ. ﻭﺍﺯ
ﻣﺮﺣله ﻨﻮع
ﺒﺸﺮی ﻔﻌﻠی
ﺨﻮﺩ ﻧﺠﺎت
ﻴﺎﺑﻴﻢ، ﻭﺑﺎﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، که
ﺪﺭ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎی ﺪﻭﺭﺗﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎن
ﭙﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺑﻘﻮل
ﻤﻮﻟﺎﻧﺎ، ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ،
ﺍﺯﻣَﻠِک
ﭙﺮّﺍﻥ ﺷﻮم، ﺁﻧچه
ﺪﺭ ﻭﻫم ﻨﺎﻳﺪ
ﺁن ﺸﻮﻡ. ﺍﺯﺟﻤﺎﺩی
ﻮﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻴّت
ﺮﺳﻴﺪ، ﻭﺗﻮﺍﻧﺴت
ﺨﻮﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎت
ﺒﺪﻫﺪ، ﻭﺑﻔﺮﺷﺘﮕان
ﻤﻠﺤق گرﺩﺩ ﮐه
ﭙس ﺎﺯﻧﻮع ﻔﻮق
بشری ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﻴﺸﺘﺮی ﺘﺎ
ﺃﺑﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ، که
همه ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍی ﻤﺎ، ﻗﺎﺑل
ﺘﺼﻮﺭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. چه
ﺼﻮﺭت ﺠﺴﻤﺎنی
ﺁﻧﻬﺎ، ﻭچه
ﻘﺪﺭت ﺬﻫﻨی
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﺎﻥ،
ﻭچه اﻣﮑﺎنات
ﺮﻭﺣی ﺪﻳﮕﺮﻯ،
که هرﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﻔﺮﺿﻴّﺎﺗی ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩﻋﻈﻤت ﻮ
ﻗﺪﺭت ﻮﺗﻮﺍن
اﻧﺪﻳشه ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮑﻨﻴﻢ. ﻧﺠﺎت
اﺯﻣﻘﺎم ﻔﻌﻠی
ﺨﻮﺩ، ﻭﺍﺯ
ﺻﻮﺭت ﻨﻮﻋی
ﺒﺸﺮی کنوﻧﻰ، ﻳک
ﻀﺮﻭﺭت اﺳﺖ. ﺗﺎﺑﺘﻮﺍن
ﺒﻨﻬﺎﻳت
ﻘﺪﺭﺕ، ﺑﺮﺍی
ﻴﺎﻓتن
اﻧﺪﻳشه های
ﻨﺎﺏ، ﺍﺯﺳﺮﭼﺸمه
های ﺣﻘﻴﻘت
ﻮﺍﻳﺪﺁل ﺒﺮﺍی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺑﺎ ﻳک ﺪﺳت
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍن ﺪﻭ
ﻫﻨﺪﻭﺍنه ﺮﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷت
ﺒﺎﻳﺪ یکی ﺮﺍ
ﮐﻨﺎﺭﮔﺬﺍﺷﺖ،
ﺗﺎﺩﻳﮕﺮی ﺮﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ. ﺑﺮﺍی
ﺘﺤﻘّق اﻳﻦ
ﻧﺠﺎت اﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳّت
کنوﻧی ﺨﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺎ ﺍﺯﺧﻴﻠی
اﻣﻮﺭ، ﻭﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩه ﺨﻮﺩ، ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻠﺎﺻی
ﺒﻴﺎﺑﻴﻢ:

ﻳک- ﻨﺠﺎت
اﺯﺟﻬل ﺨﻮﺩ، ﺑﺎ
ﺗﺤﺼﻴل ﻤﻌﺎﺭف
اﻭﻟﻴّﻪ. ﻭﺳﭙس
ﺒﺎﻣﻌﺎﺭف ﺴﻄح
عقل ﺟﻤثروت
ﻘﻮم ﺨﻮﺩ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﻮ
ﻣﻬﻤﺘﺮ، ﮐﺴب
ﻤﻌﺎﺭف
عرﻓﺎﻧﻰ، ﻫﺪﺍﻳت
کننده ﺒﺴﻮﻯ
سلوک اﻟﻬﻰ، ﺗﺎ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ. ﺩﻭ-
ﻧﺠﺎت ﻮﺧﻠﺎﺻی
اﺯﻋﻘب
ﻤﺎﻧﺪﮔﻴﻬﺎی
ﻔﺼل ﻨﻮﻋی
ﺒﺸﺮی ﺨﻮﺩ. ﻫمه
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ که
ﺪﺭﻳک ﻔﺼل
ﻨﻮﻋی ﺒﺸﺮی
ﻨﻈﻴﺮﻫم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮﻓﺎﺻله
اﻳن کمبوﺩﻫﺎ
ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ نوﻋی
ﺰﻳﺎﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﻟﺒته ﺸﺎﻧس
ﻨﺠﺎت ﻨﻬﺎﺋی
اﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮکم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟی
ﻔﻘﻂ ﺑﺎﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﺪﺭ ﻳک
ﺴﻠﻮک اﻟﻬی
اﺳﺖ، که ﺸﺨص
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺑﺎﺗﺴﻠﻴم
ﺒﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺗﺰﮐیه
ﻮ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. که همه
اﻳﻨﻬﺎ ﻓﻘﻄ
ﺒﺎﭘﻴﺮﻭی اﺯ
ﺭﻫﺮﻓته کاﻣﻠﻰ،
و تا آنجا که
ﺪﺭﺳثروت اﻭ
ﺒﺎﺷﺪﻭﻣﺸﻴّت
اﻟﻬی ﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻧﻘص ﺨﻮﺩ، ﺍﺯ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮﻋی
ﺒﮑﻮﺷﺪ. ﺗﺎ ﻳﻚ
ﺷبه ﺮه ﺼﺪ
ﺳﺎله ﺮﻓته
ﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮچه ﺑﻨﻬﺎﻳت
ﺁن ﻨﺮﺳﺪ. ﻭﻟی
ﺤﺪّ ﺍﻗﻞ، ﺗﺎﺳﺮﺣﺪّ
ﺳﺮﻧﻮﺷت
ﺘﮑﺎﻣﻠی ﺸﺨصی
ﺨﻮﺩ ﺟﻠﻮ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧم
که این کاﺭ
ﺭﺳﺘم اﺳﺖ. ﻳﺎ
ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ، ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت من
ﺪﺭﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮی ﻤن ﭽﻘﺪﺭﺍﺳﺖ.
ﻫمه ﻤﺎ که ﺨﺒﺮ
ﺍﺯ ﺁن اﻣﻮﺭﺭﻭﺣی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳم
ﺒﻠکه اﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻔس ﺤﻴﻮﺍﻧی
ﺨﻮﺩ، ﻭﺣتی اﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
اﺯﻟﻰ
ﺍﺩﻭﺍﺭﮔﺬﺷته
ﺨﻮﺩ
ﺧﺒﺮﻧﺪﺍﺭﻳم ﻮﻓﺮﺍﻣﻮش
کرﺩه اﻳﻢ، چه
ﺮﺍﻫﻬﺎﺋی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧی ﻘﺒﻠی
ﺨﻮﺩ ﻃیّ کرﺩه
اﻳﻢ. چه ﺒﺴﺎ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ، ﺁﻧﻘﺪﺭﻫﺎ
ﻧﻴﺰﻋﻘب
ﻤﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻧﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺷﺎﻧس ﻨﺠﺎت
اﺯ ﺍﺧﺮﻳن ﻔﺼل
ﻨﻮﻋی ﺒﺸﺮی
ﺮﺍ ﺑﺘﻮﺍنیم
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﺳﻌﺎﺩت
ﺸﻬﻮﺩ، ﻭﻟﻘﺎی
ﺮبّ اﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮی ﺮﺍ، ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻴﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮش ﺮبّ
ﺮﺣﻤﺎﻧی ﺮبّ
اﻟﻨﻮع آﻳﻨﺪه
ﻔﻮق ﺒﺸﺮی ﺮﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳق
ﺮﺍﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﻔﻬﻤﻴﻢ، ﻭﺍﮔﺮﺑﺪل
ﻤﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ، ﺑﺪﺍﻧﻴم
که ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎی
ﻔﺮﺍﻭﺍن
ﺪﺍﺭﻳﻢ، ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻗﺪﺭمقام
وجودی ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴته اﻳﻢ.

سه -
ﺨﻠﺎﺻی اﺯﺍﺣﺘﻴﺎﺟﺎت
ﻤﺎﺩی ﻤﺎ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ، که
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﻭﻣﺘﻨّﻮع
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. و همه
و همه ﻧﻬﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮهوس ﻨﻔس
هستند، ﻭنه
ﻀﺮﻭﺭت
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭنه
ﻔﻄﺮی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺗﺮک ﺪﻧﻴﺎ، ﻭﺑﺮﺍی
ﻤﺪّﺗی کوتاه
ﺪﻭﺭه ﺴﻠﻮﻙ، ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﻃﺮﺩ
ﻫمه ﻨﻴﺎﺯﻫﺎ
ﮐﻤﻜﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎی
غرﻳﺰی
ﻮﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻭﻳﺎﺣﺪّ
ﺍﻗﻠﻬﺎی
ﻠﺎﺯﻡ، نه
ﺤﺮﺍم هستند
ﻭنه اﻳﻨکه عملا
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺍﺯﺍن
ﻤﺤﺮﻭﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟی
ﺘﺎ ﺍﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﻣﻤﮑن اﺳﺖ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻤﻮﺩ. ﺑﺴته
ﺒﺎﻳنکه
ﭽﻘﺪﺭﻋﺸق
ﺒﺒﺎﻟﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ،
که کشش ﺶ
ﺑﺎﻣﻮﺭﭘﺎﺋﻴن
ﺮﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻓﺮﺍﻣﻮش
کنیم.

ﭼﻬﺎﺭ-
ﻧﺠﺎت ﻮﺧﻠﺎﺻی
اﺯﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎی
ﺪل ﻮﺫﻫﻦ، که
نه ﻔﻘﻄ اﻳن
ﻈﻠﻤﺘﻬﺎ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺗﺎﺭﻳکی
ﺸﻬﻮﺩی ﻮﻋﻘﻠی
هستند، ﺑﻠکه
ﻈﻠم ﻮﺳﺘم
ﺒﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎی
ﺠﻬل
ﻮﺑﻴﺴﻮﺍﺩی
ﺪﺭﺫﻫﻦ، ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎی
ﻨﺎشی
اﺯﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎی
ﺪﻝ ﻭﺫﻫن ﻮﻧﻔس
که ﺘﻨﻬﺎ ﺭﺍه
ﺨﻠﺎﺻی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺳﻠﻮک
اﻟﻬی ﻴﺎ
ﺗﺰﮐیه عملی
ﻨﻔس ﺒﺎ ﻳک
ﭙﻴﺮ، ﻭﺁﺷﻨﺎ
ﺑﺒﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎی
ﺮﻭﺍﻥ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﻮﺍع ﺠﻨﻮن
ﻄﺒقه ﺒﻨﺪی
ﻨﺸﺪه علم که
ﺑﺎﻟﻘﻮّه
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺫﻫن ﻮﺍﻧﺪﻳﺸﻪ،
ﻭﻧﻔس ﻮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﻤﺎﺭﺍ ﻓﺮﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ، ﻋﺎﻗبت
ﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺗﺠﺪید ﻧﻔس
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ، ﺭﺍه
ﭽﺎﺭه ﺒﺮﺍﻯ
ﻃﺮﺩ ﺍﻳن
ﺘﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧه
ﺘﺤﺼﻴل علم
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ، ﻭﮐﺴب
ﺪﺍﺩهﻫﺎﻯ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺗی
ﺤﺴّی اﺯ ﺧﺎﺭج
ﺨﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍمه
علم هرچه
ﺒﺎﺷﺪ، ﺣﺘی علم
ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ چه
ﺮﺳﺪ ﺑﻔﻴﺰﻳک
ﻮﺳﺘﺎﺭه
ﺸﻨﺎﺳی ﻮﻏﻴﺮه
همه ﺤﺠﺎب
ﺃﻋﻈمی ﺒﺮﺍی
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗب
اﻟﻬی اﻭ، ﻭﻧﺠﺎت
اﺯﺑﺸﺮﻳّت ﻮی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﭘﻨج -
ﻨﺠﺎت ﻮﺧﻠﺎﺻی
اﺯﺁﻟﺎم
ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ، که
ﻄﺒﻌﺎ ﻭﻇﻴفه
ﻤﺎ ﺍﺳت اﻟﺒته
علم ﺘﺎ ﺣﺪّی
کمک ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟی
ﺁﻟﺎم
ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ، ﻋﻠت
ﻨﺎﭘﻴﺪﺍی
ﻨﻔﺴﺎنی ﻮ
ﺭﻭﺣی ﺪﺍﺭﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺁﻟﺎم
ﻨﻔﺴﺎنی ﻨﻴﺰ، ﺩﺭﺭﻧﺠﻬﺎ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ، که
ﺨﻮﺩﻣﺎن ﺒﺮﺍی
ﺨﻮﺩﻣﺎن
ﻔﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ، ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺟﻨبه های
ﻨﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎی ﺠﺴم
ﻮﺫﻫن و ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ، که اﺯﻋﻠل
آﻧﻬﺎ ﺣﺴﺮت
ﻮﺣﺮص ﻏﻀب
ﻮﻋﺪﺍﻭت
ﻮﮐﻴنه ﻮﻧﻈﺎﻳﺮ
آن ﻤﻴﺮﺳﺪ، که
ﻮﺟﻮﺩ ﻣﺎﺭﺍ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﺗﺮک
ﺪﻧﻴﺎ ﻭﻃﺮﺩ
ﻫﻮﺳﻬﺎی ﻨﻔس
اﻣّﺎﺭﻩ، ﻭﺁﻣﻮﺯش
عملی
ﺪﺭﺗﺠﺮبه ﺍﺯ
ﺭه ﺮﻓﺘﮕﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﺎﺭه ﺘﺨﻠیه این
علل ﺪﺭﺩﻫﺎ
ﺩﺭﻧﻔس ﻮ ﺫﻫن
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، که
أﻧﺪﻳشه ﻤﺎﺭﺍ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻤﻴﺴﺎﺯﻧﺪ، ﻭﻣﺎﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ، ﺩﺭﭘﻨﺪﺍﺭﻫﺎ
ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭﻧﻮﺷﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎی
ﺨﻮﺩ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻳﻢ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎتی
ﺮﺍ که ﺬﻫن
ﻮﻧﻔس اﻣّﺎﺭه
ﻤﺎ، ﺑﺮﺍی ما
ﺗﺪﺍﻋی
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﺍﺯ
ﻫﻤﺎن عقل
ﺟﺰﺋی ﻮﺫﻫن
کوﺭﺩل اﺳﺖ، که
ﻔﺮﻳب ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺎﻋث
اﻏﻔﺎل اﺯﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎ،
ﻭ ﺍﺯ ﺭﺍه
ﺠﺴﺘن تین
ﺤﻘﺎﻳق
ﻤﻴﺸﻮﺩ.

ﺷش -
اﺯﺁﻣﺎل
ﻮﺍﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﺧﻮﺍﺳته ها
ﺩﺭﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﻫم ﭽﺸﻤﻴﻬﺎ
ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ، که
ﺤﺘی اﮔﺮ ﻫمه
ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺁﻭﺭﺩه کند،
ﻣﺎﻫﺮﮔﺰنه
ﺴﻴﺮﺍﺏ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ، ﻭنه
اﺯﺗﻨّﻮع
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺴته
ﻤﻴﮕﺮﺩﻳﻢ. ﻣﺮگ
ﻴک ﺒﺎﺭ
ﻭﺷﻴﻮن
ﻴﻜﺒﺎﺭ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻃﺮﺩی یک
ﺒﺎﺭه
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎی
ﺨﺎﻡ، ﻣﮕﺮ
ﺁﺭﺯﻭ
ﻭﺩﻟﺒﺴتن
ﺒﻬﺪف ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺭؤﻴﺎی ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮﻗﺮﻳنه
های ﺘﮑﺎﻣلی
ﺨﻮﻳش دﺭﻣﺮﺍﺗب
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ این ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺗﺤﻘق
دﻳﮕﺮﺍﺭﺯﻭﻫﺎ
ﺍﺳﺖ، ﺑﻠکه
ﺒﺮﺗﺮین
ﻮﻇﻴفه ﻤﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﻳﮕﺮﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮﻗﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸت
کنونی ﺒﺨﻠﻖ
ﻗﺎﺑل ﭙﻴﮕﻴﺮی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺩﺭﺑﻬﺸﺘﻬﺎی
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ، ﺧﺪﺍ
ﺑﺎ ﻟﻘﺎی
اﻭﻟﻴی ﺨﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻭﺍﻣﺎﺩه کرﺩه
اﺳت ﺒﺸﮑل
عاﻗﻠﺎنه
ﺘﺮﻭﻣﻔﻴﺪﺗﺮ
ﻭﺩﺍﺋم ﺤﺎﺻل
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.

ﻫﻔت -
ﻨﺠﺎت اﺯﺟﺒﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﺁﻧﻘﺪﺭﻫﺎ
ﻧﻴﺰﻣﺤﺎل
ﻨﻴﺴﺖ. ﺗﺎﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺸﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯﺷﺮﻭﺭ ﺟﺴﻤﺎﻧی
آن ﺤﻔﻈ کنیم. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﺩﺭﮔﻴﺮﻃﺒﻴﻌت
ﻨﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳت
ﻮﭘﺎی ﻄﺒﻴﻌت
ﻠﻬﻴﺪه
ﺨﻮﺍﻫﻴم ﺸﺪ. ﺳﺎﺩﮔی
ﺰﻧﺪﮔﻰ، ﻭﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺒﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻏﺮﻳﺰی ﻮﻓﻄﺮی
ﺧﻮﺩ، ﻭﺳﺒک
ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺸی ﻮﺍﻗثروت
اﺳﺖ. ﻭﭼﻮن
ﺪﺭﻭﻳﺸﺎنه
ﺮﺍه ﺒﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬی اﺳﺖ، که
ﻤﻴﺘﻮﺍن ﺤﻔﻈ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯﺷﺮﻭﺭﻃﺒﻴﻌت
ﻨﺎﺳﻮﺗی
ﺪﻧﻴﺎ، ﻭﺍﺯﻃﺒﻴﻌت
ﻨﻔﺴﺎنی ﻨﻮع
ﻋﻓﺼل ﻨﻮﻋی
ﺨﻮﺩ ﺗﺄﻣﻴن
کنیم ﺑﺨﺼﻮص
اﻳﻨکه ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ که
ﻄﻮل عمر ثابت ﺸﺪﻩ،
ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷت
اﻧﺴﺎﻧ ﺒﺮﺍی
ﺘﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻠﺎﻳﺎ به
ﻄﺒﻴﻌﺖ، ﺑﺮﺧﻠﺎف
ﺘﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬی ﺼﻮﺭت
ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻫﻤﻴن
ﺘﺴﻠﻴم
ﺒﺎﺭﺍﺩه ﺨﺪﺍ
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﻧﺘﺮﺳﻴﺪن اﺯﻣﺮگ
ﻮﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻭﻓﻘﺮ
ﻭﻧﺪﺍﺷﺘن
ﻤﺎﺩﻳﺎﺕ، ﺧﻮﺩ
ﮐﻤک کننده ﺑﺰﺭگ
ﻮﻣﻮٴثّر ﺪﺭ
ﺍﻣﺮﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺗﺎ
ﻧﺠﺎت اﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮی اﺳﺖ.

ﻫﺸت-
ﻨﺠﺎت
اﺯﺍﺳﺎﺭﺗﻬﺎ
ﻭﻣﺤﮑﻮﻣﻴّﺘﻬﺎ
ﻭﺗﻌﺼﺒّﺎت
ﺬﻫنی
ﻮﻋﻘﻴﺪﺗی
ﻮﻓﮑﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻧﺪﻳشه
های ﺨﺎم ﻮ
ﭘﻮﺳﻴﺪه ﺨﻮﺩ،
ﭼﻴﺰی ﺠﺰ
ﺩﺭﺟﺎ ﺯﺩن
ﺪﺭﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺼﻮﺭﮐﻨﻴﻢ، ثبات
اﻣﻮﺭﻣﺎﺩی
ﺪﻧﻴﺎ، چه ﺮﺳﺪ
ﺑثبات ﻮﻟﺎﻳت
غیر ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻣﻮﺭﺫﻫنی ﻮﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻳﮑی
اﺯﻣﻬﻤﺘﺮﻳن
ﻘﺮﺑﺎﻧی هاﻯ
ﺳﺎﻟﻚ، که
ﺪﺭﭘﻴش ﭙﺎی
ﭙﻴﺮﺧﻮﺩ
ﺗﻘﺪﻳم
ﺨﻮﺍﻫیم ﮐﺮﺩ، ﺗﺮک
همین عقاﻳﺪ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻧﺪﻳشه ها ﻭﺗﻌﺼّﺒﺎت
ﻤﺮﺑﻮطه اﺳﺖ. ﺗﺨﻠیه
ﺬﻫﻦ، ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻬﻤﺘﺮین ﻨﻮع
ﺘﺨﻠیه ای
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﮕﻴﺮﺩ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺒﺮﺍی کسی، که
اﺩﺭﺍک کاﻓی
ﺮﺍ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺍﺭﺯﺵ
ﻭﺍﻫﻤﻴّت
ﺴﻠﻮک اﻟﻬی ﺮﺍ
ﺧﻮﺏ ﻓﻬﻤﻴﺪه
ﺒﺎﺷﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍند
ﻧﺪ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩه
ای ﻘﺎطع ﻮ
ﺧﻴلی ﺰﻭﺩ ﻭﺭﺍﺣﺖ،
ﺍﻳن ﺘﺨﻠیه
ﺬﻫن ﺮﺍ ﺻﻮﺭت
ﺒﺪﻫﺪ. ﻧُه -
ﻮﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺪﺭﻣﺠﻤﻮعه
اﻣﻮﺭی که
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺬﺷﺖ، ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻃﺮﺩ
ﮐﺮﺩ، ﺗﺎ
ﺑﺄﻧﺪﻳشه ﻨﺎب
ﻮ ﻭﺟﻮﺩی
ﺎﺻﻴل ﻮﮐﺎﻣل
ﻮ ﺁﺭﺍﻣش
غیرﻗﺎﺑل
ﺘﺼﻮﺭ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻧﺠﺎت
اﺯﻧﻔس ﺃﻣّﺎﺭه
ﻔﻌﻠی ﺨﻮﺩﻣﺎن
اﺳﺖ. ﻭﺭﺍه ﺁﻥ،
ﺗﺮک کرﺍﻣﺎت
ﺸﺄن ﻤﻘﺎﻡ
ﻓﻌﻠی ﺨﻮﺩ، ﻭﭼﺴﺒﻴﺪن
ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬی
ﺘﺎ پس اﺯﻃیّ
ﻤﺮﺍﺣل ﺴﻠﻮﮐی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻔس
ﺨﻮﺩﺭﺍﻣﺮﺩه
ﺨﻮﺍﻫﻴم ﻴﺎﻓت
که ﺠﺎی ﺨﺎﻟی
ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻔس
ﻤﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ، ﺑﻨﺎﻡ(ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ) ﺷﺪه
ﻘﺮﺍﺭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭﺍﺯﺁن
ﭙس ﺒﺎﺳﺮﻣﺎیه
ﻤﻄﻤﺌﻦﻭ
ﺯﺍﻳل ﻨﺸﺪﻧﻰ،
ﺑﺨﺪﻣت ﺨﻠق
ﺨﺪﺍ ﻭﺯﻧﺪﮔی
ﺪﻧﻴﻮی ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ، ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﺮﺍﺣل
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰﻓﻮق
ﺒﺸﺮی
ﺒﻌﺪﺍﺯﻣﺮگ
ﻤﻴﺸﻮﻳﻢ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫی
ﺮﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﮔﺬﺍﺭﺩ، ﺗﺎﺧﻮﺩی
ﺒﺮﺗﺮ ﻭمن
ﺒﺮﺗﺮ
ﻳﺒﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭﻫﻤﺎن
ﺸﺨﺼﻴّتی ﺮﺍ
که ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻴم ﻴﺎﻓﺖ.
که ﺒﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻧﻬﺎ ﻮﺩ
ﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻓﺮﻳﺎﺩ
ﺃﻧﺎﺍﻟﺤق
ﻨﻴﺰﻣﻴﺘﻮﺍن
ﺴﺮﺩﺍﺩ. که هم
اﺯ ﺣق هستیم
ﻮﻫم عین ﺤﻖ، ﻭﺩﺭﺳﻄح
ﺘﺠﻠّی کمال
ﺒﺸﺮی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻫم
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﺮبّ
اﻟﻨﻮع ﺪﺍﺭﻳﻢ،
ﻭﻫم ﺨﻮﺩ
ﻣﻌﺎﺩل ﺁن
ﺸﻬﻮﺩ. ﻭﺣﺘی
ﺨﻮﺩ ﻫﻤﺎن
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎه
اﻧﺪﻳشه های
ﻨﺎب ﻮ ﭘﺎک
ﻮﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، که
ﻘﺮﻧﻬﺎ ﻃﻮل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ،
ﺗﺎ ﻧﻮﺁﻭﺭﺍن
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎن ﺒﺮﺗﺮی
آﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﻘﺪ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺑﻬﺘﺮﺍﺯﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺭﺍئه
ﺒﺪﻫﻨﺪ، ﻭﻧﻈﺮیه
ﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻬﺎی
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬی
کنند. ﺗﺎﺯه
همین
اﺎﻧﺪﻳشه های
ﻨﺎب کاﻣﻠﺎن
ﻮﺍﺻﻞ، ﻋﻴن
ﻤﻘﺎم ﻮﺍقعی
عقل ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه
ﺃثری اﺯ
ﺁثاﺭﻣﻘﺎم
ﻮﺟﻮﺩی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. که
ﻤﻨﺎﺳب ﺰﻣﺎﻥ،
ﭼﻴﺰی هم
اﺯﺫﻫﻦ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬی ﺘﺮﺍﻭش
می کند که
ﺒﺪﺭﺩ ﺳﻄح عقل
ﺠﻤثروت ﺰﻣﺎن
ﻨﻴﺰ ﺑﺨﻮﺭﺩ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺪﻳشه
ﺒﺮﺗﺮﻯ، که
ﺒﻌﺪ
ﺍﺯﻫﺰﺍﺭﺍن
هزﺍﺭ ﺍﻧﺪﻳشه
که ﺸﺨﺼﺎ ﺍﺯﻣﺮّﺑﻴﺎن
ﺰﻣﻴﻨﻰ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩی
ﻮﻣﺮﺑﻴﺎن
ﻤﻠﮑﻮﺗی خوﺩ
ﺩﺭﻳﺎﻓت کرﺩه،
ﮐﻪ (ﺑﺎﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬی
ﺪﺭﺁﻯ) ﺗﻤﺎم
اﻧﺪﻳشه ها
ﻭﮔﻔته
هاﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎی
هرچه که
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻘﺪمه ای
هستند، که ﻤﺎ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍن ﺮﺍ
ﺑﺮﺍه ﺴﻠﻮک
ﻮﺍﻭم ﻮﺍﻳﻤﺎن
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍﻫﻬﺎ
به (ﺭُم ﻮﺍﻭم
ﻮﺣﺘی ﻘم
ﻮﻗﺎﺋﻢ)
ﻣﻨﺘﻬی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺭﺍﻫی
که ﻨﺠﺎت اﺳﺖ، ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ، ﻭنه
ﻤﻘﺼﺪﻫﺎی
ﺰﻣﻴﻨﻰ، ﻭﻣﺮﺍﮐﺰ
ﻓﺴﺎﺩ ﻣﺎﺩﻯ، ﭼﻮن
ﻘُﻢ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺍﮐﺰﻓﺴﺎﺩ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺩﻳن
ﻘﺸﺮﻯ، ﻧﺰﺩ
ﻣﻠّﺎﻫﺎی
حرام ﻠﻘمه که
ﺤﺘی هر ﺣﻀﺮﺕ
(ﻣﻌﺼﻮﻣﻰ)
ﺩﺭﻗﻢ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺍﻳن
ﺪﺷﻤنان غیر
ﻣﻌﺼﻮم ﺸﺪﻩ، ﻭ
ﮔﻮﺭﺳﺘﺎن
ﺒﺰﺭﮔی اﺯﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎی
ﻘﺸﺮی ﺰﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩﺁﻭﺭﺩه
اﻧﺪ.

ﺑﺤث
أﻧﺪﻳشه
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻭﺳیع
اﺳﺖ، که ﺒﺎ
ﺍﻳن أﻧﺪک
گفته ﺘﻤﺎم
ﺸﺪنی ﻨﻴﺴت
ﻘﺒلا ﻧﻴﺰ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷت
هاﺋی ﺪﺭﺍﻳن
ﺒﺎﺭه
ﺪﺭﺗﻬﺮﺍن ﺘﻬیه
کره ﺒﻮﺩﻡ. ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺣﺴب ﻨﻴﺎﺯ
ﭘﻴﮕﻴﺮﺍن
ﻮﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ،
ﺩﺭﺍﻳن ﻤﺒﺤث
اﻧﺪﻳشه ﻮ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ،
ﻳﺎﻋﻠم
اﻟﻤﻌﺮﻓﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ، ﻭﺑﺨﺼﻮص
ﺮﺍه ﺮﺳﻴﺪن عملی
ﺑﺴﺮﭼﺸمه های
ﺸﻬﻮﺩی ﻮﻋﻘل
کلّی و ﺩﺍﻧﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺃﺑﺪی اﺩﺍمه ﺨﻮﺍﻫم
ﺪﺍﺩ. ﻋﺰﻳﺰم
ﺘﻮﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺴﭙﺎﺭﻡ، که
ﺴﻠﻮک اﻟﻬی
کنی. ﻧﻪ ﺍﻳﻨکه
ﻔﻴﻠﺴﻮف
عرفاﻧن ﺣﮑﻤت
گرﺩﻯ. ﺗﻮﺧﻮﺩ
ﭼﻨﺎن
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﺋی
ﺪﺍﺭی که ﻗﺪﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧی ﻮ
ﺍﺯﺍﻧﺪﻳشه
ﻮﻗﻠم ﺘﻮ، ﺗﺮﺍﻭﺷﺎﺗی
ﭙﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ، که
هرچه ﻤﻦ ﮔﻔﺘﻢ،
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮﺁﻥ،
ﻗﻄﺮه ای ﺒﻴش
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﻗﺪﺭﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﺪﺍﻥ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺩﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﻠﻮک لهی ﺨﻴﻠی ﺪﻳﺮﺍﺳﺖ.

M048

فرهنک و
سنّت

1-ﻓﺮﻫﻨﮓ،
ﻣﻔﻬﻮﻣی ﺨﺎص
ﻨﻮع اﻧﺴﺎن
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﻧﺘﻴجه
ﻤﻌﻨی ﻴﺎبی
ﺬﻫﻨن اﻧﺴﺎﻥ، ﺍﺯﭘﺪﻳﺪه
ﻫﺎی ﻄﺒﻴثروت
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘﺪﻳﺪه
ﻫﺎی ﻤﺎﺩﻯ، ﺑﻮﺳﻴله
ﺤﻮﺍس ﺒﺎﻧﺴﺎن
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﺁن ﺪﺭ ﺫﻫن
ﻤﻨﻌﮑس
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻣﻐﺰ
ﺩﺭﻗﺴﻤت
ﺁﮔﺎﻫی ﺨﻮﺩ، ﮐﻠیه
ﻤﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪه ﺮﺍ
ﺃﺭﺯﻳﺎﺑﻰ، ﻭﻣﻌنی
ﺠﻮﺋی اﺯ آن
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺮﺍه ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎت
ﻘﺒﻠﻰ ﺭﺳﻴﺪه
ﺒﺤﺎﻓﻈﻪ ﺫﻫن
ﺪﺳت ﺒﺘﺨﻴّل
کلّیاتی ﻤﻴﺰﻧﺪ.
ﻭﻧﺘﺎیج ﺒﻨﺎﻡ(ﻋﻘﻴﺪﻩ)
ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
(ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻬﺎی
ﺪﺭﻭﻧﻰ) ﺩﺭﻭی
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺣﮑمی ﻨﻴﺰ
ﺻﺎﺩﺭﻣﻴﮑﻨﺪ. که
ﻨﻈﺮﺷﺨﺼی ﺪﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷت
ﻤﻌﻨﻮی اﻭ، ﺍﺯﺁن
ﻮﺍقعه ﻤﺤﺴﻮس
ﺨﺎﺭﺟی اﺳﺖ. ﺟﻤﻌﺎ
ﮐﻠّﻴﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎی
تﻓﺮﺍﺩ، ﺩﺭﺧﻠﺎل
ﺘﺮﺑﻴت
اﺟﺘﻤﺎﻋی
ﻮﺍﻧﺘﻘﺎل
اﻓﮑﺎﺭ که ﺒﻴن
اﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎمعه
ﺼﻮﺭت
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻣﺠﻤﻮعه
ای اﺯ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻭﺍﺣﮑﺎم
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻭ
ﻧﻈﺮ ﺍﮐثرﻳّت
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. که
ﺴﻄح عقل ﺠﻤثروت
ﻘﻮم ﺮﺍ ﺗﺸکیل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭنه
ﻔﻘﻄ ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﺎ ﺁن
آﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، بلکه
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ، ﺑﺘﮑﻤﻴل
ﻮﺗﺼﺤﻴﺢ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻴﻬﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻣﺠﻤﻮعه
ﺴﻄح عقلی
ﻮﺳﻄح علمی
ﻮﺍﺩﺑی
ﺠﺎﻣﻌﻪ، ﻭﻧﻴ
ﺰﻣﺠﻤﻮعه عقاﻳﺪ
ﻭﺳﻠﻴقه ها، ﻭﻋﺎﺩﺍت
ﺮﻓﺘﺎﺭی
ﻮﻓﮑﺮی ﻘﻮم
ﺮﺍ ﻓﺮﻫﻨگ ﻤﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪ. که
ﻤﺪﺍم ﺪﺭﺣﺎل
ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﺤﻮل اﺳﺖ. ﮔﺎﻫی
ﺪﺭﺟﻬت
ﺘﮑﺎﻣﻞ، ﻭ
ﮔﺎﻫﻰﺩﺭ ﺟﻬﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ، که
ﺒﺮﺍی ﺸﻨﺎﺧت
ﻔﺼل ﻨﻮﻋی
ﺮﺍﻳج ﺁن ﻘﻮم
ﺨﻴﻠی ﺃﻫﻤﻴّت
ﺪﺍﺭﺩ.

2- ﻓﺮﻫﻨگ ﻴک
ﻘﻮم ﺘﻨﻬﺎ
ﺟﻨبه های
ﺁﻣﻮﺯشی
ﻮﻋﻘﻠی ﻮﺫﻫنی
ﻨﻴﺴت ﺒﻠﮑﻪ
ﻓﺮﻫﻨگ ﺒﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ، ﻗﺎﺑل
ﺘﻘﺴﻴم ﺒﮕﻮشه
ها ﻭﺷﺎخه های
ﻤﺘﻌﺪﺩی که اﺯ
ﺟﻤله آﻧﻬﺎ:

ﻳﻚ-
(ﻓﺮﻫﻨگ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ) ﻗﻮﻡ،
که ﻤﺠﻤﻮعه ای
اﺯ ﺍﻧﺪﻭﺧته
ها ﻭﺧﺎﻃﺮﺍت
ﺬﻫنی ﻴک
ﻘﻮﻡﺑﻮﺩه
ﻮﺍﺯﺫﻫن
ﭙﺪﺭﺍن به
أﺫﻫﺎن ﻔﺮﺯﻧﺪﺍن
ﻤﻨﺘﻘل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺒﺎﺫﻫﺎﻥ ﻧﺴﻠﻬﺎی
ﻔﻌﻠی ﻘﻮم
ﺮﺳﻴﺪه ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳن
ﻔﺮﻫﻨگ
ﺘﺎﺭﻳﺨی ﻨﻴﺰ
ﺷﺎﻣل ﺠﻨبه
های أﺩﺑی ﻋﻠﻤی
ﻮﺍﻓﺴﺎنه ای
اﺟﺪﺍﺩ ﺧﻴلی
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣﻮﺍﺩث
ﺠﺎﻟﺐ
ﻭﻧﺴﺒﺘﺎ ﻭﺍﻗثروت
اﺯﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ یک
ﻘﻮم اﺳﺖ. ﺍﻳن
ﻔﺮﻫﻨگ
ﺘﺎﺭﻳﺨی ﻘﻮم
ﺠﻤﻌﺎ ﺟﻨبه
ﻤﺤﺼﻮل ﺗﻔﮑﺮﻯ،
ﻭﻣﻘﺎم عقلی
ﻮﻋﻠﻤی
اﻧﻬﺎﺭﺍ ﻧﺸﺎن
ﻤﻴﺪﻫﺪ.

ﺩﻭ- ﻭلی
ﻔﺮﻫﻨک ﺪﻳﮕﺮی
ﺒﻨﺎﻡ (ﻓﺮﻫﻨگ
اﺧﻠﺎﻗی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ)
ﻭﻋﺎﺩﺍت ﻘﻮم
ﻤﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ که
هم اﮐﻨﻮن
ﺪﺭﻗﻮمی ﺮﺍﻳﺞ،
ﻭﺳﻠﻴﻘﻪ ﻳﻚ
ﻗﻮﻣی ﺮﺍ
ﻧﺸﺎن ﻤﻴﺪﻫﺪ. که
اﮔﺮﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻫﻨگ
اﺧﻠﺎﻗﻰ، ﺭﺑﻄی
هم ﺒﺴﻄح عقل
ﻮﻓﮑﺮ ﺟﻤثروت
ﻘﻮم ﻨﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ،
مع ﺬﻟک
ﻨﺸﺎﻧﮕﺮ ﺧُﻠق
ﻮﺧﻮی ﻴک ﻘﻮم
اﺳﺖ. ﮔﺎﻫی این
اﺣﻮﺍل
اﺧﻠﺎﻗی
ﻮﻋﺎﺩﺍت ﺮﻳشه
ﺪﺍﺭ ﺩﺭﮔﺬﺷته
ﺪﻭﺭ ﻗﻮم ﻨﻴﺰ،
ﻣﻄﺎﺑﻘت ﺒﺎ
ﻣﻨﻄق عقلی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﮔﺎﻫی
ﺁن اﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻣﻄﻠﻮب
آﻧﻬﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﻟی آﺯﺭﻭ ی
علاقه
ﺒأﺟﺪﺍﺩ ﺧﻮﺩ،
ﻭﺑﺨﺎﻃﺮﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺭﺍﻳﺞ، ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻬﺎی
ﻨﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎه
اﻓﺮﺍﺩ ﻗﻮﻡ، ﺑﺎﺯﻫم
اﻳن ﺴﻨّت
اﺧﻠﺎﻗی
ﻮﻋﺎﺩﺍت
اﺟﺘﻤﺎﻋی ﻘﻮم
اﺩﺍمه ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎن
ﻤﺮﺩﺍن
اﺳﮑﺎﺗﻠﻨﺪی
ﺒﺮﺍی ﻤثال
ﺪﺍﻣﻦ ﺯﻧﺎنه
ﺒﺮﺗن
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.

سه - ﺒﺎﺯ
ﻓﺮﻫﻨگ ﺪﻳﮕﺮی
هم هست، که ﻤﻴﺘﻮﺍن
ﻨﺎﻡ (ﺳﻨّت
ﺪﻳﻨﻰ) ﺑﺮﺁن
گذﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻣل تمام
ﺒﺎﻭﺭﻫﺎی
ﻤﺬﻫﺒی و
اﺟﺪﺍﺩی اﺳﺖ. ﻭﮔﺎهی
علی رغم
ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺟﺒﺎﺭی ﺪﻳﻦ
ﻭ ﻣﺬﻫب ﻴک ﻘﻮﻡ،
ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺁن
عقاﻳﺪ
ﻭﻣﻨﺎﺳک
ﻘﺪﻳﻤی
ﺨﻮﺩﺭﺍ، ﻭﻟﻮ
ﺩﺭ ﭘﻮﺷش ﺪﻳﻦ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻨﺎﺳک
اﻳﺮﺍﻧﻴﺎن
ﺰﺭﺩﺷﺘﻰ، که
ﺒﺎﺯ
ﺩﺭﺩﻳﺎﻧت
اﺳﻠﺎﻡ، و ﺩﺭ
ﭘﻮﺷش ﺘﺸیّع ﺒﺤق
ﻴﺎ ﻧﺎﺣﻖ، ﺩﺭ
ﺩﻳن ﺠﺪﻳﺪ
ﺍﺳﻠﺎمی
ﺪﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﭼﻬﺎﺭ-
ﻓﺮﻫﻨگ ﻮﺳﻨّت
ﺪﻳﮕﺮی ﺮﺍ
ﺍﺯﺁن
ﻔﺮﻫﻨﮕﻬﺎی
ﻘﺒﻠی
ﻮﮔﻮﻧﺎﮔﻮن
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺟﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ، ﻭ
ﻣن ﻨﺎﻡ
(ﻓﺮﻫﻨگ
ﺴﻠﻮﮐﻰ) که
ﻤﻌﺮّف ﻔﺼل
ﻨﻮﻋی ﺮﺍﻳج
ﻘﻮم ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺂﻥ ﻣﻴﺪﻫﻢ. ﻭ
ﺁن ﺴﻄح عقلی
ﻮﺳﻠﻴقه
ﺘﮑﺎﻣلی
ﻴﺎﻓته ﻴک ﻘﻮم ﺪﺭجه
ﺘﺤﻘﻴﻘق
تکامل اﺳﺖ. ﻭ
ﻣﺘﻨﺎﺳب ﺒﺎ
ﺗﮑﺎﻣل ﻔﺼل
ﻨﻮﻋی ﻘوم که ﺍﺯ
ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎی
ﺠﺪﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺎﻧت
ﻮﺍﻗثروت
اﺟﺪﺍﺩﻯ، ﺑﺮﺍی
ﻨﺴﻠﻬﺎی ﺒﻌﺪی
اﺳت ﻮﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻭ ﺁﺭﺯﻭی
ارواح اﺟﺪﺍﺩ
ﺑﺮﺍی اﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﻳش اﺳﺖ. که
ﭽﮕﻮنه
ﺘﻠﺎﺷﻬﺎی
ﺴﻠﻮﮐی ﻮ
ﺗﮑﺎﻣلی
اﺭﺍﺩی ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍمه
ﺪهند. ﻭ
ﺩﻧﺒﺎله
ﺘﻮﻓﻴق آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍی ﻴﺎﻓن
ﻔﺼﻮل ﻨﻮﻋی ﺒﺮﺗﺮی
که ﭙﺪﺭﺍﻥ
ﻳﺎﻓته ﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﺍﻭﻟﺎﺩﺷﺎن
اﺩﺍمه ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁن کوﺷش
های اﺟﺪﺍﺩﻯ
ﻭﺗﻠﺎﺷﻬﺎی
ﺘﮑﺎﻣﻠی
اﺭﺍﺩی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍمه
ﺒﺪﻫﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ( ﻓﺼﻮل
ﻨﻮﻋی ﺒﺸﺮﻯ)
ﺑﺮﺗﺮﻭﺟﺪﻳﺪﺗﺮﺩﺭﻗﻮﻡ
ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺯﻳﺮﺍﺧﻮﺍﻫﻴم
ﺪﻳﺪ، که
اﺟﺪﺍﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﺋی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍی
ﺘﮑﺎﻣل ﺒﻴﺸﺘﺮی
ﺪﺍﺭﻧﺪ که اﻭﻟﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻮﻓق
ﺒﮑﺴب آﻥ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮﻋی ﺨﻴﻠی ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺘ
ﺁﻭﺭﺩه اﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻳک ﻘﻮم
ﭙﻴشﺮﻭ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﮋﺍﺩﻯ، ﻫﻤﻴشه
اﻭﻟﺎﺩ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﺒﺮﺗﺮ،
ﻭﻓﺼل ﻨﻮﻋی
ﺒﺸﺮی
ﺠﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻭﻋﺎﻟﻴﺘﺮ ﺍﺯ
ﭘﺪﺭﺍن ﻮ
ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﺎن
ﻄﻮﺭکه ﺒﺸﺮﻳک
ﻨﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﻨﻴﺰ، ﺩﺍﺭﺍی
ﻔﺼﻮل ﻤﺘﻌﺪﺩ
ﻧﻮﻋی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. که
ﺒﻤﻮﺍﺯﺍت
ﻘﻮﺍﻧﻴن
ﺘﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ، که
علم ﮋﻧﺘﻴک اﺯﺁن
ﺒﺤث ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺎﮐﻮﺷش
ﺗﮑﺎﻣل اﺭﺍﺩﻯ،
که ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬی
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎن
ﻮﺍﺻل ﺒﻤﺮﺍﺗب
ﺸﻬﻮﺩی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭﻳک
ﻘﻮم ﺒﺘﮑﺎﻣل
ﺠﻮﺋی ﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﻭ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍت هم
ﭙﻴش ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻣﻌﻤﻮلا
ﺧﻴﻠی اﺯﻣﻠل و
ﺍﻗﻮﺍﻡ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻨﺘﻬﺎی
ﻤﺬﻫبی
ﻮﺳﻠﻮﮐی ﺨﻮﺩ،
ﺑﺴﻠﻮک اﻟﻬی
ﺪﺭﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس و ﺗﺰﮐیه
عقده ﻫﺎ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺻﻔﺎت ﻨﺎ
ﺩﺭﺳﺖ، ﺑﻘﺼﺪ
ﻳﺎﻓﺘن عقل
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬی
ﺮبّ اﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋﻢ، ﮐﻪ
ﻣﺘﻌﻠق ﺒﻔﺼﻮل
ﺒﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺑﺸﺮی اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯﻫﻤﻪ آن
ﻔﺼﻮل ﻨﻮﻋی
ﻈﻬﻮﺭی ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. اﻳن
ﺴﺎﻟﮑﺎن
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎن
ﺠﻠﻮﺗﺮ، ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﮐﻤﺎل عقلی
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘس اﺯ ﭼﻨﺪ
ﻗﺮﻥ، ﻓﺼل ﻨﻮع
ﺮﺍﻳج ﺁن ﻘﻮﻡ،
ﭘس ﺮﻭﻳﻬﺎ یا
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﺑﺎﻋﺪم
ﺒﻬﺮه گیری
ﺘﮑﺎﻣﻠی
ﺎﺯﺭﺍه ﺴﻠﻮک
اﻟﻬی ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ، ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎت
ﻔﺼل ﻨﻮﻋی
کنونی ﺭﺍﻳج ﺨﻮﺩ،
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻋﻘب
ﺮﻓﺘﻪ، ﻭﺑﻔﺼﻮل
ﻨﻮع ﺤﻘﻴﺮ نسخ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺳﺒب
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ که
اﻭﻟﺎﺩﺷﺎن
تازه آنها ﺒﻔﺼل
ﻨﻮﻋی ﭙﺎﺋﻴن
ﺘﺮﺭﻓته ﻮﻧﺴﻠﻬﺎی
ﺒﻌﺪﻯ، ﺣﺘی
عقل ﻮﺍﺩﺭﺍک
ﻮﻓﺮﻫﻨگ
اﺟﺪﺍﺩی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺪﻳن
ﺘﺮﺗﻴب ﻘﻮﻣی
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺯﻭﺍل
ﺒﺪﺳت ﻘﻮم ﺒﺮﺗﺮی
ﺪﺭﻓﺼل ﻨﻮﻋی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺣﺘی
گاﻫی ﺒﺪﺳت
ﻘﻮم
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ، ﻭﻟﻮ
ﻭﺣﺸی ﺒﺎﻓﺼل
ﻨﻮﻋی ﺒﺎﺯ
ﭘﺎﺋﻴن ﺘﺮ
ﺍﺯﻓﺼل ﻨﻮﻋی
ﺁن ﻘﻮم ﻨﺎ
ﺑﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺑﺰﻭﺍﻝ
ﻓﺮﻫﻨگی
ﻮﻋﻘﻠی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
اﻗﻮﺍﻣی
هستند، که
ﺨﻮﺷﺒﺨتان
ﻘﻮم اﻳﺮﺍﻧﻰ (
ﺁﺭﻳﺎ ﻣﻨﺶ)
ﺗﺎﮐﻨﻮن سه
هزﺍﺭﺳﺎل ثبت
ا ﺸﺪه ﺘﺎﺭﻳﺦ،
ﻧﺸﺎن ﻤﻴﺪﻫﺪ
که
ﺒﺎﻳﻨﮑﺎﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺭﺍﺩﻯ، ﻭ
ﺁﺭﺯﻭی
اﺟﺪﺍﺩی ﺨﻮﺩ، که
ﺘﮑﺎﻣلی
اﺭﺍﺩﻯ ﮐﻪ
ﺟﺪﺍ
ﺍﺯﻣﺴﻴﺮﻫﺮ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳت
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍن
ﻮﻋﺎﻗلان اﻳن
ﻘﻮم ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ،
ﺑﺴﻠﻮک ﺎﻟﻬی
ﻮﺑﺎ ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﺟﺎﻟﺒﻰ، که
عوﺍم ﺍﮐثرﻳت
ﺠﺎﻫﻞ، ﻓﻘﻄ
دﻧﺒﺎل ﻠﺬﺗت
خوﺩ ﺍﺯﺩﻧﻴﺎ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎت
ﻨﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺁﻧﺮﺍﻧﻤی
ﭙﺴﻨﺪﻧﺪ. ﻭﺣﺘی
ﻘﺪﺭت اﺩﺭﺍک
این ﺘﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﻭلی
این عاﻗﻠﺎن
ﻮﻣﺴﺘﻌﺪﺍن
ﺒﻌﮑس أﮐثرﻳﺖ،
ﮐﺮﺍﻣﺎت ﻨﻮﻋی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍﺗﻠف
ﻨﮑﺮﺩﻩ، ﺑﺠﺎی
ﻠﺬت ﺠﻮﺋی
ﻮﺍﺳﺘﻬﻠﺎک
کرﺍﻣﺎت ﺨﻮﺩ، ﺑﺴﻠﻮک
اﻟﻬی ﻮﺳﻨّت
اﺟﺪﺍﺩی ﻤﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﻃیّ اﺣﻮﺍل
ﺴﻠﻮﮐی ﺨﻮﺩ، ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﺋی
که ﺸﺎﻳﺴته
آﻧﻬﺎ ﺍﺳت
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﺩﺭ(ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ) ﻭﺫﺍت
أﺻﻠی اﻳن
اﻓﺮﺍﺩﺍﻟﻬی
ﺸﺪه ﻴک ﻘﻮم
ﭙﻴﺸﺮﻭ، ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋی ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﺟﺪﻳﺪﺗﺮی
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. که
هنوﺯﻫم
ﺪﺭﺳﺮﺯﻣﻴن
ﺁﻧﺎﻥ، ﭼﻨﻴن
اﻓﺮﺍﺩﻯ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴثروت
ﻈﻬﻮﺭ ﻧﮑﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻭﺳﺎﻟﻬﺎی
ﺪﺭﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪه
ﻠﺎﺯم اﺳﺖ، که
آنگاه ﺒﻪ ﻫﻔت
هزﺍﺭﺳﺎل
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻳن
ﭙﻴﺸﺘﺎﺯﺍن
ﺒﺎﺗﮑﺎﻣل اﺭﺍﺩﻯ،
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩی اﻟﻬﻰ، که
ﺼﺎﺣب ﮋﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣی ﻮ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋی ﺠﺪﻳﺪ
ﺷﺪه اﻧﺪ، ﺧﻴﻠی
عمیق ﺘﺮ
ﻭﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻭﺩﺭﺳت ﺘﺮ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺍﻧﺪﻳشه های
ﻨﺎب اﺭﺍئه
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. که
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ، ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎی
ﺁن ﺰﻣﺎن
ﺒﺎﭼﻨﻴن ﻔﺼﻮل
ﻨﻮﻋی ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ، ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭی ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻫﻤﻴن
ﺸﺎﻫﺪﺍن
تجلّیات شهودی
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎن
ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، که
ﻮﻳﺰﺍی ﻮﺭﻭﺩ
ﺑﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮی ﺁﻳﻨﺪه
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎت
ﺒﻴﺸﺘﺮﺧﻮﺩ، ﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮی
اﺩﺍمه ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣل
ﺘﺎ ﺃﺑﺪ ﻭﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍعی بی
ﻨﻬﺎﻳت ﻔﻮق
ﺒﺸﺮی فرشته
گونه اﺩﺍمه
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻟﺬﺍﭼﻨﻴن
اﻗﻮﺍم ﺸﺮﻳﻒ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﻮم
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ، ﻭ
ﺑﻤﻌنی ﭙﺎک
ﻮﺑﺮﺟﺴته
ﺪﺭﮊﻧﺘﻴک ﻮ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮﻋﻰ، ﻭﻧﻪ
ﺁﺭﻳﺎﺋی
ﺒﻤﻌﻨی ﺴﻴﺎﺳی
ﻴﺎﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﺋی
ﺪﺭ ﻳک ﻨﮋﺍﺩ
ﻭﻗﻮﻡ، چه ﺮﺳﺪ
ﺑﺪﺍﺷتن
ﺘﺎﺑﻌﻴّت ﻮﻫﻢ
ﺷﻬﺮی گری
ﻮﺍﺣﺪ. ﻭﺍﻳن
ﻘﻮم ﺁﺭﻳﺎﺋی
ﺸﺪﻩ، نه ﻔﻘﻄ
ﺮﻭ ﺑﺰﻭﺍل
ﻨﻤﻴﺮﻭﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻤﺘﺮﻗی
ﺘﺮﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻴﺎﻓته ﺘﺮ
ﻧﮋﺍﺩﻯ، ﻭ ﺑﺎ
ﻓﺼل ﻨﻮﻋی
ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯﭘﺪﺭﺍﻥ، ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﺑﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮی ﺁﻳﻨﺪﻩ،
که ﺪﺭ۵۵
ﻗﺮن
ﺪﻳﮕﺮﺩﺭﺟﻬﺎن
ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﻈﻬﻮﺭﻭﭘﻴﺪﺍﻳش
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ،
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻭﮐﺮﺍﻣﺎت
ﻨﻮﻋی
ﻮﺍﻣﮑﺎﻧﺎت
عقلی
ﻮﻗﺪﺭﺗﻬﺎی ﺠﺴﻤﻰ،
ﻭﺣﺘی ﭙﺼﻮﺭت
ﻮﺭﻧگ ﭙﻮﺳت
ﻮﺃﻧﺪﺍم
ﻤﺨﺼﻮص ﺒﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺸﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯی
ﺪﺭﺑﺮﺍﺑﺮﺵ، ﭼﻮن
ﻤﻴﻤﻮن
اﻣﺮﻭﺯی
ﺪﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺑﺸﺮﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺍﻳن
گفته ﺗﻌﺼّب
ﻨﮋﺍﺩی ﻮﻣﻠّی
ﻴﺎ ﺳﻴﺎﺳی ﻨﺪﺍﺭﻡ.
ﻭﻟل ﺘﻌﺼّب
ﮋﻧﺘﻴﮑی
ﻮﺗﮑﺎﻣلی ﺪﺍﺭﻡ.
که علم ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺍﻓق ﺁن
ﺒﻮﺩه ﻮﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻳن کلام ﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﻠﺎﻡ،
ﺩﺭﺳﺘﺎﻳ ش
اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎﺋی منش
ﻭﺻﺎﺣب ﺴﻠﻮک
اﻟﻬی ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎی ﺁﻳﻨﺪه
اﻟﻬی گفته
اﺳﺖ. که اﮔﺮ
علم اﻟﻬی ﺪﺭستاره
دوردست ثریّا
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺳت
اﻳﺮﺍﻧﻴﺎن ﺁﺭﻳﺎﺋی
چون سلمان
فارسی پارسا ﺒﺪﺍن
ﻤﻴﺮﺳﺪ.

3 -
ﻃﺮح ﻤﺴﺎله
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣی
ﻴک ﻘﻮﻡ، ﺩﺭﮐﻨﺎﺭﻣﺴﺃله
ﻔﺮﻫنگ ﻮﺳﻨّﺖ،
ﺑﻤﺎ ﮐﻤﻚ ﻣی
کند، که اﻗﺴﺎم
ﻔﺮﻫﻨﮕﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ، ﺍﺯﻫم
ﺘﻔﮑﻴک
کنیم. ﻮﺁﻧچه که
ﺴُﻨّﺖ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﻘﺪّس اﺟﺪﺍﺩی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳیم ﻮﺩﻧﺒﺎل
کنیم. ﻭ
ﺍﺯﺳﻨّﺘﻬﺎی
غیر ﻣﻘﺪّس
ﻭﮐﺎﺫﺏ، که
أکثرا
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎن
اﺯ ﺁن ﻴﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﺟنبه
عاﺩﺗﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﺯﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺃﺯل
ﺘﺎ ﺃﺑﺪ که
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍت
ﺰﻧﺪه اﺯﺟﻤله اﻓﺮﺍﺩ
نوع ﺒﺸﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮﺍﻟﻬی
ﺨﺎﻟق هستی
ﺒﻘﺼﺪ اﺩﺍمه
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎت
أﺑﺪی
ﺪﺭﺍﻧﻮﺍع
ﻮﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠی ﺒﺮﺟﺴته
ﺒﻮﺩه اﺳﺖ. ﻭﺍﻳن
ﺴﻨّت غیر
ﻣﻘﺪّس ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮﺍﻟﻬی ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍن
ﻮﺣﺘﻰ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺮﻭﺯه
ﺪﺭﺗﻤﺎم
اﻗﻮﺍم
ﻤﻠﺎﺣظه
ﻤﻴﺸﻮﺩ، که
ﭽﮕﻮنه
ﺠﻮﺍﻧﺎن آﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻗﻮم ﺨﻮﺩ، ﻣﻴل
ﺒﺠﺪﺍﺋی
ﺎﺯﺳﻨّﺘﻬﺎ
ﻭﺣتی عاﺩﺍت
ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﻠّﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺯﻣﻴنه
های ﻮﺍﺑﺴﺘﮕی
ﻔﮑﺮی ﻮﻓﺮﻫﻨگ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﻠل
ﺪﻳﮕﺮ ﺁﻣﺎﺩه
ﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﺟﻬﺎن
ﺒﻴﻨی های
ﻤﺨﺎﻟﻔ عقاﻳﺪ
و ﺳﻨّتی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﮐﻤﻮﻧﻴﺴت
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻭﺑﻴن
اﻟﻤﻠلی
ﻏﻴﺮﻗﻮﻣی
ﻔﮑﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﺗﺤت ﺘأثیر
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋی ﻮ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋی
ﻘﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ
ﻧﻴﺰﺍﻓﺮﺍﺩی
ﭽﻮن ﻤﻠل اﺭﻭﭘﺎﺋﻰ
ﻭﺁﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ،
ﺍﺯﺳﻨﺘﻬﺎی
ﻔﺮﻫﻨﮕی
اﺟﺪﺍﺩی ﺨﻮﺩ
ﺩﻭﺭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﺑﻤُﺪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺗﻰ،
که گاهی ﺠﻨﻮن
ﺁﻣﻴﺰﺍﺳت ﺪﺳت
ﻤﻴﺰﻧﻨﺪ. ﭼﻮن
هیپی گری
ﻮﺷﻴﻄﺎن
ﭙﺮﺳﺘیﻮﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻭﺷﻰ. ﻣﺎﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴم که
ﺠﻮﺍﻧﺎن ﻤﺎ
ﮐﺪﺍم ﻴک اﺯﺳﻨّﺘﻬﺎی
اﺟﺪﺍی ﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻫﺎﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰﺣق
ﺒﺪﻫﻴﻢ. ﻭﮐﺪﺍم
ﺴﻨّﺘﻬﺎ
ﺭﺍﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺭﻫﺎﻧﻤﺎﻳﻨﺪ؟
ﻭﭼﺮﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺭﻫﺎﮐﻨﻨﺪ؟ﻭﭼﮕﻮنه
این ﺠﻮﺍﻧﺎن
ﺮﺍ ﻗﺎنع ﻮﺑﺎﻭﺭی
ﺒﺪﻫﻴﻢ، که ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺳﺖ
ﺍﺯﺍﻳﻨﮕﻮنه
ﺴﻨّﺘﻬﺎی
ﺘﮑﺎﻣل اﺭﺍﺩی
ﻮ(ﺳﻠﻮک
ﻤﻠّﻰ)ﻭﺍﺟﺪﺍﺩی
ﻨﮑﺸﻨﺪ؟ﻭﭼﮕﻮنه
ﺮﻓﺘﺎﺭﺗﺮﺑﻴت
ﺒﺮﺍی کوﺩﮐﺎن
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻴﻢ، که
ﺪﺭﺟﻮﺍﻧی
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻮق
ﭙﻴﺮﻭی اﺯ
ﺳﻨّﺘﻬﺎی ﻤﻘﺪس
ﻭﺩﺭﺳت
ﺘﮑﺎﻣلی ﻤﻠت و
اجداد ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. نه
اینکه ﺰﻭﺭ
ﻭﻓﺮﻳﺐ ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴت ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮑﺎﺭﺑﺒﺮﻳﻢ،
که ﺨﻴﻠی ﺰﻭﺩ
ﺩﺳت ﻤﺎ ﺑﺮﺍی
کوﺩﮐﺎن ﺠﻮﺍﻥ
ﺷﺪﻩ، ﺑﺎﺯﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﻌﻨﻮﺍن عکس
اﻟﻌﻤل
اﻧﺘﻘﺎﻣی
ﺴﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﺎﻧﺤﺮﺍﻓﺎت
اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ، ﻭ
ﻧﻔﺮت
اﺯﺳﻨّﺘﻬﺎی
ﺪﺭﺳت اﺟﺪﺍﺩی
ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.

4
-ﺍﻧچه ﻤﺴﻠِم
اﺳﺖ، ﻓﺮﻫﻨگ
ﻮﺳﻨّت ﻴک
أﻣﺮﻋﻘﻠی
اﺳﺖ. ﻭﺳﻄح عقل
ﻨﻴﺰ ﻣﺘﻨﺎﺳب
ﺒﺎ ﻓﺼل ﻨﻮعی
یک ﻘﻮم اﺳﺖ. که
ﺒﺎﻓﺼﻮل ﻨﻮﻋی
اﻗﻮﺍم ﺪﻳﮕﺮ، ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﺎﻫی
ﺒﺮﺗﺮ، ﻭﻟی
أﮐثرا
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ، ﺍﺯﻓﺼل
ﻨﻮﻋی ﻤﻠل
ﺪﻳﮕﺮ، ﺁﺭﻳﺎﺋی
ﻤﻨﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ. که
همان
علاﻗﻤﻨﺪﺍن
ﺒﺘﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩی رﻭح و
ﺭﻭﺍن ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎنه
آﺭﻳﺎﺋﻰ ﻫﺎ سه
هزﺍﺭ ﺳﺎل اﺳﺖ،
که اﺯﻟﺤﺎﻇ
ﻔﺼل ﻨﻮﻋﻰ، ﺟﻠﻮﺗﺮین
ﻤﻠل ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻴن
ﻨﻴﺰ ﻣﻌﻨﻰ
(ﺁﺭﻳﺎ ﻳﺎ
ﻣﻘﺪس )ﻭﺍﻟﻬی
ﺸﺪه اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﺮﺍن
ﺮﺍ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
(ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭﻳج
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ) ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺗﺎﮐﻨﻮن
ﻨﻴﺰ
ﻣﺘﻔﮑﺮﺍن
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎن این ﻘﻮم
ﺒﻮﺩه اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺮﻣﺎیه
ﺒﺰﺭﮔی
اﺯﻓﺮﻫﻨک
ﺒﺸﺮی ﺮﺍ
ﺗﺄﻣن کرﺩه
اﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ های
أخیرﺍﺩﻭﺍﺭ ﺗﺎﺭﻳک
ﻔﺮﻫﻨﮕی ﺒﺮﺍی
اﻳﺮﺍﻧﻴﺎن
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ؟ که
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻧﻘﻠاب ﺸﻮم
ﻮﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
(ﺍﺳﻠﺎم ﺮﺳﻤﻰ)
ﻭﻏﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ،
ﻭﻣﻨﺤﺮف اﺯ
ﺭﺍه ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭت گرﻓته
اﺳﺖ. ﺑﺤث
ﺪﺭﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔی
ﻮﻋﻠﻤی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻋی
اﺳﺖ. که
ﺠﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﺮح کرﺩ. ﻣﻬم
اﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ(ﺷﺮط
ﻠﺎﺯﻡ) ﺑﺮﺍی
ﺘﺤﻮﻝ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺭ ﻓﺼل ﻨﻮﻋی
ﺮﺍﻳج یک ﻘﻮﻡ، ﻭﺑﺨﺼﻮص
اﺯ ﺩﻳﺪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬی ﻮﺗﺼﻮف
اﻳﺮﺍﻧﻰآریائی،
که ﺘﻨﻬﺎﻫﺪف
ﻮﻏﺎﻳت اﻟﻬی
اﺯﺧﻠﻘت
ﺘﻤﺎﻣی ﻤﻮﺟﻮﺩﺍت
ﺒﻮﺩه اﺳﺖ، ﻫﻤﺎن
ﺮﺳﻴﺪن اﻓﺮﺍﺩ
ﺷﺎﻳﺴته ﻮ
ﺍﺯﺟﺎن گذشته
اﻳﺮﺍﻧی
ﻮﻫﺮﻗﻮم
ﺪﻳﮕﺮﻯ، ﺑﻔﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺁن
ﻔﺼﻮل ﻨﻮﻋی
ﻮﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی که
ﻨﺰﺩﻳک ﺒﺼﻔﺎت
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻫﻤﮕی
اﻓﺮﺍﺩ آن
اﺯﻫﻤﻴن ﺮﺍه
ﺘﮑﺎﻣل( اﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ) ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍی
ﺘﺎﻣﻴن ﺰﻣﻴنه
ﺤﺼﻮل
ﺘﮑﺎﻣﮑﻠﺎت
ﺠﺪﻳﺪ
ﺩﺭﻓﺼﻮل
ﻨﻮﻋﻰ (ﺗﺼﻔیه
ﻄﺒﻴﻌﻰ)
ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎخ ﺪﺍﺭﻭﻳﻦ
(ﺍﻧﺘﺨﺎب
ﻄﺒﻴﻌﻰ) ﻭ
ﺯﻭﺍل ﻨﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎن ﺪﺭﻗﻮم
ﻤﺴﺘﻌﺪﺗﺮ، ﭼﻮن
ﻘﻮﻡ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ،
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻭ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺘﺮﺑﺮﺍی ﺪﻳﺪ
ﻣﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎی
ﺘﺼﻔیه اﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ، ﺍﺯﻋﻨﺎﺻﺮﻣﻨﺤﺮف
ﺸﺪه اﺯﻏﺎﻳت
اﻟﻬﻰ، ﻭﺣﺘی
اﻃﻔﺎل که
ﺪﺭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋی
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺍﺯﭘﺪﺭﺍن ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭﺍﻳﺮﺍن
همیشه این
ﺘﺼﻔیه طبیعی
با تدبیر الهی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻭ ﺧﺸن
ﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ، که
این ﺨﻮﺩ ﻳک
ﻘﺎﻋﺪه الهی ﻮ
ﻗﺎﻧﻮن
ﻄﺒﻴﻌﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
(ﺍﻧﺘﺨﺎب
ﺃﺣﺴﻦ) ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺗﻮجّه
ﺒﺎﺻل کاﺭﻣﺎ، ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺸﺪن
ﺘﻮﻟّﺪ ﺍﺭﻭﺍح
ﻔﺮﺩی که
اﮔﺮﺑﻌﺪ ﺍﺯﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﻮﺩه ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺸﮑﻞ(ﻧﺴخی ﻴا
در ﻧﺴﺨﻪ)
ﺑﺸﺮی
ﺒﻬﺘﺮﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﮑﺮﺩه باشند،
ﺍﻳن اﺭﻭﺍح
ﺒﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎی
ﺒﻌﺪی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ،
که ﺒﻨﺎم ﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎن ﻤﺴﺨﺮه
ﺒﻮﺩن ﻤﻴﻤﻮنی
ﻮﻫﺮﺣﻴﻮﺍن
ﺰﺷت اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻗﺎﺑل ﺘﻔﺴّﺦ
وﮔﻨﺪﻳﺪﮔی
ﺪﺭﻫﺮﻧﻮع
گیاﻫی است، که
اﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍن
ﭙﺮﮔﻨﺎه ﺘﺮ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺍن
گیاﻫﺎﻥ ﻓﺴخ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍی
ﺮﻭح ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺍﺯﺍﻳن ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺮﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ، ﻳﺎ
ﺭﺍﺳخ ﺸﺪن ﭽﻮن
ﺴﻨگ ﻮﻣﺎﺩه
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻮل
ﻤﻮﻟﺎﻧﺎ، ﺍﺯﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻣُﺮﺩم و ﻨﺎﻣی
ﺸﺪﻡ، ﻭﺍﺯﻧﻤﺎ
ﻣُﺮﺩم ﺰﺣﻴﻮﺍن
ﺴﺮﺯﺩﻡ. ﺯﺣﻴﻮﺍن
ﻤُﺮﺩم ﻮ
ﺍﻧﺴﺎن ﺸﺪﻡ، ﭘس
ﻤن کی ﺰﻣُﺮﺩن
کم ﺸﺪﻡ؟

5 - ﭘس
ﺸﺎﻳد ﻄﺮح
ﻤﺴﺎله ﻔﺮﻫﻨﮓ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳن
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ،
که ﻤﺎ ﻗﻮﻣی
ﻤﻔﺘﺨﺮﻫﺴﺘﻴﻢ،
که ابن ﺴﻴﻨﺎ
ﺭﺍﺩﺍﺷته اﻳﻢ،
ﻳﺎ ﮐﻮﺭﻭشی
ﺪﺍﺷﺘﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍبن ﺴﻴﻨﺎ
ﺑﻬﺘﺮین ﻤﻐﺰ
ﻣﺘﻔﮑﺮ ﺯﻣﺎن
خود ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺖ، ﻭ
ﮐﻮﺭﻭش أﻭﻟﻴن
ﺤﻘﻮق ﺒﺸﺮﺭﺍ
ﭘﻴش کشید، ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨکه ﻤﺎ
ﻗﻮﻣی هستیم
که ﺘﻤﺎم
أﻧﺒﻴﺎی اﻟﻬﻰ،
ﻭﮐتب ﺁﺳﻤﺎنی
ﺰﺭﺩﺷت ﻮ
ﻣﻮﺳی ﻮﻣﺤﻤﺪ،
ﺍﺯ ﮐﻮﺭﻭش
ﺴﺘﺎﻳﺸﻬﺎ
ﮐﺮﺩﻩ، ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴکه همه
ﻨﻴﺰﺩﺭﺳت
گفته اﻧﺪ. ﻭﻟی
چه سود ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻮﺭﻭشی
ﻨﺪﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻴﻢ، ﻭﺑﺠﺎیش
ﻀﺤّﺎﻛﻬﺎی
ﺒﺰﺭﮒ، ﻭﺍﮊﺩﻫﺎﻙ
ﻭ ﺍﮊﺩﻫﺎﺋﻰ
ﻧﺸﺴته
ﻮﺣﮑﻮﻣت
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻣثال ابن
ﺴﻴﻨﺎ
ﺭﺍﻧﺪﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻴﻢ، ﻭﻣﻠّﺎی
ﺒﻴﺴﻮﺍﺩ
ﻭﻣﻨﺤﺮف
اﺧﻠﺎﻗﻰ، ﺩم
اﺯﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔی
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﺍﺯ
ﻟﺤﺎظ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ، ﻣﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻫﻴچ
ﻤﻔﺎﺧﺮ ﻗﺪﻳم
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻓﻀل
ﭙﺪﺭﻣﺎ ﺭﺍچه
ﺤﺎﺻﻞ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳن اﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺍﺯﻗﺪﻣﺎی
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺪﻟﻴل ﻨﻨگ
ﺠﻬﺎﻧی ﺒﺮﺍی
ﻨﺴل ﻤﻌﺎﺻﺮ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻨگ
ﻮﺷﺮﻣﻨﺪﮔﻰ، که
هر ﻟﺤظه ﺪﺭ
ﺩﺍﺧل ﻮﺧﺎﺭج
اﺯﺍﻳﺮﺍﻥ، ﺑﺨﻮبی
اﺣﺴﺎس عقب
روی تکاملی
جمعی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻫم اﺯﻓﺮﻫﻨگ
ﻮﻋﺎﺩﺍت
ﻮﺳﻠﻴقه های
ﻨﻔﺴﺎﻧی
ﺨﻮﺩﻣﺎن ﺒﺤث ﮐﻨﻴﻢ.
ﮐﻪ ﭼﻨﻴن
اﻓﺘﺨﺎﺭی
ﺪﺭﻫﻴچ ﻤﻠتی
ﻮﺍﺭﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺗﻤﺎمی
این عادات ﺠﺰ
ﺍﻧﺤﺮﺍف
ﻮﺧﺮﺍفه های
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺳﻨّﺘﻬﺎی
علمی ﻮﺍﺩبی
ﻮﺷﻌﺮی ﻮﻫﻨﺮی
ﻮﻧﻈﺎﻳﺮ آﻥ
ﻧﻴﺰ، ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺣکم همان
اﻓﺘﺨﺎﺭﺍت
ﺒﺪﻭن ﻨﺘﻴﺠﻪ،
ﺑﺪﺍشتن
ﺤﺎﻓﻈﻬﺎ
ﻭﺳﻌﺪﻳﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨک
ﭽﻨﻴنﻘﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﻓﺮﻫﻨگ ﻮﺳﻨّت
ﺮﺍﻧﺪﺍﺭیم ﻮﻧﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺪﺍﺷﺖ.

ﺍﻣﺎ
ﻓﺮﻫﻨگ ﺴﻨّﺘی
ﺒﻤﻌﻨی
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭﺑﻘﺼﺪ
ﻳﺎﻓتن ﻔﺼل
ﻨﻮﻋ ی ﺮﺍﻳج
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍی
ﻘﻮﻡﺧﻮﺩ، ﮐﺎﺭی
اﺳﺖ، که همان
اﻣﺎﻧت اﺠﺪﺍﺩی
ﺪﺭ ﺩﺳت ﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. که اﺯﻣﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻧﺪ،
ﺭﺍه ﻤﺒﺎﺭﺯه
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﻤت ﺘﮑﺎﻣل
ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮی ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل کنیم. ﻭ
ﻧﮕﺬﺍﺭﻳم
ﻘﻮﻡﺁﺭﻳﺎﺋﻰ،
ﺍﺯﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻗﻮﺍم اﺯﺟﻬت
ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣی
ﺴﻪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻘب ﺒﻤﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﻗﻮم
اﻳﺮﺍﻧی ﺮﺍ
ﺑﺘﺤﻠﻴل
ﺒﺒﺮﺩ. ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺁﺭﻳﺎئی
اﺟﺪﺍﺩﻯ، ﺑﻌﻨﺎﺻﺮﻓﺎﺳﺪ،
ﻭﺩﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋی ﻮﻋﻘﻠی
ﻮﺍﺧﻠﺎﻗی عقب
ﺘﺮﺑﺮﻭﺩ ﻭﺑﺼﻮﺭت
ﻤﻠتی
ﺨﺮﺍﻓﺎتی ﻮ
ﺧﻮن ﺁﺷﺎم
ﻮﺗﺮﻭﺭﻳﺴت
ﺸﻨﺎﺧته ﺸﻮﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ کد
ام ﺘﺼﻔیه
اﻟﻬی ﺤﺎﺩ
ﻭﺳﺮیع ﺒﺸﻮﻧﺪ.
که اﻳن ﻘﺎﻧﻮن
ﻮﺣﮑم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳن
ﻮ ﺩﺭﺩﻭ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍﻧی
از زبان محمد
ﻨﻴﺰ ﺁﻣﺪﻩ، که
اﮔﺮﻣﺮﺩم
ﻨﺎﺷﺎﻳﺴت
ﻮﻣﻨﺤﺮف ﺮﺍ
ﺑﺠﺎن هم ﻨﻴﺪﺍﺯﻳﻢ،
ﻭﺁﻧﻬﺎ ﺮﺍ
ﺑﻴﻜﺪﻳﮕﺮ ﺩفع
ﻨﮑﻨﻴﻢ، ﺩﻧﻴﺎ
ﻓﺎﺳﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ
(ﻟﻮﻟﺎ ﺩفع
الله اﻟﻨﺎس ﺒﻌﻀﻬم
ﺑﺒﻌض ﻠﻔﺴﺪت
اﻟﺄﺭﺽ) ﭘس
اﺟﺎﺯه ﺒﺪﻫﻴﺪ
ﺩﺭﺍﻳن ﻤﺒﺤث، ﺍﺯﺟﻮﺍﻧب
ﻔﺮﻫﻨﮕی ﻭ
ﺳﻨّﺘﻬﺎ، تنها
ﺒﺎﻳن ﻘﺴﻤت
ﺴﻠﻮﮐی
ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﮋﻧﺘﻴکی ﻘﻮم ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺷﺒﺨتانه
ﺤﺎﻣﻠﺎن
ﺃﻣﺎﻧت اﻳن
ﻮﻇﻴفه اﺎﻟﻬی
ﻮ ﺍﻣﺎﻧت
اﺟﺪﺍﺩی ﺮﺍه ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ، ﻭﻟﻮ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭﮐﻢ ﻭﺃﻧﺪﮐی
ﻄﻰّ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻃﻮل
ﺴﺎﻟﻬﺎی
ﺘﺎﺭﻳﻚ ﺳس قرن
گذﺷﺘﻪ، ﻫﻤﻴشه
عرﻓﺎی ﺠﻬﺎنی
ﻮﻭﺍﺻﻠﺎن
اﻟﻬﻰ، که ﺼﺎﺣب
آن عقلها ﻭ
ﻣﮑﺘﺒﻬﺎ، ﻭﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮﻋی
ﺠﺪﻳﺪ ﺑﺸﺮی
ﺒﻮﺩه اﻧﺪ، ﻭﺍﻧﺪﻭﺧته
ﺒﺰﺭﮔی اﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎی
ﺒﺤﻘﻴﻘت
ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺧﺪﺍﺋی ﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴل ﺪﺍﺩه
اﻧﺪ. ﻭ ﺃﺭﻭﺍح
همگی آﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩی
ﺠﺒﺮﻭﺗﻰ، ﺩﺭ
(ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸﺘﻰ)
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮی ﺮﺍ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭﺟﻬﺎن
ﺘﺸﮑﻴل ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. که ﺸﺎﻳﺪ90 ﺩﺭﺻﺪ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺍﺯﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻭﺍﻳﺮﺍﻧی ﻤن
ﻮﺷﻤﺎ ﺑﻮﺩه اﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯه
کاﺭﻭﺍن
ﺴﺎﻟﮑﺎن ﺮﺍه اﻟﻬﻰ،
ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺑﺤق
ﻮﻟﻮ ﻣﺤﺪﻭﺩ، ﻭﻇﻴفه
اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎن
اﻳن ﻘﻮم ﺪﺭ
ﺭﺃس اﻗﻮﺍم
ﻮﻧﮋﺍﺩﻫﺎی ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻠیّه
ﻮﺍﻣﺎﻧﺪﮔﺎن
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﻫم ﻨﮋﺍﺩﺍن ﻤﺎ،
ﺑﻌﻠت اﻧﺤﺮﺍف
ﻮﻗﺼﻮﺭ، ﺍﺯ
ﺩم ﺘﻴﻎ ﻃﺒﻴﻌت
ﻮﺗﺼﻔیه ﻄﺒﻴثروت
ﻮﺍﻟﻬی
ﻤﻴﮕﺬﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺠﻬنم
ﺴﺎﺯی ﺁﻳﻨﺪه
ﺨﻮﺩ، ﻧﺘﻴجه
اﻋﻤﺎﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،
ﻭﻣﻔﺴﺪ ﺑﻮﺩن
ﺪﺭﻧﻔس
ﺨﻮﺩﺷﺎن ﭙﻴش
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴن اﺣﺴﺎس هم
ﻧﮋﺍﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس هم ﻔﺼل ﻨﻮﻋی
ﻔﺮق
ﺒﮕﺬﺍﺭﻳﻢ. ﻫﺮﮐس
اﺯ ﺍﻳن ﻘﺎﻧﻮن
ﻄﺒﻴﻌﺖ
ﮐﻮﺗﺎﻫی کند
ﻭﻣﻨﺤﺮف گرﺩﺩ،
ﺭﺍﻫی ﺠﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. (ﻳﻮم الدین
ﻮ ﻳﻮم اﻟﻔﺼﻞ)
ﻫﻤﻴن ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﻘﺎئم ﺮبّ
اﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮی
اﺳﺖ. که
ﺪﺭﺳﻠﻮک هست. ﺑﺮﺍﺩﺭﺍنی
اﺯ ﻳک ﭙﺪﺭ، ﻭﻫﻤﻮﻃﻨﺎنی
اﺯﻳک ﻨﮋﺍﺩ، ﺑﺨﺎﻃﺮﺍﻳﻨکه
ﻴﮑی ﺴﻠﻮک
اﻟﻬی ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺩﻳﮕﺮی
ﺒﺨﺎﻃﺮتینکه
ﺒﻠﺬت ﺠﻮﺋی
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺃﺭﻭﺍح ﺁﻧﺎن
ﺪﺭﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ، ﺍﺯﻫم
ﺠﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻗﻄﻌﺎ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺟﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
(ﻳﻮم اﻟﻔﺼﻞ)
ﻳﺎ ﺍﻭمّ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، که
ﺪﺭ ﺭﻭش
ﺴﻠﻮﮐی
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭﺍﺳﻠﺎم
ﺮﺍﺳﺘن ﺪﺳت ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺻﻮﺭت
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺟﺰ
ﻣﻌﺪﻭﺩی
ﺴﺎﻟﮑﺎن ﺒﺤﻖ،
ﻭﻋﺎﻣﻠﺎنی که
اﺯﻧﻔس
ﻮﺧﻮﻳﺸتن ﺨﻮﺩ
ﺷﺮﻭع ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺳﭙس پس اﺯ
ﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻤﺎﻣﺎ، ﺩﺭﺧﺪﻣت
ﺪﻳﮕﺮﺍن
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﻭ
چه ﺒﺴﺎ ﺍﻳن
ﺨﻮﺍﻧﻨﺪه ﻫﺎی
پیش رﻭی ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﻴﻢ،
که ﺸﺎﻧس و
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮک ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺮﺍ ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﭘﺎ جای
ﭙﺎﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎن
ﺮه ﺮﻓته
ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ، ﻭﺑﻮﻇﺎﻳف
ﺘﮑﺎﻣﻠی ﻮ
ﻓﺮﻫﻨگ ﻮﺳنّت اﺟﺪﺍﺩی
ﺨﻮﺩ به ﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
که هر ﻳک
اﺯﺍﻳن
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ، ﮐﻮﺭﻭش
ﺒﺰﺭگ ﻮ ﺍﺑن
ﺴﻴﻨﺎئی ﺪﻳﮕﺮﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﺪف
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪه
ﻨﻴﺰ، ﺗﻮجّه
ﺪﺍﺩن ﺪﻳﮕﺮﺍن
ﺒﺎﻳن کاﺭ
ﻭﺍﺟب اﺳﺖ. که
ﻤﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺑﺘﻤﺎمی ﺁﻧﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮش کرﺩه
اﻳﻢ. ﻭﻣﺪﻋﻴﺎن
ﺪﻳن ما ﻓﺎﺳﺪ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺩﻳن
ﺪﺭﺁﻣﺪه اﻧﺪ. چه
ﺸﺮﻗی ﺪﻳنی ﻮ
چه غرﺑی ﻤﺎﺩی
ﻤﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﺩﻭ
ﻣﻄﺮﻭﺩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺳﻮﮊه کشتاﺭ
ﻃﺒﻴثروت
ﻮﻣﺸﻤﻮل
ﺘﺼﻔیه اﻟﻬﻰ، ﺩﺭﻳک
اﻧﺘﺨﺎب ﻄﺒﻴثروت
هستند ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯﻫﺮﻃﺮف که
کشته ﺸﻮﺩ
ﺑﺴﻮﺩ ﺍﺳﻠﺎم
ﻮ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐی
ﺴﺎﻟﮑﺎن اﺳت ﻮ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍی
اﺳﻠﺎم ﻤن
ﺪﺭﺁﻭﺭﺩی هر
ﺟﺎه ﻄﻠﺐ، ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻘﺪهﻫﺎی ﻨﻔس
اﻣّﺎﺭﻩ ﻭ
ﺗﺒﻬﮑﺎﺭ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩه اﺵ به ﺁﻧﺎن
ﻔﺮﻣﺎن هر
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

6 -
ﭘس ﻔﺮﻫﻨگ
ﻮﺟﻨبه ﺴﻨّتی
ﺁﻥ، ﺷﺎﻣلﺠﻮﺍبی
اﺯ
ﺍﻣﻮﺭﺍﺟﺘﻤﺎﻋی
اﻗﻮﺍم اﺳﺖ. که
ﻤﻬﻤﺘﺮ ﺟﻮﺍﻧب
ﺒﻴنش ﺬﻫﻨﻰ، ﻭﻋﻘﻴﺪه
ﻮ ﺍﻳﺪﻟﻮﮊی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻭﺍﺑﺴته به
ﺃﻣﺮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺃﺑﺪﻯ، ﻭﺧﺮﻭج
اﺯ ﻓﺼل ﻨﻮﻋی
ﻔﻌﻠﻰ، ﺑﻔﺼل
ﻨﻮﻋی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. نه ﺁن
ﻔﺮﻫﻨﮓ ﻣﺎﺩی
ﻮﺗﻤﺪنی که
ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﻧﻔس ﻮﺳﺒﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺟﻬﻨﻤی
ﻮﺳﻴﺎﺳی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ. چه
اﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﺧﺎﺭﺟی ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭچه ﺴﻠطه
ﺠﻮﻳﺎن
ﺪﺍﺧﻠﻰ. (ﻓﺮﻫﻨﮓ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﺁﻫﻨگ
ﻔﺮّ) ﻭ ﺣﺮﮐت
ﻤﺪﺍﻭم
ﺘﮑﺎﻣلی اﺳﺖ. ﻓﺮّ
ﻫﻤﺎن ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺴﺘن ﺪﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰ، ﻭﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎی
ﺴﻠﻮﮐی
ﺎﺟﺪﺍﺩ
ﺯﺭﺩﺷﺘی ﻤﺎ، ﺑﻨﺎم
ﻔﺮﻭهر و
ﻓﺮّهه ﻴﺎ
ﺧﻮﺭّﻩ ﻭﺧﻮﺭ
ﺑﻮﺩﻩ، که ﺪﺭ
ﻧﺘﻴجه
اﻧﺘﻘﺎل
ﻔﺮﻫﻨگ ﺴﻠﻮﮐی
اﻳﺮﺍﻧﻰ آریائی،
ﺍﺯﻃﺮﻳق
اﻳﺮﺍﻧﻴﺎن ﻴﻤﻦ،
که ﻀﻤﻦ ﻗﺒﻴله
ﻘﺮﻳش ﻤﻬﺎﺟﺮ
ﺍﺯﻳﻤن ﺒﻤکّه
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭ ﻫﻤﮕی
اﺟﺪﺍﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻓﺮﻫنگ ﻮﺳنّت
ﺪﻳنی ﻮﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﻭش
ﺰﺭﺩﺷت ﺪﺍﺷته
اﻧﺪ. ﻭسپس ﺒﺼﻮﺭﺕ(
ﻗﺮّه ﻴﺎ ﻏﺮّه
ﻮﺧﻮﺭﻧﻖ)
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ. ﻭ
(ﺩﻭﻗﺮّﻩ)
ﺍﮐﺘﺸﺎفی
ﻤﺤﻤﺪ، ﻧﻴﺰﻫﻤﺎﻥ
مفهوم لفظ
(ﻗﺮﺍﻥ)ﺍﺳﺖ. ﻭنه
ﻨﺎﻡ ﮐﺘﺎﺏ عمر
و عثمان. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﻤﺪ، ﺧﻮﺩﺳﺎﻟک
ﺒﺮﻭش ﺠﺪّش
اﺑﺮﺍﻫیم
برهمن ﺒﻮﺩ. ﭘﺴﺮ
ﺁﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ، که
ﭙﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎنی
اﻭﺑﻮﺩه ﻮنه
ﭙﺪﺭ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
او. ﻗﻮﻡ (ﻗﺮﻳﺶ)
ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ(ﻗﺮّه
ﺠﻮﺋی ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ،
ﭘﺪﺭﺗﻤﺎم
أﻧﺒﻴﺎی
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎی
ﺒﻌﺪﻯ، ﻣﻌﺮﻭف
ﺒﺎﻧﺒﻴای ﺒﻨی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ، ﻣﺒﻠّﻎ
ﺁن ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺣﺘی ﮔﻔته
ﺸﺪﻩ، که
اﺑﺮﺍﻫﻴم
برهمن ﺨﻮﺩ
همان ﺯﺭﺩﺷت
ﺒﻮﺩﻩ است. ﻭنه
ﻔﺮﺯﻧﺪﺭﻭﺣﺎﻧﻰﺍﻭ.
ﭘس ﻔﺮّ ﺟﺴﺘﻦ،
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﺟﺴﺘﻦ، ﺩﺭیک
ﻤﺴﺘﻌﺪﻋﺎﻗل
ﻮﻋﺎﻣل ﺒﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. که
ﺒﺎ ﺭﻭش عملی
ﺪﻳنی أﻧﺒﻴﺎ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭنه
ﺒﺮﻭﺷﻬﺎی
ﻔﻘیهی ﻮﻧﻈﺮی اﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤی ﻮ
ﻣﻨﺤﺮف ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍن ﺒﺪﺍن
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﻫﺪف
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪه
ﻨﻴﺰ ﺭﺳﺎﻧﺪن
ﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻳن ﻨﺘﻴجه
اﺳﺖ، که
ﻮﻇﻴفه اﻟﻬ ی
ﻮﺃﻣﺎﻧت
اﺟﺪﺍﺩﻯ ﻣﺎ، ﻫﻤﻴن
ﻘﺮّهﺠﻮﺋی ﻮ
ﻓﺼل ﻨﻮﻋی
ﺘﮑﺎﻣﻠی
ﺒﺮﺗﺮ ﻳﺎﻓتن
اﺳﺖ. (ﺁﻫﻨﮓ)
ﻧﻴﺰﻫﻤﺎن
ﺤﺮﮐت ﺠﻬت
ﺪﺍﺭ، ﻭﻗﺼﺪ ﻭ
ﺗﺼﻤﻴﻤی ﺒﺎ
ﻋﻘل ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ،
ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠب
ﺒﻮﺩن
عاﺷﻘﺎﻧﻪ، که
ﻔﻘﻄ ﺴﺎﻟک
اﻟﻬی ﺁﻧﺮﺍ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺩﺭﭘﻴش ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻤﺎﻣی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﻨﺎ ﻫم آﻫﻨﮓ، ﺑﺴﻤت
ﻘﻬﻘﺮﺍی
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﺧﻮﻳشی
ﺒﺎﻫﻴچ کس
ﻨﻴﺴﺖ. ﻫﺮﮐس
کاﻣل ﺸﺪ، فرزند
و محبوب خدا و
حتی (ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﺋﻰ) و( این
همانی) مراتب
الهی و شهودی
خود را مییابد
ﻭﻫﺮﮐس ﻘﻬﻘﺮﺍئی
گرﺩﻳﺪ
ﺑﺠﻬﻨﻤﻬﺎ و
ﻣﺴﺨﻬﺎی
ﺤﻴﻮﺍﻧی ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺣﺘی اﮔﺮ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻣﺎمی
و کاملی الهی
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﮐﻨﺎﺭ
ﮔﺬﺍﺭﺩه
ﻤﻴﺸﻮﺩ.

7- معموﻟﺎ
ﻣﺎ ﻓﺮﻫﻨگ ﺮﺍ
همیشه ﺒﺎ ﺳﻨّت
ﺬﮐﺮﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭﺍﻳن
ﺪﻟﻴل ﻨﻈﺮ
این نوﻳﺴﻨﺪه
اﺳﺖ. که ﻔﻘﻂ
(ﺟﻨبه ﺴﻨّﺘی
ﻔﺮﻫﻨﮓ) ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺪّ ﻧﻈﺮﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺟﻮﺍﻧب
ﻔﺮﻫﻨﮓ، ﻋﺮﺿی
ﻮ ﻏﻴﺮﺳﻨّﺘی
هستندﺪ. (ﺳﻨّﺖ)
ﻟﻔﻈ عربی اﺳﺖ،
که ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﮑﺎﺭ
ﺭﻓﺖ. ﻭﺍین
ﻠﻔﻈ
ﻨﻴﺰﺩﺭﺯﺑﺎن
عرﺑﻰ، ﻭﻫم ﺪﺭ
ﺯﺑﺎن ﻔﺎﺭﺳﻰ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﺷﻔﺘﮕی
ﺪﺭﻣﻌﻨی ﺸﺪه
اﺳﺖ. ﻣﻨﻈﻮﺭﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺯﺳﻨّت ﺨﻮﺩ، ﺭﻭش
ﺴﻠﻮﮐی اﻭ
ﺍﺳﺖ. که ﻮی
ﻨﻴﺰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل تجربه
کرده، ﻭﺗﻤﺎم
أﻧﺒﻴﺎ، ﻭﺍﺯﺟﻤله
ﺰﺭﺩﺷت ﺪﺍﺷته
اﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ، ﺑﺎ
ﺍﻳن ﺴﻠﻮک
غملی، ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ( ﺻﻮﺭت
ﺸﻬﻮﺩﻯ)، ﻭ
ﻗﺮّهﻫﺎی
ﺴﻠﻮﮐی ﻤﻮﻓق
ﺸﺪ به ﺪﻭ ﻗﺮّه
ﺠﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. که همان
ﻨﺎم ﻘﺮﺍن اﺳﺖ،
که ﻤﻌﺠﺰه
ﻤﺤﻤﺪ ﺷﺪ. ﻭ ﻧﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﺘﺎب عثمان
از برخی کلام
دستکاری شده محمد.
ﻗﺮﺍن ﻴﻌﻨی
ﺪﻭ ﻗﺮﻩ، ﻭ یا
ﻗﺮّهﻫﺎی ﺪﻭ
ﮔﺎﻧﻪ که هر
پیامبر اولی
العزمی کشف دو
قرّه جدید خود
را نموده است. ﻭﻟی
ﺒﻌﺪﺍ ﻋﺮﺑﻬﺎ
ﺍﺯﺳﻨّت ﻤﻌﻨی
اﻋﻤﺎل و عادات
ﻈﺎﻫﺮی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮح کرﺩﻧﺪ. ﻭﺣﺘی
ﻤﻌﺎﻧی ﻘﺸﺮی
ﻮ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﮔﻔته های
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺳﻨّت الهی و
عبادی
ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﺳﻨّﻴﻬﺎ
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎن
ﻤﺴﻠﻤﺎن هرﺩﻭ،
ﺑﮑﻠّی اﺯ
ﻣﻌﻨی ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮﻣﺤﻤﺪ، ﺍﺯﮐﻠمه
ﺴﻨّت و لفظ قرآن
دور ﺷﺪه اﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺻﻮﻓیه
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ، چه
ﺴﻨّﻰ ﻭچه
ﺸﻴﻌﻰ، ﺭﺍه
ﻤﺤﻤﺪﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل کرﺩﻧﺪ.
که گرچه ﺒﺎﺯ
ﺍﻳن گرﻭه
ﺸﺎﻳﺴته
ﺼﻮﻓﻴﻪ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺃﮐثرﺍ
ﺷﺎخه های
ﻮﺍﻣﺎﻧﺪه ﺪﺭ
ﺭﺍه ﺴﻠﻮک
ﻮﻣﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﺩﺭ ﺯﺑﺎن
ﻔﺎﺭﺳی ﻨﻴﺰ، ﺍﺯﺳﻨّت
ﺒﻤﻌنی اﺧﻠﺎق
ﻮﻋﺎﺩﺍت
اﺟﺪﺍﺩی خود
ﻨﻈﺮﺩﺍﺷته
اﻧﺪ. که ﺪﺭ
ﻭﺍقع ﻔﻘﻄ
ﺴﻨّت ﺴﻠﻮﮐی
اﺟﺪﺍﺩ
ﺯﺭﺩﺷتی ﻮﻳﺎ
ﮐﻠﻴﻤی ﻮﻳﺎ
ﻋﻴﺴﻮی ﻤﺎ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍﺩﺭﺍﻳن
ﻤﻌﺎﻧﻰ، ﻭﺗﺪﺍﻋﻴﻬﺎی
ﺬﻫنی ﺨﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﺑﮑﻨﻴﻢ ﻭ
ﺑﻤﻌﻨی اﺻﻠی
ﺴﻨّت ﺒﺎﺯﮔﺮﺩﻳم
که همان ﺮﻭش و
متدلوجی
اﺟﺪﺍﺩی ﻤﺎ، ﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬی ﻮ ﺟﺴﺘﻦ
ﻗﺮّﻩ و خورّه
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠی
ﺪﺭﻓﺼل ﻨﻮﻋی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺩﺭ
ﻋﻘل ﻮﺍﺩﺭﺍک
ﻮﺍقعی ﺨﺪﺍ
پسندانه
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺎن
ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﺪﻥ، ﺑﺎﻟﮕﻮی
اﻳﺪﺁل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭﺭبّ
اﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﻭﻗﺎﺋم آل
ﻤﺤﻤﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻮب ﺰﺭﺩﺷت
ﻮﻋﻴﺴی ﺒﻮﺩﻩ. که
ﻈﻬﻮﺭش ﺪﺭﺍﻳن
ﺠﻬﺎن آﻏﺎﺯ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺤثهای
ﺒﻴﺸﺘﺮی ﺪﺭ
ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺭﻡ، که
ﺠﺴته و
ﮔﺮﻳﺨته
ﺬﮐﺮﮐﺮﺩه
ﻮﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ، ﺗﺎ
ﺩﺭک ﻤﻌﺎﻧی
ﻮﺍقعی ﻘﺎﺋم
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﮐﻪ آﺧﺮﻳن
ﻤﺮﺣله ﺘﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ ﺗﺼﻮف
ﻤﺤﻤﺪ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﻮﻟﺎﻋﻠیّ
اﺳﺖ. ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، که
ﺠﺰﺻﻮﻓیه ﺁن هم
أﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ، ﻗﺎبل
ﺮﺳﻴﺪن ﺒﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺒﻴﻨﻢ. ﻭﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭم
ﺨﻮﺍﻧﻨﺪه
ﺪﺭﭘﻴﮕﻴﺮی
اﻳﻦ ﻧﻮﺷته ها
ﺍﺯﮔﺮﻭه ﻫﺎی
ﺼﻮﻓی ﻤﺸﺮﺏ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ که
ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻠﺤﻖ ﺷﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﺑﮕﻴﺮﺩ. ﮔﺮچه
ﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ، ﺑﻬﺮﻧﻮع
دﻳن ﻮ ﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ هر
ﻗﻮم ﺮﺳﻤﻰ
ﺑﻮﺩه ﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪی
ﺒﺎﺷﺪ، که
غافل اﺯﻏﻔﻠت
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﻭﺭﺍﺯ
ﻫﺪف ﺘﮑﺎﻣل
ﺨﺪﺍ، ﻭﺩﺭﻙ
ﻣﻌنی ﻘﺎﺋم ﻮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎن
غایب، ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﺷﺪ. ﻗﺎﺋم
ﺮبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻔﻬﻮمی ﻨﻴﺴﺖ،
که ﺨﺎص
ﺸﻴﻌﻴﺎن
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠکه
ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺨﻮﺩ،
ﻧﺸﺎن ﻤﻴﺪﻫﺪ،
که ﻤﺴﺄله
ﻘﺎﺋﻢ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ، ﺍﺧﺘﺼﺎص
ﺒﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭ
حتی ﺗﻤﺎمی
ﺃﺩﻳﺎن ﻮ
ﺍﻧﺒﻴﺎ، ﻫﻤﻴشه
ﺴﻔﺎﺭش ﻘﺎﺋم
ﺮﺍﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﻭﻳﺎﻓتن
ﻘﺎﺋﻢ، ﻓﻘﻄ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺩﺳت
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺎﺋﻢ
آخر الزمان
بشری ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﻗﺮﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ.

8 -
ﺍﻳن ﻤﻘﺪمه
اﺯ(ﻓﺮﻫﻨگ
ﺴﻨّﺘی ﻮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)ﺍﻳن
ﻤﺴﺎله ﺮﺍ که
ﺪﺭﻓﻠﺴفه
ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ، ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎت
اﺟﺘﻤﺎﻋی همه
ﻤﻠل ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺮﺭﺳی
ﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻮﺣﺪت ﻮﻫﺪف
ﻮﺍﺣﺪی ﺒﺮﺍی
همگی ﺨﻮﺩ ﻭﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻣی اﺩﻳﺎن
ﻮﻣﺬﺍﻫب
ﺒﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺧﺘﺼﺎص
ﺒﺎﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ،
ﻭ ﺑﻤﻔﻬﻮم
ﺠﻔﺮﺍﻓﻴﺎﺋی
ﺁن هم ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻏﻴﺮﻋﺎﻣل
ﺒﺴﻠﻮک
اﺟﺪﺍﺩﻯ، ﻣﺸﻤﻮل
ﻨﺎم آﺭﻳﺎﺋی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﻨﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﭘﺮﺩﺍﺧت
ﻮﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺁﺭﻳﺎدی
ﻮﺷﺮﻳف ﻮﺳﻴّﺪ،
ﺑﻤﻔﻬﻮم
ﺰﺭﺩﺷتی
ﻮﻋﺮبی ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. که ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺯﺭﺩﺷت ﻮﻣﻮﺳی
ﻮﻋﻴﺴی
ﻮﻣﺤﻤﺪ همین
ﺒﻮﺩه اﺳﺖ. ﺍﺩﻳﺎﻧن
ﻃﻮﺍﺋف ﻤﺬﻫﺒی
ﺪﻳﮕﺮ، ﺍﮔﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺘﺎ
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪه
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻫﻤﻴن
ﺴﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. که
ﺘﻤﺎمی
کاملان
ﺒﺎﺯﮔﺸته
اﺯﺣﻖ، ﻣﻘﺎم
ﻨﺒﻮّت
ﻮﺍﻣﺎﻣت
ﻮﻭﻟﺎﻳت
ﺪﺭﺯﻣﺎن ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻧی ﺤﺎﺿﺮ
ﻭ ﺯﻧﺪه اﺳﺖ، که
ﺪﺭ (ﻏﻴﺐ)
ﮔﻤﻨﺎمی ﺨﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟی
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ، ﻫﺮﺳﺎﻟکی
ﺒﺎﻭی ﺘﻤﺎس ﻮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺷﻬﻮﺩی ﻮﻋﻘﻠی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺳﻠﺴله
اﻣﺎﻣﺎن هر
ﺯﻣﺎﻥ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺎﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻏﺎﺯ ﺯﻧﺪگی
عاقلانه ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﻣﻴﺁﻳﻨﺪ
ﻭﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ، ﻭﺟﺎﻧﺸﻴن
ﺪﻳﮕﺮﻯبرای
سالکان خود
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

9 -
ﻣﻔﻬﻮم ﻔﺮﻫﻨگ
ﺪﺭﻏﻴﺮﺟﻮﺍﻧب
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎی
ﺬﻫﻨی ﻮﺩﻧﻴﻮی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻮ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻴن
ﻤﻔﻬﻮم ﻣﺎﺩی
ﻮﻓﻠﺴﻔﻰ، ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺫﻫن
ﻔﺮﺩ ﺑﺮﺍی
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ، ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻣﻔﻴﺪ،
ﻭﺳﭙس ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﺎنع ﺴﻠﻮﮐی
ﺪﺭﻋﻤل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ،
ﻣﻔﻬﻮم
ﻔﻠﺴﻔی
ﻔﺮﻫﻨﮕی
ﺪﺭﻧﻬﺎﻳت
ﺴﻠﻮک ﻮﺍﺻﻞ، ﺑﺎﺯ
ﮐﺎرﺑﺮﺩی ﺼﺪ
ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﻭﻣﻔﻴﺪ، ﺑﺮﺍی
کمک ﺒﺪﻳﮕﺮﺍن
ﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍی کوﺩﻙ، که
ﺘﺎ ﺳنّ ﺒﻠﻮغ
ﻮ ﺁﺯﺍﺩی
ﺪﺭﻓﮑﺮ
ﻭﺍﻧﺪﻳﺸﻪ، که
اﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺴﻠﻮک اﻟﻬی
ﺒﺮﺳﺪ، ﺳﺨت
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﺤت
ﺘﺮﺑﻴت
ﻔﺮﻫﻨﮓ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ، ﻭﺳﭙس
ﺘﺤت ﺁﻣﻮﺯش
ﻔﺮﻫﻨگ ﺠﻤثروت
ﻘﻮم ﺨﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭﮔﻴﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﻄح عقل ﺠﻤثروت
ﺰﻣﺎن ﺨﻮﺩ، ﺍﺯ
ﻟﺤﺎظ علم ﻮ
ﺁﺩﺍب ﻮﺭﺷﺪ
ﻓﮑﺮی ﺒﺮﺳﺪ.

ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻓﺮﻫﻨگ
عاﻣﻴﺎﻧﻪ، ﻭﻣﻔﻬﻮم
اﺩﺑی ﻮﻓﻠﺴﻔی
ﺁﻥ، ﻭﺳﻴله
هائی ﺒﺮﺍی
ﺘﺄﻣﻴﻦ ﻧﻴﺎﺯ
ﻣﻨﺪﻳﻬﺎی
ﻤﺎﺩی ﻮﺫﻫنی
ﻴک ﻔﺮﺩ ﺟﻮﺍن
اﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ
ﺗﻤﺪن ﻮﺳﻴله
ای ﺑﺮﺍی
ﻴﺎﻓتن ﺃﻣﻨﻴّت
ﺠﻤﻌﻰ، ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﮐﺮﺩن ﺰﻧﺪﮔﻰ،
ﻭﺯﻣنه ﺴﺎﺯی
ﺒﺮﺍی ﺒﺮﻭﺯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎی
ﻔﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺁﻣﺎﺩه ﺸﺪن
ﺒﺮﺍﻯ (ﺗﺤﻘق
ﻴﺎﻓﺘن ﻮﺍقهی
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ)
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺩﺭﺭﺍه ﻨﻔس
ﺸﻴﻄﺎﻧی
اﻣّﺎﺭه ﺴﻘﻮﻃ
ﻨﮑﻨﺪ. ﻭﺭﺍه
ﺘﺤﻘق آﺧﺮﻳن
ﺴﻄﻮﺡ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎی
ﺘﮑﺎﻣلی ﻮﻋﻘل
کلّی ﻭﺑﺮﺗﺮی
ﺠﺴﺘن ﺪﺭﻓﺼل
ﻨﻮﻋی ﻴﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺍﺯﺟﻤله
اﻳن ﺘﺮﺑﻴﺘﻬﺎ،
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋی
ﺪﺭﺳت ﻤﺤﻴﻄی
ﻮ ﺍﺭﺯﻳﺎبی
علمی ﺗﻤﺎم
ﭙﺪﻳﺪهﻫﺎﺋﻰ، که
اﻃﺮﺍف اﻧﺴﺎن
ﺒﻮﻗﻮﻉ
ﻣﻴﭙﻴﻮﻧﺪﻧﺪ
ﻭ ﺍﺯﻫﺮچه
ﺪﻳﺪﻧی
ﻮﺷﻨﻴﺪﻧﻰ، ﻭﺗﺠﺎﺭب
ﺸﺨﺼی ﻮﻋﻠﻤی
اﺳت ﺒﮕﺬﺭﺩ. ﻃﺒﻌﺎ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎی
اﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﺮﺍه
ﺒﺎﺷﻨﺎﺳﺎﺋی
هرچه ﺒﻴﺸﺘﺮ، ﻭﺳﺎﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎی
ﺪﻧﻴﻮی ﺨﻮﺩ
ﻭﻧﻴﺰ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺃﺭﺯﻳﺎﺑﻰ، که
اﺯﺍن همه
ﺸﻨﺎﺧﺘﻬﺎ
ﻭﭘﻴﭽﻴﺪﮔی
ﻮﮐﻤﺎل ﻓﺮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺎﺣﺪّ
ﺃﮐثرﺳﻄح عقل
ﻔﺼل ﻨﻮﻋی
ﺒﺮﺗﺮﻯ، که
ﺪﺭﺟﺎمعه هست
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﻣﻘﺪمه ای
ﺒﺮﺍی ﺸﺮﻭع
ﺸﺨﺼی ﻔﺮﺩ، ﺑﺮﺍی
ﺠﺴﺘن
ﻔﺼﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧچه ﺪﺭ
ﺟﺎمعه ها
ﻭﻫﺴتی ﺒﺮﺳﺪ. ﺁﻧﻬم
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﻮﺳﻴله
ﺴﻠﻮک اﻟﻬی
ﺸﺨﺼﻰ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﺮﭼﺸمه
ﻤﻌﺮﻓت ﺒﺮﺗﺮ،
ﺍﺯﺳﺮﭼﺸمه
های ﻤﻌﺮﻓت
ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ. ﺑﻤﻌنی
ﺪﻳﮕﺮ، ﻓﺮﻫﻨگ
ﺴﻴﺴﺘمی
ﻤﻌﻨﻮی اﺳﺖ، که
ﺪﺭﺟﺎمعه
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻓﺮﺩ
ﺗﺠﺎﺭب ﻤﺎﺩی
ﻮ ﻓﺮﺩی
ﺨﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺘﺠﺎﺭب
ﻤﻌﻨﻮی ﻮﺫﻫنی
ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ، ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺒﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤثروت
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻳن
ﺘﺠﺎﺭب ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺫﻫن ﺁﮔﺎه ﻮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎه
ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻳﮕﺎﻧی ﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ

10 - ﺍﻣﺎ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺳﻨّﺘی
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﺩﺭﻭﺍقع
ﻨﻴﺎﺯ ﻓﻄﺮی ﻮﻏﺮﻳﺰی
اﻧﺴﺎن اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﻠبی ﺮﻭﺣی
ﻮﻃﺒﻴثروت
ﺨﻮﺩ ﺭﺍﺣﻔﻈ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﭘس
اﺯ ﺭﺳﻴﺪن
ﺒﺴﻄح عقل
ﺟﻤﻌﻰ ﺭﺍه
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍی
عرﻭج ﻔﺮﺩﻯ، ﻭﺗﻌﺎی
ﺠﺴﺘن اﺯﺳﻄح عقل
ﺠﻤﻌﻰ، ﺑﺴﻄح
عقل ﺷﻬﻮدی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺩﺭﺍﻳﺪﺁل
ﺒﺸﺮی ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺮﺳﺪ. ﮔﺮچه
هنوﺯ این
ﻤﻘﺎﻡ ﮐﻤﺎل
ﻮﻋﻘل کلّی
ﺒﺸﺮی ﺪﺭﻏﻴب
ﻮﻋﺪم
ﻈﻬﻮﺭ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗب ﻤﺤﻘﻖ، ﻭﺳﺎﻟک
ﻨﺠﺎت ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮیّت
ﺘﺄﻣﻴن ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺒﺨﻠق ﻴک کاﻣل
ﻮﺍﺻﻞ، ﺑﺎﺯ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻬﻤﺎن اﻣﻮﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮕی ﻤﺎﺩی
هست، ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﻔﺎﻫم ﺒﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺗﻌﻠﻴم
ﻮﻫﺪﺍﻳت
ﺁﻧﻬﺎ، ﺍﺯ ﺁن
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺗﺎﮐﺘﻴﮑی
ﺒﮑﻨﺪ. ﻧﻮع
ﻔﺮﻫﻨگ ﻤﺎﺩﻯ،
ﻫﻤﺎن ﻄﻮﺭ که
گفتیک ﻣﻌﻨﻮی
کرﺩن امور
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭﺑﺎﻳﮕﺎنی
کرﺩن ﺁن
ﺘﻔﺴﻴﺮﺍت
ﻨﺴﺒی ﺪﺭ ﺫﻫن
اﺳﺖ. ﻭﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺍﺭﺯش این
ﻔﺮﻫﻨﮓ ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ
ﺴﻄح اﺭﺯش
ﻮﺣﻘﻴقت
ﺪﺍﺷﺘن همان
ﺭﺳﻴﺪن ﺒﺴﻄح
عقل ﺠﻤثروت ﻮ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻋﻤﻮﻣی ﺰﻣﺎن
اﺳت که ﻨﺎم
ﺘﻤﺪن ﻤﻌﻨﻮی
ﻴک ﺠﺎمعه ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺑﻘﻴّﻪ
ﮐﺎﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ، ﻣﺨﻠﻮﻃ
ﺒﺎﻣﻔﻬﻮم
ﺘﻤﺪن ﺼﻨﻌتی
ﻮﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊی اﺳﺖ،
ﻭﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺴﻠﻮک اﻟﻬی
ﻨﺪﺍﺭﺩ

11-
ﻟﺬﺍﻓﺮﻫﻨک
ﺒﺎﻣﻌنی ﻤﺎﺩی
ﻮﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻥ، ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ ﺁﻥ
ﺑﺎ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺳﻨّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﺳﺖ :

ﻳک -
ﺘﺒﺪﻳل ﺘﺠﺎﺭب
ﻤﺎﺩﻯ، ﺑﺘﺠﺎﺭب
ﻤﻌﻨﻮی ﺬﻫﻨﻰ. که
ﺴﺨت ﻤﻔﻴﺪ
ﺗﻔﺎﻫﻢ، ﻭ ﻫﻢ
ﺯﻳﺴﺘی ﻔﺮﺩ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍن
ﺪﺭﺟﺎمعه اﺳﺖ.

دو -
ﺭﺳﻴﺪن ﺒﺴﻄح عقلی
ﺠﻤﻌﻰ، ﻭﺗﻤﺪن
ﻮﻓﺮﻫﻨگ ﻔﺼل
ﻨﻮعی ﺮﺍﻳج
ﻘﻮﻡ، که ﻤﺮﺯ
ﻧﻬﺎﺋی اﺭﺯش
ﻔﺮﻫﻨگ اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺷﺨص ﺒﺴﻠﻮک
اﻟﻬی ﻮﺷﺨﺼی
ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.

سه -
ﺘﺄﻣﻴن ﺘﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ، ﻭﺑﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎی
ﻔﻄﺮی ﻔﺮﺩ، که
ﺒﺮﺣﺴب ﻔﺼل
ﻨﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺠﺴﻤی
ﺨﻮﻳﺶ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﻫﻤﺮﺍه ﺪﺍﺷﺘﻪ.
ﻭﺍﻳنکه
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺎچه
ﺤﺪﻭﺩﻯ
ﺍﺯﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍی
ﻴک ﻔﺮﺩ، ﺩﺭﻫﻤﻴن
ﺘﻮﻟﺪ ﻭﻯ، ﻗﺴﻤت
ﻮﺳﺮﻧﻮﺷت
کرﺩه اﺳﺖ.

ﭼﻬﺎﺭ-
ﺗﺄﻣین
آﺭﺍﻣﺸﻬﺎی
اﺟﺘﻤﺎﻋی
ﻮﻣﺤﻴﻄﻰ، ﻭﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺻﻠح ﻮﻫﻤﮑﺎﺭی
ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ.

ﭘﻨج -
ﺘﺄﻣﻴن ﺸﻨﺎﺧت
های ﺬﻫنی
ﻮﻋﻠﻤی ﻮﺣﺴی
ﻮﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻮﺟیه ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ
ﭘﺪﻳﺪهﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ، که ﺪﺭ
ﻣﺤﻴﻄ ﺨﺎﺭج اﺯﻓﺮﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍن
ﺒﺮﻭﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺷش – کمک
ﻔﺮﺩ
ﺩﺭﺗﮑﻤﻴل
ﺴﻴﺴﺘم ﺬﻫﻨی
ﻮﻓﻠﺴﻔی ﻮ ﺗﮑﻨﻴﮑی
که ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺟﻮﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻮسعه
اﻓﻘی این
ﺴﻴﺴﺘم
ﻔﺮﻫﻨﮕﻰ.

ﻫﻔت – کمک
به اﻧﺘﻘﺎل
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎت
ﻨﺴﻠﻬﺎی ﻘﺒﻠی
ﺒﻨﺴﻠﻬﺎی
ﺒﻌﺪﻯ.

ﻫﺸت-
همراهی ﻔﺮﺩ
ﺑﺎﻓﺮﻫﻨگ
ﻘﻮﻣﻰ، که هست
ﻮﻧﻔﺮﺍت
ﻮﺟﻮﺩ ﻳک
ﺠﺎمعه اﺳﺖ. ﻭﻣﻌﻤﻮلا
ﺁن ﻔﺮﻫﻨگ
ﻤﺎﺩی
ﻮﺳﻨﺘﻬﺎی
ﻘﻮﻣﻰ، ﺑﺮﺣﺴب
ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺮﺍﻳج ﻘﻮم اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﻫﻨگی عالی
ﺘﺮ ﺩﺭ ﻗﻮم
ﺒﺎﺷﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺰﺩ ﺑﺮﺧی
اﺯﺍﻓﺮﺍﺩ
ﮐﺎﻣل
ﻮﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﺁن
ﻘﻮم اﺳﺖ. که
هنوﺯﺁن ﺴﻄح عقلی
ﺪﺭﺟﺎمعه
ﺮﻭﺍج
ﻮﭘﺬﻳﺮﻓته
ﻨﺸﺪﻩ. ﻓﺮﺩ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣله ﺘﮑﻤﻴل
ﺪﺍﻧش ﺨﻮﺩ، که
ﻘﺒل اﺯ
ﺍﻏﺎﺯﺳﻠﻮک
ﻤﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺮﺍیش ﺪﺳت ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﺍﺯﺍن ﺒﻬﺮه
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻟی
چه ﺒﻬﺘﺮ که
ﻔﺮﺩ ﺑﺎلغ
ﻮﻋﺎﻗﻞ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴن ﺴﻄﻮح
ﻮﻳﮋﻩ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ، ﻧﺰﺩ
ﺑﺮﺗﺮﺍن
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎن
ﺰﻣﺎن ﺨﻮﺩ
ﻣﺮﺍجعه ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻭ ﺑﻔﺮﻫﻨگ
عاﻣﻴﺎﻧﻪﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.

نُه -
ﺴﺎﺯﻧﺪﮔی
ﻮﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍت
ﻮﻧﻮ
ﺁﻭﺭﻳﻬﺎی ﺠﺪﻳﺪ
ﻫﺮﺟﺎﻣﻌﻪ، ﻓﻘﻄ
ﺪﺭ ﻗﺎﻟﺐ
ﻓﺮﻫﻨگ ﻘﺎﺩﺭ
ﺑﺎﺩﺍمه ﺤﻴﺎت
ﻮﺑﻘاء اﺳﺖ. ﺗﺎﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﻭﺣﺪت
ﻮﺟﻮﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﻭﻭﺣﺪت
اﺟﺘﻤﺎﻋی ﺁن
ﺘأﻣن گرﺩﺩ.

ﺩه -
ﺒﺪﻭن ﻔﺮﻫﻨﮓ،
نه ﻔﻘﻄ هر ﻧﻮ
ﺭﺳﻴﺪه ﺬﻫنی ﻮ
ﻳﺎﻋﻘﻠﻰ، ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺠﺎﺭب
ﻮﺍﺑﺴﺘﻪ به آن
ﻔﺮﺍﻣﻮش
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﺑﻠکه
ﺘﺠﺎﺭب
ﺘﮑﺎﻣﻠی
گذﺷﺘﮕﺎن ﻨﻴﺰ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ، ﻭﺟﺎمعه
ﻮﻓﺼل ﻨﻮﻋی
ﺮﺍﻳج ﺁﻥ، ﭼﻮن
ﺸمع ﺬﻭب ﺸﺪﻩ، ﻭﺗﻤﺎمی
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﻳﺎﺯﺩه -
ﻔﺮﻫﻨگ ﻤﻌﺪل
ﻮﻣﺠﻤﻮعه
ﻮﮐلّ ﺘﻠﺎﺷﻬﺎی
ﺘﺎﺭﻳخی ﻴک
ﻘﻮم ﻮﻫﺮ
ﺟﺎمعه ای اﺳﺖ،
که ﺪﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋی ﺮﺍﻳج
ﺁﻥ، ﻭ ﺩﺭﺳﻄح
عقلی ﺮﺍﻳج
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺩﻭﺍﺯﺩه
- ﻤﺮگ ﻴک
ﻔﺮﻫﻨگ ﻮﻳک
ﺠﺎمعه ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﻤﺮگ ﻴک
ﻔﺼل ﻨﻮﻋی
ﺮﺍﻳج آﻥﺍﺳﺖ. که
اﻓﺮﺍﺩ ﺁن اﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﮑﺮﺩه
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﺩه ﻮ ﺑﻔﺼل
ﻨﻮﻋی ﺮﺍﻳﺞ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮی
کشاﻧﻴﺪه
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺳﻴﺰﺩه -
ﻔﺮﻫﻨگ
ﺘﺎﺭﻳخی ﻮ
ﺍﺟﺪﺍﺩی ﻴک
ﻤﻠﺖ، ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﻨﻤﺎﻳشی اﺯ
ﻣﻘﺎم ﻔﺼل
ﻨﻮﻋﻰ، ﻭ ﮐﻠیه
ﺘﺠﺎﺭب عقلی
ﻮﻋﻠﻤی ﻮﻫﻨﺮی
ﻴگ ﻘﻮم اﺳﺖ. ﻭﻟی
ﺒﺎﺯﺍﻳن ﺴﻨّت
های ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻏﻴﺮﺣﻘﻴﻘی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ،
ﻣﮕﺮﺁن ﻘﺴﻤت
اﺯﺳﻨّﺘﻬﺎی
ﺘﺎﺭﻳﺨی که
ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻤﺴﺄﻟﻪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﻭﺳﻨّت
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
(ﺑﺎﺯﻫم
ﺒﻴﺸﺘﺮ) ﻗﻮم
ﺒﺎﺷﺪ که این
ﺘﺎﺭﻳخ ﻮﺍﻗثروت
ﻴﻚ ﻣﻠت اﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺳﺮﭼﺸمه اﺻﻠی
ﻮﻗﺪﻳﻤی ﺘﻤﺪن
ﻮﻓﺮﻫﻨگ
کنونی ﻘﻮم
اﺳﺖ.

چهار ده - ﻓﺮﻫﻨگ
ﺮﺍ
ﻣﺮﮐﺰﻣﺠﻤﻮعه
ای
اﺯﺍﻧﺪﻭﺧته
های یک ﻤﻠﺖ، ﺍﺯﺗﻠﺎﺷﻬﺎی
علمی ﻭ
ﺁﻣﻮﺧﺘنی های
اﺩبی ﻮلی ﺒﺪﻭن
ﺘﻠﺎﺷﻬﺎی
ﺴﻠﻮک عملی، ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل
ﺠﺴﺘن ﻔﺼل
ﻨﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻴﺰی ﺠﺰ یک
کلّ ﭙﻴﭽﻴﺪه ﻮ
ﻣﺘﻮﺭﻡ، ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﺎﺷته ها
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴن
ﻔﺮﻫﻨگ
ﻤﺘﻮﺭمی ﺒﺪﻭن
ﺪﺍﺷتن ﻴک
ﺴﻴﺴﺘم
ﻔﺮﻫﻨﮕﻰ، ﻭﻧﻈﺎم
ﻮﻓﻠﺴفه های
ﺪﺭﻣﻠﺘﻰ، ﺯﻭﺩ
ﺍﺯﻫم گسیخته
ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷی
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻧﻈﺎﻣی
اﺟﺘﻤﺎﻋی
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺧﻠﺎق
ﺠﺎﻣﻌﻪ، ﺑﺎﮐﻤک
ﺴﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎی
ﻔﺮﻫﻨﮕﻰ، ﻣﺘﺸکّل
اﺯﻣﺘﻔﮑّﺮﺍن
ﺨﻴّﺮﺩﺭﻣﻠﺘﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪه
ﺒﺎﺷﺪ، ﺍین
ﻔﺮﻫﻨگ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، مه
ﻔﻘﻄ گذشته
های ﻔﺮﻫﻨﮕی
ﺮﺳﻴﺪه ﺮﺍ
ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ، ﺑﻠکه
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﻨﻈﻴم ﻮﺗﺎﺭخ
گذﺷته ﻘﻮم ﺮﺍ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ
ﻔﺮﻫﻨﮕﻰ، ﺑﻬﺘﺮﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍی
اﻣﺮﻭﺯ ﺁن
ﺠﺎمعه ﻨﻴﺰ، ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋی
ﺪﺭﮐﻴﻔﻴّت
ﺰﻧﺪﮔی
ﻮﺗﺮﺑﻴت
ﺒﻬﺘﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺭﺍه ﺮﺍ
ﺑﺮﺍی آﻳﻨﺪه
ﺒﻬﺘﺮ
ﺩﺭﺯﻧﺪﮔی
ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ ﻗﻮﻡ
ﻓﺮﺍﻫم ﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻨکه
ﻔﺮﻫﻨگ هرﻗﻮﻡ،
ﺑﺎ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎی
ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭت اﺳﺖ. ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺎﻳن علّت ﺍﺳت
که
ﻤﻮﻗﻌﻴّﺘﻬﺎی
ﺠﻐﺮﺍﻓﻴﺎﺋﻰ،
ﻭﺭﻭش ﺰﻧﺪﮔی
ﻘﺒﺎئل ﻮ
ﺍﻗﻮﺍم ﺒﺎﻫم
ﻔﺮق ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻃﺒﻌﺎ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻳﻬﺎی
ﻤﺎﺩﻯ، ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎت
ﺒﺮﺍی
ﺒﺮﺁﻭﺭﺩن این
ﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻳﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭت اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻫک
ﻔﺮق ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻗﺪﺭت هر ﻗﻮم
ﺪﺭ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﭘﺪﻳﺪه ﻫﺎ، ﻭﺟﻬﺎن
ﺒﻴنی
ﻮﺩﻳﺪﮔﺎه
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﮑﺴﺎن
ﻨﺒﻮﺩﻩ، ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻣﻨﺠﺮﺑﺘﻔﺎﻭت
ﺪﺭﻋﺎﺩﺍت
ﻮﺭﺳﻮم ﻮﺁﺩﺍب
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺗﻮﺟیه
ﺒﻬﺘﺮ ﻋﻠت ﺘﻔﺎﻭت
ﻔﺮﻫﻨگ اﻗﻮﺍم
ایت اﺳﺖ، که
هرﮐﺪﺍم ﺪﺭﻳک
ﻔﺼل ﻨﻮﻋی ﺮﺍﻳﺠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، که
این ﻔﺼل ﻨﻮﻋی
ﺮﺍﻳﺞ، ﺣﺎﺻل
ﺘﻠﺎﺷﻬﺎی
اﺟﺪﺍﺩی ﺁﻧﻬﺎ،
ﺑﺮﺍی ﺴﻠﻮک
اﻟﻬی ﻮﮐﺴب
ﻔﺼل ﻨﻮﻋی
ﺒﻬﺘﺮﺑﻮﺩه اﺳﺖ.
ﻭﭼﻮن اﻳن
اﻗﻮﺍم ﺪﺭﺍﻳن
ﺘﻠﺎﺷﻬﺎی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻳﮑﺴﺎن
عمل ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻟﺬﺍ ﻓﺎﺻله
ﺘﮑﺎﻣﻠی ﺒﻴن
اﻗﻮﺍﻡ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻰ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﺮﺧی
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ، ﺑﺴﻠﻮک
اﻟﻬی
ﭙﺮﺩﺍﺧته
ﻮﺟﻠﻮ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ، ﻭﻓﺼﻮل
ﻨﻮﻋی ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭﻗﻮم ﺨﻮﺩ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺧی ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺯﻣﻠﻞ، ﺑﺎ
ﺗﻨﺒﻠی ﺪﺭﺍﻳن
کاﺭ
ﺳّﻨﺘﻬﺎﻯﺍﺟﺪﺍﺩی
ﺨﻮﺩ، ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﻳﺎﺩ
ﺑﺮﺩﻩ، ﻭ ﻗﻮم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ گرچه
تمدّن و دانش
بیشتر بیابند
ﻭﺍﺯﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋی ﺮﺍﻳﺞ ﺧﻮﺩ،
ﻧﺴﻠﻬﺎی
ﺠﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﺑﻔﺼﻮل
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﺋﻰ
که ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍی
اﻓﺮﺍﺩ ﺍﻳن
اﻗﻮﺍم ﺒﺮﺍی
ﺘﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠی
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺗﻔﺎﻭت
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻗﻮﻣی
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍنش
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺴﻠﻮک اﺭﺍﺩی
ﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﻣﺪﺍم
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی ﻮ به
(ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ)
ﺩﺭﻓﺼل ﻨﻮﻋی
ﺮﺍﻳج
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻀب الهی
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ،
ﻭﺣتی ﺰﻣﻴنه ﺰﻭﺍل
یک ﻘﻮم ﻔﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻧﺘﻴجه
این ﺘﻔﺎﻭت
ﺪﺭﻓﺼل ﻨﻮﻋی
ﺮﺍﻳج ﺒﻴن اﻗﻮﺍﻡ،
ﺑﺼﻮﺭت ﺘﻔﺎﻭت
ﺪﺭﺳﻄح عقلی
ﻭﺳﻄح اﺧﻠﺎﻗﻰ،
ﻭﻋﺎﺩﺍت
ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻴم ﺪﻳﺪ. ﻭﻗﺘی
ﻘﻮﻣی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺳﺮﮔﺮم
ﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎت ﻔﺼل
ﻨﻮﻋی ﻔﻌﻠی
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ، ﻃﺒﻌﺎ
ﺩﻳﺪﮔﺎه ﻫﺎی
عقلی ﺁﻧﻬﺎ، ﻫﻤﺎن
ﺒﺎﺯﻯ ﻧﻔس
آﻟﻮﺩه ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ ﻋﻘل
ﺠﺰﺋی ﻮﺣﻘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﺭﺍه
عکس ﺴﻌﺎﺩﺕ
ﻭﺍﻗثروت ﻘﻮم
ﻘﺪم ﺒﺮﺩﺍﺷته
ﻮﺑﺎﻧﺤﺮﺍف
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺩﺭﺍﺩﺑﻴﺎت
ﻮﻫﻨﺮﻭﻋﻠﻮم
ﻨﻴﺰ ﺑﺪﻭن
ﻤﺎﻳﻪ، ﻭﺑﺪﻭن
ﻨﻮﺁﻭﺭی
ﺒﻴﺸﺘﺮ، ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺍﻗﻮﺍم ﺪﻳﮕﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ، ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺁﻣﺎﺩه
ﺬﻭب ﺸﺪن
ﻔﺮﻫﻨﮕﻰ، ﺩﺭﻳک
ﻔﺮﻫﻨگ ﺪﻳﮕﺮی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. چه
ﺁن ﻘﻮم کمال و
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮی
ﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﭽﻨﮕﻴﺰﻭﺍﺭ ﺑﺮﺍی
ﺘﺼﻔیه
ﻮﻣﺠﺎﺯﺍت
ﺪﺳﺘﻪ ﺟﻤثروت
و طبیعی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

پانزده -
ﻋﻠی ﺮﻏم
اﺧﺘﺼﺎص
هرﻓﺮﻫﻨگ
ﻤﺸﺨﺼﺎت ﺨﺎص یک
ﻘﻮﻡ، ﺑﺎﺯﻫمه
ﻤﻠل ﺒﺎﻫﻢ
ﻧﻘﺎﻃ ﻤﺸﺘﺮکی
ﺪﺭﻓﺮﻫﻨگ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ همه اﻗﻮﺍﻡ،
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﻤﺸﺎﺭﮐت ﺪﺭ
ﻧﻮﻋﻴّت ﺒﺸﺮی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻧﺰﺩﻳک
ﺒﻬم ﺒﺎﻳﺪ
ﻓﮑﺮﺑﺸﺮی
کنند. ﻭﻟی
ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ( ﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰ) ﺍﺳﺖ. ﻧﺒﺎﻳﺪﻓﺮﺍﻣﻮش
کرﺩ، که
ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎی عقلی
اﻳﻦ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮﻋ ی اﻧﺪﻛی
نیستند. ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻳ
عقلی ﺪﺭﻓﺼﻮل
ﻤﺨﺘﻠف نوع
ﺒﺸﺮﻯ، ﭼﻨﺎن ﺰﻳﺎﺩ
ﻣﺘﻔﺎﻭت اﺳﺖ، که
کمیّت علمی
ﺮﺍ
ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻩ، ﺟﺪﺍﺋی
ﻮﺍﻗثروت ﺪﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﺳت
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺟﻨبه های
ﻤﺸﺘﺮک ﻔﺮﻫﻨگ
اﻗﻮﺍﻡ، ﺁن
ﭽﻨﺎن اﺭﺯش
ﻮﺍﻫﻤﻴت
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ، که
ﺒﺪﺍﻥ ﺗﻮجه ﻮ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺷﻮﺩ. ﻋﻠﻮم
ﻤﺎﺩی ﻤﻤﮑن
اﺳﺖ، ﺩﺭﺗﻤﺎم
ﻤﻠل ﺘﻮسعه
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
آﻧﻬﺎ ﻫﻨﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮسعه ﺒﻴﺎﺑﺪ.
چه ﺮﺳﺪ
ﺑﺎﺧﻠﺎق
ﻮﺍﺩﺑﻴﺎﺕ، ﻭﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺫﻭﻗی و
ﺘﻔﮑّﺮﺍت
ﺬﻫﻨﻰ، که
عاقبت ﺘﻤﺎم
این عقب
ماندگی های
ﻤﻠﻞ، ﻭ
ﺗﻔﺎﻭت اﺯﻳﻚ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭﺫﻫنی
ﻮﺫﻭق ﻮﺍﺣﻮﺍﻝ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻋﻠﺎم
ﺨﻄﺮ
ﻭﺃﻧﮕﻴﺰه اﻯ
ﺑﺮﺍی اﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎمعه گرﺩﺩ. ﺗﺎﺑﺮﺍی
ﺴﻠﻮک اﻟﻬی
ﻮﺗﻌﺎﻟﻴﻬﺎی
ﺠﺪﻳﺪ، ﺩﺭﻓﺼل
ﻨﻮﻋی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺩﺭﺑﺮﺧی
اﻗﻮﺍم عقب
مانده دﺭ ﺫﻭﻕ،
ﺷﺎﻧس ﺴﻠﻮک
اﻟﻬی اﻓﺮﺍﺩ
ﺍن ﺒﺼﻔﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺟﻨبه
های ﻤﺸﺘﺮک
ﻔﺮﻫﻨگ ﻤﻠﻞ، ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻌﻠﻮم
ﺘﮑﻨﻴﮑﻰ، ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻮﻣﻔﺎﻫﻴم
ﻤﺎﺩﻯﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺰﺗﺠﺎﺭت
ﺒﻴن اﻟﻤﻠﻠﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺗﻤﺎﺳﻬﺎی استعماری
غالب ﻮﻣﻐﻠﻮب
ﻤﻠل
ﺪﺭﺟﻨﮕﻬﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺒﺎﺩل
اﻣﻮﺭﺫﺍﺗی
ﻮﺭﻭﺣی
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣتی
ﺒﺎﻏﻠبه هر
ﻔﺮﻫﻨگ ﻤﺎﺩی یک
ﻘﻮم ﻘﻮﻯ ﺗﺮ، ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﻔﺮﻫﻨگ
ﻤﺎﺩی نه ﻔﻘﻄ
ﻔﺮﻫﻨگ ﻤﺎﺩی
ﻘﻮم ﺸﮑﺴت
ﺨﻮﺭﺩه ﺮﺍ
ﺫﻭب ﻮ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺤل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺑﻠکه ﺮﺍه
ﺘﻌﺎﻟی ﻮ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻴﻬﺎی
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣی
اﻓﺮﺍﺩ ﻗﻮﻡ
ﺷﮑﺴت ﺨﻮﺭﺩه
ﺮﺍ ﻣﻴﺒﻨﺪﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﻫﻨگ ﻘﺒﻠی
ﻴک ﻘﻮﻡ، که
ﺤﺘﻰ ﺍﻧﺪکی اﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩﺵ
ﺳﻠﻮک ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺬﻫنی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺩﺭﻣﺮﺣله
ﺸﮑﺴت ﻮﺍﺷﺎعه
ﻔﺮﻫﻨگ ﺠﺪﻳﺪ
ﻣﺎﺩی ﻤﻴﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺑﺮﺍی ﻤﺪﺗﻬﺎی
ﺪﺭﺍﺯﻯ، ﺣﺎﻟت
ﺤﻴﺮا ﻔﮑﺮی
ﻮﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧی
ﺬﻫﻨﻰ، ﺩﺭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻠت ﺸﮑﺴت
ﺨﻮﺭﺩه اﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. که
ﺸﺎنس ﺘﻠﺎش ﻤﺴﺘﻌﺪﺍن
ﻘﻮم ﺸﮑﺴت
ﺨﻮﺭﺩﻩ ﺭﺍ، ﺑﺮﺍی
ﺘﮑﺎﻣل ﻮﺳﻠﻮک
اﻟﻬی کمتر
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺍﻳن
اﺳﺘثنا، که
ﻘﻮم غالب
ﺨﻮﺩﻓﺼل ﻨﻮﻋی
ﺒﺮﺗﺮ، ﻭﺗﻠﺎش
ﺴﻠﻮﮐی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ. که کمکی
ﻮﻟی ﻤﺤﻤﺪﻭﺩ،
ﺑﻘﻮﻡ ﺷﮑﺴت
ﺨﻮﺭﺩه
ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

شانزده -
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﺋی
که ﻤﻮﻗﻌﻴت
ﺨﺎص
ﺠﻐﺮﺍﻓﻴﺎﺋی ﺪﺍﺷته
اﻧﺪ، ﭼﻮن ﺴﺮﺯﻣﻴن
اﻳﺮﺍﻥ، که
ﻠﺎﺟﺮم ﺘﻨﻬﺎ
ﺭﺍه ﺤﺮﮐت
کاﺭﻭﺍﻧﻬﺎی
ﻔﺮﻫﻨگی ﺒﺸﺮی
ﺒﻴن ﺪﻭﻃﺮف
ﺒﻮﺩه ﻮﺑﺎ
ﺗﺒﺎﺩﻝ
ﻓﺮﻫﻨﮕی علی
رغم ﺸﮑﺴﺖ، ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ کمک
ﺒﺘﻌﺎﻟی ﻔﺼل
ﻨﻮﻋی ﻘﻮﻡ
ﻋﺒﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻳﺮﺍن
ﺘﻨﻬﺎ ﻣﻌﺒﺮ
ﺮﻫﻨﮕی ﭽﻴن
ﻮﻫﻨﺪ ﺑﻐﺮﺏ، ﻭﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎی
ﻴﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺼﺮی
ﻮﺑﺎﺑﻠی ﺒﺮﺍی
اﻧﺘﻘﺎل ﺒﺸﺮق
ﺒﻮﺩ ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭﺗﺎﺭﻳخ
ﺴﻴﺎﺳی ملل
ﻮﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎ، همیشه
ﺠﺎی پای
ﻔﺮﻫﻨﮕﻬﺎی
ﻤﻠل ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﻳﺪه ﻤﻴﺸﻮﺩ. که
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺟﻨبه
ﻔﺮﻫﻨگ ﻤﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﮐﻤﺘﺮﻓﺮﻫﻨگ
ﺴﻨّتی
ﻮﺳﻠﻮﮐی ﺒﻮﺩه
اﻧﺪ. ﻭﻟی
ﺨﻮﺷﺒﺨﺘﺎنه
سه هزارﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ، که
ﺸﺎﻳﺴﺘگی ﻔﺼل
ﻨﻮﻋی ﺮﺍﻳج اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ،
ﺍﺯﺍﻳن ﺤﺮﮐت
ﻔﺮﻫﻨﮕی ﺪﻭ
ﻃﺮﻑﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
ﺒﺮﺩﻩ، ﻫم
ﺨﻮﺩ ﺍﺯﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ،
ﻭﻫم ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺄثیرﮔﺬﺍﺭﺩه
اﺳﺖ. و این
شاید ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻤﻮنه
ﺸﮑﺴﺘﻬﺎی
ﺴﻴﺎﺳی ﻮﻧﻈﺎﻣی
ﻴک ﻨﻮع
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، که
عاﻗﺒﺖ ﺑﺎ
ﺑﻬﺮه
گیرﻳﻬﺎی
ﻔﺮﻫﻨﮕی
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺟﺒﺮﺍن
ﺸﮑﺴت ﻨﻈﺎﻣی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍﮐﺮﺩه
اﺳﺖ. ﺍﻳﺮﺍن
ﻤﻐﻮل ﻤﻬﺎﺟم
ﺮﺍﺗﺒﺪﻳل
ﺒﻤﺘﻔﮑﺮﺍن
ﻮﻓﺮﻫﻨﮕﻴﺎن
تﻳﺮﺍﻧی کرﺩ
ﻭﺍﺳﻠﺎم
ﻤﻬﺎﺟم ﺮﺍ ﺭﺳﻤی
ﻮﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺮﺣﺴب ﺴﻠﻴقه
ﺨﻮﺩ، ﺳﻠﻮﮐی
ﻮ ﺑﻨﺎﻡ ﺷﻴﻌﻪ
ﻧﻤﻮﺩ، که ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯﻳﻚ ﺗﺸیّع
ﺮﺳﻤی ﻮﺳﻴﺎﺳی
ﺸﺪ، ﻭﺍﺯ
ﺳﻠﻮک عقب
ﻤﺎﻧﺪ. ﻭﺍﻳن
ﺤﮑﻮﻣﺘﻬﺎی
اﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺗﺸﻴّﻊ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍه اﻧﺪﺍﺧﺖ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺘﺸیع ﻮﺍﻗﻌﻰ
ﺣﺰب ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه
ﺒﻤﻌﻨﻰ (ﺷﻌﺎع
ﺸﻬﻮﺩﻯ)ﮔﺮﻓﺘﻦ،
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬی
ﺘﻮﺳّﻂ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.

ﻋﺒﻮﺭﮐﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎی
ﻔﺮﻫﻨﮕی اﺯﺳﺮ
ﺯﻣﻴﻨﻬﺎ، ﺑﺎﻋث
ﻤﻴﺸﻮﺩ که هر
ﻗﻮم ﺒﺮﺣﺴب ﻤﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠی
ﺪﺭﻓﺼل ﻨﻮﻋی
ﺮﺍﻳح ﺨﻮﺩ، ﺑﺮﺩﺍﺷﺘی
کند. ﻭﺍﮔﺮﺳﻠﻮک
اﻟﻬی اﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻗﻮم
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﻬﺮه
گیری ﺒﻬﺘﺮی
اﺯﺟﻮﺍنب
ﻤثبت ﻔﺮﻫﻨگ
ﻤﺎﺩی ﻤﻠﻞ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺟﺎمعه
اﺯﻓﺮﻫﻨگ
ﺨﺎﺭﺟﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺁن ﻘﺴﻤﺘﻬﺎﺋی
ﺮﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ،
ﮐﻪ ﻋﻘﻠش
ﺪﺭﻫﺮﻣﻘﺎﻣی
که هست ﻤﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺴته
ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣﻠی
اﻭ ﻫﺴﺖ، ﻭ
ﺧﻠﺎﻳﻖ ﻫﺮچه
ﻠﺎﻳق
ﺪﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺁﻧﻬا ﺻﺎﺩق
اﺳﺖ. ﺍﻳن ﺠﻨبه
عقلی ﺍﺷﺘﺮﺍک
ﻔﺮﻫﻨﮕی
چندﻣﻠت ﺮﺍ ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍن گفت
که ﻔﺮﻫﻨگ هیچ
ﻤﻠﺘی ﻮﻗﻮمی ﺪﺳت
ﻨﺨﻮﺭﺩﻩ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺄثیرﭘﺬﻳﺮی
ﻔﺮﻫﻨﮕی
اﺯﻣﻠل دﻳﮕﺮ
ﻧﻤﺎﻧﺪه اﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻨّت ﺴﻠﻮﮐﻰﺍﻳﺮﺍنی
ﻴﺎ ﻘﺪﻳم اﺳﺖ،
که ﺘﺎ ﮐﻨﻮن
ﻤﺤﻔﻮﻅ
ﻣﺎﻧﺪﻩ، که
ﺘﻨﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻫﻞ ﺩل ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

هفده – در ﻣﺴﺄله
اﺧﺘﻠﺎﻃ
ﻔﺮﻫﻨﮕﻬﺎ
ﻤﻠل ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻓﺰﻭﺩ، ﮐﻪ
(ﻓﺮﻫﻨﮓ)
ﺍﮔﺮﺟﻨبه
عقلی ﻭﻋﻠﻤی
ﻴک ﺠﺎمعه ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ(ﺳﻨّﺖ)ﺟﻨبه
عملی ﻮ ﺳﻠﻮﮐی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﻘﻮم
ﺒﺎﺷﺪ، ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، گه
گاهی ﺘﺴﻠّﻄ
ﻘﻮمی ﺒﺎﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﺒﺮﺗﺮ،
ﺑﺮﻗﻮﻣی ﺒﺎ
ﻓﺼل ﻨﻮﻋی
کمترﺑﻨفع
ﻤﻠت ﻤﻐﻠﻮب اﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﻟﻌکس
ﺘﺴﻠﻄ ﻘﻮغاﻟﺐ،
که ﺒﻨﻴﺮﻭی
ﻘﺪﺭت ﺠﺴم
ﻮﻓﺮﻫﻨگ ﻤﺎﺩی
ﺘﻮﺍﻧﺴته
ﻤﻠتی ﺮﺍ، که
ﻔﺼل ﻨﻮﻋی
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ، ﻣﺴﻠّﻄ
ﺸﻮﺩ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻠت ﻤﻐﻠﻮﺏ، ﻧﺘﻮﺍﻧستع
اﺎﺗّﺤﺎﺩ ﻣﻠی
ﻮﻭﺣﺪت ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻣثلا، ﺗﺄﻣﻴن
کرده ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮن
ﻨﺘﻮﺍﻧﺴته
ﻨﺴﻠﻬﺎی
ﺠﺪﻳﺪی اﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎن
ﺒﺪﺳا ﺁﻭﺭﺩ، ﻭﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋی ﺒﺮﺗﺮی
ﻬﻤﺮﺍه ﺒﺎﻋﻘل
ﻮ ﺍﺧﻠﺎق ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺭﺍئه ﺒﺪﻫﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺟﻨﮓ ﺑﻀﺮﺭش ﺘﻤﺎﻡ
ﺷﺪﻩ. ﻭﻓﺮﻫﻨگ
ﻤﺎﺩی ﻤﻠت
غاﻟﺐ، ﺑﺎﻋث
ﻔﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﻗﻮ ﻤﻐﻠﻮب
ﻤﻰ ﮔﺮﺩﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﻤله ﻤﻐﻮل
ﺒﻔﺮﻫﻨگ
اﻳﺮﺍﻥ. پس
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭﻃﺒقه
ﺒﻨﺪی ﺸﻨﺎﺧت
ﻔﺮﻫﻨﮓ ﻫﺎ، ﺍﻋمّ
اﺯﺟﻨبه های
علمی
ﻮﺍﺧﻠﺎﻗی ﻮ
ﻓﻠﺴﻔی ﻧﻮ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه اﺯﻧﻮع
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﺟﻨبه
ﻤﻬﻤﺘﺮ ﺭﺍ
ﻗﻄﻌﺎ ﻣﺪّ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺿﻤن ﺘﻮسعه
عوﺍﻣل ﻤﺎﺩی
ﻔﺮﻫﻨﮓ ﺑﺮﺍی
ﺠﺎمعه ﺨﻮﺩ، ﺯﻣﻴنه
عواﻣل ﻔﺮﻫﻨگ
ﺴﻠﻮﮐی ﺮﺍ ﻫم
آﻣﺎﺩه کرﺩه
ﺒﺎﺷﻴم
ﻮﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺮﻫﻨﮕی ﻮﻓﺼل
ﻨﻮﻋی ﺒﺮﺗﺮﻯ،
ﺑﺮﺍی ﻘﻮم ﺪﺳت
ﻮﭘﺎ ﮐﻨﻴﻢ.

هجده - ﺑﺮﺗﺮین
ﺴﻄح عقل جمعی
ﺒﺸﺮی
ﺪﺭﻫﺮﻋﺼﺮ، ﺧﺎﺹ
ﻫﻤﺎن ﺰﻣﺎن
اﺳﺖ. ﻭ ﺷﻨﺎﺧت
ﻤﻠل اﺯ ﻓﺮﻫﻨگ
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ، که
ﺒﻘﻮل محمد در
ﻘﺮﺍﻥ (ﺗﻌﺎﺭف
ﻤﻠﻞ)
ﺍﺯﻳﮑﺪﻳﮕﺮﺍﺳﺖ،
ﺷﻨﺎﺧت
ﻔﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻭﺳﻄح عقلی و
علمی ﻮﻫﻨﺮی
ﻤﻠل ﺪﻳﮕﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
که ﺪﺭﺿﻤن اﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎ، ﻣﻴﺘﻮﺍن
درﻳﺎﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧتن
ملّی ﺘﮑﺎﻣل
ﺁن ﻧﻤﻠل
میﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺧت علل ﻔﺮﻫﻨگ
ﺒﺮﺗﺮ، ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺘﻐﻴﻴﺮﻣﺎﻫﻮی
ﻘﻮم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ. چه
ﺒﺎ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻋﻠم ﺒﻴﺸﺘﺮ، ﻳﺎﺳﻠﻮک
اﻟﻬی ﻮﻳﺎﻓتن
ﻔﺼل ﻨﻮﻋی
ﻮﻋﻘﻠی ﺒﺮﺗﺮ. ﺍﻟﺒته
ﺪﺭﺟﺰﻳﺮﻩ ﺍﻯ،
که ﺘﺒﺎﺩل
ﻔﺮﻫﻨﮕی
ﺒﺎﻣﻠل ﺪﻳﮕﺮ
ﻧﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ
ﺭﮐﻮﺩ ﺭﺷﺪ
ﻓﺮﻫﻨﮕی ﻮ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺳت
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭنی
ﺪﺭﺧﺮﺍﻓﺎت
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍی ﺘﺪﺭﻳجی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﻓﺼﻞ ﻧﻮعی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻳن
اﮔﺮ ﺩﺭﺟﺰﻳﺮه
ﺴﻠﻮک اﻟﻬی
ﻮﻋﻘل ﺠﺴﺘﻦ، ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴن ﻘﺴمت
اﺯﻓﻠﺴفه
(چقدﺭ ﻗﺪﺭﺕ)
ﺑﺎﺷﺪ، که
ﻨﻴچه ﺒﺪﺍن
ﺘﻌﻠّﻖ
ﺧﺎﻃﺮﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻨﮕﻮ ﻣﻐﻠﻮب
ﺸﺪﻥ، ﮔﺎﻫی
ﺒﺎﻋث هشدﺍﺭ
ﻭﺑﻴﺪﺍﺭی
ﻤﻠﺖ ﻣﻐﻠﻮب
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺗﺠﺎﺭبی
ﺒﺮﺍی غالب ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴن ﺸﺪ، ﻃﺒﻌﺎ
ﻣﻠت ﻤﻐﻠﻮب
ﺪﺭ ﻓﺮﻫﻨگ
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻬﺎﺟم
ﻤﻨﺤل ﻮ ﺫﻭب
ﺨﻮﺍﻫﺪﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻨکه
ﻤﻠتی ﻨﻴﺰ ﺍﺯ
ﺻﻔخه
ﺮﻭﺯﮔﺎﺭﻣﺤﻮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎﺭﻳخ
ﺠﻨﮕﻬﺎی ﻤﻠل
ﺒﺨﻮﺑی ﻨﺸﺎن
ﻤﻴﺪﻫﺪ، که ﭽﻪ
ﺍﻗﻮﺍمی
اﺯﺁﻧﻬﺎ ﻓﻘﻄ
ﻨﺎﻣی ﻤﺎﻧﺪﻩ،
ﻭﺍﺯﻓﺮﻫﻨگ
ﺁﻧﻬﺎ، ﭼﻴﺰی
ﺠﺰ ﺧﺮﺍبی ها
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻧﺸﺪﻩ ﻭ
ﺍﻓﺴﺎنه هائی
اﺯ ﻋﻤﻖ
ﺗﺎﺭﻳخ
ﻨﻤﺎﻧﺪه اﺳﺖ.

نوزده -
ﺗﺤﻮل
ﻮﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎ
ﻭﺗﻤﺪﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳﺦ، ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ
ﺒﺮﺭﺳی
ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﻭﺑﺮﺩﺍشت ﻤﺎﺩﻯ،
که ﺪﺭﺟﺎمعه
ﺸﻨﺎﺳی ﻮﻏﻴﺮه
ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﺍﻳن
اﺳت که ﻔﺮﻫﻨﮓ
ﻫﺮﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ،
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﭘﻴﭽﻴﺪه
ﺘﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺮﺣﺴب
ﻤﻘﺘﻀﻴﺎت
ﻤﺤﻴﻄی
ﻮﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ، ﻭﭘﻴﺮﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎی
ﻤﺎﺩﻯ، ﻭﺑﺮﺍی
اﺭﺿﺎﻳی مرﺩم
ﺁن ﭙﻴش
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻗﻮﺍﻧﻴن ﺒﺮﺍی
ﺁن ﺪﺍﺭﻧﺪ. که
ﺪﺭﻫﺮﻗﻮم ﺒﻴک
ﺸﮑﻞ، ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻨﻈم ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﺮﺩم هر
ﺟﺎمعه ﻨﻴﺰ
ﺑﻤﺮﻭﺭﺳﻠﻴقه
ها ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﻫﺎی ﻤﺨﺘﻠف
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺑﻤﻮﺟب
ﺘﻠﺎش ﺁن ﻘﻮﻡ،
که ﭽﻘﺪﺭ ﺑﺮﺍی
ﻤﺸﮑﻠﺎت
کوﺷﻴﺪه
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺩﺳت
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺷﮑل
ﺒﻨﻴﺎﺩﻫﺎی
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، که
ﺮفع ﻨﻴﺎﺯﻫﺎی
ﻤﺮﺩم ﺘﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﭼﮕﻮنه
ﭙﻴش ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮه
ﺒﺮﺣﺴب عرف
ﻮﻋﺎﺩﺍت
ﻮﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ ﻣﺮﺩﻡ،
ﻓﺮﻫﻨگ ها
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳن
ﺒﺮﺭﺳی ﻈﺎﻫﺮی
ﻮﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
علمی اﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍت
ﺤﺎﺻله
ﺪﺭﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎ
ﻭﺟﺎمعه ﺪﺭﺳت
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
(ﺳﻤت ﺤﺮﮐت
ﺘﻐﻴﻴﺮ) ﻣﻬم
اﺳﺖ، ﻭ(ﻋﻮﺍﻣل
ﺘﻐﻴﻴﺮ)
ﺩﺭﺩﺭجه ﺪﻭم
هستند. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌت
ﻘﺎﻧﻮﻥ ثاﺑﺘﻰ،
ﺣتی ﺪﺭﻓﻴﺰیک
ﺠﺎی ﺘﺮﺩﻳﺪ
ﺍﺳت ﭽه ﺮﺳﺪ که
ﺪﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎنی
ﺒﺨﻮﺍﻫﻴم اﺯ
ﻗﻮﺍﻧﻴن ﺼﺤﺒت
کنیم. ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴب
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍت
ﺘﺎﺭﻳﺨی
ئذﺷته
ﺒﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺘﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪه ﺮﺍﭘﻴش
ﺒﻴﻨی
ﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺿﻮع
ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺎﻧﺴﺎن اﺳت
ﻮﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺁﺯﺍﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﺩﺍﺭﺍی
عقده ﻫﺎی
ﺮﻭﺍﻧی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، که
ﻤﻤکن اﺳﺖ. ﻫﺮ
ﺯﻣﺎنی ﻴﺎ
ﺩﺭﻫﺮﻣﮑﺎن
ﻮﺍﺣﻮﺍﻟی
ﺒﺸﮑل ﺨﺎﺻی
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺑﮑﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺫﮐﺮ ﻗﺎﻧﻮن
ﺒﺮﺍی ﺁن
ﺪﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ(ﻋﻠی
اﻟﻘﺎﻋﺪﻩ)
ﻭﺑﺎﺣﺘﻤﺎل
ﺰﻳﺎﺩ، ﻳک
ﭙﻴﺸبینی
ﺒﻴﻨی ﺁﻣﺎﺭی
ﻨﻤﻮﺩ.

بیست -
وﺍﻗﻌﻴّت
ﺘﺤﻮل یک
ﺠﺎمعه ﻮ
ﻓﺮﻫﻨگ ﺁﻥ، ﺷﺎﻣل
ﺘﻤﺎم
اﻣﻮﺭﻋﻘﻠی
ﻮﻋﻠﻤی
ﻮﻫﻨﺮﻯ، ﻭﺣتی
ﺴﻠﻴقه هائی
اﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﮕی
ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺒﻔﺼل
ﻨﻮﻋی ﺮﺍﻳج یک
ﻘﻮﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺧﻠﻘت ﺒﺸﺮ،
ﺣﺘی هرﻓﺮﺩی
ﺮﺍ ﺑﻴک ﺤﺎﻟت
ﺨﺎص ﺁﻓﺮﻳﺪه
اﺳﺖ. ﭼﻮن هر
ﻓﺮﺩ ﻣﺴﺘﻘﻠﺎ،
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی یا
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍن
ﭙﻴﺸبین کرد
که ﺸﺨص چه
ﺘﺼﻤﻴمی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ. ﺟﺎمعه
ﻨﻴﺰ ﺍﺯﻫﻤﻴن
اﻓﺮﺍﺩ (ﺁﺯﺍﺩ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ) ﺗﺸﮑﻴل
ﺸﺪﻩ، ﻭﺗﮑﺎﻣل
یا ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻭﺩﺍﺭﺍی
ﺘﻨﺒﻠی ﻴﺎ
ﺟﺪﻳّت ﺪﺭﻫﺮ
ﺩﻭ ﺭﺍه ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
که ﺤﺘی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
که ﺒﺎﻧﺴﺎن
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺩﻩ،
ﺑﻘﻮل محمد در
ﻘﺮﺍﻥ، ﺩﺭﺩه
ها ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ (ﺗﺎ
ﺑﺒﻴﻨم ﺸﻤﺎ چه
ﻤﻴﮑﻨﻴﺪ
ﻭﺣﺘی
أﻋﻠﻢ)ﺭﺍ
بارها
ﺗﮑﺮﺍﺭﮐﺮﺩﻩ. ﺑﺪﻳن
ﻤﻌﻨﻰ که
اﻗﺪﺍم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭﻣﺴﺄله
ﺘﮑﺎﻣل ﺪﺍﺩن
ﺒﺮﻭح ﻴﻚ ﺷﺨﺺ،
ﻭ ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﺩن ﻮﻣﺴﺦ
ﮐﺮﺩﻧن همان
ﺮﻭﺡ
ﻣﻨﺘﻈﺮﺍﺳت
ﺒﺒﻴﻨﺪ، که
ﻔﺮﺩ چه
ﺘﺼﻤﻴمی
گرﻓﺘﻪ، ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻋﮑس اﻟﻌﻤل
ﻤناسب ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﮔﺮچه
علم ﻘﺒﻠی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺤث
ﺪﻳﮕﺮ
ﻭﻣﻔﺼﻠی اﺳﺖ، که
ﺠﺪﺍﮔﺎنه
ﺒﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭت
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪﺍﻳن
ﺘﻨﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩی
اﺯ ﺗﺒﻌﻴّت
ﻤﺸﻴّت اﻟﻬﻰ، ﺍﺯﻣﺸﻴّت
ﻔﺮﺩی ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮص
اﻳﻨکه ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤم عادل ﺍﺳﺖ،
چه ﺪﺭﭘﺎﺩﺍش
ﺪﺍﺩﻥ، ﻭچه
ﺪﺭﻋﺬﺍب
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﺩﻥ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺷﺨﺺ، این
ﺍﻳن ﺪﺍﻭﺭی
الهی ﺼﻮﺭت
گیرﺩ. ﻭنه
محکوﻣﻴّﺖ
ﻗﺒل
ﺎﺯﺟﻨﺎﻳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻫﻴﭻ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺍی ﺘﮑﺎﻣل
ﺠﺎﻣﻌﻪ، چه
ﺮﺳﺪ ﺑﻘﺎﻧﻮنی
ﺒﺮﺍی ﺘﮑﺎﻣل
اﻓﺮﺍﺩ، ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻗﺎﺑل ﻄﺮح
ﻮﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮﺍﻳنکه
ﻤﺤﺎﺳبه
ﺁﻣﺎﺭی ﺪﺭﺑﺎﺭه
ﺠﺎمعه اﻯ، ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺍی ﻴک
ﺪﻭﺭﻩ ﮐﻮﺗﺎﻩ،
ﻧﻈﺮﻯ ﮐﻠّﻰ
ﺩﺍﺩ . ﻋﺎﻣل
اﺻﻠی ﺘﮑﺎﻣل
ﻔﺮﻫﻨگی ﻮﺣﺘی
ﺨﻮﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﻣﻨﻮﻃ
ﺒﻪ ﺁن اﺳﺖ، که
اﻓﺮﺍﺩ یک
ﺠﺎمعه ﻮﻳک
ﻘﻮﻡ، ﺩﺭچه
ﻔﺼل ﻨﻮﻋی
ﺮﺍﻳجی ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎﺳﻄح عقل
ﺠﻤثروت ﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﮔﺮﺩﺭیک
ﻘﻮم اﻓﺮﺍﺩﻯ، ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺳﺎﻟک
ﻮﻭﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺍﺗب عقلی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬی
ﻮﻓﺼل ﻨﻮﻋی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺸﺮی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻃﺒﻴثروت اﺳت
که ﺠﺎﻣﻌﻪ، ﺑﺴﻤت
ﻔﺼل ﻨﻮﻋی ﺮﺍﻳج
ﺠﺪﻳﺪ، ﻳﺎ
ﮐﻤﺎﻝ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. که
ﻨﺴﺒت ﺒﺨﻮﺩ
ﻫﻤﺎن ﺠﺎﻣﻌﻪ،
ﺩﺭﻓﺼل ﻨﻮﻋی
ﺮﺍﻳج ﻘﺒﻠﻰ، ﺍﺯﻋﻘل
ﻮﺳﻄح عقل
ﻓﺮﺩی ﻮﺟﻤﻌﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳت
ﻮﺣتی ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻫﻨﺮﻋﻤﻴق
ﺘﺮ، ﻭﺩﺭﺍﺣﺴﺎس
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻋﻠم ﻮﻋﺎﺩﺍت
ﻮﮐﻤﺎﻟﺎت
ﺒﺮﺗﺮی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴن
ﻨﻴﺰﻣﻌنی
ﻮﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘن ﻔﺮﻫﻨگ
ﻴک ﺠﺎمعه ﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮﭼﻨﻴن
کاﻣﻠﺎنی ﺪﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭنه ﺪﺭﺟﺴﺘن
علوم ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺩﺭﺟﺎمعه
ها ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻗﻬﺮﺍﻯ
ﺟﺎمعه ﺒﻮﺩه
ﻮﻓﺮﻫﻨگ ﺁﻥ
ﺩﺭﺣﺎل ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻃﺒق
ﺤﮑم اﺯﻟی
اﻟﻬﻰ، ﻭنه ﺒﺮ
ﺣﺴﺐ ﻗﺎﻧﻮﻧی
ﻄﺒﻴﻌﻰ. ﮔﺮچه
ﻤﻈﺎﻫﺮﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺯﺭق ﻮﺑﺮق
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﭼﻨﻴن
ﺠﺎمعه ها
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺸﺪ. ﻓﺮﻫﻨگ
ﻴک ﻤﻠّت
ﺒﻮﺳﺎﺋل
ﺮﻓﺎﻫﻰ، ﻭﺳﺮﻋﺘﻬﺎی
ﻮﺳﺎﺋل
ﻨﻘﻠﻴﻪ، ﻭﻋﺎﻟﻰ
ﺑﻮﺩن
ﺘﮑﻨﻮﻟﻮﮊ ی
ﻮﺑﺰﺭﮔی
ﺴﺮﻣﺎیه ﻴﺎ ﺳﻴﺴﺘم
ﻤﻨﻈﻢ، ﻭﺣﺘی
ﺪﺭﺧﺸن ﺒﻮﺩن
حکوﻣﺘﺪﺍﺭی
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎﻣﻴﺘﻮﺍن
ﭙﻴﺸبیی کرﺩ، که
ﺎﻳن ﺠﺎمعه
ﺁﻳﺎ ﺑﺎﺯﻫم
ﺁﻳﻨﺪﻫﺎی ﺒﻬﺘﺮﺩﺭ
ﻓﺮﻫﻨگ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷت
ﭙﻴش ﺒﻴﻨی
ﺪﺭﺑﺎﺭه
ﺪﺍﺷﺘن علمای
ﻴﺸﺘﺮﺷﺎﻳﺪ، ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎنی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺮﻫﻨگی
ﭽﮕﻮنه
اﺳﺖ؟ﺑﺮﺍی
ﻤثال
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍن گفت
که کشورﻫﺎی
ﺒﺰﺭﮒ ﻭﻣﺘﻤﺪن
اﻣﺮﻭﺯ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﻭ
ﺷﻮﺭﻭﻯ(ﺍﻳن
ﻨﻮﺷته ﺪﺭ19/ 1/ 98 تحرﻳﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭﮐﺸﻮﺭﻫﺎی
اﺭﻭﭘﺎﺋﻰ، ﭼﻮن
ﺘﮑﻨﻮﻟﻮﮊی ﻮثرﻭت
ﻮﻋﻠم ﻮﻧﻈﺎم
ثاﺑتی ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﭘس ﺁﻳﻨﺪه
ﺪﺭﺧﺸﺎن
ﻮﻓﺮﻫﻨگ
ﺒﺮﺗﺮی
ﺪﺭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍﻫﻴچ
کس ﻨﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﻨﮑﺮ
ﺷﻮﺩ، که ﺠﻨگ
ﻮﻳک ﺒﺤﺮﺍن
اﻗﺘﺼﺎﺩﻯ، ﻭیک
کوﺩﺗﺎی ﺴﻴﺎﺳﻰ،
ﻭﺣﺘی ﻴﻚ ﺳﻴﺴتم
اﺧﺘﺮﺍﻋی
ﺠﺪﻳﺪ، ﻣﻤﮑن
است
کشوﺭﻣﻬﻤی ﺮﺍ
ﺑﺴﻘﻮﻃ
ﻮﻭﺭﺷﮑﺴﺘﮕی
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺑﺰﺭﮔﺘﺮین
کشوﺭﺻﻨﻌتی
ﺠﻬﺎن ﭽﻮن
اﻧﮕﻠﺴﺘﺎن ﺪﺭﻗﺮن
گذﺷﺘﻪ، ﺍﻣﺮﻭﺯه
ﺮﻳﺰه ﺨﻮﺍﺭ
ﺻﻨﻌت ﺪﻳﮕﺮﺍن
اﺳﺖ. ﻭ ﻳک
ﺘﺤﻮل ﺴﻴﺎﺳی
اﺣﺘﻤﺎلی
ﺪﺭﺷﻮﺭﻭﻯ، ﻣﻤﮑن
است همه اﻳﻦ
ﻓﺮﻫﻨگ
ﻤﺎﺭﮐﺴﻴﺴتی
ﺮﺍ ﺍﺯﺑﻴن
ﺒﺒﺮﺩ. ﻭﻳﺎ ﻳک
ﺸﻮﺭش ﻤﻮﻣی
ﺴﻴﺎﻫﭙﻮﺳﺘﺎﻥ،
که اﺯ ﺣﺪّ
ﮐﻨﺘﺮل ﺨﺎﺭج
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻫمه
ﻔﺮﻫﻨگ و ﺗﻤﺪن
اﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺭﺍﺍﻓﺴﺎنه
ﺘﺎﺭﻳﺨی
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﮕﺮﻗﻮم
اﻳﺮﺍنی
ﻴﭽﻨﻴن
ﻔﺮﻫﻨﮕﻬﺎی
ﻤﺎﺩی ﺒﺰﺭگ
ﺮﺍ، ﺩﺭﺍﻭﺍﺧﺮ
ﺩﻭﺭه
ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻴﺎﻥ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺩﻭﺭه
ﺴﺎﺳﺎﻧﻴﺎﻥ، ﺑﺎیک
ﺤﻤله ﺨﺎﺭﺟی
ﻨﺎﺑﻮﺩ
ﻧﺸﺪ؟ﭘس ﻔﺮﻫﻨگ
ﺒﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐی
ﻮﺳﻨّتی
ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺣﻰ، که
برﺣﺴب ﺃﻣﺮیه
اﻟﻬی ﺒﺎﺷﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺑﺮﺭﺳی ﻮﭘﻴش
ﻴﻨی ﺁﻳﻨﺪه ﻴک
ﻤﻠت ﻮ ﻓﺮﻫﻨگ
ﺁن ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. که
ﺨﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪﻫﻤﭽﻨﺎن
ﻤﻠت ﺎﻳﺮﺍن
ﺪﺭﺭﺃس اﺳﺖ. ﮔﺮچه
ﺘﻤﺎم
ﻤﻈﺎﻫﺮﻣﺎﺩی
ﻮﺗﻤﺪن
ﺘﮑﻨﻴﮑﻰ، ﻭﺣتی
ﻤﻈﺎﻫﺮﻓﻠﺴﻔی
ﻮﺷﻌﺮ
ﻭﻋﺮﻓﺎن ﻔﻌﻠی
ﻤﻠت اﻳﺮﺍﻥ، ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍلآن ﭽﻘﺪﺭ
ﻭﺑچه ﻨﺴﺒت اﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ، ﺑﺴﻠﻮک
ﻟﻬی ﺒﺮﺍی
ﺤﺼﻮل ﻔﺼل
ﻨﻮﻋی ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﺸﻐﻮل ﺒﺴﻠﻮک
ﻮﺧﻮﺩﺳﺎﺯی
هستند تنها ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﻭﻣﺎ
ﻓﻘﻄ ﺒﺎ
ﺑﺮﺭﺳی ﺁثار
ﻋﻘﻠﻰﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﻭﮔﺎﻫی هم
اﺣﺴﺎس
عرﻓﺎﻧﻰ، ﻭﻳﺎ
ﻓﻠﺴفه ﻮﺷﻌﺮ
ﻭﺍﺩﺑﻴﺎت ﻴک
ﻘﻮم ﺮﺍ ﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ، ﻣﻌﻴﺎﺭﺷﻨﺎﺧت
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ. حال این
ﺒﺴﺘه
ﺒﻤﺤﻘقین اﺳﺖ،
که ﺘﺤﻘﻴق
کنند ﮐﻤّﻴﺘﺎ
ﻭﻳﺎ
ﮐﻴﻔّﻴﺘﺎ، ﮐﺪﺍم
ﺠﺎمعه ﺁثاﺭ
ﻓﺮﻫﻨگ ﻔﻠﺴفی
ﻮﻋﻘﻠﻰ، ﻭﺑﺨﺼﻮص
عرﻓﺎﻥ ﻭﺷﻌﺮ
ﻭﻫﻨﺮ ﺍﺭﺍئه
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ؟ ﮐه
ﺘﻮﺍن ﺁﻳﻨﺪه
آن ﻘﻮم ﺮﺍ
ﭘﻴﺸﺒﻴنی کرﺩ. ﺑﻨﻈﺮ
ﻣن اﺯﺍﻳن
ﻠﺤﺎﻅ، ﺑﺎﺯﻫم
اﻳﺮﺍن
ﻮﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎن
ﺪﻧﺒﺎله سه
هزﺍﺭﺳﺎﻝ
گذشته، ﺑﺎ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﭼﻨﻴن ﺴﻠﻮک
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺻﺪﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮچه
ﻔﻨﺎﺗﻴﺴم
ﻮﺧﺮﺍﻓﺎﺕ، ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﭘﻮﺷﺎنده اﺳﺖ. ﻭلی
ﺸﺎﻳﺪ ﺍﺯﺍﻳن
ﻴک ﻤﻴﻠﻴﻮن
ﺘﺤﺼﻴل کرﺩه
ﻮﻋﺎﺭف
ﻮﻋﺎﻗﻞﺍﻳﺮﺍنی
ﻔﺮﺍﺭی
اﺯﺍﻳﺮﺍن ﺒﻮﺩه
ﺒﺎﺷﻨﺪ، که
ﺒﺎﺯ ﺑﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺍﺩﺍمه
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯﺟﺰئی اﺯ
ﻓﺮﻫﻨگ
اﻳﺮﺍﻧی
ﻤﺤﺴﻮب ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.

19- نهضت
ﺼﻨﻌﺘی
ﻮﺳﺮﻣﺎیه
ﺪﺍﺭﻯ، ﻭﺣﺘی
ﺴﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎی
ﺪﻣﻮﮐﺮﺍﺗﻴﻚﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ،
ﭼﻮن اﻣﺮﻳﮑﺎ
ﻭﺳﻮﻳس ﺗﻤﺎم
ﻤﻌﻴﺎﺭﻫﺎی
اﺭﺯﻳﺎﺑی ﺪﺭﺟﺎت
ﺘﺤﻮل
ﻮﺗﻐﻴﻴﺮﻓﺮﻫﻨﮕی
ﺮﺍ ﺯﻳﺮ ﻭﺭﻭ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﺍﻳﻨﻄﻮﺭﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃ
ﻮﺗﻔﺴﻴﺮﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،
که
ﺴﺮﻋﺖﺗﮑﺎﻣل
ﻔﺮﻫﻨﮓ، ﺑﻤﻮﺯﺍت
ﻮﻣﺘﻌﺎﺩل ﺒﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓت
ﺼﻨﻌﺘی ﺠﻬﺎن
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺳﻘﻮﻃ
ﺮﮊﻳﻢﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻫی
اﻳﺮﺍن ﻨﻴﺰ
ﻧﻤﻮنه ﺨﻮبی
اﺳﺖ، که ﺮﺷﺪ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ40 ﺩﺭ ﺻﺪ، ﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻥﺣﺘی
ﺮﺷﺪ ﻓﺮﻫﻨگ
ﻤﺎﺩﻯ، ﺍﻳن
ﭽﻨﻴنی ﺮﺍ ﻫم
ﻨﺪﺍﺷﺖ. چه
ﺮﺳﺪ ﺑﺎﻳﻨکه
ﻤﻴﺒﺎﻳﺴت
ﺮﺷﺪﺳﺎﻟﮑﺎن
نیز اﻓﺰﻭﺩه
ﻤﻴﺸﺪ. ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺪﺭﺁن ﺮﮊﻳم هرﮔﺰﻣﺎﻧثروت
ﺒﺮﺍی ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺪﺭﺭﮊﻳم
اﺳﻠﺎﻣی
ﻮﻗﺸﺮی اﻳﺮﺍﻥ،
که ﺒﺎﺩﻳن
ﺮﺳﻤی
ﻮﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰﺧﻮﺩ،
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺭﺍه
ﺴﻠﻮک اﻟﻬی
ﻮﺗﺼﻮف ﺮﺍ
ﺑﺴته اﺳﺖ. ﺑﺠﺰ
ﺍﻳﻨکه ﺨﻴﻠی
ﻤﺤﺪﻭﺩﻭﺍﻏﻠب
ﺪﺭﺧﺎﺭج اﺯ ﮐﺸﻮﺭﺍین
ﺴﻠﻮک اﻟﻬی
ﺪﻧﺒﺎل
ﻤﻴکرﺩند. ﺍﻳن
ﻨﺸﺎن ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪﻣﻌﻴﺎﺭﺷﻨﺎﺧت
ﺴﺮﻋت ﻮﺟﻬت
ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﺤﻮل ﺪﺭﻳک
ﻔﺮﻫﻨﮓ، چه
ﺮﺳﺪ ﺑﺴﻨّت
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻫﻴچ
اﺭﺗﺒﺎﻃ
عمیقی ﺑﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎی
ﺼﻨﻌﺘی ﻮﺗﮑﻨﻴﮑی
ﻮﺳﺮﻣﺎیه
ﺪﺍﺭﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯﺩﻣﻮﮐﺮﺍﺗﻴک
ﻮثاﺑﺖ، ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭﺻﻠح ﻮﺻﻔﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃی
دﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ، ﺍثرﻣﻌﮑﻮس
ﺪﺭﻓﺮﻫﻨگ
علمی ﻮﺳﻨّت
ملی ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭﭘﻮل
ﺒﻴﺸﺘﺮﺳﺎﺧﺘﻦ،
ﻫﺪف همگان
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.

20-
ﺍﮔﺮﻗﺮﺍﺭﺑﺎﺷﺪ،
ﺳﺮﻋت ﻮﺩﺭجه ﻮ
ﺟﻬﺖ، ﺗﺤﻮﻝ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭﻓﺮﻫﻨﮕﻰ، ﺑﮕﻔﺘﻪﺧﻴﻠی
اﺯﻣﺤﻘﻘﻴﻦ،
ﺍﺯﺩﺭﻭن
ﺠﺎمعه
ﺴﺮﭼﺸمه ﻤﻰ
ﮔﻴﺮﺩ، ﻭﺑﺎﺷﻨﺎﺧت
ﺁن
ﻤﺮﺩﻡﻣﺮﺗﺒﻄ
ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺨﻮبی
اﻳن ﻨﻈﺮیه ﺮﺍ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، که
ﺪﺭﻭن ﺠﺎﻣﻌﻪ،
ﺟﺰ ﺩﺭﻭن
ﺮﻭﺡﺍﻓﺮﺍﺩﺑﺮﺟﺴﺘﻪ،
ﻭﻳﺎﺣﺪّ ﺍﻗل
ﺪﺭ ﺃﮐثرﻳّت
اﻓﺮﺍﺩﺍن
ﺠﺎمعه ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺩﺭﻭن
ﻮﺑﻴﺮﻭن
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺎمعه ﻴک ﺃﻣﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
برداشت
انتزاعی ﺫﻫنی
اﺳﺖ، که ﺪﺭ
ﺫﻫﻦﺍﻓﺮﺍﺩ
ﭼﻨﻴن ﺠﺎمعه
ای هست. ﻭﺟﺎمعه
ﻤﻔﻬﻮم ﺬﻫﻨی
ﻮﺍﺻﻄﻠﺎﺣی
ﺮﺍﻳج ﺒﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺑﺴﺘﮕی
ﻔﺮﻫﻨگ ﺠﺎمعه
ﺒﺸﻨﺎﺧت ﺁن
ﻤﺮﺩﻣﺎﻥ، ﺑﺎﺯ
ﻳﻌﻨی ﺪﺭجه
ﺸﻨﺎﺧت
ﻘﺪﺭﺕﻋﻘﻠﻰ، ﻭﺗﮑﺎﻣﻠی
اﻓﺮﺍﺩ ﮐﺎﻣﻞ،
ﻭﻟﻮﺩﺭﺍﮐثرﻳت
هم ﻨﺒﻮﺩه
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻫﺴﺖ. ﺍﮔﺮﺍﻳن
ﻘﻮﻡ ﺑﺮﺟﺴته
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣل
ﺸﺪﻩ، ﺩﺭﻋﻘل
ﻮﻓﺼل ﻨﻮﻋی
ﺸﺎﻳﺴته
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺳﺮﻋت
ﺘﺤﻮﻝﺟﺎﻣﻌﻪ،
نه ﻔﻘﻄ ﺘﮑﺎﻣل
یاﺎﻓﺘن ﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﻠکه ﭽﻮن هیچ
ﺃﻣﺮثاﺑتی ﺪﺭ
ﻃﺒﻴﻌت ﻮﻫﺴتی
ﺴﺮﺍغ
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ، ﭘس اﻳن
ﺠﺎمعه ﺪﺍﺭﺩ، ﺭﻭﺯﺍﻓﺰﻭن
ﺪﺭﺳﺮﻋت
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ، ﻭﺳﻘﻮﻁﺍﺯﻓﺼل
ﻨﻮﻋی ﺮﺍﻳج
ﺨﻮﺩ ﭘﻴشر
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻋﺎﻗﺒت
ﺃﮐثرﻳت
اﻓﺮﺍﺩ این ﺠﺎﻣﻌﻪ،
ﺑﻌﺪﺍﺯﻣﺮﮒ، ﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻧی ﻮﻳﺎ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﻭﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍت
ﺒﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭﺑﻴﻦﺍﻗﻮﺍم
ﺨﻮﺩﺷﺎن هم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭﺟﻮﺍمع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻳﺎﺣﺪّ
أﻗل ﺪﺭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎی
ﻮﺣﺸی
ﺘﺮﻗﺮﺍﺭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺮﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭح ﻔﺮﺩی
اﻧﺴﺎﻥ، ﻣﮑﺮﺭﺍ
ﺗﻮﻟﺪﺍتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭﻣﺪﺍم
ﻨﻴﺰﺗﻮﻟﺪﺍت
ﺒﻌﺪی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. چه ﺒﻌﺪ
ﺍﺯﮐﻤﺎل
ﺠﺴﺘﻦ، ﻭﺑﺼﻮﺭت
ﺮﺟﻌت
ﺪﺭﻧﻮﻉﺑﺮﺗﺮﺑﺎﺷﺪ،
ﻭچه ﺪﺭ ﻧﺴخ
ﺃﻧﺪﮐی ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺎﺻﻮﺭت
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭچه ﺒﺎ
ﻣﺴخ ﺒﺎ
ﺻﻮﺭﺕﻧﻮﻋی
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ، که
ﺒﻴﺸﺘﺮﺑﻤﻴﻤﻮن
ﻮﻭﺣﺸﻴﺎن
ﺴﻴﺎه اﻓﺮﻳﻘﺎ
ﺷﺒﻴﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺑﻮﺩ. ﺑﻨﺎ
ﺑﺮﺍﻳﻦ، ﻣﺮﺣﻠﻪ(ﻳﻮم
اﻟﻔﺼﻞ) که ﺒﺤث
جداﺍﮔﺎنه
ﺸﻬﻮﺩی ﺪﺍﺭﺩ،
ﻫمه اﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ
ﻧﻪﻓﻘﻂ ﺍﺯﺧﻮﻳﺸﺎن
ﻮﺑﺮﺍﺩﺭﺍن
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ، ﻭ ﺑﺮﺍی
همیشه ﺠﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﺣﺘی
اﺯﻗﻮﻡﻭﻧﮋﺍﺩﺧﻮﺩﻧﻴﺰﺟﺪﺍﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻳﺮﺍنی
غیرﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﻣﺴخ ﺴﻴﺎه
ﭙﻮﺳت
ﻨﻴﺠﺮﻳﻪﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻭﺧﻴﺎل میکند
که ﻬﻤیشه
ﺴﻴﺎه ﭙﻮﺳت
ﻮﺁﻓﺮﻳﻘﺎﺋی
ﺒﻮﺩه اﺳت ﻮ
ﺩﺭ(ﻗﻴﺎﻣﺖ)ﺧﻮﺩ،
که همان ﺘﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ، ﺳیه ﺮﻭی
ﺪﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﺣﻘﻴﻘﺖ،
ﻭﺭبّ اﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮی ﺨﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺍﻳﺮﺍنی که
ﺯﻧﺪﻩﺍﺳﺖ، ﺍﻳﺮﺍنی
اﺳﺖ، ﻭﺍﮔﺮﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺗی
ﺮﺳﻴﺪ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎی
ﺪﻭﺭ ﻧﻴﺰﻫﻤﭽﻨﺎﻥﺍﻳﺮﺍنی
ﻮ ﺁﺭﻳﺎﺋی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘس اﺯﻣﺮگ
ﺒﻨﮋﺍﺩ
ﺩﻳﮕﺮی ﻤﺒﺪل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻦﺷﺎﻧس
ﺮﺍ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍن
اﻳﺮﺍن ﺰﻣﻴن
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﮐﻮﭼک
ﺒﺸﻤﺎﺭﻧﺪ، ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎت
ﺘﻌﺎﻟﻰﻭﺑﺎﻟﻘﻮّه
ﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺩﺳت ﺒﺪﻫﻨﺪ

21- مقام
غیر ﺘﮑﺎﻣﻠی
ﺰﻳﺮﺗﺮ، ﻗﺎﺩﺭﺑﺪﺭک
ﻔﺮﻫﻨگ
ﺒﻬﺘﺮﻭﺑﺮﺗﺮی
ﻨﻴﺴﺖ. چه
ﺮﺳﺪﺑﺘﻘﻠﻴﺪﺁن
ﺒﺮﺍی ﺘﮑﺎﻣل
ﺠﺴﺘن ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﺁن ﻔﺮﻫﻨگ
ﺒﺮﺗﺮ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺨﺴت ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯﺗﺤﻘﻴق
ﺪﻫﻨﺪه
ﻮﺟﻮﻳﻨﺪه
ﺘﮑﺎﻣﻞ، ﻳک
اﻳﺪﺁل ﺬﻫﻨﻰ، که
گرچه ﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩی ﺪﺭﺩﻧﻴﺎﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﺩﺭﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎﺗﻠﺎش
ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﻋﻤلی هر ﺷﺨص
ﻮ ﻗﻮﻣﻰ، ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺗﺤﻘقﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺗﻤﺪن
ﻮﻓﺮﻫﻨگ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮی
ﺪﺭﺟﺎمعه ﺨﻮﺩ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻓﻘﻄ کاﻣﻠﺎن
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎن ﻴک
ﻘﻮم هستند، که
ﻘﺎﺩﺭﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺃﻣﺮی
ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯﺁﻳﻨﺪه
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ، ﻭﻣﻘﺎﻡ
(ﻓﺮﻫﻨگ ﺠﻤﻌﻰ)
ﺑﺮﺗﺮی ﺮﺍﻳج
جامعه ﻔﺮﺍﻫﻢ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩﺑﺎﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﺗﺄﻣﻠﺎت
عقلی ﻭﻓﻠﺴفه
ﺴﺎﺯﻳﻬﺎی
ﺠﺪﻳﺪ ﺗﺮ، ﺭﺍه
ﺘﮑﺎﻣل
ﺠﺎﻣﻌﻪﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭﻓﺮﻫﻨگ
ﻮﻓﺼل ﻨﻮع ﺮﺍﻳج
ﺁﻣﺎﺩه
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻠل غیرﺳﺎﻟﻚ،
ﻗﻄﻌﺎﺩﺭﺣﺎل
ﺰﻭﺍل ﺴﺮیع
ﻔﺮﻫﻨﮕﻰ، ﻭﺩﺭﻓﺼل
ﻨﻮﻋی ﻮﺟﻮﺩی
هستند. ﻭﻟی
اﻳﺮﺍﻧﻴﺎن سه
هزﺍﺭﺳﺎل اﺳﺖ،
که ﺪﺍﺋما
ﺩﺭﻣﻘﺎم ﺤﻔﻈ
ﺪﺍﺋم ﻔﺮﻫﻨگ
ﺴﻠﻮﮐی ﻮﺳﻨّﺘی
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻋﻠﻰﺭﻏم
اﻧﻘﻠﺎﺑﺎت
اﺟﺘﻤﺎﻋی
ﺴﺮیع ﻮﺧﺸﻦ، چه
اﺯﻃﺮف ﻤﺨﺎﻟﻔﻴن
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ، ﻭچه
اﺯﻃﺮف
ﻤﺪّﻋﻴﺎن
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮔی
ﺨﺪﺍ، که
ﺨﻮﺩﺭﺍﻫﻨﻮﺯ
ﺑﮑﻤﺎل ﻮﭘﺎﮐی
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺮﺳﺎﻧﻴﺪﻩﺍﻧﺪ،
ﺑﺎﺯﺟﺎمعه
اﻳﺮﺍﻧی
ﻮﻓﺮﻫﻨگ
ﺴﻨّﺘی ﺁﻧﺮﺍ، ﭘﺎﺑﺮﺟﺎ
ﻧگه ﺪﺍﺷته
اﻧﺪ. ﺣﺘﻰﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎت
ﺒﺎﻇﺎﻫﺮﻣﻨﻔی
ﻮﻏﻴﺮﻋﺎﻗﻠﺎنه
اﻯ، ﭼﻮن
اﻧﻘﻠﺎب
اﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺎﺯﺑﻮﺳﻴﻠﻪﺗﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﻌﺎﻣل
ﻤثبتی، ﺑﺮﺍی
ﺃﻣﺮ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﻴﻠی
اﺯﻣﻮٴﻤﻨﺎن
ﺪﻭﺭه
ﭙﺎﺩﺷﺎﻫی
ﺴﺎﺑق اﻳﺮﺍﻥ، ﺑﺎ
ﺩﻳﺪن
ﺘﻨﺎﻗضات
ﻤﺬﻫﺒی
ﻮﺧﺮﺍﻓﺎت
غیرﻗﺎﺑل ﺘﺤﻤّﻞ،
ﺑﺠﺎی غضب
ﻮﮐﺎﻓﺮ ﺷﺪﻥ، ﻭﻋﻀﻮﻳت
ﺪﺭﻣﮑﺎﺗب
ﻔﻠﺴﻔی ﺒی
ﺨﺪﺍﺋﻰ، ﺭﺍﻩﻣﮑﺎﺗب
ﺘﺼﻮف ﻮﺳﻠﻮک
ﺸﺨﺼی ﺪﺭ ﺭﺍه
ﺨﺪﺍﺭﺍ ﭘﻴﻤﻮﺩه
اﻧﺪ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺍﻳﻨﮑﺎﺭﺩﺭﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻭﺧﺎﻧﻘﺎهﻫﺎی
ﻤﻨﻈّم ﭽﻮن
ﺴﺎﺑق ﺼﻮﺭت
ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. که
مثلا ﻣﺎ
ﺗﻈﺎﻫﺮﺍت
ﻤﻴﻠﻴﻮﻧﻰﺻﻮﻓﻴﺎن
ﺮﺍﻣﻠﺎﺣظه
کنیم. ﺑﻠکه
اﻳن ﺃﻣﺮی اﺳت
ﺸﺨﺼﻰ. ﻭﺳﻠﻮک
اﻟﻬی ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭﮐﻨﺞﺧﺎنه
ﺪﻝ، ﻳﺎﺍﮔﺮ که
ﺨﺎﻧﻘﺎﻫی
ﻤﺎﻧﺪه ﺒﺎﺷﺪ،
ﺩﺭﺁن ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﻧﺸﺎن
ﺒﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭﻋﻤﻞﻭﺑﺎﺣُﺴن
ﻨﻴّﺖ، ﺑﻤﺮﺍﺗب
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺫﺧﻴﺮه
ﺴﺎﺯی
ﻔﺮﻫﻨﮕﻰ، ﻭﻏﻨی
ﺘﺮ ﮐﺮﺩن ﻔﺼل
ﻨﻮﻋﻰﻣﻠت
ﺁﺭﻳﺎﺋی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩه ﺘﺤﻮل
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻨﻤﻮﺿﻮع
ﻧﻘﺪﺭ ﻭﺳیع
ﺘﺮﺍﺯﺍﻳﻦﺍﺳﺖ،
که ﺒﺎﺍﻳﻦ
ﻣﻄﺎﻟب
ﻨﺎﭼﻴﺰ
ﻭﺍﻧﺪﻙ، ﺣﻖ
ﻣﻄﻠب ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍن
ﻧﻤﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪﻣﻨﻮﻃ
ﺒﺨﻮﺍﺳته
ﻘﻠﺒﻰ، ﻭﺑﻘﺼﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬی ﺒﺮﺍی
علاﻗﻤﻨﺪﺍن ﺁن
اﺳﺖ، ﺗﺎﺑﻴﺸﺘﺮﺗﺸﺮﻳح
گرﺩ. ﻭﺑﺨﺼﻮص
ﺒﺎ(ﻧﻈﺮیه
ﺸﻬﻮﺩﻯ) که
ﺪﺍﺭم ﻮﮔﺮچه
ﺒﺎﺯﻫﻤﺎن
ﺮﺍﻩﻭﻧﻈﺮیه
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ،
ﻭﻋﺮﻓﺎی
اﻳﺮﺍنی اﺳﺖ. ﻭﻟی
ﺪﺭﻧﻈﺮیه
ﭙﺮﺩﺍﺯی
ﻮﻧﻮﺁﻭﺭﻯﻓﻠﺴﻔی
ﻮﻋﻠﻤﻰ، ﺑﺎﺯﺟﻮﺍﻧب
اﺑﺘﮑﺎﺭی
ﺠﺪﻳﺪﻯ، ﺩﺭﻣﻔﺎﻫﻴم
ﻮﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎت
عقلی ﻮﺳﻠﻮﮐی
ﺪﺍﺭﻡ، که
ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﮕﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮی اﺳﺖ.

22- ﻋﻮﺍﻣل
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭﻳک
ﻔﺮﻫﻨﮓ، که
اﮔﺮ ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﻭﻗﻮﺍﻧینی هم
ﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯﺑﺴﺘﮕی
ﺒﻌﻮﺍﻣل
ﺰﻳﺮﺍﺳت که
اﻧﺴﺎن عاﺎﻗل ﺪﺭﺃثرﻫﺮﻳک
اﺯﺍﻳن عوﺍﻣل
ﻤﺘﺄثّرﺍﺳﺖ:

ﻳک - ﺪﺭک
ﻔﺮﻫﻨﮕی
هرﻗﻮﻡ، ﻭﻗﺪﺭت
ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭﺗﺤﻮل
ﻤﺎﻫﻮی
ﻮﻋﻤﻘﻰﺁﻥ، ﺑﺎﺩﻳﺪ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
اﻓﺮﺍﺩ ﻳک
ﻘﻮﻡ، ﻭﻓﺼل
ﻨﻮﻋی ﺮﺍﻳج ﺁن
ﺒﺴﺘﮕی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻨکه
ﭽﻘﺪﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄ
اﺟﺘﻤﺎﻋی
ﻮﺭﻭﺍﻧی ﺁﻣﺎﺩه
اﺳﺖ، که ﻔﺼل
ﻨﻮﻋی ﺠﺪﻳﺪ
ﺗﺮی ﺮﺍ، ﮐﻪﻳک
کاﻣل ﻮﺍﺻل
اﻟﻬی ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎن کسب
کرﺩﻩ، ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ عقلی
ﻮﻓﻠﺴﻔﻰ، ﻭﺳﭙس
اﺯﻟﺤﺎﻇ ﺴﻠﻮک
عملی ﺟﻤﺎﻋت
ﺒﻴﺸﺘﺮی ﺮﺍ ﺩﺭﻳک
ﻘﻮﻡ، به ﺁن
ﻤﻘﺎم
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎ
که ﺸﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺪﺍ، ﻓﺼل
نوﻋی ﺠﺪﻳﺪ
ﺍﻳن کاﻣﻠﺎن
ﺮﺍﻳج ﺰﻣﺎن
گرﺩﺩ. ﻭﺑﺪﻧﺒﺎل
آنﻋﻘل ﺠﻤثروت
ﺒﺮﺭﺳی ﺮﺍﻳج
ﻘﻮﻡ ﺷﻮﺩ.

ﺩﻭ-
ﻣﻘﺪﺍﺭﻭﺩﺭجه
اﻧﺘﻈﺎﺭﺍت
ﻮﻫﻮﺳﻬﺎی
ﺃﮐثرﻳت
غیرﺳﺎﻟک ﻴک
ﻘﻮم
ﭽﻴﺴﺖ؟ﻭﭼﻘﺪﺭﻣﺸﻐﻮل
گناه ﻮﻓﺴﺎﺩ ﻭﺍﻧﺤﺮﺍف
اﺳﺖ؟ﻭﺭﻭح
ﻮﺍﺧﻠﺎق
ﻮﻋﺎﺩﺍت
اﻳﻦﺃﮐثرﻳت
ﭽﻘﺪﺭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎن
ﺨﻮﺩ ﺭﺍﺩﺭ
ﺟﺎمعه
ﻔﺎﺳﺪﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻴﻮﻉ
موادﻣﺨﺪّﺭﻳﺎ
ﻣﺎل ﺤﺮﺍم
ﺨﻮﺭﺩﻥ، ﻭﺯﺭﺍﻧﺪﻭﺯی
ﻮﺟﻨﺎﻳﺎت
ﺪﻳﮕﺮﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.

سه -
ﻤﻘﺪﺍﺭﮐﻤّی
ﻮﺗﻠﺎش کیفی
ﻤﻌﺪﻭﺩی
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎی
ﺒﺮﺗﺮﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﻫﺒﺮﻯﮐﺎﻣﻠﺎن
ﺰﻣﺎن
ﭽﻘﺪﺭﺑﻮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮﺁﺯﺍﺭﻫﺎی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻳﻬﺎی
ﺭﺩﻧﺎﻙﺳﻠﻮﻙ،
ﭼﻮن ﺰﻣﺎن ﻤﺎ،
ﮐم ﻮﺍﻧﺪک
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺷﺎﻧس
ﻨﺠﺎت گرﻭه
کمتری اﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻳﻚﻗﻮم هست. ﻭﻋﺎﻗﺒت
ﺸﺎﻧس کاﻣل
ﻔﺮﻫﻨﮕﻰ، ﻳﺎﺷﺎﻧس
ﺒﺪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍی
ﻔﺮﻫﻨﮕی
ﻴﻚﻗﻮم ﻤﻌﻠﻮم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎنه
ﻘﻮم ﺁﺭﻳﺎﺋی
همﭽﻨﺎن
ﺪﺭﺻﺪﺭﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺪﻭن
ﻤﺒﺎﻟﻐه 90 ﺩﺭﺻﺪﻋﺎﺭﻓﺎن
ﻮﻭﺍﺻﻠﺎن
اﻟﻬی ﺠﻬﺎﻥ، ﺩﺭﺑﻴن
اﻳﺮﺍﻧﻴﺎن
ظهورکرﺩه
اﻧﺪ. ﻭﻟی
ﻤﻬﻤﺘﺮﺍﻳﻨﮑﻪ،
ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﺮبّ اﻨﻮع ﺒﺸﺮ،
که ﺸﺎﻫﺪ ﺁن
ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸته
کاﻣل ﻮﻣﮑﻤّل
ﺒﺨﻠﻖﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺍﻳﺮﺍﻧی
هستند، ﺣتی
اگر ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺷیعه علیّ هم
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭﻟی
ﺪﺭﺑﺎﻃﻦ
ﺷﻴﻌﻪ، ﻭﻫﻤﺮﺍه
ﺒﺎﺷﻌﺎع ﻨﻮﺭﺷﻬﻮﺩی
ﻮﻟﺎﻳت هستند. ﺯﻳﺮﺍ
لفظ ﺗﺸیّع
ﻤﺸﺘق اﺯﺷﻌﺎع
ﻨﻮﺭﺷﻬﻮﺩی اﺳﺖ،
که ﺨﺎص
ﺴﺎﻟﮑﺎن
اﻳﺮﺍﻧﻰ، ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎن
خود ﺪﺭﻣﺴﺄله
ﺴﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
نه اﻣﺎﻣت ﻮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺑﻤﻌﻨی
ﻔﻘیه ﺴﻔیه
ﺤﺎﮐم ﻮﻳﺎ
ﻣﻠّی
ﺨﺮﺍﻓﺎﺗﻰ. که
هرﮔﺰﺍﻣﺎﻣﺎن
گذﺷته ﭽﻨﻴن
ﻨﺒﻮﺩه اﻧﺪ، ﻭﻧﻤﻰﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪﭼﻨﻴن
ﻔﻘیه ﻮﺳﻔﻴﻬی
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻫﻤن
ﺪﺭﻭﻳﺸﺎن
ﻮﺍﺻل اﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ، که
ﺒﺎﺗﺤﻤل ﻔﻘﺮ،
ﺑﺘﻌﻠﻴم
اﻧﺪﮐی اﺯ
اﻓﺮﺍﺩ، ﺁﻧﻬم
ﺪﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﺎل
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻄی که
اﻣﺮﻭﺯ
دﺭﺍﻳﺮﺍن
ﻮﻳﺮﺍن ﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﻭﻟی
ﺨﻮﺷﺒﺨﺘﺎنه
اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥﺁﺭﻳﺎﺋی
ﺨﺎﺭج اﺯ ﮐﺸﻮﺭ
ﻭﻟﻮ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﻟی ﻘﺎﺑل
ﺘﻮجّه
ﺒﺄﻣﺮﺳﻠﻮک
اﻟﻬی
ﻮﻋﺒﺮﺕﮔﺮﻓﺘﻦ،
ﺍﺯﺍﻗﻮﺍل ﻮ
ﺍﻓﻌﺎل
ﺮﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣی کاﺫب
ﻤﺸﻐﻮل هستند.

ﭼﻬﺎﺭ -
ﺍﻣﮑﺎﻧت ﻤﺎﺩی
ﻮﻋﻘﻠی ﻤﻨﺎﺳب
ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ، ﭼﻮن
ﺘﻌﻠﻴم اﻭﻟیه
ﺴﻮﺍﺩﺁﻣﻮﺯی
ﻮﺗﺮﺑﻴت اﺧﻠﺎق
ﺨﺎﻧﻮﺍﺩﮔی
ﻤﻨﺎﺳﺐ، ﺑﺮﺍی
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﻳن
ﻔﺮﻫﻨگ ﺴﻨّﺘﻰ،
ﺍﻟﺒﺘﻪﺩﺭﺷﺮﺍﻳﻄ
اﺟﺘﻤﺎﻋی
اﻳﺮﺍنﻧﻤﺎ، ﻓﻘﺮﻓﺮﻫﻨﮕی
ﺪﺭﺗﻌﻠﻴم
ﻮﺗﺮﺑﻴت ﺪﻳﺪ،
ﻭﻓﻘﺮﺍﻗﺘﺼﺎﺩی
ﻤﺤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎن گرﺳنه
ﺪﻳن ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ،
ﻭﻳﺎﻋﻘﻴﺪه
ﻮﺳﻠﻮکی
ﺮﺍﻧﻤﻰ
ﺗوﺍﻧﺪ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ.

ﭘﻨج -
ﺰﻣﻴنه های
اﻧﺤﺮﺍﻓﻰ، ﺑﺮﺍی
ﺘﻐﻴﻴﺮﻣﻨﻔی
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﻔﺮﻫﻨﮕﻰ، ﻭﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰﺭﺍﻳج
ﻘﻮم ﭽﻘﺪﺭ
ﺍﺳﺖ؟ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻔﺎﺳﺪﺍﺟﺘﻤﺎﻋی
ﻤﺨﺘﻠﻒ، ﭼﻮن
ﻔﻘﺮﻭﻧﺎﺍﻣﻨﻰ،
ﻭﻧﻴﺎﺯﺯﻧﺪﮔی
ﺒﺮﺍی ﺷﻮﻫر
گرﻓﺘﻦ، ﻭﺳﺮﻗت
ﻮﺁﺩﻣﮑﺸﻰ، ﺑﺮﺍی
اﻧﺪﮐی ﻤﺎﻝ. ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺍﮐﺰﻓﺴﺎﺩ
ﺷﺒﺎنه ﻮﻟﺬت
ﺠﻮﺋﻴﻬﺎ، ﻭﻳﺎﺗﺒﻠﻴﻐﺎت
اﻧﺤﺮﺍفی
ﺴﻴﺎﺳﻰﻭﺻﻨﻌﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻮﻝ ﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺭﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻭﻏﻴﺮﻩ.

ﺷش- ﺘﻠﺎش
ﻮﺻﺒﺮﺳﻠﻮﮐی
ﻮﺻﺒﺮﺗﺮﺗﺒﻴتی
کاﻣﻠﺎن ﻤﻌﻠم
ﻴک ﻘﻮم
ﭽﻘﺪﺭﺍﺳﺖ؟ﮐﻪﺍﻳن
عامل ﺴﺨت ﻤﻬم
اﺳﺖ. درﺣﺎلیکه
ﺘﻤﺎم اﻭﻟﻴﺎی
ﺨﺪﺍ ﻓﺮﺍﺭی
اﺯﮐﺸﻮﺭ، ﻭ
ﻳﺎﻣﻨﺰﻭی
ﺪﺭﻣﻨﺎﺯل
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻫﺮﮔﺰﺍﺟﺘﻤﺎﻋﺎت
ﺘﺒﻠﻴﻐی
ﻮﺗﻌﻠﻴﻤی
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺭﺷﺪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻔﺮﻫﻨﮕی ﺮﺍ
ﮐم کرﺩه ﻮ
ﺍﮔﺮﺷﺮﺍﻳﻄ ﻤﻌﮑﻮسﻫﻤﭽﻨﺎن
ﺎﻓﺰﺍﻳش
ﻮﺍﺩﺍمه ﻴﺎﺑﺪ،
ﺯﻭﺍل ﻘﻮم
اﻳﺮﺍﻧی ﺤﺘﻤی
اﺳﺖ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺍﻟﻬﻰ،
ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﺮﻭﻳج ﻔﺼل
ﻨﻮﻋی ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
چه ﺒﺴﺎ ﻣﻠل
ﺪﻳﮕﺮی
آﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮﺩﺭک
ﻛﻨﻨﺪ. ﻭﺭﻫﺒﺮیذ
ﻔﺼل ﻨﻮﻋی
ﺮﺍﻳج اﻳﺮﺍن
ﺰﻣﻴﻦ، ﺑﻌﺪﺍﺯسه
هزﺍﺭﺳﺎﻝﺍﺯﺑﻴن
ﺒﺮﻭﺩ. ﻭﻟی به
اﻣﻴﺪ ﻭﺍﺭﺍﺩه
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﺮﺍﻥ، ﺳﺮﺯﻣﻴن
ﻤﺮﺗﻀی علّی، ﻭﻣﻮﺭﺩﺳﺘﺎﻳش
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺃﮐﺮم
اﺳﺖ. که
اﮔﺮﻋﻠﻤی
یاﻋﻘل کلّی
ﻮﻟﺪﻧّﻰ، ﺩﺭثرّﻳﺎ
ﺳﺘﺎﺭﻩﺩﻭﺭﺩﺳت
ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩی ﭽﻮن
ﺴﻠﻤﺎن
ﻔﺎﺭﺳﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎن ﺘﺴﻠﻴم
ﺸﺪه ﻮﭘﺎﺭﺳﺎ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺩﺳﺘش
به ﺁن ﺒﺮﺳﺪ. ﻫﻨﻮﺯﺍﻣﻴﺪﻫﺴﺖ،
که اﻳﺮﺍن ﺤﺪّ
ﺍﻗل
اﺯﻟﺤﺎﻅﺳﻠﻮﮐی
ﻮﻓﺼل ﻨﻮﻋی عالی
آن ﺤﻔﻈ گرﺩﺩ.

ﻫﻔت-
ﻘﺪﺭت
ﻮﻣﻘﺪﺍﺭﻋﻄش
اﻧﺤﺮﺍف
ﻄﻠﺒﺎن ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی
یک ﻘﻮم
ﭽﻘﺪﺭﺍﺳﺖ؟ﻧﻪﻓﻘﻄ
کموﻧﻴﺴﺘﻬﺎی
ﻀﺪّ ﺧﺪﺍ، ﻭﻳﺎ
ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﺘﻬای
ﺸﻬﻮت ﭙﺮﺳﺖ، ﻭﺳﺮﻣﺎیه
ﺪﺍﺭﺍﻥﻏﺎﺭﺗﮕﺮﻧﺎن
ﻮﻣﺎل ﻤﺮﺩم
ﻤﻔﻠﻮﻙ. ﺑﻠکه
ﺤﺘی ﻤﻠّﺎﻫﺎی
ﺒﺪﻭن ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦﻧﻔس
اﻣّﺎﺭه
ﻮﺳﺮﻣﺴت ﻮﺟﺎه
ﻄﻠﺐ، که
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﻄﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪه
ﺨﺪﺍ ﻭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎن ﻤﻰﺩﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
هیچ اﺭﺗﺒﺎﻃی
هم ﺒﺎﺧﺪﺍ
ﻭﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎن
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠکه
ﺘﻨﻬﺎﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻤﻨﻔی
ﺒﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺎﭼﻘﺪﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺣﮑﻮﻣن
گنند. ﻭﭼﻘﺪﺭﻧﻔس
ﺃﻣّﺎﺭﻩﻫﻮﺳﺮﺍﻧﺸﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻴﺎب گرﺩﺩ.

ﻫﺸت- ﺘﺎ
ﻧﻮع
ﺴﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎی
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻭﺗﻠﺎﺷﻬﺎی
ﻤثبت ﻴﺎ ﻣﻨﻔی
ﺁﻧﻬﺎ چه
ﺒﺎﺷﺪ؟ﺍﻳﻨک ﺪﺭﺍﻳﺮﺍن
هزﺍﺭﺍن
ﺒﻨﻴﺎﺩ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ، ﺑﺮﺍی
غاﺭت
ﻮﮐﺸﺘﺎﺭﻣﺮﺩﻡﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻣﻤﮑن ﺒﻮﺩ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻫﺰﺍﺭﺍن
ﺴﺎﺯﻣﺎن
ﺠﺪﻳﺪ
ﺗﺮﺑﻴﺘی اﻴﻤﺎن
ﻮﺣﻤﺎﻳﺖﻓﻘﺮﺍ،
ﻭﺗﻌﻠﻴم
اﻃﻔﺎل
ﻮﻫﺪﺍﻳت
ﺠﻮﺍﻧﺎن
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺁﻣﺪ.
که هرﮐﺪﺍم
ﺪﺭﺳﺮﻋت ﻮﺟﻬت
ﺘﺤﻮل یک
ﺠﺎمعه ﻮﻓﺮﻫﻨگ
ﻮﻓﺼل ﻨﻮﻋی
آناﻫﻤﻴت
ﺒﺴﻴﺎﺭﺩﺍﺭﺩ. نه-
ﻔﻠﺴفه ﺮﺳﻤی
ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ ﺟﻤثروت
ﻴک ﻘﻮﻡ، ﻭﺭﮊﻳم
ﺁن
ﭽﻴﺴﺖ؟ﻭﭼﻘﺪﺭﺩﺭﺻﺪﺩﺗﺄﻣﻴن
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎی
ﻤﻠّی ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ ﺭﮊﻳم
ظاهرا
اﺳﻠﺎﻣی اﻳﺮﺍن
ﻔﻘﻄ ﺒﺘﺄﻣﻴن
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯﻭﻫﻤی
ﻮﻣﺬﻫبی ﻮﻳﺎﺟﺎه
ﻄﻠﺒﺎنه ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭﮐﺎﺭی به ﺁﺭﺯﻭﻫﺎی
ﻤﻠّی ﻘﻮﻡﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻓﻘﺮﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ، ﻭ
ﺩﺭﺁﻣﺪ ﺳﺮﺍنه
ﻤﺪﺍم
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ، ﻭﺳﻄح
ﻔﺮﻫﻨگ
ﻮﺳﻮﺍﺩﻧﺎﭼﻴﺰﺗﺮ،
ﻫمه ﺮﺍه
ﺒﻨﺪﺍﻧﻬﺎی
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻔﺼل ﻨﻮﻋی ﻴک
ﻘﻮم اﺳﺖ. ﺩﺭﺭﮊﻳم
گذﺷﺘﻪ، ﺑﺎﻇﺎﻫﺮ
ﮐﻔﺮ آﻣﻴﺰ ﺁﻥ،
ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﺁﺯﺍﺩی ﺴﻠﻮک
اﻟﻬی ﻮﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺰﻳﺴﺘﻰ
ﻭﻓﺮﻫﻨگ
ﭙﺮﻭﺭی ﺮﺍ
ﺗﺄﻣﻴن
ﻤﻴﮑﺮﺩ.

22- میراث
اﺟﺪﺍﺩی
ﻮﺳﺮﻣﺎیه
ﺸﺮﻭع
کاﺭﻓﺮﻫﻨﮕی ﻴک
ﻘﻮم
ﭽﻘﺪﺭﺍﺳﺖ؟ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﺋی
که ﺒﺎﻳﺪ ﺍﻭج
ﺒﮕﻴﺮﺩ، ﻫﻤﺎن
ﻨﻬﻀﺘﻬﺎی ﻔﺮﻫﻨﮕی
ﺮﺍﺳﺘﻴﻦ، ﻭﺳثروت
ﺪﺭﻓﺪﺍﮐﺎﺭی
ﺒﺮﺍی ﻤﻠت اﺳﺖ.
که اﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺯﺍن ﺨﺒﺮی
ﺪﺭﺍﻳﺮﺍن
ﻨﻴﺴﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪﺳﺮﻣﺎیه
های ﺘﮑﺎﻣل
ﻔﺮﻫﻨﮕﻰ، ﻓﻘﻄ
ﺪﺭﻋﺮﻓﺎن
ﻮﻧﺰﺩﻋﺎﺭﻓﺎن
ﺰﻣﺎﻥ، ﻭﺳﺎﻟﮑﺎن
اﻟﻬی ﻴﻚﻗﻮم
اﺳﺖ. ﻭمه ﻨﺰﺩ
ﻋﻠﻤﺎی علمی
ﺤﺮﻳص ﻤﺎل
ﻮﻳﺎﻧﺰﺩ
ﻣﺤﻘﻘﻴن
ﻔﻴﻠﺴﻮف
ﺴﺮﮔﺮﻡ
ﺍﻭﻫﺎم ﺬﻫﻨﻰ،
ﻭﻳﺎﻧﺰﺩ
ﻣﻠّﺎﻫﺎی
ﺨﺮﺍﻓﺎﺗی
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی ﺸﮑم
ﺒﺎﺭﻩ، ﻭﻣﺴت
ﺸﻬﻮﺕ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ. 23- ﺩﺭﺑﺤث
ﻘﻮﺍﻧﻴن
ﺘﮑﺎﻣل
ﻔﺮﻫﻨﮕی
ﻮﺗﻐﻴﻴﺮﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻓﺰﻭﺩ
که اﺻﻮﻟﺎﺣتی
اﮔﺮ ﻗﺎﻧﻮنی
ﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺗﮑﺮﺍﺭی
ﺪﺭﺍﺣﻮﺍل
ﻄﺒﻴثروت
ﻮﺍﻧﺴﺎﻧﻰﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ، مع
ذلک هرﺳﻄح
عقلی، ﻭﻫﺮﻣﺮﺣله
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭﻫﺮﻓﺼل
ﻨﻮﻋی
ﺒﺮﺍﻯﺧﻮﺩ، ﻗﻮﺍﻧﻴنی
ﺨﺎص ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳک
ﻔﺮﻫﻨگ ﻨﻴﺰ
ﺩﺭﻣﻠتیﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺑﺎﺩﺭﺩﺳﺖﺩﺍﺷﺘن
اﻳن ﻘﻮﺍﻧی
ﺘﻮﻓﻴﻘی
ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍن ﻮچه
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﮐثرﻳت
یک ﻤﻠﺖﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺗﺎﺩﺳت ﺒﻌﻤل
ﺒﺰﻧﻨﺪ
ﻭﺳﻠﻮک ﻮ
ﻳﺎﻓﺘن ﻤﻘﺎم
ﺠﺪﻳﺪﻋﻘﻠی
ﺒﻨﻤﺎﺗﻴﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪﺍﺯﺁن
ﻘﻮﺍﻧین
ﺒﺮﺗﺮﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
کنند. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍن اﻧﮑﺎﺭ
ﮐﺮﺩ، که
ﺪﺭﻃﺒﻴﻌﺖﻫﺮﺗﻐﻴﻴﺮﻯ،
ﺑﺴته ﺒﺎﻳﻨکه
اﺯﮐﺪﺍم ﺠﻬت
ﻮﻣﺴﻴﺮﺣﺮﮐت
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻃﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻗﻮﺍﻧﻴن
ﺘﮑﺎﻣل
ﺴﺎﻟﮑﺎن
ﻮﻗﻮﺍﻧین
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﻗﻮﺍﻧﻴن
ﺴﻘﻮﻃ ﻔﺮﻫﻨگ
ﻤﺎﺩی ﻮﻳﺎ
کاﻣﻠﺁﻥ، ﻭﻳﺎﻗﻮﺍﻧﻴن
ﺴﻘﻮﻃ
ﻴﻚﻓﺮﻫﻨگ
ﺴﻨﺘی ﻮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﻳﺎﻗﻮﺍﻧﻴن
ﺘﻮسعه ﻔﺮﻫﻨگ
ﻤﺎﺩﻯ، ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺒﺮﺍی ﺨﻮﺩ
ﻗﺎﻧﻮﻥﺧﺎص
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻬم
اﻳن اﺳﺖ، که
ﺒﻬﺘﺮﻳن
ﻤﺴﻴﺮ ﻭﻫﺪف ﻮ
ﺭﺍه ﺮﺍ
ﭘﻴﺪﺍﮐﻨﻴﻢ، که
ﺤﺘﻤﺎ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗب
ﺘﮑﺎﻣل ﺒﺎﺷﺪ. که
ﺁن ﺠﺰ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺑﻮﺳﻴله
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ، ﻭﺑﺮﻭش
ﺘﺼﻮف ﻮﺗﺰﮐیه
ﻨﻔس ﺍﺳﺖ، که
ﺨﻮﺍﺳته ﺨﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎمان
ﭽﻴﺰﺩﻳﮕﺮﻯﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻣﻠﺎﻳﺎن ﺴﺨت
ﺪﺭﺧﻄﺎ
ﻭﻓﻠﺎﺳفه ﺴﺨت
ﺪﺭ ﺍﻭﻫﺎﻡ، ﻭﻋﻠﻤﺎی
علمی
ﻮﺗﮑﻨﻴﻚﻫﻢ، ﺳﺨت
ﺪﺭﺟﺴﺘن ﺮﻓﺎه
ﻮﻣﺎل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺩﺭﺧﺪﻣت ﺴﺮﻣﺎیه
ﺪﺍﺭﺍن ﺤﺮﻳﺺ،
ﻭﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍن
ﺠﻬﺎﻧﺨﻮﺍﺭ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓتن
هستند. ﺍﮔﺮﻫم
ﺪﺭﻃﺒﻴﻌت
ﻘﺎﻧﻮنی ﺒﺎﺷﺪ،
ﺁن ﻘﺎﻧﻮن
ﻔﻘﻄ ﺒﺮﺍی
ﻴﻜﺒﺎﺭ
ﻭﺑﺮﺍی ﻴک
ﺤﺎﻟت ﺨﺎص اﺳﺖ.
ﻭﭼﻮن
ﺪﺭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭی ﻨﻴﺴت
ﻮﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻴﮑﺴﺎن ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻟﺬﺍ
دﻫﺮﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺘﻐﻴﻴﺮﻯ، ﭼﻪ
ﺩﺭﻣﺎﺩه
ﻤﺮﺩﻩ، ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﺫﻫن
غیرﺳﺎﻟﮑﺎن
ﻮﺩﺭ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻫﻤﺎن
ﻴک ﻤﻮﺭﺩﺧﺎص
ﻮﻳﺎ ﻫﻤﺎن
ﻘﺎﻧﻮن ﺨﺎص
ﺨﻮﺩش ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﺑﻮﺩن
ﻘﺎﻧﻮﻥ، ﻭﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻗﺎﻧﻮﻥ، ﺗﻐﻴﻴﺮﺍت
ﺨﻮﺩ ﮐﺎﺭ
ﻭﻣﺎﺷﻴﻨﻰ، ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴش ﺒﺮﻭﺩ. ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺍی
ﺘﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬی
ﻮﻫﺪﺍﻳت اﻭ، ﻧﻘﺸی
ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻄﺒﻴﻌت
ﻮﺗﺼﺎﺩف ﻨﻴﺰ
ﻓﻘﻂ ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭنه
ﺘﮑﺎﻣل ﺪﺍﺩﻥ. ﻭﻋﺠیب
اﺳت که ﭙﺎﻧﺼﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮن ﺴﺎل
ﺒﮕﻔﺘﻪﺍﻫل علم
زﻣﻴن ﺸﻨﺎﺳی ﻮ
ﮊﻧﺘﻴک
ﻮﻏﻴﺮﻩ، ﺑﺎﭘﻴﺪﺍﻳش
ﻴک ﺴﻠﻮﻝﺯﻧﺪه
اﻭﻟﻴﻪ، ﮐﺎﺭﺗﮑﺎﻣل
همیشه ﭙﻴش
ﻤﻴﺮﻓﺘﻪ، ﻭﺑﺎﻳﻨﺠﺎ
ﮐﺸﻴﺪﻩ، که ﻤﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯﺁن ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻳﻢ. ﻭﺍﻳﻨک
ﺪﺭﻣﻘﺎﺑل
ﺎﺭﺍﺩﻫﺎی
ﺘﺪﺑﻴﺮﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﺑﻐﺎﺭت ﻄﺒﻴﻌت
ﻮﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺍﺯﺍﻳﻦﻣﺪﺑّﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﻟی
ﺨﺪﺍ ﮐﺎﺭش ﺮﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎن
ﺪﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮﺑﺰﺑﺎﻥﺧﻮش
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ، ﻭﺗﺸﻮﻳق
ﻮﺑﻬﺸت ﭙﺮﻭﺭی
ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎ، ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺩﺭﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻭﺍﮐﻮﺍﺭ، ﺩﺭﻣﺮﺍﺗب
ﻨﻮﻋی
ﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ، ﻭﺗﺤﻤل
ﺒﻠﺎﻳﺎی
ﺠﻬﺎﻧﻰ، که
همین ﺟﻬﻨم
ﻮﺟﻬﺎﻧﻮم
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍت اﺳﺖ،
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻫمه ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯﺍﻳن ﺠﻬﻨم
گذﺷﺘﻰﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺩﺭﺍﻳﻨﺪه
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪﺑﺎﻳن
ﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎن
ﺒﻴﺎﻳﻨﺪ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺑﺎﮐﺪﺍم ﺼﻮﺭت
ﻨﻮﻋی ﺠﺪﻳﺪ، ﻭﺑﺎچه
ﺼﻮﺭت ﻮﻗﺎﻟب
ﺠﺴﻤﻰ، ﻭﺑﺎ چه
عقل ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎت
ﺠﺴﻤی ﻮﺫﻫﻨی
ﻮﺭﻭﺣی ﺘﺎﺯﻩ؟
ﻋﺎﻗل ﺁن ﺎﺳﺖ،
که ﺁﻧچه که
ﻔﻌﻠﺎ
ﺍﺯﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺪﺍﺭﺩ، ﺑﮑﺎﺭﮐﺴب
کرﺍﻣﺎت ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺒﺮﺩ، ﻭنه
اﻳﻨکه ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﺍﺯﺩﺳﺖﺑﺪﻫﺪ. ﺗﺎﺩﺭﺍﺩﻭﺍﺭﻭﺍﻧﻮﺍع
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺒﻌﺪﻯ، ﺳﺎﻟﻬﺎی
ﺒﺴﻴﺎﺭﺩﺭﺍﺯ
ﺭﻧﺠﻬﺎی
ﻮﺟﻮﺩﺩﺭﺩﻧﻴﺎ،
ﻭﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪن
ﺘﺮﺳﻬﺎ
ﻭﺁﻟﺎم
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، که
ﺰﻧﺪﮔی ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﻫمه
ﺮﻭﺯﻩﺩﺭﺗﻠﻮﺯﻳﻮن
ﻮﻓﻴﻠﻤﻬﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴم
ﻮﻫﻤﺎن
ﺒﻠﺎﻳﺎ
ﺑﺮﺳﺮﻣﺎ ﺑﻴﺎﻳﺪ.
ﺗﺎﺯه
ﻤﻌﻠﻮﻡﻧﻴﺴﺖ،
ﮐی ﻮﭼﮕﻮﻧﻪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻘﺎم ﺒﺸﺮی
ﻤﺠﺪﺩ، ﻭﮐﺮﺍﻣﺎت
اﻣﺮﻭﺯه ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩکه
ﺸﺎﻳﺪ
ﺩﻭﭼﺎﺭﻏﻔﻠت
ﻮﺳﺮﮐﺸی ﻘﺒﻠی
ﺨﻮﺩ ﻧﺸﻮﻳﻢ، ﻭﺍﺯﺧﻮﺍب
غفلت
ﺒﻴﺪﺍﺭﺷﺪﻩ، ﺑﺴﻠﻮک
ﻮﻧﺠﺎت ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ. ﻭﺍﻟّﺎ
باﺯﻫم
ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﺍﺩﻭﺍﺭﻭﻋﺼﻮﺭ،
ﻭﻃﻰﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺩﻭﺑﺎﺭه
ﻮ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭه ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﺍﺯل
ﺃﻣﺮﻳّﻪﻭﮐﻠﻤﻪ،
ﻳﺎﻓﺮﻣﺎن
اﻟﻬی اﻳن ﺒﻮﺩ،
که همگی ﻮﺣﺘی
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮﻳن
ﻮﻳﺮﻭس، ﺑﺎﻳﺪﺭﺍﻩﻧﺠﺎت
های ﻨﻮﻋی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻃیّ کنندﺪ. ﻭﻣﺎﻫم
اﮐﻨﻮن همان
ﺮﺍه ﺪﺭﺍﺯ، ﻭﺧﻴﻠی
ﺪﺭﺍﺯﻭﺳﺨﺘﺮﺍﻃی
کرده ایم، ﻭ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪه اﻳﻢ. ﻣﺘﺄﺳﻔﺎنه
ﺘﻨﻬﺎیک غفلت
ﻭهماﻥﻋﺪم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﻭﺗﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩی ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ، ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﺳﻴب
ﺮﺳﺎﻧی بوﺩه
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪﻧﺘﺎﻳﺞ
چه ﺘﺎﺭﻳخ ﺯﻟی
ﻮﺍﻣﮑﺎﻧﺎت
ﺘﮑﺎﻣﻠی
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎت ﻨﻮﻋی
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯﺩﺳت
ﺒﺪﻫﻴﻢ؟ﺗﻮﺧﻮﺩ
ﺣﺪﻳث ﻤﻔﺼل
ﺒﺨﻮﺍن از ﺍﻳن
ﻤﺠﻤﻞ.

24- ﻧﻘش
ﺰﻣﺎن
ﺪﺭﻓﺮﻫﻨگ
ﻮﺗﻐﻴﻴﺮﻭ
ﺗﺤﻮل
ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﻧﻘش
ﺰﻣﺎﻥﺩﺭﻓﺮﻫﻨﮕی
ﻔﺮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻣﻤﮑن
اﺳت ﻴک گونه
ﺘﺮﺑﻴت
ﻔﺮﻫﻨﮕی
ﺪﺭﺷﺨص
ﺪﺭﺳﺮﺍﺳﺮﻋﻤﺮ
ﻫﻤﺮﺍه ﺸﺨﺼی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮ
ﺍﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ، که
ﺘﻐﻴﻴﺮی
ﺪﺭﻓﺮﻫﻨﮓﺷﺨﺼی
ﺨﻮﻳش ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﭼﻨﻴن
ﺸﺨﺼﻰ، ﺑﺎﺯﻫم
ﺘﺤﻮل ﻔﺮﻫﻨگی
اﻧﺪﮐی
تحتﺗﺄثیرﻣﺤﻴﻄ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺗﻐﻴﻴﺮی
ﺪﺭ ﻓﺮﻫﻨگ
ﻮﺍﺣﻮﺍل ﻔﮑﺮی
ﻮﻋﺎﺩﺍت
ﺨﻮﺩﻣﻰﻳﺎﺑﺪ. ﺍﻣﺎﻓﺮﻫﻨگ
ﺠﻤثروت ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ
ﺰﻣﺎن ﺨﻴﻠی
کندﺗﺮ، ﺗﺤﻮل
ﻮﺗﻐﻴﻴﺮﭘﻴﺪﺍﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟی ﺪﺭﻓﺮﺩ، ﻓﻄﺮت
اﻧﺴﺎﻧی ﺒﺮﺍی
ﺘﺤﻮل ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح
ﻮﺫﻫﻦﻭﻋﺎﺩﺍﺕ،
ﭼﻨﺎن اﺳت که
همیشه ﻮ
ﺑﺨﺼﻮص هرﭼﻨﺪ
ﮔﺎه ﻫﺸﺪﺍﺭی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎﻓﺮﺩ
ﺩﺭﻓﺮﻫﻨگ
ﺨﻮﺩ ﺩﮔﺮﮔﻮنی
ﺒﺪﻫﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨکه ﺼﺎﺣب
اﻭﻟﺎﺩ ﺷﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﻴﻄ
کاﺭﻯﺷﺨﺺ، ﺩﺍﺭﺍی
عوﺍﻣل غنیّ
کننده
ﻔﺮﻫﻨﮕی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻓﺮﺩ ﻗﺎﻋﺪﺗﺎ
ﺗﻮجّه ﻤﻴﺸﻮﺩ،
که چه عقب
ﻤﺎﻧﺪﮔی های
ﻔﺮﻫﻨﮕی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺤﻴﻄ اﺟﺘﻤﺎﻋی
ﻮﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻤﺨﺘﻠﻒﺯﻧﺪﮔی
هرچه ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺁﻣﻮﺯﻧﺪه
ﻫﺮچه ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺮﻫﻨﮕی ﺸﺨص
اﺳﺖ. ﻣﻨﺘﻬﻰﺍﺭﺍﺩه
ﻮﺃﻧﮕﻴﺰه
ﻮﻣﺤﺮک هائی
ﺪﺭﺷﺨﺺ، ﺍﮔﺮﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ ﺗﺤﻮل
ﻔﺮﻫﻨﮕی
ﺪﺭﻓﺮﺩ، ﺍﺳﻴﺮﺯﻣﺎن
ﺪﺭﺍﺯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﺍﮔﺮﻃﻔل
ﺪﺭﻣﺤﻴﻄ
ﺘﺮﺑﻴت ﻤﺪﺭﺳی
ﻘﺮﺍﺭﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﺑﺮﺧﻠﺎف
اﻃﻔﺎل
ﺪﺭﺩﻫﺎت کوﭼﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﻣﺮﺍﺣلی ﻴﺎﻓﺘﻨد
فرﻫﻨگ
ﻮﺳﻮﺍﺩﻭﺍﻃﻠﺎﻋﺎت
عمومی ﺮﺍﻃیّ
کنند. ﻭﻟی
ﺘﺎﻫﻤﺎن ﺴﻄح
عقلی ﺠﻤثروت
ﻤﺤﻴﻄ ﻤﺪﺭسه
ﺨﻮﺩﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺍﮔﺮﺑﺎﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻤﺎﺩی
ﻮﺷﺨﺼی کمک
کند، که
ﺒﺘﺤﺼﻴﻠﺎﺕﺩﺑﻴﺮﺳﺘﺎن
ﻮ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫی
ﺒﺮﺳﺪ، ﺩﺭﺯﻣﺎن
کوﺗﺎﻫﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺣل ﻮﺳیعی
اﺯﺗﺮﺑﻴت
ﻔﺮﻫﻨﮕﻰ، ﻭ
ﻳﺎﻓﺘن عقاﻳﺪ
ﺟﺪﻳﺪ، که
ﻤﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻐﻴﻴﺮﻣﺪﺍﻭم
عاﺩﺍت
ﻮﺧُﻠﻖﻭﺧﻮﻯ، ﻭﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣل ﺬﻫنی
ﺠﻮﺍنی
ﻤﻴﺴﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎﻫﻴچگاه
اﺯﺍﻳن
ﻤﺤﺮّﮐﻬﺎﺑﺮﺍی
ﺘﻌﺎﻟی ﻔﺮﻫﻨﮕﻰ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ(ﺗﺮس
اﺯﻋﻘﺎﺏ)ﻭﻋﺬﺍب
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺮﺍی
عدم
ﺴﻠﻮﻙﺍﻟﻬی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻟﺒته
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﺗﺎ
ﻣﺮﺣله ﻨﻬﺎﺋی
ﺁن ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮبّ
اﻟﻨﻮﻉ، ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺫﺍﺗی ﻮﻳﮋه ای
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻭﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻔﺼل ﻨﻮﻋی
ﺸﺨﺺ، ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
أﺯﻟﻰﺍﻭ ﺍﺳﺖ،
که ﭽﻘﺪﺭ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻔﺎﻫﻴم عرفانی
ﺮﺍ ﺭﺍﺣت ﺪﺭک
ﻮﺗﺼﺪﻳق کند. ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﺗﺮﺑﻴت
اﺟﺘﻤﺎﻋی اﻭ، ﺑﺮﺍی
ﺪﺭک ﻤﺴﺌﻮﻟﻴت
ﺒﺮﺍی ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﺧﻮﺩﻭﺍﺗّﺨﺎﺫ
ﺗﺼﻤﻴم ﺮﺍﺳخ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﻭﻫﻤّت
ﻮﭘﻴﮕﻴﺮی
ﻮﺻﺒﺮﺳﻠﻮﮐی
ﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ. که
اﮔﺮرﻭری
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬی
کند، ﺑﺎﻫﻤّت
ﻮﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩ، ﺯﻣﺎن
ﺮﺍ
ﺁﻧﻘﺪﺭﮐﻮﺗﺎه
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، که
ﺘﺎ ﻧﻬﺎیت ﻔﺼل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮی
ﻤﻴﺴّﺮ ﭘﻴش
ﺒﺮﻭﺩ، ﻭﺑﺸﻬﻮﺩی
اﻟﻬی ﻮﻳﺎﺷﻬﻮﺩﻫﺎی
عقلی ﺒﻌﺪﻯ، ﻭﮐﻤﺎﻟﺎت
ﻨﻬﺎﺋی ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭﺍﺗﺼﺎل
ﺒﺎﻋﻘل کلّی
ﻴﺎﻓتن
ﻋﻠﻢﻟﺪﻧّی
ﺒﺮﺳﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻨﺤﺎﻟﺖ،
ﻓﺮﻫﻨگ ﻤﺎﺩی
ﻮﺍﺩبی
ﻮﺗﺮﺑﻴت
ﺠﺎﻣﻌﻪ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭﺣﺪّ
ﻣﺘﻮﺳﻄﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎن ﺒﺪﻭن
ﺴﻮﺍﺩ، ﻭﺑﺪﻭن
ﺘﺮﺑﻴت
ﻔﺮﻫﻨﮕﻰ، ﺍﮔﺮﺑﺎ
ﺁﻥﺣﺎل ﺒﺰﺭگ
ﺸﻮﺩ، ﻟﺎﺟﺮم
اﻧﺴﺎﻧی
ﺨﺮﺍﻓﺎﺗی ﻮﻣﺮﺗجع
ﻮﻓﻨﺎﺗﻴک
ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻣﻔﻴﺪﺩﻳﻦﺭﺳﻤی
ﻮﻗﺎﺑل اﻏﻔﺎل
ﻤﻠّﺎﻫﺎ ﻭﮐﺸﻴﺸﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﮔﺮﻫم
ﺒﺘﺮﺑت
عمیقﻓﺮﻫﻨﮕی
ﺮﺳﻴﺪه باﺷﺪ، ﻭﻣثلا
ﻣﺮﺍﺣل
ﻠﻴﺴﺎنس ﻮ
ﺩﮐﺘﺮﺍ
ﺩﺭﻓﻠﺴفه
ﻮﻋﻠوﻢ، ﻭﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻦﺍﻃﻠﺎﻋﺎت
ﻔﺮﺍﻭﺍن
ﺒﺮﺳﺪ، نه ﻔﻘﻄ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻬﺮه
گیری اﺯﺍﻳن
ﺘﺤﺼﻴﻠﺎت ﺠﺰ
ﭘﻮل
ﻨﺪﺍﺭﺩﺑلکه
دﺭ ﺁﻣﺪﻫﺎ
ﻣﺎنع اﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﻭش
ﻔﺮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ. ﺑﻠکه
هرﮔﺰ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰﻧﻴﺰﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺘﻮﺳﻄ
ﻔﺮﻫﻨگ ﻤﺎﺩی
ﺒﺮﺍی ﺸﺨص
کاﻓی اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺭﺍه
ﺴﻠﻮﻙﺭﺍﺑﺘﻮﺍﻧﺪﻃی
کند، ﻭﺑﻨﻬﺎﻳت
ﻔﺮﻫﻨگ
عرﻓﺎﻧی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﺳﻴﺮ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎی
ﻤﺎﺩﻯﻋﻤﻴق
ﻨﺸﻮﺩ. ﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺍﮔﺮﺷﺨﺼی
ﺪﺭﻣﺘﻮﺳﻄ
ﻔﺮﻫﻨگ ﻤﺎﺩی
ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺴﻬﻮﻟﺖﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﺠﺮﻳﺪ
ﮐﺎﻣل ﻨﻔس ﻮ
ﺫﻫن ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭﻟی ﻤﻮﻗﺘﺎ
ﻓﺮﻫﻨگ ﻤﺎﺩی
ﺨﻮﺩﺭﺍﺭﻫﺎﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﻫﻨگ
ﻤﺎﺩی ﻮﻋﻠمی، ﻭﺗﺮﺑﻴت
اﺧﻠﺎﻗی ﻮﻯ، ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ
ﺯﻧﺪﮔﻰﺍﺟﺘﻤﺎﻋی
ﻔﺮﺩ ﺩﺭﺟﺎمعه
ﻤﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟی
ﺒﺮﺍی
ﺘﻌﺎﻟﻴﻬﺎی
ﺮﻭﺣی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻣﺎنع
ﺰﺭﮔﻰﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
که ﺒﻘﻮل عرﻓﺎ،
ﻋﻠم ﺤﺠﺎب
ﺃﻋﻈم اﺳﺖ. ﺩﺭﺟﺴﺘﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻓﺮﻫﻨگ
ﻤﺎﺩﻯ، ﺍﻧﺴﺎن
ﺨﺮﺍﻓﺎﺗی
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﺩﺭﻫﻤﺎن
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎی
کوﺩﮐﺎنه
ﻮﺍﻓﺴﺎنه ها ﻭﺗﺨﻴّﻠﺎﺕﻭﺍﻭﻫﺎم
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻗی
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﺣﺼﻮل
ﻔﺮﻫﻨگ ﻤﺎﺩی
عمیق، ﭼﻮن
ﺘﺤﺼیلات
ﺪﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰﻭ
ﻋﻠﻤﻰ، ﻭﻣﻄﺎﻟﻌﺎت
عمیق ﻔﻠﺴﻔی
وﻣﻨﻄی ﻮﺍﺩﺑﻰ،
ﻣانع اﺯﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺫﻫن
ﻮﻧﻔسﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ، ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺬﺍﺭﺩ، ﺗﺎﺷﺨﺺ
ﭼﻨﻴن ﻔﺮﻫﻨگ
ﻤﺎﺩی ﺮﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪ. ﭼﻪﺭﺳﺪ، که
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺍﺯ
ﺫﻫن ﺨﻮﺩ، ﻭﻟﻮﻣﻮﻗت
ﻄﺮﺩﮐﻨﺪ ﺗﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻭبه
ﺗﻮحیدﺧﻮﺩﺑﺮﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍﺑﺪﻭن
این ﺘﺨلیه
وﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ، ﻭﻃﺮﺩ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎت
ﻤﺎﺩﻯ، ﻭﻟﻮ که
ﺪﺭﺳﺖﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻫﺮﮔﺰﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺘﻤﺮﮐﺰ ﺫﻫن
ﻮﻓﮑﺮ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻣﻨﺤﺼﺮﻧﻤﻮﺩن
ﺮﻭح وفکر
ﺪﺭﻣﺴﺎﺋﻞﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺷﻬﻮﺩی ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺣل
ﺘﺠﺮﻳﺪﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ، ﻣﺮﮒﻧﻔس
أﻣّﺎﺭه ﺪﺭ ﻳﻚ
(ﻭﺍقعه ای
ﺸﻬﻮﺩﻯ)ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻴﺴﺮﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺷﺪ
ﺗﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺳت
ﺒﺪﻫﺪ. ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺬﻫن ﻔﺮﺩ، ﺑﻌﻘب
ﺒﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﻓﻴﻠش ﻤﺪﺍم
ﻴﺎﺩ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎن
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺣل
ﺘﺠﺮﻳﺪ، ﺑﻴن
ﺪﻭ ﺳﺎل ﺘﺎ
ﻫﻔت ﺴﺎل ﺒﺮﺍی
ﺴﺎﻟک
ﭙﻴﮕﻴﺮﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻃﻮل
ﻤﻴﮑﺸﺪ. ﻭﮐﺴﺎﻧﻴکه
ﻔﺮﻫﻨگ اﻭﻟیه
ﻌﺮﻓﺎنی
ﻨﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭ ﻳﺎﺳخت
عمیقا
ﺩﺭﻓﺮﻫﻨﮓﻣﺎﺩﻯ،
ﺗﺨﺼص ﻴﺎﻓته
ﻮﻣﻠکه او ﺸﺪه
ﺒﺎﺷﺪ، ﺣﺘی با
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎل هم
ﺰﻣﺎن ﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺫﻫن کاﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﻬم
اﮔﺮ که ﺴﺎﻟک
ﺼﺒﻮﺭی ﺒﻮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻨﺘﺎیج
ﻤﻮﺭﺩﻧﻈﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ، ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

25- ﺍﻣﺎﺯﻣﺎن
ﺪﺭﻣﺴﺄله
ﻔﺮﻫﻨگ
ﺠﺎﻣﻌﻪ، ﺑﺎﺯ
ﻏﻴﺮﺍﺯ ﺯﻣﺎن
ﺒﺮﺍی ﺘﺤﻮل
ﺪﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮓﻓﺮﺩی ﻮﺷﺨﺼی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺯﻣﺎنی
اﺳت
ﺒﺴﻴﺎﺭﻃﻮﻟﺎﻧﻰ،
که گاهی
ﻘﺮنهای ﺩﺭﺍﺯ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪ ﺟﺎمعه
ﺪﺭﺗﺤﻮل
ﻮﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﺪﺍم ﺴﻤت
ﻤﻴﮑﺸﺎﻧﺪ. ﻳﺎﺑﺘﮑﺎﻣل
اﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎﺑﺴﻤت
ﻤﻨﻔی ﻮﻣﻌﮑﻮس،
ﺩﺭﻳک ﻘﻬﻘﺮﺍی
ﺸﻴﻄﺎﻧﻰ. ﺳﺮﻋت
ﻘﻬﻘﺮﺍﺑﺴﻴﺎﺭﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺩﺭ
ﺯﻣﺎنی کوﺗﺎه
ﺘﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺟﺎمعه ایﺮﺍ
ﻇﺮف
ﻤثلاﺎﻳﻚﻗﺮن
ﺰﻣﺎن ﺒﺰﻭﺍل
ﺒﺒﺮﺩ. که
ﺒﮑﻠّی
ﺸﺨﺼﻴّت
اﻭﻟﻴﻪ
ﻓﺮﻫﻨﮕی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯﺩﺳت
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺍﺳﻴﺮ ﻓﺮﻫﻨگ
ﺨﺎﺭﺟﻰ، ﺣﺘی
ﺪﺭﺳﻄح
ﺒﺪﺗﺮﺍﺯ
ﻓﺮﻫﻨگ ﺨﻮﺩش
ﻤﻴﺮﺳﺪ، ﻭﺑﺰﻭﺍﻝﺧﻮﺩش
اﺩﺍمه ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﻔﺼل ﻨﻮﻋی
ﺮﺍﻳج ﺨﻮﺩ ﺭﺍ،
ﭼﻨﺎن
ﭙﺎﺋﻴﻦﻣﻴﺒﺮﺩ،
که ﭙس اﺯ ﺯﻣﺎن
یکی ﺪﻭ ﻗﺮﻥ، ﺣﺘی
ﺬﮐﺮﻧﺎمش
اﺯﺑﻴن ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﺍﻣﺎﺍﮔﺮﺩﺭﺟﻬت
ﺘﺤﻮل ﺠﺎﻣﻌﻪ،
ﺑﺴﻤت ﺘﮑﺎﻣل
ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮﺍﻟﻬی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨی
ﺒﺮﺧی کاﻣﻠﺎن
اﻟﻬﻰﻭﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺮﺍه ﺨﺪﺍ، ﺩﺭﺟﺎمعه
ﭙﻴﺪﺍ ﺑﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎی
ﻤﺤﺮّک
ﻮﺁﻣﻮﺯﻧﺪه
ﻮﻫﺸﺪﺍﺭﺩﻫﻨﺪه
ﺮا ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎمعه ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻨﺼﻮﺭت
ﺰﻣﺎن ﺨﻴﻠی
ﺪﺭﺍﺯﺗﺮی
اﺯﺯﻣﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻘﻮﻃ
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍئی یک
ﻤﻠت
ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨکه ﺤﺪّ
ﺃﻗل اﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻓﻌﻠﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎن
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎنی
ﻨﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺍﻗﺘﺒﺎس
ﺨﻮﺑﻴﻬﺎ
ﻭﻧﻴﮑﻴﻬﺎ، ﺍﺯﻓﺮﻫﻨگ
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻠل
ﺪﻳﮕﺮ، ﻭﻧﺘﺎﻳج
عقلی ﻔﺼل
ﻨﻮﻋی ﺒﺮﺗﺮ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻓﺮﻫﻨگ ﻤﺎﺩی
ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﺑﺎﻟﺎد
ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻨکه
ﭽﻨﻴن ﻤﻠﺘی
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶﻓﺮﻫﻨگ
ﻤﺎﺩﻯ، ﺑﻴﺎﺩ
ﺍﻓﺰﺍﻳش
فرﻫﻨگ ﻤﻌﻨﻮی
ﻮﺳﻠﻮﮐی
مینوی ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﻔﺘﺪ. ﻭﺒﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﮐﻠیه ﻤﻠل
ﻮﺍﻗﻮﺍﻡ، (ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ)
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎن
ﻟﻬﻰ، ﺩﺭﻫﺮﺳﻄﺢﺗﮑﺎﻣﻠی
که ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﺑﻬﺮﻧﺎم
ﻮﺩﻳن ﻮﺭﻭشی
که ﺨﻮﺍﻧﺪه
ﺸﻮﻧﺪ، ﺁﻓﺮﻳﺪه
ﻮﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ، ﺗﺎﻫﺮﻣﻠﺘﻰﺑﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺑﻌﺪﺍﺯﻣﺘﻮجّه
ﺸﺪنﺒﺄﻫﻤﻴت
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ، اﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍی
ﺘﮑﺎﻣل ﻔﺼل
ﻨﻮﻋﻰﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳن
ﻤﻨﻄﻘی ﻨﻴﺴﺖ،
که همه ﺒﺎﻳﺪ
ﻣثلا ﻣﺴﻠﻤﺎن
ﻮﺷﻴﻌﻪﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍتبی اﺯﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
ﺮﻭﺣی ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻣﻨﺘﻬی
ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰﺭﻭﺣﺎﻧﻰ،
که هرﻣﻠتی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍن ﺒﺮﺳﺪ، ﺑﺮﺣﺴب
ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﻮﻓﺼل ﻨﻮﻋی
ﺁﻧﻬﺎ، ﻭﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺩﺭجه
کمال اﻭﻟﻴﺎی
اﻟﻬی اﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟی
ﺪﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺘﺄﮐﻴﺪﻣﻴﮑﻨﻢ،
ﻳﺎﻓﺘن ﺁﺧﺮﻳن
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬی
ﺒﺮﺍی ﺒﺸﺮ، ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﻳﺎﻗﺎﺋم
آﻝﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﺳﻴﺪن
ﺒﻨﻬﺎﻳت ﻔﺼﻮل
ﻨﻬﺎﺋی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻳّﺖ، ﻭﺍﺗﺼﺎل
به عقل کلّی
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ، ﻭﻳﺎﻓﺘن
ﻤﻘﺎم
ﻤﻌﺼﻮﻣﻴّت
اﺯﮔﻨﺎﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴمه ﺸﺪن
کاﻣﻠﺎن
ﺸﺎﻫﺪﻗﺎﺋﻢ، ﺍﺧﺘﺼﺎص
ﺒﺴﻠﻮک اﻟﻬی
ﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ، ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎی
ﺸﻬﻮﺩی
کاﻣﻠﺎﻥﻣﺤﻤﺪی
ﺪﺍﺭﺩ. که
ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺍﺯﺭﺍه ﻮﻟﺎﻳت
زنده ﺁل علیّ
ﻭﻃی ﺴﻠﻮکی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎی
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰﭘﻨج
تن آل عبا، ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﺠﻤﻮعه ﺼﻔﺎﺕ
روحانی ﺑﻘیه
اﻣﺎﻣﺎن ﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﺍﻳن ﺒﺎﺭﻩ
ﺑﺎﻳﺪﺟﺪﺍﮔﺎنه
ﺼﺤﺒت کرﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺎﻣﺎن
ﻤﻌﺼﻮم ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺍﻭﻫﺎم
ﻮﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎت
ﻤﻠﺎﻫﺎﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺸﻴﻌﻪ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺬﺍﻫب
اﻣﺎﻣیّه ﺁﻥ
ﺟﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩ. که
ﺴﺨت
ﺁﺑﺮﻭﻯﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺳت
ﺒﺮﺩ ﻣﻠﺎﻫﺎی
ﻘﺸﺮﻯ، ﻭﺩﻳﮕﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎن
ﻤﺪﻋی ﺪﻳﻦ
ﺷﺪه اﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
اﻣﺎﻣﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺗﻨﻬﺎ، ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﻧﻤﻮنه اﻯ، ﺑﺮﺍی
ﺘﻤﺮﮐﺰﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻮﺻﻮﺭﺗﻬﺎی
ﺸﻬﻮﺩی آنان و
حتی تنها
ﺪﺭﺯﻣﺎن حیات
خوﺩﺷﺎﻥ، ﻭﻣﻌﻠﻤﺎنی
ﺪﺭجه اﻭﻝ
ﺑﺮﺍی ﺪﻭﺭه ﺤﻴﺎت
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﻭلی
اﻣﺮﻭﺯه ﺒﺮﺍی
ﺠﺴﺘن ﺸﻬﻮﺩ
مراتب الهی
ﻮﻧﻬﺎﺋی هم
ﭽﻨﺎن سالکان
ﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺑﺘﻮﺳّﻞﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﭙﻨج ﺘن آل
عبا، ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍل ﺸﻬﻮﺩی
هستیم. که ﻨﻘﺶ
ﺍﻳن ﭙﻨج ﺘﻦ، ﺗﺎ
ﻧﻬﺎﻳت ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، که ﺪﺭ۵۵ﻗﺮن
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺩﺍمه
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﺷﺮﻃ ﻠﺎﺯم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

26 - ﺻﺤﺒت
ﺒﺮﺳﺮﺯﻣﺎن
ﺒﻮﺩ، که
ﺪﺭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻨﺎﺳب
ﺪﺭﻫﻤّت ﺨﻮﺩ
ﺑﺴﻠﻮﻙ، ﻭﻧﻴﺰﺩﺭﺟﺎمعه
ﺒﺮﺣﺴب ﺮﻭﺍج
ﻔﺼل ﻨﻮﻋی
ﺒﺮﺗﺮ، (ﺯﻣﺎﻥ)
چه ﻨﻘﺸی ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺮﻳﻚﭘس اﺯ
ﺭﺳﻴﺪن ﺒﺴﻄح
عقل ﺠمعی ﻘﻮم
ﺨﻮﺩ، ﺩﻳﮕﺮﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘی
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺟﺎمعه
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮﺁﻧچه
که عرف ﻮ
ﻗﺎﻧﻮن
ﺨﻮﺍﺳته ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻔﮑﺮﻧﺠﺎت
ﺴﻠﻮﮐی
ﺸﺨﺺﺧﻮﺩﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ پس اﺯﮐﻤﺎل
ﺴﻠﻮﮐی
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸت
ﻤﻘﺪس ﺨﻮﺩ ﺑﺨﻠق
ﻮﺣﺼﻮﻝﮐﻤﺎﻟﺎت
ﻮﻋﻘل ﻮﻋﻠم
ﻠﺪﻧّﻰ، ﺧﺪﻣﺎت
ﻮﺍﻗثروت
ﻮﻣﻮثّر
ﺭﺍﺑﺠﺎمعه
ﺨﻮﺩ آﻏﺎﺯ
ﮐﻨﻨﺪﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺍﺭﺍﺩه
ﺨﻮﺩ، ﺯﻣﺎن
ﺮﺍﭼﻨﺎن
ﻔﺸﺮﺩه ﻮﮐم
ﻤﻴﮑﻨﺪ که
گاﻫی ﺒﺎﻫﻔت
ﺴﺎﻝﺳﻠﻮک
اﻟﻬی ﻮﺭﺳﻴﺪن
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﻘﺎﺋم
ﺒﺎﻧﺪﺍﺯه ﻫﻔت
هزاﺭﺳﺎل
ﺘﮑﺎﻣل
ﻮﻣﻘﺎﻡﺭﻭﺣی
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍی
ﺨﻮﺩ ﻭﺟﺎمعه
ﺨﻮﻳﺶﮐﺴب
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬی
ﺒﺮﻭش
ﻤﺤﻤﺪﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
زنده محمددر
زمان (ﻫﻔت
اﻭﻡ)ﻳﺎ ﻳﻮم
ﻮﺭﻭﺯ شهود
تجلّیات الهی
که ﻫﺮﺭﻭﺯ ربّ
نوع بشری یک
هزار سال با
ﺍﺭﺯش
ﺘﺮمیباشد. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮﮐﺴﺎنی که
ﺴﻠﻮک ﻨﻤی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﺩﺭﻭﺍقع
ﺪﺭﻣﻘﺎﺑل هفت
ﺴﺎل ﻠﺬّت
ﺠﻮﺋی ﺠﻮﺍﻧی ﺨﻮﺩ
ﻫﻔت
هزﺍﺭﺳﺎﻝﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻳﻌﻨی ﺠﺒﺮﺍن
ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻫﻔت هزﺍﺭﺳﺎل
ﻄﻮل ﻤﻴﮑﺸﺪ. پس
ﺯﻣﺎﻥﺍﺧﺘﺼﺎصذ
ﺒﺪﻧﻴﺎی بشری
وحیوانی ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﺩﺭﻣﻘﺎﻳسه
ﺒﺎ ﺯﻣﺎن
ﺪﺭﻣﻠﮑﻮت
ﻮﺍﻗﻌﻴّت ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ، که ﭽﻘﺪﺭ
ﺯﻣﺎن ﺪﺭﺍﺯﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭچه ﺒﺴﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺭﻣﻠﮑﻮﺕ، ﻟﺤظه
ای اﺣﺴﺎس ﺸﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ
ﻧﻴﺰﺯﻣﺎن
ﺪﺭﻫﺮﺻﻮﺭت
های ﻨﻮﻋی ﺪﺍﺭﺍﻯﺗﻔﺎﻭت
اﺳﺖ. که ﻨﺰﺩ
ﺍﻧﺴﺎن ﺰﻣﺎن
ﻮﻋﻤﺮ ﺩﺭﺍﺯ، ﻧﺰﺩﻣﻴﻤﻮن
مثلا ﮐﻮﺗﺎه
ﺘﺮﺑﺎﺷﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، که اﺯ
ﭘﻨﺠﻬﺰﺍﺭﺳﺎﻝﺑﺒﻌﺪ
در جهان ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺷﺪ، ﻃﻮل
عمرﺩﺭﺍﺯ
ﻧﻬﺼﺪﺳﺎله
ﻨﻮح را ﺪﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻳﺎﭼﻨﻴن
اﺣﺴﺎسﺪﺭﺍﺯی
اﺯﻋﻤﺮﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪﻫﻤﺎن ﺮﺍ
ﺑﺸﺮﺍﻣﺮﻭﺯﻯ،
ﺩﺭﻧﻮﺩﺳﺎل
ﺘﺼﻮﺭ
ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺯﻣﺎﻥﻣﻌﮑﻮس
ﺒﺎﻧﻮع ﺤﻴﺎﺕ،
ﻭﺩﺭجه
ﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﺁن
اﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ(ﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ)ﭘﺎﺋﻴن
ﺘﺮﺯﻣﺎن
ﺪﺭﺍﺯ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺯﻣﺎن
ﺪﻧﻴﻮی ﻨﺴﺒت
ﺒﺰﻣﺎن ﺪﻧﻴﺎی
ﻤﻠﮑﻮﺕ، که
اﺭﻭﺍﺡﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ،
ﺍﻳﻨک ﺪﺭﺁن
ﺴﺨت ﻤﺸﺘﺎق
کاﺭﻣﺎ شدن
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﺍﺳﺖ،
ﻭﺯﻣﺎن هر ﺩﻭی
اﻳﻨﻬﺎ، ﻧﺴﺒت
ﺒﺰﻣﺎن عاﻟم
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺟﺒﺮﻭﺕ، ﻳﺎ
ﻋﻮﺍﻟم
عقلانی
ﻮﻧﻮﺭی خاص
اﺭﺑﺎﺏﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮی
ﺪﺭﺍﺯ ﺗﺮ، ﻭﻫمه
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺴﺒت
ﺒﻌﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩی
ﺒﺎﺯﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ، ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﺍﺣﺴﺎس
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. که
ﺸﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍن
گفت ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ،
ﺍﺯ ﺃﺯل
ﺘﺎأﺑﺪ، ﺑﺮﺍی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ﻴک ﺁن
ﻮﻟﺤظه ای
ﺒﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻤﺎﻥ(ﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻳی عدﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ)ﺍﺳﺖ. ﺑﻌﺪﺍﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳت
عوالم ﻮﺟﻮﺩی
که ﺨﺪﺍی ﻤﻄﻠق ﺪﺭﺁن
اﺳﺖ. ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺁن اﺯﻣﻌنی
ﻤﻴﺎﻓﺘﺪ. ﺯﻣﺎن
ﻨﻴﺰ (ﻧﺴﺒت
ﻄﺮﺩِی)
ﻮﻣﺴﺘﻘﻴﻢ، ﺑﺎﺻﻮﺭت
ﻨﻮﻋﻰﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭمثلا
ﺩﺭﺣﺸﺮﺍت
ﭽﻨﺪ ﺭﻭﺯ، ﻭﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎت
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻝ، ﻭﺩﺭﺍﻧﺴﺎن
ﺤﺪّ اﮐثرﺻﺪ
ﺳﺎﻝ، ﻭﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮی
ﻤﻤﮑن اﺳت
هزﺍﺭﺳﺎل ﻄﻮل
ﺒﮑﺸﺪ. ﺯﻳﺮﺍﻋﻘل
ﻮﺍﻣﮑﺎﻧﺎت
ﻮﻗﺪﺭت کاﻓی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، که اﺯ
ﺻﻔﺎت ﺪﻧﻴﻮی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺎﺯﻫم
ﺒﻴﺸﺘﺮﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه کنند.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎی
ﺴﻮﭘﺮﻣن ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﺳﻮﮊﻩﻫﺎی
ﺨﻴﻠی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﺑﺸﺮ، ﺩﺭﺫﻫن
ﻮﻋﻘل ﺒﺮﺍی ﺘﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. که
ﺤﺘی
ﺬﮐﺮﻧﻤﻮنه ای
اﺯﺁن اﻣﮑﺎﻧﺎت
ﻮﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎت
ﺘﮑﺎﻣلی
ﺁﻳﻨﺪه ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍی
ﻤﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩﺑﺸﺮی
ﻤﺤﺎل اﺳﺖ. ﻭﻋﻘل
ﻮﺩﺭک ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ،
که ﺘﺼﻮﺭی
ﺒﺮﺍی ﺁﻥ
ﺩﺭﺫﻫن
ﺒﺴﺎﺯﻳﻢ. ﺍﮔﺮﺯﻣﺎن
ﺮﺍ یک ﺃﻣﺮ
ﺫﻫنی
ﻮﺍﺣﻮﺍﻟﺎتیب
ﺪﺭﻧﻔس
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻃﻮﻝ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻫﻰ، ﺍن
ﺒﺴته به غم
ﻮﺷﺎﺩی ﻤﺎ، ﻭﺑﺴته
ﺒﺪﺭجه ﺠﻬل
ﻮﻳﺎ ﻗﺪﺭت
عقلی ﻤﺎ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺭجه
ﺒﻴﻤﺎﺭی ﻮﻳﺎ
ﺳﻠﺎﻣﺘی ﺠﺴم
ﻮﺭﻭﺍن ﻤﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﻤﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻭﻓﺼل
ﻨﻮﻋی ﻤﺎ، ﺩﺭ
چه ﻮﺿثروت ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻴﺘﻮﺍن گفت، ﺍﻧﺴﺎن
هرچه
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺫﻫن
ﻮﺣﺎﻝﺳﺎﻟﻤﺘﺮﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮ،
ﻭﺑﻮﺳﻴله
ﺴﻠﻮک
اﻟﻬیﺒﺪﺳت
ﺁﻭﺭﺩ. ﻭنه
اﻳﻨکه ﺒﺎ
ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ، ﺧﻴﺎل
کند ﺗﮑﺎﻣﻠی
یاةته اﺳﺖ. ﺩﺭک
ﺰﻣﺎن ﺒﺮﺍی
این اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ، ﺑﺮﺣﺴب
ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣﻠی
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮق
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍی
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎن
ﻤﻌﮑﻮس
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨی
غیر ﺮﺳﺎﻟﮑﺎن
اﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻴﺎن
ﺒﺎﺫﻫن ﻤﺎﺩﻳی
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ، ﺗﺎ
ﭼﺸﻢﺑﻬم
ﻤﻴﺰﻧﻨﺪ، ﻃﻮل
عمر ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻳﺎﻓته
ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭﺟﺰﺭﻧﺞ
ﻭﺧﺴﺘﮕﻰﻭﻣﺸﮑﻠﺎت
اﺯﻣﺪت
عمرﭼﻴﺰی
ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟیکه
کاﻣﻠﺎن اﻟﻬی
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺧﺪﺍ،
که به ﺁﺭﺍﻣش
ﻮﺳﮑﻴنه ﺮﻭﺣی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪه
باﺷﻨﺪ، ﺩﺭﻫﻤﺎن
ﭽﻨﺪﺳﺎل
ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﺑﺎﻗﻴﻤﺎﻧﺪﻩ،
ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ ﻄﻮل
ﺰﻣﺎﻥ، ﮐﻮﺗﺎﻫی
ﺰﻣﺎن ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﻟﺬت
ﻮﺑﻬﺮﻩﺑﻴﺸﺘﺮی
ﺒﺮﺩﻩ، ﻭﺣﺘی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻴﺎل کنند، که
ﺴﺎﻟﻬﺎی عمر
ﺑﺎﻗی ﻤﺎﻧﺪﻩ،
ﺩﺭﺍﺯ
ﻭﭘﺎﻳﺎن ﻨﺎ ﭘﺬﻳﺮﺷﺪه
اﺳﺖ، ﻳﺎ ﻫﻤﺎن
ﺠﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩ اکنون.

27-
ﻧﻔﻮﺫ ﻳک
ﻔﺮﻫﻨگ
ﺨﺎﺭﺟﻰ، ﺣﺘی
اﮔﺮ ﺑﺼﻮﺭت
هجوم ﻨﻈﺎﻣی
ﻮﺍﺷﻐﺎل ﺴﺮیع
ﻮﻳﺎﺧلع ﺴﻠﺎح
ﺸﺪن ﻧﻔﻮذی
ﺪﺭﻓﺮﻫﻨگی ﻴک
ﻤﻠﺘی ﻤﻐﻠﻮب
ﺼﻮﺭت ﺒﮕﻴﺮﺩ،
ﺑﺮﺍی ﺠﺎ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥﺍﻳن
ﻨﻔﻮﺫ ﻓﺮﻫﻨگ
ﺨﺎﺭﺟﻰ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺰﻣﺎن ﺪﺭﺍﺯی
است، ﺗﺎ ﻣﺮﺩم
ﻤﻐﻠﻮب ﺒﺎﺁن انس
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺑﺎﻭﺭﺑﺂن
ﻔﺮﻫﻨگ ﺮﺳﻴﺪه
کنند. ﻳﺎ
ﻓﺮﻫﻨگ ﻘﺪﻳمی
ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﻓﺮﺍﻣﻮش
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺳت کم ﻴک
نسل، ﻭﺣﺪّ
ﺍﻗل ﺪﻭ ﻧﺴل
ﻠﺎﺯم اﺳﺖ، که
ﻔﺮﻫﻨگ ﺠﺪﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪﺟﺎ
ﺑﻴﻔﺘﺪ. انسان
ﺍﻳﺮﺍنی که
ﺒﺎﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺁﻣﺪه ﻮﻫﺠﺮت
ﻨﻤﻮﺩﻩ، ﺑﺰﺣﻤت
ﻘﺴﻤتی
اﺯﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻧﺎﺁﺷﻨﺎی
اﻣﺮﻳﮑﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎن
ﺒﺎﻓﺮﻫﻨگ
ﺎﻳﺮﺍﻧی ﺨﻮﺩ،
ﺩﺭﻓﮑﺮ
ﻭﻋﺎﺩﺍت
ﻮﺳﻠﻴقه ﻮﻏﺬﺍ
ﻭﺧﻮش
ﺁﻳﻨﺪﻫﺎ ﻭ ﺑﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻫﺎ
ﺯﻧﺪگی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟی ﻨﺴل ﺒﻌﺪی
او، ﮐﻪﺩﺭﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺣﺘی اﮔﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﻧﺒﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ،
ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺗﺤﺼﻴل کند، ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺴﻠّﻄ ﺒﺰﺑﺎن
ﻤﺤﻠﻰ، ﻭﻓﺮﻫﻨگ
ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﺋی
ﺸﻮﺩ، ﻗﺴﻤت
اﻋﻈم ﻔﺮﻫﻨگ
اﻭﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋی
گرﺩﻳﺪﻩ، ﻭﺍﻧﺪﮐی
اﺯﻓﺮﻫﻨگ ﺎﻳﺮﺍﻧی
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. که این
ﻨﻴﺰﻧﺘﻴجه
ﺮﻓﺘﺎﺭﻭﺍﻟﺪﻳن
ﭙﻴﺮﺷﺪه اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎﺧﺎﻃﺮﺍتش
اﺯﮐﻮﺩﮐی
ﺒﺮﺍﻳﺶﺷﻴﺮﻳن
ﻤﺎﻧﺪه اﻧﺪ. ﺍﻣﺎﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺴل ﺪﻭم اﻳن
اﻳﺮﺍﻧی
ﻤﻬﺎﺟﺮ ﺑﺎﻣﺮﻳﮑﺎ،
که ﺪﺭﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺟﺰﺍﻳﻨکه
ﺸﻨﻴﺪﻩ، که
اﺟﺪﺍﺩش
اﻳﺮﺍﻧی ﺒﻮﺩه
اﻧﺪ، ﻫﻴچ
ﻘﺴﻤﺘﻰﺍﺯﻓﺮﻫﻨگ
اﻳﺮﺍﻧی ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺣتی
ﺒﺎﺗﺸﮑﻴل
کلاسهای
ﺰﺑﺎﻥ، ﻭ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎی
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻭﮔﺮﺩﻫﻤﺁﺋﻴﻬﺎی
ﻤﻬﺎﺟﺮﻳن
ﺪﻳﮕﺮﺍﻳﺮﺍﻧی
ﺪﺭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺗﺎثیری
ﺪﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﺪﮐی
اﺯﻣﻮﺳﻴﻘی
ﻮﺑﺮﺍی
ﻠﺤﻈﺎﺗی
ﻠﺒﺎﺳﻬﺎی
ﻘﺪﻳﻤﻰﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺫﮐﺮ
ﺍﻧﺪکی اﺯ
ﺍﻭﺿﺎع ﺴﻴﺎﺳی
کشوﺭ ﺍﺟﺪﺍﺩی
ﻮﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻴچﻤﻄﻠبی
اﺯﻓﺮﻫﻨگ
ﺎﻳﺮﺍﻧی ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺣﺘی
ﺒﺮﺧی ﭽﻮن
ﮋﻧﺮﺍل
ﺁﻳﺰﻧﻬﺎﻭﺭ
ﻧﺴل ﺴﻮم اﻟﻤﺎﻧﻰﺩﺭﺍﻣﺮﻳﮑﺎ،
ﺑﺎﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺁﻟﻤﺎن
ﻤﻴﺠﻨﮕﺪ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺯﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺍﻳﻨﮑﺎﺭﺭﺍﺧﻴﺎﻧت
ﺒﻨﮋﺍﺩ ﻭﻣﻠت
اﺟﺪﺍﺩی ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﻧﺴته
ﺒﻠکه آﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰﻟﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯﻧﺠﺎت
ﺴﺮﺯﻣﻴن
اﺟﺪﺍﺩی ﺨﻮﺩ
ﺁﻟﻤﺎن
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺑﺪﻳن
ﺘﺮﺗﻴب کاﻣﻠﺎ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢﻓﺮﻫﻨﮕی
ﻤﻌﮑﻮس
گرﺩﻳﺪه اﻧﺪ. ﺁﺭﻣﺎن
ﺤﻔﻈ ﻤﺮﺯﻫﺎی
کشوﺭ ﻭﻣﻠت
اﺯﻣﻬﺎﺟﻤﺎن ﺨﺎﺭﺟﻰﺗﺒﺪﻳل
ﺒﻠﺰﻭم ﺤﻤله
ﺒﺎﻳن ﻤﺮﺯﻫﺎی
ﻤﻠی ﻮﻓﺮﻫﻨﮕی
اﺟﺪﺍﺩی
ﻤﻴﺸﻮﺩ.

28- ﺟﺎﺍﻓﺘﺎﺩن
یک ﻔﺮﻫﻨگ
ﺠﺪﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺮﺯﻣﻴن
اﺷﻐﺎل ﺸﺪﻩ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺘﻘﺎل
اﻓﺮﺍﺩ
ﻳﻚﻓﺮﻫﻨگ
ﺒﺴﺮﺯﻣﻴن
ﺠﺪﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﺑﻤﻌنی ﺁن
ﻨﻴﺴﺖ، که
ﻤﻄﻠﻘﺎ
ﻓﺮﻫﻨگ ﻘﺪﻳم
ﺨﻮﺩﺭﺍﻓﺮﺍﻣﻮش
کنند. ﻭﻳﺎ
ﻓﺮﻫﻨگ ﺠﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻏﺎﻟب
ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺗﻤﺎم
ﻔﺮﻫﻨﮕﻬﺎﻯﻣﻬﺎﺟم
ﺒﺴﺮﺯﻣﻴﻨﻰ، ﭘس
اﺯ ﺯﻣﺎن
ﺪﺭﺍﺯﻯ، ﻗﺴﻤتی
اﺯ ﺭﻧگ ﻮﺑﻮی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﻐﻮل
اﻳﺮﺍﻧی
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭﺳﻴّﺪﻋﺮب
ﺪﺭﺍﻳﺮﺍﻥ، ﺍﻳﺮﺍﻧی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺩﺭﻭﺍﻗﻊﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎ، چه
غالب ﻮچه
ﻤﻐﻠﻮﺏ، ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﺋی
از آن ﻔﺮﻫﻨگ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯﺩﺳت ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯﻃﺮف
ﻤﻘﺎﺑل
ﻤﻮﺍﺭﺩی
ﺒﺠﺎﻳش
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. که
اﺯﻟﺤﺎﻇ
ﺘﮑﺎﻣﻞﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﺳﻮق ﺪﺍﺩن
ﺒﺘﮑﺎﻣل ﻮﻓﺼل
ﻨﻮﻋی ﺒﺮﺗﺮ، ﺑﺮﺍی
ﻤﻠت ﻤﻐﻠﻮﺏ، ﻭﻳﺎﺑﺎﻟﻌﮑس،
ﺑﺼﻮب ﻘﻬﻘﺮﺍی
ﺘﮑﺎﻣﻠی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻓﺮﻫﻨگ
اﻳﺮﺍﻧﻰ، ﺣﺘی
اﮔﺮﺩﺭﺷﮑﺴت
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻫﺠﻮم ﻨﻈﺎﻣی
عرب ﻤﺴﻠﻤﺎن
که ﻏﺎﻟب ﻮﺍﻗثروت
ﺒﻮﺩ، ﻭﻟﻰ ﻗﺮﻧﻬﺎ
ﺗﻤﺎﻡﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن
هرﭼﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﺪﻳشه هاﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺎﻣﻮﺧﺘﻨﺪ. ﺍﻳن
اﺯﻟﺤﺎﻅ
(ﻓﺮﻫﻨگ ﻤﺎﺩی
اﺳﻠﺎﻡ) ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
(ﻓﺮﻫﻨگ ﺴﻨّﺘی
اﺳﻠﺎﻡ) که
همان ﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی ﺒﺮﻭش
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻫﺪف
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ است، ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻫﻤﺎن ﻔﺮﻫﻨگ
ﺴﻨّﺘی اﺟﺪﺍﺩ
ﺍﻳﺮﺍﻧی ﻤﺎ، ﻭﻫﻤﺎن
اﺟﺪﺍﺩ
ﺍﺭﻳﺎﺋی
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩ، که
اﺯ ﺍﻳﺮﺍن
ﺒﻴﻤﻦ، ﻭﺳﭙس
ﺒﺎﻫﺠﺮت
ﻘﺒﻴﻠﻪ شده
ﻗﺮﻳش به ﺤﺠﺎﺯ
ﻭﻣﮑّه ﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﺩﻭﺑﺎﺭه
ﺒﺎﺣﻤله
اﺳﻠﺎﻡ غیر
سلوکی و سلوکی
، ﺍﺯﻃﺮﻳق
ﺪﻳﮕﺮی
ﺒﺎﻳﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸته اﺳﺖ.
ﭘس ﺪﺭﺑﺎﺭه
ﻔﺮﻫﻨگ
اﺳﻠﺎﻣﻰ، ﻫم
ﺠﻨبه ﻤﺎﺩی ﺁن
اﻳﺮﺍﻧی
ﭙﻴﺮﻮﺯﺷﺪ، ﺑﺎﺍﻳﻨکه
ﺒﺎﺯﻧﺪه
ﻨﻈﺎﻣی ﺒﻮﺩ. ﻭﻫم
ﻔﺮﻫﻨگ ﺴﻨّﺘی
ﻮﺳﻠﻮﮐی
اﺳﻠﺎﻡ، که
ﺪﺭﺍﺻل هم
ﺍﻳﺮﺍﻧی ﺒﻮﺩ،
ﻭﻫﻤﺎن ﺮﻭش
ﺰﺭﺩﺷﺖ، ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻣﻌﻨﻮی اﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
برهمن، ﭘﺪﺭﺗﻤﺎم
اﻧﺒﻴﺎﻯﺑﻌﺪی
ﺒﻮﺩ. ﻭﮔﺮچه
ﻨﺎم ﺒﻨی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﺍﻣﺮﻳﮑﺎ که
هزﺍﺭﺍن
ﻘﻮﻡﺩﻧﻴﺎ، ﺍﺯﺑﻬﺘﺮﻳن
ﻮﺟﻮﺍﻧﺘﺮﻳن
ﻮﻓﻌّﺎﻟﺘﺮﻳن
اﻓﺮﺍﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻣﺮﻳﮑﺎ
ﻫﺠﺮت کرﺩﻧﺪ، ﻣﻌﺠﻮﻧی
اﺯﺗﻤﺪن
ﺠﺪﻳﺪی
ﺴﺎﺧﺘﻨﺪ، که
ﻨﺎم ﺠﺪﻳﺪ
ﻓﺮﻫﻨگ
اﻣﺮﻳﮑﺎﺋی
ﻴﺎﻓته اﺳﺖ. ﻭﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎی
ﻤﻬﺎﺟﺮ، نه
ﻔﻘﻄ ﻓﺮﻫﻨگ
ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ را
ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ ﺑﻠکه
ﺒﺎﺻﺪﻫﺎ
ﻓﺮﻫﻨﮓﻣﺨﺎﻟف
ﻴﻜﺪﻳﮕﺮ، ﺩﺭﭼﻨﻴن
ﺴﺮﺯﻣﻴﻨی
ﻤﻬﺎﺟﺮﻧﺸﻴن
ﺠمع ﺸﺪﻩ، ﻭﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺘﺒﺎﺩﻝﻓﺮﻫﻨﮕی
ﭙﺮﺩﺍﺧته اﻧﺪ.
ﺑﺮﺧی ﺒﻨفع
ﺘﮑﺎﻣل ﻤثبت، ﺁﻣﺎﺩه
کننده ﺒﺮﺍی
ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰﻭﺍﻫﺪﺍف
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﺑﺮﺧی
ﺪﺭﺟﻬت
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩه
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳن
ﻘﺴﻤﺖﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺤﻘﻴق
ﻤﺤﻘﻘﻴن
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﺳﺮﺧﭙﻮﺳﺘﺎن
ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ، ﺍﺯﻣﻬﺎﺟﻤﻴن
ﻤﺴﻴﺤﻰ، ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎی
ﺴﻠﻮﮐی
ﻮﻣﺬﻫبی
ﻮﺑﻨفع ﺘﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪﻣﻐﻠﻮب
ﺴﻴﺎﺳی
ﻮﻓﺮﻫﻨگ ﻤﺎﺩی
ﺸﺪه ﻧﺪ. ﻭﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺘﻬﺎ
که اﺯﺩﺳت
کاثوﻟﻴﻚ ﻫﺎی
ﺠﻨﻮب اﺭﻭﭘﺎ، ﺑﺎﻣﺮﻳﮑﺎ
ﭘﻨﺎه ﺒﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
کاثوﻟﻴﮑﻬﺎی
ﺸﻤﺎل اﺭﻭﭘﺎ، ﮐﻪ
ﺍﺯﺧﺸﻮﻧت
ﭙﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺘﻬﺎ
ﺑﺎﻣﺮﻳﮑﺎ
ﮔﺮﻳﺰﺍن ﺸﺪﻧﺪ،
ﻫﺮﺩﻭ ﺭﺍه
ﺁﺯﺍﺩی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﺩﺭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺬﻫﺒی ﺪﻧﺒﺎل
کرﺩﻧﺪ. ﺁﻧکه
ﺴﻠﻮﮐی ﻔﮑﺮ
ﻧﮑﺮﺩ، ﺩﺭﺍﻳن
ﺁﺯﺍﺩی
ﺴﺮﻳﻌﺘﺮﺑﻘﻬﻘﺮﺍﺭﻓﺖ،
ﻭﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺗﺮﺷﺪ.

29- ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺰﻣﺎن ﺒﺮﺣﺴب
ﺸﺮﺍﻳﻄ
اﻗﻠﻴﻤﻰ، ﻭﻣﻘﺎم
ﻔﺼل ﻨﻮﻋﻰ، ﻭﻫﺪﻑﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺟﺴﺘن
ﻔﺮﻫﻨگ ﻤﺎﺩی
ﻮﺭﻓﺎﻫﻰ، ﻭﻳﺎﺟﺴﺘن
ﻔﺮﻫﻨگ ﺬﻫنی
ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ، ﻭﻳﺎﺟﺴﺘن
ﺴﻠﻮک ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﮔﺎﻫی کوﺗﺎه
ﺘﺮ ﻭﮔﺎﻫی
ﺴﺮﻳﻌﺘﺮﻣﻴﮕﺬﺭﺩ.
ﮔﺎﻫی ﺒﺮﺍی
ﻘﻬﻘﺮﺍﺳﺮﻋت
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ، ﻭﮔﺎﻫی
ﺒﺮﺍی ﺘﮑﺎﻣل
ﻮﺳﻠﻮک کوﺗﺎه
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻣﺎﻧی
ﺃﻣﺮی
اﺳﺖﺫﻫﻨی
ﻮﺍﺣﺴﺎﺳﻰ، ﻭﻣﺘﻨﺎﺳب
ﺒﺎﺩﺭجه
اﺣﺴﺎس اﺣﻮﺍل
ﻮﻣﻘﺎم عقلی ﻭﻓﺼل
ﻨﻮﻋی
ﺪﺭﻣﺮﺍﺗب
ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴثروت
ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﻃﻮل
ﺰﻣﺎن ﺒﺮﺍی
ﺘﮑﺎﻣلﻮﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ، ﺩﺭﻫﺮﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰﻭﺩﺭﻫﺮﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻮﺍﺣﻮﺍﻟی ﺒﺴته
ﺒﺎﻳن اﺳﺖ، که
ﭽﻘﺪﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻳک
ﻤﻠﺘﻰﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐی ﻮﺗﺰﮐیه
ﻨﻔس، ﻭﻣﻌﺎﻟجه
ﺮﻭﺍن
عقدهﻫﺎی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎﺣﺪّﺃﻗل
ﺒﺮﺍی
ﻔﺮﻫﻨﮕﻬﺎی
ﻤﻌﻨﻮی ﻮﻋﻠﻤی
ﻤﻴﮑﻮﺷﻨﺪ. ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﺍﺯﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﮕﻨﺎه
ﻮﻓﺴﺎﺩ
ﺩﺭﻧﻔس و روان
ﺨﻮﺩ، ﻭﺩﺭﺟﺎمعه
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺗﺎﺧﻮﺩ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ،
ﻭﺣﺘی ﺠﺎمعه
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍﺩﺭﮐﻞّ، ﺑﻘﻬﻘﺮﺍی
ﻔﺼل ﻨﻮﻋی
ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭﻣﺘﺄﺳﻔﺎنه
همیشه
اﮐثرﻳّت
ﺒﺎ(ﻣﻔﺴﺪﻳﻦﻓی
اﻟﺄﺭﺽ) ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺪﺭ (ﺍﺭض
ﻴﺎﺯﻣﻴﻦ)ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ،
ﻳﺎﻧﻔس ﻮ
ﺭﻭﺍن اﻓﺮﺍﺩ، ﺁﻟﻮﺩﮔﻰﻫﺴﺖ،
که ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻓﺴﺎﺩ ﻧﻔس
ﺨﻮﺩ ﻧﻔس
اﻭﻟﺎﺩ ﻭﺳﻄح
ﺘﺮﺑﻴت ﺠﺎمعه
ﺨﻮﺩﺭﺍﺑﻔﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﮑﺸﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﻳن ﻔﺴﺎﺩ
ﻓی اﻟﺄﺭﺽ، ﻧﻴﺎﺯی
هم ﺒﻔﺘﻮﺍی
ﻤﻠّﺎی
ﻘﺸﺮﻯﻭﮐﺸﻴش
غیرﺻﺎﻟح
ﻨﺪﺍﺭﺩ، که
ﺤﮑم ﻤﺮگ
ﻤﻔﺴﺪ فی
اﻟﺄﺭض ﺮﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻗﻬﻘﺮﺍﺑﺮﺩن
ﻤﻔﺴﺪﻳﻦ، ﺁﻧﻬﺎﺭﺍﺑﻘﻬﻘﺮﺍی
ﻨﻮﻋی ﻮﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧی
ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﺮﺩ. ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺳت
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ، ﭼﻨﺎن
ﺰﻧﺪﮔی ﻔﻌﻠی
ﺮﺍ
ﺑﺮﺧﻮﺩﺗﻨگ
ﻮﺩﺭﺩ ﺁﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪﺯﻭﺩﺗﺮﻫم
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣُﺮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪه
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ، ﺯﻧﺪﻩﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺷﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺩﺭﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍﻧی
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺍﻳن ﻤﺴﺨﻬﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ، ﺩﺭﺣﮑﻢ
ﻣﺮﺩﮔان ﻨﺴﺒﺖ
به ﺑﺸﺮﻳّت
اﻣﺮﻭﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮن
ﺨﻮﺍبی ﺒﺮﺍی
اﺩﺭﺍک ﻔﻌﻠی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺎ (ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ)ﺣﻴﻮﺍﻧی
ﺨﻮﺩ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺒﺸﺮﻳّت
کنوﻧی ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻭﺷﺎﻳﺪکه
ﺁﻧﮕﺎه ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍی
عبورﺗﮑﺎﻣلی
اﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳّت
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻗﺎﻓله
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎت ﻔﻮق
ﺒﺸﺮی ﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.

30- ﺧﻴﻠی
اﺯﻣﺘﻔﮑﺮﺍن
ﻤﻠﻞ، ﺑﻨﺎم
اﺣﻴﺎی ﻔﺮﻫﻨگ
ﺘﺎﺭﻳﺨی ﻤﻠت
ﺨﻮﺩ ﺳثروت
کرﺩه
اﻧﺪﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻮﻣﻔﺎﻫﻴم
ﻮﻋﺎﺩﺍت ﻮﻣُﺪﻫﺎی
اﺟﺪﺍی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭه
ﺰﻧﺪخ کنند ﻭﻧﺎﻡﻓﻠﮑﻠﻮﺭ
ﻭﻣﻴﺮﺍث ملّی
ﻮﻣﻔﺎﺧﺮ به
ﺁﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. که
اﻳن عمل
ﻤﻄﻠﻘﺎ ﺩﺭﺳت
ﻨﻴﺴﺖ. ﺩﺭﺑﺎﺭه
اﻟﻔﺎﻅ، که
ﻨﺎﮔﺎه ﻴک
ﻔﺮﻫﻨگستان
ﺠﺪﻳﺪ ﺁﻣﺎﺩه
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍن
الفظ
ﺠﺪﻳﺪﻭﻏﺮﻳﺐ،
ﻭﻏﻴﺮﻗﺎﺑل
ﺘﻠﻔﻈ ﻮﺑﺪﻭن
ﭙﺸﺘﻮﺍنه
هاﺋﻰ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ، ﺍﺯﮐﺘب
أﺩﺑی ﻮﻗﺪﻳﻤی
اﺳﺘﺨﺮﺍج
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﺑﺨﻮﺭﺩ
ﺟﺎمعه ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮنه که ﺍﺭﺗش
اﻳﺮﺍﻥ، ﻳﻜﺒﺎﺭه
ﻔﻬﺮﺳت ﺪﺭﺍﺯی
اﺯ ﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻘﺪﻳم اﻳﺮﺍﻧی
ﺮﺍﭼﻪﺩﺭﺳت
ﻮچه ﺒﻐﻠﻂ، ﻃیّ
ﺒﺨﺸﻨﺎمه ای
ﺒﻨﻈﺎﻣﻴﺎن
ﺪﺍﺩ. که ﺤﺪّ
ﺃﻗل ﺪه ﺴﺎل
ﻨﻈﺎﻣﻴﺎﻥﺍﻳﺮﺍﻥ،
ﺩﻭﭼﺎﺭﺣﻴﺮت
ﻮﺳﺮﮔﻴجه
ﺒﻮﺩﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ انس
اﺟﺒﺎﺭی
گرﻓﺘﻨﺪ. ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻳﻨﮑﺎﺭچه
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ؟ﻣﺎ که
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫیم
ﻨﻮﺷته ﻮﭘﻴﺎم
ﻔﺮﻫﻨﮕی
ﻮﺗﻌﻠﻴﻤﺎت ﺒﺮﺍی
اﺟﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺑﻔﺮﺳﺘﻴﻢ.
ﻭﺑﺮﺍی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻣﻮﺯﺷی
اﺯﻓﺮﻫﻨگ
ﺨﻮﺩﻣﺎﻥﺑﺪﻫﻴﻢ.
ﺁﻧﻬﺎﻣﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺭﻓﺘﻨﺪ. ﻣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎی
ﺤﺎﺿﺮﺧﻮﺩ، ﭘﻴﺎم
ﺘﮑﺎﻣل
ﻔﺮﻫﻨﮓﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻇ
ﺒﺪﻫﻴﻢ. ﻭﺍﮔﺮﻫم
ﻤﻤﮑن ﺸﺪ، ﺑﺮﺍی
ﺪﻭسه ﻨﺴﻞ
ﺁﻳﻨﺪه ﻮﺑﻌﺪی
ﺨﻮﺩﭘﻴﺎم
ﺒﺮﺳﺎﻧﻴﻢ. ﻭﺍﻟﻔﺎﻇی
ﺒﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﻳﻢ،
که ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮص
اﻳﻨکه ﭽﻨﻴن
اﻟﻔﺎﻇ
اﺟﺪﺍﺩی ﺮﺍ، که
ﻤﺎ
ﺑﺰﻭﺭﺑﺨﻮﺭﺩ
ﻧﺴل ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺩه اﻳﻢﺧﻮﺩ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭﺍﺟﺪﺍﺩﻣﺎ
ﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﻭﺟﺪﻳﺪﺍ ﻭضع
کرده ﺒﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪﺧﻴﻠی
ﺒﺎﺍﻟﻔﺎﻇ
اﺟﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺷﺎن ﻔﺮق
ﺪﺍﺷته اﺳﺖ. ﺗﺎﺭﻳخ
اﻧﺘﻘﺎل
اﻟﻔﺎﻇ
ﻮﻣﻔﺎﻫﻴﻢﻟﻔﻈﻰ،
ﺧﻮﺩﺑﺤث
ﺪﺭﺍﺯ ﻭﺟﺎﻟبی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻌﺼّب
ﻮﺭﺯﻳﺪن
ﺒﺎﻟﻔﺎﻇ
ﺟﺪﺍﺩﻯ، ﺧﺪﻣﺘﻰﺑﮕﺬﺷﺘﺎﮔﺎﻥ،
ﻭﺣﺘی ﺒﻨﺴل
ﺤﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺖ. چه
ﺮﺳﺪ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎی
ﺁﻳﻨﺪﻩ. ﻭﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ
ﻤُﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﺮﺯﻟﺒﺎس
ﻮﻏﺬﺍ ﻭﻧﻮع ﺰﻧﺪﮔﻰ،
که عملا
اﻓﺮﺍﺩ
ﻫﺮﻧﺴﻠی
ﺤﺎﺿﺮﻧﻴﺴﺘﻨﺪﭼﻨﻴن
ﺒﺨﺸﻨﺎمه
هائی ﺮﺍ ﺣﺘی
اﺯﻣﺘﻔﮑﺮﺍن
ﻮﻓﺮﻫﻨﮕﻴﺎن
ﻤﺼﻠح
ﺒﭙﺬﻳﺮﻧﺪ. ﻣﺘﻌﺼّﺒﻴﻦﻣﻠّی
گرﺍی اﻳﺮﺍﻧی
که ﻔﻘﻄ
ﺒﺎﻣﻮﺭﻣﺎﺩی
ﻔﺮﻫﻨگ ﺘﻮجه
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺩﺭﺍﻧﺘﻘﺎل
ﻤﻔﺎﻫﻴﻢﻗﺪﻳم
ﻔﻘﻄ اﻟﻔﺎﻇی
ﺮﺍ ﺑﻨﺴل
ﺤﺎﺿﺮ ﺗﺤﻤﻴل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭنه
اﻣﻮﺭﺳﻨّﺘی
ﻔﺮﻫﻨگ
ﻘﺪﻳﻤﻰ، ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﻮﺍﺩ ﻭﻋﻠم
ﻮﺣﮑﻤت
اﺟﺪﺍﺩﻯ، ﻗﺎﺑل
ﻄﺮح ﻮﺍﺣﻴﺎی
ﻤﺠﺪﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘی
اﮔﺮﻓﻠﺴفه ها
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﺘی
ﻔﺮﺩﻭﺳی ﺒﻮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ. ﻋﺎﺩﺍﺕﻭﻟﺒﺎس
ﻮﻏﺬﺍﻫﺎ، ﻭﺩﮐﻮﺭﺍﺳﻴﻮﻧﻬﺎی
ﺨﺎنه ﻮﻣﺤل
کاﺭ ﻭﺯﻧﺪﮔی
هیچ کدﺍم
عملا
ﻫﻢﺑﺮﮔﺸﺘی
ﺒﮕﺬﺷته
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭘﻴﺎم ﻤﺎ
ﺑﺮﺍی ﻨﺴل
ﺤﺎﺿﺮﻭﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻮﻣﻘﻮﻟﺎت
ﻔﺮﻫﻨﮕی
ﺨﻮﺩﺷﺎن ﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎﻫم اﻧﻬﺎ
ﺒﻔﻬﻤﻨﺪ، ﻭ
ﻫﻢﻧﺴﺒت
ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﺳﻤﭙﺎﺗی ﻮﺧﻮش
ﺁﻳﻨﺪی ﺪﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻮﻋﺒﺎﺩﺍت
ﻮﻣﻌﺘﻘﺪﺍت
ﻔﻌﻠی ﻤﺮﺩﻡ، ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎﺻﺤﺒت
کنیم ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﮔﺮﻣﻔﺎﻫﻴم
ﺬﻫﻨی
ﻮﻋﻘﻠﻰﺟﺪﻳﺪی
ﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﻴﻢ،
ﺩﺭﻋﺮضه کرﺩن
آﻧﻬﺎﻣﻘﺒﻮﻟﺸﺎن
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻣﻄﻠﻮﺑﺸﺎن
ﻘﺮﺍﺭﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻭﻳﺎ
اﺣﻴﺎی اﻟﻔﺎﻇ
ﻮﻫﻤﻪ
ﺳﻨّﺘﻬﺎی
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ، ﻭﻟی
غیرﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﺍﺭﺯﺷی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. چه
ﺮﺳﺪ که ﺒﺮﺍی
اﺣﻴﺎی ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻠﺎش ﻮﻫﺰﻳنه
ﻮ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ، ﻭﺣﺘی
اﺧﺘﻠﺎف ﻨﻈﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴم ﻮ ﻭﺣﺪت ﻤﻠّی
ﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﺩﺳت ﺒﺪﻫﻴﻢ.
ﮊﺍﭘنی که
هنوز ﻟﺒﺎس
اﺟﺪﺍﺩی ﺮﺍ
ﻣﻴﭙﻮﺷﺪ، ﺍﻳن
ﻔﻘﻄ ﻠﺒﺎس
اﺟﺪﺍﺩی
اﻭﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه
ﻠﺒﺎس اﻣﺮﻭﺯی
ﺁﻧﻬﺎﺍﺳﺖ، که
ﺒﺪﺍن ﺪﻟﺒﺴته
ﻮﺩﻭﺳت
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻳﻦﮐﺎﺭﺭﺍﻫﻢ،
ﻓﻘﻄ
ﺪﺭﺗﺸﺮﻳﻔﺎت
ﻮﻣﻬﻤﺎﻧﻴﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﻴﻠی هم
اﺻﺎﻟﺖﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻟﺒﺎس عرﻭس
اﺳﺖ، که ﺒﻌﺪﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﭘﻮﺷﻴﺪه ﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪﻣﺎ
ﺑﺮﺍی ﻨﺴﻠﻬﺎی
ﺒﻌﺪی ﭙﻴﺎم
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩه ﺒﺎﺷﻴﻢ،
که ﻨﻮﺍﺩﮔﺎن
ﻤﺎﭼﻨﻴن
ﻔﮑﺮﮐﻨﻨﺪ، ﻭﭼﻨﻴن
ﺒﭙﻮﺷﻨﺪ، ﻭﭼﻨﻴن
ﺒﺨﻮﺭﻧﺪ
ﻭﭼﻨﻴن ﺰﻧﺪﮔی
کنند، ﻭﻳﺎ
ﺗﺎﮐﻴﺪ ﮐﻨﻴﻢ،
که ﻤﺎ
ﺍﺟﺪﺍﺩﺷﻤﺎ، ﭼﻨﻴن
ﻔﺮﻫﻨﮕی ﺮﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﻳﺪه
اﻳﻢ، ﺩﺭﻭﺍقع
ﻤﺎیک
ﻜﺎﺭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺴﺨﺮه
ﻮﻏﻴﺮﻋﻠﻤی ﻮﻏﻴﺮﻣﻨﻄﻘی
ﻨﻤﻮﺩه اﻳﻢ. ﻭﻧﻮﺍﺩﮔﺎن
ﺨﻮﺩﺭﺍﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﻓﺮﻫﻨگ
ﺨﻮﺩﻣﺎﻥﻓﺮﺍﺭی
ﺪﺍﺩه اﻳﻢ. ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰﻋﻤﻠﺎ
ﮔﻮش
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻫﻤﻴن
ﻄﻮﺭﻣﺎ
ﮔﻮﺵﺑﺴﻔﺎﺭﺷﺎت
ﻔﺮﻫﻨﮕی
اﺟﺪﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺩه اﻳﻢ. ﺩﻧﺒﺎل
ﻄبّ گیاﻫی
ﻮﻟﺒﺎس
ﺸﻠﻴﺘﻪﻭﭼﺎﻗﭽﻮﺭ،
ﻭﻳﺎﺧﺎﻧه
هائی که هرگز
ﻧﺎﻣﺤﺮم ﺪﺍﺧل
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺒﻴﻨﺪ. ﻭﻧﻈﺎﻳﺮﺍﻳن
ﺮﺍﺑﺂﻳﻨﺪﮔﺎن
ﺨﻮﺩﺗﻮﺻیه کنیم
ﺑﻤﺎﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻨﺪﻳﺪ. ﺁﻧچه
که ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﻨﻮﺍﺩﮔﺎﻥﺧﻮﺩﺳﻔﺎﺭش
ﺒﮑﻨﻴﻢ، ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﮐﺎﺭﺩﺭﺳتی
ﺒﺎﺷﺪ، ﺍﻳن
اﺳت که
ﻨﻮﺍﺩگان
وﺃﻳﻨﺩﮔﺎﻥ
بگوئیم، ﻣﺎ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺷﻤﺎ
ﻭﻧﻴﺎﮐﺎﻧﺘﺎﻥ،
ﺳثروت
ﺪﺍﺷتیم که
ﺒﺎﺳﻠﻮک
ﺴﻨّﺘی
ﻮﺩﻳﻨﻰﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍن
ﺨﻮﺩ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺮالهی ﻭ ﻋﺎﺭﻑ
تر ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢﻓﺼل
ﻨﻮﻋی ﺒﻬﺘﺮی
ﻨﺴﺒت ﺒﻨﻴﺎﮐﺎن
ﺨﻮﺩﻣﺎن ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰﻓﺮﻳب
ﺘﻤﺪن ﻮﺩﻧﻴﺎی
ﻤُﺪﺭن
ﻮﮐﻮﺑﻴﺴﻢ، ﻭﺣﺘی
ﺒﺎﻭﺭ ﻧﺸﺪﻧی
ﺒﺮﺍی ﻤﺎﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺭﻳﺪ. ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰﻭﺳﻨﺘی
ﻮﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﮑﻨﻴﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺎﺯﺑﻤﺮﺍﺗب
ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮﺩﺭﻓﺼﻮل
ﻨﻮﻋی ﺒﺸﺮی
ﺒﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻤﺎم ﺮﻧﺠﻬﺎ
ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎی
ﺴﺨت ﺪﻧﻴﺎ ﺭﺍ،
که ﺒﺮﺍی
ﺒﻬﺒﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻗﻮﻡﻭﻧﮋﺍﺩ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺑﺮﺍی ﻔﺮﻫﻨگ
ﺨﻮﺩ ﻭﺷﻤﺎ ﮐﺮﺩﻳﻢ،
ﺑﺮﺑﺎﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻳن
ﺘﻨﻬﺎ ﺃﻣﺎﻧت
و میراث ملّی ﻤﺎﺑﺮﺍی
ﺸﻤﺎﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎی ﻤﺎﺩی
ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﺩﻧﺒﺎل
کنید، ﻭﻫﻴﭻ
ﺍﺭﺯﺷی
ﺪﺭﺍﺣﻴﺎی
ﻔﺮﻫﻨﮕﻬﺎی
ﻤﺎﺩﻯ، ﺟﺰ
ﺍﺣﻴﺎی
ﺨﺎﻃﺮﺍت بی
ﻨﺘﻴﺠﻪ، و
ﺃثری ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻃبّ ﻤﺎ
ﺭﺍﺑﮑﺎﺭﻧﺒﺮﻳﺪ،
ﻭﺑﺠﺎی
گَلگاﻭ ﺯﺑﺎﻥ،
ﻫﻤﺎن ﺁﻧﺘی
ﺒﻴﻮﺗﻴک ﺨﻮﺩ
ﺍﺑﮑﺎﺭﺑﮕﻴﺮﻳﺪ.
ﻭﺭﺍه ﻮﺭﺳم
ﺰﻧﺪﮔی ﻤﺎﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﮑﻨﻴﺪ، ﻭﻟی
ﺒﺮﺭﻧﺠﻬﺎی
ﺰﻧﺪﮔی ﻤﺎ
ﻏصّه ﺒﺨﻮﺭﻳﺪ،
ﻭﺭﺣﻤت
ﺒﻔﺮﺳﺘﻴﺪ. که
ﭽﻘﺪﺭﻣﺎ
ﮐﻮﺗﺎﻫی ﺒﺮﺍی
ﺘﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﻭﺷﻤﺎﮐﺮﺩه
اﻳﻢ. ﺍﻃﻔﺎل
ﺨﻮﺩﺭﺍﺑﺮﺍی
ﺰﻣﺎن ﺨﻮﺩﺷﺎن
ﺘﺮﺗﺒﻴت کنید
ﻭﻫﺮ
ﺩﮐﻮﺭﺍﺳﻴﻮﻧی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍی
ﺰﻧﺪﮔی
ﺨﻮﺩﻣﻰﭘﺴﻨﺪﻳﺪ،
ﺍﻧﺘﺨﺎب
ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
ﻭﻫﺮﺗﻔﺮﻳح
ﻮﺳﺮﮔﺮمی که
ﺪﺭﺑﺎﺯﻳﻬﺎی(
ﺒﻴن اﻟﻨﺠﻮﻣﻰ)ﺑﺮﺍی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻳﺪ، ﻫﻤﺎن
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
کنیدﻭﻫمه
کارﻫﺎی ﺸﻤﺎ
ﺩﺭﺳت اﺳﺖ. ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﻧﮑﻨﻴﺪ، که
اﻟﻔﺎﻇ ﻮﺯﺑﺎن
ﻤﺎﺭﺍ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﮐﻨﻴﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺘی ﻔﻠﺴفه ها
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎت
ﺬﻫﻨی ﻮﺍﻓﺴﺎنه
ای ﻤﺎ را
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪﻭﺣتی
عرﻓﺎن ﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺭﺩ ﺷﻤﺎ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﺩ. ﻓﻘﻄ
ﻔﺮﺍﻣﻮش ﻨﮑﻨﻴﺪ،
که این ﺃﻣﺎﻧت
اﺟﺪﺍﺩی ﺒﺮﺍی
ﻤﺎ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﺁﻧﺮﺍﺑﺄﻣﺎﻧت
ﺒﺸﻤﺎ
ﻧﻮﺍﺩﮔﺎن
ﻤﻨﺘﻘل ﻤﻴﮑﻨﻴم
که ﺒﺎﺯﻫم
ﺒﺮﺍی ﺘﮑﺎﻣل
ﻔﺼل ﻨﻮﻋی
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻮﺷﻴﺪ. ﻭﺭﺍه
آن ﻨﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﺯﻃﺮﻳق
ﺰﺭﺩﺷت
ﻮﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻧﺒﻴﺎ،
ﺑﻤﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺁﻧﺮﺍﺩﺍﺩﻩ،
ﻭﮐﻤک ﻜﺮﺩﻩ، ﻭﺷﻤﺎ
ﻫم ﻤﮑﺮﺭﺍ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫید که
ﻘﻄﻌﺎ ﺑﺸﻤﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺍﻳن ﺘﺬﮐّﺮﺍت
اﻟﻬی ﺮﺍ ﭘﺸت
گوش
ﺒﻴﻨﺪﺍﺯﻳﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭﻣﺎ
ﺍﻳن ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪﺧﺸک
ﻤﻘﺪس ﺒﺸﻮﻳﺪ
ﺑﻠکه ﺒﻤﺮﺍﺗب
ﺸﻬﻮﺩ اﻟﻬﻰ، ﺍﺯﻃﺮﻳق
ﺘﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﺨﻮﺩ
ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ، ﻭﻣﻌﺎﻳب
ﻮﻋﻘﺪهﻫﺎ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ، ﻭﺗﺨﻠیه
کنید. ﺳﭙس
ﺒﺎﺗﺤﻠیه
ﺼﻔﺎت
ﻨﻴﻚﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯﮐﺎﻣﻠﺎن
اﻟﻬی رنده ﺰﻣﺎن
ﺨﻮﺩ، ﺁﻣﺎﺩه ﺘجلیه
ﻤﺮﺍﺗب ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰبرتر
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﻤﺎ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎت
ﻮﺁﻓﺮﻳﺪه ﻫﺎی
ﺨﺪﺍﻫﺴﺘﻴم
ﻮﺍﻭ ﺷﺎﻳﺴته
ﺘﺮﺍﺳﺖ، که
گوﺵﺑﻨﺼﺎﻳح
اﻭ ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻳک
ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺯﺍﺟﺪﺍﺩ ﻣﺎ
ﺩﺍﺭﻳﻮش ﺒﺰﺭگ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، اﺯ
ﺩﺭﻭﻍﻭﺧﺸﮑﺴﺎﻟی
ﻮﺑﻴﻤﺎﺭﻳﺒﻴﺰﺍﺭﻡ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﺎ
ﻳﻨﻬمه
ﺴﺮﺯﻣﻴن ﺪﺍﺩ. ﺍﻳﻨﻚﻣﺎﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻳﻮش که
ﭽﻨﻴن
ﻨﮑﺮﺩﻳﻢ. ﺩﺭﻭغ
گفتیم
ﻮﺑﺨﺸﮑﺴﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩﻳﻢ.
ﻭ ﻣﺤﻴﻄ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺁﻟﻮﺩه
ﻨﻤﻮﺩﻳﻢ، ﻭﺣتی
ﺪﺭﺑﻴﻤﺎﺭﺗﺮ
ﺷﺪﻥ، ﺑﺎﺍﻋﺘﻴﺎﺩﺍت
ﻮﺍﺯﺍﺩی
ﻔﺴﺎﺩ
ﮐﻮﺷﻴﺪﻳم
ﻮﺍﺳﻴب آﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰﺩﻳﺪﻳﻢ. ﻭﺩﻳﺪﻳم
که ﭽﮕﻮنه
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪی
کهﺑﻨﻴﺎﮐﺎن
ﻤﺎ ﺩﺍﺭﻳﻮش
کمک ﻜﺮﺩ
ﺗﺎﺟﻬﺎن ﺮﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﻫﻤﺎن
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻣﺎ اﻧﺘﻘﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺖ، ﻭﺳﺮﺯﻣﻴن
ﻤﺎﺭﺍﻫﺰﺍﺭﭘﺎﺭه
کرﺩ. ﻭﺍﻧﭽﻨﺪ
ﭘﺎﺭه ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﺩﺳت
ﺪﺍﺩﻳﻢ، ﻭﻫﺠﺮت
کرﺩﻳﻢ. ﻭﺍﻓﺮﺍﺩی
یرﺍﻳﺮﺍﻧﻰ، ﻭﺩﺷﻤن
ﻔﺮﻫﻨگ ﺴﻠﻮﮐی
ﻮﺍﻟﻬی اﺟﺪﺍﺩ
ﻣﺎ ﻣﺎﻟﻚ ﺑﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﻭﺩﻳن
ﺸﺪﻧﺪ. ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﺸﻤﺎ
ﻧﻮﺍﺩﮔﺎن ﻤﺎ،
که
ﺪﺭﺁﻳﻨﺪهﻫﺎی
ﺪﻭﺭﺧﻮﺍﻫﻴﺪﺁﻣﺪ،
ﺍﻳن ﺴﻔﺎﺭش
ﺴﻨّﺘی
ﻮﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﻳﻮش ﺮﺍ
ﺑﮑﺎﺭﺑﺒﺮﻳﺪ. ﺩﺭﻭغ
ﻨﮕﻮﺋﻴﺪ، ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻧﮑﻨﻴﺪ. ﺩﻟﭙﺎک
ﺪﺍﺭﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺍﺯﮐﻤک ﻮﺭﺣﻤت
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﺑﺎﺷﻴﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻫﺮچه ﺘﻴﺮﮔﻰﻭﺳﻴﺎﻫی
ﻮﺍﻟﻮﺩﮔی
ﻮﻋﻘﺪه ﻮﺷﻬﻮن
ﺮﺍﻧی ﻮﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭح اﺳﺖ، که
اکثرﺍ ﺑﺮﺍی
کشتنﻓﺼل
ﻨﻮﻋی ﻤﺎ
ﻭﺷﻤﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺍﺟﺘﻨﺎب کنید. ﺷﺎﻳﺪ
ﺷﻤﺎﺑﻔﺼﻮل
ﻨﻮﻋی
ﺒﻬﺘﺮﻭﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺮﺳﻴﺪ،
ﻭﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎی
اﺟﺪﺍﺩی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﻧﺠﺎت
ﺒﺪﻫﻴﺪ.

31- ﭘﻴﺪﺍیش
ﺼﻨﻌت
ﻮﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊی
ﺒﺸﮑل
ﻘﺪﺭﺗﻤﻨﺪ، ﺗﻤﺎم
ﺤﺴﺎﺑﻬﺎی
ﻤﺘﻔﮑﺮﻳﻦ
ﺭﺍﺩﺭﺑﺎﺭه
اﻣﻮﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﺑﺨﺼﻮص
ﺪﺭﻓﺮﻫﻨگ ﺒﻬم
ﺮﻳﺨته اﺳﺖ. ﺍﺯﻃﺮﻓی
ﻨﻴﺎﺯ
ﻣﻠﻞﺻﺎﺣب
ﻔﺮﻫﻨﮓ، ﻭﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺍﺯﻧﻮع ﻘﺪﻳﻤی
ﺪﺭﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯﺑﻴﺸﺘﺮﺷﺪﻩ.
ﺑﻄﻮﺭﻳکه
ﺠﻮﺍمع
غیرﺻﻨﻌﺘی
ﻨﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻔﺮﻫﻨگ
ﺨﻮﺩ، ﻭﺣتی
ﺪﺭﺟﺎمعه ﺨﻮﺩ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧی
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎﺻﻨﻌت
ﺮﺍ
ﺑﻄﻮﺭﻣﻌﻘﻮل
ﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﻴﺪ.
ﻭﺣﺘی ﺒﺎﻟﻌﮑس
رﻓﻊﺷﺪﻧی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺗﻤﺎﻣش
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﺍﺧﺘﺼﺎص
ﺪﺍﺩﻩ، ﻭ ﺣﺘی
ﺒﺪﻳﮕﺮﺟﻬﺎﺕﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﺍﺟﺎﺯه ﺮﺷﺪ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳن
ﻘﺎﻋﺪه ﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮش ﻨﮑﻨﻴﻢ،
که
ﻨﻴﺎﺯﻫﺎﻯﻣﺎﺩی
ﻮﺭﻓﺎه ﻄﻠﺒﻰ،
ﻭﺳثروت
ﺪﺭﻫﻤﺮﻧﮕی
ﺒﺎ ﺩﻧﻴﺎی
ﻤﺪﺭﻥ، ﮐﺎﺭﻧﻔس
عقده ﺪﺍﺭ
ﻭﺟﺎﻫل ﻮﻫﻮس ﺒﺎﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺃﮐثرﻳت
ﺪﺭﺟﺎمعه ها
است که ﻄﺒﻌﺎ ﺩﻧﺒﺎل
ﻠﺬّت ﺠﻮﺋی
ﻮﺗﻦﭘﺮﻭﺭﻯ، ﻭﻭﺍﮔﺬﺍﺭی
اﻣﻮﺭ ﺑﻤﺎﺷﻴن
اﺳﺖ. ﻫﻤﻴشه
ﻨﻴﺰﺻﻨﻌت
ﻮﻫﻨﺮ ﻭﭘﻮل
ﻮﺗﻤﺪﻥ، ﻭﺩﻳﮕﺮﺟﻮﺍﻧب
ﻤﺎﺩی ﻔﺮﻫﻨﮓ،
ﺩﺭﺍﻳن ﻨﻘش
ﺘﺤﺮﻳک
هوﺳﻬﺎی ﻨﻔس
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﺩن ﺁﻥ، ﺑﻌﮑس
ﺘﮑﺎﻣل
ﻮﺍﺭﺍﺩﻩ، کنترل
ﻨﻔس کمک
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭﭘﻴﺮﻭی
اﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺯﻫﻮﺳﻬﺎ، ﺳﻄح
عقل ﺠﻤثروت
ﻮﻓﺮﺩﻯ، ﻭﻧﻴﺰﻓﺼل
ﻨﻮﻋی ﺮﺍﻳج ﻴک
ﻘﻮم
کمترﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺣﺎﻟﺎ
ﺑﺎﺻﻨﻌت ﭙﺮﺭﻭنق
ﻮﺗﻤﺪن ﻤﺎﺩﻯ،
ﺍﻳن ﺴﺮﻋت
ﻘﻬﻘﺮﺍی ﻔﺼل
ﻨﻮﻋی ﺠﺎمعه
ﺒﻴﺸﺘﺮﻣﻰﮔﺮﺩﺩ.
ﺩﺭﺃﺻل ﺼﻨﻌت
که ﺮﻓﺎه ﻤﺎﺩی ﺮﺍ
ﺗﺄﻣﻴن
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﭼﻴﺰ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺑی
ﻨﻴﺴﺖ، ﻭﺑﺮﺍی
ﺘﺮﺑﻴت
کوﺩﮐﺎﻥ، ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺁن ﺒﺮﺍی
کاملان ﻮﺍﺻل
ﭙس اﺯﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺑﻄﻮﺭﻋﺎﻗﻠﺎنه
ﻮﺍﻧﺴﺎﻧی
ﻤﻔﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺳﺎﻟک که
ﺪﺭﺩﻭﺭه
ﻤﻮﻗّﺖ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﭽﻴﺰﻣﺎﺩﻯ، چه
ﺮﺳﺪ ﺑﺘﻤﺪن
ﻮﺭﻓﺎه ﻮﺯﺭق
ﻮﺑﺮق ﻨﻈﺮ
ﺍﻓﮑﻨﺪ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﮐثرﻳﺖ، ﺑﺎﺩﻭﭼﺎﺭﺷﺪن
ﺒﺘﺄﻣﻴن
ﻨﻴﺎﺯﻫﺎی
ﺼﻨﻌﺘی ﻮﺗﻤﺪﻧی
ﺒﻴﺸﺘﺮ، ﺑﺴﻮی
گناه
ﻮﺁﻟﻮﺩﮔی ﻨﻔس
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﭘﻮل
ﺒﻴﺸﺘﺮ، ﻭﮐﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﻘﺼﺪ
ﭘﻮل باز
ﺒﻴﺸﺘﺮ، ﻭﻋﺪم
ﺮﻋﺎﻳﺖﺣﻘﻮق
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺑﺎ
ﻇﻠم کردن
ﻮﮔﺮﺍن ﻔﺮﻭﺷی
ﻮﻓﺮﺻت ﺠﻮﺋﻰ،
ﻧﻔس ﺨﻮﺩﺭﺍﺑﻨﺎﻡﺍﺷﺒﺎﻉ،
ﺩﺭﻭﺍقع ﺘﺸنه
ﺘﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﮐﺎﺭﺷﺎن
هرﺩم ﺪﻭﺭﺗﺮ
ﺷﺪن اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﺣﻘﻴﻘﺖ،
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋی کرﺩن
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻨک
که عصرﺻﻨﻌﺘی
ﺤﻤله
ﺴﺮﻳﻊﻭﻫمه
ﺠﺎﻧﺒﻪ، ﺩﺭﺯﻧﺪﮔی
همه ﻤﻠل کرﺩﻩ،
ﻣﺴﺎله ﺮﺳﻴﺪن
اﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، به
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎن
ﻔﺼل ﻨﻮﻋی
ﺨﻮﺩﺷﺎن
ﺠﺪﻳّت ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ.
ﻭﻣثل اﻳن اﺳﺖ،
که ﺮﺳﻴﺪن ﺒﺂﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎن
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ، ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺗﺴﺮیع
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
همه ﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ،
که ﺘﻤﺪﻥﺟﺪﻳﺪ،
ﺩﺭﺗﻤﺎم ﻤﻠل
ﻔﻘﻴﺮ
ﻭﻏﻴﺮﺻﻨﻌﺘﻰ،
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﺗﻨگ ﻮﻓﻘﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ،
ﻭﺭﺳﻴﺪن ﺒﻴک
ﺸﮑل ﺠﻨﻮﻧی
ﺒﺮﺍی ﺮفع
اﺣﺘﻴﺎﺝ ﮐﺮﺩه
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ چه
همﺻﻨﻌت
ﺘﻮسعه ﻴﺎﺑﺪ، ﻧﻘش
ﺴﺮﻣﺎیه ﺪﺍﺭ
ﺑﺰﺭﮒ، ﻭﺍﺗﺤﺎﺩیه
های آﻧﻬﺎ ﺳﻴﺎﺳت
ﻮﻋﻠﻢﺭﺍﺩﺭﺟﻬﺎن
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻗﺒضه
کرﺩﻩ، ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺎﺿﺮﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
که ﻔﺮﺻت
ﺒﺘﻮسعه
ﺼﻨﻌﺘﻰﺩﺭﻣﻠل
ﺪﻳﮕﺮ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.
ﺳﻘﻮﻃ ﺮﮊﻳم
ﺸﺎﻫﻨﺸﺎﻫی
اﻳﺮﺍﻥ، ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺘﻮسعه چه
ﺩﺭﺻﺪ ﺩﺭﺁﻣﺪ
ﻣﻠّی ﺪﺭﺳﺎل ﻮﺩﺭ
ﺗﺎﺳﻴس ﻮﺳیع
کاﺭﺧﺎﻧﺠﺎﺕ، ﻭﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻈﺎﻫﺮﺻﻨﻌﺖ،
ﭼﮕﻮﻧﻪﺭﻫﺒﺮﺍن
ﺴﻴﺎﺳﻰ، ﻭﺳﺮﻣﺎﻳﻬﺪﺍﺭی
ﻤﻠلﺪﻳﮕﺮﺭﺍ، ﺳﺨت
علیه اﻳﺮﺍن
ﻤﺘﺤﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺁﻥﺭﺍﺑﺴﻄح
ﻔﻘﺮ ﻗﺒل
اﺯﻧﻬﻀت
ﺼﻨﻌتی اﻳﺮﺍن ﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ
ﺭﻭﺯﺑﺮﻭﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎت
ﺒﺸﺮﻭﺭﻧج
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮﺷﺪﻩ،
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍن
ﻤﻴﻠﻴﺎﺭﺩ
ﺩﻭﻟﺎﺭﺑﺪﻫی
ﻤﻠل ﻔﻘﻴﺮ، که
ﺤﺘﻰﻗﺪﺭت
ﭙﺮﺩﺍﺧت ﺴﻮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺧفه کرﺩه
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮچه اﺯ
ﺫﺧﺎﻳﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻭﺗﻮﻟﻴﺪﺍت
اﻧﺪک
کشاﻭﺭﺯی
ﺁﻧﻬﺎ، ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
گرﺍﻧی
اﺭﺯﺧﺎﺭﺟﻰ، ﻧﻮﻋﻰﺗﺎﺭﺍج
ﻤﺤﺴﻮب
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻤﺤﻴﻄ ﺼﺎﺣب
ﺼﻨﻌت
ﺮﺍکشتاﺭﮐﺸﻮﺭﻫﺎی
ﺨﻮﺩ
ﺭﻭﻧﻖﺑﻴﺸﺘﺮﻭﺯﺭق
ﻮﺑﺮق
ﺒﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺪﻫﺪ.

23- ﺍﮐﻨﻮن
که ﻤﺘﻔﮑﺮﺍن
ﺪﻧﻴﺎ، ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍن
ﺁﻥ، ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺴﺎﺋﻞﭘﻴﭽﻴﺪه
اﻗﺘﺼﺎﺩی
ﻮﻣﺸﮑﻠﺎت
ﺼﻨﻌﺘی ﺴﺨت
گیج ﺸﺪه اﻧﺪ، ﺭﺍﻫی
که ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺍﻳﻦﺍﺳﺖ، که
ﻤﻠل ﺒﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه اﺯﻓﺮﻫﻨگ
ﻮﻋﺎﺩﺍت ﻘﺒﻠی
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻗﺒﺎل ﻤصرف
نمودنﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺟمع ﻮﺟﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻣﺼﺮف
ﺒﻴش اﺯ ﺣﺪّ
ﺿﺮﻭﺭت
ﻨﮑﻨﻨﺪ. ﺳﻴﺴتم
ﺴﺮﻣﺎﻳﻪﺩﺍﺭی
ﻮ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻣﻠﻞ، ﺑﺠﺎی
کنترل ﺒﻨفع
اﻣﻮﺭﻧﻈﺎﻣی
ﻮﺍﺳﻠحهﺨﺮﻳﺪﻥ،
ﻭﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻈﺎﻫﺮﺗﻤﺪﻥ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺴﻴﺴﺘﻤﻬﺎی
ﺘﻌﺎﻭﻧی ﻴﺎ
ﻫﺮﺷﮑل ﺪﻳﮕﺮی
ﺒﺸﻮﺩ، که ﺴﻮﺩ
ﺁن ﺒﺮﺍﻯﻫﻤﻪ،
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎی
ﺪﺭﺣﺪّ ﺿﺮﻭﺭت
ﺒﺎﺷﺪ. ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ
ﺑﻨﻴﺎﺩﻫﺎی اﺟﺘﻤﺎﻋی
ﻴک ﺠﺎﻣﻌﻪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺿﻤن ﺤﻔﻈ
هدفهای ﺨﻮﺩ، ﺩﺭﺣﺪّ
ﺍﻗل اﺷﺒﺎع
ﺸﮑم ﺃﮐثرﻳت
ﺘﺎﺳﻴس گرﺩﺩ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
اﮐﻨﻮن
اﺯﺣﺪﻭﺩ ﺑﻠﻮک
ﺴﺎﺯﻳﻬﺎی
ﺴﻴﺎﺳی
ﻮﻧﻈﺎﻣی
ﻮﺧﺮﻳﺪ ﺍﺳﻠحه
ﻮﺟﻨﮕﻬﺎﻯﺑﻴن
ﻤﻠﻞ، که
ﺠﺰﺳﻮﺩﺳﺮﻣﺎیه
ﺪﺍﺭ ﺍﺳﻠحه
ﺴﺎﺯ
ﻭﺻﻨﻌﺘﮕﺮﻴﺴﺖ،
ﺗﺠﺎﻭﺯﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ
ﺑﺎﺯﻳچه
ﺪﻭﻟﺘﻬﺎی
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ، ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯﻳچه
ﺴﺮﻣﺎیه
ﺪﺍﺭﺍن کلاﻥ، که
اﺟﻴﺮﮐﻨﻨﺪه
ﺼﻨﻌﺘﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍن
هستند. ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎن
ﺴﻨّﺘی
ﻮﺭﻫﺒﺮﺍن
ﺪﻣﮑﺮﺍﺗﻴﻚ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻧﺎﭼﺎﺭﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎن
ﺴﺮﻣﺎیه ﺪﺍﺭ
ﺗﺴﻠﻴم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، که
ﺒﺎب هوپ
ﺁﺭﺗﻴﺴت
ﺴﺮﻣﺎیه ﺪﺍﺭ، ﺑﺎ
ﺩﺳته ﺒﻨﺪی
ﻤﺎﻓﻴﺎ، ﺳﺮﻣﺎیه
ﺪﺍﺭﺍن ﺮﺍ
ﺍﺩﺍﺭﻩﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ که
ﻮی ﺮﻭﺯی
ﺒﻌﻮﺍﻣل
ﺰﻳﺮﺩﺳت ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥﺍﻋﺘﺮﺍض
کرﺩ، ﭘس ﭽﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯﺷﺎه
اﻳﺮﺍن ﺴﻘﻮﻃ
ﻨﮑﺮﺩه اﺳﺖ. ﻭﺑﺪﻧﺒﺎل
اﻳن امرﻳﻪ، ﻫمه
علاقمندان او
ﺪﺭﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﻭﮐﺸﻮﺭﻫﺎی
ﺪﻳﮕﺮ، ﺑﺮﺍی
ﺘﺤﻘق اﻳن
ﻔﺮﻣﺎن
ﭙﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻬﺪﺍﺭی
ﺠﺪﻳﺪ ﻣﺸﻐﻮل
کاﺭ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺁﻧچه که
ﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪﺍﺣﺘﻤﺎل
ﻤﻴﺪﻫﻢ، که
ﺪﺭﺁﻳﻨﺪه ای
کمی ﺪﻭﺭﺗﺮ، ﺍﺗﺤﺎﺩیه
های
ﺪﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍن
ﺼﻨﻌﺘﮕﺮﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔی
ﺘﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ، ﺣﺎﮐم
ﺒﺮﺳﻴﺎﺳﺘﻬﺎ
ﻭﺳﺮﻣﺎیه ها ﻭ
ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ ﻭﭘﺎﺭﻟﻤﺎﻧﻬﺎی
ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟی
ﺪﺭﻫﺮﺣﺎﻝ، ﺍﻳﻨﻬﺎﻫﻤﮕی
چه ﺴﻴﺎﺳی ﻮچه
ﺴﺮﻣﺎیه
ﺪﺍﺭﻭچه ﺼﻨﻌﺘﮕﺮﺍن
ﻮﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍن
ﺁﻧﻬﺎ، ﻫمه
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎی
عادی غیر
ﺳﺎﻟک ﻮﺑﺎ
ﻧﻔسﺍﺷﺒﺎع
ﻨﺸﺪﻧی
اﺯﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ و ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، که
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋی ﺨﻮﺩ
ﻭﻓﺼﻞﻧﻮﻋی
ﺮﺍﻳج ﻘﻮم
ﺨﻮﺩ، ﻭﺣﺘی
ﺒﺸﺮﻳت ﺮﺍ
ﺑﺴﻤت ﺴﻘﻮط
ﻨﻬﺎﺋی آﻣﺎﺩه
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻳﻨﮑﺎﺭﻧﻴﺰﺗﺤت
ﺘﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬی
است ﻮﺯﻣﻴنه
ایﺒﺮﺍی ﻈﻬﻮﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. که
ﺒﺎﻋﻘل
ﻮﺳﻠﻴقه
ﻮﺍﺣﺴﺎﺳﺎت
ﺪﻳﮕﺮی ﺪﺭﺣﺎل
ﺁﻣﺎﺩه ﺸﺪن
است ﻮﻧﻮع
ﺒﺸﺮﭼﻮﻥﺗﻤﺎﻣی
اﻧﻮﺍع ﻤﻨﺤﺮف
ﺸﺪه اﺯﺧﻄ
ﻤﺴﺘﻘﻴم ﺘﮑﺎﻣﻞ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﻭﺗﺼﻔیه
گرﺩﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
که ﻨﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺍﺯﻓﺮﺻت
ﺰﻧﺪﮔی ﺒﺮﺍی
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﺍﻗﺪﺍمی
ﺪﺭﺗﺰﮐﻴﻪﻧﻔس
، ﻭﮐﺴب ﺮﺿﺎی
ﺨﺪﺍ، ﺑﺮﺍی ﭙس
اﺯﻣﺮگ ﻨﮑﻨﺪ، ﺧﻮﺍه
ﻨﺎﺧﻮﺍه ﻀﻤن
ﺸﻮﺭﺷﻬﺎﻯﺩﺍﺧﻠﻰ،
ﻭﺗﺼﻔیه های
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻭﻓﺘنه
های اﻟﻬی
ﻨﺎﺑﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ
ﻭﭘس اﺯﻣﺮﮒﻧﻴﺰﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎی
ﺒﻴﺸﺘﺮﺩﺭﭘﻴش
ﺪﺍﺭﻧﺪ. سی و سه -
ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎ
ﺍﮔﺮﻣﺎﺩی
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻧﺘﻴجه
ای ﺠﺰﺗﻘﻮﻳت
کاﺭﻫﺠﻮم
ﺼﻨﻌت ﻮﺗﻤﺪﻥ
ﺭﻓﺎﻫی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻨﺪ
ﺭﻭﺯی آزﻳن
ﺒﻨﺪی
ﻮﻇﺎﻫﺮﺳﺎﺯی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭﺑﺪﺑﺨتی
ﺒﺰﺭگ ﻤﻠّی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻓﺮﻫﻨگ
ﺴﻠﻮﮐی ﻮﺳﻨﺘی
که ﻘﺼﺪ ﺗﮑﺎﻣل
روح ﺪﺍﺭﺩ، ﻣﺴﺎله
ای ﻨﻴﺴﺖ، که
ﺒﻄﻮﺭ
ﺑﺨﺸﻨﺎمه ای
ﺒﺴﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎی
ﺠﻬﺎﻧی اﺑﻠﺎغ
ﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺭﺍﻩ
ﺣلّ ﻤﺸﮑﻠﺎت
ﺒﺸﺮ ﺭﺍ ﺍﺯﺁن
اﻟﻬﺎم ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻗﺮﻧﻬﺎ ﺍﺳت که
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦﺍﺧﻄﺎﺭﻫﺎﺋی
کرﺩﻩ، ﻭﺑﺎﺯ
ﻧﺘﻴجه ﻨﺪﺍﺩه
اﺳﺖ. ﻣﺸﮑل کاﺭ
ﺟﻮﺍمع اﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، که
ﺒﺘﺰﮐیه ﻨﻔس
ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﺭﻭﺯی
ﺮﻫﺒﺮﺍن اﻳن
ﺠﻮﺍﻣﻊ، ﺣﺪﺍﻗل
ﺨﻮﺩ ﺳﻠﻮک
ﻮﺑﻴﻨش
اﻧﺴﺎﻧی
ﻮﺍﻟﻬی ﭙﻴﺪﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺩﺍﺭﻩﺟﺎمعه
ﺨﻮﺩ ﺭﺍﺑﻌﻬﺪه
ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺣﺎل که
ﭽﻨﻴن اﺣﻮﺍﻟی
ﺪﺳت ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔت
ﺪﺭﺑﺮﺍﺑﺮﻳک
ﻘﺎﻧﻮن ﻄﺒﻴﻌت
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓته
اﻳﻢ. که ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯﭘﻨج
ﻤﻠﻴﺎﺭﺩ
ﻣﺮﺩم
ﺠﻬﺎﻥﭼﻬﺎﺭﭘﻨﺠم
ﺁن ﻘﺮﺑﺎﻧی
ﻮﺑﺮﺩه گرﺩﻳﺪﻩ،
ﻭ ﺍﺯﮔﺮﺳﻨﮕی
ﺒﻤﻴﺮﻧﺪ، ﺗﺎﻳک
ﻤﻠﻴﺎﺭﺩﮐﺸﻮﺭﻫﺎی
ﺼﻨﻌﺘﻰ، ﻭﺩﺍﺭﺍی
ثرﻭت ﺪﺭ ﺭﻓﺎه
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻨﮑﺎﺭﺑﺎﻋثﺷﻮﺭش
ﺠﻨﻮﻧی
ﻮﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭی
این گرﺳﻨﮕﺎن
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺍﻟﺒته
ﺠﻬﺎﻥ ﺻﻨﻌتی
ﺮﺍه
ﺤﻞّﺗﻮسعه
ﺠﻨگ ﻮﺗﺼﻔیه
همگانی ﺮﺍ
ﭘﻴش ﻤﻴﮑﺸﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎ
ﮐﺸﺘﺎﺭﺁﻧﻬﺎ،
ﺑﺎﺯﺧﻮﺩ
ﻏﻨﻰﺗﺮ، ﻭﻣﺸﮑﻠﺎت
ﻮﻣﺰﺍﺣﻤت
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮐﻤﺘﺮﮔﺮﺩﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
اﻳن ﻴک ﺪﺍﻳﺮه
ﺒﺴته اﻯﺍﺳﺖ. ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭﺗﺴﺮیع ﺁن ﺒﺪ
ﺑﺨﺘی
ﻮﻣﺸﮑﻠﺎت
ﺮﺍﺑﺮﺍی همه
ﻤﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ. ﻭﺭﻭﺯﻯﻣﻨﺠﺮﺑﺸﻮﺭﺷﻬﺎی
ﺠﻬﺎﻧﻰ، ﻭﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭی
های ﺠﻨﻮﻧی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺎﻟﺎﺧﺮهﻫمه
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪﻣُﺮﺩ،
ﻭﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮﺧﺪﺍ
ﻫمه دﺳت ﺨﺎﻟی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻫمه
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﺗﻮﻟﺪﺍت
ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻋﺎﻗل
ﺁن اﺳﺖ، ﮐﻪﺩﺭﺍﻳن
ﺴﺎﻟﻬﺎی اﻧﺪک
عمر، ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﻣﺮﮒ قبل از
مرگ
سلوکیﻭﭘس اﺯﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺪﺭﻣﻠﮑﻮت
اﻟﻬﻰ، ﺑﻨﺎﻡ
(ﺑﻬﺸت سوم
اﻧﺘﻈﺎﺭ)
ﺑﺮﺍی ﺮﺟﻌت
ﺨﻮﺩﻭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎن
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ، ﻭﺍﺩﺍمه
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎت
ﺒﻌﺪیاﺯﺗﻤﺎم
ﻤﺸﮑﻠﺎت ﻔﻌﻠی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، که
ﺮﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭن
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ، ﻣﺼﻮن
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺨﻮﺩ ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﻌﺪﺍﺯﭘﺎﻳﺎن
ﺴﻠﻮک اﻟﻬی ﻮ
ﮐﺴب کماﻟﺎت
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺒﺎﻋﻘل ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﻧﺘﻴجه
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯﺧﻮﺩ،
ﺯﻧﺪﮔی ﺁﺭﺍﻣی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭنه
ﻔﻘﻄ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍن ﻈﻠم
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻟﺎﻡﺁﻧﻬﺎﺭﺍﻧﻴﺰﺗﺨﻔﻴف
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ. ﺍﻳن
ﺠﻤﻌﻴت ﺮﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭن ﺠﻬﺎﻥ،
ﻧﻤﻮﻧﻪﺗﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬی
اﺳﺖ. که گرﻭه
عظﻴمی
اﺯﺍﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍن
ﻮﻣﻨﺘﻈﺮ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻣﺠﺮم ﺸﺪن
ﺮﺍﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺁﻭﺭﺩ، که
ﺪﺭﺍﻳن ﺠﻬﻨم
ﺪﺍغ ﺸﺪﻩ، ﺍﺯﺻﻨﻌت
ﻮﻣﺸﮑﻠﺎت
ﺴﻴﺎﺳی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻋی
ﻮﻧﻈﺎﻣی
ﺠﻬﺎﻥ، ﻋﺬﺍب
ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﺑﮑﺸﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺘﻮجه
ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺸﻮﻧﺪ. سی وچهار-
نه ﻔﻘﻄ ﺠﻬﺎن
ﺴﻮم ﺪﺍﺭﺩ، ﺯﻳﺮ
ﺩﺳت ﭙﺎی
ﺘﺤﻮﻟﺎت ﺼﻨﻌتی
ﻮﺗﮑﻨﻴک
ﻠﻬﻴﺪﻩﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺑﻠکه ﺤﺘی
کشوﺭﻫﺎی ﺒﺰﺭگ
ﺼﻨﻌﺘی
ﻮﻣﺘﻤﺪﻥ، رﻧﺠﻬﺎﺋیکمترﺍﺯﮐﺸﻮﺭﻫﺎی
ﺠﻬﺎن ﺴﻮم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺟﻨﻮن ﻮﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭح ﻮﺭﻭﺍن
ﺪﺭﺍﻳن
کشوﺭﻫﺎ، ﭼﻨﺎن
ﻴﻚﺷبه ﺮه ﺼﺪ
ﺳﺎﻟلخ ﻤﻴﺮﻭﺩ،
که ﺠﻨﻮن ﻔﮑﺮی
ﻮﺧﻮﺩ ﮐﺸﻴﻬﺎ،
ﻭﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎی
عجیب ﻮﺟﺪﻳﺪ، ﻧﻤﻮنه
ﺁثاﺭﺍﻳن
ﺠﻨﻮن همگانی
اﺳﺖ. ﻭﺟﻨﻮن
ﻴک أﻣﺮﻣﻐﺰی ﻮﻓﮑﺮی
اﺳﺖ. ﻭﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﻳک
ﻤﺴﺄله ﺮﻭﺣی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻋﻠﺎﻣت
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭﻋﻘب
ﺮﻭی
ﺪﺭﻓﺼﻞﻧﻮﻋی
اﻓﺮﺍﺩ
ﻭﺟﻮﺍمع اﺳﺖ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﻌﮑس ﺤﺮﮐت
ﺘﮑﺎﻣﻠی
ﻴﺎﺳﻠﻮک اﻟﻬی
اﺳﺖ. ﮐﻪﻫﺪف
اﺯ ﺁﻥ، ﺭﺿﺎی
ﺨﺪﺍ ﻭﺗأﻣﻴن
ﻔﺼل ﻨﻮﻋی
ﺒﺮﺗﺮ، ﻭﺭﺳﻴﺪن
ﺒﻌﻘل
ﺒﺮﺗﺮﺍﺳﺖ. ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭﺍﺑﺴته
ﺒﻌﺮﻓﺎن
ﻮﺗﺼﻮﻑ، ﺗﻨﻬا
ﮔﺮﻭهی ﻫﺴﺘﻨﺪ
که ﺪﺭﺁﻳﻨﺪه
ﺪﺭﮔﻮشه ای
اﺯﻋﺰﻟﺖ، ﻭﺣﺘی
اﮔﺮ ﺩﺭﻣﻴﺎن
این ﺪﻧﻴﺎی ﭙﺮ
ﺗﻠﺎﻃم ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺩﻧﻴﺎی ﻮﻳﮋه
ﺨﻮﺩﺭﺍﺗﺄﻣﻴن
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺗﺼﻔیه های
ﺪﺳته ﺠﻤثروت
ﻨﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎن
ﺮﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭن
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪﺯﻟﺰله
ﻮﮔﺮﺳﻨﮕی
ﻮﮐﻤﺒﻮﺩ آب
ﻮﻣﻌﺎﺩن
ﻮﺍﻟﻮﺩﮔی هوا،
ﺯﻣﻴنه
اﺧﺘﻨﺎق ﺪﺳته
ﺠﻤﻌﻰﺭﺍﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، که
ﻤﺰﻳﺪ ﺑﺮﻋﻠت
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺁﻧچه
ﻤﻴﺘﻮﺍن ﭙﻴش
ﺒﻴنی
کرﺩﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎی
ﻔﻴﻤﺎ ﺑﻴن
ﻤﻠﻞ، ﻭﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎی
ﻄﺒﻴﻌﻰ، ﻭﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎی
ﺠﻨﻮﻧی ﻮﺧﻮﺩ
ﮐﺸﻴﻬﺎ، ﺩﺭﺁﻳﻨﺪه
ﺒﺸﺮﻳت اﺳﺖ، که
ﺴﺨت ﺘﻬﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻓﻘﻄ
این ﺴﺎﻟﮑﺎن
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎن
اﻟﻬﻰﻫﺴﺘﻨﺪ، که
ﺒﺎ ﺳﻴﺎﺳﺖ
(ﺧﻮﺩﻓﻘﺮﻯ)
ﺩﺭﺗﺮک ﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ، ﻭﻋﺪم
ﺘﻮﺟّه
ﺒﺼﻨﻌﺖﻭﺭﻓﺎه
ﻮﺗﻤﺪن ﻤﺎﺩﻯ،
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭﮔﻮشه
هائی اﺯ
ﺩﻧﻴﺎﺳﺎﻟم
ﺒﻤﺎﻧﻨﺪ ﻭچه
ﺒﻬﺘﺮﺗﺎﻫﺮﮐس
گه ﺒﺮﺍی ﻨﺠﺎت
ﺨﻮﺩ ﺍﺯﺍﻳن
ﺪﻧﻴﺎی نوع بشری،
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎت
ﺮﻭﺯﺍﻓﺰﻭن آن
ﺮﺍه ﺴﻠﻮک
ﻮﺩﺭﻭﻳﺸی ﭙﻴش
ﺒﮕﻴﺮﺩ، ﻭﺗﻮجّه
ﺒﺎﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎن
عاﺷق ﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺷﻬﻮت ﺮﺍ
ﻨﮑﻨﺪ. ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺗﺄﺳﻴس ﺠﻮﺍمع
ﺮﻭﺣﺎنی
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ، ﺩﺭﮔﻮشه
ای ﻤﻨﺎﺳب اﺯ
ﺟﻬﺎﻥ، ﻭﺍﺯﮐﻠیه
کشوﺭﻫﺎ، ﺷﺎﻧس
اﺗﺤﺎﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺍﻓﺰﺍﻳش
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻣﻴﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺑﮑﻤک
ﺮﺳﺎﻧﺪﻥﺑﺪﻳﮕﺮﺍن
ﺒﻴﺸﺘﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺍﻳن ﭽﻨﻴن
ﺠﺎمعه ای
ﺮﻭﺣﺎﻧﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻈﺎﻣﺎتی
ﺮﺍﺑﺮﺍی
ﺴﻴﺎﺳت
ﻮﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻣﻮﺭﻣﻠل
ﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. که
ﺴﻴﺎﺳﺖ(ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ)ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺮﺍﻩ(ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ)،
ﻭچه ﺒﻬﺘﺮکه
ﺒﺪﺭﻭﻳﺸی
ﻮ(ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ)ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﻨﻬﺎﻫﻤﻴن
ﺘﺄﻣل
ﺪﺭﺳﺮﻧﻮﺷت
ﺠﻬﺎﻧﻰ، ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ
عاقبت
ﻔﺮﻫﻨﮕی
ﻮﻣﻠﺘﻬﺎ، ﺑﺎﻃﻐﻴﺎﻥ
ﻭﻫﺮج ﻮﻣﺮج
علمی ﻮﺻﻨﻌت
ﻮﺍﺳﻠحه ﻮﺟﻨﮓ،
ﮐﺎﻓی اﺳته که
عاقلی
ﺒﻔﮑﺮﺭﺍه
ﺤﻠّﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺎﻳﺪه ای هم
ﻨﺪﺍﺭﺩ، که
ﺘﻨﻬﺎ ﺭﺍه
ﺤﻠی ﺒﺮﺍی ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪﺍﻳن
ﺠﻬﺎن ﺠﻬﻨﻤﻰ،
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳن
همه ﻤﺸﮑﻠﺎت
ﺁﻥ، ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﻨﺘﻴجه ای ﺘﮑﺎﻣلی
ﺒﺮﺍﻯﺭﻭح
ﺨﻮﺩﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.

35- ﻤﺎ
ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ
ﻔﺮﻫﻨﮕی
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎی
ﺁﺷﻔته ﻤﺎﺩی ﻮﺻﻨﻌﺘﻰ،
ﻭﭘُﺮ
ﺍﺯﻋﻘﺪهﻫﺎﻭﺟﻨﻮن
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭه ﺤﻔﻈ
ﻤﻴﺮﺍث
ﻔﺮﻫﻨﮕی ﻤﺎﺩی
گذﺷﺘﻪ، ﻭﻳﺎ
ﻏﻨﻰﮐﺮﺩن این
ﻔﺮﻫﻨگ
ﻔﮑﺮﮐﻨﻴﻢ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، که
ﻔﺮﻫﻨگ ﺘﻤﺎم
ﻤﻠﻞ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻫﺠﻮﻡﺻﻨﻌت
ﻮﺭﻓﺎﻩ، ﻭﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﻓﮑﺮی ﻮﻓﺴﺎﺩ،
ﻗﻄﻌﺎ ﺭﻭ
ﺑﻨﻴﺴتی
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻫﺮﮔﻮﻧﻪﻣﻘﺎﻭﻣا
ﻮﺗﺎﮐﺘﻴﻜﻬﺎی
ﻤﺒﺎﺭﺯﻩ، ﻫﻴچ
ﻨﺘﻴجه ای
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘی
ﻨﺪﺍﻧﺴته کمک
ﺑﺴﺮﻧﮕﻮنی
ﺠﺎمعه ﻮﻓﺮﻫﻨگ
ﺁن ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻮﺩ
ﻳﺎ ﻧﺒﻮﺩ
ﻓﺮﻫﻨگ ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺒﻮﺩﺁن ﻘﻄثروت
ﺘﺮﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻮﺩ
ﺁن ﺠﺰﻳک
ﺁﺭﺯﻭﺋی ﺒﺮﺍی
کساﻧی که
ﺪﺭﮔﺬﺷته
ﻔﮑﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺩﺭﮔﺬﺷته
ﺰﻧﺪﮔی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻳن
ﺨﻮﺩ ﻳک ﻨﻮع
ﺠﻨﻮن اﺳﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺪﻫم
ﺪﺭﻗﺮن ﺁﻳﻨﺪه
ﻀﺮبه ﻘﺎﻃع ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺭﺩ. ﻭﻟی
همین اﻣﺮﻭﺯ
ﻳﻚﻣﻨﺼﻒ، ﻣﻠﺎﺣظه
ﻤﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻧﺎﺑﻮﺩی ﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻳن
ﻴک ﺒﻴﻨش ﻨﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ، ﻭﺑﺪﺑﻴﻨﺎن
ﻨﻴﺴﺖ. ﭼﺎﺭه
کاﺭ ﻓﻘﻄ
ﻤﻨﺤﺼﺮ ﮐﺮﺩن
ﻔﺮﻫﻨگ
ﺒﻤﺴﺄله ﺴﻠﻮک
اﻟﻬی ﻮﺗﮑﺎﻣﻞﻗﻮﻡ،
ﺍﺯﻃﺮﻳق ﺴﻠﻮک
اﻟﻬی اﺳﺖ. که
همه ﺮﻫﺒﺮﺍن
ﻮﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍن
ﻔﺮﻫﻨﮕی ﻴک
ﺠﺎﻣﻌﻪ، ﺑﺎﻳﺪﺑﺮﻫﺒﺮ
ﻳﺎ اﻭﻟیای
ﺨﺪﺍ ﺩﺭﺁن
ﻤﺘﺤﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺟﺎمعه
های معنوی ﻮ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﻭﺍﻭل ﻨﻔس
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﻭﺣﺎنی کنند،
ﺳﭙس ﺮﻭح ﻤﻠّی
ﻮﻓﺮﻫﻨگ
ﺴﻨّﺘی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺠﺎت ﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻏﺮﻳﺐ ﻭﻋﺠﻴﺐ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ،
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ،
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫﺪﻓﺎﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ، ﺟﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ،
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻧﻰ، ﻭ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ، ﺟﻬﻨّﻢ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻧﻮﻉ ﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ، ﮔﺮﻣﺎ
ﻭ ﺳﺨﺘﻰ ﺁﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﺤﺴﻮس
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗب
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ، ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺳﺮﮐﺸﻰ،
ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ
ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﻮﺯﺍﻧﻰ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ، ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﻟﺤﻈﺎﺗﻰ ﻟﺬﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ، ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪﺍ، ﻭ
ﭘس ﺍﺯ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻓﻄﺮﻯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮕﺬﺭﺩ.

M049

عقل

دﺭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﺠﻠﺴﻰ، ﮔﺮﺩ
آﻭﺭﻧﺪﻩ
ﺑﺤﺎﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ،
ﺑﺮ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺧﺒﺎﺭﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻋﻘﻞ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ، ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺤث
ﻫﺴﺖ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰﺍﻳﻦﺍﺣﺎﺩﻳث،
ﻭﻧﻴﺰﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻋﻘل
آﻣﺪه ﺮﺍ
ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﻤﻮﺩ. ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩﮔﻮﺋﻰﻫﺮﮐس،
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﺮﻣﺴﺎﻟﻪ
ﻭﺑﺤثی ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭهرگز
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ایﻧﻴﺰﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﺳﺮ ﺩﺭﮔﻤﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻯ ﻗﺒﻠﻰ، ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺍﻇﻬﺎﺭﻧﻈﺮ، ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻳﻚ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﺸﺨﺺ ﺧﻮﺏ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺣﺘﻤﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﻝﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻦ
ﻣﺪﻋﻰ ﻧﻴﺴﺘﻢ،
ﮐﻪ(ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﻣﻄﻠﻖ)ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺑﺎ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍﻥ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳﺖ
ﻧﺒﻮﻯ ﻭ ﻭﻟﻮﻯ
ﻭﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓته اﻡ، ﮐﻪ(ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻈﺮیه اﻯ
ﻣﻤﮑﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﻤﻮﺟﺐ آﻥ
ﻗﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺩﺍﺩ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻳﺪ، ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﻗﺮﺍﻥ ﻭ ﺳُﻨّﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺭﺍﻩ
ﺣﺼﻮﻝ ﻗﺮّﻩ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻧﻬﺎ
است. بخصوص ﺩﺭ
ﺩﻭ ﻗﺮّﻩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺷﻰﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫمه ﻣﻄﺎﻟﺐ
حدیث ها ﺣﺮﻓﺎ
ﺣﺮﻑ، ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﺗﺎ ﺗﻄﺒﻴﻘﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﻣﺸﮑﻞ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺣﻞ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﮐﺪﺍﻡ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ ﺍﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺮﺍﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺍﺣﺎﺩﻳﺖ ﺑﺎ
ﻗﺮﺍﻥ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﻫﻢ
ﻏﻴﺮ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺎ ﺗﻨﺎﻗﻀﺎﺕ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. (ﺳُﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ)
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺩﻭﻡ
ﮐﺸﻒ ﺍﺻﺎﻟت
اﺣﺎﺩﻳث
ﻮﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺍﺻﻠﻰ ﺁﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﮑﻞﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺳُﻨّﺖ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﻧﺴته اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
(سُنّت)ﻫﻤﺎﻥ
(ﺭﺍه ﻤﻘﺪّس ﺷﺪﻥ
ﺭﻭﺡ)ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﭘس ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺣﺪﻳثی ﺭﺍ ﺑﺎ ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮی
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺪﻫﻴﻢ، ﺗﺎ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎ
ﺳﻨّﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺩﻭ، ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻨﺎ
ﺑﺮﺍﻳﻦ ﺳﻨّﺖ
ﻣﺤﻤﺪ، ﺩﺭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﻳﺎ ﺩﻳﻦ ﻋﻤﻠﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻋﺮﺿﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺣﺎﺩﻳثی ﮐﻪ
ﺑﻨﻔﻊ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍﻧﻰ ﻫﻢ
ﺍﮔﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﺗﻔﺴﻴﺮﺷﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﻣﺪﻋﻰ ﻧﻴﺴﺘﻢ،
ﮐﻪ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻗﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻳﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭﻣﻨﺤﺼﺮﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺍﺩﺑﻰ،
ﻭ
ﺣﺘﻰﺗﻌﺼﺒﺎت
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﺭﺍ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ، ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻰ
ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺍﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺷﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻯﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻋﺮﺿﻪ ﮐﻨﻨﺪ، ﺑﺎﻋث
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻣﻦ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﻗﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺭﻭﺷﻦ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﻧﻴﺰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻨﺪﻩ، ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﻋﺮﺿﻪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺻﻠﺎﺣﻴﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﺍﺯﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻋﺼﻮﺭ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺎ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺍﻥ،
ﻧﺎﺭﺳﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ
ﻗﻮﺍﺭﻩ
ﻫﺎﻯﻣﻨﻄﻘﻰ، ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻳﻚ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮ
ﮐس ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻧﺘﻴجه ﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻫﻢ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺯ ﺗﺪﺍﻋﻴﻬﺎ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮ،
ﺑﺨﻄﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻓﺘﺎﺩ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﻬﺖ ﻭ(ﺳﻤﺖ
ﻣﻌﻴّﻦ
ﺣﻘﻴﻘﻰ)
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺑﻤﻮﺟﺐ آﻥ،
ﻓﮑﺮ ﻧﻴﺰ
ﺟﻬﺘﻰ، ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺴﻴﺮ آﻥ ﻓﮑﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻫﻢ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻢ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻧﻴﻔﺘﺪ، ﻣﺸﺮﻭﻁ
ﺑﺮﺍﻳﻦ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﮔﺮﺩﺩ.  ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻝ
ﻭﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺍﻥ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺍﻣﺪﻩ ﻳﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﺪ، ﺑﻄﻮﺭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻫﺴﺖ
ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﻭﺍﺳﺖ. ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍﻩ ﻋﻤﻠﻰ آﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﮐﺎﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮجه
ﺪﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺗﻮﺟﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭ(ﺷﻬﻮﺩ) ﻧﻴﺰ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻋﻤﻞ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻭﺿﻌﻴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺻﻠﺎﺡ
ﺩﻳﺪﻫﺎﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭ، ﻭ
ﻧﻴﺮ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ، ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﮑﺎﻧﻰ، ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﺩﺭﺟﺎمعه ﺪﺭ
ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ، ﺟزء
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻠﺎﺻﻪ آﻥ، ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺑﺴﻌﻰ ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﻬﻤﺖ
ﭘﻴﺮ، ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺗﻨﻮّﻉ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﺗﻨﻮﻉ
ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﭘﻴﺮ، ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﭘﻴﺮ
ﻭﻣﺸﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺼﻮﻝ
ﺑﺪﺍ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺎﻝ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻫﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﮐﺪﺍﻡ
ﺩﺭﺳﺖ، ﻭﻏﻠﻂ ﺍﻥ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﮐﻤﮑﻰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ، ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻄﺎﺑﻖ
(ﻗُﺮّﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﻣﻄﺎﺑﻖ ﺳﻨﺖ)ﻭﺭﻭش
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﻚ
ﺍﻳﻦ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺭﺍﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻣﺠﻠﺴﻰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻋﻘﻞ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻢ، ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺤﮑﻮﻡ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺠﻠﺴﻰ ﻳﺎ
ﺗﺎﻳﻴﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻗﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍﺭﺍ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻧﻤﻮﺩ،
ﭼﺮﺍﮔﻔته ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﻤﻠﻰ ﻫﻢ ﭼﻮﻥ
ﻣﺠﻠﺴﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ، ﻭﻓﻘﻂ
ﻣﺤﻘﻖ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﮑﺮﺩ. ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻫﻢ
ﺩﺳﺖ ﮐﻤﻰ ﺍﺯ
ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﻭﻣﻠﺎﻫﺎ
ﻭ ﺍﻫﻞ ﺣﺪﻳث
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻰﺩﻡ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ، ﻏﺎﻓﻠﻨﺪ
ﮐﻪ (ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻰ)ﻣﺠﻤﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ(ﭘﺸﺘﮕﺮﺩﻥ
ﻭ ﺩﺭﻳﻚ ﺗﻮﺍﻟﻰ
و ترتیب )ﻭ ﺗﻘﺮّﺏ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﻰ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. که ﺍﺻﻞ
ﺑﺮﺗﺮﺣﺎﮐﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻧﻘﺸﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺻﻮﻝ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺯ ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ(ﻫﺮ
ﺍﺻﻠﻰ)ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺳﻄﺢ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﺫﻫﻦ
ﻭﻧﻔس ﺧﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ، ﻭﻃﺒﻌﺎ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷته اﻧﺪ
ﻭﺣﻖ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﻫﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺍﻭﺭ ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﻥ ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺮﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻴﻞ ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻳﻚ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻠّﺎﻫﺎ
ﻣﺪّﻋﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻋﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻏﺎﻓﻠﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣّﺎ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺑﺰﺭﮒ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث، ﻭ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻬﻢ
ﺑﺤﺎﺭ
ﺍﻟﺎﻧﻮﺍﺭ ﺭﺍ
ﺩﺭﺍﻭﺭﺩﻩ، ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻘﻞ، ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺍﺯ
ﺍﺣﺎﺩیث ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺳﻤﺒﻮل
ﺘﻤﺎﻣﻰ ﺍﻫﻞ
ﺣﺪﻳث ﻭ ﺍﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻫﻞ ﺣﺪﻳث
ﻭﮐﻠﺎﻡ
سنّیان، ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﭘﻴﺶ ﻗﺪﻡ، ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ
ﻗﺮﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺷﺨﺼﻰ ﮐﺸﻴﺪﻩ،
ﻭ ﺑﺎﺏ
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻫﺮ
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﺭﺍ
ﺑﺴته اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺳﻰ ﺑﻮﺩﻩ،
ﺗﺎ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺷﻰ
ﻣﺘﻨﻮﻉ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ،
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻧﻬﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎﺏ
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
(ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ)ﺍﺳت
ﻮ(نه ﺪﺭﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺷﺨﺼﻰ). ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻢ ﻳﺎ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﺍﺩﺑﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻓﻘﻬﻰ. ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭﻧﻘﺎﻁ
ﻣﺨﺘﻠﻒ آﻥ، ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺠﺘﻬﺪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺭﺳﺎﻟﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﻳﻚ ﻣﺬﻫﺐ
ﻣﺴﺘﻘﻞ، ﺩﺭ
ﺗﺸﻴّﻊ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺍﻧﮑﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺍﺯ
ﺍﻴﻦﺍﻣﺮﺍلهی
وسلوک ﺪﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ(ﻣﺠﺘﻬﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ)ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﮐﺎﻣﻞﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻓﻘﻂ
ﺣﻮﻝ ﻭﺣﻮﺵ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ،
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻫﻢ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻬﺎ، ﺑﻪ(ﺭُﻡ
ﻭ ﺍﻭﻡ ﻭ ﻗُﻢ و
خُم) ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻔﺘﻪ، ﺧﺘﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺭﻡ
ﻭﺍﻭﻡ ﻭﻗﻢ، ﻫﻤﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻭﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻗﻴﺎﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ(ﻋﻘﻞ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﻟﻐﺖ)ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺗﻌﻘل
أﺷﻴاء) ﻭﻓﻬﻢ
ﺍﻧﻬﺎ ﭘس ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ
ﻟﻔﻆ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻋﻘﻞ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻔﮑﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ(ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ)ﺍﺳﺖ. ﺗﻔﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻫﻢﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺍﻥ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮتیب اﺳﺖ، (ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺭﺟﻰ)
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ ﺳﭙس
(ﺗﺼﻮﺭﺍﻭﻟﻴﻪ)ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎس، ﻭ
ﺳﭙس ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﺪﻳﻖ،
ﺍﻧﻬﻢ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻭﻟﻴﻪ،
ﺑﺎ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺗﻰ
ﺑﺬﻫﻦ ﺷﺨﺺ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺗﺼّﻮﺭ
ثاﻧﻮﻳﻪ ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ، ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻨﺠﺶ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ثاﻧﻮﻯ، ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ثاﻧﻮﻳﻪ ﻏﻠﻂ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻏﻠﻂ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺗﻔﮑﺮ
ﮐﻪ(ﺍﺑﺪﺍﻉ)
ﺍﺳﺖ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﺷﺨﺺ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﮐﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻞّ، (ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺗﻔﮑﺮ
ﺷﺨﺺ)ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﺗﺎﻟﻴﻔﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ، ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﺮ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ، ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺧﺎﺹ
ﺷﺨﺺ ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﭘﺎﻳﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ثاﻧﻮﻳﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻳﺎ ﻏﻠﻂ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺍﻳﻦ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻭﺗﺎﻟﻴﻒ
ﻭﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ، ﭼﻮﻥ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ، ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﻣُﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻣُﺮﺩﻩ ﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣُﺮﺩﮔﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ،
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪﺍﺯ
ﺧﻮﺩ
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﻓﺎﻉ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻳﺎ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﺍﺻﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ، ﺍﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮﻳﻦ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺎ ﮐﺴب
ﺸﺪهاﻧﺪ.

ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺠﻠﺴﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ(ﻓﻬﻢ
ﺍﺷﻴاء ﺍﺯ
ﺍﺻﻞ ﻟﻐﺖ) ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻟﺤﺎﻅ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻟﻔﻆ ﻭ ﺻﻮﺕ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﻴﺎﻕ ﮐﻠﺎﻡ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﻗﺮاءﺖ
ﻧﻮﺷﺘﻪ(ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺑﺎ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺍﻟﻔﺎﻅ)ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻓﺮﺻﺖ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﻨﮕﺎﻡ(ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ
ﮐﻠﺎﻡ)ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻣﺴﺘﻤﻊ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﮑﺠﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻭﭼﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ(ﺩﺭ
ﻗﺮاءﺖ)ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﺩﺭﻙ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻫﻢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺣﻮﺍﺷﻰ
ﻭﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﺮﻣﻄﻠﺐ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴﻰ ﻳﺎ
ﺩﺭﻙ ﻳﻚ ﺣسّ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺭﺩ ﻳﺎ ﺻﻮﺕ، ﺯﻭﺩ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺘﺼﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺩﺭﺍﻙ، ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺍﻥ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ(ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ)ﺍﺯ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺭﺿﺎﻯ
ﺧﺪﺍ، ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﺤﻘﻖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻗﻮﺍﻝ
ﺍﻧﻬﺎ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻬﻢ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺍﺩﺑﻰ، ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺗﺨﻄﺌﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻣﻊ
ﺫﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺑﻊ
ﺍﺩﺑﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ،
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ
ﺍﻭﺭﺩﻩﺷﺪﻩﺍﻧﺪ:

ﺍﻭﻝ-
ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺧﻴﺮ
ﻭﺷﺮّ، ﻭﺗﻤﻴﻴﺰ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ(ﻋﻠﻞ ﻭ
ﺍﺳﺒﺎﺏ)ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﮐﺪﺍﻡ
ﻋﻠﺖ، ﺑﺎﻋث ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﻥ
ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻣﺠﻠﺴﻰ ﺑﻐﻠﻂ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻘﻠﻰ(ﻣﻨﺎﻁ
ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺍﻟﻬﻰ)ﺑﺮﺍﻯ
ثوﺍﺏ ﻭﻋﻘﺎﺏ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺟﻮﻳﻨﺪﻩ ﻋﻠﻞ
ﻭﺍﺳﺒﺎﺏ، ﻳﻚ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﻴﻦ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﮑﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻋﻠﻢ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﻠﻞ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻞ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﻋﻠﺖ ﺧﺎﺻﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻫﻤﻪ ﻋﻠل
ﻤﻌﻠﻮﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻝ ﻫﺎ، ﺧﻮﺩ
ﻋﻠﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻋﻠﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻋﻠﻞ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﺪ، ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮض
عرﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺭ(ﻋﻠﺖ
ﺍﻟﻌﻠﻞ ﻳﺎ
ﺧﺪﺍ)ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻋﻠﺖ
ﺍﻟﻌﻠﻞ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻫﺮﮐس
ﻧﻴﺰﺑﺒﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻋﻠﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻫﻢ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ، ﻭ
ﻫﻢ ﺩﺭﺩﺭ
ﺑُﺮﺩ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻏﻠﻂ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻋﻠﻞ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺟﺴﺘﻦ معنی ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺳﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻘﻞﺟﺰﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻋﻠﻤﻰ،
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺑﺎ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ،
ﻭ ﺗﺸﻨﮕﻰ ﻧﻔﻊ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ
ﻟﺬﺕﻃﻠﺒﻰ
ﻭﺗﻔﺎﺧﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﺭ ثوﺍﺏ
ﻭﻋﻘﺎﺏ ﺧﺪﺍ، ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺎﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭﺑﻰ
ﻋﻘﻞ، ﻳﺎ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﺎﻫﻞ
ﺩﺭﺑﻴﻦ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻨﻤﻮﺩﻩ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻔﻊ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺭﺃﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ(ﻧﻔﻊ
ﻭﺍﻗﻌﻰ)ﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﺑﺪﻳﺖ ﻭ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻭﺍﺑﺴته ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﺪﺍﻗﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ثوﺍﺏ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ، ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﺎﺏ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺭﺍﻫﻰ ﺭﺍ (ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ) ﺗﻮﺟﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ (ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ)،
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺍﻥ
ﺧﺪﺍ ثوﺍﺏ ﻭ
ﻋﻘﺎﺏ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺭﺍ ﻣﺤﺘﻤﻠﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﺍﻧﮑﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ،
ثوﺍﺏ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺍﻧﮑﻪ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﻳﺎ
ﺗﻨﺒﻠﻰ ﻭ
ﻣﻘﺘﺼﺪ ﺩﺭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﻮﺩ،
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ، ﺣﺘﻰ
ﺑﻌﻘﺎﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﺤث ﻋﻘﺎﺏ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ثوﺍﺏ
ﻫﻢ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ
ﻭﺍﺟﺐ، ﻳﺎﺟﻬﻨﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺑﻌﺪﻯ ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ.

ﺩﻭﻡ-
ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺭﺍﻳﺞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﺯﻋﻘﻞ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻋﻘﻞ(ﻣﻠﮑﻪ
ﻭﺣﺎﻟﻰ)ﺩﺭ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻭ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻴﺮ
ﻭﻧﻔﻊ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ
ﺷﺮﻭﺭ
ﻭﻣﻀﺮّﺍﺕ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﻔس ﺭﺍ
ﻫﺸﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎ ﻭﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻏﻀﺒﻰ ﻓﺮﺍﺭ
ﮐﻨﺪ، ﻭ ﺍﺯ
ﻭﺳﻮﺍس ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺩﻭﺭ ﺷﻮﺩ. ﺑﻌﺪﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﺴﺎﻟﻪ
(ﻋﻠﻢ ﺑﺨﻴﺮ ﻭ
ﺷﺮ) ﺍﺳﺖ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺧﻰ ﺧﻴﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺷﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻴﺴﺖ، ﻭ ﺳﺨﺖ
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺷﺪﻩ،
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ (ﻋﻘﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻋﻠّﻰ
ﻭﻓﻴﺰﻳﮑﻰ)
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻧﺎﻡ
ﺍﻧﺮﺍ(ﻋﻘﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻳﺎ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ)
ﺑﻨﺎﻣﻴﻢ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﻳﻚ ﺣﺎﻝ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐس ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺍﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﻳﺶ،
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻮﻉ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﺧﻮﻳﺶ، ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻴﺮ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﺷﺮ. ﻭﺳﭙس ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻈﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺷﺨﺼﻰ، ﻭﻧﻈﺮ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻰ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ، ﺷﺒﻴﻪ
ﻋﻘﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺗﺎﺑﻊ
ﻧﻔس ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ

ﻋﻘﻞ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﻋﻘﻞ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﮑﺮ ﻭﻧﻈﺮ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺒﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ (ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ)،
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺍﻭﻝ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺑﻌﺪ
ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺍﻳﻦ(ﻋﻘﻞ
ﺩﺭﻙ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻭﻣﻀﺎﺭ) ﺭﺍ
ﺩﺭﻫﻤﻪ ﺧﻠﻖ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﺒﻨﺎﻯ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ
ﺩﺭﺟﻪ آﻥ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻭﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺩﻳﻨﻰ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﺗثبیت ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﻘﻞ ﻣﺠﺎﻧﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺳﺖ. ﮔﻔﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺧﻴﺮ
ﻭﺷﺮ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﻧﻬﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻟﺰﺍﻣﻰ
ﻋﻮﺍﻡ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺍﮔﺮ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﻨﺪ، ﺣّﺪﺍﻗﻞ
ﺑﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻫﺴﺖ، ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭﺵ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﻓﺖ. ﺑﺎﺯ
ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻗﻮّﻩ ﺩﺭ
ﺷﺨص ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﮑﺎﻟﻴﻒ
ﺍﻭ ﺳﺨت
ﺘﺮﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻟﻴﻒ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭼﻪ ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ
ﺑﻮﺩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺨﺖ ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﺮ ﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ، ﺳﻠﻮﮐﺶ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤﻞ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﻭﺷﻦ ﺗﺮ، ﻭﻫﻢ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻠﺎﻯ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻋﻘﻞ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺍﻟّﺎ ﻳﻚ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺏ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺖ، ﺷﺎﻳﺪ
ﭘس اﺯ ﻣﺪﺗﻰ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺗﺮ، ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻋﻘﻞ
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ
ﻭ ﺑﻌﻤﻞ ﻫﻢ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻋﻠﻮﻡ ﺣﻘﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ،
ﺍﻭﻟﺎ(ﻋﻠﻮﻡ
ﺣﻘّﻪ)ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
ﻭﻣﺸاء
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻓﻘﻬﺎﻯ
ﻣُﺮﺩﻩ ﻭ درﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ(ﻋﻠﻢ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ)ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ (ﻋﻠﻢ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﮔﺎﻫﻰ)ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻭﺍﺻﻞ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮑﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺗﻐﺬﻳﻪ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻴﭻ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻓﻘﻂ ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﻌﺎﺵ ﻭﺭﻓﺎﻩ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻮﻝ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺮ ﻣﺴﺘﻰ ﻧﻔس
ﺍﻣﺎﺭﻩ، ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺒﺪﺃ ﻭﻣﻌﺎﺩ
ﻭ ﺳﺎﻳﺮ ﺍﺭﮐﺎﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻧﺮﺍ(ﻋﻠﻢ
ﺗﺼﻮّﺭﻯ ﻳﺎ
ﺗﺼﺪﻳﻖ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ، ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻴﺰ
ﻓﻘﻂ(ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻇﻨّﻰ) ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺮﺍ(ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺍﺿﻄﺮﺍﺭﻯ)ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﻭﻋﻠﻢ
ﻇﻨّﻰ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺍﺿﻄﺮﺍﺭﻯ، ﺷﺨﺺ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﮑﻠﻒ
ﺑﻌﻤﻞ
ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ، ﻣﮕﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻌﻠﻢ ﻳﻘﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﺠﻠﺴﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺮﻑ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﮐﺮﺩﻩ،
ﺣﺘﻰ ﺣﮑﻤﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ
ﺩﺭﺍﻭﺭﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻓﺎﺭﺍﺑﻰ
ﻭ ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ
ﺍﻧﺮﺍ ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﻣﻠﺎ ﺻﺪﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ آﻥ
ﺑﻮﺩ
ﻭﻣﻠﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﺩﺭ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﺮﺳﺨﺘﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻏﺰﺍﻟﻰ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺑﻌﺪ
ﻣﻠﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻰ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﻣﺒلّغ
اﺎﻣﺸﺎﻝ ﻣﻠﺎ
ﺻﺪﺭﺍ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺭﺍ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺩﺭﻙ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ

ﺩﻧﻴﻮﻯ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ، ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻗﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻠﺎﻫﺎ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ،
ﺑﮑﻠﻰ ﺍﻧﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺟﻪ
ﻳﻘﻴﻦ
ﺩﺭﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻫﺎ، ﻓﻘﻂ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ، ﻓﻘﻂ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﻮﺩ
ﺩﻟﻴﻞ ﻳﻘﻴﻦ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ

ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻧﺪﻳﺪﻩ، ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻴﻨﻰﻭ
ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺩﻝ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﺣﻖّ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺭﺍ
ﺍﻧﻬﻢ ﻧﺴﺒﻰ، ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﭘس
ﮐﺴﻰ (ﻣﺒﺪﺃ
ﻭﻣﻌﺎﺩ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻭ
ﻳﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﻭﺣﻮﺍﺩث ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺟﺰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﻠﺎﻫﺎ
ﻧﻘﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻏﻠﻂ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﮑﺮﺩﻩ،
ﺗﺎ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻞّ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺗﺎﺑﻊ
ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ که هر ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﭼﻪ
ﺷﻴﻌﻰ ﻭﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ، ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺩﺭ
ﮐﻠﺎﻡ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﻴﭻ
ﻣﺒﺪﺃ ﻳﺎ
ﻧﻘﻄﻪ ﺷﺮﻭﻉ
ﻭﻣﻌﺎﺩ ﻳﺎ
ﻧﻘﻄﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ،
ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺒﺪﺃ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ، ﻭﻣﻌﺎﺩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ، ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ، ﺭﻭﺡ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﻠﺎﻫﺎ ﻭ
ﻓﻘﻬﺎﻯ ﺳﻔﻴﻪ
ﻭﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﭼﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺭﻭﺡ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻧﻘﻞ ﻗﻮﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻓﻘﻂ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ(ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﺍﻟﻬﻰ)
ﺭﺍ ﺩﻳﺪه
ﻮ(ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ)
ﻭﺟﻬﻨﻤﻰﺭﺍﺑﺮﺍﻯﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺣﺎﺷﻴﻪ ﻧﻮﻳسی
ﺑﺮﻣﺠﻠﺴﻰ
ﺩﺭ(ﺝ۱ﺹ 100)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻣﺠﻠﺴﻰ، ﻧﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻋﻘﻞ
ﻧﺰﺩ ﺍﻫﻞ ﺑﺤث ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻧﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻥﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻡ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣُﺤﺸّﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻟﺤﺎﻅ
ﻏﻠﻂ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻫﻞ ﺑﺤث ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺭﺍ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ،
ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﻬﺎ، ﻧﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ(ﮐﺎﻧﺖ) ﺩﺭ
ﻧﻘﺪ ﻋﻘﻞ
ﺧﺎﻟﺺ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭﺁﻥ
ﻏﺮﻕ ﺷﺪﻩ، ﻭﺩﺭﺣﻴﺮت
ﺨﺎص همه
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻓﺮﻭ
ﺭﻓته اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺧﺎﻟﺺ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑﺮ ﺷﺨﺼﻰ، ﻭ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﺑﺎ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣﺎﺭﻩ، ﻭﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻭﺍﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ، ﺍﺯ(ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻬﻰ). ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻳﺪﻩ ﺍﻯ ﮐﻪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﮔﻔﺖ. (ﺍﻳﺪﻩ)ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ(ﺍﻳﺪﺍﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ تنها
ﺩﺭ شهود
ﻗﺎﺋﻢ)ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺣﮑﻴﻢ
ﺭﺑُﺎﻧﻰ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺑﻮﺩ، ﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
(ﻧﻮﺭﻋﻠﻮﻯ
مرتضوی) ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
(ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎ ﻧﻘﺎﺏ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ)، ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻭﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ، ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﻧﺒﻮّﺕﮔﻮﻧﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺑﻪ(ﺍﻳﺪه) ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ(ﺍﻳﺪﻩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ)ﺍﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﺒﻌﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻓﻘﻂ ﻗﺪﻡ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ، ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻢ ﻧﻈﺮ
ﺣﺎﺷﻴﻪ ﻧﻮﻳﺶ
ﻣﺤﺘﺮﻡ ﻧﻴﺰ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﺠﻠﺴﻰ ﻧﻈﺮ
ﻣﺨﺎﻟف ﺍﻫﻞ
ﺑﺤث ﺩﺍﺭﺩ، ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻭﻣﺠﻠﺴﻰ ﻫﻢ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﺍﺯﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ أهل
و ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺭﺍ
ﺭﺍﺿﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺭﺍﺿﻰ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﺿﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺭﺿﺎﻯ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩﺵ ﻭﻫﻢ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﮐﺴﻰ
ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺑﺮﺣﺴب ﻤﻨﻄﻖ
ﺍﻭ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﻭﻧﻨﻮﺷﺘﻪ، ﻓﻘﻂ
ﻗﻮﺍﺭﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪه
اﻧﺪ، ﻭﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﮐﺎﺭ ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻧﻈﺮ ﻋﻮﺍﻡ ﻭﻋﺎﻣﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺩﻭﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﮐﻮﺭ
هائی ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻌﻠﻤﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﮐﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ، ﻭﮐﻮﺭﻯﻋﺼﺎﮐﺶﮐﻮﺭهایﺩﮔﺮﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.

ﺑﻌﺪ
ﺣﺎﺷﻴﻪ ﻧﻮﻳس
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻓﻘﻂ ﻋﻘﻮﻝ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻭﺧﺎﻟﺺ ﺷﺪﻩ، ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺭﻙ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻭﻓﺎﺳﺪ ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍﻣﻌﺎﺭﻑ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﻗﺮﺍﻥ ﻭﺳﻨّت
ﺒﻤﻌﻨﻰ
ﺍﺣﺎﺩﻳث، ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻨﮑﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮔﺮﺩﻳﻢ، ﺑﺎﻋث
ﻫﻠﺎﻙ ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻣﻌﺎﺭﻑ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﻳﻢ. ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﻤﻪ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ، ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫم عوﺍﻡ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﻔس ﺍﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ،
ﺍﻣﺎ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺣﻘﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣﺎﺷﻴﻪ
ﻧﻮﻳس ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﮐﺘﺐ، ﻋﻘﻞ
ﺩﺭﺍﻙ ﮔﻔته
هاﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻗﺮﺍﻥ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﺳﻴﺮ
ﺣﺠﺎﺏ ﺍﻋﻈﻢ ﻭ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔس ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. نه
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﺯ
ﻗﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث، که
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻫﮕﺎﻥ ﻧﻔس
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻔﻠﺎﺳﻔﻪ ﻳﺎ
ﻣﻠّﺎﻫﺎ، ﻭ
ﻳﺎ
ﻧﻈﺮﺑﺎﺟﻤﺎﻉ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻧﻈﺮ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻣﺮﺩﻡ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺘﻔﮑﺮﺍن
ﺪﺍﺭﺩ، ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻭ
ﻣﻨﮑﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻙ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻗﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻧﺒﻮﻯ ﺭﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ که
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻔس ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﺮﻭﺭ ﺯﻫﺪ، ﻳﺎ
ﻏﺮﻭﺭ ﻋﻠﻤﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﻏﺮﻭﺭ
ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺍﮐثرﻳّﺖ، ﻭﮐثرﺕ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.  ﺳﻮﻡ -
ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺳﻮﻡ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ(ﻗﻮّﻩ
ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ)ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ
ﻧﻈﺎﻡ ﻣﻌﺎﺵ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻭ ﺁﻥ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻋﻮﺍﻡ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺷﺎﺭﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻋﻘﻞ
ﻣﻌﺎﺵ)ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻭﺍﻥ ﻗﺴﻤﺖ ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺷﺮﻉ ﺍﺳﺖ،
(ﻋﻘﻞ ﻧﮑﺮاء ﻭ
ﺷﻴﻄﻨﺖ)ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺳﺎس ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﻭﻧﻔﻊ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺷﺮﻉ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻫﻢ
ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯﺍﻧﺮﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﺩ، ﺯﻳﺮﺍﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻈﺎﻡ
ﻣثبت ﻭﻣﻨﻔﻰ، ﺑﺎﺯ
ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﻫﺪف ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻧﻈﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻣﻌﺎﺵ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺎﺵ
ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﻃﻤﻊ ﻭ ﺣﺮﺹ
ﻭ ﻇﻠﻢ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻘﻞ
ﻣﻨﻔﻰ ﻋﻮﺍﻡ
ﮐﻪ ﺷﺮﻉ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻥ
ﺍﺳﺖ، ﻫﻤﺎﻥ(ﻧﮑﺮاء
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻧﮑﺎﺭ)ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﻨﮑﺮﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭ ﺷﻴﻄﻨﺖ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻔس ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﺳﻮﻡ
ﻣﺠﻠﺴﻰﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﺍﻭﻝ ﺍﺳﺖ،
که ﺬﮐﺮ ﮐﺮﺩه
ﺒﻮﺩ. ﺷﺎﺭﻉ
ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﻗﺮﺍﻥ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ
ﻓﻘﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﻧﻈﺮﺍﺕ
ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻫﻢ
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺻﻠﺎﺣﻴﺖ
ﻧﻈﺮﺩﺍﺩﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ، ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻧﻔس ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﻭ ﺗﻌﺼﺒﺎت کوﺭ،
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﺑﻰ
ﻧﻈﻴﺮ ﻓﻘﻬﺎ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺟﻮﺍﻣﻊ ﺭﺍ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻴﺎﻥ ﻭ
ﺍﺋﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺣﺰﺑﻰ ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺟﺎ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ، ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺗﺤﮑﻢ ﻓﻘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎﻫﻞ ﻭﻣﺘﻌﺼﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﻓﻘﻬﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ

ﭼﻬﺎﺭﻡ-
ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻋﻘﻞ
ﺭﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ(ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻧﻔس )ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺩﻭﺭﺗﺮ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪی
ﺸﺪﻩ :(ﻋﻘﻞ
ﻫﻴﻮﻟﺎﺋﻰ ﻣﺎﺩﻯ
وﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﻤﻠﮑﻪ)ﻭﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻭ(ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ)، ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ(
ﻋﻘﻞ ﻣﺴﺘﻔﺎﺩ)ﮐﻪ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺭﺳﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎنه
ﺮﺍﺑﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻔس اﻃﻠﺎﻕ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﻭﺧﻠﺎصه
عقل ﺮﺍ
(ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻭﺍﺣﺪﻯ)ﮔﻔﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺘﻌﻠﻘﺎﺕ ﺍﻥ
ﻧﺎﻡ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﺠﻠﺴﻰﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ
ﻭﺗﻌﺮﻳﻒ ﻋﻘﻞ
ﺭﺍ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺸاء
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﮔﻔﺘﻪ، ﮐﻪ
ﻓﺎﺭﺍﺑﻰ ﻭﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ
ﻭﺍﺿﻌﻴﻦ آﻥ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺗﻠﻔﻴﻘﻰ ﺑﻴﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺸاء
ﻳﻮﻧﺎﻧی
اﺭﺳﻄﻮ، ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺸاء ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﺘﻌﺼﺐ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ، ﻭ
ﻳﺎ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ، ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﮔﻨﺠﺎﻧﻴﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ ﻭﻫﻢ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﮐﺮﺩﻩ، ﺗﺤﺖ
ﺗﺎثیر ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﻮ ﺍﻟﺤﺴﻦ ﺧﺮﻗﺎﻧﻰ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓت.

ﻋﻘﻞ
ﻫﻴﻮﻟﺎﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
آﻥ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﻤﻠﮑﻪ
ﺭﺍ(ﻋﻘﻞ
ﺫﺍﺗﻰ)ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮﻣﻦ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﻋﻘﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﻓﻨﻮﻥ ﻭ ﺣﺮﻓﻪ
ﻫﺎ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻣﻠﮑﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ)ﺭﺍ
ﻏﻠﻂ ﻓﻬﻤﻴﺪه
اﻧﺪ. ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻫﻴﻮﻟﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺷﺪﻩ،
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﺗﺠﺎﺭﺏ ﺣﺮفه
اﻯ، ﻭﺑﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺮﺍﮐﻤﺎتی اﺯ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﺍﻧﺸﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺭﻭﻯ
ﻫﻢ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮐثرﺍ ﺑﺎﻋث
ﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻫﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ(ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ)ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎ ﻭ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭ
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺮ ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﻭ(ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ
ﺑﺸﺮ)ﻭ(ﻋﻠم
ﻠﺪﻧّﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ)
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﻭ(ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ)ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ،
ﺩﺭ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﭘس ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ(ﻋﻘﻞ
ﻣﺴﺘﻔﺎﺩ)ﮐﻪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺍﻯ ﺍﺯ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ ﺑﺮﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺗﺎثیر
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ
ﺗﺎثیر
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ، ﻫﻤﺎﻥ(ﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺟﻬﺖ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ، ﻳﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ، ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻳﺎﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻋﺼﺮ، ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺳﻄﺢ
ﻋﻠﻢ ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺭﺳﺎﻥ
ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﻭ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻳﺎ
ﻋﻘﻞ ﻣﺴﺘﻔﺎﺩ،
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﻗﺮﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻠﻤﻰ، ﻭﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑﺮ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻢ ﺩﻭﺭ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻗﻠﻴﻞ ﻣﻦ
ﺍﻟﺂﺧﺮﻳﻦ
ﺑﺮﺍﻧﻬﺎ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ، ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس، ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻘﺮّﺏ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺼﺮﻑ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﭘﻨﺠﻢ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻘﻞ(ﻧﻔس ﻧﺎﻃﻘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ)ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﭘﺮ
ﻭﺍﺿﺢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺯﻳﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮ ﺑﺎﻋث ﺗﻔﺎﻭت
آﻧﻬﺎﺍﺳﺖ. (ﻧﻔس
)ﻫﻤﺎﻥ ﺫﻫﻦ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﻫﻤﺎن
ﻨﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎه
اﺳت که
ﺪﺭﻣﮑﺎﺗﺐﻣﺨﺘﻠف
ﺘﺴﻤیه ﻤﺨﺘﻠف
ﻴﺎﻓته اﺳﺖ. (
ﻧﻔس اﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻗﺮﺍﻧﻰ)ﺍﺳﺖ. (ﺫﻫﻦ)ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﺍﻫﻞ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻈﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺸاء، ﻭﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺗﺴﻤﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎن
ﻤﻌﺎﺻﺮﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﻭﺍﺿﻊ
ﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﻴﻦ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ، ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻋﺮﻓﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺡ
ﻳﻚ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﻧﻔس (ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﻣّﺎﺭﻩ)ﻭ
ﺳﭙس ﺶ(ﻧﻔس
ﻠﻮّﺍﻣﻪ)ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸتن
کند. ﻭﻧﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺤﺮّﻙ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ ﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺧﻠﺎﺻﻰ ﻳﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ(ﻧﻔس
ﻤﻄﻤئنّه )ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ(ﻧﻔس
ﻣﻠﻬﻤﻪ) که
اﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ
ﺑﺮﺁﻥ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ، ﻧﻈﺮ
ﻋﺮﻓﺎ ﺑﻮﺩﻩ، که
کاﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺪﻳﮕﺮ، ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻭﺯﻣﺎنی ﻮ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﻳﮕﺮﺍﻟﻬﺎﻣﺎت
اﺯﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
(ﻋﻘﻞ
ﻣﺴﺘﻔﺎﺩ)ﻳﺎ(ﻋﻘﻞﺩﻫﻢ)ﺍﻧﻬﺎﺍﺳﺖ.

ﺷﺸﻢ-
ﻋﻘﻞ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﺍﻣﺪﻩ
ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ(ﻋﻘﻞ
ﺟﻮﻫﺮﻯ)ﺍﺳﺖ
ﻣﺠﺮّﺩ ﻗﺪﻳﻢ،
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺗﻌﻠﻘﻰ
ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﻋﻘﻞ، ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﻓﻌﻞ ﺍﻥ. ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﺑﻌﺪﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ(ﺿﺮﻭﺭﻳﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ)ﺭﺍ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻦ(ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺣﺎﺩث
)ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭمی
أﻓﺰﺍﻳﺪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ( ﻋﻘﻞ ﻫﺎﻯ
ﺣﺎﺩث ) ﮔﻔته
اﻧﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﻧﻔﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ(
وﺟﻮﺩﻯ ﻣﺠﺮﺩ
ﺟﺰ ﺧﺪﺍ)ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻧﻈﺮ
ﻣﺠﻠﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﻮﻫﺮ
ﻭﻣﺠﺮﺩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻗﺪﻳﻢ ﺑﻮﺩﻥ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻯ
ﺑﺤث ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﮐﻪﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻋﺼﺮ
ﺣﺎﺿﺮ، ﺍﺯ
ﻋﻘل ﺒﺠﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ، ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
کهﻨﺘﻴجه
ﺴﺎﺯﻣﺎن یاﻓتن
ﻤﻐﺰ، ﻭﻧﺘﻴجه
کمّیّت
ﻮﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺩﺍﺩه ﻫﺎی
اﻃﻠﺎﻋﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، که
ﺪﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺑﺤﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺟﻮﻫﺮﺑﻮﺩﻥﻋﻘﻞ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﺟﻮﻫﺮ ﻳﺎ
ﮔﻮﻫﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﺍﺻﻞ
ﻭﺫﺍﺕ
ﻭﻣﺒﺪﺃ)ﻭ
ﭘﺎﻳﻪ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﻮﻫﺮ، ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻳﻚ
ﺷیئ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺟﻮﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺯ ﺟﻮﻫﺮ
ﺍﺗﻤﻰ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺭﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻭ ﻓﻌﻞ
ﻭﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﮐﻪ ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺴﻰ
ﺍﻥ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻐﺬﻳﻪ ﺍﺯ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺗﻰ
ﺑﺸﻮﻧﺪ، ﻭ ﺑﺎ
ﭼﻪ ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ، ﻭ ﭼﻪ
ﻧﻈﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻈﺮ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺗﻔﮑﺮ، ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﮐﺸﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﺸﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻟﺎﺑﻠﺎﻯ ﻣﻐﺰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨبعی ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﺮﺍ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺮﺍﻭﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣُﺮﺩه
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﺪ ﻳﺎ ﮐﻮﺭﻯ
ﺭﺍﻩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺤث ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﻗﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﺬﺍﺭﺩ
ﻭﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﺗﻬﺮﺍﻥ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﻡ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﺒﻊ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ، ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻳﻦ
ﺧﺎﺭﺝ ﻧﻪ ﻟﺎ
ﺑﻠﺎﻯ ﺫﺭﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻧﻪ ﻟﺎ ﺑﻠﺎﻯ
ﺫﺭﺍﺕ ﺍﺗﻤﻰ
ﻣﻐﺰ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﺴﻴﻢﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻐﺰ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺘﻦ، ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻓﻘﻂ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس و
تنظیم گیرنده
امواج رادیوئی
ﻭﺗﻘﺮّﺏﺑﺨﺪﺍﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﻰ، ﭼﻮﻥ
آﻧﺘﻦ(
ﺳﺘﻠﺎﻳﺖ)
ﻓﻀﺎﺋﻰ ﺑﺴﻤت
ﺼﺤﻴح اﻟﻬﻰ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻔس ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺗﺎثیر ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺟﻮﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ)ﻳﺎ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﺍﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ،
ﻭﻳﺎ ﻧﺎﻣﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﻢ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎﺧﻮﺩ
ﺣﺎﻓﻈﻪ، ﻭ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺩ ﺍﻭﺭﺩ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ ﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس، ﻃﺮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺳﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﺤﺘﻮی ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﺳﺎﻟﻚ،
ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ، ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ ﺣﻴﺎﺕ
ﻓﻌﻠﻰ ﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ، ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﺫﻫﻦ
ﺭﺍ ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﺑﻮﺳﻴله
ﺨﺪﺍ ﻃﺮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣﺎﺭﻩ، ﻭ
ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺟﻨﺒﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻋﺎﺩﺕ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ(ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ)ﻭ(ﻋﻤل
اﻧﻌﮑﺎس
ﺸﺮﻃﻰ)ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺗﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺣﺬﻑ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻣّﺎ
ﺑﺤث (ﻣﺠﺮّﺩ
ﺑﻮﺩﻥ)ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ(ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ)ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩ
(ﻣﺠﺮﺩ
ﻣﻄﻠﻖ)ﺍﺯ ﻣﺎﺩه
اﺳﺖ. ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺭﺍ
ﻣﺠﺮّﺩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺩﻧﻴﺎ،
ﻭ ﺳﭙس ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ ﻭ
ﺍﻣثاﻝ ﺍﻳن
اﺳﺎﻣﻰ، ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ(ﺍﺗﻤﻰ)ﻭ(ﺍثیرﻯ)ﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ(ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺗﺤﺖ
ﺍثیرﻯ)ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ(ﺷِﺒﻪ
ﻋﺪﻡ)ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺟﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﻔته ام ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ (ﻋﺪﻡ
ﻣﺎ
ﺳﻮﺍﻩ)ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﻳﺎ
ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺮﻭﻧﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩ ﻋﺪﻡ
ﻣﻄﻠﻖ ﺷﻮﻧﺪ. ﺍﻧﮕﺎه
ﺮﻓﺘﻦ أمر ﻋﺪﻡ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ، ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺷﺖ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ، ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻣﺎ، ﻳﮑﻰ(ﻧﺎﺳﻮﺕ)ﻭ
ﻳﮑﻰ (ﻣﻠﮑﻮﺕ)
ﺍﺳﺖ، ﻭﺳﭙس
(ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺕ) ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﻪ ﻣﺤﻞ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺭبّ اﺳﺖ
ﻧﻪ ﺍﻟﻠﻪ. ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺷِﺒﻪ
ﻋﺪﻡ ﻧﻴﺰ، ﺑﻔﺮﺽ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺻﺎﺩﺭﺍﻭﻝ)ﺑﻘﻮﻝ
ﻓﻠﺎﺳفه
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻋﻘﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ، ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﺭﻭﻯ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺮﺍﺕ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺯﻳﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻓﻀﺎ ﭼﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﻣﺸﺨﺺ
ﻧﮕﺮﺩﺩ ﻭﺩﻳﺪﻩﻧﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﺩﻩ ﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﺠﺮﺩ ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﺩﻧﻴﺎ، ﺍﺗﻢ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﻭ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻭﻣﻠﺎﺋﻚ ﻣﺪﺑﺮ،
ﺍﺯﻣﺎﺩﻩ
ﻓﺮﺿﻰ(ﺍثیر)ساﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ، ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺎﺩﻯ (ﺗﺤﺖ
ﺍثیری ﻳﺎ
ﻧﻮﺭﻯ ﻭیا
ﻋﻘﻠﻰ)ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﻣﺸﺨﺺ
نکرﺩﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰﮔﻬﮕﺎﻩ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﮐﻠﻰ
ﮔﻔته اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻫﻢ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻓﻘﻂ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺧﻮﺩ، ﺗﺎﺯﻩ
ﭘﺎ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﺏّ
ﺍﻳﻦ ﺟﺒﺮﻭت
اﻭﻝ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻣﺮﺯ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﻋﺒﻮﺭ ﺑﺸﺮ، ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ، ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ، ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﺻﻞ ﻭﻗﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺗﺎ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ آﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮﺩ. (ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ)ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ، ﻳﺎ
ﺑﺪﺍﻧﺠﺎ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ(ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮﻋﻰ)
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﺑﺪﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺯﻳﺮﺍﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ(ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ)ﺍﺳﺖ، ﻭﮐﺴﻰ
ﺭﺍﻩ ﻭﺭﻭﺩ به
(ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ)ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻋﺪﻡ ﻣﺎ
ﺳﻮﺍﻩ ﻭ ﻳﺎ
(ﻋﻤّاء)
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس ﺭﻭﺡ
ﻭ ﻧﻔس ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ، ﻣﺠﺮّﺩ
ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺠﺮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﺎﺳﻮﺕ، ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻩﺍﻯ
ﮔﺮﭼﻪﺭﻗﻴﻖﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ
(ﻗﺪﻳﻢ ﺑﻮﺩﻥ)ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﻧﺒﻮﺩﻥ، ﻭﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﺨﻠﻮقی که ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﻟﻖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺩﺭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ، ﻭلی
ﻘﺒﻠﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺒﻮﺩﻩ(ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﻭﺣﺎﺩث )ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻗﺪﻳﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ، ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﭘﺬﻳﺮﺍﺳﺖ، ﺣﺎﺩث
ﻭﻣﺨﻠﻮﻕ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﻳﺎﺏ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻪ ﺍﺗﻢ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻴﺰﻫﺎﺋﻰ، ﮐﻪ
ﺍﺻﻞ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻳﺎﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ( ﻣﻄﻠﻖ
ﻗﺪﻳﻢ)ﻓﻘﻂ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ، ﺣﺎﺩث
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻴﭻ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﮕﺬﺍﺭﺩه اﺳﺖ،
ﺑﺠﺰ ﻣﺮﺍﺗب
اﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻋﻰ ﺗﺠلّی
اﻟﻬی هستند. ﻭﺩﺭ
ﻣﺒﺤث ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺣﺘﻰ ﺍﺗﻢ ﻫﺎ، ﻭﻟﻮ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﺍﺗﻤﻬﺎ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ ﻭ
ﻳﺎ ﺳﺒﻚ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﺗﻢ
ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ
ﻫﻴﻠﻴﻮﻡ ﻭ
ﺳﭙﺶ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺗﻤﻬﺎﻯ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺍﺗﻤﻰ، ﻳﺎ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻧﻰ، ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺗﻢ
ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ ﺑﺎﺟﺰﺍﻯ
ﺭﻳﺰ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﺤث ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻫﺴﺘﻪ ﺍﺗﻢ، ﺗﺎثیرﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮﺑﺮﺍی
غاﺭﺕ ﮐﺮﺩﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﻍ ﺍﺗﻤﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﻳﻢ، ﻭ
ﺫﺧﺎﻳﺮ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ
ﮐﺸﻴﺪﻩ، ﭼﭙﺎﻭﻝ
ﮐﻨﻴﻢ ﻭ ﺳﻮﺧﺖ
ﭼﺮﺍﻍ
ﻭﺗﻔﺮﻳﺢ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻴﻢ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺠﻠﺴﻰ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ(ﺿﺮﻭﺭﻳﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ)ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺭ ﺧﻄﺮ
ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ
ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﻳﻦ
ﻓﻘﻂ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺗﺎ
ﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﭼﻪ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺑﺪﻯ ﺭﻭﺡ
ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻣﺴﺦ ﻣﺠﺪﺩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﻭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﻴﺦ ﺭﻳﺶ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ، ﻭ
ﺍﺯ ﺍﺯﻝ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻠﻤﻪ ﺍﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪه که
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﻭ(ﺟفّ اﻟﻘﻠﻢ)
ﺷﺪ ﮐﻪ ﻗﻠﻢ
ﺷﮑﺴﺘﻪ
ﻭﻣﺮﮐّﺐ ﺧﺸﻚ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺎﻋث
(ﺑﺪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ)ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍ، ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺴﺮﻧﻮﺷت
ﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﺤﻘﻖ ﺩﻫﺪ، ﻭ
ﻏﺎﻳت ﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺟﺎﻣﻪ ﻋﻤﻞ
ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﺪ. ﺍﻧﺠﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﻔﺮﺽ
ﻓﻬﻤﻴﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﻭﻏﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﺧﻠﻘﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
چه هدف ﺒﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﺼﻮﺭ ﻭ
ﺩﺍﺩﻥ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﻓﺮﺿﻴﺎﺕ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﺪﻙ ﺟﺰﺋﻰ
که ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﺍﺳﮑﻠﺖ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﻤﻴﻞ، ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺑﻌﺪ
ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﻧﻴﺰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺨﭽﻪ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻩ ﻋﻘﻞ ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ، ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻮﻉ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺧﺮﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻣﻤﮑﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍﻫﻢ ﺑﺮ
ﺳﺒﻴﻞ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. (ﺑﺤث
اﻧﻮﺍﻉ)
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﺑﺎ
ﻧﻮﺍﻗﺺ ﺍﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﺤﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﻳﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺩﺭﻣﺎﺩه ﺮﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯﺍﻓﺮﺍﺩﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻤﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺻﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﻭ
ﺷﺨﺼﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻓﺮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺒﺮﺩ، ﻭ
ﺑﻤﺮﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ، ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺑﺮﻭﺵ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﮔﻔته
اﻧﺪ، ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺩهم ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻓﻌّﺎﻝ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺍﺧﺮﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻨﻔس ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﺴﺒﺖ
ﻭﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺑﻴﻦ ﻧﻔس ﺑﺎ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺗﻤﻰ، ﺑﺎ ﻧﻔس ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍثیرﻯ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻭ
ﻧﺴﺒﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
(ﻋﻘﻞ ﺑﺎ ﻧﻔس
)ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﺯ
ﺩﻭﺭﺗﺮ، ﻣﺎﺩه
ﻨﻮﺭﻯ
ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻓﺎﺻله ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﮔﻔﺘﻬﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻔس ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻔس ﻣﺎﺩﻩ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺠﺴﻢ
ﺑﻬﻴﮑﻠﻰ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ،
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻋﻠﻮﻡ، ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎ ﻧﻔس ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ، ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺭﻭﺡ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻗﺎﺋم ﺮبّ
اﻟﻨﻮﻉ
ﻭﻣﺮﺍﺗب الهی
گرفته ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭنه ﺒﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻧﻔس . ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﻢ
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺡ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻔسﺍﻧﻬﺎﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺘﻪﺍﺳﺖ.

ﺑﻌﺪ
ﻣﺠﻠﺴﻰ ﺍﺯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﮔﻠﻪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﻬﺎ، ﺷﺒﻬﺎﺕ
ﻭ ﺷﺒﻬﻪ ﺍﻭﺭ ﻭ
ﺗﺨﻴﻠﺎﺕ
ﻭﻫﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻋﺒﺎﺭﺍﺗﻰ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺟﻠﻮﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭه
ﻔﻠﺎﺳفه ﺮﺍﺳت
گفته، ﻭﻟﻰ
ﻣﺘﺎﺳﻔﺎنه
ﺨﻮﺩش که اﻫل
کلاﻡ ﻭﻣﻠّﺎ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻣﻠﺎﻳﺎن
ﻣﺎﺩﻳوﻥ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫب ﺒﺎ ﻓﻠﺎﺳفه
ﻴﮑﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ
ﺑﻤﻴﻞ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻭﺭﺩﻩ ﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ، ﻭ
ﻧﻔس ﺍﻧﻬﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﭘﺎﻙ
ﻧﺸﺪﻩ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﭙﺎﮐﻰ ﻧﻔس ﺭﺳﻴﺪ،
ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّی ﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻨﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺻﻞ ﻧﻴﺰ
ﺷﺒﻴﻪ ﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺣﻖّ (ﺍﻧﺎ
ﺍﻟﺤﻖ
ﮔﻔﺘﻦ)ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻧﻪ
ﻣﻠﺎﻫﺎ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻔﻠﺎﺳﻔﻪ.

ﺑﻌﺪ
ﻣﺠﻠﺴﻰ ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺣﻴﺮﺕ
ﺗﻨﻮﻉ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻘﻞ
ﺷﺪﻩ، ﺍﺯ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ(ﻋﻘﻞ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻋﻠﻢ)ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻠﻢ ﻧﺎﻓﻊ ﻭ
ﻣﻮﺭﻭث
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺳﻌﺎﺩﺕ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻴﭻ ﻋﻠﻤﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ، ﻣﮕﺮ(ﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺮ ﻋﺼﺮ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺪﺍﻡ ﻋﻠﻢ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺠﺎت ﻮ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺑﺪﻫﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺪ ﺗﺮ
ﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺷﻘﺎﻭﺕ ﭘس اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ(ﻣﻮﺭﻭث)
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
آﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺣﺪﻳث
ﺑﺎﺭث ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺮﺍث
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻣﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺮﺍث
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ ﮐس
ﺑﻤﻴﻞ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﻥ ﻭﺣﺪﻳث
ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻣﻴﺮﺍث ﺭﺍﻫﻢ
ﺧﻨثی ﻭﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﻴﺮﺍث
ﻮﺍﻗﻌﻰ
ﻣﺤﻤﺪ(ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ، ﻭﺍﺻﻞ
ﺍﻥ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﻠﻰّ، ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﻫﺮ ﻋﺼﺮ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ،
ﺗﺎ ﻧﺠﺎت
ﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺳﭙس
ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﻭﺑﺎﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭﻋﻠﻢ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺍﺳﺮﺍﺭ ﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮﻙ، ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺮﺍث
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺗﺤﻮﻳﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺼﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. (ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ)(ﺍﻭم
کرﺩﻥ ﻳﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ)ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﻧﺪﻙ
ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻴﻦ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﮐﻤﺘﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ، ﺟﺰ
ﻋﻠﻰّ ﻭ
ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻭﻣﻘﺪﺍﺩ ﻭ
ﺍﺑﻮ ﺫﺭ ﺍﺯ
ﮐﺴﻰ ﻧﺎﻡ
ﻧﺒﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺻﻮﻓﻴﻪ، ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻗﻮﺍﻝ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺯﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﻟﻈﻬﻮﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺣﺪّﺍﻗﻞ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺵ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺍﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻤﻴﻦ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﻣﻴﺎﻳﺪ، ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﺮﺩﻡ. ﻭﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻭﺍﺻﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺩﺭ ﻓﻘﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻃﺮﺩ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻭﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻮﻳﺎﺕ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ(ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
)ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ که ﻤﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻓﻘﻂ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ به
(ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ)ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.

ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﻣﺪﻩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ(ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺻﻔﺘﻰ ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ
ﻭﺍﺑﺴته ﺒﺮﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻦ(ﻏﺮﻳﺰه
کاشته شده
الهی )ﺩﺭ ﻧﻔس ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺠﻠﺴﻰ ﻣﻄﻠﺐ
ﺭﺍ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺗﻠﻘﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻘﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ(ﺍﺧﺮﻳﻦ
ﺻﻔﺘﻰ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ ﻭ
ﺍﺧﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه اﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻔس ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺧﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺩﺭ
ﻣﺪﺍﺭﺝ ﺗﺮﻗﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﮔﻔﺘﻪ، ﻣﻨﻈﻮﺭ(ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻭ
ﺍﺧﺮﻳﻦ)ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻰ ﻭ
ﺍﻭﺟﺐ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺍﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺟﺴم
اﻧﺴﺎﻥ، ﻧﻔس ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ،
ﺗﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﻄﻔﻪ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻧﺮﺍ
ﺧﺪﺍﺧﻠﻖ
ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻦ(
ﻋﻘل
ﺁﻣﺎﺩﻩ)ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻘﻞ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮ، ﻭ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ،
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺍﻣﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﮔﺮ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮐﺴﺐ
ﺗﻌﻘﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﺻﻔﺘﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺸﻖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ، ﻭ
ﺗﺮﺣﻢ ﻭﺍﻗﻌﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺒﺨﺸﺶ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻥ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﻣﺼﺮﻑ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻟﺬﺍ ﻋﻘﻞ
ﺻﻔﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﻤﺎس ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻭ، ﻋﻘﻞ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺑﻨﺰﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻌﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻮﺩ ﻭ
ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ(ﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻞ)ﺧﻮﺩ ﻫﺪﻑ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻣﮕﺮ
ﻫﺪﻑ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻋﻘﻞ ﻭﻋﻠﻢ
ﻟﺪﻧﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺍﻧﭽﻨﺎﻧﮑﻪ
ﻫﺴﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌت ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. (ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺑﻮﺩﻥ
ﻋﻘﻞ)ﺑﺪﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ(ﭘس ﺍﺯ
ﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮﻙ)ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺧﻠﻘﺘﻰ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﺯﻝ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺭﺍ ﭘﻴش ﺒﻴﻨﻰ
ﮐﺮﺩﻩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻰ
ﻗﺎﺋل ﺸﺪه اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺮﻭﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺑﺤث ﺭﻭﺡ
ﻭﻋﻘﻞ، ﺭﻭﺡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺣﻖ ﺗﻘﺪﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ، ﻭﺑﺮﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ(ﻋﻠّﺖ
ﺧﻠﻖ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ)ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻭ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﻠﺐ ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺼﺪ
ﺍﺯﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﺩ، ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺧﻠﻘﺖ ﻳﻚ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ ﺑﻌﺪﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
به ﺁن ﻤﻘﺎﻣﺎت
ﺸﺪه اﻧﺪ. ﻭﺩﻳﮕﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ، ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻘﺪﻡ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ(ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺎﻥ)ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭﻋﻠﻮﻡ
ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩه اﺳﺖ، ﻭﻳﺎﻣﻄﺎﻟب
عرﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ، ﮐﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻫﻢ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﻣﺼﺮﻑ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ، ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻠﻢ
ﺟﻤﻌﻰ، ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍﻳﺞ، ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﻳﺎ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺑﻮﺩﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺩﻳﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺏ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﺪﺍ، ﺑﺎ
ﻓﻮﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺴﺘﻪ ﻧﺸﺪﻩ، ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ، ﮐﻪ
ﻏﺎﻳﺐ ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻭ ﺩﻳﺪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎن
هستند، ﻓﻘﻂ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ

ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ. ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ
(ﺍﺻﻞ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ)ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺍﻝ ﻋﺒﺎ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﻚ ﮐﻠﻰ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺖ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ ﻫﻢ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﺪﻩ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ
ﻭﻋﺮﺿﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﻣﺎ(ﻋﻘﻞ)ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﭼﻨﻴﻦ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺧﺪﺍ، ﺩﺭ
ﺳﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﮐﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ
ﻣﺮﺩﻡ، ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭﻡ ﺍﻧﻬﺎ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﮐﻤﺘﺮ،
ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭﻡ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﻋﻘﻞ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭﻧﻔﻊ ﭘﺮﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻘﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﻳﺪﺍﻝ ﻫﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠﻰ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻌﻠﻢ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻬﻢ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺪﻋﻰ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻋﻘﻠﺶ، ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﺍﻥ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻋﺎﻗﻠﻰ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﮑﻨﺪ، ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﻭﻣﺘﻤﺮﺩ
ﺑﺮﺣﮑﻢ ﺍﺯﻟﻰ
ﺍﻭ ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻤﺮﺩ
ﺑﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﺘﻌﺼﺐ
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﺎﺑﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺣﺘﻤﺎ
ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
ﻭﻣﺠﺮﻡ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎ
ﺍﻥ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻌﻬﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﻃﺒﻖ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻳﻦ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ، ﻭ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠﻰ
ﺍﻭﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ
ﻋﻘﻞ٬ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻣﺎﺩﻯ٬
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ٬ﻭ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ. ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺭﺍ که
کاملان اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ٬ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴب
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ٬ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر٬ﻭ
ﺍﺯ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺁﻝ ﺍﻭ ﻣﻮﻓّﻖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ٬
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ٬ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻋﻮﺍم
ﻤﺨﺘﻠﻒ٬ﮐﻪ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻳﺎﻋﻘﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ٬ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ(ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ) ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺎﺩه اﻯ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﻄﻖ
ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ٬
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ٬ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺣﺮﻑ ﺍﻭﻝ
ﺁﻏﺎﺯ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻓﺮﻕ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ٬ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻣﻨﻄﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻣﻨﻄﻖ
ﻋﺮﻓﺎنی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ٬ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ٬ﻣﻨﻄﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ٬ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ٬
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻮﺍﻡ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ٬ﺗﺎ
ﺑﺎﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ٬ ﺑﺎ
ﻣﻨﻄﻖ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﺎﻟﺺ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩﻡ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻨﺪ٬ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻨﻄﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ٬ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻧﻤﻴﺒﺮﺩ٬ﻭﻟﻰ
ﺯﻣﻴنه ﺴﺎﺯﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﻨﻄﻖ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ٬ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ٬ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ٬
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ٬
ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ٬ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﺎﺑﺪ٬ ﮐﻪ
ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ
ﺁﺳﺎﻳﺶ٬ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻣﻨﻄﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ٬ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ٬
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻧﻔس ﻟﻮﺍﻣﻪ
ﻭ ﻧﻘﺪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻧﺎﻣﻴﺪ٬
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻘﻴﺮ ﻭ ﻳﺘﻴﻢ
ﻭﻣﺤﺮﻭﻡ٬ﻭ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﺍﻥ
ﺩﺭ
ﺗﻨﮕﻨﺎﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﻭﺯﻧﺪﺍﻥ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﻭ
ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ
ﺷﺪﻳﺪ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ٬ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺎ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻣﻤﮑﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺗﺎﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﻴﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺍﻭ ﺑﺤﺪّﻯ
ﺗﻘﻮﻳت
ﺸﻮﺩ٬ﮐﻪ ﺷﺎﻧس
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻭﺳﺨﺘﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ ٬
ﺗﺎ ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ٬
ﻭ ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻭ
ﻧﻔس ﻣﻠﻬﻤﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻃﻠﺒﻰ ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ٬ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻃﻔﻠﻰ
ﻫﺴﺖ. ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ(ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ)ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ٬ﻭ ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ(ﻋﻘﻞ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ)
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺎ ﺭﺷﺪ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ٬ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ. ﻭ ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻗﺎﺩﺭﻧﺪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﺎﺑﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺘﻘﻮﻳﺖ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ
ﮐﻠﻴﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻞ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﺧﻔﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﻗﻠﺒﻰ ﭼﻮﻥ
ﺳﻨﮓ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺘﺤﺠّﺮ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻭﺣﺸﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ٬ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ٬
ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺧﻔﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ٬ ﻭ
ﺿﻤﻨﺎﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ٬
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺑﻄﻮﺭ
ﻧﺴﺒﻰ٬ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺮﻭﺍﺯﻣﻴﺪﻫﺪ٬که
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ٬ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ثوﺍب
ﺒﺎ ﺍﻋﻀﺎی
ﻮﻟﺎﻳت
ﻮﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻧﻪ
ﮐﺮﺩﻥ٬ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﻇﺮ
ﺧﺎﺭﺟﻰ٬ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ٬ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﻤﺪن ﻮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻋﺮﻓﺎ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻣﺠﺪﺩ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻢ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﻧﺪ٬ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺭﺍ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ٬
ﺗﺮﻭﻳﺞ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺃﻧﺪﻙ
ﺃﻧﺪﻙ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ٬ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ٬
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺭﻭﺯﻯ
ﻫﻢ ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ٬ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﻌﻘّﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﮐﻨﻨﺪ٬ﺗﺎ
ﺿﻤﻦ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ٬ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻧﻘﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺿﻤﻦ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ٬ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﻤﻌﻰ
ﺯﻣﺎﻥ٬ﻭﮐﺴب
علمی ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻠﻢ ﺟﻤﻌﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺎﺭﺑُﺮﺩ
ﻣﻨﻄﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺳﻠﻮکی ﻔﺸﺮﺩﻩ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭﺟﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﻭ ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ٬ ﻭﺣﺘﻰ
ﮔﺬﺷﺘﺎﺯﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﻟﺬﺗﻬﺎ٬
ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻔﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ٬ﺁﻧﮕﺎه
ﺒﺤﺪّ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭبّ
اﻟﻨﻮع ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﺎ
ﻫﺮﺩﺭجه
ﺒﺸﺮﻳّت که
ﺒﺎﻗی
ﺒﻮﺩ٬ﻭﻫﺮﻳک
اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩ٬ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩﻯ ﺑﺎ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ٬ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺍﻳﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮع فوﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮔﺎﻡ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ٬ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻣﻞ ﺗﺮﻙ
ﻣﻮﻗّﺖ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ٬ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻟیستی
٬ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺳﭙس ﺗﺤﻠﻴﻪ٬ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺁﻥ
ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻋﻘﺪه ﻫﺎ
ﻭﺣﺴﺮﺗﻬﺎ٬ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﻫﺎ
ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ٬
ﻭﻫﺮ ﻧﻴﺎﺯﻯ
که ﺠﻤﻌﺎ ﺗﺮﻙ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺁﻥ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺳﺖ٬ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻭ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ٬ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺗﺮﻙ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ٬ﺁﺳﻴﺒﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ٬ﮐﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ٬ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺸﮑﻞ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭ ﻣﻌﺘﺪل اﺯ
ﻧﻮ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭﺯﻧﺪﻫﺪﺍﺭﺩ٬
ﮐﻪ ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
ﻣﻨﻄﻖ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻨﻄﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ٬ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺯﻭﺩﮔﺬﺭ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﺠﺪﺩ٬ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ٬ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ٬ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻋﻘﻞ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ٬که
اﻟﻬﺎﻣﺎت
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮔﺮچه
این ﭽﻨﻴﻦ ﻋﻘﻞ
ﻋﻈﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ٬ﺧﻮﺩ
ﻋﻘﻞ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻋﺎﺭﻑ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ٬ ﮐﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻔﻊ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺑﮑﺎﺭ می ﻧﺪﺍﺯﻧﺪ٬
ﻭﻧﻪ ﺧﺪﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺑﺴﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﻯ٬ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﮑﺎﻡ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ. ﮐﻪ ﺟﺰ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺗﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻟﺬﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
٬ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﻣﺪﺍﺭس ﻭ
ﻣﺪﺍﺭﺝ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ٬ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻌﻞ
ﺑﺴﻮﻯ ﺣﺮﺹ ﻭ
ﻃﻤﻊ ﻭ ﺳﻨﮓ
ﺩﻟﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻰ ﻭﻓﺮﺻﺖ
ﻃﻠﺒﻰ٬ﻭ ﺳﻌﻰ
ﺩﺭ ﺗﺤﻤﻴﻖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﺭﻭﻍ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﺎﺫب
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ٬ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺑﺸﺮﻳّت ﻮﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻴّت
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻴﭻ ﻗﺪﻣﻰ
ﺑﻨﻔﻊ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﻦ ﺑﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ٬ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﻤﻚ ﺑﺘﺸﺪﻳﺪ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳی
ﻮﺣﺰﺑﻰ٬ﻭﺑﺎ
ﺍﻗﺪﺍﻣﺎت ﺨﻮﺩ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺤﺪّﺃﻗل
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ٬
ﻭﺑﺎﺳﻴﺎﺳﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ٬
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻣﺎﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﮐﺎﻫﺶ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ٬ﻭﻳﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺴﺮﮔﺮﻣﻴﻬﺎ
ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻴﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺫﺏ ﻭ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺗﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻠﻤﻰ٬ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ٬ﺍﺯ
ﺗﺮس ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ٬ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻗﺖ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺩﻡ ﺑﺘﻠﻪ
ﻧﺪﺍﺩﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ٬ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ٬ﮐﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻳﻘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﮕﻴﺮﺩ.
که اﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺗﺸﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ٬ﻭ
ﺗﺸﺪﻳﺪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔﺴﺎنی
گرﺩﻳﺪﻩ٬ﮐﻪ
ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ٬ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻫﺎﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭﺟﺒﺮﺍن اﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺗثبیت ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺣّﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻧﻴﺰ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ٬
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺯ ﺗﻮﺣّﺶ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺷﺪﮔﺎن
ﺮﻭﺍﻧﻰ٬ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ٬ﺑﻨﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ٬ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﺪﻧﻴﺎﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ٬ﭼﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓت ﻨﻮﻋﻰ٬
ﻭ ﭼﻪ ﺑﺎ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻧﻮﻋﻰ٬
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺁﻏﺎﺯ
ﺷﺪﻩ٬ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﮐﺴﻰ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭ٬ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺁﻣﺪﻩ٬ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ
ﺭﻭﺯﻯ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﺑﻮﺩﻩ٬ﻭﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺯﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮچه
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﻤﺨﺎﻟف
ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ٬ ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ٬ﻭﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﺮﺑﻴت
ﺴﻠﻮﮐﻰ٬ ﻭﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ٬ﮐﻪ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺮﺳﻨﺪ٬ﺑﺎﺯ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﻓﻌﻠﺎ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺭﺷﺪ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻓﺰﻭنی
ﺒﮕﻴﺮﺩ٬ ﻫم
اﻳﻨﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺍﺯﺻﻔﺎت ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺗﺮﺣّﻢ ﻭ
ﮔﺬﺷﺖ ﻭ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ ﺿﻌﻴﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ٬ﮐﻪ
ﺣﺘی ﺒﺎﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﻧﺴته
ﺴﺘﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﻨﻄق
عرﻓﺎنی ﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍن ﻤﻨﻄق
اﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻭﻓﻄﺮﻯ ﻭﮐﺸش ﻮﻣﺤﺒّتﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺍﺳﺖ٬ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺷﻮﺩ٬ﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ٬ﻭﮐﺴﺐ
ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻨﻄﻖ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ٬ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺳﺎﺵ ﻳﻚ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻨﻄﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ٬
ﺍﺳﺎﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎ ﻋﻠﻢ
ﻳﺎ ﺩﺍﻧﺶ ﺧﻄﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﺎ
ﻋﻠﻢ٬ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻘﻞ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺖ٬ﻳﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺫﻫﻦ. ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺩﺍﻧﺶ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ٬ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺟﻨﺒﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺁﻥ ﻣﻠﺎﺣظه
ﻨﺸﻮﺩ٬ ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ٬
ﻭﻧﻪ ﺗﺠﺮبه
هاﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺧﻄﺎﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺧﻮﺩ٬ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ٬ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺟﻨﺒﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ٬ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ٬ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻝ ﮐﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ٬ﺑﺎ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺁﻣﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺳﻨﺠﺶ ﻭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺟﻨبه هاﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺣﺘﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺳﻨﺠﺶ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺟﻨﺒﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻳﺎ ﻳﻚ ﻃﻔﻞ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ٬ ﭼﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻳﻚ
ﻣﻠّﺖ ﺑﺎ
ﻋﻈﻤﺖ٬ ﻫﺮ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺁﻥ٬ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮑﺸﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ٬ﻭﮔﺮﺳﻨﮕﻰ
ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎ
ﻭ ﺳﺨﺘﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺗﺤﺖ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺣﻔﻆ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺿﺮﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﻤﺪﻥ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ٬ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺂﻥ٬
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻓﺮﻫﻨﮓ الهی
ﻫﺮﮔﺰ ﺣﻞ
ﻣﺸﮑﻞ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﺑﺎ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳت
دﺭﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﮑﻪ
ﺳﻮﮊهﻫﺎﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ٬ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﻣﺎﺩی ﭙﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩه
اﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ٬ﺗﺎ
ﻣﺪﺗﻰ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ٬ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺑﺎ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻋﻘل علمی ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪ٬ﺗﺎ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ٬ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﻌﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻨﻚ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺘﺪﻳّﻨﻴﻦ٬
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ٬ ﺟﺰ
ﺑﺨﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺠﺮﺃﺕ
ﮔﻔﺖ٬ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺷﺪﻩ٬ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ (ﺟﻨﻮﻥ
ﻣﺨﻔﻰ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻫﻬﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺟﻨﻮﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﻰ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﮐﻮﺭ ﻭﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻭ ﺧﻴﺎﻝ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻳﻬﺎئی
که ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﻰ
ﺍﺳﺖ٬ﻫﻤﮕﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺷﺪﻩ٬ﺑﺎ
ﺍﻧﮕﻴﺰهﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ
ﺑﺎﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﺳﺖ٬ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺷﺨﺺ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ٬ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺩﻭﺭﻩ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴتی
ﻴﺎ ﻧﻔس ﻟﻮﺍﻣﻪ
ﺍﺳﺖ٬ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ٬ﺑﺎ
ﺩﻭ ﭼﺸﻤﻪ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ٬ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ٬
ﻭ ﺑﺎ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ٬
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺗﻤثیلاﺗﻰ
ﺍﺯ ﻣﻨﻄﻖ
ﻋﺮﻓﺎﺗﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﺑﺰﺭگ
ﺴﺎﻟﺎﻥ٬ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺣﺮﻑ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻳﺎﺩﻯ ﻫﻢ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ٬ﻋﺮﻭﺝ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ٬ﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻋﺮﻭﺝ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﮑﺮ٬ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ٬ﮐﻪ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻳﻦ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎ
ﻣﺘﺰﻟﺰﻝ ﻭ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺳﺴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺘﻔﮑّﺮ٬ﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩ٬ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻪ
ﺧﻮﺩ٬ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺁﺳﻴﺐ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻪ٬ ﺑﺎﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﻴﺎﻳﺪ٬ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ٬ﺭﺍﻩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﻌﻮﺩ ﻭ ﻋﺮﻭﺝ
ﻣﺠﺪﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﻘﻮﻁ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﮐﺎﺫﺏ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﺎ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ٬ﻣﺪﺗﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻋﺮﻭﺝ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ٬ﺗﺠﺪﻳﺪﻳﻚ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﺯﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ٬ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﺳﻌﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺯﺣﻤﺘﻰ٬ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺍﻳﻦ
ﻋﺮﻭﺟﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ٬
ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ٬
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺑﺎﺧﺘﺮﺍﻉ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻰ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ٬ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﭙﻴﺪﺍﻳﺶ ﻳﻚ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ٬ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ ﻭ
ﺗﻨﻘﻴﺢ
ﺷﻮﺩ٬ﻣﻔﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺑﺮﺍﺳﺎس ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻫﺎ ﻳﺎ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺫﻫﻦ٬ﺟﺰ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﮔﺸﺘﻦ
ﻭﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻋث ﻣﻴﺸﻮﺩ٬ﮐﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺷﺨﺺ٬ﭼﻨﺎﻥ
ﺗثبیت ﻭﻣﻠﮑﻪ
ﺷﻮﻧﺪ٬ ﻭ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ٬ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺮﻣﻴﻢ
ﻭ ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺎ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭ
ﺧﻮﺩ٬ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻴﻚ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ٬ﻭﮐﺎﻣﭙﺒﻮﺗﺮ
ﺫﻫﻦ ﺷﺨﺺ٬ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻨﺎﺣﻖ٬ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭﻧﺘﻴجه
ﺘﻔﮑّﺮﺍت
ﺨﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ٬ﺑﺘﺼﻮﺭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻮﻥ
ﻣﮑﺮﺭﺍ ﻳﻚ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮﺍت ﺨﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ٬
ﭘس ﻗﻄﻌﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁﺏ
ﺑﺴﻮﻯ ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺩﻟﻴﻞ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﮔﻮﺩﺍﻝ ﻭ ﮐﺎﺭ
ﺁﺏ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺁﺏ
ﺑﺰﻣﻴن هاﻯ
ﺗﺸﻨﻪ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺮﺩﺍﺏ ﭘﺮ ﺗﺮ
ﻭ ﮔﻨﺪﻳﺪﻩ
ﺗﺮ٬ﻭﻣﺰﺍﺭﻉ
ﺧﺸﻚ ﺗﺮ ﻭ ﺑﻰ
ﺣﺎﺻﻞ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ٬ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎﺯﻯ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ٬ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ٬ﮔﺮﺩ ﻭ
ﺧﺎﻙ ﻭ ﮔِل
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺫﻫﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ثرﻭﺕ
ﻭ ﺣﺮﺹ ﻭﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺎﺷﺪ٬ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﺠﺎﺭﺏ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ٬ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﻧﺪﻳﺶ ﻭﺧﻮﺵ ﻓﺮﺟﺎﻡ٬
ﺣﺘﻰ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻫﻢ ﺑﺘﻄﺒﻴﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭ ﻭ
ﺳﻌﻰ ﮐﺮﺩ ﺍﺯ
ﻧﻮ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ٬ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﻣﻨﻄﻖ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ٬
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﻨﻄﻘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ٬ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ٬ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﻨﻄﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﺪ٬ﻭﻫﻤّﺖ
ﺷﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ٬ ﺑﺴﻮﻯ
ﻣﻨﻄﻖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻭﻣﺮﺍﻗبه
ﻤﻌﺎﻳﺐ ﺧﻮﺩ٬
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ٬ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ٬ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺑﺎ
ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠیه
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ٬ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎ٬
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ٬ ﻧﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﺮﺕ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺷﺎﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻭﺩ ﮔﺬﺭ٬ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺳﺮﻗﺖ ﻭ
ﺷﮑﺴﺖ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺭﻗﻴﺒﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﻭﺭﺷﮑﺴﺘﮕﺎﻥ ﺑﺪﻫﻰ
ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ
ﺑﺒﺎﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻋﺮﻓﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ٬ﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ٬ﻭ ﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺯﻳﺎﻓﺖ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ٬ﻫﻢ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﻢ ﺁﺧﺮﺕ
ﺍﮔﺮ ثرﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ٬ﺩﺭ
ﻋﻮﺽ
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﺮﻫﺎ ﺷﺒﻬﺎﻯ
ﺧﻮب ﻮﺭﺍﺣت
ﺒﺎ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺧﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻘﺮﺍ ﺭﺍﺣت
ﻤﻴﺨﻮﺍﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺪﻥ ﺧﺴﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﺭﺍ٬ﺗﺮﻣﻴﻢ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﺮﻣﻴﻢ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺮﺩﻳﺪ٬ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺎ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﻗﺎﻟﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ٬ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ٬ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺧﺘﻦ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺁﺧﺮﺕ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺴﺦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ٬ﮐﻪ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﻭ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻣﻴﮑﻨﻨﺪ٬ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺪﺍﻡ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭ
ﺧﻴﺎﻟﺎﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺟﺰ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻧﺘﻴجه اﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺣﺘﻰ
ﻳﻚ ﻭﻳﺮﻭس ٬
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ (کن ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺍﻟﻬﻰ٬
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ٬ ﺍﺯ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ٬ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ٬ﻭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺩﺭﺍﺯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺴﻠﺴﻠﻪ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺃﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺮﻭﻧﺪ٬ﺑﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﺠﺪﺩﺍ٬ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻄﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﺪ. ﮐﻪ ﺯﺣﻤت
ﻮ ﺭﻧﺞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ٬
ﻭ ﻋِﺮﺽ ﻭ
ﺁﺑﺮﻭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻔﮑّﺮﺍت
ﺒﺎﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ٬که
ﺸﺎﻣﻞ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ٬
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮑﺸﻒ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﻘﻠﻰ٬ ﻭ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ٬ﻭﺍﺯ
ﻣﺨﺰﻥ
ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺗﺮﺷّﺤﺎت
ﻤﻐﺰ٬ ﭼﻮﻥ
ﺗﺮﺷﺢ ﺻﻔﺮﺍ
ﺍﺯ ﮐﺒﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻫﻴﭻ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻓﻌﻠﻰ٬ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍﺣت ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍن
ﻨﻴﺴﺖ٬ﻭ ﻫم
ﻤﻨﺠﺮ ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﮋﻧﺘﻴﺒﮑی
ﺮﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎن
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ٬ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ٬ﻭﻫﻢ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺸﺮ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ(ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ)
ﺑﺸﺮ٬ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ(ﺳﻄﺢ ﻋﻠﻢ ﺟﻤﻌﻰ)ﺑﺸﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺴﺐ ﺑﻌﺪﻯ
ﻋﻠﻢ ﺍﺳﺖ٬ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻋﻠﻢ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻋﻠﻢ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷته ها
ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ٬ﮐﻪ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤثروت
ﻮ ﺳﻄﺢ ﻋﻠﻢ
ﺑﺸﺮ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻓﻌﻠﺎ ﻋﺮﻓﺎ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺑﻬﺮﻩ
ﺍﻯ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ٬ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺍﺳﺖ٬
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﻘﺼﺪ
ﻋﺮﻓﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻏﺮﺏ
ﺟﻬﺎﻥ٬
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩ٬ﻭ ﺷﺮﻕ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﻧﻴﺰ
ﺧﺎﻟﺺ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺒﺤث
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻫﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻭﺭﺯﺷﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺫﻫﻦ ﺭﺍ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻭﺗثبیت ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ٬ ﺑﺎ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ ﻭﻳﮋﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ٬
ﺭﻭﺍﻥ ﺗثبیت ﻮ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. که
ﻀﻤﻨﺎ ﺫﻫن
ﻮﺟﺴﻢ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﮑﻞ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ٬ ﭘس ﺍﺯ
ﺗثبیت ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ٬ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺫﻫﻦ
ﻭﺟﺴﻢ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺑﮑﻠّﻰ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ٬ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻟﻰ(ﺭﻭﺡ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ)ﺑﺎ
ﻣﺎﻫﻴﺘﻰ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ٬
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.

ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ٬ﻭ
ﮐﺴﺐ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ٬ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ٬
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ٬ﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ٬ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ٬ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﺿﻤﻨﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ٬ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
(ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ) ﺍﺯ
ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ٬ﻭ
ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺘﮑﻤﻴﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ٬ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.

M051

تصوّر
ذهنی

تصوّر
ذهنی ﺣﻀﻮﺭ ﻳﻚ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ. ﭘس از
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﺎﺭﺟﻰ،
ﻭ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺷﻴﺌﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ) ﻳﻚ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺧﺎﺭﺟﻰ است. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ، ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺠﺪﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﺗﺼﻮﺭ ﻳﻚ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﻳﺪﻩ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣثلا
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺻﺒﺮ، ﺑﻴﺎﺩ
ﻓﻠﺎن کس
ﻣﻰﺍﻓﺘﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩه است. ﻭ
ﺷﺨﺺ ﻧﺎﻇﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻴﺎﺩ
ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪ، ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ
ﻣﻌﻨﻰ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺻﺒﺮ
ﭼﻴﺴﺖ. عنوان
ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ ﻭ
ﻓﺎﻧﺘﺴﺘﻴﻚ، ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻭﺍﻫﻤﻪ
ﻭﺗﺨﻴّﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻴﺰ
ﺁﻣﺪه اﺳﺖ. ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ که
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ،
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻗﺪﺭﺕ تصوّر
ﺫﻫﻨی بیشتر
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ثاﻧﻮﻳﻪ. ﻭﻳﺎ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ ﻋﻘﻞ،
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮ
ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ، ﺗﺎﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
رسیدن ﺑﻔﻬﻢ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻳﺎﻓﺖ،
ﺻﻤﻴﻢ
ﺑﺎﺟﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺁﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﺪﻳﻖ،
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ،
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭی اﻟﻬﻰ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﺩﺭﻙ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺯﻳﻚ ﺣﮑﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺎﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺤثهاﺋﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺎﻃل ﺒﻨﺎﻡ
ﻭﺍﻫﻤﻪ و
اوهام ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻌﺎﺩﻟﻰ ﺩﺭ
ﺧﺎﺭﺝ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ، ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴتند. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭﺩﺭ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﻭ(ﺣﺪﻳث
ﻧﻔس ) و صحبت ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ
ﺧﻴﺎﻝ ﺧﻮﺩ، ﻳﻚ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﮐﺴﻰ ﭼﻴﺰﻯ ﻳﺎ
ﮐﺴی ﺮﺍ، ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﮑﺸﺪ، ﻭ
ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﺣﺘﻰ

ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﺧﺎﺭﺝ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻧﻴﺰ، ﺑﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺷﺨﺺ
ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻣﻈﻠﻮم
ﺨﺒﺮﺩﺍﺭ ﺍﺯ
ﻋﻠّﺖ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻇﺎﻟم ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻧﻔﺮت
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴن ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﺣﺘﻰ
ﻧﻔﺮﺗﻬﺎﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ
ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﻰ ﺑﺮﻧﺪ، ﻭﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺎﻫﻰ
ﻭﺍﻫﻤﻪ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺯ ﺭﻭﻯ ﺟﻬﻞ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺍﻥ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳﻚ ﺻﺪﺍﻯ
ﻣﻬﻴﺐ ﺍﺯ
ﻣﻨﺒﻊ ﻣﺠﻬﻮﻝ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺷﻨﻮﺍﺋﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻳﺎ ﺟﻬﺖ ﻳﺎﺑﻰ
ﺻﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﺒﻖ
ﺑﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺧﺒﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻳﺎ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﻭ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﺎﻟﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻣﺎﺩﻩ،
ﻋﮑس اﻟﻌﻤﻞ، ﻳﺎ
ﺍِﻗﺮﺍﺭ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻠﺰﻡ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﻳﺎ
ﺭﻓﻠﮑس، ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ
ﺩﺭﻣﻌﻨﻰ
ﻭﺳﭙس ﺩﺭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ، ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺑﺴﻴﺞ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻫﺮ
ﺣﺎﺩثه اﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﻧﻈﺎﻡ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ،
ﺁﻥ
ﻭﺍﻟﻴﺒﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﺣﺮﻳﻒ ﺿﺮﺑﻪ
ﺗﻮﭖ ﺭﺍ
ﺑﮑﺪﺍﻡ ﺟﻬﺖ ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺰﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻓﻊ
ﺁﻥ ﺿﺮﺑﻪ. ﻳﻚ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺧﺎﺹ، ﺩﺭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍن ﻮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﻯ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ،
ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭﻣﻠکه هاﻯ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴم که ﺩﺭﻫﻤﮕﺎن
هست. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﭘس اﺯ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس، ﻭﮐﺴب
ﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻣﺮﺍﺗب عقلی ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑﻬﺎی
ﺮﻭﺣﻰ
ﭼﻬﺎﺭمﻨﻴﺰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ثبت ﺍﺳﺖ، ﺑﺂﻳﻨﺪهﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ خود
ﻣﻴﺒرﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎ، ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﻋﻨﺼﺮﻯ ﻭ
ﺍﺟﺴﺎﻡ ﻣثاﻟﻰ
ﻭ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﻮﺭﻯ
ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺩﺭﻫﺮکس هست، ﮐﻪ
ﺟﻤﻌﺎ
ﻃﺒﻘﺎﺗﻰ
ﭘﻮﺷش
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩه ﻮﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
و ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
میبرند ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺑﺎ ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
دیگر
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺷﺨﺺ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﻮﻫّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﺿﻌﻴﻔﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ، که
ﺪﺭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻳن
اﻭﻫﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭﺷﺎن
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻣﺪﺍم
اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺧﻄﺮی
ﺪﺭﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺷﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺿﻌﻴﻔﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻰ
ﺧﻄﺮ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ، ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻮﻫﻮﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﺵ
ﺍیستاﺩﻩ، ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﮑﺸﺪ. ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻄﺮﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻣﺎﻟﻴﺨﻮﻟﻴﺎﺋﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻮﻫّﻤﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺎ
ﺑﺄﺯﺍﻯﺧﺎﺭﺟﻰﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺳﻴﺴﺮﻭﻥ
ﺣﮑﻴﻢ ﺭﻭﻣﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺿﻮﺡ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﭼﻴﺰ ﺗﺎﺯه
ای ﺒﺬﻫن
اﻧﺴﺎن
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻋﻘﻴﺪه اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎن
اﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﮐﺴب
ﺘﺎﺯﻩ
ﺩﺭﺗﺼﻮﺭﺍت
ﺒﺪﻭﻥ ﻣﺎ
ﺑﺄﺯﺍی ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. که
ﺒﺴﺮﭼﺸمه
ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ اند. ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺎﻟﺖ
ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ذهنی ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻰ
ﮔﻔته اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺎ
ﺑﺎﺯﺍﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻫﻤﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺪﻧّﻰ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻳﻚ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻫّﻢ، ﺁﻧﺮﺍ
ﺭﻭﺷﻦ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩ را
ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺫﻫﻦ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺴﺨﺘﻰ
در آن ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. چه
ﺮﺳﺪ که
ﺒﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. که
اﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭحی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺄثیری ﺪﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻏﺪﺩ
ﺑﺴﺘﻪ ﺗﻦ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨند. ﻭﺣﻴﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺣﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﻤﮑﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳند. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ، ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻳﺎ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ، که
ﺪﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﻳﺪه اﻧﺪ. ﻭﺑﻴﺎﻥ

ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﺗﻤثیلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺭﻭﺣﻰ میباشد. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻮن
ﺠﻨﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﺭﺣﻢ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺭﺣﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺟﻨﻴﻨﻰ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ، ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺒﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ،
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻔﺎﺻﻠﻪ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻪ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﻭ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻳﻚ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻭﺟﻤﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺭﻭﺍقی ﺘﺼﻮﺭ
ﺭﺍ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﻧﻈﺮﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻠﺎﺵ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﮐﻪ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻣﺨﻠﻮطی
اﺯ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻢ
ﭘﻴﻤﺎنی
عاﻃﻔﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠیه
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﺍﺳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭﺩﺭﻭﻥ ﺩﻝ، ﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺍثر ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰ، ﭼﻮﻥ
ﺗﺮﺣّﻢ ﻭ
ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس، ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺹ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻗﺪﺭﺕ

ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺧﺎﺹ،
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﺭﺍﻡ
ﻭ ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﺑﺼﺎﺣﺐ ﺁﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﻣﻨﻔﻌﻞ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﺯ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﻋﺎﻣﻞ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻦ، ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺣﻰ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺫﻫﻨﻰ،
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺮﺯ
ﺑﺮﺯﺧﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﻄﺮ ﺳﻘﻮﻁ
ﻳﺎﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺯﺥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺮّﺏ ﺩﻭﺯﺥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ
ﻣﺮﺑّﻰ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﺎﻡ(گرﻫﻮﻡ)ﻳﺎ
ﻗﺮّﻩ

ﮔﻴﺮﺍﻥ
ﻫﻮﻡ ﻭ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻤﮑّﻪ ﺭﻓﺘﻪ،
ﻭ ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﮐﻌﺒﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻘﺶ
ﺭﺳﺘﻢ ﻓﺎﺭس
ﺴﺎﺧﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭ
رو به(ﺪﻳﻮﺍﺭ
ﻧﺪﺑﻪ) ﺑﺘﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ، ﺩﺭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ، ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺃﺷﻚ
ﻣﻰ ﺭﻳﺰﻧﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻠﻚ ﭼﺸﻢ ﺭﺍ
ﺑﺤﺮﮐﺖ ﺩﺭ
ﻧﻤﻰ ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺳﻴﻞ ﺗﺮﺷّﺢ
ﻏﺪﺩ ﺍﺷﮑﻰ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﮔﺮیه ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ(ﮔﺮﻳﻪ)
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺯﻗﺮّﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﺧﻴﺮﻩ
ﺷﺪﻥ ﻭﺧﻮﺭﻩ
ﻳﺎﺑﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺸﻖ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ
ﺃﺷﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺮﻳﺶ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ،
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ، ﻭ نه
ﻫﺰﺍﺭﺣﺪﻳثﻧﺒﻮﻯ،
ﺍﻳﻦﻭﺍﮊﮔﺎﻥﻓﺎﺭﺳﻰﺭﺍﻣﺸﺨﺺﻧﻤﻮﺩهاﻡ.
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮﻧﻴﺰ(
ﻣﺎ ﺑﺄﺯﺍﻯ)
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ، ﻭﻫﻢ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟم
اﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺤﺘﺮﻡ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﺎ
ﺑﺄﺯﺍﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ، ﻭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺩﻋﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺍﻳﻦ
ﻭﺳﻴله اﻟﻬﻰ، ﺩﻋﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻋﺎﮔﻮ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭ ﺑﺎﺭ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺑﺮﺩﻭﺵ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﻧﻤﺎﺯﺵﺑﮑﻤﺮﺵﺯﺩﻩﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺑﺤث ﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ، ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻰﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻳﺎﺑﺎﻃﻞ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﮐﻪ
ﻭﻫﻤﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺒﺤث ﺟﺪﻳﺪﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﮔﺮﺍئی ﻭ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺻﻠﻰ
ﻭ ﺫﺍﺗﻰ ﻧﻴﺴتند.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻗﻊ، ﭼﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮ
ﺩﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻭﺍﻗﻊ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻓﻬم
عقل ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻌﻴّت
گرﺍﺋﻰ، ﭼﻪ
ﮐﺴﻰ ﻧﻈﺮ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﭼﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻓﺎﻋﻞ
ﺍﺻﻠﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﮐﻴﺴﺖ؟ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ،
ﺑﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﮐّﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﺌﻮﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
ﺮﻭﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﻭ
ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺑﺮﺩﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ،
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻳﺎ
ﻣُﺮﺩه اﻯ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﺪ
ﻭﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺑﮑﺴﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺩه اﻯ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪه کند. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ، ﻭﭼﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،
که
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮنه
ﺒﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸته اﺳﺖ.
ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

ﻳﻚ
ﻣﺤﺮﻙ ﺧﺎﺭﺟﻰﻣﺎﺩﻯﮐﻪﺗﺼﻮﺭﻯﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻧﺎﻇﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺑﺎ
ﺯﻭﺍﻟﺶ ﺗﺼﻮﺭ
ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵﻣﻴﺸﻮﺩ.
وﻟﻰﻣﺤﺮّﻙ(ﺧﺎﺭﺟﻴﺎﺯ
ﺩﺭﻭﻥ)ﺑﺎﻃﻦ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻭﺭؤﻳﺎﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺷﺮﺵ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﮒ ﻓﺮﺍﻣﻮش
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
به (ﺑﻤﻨﮑﺮ ﻭ
ﻧﮑﻴﺮ) در قبر
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﭘﺎﺳﺦ
ﮔﻮ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺶ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺵ ﻭ
ﺭﺏّ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ، ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ
ﺩﺭﭼﻪ ﻣﺮﺣله
اﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﭘﺎﺳﺦ ﻫﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺒﻞ از
مرگ، ﻭیا
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺿﻌﻒ ﺷﺪﻳﺪ ﺗﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ را
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻤﻰﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯﺍﻟﻬﻰ
ﺃﻥ ﺷﻬﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﻔﺴّﺮﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺼﻮﺭ ﭘس اﺯ
ﺍﺣﺴﺎس اﺯ
ﻣﺤﺮّک ﺨﺎﺭﺟﻰ
ﭼﻮﻥ ﻧﻘﺶ ﻳﻚ
ﻣّﻬﺮ و خاتمی
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺷﻤﻊ
مذاب وﻧﺮﻣﻰ
ﺍثرﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺮﺩﺍﺷت
ﻤﺎﺩﻯ ﻭﻣﮑﺎنی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺘﻦ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺁﻧﺘﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻟﻬﺎم ﻮﻳﺎ
ﺃثر ﻣﺤﺮﻙ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ، ﮐﻤّﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭﻙ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺩﺭ
(ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ)
ﺗﻔﮑّﺮ ﮐﺮﺩن
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻧﺘﻴجه اﻯ ﺟﺰ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
اﻣّﺎﺭﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﺎﻟﺒﺪ
ﺷﮑﺎﻓﻰ ﻣﻐﺰ
ﺃﻧﺸﺘﻦ، ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﺑﺎ
ﻣﻐﺰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻐﺰ ﺟﺰ
ﺁﻧﺘﻨﻰﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺃثر ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭﻭﻥ ﺗﻦ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻦ ﺩﺭ ﻫﺎﻟﻪ ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﻏﺮﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺭﻭﺡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ، ﺟمع ﻮ
ﺟَﻢ ﺭﻭﺣﻰ ﻳﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻝ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻗﺖ
ﻧﻈﺎﺭت
ﻮﺍﺣﺴﺎس ﺪﺭ
ﺫﻫﻦ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ
ﺳﻮﮊﻩ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎه ﺴﻮﮊﻩ
ﻳﺎﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﺎﺳﻚ
ﺑﺮﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ، ﻣﻨﻄﺒﻖ
ﺑﺮ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ، ﺩﺭ
ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﺎﺳﻚ ﺭﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺭﺩﻭ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﻮﮊﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﻭﺭ بطور
ﮐﻠّﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺪ. ﻭ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯﭼﻮﻥ
ﺭﻧﮓ ﻭ ﻟﺒﺎس، ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺁﻥ ﺷﺨﺺ، ﺍﺣﺘﻤﺎل
اﻧﺴﺎﻧﻰ را
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﺷﻮﺩ ﻭﺍﺿﺢﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﺑﺨﺼﻮص پس از
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺩﻭﺭﻯ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻐﻴﺮﺍﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺭﺻﻮﺭت
ﻮ ﺗﻦ ﺳﻮﮊﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪه
ﺒﺎﺷﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻋﻠﺎﻣﺎتی که
ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﻳﺎ
ﺗﻦ ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣثلا
ﺧﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻳﺎ ﻧﻘﺼﻰ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﻭﭘﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺫﻫﻦ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺠﺪﺩ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﻳﺪ ﻣﺠﺪﺩ ﺍﺯ
ﺳﻮﮊﻩ ﺧﺎﺭﺟﻰ،
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﮐﻠّﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،
ﮐﻪ ﻳﻚ(ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻠّﻰ)ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻳﺎ
ﺷﺨﺼﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻋﻘﻠﻰ، ﺗﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ، ﺑﺎﻫﻢ
ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮ، ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻓﻬﻢ
ﻭﺩﺭﻙ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ ﺗﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﺴﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﻗّﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﺍﻓﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘُﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺣﺮﻳﺺ
ﻭ ﻃﻤّﺎﻉ ﻭﺟﺎﻧﻰ،
ﮐﻪ ﻟﺤظه اﻯ
ﺍﺯ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻟﻮﺩه ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺟﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻭﺍﺣﺪ، ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻋﻤﻞ ﻧﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺎ، ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ هنر
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﭼﺸﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺳﻮﮊﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻳکی
اﺯﺁﻧﻬﺎ ﺩﻗّت
ﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮچه
ﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫمه ﺴﻮﮊهﻫﺎﻯ
دیدن ﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺟﺰﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﺭﺍﻫﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺸﮑﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓت
ﻤﻘﺎم ﺮﻭحی
کنند، ﻳﺎ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﻮﺍﺭﻣﻨﻌﮑس
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ یک
ﺷﻴﺌﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭼﺸﻢ ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺻﻮﺗﻰ
ﺭﺍ ﺑﮕﻮﺵ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ(ﻋﻴﻦ
ﺷﻴﺌﻰ)ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﺭ، ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺳﺮ
ﺭﺍﻩ ﻋﺒﻮﺭ
ﻧﻮﺭ، ﺍﺯ ﮐﺮﻩ
ﭼﺸﻢ ﺗﺎ
ﺷﺒﮑﻴّﻪ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ، ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻔس ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺷﺪ، ﻭ
ﺳﭙس ﺁﻟﻮﺩگی
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮔﻮﺋﻰ(ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﻋﺪﻣﻰ)
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ(ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﮐﻤّﻰ)ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺳﻠﻮﻙ،
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻘﺪس ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺎ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺭﻭﺡ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻰ ﮔﻮﺋﻴﻢ، ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍه
ﺘﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍی هر
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻥ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻥ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﺩﺭ
ﺷﺄﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻭﻧﻴﺰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﮑﻤﻚ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
همان ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺟﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺑﺸﻴﺮﻳﻨﻰ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻧﻘﺶ ﻓﺮﺿﻰ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻓﺮﺩﻯ ﺭﺍ(ﻣﻴﺪﻳﻮﻡ)ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺍﺳطه اﻯ
ﺑﻴﻦ ﺷﺨﺺ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ، ﺑﺎ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺿﻌﻴﻒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ،
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺍﺯ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﻓﺮﺿﻴّﺎﺕ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮیم. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﮔﻴﺮ ﺸﻮﻳﻢ، ﺟﺰ
ﻏﺮﻕ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺣﻴﺮﺕ ﻧﺘﻴجه
اﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ، ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺑﻔﺮﺿﻴّﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ
ﺳﺎﺩه اﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻟﺬﺍﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ،
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻧﻮﺷته های ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩه اﻡ، ﺟﺴﺘﻪ
ﮔﺮﻳﺨﺘﻪ
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻠﻰ ﻭ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ،
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻮﺷته اﻡ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺗﻰ
ﻧﺎﻗﺺ ﻭ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮ
ﺗﻤثیلی ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ، ﻭﺻﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ، ﻳﺎ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ ﺭﺍ ﻧﮑﻨﻴﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﻭﻳﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﻮﺻﻴف کنید. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ، ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ، ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪن گفته
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻮﺩه که ﺩﻳﺪه
اﻧﺪ، ﻭنه
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧکه
ﺸﻨﻴﺪه ﻴﺎ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻩ. ﻟﺬﺍﻣﻔﻴﺪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ
ﻭﻓﮑﺮ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻨﻴﺴﺖ. که
ﺸﻨﻴﺪﻥ ﻫﺮﮔﺰ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﺪﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﮐّﻞ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺳؤﺍﻟﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺮﺳﺶ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﭘﻴﺮ ﻫﺮﭼﻪ
ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﮑﺒّﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭ
ﺑﻌﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺩﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﺗﺄﺧﻴﺮﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﺮﺩه اﻡ، ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺗﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺫﻫﻦ ﻧﻤﻮﺩه اﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ، ﻣﻔﻴﺪ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﻭﺯ ﻭ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﺷﺨﺎﺹ، ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی ﻤﻴﮕﻮﻳند.
ﻣﺤﻘّﻘﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻭ
ﺭﻭﻣﻰ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﻝ
ﺑﺴته اﻧﺪ، ﻭﭼﻴﺰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻃﺒّﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻣﻐﺰ، ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻴﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺁثاﺭ
ﻗﻄﻌﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭﻣﻐﺰﻯ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯﻫﻢﺩﺭﺍﻳﻦﺑﺎﺭهﻫﺎﺳﺨﻦﺧﻮﺍﻫﻴﻢﮔﻔﺖ.

M052

شناخت
ومعرفت یا
آگاهی

یا
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻔﻬﻮﻡ(ﻋﻠﻢ)
ﮐﻪ ﺗﺎ ﭼﻬﺎﺭ
ﻗﺮﻥ ﭘﻴﺶ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ
ﻭﻏﺮﺏ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ)، ﻭ(ﻋﻠﻢ
ﮐﺴﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ)، ﻭ (علم
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻯ)
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﺮﺗﺮ،
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺷﻬﻮﺩی ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ، ﻭ نور
ﻗﺎﺋﻢ وﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
است. ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻟﻔﻆ
ﻋﻠﻢ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ
ﻭﻏﺮﺏ ﻋَﻮَﺽ
ﺷﺪ، ﻭ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺍﻧﺶ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻳﺎ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪ. ﻋﻠﻢ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ، ﻭﺩﺭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ(ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)ﺍﺳﺖ، ﻭنه
علم ﻭﺩﺍﻧﺶ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ، ﻳﺎﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻦ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ،
ﺍﺯ ﻟﻔﻆ ﻋﻠﻢ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺍﻧﺸﻬﺎﻯ
ﮐﺴﺒﻰ
ﺍﺯﮐﺘﺎﺏ ﻭ
ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻫﺎ، ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭﺩﺭﻣﺘﻮﻥ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﮑﻠّﻰ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺯ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻫﺎ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ، ﻭ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﺩﻯ، ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ،
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺑﻨﺎ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺗﺮﺟﻤﻪ نمی
ﺸﻮﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻟﻔﻆ ﮐﺘﺎب ﺪﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮐﺘﺎﺑﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻧﻮﺷته
اﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻠﻤﻪ(ﮐﺘﺎﺏ)ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻣﻘﺮﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﮐﻠﻤﻪ(ﻗﺮﺁﻥ)ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﭼﻮﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻦ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻋُﻤﺮ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﮐﺎﺗﺐ ﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﺮ، ﻫﺮﺁیه
اﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻳﻚ
ﻧﻔﺮ ثبت ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻨﻤﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ
ﺁﻳﺎﺕ ﻣﺘﺮﻭﻙ
ﺣﻘﺎﻳﻘﻰ بوده ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺩﺑﻰ خود ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﻣﻰ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺟﺮﺃﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺩﺭﻭﺣﻰﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻣﻐﺮﺿﺎﻧﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻳﺎ
ﺣﺪﻑ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺟﻬﻞ، ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺎﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺁﻳﺎﺕ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻳﻚ ﻗﻄﻌﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﮐﻤﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺁﻥ، ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻋثماﻥ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺳﻮﻡ، ﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻰ ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺩﺍﻣﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ،
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻭﻯ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪ
ﻭﻣﺘﻨﻔّﺬ
ﻭثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﺑﻮﺩ،
ﻭﺩﺭ ﮔﺮﻭه
اﺑﻮﺑﮑﺮ ﻭ
ﻋﻤﺮ ﺑﻮﺩ، ﻭ
ﺍﺯ ﺳﺮﺍﻥ
ﻗﺮﻳﺶ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﺨﺼﺎ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺍﺯ
ﺁﻳﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭ
ﺑﺄﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﻋﺮﺏ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻗﺮﻳﺶ ﺁﺷﻨﺎ
ﺑﻮﺩ، ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺗﻰ
ﻧﻤﻮﺩ. که
ﺒﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ،
ﺩﺭ ﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ شده
است. ﻭﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭘﻮﻝ ﺣﺬﻑ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺃﺑﻮ
ﻟﻬﺐ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﮑﺮﺩ. ﻭ ﻣﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ(ﻗﺮﺁﻥ)ﻫﻤﺎﻥ(ﺩﻭ
ﻗﺮّﻩ)ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس، ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺷﺪﻩ.

ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻋﺎﺭﻑ، ﻧﻪ
ﻗﺮﻥ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺫﻯ
ﺍﻟﻨﻮﻥ، ﻳﺎ در
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪ
(ﺷﻨﺎﺧﺖ)ﺣﮑﻤﺖ
ﺭﺍ، ﺗﻮﺍﻓﻖ
ﺑﻴﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭ ﻓﻬﻢ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺫﻫﻨﻰ، ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺗﺤﻘﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺷﺖ
میدانستند. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎه ﻫﺎ،
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ که
هرﮐﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺠﺮبه ﺨﺎﺭﺟﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮن ﺒﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﻭﺍﺣﺪی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﺃﻣﺮﻯ ﺭﺍ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻭﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮐﻤﺘﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎ
ﺑﻄﻮﺭ ﺩﻗﻴﻖ، ﻣﻨﻄﺒﻖ
ﺑﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﺑﺨﺼﻮص
ﺪﺭﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎقی اﺳﺖ.
ﮔﺮچه ﻤﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻴﺎﺕ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺨﺘﻠف اﺯ ﻳﻚ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻋﻠمی
ﺪﻳﺪه ﻤﻴﺸﻮﺩ. که
علماﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻌﺎﻣﻞ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، که
ﺪﺭﻫﺮﻣﻌﺎﺩله
ﺮﻳﺎﺿی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﻃﺮﻓﻴﻦ
ﻣﻌﺎﺩله
ﺮﻳﺎﺿﻰ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ، ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﻮﺍﺩ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻣﻮﺍﺩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻭﻟﻮ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ

ﺗﺠﺮﺑﻴﺎﺕ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ، ﺍﺭﻗﺎﻡ
ﮐﺴﺮﻯ ﺣﺎﺻﻞ
ﺭﺍ، ﺑﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻋﺪﺩ ﺻﺤﻴﺢ
ﻣﺠﺎﻭﺭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣثال ﺫﻭ
ﺍﻟﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎ
ﺍﺯﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺭﻭﻧﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻔﮑّﺮﻭﺗﻌﻘل ﺷﺨﺺ،
ﻭﮐﺸﺶ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ، ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺟﺎﻫﻞ
ﻭﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺭﺳﺖ، ﺍﺯ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺁﻥ
ﺑﻬم ﺒﺎﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﭼﻮﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﻗﺺ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪﻫﻢ ﻏﻠﻂ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ، ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻫﺮ ﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻣﻮﺭ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻨﻄﺒﻖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ در
ﮐﺎﻣلان
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻄﻮﺭ
ﺩﻗﻴﻖ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﭼﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﻴﻦ(ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ)ﺧﻮﺩ،
ﻭ(ﺑﻴﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ)ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻧﺘﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﺼﻠﺤﺘﻰ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺭﺍ
ﺩﻓﻊ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻓﺰﻭﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻓﻬﻢ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺧﻮﻳﺶ، ﻳﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺧﺎﺭﺝ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺰﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻙ ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻠﻤﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺩﻗﻴق ﺁﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻣﺼﻠﺤﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﻴﺎﻥ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺳﻪ
ﻫﺰﺍﺭ ﮐﻠﻤﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘلی ﻮی
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ. که
ﻔﻘﻂ ﻫﺰﺍﺭ
ﮐﻠﻤﻪ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﮕﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ،
ﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﮐﻠﻤﻪ
ﺭﺍ ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪ، ﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﮐﻠﻤﻪ
ﺭﺍ ﺑﮑﺴﻰ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻳﻚ ﻣﻨﺒﻊ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺍﺣﺪﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺯ ﻳﻘﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ، ﭘس
ﺑﻬﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ ﻭ
ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ،
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﻳﻘﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻄﺮﺡ میﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ،
ﻳﺎ ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻰ
ﻤﺎنند. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺗﻌﻘّﻠﺎﺕ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﺩﺭ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﺑﻬﺎﻡ ﻭ ﻋﺪﻡ
ﻭﺿﻮﺡ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻐﺰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻗﺎﻟﺒﻰ ثاﺑﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﻓﮑﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻭﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻓﮑﺮ، ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺣﺎﻟﻰ ﺑﺨﺼﻮص
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺑﺎ(ﺣﺎلی
ﻴﺎ
ﻭﻗﺘﻰ)ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻴﻚ
ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ، ﻫﺮﮔﺰ
ﻳﻚ ﻭﻗت ﻮﺣﺎﻝ
ﻓﮑﺮﻯ ثاﺑت
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﺯ(ﻭﻗﺖ)
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ ﺣﺎﻝ
ﻭﻓﮑﺮ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﻭﻗﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻰ. ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ، ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ، ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭﻗﺖ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ، ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻳﺎ
ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺻﻠﺎﺡ ﺑﻴﻨﻰ
آنان ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺟﻤﻌﻰ
ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻬﺎﻯ،
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻓﮑﺮی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺑﻴﻚ ﮔﻮﻧﻪ ﺧﺎﺻﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ، ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺑﻴﺎﻥ ﻳﻚ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻟﺎﺑﺮﺍﺗﻮﺍﺭﻯ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺰﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ ﺷﻮﺭﻭﻯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﺩﺭ
ﺳﻴﺼﺪ ﻣﺮﮐﺰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﺎی
ﻤﺠﻬّﺰ ﻭﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ،
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﺪﻑ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﻦ
ﺩﻭﻟﺘﻰ، ﺩﺭ
ﺗﺄﺳﻴس ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﮐﺰ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﻰ ﺭﻭﺳﻰ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ، ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﺷﮕﻔﺖ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺭؤﺳﺎﻯ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺍﻳﻦ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺭﺍ، ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺳﮑﻮﺕ ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺎﺗﺮﻙ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻧﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺘﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻳﺎ بدﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ
ﺳﻴﺒﺮﻯ
ﺗﺒﻌﻴﺪ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻏﺮﺏ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ، ﺑﺎﺯ
ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ثبت ﺣﻘﻮﻕ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎت
ﺨﻮﺩ
ﺑﺘﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﺮت ﻮﻣﻘﺎﻡ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺪﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﺵ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻓﻌﻠﺎ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ، ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﮐﻠﺎﻡ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺗﻌﻤّﻖ ﺩﺭ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﺮچه
اﮔﺮ ﺧﻄﺎﺋﻰ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ،
ﻧﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﻧﭙﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﻧﺎ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﻄﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﻧﭽﻪ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻄﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺪﻫﺪ، ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺻﺤﻴﺢ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺭﺏّ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ، ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﻬﻢ
ﺯﺩﻥ ﺁﺵ ﺷﻠّﻪ
ﻗﻠﻤﮑﺎﺭ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﺠﺪﺩ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ ﻭ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺘﻴجه اﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺫﻫنی ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻭﺭﺷﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺷﻮﺩ، ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﻬﺮﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩه
اﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻌﺮﺍﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ، ﮐﻪ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻧﻈﻢ ﺷﻌﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ئﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺧﻮﺩ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ﺍﻧﺪﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ،
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺎﻥ ﻗﻄﻌﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻳن ﻤﺘﻔﮑّﺮ،
ﺩﺭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ، ﻭﻳﺎﺣﺘﻰ
ﺩﺭﭼﻨﺪ ﺯﺑﺎنی
که
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪﻫﺴﺖ. ﮔﺮچه
ﺒﺎﺯ ﻫﺮچه
هنرﻣﻨﺪ آﻧﻬﺎ
را اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧی ﻮﺑﻴﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺒﺎﻧﻪ
ﻭﺩﻗﻴﻖ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﺑﺎﺯ
ﻋﻴﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺫﻫﻨﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻳﺎت
ﻤﻨﺴﻮﺏ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ،
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﻗﺮﺍٴﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻣﻰ
ﺷﻨﻴﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺁﻳﺎ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺍﻭ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬی هست ﻴﺎ
ﻧﻪ. ﭘس ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺩﺭ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻭﺣتی
ﺪﺭﺟﻤﻠﺎﺕ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﺎﻋﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺷﻌﺮ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮﻫﺎ
ﺭﺍﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﻴﺮﻭﻧﻰ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺫﻫﻨﻰ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻧﻴﻤﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻓﻬﻢ ﺍﺯ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻟﻔﻈﻰ،
ﺍﺯ ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﻳﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻳﻨﺪه اﻯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﻳﻚ
ﻣﺠﻠس ﺧﻄﺎﺑﻪ
ﻭ ﺗﺪﺭﻳس، ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ، ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﻄﺤﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺴﺮﻋت
ﺒﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ(ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ)
به (ﺧِﺮَﺩ
ﺍﻟﻬﻰ)ﺭﺳﻴﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ( ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ) ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻭ ﻳﺎ ﻋﻘﻞ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻳﺎ ﺧﺮﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺻﺎﺩﻕ ﺗﺮ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ، ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺳﻴﺮﺕ ﺁﻧﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ، ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺗﻰ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺪﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰمقام
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ۳۱۳ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ، ﻭ
ﻳﻚ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﻫﺒﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻤﻴﺮﺩ، ﻭ
ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ،
ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ،
ﭘﻴﺮ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ، ﻋﻤﻠﺎ
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﺷﻬﻴﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﻣﺮﺩﻡ، ﮐﻪ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﻬّﺪ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺏّ ﻣﺮﺑّﻰ ﻭ
ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.

M053

دیالکتیک

ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﻭﺍﻗﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﺭﻭﺵ
ﻋﻠﻤﻰ ﺧﺎﺻﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ
ﺧﺮﻭﺳﻴﭙﻮس ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩ، ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﮔﻔته اﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻥ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺎﻟﺐ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺑﮕﻨﺠﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ
ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﻦ ﻭ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻳﻚ ﺗﺴﻠﺴﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻬﻢ،
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﺎﺕ ﻭ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ، ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻭﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻭﻗﻀﺎﻳﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺭﺍ
ﺣﺘﻰ ﻓﻬﻤﻴﺪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﮐﺮﺩ، ﻭﻗﺒﻮﻝ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺑﮕﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
(ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ)،
و (ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ). ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭ
ﻓﻀﻴﻠﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯﻋﻠﺎﺋﻢ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﻣﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ ﺁﻥ، ﺑﺘﺼﻮﺭ
ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷته
اﻧﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻫﺎ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻭ
ﻋﻤﻞﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻓﻀﻴﻠﺘﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻀﺎﺋﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﻣﺎﺩﺭ ﻓﻀﺎﻳﻞ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ ﻗﺒﻠﻰ
ﺣﻘﺎﻳﻖ، ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ، ﻭﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻓﻀﺎﻳﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻠﻤﻰ،
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺷﺨﺺ، ﻭ
ﺗﺠﺎﺭﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﺒﻮﻝ
ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺟﺪﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﻴﺎﻥ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭﺑﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. که
ﺪﺭﮐﺪﺍﻡ ﭘلّه
اﻯ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻓﻀﺎﻳﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺗﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﻭ
ﺗﻌﻤّﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻟﺬﺍ
ﻓﻀﺎﻳﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﺰﻭﻧﻰ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺴﺖ. ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﻭﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺁﻥ، ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﺴﺘﺎ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺭﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ ﺁﻥ،
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﺗﮑﻨﻴﻚ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ ﻭ
ﺗﺨﺼﺼﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺍﺯ
ﻓﻀﺎﻳﻞ
ﻭﺗﻔﺎﻭت کرﺍﻣﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳت که اﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺩﺭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮕﺬﺷته ها
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺪﺭ ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭتها ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﻓﻀﺎﻳﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻟﻔﻀﺎ ﻫﻢ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. که
عقل ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﭼﻮن عقل ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﭼﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻤﻠﻰ، ﺭﻭﺵ
ﻧﻬﺎﺋی ﺘﺮ ﻭ
ﺩﺭﺳت ﺘﺮ
ﻭﻣﻨﻄﻘی ﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻓﻀﺎﻳﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، که
ﺒﺂﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪه
ﻴﺎ ﺷﺒﻴﻪ ﺁﻥ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪه
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ، ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺭﻭﺵ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺤث ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﻃﺮﺡ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﮐﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﭼﻪ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻠﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺗﺎ ﮐﻰ ﻭ
ﮐﺪﺍﻡ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻳﻘﻴﻦ ﻭ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺭﻭﺍﻧﻰ،
ﭼﻪ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻭ
ﺩﻟﺎﺋﻠﻰ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻮﻓﻖ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳت
ﻮﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺣﺴﺮﺕ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻗﻠﺒﻰ ﺁﺭﺍﻡ
ﺑﺴﻮﻯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﺩﻳﺪﻥ، ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻭ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. که
اﻳﻨﺎﻥ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻟﺸﮑﺮﻯ
ﺃﻧﺒﻮﻩ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻤﻴﻦ
ﻫﺪﻑ ﺗﺒﻴﻴﻦ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻡ
ﻭﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﮐﻪ
ﮐﺴﺐ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺳﻪ
ﻭﺍﮊﻩ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ از
ﮔﺬﺷته هاﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، و
حتی ﺍﺯ ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﺁﻥ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﻠﻴﻪ
وتحلّی ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎی
ﻮﺍﻟﺎﺗﺮ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺧﻮﺩیک
اﻟﮕﻮ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻳﺎ
ﻣﺮﺣله اﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺩﻳﺪﻥ ﺑﭽﺸﻢ
ﺗﻦ ﻭ ﺩﻝ ﺑﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺣﻖّ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻏﺮﻕ
ﺩﺭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻭ
ﻓﻀﺎﻳﻞ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻟﻮ
ﻧﺴﺒﻰ، ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس ﻣﺎ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ، ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺪﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻧﻈﺮﻯ ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻣﺎ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺮﺳﻴﻢ
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ، ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﻰ ﻫﺎ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻭﻣﺮﺩﻥ ﺧﺘﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻤﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ. چه
ﺮﺳﺪﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺭﻓﺖ، ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ، ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ، ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺩﺭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ، ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﮐﺎرﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ،
ﻭ ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس، ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻃﻰ
ﻃﺮﻳﻖ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻣﺎ، ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺍﺯﻟﻰ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺃﺑﺪﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ،
ﻳﺎ ﻫﺮ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﺃﺑﺪ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺭبّ
اﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﺎ ﺣﺘﻰ بفرض
محال به ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ و
جهان ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺭﺍ ﻫﺎﻫﻮﺕ، ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء، ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ
ﻭ ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ، ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ (ﻟﺎ
ﺑﺸﺮﻁ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ(ﺍﻟﻠﻪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪی که ﻫﻨﻮﺯ(ﺍﻭ
ﻭ ﻫﻮ) ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻟﺎﻫﻮت الله، ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ(ﺍﻳﻦ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻭ)ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﺪﺍﺧل
هستی ﻭﺍﻟﻈﺎﻫﺮ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ به
(ﺷﺮﻁ ﻟﺎ) ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺳت که ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﻧﻪ ﮔﻮنه که
اﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﻟم اﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﻭ ﻳﺎ
ﻗﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﭼﻮﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻭﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺷﺮﻃﻰ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻄﻠﻖ ﻋﻠی
اﻟﺎﻃﻠﺎق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺁﻥ، ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ روحی
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻧﻴﺰﺗﻬﻴّﻪ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺧﻮﺩ ﺑﺤث
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﻭ ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﻧﺎﻓﻬﻤﻰ
ﻋﻮﺍﻡ
ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻥ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮی
ﻤﺬﻫﺒﻰﺧﺮﻣﻘﺪّس
ﺮﺍ ﺗﻮجّه
نکنند. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ عالم و
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻭﺩﺭ ﻋﻴﻦ
ﺟﻬﻞﺧﻮﺩ، می
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻴﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺟﻨﺠﺎﻝ ﻭ ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻭﺧﻮﺭﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻋﺼﺎﺏ، ﻭ ﺟﺰ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺑﺮ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎﺯﻭﺭ ﻭ ﺯﺭ
ﻭﺯﻳﺮﮐﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻏﻴﺒﻰ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺗﺄﺳﻴس ﻧﻤﻮﺩ. ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﮐﺎﺭﻯﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺣﻔﺎﻇﺖ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻳﻦ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻭﻣﺘﻌﺼّﺒﺎﻥ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ، ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻧی
ﻤﺴﺄله ﻤﻬﻤﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ، ﺑﻄﻮﺭ
ﻗﻄﻌﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ(ﺗﻘﻴّﻪ)ﻳﺎ
ﺣﻔﺎﻇﺖ ﻭ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﮐﺎﺭﻯ ﺧﻮﺍﻧﺪه
اﻧﺪ. ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺗﻘﻮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ، ﻭﻫﻢ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ، ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺧﻠﺎﻓﮑﺎﺭﻯ، ﺩﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻄﻬﺎﻯ
ﺑﺴﺘﻪ ﻭ ﺟﺎﻫﻞ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳن
اﻣﺎﮐﻦ، ﺑﻴﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻴﻚ، ﺑﺎﺯ
ﻣﺼﻮن اﺯ
ﺧﻄﺮﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺗﺤﺖ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﺮﻓﺎﻥ،
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. که
ﺴﺎﻟﻚ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ که
ﺒﻨﺠﺎت اﺯ ﭘﻴﻤﺎن
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﺒﺮﺳﺪ، ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘس اﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﻭﻣﺮﮒ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﮑﻨﺪ ﺑﮑﺴﻰ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﭼﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﻬﺮ
ﮐس ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺤﺮﻑ ﺑﮑﺸﺪ، ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺻﺎﺋﻢ
ﻫﺴﺘﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺯﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻢ ﻭ
ﺣﻮﺻﻠﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻡ. ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ ﺻﻮﻡ
ﻭ ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻢ. ﮐﻪ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ ﺍﺯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻡ ﻭ ﺟﺰ
ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬی رﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻡ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﻭﺗﻘﻴﻪ ﻭ ﺣﺰﻡ
ﻭﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻫﺮﻋﺰﻣﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻋﺎﺭﻑ
ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﻩ ﻋﺮﻓﺎ
ﺮﻭﻯ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺪﺍﺭﺩ، که ﭽﻪ
ﮔﻔته اﻯﺭﺍ، ﺩﺭﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ، ﻭ
ﺑﺎ ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻤﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ
ﻟﮕﺪﭘﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﻔﺘﺪ. ﻫﻢ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻭﻫﻢ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﺗﺮ ﻭﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺗﺮ ﻭ ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍثباﺕ
ﻫﺮﻧﻈﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺗﻤثیلی ﻫﻢ
ﮐﻤﻚ ﺑﻔﻬﻢ
ﻋﻮﺍﻡ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﻫﻢ ﺩﻓﻊ ﺧﻄﺮ
ﺍﺯ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ، ﻭ
ﻫﻢ ﺷﻨﻮﻧﺪه
ﺮﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺳﻌﻰ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﺷﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻋﺎﺭﻑ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، که
هزﺍﺭ ﭘﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﭘﺎﻯ ﺍﻳن
ﺤﻴﻮﺍﻥ ﻧﻘﺶ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﻟﻰ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺩﺭ
ﮐﻞّ ﺣﺮﮐﺖ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ، ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺸﺘﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﺩه اﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺸﺘﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻞ ﮐﺸﺘﻰ
ﻧﻮﺡ، ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﻮﻠﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ، ﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﻭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﻬﻠﮑﻪ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﺮﺷﺘﻪﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎ،
ﭼﻪ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺍﺭﺍﺩﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﻓّﻖﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻮﻉ بشرﻯﺧﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺰﻡ
ﻭ ﺟﺰﻡ، ﺩﻭ
ﺷﺮﻁ ﻣﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻗﺎﻃﻌﻴّﺖ
ﻭﻣﺤﮑﻢ، ﻣﻴﺎﻥ
ﻋﺰﻣﻰ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺰﻡﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﺍﻳﻦ ﺣُﺴﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ، ﻭ
ﺑﺰﺣﻤﺖ ﺍثباﺕ
می ﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻓﻮﺭﺍ ﺁﻥ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﺳﺴﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍثباﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ می
گرﺩﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮ ﺩﻡ
ﻣﺤﺒﻮبی ﺮﺍ
ﺭﻫﺎ میﮐﻨﺪ، ﻭﺩﻝ
ﺑﻤﺤﺒﻮﺏ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻰ
ﺑﻨﺪﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﭘﻠّﻬﺎﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺪﺳت
ﺨﻮﺩ محکم
ﺩﺍﺷﺖ، ﭼﻨﺪﻯ
ﺑﻌﺪ ﺑﺰﻳﺮ
ﭘﺎﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭ ﺭﻫﺎ
می کند، ﺗﺎ ﭘﺎ
ﺩﺭ ﭘلّه هاﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ،
که ﺪﺭ ﺭﻭﺵ ﻭ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﺧﻮﺩ ﺧﻄﺎ
ﻭﺳﺴﺘﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺩﻡ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﭼﻪ ﺗﺄثیرﻯ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ،
ﻭ ﭼﻪ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﻭ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺍﻭ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ، ﻧﻮﻋﻰ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ، ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﭘﻴش
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﺨﺎﻟفت ﻮ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ، ﺍﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮﻙ
ﺑﺤث ﺒﺎﻃل کرﺩ،
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩ
ﺗﻤﻨّﺎﻯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻳﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﺎ ﻃﻔﻞ
ﻧﮕﺮﻳﺪ ﺑﻮﻯ
ﺷﻴﺮ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﻟﺘﻤﺎس ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺬﻟّﺖ
ﺩﺭﺷﺨص
ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻧﮑﺮﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﮑﺒّﺮ
ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ، ﻣﻨﺠﺮﺑﻠﮕﺪ
ﭘﺮﺍﻧﻰ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﻢ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺯﺧﻤﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﻮﺟﻪﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ، ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﺤﻴﻄﻰ، ﺩﺭ
ﻃﺮﺡ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ
ﻋﺎﺭﻑ ﻭ
ﮔﻮﻳﻨﺪه
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، که
ﺮﻋﺎﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻋﺎﺭف
ﻮ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﺭﻑ ﻭ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﻨﺪ، ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳقی که ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺟﻬﻞ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﻭ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺣﻘﻮﻗﻰ ﻭ
ﻣﺰﺩﻯ
ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ، ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻓﻀﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﻣﺰﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺍﺯ
ﮐﻴﺴﻪ ﻧﺎ ﭼﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺳﺮﻣﺎیه
گذﺍﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﻮﺭﺩ، ﮔﺎﻫﻰ
ﺣﺘﻰ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ، ﺧﺎﻃﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﺗﻮ، ﻳﻚ
ﻧﻔﺮﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ ﺗﻮ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻔﺖ
ﭘﺸﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻓﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﺻﺒﺮ ﺧﺪﺍ
ﺗﺎ ﮐﺠﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺩﺍﻧﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻋﺎﺭﻑ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﻭﺗﺎﮐﺘﻴﻚ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻭ، ﻓﮑﺮﺵ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺍﺯ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺟﺪﺍ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻋﺎﺭﻑ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﻫﺴﺖ ﻳﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻤﺴﻴﺮ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪ،
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﺍﺯﺩﺳت ﺪﺍﺩﻩ
ﻳﺎ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. که
ﺨﻄﺮ ﺟﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺍﺭ
ﻭﺑﺎﻋث
ﺒﺤﺮﺍنی ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣل
ﺒﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ، ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ، ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﮔﻰ ﻭ
ﺑﻤﺨﺎﻟﻄﻪ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ، ﻃﺮﺡ
ﺳؤﺍﻝ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻩ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺧﻮﺩ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﮑﺸﺪ ﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺧﻄﺎﺑﻪ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻌﻠﻴمی ﭽﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻬﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻓﻨﻮﻥ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ ﻳﺎ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﻐﺎﻟﻄﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺠﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ، ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻄﺮﺍﺗﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﻈﺎﻡ
ﻓﮑﺮﻯ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﺭﺍ، ﺑﻬﻤﻪ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ ﻭ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﻐﺎﻟﻄﻪ ﻭ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﺩﺏ ﻭ
ﺭﻋﺎﻳت ﺤﻖّ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺎﻋث
ﻣﺤﻨﺖ ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ، ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺳﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺑﺎ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﺣﻮﺻﻠﮕﻰ، ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻳﺎﻟﻮﻙ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺮ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺪﻫﺪ
ﻳﺎ ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﺎﺭ، ﺑﻴﺎﺩ
ﻫﺮ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻭﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ. ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﺮﺧّﺼﻰ ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﻨﺮ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﻫﺮ
ﺿﺮﺑﺖ
ﮐﻮﺑﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺰﻧﺪ، ﻭﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﻣﭻ ﺧﻮﺩش
و شنونده ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ. ﺍﺯ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻣﻬﻢ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ، ﭼﻪ
ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻗﻴﻖ ﻭ ﻇﺮﻳﻒ
ﺩﺭ ﮐﺸﻒ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ دقّت
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺑﭽﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺗﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮔﺮﺩﺩ،
ﻭﻫﻢ ﺩﺭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻋث ﻓﺮﺍﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻭ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺫﻫن ﺠﺎﻫل ﻴﺎ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻘﺪه ﻫﺎﻳﺶ
ﻧﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮐﻠﺎﻡ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﻮﺩ، ﻭ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻧﮑته
اﻯ ﺍﺯ ﺍﻭﺍﺋﻞ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺑﺎ
ﻓﺮﺍﺳﺖ
ﻭﺩﻗﻴﻖ ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﭼﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺴﻮﻯ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻫﺴﺖ،
ﻭﻟﻰ ﺫﻫﻨﺶ
ﺑﺠﺎﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺳﻴﺎﺣﺖ ﻭ ﭼﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻔﮑﺮﻯ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،
ﮐﻪ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ، ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻭ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻇﺮﻓﻴﺖ
ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﻳﺪﻩ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺸﻨﻮﻧﺪه
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ، ﻭ
ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺸﮑﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ،
ﻧﻈﻢ ﻓﮑﺮﻯ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ، ﻭ
ﻧﻈﻢ ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻨﻈّﻢ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ، ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺍﺯ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩ،
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﻰ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﻬﻢ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻃﺎﻟﺐ ﻓﻬﻢ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻫﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﺮﻙ
ﺑﺮﻫﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻳﺎ
ﺩﺭﺍﺯ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﮑﻮﺕ ﻭ ﻳﺎ ﻳﻚ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺟﻮﻙ ﮐﻮﺗﺎﻩ، ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻤثیل ﺟﺎﻟﺒﻰ،
ﭼﻮﻥ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺳﺤﺮﻯ ﻭ
ﺍﻓﺴﺎنه اﻯ، ﻭ
ﺳﺒﻚ ﺳﺎﺩﻩ
ﺑﻤﻴﺎن ﺁﻭﺭﺩ،
ﺗﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ،
ﺍﺯ ﻧﻈﻢ ﺑﻰ
ﻧﻈﻤﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺵ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ، ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺑﭙﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻓﮑﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﻭ
ﺟﻮﺭ ﮐﺮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻬﺪﻳﺪ، ﮐﺎﺭ
گوینده ﺭﺍ
ﺑﺪﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺤﺒﻴﺐ ﻭ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺍﺯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺫﻫﻦ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﺗﺎﺑﻊ ﻧﻈﻢ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻧﻔس ﻣﺤﺒّﺖ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺍﮔﺮ که
ﺒﮕﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺸﻖ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻨﮕﺎﻡ که
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﻭﻭﻟﻰّ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﻈﻤﺘﻰ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ،
ﻭﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل
ﻘﻴﺎس ﺒﺎ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﺎﺟﻰ
ﺑﺮﺳﺮ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺑﺮ ﺍﺭﻳﮑﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻧﺸﺴﺘﻪ،
ﻭ ﭼﻪ ﺭﺟﺎﻝ
ﻣﺤﺘﺮﻣﻰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺗﻌﻈﻴﻢ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺳﺠﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺵ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﺪﻝ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩ ﺑﺎ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪه اﻧﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻨﻈﺮ
ﻧﺎﻗﺺ ﺁﻧﻬﺎ، ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﭘﻮﭺ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻓﺮﺍﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺟﻠﺴﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺑﻬﺎﻧﻬﺎﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﻊ
ﺍﺣﺘﻴﺎﺟﺎﺕ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﺤﺒﺖ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﻄﻊ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻋﻠﻨﺎ
ﻭﺻﺮﻳﺤﺎ
ﺍﺑﺮﺍﺯ بی
اﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻟﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳن اﺳت که ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺗﻮ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻤﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻰ،
ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺟﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺘﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﺯ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ،
ﮐﺎﺭﻯ ﻋﺒث ﻭ
ﺑﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ
ﮔﻮﻳﻨﺪه اﻯ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻣﺒﻬﻢ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳؤﺍﻝ ﻭ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺑﻰ
ﺟﻮﺍﺑﻰﻗﺎﺑﻞ
ﻗﺒﻮﻝ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ، ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﻫﺮﺩﻭ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻬم
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺭﻭﺯﻯ ﺍﺣﺴﺎس ﮐﻨﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺑﺤﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﮔﻮﻳﻨﺪه
اﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻞ
ﻣﻬﻤی ﻴﺪﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﺃﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﺸﻖ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺴﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺎ
ﻧﻔﺮﺕ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ، ﺣﺘﻰ
ﺭﺍ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ، ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻥ ﻣﻴﺦ
ﺩﺭﺳﻨﮓ ﺧﺎﺭﺍ
ﻏﻴﺮ ﻣﻤﮑﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ، ﺍﮔﺮ
ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻳﺪ
ﻳﺎ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻳﺪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻭ ﻣﺼﻠﺤﺘﺎ،
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩتاﻥ
ﻫﻢ ﮐﻪ ﺷﺪﻩ، ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﻔﺮﺕ
ﻭ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ننمائید. ﭼﻮﻥ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻗﺎﺩﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﺗﺎ ﺣﻖ ﻣﻄﻠﺐ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭﺑﻦ
ﺑﺴﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﭼﺎﺭﻩ ﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻌﺮﻭﻑ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺧﻮﺵ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ، ﮐﺴﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﺪ، ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺪﺭ ﻭﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻣﻴﺰﻧﺪ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻤﺎﻕ ﺑﺸﺨﺺ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﻓﻬﻤﻰ ﻧﺎﻗﺺ
ﻭﺳﺴﺖ
ﻭﻓﺮّﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﺭﻭﺍﻧﮑﺎﻭﻯﻧﻴﺰ
ﺁﻣﺪﻩ، ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺭﻭﺍﻥ
درمان ﻣﻌﺎﻟﺞ،
ﮐﻢ ﻳﺎ ﺯﻳﺎﺩ
ﺗﺄثیرﻯ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ، ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻧﻴﺰ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ ﺩﺭ
ﭘﺰﺷﻚ ﻣﻌﺎﻟﺞ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺁﻥ
ﻫﻤﺴﺮ ﭘﺰﺷﻚ
ﺭﻭﺍﻧﮑﺎﻭ، ﮐﻪ
ﺷﺐ ﺑﺸﻮﻫﺮﺵ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺷته اﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭﺕ، ﺍﻣﺸﺐ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺷﺐ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣثلا
ﻭﺳﻮﺍﺳﻰ ﺷﺪه
اﻯ، ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﮐﻠﺎﻡ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻰ. ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﺩ ﻭ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻰ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﭘﺰﺷﮑﻰ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻧﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻣﺸﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﻧﺪ،
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺎﺯ ﭘﺰﺷﻚ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺑﺎﻃﻞ
ﻭ ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ، ﺑﺎ
ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ،
ﭼﻮﻥ ﻣﻴﮑﺮﺏ ﻭ
ﺳﻤّﻰ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ ﻧﻔﻮﺫ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻳﺎ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﺄثیرﺍﺗﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻤﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻮﻕ ﺩﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﺪﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮﺩﻗّﺖ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻳﻤﺎن
ﺴﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﻭﻟﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺤظه اﻯ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺳﺴﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﭻ ﮐس ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﺑﻬﺎﻡ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻠﺎﻙ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﮐﻠﺎﻣﺶ براﻯ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻠﺎﻡ
ﺗﺎﺯه اﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺭﺯﻳﺪﻩ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ، ﻭ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ، ﺑﻰ
ﭘﺮﺩﻩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﻭﺷﻦ
ﻭ ﺩﻩ ﭘﻬﻠﻮ
ﺻﺤﺒﺖ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﻭﺷﻦ
ﺷﺪﻥ ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ،
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، که ﺨﻮﺩ
ﮐﺴﺐ ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺖ، ﭼﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰﻣﻬﻢ،
ﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﺪﺭ ﺭؤﻳﺎ، ﻭ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﺷﺮﺍﻗﻰ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ. ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﭼﻪ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻣﻮﻓﻖ ﺣﺪّﺕ ﻭ
ﺩﻗّﺖ ﺫﻫﻨﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ، ﻣﺎﻧﻊ
ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺩﺵ، ﻭ
ﻏﻠﺒﻪ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺑﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﺟﻮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺮﻭﺵ ﺳﻘﺮﺍﻁ،
ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺤث
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺠﺮﻳﺎﻥ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ، ﮐﻪ
ﺍﮐثر
ﺟﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪه ﺮﺍ، ﺍﺯ
ﺩﻫﺎﻥ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺸﻨﻮﺩ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺳﻘﺮﺍﻁ، ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﻣﺎﺋﻰ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﻫﺎﻥ
ﺷﻨﻮﻧﺪه اﻯ، ﮐﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻣﻰ
ﺯﺍﻳﺎﻧﺪ، ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺎﻣﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻞ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ، ﺣﺘﻰ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺧﻮﺭﺩﺳﺎﻝ، ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﺻﺤﻴﺢ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺼﻮﺹ، ﺩﺭ
ﻣﺮﺣله ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﺪﺑﺎﺯﻯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﻧﻪ
ﺑﺮﻭﺵ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﻭﺭﺵ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻤﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭﻫﻢ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺳﺮﺳﺨت اﺯﺑﻴﻦ
ﺑﺒﺮﺩ. ﻭﻗﺎﺭ
ﻭﻣﺘﺎﻧﺖ ﻭ
ﺣﻔﻆ ﻇﺎﻫﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍﺩﺑﻰ ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻭ ﺷﻌﺮﻯ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺯ ﺭﺷﺘﻪ
ﺗﺨﺼﺼﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩه ﺸﻮﺩ، ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭ ﺗﺤﮑّﻢ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣؤثّر ﺍﺳﺖ. ﻣثاﻟﻬﺎﻯ
ﻃﺒّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﭘﺰﺷﻚ، ﻭ ﻳﺎ
ﻣثاﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭ،
ﮐﻤﻚ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﮑﺴﺐ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭ
ثاﺑﺖ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺼﺪﻳﻖ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺎ
ﺯﻧﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺗﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺑﺎﺯﻳﮕﻮﺷﻰ، ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺩﻳﮕﺮی ﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻣثاﻝ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﮔﻮﻳﻨﺪه
اﻯ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺭﻭﺵ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺧﻮﺩ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﻧمی
ﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﻗﺎﻧﻊ ﺑﻘﻮﻝ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻠﺰﻭﻡ
ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ، ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﻭﺩ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﻥ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺁﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ، ﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻘﻴﻘﻰ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ
ﻭﻳﺎ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺗﺮﻙ ﺍﻳن
اﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺭﺍ، ﺑﻮﻟیّ
اﻟﻬﻰ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﭽﻨﺎﻥ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ، ﻣﺘﺰﻟﺰﻝ
ﺩﺭ
ﺍﻳﻤﺎﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ ﭘﺮﺳﺶ
ﻫﺎﻯ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﺳﺮ ﮐﻠﺎس، ﻣﻌﻠﻢ
ﻭﺭﺯﻳﺪﻩ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭﺭﻭﺵ،
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺟﺪﻳﺪی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻣﻌﻠﻢ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻌﻠﻢ
ﺍﺯ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣثبت ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﺑﺪﻟﺎﺋﻞ ﺧﻮﺩ،
ﻭ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﺩﺭﺳﺘﻰ، ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻫﻴﺠﺎﻥ ﺑﺎ
ﻏﻀﺐ ﻭ ﺑﺎ
ﻏﺮﻭﺭ ﻭﺧﻮﺩ بزﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﭻ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻃﺒﻌﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﭘس
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﻋث
ﺑﻰ ﺣﻮﺻﻠﮕﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ، ﻭ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺷﺪﻥ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻟﮕﻴﺮﻯﺍﻭ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺷﺎﻋﺮ، ﺍﻭﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺻﻞ ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﻣﺪه اﻧﺪ، ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺼﻞ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺟﺪﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻥ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻧﺎﭼﻴﺰﺍﺯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ
ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎی اﻭ
ﺑﺰﻭﺭ ﻏﻀﺐ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ، ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﺯ
ﺁﻧﮑﻪ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻘﺮﺑﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. که ﺒﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه ای
ﺪﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣؤﺭﺧﺎﻥ
ﺍﺯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺭﺳﻄﻮئی
ﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻴﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺭﺳﻄﻮ، ﺩﻭ
ﺷﺎﺧﻪ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﮔﺮﺟﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻳﮑﻰ ﻧﻈﺮ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ، ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺑﺎ ﮐﻤی
اﻓﺮﺍﺩ ﺳﺮ
ﻭﮐﺎﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺠﻤﻊﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻳﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺟﺎﻣﻌﻪ(ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻋﺪﻣﻰ)ﻳﺎ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰﺩﺍﺭﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﻳﮑﺠﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ، ﺟﺎمعه
اﻯ ﻫﻢ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ، ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺷﻮﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻮﻧﺪ، ﺟﺎمعه
اﻯ ﻫﻢ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻣﺘﻤﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﻭ ﻫﺮ ﮐﻠّﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺭﻭﺵ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎنی اﺳﺖ، که
ﺒﮑﻤﺎﻟﺎت
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ، ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﻠﻮ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺟﻤﻠﮕﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ، ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺮﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺎﺯﺑﺮﺋﻴس ﻭ
ﺳخن گوﻯ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭی
ﻮﺍﮔﺬﺍﺭکرﺩه
اﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﺭﺍ ﺃﻫﻞ
ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪه اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻧﻔﺮ ﻧﺎﻡ
ﺑﺮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺮﺣﺰﺏ
ﺑﺮﻫﺒﺮ ﺁﻥ، ﻭﻫﺮﮐﺸﻮﺭ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻩ ﻳﺎ
ﺭﺋﻴس ﺟﻤﻬﻮﺭ
ﺁﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺮﻯ ﺭﺍﺿﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﺭﺍﺿﻰ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ، ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻭﮐﻠّﻰ
ﺳﻘﺮﺍﻃﻰ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﻴﭻ ﮐس ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ، ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻋﻠﻢ
ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﻗﻴﻖ
ﻭ ﺩﺭﺳت
اﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
ﮐﺴﻰ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺳﻄﻮﻃﺎﻟﻴس
ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﺄﻟﻴﻔﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺍﻭ
ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ، ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻋﻠﻤﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﺪ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺻﻮﻝ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻩ. ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﻤﺮ
ﺍﺯ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺳﻄﺢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎن ﺨﻮﺩش
ﻨﻴﺰ ﺻﺤﺒت ﻨﮑﺮﺩه
اﺳﺖ. ﺍﺑن
ﺴﻴﻨﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ، ﻭﮐﺎﻧﺖ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﮐﺎﺭ ﻣﻨﻄﻖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺎﺏ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻏﻴﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺃﻣﺮﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺃثرﻯ ﺍﺯ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻳﺎ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﻣﻠکه اﻯ ﺍﺯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ، ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺭﺍﺳﻞ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻋﺼﺮ
ﻣﺎ، ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﺩﻗﻴﻖ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺧﻮﺩ، ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴت ﺪﺭ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ
ﺍﻭﺩﺭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ، ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺍﻋﺘﺮﺍف
ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻳﻚ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﺖ
ﺑﺎﻣﻨﻄﻖ
ﺭﻳﺎﺿﻰ، ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﻮﻯ
ﺩﺭﺯ ﺁﻥ ﺷﻮﺩ، ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﻳﺴﺖ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮﻯ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎن درست
میﺑﺎﺷﺪ. ﭘس ﺧﺪﺍ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ، ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻠّﻰ
ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﮐﻠّﻰﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﺟﺰﺋﻰ، ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﻮﺍﺭﺩ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺧﻮﻳﺶﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺻﻞ(ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ)ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻦ،
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ، ﻫﻤﻪ
ﺭﻭﺯﻩ ﺍﻳﻦ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺘﺎﺯﻩ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺑﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻫﺮﮔﻠﺒﻮﻝ
ﺳﺮﺥ ﻭﺳﻔﻴﺪ
ﺧﻮﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻭﺯﻧﺪهﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺍﺗﻢ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﮔﻠﺒﻮﻝ ﺳﺮﺥ
ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺳﺘﻘلاﻝ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ، ﺗﺄثیرﻯ
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺍﺗم هاﻳﺶ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺭﻭﺡ ﺗﻤﺎمی
ﻮﮐﻞ ﻫﺴﺘی می
گوﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﺪﻫﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺪ ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﺴﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﮐثرﺕ
ﻣﻰﺑﻴﻨﻴﻢ، ﻭ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻰ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻳﻢ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻣﺎ
ﺧﻮﺩ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻗﺪﺭ ﻭ ﻗﻴﻤﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻴﻢ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺭﺟﻤﻨﺪی ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺷﺘﻴﻢ،
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﺭت ﻨﻮعی
ﺤﻘﻴﺮ ﺣﺸﺮﺍﺕ
ﻣﻰ ﻣﺎﻧﺪﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺣﺸﺮﺍﺕ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﺍﺗﻢ ﻫﺎ
ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺎ ﮐﻠّﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﻳﻚ
ﺑﺎﺯﻯ ﺫﻫﻦ ﻣﺎ
ﻭ ﺍﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻏﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻃﻔﻞ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﺩﻩ،
ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺎﺣﺖ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻔﻴﺪ ﻣﻮﻗت
هستند. ﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﮐﻞّ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﺮﻭﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻣﺤﺎﻝ ﻭ ﺧﻴﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﺪﻥ ﮐﻞّ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺣﺘﻰ ﻣﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻠّﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻄﻮﺭ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ، ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐﻞّ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺧﺎﺭﺝ ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻓﻌﻠﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮ
ﺩﺭﺑﻴﺎﻭﺭﻳﻢ،
ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﺮﻭﻳﻢ، ﺗﺎ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﺍﺻﺎﻟﺘﻬﺎ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺑﻌﺪﻯ،
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺗﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. (
ﻫﺴﺘﻰ)ﺑﻘﻮﻝ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻗﺪﻳﻢ ﻳﻮﻧﺎﻥ،
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎ، ﻳﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﺎس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻗﺴﻤﺖ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺩﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﮐﻨﻴﻢ، ﺑﺎﺯ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺟﺰﺍﺋﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎﺋﻰ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻰ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻭ ﻳﺎ
ﺫﻫﻨﺎ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻳﺎ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ، ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ(ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ)ﺍﺻﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻧﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻫﺎﻯ
ﻫﻴﻮﻟﺎﺋﻰ. ﻭ
ﭘُﺮ ﻭﺍﺿﺢ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
(ﺻﻮﺭﺕ ﻳﺎﺑﻰ، ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻦ) ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺑﺸﻨﺎﻳﻢ، ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﺁﺷﻨﺎ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ، ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺒﻴﮑﺎﻳﻚ
ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺍﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻣﺎ
ﻓﻘﻂ ﺻﻮﺭﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﺳﻚ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺑﺰﻧﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﻴﻮﻟﺎﻯ
ﺟﺴﻢ ﺷﺨﺺ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺻﺎﺣﺒﺶ ﻧﻤﻰ
ﺷﻮﺩ. ﭘس
(ﺻﻮﺭﺕ)ﺍﻣﺮﻯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ ﺫﻫﻦ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﻧﺎ
ﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ ﺑﺎ
ﮐﻤﻰ ﻟﻤس ﻭ
ﺣﻮﺍس ﺧﻮﺩ، ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﮐﺴﻰ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﭼﻨﺪ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻓﻴﻠﻰ ﺭﺍ
ﻟﻤس ﻭ ﺩﺳﺖ
ﻣﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻫﺮﮐس
ﺑﻬﺮ ﻗﺴﻤﺖ ﺗﻦ
ﻓﻴﻞ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ، ﻳﻚ
ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﻓﻴﻠﻰ ﻣﻴﮕﻔﺖ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻃﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﮐﻞّ ﻓﻴﻞ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﻭﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﻫﺮ ﻧﺎ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻠﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ
ﻫﺮﻭﺍﻗﻌﻰ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻭﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﮕﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﻞ ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻴﻨﺶ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﻓﻮﺭﻯ ﻫﺮ
ﮐﻠّﻰ ﺭﺍ، ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﮐﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﭼﻪ
ﮐﻠّﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻓﺮﺽ ﺩﺭﻭﺟﻮﺩ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ)
ﻫﺴﺘﻰ ﻳﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﺎ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ. ﮐﻪ
ﮐﻞ ﻫﺴﺘﻰ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﮐﻞّ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺎﺭﻭﺍﺡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻧﻴﺰ ﮐﻞّ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺯ ﻳﻚ ﺟزء
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﺑﻬﺮ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ، ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻪ ﻫﺴﺘﻰ، ﻭ
ﺑﺰﺭﮒ ﻭ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺷﺪﻧﻰ
میباشی، ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﻭ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ،
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺫﮐﺮ
ﺍﺫﮐﺎﺭﺗﻮﺣﻴﺪﻯچیزدیگریﻧﻴﺴﺖ.

ﺑﺤث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻟﻔﻆ
ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻗﺎﻧﻊ ﺷﺪﻥ
ﻣﻨﻄﻘﻰ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎت
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯﻫﻤﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ ﺩﺭ
ﻧﻴﺎﻣﺪه اﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﺘﻐﻴّﺮﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﻭر
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺴﻰﺭﺍ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻳﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﻔﻬﻤﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭﮐﺞ
ﻓﻬﻤﻰ ﻭ ﺑﺪ
ﻓﻬﻤﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﺩﺭﺩ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺧﻮﺩ نمی
ﺪﺍﻧﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻧﺎﻓﻬﻤﻰ ﮐﻠّﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﭼﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻌﺘﺮﻑ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﻓﻬﻢ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻃﻰ
ﻧﻤﻮﺩ، ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺃﺻﻠﻰ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻭ
ﻋﻘﺐ
ﺍﻓﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﺨﻄﺌﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪه اﻧﺪ.
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ. ﭘس
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻣﺎﺩﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ

ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﻢ،
ﮐﻪ ﺑﺸﮑﻞ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﻣﻌﺎﺩﻟﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺴﺎﻭﺍﺗﻰ
ﺑﻴﻦ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﺎ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﻫﺮﮔﺰ ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻳﺎﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻌﻄﻴﻞ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺣﺪﻭﺩ ﻭ
ﺗﻌﺎﺭﻳﻒ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ
ﺣﻮﺍﺩث ﺑﺎ
ﺃﺟﺰاء ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻘﺪﺭ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺗﺮ ﻳﺎ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺗﻌﺎﺭﻳﻒ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﻗﻴﻖ
ﻧﻴﺰ، ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﺧﺮﺍﻓﻰ
ﻭﺍﻭﻫﺎﻣﻰ، ﺣﺎﺻﻞ
ﺫﻫﻨﻬﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ
ﻭﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ ﭘﺮ
ﻓﺸﺎﺭ ﺍﺯ ﻣﻮﺍﻧﻊ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺭﻭﺡ ﻣﺎ. ﭘس
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﻙ
ﺁثاﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ، ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺧﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻫﺎ
ﻭ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺭﺧﺪﺍﺩ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻤﻄﻠﻖ ﺩﺭﻙ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﻨﺪ، ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺤﺪّ
ﺃﮐثر ﺣﻘﻴﻘت
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﻋﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﺭﺍ، ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّت هاﻯ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ، ﺑﻮﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺘﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻟﻔﻈﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺫﻫﻦ ﺑﺸﺮﻯ

ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ ﺍنساﻥ
ﻫﺎ ﻟﺎﺯﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺯﻣﻴنه های
ﻤﺮﺍﺣﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻫﺮ
ﻣﺮﺣله اﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ثاﺑﺖ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﮔﺮﺩﻳﻢ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺑﺎ
ﺫﻫﻦ ﺑﺸﺮﻯ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس، ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ، ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺁﻣﻮﺧﺖ، ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻯ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻌﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ. ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﺟﻮﻟﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻢ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻳﺪﻡ. ﻭ ﻗﻄﻌﺎ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﻳﺎ
ﺧﻮﺷﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﺎ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ، ﻟﺤظه
اﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥﮔﻔﺖ،
ﮐﻪ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ، ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻣﻨﻄﻖ، ﺩﺭ
ﻧﻄﻖ ﻭﺯﺑﺎن
ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. که
عوﺍﻣل
اﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬم
اﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍ، ﻭ ﻫﺪﻓﻰ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺷﺒﻴﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺎ
ﺍﺯﺍﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺑﻴﻚ
ﺳﻄﺢ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺭﻗﻴﻘﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘت
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﻭﺗﺮﺣّﻢ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺭﺍ، ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻔﻆ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﺟﺰاء ﺑﺎ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﺁﻥ، ﺳﺴﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ، ﺍﺯ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﺳﺮ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻳﻢ.

ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚﻣﺎﺩﻯﺑﺎﺁﻧﭽﻪﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻴّﻮﻥ
ﻭﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎ ﺩﺭﻋﺼﺮما
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﻭ ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺎﻳﻌﻰ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺳﺮﻳﻊ
ﺳﻴﻞ ﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺍﻣﻮﺍﺝ، ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺠﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺩﻗّﺘﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺣﺴّﻰ ﺑﻤﺎ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻈﺮ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺳﺮﻳﻊ
ﻋﮑﺴﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻓﻴﻠﻢ
ﺳﻴﻨﻤﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺣﺮﮐﺖ ﻋﮑﺴﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺭﺳﻴﻢ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﺠﺮﻳﺎﻥ
ﺁﺏ، ﻣﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺁﺏ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺘﻮﻥ ﻓﻮﺍﺭﻩ
ﺁﺑﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻟﻰ
ﺣﻘﻴﻘت
ﺴﺘﻮﻧﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ، ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺟﻮﺩ تازه
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ که
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﻭﺩ، ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺭﺍ
ﻓﻌﻠﺎ بدﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻧﻤﻮﻧﻪ
(ﺍﻳﻦ ﻧﺎ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮﻯ
ﻭﻓﺮﺗﻮﺗﻰ
ﺻﻮﺭﺕ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻧﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻫﺎﻯ
ﮐﻪ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﮔﻔﺘﻪ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﺯﺍﺩ
ﺭﻭﺯﺷﻤﺎﺭﻯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﺑﺨﺼﻮصذ
ﺪﺭ ﭘﻴﺮﻯ، ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺃﻣﺮﻯ ﻭ
ﺧﻮﺭﺍﮐﻰ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﻰ ﺩﺭﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣُﺮﺩه
اﻳﻢ. ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ،
ﻳﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻏﺬﺍﺋﻰ ﻭﺭﻭﺯ
ﺑﻌﺪ ﻏﺬﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ. ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮔﻮنه
ﺤﺮﮐﺘﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻰ ﭘﺴﻨﺪﻳﻢ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ، ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺑﻤﺮﮒ،
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﺬﺍﺑﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﺭﻭﺯ ﻭﺳﺎﻋﺖ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ،
ﺍﺯ ﻏﻢ ﻭ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﭼﺎﺭﻩ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ
که ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، (
ﻣﻮﺗﻮﺍ ﻗﺒﻞ
ﺃﻥ ﺗﻤﻮﺗﻮﺍ). ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﻴﺮﻳﺪ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺣﺘﻤﻰ،
ﻭ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻧﻮﺭ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس، ﻭ
ﺷﺮﻁ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺷﺮّ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﭘﺮ
ﻋﺬﺍﺏ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺷﺎﻫﺎﻧﻪ ﻭ
ثرﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺴﺎنه اﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﭘُﺮ ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺑﺮﻭﺵ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﺣﺘﻤﺎ
به (ﺭُﻡ) ﺧﺘﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻪ (ﺍﻭﻡ ﻭ
ﺧُﻢ)ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق به
(ﻗُﻢ)ﺧﺘﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.

M054

قضایای
منطقی

ﻗﻀﺎﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺤﮑﺎﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﻟﺎﺋﻠﻰ
ثاﺑﺖ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻨﺪﺳﻰ، ﭼﻮﻥ
ﻣﺠﻤﻮﻉ
ﺯﻭﺍﻳﺎﻯ ﻫﺮ
ﻣثلّثی ﺩﻭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ، ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ (ﺍﺳﻨﺎﺩ
ﺣﻤﻠﻰ) ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺑﺮ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺷﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﻫﺮﮐس ﻳﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺣﻤﻞ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﺷﺎﻣﻞ
ﺁﻥﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻣﻨﻄﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻧﻴﺰ، ﺑﺎ
ﺷﺮﻁ (ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﮑﺮﺍﺭ) ﻳﻚ
ﺗﺠﺮﺑﻪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺣﮑﻤﻰ ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺍﻳﻦ
ﻗﻀﺎﻳﺎ
ﻭﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﺟﺰﺋﻰ
ﺁﻧﻬﻢ، ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻳﺎ
(ﺃﻣﺮﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺮﺩ ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﻧﮑﺮﺩ. ﻮ
ﻳﺎ(ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺍﺧﺒﺎﺭﻯ) ﻭ
ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻨﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻴﺎﻥ
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻚ
ﻗﻀﻴّﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺟﺰﺍ ﻭ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ، ﻳﺎ
(ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﻢ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﻭ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﻄﻠﺎﻥ ﻫﺮ
ﺟزء، ﺣﮑﻢ
ﮐﻠّﻰ ﺭﺍ
ﻣﺨﺘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺭﺍ
ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ، ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﺍﺟﺰاء ﻳﻚ
ﻗﻀﻴّﻪ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ
ﺩﺭﻋﻘﻞ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺣﮑﻤﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ، ﺑﻘﻀﻴّﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻃﺒﻌﺎ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺍﺳﻨﺎﺩ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺁﻥ
ﺣﮑﻢ، ﺩﺭ ﻗﻀﻴّﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻭﺩﻗّﺖ، ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻋﻘﻠﻰ، ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺷﻚ ﻭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻣﺪﺍﻡ
ﻭﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩﺍﺕ
ﺍﺟﺰاء ﻣﺨﺎﻟﻒ،
ﺩﺭ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻳﻚ
ﻗﻀﻴّﻪ ﺭﺍ
ﻓﺎﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺘﻰ
(ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﻗﻀﻴّﻪ ﺭﺍ
ﻣﺴﻠّﻢ) ﻧمی
ﺪﺍﻧﺪ، ﻣﮕﺮ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺑﻬﺎﻡ
ﺭﻭﺍﺑﻂ، ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺘﻨﻮﻉ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﻴﺖ، ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞﻫﺴﺘﻰ،
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ به
(ﺑﻘﻀیّه اﻯ
ﻗﻄﻌﻰ) ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﺷﻴﻤﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺴﻴﺎﺭی هست، ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﻣﺴﺘﺪﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻳﻚ
ﻗﻀﻴﻪ، ﺍﮔﺮ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺧﻠﻠﻰ
ﺑﻬﻢ ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻗﻀﻴّﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﮐس ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ، ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ (ﺍﻟﺰﺍﻡ
ﻣﻨﻄﻘﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﺨﺺ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺁﻓﺮﻳننده
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺧاﻠﻖ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻣﻄﻠﻖ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺭﺍ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯ
ﭘﻴش ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻳﻘﻴﻦ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺑﺮ ﺳﺒﻴﻞ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻭﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻥ ﺑﻌﻮﺍﻣﻞ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻳﻚ
ﻗﻀﻴّﻪ ﻳﺎ ﻳﻚ
ﺭﺧﺪﺍﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺣﮑﻢ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯ ثاﺑت
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎ
ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺮ ﺷﻴﺌﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﻰ ﺑﻬﻢ ﻣﻰ
ﺭﻳﺰﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺳﻴﺮ
ﺳﻘﻮﻃﻰ
ﻭﺯﻭﺍﻝ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﻟﻬﻰ،
(ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﺠﺎﺩ
وخلق) ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
(ﺣﻔﻆ ﺩﺍﺋﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩ)، ﻭ
مهمتر ﺑویژه
(ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ) ﺁﻥ
معجزات
بالاتری ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺣﻔﻆ ﺣﺎﻝ
ﺟﺪﻳﺪ. ﭘسﻋﻤﻠﺎ
ﻗﻀیه اﻯ ثاﺑﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺯﻭﺍﻟﻰ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻬﺎﻧﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻣﻮﺍﺩ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺯﻭﺍﻟﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﭼﻮﻥ
ﺳﻮﺧﺘﻦ ﻭﻭﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
ﺯﻭﺍﻝ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭﺟﻮﺩ
ﻓﻌلی اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍی
اﻧﺴﺎﻥ (ﺯﻭﺍﻝ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ). ﺑﻠﮑﻪ
(ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮ)
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ نیز
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﺴﺖ،
ﺍﮔﺮ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ، ﺍﮔﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﻭﻏﺮﻭﺭ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭﺁﻥ
ﺩﺧﺎﻟﺖﮐﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺴﻢ ﺧﻮﺩ ﻳﺎ
ﺯﻭﺍﻝ ﺁﻥ
ﺗﺄثیر
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ تا
در روان خود. ﻣثلا
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺭﺩ
ﻭﻭﺭﺯﺵ ﮐﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﻮﺩ ﻳﺎ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ ﻭ
ﻋﺪﻡ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ ﮐﻨﺪ. ﻭیا
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺰﻭﺍﻝ ﻭ ﺿﻌﻒ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ در
سلوک الهی ﺑﺒﺮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﻗﻞ، ﭼﻮﻥﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﺍﺕ
ﺃثیرﻯ، ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩه
اﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺴﻮﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻣثبت ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﮒ
ﻭﺯﻭﺍﻟﻰ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻮّﻝ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻤﻚ ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ ﺑﺎ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺳﺮﻋﺖ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻤﻚ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺍﻭﺝ ﻫﻤّﺖ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻋﺖ ﺑﺎﻋث
ﻓﺰﻭﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺎﻟﻖ ﺃﺯﻟﻰ، ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﮐﻨﻮﻧﻰ، ﻭ
ﻣﻨﻈّﻢ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻟﺬﺍ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺮﮐﺶ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،
ﺑﺎﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷته ها ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮی اﻣﺮﻭﺯﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻴن
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻣﺮﺣله
اﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ژنتیک ﺭﻭحی ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺍﺯﻧﻈﺮ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ، ﺑﺎﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﻭ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ،
ﻳﮑﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ، ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﻭﺕ، ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷند.
ﺑﻘﺎﻯ ﺩﺍﺋﻢ
ﺣﮑﻢ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻗﻀﻴّﻪ ﻭ ثباﺕ
ﺁﻥ، ﺯﻭﺍﻝ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺍﺯ
ﻓﻌﻞ ﻭ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﻭ
ﺗﺄثیر ﻭ ﺗﺄثّر،
ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺮﮐّﺐ ﺍﺳﺖ. ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻋﻠﻢ، ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
وﮊﻧﺘﻴک روحی،
ﻭﻣﺴﻴﺮ ﺑﺴﻮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ، ﻋﻠﻰ
ﺭﻏﻢ ﻣﺮگ هاﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
داشته و در
آینده ﺩﺍﺭﺩ، ﭼﻨﺎﻥ
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﺘﻢ ﻧﺸﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩ، ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﺕ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻋﻤﺎﻕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻓﻀﺎ ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺎﺩی ﺮﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺧته ﻮﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻫﻴﭽﮕﺎه
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻮﺍس ﻮ ﻋﻘﻞ ﻟﺎﺯﻡ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺟﺰ
ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺠﺰه
اﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺃﻭلیّه ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﺪﺍیش
اﻭﻟﻴﻪ ﻭﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻡ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺭ ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻔﺮﺻﺘﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍی امکان(
ﺟﻬﺶ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻌﺪﻯ) ﺧﻮﺩ، ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻧﻮﻋﻰ
ثباﺕ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﺎﺗﻤﻪ
نمی ﻴﺎﺑﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﺎﺩه ﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ)
ﻫﻤﻴﻦ ثباﺕ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺮﺣله اﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎلی ﮐﻪ ﻋﻤﺮ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ، ﺻﺮﻑ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
بعدی ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ،
ﻭ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﻗﺒﻮﻝ ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ،
ﻫﻤﻴﻦ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ، ﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻳﺎﺑﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻴّﻪ ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺍ، ﺍﮔﺮ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﺑﺎ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﻟﺬﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻧﺨﺴﺘین اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻧﺸﻮﺩ،
ﭘس ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﮔﺮﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺯﻳﺎﺩﺗﺮ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺘﺮ
ﻧﮑرد، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﻚ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻟﻌﮑس،
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺨﺎﻟف
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ،
ﭼﻮﻥ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ،
ﺁﻧﮕﺎه ﺼﺪﻫﺎ
ﻋﻤﺮ ﺻﺮﻑ
ﺧﺮﺍﺏ ﺷﺪﻥ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ، ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ ﻭﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ ﻧﻴﺰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺍﺧﺒﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﺑﻴﺎﻧﺎﺗﻰ
ﻗﻄﻌﻰ ﻭ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ،
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ، ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﮐﻮﭼﻚ ﺳﺮﺑﺎﺯ
ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ
ﺩﺭﺟﺒﻬﻪ ﺍﺯ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺷﻤﻦ، ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻯ ﺁﺭﺍﻳﺶ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ، ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮔﺎﻫﻰ ﺻﺪﻫﺎ
ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻃﺒّﻰ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻰ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎمعه ﺮﺍ
ﻧﺠﺎت ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺠﺎت ﻔﺮﺩﻯ
ﻧﻴﺰ، ﺩﺭ ﻋﺪﻡ
ﺯﻭﺍﻝ ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣؤثّرﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺰﺷﻚ ﻣﺠﺮﺑﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ
ﻏﺮﻳﺒﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﺳﻮﺩﻯ
ﺍﺯﻋﻠﻢ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻨﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﺧﺒﺎﺭﻯ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺩﻫﻨﺪﻩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺩﺍﺩه
ﻮﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺷﺒﻰ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﭼﻨﺪ ﺷﺒﻰ ﻳﮑﺠﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻗﻀﻴﻪ
ﺍﺧﺒﺎﺭﻯ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺗﺤﮑّﻢ ﻭ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺷﻨﻮﻧﺪه ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﺣﮑﻢ
ﻭﺩﺭﺟﻪ ﻫﻤّﺖ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﻳﻚ
ﻗﻀﻴّﻪ ﺩﺭ
ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﻳﺎﻥ
ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻞ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺎﺑﻐﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺑﺄﺷﺪّ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﻨﺪ. (ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻋﻤﻮﺩﻯ) ﺟﺎﻯ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
(ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ)
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺗﻬﻴّﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻬﺶ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺑﻬﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻓﻮﺭﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﺮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﻓﻘﻰ
ﺑﺠﻬﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه ﺧﻮﺩ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺧﻮﻳش
اﺳﺘﻔﺎﺩه
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺭﻙ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺍﻳﻨﺎﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺩﻟﻴﻞ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ
ﻭ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ که
عقلهاﻯ
ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﺣﻤﺖ ﮐﻮﺩﻙ
ﺩﺑﺴﺘﺎﻧﻰ، ﺑﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﻯ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ، که
ﻘﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭﻫﺮ
ﮐﻠﺎﺳﻰ ﻣﺸﮑﻞ
ﻫﺴﺖ، ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖ، ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﺭﻧﺞ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘﺎﺳﺦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﮑﺮﻭﺯ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﻳﮑﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺯﺣﻤﺖ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ.
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ، ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ
ﻧﻌﻤﺘﻰ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺷﮑﺮ
ﻭﺳﭙﺎس می
ﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺁﻧﺎﻥ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ، ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﺪف هاﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺭﺍ
ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭ
ﺷﮑﺎﻳﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﻭ
ﻗﺎﻧﻊ ﮐﺮﺩﻥ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺧﻮﺩ، ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺼﺪ ﺍﻏﻔﺎﻝ
ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻧﺒﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺗﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﻬﺮ ﺣﻴﻠﻪ ﺭﻫﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺭﺍﻩ ﻳﺎﺑﻰ
ﺍﻏﻔﺎﻝﮔﻮﻧﻪ،
ﻓﺮﻳﺐ ﻭ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﺮﻳﺐ ﻭ(ﻣﮑﺮ
ﺧﻴﺮ)ﻭ ﻧﻴﮑﻮ ﺭﺍ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺯ ﺧﻴﺮ
ﺍﻟﻤﺎﮐﺮﻳﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻴﺮ ﻧﻴﮑﻮ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﮑﺮ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻣﺂﺑﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻭﻍ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻥ
ﭘﻴﺮ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺼﺪﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﻧﺎت
اﺧﺒﺎﺭﻯ ﻭ
ﮔﺰﺍﺭﺷﺎﺕ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻓﻘﻰ، ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﻧﻤﻰ
ﺑﺮﺩ. ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﭘﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺎﺭﮔﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻫﻤﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ، ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭ
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ، ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﮐس، ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻨﮕﻠﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺭﺍﻩ ﻭ
ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻳﮑﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﭼﻪ ﺭﻧﺞ ﻭ
ﺳﺨﺘﻰ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﻨﮕﻞ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﻘﻴﻪ
ﻃﻌﻤﻪ ﻭﺣﻮﺵ
ﺟﻨﮕﻞ، ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ ﺩﺭ
ﭘﺮﺗﮕﺎﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺟﻨﮕﻞ ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ،
ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﺍﻧﺪﻙ
ﺑﻮﺩه چون پیر
هیزم شکن، ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻯ
ﮐﺮﺩﻩ، ﺑﺴﻠﺎﻣﺖ
ﻭ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺍﺯ
ﺟﻨﮕﻞ
ﻋﺒﻮﺭﻣﻰﺩﻫﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎ، ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻊ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ ﻫﺴﺘﻰ، ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺣﻔﻆ
ﺟﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻠﻰ ﮔﻢ
ﺷﻮﺩ، ﭘﻴﺮ
ﻫﻴﺰﻡ ﺷﮑﻨﻰ
ﻳﻚ ﻟﺎ ﻗﺒﺎ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺍﻧﮕﺸﺘﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪ
ﺿﻌﻴﻒ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺟﻨﮕﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺟﻨﮕﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﺷﺎﻩ ﻭ
ﮔﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺪ، ﻭ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻟﺠﻦ ﺯﺍﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﻤﺮﮒ ﻫﺎ ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.

ﻫﺮﭼﻪ
ﻧﻈﻢ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﻭﺩﻳﺎﻟﻮﮒ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺳﺎﺩﻩ
ﺗﺮﺑﺎﺷﺪ، ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺎﺩﻩ ﻟﻮﺣﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺳﺨﺖ
ﻭﻟﻰ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﻠﻢ
ﺣﺠﺎﺏ ﺍﻋﻈﻤﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﺎﺩﺭ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺗﻮﺭﻡ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺷﻮﻧﺪ، ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺟﻮﺋﻰ، ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻢ ﻧﺎﻡ،
ﻭ ﻳﻚ ﻟﺎ ﻗﺒﺎ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﻳﺪ،
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ ﻭ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ ﺑﻮس ﭼﻨﺎﻥ
ﻓﻘﻴﺮ
ﻭﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻙ ﺍﻳﻦ
ﻧﮑﺘﻪ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﻣﻬﻢ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺩﻳﺮ ﻧﺸﺪﻩ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮند. ﺍﻣﺎ
ﺍﺯ ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺍﺧﺒﺎﺭﻯ
ﺑﺪﺗﺮ، ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺃﻣﺮﻯ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﭽﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭﭼﻨﺎﻥ ﻧﮑﺮﺩن
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﻴﺒﻰ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺴﺘﻪ، ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﮔﻮﺩﺍﻝ ﻓﻨﺎ
ﻣﻰ ﮐﺸﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﺭ
ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﮔﺮﻭه
ﻫﺎﻯ ﻓﺎﺳﺪ
ﺩﺯﺩ
ﻭﻣﺎﻓﻴﺎﺋﻰ، ﻭﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻥ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ، ﺷﺮﻳﮑﺎﻧﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﻨﺸﻴﻨﻨﺪ
ﻭﻣﻮﻓﻖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﺳﺮﺑﺎﺯ ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻭ
ﻳﺎﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻔﻨﺎ ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ.
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣؤﻣﻦ، ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ، ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻭﺩﻳﻦ، ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﺑﺨﻴﺎﻝ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﻌﺪﺍﺩ انها
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ،
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ، ﺟﺰ
ﺧﻮﺩﻓﺮﻳﺒﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺳﭙس ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﮑﻰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻭﻝ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﻭﻡ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻌﺪﺍ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻗﺘﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺗﻮﺍﻥ ﻭ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ، ﻭ
ﺟﻬﺪ ﻭ ﺟﻬﺎﺩ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ ﺩﺭ
ﺗﻠﺎﺵ، ﺑﻴﮑﻰ
ﺍﺯ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻭ
ﺍﻭﻟﻰ ﺗﺮ ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻯ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻐﺎﻟﻄﻪ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺑﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﺑﻰ ﻫﺪﻑ، ﻭ ﺑﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻰ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺭﻧﺞ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻤﻴﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺣﺎﺿﺮﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﻣﺮﺩﺍﺑﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﺎﻧﺪ،
ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺂﺏ
ﻭ ﺁﺗﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﺍﺏ ﻧﺰﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﻓﻨﺎ ﺷﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺳﻮﺩﻯ ﻧﺒﺮﺩﻩ
ﺿﺮﺭﻯ ﻫﻢ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻣﺤﻘّﻖ
ﻭﺩﺍﻧﺸﺠﻮ
ﺑﻮﻯ ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭﻣﻐﺎﻟﻄﻪ ﻫﺎ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻳﻦ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺮﻋﺖ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﻓﻖ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻭﻓﺎﻕ ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻗﻠﺒﻰ،
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﭼﺸﻢ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺭﻫﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻗﺎﻧﻊ ﺷﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻣﻄﺎﻟﺐ، ﺑﻤﻮﺟﺐ
(ﻟﺰﻭﻡ ﻣﻨﻄﻘﻰ)
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻣﻮﺭﻯ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﻮﺭﺯﺩ ﻭ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺣﻖ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺭﺍ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﮐﻠﺎﻡ
ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺁﺭﺯﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺁﻥ
ﮐﻠﺎﻡ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ، ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻤﻚ
ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺩﺭﺳﺮﻋﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ
ﻭ ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ
ﺭﺍﺣﺘﻰ ﻭﺗﻦ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻭﮐﺸﺶ ﺩﺭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ،
ﻭ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﮑﻮﺷﺶ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ ﻭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﺎ
ﭘﻮﻝ ﻭ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺋﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﭘﻮﻝ ﻗﻄﻊ
ﮔﺮﺩﺩ، ﻣﺤﺒّﺖ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻧﻔﺮﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺷﻮﺩ، ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﭘﻮﻝ ﻗﻄﻊ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭﻟﻮ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ،
ﻭﻟﺒﺨﻨﺪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﻄﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪﺑﺎﻋث ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺩﺭﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﻮﺩ ﻭ
ﺁﻧﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ ﻳﺎ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ، ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻣﺪ، ﺗﻘﺴﻤﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻫﺴﺖ. ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﻗﻀﺎﻳﺎ ﺭﺍ
ﮔﺎﻫﻰ ﺳﺎﺩﻩ ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﮐﺴﺒﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﻗﻀﻴﻪ ﺳﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺮﮐّﺐ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﺍﺑﻬﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻣﺮﮐّﺐ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ، (ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺷﺮﻃﻴّﻪ) ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺣﮑﻤﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻳﺎﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺷﺮﻃﻰ، ﮐﻪ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚﺭﺍ
ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭ ﺩﻓﻊ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺭﺍ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻣﻴﺪﻫﺪ.
نه ﻔﻘﻂ ﺷﺮﻁ ﺭﺍﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻋﺪﻡ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻄﺮﺩ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺷﺮﻃﻴّﻪ، ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ثاﻧﻮﻳﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ ﺍﻭﻟیه
هستند. ﺍﮔﺮ
ﻗﻀﺎﻳﺎﺋﻰﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﮕﻴﺮﺩ،
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ ثاﻧﻮﻳﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍﻧﻴﺰ
(ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﺮﻃﻰ) ﻣﻰ
ﮔﻮﺋﻴﻢ. (ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺍستنتاﺟﻰ)
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻗﻀﺎﻳﺎﺧﻮﺩ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﮔﻴﺮﺩ، ﻭ
(ﻗﻀﻴﻪ
ﻣﺮﮐّﺒﻰ) ﺭﺍ
ﻧﺰﺩ ﺧﻮﺩ، به
(ﻘﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ) ﺁﻥ
ﺑﺎﺯ ﻣﻰ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺁﺑﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ، ﭘس ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻫﺴﺖ، ﻭ ﻟﻮ
ﭘﺸﺖ ﺃﺑﺮ
ﻣﺨﻔﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ (ﻗﻀﻴﻪ
ﻋﮑس) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻗﺒﻮﻝ
ﻫﺮﺣﻘﻴﻘﻰ، ﻋﮑس
ﺁﻧﺮﺍ ﻏﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻴﻨﻰ ﺍﺳﺖ.

ﻭﺳﻮﻡ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
(ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻋﻄﻔﻰ) ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ ﻣﺮﮐّﺐ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻥ ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣﺮﻑ
ﻋﻄﻒﭼﻨﺪ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺭﺍ
ﻣﻌﻄﻮﻑ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻢ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﻫﻢ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻄﻒ ﻭ
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻥ ﭼﻨﺪ
ﺃﻣﺮ، ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺣﺮﻑ
ﻋﻄﻒ ﻭ (ﻭﺍﻭ)
ﻭﻳﺎ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ. (ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺍﻧﻔﺼﺎﻟﻰ)
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻣﺮﮐّﺐ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺮﻑ ( ﻳﺎ ) ﮐﻪ ﺩﻭ
ﻗﻀﻴّﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺯ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺷﺐ، ﻭ ﻏﻴﺮ ﺁﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺮﺍی ﺴﺎﻟﻚ
ﻋﺰﻟت ﻨﺸﻴﻦ
ﻓﺮﻕ ﺭﻭﺯ ﻭﺷﺐ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ، چه
ﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﻰ ﻫﻮﺷﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﻬﺎﻥ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﭼﻨﻴﻦ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺍﻧﻔﺼﺎﻟﻰ ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺎﻳﻦ ﻳﺎ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺗﻀﺎﺩﻫﺎ ﻭ
ﻧﻘﻴﻀﻬﺎ
ﻣﻄﺮﺡ، ﻭ ﻳﺎ
ﻗﻀﻴﻪ ﻋﮑس
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻴﺎﻩ ﻭ
ﺳﻔﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﻯ ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﻗﻀﻴّﻪ
ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺟﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭ ﻣﻌﺪﻭﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﻫﻢ،
ﺩﺭﺟﻬﺎنی
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻏﺮﻕ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﮐﻮﭼﻚ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻧﺪﻥ، ﻋﻴﻦ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩ ﺩﺭ ﻣﻰ
ﻳﺎﺑﻨﺪ ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻣﺘﻨﻮﻉ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻴﻬﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻫﺴﺘﻰ
ﻫﻤﮕﺎﻡ ﺷﺪ
ﻭﺁﺭﺯﻭﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺮ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﺎﺣﻞ ﻧﺠﺎﺕ،
ﻭ ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﺠﺎت
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ. چه
ﺒﻬﺘﺮ که اﻳﻨﻚ
ﺑﺎ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ، ﻳﺎ ثواب
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﮑﻤﻚ
ﻣﺎ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻳسه اﻯ ﻭ
ﺗﻄﺒﻴﻘﻰ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻗﻴﺎس ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎ
ﻓﺮﺽ ﻭ ﻃﺮﺡ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺻﻮﺭت ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﻭﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯﻣﺴﻠّﻢ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﻮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﻘﻰ، ﻭ ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻗﻀﺎﻳﺎ ﺭﺍ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﺮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻮﻉ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺍﺟﺰاء
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻣﺮﮐّب ﺮﺍ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻳﻚ
ﻗﻀﻴﻪ ﻣﺮﮐّﺐ،
ﺑﭽﻪ ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻣﻬﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭘﻠّﻪ ﺍﻭﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﻨﮓ ﺗﺄﺳﻴس
ﻳﻚ ﺑﻨﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ(ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﻌﺪﻯ) ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮﻡ ﻳﺎ
ﻣﺨﺮﻭﻃﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻧﻮﻙ ﺁﻥ ﺑﺮ
ﺯﻣﻴﻦ ﮔﺬﺍﺭﺩ،
ﻭ ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺒﺪﺃﻯ، ﮐﻪ
ﻗﻀیّه اﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﭼﻪﮔﻮﻧﻪ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﺴﻴﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﻳﺎ ﺭﻭﺣﻰ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺒﺪﺃ ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺎﺭ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﮐﺠﺎ ﻭﮐﺪﺍﻡ ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﺎﻯ ﺫﺍﺗﻰ ﺑﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻭﺍﺳﺎﺳﻰ، ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻣﺮﮐّﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎ
ﻓﺮﺿﻴﻪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ثاﺑﺖ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺒﺪﺃ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻫﺎ، ﻭ
ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺩﺭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻗﻀﺎﻳﺎ ﻧﻘش ﻣﻬﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺭﺍﺑطه
هاﻯ ﻣﺸﮑﻞ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻈﺎﻫﺮ
ﺍﻳﺠﺎﺩﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ ﺍﺯ
ﺳﻴﺎﻩ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
ﻓﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻧﮋﺍﺩ
ﺍﺯ ﻧﮋﺍﺩ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺟﻨﺴﻰ ﻭﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺗﻘﺴﻴﻤﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻣﺮﮐّﺐ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻣﺘﻨﻮﻉ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑﻴﻚ، ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ ﻓﻮﺭﻯ
ﺁﻥ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺸﻰ ﺑﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﻳﻘﻴﻦ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻋﺎﻣﻞ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺩﺭﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻗﻠﺒﻰ
ﺍﻭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻬﻤﺘﺮﺍﺯ
ﺷﺮﻁ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺖ. که
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣن
ﻴﻚ ﺃﻣﺮ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺩﺍﺭﻡ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔﺮت
ﺪﺍﺷﺘن اﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎن
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ
ﻧﻔﺮﺕ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ، ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺷﻚ ﻭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ، ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻴﺖ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﻓﺎﺳﺪ
ﻭﻣﺸﺮﻙ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﮐﺴﺐ ﻋﺸﻖ
ﺩﺭ ﻭلیّ اﻟﻬﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ، ﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻚ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ،
ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﮐﺴﺐ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺷﻤﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻗﻀﺎﻳﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﮔﺰﺍﺭﺵ آن ﺑﺪﺭﺍﺯﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻦ
ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ ﺑﺤث
ﻭ ﮐﻤﻰ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﺫﻫﻦ،
ﻭ ﺑﺨﻮﺩ ﺁﻣﺪﻥ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺑﻴﻚ ﺑﺤث
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﮔﺮچه
اﻳﻦ ﺑﺤثها
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﺁﻧﮑﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ، ﺗﺮﻙ
(ﻗﻴﻞ ﻭ
ﻗﺎﻝ)ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﺩﺭﺭﻭﺯﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺰﻟﺖ ﻭ
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ، ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺁﺳﺎ
ﺑﺂثاﺭﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺧﻮﺵ ﺑﻴﺎﻥ، ﻳﺎ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه اﻯ
ﻭﺭﺯﻳﺪﻩ، ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻴّﺪﻯ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭ
ﻳﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻧﻴﮑﻮ
ﺩﻝ ﺑﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﻌﻰ ﮐﻨﺪ، ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺭﻭﺵ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

M055

استدلال

استدلال
و دلیل آوردن
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﻬﻢ
ﻣﻨﻄﻖ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﺍﺳﺖ،
ﺑﻴﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻓﺮﻕ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺖ. ﻣﺎﺩّﻳﻮﻥ
ﺍﺯ (ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻭﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻋﺮﻓﺎ
ﺍﺯ(ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻋﻤﻠﻰ) ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
(ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ). ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻧﻘﻞ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍن
ﺼﻮﺭت گیرﺩ. که
ﭽﻮﻥ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، که
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﺪن
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺷﺮﻭﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﻥ، ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻳﻘﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﻳﻘﻴﻦ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳت
ﻮﺍﺣﻴﺎﻧﺎ ﺻﺎﺩﻕ.
ﻭ ﻳﻘﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻳﺪﻥ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﭽﺸﻢ ﺗﻦ، ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﺩﻳﺪﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﺎﺻﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎی ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﻴﺎس ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﻳﻘﻴﻦ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﻘﻴﻦ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻳﺎ
ﺗﻀﻌﻴف
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﻫﺮﺑﺤﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ، ﺑﮑﻠّﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻳﻘﻴﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﺋی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺗﺮﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ ﻧﺰﺩ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺳﻰ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻟﮕﻰ، ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺣﻖّ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺫﺍﺗﺎ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺣﻖّ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺻﺤﺒﺖﺍﺯﻗﻴﺎس
ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺑﺴﻴﺎﺭﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻗﻴﺎس ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣثلا
ﻗﻴﺎسﺳﻴﺐﺑﺎ
ﭘﺮﺗﻘﺎﻝ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻋﻴﻦ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ. ﺣﺘﻰ
ﻗﻴﺎس ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﺳﻴﺐ
ﻧﻴﺰ
ﺻﺎﺩﻕﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭﭼﻴﺰ، ﺣﺘﻰ
ﺩﻭ ﺃﺗﻢ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ، ﻓﺮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺩﻭﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ

ﺣﻮﺍس ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺩﺍﺩ، ﺑﻴﻚ
(ﻗﻴﺎس ﮐﻠّﻰ)
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﭼﻴﺰ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﻘﺮّﺏ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻣﻮﺭ،
ﻭﻧﻪ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻣﻮﺭ، ﻗﻴﺎس ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻋﺮﻓﺎ
ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ
ﻗﻴﺎس ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭ ﺗﺤﺮّﻙ ﻭ
ﺷﻮﻕ ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎنی
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﻗﻴﺎس ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﻴﺎس ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﻴﺎس ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
(ﻗﻴﺎس ﻤﻘﺎﻣﻰ). ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﻴﺎس ﺷﺎﻫﺪ
ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ. ﻋﻤﻞ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺮﮐّﺒﻰ ﺍﺳﺖ،
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﺍﻣﺮ. ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﮐﺒﺮﺍ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺻﻐﺮﺍ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺑﻴﻦ ﺻﻐﻴﺮ
ﻭﮐﺒﻴﺮ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻗﻴﺎس ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﺎﻥ
ﺣﻮﺍﺩث ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺳﻨﺎﺩ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻗﻴﺎس
ﺮﻭﺯ ﻭﺷﺐ، ﺑﻴﺎﻥ
ﻳﻚ ﺍﻣﺮ
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺃﻣﺮی ﺠﺪﻳﺪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺯ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻮﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻨﻚ ﺭﻭﺯ
ﺍﺳﺖ، ﭘس ﻫﻮﺍ
ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﻴﺎﻥ ﺣﺎﺩثه
ﺑﺪﻳﻬﻰ، ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻃﻔﺎل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺭﺍ ﻋﻘﻴﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺿﺪ
ﻗﻀﻴّﻪ ﻳﺎ
ﺗﻀﺎﺩ ﻭ ﻧﻘﻴﺾ
ﺁﻥ، ﺩﺭ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ
ﺷﺪﻩ، ﺑﮑﺎﺭ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺭﻭﺯ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺷﺨﺺ
ﻃﻮﺭﻯ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
(ﻣﻨﺘﺞ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻋﻘﻴﻢ) ﻋﻴﻦ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺍﺳﺘﮑﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺑﺸﮑﻞ ﺧﺎﺻﻰ
ﺣﺎﺻﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻤﭙﺎﺷﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﺴﺒت
ﺒﺂﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮔﻮﻳﻨﺪه اﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﻳﺎ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﻓﻮﺭﺍ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﻠﺰﻡ
ﺑﺘﺼﺪﻳﻖ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻘﻴﻘﺖ،
ﻗﻀﻴّﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺑﺎ
ﻗﻀﺎﺋﻰ، ﺑﻘﻀﻴﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻭ
ﻋﺠﻴﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻓﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺷﺐ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺣﺎﻟﺎ
ﺭﻭﺯ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺷﺐ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻘﻴﺾ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻣﻨﺪﺭّﺝ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺍﺿﺢ ﻭ
ﺑﺪﻳﻬﻰ، ﺣﺘﻰ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍثباﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺧﺮﻭﺳﻴﭙﻮس ﺭﻭﺍﻗﻰ
ﭘﻨﺞ ﻧﻮﻉ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺭﺍ
ﻣﺸﺨّﺺ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻳﮑﻰ
(ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﺮﮐّﺐ) ﺍﺯ
ﺷﺮﻁ ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ،
ﺩﺭ ﺫﮐﺮ ( ﺍﮔﺮ ). ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﺗﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﻭﺷﻨﻰ ﻫﻮﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﺩﻳﮕﺮ
(ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﺮﮐﺐ ﺍﺯ
ﻗﻀﻴّﻪ
ﺷﺮﻃﻴﻪ ﻭ ﻧﻘﻴﺾ
ﺁﻥ)، ﮐﻪ
ﻧﺘﻴجه اﻯ
ﻧﻘﻴﺾ ﮐﺒﺮﺍ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎس ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺒﺎﻝ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻧﻘﻴﺾ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻳﻰ
ﻫﺎ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﻧﻘﻴﺾ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻣثاﻝ ﺭﻭﺷﻨﻰ ﻫﻮﺍ
ﻭ ﺭﻭﺯ ﺑﻮﺩﻥ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺣﺎﻟﺎ ﺷﺐ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﻫﻮﺍ
ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻘﻴﺾ ﮐﺸﻒ
ﺷﺪﻩ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻧﻮﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺭﻳﺎﺿﻰ، ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺂﻥ ﻣﻌﺎﺩﻝ x ﺍﻳﮑس
ﺑﺎﺷﺪ، ﭘﺶ
ﻧﻘﻴﺾ ﺁﻥ y ﺍﻳﮕﺮﮒ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺿﺪ x ﺍﻳﮑس.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺍﺯﻣﻘﺪﻣﺎﺕ، ﻗﻄﻌﺎ
ﻧﻘﻴﺾ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺳﻴﺎﻩ
ﻭ ﺳﻔﻴﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻴﻨﺎﺑﻴﻦ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

سوﻡﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰﮐﻪاﺯ(ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺳﺎﻟﺒﻪ)ﺗﺮﮐﻴﺐﺷﺪﻩ.
ﻭﺍﺯ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻧﻘﻴﺾ، ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺪﺳﺖﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﮐﻪﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥﻫﻢ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻢ ﻣُﺮﺩه ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﭘﺶ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦﺩﺭﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ، ﺑﺎﺯ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻣﺮﺩﻩ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺸﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺩّعاﻯ ﻣﺎ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﺮﺩﻩ، ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﺳﺠّﺎﺩ ﻣﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺭﻭﺣﺶ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﻋلیّ اﺳﺖ. که
ﺤﺘﻰ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺤﻤﺪ، ﺩﺭﻋﺮﺵ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺩه اﺳﺖ ﻭ
ازﻗﺒﻞ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﻠﻰّ ﮐﻮﺩﻙ
ﻧﻪ ﺳﺎﻟﻪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻤﺘﺮ، ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺗﻮﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻣﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺭ
ﺍﻭﻝ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ؟ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﮕﻔت ﺪﺭ
ﻋﺮﺵ ﺩﺳﺘﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪ ﮐﻪ ﺳﻴﺒﻰ
ﺑﻤﻦ ﺩﺍﺩ
ﻭﺗﻌﺎﺭﻑ
ﻧﻤﻮﺩ، ﻭ
ﻋﻠﻰّ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺁﻥ ﺩﺳﺖ ﻣﻦ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﺩﺳت
ﻤﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻋﻠﻰّ
آینده ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﺵ، ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻨﺠﺎﺕ

ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺮﺩه
اﻡ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻋﻠﻰّ ﻭ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺻﺎﺣب
ﻤﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺳﻮﻣﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻋﻠﻰّ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻧﺎﻡ
ﺳﻮﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺩﺳﺘﻪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ (ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﺮﮐّﺐ ﺍﺯ
ﻗﻀﻴﻪ
ﻣﻨﻔﺼﻠﻪ)، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﻳﺎ ﺁﻥ، ﻣﻨﻔﺼﻞ
ﺍﺯﻫﻢ، ﻭ ﻳﺎ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﺟﺰﺍٴ
ﻣﻨﻔﺼﻠﻪ، ﮐﻪ
ﻧﻘﻴﺾ ﺟزء
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺳﺘﻪ ﭘﻨﺠﻢ
(ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﺮگ ﺒﺎﺯ ﻗﻀﻴّﻪ
ﻣﻨﻔﺼﻠﻪ، ﻭ
ﻧﻘﻴﺾ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﺟﺰاءﻣﻨﻔﺼﻠﻪ)،
ﮐﻪ ﺟزء
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺯ
ﻧﻴﺴﺖ ﭘس ﺷﺐ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻧﻘﻴﺾ
ﻭ ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﮐﺠﺎ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺭﻭﺯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺪﻟﻴﻞ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺷﺐ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺘﻴجه
اﻯ ﻳﻚ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺭﻙ ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﺁﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻘﻴﺾ ﻭﻗﺘﻰ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ ﺍﻭﻝ
ﮐﺪﺍﻡ ﻣﺴﻠّﻢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨی
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺃﺻﻞ
ﻫﺪﻑ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺴﻠّﻢ ﺍﺳﺖ، ﭘس
ﻧﻘﻴﺾ ﺍﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘﺶ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ، ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﺪﻡ
ﻳﻘﻴﻦ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻳﻘﻴﻦ
ﺑﻀﺪّ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﮐثر
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻳﻘﻴﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ

ﺁﻳﺎ
ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ؟ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ ﺿﺪ
ﺁﻥ ﻗﻄﻌﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ،
ﮐﻪ ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻭﺑﻄﻠﺎﻥ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻞّ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻫﺮ
ﻗﺎﻋﺪﻩ ﻃﺒﻴﻌﻰﻭ
ﻓﻄﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭ
ﻗﺮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ، ﻭﭘﻴﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﮑﺮﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺍﻳﻢ، ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺁﻥ
ﻋﻤل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺩﺭ (ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﭘس
اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺒﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻴﺂﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻟﻮﺍﺯﻡ،
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
(ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ)
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ، ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﭼّﻪ ﺷﻴﻌﻰ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ، ﺩﻭﭼﺎﺭ(
ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺷﺮﻙ )ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻧﺎﺑﺨﺸﻮﺩﻧﻰ
ﺧﺪﺍ، ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺪﺍﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺕ ﺷﮑﻢ
ﻭﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻃﻤﻊ ﻣﺎﻝ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻣﻨﺎﻝ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ،
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻋﺎﻣﻞ ﻣﻬﻢ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻘﻴﺾ
ﻭﻗﻴﺎس ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯ
ﻧﻴﺴﺖ ﭘس ﺷﺐ
ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺰ
ﺍﻭﺭﺍﻧﻴﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ، ﭘس ﺻﻮﺩﻳﻮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻘﻴﺾ ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ
ﻧﺘﻴجه اﻯ
ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻓﻠﺰﻯ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍﻧﻴﻮﻡ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺗﺎ

ﺻﻮﺩﻳﻮﻡ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪﻧﻰ ﺗﻮﺳﻂ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯﻓﻠﺰﺍﺕ ﻭ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭﺍﺯ ﺣﻮﺍﺩث
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺟﺴﺘﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺃﻣﺮ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ،
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﻣﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﻠﻤﻮس
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﺒﺮﺍ ﺣﺘﻤﺎ
ﺻﻐﺮﺍ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﭼﻨﺪ ﺻﻐﺮﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﻔﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ، ﭘﺶ
ﺳﻴﺎﻩ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻔﻴﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ ﻏﻴﺮ
ﺳﻔﻴﺪ، ﺳﻴﺎﻩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ، ﻫﻢ
ﻳﮑﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻫﻢ ﺩﻭﺗﺎ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺣﺘﻤﺎ
ﻳﮑﻰ ﻧﻴﺴﺖ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﺣﺘﻤﺎ
ﺩﻭﺗﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﭼﻴﺰﻯ (ﻧﻘﻴﺾ
ﭼﻴﺰﻯ) ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
(ﻏﻴﺮ ﺁﻥ)
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﻴﺌﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻃﺒﻌﺎ
ﻏﻴﺮ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻗﻴﺎس ﻫﺎ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﮔﺬﺷﺖ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺑﺪﻫﺪ،
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﺴﺒﻰ
ﺩﻳﮕﺮی ﻨﮑﻨﺪ. ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﭼﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﻭﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻳﻘﻴﻦ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ، ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺣﺪﺃﻗﻞ ﺑﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻳﻘﻴﻦ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ، ﻳﮕﻴﻦ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻭﻳﮑﻰ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻗﺮّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺮﺍﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﺗﺎ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺣﻖّ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ ﺣﻖ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺩﺭ
(ﻣﻨﻄﻖ ﺭﻭﺍﻧﻰ)،
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺗﻤثیلی
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻬﺘﺮ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺃﺭﻏﻨﻮﻥ ﭼﻮﻥ
ﺁﻟﻰ ﻭ ﻋﻀﻮﻯ
ﺍﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ
ﺭﻭﺍﻗﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻀﻮﻯ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ، ﻣﻨﻄﻖ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﭼﻮﻥ
ﻣﻨﻄﻖ ﻃﻔﻞ، ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻔﻞ، ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﺑﻌﺪﻯ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻨﻄﻖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﺍﺭﻏﻨﻮﻥ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻥ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭ
ﺁﻟﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﻭﺍﻗﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻨﻄﻖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻭﺟﺰﻭﺍﺳﺎﺳﻰ
ﻭﭘﺎﻳﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻋﻠﻤﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻨﻄﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻣﻨﻄﻖ
ﺭﺍ ﺁﻟﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﻣﺘﻀﻤّﻦ
ﺑﻴﻨﺶ ﺟﻬﺎنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻣﺎﺩﻯ،
ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﮑﻴﻔﻴّﺖ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻗﻠﺒﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﻗﺘﻞ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ، ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺸﺒّﻬﺎﺕ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ، ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ، ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﺍﻭ
ﺳﺎﻟﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺑﻤﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺯ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻏﻠﻂ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻨﻰ ﺑﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻋﻘﺪﻫﺎﻯ، ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺪﺭﺟﻬﺎﻯ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻟﺞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺭﻭﺍﻥ، ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺁﻧﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﺭﻣﺎﻟﻰ
ﻭ ﻋﺎﺩﻯ ﻭ
ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﮐثرﻳّﺖ، ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﺰﺍﻣﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺍﻟﮕﻮ ﻭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﺫﺧﻴﺮهﻫﺎﻯ
ﺁﺧﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ، ﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺏ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﺭﺟﻌت
ﺒﺎﺯ ﺩﺭﻧﻮع
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎی
ﺴﻮم که به
ﻤﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﺧﻮﺩ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ،
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﻣﺘﺮﻯ ﺟﻨﮕﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﺎ ﭘﺎﻳﺶ
ﺑﮑﺮﻩ ﻣﺎﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭ
ﻗﺮﻳﺒﺎ
ﺑﻤﺮﻳﺦ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﻴﻨﺶ
ﻭﺳﻴﻊ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ، ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤثیلی ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻣﻨﺎﺳﺐﻋﻘﻞﻭﻓﻬﻢﺑﺸﺮﻯﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻋﺮﻓﺎ، ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﺟﺰﺋﻰﺩﺭ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮ ﻳﺎ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ پدﻳﺪه ﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘی ﻮ ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻧﺮﺍ ﻧﻈﺮ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﮑﺠﺎ ﺣﻞ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻠّﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﺭﺍ، ﻗﻴﺎس
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺎ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺫﻫﻨﻰ
می ﻨﻤﺎﻳﺪ، که
ﻤﻔﻴﺪ ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﻭﻭﺿﻮﺡ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻃﻔﻞ
ﻭﻣﺤﺼّﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ ﻭ
ﺑﻴﻨﺶ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻳﻦ
ﮐﻠّﻰﺳﺎﺯﻯ
ﻫﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻠّﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺗﻤثیلی ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻤﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺍﺯ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ
ﺗﻤثیلی ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍت
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺭﻗﺎﻳﻘﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺧﻮﺩ، ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻬﺮ
ﻋﺴﻞ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﺳت. ﻮ ﺣﺘﻰ
ﺷﺮﺍﺏ ﻧﻬﺮ
ﭼﻬﺎﺭﻡ، ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎ ﺁﺏ ﻭ
ﺷﻴﺮ ﻧﻬﺮﻫﺎ
ﺟﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﺴﻠﻰ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻭ ﻏﻠﻴﻆ ﻭ ﺻﻌﺐ
ﺍﻟﻬﻀﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺷﺮﺍﺏ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﭼﻨﺪ ﻗﻄﺮﻩ
دُرد ﺗﻪ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺳﺎﻏﺮ
ﺷﺮﺍﺏ ﭘﻴﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ،
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺳﺮﻣﺴﺖ ﻭ ﻣﺘﺤﻴّﺮ
ﻭﻣﺘﻌﺠّﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﻗﻄﺮﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ ﺁﻥ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺮﺍﺑﻰ
ﮐﻪ ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﺎﻣﻞ،
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺻﺤﺒﺖ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﻃﺎﻟﺐ ﭼﻨﻴﻦ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﭼﻮﻥ ﺁﺏ ﻭ ﺷﻴﺮ
ﻭ ﻋﺴﻞ ﻭ ﺷﺮﺍﺏ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻴﭻ ﻟﺬﺗﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﺷﺎﻥ
ﺍﺭﺯﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ،
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﭘس
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎ
ﺩﺭﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺯ ﺁﻥ ﮐﻠّﻰ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﺟزء
ﻧﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﮐﻞّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ، ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺗﺮﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺩﺭﺻﻮﺭت هاﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻳﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ، ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻄﻠﻘﻰ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪ ﻳﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﺩﺭﻫﺮﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺴﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﺯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﮐﻠّﻰﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﻳﻢ
ﺑﺎ ﮐﺴب ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻠّﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﮐﻠّﻰ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﮐﻪﺑﺎﺯﺟﺰﺋﻰﮐﻮﭼﻚﺑﺮﺍﻯﮐﺴﺐﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉﺑﺮﺗﺮﺍﺯﻧﻮﻉﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﻃﺒﻌﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ، ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭ
ﮐﻠّﻰﻣﻄﻠﻖﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ، ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺸﺮﻗﺪﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﻧﺴﺒﻰﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻓﻌﻠﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺑﻰ
ﺍﺑﺘﺪﺍ، ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ. ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻢ
ﻭﻭﻳﺮﻭس ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ
ﺗﺎ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻠﻪ، ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺴﻮﻯ ﺍﻭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻞ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺗﺮ ﻭ
ﻋﺠﻴب ﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻴﻢ، ﺁﻥ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﺷﺪﻥ ﻭﮐﻴﻨﻮﻧﺖ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻭ
ﮐﻴﻔﻰ ﻭ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍی
ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺭﻧﺞ ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺼﻮﻡ،
ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺃﻧﺪﺍﺯﻩ ﺁﻥ
ﻋﺬﺍﺏ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻢ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺧﻨﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻳﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺍﻍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﻄﻌﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺭﻓﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﭘس ﻣﻦ
ﮐﻰ ﺯﻣﺮﺩﻥ ﮐﻢ
ﺷﺪﻡ. ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻔﺮﺷﺘﻪﺻﻔﺘﻰﺍﻟﻬﻰﺑﺘﻮﺍﻥﺭﺳﻴﺪﻳﺎﺧﻮﺍﻫﻴﻢﺭﺳﻴﺪ.
ﻣﺒﺤث (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ) ﻫﺴﺘﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻫﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﮔﻔﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ، ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ (ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ) ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟﻖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﻳﺎ
ﺍﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺃﻫﻮ
ﺩﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ، ﻳﻌﻨﻰ
(ﺍﻳﻦ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺖ)ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺴﺖ ﻭﻟﻰ خئاوند
ﻫﻮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﺭﺍﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺃﻫﻞ
ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪه اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺳﻢ ﺧﺎﺹ ﻓﺮﺩ
ﻭ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﺟﺰﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﭼﻮﻥ
ﻧﺎﻡ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻣﺮﺩﻡ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻳﻚ ﻧﺎﻡ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭ ﺍﺟﺰاء، ﻧﻪ ﻣﺮﺩﻣﻰ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺟﺎمعه اﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ
ﺟﺰﺋﻰ ﺷﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺗﻦ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﺭت ﻮ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻗﺪﻳﻢ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﺫﻫﻨی
هستند، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ،
ﺧﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕﺻﻮﺭﺕ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎﻯ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﮐﻮﭼﻚ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﺴﺘﻰ
ﺟﺰ ﺻﻮﺭت
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﻢ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻭ
ﻋﺎﺩﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﺨﻴﺺ،
ﻭ ﻣﻔﻴﺪ
ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺠﺴّﻢ ﺭﺍ، ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﻴﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﻫﻴﻮﻟﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺗﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﻋﺎﺭﻯ
ﺍﺯﺗﻦ، ﺍﺯ
ﺃﺻﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ، ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝﻣﻄﻠﻖ، ﺍﻳﻦ
ﺷﺒﻨﻢ
ﺑﺎﻗﻴﺎﻧﻮﺵ
ﺑﻰ ﮐﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﻭﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭ ﻣﻘﺪّس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﻘﺪّس ﻭ ﺳﻨﺖ ﺷﺪﻥ
(ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺸﺪﻳﺪ)
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ(ﺑﻪ
ﺩﻳﻦ)ﺷﺪﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺒﺮﺩ. ﻓﺮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺷﻴئ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺎ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﮐﻠّﻰ
ﺁﻥ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺭﺍ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﻟﻮ ﺑﺎﺯ
ﻧﺴﺒﻰ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺣﺪﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ. که ﺪﺭ
ﺣﮑﻢ ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻤﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﻧﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟزء
ﻭﻓﺮﺩ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺒﻠﻰ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﮐﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻰ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻓﺮﻭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻌﺪﻡ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺟﺰﺋﻴّﺖ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻭﻧﺎﭼﻴﺰ ﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،
ﺑﺒﺰﺭﮔﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺪﺭﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ، ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﻭﺵ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺎ
ﭘﻨﺞ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺒﻌﻮث ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ،
ﺍﻳﻨﻚ می
ﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻣﺒﻌﻮث ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻧﻴﺰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺶ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ، ﮐﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋلیّ ﺘﺸﻨﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺷﻚ
ﻣﻰ ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻯ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺍ، ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ،
ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﻭﺍﺗﻮﻣﺎﺗﻴﻚ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻳﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﮐﻨﺪ،
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﻭﻧﻪ
ﻫﻤّﺖ ﺳﺎﻟﻚ، ﻳﺎ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ
ﻭﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺍﻭ، ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﻮﺧﺎﻟﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻨﻄﻖ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻨﻄﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ ﻭ
ﻧﻮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ، ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮﮔﺰ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﮐﻤﺘﺮ ﻧﻈﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ،
ﻳﺎ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ
ﺗﺠﻠّﺎﺕ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
(ﺳﺘﺮة اﻟﻤﻨﺘﻬﺎ)،
ﻳﺎ ﺳﺘﺎﺭ ﻭ
ﭘﺮﺩﻩ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻋﺮﺷﻰ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﮐﻮﻩ
ﻗﺎﻑ ﻭ ﺣﺪّ
ﻳﻘﻒ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻳﻚ
ﻧﻔﺮ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﻮﺩ، ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻫﺎﻯ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﭼﻬﻞ
ﻧﻔﺮ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺎ
ﻣﻮﻟﺎ، ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻋﻠﻰّ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﺷﺪﻥ، ﻭ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﺟﻨﮓ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﺟﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻗﺎﻡ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﺪﻭﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﻭ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﻳﺎ ﺩﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﮐﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺸﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﻭﺍﻗﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
که همه ﺭﺍ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﮐﻞّ
ﺩﻳﺪن اﺳﺖﭼﻮﻥ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪت ﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺩﺭ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻠّﻰ
ﺑﻮﺩﻥ، ﺍﺟﺰاء
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ،
ﻓﺮﺩﺍ ﻓﺮﺩ، ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﻋﻤﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﻤﻞ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺁﻧﻬﺎ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻤﻚ ﺑﻬﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻪ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﭼﻮﺏ
ﻟﺎﻯ ﭼﺮﺥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺤث ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰﻭﮐﻠّﻰ، ﻭﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻭﻳﮋﻩ ﻭ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭﮐﻠّﻰ،
ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ
ﺷﺎﻣﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﺩه ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯﺳﺮﻧﻮﺷت
ﺒﺮﺍﻯ ﻫمه
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺭﺍ، ﭘﻴﻮﻧﺪ
ﺯﺩﻥ ﻭ ﺑﻬﻢ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﻤﻌﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﻠّﺖ
ﺑﺎ ﻣﻌﻠﻮﻝ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻋﻠّﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻧﻪ
ﺗﺼﺎﺩﻓﺎﺕ ﻭ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎﺕ، ﺩﺭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﮐﻮﺭﺗﮑس ﺯﻳﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﻫﺮﮐس
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺎﻫﻢ ﻫﺴﺖ، ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺑﺪﻧﻰ
ﺣﺎﻝ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﻳﺎ(ﺯﺭﻭﺍﻥ)
ﻗﺪﻳﻢ، ﻭﻳﺎ
ﺯﻳﺮ ﭘﻴﺸﺎنی
ﺴﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻋﺮﻓﺎ،
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﺳﻠّﻮﻝ ﻣﺮﺩﻩ
ﻋﺼﺒﻰ، ﮐﻪ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺟﺎﻯ ﮔﺰﻳﻦ
ﻧﺪﺍﺭﻨﺪ، ﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻥ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻩ، ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻝ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺳﻠّﻮﻝ ﻋﺼﺒﻰ
ﻣﺮﺩﻩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﺦ ﻭ ﺳﻴﻢ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻓﻌّﺎﻝ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻫﺴﺘﻪ ﺳﻠّﻮﻟﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭﻯ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺫﻫﻦ
ﻭﺗﻘﻮﻳّﺖ ﻋﻘﻞ
ﻓﻌّﺎﻝ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻠّﻮل عصبی ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﻧﻘﺸﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻓﮑﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻧﺘﻦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺣﻴﺎﺕ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﻣﺮﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﭘس
ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﺯﻳﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ ﻧﻘﺶ
ﺍﺻﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ، ﺑﻬﺘﺮﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺄثیرﺍﺕ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﻋﺼﺒﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﻔﮑﺮ
ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﺼﺎﺩﻓﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺿﻌﻴﻒ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﺗﻔﺎقی ﺮﺍ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﺎﺑﻮﺩﻯ
ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﻠّﻮﻟﻰ ﻭ ﮊﻥ،
ﺑﺰﻭﺍﻝ
ﻧﺮﻓﺘﻪ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﺭﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻤﻚ
ﺑﺘﺴﺮﻳﻊ
ﺩﺭﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ، ﺑﺴﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ، ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﺍﮐﻮﺍﺭ
ﻭﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯﻧﻮﻋﻰﺩﺭﺟﻬﺎﻥﻧﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﻮﻧﺪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﻡ
ﺍﺟﺰﺍٴ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺟﺰاء ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺗﺼﺎﺩﻑ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﺑﻰ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ. ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻓﻌﻠﻰ،
ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻭ
ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ، ﻣﺎﺭﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺩﻭﺭ
ﻭﺗﺴﻠﺴل
ﺒﺎﻃﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻠّﻰ،
ﻭﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻮﺩﻯ، ﻳﮑﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ. ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺍﻓﻘﻰ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻢ
ﻋﻠّﺖ ﻭ ﻫم
ﻤﻌﻠﻮﻝ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺳﻄﺢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﻓﻘﻰ ﺩﺭ
ﮐثرﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻪ ﮐثرﺗﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻴﭻ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻤﻮﺩﻯ،
ﺩﻭﻣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ، ﺑﺎﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ، ﻣﻌﻠﻮﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻠّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻮﺩﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ، ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐثرﺕ
ﺍﻓﻘﻰ، ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻋﻘﻠﺎ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺳﺎﻟﻢ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﺑﺎ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﮐﻮﺭ ﺍﺯ ﻭﺿﻊ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺳﺮﮐﻮﺏ ﻭ ﻟﮕﺪ
ﻣﺎﻝ ﻭ ﺳﺘﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﺣﺸﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﻮﻧﺪ ﻭﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﺍﺟﺰﺍٴ ﺑﻬﻢ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﻤﮕﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ، ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﻋﻠّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻳﻚ
ﻭﺍﺣﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﻠّﻮﻝ ﻥ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﺴﺘﻘﻞﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺃﺗﻤﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺣﻴﺎﺕ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺰﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ثاﺑﺖ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﭘﻴﺮﻯ، ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺨﺺ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻞّ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻗﻰ، ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ
ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﺑﺄﺟﺰاء ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﺪﻧﻰ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﺣﺪت
ﻮﺟﻮﺩ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮔﻔته اﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩﺵ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﻠﻤﻮس ﺪﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﺣﺪت ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﺟﺰاء ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﻞّ
ﺧﻮﺩ ﺟﺪﺍ
ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﺟﺰﺋﻰ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﻠّﻰ
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺭ ﮐﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﻭ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﺃﺗﻢ
ﺩﺭ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺍﺗﻤﻰ
ﻟﺎﺑﺮﺍﺗﻮﺍﺭﻯ،
ﻳﻚ ﺍﺳﺘﻨﺎﻯ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻞ ﺿﺪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻞ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮﻫﺴﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮ، ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﮐﻞّ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﮐﻞ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﻚ
ﮐﻠّﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭ
ﺍﺟﺰاء ﺁﻥ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﺪﻩ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﮑﻞ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ، ﻭ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﮐﻞّ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻫﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺒﺮﺩ. ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻣثلا ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﺟﺰﺍٴ ﺍﻳﻦ
ﮐﻞ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻣﺤﻴﻂ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻭﻧﺪ،
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﮐﻞ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﭘﺮ ﺟﻤﻌﻴّﺖ، ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ
ﺧﺎﻟﻰ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﮐﻞّ ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﺑﺎﻟﻨﻮﻉ ﮐﻞ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩ، ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺟﺰاء ﺁﻥ ﺍﺯ
ﻭﻯ ﺟﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ،
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﮐﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ
ﻣثلا ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺣﺘﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﮐﻞّ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷته اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﺭﺍ، ﻗﺒﻠﺎﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻞ ﺍﺯ ﺍﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺳﺎﺧته اﺳﺖ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩه اﺳﺖ. ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭ ﻳﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﻧﻮﺑت ﺒﻤﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﮕﻮ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ
ﻟﻮﺍﺯﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺑﮕﻮﻳﻢ، ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺳﺖ
ﻭﭘﺎ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﻭ ﻧﺎﻗﺺ
ﻭﻧﺎ ﺭﺳﺎ، ﻭﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺍﻟﮑﻦ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﻫﻴﭻ
ﺗﺄثیرﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣی ﮐﺴﻰ،
ﻭ ﻳﺎ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻃﻤﻊ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﻨﻬﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎن ﺪﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ که
کسی ﻃﻤﻊ ﻭ ﻃﻠی
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷته
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﻣﺸﻮﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻔﺎﺭﺷﺎﺕ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﺘﻤﻰ، ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺑﺎﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﮔﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﺸﺮﻙ
ﻧﺎﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻟﻮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺟﺎمعه
اﻯ، ﻭ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻭﻟﻰّ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻘﻴّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺣﺮﻓﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﻭ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﺗﻬﺠﻴﺮ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮔﻢ
ﻧﺎﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻫﺪﺭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺨﻮﻳﺶ، ﻭﻟﻰ
ﻣﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺤﻴﻄﻰ
که ﺪﺭ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻳﺎ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻴﻦ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻭ
ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ، ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺎﺑﻊ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻤﺎﻡﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﺍﺯﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺋﻢ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ، ﻳﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﭼﻬﺪﺭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺁﻥ، ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ
ﺭﺍ، ﺩﺭ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﺩﺭ(ﻧﺰلة
ﺍﺧﺮﻯ) ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺒﻌﻮث ﺑﺨﻠﻖ،
ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺭﺍ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻰ ﮐﻨﻢ، ﮐﻪﺷﻨﻴﺪﻥﮐﻰﺑﻮﺩﻣﺎﻧﻨﺪﺩﻳﺪﻥ.

M056

طبیعت
ناسوتی هستی

انسان
ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖ
أفکار خود را
ﺑﺎ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴکند.
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺗﻰ
ﻏﻴﺮ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻭﻟﻮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
درﮐﻠﻤﺎتی به
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎﭼﻘﺪﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻓﻬﻢ ﺁﻥ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﮐﻠّﻰّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻔﺎﻅ، ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﻓﻬﻢ
ﺩﺭﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺭﻙ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻴﻢ، ﺗﺎ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻓﻬﻢ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﻌﺪﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺑﺤث بسبک
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺎﺳﻰ، ﺑﻴﻦ
ﺑﻴﻨﺶ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ، ﺑﺎ
ﺑﻴﻨﺶ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯﻫﺮ
ﻳﻚ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﮐﺸﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺧﻄﺎ
ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺗﻮﻗّﻔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺩﻭﭼﺎﺭﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺫﺍﺗﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ، ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎت
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮی
هستند. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﺨﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺘﻴﺠﺘﺎ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺩﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ،
ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ،
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳت
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳت
ﺒﻮﺩﺍ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﺳﻮﻡ
ﺑﭽﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
بودائی ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺷﻴﻮﺍ
ﻭﻋﺮﺵ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ

ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ، ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻦ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ ﻭﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺩﻏﺪﻭ، ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ ﺑﺎ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ، ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺑﺮﻭﺵ ﻣﺴﻴﺢ،
ﺿﻤﻦ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﺪﺭالهی ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻋﺮﺵ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻭﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﺯﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑار
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﻭﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻮﺩﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﺮﺩ ﮔﻴﺮی
کنند، ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﻨﻮﺭ
ﺭبّ رﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺩﺭﻙ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺩﺭﺳت ﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺗﻤثیلاﺕ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻤﻴﻢ ﺁﻥ ﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﺮﺩﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ، ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺟﻤﻌﻰ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﻌﺎﻟﻰﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻨﻴﻦ ﺳﻰ ﻭ
ﭼﻬﻞ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻭ
ﭘﻴﺮﻯ، ﻭ ﺿﻌﻒ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ، ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺠﺎﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻙ ﻧﻴﺰ ﺷﺪ، ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ﺑﺴﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ. ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺎ ﺁﻥ ﺣﺪّ، ﮐﻪ
ﻧﺠﺎت اﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻤﻰ ﺑﻬﺘﺮ، ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻭ ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﺍﺻﻞ ﺳﻠﻮﻙ، ﻭﻧﻴﺰﺑﻤﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻴﺰﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭﻣﺘﻌﺼّﺐ
ﻭﮐﻮﺭﺩﻝ
ﺁﻧﻬﺎﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﻳﺎ
ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ، ﻭﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ، ﻭ
ﻓﺎﺳﺪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺣﺪّ
ﺗﻮﻗّﻔﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻌﺪﻡ
ﻭﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ، ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺷﺶ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﺮﺳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭی اﺯ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪه اﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ،
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺩﺳتﺘﺮ. ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﺰﺩ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺯ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ. ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭ ﺷﺨﺼﻰ،
ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻳﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ ﻗﺮﻭﻥ
ﺍﺧﻴﺮ، ﻧﺰﺩ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ
ﺷﺪﻩ. ﮐﻪ ﻋﻠﻤﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﺘﻬﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻨﻄﻖ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﮐﻨﺪ. ﻳﻚ
ﻋﻘﻞ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺩﺭ ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺍﺯ
ﺻﻔﺮ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎ
ﺳﺮﻋﺘﻰ ﮐﻢ ﻳﺎ
ﺯﻳﺎﺩ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺤﻴﻂ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻃﻔﻞ
ﻭﺟﻮﺍﻥ، ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺧﺎﻡ ﻭ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰﺑﺎﻃﻞ، ﺑﺎﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﺨﺼﺼﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﻭ ﻋﻠﻤﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺫﻫﻦ
ﺑﺮﺧی ﻤﻨﺎﺳب
ﻈﺮﻓﻴّﺖ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻋﻘلی
ﺒﻴﺸﺘﺮی ﺒﺮﺍی
ﺒﺮﺩﺍﺷت اﺯ
ﻓﻬﻢ ﻃﺒﻴﻌت
ﻮﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺳﺘﺨﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻟﺠﻦ، ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﺁﺏ ﭘﺎﻙ ﺩﺭﺁﻥ
ﺭﻳﺨﺖ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺘﻌﻔّﻦ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ
ﻏﻴﺮﺻﺎﻟﺢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﭘﺶ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺣﺎﮐﻢ ﺍﺻﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﻣﻐﺰﮐﺎﺭﻯ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺣﻮﺍس ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﺮﻳﺎﻧﻬﺎﻯﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﻭﻳﮋﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎنی هست.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ،
ﻭ ﺑﻘﺼﺪ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﮑﻮﺷﺪ.
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺁﻣﻮﺧته ها، ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺭﻭﺡ
ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ

ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻧﻴﺰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ، ﻭﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭ ﭘس اﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ، ﻭ
ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬی ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻧﺎﻣﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﺴﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺩﺭﻣﮑﺘﺐ ﻭﻳﻦ،
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻝ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺭﺍﺳﻞ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﺖ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻳﺎﻓﺖ،
ﺳﻘﻮﻁ ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﮐﺎﻣل
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺟﺰ ﭼﻨﺪ
ﻓﺮﻣﻮﻝ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ، ﻭﺭﻣﻮﺯ
ﺭﻳﺎﺿﻰﺩﺭﺩﺳت
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﺎﻧﺪ. ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
که ﺁﺭﺯﻭی
ﻨﻴﻮﺗﻮن ﺮﺍ
ﺑﺎ ﮐﺸﻒ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎ
ﻭﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺭﻳﺎﺿﻰﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭهمه ﺭﻭﺍﺑﻂ
طبیعت ﺑﺮﺳند. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺭﺗﮑﻨﻴﻚ ﻋﻠﻢ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﺠﻴﺘﺎﻟﻰ، ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ
ﺭﻭﻳﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻤﮑﻦ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﺷﻴﻤﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻠﻮﻡ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ،
ﻭﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮐﻤﮑﻰ ﺑﻌﻘﻞ
ﻭﺫﻫﻦ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﻗﺎﺻﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻫﺎﻯ
ﺗﺤﺖ
ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ
ﺫﻫﻦ ﺑﺸﺮﻯ، ﻗﺎﺩﺭﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺁﻳﻨﺪه
ﺮﺍ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ، ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﻔﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺭﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ

ﺑﺬﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ، ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴمی ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﻭ
ﻧﻪ ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻮﺭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ
ﮐﻨﺪ، ﻭ ﻳﺎ ﻣﺮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺮﺩﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺯﻧﺪه اﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪهﻫﺎ که
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺩﻫﺎﻯ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪه کند. ﻭﻳﺎ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻫﺪ. که
کاﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻋﻘﻞﮐلّﺒﺸﺮﻯ.
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻴّﺎﺕ
ﻣﺠﻤﻮعه ای ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺳﺮ
ﻭﮐﺎﺭﺩﺍﺭﻳﻢ،
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻳﻚ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺯ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻰ ﭘﻨﺪﺍﺭﻳﻢ
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻣﺴﻠّﻤﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ
ﻭ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻣﻠﺎﻙ ﻋﻤﻞ ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ، ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻨﺶ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺳﻄﻮﺭﻩ
ﻧﮕﺎﺭﻯ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭﺳﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺳﺮﻋﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩ ﺭﺍ، ﺑﺴﻴﺎﺭﺃﻧﺪﻙ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ ﺩﺭ
ﺳﺮﻋﺘﻬﺎ، ﻫﺮ
ﺷﺒﻰ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﻓتن
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﻘلی اﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻤﺮ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻦ
ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺧﻄﺮ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺮﺑﺪﺗﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘس اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻨﺒﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﺍﺯ ﺻﻔﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺭﻭﺍﻗی
ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺷﺮﻗﻰﻗﺪﻳﻢ
ﺩﺭﻣﺼﺮ
ﻭﺑﺎﺑﻞ ﻭ ﻫﻨﺪ
ﻭﺍﻳﻠﺎﻡ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺭﻧﮓ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﺼﺮ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺳﺮﻋﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺻﺤﻴﺢ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﻴﺰﻳﻚ، ﺍﺯ
ﻟﻔﻆ ﻓﻮﺯﻳس
ﻣﺸﺘﻖ ﺍﺯ ﻟﻔﻆ
ﻓﻮﺷﻴﻦ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺭﺷﺪ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻭ
ﺩﺍﺩﻥ ﺣﻴﺎﺕ
ﻳﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻟﺞ
ﻋﻮﺍﺭﺽ ﺿﺪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺭﺍ ﻓﻴﺰﻳﺴﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺨﺸﻰﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺩﺭ
ﻳﻮﻧﺎﻥ، ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﻴﻨﻰ ﺭﺍ
ﻣﺮﮐﺰ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭ
ﻣﺒﺪﺃ ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺤﺒﻮس ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺑﺴﺘﻪ
ﭼﻮﻥ ﺯﻧﺪﺍﻥ، ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﻫﺮ
ﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﺪ، ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺳﺮﻋﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺫﻫﻦ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻮﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ
ﺷﺮﻕ ﻧﻈﺮ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ، ﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﻧﻈﺮ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻄﺒﻴﻌت
گرﺩﻳﺪ. ﻭﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻭ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻭ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻧﻮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ، ﻫﻤﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺩﺭﻭنی ﻮﻳﺎ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ، ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺷﺮﻕ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻨﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺍﺯ
ﻣﻌﻠﻢ ذِﻥ
ﻫﻨﺪﻯ ﺁﻣﻮﺧﺖ،
ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺍﺯ
ﻣﻌﻠﻤﻴﻦ
ﻣﺼﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﻮﺧﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺷﻤﺎ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﮐﻮﺩﻙ
ﻫﺴﺘﻴﺪ. ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﺗﺮﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻏﺮﺏ، ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﺑﻤﻌﻨﻰ

ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺷﻴاء
ﺯﻣﻴﻨﻰ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺟﻬﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺎﺳﻮﺕ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﺻﻞ
ﻣﺎﺩﻩ ﻳﺎ (ماس) ﺭﺍ
ﻣﻮﺟﺪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻭﻝ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ، ﺍﺯ
ﺁﻧﺠﺎ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﺘﻢ
ﮐﺮﺩه اﻳﻢ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﺮﻳﻊﻭ
ﺑﺴﺮﻋت هاﻯ
ﻧﺠﻮﻣﻰ ﺭﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ
ﻣﻮﺟﺪ ﺍﺷﻴاء
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺕ، ﺑﺎﺳﺎﻣﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﺭﺳﻴﺪه اﺳﺖ. ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻟﺬﺍﺗﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ، ﭼﻨﺎﻧﮑﻪ
ﻫﺴﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ (ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ)ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﻧﻄﻔﻪ ﺃﺯﻟﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺟﻤﺎﺩﻯ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻣﻬﻢ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ ﻫﺎﻯ
ﺍﺳﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺃﻣﻴﻨﻪ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻫﺴته اﻯ، ﻭﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﮊِﻥ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ، ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﮊﻥ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻭﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻮﺯﻩ
ﮊﻧﻬﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﮊﻥ ﻫﺎ، ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻳﻢ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ، ﺍﺳﺎس
ﮐﺎﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺭﺷﺘﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻇﺮﻑ
ﻳﻚ ﻗﺮﻥ ﺍﺧﻴﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ، که
اﺣﺴﺎﺳﻰ ﺍﺯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚﺭﻭﺣﻰ
ﺷﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺤﺪّ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺮﻓﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﺎن ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﺭﻣﺎل ﺮﺍ
ﺑﺤﺪّ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ، ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ، ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭﺟﻤﻌﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻫﻤّﺖ
ﺍﻭ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺒﻤﺎﺭ ﺑﻮﺩﻥ
ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﭘﺰﺷﻚ ﺩﺍﺭﺩ، ﻳﺎ
ﺩﻭ ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﺎﻣﺖ
ﺟﻮﺋﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ. ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﻋﺸﻖ ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﭙﻴﺮ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺮﻁ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﭘس اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺩ. ﻧﻄﻔﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ، ﺑﺬﺭ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻄﻔﻪ
ﺑﺬﺍﺕ ﺧﻮﺩ، ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻋﺎﻟﻴﻪ، ﺗﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻨﻴﻦ ﺩﺭﺷﮑﻢ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮊﻧﻬﺎﻯ ﻧﻄﻔﻪ
ﺷﺎﻣﻞ
ﭘﺮﻭﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻌﻴﻨﻰ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻴﻨﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺗﺎ ﺭﻭﺍﻥ،
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻳﻚ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯدیجیتال
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﻬﺎ ﻭ
ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻪ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻃﺒﻌﺎ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﺴﺨﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ، ﺩﻟﻴﻞ
ﺳﺮﻧﻮﺷت هاﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﮊﻧﻬﺎ،
ﺑﺎﻋث
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﺟﺰاء ﻭﺍﻋﻀﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﺪﺍﺳﺎﺯﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺯﺍﺋﺪ، ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﮊﻧﻬﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺩﺭ ﺗﺄثیر ﺩﺭ
ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺮﺷّﺤﺎﺕ
ﺍﺳﻴﺪﻯ ﻣؤثّر
ﺩﺭ ﻏﺪﺩ ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮ
ﻏﺪﻩ ﺑﺴته اﻯ، ﺑﭽﻨﺪ
ﻋﻀﻮ ﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺑﺪﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻤﻴّﺘﻬﺎ ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ، ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺣﺪّ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎ
ﺭﺍ ﺟﺰ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ، ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭ ﺳﭙﺶ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ، ﻭ
ﻏﺪﺩ ﺑﺴﺘﻪ
ﺣﮑﻮﻣت
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺣﻮﺍﻟﻪ ﮐﺮﺩ
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩﻯ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻗﺎﺕ
ﻭ ﺗﺼﺎﺩﻑ، ﮐﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺴﻴﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﻋﻘﻞ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ.

ﻧﻈﺮ
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﻣﻨﺼﻒ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﺮﻓﺎ
ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﺁﻧﻬﺎ،
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻪ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﻣﺮﺗﺒﻪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﮑﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻏﻴﺒﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺟﻤﺎﺩﺍﺕ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﺗﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻣﻄﻠﻖ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺄﻃﻠﺎﻕ) ﻫﻮ
ﻳﺎ ﺍﻭ، ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ(ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ)ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻮﺭﺩﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ
ﻭ ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻟﺎ ﺑﺸﺮﻁ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ(ﻫﻮ)ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺻﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﻟﻖ ﺃﺯﻝ ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻌﺮّﺏ ﺃﻫﻮ
ﺩﺭ ﺃﻫﻮﺭ
ﻣﺰﺩﺍ، ﻳﻌﻨﻰ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻮ)ﻭ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ، ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭ ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮﻯ، ﺭبّ
اﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﻭ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺎﺭﻭﺍﺡ ﻭ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ،
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺻﺎﺩﺭ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﮔﺸﺘﻪ، ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ، ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ، ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﺗﺤﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﻫﺎ
ﺭﺑﺎﻟﻔﺼﻞ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺭﺳﺎﻧﺪه
اﺳﺖ، ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﺵ ﺷش
اﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ،
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﻗﺮّهﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﻴﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺍﻣّﻰ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺑﮕﻔﺘﻪﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﺭﻭﺍﺡ،
ﻫﻤﮕﻰ ﺷﺎﺧﻪ
ﻫﺎﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻋﺒث ﻭﺑﻴﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺣﺘﻤﺎ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩی ﺮﺍ
ﭘس اﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ،
ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺗﺎﺯه
اﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﮔﺮﻓﺖ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﮐﺎﺷﻒ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﮔﻮنه اﻯ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﮐﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻧﺴﺒﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴت
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﻳﺶ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺷﺎﻋﺮﮐﻪ
ﺑﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﻭﻫﺮ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
اﮔﺮ ﺧﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻧﻤﺖ، ﻣﺘﺤﻴّﺮﻡ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻧﻤﺖ.
ﭼﻨﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻥﺭﺍ، ﮐﻪ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ، ﻭﻫﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩت
ﺪﺭﮐﻮﻩ
ﻭﺻﺤﺮﺍ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ، ﻣﻬﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻨﺪﻳﻢ، ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻣثاﻟﻰ
ﮐﻪ ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﭼﻨﻴﻦ
ﺟﻮﻫﺮ ﻭ ﺫﺍﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ، ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺧﺎﺹ ﻓﻨﺎ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻟﺬﺍ
ﻭﻇﻴفه اﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﺭﺣﻤﺖ. ﻭﻫﺮﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻳﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴن
ﺒﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻨﺎن
اﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﻫﻢ
ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﭼﻮﻥ
ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﭘﻮﺳﺘﻰ ﭘﻴﺎﺯ،
ﮐﻪ ﻧﻘطه
مرکزی ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺁﻥ ﺃﺻﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻃﺒﻘﻪ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﺻﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﻪ ﺁﻥ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺍﺻﻞ
درجه دوم ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﻧﻈﺮ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ، ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺣﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ، ﻋﻴﻦ
ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻤﺴﺘﻘﻞ
ﻣﻰ

ﺑﻴﻨﻨﺪ،
ﻭ ﻫﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ ﺭب
ّاﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﻳﺶ
ﻏﺮق ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﭼﻨﻴﻦ
ﺻﻤﺪﻳّﺘﻰ، ﻳﺎﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻫﻨﺪﻯ
ﻗﺪﻳﻢ، ﺣﺎﻟﺖ
ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭﻧﺴﺒﻰ، ﺩﺭ
ﺷﺄﻥ ﺩﺭﻙ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺑﻰ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﻗﻄﺮﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺫﺭّه ایﺪﺭ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻰ
ﮐﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺑﻰ ﮐﺮﺍﻥ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ). ﭼﻨﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺪﻫﺪ
ﺣﺘﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
که ﺴﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻳﻚ
ﺻﺪﻡ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯمی گرﺩﻧﺪ،
ﭼﻮﻥ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ، ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ
ﺯﻭﺍﻝ ﻓﺮﺩﻯ، ﺩﺭ
ﮐﻞ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻋﺒث ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﻰ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﻭ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ، ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘﺶ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ، ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺪﻡ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻭﻣﻄﻠﻖ
ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻟﺰﻭﻡ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺎﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻓﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻌﺪﻡ ﻧﻤﻰ
ﺭﻭﺩ، ﻭﻟﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺭﺍ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻟﺰﻭﻡ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﻣﺠﺮﻡ ﺷﺪﻥ، ﺩﺭ
ﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻤثل
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥﻣﺠﺎﺯﺍﺕﻋﺬﺍﺏﺁﻥﺭﺍﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.

ﺑﻴﻨﺶ
ﺩﻭﻡ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺩﻫﺮ ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ،
ﻧﻈﻢ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻓﻠﺎﻙ ﻭ
ﺳﻴّﺎﺭﺍﺕ ﻭ
ﺷﻮﺍﺑﺖ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺄﺻﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ(ﺑﻮﺩﻩ) ﻭ
ﺃﺻﻞ ﺁﻥ ﺭﺍﻧﺎﻣﻌﻠﻮم
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﻣﻰ ﻭ ﻫﻨﺪﻯ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻰ
ﺟﻨﮕﻨﺪ، ﻭ ﺯﻧﺎﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺭﺑﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ
ﺭﺏّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس، ﻗﺎﺑﻞ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺯ
ﺟﻤﺎﺩﺍﺕ
ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﮔﺮ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﺍﻓﻘﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ ﺩﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪ
ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ
ﺳﺎﺯﻯ، ﻫﺮﻗﺴﻤﺘﻰ
ﻳﻚ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭﮐﻪ ﻣﺪﻳﺮﺍﻥ
ﻣﻮﻧﺘﺎﮊ
ﻗﻄﻌﺎﺕ
ﺧﻮﺍﺳته اﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻥ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻣﻮﻧﺘﺎﮊﻯ، ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪ، ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺧﺮﻳﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺍﺗﻮﻣﻴﻞ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭘس ﻫﺮ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺩﺭ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻗﻄﻌﻰ
ﻭ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ که
اﺻﻞ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺍﻃﺎﻋت
أﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻨﺶ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﻣﺤﺼّﻠﻴﻦﺟﻮﺍﻥﻣﻔﻴﺪﺍﺳﺖ.

ﻭ
ﺑﻴﻨﺶ ﺳﻮﻡ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻋﺮﻓﺎ، ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺷﺮﻕ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺧﺎﻟﻖ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﭘﺪﻳﺪه ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴز
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻓﻠﺎﻙ ﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻈﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻫﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ، ﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺑﺪ ﻭ
ﻧﺎﺳﺰﺍ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﻳﺪﻥ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺎﻟﻖ
ﺃﺻﻞ ﻫﺴﺘﻰ، ﺩﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ، ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻓﻠﺎﻙ ﻫﻢ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺗﺮﮐﻴب های
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﺗﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺫﻫﻦ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺫﻫﻦ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺸﺮ ﺳﻪ
ﺑُﻌﺪﻯ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ،
ﻭﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺩﻳﺪ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺯ ﺩﻳﻮﺟﺎﻧس ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺳﻴﺴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﻤثاﺑﻪ ﺁﺗﺶ
ﻓﻌّﺎﻝ، ﻳﺎ
ﻧﻔﺨﻪ ﺁﺗﺸﻴﻦ
ﻭ ﺧﻠّﺎﻕ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ
ﻧﻈﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ(ﺁﺗﺶ
ﺣﻴﺎﺗﻰ)ﻭ
ﺧﻠّﺎﻕ ﻣﻨﺒﻊ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺣﺎﻣﻞ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺃثیرﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻤﻌﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﻮﺗﻮﻥ ﻭﺍﺣﺪ
ﻧﻮﺭ ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺃﺗﻤﻰ،
ﺍﺯ ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﻭﺍﺣﺪ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻪ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﭘس
اﺯ ﭘﺮﺑﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﻫﺮﺟزء
ﺃﺗﻢ، ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﺩﺭﻭنی ﺃﺗﻤﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻰ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻰ ﺟﻬﺪ، ﻭ
ﻋﻨﺼﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻭﺍﺣﺪ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻫﻴﺪﺭﻭﮊن
هیلیوم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺗﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﭼﻮﻥ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻰ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻴﻠﻴﻮﻡ
ﺑﻌﻨﺼﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.

ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺎ ﭼﻨﺎﻥ ﺁﺗﺶ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩ، ﺍﻳﻦ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮓ ﻧﻴﺰ
ﺁﻣﺪﻩ. ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺑﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ، ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺗﻤﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻴﻮﻳﺎ
ﺍﺳﻴﺪﻫﺎﻯ ﺃﻣﻴﻨﻪ
ﻭ ﺍﺳﻴﺪﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ(دی
إن إ) ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻣﺎ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻥ
ﻫﺎﻯ ﻣثبت
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ. ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ، ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ ﺃﺗﻢ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻋﮑس ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺃﺗﻤﻰﻭﻋﮑس
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﻫﺴﺘﻪ
ﺃﺗﻢ، ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﺯﻳﺎﺩ ﻭ ﻓﺸﺎﺭ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﻳﮋه اﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻋﻘﻞ ﺍﻭﺭﺍ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺍﺳﺮاء
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ، ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﻘﺶ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺎ
ﺗﻌﻘّﻞ ﺧﻮﺩ، ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺣﻮﺍلی ﻮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻴله اﻯ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﻣؤثّر ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﻋﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﺎﻫﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ، ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺁﺗﺶ
ﺭﺍ، ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﺻﻠﻰﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺁﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺃﺗﻢ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﺎﺳﻮﺕ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻧﺎﺳﻮﺕ، ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﻣﺮﮐﺰﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻨﺶ
ﭘﻮﺯﻳﺘﺮﻭﻥ
ﻫﺎﻯ ﺃﺗﻤﻰ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺗﺠﺰﺑﻪ
ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻤﻰ
ﺷﻮﺩ ﺍﺷﻌﻪ
ﺍﻟﻔﺎ ﻭ ﺑﺘﺎ ﻭ
ﮔﺎﻣﺎ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺷﻌّﻪ ﺑﺘﺎ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﺴﻮﻯ ﻣﺮﮐﺰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭ ﺍﻋﺎﺩﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺻﻞ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺑﻴﮕﺒﻨﮓ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ، ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩﺑﻴﺎﻳﺪ.
ﻃﺒﻴﻌت ﻮﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻳﮑﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻫﺮﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺂﻥ
ﺑﺪ ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ
ﮐﻔﺮﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻞﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﮐﺎﺭﺵ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻥ ﻭ
ﻣﻮﻫﺒﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻭﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺁﻥ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﻌﻤﺖ ﺍﺳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣثبت
ﻭﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻣﻮﻫﺒﺖ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّهﻫﺎﻯ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺘﺤﻘّﻖ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ،
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴته
اﻧﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﺮ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺿﻌﻒ ﺍﺭﺍﺩﻩ، ﻭ
ﺿﻌﻒ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭﺻﺒﺮ، ﺑﺎﻋث
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺁﺧﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ، ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ، ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس، ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻧﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬﻢ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺳﻮﻯ ﻣﻨﻈّﻢ
ﺁﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﺎﻟﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل ﺮﺍ
ﭘﺶ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﺩﺍﺭﺩﺑﮑﺎﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺳﺎﺯﻧﺪه ﻨﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪه اﺳﺖ. ﻫﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬی
ﻮﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ (ﺁﻳﺖ)
ﺍﻟﻬﻰ، ﺃﻋم اﺯ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ، ﻭ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎت ﻤﺎ
ﺑﺄﺯﺍی ﺁﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺩﺭﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ، ﻭﻫﺮ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻯ، ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺩﻳﮕﺮی اﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺗﺰﮐیه ﻨﻔس
کنونی اﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻢ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻴﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ
ﮐﻤﺎﻟﺎت
اﺩﻭﺍﺭ ﺁﻳﻨﺪه
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﺯ ﮐﻠﺎس ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺭﺩ. ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻋﺪﻡ
ﮐﺎﺭ ﺑُﺮﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺭﻭﺡ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ
ﮔﻴﺎﻫﻰ، ﻣﺴﺦ
ﻳﺎ ﻓﺴﺦ می
گرﺩﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺗﻠﻒ
ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ،
ﻭ ﭼﻘﺪﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﺗﻌﻤﻴﻖ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﻨﮕﻴن ﺘﺮ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺮﺩه
اﻯ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﭘس هم
ﭽﻨﺎن ﺮﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﻨﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍج
ﻨﺪﺍﺭﺩ که
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯﺩﺭﺍﺯی
اﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍت
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﻣﻌﺎف
ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ، ﺩﺭﺃﺻﻞ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ، ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺷﺸﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺶ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ، ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ، ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺭﻭﺡ
ﻟﺤظه اﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ، ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎت ﺠﻬﺎﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ،
ﺍﻣﺎ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ(ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ)
ﺑﺎ ﻫﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺁﻧﺎﻥ، ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ، ﻫﺮﻳﻚ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻝ، ﻭ
ﺟﻤﻌﺎ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺽ ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﻮﺩه
باﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل ﻘﻴﺎس ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﺩﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﻣﺨﺎﻟف
ﺴﻠﻮﻙ، ﻭﺑﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻨﺎﻓﻖ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻨﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪﺑﺎﺭﻩ، که
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺭﺳﻴﺪ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳت
اﻟﻬی ﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎل ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮی
گرﺩﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ،
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ، ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺗﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ، ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
که کاﺭﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴش ﺨﻮﺩ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺩﺭﻇﺎﻫﺮ
ﺃﻣﺮ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭﺧﻴﺮﺍت
ﻮﺻﺪﻗﺎﺕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻨبه هاﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭﺁﻥ
ﺧﻴﺮﺍه هست. ﻭﺩﺭ
ﭼﻴﺰﻫﺎﻯ ﻣثبت ﺁﻥ،
ﻓﻮﺭﺍ ﻣﺰﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ثرﻭﺕ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ،
ثوﺍﺏ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭی ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺻت ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺯﻳچه
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭه
ﺨﻮﺩ، ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔس
اﻣّﺎﺭﻩ ﻓﺎﺳﺪ
ﻳﻚ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻬﺮﻧﺎﻡ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ، ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﺤﻘّﻖ
ﺷﺪه اﻧﺪ. ﭘس
ﺮﺍه ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭﺟﻤﻊ
ﻭﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ،
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬی
ﻨﻴﺎﻓﺘﻨﺪ، ﺑﺴﻘﻮﻁ
ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﻃﺒیعی ﻮ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻘﻄﻌﻪ
ﺳﻨﮕﻴنی که
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻠﺎﺵ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻰ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺑﻌﺪﻡ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺭﻧﺞ
ﺩﻧﺪﺍﻥ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻧﺪﺍﻥ، ﺗﺰﮐیه
ﻨﻔس ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ،
ﻭﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻃﺎﻟب ﺁن
ﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺑﺎ
ﺳﺨﺘﻰ ﻭﺗﻠﺨﻰ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧی هاﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺗن ﺠﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻴﺎت
ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﺨﺪﺍ،
ﺗﺎ ﺳﻄﺢ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮش ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭ
ﻧﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ. ﻭ
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ، ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺑﻤﻌﻨﻰ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﺎﻡ ﻋﻠﻢ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﻳﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ ﻭ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕﺑﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﺩﺭﺑﻴﻨﺶ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ،
ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ، ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﺳﺎﻟﻚ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ، ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻟﺰﻭﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﺮﺍ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻳﺎﻓت ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺳت اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ، ﻭﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ، ﺩﺭﺣﮑﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬی اﺳﺖ.

ﺗﺮﮐﻴب
ﻤﻌﻨی ﻮﺭﻭﺡ
(ﻭﺍﺻل
اﻟﻮﻫﻴّﺖ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺮﮐﻴب ﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴم
ﺒﺎ ﺍﺳﭙﺮﻳﺖﻭﺍﻟﻴﺴﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍﺷﻮﺩ، ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﻟﺬﺍ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻌﺪﻯ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ، ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻃﺒﻖ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻯ، ﻭﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻗﺪﺭت
عقلی ﺑﻴﺸﺘﺮی
ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎلی که ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﻬﻤﮕﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺩﺭ ﺑﻮﺩﻳﺴﻢ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺭﻳﺎﺿﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﺗﺎ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻠﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﻌﺪﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ،
ﺟﻬﺎﻥ ﺟﺎﻯ ﻭ
ﺧلاء ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴن
اﺷﻴاء ﻓﺎﺻله
ﺒﺎﺷﺪ، ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﻫﻮﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣﺘی
ﺒﻴﻦ ﺃﺗﻢ ﻫﺎﻯ
ﻫﻮﺍ، (ﺍﻳثر)ﻳﺎ
ﺍِﺗﺮ ماده
ﺗﺤت ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺖ که اﻧﺮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺑﻴﻦ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺃثیرﻯ
ﺑﺎﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻫﺴﺖ. ﭘس
ﻫﺴﺘﻰ ﻳﻚ
ﻭﺍﺣﺪ ﺗﻮﭘُﺮ
وصَمد
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺻﻤﺪﻯ ﺗﻮ
ﭘﺮ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻧﻪ
ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺍﻟﻠﻪ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء
ﻫﺎﻫﻮﺕ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺪﺍ
ﺍﺯﻃﺒﻴﻌت اﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻣﺎﻫﻴت ﻤﺎﺩی
عوﺍﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩی
ﺮﺍ ﺑﺮﺷﻤﺮﻳﻢ،
ﭼﻨﻴن اﺳﺖ. که
ﺪﺭ ﻧﺎﺳﻮت
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻭﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺃثیرﻫﺎ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ. ﻭ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻋﻬﺎ، ماﻫﻴّت
عقلی ﮔﻔته
اﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، که
ﺴﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻭﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺍﺯ
ﺳﻤﺖ ﻣﺎ، ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ، ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺳﻮﻡ. ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﻣﺎﻫﻴّت
ﺮﻗﻴﻘﺘﺮ ﻭ
ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ، ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻣﻄﻠﻖ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭﻇﺎﻫﺮﺍﺳﺖ،
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ماده
(ﺷِﺒﻪ ﻋَﺪَﻡ)
ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺭﻗﻴﻖ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻟﻄﻴﻒ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﺍﺳﺖ که
ﻤﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻳﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﺩ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﮑﻴﻚ، ﮐﻪ
(لا ﺷﺮﻁ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻰ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻭ ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺧلاء ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ ﻳﻚ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﺪمی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺷﻴاء که ﺪﺭ
ﻓﻀﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻫﻮﺍﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.
ﻭﺟﻮﺩی ﺪﺍﺧﻞ
ﻋﺪﻡ ﻭﺟﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﺧلاء ﻭ ﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻋﺪﻣﻰ ﺑﺪﺍﺧﻞ
ﻋﺪﻡ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﮐﻪ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ، ﺑﺎ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﻤّاء
ﮐﻪ ﺧﺎص
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧﻠﺄ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻮ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ، ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﭘس ﺩﺭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺗﺤﺖ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﺷﻮﺩ، ﺗﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖﻣﺎﺩﻩ،
ﮐﻪﻣﺒﺤثﺑﻌﺪﻯ،
ﺍﺳﺖﻭﺗﻨﻔّﺴﻰﺑﺮﺍﻯﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩﺻﺒﻮﺭﺑﺎﻣﺎ.

M057

جهان
بینی و
وجودهستی

ﺟﻬﺎﻥ
بینی ﻳﻌﻨﻰ طرز
ﺩﻳﺪﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﻫﺴﺘﻰ، ﺍﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭﺯﻣﻴﻦ
ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺁﻥ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﭼﺸﻢ،
ﻭ ﺑﻴﻨﺶ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺮﮐس. ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻏﻴﺒﻰ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ. ﺑﺎﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﺷﺎﻣﻞ (ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﻋﺪﻡ) ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻟﻮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻋﺪﻣﻰ،
ﻳﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺃﺗﻤﻰ، ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺯﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺃثیرﻯ،
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ. ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺡ، ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ، ﻭ
ﺣتی اﺯ (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ)ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺩﻫﺮ
ﻭﻃﺒﻴﻌت ﻮ
ﺯﻣﺎﻧﻪ ﻭ
ﺯﺭﻭﺍﻥ، ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ، ﻭ
ﻧﻪ (ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ)
ﺩﺭ ﻋﻤّاء، ﺑﻨﺎﻡ(ﻫﻮ
ﻳﺎ ﺍﻭ) ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺿﻤﻴﺮ ﻏﺎﻳﺐ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻰ،
ﺷﺎﻣﻞ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﮐﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍتب ﻨﻮﺭﻯ، ﻳﮑﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ که
ﻤﻨﺘﻬﻰ
ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ، (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ) ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ) ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﻭﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﻭ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺯ ﻭﺍﺣﺪ ﮊﻥ
ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻇﻬﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﻳش
هستند. ﻭﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﺋﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻣﻨﻄﻖ
ﺗﮑﺎﻣل ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻇﻬﻮﺭ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ، ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﮐﻞّ
ﺍﺻﻞ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻭﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.

ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﻭﺍﻗﻰ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﻌﺪﻯ (ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭﺧﺪﺍ، ﻭ
تشبیه ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭﺧﺪﺍ، ﮐﻪ
ﺟﺎﻥ ﻭﺭﻭﺡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ ﻣﺴﻠّﻢ
ﺍﻳﻦﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﮐﻪ ﻃﺮّﺍﺡ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻭﻟﻴﻪ، ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺤﻴﻂ
ﺑﺎ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﻭﺍﻃﻠﺎﻉ، ﻭﺩﺭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻣﺎ، ﻭ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت ﻮ
ﺃﺻﻞ ﻫﺮﮐس که
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، که
ﺴﺎﺯﻧﺪه ﺠﺴﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﻭﺟﻨبه
های ﺪﻳﮕﺮ ﺁﻥ، ﭼﻮن
ﺬﻫن ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳت که ﺍﻣﮑﺎن
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺤﺴﻮس ﻭﻣﻠﻤﻮس
ﻭ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺩﺭﺑﻴﺎﻳﺪ
ﻭﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﻗﺴﻤﺖ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪﻩ. ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎ، ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎ، ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎﺋﻰ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﺎ ﺃﺯﻝ ﺍﮔﺮ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺮﻭﻳﻢ، ﺟﺰ
ﺭﻭﺡ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ، ﮐﻪ
ﺃﻣﺮ
ﻧﺎﻣﺤﺴﻮس ﺟﺰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ،
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
ﻮﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺷﺪﻥ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺗﺤﺖ ﺃثیر ﻭﺃﺗﻢ،
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ، ﺗﺎ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭت ﺸﺒنمی
اﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺮﻭﺡ ﺑﺰﺭﮒ
ﺍلله ﺠﺪﺍ ﺷﺪﻩ،
ﻭ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻳﺎ
ﮐﺴﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺳﻴّﺎله اﻯ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ، ﻭ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺳﺮﮐﺶ
ﺍﺯ ﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺳﻘﻮﻁ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﻟﺤﻈﻬﺎﻯ ﻫﻴﭻ
ﺟﺎ ﻭ ﻫﻴﭻ
ﭼﻴﺰﻯ ﺷﺎﺑﺖ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺧﻮﺩ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻗﻄﻌﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺘﻮﻥ ﻓﻮﺍﺭﻩ
ﺁﺏ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ﻭ ﻫﻢ
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ ﺗﺼﻮﺭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣﻮﺍس
ﻭﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺎﻫﻮﻯﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﺤﺴﻮس ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻗﺪﺭﺕ ﻭﺑﻴﻨﺎﺋﻰﻭﺑﻴﻨﺶﻧﺎﻇﺮ.

ﻋﻠﻢ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩﺵ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻢ
ﺁﻫﻨﮕﻰ ﻭﻫﻢ
ﺯﻳﺴﺘﻰ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ، ﻭ
ﻫﻢ ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ. ﮐﻪ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﻫﺒﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺪﺭجه
اﻯ ﺍﺯﻋﻘﻞ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ ﺫﻫﻨﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎسی
ﻴﺎ ﻋﻤﻠﺎ
(ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﻨﺎﺳﻰ). ﻭﺗﻠﺎﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ، ﻭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺩﺭ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻮعی اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺍﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﻟﻮ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ،
ﺩﺭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﻮﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
که ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺑﻬﻴﭻ ﺭﻭﺵ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﻤﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻓﻘﻰ، ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻠﻢ ﻳﺎﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻢ ﻣﻌﺮﻭف
عرﻓﺎ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍﺷﻨﺎﺧت
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﺍﺯ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺭﻭﺡ، ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﻧﻘﺺ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﻮﻋﻰ، ﮐﻤّﻰ
ﻭ ﮐﻴﻔﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ، ﻭ
ﺗﺮﻣﻴﻢ
ﻭﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﻭﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮ، ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﻏﺎﺭﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻏﺎﺭﺕ ﻭ
ﺳﻮﺧﺘﻦ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍن
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻣﻔﻴﺪ ﻧﻮﻉ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺘﺤﻘّﻖ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﺍﺗﻠﺎف
ﻮﺍﺳﺮﺍﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ، ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎ
ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ،
ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ،
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺒﺮﺍی ﺮﻭﺡ
ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺣﺮﮐﺖ ﺃﺯﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺴﻮﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭّب
اﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﭘﻴش
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﺃﺯلی
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ، ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ، ﺍﺟﺮﺍ
ﺷﻮﺩ. ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﻨﺪ، ﺑﺎ ﺯﻭﺭ
ﻭ ﻓﺸﺎﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﺮﻋﺬﺍﺏ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﭽﺸﻢ
ﺍﻳﻦ ﻋﺬﺍﺑﻬﺎ
ﺭﺍ، ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﺮﻡ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ،
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪ.
ﺗﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﻧﺸﻮﺩ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺻﺎﺣﺐ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻘﻠﻰ، ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺒﻰ ﻭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ
ﺻﻠﺎﺕ ﻳﺎ ﺻله
ها ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻘﻞ ﻃﻔﻞ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﭽﻨﺪ
ﺳﻮﮊﻩ، ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺟﻮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﺳﺎﻟﻚ،
که ﺒﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺗﺎ
ﺯﻳﺮ ﺳﻄﺢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺁﮔﺎه
ﻴﺒﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻓﻄﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎ ﻫﻔت
هزﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ، ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻋﻈﻴﻢ
ﭼﻮﻥ ﺻﺒﺮ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ، ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻋﻰ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﺪﻭﺩ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﻭﻣﺘﻮﺍﺿﻊ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺍﺯ
ﻣﺸﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺳﻴﻠﻰ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻟﺤﻈﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﺗﻮﻗّﻒ، ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻋﻘﺐ
ﺍﻓﺘﺎﺩﮔﻰ ﻭ
ﺯﺧﻤﻰ ﺷﺪﻧﻬﺎ
ﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎ، ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ
ﻣﺒﺘﻠﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ،
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ، ﻭﺍﻭﺿﺎﻉ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﺑﺨﺸﻨﺪه
ﺘﺎ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻫﺴﺘﻰ، ﻭ
ﺍﺗﺼﺎﻝ ﺑﮑﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻧﻴﺰ، ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ ﺑﺎ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻳﻘﻴﻨﻰ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻚ، ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺁﻥ ﻫﺴﺖ، ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺘﻰ ﮐﻮﺭ
ﻭﻭﺣﺸﻰ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺯ
ﻧﻈﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﺯﻣﻴن گیر
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺧﺪﺍﻯ ﻫﺴﺘﻰ،
ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺑﺂﻳﻨﺪه ﻫﺎ
ﮐﺮﺩ، ﻭﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎنی که
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻟیه
ﺘﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ، ﺑﺎﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﭘساﺯ ﭘﻨج ﺒﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪﻥ،
ﺑﺎ ﭘﻨﺞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﺁﺩﻡ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻬﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺭﺳﻴﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻋﻈﻤﺖ ﺭﻭﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳﻬﺴﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺭﻭﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺗﺎ ﺁﺩﻡ، ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﻧﻘﺶ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺮﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﺖ
ﻭﺯﺣﻤﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘُﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻤﺘﺮﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮی
هست. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﻳﻘﻴﻦ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ، ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ،
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻗﺒﻮﻝ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ،
ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺍﻓﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ، ﻭ
ﻟﻘﺎﻯﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻗﺒﻮﻝ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺘﻌﻴﻴﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻗﺒﻮﻝ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻮﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻭﻳﮋﻩ ﺧﻮﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭبغض ﺒﺎﺯ ﻭﺿﻊ ﺧﻮﺩ،
ﺟﺰ ﺯﻣﻴﻨﮕﻴﺮﻯ
ﺣﺎﺻلی ﻨﻴﺴﺖ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻓﻠﺞ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ، ﻭﻓﻘﻴﺮ
ﺩﺭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺯ
ﺿﻌف ﺬﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻮﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ
ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺗﺼﺎﻝ ﺑﮑﻞ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪﺩﺭ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺿﻌﻴﻔﻰ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﺍﮔﺮﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎ ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩﻧﺮﺳﻴﺪ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﺎﺳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮔﺮچه
اﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ. ﻭﻋﺪﻡ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﺯﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻌﻠﻰ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴت
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﻧﺘﻴجه اﻯ ﺟﺰ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﺠﺪﺩ، ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ،
ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﺳﺘﻤﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻌﺘﺮﺽ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺯﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ، ﺍﮔﺮ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺒﻮﺩ، ﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﺷﺪﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﺴﻤﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺧﻮﻳﺶ، ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻗﻴّﻮﻡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻤﻚ
ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺳﺮﭘﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺯﻭﺍﻝ ﻭﺳﻘﻮﻁ
ﻭﺿﻌف ﻮ ﻓﻨﺎ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ، که
ﺤﺘﻰ ﭘﻴﺸﺮﻓت
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪﮐﺮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺟﺴم
ﻨﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ، ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
چه ﺒﻬﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭘﺎﻙ ﻭ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺳﻴﻮﻟﺖ ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺍﺋﻢ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﻗّﻒ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﻴﻢ، که
ﺨﻮﻳﺸتن اﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ، ﺩﺭ
ﺧﻄﺮ ﺧﻮﺭﺩ
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺪﺃﻗﻞ
ثباﺗﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺟﻬﺶ ﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺠﻠﻮ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺠﺎی
ﺴﻘﻮﻁ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮﻋﻰ، ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮی ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺮﻭﺩ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎل ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯﻋﻈﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ،
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ، ﻣﻴﺪﺍﻥ
ﻭ ﺻﺤﻨﻪ
ﺟﻮﻟﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﮑﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺁﺳﺎﻳﺶ
ﺧﻴﺎﻝ
ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺣﺴﺎﺩﺕﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭ ﻳﺎ ﻃﻤﻊ ﺳﻠﺐ
ﺁﺳﺎﻳﺶ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ، ﺩﺭﺁﺳﺎﻳﺶ
ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰﺷﺨﺺ
ﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﺩﺭﻭﻳﺶ،
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺟﻬﻨّم ﺒﺮﺍی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩه اﺳﺖ. ﻭﭼﻨﻴن
ﺒﻬﺸتی کمی ﮔﺮم
اﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺧُﻨﻚ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﺿﺎﻳﺘﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺶ
ﺁﻳﺪ، ﺑﺮﺍﻯﺍﻭ
ﺧﻮﺵ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ، ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷت
هاﻯﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺳﻠﻮکی
هرﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮچه
عمیق ﺗﺮ
ﻭﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻮﺗﺨﻠﻴﻪ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺻﺪﻕ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ، ﻭ
ﻋﺸﻖﺧﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ، ﻭﺭﺍﺿﻰ
ﺑﺮﺿﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻧس
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎ. ﻭﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﻮﻩ
ﺭﺳﻴﺪه اﻯ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻧﻪ
ﮐﺎﻝ ﺯﻭﺩ ﺭس
ﻭﻧﻪ دﻳﺮ ﮐﺮﺩ
ﻓﺎﺳﺪ ﺷﺪﻩ. ﻭﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨص
ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻭﺷب ﺒﺮﺳﺪ، ﺁﻧﺮﺍ
ﺭﺯﻕ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
که ﺒﺤﻖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﻧﺎﺷﮑﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻗﻴﺎﻡ ﻭﺷﺄﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﻳﺴﺖ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺑﺮﺳﺪ،
ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻃﻤﻊ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﮑﻨﺪ، ﻳﺎ
ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﺩﻳﮕﺮی
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺳﺨﺘﻰ
ﻫﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻣﺤﺮﻙ
ﻭﺑﻴﺪﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻏﻔﻠﺖ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻫﻰ، ﻭﺗﻦ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ،
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻘﺎت
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺩﺭ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﺿﺎﻳﺘﻰ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﺭﻓﺘﻨﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻗﻰ ﺩﺍﺋﻢ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻳﺎ، ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﻘﺎﻯ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻘﺎﻯ
ﺑﺎ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻭﻧﻪ ﺑﻘﺎﻯ ﺑﺎ
ﺯﻭﺍﻝ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ. ﺩﻳﻮﺟﺎﻧس
ﺣﮑﻴﻢ ﺭﻭﺍﻗﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺮﮐﺒّﻰ ﺍﺯ
ﺩﻭ ﺍﺻﻞ ﺍﺳﺖ. ﻳﮑﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﻳﺎ
ﻫﻴﻮﻟﺎ، ﮐﻪ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﺍﻧﻔﻌﺎلی
ﻮﺟﻮﻫﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ثاﺑﺖ، ﮐﻪ
ﻓﺎﻗﺪ ﮐﻴﻔﻴّت
ﻮ ﺗﻌﻴّﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻤﻊ ﻭﻣﻮﻡ ﮐﻪ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻠﻰ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﻫﻴﻮﻟﺎ، ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺻﻮﺭﺗﻰ ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﻴﻮﻟﺎﺋﻰ
ﺭﻳﺰﺗﺮ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﻏﻴﺮﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺗﺪﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. که اﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﻭﺷﮑﻠﻬﺎ
ﻫﻤﮕﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﻌﻠﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﻳﺪ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪ ﻭﻟﻤس ﺍﺯﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﻫﺴﺖ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺖ ﺳﻴّﺎله
اﻯ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﺩﻭ
ﻗﻄﺎﺭ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻴﻚ
ﺟﻬت ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. که
ﺘﺼﻮﺭﻯ و
انتزاعی ﻏﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍثباﺕ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﺩﻭ
ﻗﻄﺎﺭ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﻭ
ﺭﺩ ﻭﺑﺪﻝ
ﺍﺷﻴاء
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺩﻭ
ﻣﺴﺎﻓﺮ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻗﻄﺎﺭ
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ ثابت
هستند. ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺣﺮﮐﺖ ﺍﻓﺴﺎنه
اﻯ ﮐﺮه ﺰﻣﻴﻦ
ﺑﺪﻭﺭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﺑﺪﻭﺭ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﻫﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻫم اﻳﻦ ﺩﻭ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺧﺒﺮ
ﺍﺯﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺤﻞ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺣﺎﻝﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ، ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺻﻮﺭﻯ
ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﻴﻮﻟﺎﺋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻇﺮﻑ
ﻳﻚ ﻋﻤﺮ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺑﺎﺭ، ﻭﺩﺭ
ﻳﻚ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﺎ ﺍﺷﻌّﻪ
ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﺍﮐﺘﻴﻮ ﺑﮑﻠﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺍﺻﻞ
ﺩﻭﻡ
ﺩﻳﻮﺟﺎﻧس ﻧﻴّﺖ
ﻭ ﻓﻌّﺎﻟﻴت
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻝ ﮐﻮﺷﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻘﻮﻁ
ﺑﺪﺭﻩ ﻗﻬﻘﺮﺍ،
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻠﺎﺵ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺗﻠﺎﺵ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺡ ﺃﺻﻠﻰ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘﺶ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺻﺤﻴﺢ، ﻭ
ﭘﻴﺸرﻔﺖ ﻣثبت
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﺎﺭ
ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﭘﺎک ﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ، ﭼﻮﻥ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺗﺄثیر
ﻋﻘﻞ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﺷﺨﺺ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺄثیر ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﻮﺭﻣﻮﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺑﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﻠّﻰ،
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎن ﻮﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻋﻘﻞ ﮐﻞ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺍﺳﺖ. که هم
ﻮﺟﻮﺩی
اﻧﺴﺎﻧی ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣثاﻝ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ، ﻭﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ۵۵ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻯ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻤﮕﺎﻥﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺧﻮﺩ. ﭘس ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ ﺧﻮﺩ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﻣﺒﺪﺃ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺄثیر ﺩﺭ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ ﻣﻨﻔﻌﻞ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ ﻣﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﻣﻰ
ﺷﻨﻮﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺿﻌﻴﻒ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﻮﺍس ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻈﺎﻡ ﺩﺭﺳﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺣسّ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻃﻔﻠﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻠﻰ ﺭﻫﺎ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻋﻘﻞ
ﺭﺍ ﻣﺒﺪﺃ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻓﺮﺩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﻤﻚ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬی ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪهﻫﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻭﺳﻌت عقلی ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺣﺪّﻯ ﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻭ ﺭﺍﺿﻰ ﺑﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻋﻘﻞ ﮐﻞ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ، ﻋﻘﻞ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﻋﻘﻞ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺖ. ﻭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﻘﻠﺶ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻌﻘﻞ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺩﺭ
ﻋﻈﻤﺖ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﮐﻨﺪ،
ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻭ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﺯﻋﻘﻞ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺷﺪﻩ
ﺷﺨﺺ ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻘل اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺻﺒﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺍﻭ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﻟﻴﻞ
ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﺷﻌﺮ
ﻭ ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ ﺩﺍﻧﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻓﻘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ. ﻭﻟﻰ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺨﺪﺍ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺮﻙ
ﮐﺎﺭﻭﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻫﻴﻮﻟﺎ ﻭ
ﻫﻢ ﻋﻘﻞ، ﺩﻭ
ﻋﻨﺼﺮ
ﻣﺮﮐّﺒﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻓﻨﺎ ﭘﺬﻳﺮ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﭘﺬﻳﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺻﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻫﺮﺩﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻴﻮﻟﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺮﻭﺯ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺯ
ﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻫﻴﻮﻟﺎ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺭﺍ ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﻗﺪﻣﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺩﺭ
ﻣﺒﺪﺃ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺍﺻﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ
ﺗﻔﮑﻴﮑﻰ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺻﺎﺩﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪه اﻭﻝ
ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺃﺯﻟﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺁﻏﺎﺯ
ﺷﺪﻩ، ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻭﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺟﻢ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﻭﺿﻌﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺣﺮﮐﺖ ﺃﺯﻟﻰ
ﺩﺍﺷته اﺳﺖ. ﻫﺮﺫﺭّﻩ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻳﺎئی اﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺮﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻏﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ، ﭼﻪ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭﺑﺎﺯ
ﺍﺯﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺷﺮﻭﻉ
ﺷﻮﺩ، ﻭ
ﺃﺑﺪﻳﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺗﺎﺯه ای ﺪﺭ
ﭘﻴش ﺪﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. که
ﭽﻮﻥ ﺳﻴﻤﺮﻍ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﻳﺎ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ
ﺩﺭﻓﺮﺩ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻰ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ
ﺍﻟﻠﻪ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ، ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﺸﺨﻴﺺ
ﺟﺪﺍﺋﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﻭﺣﺪﺕ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻭﺝ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻭ،
ﺩﺭ ﻋﻤﻖ ﺣﻴﺮﺕ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻓﻀﻮﻟﻰ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺟﺴﺎﺭﺕ ﺩﺭ
ﻓﺮﺿﻴّﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺒﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺧﻮﺩ، ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ، ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻦ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻮﺯﺵ ﺩﺍﺋﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ، ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻘﺎﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﭼﻪ
ﮐﻨﻢ ﺍﮔﺮ
ﺑﻴﺎﻥ ﻧﮑﻨﻢ؟
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺠﻠﻮ
ﺳﻮﻕ ﺑﺪﻫﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺭﻫﺎﻯ
ﻧﻴﻔﺘﺪ، ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﻘﺐ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ می
ﻨﻤﺎﻳﺪﻳﺎﻫﻤﺎﻥﻓﺴﻖﻭﭘﺴﻚﺭﻭﻯ.
ﺍﻣﺎ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﺻﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﺑﺎﺯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯﻋﻨﺼﺮ ﺁﺏ
ﻭﺁﺗﺶ ﻭ ﺧﺎﻙ
ﻭﻫﻮﺍ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺃﺗﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﭼﺸﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻦ ﭼﻬﺎﺭ
ﻋﻀﻮ ﺍﺳﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺂﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﺗﺶ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺮﮊﻯﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺫﺭّﺍﺕ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺳﻮﺧﺘﻪ
ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻰ ﻭ
ﺗﺸﻌﺸﻊ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻣﺎ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻌﻨﺎﺻﺮ
ﻳﮑﺼﺪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﮔﺎﻧﻪ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ. ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻴﺰ، ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺗﺎ ﻳﮑﺼﺪ
ﺟزء ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻨﺼﺮﻯ، ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺗﺼﻮﺭﻓﺮﺿﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳت
اﻳﻦ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺍﺟﺰاء ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍمه
ﺪﺍﺩ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻤﺎﺩﻩ(ﺷِﺒﻪ
ﻋﺪﻡ)ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺃثیرﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻨﻔﻰ ﺁﻥ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﺯ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ. ﻭﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺧﺮﻭﺝ ﺭﻭﺡ
دﺭﻣﺮﮒ
ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺁﺗﺶ
ﺃثیرﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ. ﻭﻗﻄﻌﺎ
ﺍﻳﻦ ﺁﺗﺶ
ﻭﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻋﻘﻞ،
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻳﮑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﻓﻖ. ﺩﺭﻙ
ﺍﻳﻦ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺗﺮﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺎﻙ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﺁﺏ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﻫﻮﺍ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮ
ﻭﺳﻮﺯﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺁﺗﺶ
ﻣﺤﺮﻙ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
(ﻋﻘﻞ)ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ، ﻭ(ﻓﮑﺮ)ﺭﺍ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ(ﻫَﻮَس)ﺭﺍ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺩﺍﻧﺴت ﻮﺁﺗﺶ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ. ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻬﺎﺋﻰ، ﻭ
ﺧﺎﻙ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﻭ ﺁﺏ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺧﺎﻙ ﮔﻠﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﻡ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺁﺩﻡ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻭﺁﺩﻡ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺍﺻﻞ
ﻃﺒقه ﺒﻨﺪﻯ
ﺩﻭﮔﺎنه ﺪﺭ
ﺍﻣﻮﺭ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﻫﺎﺋﻰ،
ﻭﻟﻮ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻫﺎ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻣﻨﺪﻯ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺁﺭﺍﻡ
ﻭﻣﺘﻤﺪﻧﺎﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺳﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ، ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺘﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻫﺴﺖ. ﻧﻮﻉ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ، ﻣﺒﻴّﻦ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻫﺎ، ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺍﺟﺰاء ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﺮﮐّﺐ
ﺑﺎﺟﺰﺍﻯ ﺁﻥ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺘﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺯ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺧﺎﺹ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻳﺎﺩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﺏ
ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ، ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺣﺮﮐﺖ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺁﺏ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ، ﭼﻮﻥ
ﺳﻴّﺎﻝ ﺑﻮﺩﻩ. ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻧﺮﻣﺶ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭﺭﻃﻮبت
ﺁﺏ ﻣﻴﺴﺮ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺁﺏ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺳﺎﺩه اﻯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﻤﮕﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺷﻴﺮﻧﻬﺮ ﺩﻭﻡ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻬﺮ
ﻋﺴﻞ ﺑﻬﺸﺘﻰ، ﺧﺎﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺣﮑﻤت هاﻯ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻀﻢ
ﻭﻓﻬﻢ ﺁﻥ، ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺳﺨﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺷﺮﺍﺏ ﻃﻬﻮﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﻧﮕﺎﻩ می
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﭼﻨﺪ ﻗﻄﺮﻩ
ﺩُﺭﺩ ﺳﺎﻏﺮ
ﭘﻴﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﻭ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻬﺮ
ﺟﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ، ﻭ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺩﺭﺩﻭﺭه
ﺴﻠﻮﻙ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻳﮕﺮ
(ﺍﺳﺘﻘﺼﺎﺕ)ﻫﺎ
ﻭﺗﺴﻤﻴﻪ ﻫﺎﻭ
ﻋﻨﺎﻭﻳﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻨﻰ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺗﺮﺟﻤﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭﻏﻴﺮه
ﻤیباﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺑﺤث ﺁﻥ
ﻣﻔﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺑﻌﻠﻮﻡ
ﺗﺨﺼﺼﻰ ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻢ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﺷﻴﻤﻰ ﺁﻟﻰ ﻭ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺒﺎﺣث
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﻣﺎﺩﻩ ﻳﺎ
ﺍﺻﺎﻟﺖﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺻﺎﻟت اﻧﺴﺎﻥ،
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻋﻠﻢ، ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻣﻰ ﮐﺸﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﮔﺬﺭﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻳﻦ ﺣﺪّ
ﻫﺴﺘﻰ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺁﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮﮐس ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ، ﺑﻴﻚ
ﻧﺤﻮ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ
ﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻫﺎ ﺳﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺳﺎﺯ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺠّﺖ)ﺍﺳﺖ، که
ﺠﺎﻯ ﻓﺮﺍﺭ ﻭ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻭ
ﻋُﺬﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻳﺎ
ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺗﻦ
ﭘﺮﻭﺭ ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺧﻮﺵ ﺑﺨﺖ
ﺁﻧﮑﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﺼﺎﺣﺐ
ﺍﺳﻢ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺭﺍ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺑﺮ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺍﺳﻢ ﺑﻰ
ﻣﺴﻤّﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ، ﻭ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭﻋﻴﺪ
ﺳﻌﻴﺪﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﻭﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﮕﺮﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻴﻦ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ، ﻭ
ﻋﻘﻞﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭﻓﻀﺎﻗﻴﺎسﮐﺮﺩ؟

M058

إصالت
ماده

ﺟﻬﺎﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺗﻰ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﻭﻣﺎ ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ، ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻪ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﺩﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﮐﻴﻔﻰ ﻭﮐﻤّﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﺒﻮس ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮﺟﺰﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ، ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺟﺰﺍﺋﻰﺍﺳﺖ
ﻭﺍﻳﻦ ﮐﻞّ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺟﺰﺋﻰ
ﺩﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻢ
ﺻﻔﺎﺕ ﻓﺮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ ﻫﻢ
ﺻﻔﺎﺕ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺟﻤﻌﻰ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﺍﻭﮐﺴﻴﮋﻥ
ﻭ ﺋﻴﺪﺭﻭﮊﻥ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺻﻔﺎﺕ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺷﻮﻧﺪ،
ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ ﺁﺏ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻭﮐسیژﻥ ﻭ
ﺋﻴﺪﺭﻭﮊﻥ، ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺁﺏ
ﺣﻞ ﺷﻮﺩ ﻳﺎ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﮔﺮﺩﺩ،
ﺑﺎﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺻﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎ ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻥ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ. ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﮐﻪ ﺁﺏ
ﺭﺍ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻟﻴﺖ
ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ، ﺑﺎﺯ
ﺍﻭﮐﺴﻴﮋﻥ ﻭ
ﺋﻴﺪﺭﻭﮊﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﺻﻞﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ، ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺍﺟﺰاء ﺭﺍ
ﻋﻤﻠﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺣﻮﺍس
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ امور
ﺭﺍ
ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮ ﻓﺮﺩﻯ ﻭ
ﺷﺒﻨﻤﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻭﺿﻌﻰ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ، ﻭﻣﻘﺎمی
ﺘﮑﺎﻣلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺴت که ﭼﻨﻴن
ﺒﺎﺷﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺩﻭ ﺃﺗﻢ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺪﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻠﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ، ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﻄﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪی اﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻣثلا
ﻋﻠﻢ ﮔﻴﺎﻩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ، ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺮﮒ ﻳﺎ ﻣﻴﻮﻩ
ﻭ ﺳﺎﻗﻪ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﻨﺮﻡ ﺗﻦ ﻭ
ﻓﻘﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﻘﻄﻪ
ﺗﺎ ﺁﻥ ﻧﻘﻄﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﻯ ﮐﻠّﻰ
ﺭﺍ، ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺟﻨس ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮعی ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ
ﺩﺭﻣﺮﺍتب
الهی ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎل هستند، ﻭﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﺠلّی
اﻟﻬﻰ. که اﺳﺎس
ﻴک ﻔﺼل ﻨﻮﻋی
ﺒﺨﺼﻮص اﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺪﺭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳن اﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ، ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻮﺭﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ، ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﺑﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ، ﮐﻪ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺩﺍﺧﻞ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﺯﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﺴﺒت ﺒﻬﻢ، ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘﺸت
گرﺩﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍن
گفت ﺍﺯ ﻋﺪﻡ
وجود ﺗﺎ ﻣﻄﻠﻖ
وجود، ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﭘﺸت. گرﺩﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺳﺒﻘﺖ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺪﺍ ﻳﺎ
ﻣﻄﻠﻖ، ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﮔﺮﻭﻩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻋی
ﻤﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺘﻰ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺼﻠﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺮﺩی
هست. ﻭﻫﺮﺭﺏّ
ﻣﺮﺑّﻰ، ﺗﺮﺑﻴت
ﺮﻭﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﺎ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ، ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻋﻮﺽ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ طفل
ﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻔﻞ
ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺑﺴﺘﺎﻧﻰ، ﻭ
ﺳﭙس ﻣﻌﻠّﻢ
ﺩﺑﻴﺮﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻭﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫی
دیگری ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ
ﻣﺪﺍﻡ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﮐﻤﺎﻝﻣﻌﻠّﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﻳﺎﺑﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﻌﻠﻢ ﺧﻮﺩ
ﺟﻠﻮ ﺑﺰﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ، ﻧمی
ﺘﻮﺍﻥ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺟﻠﻮ ﺯﺩ. ﻭﻣﺎ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯﮐﻠﻤﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﺩﺭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻧﻮ، ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻣﺮﮒ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭ ﻟﺎﺯﻡ،
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ،
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺩﻳﭙﻠﻢ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺯ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻗﻄﻌﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻴﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺍﺏ ﻫﺎ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ
ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧی
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﻬﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺯﺑﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ، ﺑﻴﻦ
ﭘﻴﺮ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺩ
ﻭﺑﺪﻝ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻓﺮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﮔﺮ
ﻭﺭﺯﻳﺪﻩ ﻭ
ﺍﻧساﻥ ﺷﻨﺎس ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻓﻮﺭﺍ ﺻﻔﺖ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ
ﺷﺨﺺ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ نسبتا
ثاﺑﺖ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس، ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ ﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﻨﻴﻨﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﻨﺪ. ﻃﺒﻖ
(ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ) ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ﮐثرﺕ
ﺍﻓﻘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﺄثیر
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺗﺄثیرﭘﺬﻳﺮﻯ
ﺍﺯ ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩ، ﻋﻤﻠﺎ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺭﻗﺎﻡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺻﺪ ﺁﻣﺪ
ﻧﻮﺩ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ، ﻧﺎﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﭘﻠّﻪ ﺻﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ، ﭘﺸﺖ
(ﺳﺘﻮﻥ ﺻﻔﺎﺕ)
ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﺻﻔت
ﻤﻬﻤﺘﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﺷﻮﺩ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﻔﺎﺕ ﺯﻳﺮ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﺮﺩﻩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﭘﻠّﻪ ﺍﻭﻝ
ﺑﭙﻠّﻪ ﺁﺧﺮ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺎ
ﻫﻤّﺖ ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ، ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺩﻭﺳﻪ ﭘلّه ﺮﺍ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭﻩ بالا
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺑﺪﻧﻰ
ﻭﻃﻮﻝ ﭘﺎﻯ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤّﺘﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﺻﻌﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ و در
هر مرحله
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﭘس ﻳﺎ
ﺑﺼﻔﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﻓﺖ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺳﻘﻮﻁ ﺷﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﭼﻮﻥ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴّﺎله
ومایعی
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻳﺎ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺍﻭ ﺗﻮﻗﻒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺪﻧﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻧﻰ،
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﺑﺎ ﺳﻘﻮﻁ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ ﻭ
ﺩﺭﮐﺎﺕ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪ ﺫﺍﺕ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺣﺘﻰ ﻣﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ، ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺟﺴﻢ
ﻧﻮﻉ ﻓﻌلی
اﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺫﺧﺎﻳﺮ ﺫﻫﻨﻰ،
ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺫﺍﺗﻰ
ﺍﻭ، ﺩﺭ ﮔﻮﺭ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ) ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻭ، ﺁﺗﻴﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ، ﺗﺤﺖ
ﮐﻨﺘﺮﻝ(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﻭح
ﺮﺍﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺳﺎﻥ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﻭ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ. ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪت
ﻮﺟﻮﺩ ﻫﻤﻪ
ﻳﮑﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺿﻌﻴﻒ ﻭ
ﻧﺎﺗﻮﺍن
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻋﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺗﺎ ﻣﺮﮒ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺘﻮﻥ
ﺟﻴﻮﻩ، ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺣﺮﺍﺭﺕ ﺳﻨﺞ، ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎ ﺗﺮﺑﻴت
ﻨﻴﮑﻮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻭ
ﺑﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ، ﺳﺘﻮﻥ
ﺟﻴﻮﻩ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺪّﻝ
ﮐﺎﺭﮐﺮﺩ ﻳﻚ
ﺷﺨﺺ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻨﻮﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻧﺴﺦ
ﻭ ﻣﺴﺦ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺭؤﻳﺎ ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻫﺮ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻣﺎن
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺻﻔﺎت اﺻﻠﻰ
ﻭﻣﻘﺎم ﺸﺨص
ﺮﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ. ﻭﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺍﻭﻝ، ﺑﺪﻭن
ﺤﺘﻰ ﻫﺮ
ﺗﺤﻘﻴﻘﻰ، ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺪﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻰ ﻧﺸﻴﻨﺪ، ﻳﺎ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
وﻧﻔﺮﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.

ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻴﻨﺶ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻧﻴﺰ
ﻧﻮﺍﺩه ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﺻﺎﺣﺐ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻤﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺟﺎه
ﻮ ﺭﻳﺎﺳﺖ طلب
ﻣﺸﺎﻭﺭ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﻣﻘﺪﻭﻧﻰ ﺷﺪﻥ،
ﻭﺩﻭﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺸت
ﻭﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻠﻞ ﺭﺍ
ﻏﺎﺭﺕ ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪند. وی
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ که
ﺠﻮﻫﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺻﻮﺭت
ﺸﺎﻣﻞ ﭼﺸﻢ ﻭ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭ ﺩﻫﺎﻥ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﻴﮑﻞ ﺑﺪﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﺷﮑﻠﻰ
ﻭﺻﻮﺭﺗﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺪﻧﻰ، ﺩﺭ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﻭ
ﻟﺎﻏﺮﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻋﺎﻣﻞ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺍﻫﻞ ﺩﻝ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻭﺍﺭﺩ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﻴﻔﻴّﺖ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺼﻔﺎت
اﺧﺘﺼﺎﺻﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺑﺪﻧﻰ،
ﺑﺎ ﻣﺎﺳﻚ ﻭ
ﻋﻤﻞ ﺟﺮﺍﺣﻰ ﻭ
ﻋﻮﺍﺭﺽ ﺳﻮﺧﺘﻦ
ﻭ ﺗﺼﺎﺩﻑ
ﻃﻮﺭﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺨﺺ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻠﺎﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺪﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺻﻔﺖ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺪﻧﻰ
ﻧﻈﺎﻣﻰﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺯ ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺎﻡ ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ، ﻭﮐﺎﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻏﺪﺩ
ﺑﺪﻥ، ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺪﻥ
ﺩﺭ ﺍﻋﻀﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ، ﺗﺄثیرﻯ
ﻫﻮﻳﺪﺍ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺳﺮ ﺷﺨﺺ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺻﻮﺭﺕ
ﺳﺮ ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﻇﺮﻳﻒ بدون
پوشش ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻐﻴﻴﺮ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﺒﻴّﻦ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ، ﻳﺎ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ
ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻠﻢ ﻗﻴﺎﻓﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻓﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺧته اﻧﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻘﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﺍﻳﻦ
ﮐﻠّﻴّﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺪﻧﻰ ﻳﻚ
ﻋَﺮَﺽ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ، ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺟﻮﻫﺮ
ﺍﺻﻠﻰ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. (ﻋَﺮَﺽ)
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺟَﻨﺒﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣُﺘﻐﻴّﺮ ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر ﺍﻳﻦ
ﺟﻮﻫﺮ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺗّﻔﺎﻕ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻮﺧﺘﻦ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺷﮑﻞ
ﻳﺎ ﻋﻮﺍﺭﺽ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﮐﻪ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ولی
ﻣﻬم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺗﺤﺖ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﻧﻈﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﮑی
ﻮﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل
اﻧﺤﺮﺍف اﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﻋﺎﺷﻖ
ﻭﺟﺪّﻯ
ﻫﻮﻳﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ، ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﻋَﺮَﺽ ﻫﺎ، ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺪﻧﻰ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ، ﻭﮐﻠّﻴّﺖ
ﺷﺨﺺ، ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺑﺎ
ﻧﻈﺮ ﮐﻠّﻴّﺖ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻭ
ﺗﻔﺮﺩ ﻭ
ﺗﺸﺨّﺺ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﻃﻔﺎﻝ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ،
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺧﻮﺑﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻧﻔﺮﺍﺩ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ، ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺷﮑﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺑﺮﻫﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺩﻭ
ﻟﺤظه اﻯ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺑﺮﻫﺎ،
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩه
اﻧﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ، ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﮑﻤّﻞﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻭﺍﻗﻌﻴّت ﻔﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﻋﻮﺍﻡ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺿﺪ ﻭﻧﻘﻴﺾ، ﻭﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺭﻓﻊ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻘﺺ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ، که
ﺪﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺍﻣﺎ
ﻋﺮﻓﺎ ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﻫﺪﻑ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺘﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦﻭﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﻫﺪﻑ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺭﻭﺍﻗﻰ، ﻭ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺣﺪّﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺑﻴﻨﺶ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻧﻪ ﺗﺼﺤﻴﺢ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻗﻰ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﮐﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻯﺷﺮﻗﻰ
ﻫﻨﺪﻯ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍنی ﻮ
ﻣﺼﺮﻯ ﻭ
ﺑﺎﺑﻠﻰ ﺭﺍ ﮔﺮﻓته
اﻧﺪ. ﻭ ﻳﻮﻧﺎﻥ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ ﺧﻂ
ﻣﻨﻈّﻢ ﺗﺮ اﺯ
ﻧﻮﺷته هاﻯ ﻣﺼﺮﻯ
ﺩﺭﺷﮑﻞ ﺳﺎﺯﻯ،
ﻳﺎ ﺩﺭﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﮑﻞ ﻣﻴﺦ ﻫﺎ. ﻟﺬﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻥ، ﻣﻌﻴﺎﺭی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺷﺪ. ﻭﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺳﻘﺮﺍﻁ، ﻧﺴﻠﻰ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ، ﻭ
ﺳﭙس ﺩﺭ ﻣﺼﺮ
ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ،
ﻭ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺪﻧﺒﺎﻝ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ،
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺷﺮﻕ
ﻭ ﻏﺮﺏ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺷﺮﻗﻴﺎﻥ
ﺍﺷﺮﺍﻗﻰ ﺗﺮ
ﻭﻋﺮﻓﺎنی ﺘﺮ، ﻭﻏﺮﺑﻴﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺄثیرﻯ
ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺘﻰ
ﺑﻤﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺂﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻓﮑﺎﺭﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺮﻓﺎ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺯﺵ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳﺎت
ﻤﻨﺎﺳب ﺠﻨﮕﻞ
ﺩﺍﺭﺩ، که
ﺒﺮﺍﻯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮی کاﻣﻠﺎ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭﺑﻰ
ﺍﺭﺯﺵ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺄثیرﮔﺬﺍﺭﻯ
داشته، ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻋﺮﻓﺎ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﻔﮑّﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ، ﻳﺎ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﺟﻮﺩ،
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺻﻮﻝ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻋﻠﻢ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﮑﺘﺐ ﻋﻘﺪﻩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻓﺮﻭﻳﺪ، ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ، ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍﻣثاﻝ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻋﺎﺭﻑ، ﻗﺪﻡ
ﺑﻌﻠﻢ ﺭﻭﺍن ﻮ
ﺭﻭﺡ ﮔﺬﺍﺭﺩه
اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻋﻴﺐ، که
هنوﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ، ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺷﻔﺎ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﺃﻧﺪﻙ
ﻭﻣﻮﻗّﺘﻰ ﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﺩﺭﺩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟﻢ
ﺭﺍ، ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺴﺮﺣﺪّ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮔﺮچه
ﺃﻧﺪﮐی
ﺮﺍﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﭘﺰﺷﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻫﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﮕﻰ
ﻫﻤﮕﻰ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﺎ
ﭘﺰﺷﻚ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﭘﺰﺷﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﺭﻭﺍﻗﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺑﻐﻠﻂ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﮐﻠﻤﻪ(ﺭﻭﺍﻥ)
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺼﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺩﻳﺪه اﻡ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻡ، ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ ﻧﻪ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺍﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭﻫﻢ
ﺑﺮﺩﻩ، ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓته
اﻧﺪ. ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺻﻠﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻏﻴﺒﻰ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ، ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻓﺴﺎﺩ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ، ﻓﻮﺭﺍ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻭ ﺑﺎﻋث ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻳﺎ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺄثیر
ﻭﺗثبیت ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ، ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺰﻭﻝ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻴﺎﻥ
ﻭﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﺩﺭﻫﺮ ﺗﺨﺼﺺ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻢ
ﺯﻳﺴﺘﻰ ﻭ
ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺸﺮﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺎﺿﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺧﺮﺍﻓﻰ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
ﻣﻘﺎمی ﺤﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﻣﮑﺎﺗﺐ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺩﻓﺎﻉ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺩﻳﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻫﺮ
ﺷﺨﺺ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﻨﺶ ﻭﮐﻨﺶ
ﻭﮐﺸﺶ ﻭ
ﺃﻧﮕﻴﺰه ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺣﻘﻴﺮ
ﻭﺣﺸﻰ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﺯﻧﺪه ﻨﻮﻉ
ﺯﻧﺪﮔی ﻮﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮﺍت
اﻣﺮﻭﺯ
ﺁﻧﻬﺎﺍﺳﺖ. ﮔﺮچه
ﺘﺼﻮﺭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻳﺪه
اﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﺑﻬﺮﺩﺭﺟﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭﻣﻠﮑﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﭼﻨﺎﻥ ثاﺑﺖ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺸﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭ ﻋﻀﻮﻯﺁﻟﻰ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻳﻚ
ﮐﺸﺶ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺃﺗﻢ، ﺑﺎﻳﻦ
ﮐﺸﺸﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ، ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺃﺗﻤﻬﺎ، ﻭ
ﺳﭙس ﺩﺭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻃﺒیعی ﺘﺮ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺗﺤﻮﻝ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ، ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭﻧﺎ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﻭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ، ﻭ
ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺳﻴﺪ. ﭘس ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣﺮﻯ ﻃﺒیعی
ﻮﻣﺮﺩﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺘﻰ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ،
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺠﺎﻯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺣﺸﻰ ﺗﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﮐﺸﺶ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﻳﺶ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ، ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﺃﺻﻴﻞ
ﺧﻮﺩ، ﻳﻌﻨﻰﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. که
اﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﻳﺎ ﻳﻚ
ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺳﺘﻮﻥ
ﭘﺸت گرﺩﻥ، ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﻢ
ﺟﻠﻮ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻨﺪ ﭘلّه
ایﺮﺍ ﻳﮑﺒﺎﺭﻩ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻓﺮﺽ
ﺻﻮﺭت هاﻯ
ﻧﻮﻋﻰ، ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺽ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ، ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻠﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮی غوﻃﻪ
ﻭﺭ ﻧﻤﻰ ﺷﻮﻳﻢ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ، ﭼﻨﺎﻥ
ﺣﺎلی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺣﺘﻰ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﮐﺸﺶ
ﻭ ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻮﺍﺩ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﮑﺸﺶ
ﻫﺎ ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ،
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ، ﮐﻤﻚ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﺮبّی
اﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺁﻥ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻌﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻓﺴﺎنه اﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﺯ
ﺳﻔﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﺑﻌﺮﺵ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻴﻨﻮﻯ، ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺪﻭﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ، ﺍﺯ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻋﺮﺷﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﻗﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻡ، ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺒﻮﺩه
اﺳﺖ، ﺩﻳﺪﻡ
ﮐﻪ ﻭﻯ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﮔﻔﺘﻦ ﻳﺎ ﻗﺪّﻭس
ﻳﺎ ﺳﺒّﻮﺡ
ﺑﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﺏّ ﻗﺎﺋﻢ، ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺏّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺧﻄﺎﺏ ﺃﻯ
ﻗﺪّﻭس، ﻳﻌﻨﻰ
ﺃﻯ ﻣﻘﺪّس ﺗﺮ،
ﻭ ﺍﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ، ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ. ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ. ﻭ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﮔﻔﺘﻦ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﺎ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ در این
میانه ﻫﺴﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﺪ ﻭ ﺑﻴﻨﺶ
ﺿﻌﻴﻒ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕﻏﺮﻳﺰﻩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ، که
اﻳﻦ ﺣﺎﺻﻞ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺷﺨصی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﺮﺩه اﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺩه اﻯ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﺪ؟
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺮﺩه
اﻯ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﻨﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﭘﺶ
ﻋﻘﺪه ﻫﺎﻯ ﭘﺮ
ﺧﻄﺎ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻫﺎﻯ
ﻣثبتی ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﮕﺮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭘﺎﻙ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﻴﻊ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﺟﺪّﻯ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ
ﺗثبیت ﻣﻠﮑﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ، ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻚ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺗﺎ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ، ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻋﺎﺩﻯ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪﻯ، ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎﻋث
ﺯﻭﺍﻝ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍت
آﻧﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻏﺮﻳﺰﻩ، ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺷﻮﺩ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺩﺭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻌﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ، ﻭ ﻋﻘﻞ
ﮐﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻓﮑﺮ
ﻭﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﻌﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﺪ ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﻔﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍن ﺮﺍ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّت ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. که
اﺯ ﺣﻀﻴﺾ
ﺣﻘﺎﺭت ﺒﺄﻭﺝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﺭﺟﻤﻨﺪﻯ، ﺩﺭ
ﻋﺮﻭﺝ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﮔﺪﺍﺋﻰ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﻭﻳﺶ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺩﺭ
ﺧﺎﻙ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺭﺍ،
ﺑﺮ ﺃﺭﻳﮑﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺩﻝ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻫﺪﻑ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﮔﻔته هاﻯ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻣﻦ،
ﺍثباﺕ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣؤثّر ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻤﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺩﺭ
ﺟﻤﺎﺩﺍﺕ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ. ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺯ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺟﻨﻴﻨﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻄﻔﻪ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ،
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮔﻴﺎﻩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻃﺒﻊ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ،
ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻄﻴﻌﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻴﻤﻪ ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ، ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﻋﺪﻡ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺍﺯ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻥ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ ﺷﺪﻩ،
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﮐﺮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ، ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﺗﻮﺣّﺶ
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ، ﻭ
ﻃﻤّﺎﻉ ﺣﺮﻳﺺ
ﺑﻬﺮ ﭼﻴﺰ ﻭ
ﺍﻣﺮی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴته ﺁﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﺸﺪﻩ، ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻧﺞ
ﮔﻨﺠﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﮐﻤﻰ ﻫﺪﺍﻳﺖ، ﻭ
ﻳﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻦ
ﺑﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺧﺎﻡ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﭼﻴﺴﺖ. ﭼﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺪﻩ ﻭ ﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﺪ. ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻮﻗّﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ، ﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺭﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ،
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ، ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻳﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﻧﺴﺒﻰ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺩﺭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻣﺤﺼّﻠﻴﻦ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ، ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻣﺤﺼّﻠﻴﻦ
ﺩﺑﺴﺘﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﮐﻮﺷش ﻮﻋﻘﻞ
ﻭﻫﻤّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺣﻞ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺨﺘﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﺗﺮ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﻭﺵ ﺁﺯﺍﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻳﺎ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯﻳﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺟﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﺎﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﺵ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﺯﺍﺩﺗﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﻫﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ، ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ، ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﭘﻴش هستند. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ، ﻭ
ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ﺒﺎﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻗﺎﻳﻖ
ﺳﺎﺩه اﻯ، ﺍﺯ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺑﻴﻦ
ﺟﻨﻮﻥ ﻭ ﻧﺒﻮﻍ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﻧﺦ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ،
ﺟﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻭﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺩﺍﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻏﺮﻳﺰه
ﺪﺭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ، ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ
ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎﻃﻞ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻉ
ﺍﻧﮕﻴﺰه ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ ﻭ
ﻣﺤﻴﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺗﺄثیراﺗﻰ
ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺭﻭﺍﻥ، ﻭ ﺳﭙس ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ، ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﺢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ ﺁﻥ، ﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻌﻠﻰ، ﻭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﺳﻄﺢ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﺍ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺯﻳﺒﺎ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻭ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﮔﺮﺩﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ، ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ، ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻀﻮﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻭﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻣﺤﺎﻓﻈﻴﻦ
ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭﺣﺪّ ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺑﺮﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻘﻰ،
ﮐﻪ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻧﻤﺖ، متحیّرم
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺧﺎﻧﻤﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺮﺍﺗب ﻤﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺭﻭی
ﺰﻣﻴﻦ ﺗﺠﺴّم
اﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻳﺎﻓته اﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎ ﮐﺸﻒ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺪ. ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎﮐﺸﻒ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺠﺴّﻢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﮐﺸف ﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ، ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ( ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ) ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
(ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻣﺎﻥ )
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺋم
ﺮﺍﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﺧﻮﺩ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻬﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺯﻫﺎی
ﺸﻬﻮﺩی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺖ. ﺑﮕﻔته
اﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻋﺎﺭﻑ، ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، که
اﺟﺴﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ،
ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ،
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﻣﻠﻤﻮس ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺑﺎﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃﻣﺮﻯ
ﻭﺍﺣﺪ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻫﻤﻪ ﺃﺗﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺘﻰ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﺍﺻﻞ ﻭﺍﺣﺪ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻞ ﺃﺯﻟﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ
ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﺍﺻﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺩه ﻮﺟﺰ ﺩﺭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﻫﻢ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻋﺎﻣﻞ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﻳﻚ
ﺷﺨﺺ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺃﺗﻢ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺃثیرﻯ ﺩﺍﺧﻞ
ﺁﻥ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺩﺭ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ ﺃثیرﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺑﺎﺯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭘس ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺯﺃﺑﺪﻳّت
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﻫﻴﻮﻟﺎ. ﻭ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻳﺎ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻞ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻳﻚ
ﺍﻣﺮ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ ﻫﻴﭻ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﻳﺪ
ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺻﻞ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﺟﻮﺩ، ﻳﺎ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﺃﺯﻟﻰ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺍﻟﻠﻪ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺷﺒﻴﻪ ﻋﺪﻡ
ﺧﻮﺍﻧﺪه اﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ﻭ ﻫﻢ
ﻋﺪﻣﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻋﺪﻡ ﻣﻄﻠﻖ، ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺪﻣﻰ ﮔﺮﺩﺩ. ﭘس
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺩﻭﺭ ﺗﺴﻠﺴﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺭﺍﻩ
ﺣﻞ ﺁﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﺯ
ﻣﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ، ﻭ ﺗﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺃﺑﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺩﺭ ﻋﻤّاء
وتاریکی ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ، ﮐﻪ ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
ﻋﺪﻣﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻣﻰ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺃﺗﻤﻰ، ﻳﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﺟﻮﻫﺮ
ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﻧﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺻﺎﺩﺭ
ﺷﺪﻩ ﻳﺎ ﺍﻟﻠﻪ،
ﺩﺭ ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺻﺪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﮔﺎﻧﻪ، کهﺪﺭﻣﻠﻴﺎﺭﻫﺎﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕﺃﺗﻤﻰﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚﻭﻧﻮعی-هست.

ﺍﻳﻦ
ﮐﻠﺎﻡ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻭﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ
ﻋﺎﺭﻑ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﮔﻔﺘﻦ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﻭﺑﺎ
ﺳﻠﮕﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺎ
ﻭﺭﺍﻯ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺫﻫﻦ ﻭﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺂﻧﺠﺎ
ﺑﺮﺳﺪ که
ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﻳﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻭﺗﻮﻗّﻒ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺻﻞ ﺍﺻﻴﻞ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﺻﻞ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺑﻮﺩ، ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻪ ﺑﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺎﻧس ﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﺮﻙ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪه
ﺘﻮﻟﺪ ﻳﺎﺑﺪ. ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔته اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ
ﺳﺮﺍﺳﺮﮐﻤﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺣﺪ
ﺃﻗﻞ
ﮐﻴﻔﻴّﺘﻰ
ﻋﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺎ ﮐﻤﻴّﺘﻰ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ، ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺍﺻﻴل ﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﻘﺮّب اﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺁﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﻢ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ، ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﺮﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺑﺤﻖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﺎﺗﻢ
ﺍﻟﺄﻧﺒﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﺋﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺗﻮﻗّﻔﻰ ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﺍﻣﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻳﺎ
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ، ﺑﻌﻘﺐ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺸﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪﻯ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻧﻤﻮﺩ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺳﺪ، ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ. که
اﻭ ﻧﻴﺰ ﺧﺎﺗم
اﻟﺄﻧﺒﻴﺎٴ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻬﺎﻯ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎت
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. که
هماﻥ ﻭﻗﺖ
ﻗﻴﺎﻣت اﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﻗﻴﺎﻡ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭ
ﻣﺪﺭﻙ ﻧﺠﺎت
اﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳﺎﺳﺖ، ﻭﻟﻮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺑﻌثت ﻭرﺳﺎﻟﺖ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻮﺩ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم
ﻮﻣﻌﺮﺍﺝ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻋﻨﺼﺮﻯ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺭﻭﺣﻰﺍﻟﻬﻰﺩﺭﺑﺪﻧﻰﺑﺸﺮﻯ.

ﻣﺎﺩﻩ،
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺳﻪ
ﺑُﻌﺪ ﺍﺳﺖ، ﻃﻮﻝ
ﻭ ﻋﺮﺽ ﻭ
ﺍﺭﺗﻔﺎﻉ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﮑﻞ ﻫﻨﺪﺳﻰ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﻟﻤس ﺍﺳﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﺩﻭ ﺑُﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻟﻤس ﮐﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﻫﺮ
ﺷﻴﺌﻰ ﺳﻪ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺣﺠﻢ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﻌﺪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺤﺴﻮس، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺑﻌﺪﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻬﻢ
ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻟﻰ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﮊﻧﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻌﺪ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻳﻚ
ﺑُﻌﺪﻯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﻭﻟﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻘﻞ، ﻭﻳﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻘﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻓﻄﺮی که
اﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ
ﺑﻌﺪ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻭ ﺑُﻌﺪ ﺩﻭﻡ
ﺣﺮﮐﺖ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺑُﻌﺪ ﺳﻮﻡ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﻭﺑﺎﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﮑمت ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭ
ﺳﻔﺮﻫﺎﻯ ﻃﻮﻝ
ﻭ ﺩﺭﺍﺯ ﻓﮑﺮﻯ،
ﺩﺭ ﺧﻴﺎﻝ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﻣﻤﮑﻨﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﺑُﻌﺪ
ﺳﻮﻡ ﻋﻘﻠﻰ، ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳن
اﻧﺴﺎﻥ، ﻋﻘﻞ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ، ﻭﺑﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻈﻤﻴﻬﺎ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻫﺎ ﻭ ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺟﺰ ﺣﺪﻭﺩ
ﻭﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، که
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺻﺒﺮ ﻭﻫﻤّﺖ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﮐﻤﻚ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﺣﺘی
ﺒﺎ ﮐﻤﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺭﻭﺣی
ﻮﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍتب
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﭼﻮﻥ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ، ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، ﻭ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ، ﻭﺑﺎ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﮕﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ، ﺩﺭ
ﺍﻧﺪﻳشه هاﻯ
ﻓﮑﺮﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ، ﻭ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ، ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﺋﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ، ﺍﺯ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺍﺯ
ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ
ﻏﻴﺒﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺣﺪ ﺃﮐﺸﺮ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ
ﺳﻄﺢﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺑﻌﺎﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻭ
ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ رﺳﻴﺪ. ﺻﻔﺘﻰ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ، ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎﻯ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﺕ، ﻳﻚ
ﭘﺎ ﺭﻭﻯ ﮐﺮه
اﻯ، ﻭ ﭘﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮ ﮐﺮﻩ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻢ. ﻭﺑﺎ
ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻬﺮﺟﺎ
ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻢ
ﻣﻰ ﺭﻓﺘﻢ. ﻭﻟﻰ
ﻗﻄﻊ ﺩﺍﺭﻡ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﻦ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ، ﺩﺭ
ﻓﻀﺎﻯ ﺑﻰ
ﮐﺮﺍﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎ
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﭘس
(اﺒﻌاﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﺩﻩ)
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ، ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
(ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﻣﻌﻨﻮﻯ) ﺫﻫﻨﻰ،
ﻭ ﻳﺎ (ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺍﺯﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺟﻮ، ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﻃﻠﺐ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ ﺷﺐ
ﻭ ﺭﻭﺯ، ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯﺧﻴﺎﻝ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ، ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ، ﻭﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ، ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﻣﺎﺩﻳّﺖ
ﻗﺎﺋﻞ ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﺟﺎﻯ ﺗﻌﺠّﺐ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺗﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺑﻠﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺟﺴﻤﻴّﺖ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺐ
ﻭﺭﻭﺯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺭﻭﺯ
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻮ
ﻓﻮﺗﻮﻥ ﻳﺎ
ﺫﺭّﺍﺕ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻭﺣﺮﺍﺭﺕ ﻭ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺷﺐ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﺯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ، ﻧﻮﺭﻯ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺷﺐ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺭ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺗﻮﺍﻥ
ﻭ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭ
ﺣﻮﺍس ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻓﻀﺎﻯ
ﺧﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﺃثیر ﻭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﺤﺖ
ﺍثیرﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ، ﺣﺘﻰ
ﻫﻮﺍﻯ ﭘﺎﻙ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻰ، ﺩﺭ
ﻫﺮ
ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ
ﻣﮑّﻌﺐ ﺁﻥ، ﭘﻨﺞ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭ
ﺫﺭّﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﮕﺎﺯﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﻫﻮﺍ
ﺍﻭﮐﺴﻴﮋﻥ
ﻭﻧﺘﺮﻭﮊﻥ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ.
ﭘس ﺧﻠﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ، ﺣﺘﻰ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻴﻦ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﺫﺭﺍﺕ
ﺍثیرﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺑﻴﻦ ﺫﺭﺍﺕ
ﺍثیرﻯ، ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﺫﺭﺍﺕ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺍثیرﻯ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧلاء
ﻣﻄﻠﻖ و حتی
مکان ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ، ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﺣﻮﺯﻩ ﺗﺼﺮﻑ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺧﻠﺄ ﻳﻚ
(ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻋﺪﻣﻰ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻣﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺷﺐ
ﻋﺪﻣﻰ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﺿﻌﻴﻒ
ﻣﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﻟﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﻀﻮﺭ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺧﻮﺩ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﻭﺍقعی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺒﻮﺩه ﺮﺍ، ﺑﺎ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺧﻮﺩ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ، ﺑﺨﻴﺎﻝ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻬﻨﺪﺳﺎﻥ
ﻃﺮﺍﺣﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻣﻮﺭﻏﻴﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺧﻴﺎﻝ ﺧﻮﻳﺶ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺳﻔﺮﻫﺎﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺑﺴﻔﺮ
ﺧﻴﺎﻟﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺧﻮﺩ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﮑﻨﺪ، ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴن
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ، ﺣﻖ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻭﺣﺞّ ﺃﮐﺒﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﻋﻴﻦ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰﻭﺷﻬﻮﺩﻯﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

M059

بحثی
در اصالتهای
وجودی

ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﻳﻮﻧﺎﻥ،
ﻭ ﺳﭙس ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭﻳﻪ
ﺑﺎ ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ،
ﭘﻴﺮﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻭﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ، ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻌﺠّﺐ ﺁﻭﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺍﺻﺎﻟﺘﻬﺎی
ﺁﻥ ﻭﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻭﻫﻢ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩه اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﭘﻠﻮﺭﺗﺎﺭﺧُس
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎ هستی
ﺟﺴﻤﺎﻧﻴّﺖ
ﻗﺎﺋﻞ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺰ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ، ﭼﻪ
ﺟﻤﺎﺩﺍﺕ ﻳﺎ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، چه
ﺮﺳﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﺳﺮﻣﺎیه
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎت اﻟﻬی
ﺒﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻧﺴﺎن اﺳت یاﻫﻤﺎن
اﺩﺭﺍﻙ
ﻭﻋﻘﻞﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﻧﺎﺳﻮﺕ، ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺤﺴﻮس،
ﻭﭼﻪ ﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻭﻳﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﺤﺴﻮسﻭﻏﻴﺮ
ﻣﺤﺴﻮس ﺫﻫﻨﻰ
ﻳﺎ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰﺭﻭﺣﻰ،
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺗﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺕ، ﻭ
ﺃثیر ﻳﺎ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻭﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ، ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺎﺩﻩ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. که
ﺠﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎﻓﺮﺿﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ،
ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺎﻫﻴّت
ﻮﻣﺎﺩﻩ ﺷِبه
عدﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻋﻤّاء
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﮐﻪ
ﺧﺎﻟﻖ ﻭﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻠﻪ، ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ، ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻮ، ﺟﻤﻌﺎ
ﻳﮑﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺎﺩﻩ
(ﻋﺪﻡ ﻣﺎ ﺳﻮﺍﻩ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ، ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻋﺪﻣﻰ ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻓﺮﺿﺎ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻭﺍﺭﺩﺷﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺪم ﻤﻄلق
ﻤﺎﻫﻮﻯ ﺑﺮﻭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺿﻤﻴﺮ ﻏﺎﻳﺐ
ﻣﻰ ﻳﺎﺑﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻋﺪﻣﻰ
ﺷﺪﻩ، ﺑﻴﻨﺶ ﻭ
ﺩﺧﻮﻝ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺭﺍﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻳﻌنی
ﺒﻮﺍﺭﺩ ﻓﺮﺿﻰ
ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ(ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻦ
ﻫﻮ)ﺩﺭﺿﻤﻴﺮ
ﻏﺎﻳﺐ(ﺑﺎﺯ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ)ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻓﺮﺿﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﺒﺸﺮی
ﻮﺑﻘﺪﺭﺕ
ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻳﻬﺎﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺍﻗﻴﻮن ﺸﺐ
ﻭﺭﻭﺯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺩﺍﺩﻧﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺯ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺣﺎﻣﻞ
ﺫﺭﺍﺕ ﺭﻳﺰ
ﺍثیرﻯ ﻭﺗﺤﺖﺍثیرﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻮﺗﻮﻥ ﻧﻮﺭ، ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﻣﻮﺝ ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺑﺎﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮑﻨﺪ، ﺩﺭﺁﻥ
ﺷﻴﺌﻰ ﻧﻔﻮﺫ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻧﻮﺍﻗﺺ ﺩﺭﻭﻥ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺻﺪﮔﺎﻧﻪ
ﺩﺭﻭﻥ ﻫﺴﺘﻪ
ﺍﺗﻤﻰ ﺭﺍ، ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﮐﻨﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺗﻤﻬﺎ
ﺑﺴﻮﻯ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ ﻭ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ، ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺭ، ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺷﻴﺌﻰ ﻣﻨﻌﮑس
گردﺩ، ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻪ ﺁﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﻫﺴته أﺗﻤﻬﺎﻯ
ﺷﻴﺌﻰ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺑﺎ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺝ
ﻧﻮﺭﻯ، ﺩﺍﺧﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﺕ
ﻭ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻧﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻢ
ﺟﺴﻢ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰﻫﺎ، ﻣﺎﻫﻴّت
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ(ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻦ)ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺗﺼﻮﺭﺍت
ﺬﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺃثیرﻯ، ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺭﺍﺩﻳﻮﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺷﻴﺌﻰ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺼﻮﺭت
ﻨﻮﺭ ﭼﻮﻥ
ﻓﻮﺗﻮﻥ ﺩﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻢ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎن
اﻧﺮﮊﻯ ﺍﺻﻞ
ﺍﺻﻴﻞ ﻫﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺗﻤﻰ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺩﻧﻴﺎ. ﻭ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻔس ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻦ
ﻭﻧﺎﺳﻮﺗﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﻏﻠﻴﻈ
ﺘﺮ ﺍﺯﻣﺎﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺭﺍ، ﻭﻟﻮ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺟﺒﺮﻭﺕ، ﻣﮑﺎﻥ
ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻯ
ﺍﻭﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﻳﺪه اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﺮﻓته
اﻧﺪ، ﻭﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩن اﻳﻦ
ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ
که ﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺭﻗﻴﻖ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺟﺰﺑﻨﺎﻡ ﻋﻘﻞ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻧﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻌﻨﻰ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻗﻴﻖ ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻧﺮﺍ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻨﺎﻣﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻠﻰ
ﻣﻮﺟﻰ ﻳﺎ
ﻏﻴﺮﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺬﻫﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﮐﺎﻣﻞ، ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﻡ ﻋﻘل
ﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮچه
اﻳﻦ ﺩﻗﻴقه
هاﻯ ﺭﻗﻴﻖ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻣﺮﺍتب
اﻟﻬﻰ، ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ، ﻓﺮﺿﺎ
ﺩﺭ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﻳﺎ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ،
ﻭﻣﻨﺒﻊ ﺍﺻﻠﻰ
ﺗﻤﺎم اﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﺩﻫﺎﻯ
ﻏﻠﻴﻆ ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻧﺰﻭﻝ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗب
ﭙﺎﺋﻴن ﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺍﺭﺯش
اﻟﻬﻰ ﻣﺎﺩه
ﻨﺎﺳﻮﺗﻰ، ﮐﻪ
ﻧﺴﺒت ﺒﻤﺮﺍﺗب
اﻟﻬﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﻭﻧﺎﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ،
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴّﺎت اﻟﻬﻰ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ، ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻟﺎﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺭﺑﺎب اﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺴﺒت
ﺒﺎﺭﺯﺵ
ﻭﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﻣﻨﺒﻊ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺗﻨﻬﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺗﻮﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭمادی
ناسوتی ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮچه
هرﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻈﺮیه اﻯ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻋﻮﺍﻟم
الهی ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ،
ﻳﺎ ﻣﺎ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻫﺎ ﻭﺭﻭﺵ ﻋﻤﻠﻰ،
ﻭ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻓﮑﺮ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺍﺯ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﺑﻮﺩ، ﻭ ﺑﺤث ﺩﺭ
ﺁﻥ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺤﺎﻝ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ، ﻗﺎﺩﺭﺑﺪﺭﻙ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍلله
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺗﺮ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﺭﻙ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻫﺎﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺪﻧﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺫﻫﻨﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ.
ﻧﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤّﺖ ﻭ
ﺟﺪﻳّﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻳﺎ ﺍﻭﻡ ﻭ ﻫﻮﻡ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺷﻔﺎﻋت ﻮ
ﻫﻤﻨﺸﻴﻨﻰ
ﻭﻟیّ اﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺪﺍﻯ ﺍﻭ، ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل
ﻮﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. چه
ﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳت
اﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ،
ﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺁﻥ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ، ﺟﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
که ﻤﺎ ﻋﻨﻮﺍﻥ(ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ)ﺭﺍﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ. که
همان الله ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮت اﺳﺖ
ﻭﺩﺭ ﺍﺳﻢ
ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﻇﻬﻮﺭﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّت
ﻮﺩﺭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)
ﺧﺎﻟﻖ ﻭ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﺍلله ﺪﺭﺃﺯﻝ،
ﮐﻪ (ﻫﻮ)ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ. ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻋﻤّاء ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ ﭼﻮﻥ
ﮐﻮﺭﻯ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ. ﻭﺑﻴﺮﻭن
اﺯ ﻫﺮﮔﻮنه
هستی، ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺮض ﺬﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺻﻔﺖ ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻳﺎ(ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ ﻭ
ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ)ﮔﻔته
اﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﺍﻟﻠﻪ
که به ( ﺷﺮﻁ لا)
ﺍﺳﺖ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ(لا
ﺑﺸﺮﻁ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺷﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻠﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍلاّ
ﺩﺭ لاﺑﺸﺮﻁ، ﻣﺠﺎﻝ
ﻫﻴﭻﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
پیامبر ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳکی
ﻮﻋﻤّاء ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻧﻴﺰ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﻋﺼﺒﻰ ﭼﺸﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭ
ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ(ﻧﻮﺭ
ﺗﺎﺭﻳﻚ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻮﺭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺩﻭﻥ
ﻗﺮﻣﺰ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﻧﮓ ﻓﻮﻕ
ﺑﻨﻔﺶ، ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻰ، ﮐﻪ
ﺁﻥ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺭﺍ،
ﺩﺭ ﻓﺮﮐﺎنس
هاﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻨﺪ. ﭘسذ
ﺁﻥ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺩﻭﻥ ﻗﺮﻣﺰ
ﻭﻓﻮﻕ ﺑﻨﻔﺶ
ﺩﻳﺪه ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﺎن ﺮﻧﮕی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻋﺮﻓﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﭼﻮﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﮑّﺎﮐﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ، ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺩﺷﻤﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
اﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻫﺴت ﻮﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ،
ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭﻋﻠّﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭ، ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭﻣﺎﺩه
ﭽﻮن همه
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺭؤﻳﺖ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺷﻮﺩ. ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﺎ ﺣﺪّ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺩﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﻟﻤس اﺳﺖ. چه
ﻤﺎﺩﻩ (ﻣﻠﻤﻮس
)ﻭ ﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
(ﻣﺤﺴﻮس ) ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﻭ ﺑﻴﻨﺶ
ﻋﻘﻠﻰ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﭘﺬﻳﺮش
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺩﻝ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺟﺎﻳﮕﺎه
اﻧﺴﺎن اﻭ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﺤﺎﺳبه
اﻯ ﻫﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺍﺯﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳت
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﻤﻴن اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻬﺎ، ﻣﺴﻴﺮﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻭ
ﺩﻫﺎﻥ ﮐﺠﻰ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ،
ﺑﺰﺭﮐﺘﺮﻳﻦ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﺷﺮﻙ
ﺁﻣﻴﺰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ، ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ، ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻟﺰﻭﻡ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗب
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ، ﭘساﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﺑﺤث ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺁﻥ
ﻗﻄﻌﻰ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺿﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺸﮑﻞ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺷﻴاء
ﺟﻬﺎﻥ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺩﺭﻙ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺿﻌﻴﻒ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﺭﻙ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻫﺪﻑ ﺍﺯ
ﺫﮐﺮ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ، ﮐﻪ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻴﺪﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ(ﻧﻮﺭ
ﻳﺎﺻﻮﺭت ویا
ﻋﺮﺵ)ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣتی اﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻬﻴﭻ ﻧﺤﻮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﭼﻴﺰی
ﺒﺒﻴﻨﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ که ﺘﺼﻮﺭ
ﻭﺗﺨﻴّﻞ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﻭﺳﻴله عباﺩت
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
برسد. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻭ
ﺗﻤثیل ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﭼﻨﺪ
ﭘﻬﻠﻮ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎ ﺗﻠﺎﺵ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺪﺭﻙ
ﺍﺻﻞ ﺗﻤثیل
ﺑﺮﺳﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ. ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻯ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺷﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ،
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ ﻳﺎ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﻭﺍﻗﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﺍﻳﺠﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺟﺴﻤﺎنی ﻮﺑﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻳﮋﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﺪﻑ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺂن پی
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ، ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﻌﺮﺵ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺒﺨﻠﻖ، ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﺑﺎ
ﻋﻘﻞﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ که
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻭﺯﻯ
ﺍﺷﻚ ﻣﻰ
ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺗﺮﺳﺪ، ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻮﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ،
چه ﺴﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺁﻥ ﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ، ﻣﺤﺎﺳبه
ﺰﻳﺮ ﺁﻓﺘﺎب
شدﻳﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﻬﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻴﺰ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺍن ﺒﺎ
ﺃثیر، ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻣﺎﺩﻩ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻤﺴﺎﺯﻯ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﻳﺶ،
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭﺧﻮﺩﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ. ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺯﻳﺮﻋﺮﺵ، ﺣﺘﻰ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ، ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﻣؤﻣﻦ
ﺍﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣّﺖ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ
ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭﻣؤﻣﻦ ﻗﻄﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣؤﻣﻦ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﻣُﺴﻠِﻢ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺸﺮﻙ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ، ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺎﻓﻴّﺖ
ﺭﻭﺡ ﻋﺎﺷﻖ ﺁﻥ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺟﺴﺘن اﺳﺖ، ﻭﺑﺎﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺍﺩﺍمه ﺮﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺳﻠﻮﻙ، ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻭﻇﻴفه
اﻟﻬﻰ، ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭ، ﻫﺮچه
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺗﺮ
ﺷﺪﻩ ﺗﻘﺮّب ﻤﻴﺠﻮﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺍﺯ
ﮐﺮّﻭﺑﻴﺎﻥ
یعنیﻣﻘﺮّﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻮﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﻴﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺩﺭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺻﺎﺣب اﻟﺰﻣﺎن ﺨﻮﺩﺷﺎن
ﺒﺮﺍی ﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ، ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻔﺮﻫﺎ
و بهشتهای ﭼﻬﺎﺭﮔﺎنه
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻠﻖ. ﭘس
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺼﻌﻴﺪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻨﺰﻳل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﻩ ﻗﺪﻡ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻣﻰﺁﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻤﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ، ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻗﺪﻡ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻭ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰﺩﻩ ﻗﺪﻡ
ﺑﻌﻘﺐ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺼﻮﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ ﺃﺑﺪﻳّﺖ،
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻭ
ﺩﻭﻥ ﺃﺗﻤﻬﺎ، ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﻘﻞ، ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺮﺍ،
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻟﺰﻭﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﻨﺞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﺁﺩﻡ
ﻳﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭ ﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭﻧﺒﻮﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﮐﻠﺎس ﺁﺧﺮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻘﺪس ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭﺭﺟﻌت
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔت هزﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﮕﻮﻧﻬﺎﻯ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ، ﻭ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴن ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻋﺎﻗبت
ﺒﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ،
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺷﺎﻳﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﻗﻠﺎن
ﺮﺍﺳﺘﻴن
ﺴﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﭼﻮﻥ
ﺁﺩﻡ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺑﻞ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ، ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻭ
ﮐﻮﭼک ﺘﺮﻳﻦ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺷﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس، ﻭ
ﮐﺴﺐ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺪﺭﻙ
ﻣﺮﺣله ای
ﻮﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺪﺭﻙ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭ
ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯﺍﺳﺖ.

ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ، ﻋﺮﻓﺎ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺃﻣﺮ ﭘﻴﻮﺳته
اﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﻙ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ، ﻭ
ﻳﻚ ﭘﺎﺭﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻫﺴﺘﻰ. ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺑﺎﻫﻢ، ﻭﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ، ﭼﻮﻥ
ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﻭ ﺧﻠﺴﻪ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ ﻳﺎ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺟﺪﻳﺪﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺁﻥ ﺩﺭﻭﻳﺶ، ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺍﻭﺭﺍ
ﺻﺪﺍ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﭘﺎﺳﺦ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﭼﻮﻥ ﺑﺎﻭ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﻧﮑﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺻﺪﺍ ﻣﻴﺰﺩﻳﺪ
ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺧﺪﺍ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻣﺮﺯﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺯﻧﺪﻩ،
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻭﺭﺍ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺃﺷﺮف ﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﮐﻌﺒﻪ ﻣﮑّﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘی ﺮﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺷﺪن
ﺒﭙﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﺎﺭﻯ
که ﺴﺎﻟﮑﺎن
اﻳﻦ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻏﺰﻟﻴّﺎﺕ
ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﻴﻦ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺁﺧﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
که ﺪﺭ ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ ﺍﻭ
ﺟﺎﻥ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺤﺒﻮب اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭﺑﻌثتی
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻳﻚ ﭘﺎﺭﭼﮕﻰ
ﺍﻓﻘی ﻮﺩﺭ ﻳﻚ
ﺳﻄﺢ ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﻫﺪﻑ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﭘﻮﭺ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯﻋﻤﻮﺩﻯ ﻧﺎ
ﻣﺮﺋﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﺍﺩ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺗﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺍﻳﻦ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻣﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺃﺯﻟﻰ، ﺗﺎ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﻭ
ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺯﺍﻳﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﻮﺭ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮ ﻭ ﺟﺒﺮ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺍﻧﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﻮﺩ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻥ. ﻭﻳﺎ
ﻳﮑﻰ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ.
ﻳﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ، ﺑﻄﻮﺭ
ﻋﺎﻡ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭ
ﮐﻨﺘﺮل ﻤﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ
ﻏﻴﺮﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺗﻤﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻳﺎ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺗﻤﻰ ﻫﻢ
ﺁﻫﻨﮓ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ؟ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﺗﺤﮑّﻢ
ﺑﺮ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺃﺗﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢ ﺑﺮ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺗﺤﺖ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﺗﺤﮑّﻢ ﮐﻨﻴﻢ،
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺑﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻳﺎ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ،
ﻏﺎﻟﺐ ﺑﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃﺗﻤﻰ
ﺗﺤﺖ ﺗﺤﮑّﻢ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ،
ﺑویژه ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺧﻮﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﺑﺰﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﺑﺰﻧﺪ
ﻳﺎ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻳﺎﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﻘﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺷﻴﻤﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺳﺮﺍﻍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺗﺸﺒّﻪ ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﺑﺴﻮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ، ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺗﺸﺒّﻪ
ﻭﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺒﻰ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺟﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﺰﻝ
ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻧﻮﻋﻰ،
ﭼﻮﻥ ﺳﻘﻮﻁ
ﺳﻨﮓ ﺍﺯ
ﻣﺮﺗﻔﻌﺎﺕ
ﺑﻘﻌﺮ ﺩﺭّﻩ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﺩه اﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ. ﻭ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ، ﮐﻪ
ﮐﻮﺷﺶ ﻭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤّﺖ
ﺁﻫﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻭﺑﺨﺴﺘﮕﻰ
ﻭ ﺑﻨَﻔُس
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ. ﮐﻪ
ﺍﻏﻠﺐ ﺑﺪﺍﻥ
ﻫﻢ ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺍﺯ ﮐﻮﻫﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺟﻬﻞ، ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﻳﺎﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻋﻠﺎﺝ
ﻳﺎﺑﺪ. ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺸﻰ ﭘﺮ ﺩﺭﺩ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ، ﮐﺎﺭﺵ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﺸﺒّﻪ ﻭ
ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻋﻤﻠﺎ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﻥ، ﺗﻮسعه
اﻓﻘﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻤﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻧس ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﺻﺪ
ﮐﻴﻠﻮ ﻃﻠﺎ ﺩﺭ
ﺟﻴﺐ ﻭ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺧﻮﺩ، ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﻣﺘﺮ
ﺍﺭﺗﻔﺎﻉ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ؟ﻭ
ﺑﺎ ﺻﺪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻀﺎﺩ، ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻴﻚ ﻓﮑﺮ
ﻋﺎﻟﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﺭﺳﻴﺪ؟ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺍﻧﺒﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺩﺍﺭﻭﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻡ
ﺩﺍﺭﻭ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ؟ﻭ ﺁﻳﺎ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻟﺞ ﻭ
ﺩﺍﺭﻭ ﻓﺮﻭﺷﺎﻥ
ﻣﺘﺨﺼﺺ، ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ؟ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺴﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ؟که هم ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﺮﺩ، ﻭﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ. ﺩﺭ
ﺑﺤث ﺑﺮﺯﺥ ﻭ
ﺩﻭﺯﺥ، ﻭ ﺣﺪّ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺩﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ،
ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﺗﻤﻰ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ، ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺽ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺗﻤﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃثیرﻯ
ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺮﺯﺥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺯﺥ ﺑﻴﻦ
ﺟﺴﻢ ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺑﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ، ﺍﮔﺮ
ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﺑﺎﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﻮﻕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺃﺗﻤﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ. ﺩﻭﺭ
ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺃثیرﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻓﮑﺮﻯ، ﻭﺳﻘﻮﻁ
ﺑﺪﺭّهﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺗﻤﻰ
ﻭﺟﺴﻤﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﻗﻞ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﺎﺭ
ﺁﺳﺎﻥ ﻭﺳﺎﺩه
اﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺃﺗﻤﻰ
ﺟﺴﻢ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻓﮑﺮﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﮐﺎﺭﻯ ﭼﻮﻥ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻭ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺎﻫﻤّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﻭ ﻣﺠﺮّﺏ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻤﻮﺩ،
ﻭ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺗﻮﺣّﺶ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻦ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ.

ﭘس
ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ
ﮐﻴﻔﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ
ﮐﻤّﻰ ﻣﺎﺩﻯ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺟﻬﺎﻥ ﺃﺗﻤﻰ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻭﺳﻌﺖ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻓﮑﺮ، ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻮﺳﻌﺖ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ ﮐﻴﻔﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺻﺤﻴﺢ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ،
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ،
که ﺒﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺗﺸﺒّﻪ
ﺁﻥ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﺎﻟﺺ،
ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﺩﻩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻖ، ﺗﺸﺒّﻪ
ﮐﻴﻔﻰ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻮﻗﺘﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﮒ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﺎﺩﻩ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻮﺡ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺗﻤﻰ ﺗﻦ ﻭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻫﺎ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻠّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻬﺶ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ،
ﻭ ﺳﭙس ﺟﻬﺸﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻭﺟﻮﺩ، ﭼﻘﺪﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻥ، ﭼﻘﺪﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّهﻫﺎئی
ﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻭ ﺳﭙس
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﻤﺒﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎﺋﻰ
ﺷﺮﻭﻉ ﺑﺤﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺘﮑﻪ ﻋﺪﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺃﺑﺪﻯ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﻳﺴﺘﺎ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺠﻠﻮ ﻧﺮﻭﺩ، ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﺑﻌﻘﺐ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻘﺐ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ، ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻌﻨﻮﻯ،
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷته
هاﻯ ﻧﻮﻋﻰ، ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺻﻔﺮ
ﺑﺮﺍﻯﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻮﺷﺶ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻮﻟﺪ،
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ

ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ، ﺗﻨﺎﺳب
ﺒﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺩﮔﺮﮔﻮنی
ﮋﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻮﺿﻊ
ﻭ ﻧﻈﺎﻡ ﺫﻫﻨﻰ،
ﺑﺎ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ثاﺑﺖ ﺟﺴﻤﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳن ﺴﺮﻧﻮﺷت
هنگاﻡ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠی ﺮﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣلی
هستند، ﮐﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻮﺷﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺭﻙ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻣﺮﺣله اﻯ، ﻭ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺭﺳﻮﻝ ﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩﻩ. ﮐﻴﻮﻣﺮث
آدم ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻳﻦ ﺷﺶ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﮐﺎﺷﻒ
ﻗﺮّهﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺷﺶ ﮔﺎﻧﻪ، ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻴﻚ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﮐﺎﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. که ﻤﺎ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺳﺮﻧﻮﺷت
هاﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻫﺮﻳﻚ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺗﺮﺍﺯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻋﻘﻞ ﮐﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻓﺮﻣﻮﻝ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﻗﺎﻟﺐ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭک
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﻔﺘﻢ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻓﺖ، ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺁﻥ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺧﻮﺩ،
ﺳﺒﻘﺖ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ، ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺳﺒﻘﺖ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺟﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ، ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﺳﺒﻘﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ، ﺑﺎ
ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ، ﺷﺸﺼﺪ
ﺳﺎﻝ، ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﺎ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ، ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ، ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺑﺮﺍﻯﺗﻮﻟﺪﺑﺸﺮﻯﺑﻬﺘﺮﺑﻌﺪﻯﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻧﻔس ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺫﺍﺗﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺎﺩﻩ
ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺎﺩه اﻯ،
ﮐﻪ ﻓﻮﺗﻮﻥ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ،
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮﻯ
ﻗﺴﻤﺖ ﻣﻮﺝ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮم
ﻮﺍﺣﺪ ﺍﻧﺮﮊﻯ،
ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻓﻮﺗﻮﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﻓﻮﺗﻮﻥ
ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮﻣﻴﺸﺪ، ﺍﺯ
ﻣﻮﺝ ﻧﻮﺭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭﺍﻳﻦ
ﭼﻨﺎﻥ ﺳﺮﻋﺖ
ﻧﺠﻮﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﺍﻳﻨﻚ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺩﺭ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺃثیرﻯ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺎﻳﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻦ، ﻭﺳﺎﻳﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺳﺎیه ها ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻳﻪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻋﺪﻣﻰ
ﺍﺳﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺗﻄﺎﺑﻖ
ﻭ ﻫﻤﺰﻳﺴﺘﻰ
ﺑﺎ ﺗﻦ ﺃﺗﻤﻰ، ﺍﺯ
ﺑﺮﺯﺥ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻭﺗﻦ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺍﺗﻤﻰ ﻧﻮﻉ
ﺷﻮﺩ، ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﺮ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ، ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻦ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﺮﺯﺥ ﺫﻫﻦ
ﻧﻴﺰ ﺑﮕﺬﺭﺩ، ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺸبّه ﺒﺼﻔﺎت
اﻟﻬﻰ می گرﺩﺩ. ﻗﻄﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺫﻫﻦ ﺁﻣﺪﻩ، ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺭﺍﺩﻫﺎﻯ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ، ﺑﺨﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺩﺭ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﺴﻮﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝﺭﺍ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ. ﻭ ﺁﻥ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ،
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩی ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺮﻣﺸﻖ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻔﻴﻊ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻔﻊ ﻭﺟﻔﺖ
ﻭﻫﻢ ﺳﻔﺮ
ﻭﻫﻤﭙﺎﻟﮑﻰ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﺣﺎﻝ
ﺑﺤث (ﻫﻢ
ﺳﻨﺨﻴّﺖ)ﻭ ﻫﻢ
ﺯﻳﺴﺘﻰ ﻭﻫﻢ
ﺁﻫﻨﮕﻰ ﺑﻬﺘﺮ،
ﻣﺎﻫﻴّت ﺃﺗﻤﻰ
ﺗﻦ، ﻭﻣﺎﻫﻴّت
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺃثیرﻯ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ، ﺑﺎ
ﺑﺮﺯﺥ ﺫﻫﻦ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﻦ ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺭﻭﺍﻥ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻥ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎ، ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺕ،
ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﺍﺯ ﺳﻤﺖ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺁﻥ ﻧﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺍﺯ
ﺭﻭﺯنه اﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ بی
اﻧﺘﻬﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﺩﻳﺪه ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﺭﻭﺯﻧﻪ
ﮐﻮﭼﮑﻰ
ﺩﺭﺳﻘف عرﺵ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ، ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺳﺮ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯﻧﻪ
ﺭﺍ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻡ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺍﺧﻞ ﻗﺮﺹ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺑﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮔﻮﺋﻰ ﻗﺮﺹ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ
ﺑﻮﺩ، ﻭ ﻣﺎ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﻮﺭ ﻧﺸﻮﻳﻢ ﻭﻧﺴﻮﺯﻳﻢ،
که ﺸﺪّﺕ
ﺑﻴﺤﺴﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﻭﺣﺮﺍﺭﺕ، ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺯنه اﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻮﺭﺷﻴﺪ نگاه
ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﺑﻬﺮ
ﺳﻤﺖ ﻫﻢ ﺣﺮﮐﺖ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ، ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻥ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺼﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎﺭﻭﺵ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﻤثیلی ﺍﺯ
ﻗﺮﺹ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺩﻳﺪﻳﻢ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮﺍﻥ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﻥ ﺁﻥ، ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺎﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭﺭؤﻳﺖ
ﻋﻈﻤﺖ ﻧﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻮﺭ ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻋﺼﺎﺑﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻗﺮﺹ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ،
ﮐﻮﭼﻚ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ ﮔﺮﺩﺩ، ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﭙﻮﺷﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎن ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺗﻌﺎلی
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﺍﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻋﻨﺼﺮ
ﺃﺗﻤﻰ ﺟﺴﻢ، ﻭ
ﺃﻳﻮﻧﻰ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﺎ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ، ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻧﺞ
ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻨﺠﻰ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻭﺑﺪﻭﻥ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﺿﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺨﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺂﻳﻨﺪه
ﺒﺮﺳﺪ. ﻣﮕﺮﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﻤّﺖ ﺷﺨﺺ
ﻭﮐﻤﻚ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬی ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﮐﻮﺷﺶ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻫﻮﻡ ﻭﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭﻫﻢ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ، ﺑﺎﺯ
ﻋﺎﻣﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻭﺍﺭﺩ
ﻋﻤل ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺮﻋﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ،
ﭼﻨﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﻫﻔت هزﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺳﺒﻘﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻰ، ﻭ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل که
ﺳﺒﻘت ﺰﻣﺎﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻢ
ﺁﻫﻨﮕﻬﺎ ﻭ ﻫﻢ
ﺯﻳﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺎ ﻫﻢ،
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻯ ﻣﻬﻢ ﻭ
ﺳﺨﺖ ﻭ ﺣﻴﺎﺗﻰ،
ﻭﺑﺎﻋﺶ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ، ﻭ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮنه
ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎئی اﺳﺖ.
ﺭﻭﺡ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﻄﻌﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ ﻭ
ﻭﺳﺦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷته
ها. ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﻭ ﻋﻤﻞ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭﻭﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. که
ﺒﻘﻮل ﻘﺮﺁﻥ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﻣﺎﻟﺶ
ﻃﻴﻨﺖ ﻭ ﮔﻞ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﭼﻪ ﺗﻦ
ﻳﺎ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍن اﻭ ﺑﺎ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﻳﺶ،
ﮐﻪ ﻫﺮﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﺭﺍﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺟﻮﺩ ﺁﺩﻡ ﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﺁﺩﻣﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﺩﻡ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ ﻭ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﺧﻮﺩ، ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺭ(ﻧﺰلة
ﺍُﺧﺮﻯ)ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺁﻥ ﺁﺩﻣﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺁﺩﻡ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺃﻓﻀﻞ ﻭ
ﺃﺷﺮﻑ، ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻳﻬﻮﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﭘﺮﻫﻤّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻫﺪﺍﺟﻮ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ، که
ﺪﺭﻫمه اﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺁﺩﻣﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺁﺩﻣﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ،
ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ، ﻭ
ﻋﺒﺪ ﻭﻣﻮﺑﺪ ﻭ
ﻣﻄﻴﻊ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻴﻦ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﺷﺒﺎﻫت گفته
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﺭﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺻﺤﻴﺢ، ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺟّﺎﻝ ﻏﻴﺮ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺻﺎﺩﻕ ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺪﻋﻰ ﮐﺎﺫﺏ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺴﻮﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺍﺯ ﺗﺮس
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺪﻫﺪ. ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻧﺰﻭﻝ
ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻭﺍﺭﺩ
ﺫﻫﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺷﺪﻩ
ﺭﺍ، ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﮑﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺗﻤﻰ ﺑﺎ
ﺣﻮﺍس ﺧﻮﺩ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﺫﺭﺍﺕ ﻫﻮﺍ
ﺑﮕﻮﺷﺶ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﺗﺼﺎﻝ ﺁﻥ
ﺑﺬﻫﻦ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ، ﻋﻠﻰ
ﺭﻏﻢ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻭ ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺟﺎ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺁﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﻭﻭﺣﻰﻭﻳﮋﻩﺧﻮﺩﺑﺮﺳﺪ.

ﺗﻄﺎﺑﻖ
ﮐﻴﻔﻰ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺗﻄﺎﺑﻖ
ﮐﻤّﻰ، ﻭ ﻫﻢ
ﺳﻨﺨﻴّﺖ ﺑﻴﻦ
ﻧﻔس ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﺫﻫﻦ
ﻭﺗﻦ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ، ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪ ﻧﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، که
کار ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺧﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ، ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻉ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﺏّ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک رﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. که
ﻤﺪﺍﻡ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪ ﻭ
ﻣﻰ ﺯﺍﻳﺎﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺼل
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ، ﺑﺮﺍی
ﻨﺎﺟﻴﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺼل
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻗﺎﺋﻢ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ
ﺗﺪﺑﻴﺮ، ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻧﻈﻢ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﻫﻢ
ﺁﻫﻨﮓ ﺣﻴﺎﺕ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﺫﻫﻦ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺟﻠﻮﺗﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ،
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﺎﻡ
ﺭﺣﻤﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻴﻪ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺁﻧﺎﻥ، ﺭبّ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﺎﻣﻰ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻧﺎﻡ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻯ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﺎﺭﻣﺤﻤﺪ، ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻡ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﮔﻔﺖ. ﻭ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺭ
ﺍﻭﻝ ﻧﺎﻡ ﻋﺮﺵ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﮔﻔﺖ. ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻧﺎﻡ ﺭبّ
اﻳﻠﻴﺎ ﻭ ﺍﻳﻠﻰ
ﻳﺎ ﻋﻠﻰّ واله ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺍ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﮐﺮﺩ. ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻳﻮﻧﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﻢ
ﺯﻳﺴﺘﻰ ﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺃثیرﻯ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺤث ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ
ﺩﺍﺧﻞ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ. ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺧﺪﺍ، ﻭﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺗﻦ. ﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺧﺎﺭﺝ ﺁﻥ. ﻧﻪ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﻧﻪ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯﻣﺎﺩﻩ. ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﮐﻠّﻰ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﻧﻮﻋﻰ،
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﻭ ﻣﺘﺤﺮﻙ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍﻳﺴﺘﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﺍﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺘﻮﻥ
ﻓﻮﺍﺭﻩ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ ﻭﻫﻢ
ﺳﺘﻮﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺣﻮﺍس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﺭﻙ ﮐﻠّﻰ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﺏ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺁﺏ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ، ﻭﺫﺭﺍﺕ
ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺍﮐﺴﻴﮋﻥ
ﻭﺋﻴﺪﺭﻭﮊﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺁﺏ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻳﻌﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻴﻨﺪ، ﻭ ﻧﻪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺰاء
ﻣﺸﮑﻠّﻪ ﻫﺮ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﮐﻠّﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺳﺖ،
ﭘس ﺗﺎ ﺍﺑﺪ، ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﻠّﻰ ﻫﺎ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﺘﻢ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﻳﻚ
ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺳﻠّﻮﻝ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﻭﺍﺣﺪ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ، ﻭﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺄﺗﻤﻬﺎ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ
ﻭﺗﺤﺖ ﺃثیرﻭ
ﺩﺭ ﺃﺗﻤﻬﺎ، ﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ
ﻓﺮﺩﻳّﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺟﻤﻊ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ،
ﺗﻦ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺍﺟﺰاء
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻭ
ﺳﭙس ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ،
ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﮑﻰ، ﻭﻳﺎ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻳﺎ
ﮐﻠّﻰ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ، ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ، ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻌﻀﻮ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺟﺰﺋﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﻝ ﻭ ﻣﻨﺎﻝ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻫﺮ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺯﺭ
ﺃﻧﺪﻭﺯﺍﻥ
ﻭﺯﻭﺭﮔﻮﻳﺎﻥ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺭﻭﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﺎﺗمه
ﻤیدﻫﻨﺪ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ، ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺒﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻭﺣی
اﻟﻬﻰ، ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮔﻮنه
اﻯ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟی
کاﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺩﻗّﺖ ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻠّﻰ
ﺑﻴﻨﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﻳﺪﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺮی
اﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ. ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﺩﻳﺪﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻫﻴﻮﻟﺎﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ، ﺩﺭ
ﺍﺗﻢ ﻭ ﺃثیر
ﻭﻣﺎﺗﺤﺖ ﺃثیر
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ، ﮔﻮﺋﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﻴﻨﻰ ﺑﺴﻴﺮﺕ
ﺑﻴﻨﻰ ﺑﺮﺳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺳﭙس ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ، ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﻬﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ، ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﺭبّ
ﻘﺎﺋﻢ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪﺵ. که
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴت
ﺒﻌﺮﺵ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺮاء
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺍی
ﻨﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ. ﺗﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺍﻓﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ، ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻌﺮّﺏ ﺃﻫﻮ
ﺩﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ، ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻟﻠﻪ، ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻮ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻋﻤّاء
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭﻟﺎﻫﻮﺕ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﻮﺯ (ﻫﻮ)
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮت اﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺿﻤﻴﺮ
ﻏﺎﻳﺐ ﻫﻮ ﺍﺳﺖ،
ﻫﻤﺎﻥ (ﻫﻮ)
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰﺧﻮﺩ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺳﻴﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺳﻨﺨﻴّﺖ ﻭ ﻫﻢ
ﺷﮑﻠﻰ، ﻭ ﻫﻢ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻨﺨﻴّﺖﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺳﭙس ﺳﻨﺨﻴّﺖ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪﺵ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﻤﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻨﺨﻴّﺖ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ، ﺧﻮﺩ
ﺁﺩﻡ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭﺗﺠﺴّﻢ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ،
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺏّ
ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ، ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺎﺩﻳّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ، ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺃثیرﻯ
ﻭﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﺍﺻﻠﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ
ﺭﺏّ ﺗﻤﺎﻡ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ، ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺑﻌثت ﺁﻧﻬﺎ، ﻳﻚ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮ ﻣﺎﺩﻩ
ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﻧﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﻗﻴﻖ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ، ﭼﻮﻥ
ﺃثیر ﻭﺗﺤﺖ
ﺃثیر ﺗﺎ ﺷِﺒﻪ
ﻋﺪﻡ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺻﻠﺎ ﻣﺎﺩه
اﻯ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ، ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ، ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺟﺒﺮﻭﺕ،
ﺟﺒﺮﻯ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺃﻣﺮﺑﻴﻦ
ﺃﻣﺮﻳﻦ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻏﺎﻟﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻋﻰ
ﺩﺭﻫﺮ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺒﺮﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ،
ﻓﺮﺽ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ثاﺑﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺎﺩﻳّﺘﻰ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﻗّت
ﺒﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺎﺩﻩ(ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ) ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﻫﺴت
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﻭ،
ﺩﺭﺣﮑﻢ ﻋﺪﻡ ﻭ
ﻧﺒﻮﺩﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ ﺁﻧﻄﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ. ﻧﻔس ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻣﺪﺑّﺮ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ، ﻳﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﻋﻘﻞ، ﻣﺪﺑّﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻳﺎﻓته ﻮﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﺭﻭﺡ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻔس می
ﻨﺸﻴﻨﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻔس ﺑﺎﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻭ ﺭﻧﮓ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮﮐس، ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺭﻭﺡ ﻭﻧﻔس ﺩﺍﺧﻞ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺪﻥ
ﺧﻮﺩ ﻏﺮﻕ
ﺩﺭﺭﻭﺡ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻣؤﻣﻦ
ﺍﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻣّﻰ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﺳﻌﺖ ﻭ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺩﺭ
ﺣﺠﻢ، ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺶ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻭﺩﺳﺘﺮﺳﻰ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﺍﻭ ﻧﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺑﺪﻥ ﺍﺗﻤﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻏﻮﻃﻪ ﻭﺭ
ﺍﺳﺖ، ﻭﭼﻪ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ، ﻏﺮﻗﻪ ﺩﺭ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﻫﺎﻯ ﻋﻈﻤﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ، ﺩﺭ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻭ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﺗﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ،
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﮐﺎﺭ
ﻭﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﺒث
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺷﺄﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل
ﺮﺍﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻧﻘﻴﺾ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﺒﺎﻫت
ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭﺩ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺃﺗم
ﻮﻣﺎ ﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻳﻚ ﺗﺠﺴم
ﺘﺠﻠّﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗب
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﻫﺮﻳﻚ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭی اﺳﺖ،
که ﺪﻟﻴﻞ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻮﺭﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﮕﻔته عاﺭﻓﻰ،
ﻫﺮﺷﺐ، ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﻗﺪﺭ ﺑﺪﺍﻧﻰ.

M060

بار
دیگر بحثی در
اصالت وجود

ﺍﮔﺮ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺑﺤثهاﻯ ﻗﺒﻠﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺒﺎﺣث ﺭﻭﺍﻧی
ﻮ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎنی ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻴﻢ، ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺠﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺩﺍﻣﻪ
میدﻫﻴﻢ، ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﺴﺘﮕی ﺘﺼﻮﺭ
ﻭﻗﺮاءت ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﺸﻮﻳﻢ. خواهیم
دید که ﻫﺮﭼﻪ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ، ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭﺷﻨﺎﮔﺮﻯ
ﻭﺳﺒﺎﺣﻪ ﻭﺗﺴﺒﻴﺢ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ، ﻭ
ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮ
ﺑﺮﺍی
غیرﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
راه الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﺎﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎچه ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ، ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺪﺭﻳﺎﻫﺎ
ﻭﺳﭙس
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. که ﺪﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ، ﭼﻴﺰﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ (حقیقت
ﻭﺟﻮﺩ) ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ، ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻏﻴﺮﻣﺤﺴﻮس، ﺩﻧﺒﺎله
ﻨﻈﺮ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ می
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﺗﺎ ﻟﺎﻫﻮﺕ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻋَﻤّاء ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺎﺩه ﺁنها
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ. مانند
ﺃثیر ﻣﻠﮑﻮﺕ، ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺤﺖ
ﺃثیری
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ، ﺗﺎ
(ﻣﺎﺩﻩ ﺷِﺒﻪ
ﻋﺪﻡ ﻟﺎﻫﻮﺕ)
مکان لا مکان ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻭ(ﻣﺎﺩﻩ
ﻋﺪﻡ ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ
ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺷﻴاء
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
محسوس کنونی
ما که ﻤﺎﺩﻩ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻭﺃﺗﻤﻰ ﺩﺍنست. ﻭﻣﺮﺍﺗب
اﻟﻬﻰ از نوع
(ﺍﺷﻴاء)
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ گونه ی
از(ﺍﻧﻮﺍﺭ)
الهیﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻳﺎ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
أنوارﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﻏﻴﺮﺍﺯ
(ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ)
ﻭ(ﻭﺟﻮﺩ ﺃثیری ﻭﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ)، ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟﻴﻪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﭼﻮﻥ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ، ﮐﻪ
(ﻭﺟﻮﺩی
ﻤﻌﻨﻮﻯ)
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ
ﻭﺗﻮﺟﻴﻪ ﺑﺸﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺧلاء
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
(ﻭﺟﻮﺩی عدﻣﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﻣﺎﺩﻳّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ولی
ﻫﺴﺖ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯاست.

دیگر
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺷﻴاء ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭاﮔﺮ
مکانی ﻣﻤﻠﻮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ بیشترﺩﺭ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰیک ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻋﺪﻣﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺎﺳﻮﺕ،
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮچه
ﻤﺎ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﮑﺎﻥ، ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻣﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ می
ﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻟﺬﺍ
ﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ(ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ)ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﻣﮑﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﻳﺎﺑﺎﻟﻌﮑس ﭘس
ﻣﮑﺎﻥ یک
ﺗﺼﻮّﺭﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ذهن ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺯﻣﺎن اﺳﺖ، که
ﺴیاﻟﻪ ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ(ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻰ ﺯﻣﺎﻥ)ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﻋﺮش
ﺮﺣﻤﺎﻥ، ﻳﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت سوم ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ، ﺯﻳﺮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻟﺤظه اﻯ
ﺑﮕﺬﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﺤﻈﻪ، ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺍﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
حقیقی ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﻳﺎ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻣﺎﻥ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻭﺳﻴّﺎله اﻯ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺟﻮﺩ زمان
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ هست.
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺿﻌﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺪﻩ، ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻭﺩ
ﺍﺳﺖ که احساس
زمان آن شود. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺳﺎﻋﺖ
بأﺷﮑﺎﻝمختلف،
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ ﻣﺸﺨّﺺ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺗﻚ ﺗﻚ
ﺳﺎﻋﺖ ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﻈّﻢ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺩﻗﻴﻘﻪ ﻭ ﺳﺎﻋﺖ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﺳﺎﻋﺖ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﺎﻩ ﻭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ، ﺣﺴﺎﺏ
ﻣﺎﻩ ﻭ ﺳﺎﻝ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﻧﻈﻢ ﮔﺮﺩﺵ ﻣﺎﻩ
ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎﻩ
ﻭﺳﺎﻝ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻳﻤﺎن
ﻣﺸﺨص ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
اﮔﺮ ﻓﺮﺽ
ﮐﻨﻴﻢ، ﺩﺭ
ﺳﺮﻋﺖ ﺩﻭﺭﺍﻥ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺪﻭﺭان
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻣﺎﻩ
ﺑﺪﻭﺭ ﺯﻣﻴﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﮐﻨﺪ، ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻓﺮﻕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﺮﻩ ﻣﺎﻩ ﻫﺮ
ﺳﺎﻝ ﭼﻬﺎﺭ
ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس
ﮔﺮﺩﺵ ﺍﻭ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ، ﻭ
ﻃﻮﻝ ﻣﺎه ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﮑﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻓﺖ، ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻣﺎﻩ ﻫﺎ، ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻭﺍﺭ
ﺩﻭﺭ ﺯﻣﻴن
ﭽﻮﻥ ﻣﺮﻳﺦ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺳﺎﻝ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺣﺴﺎس مرور
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻚ ﺗﻚ ﺳﺎﻋﺖ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ثاﺑﺖ ﺍﺳﺖ
ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﻋﻘﻠﻰﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﺑﺤث ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ، ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺳﻪ ﭼﻴﺰ ﻳﺎ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ ﺍﺯ(
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺗﻌﺮﻳﻒ) ﺷﺪﻩ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻌﺮﻳﻒ،
ﻭ (ﺣﺪﻭﺩ) ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺘﻌﺪﺩﻯ ﮐﻪ
ﺟﻤﻠﺎﺕ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻋﻠﻤﻰ
ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩ، ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺭﺍ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ، ﺣﺘﻤﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺼﻮﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺑﻔﻬﻤﺪ، ﮐﻪ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
خواسته است. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ، ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﺭ
ﺳﺨﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺗﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺷﺨﺼﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﻮﺍﺩ
ﺗﺨﻠﻴّﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ، ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﻭﻡ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
(ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ)، ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻠﺎﻡ ﺩﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺩﺭﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ. ﮐﻪ
ﺑﺤث
ﻣﺘﺮﺍﺩﻓﺎﺕ
ﺩﺭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﻣﻔﻬﻮﻡ، ﻭ
ﺑﺤث ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻟﻔﻆ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻫﺮﻟﻐﺖ ﻧﺎمه
اﻯ، ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻨﻈﺮﻣؤﻟّف
دارد. ﻫﺮ
ﻟﻐﺘﻨﺎﻣﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﻟﻐﺖ
ﺍﺿﺪﺍﺩ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐثرﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻋﺎﻣﻞ ﺳﻮﻡ
ﺷﻴئ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻢ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﭼﻪ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﭼﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺰﺣﻤﺖ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺁﻥ
ﮐﺮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺼﺪﺍﻕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺩﺭ
ﺷﻴﺌﻰ، ﻳﺎ ﻣﺎ
ﺑﺄﺯاء ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﺭ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭﺍﻟﻔﺎﻅ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻣﻠﻞ
ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﻭ
ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻰ
ﻣﺼﺮﻑ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻟﻐﺖ ﻳﺎ
ﮐﺘﺐ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺟﺪﻳﺪ ﻳﻚ ﻟﻐﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻗﺮﺁﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﻗﺮﻥ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻘﺪّس
ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ، ﻭ
ﻳﺎ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻭﺳﺘﺎ و
ﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ
ﺩﻳﻦ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ،
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣثلا
ﮐﺘﺎﺏ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮب اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻨﻮﺷته اﻯ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﺟﻠﺪ
ﺷﺪﻩ است. ﻭ ﻳﺎ
لفظ ﻗﺮﺁﻥ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭ
ﻗﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩی
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﺷﺪه عمرﻭ
ﻋثماﻥ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺪﺍﺭﻙ ﺁﻥ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻢ ﺁﻥ
ﺍﻟﻔﺎﻅ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮﻫﺎﻯ
ﺑﺎ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺍﻣثاﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﻭ ﺑﺎﻋث
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺼﺪﺍﻕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. چه ﺮﺳﺪ
ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺗﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻧﺴﻞ
ﺍﻳﻦ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻣﻔﻬﻴﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ ثاﺑﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭﺍﻟﻔﺎﻅ ﺩﺭ
ﺗﻠﻔّﻆ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣلاء ﺁﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺁثاﺭ
ﻗﺪﻳﻢ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻟﻔﻆ ﺑﭽﻨﺪﻳﻦ
ﺷﮑﻞ ﺩﺭ ﮐﻠمه اﻯ
ﺑﭽﻨﺪﻳﻦ
ﺩﻳﮑﺘﻪ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩه اﻧﺪ، ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺃﻣﺮ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺪﻩ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻭﺣﺪﻭﺩ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﻣﺒﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣسّ
ﺷﺸﻢ ﻳﺎ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻠﻢ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﮐﺸﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻣﺼﺪﺍﻕ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﻭﺍﻧﻮﺍﺭ. ﻭ
ﺍﺷﮑﺎﻝ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺼﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻫﺴﺘﻰ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺷﮑﻞ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ،
ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺯ
ﮐﻠﻤﺎﺗﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻧﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻳﺎ
ﺷﻴﺌﻰ ﻣﺸﺨّﺺ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺷﺨﺎﺹ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ،
ﺩﺭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﻓﻘﻰ ﺫﻫﻦ
ﻧﻘش عمده ای
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ، ﮐﻤﺘﺮ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻣﺤﺪﻭﺩی هست. ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻧﻴﺰ
ﮐﻠّی ﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻭﻟﻮ
ﻫﻨﻮﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪه ﺴثروت
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺪّﻯ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺘﻨﻮﻉ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺳﮑﻮﺕ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻧﺸﻨﻴﺪﻥ
ﮐﻠﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺨﻴلی اﺯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺑﺨﺼﻮص
عرف ﺠﺎﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﭼﻮﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺘﺒﺎﻩ ﻭ
ﺧﻄﺎ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻢ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ،
ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ، ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻳﺎ
ﺷﻴﺌﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ، که ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ، ﺑﺎﻋث
ﮐﻨﺪﻯ ﺣﺮﮐﺖ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻣﻨﺤﺮف
کند. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺮﻙ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺟﺰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺳﻴله اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ندارد. که
اﮔﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪ، ﺍﻳﻦ
ﺗﺮﻙ ﮔﺬﺷته ها
ﺷﻮﺩ، ﺑﺎﻋث
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻭﻟﻮ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺩﺭ ﺫﻫن ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﻄﻮﺭﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻣثل ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻃﻔﺎﻝ، ﺑﺎﻳﺪﺑﮑﻠﺎس
ﺟﺪﻳﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﭙﻴﻮﻧﺪﺩ، ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺩﻭﺳﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ،
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺁﺷﻨﺎ ﺷﻮﻧﺪ. ﺯﺑﺎﻥ
ﺩﺍﻧﻰ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺗﺴﻠّﻂ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺯﺑﺎﻥ، ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻭ ﻳﺎ
ﮔﻔﺘﻦ ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ، ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻫﺴﺘﻰ، ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺎ ﺁﺷﻨﺎ
ﺑﺰﺑﺎﻥ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐَﺮﻳﺎ ﮐﻮﺭﻯ،
ﮐﻪ ﺍﺻﻠﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ ﺍﺯ
ﮐﻠﺎﻡ ﻳﺎ
ﻧﻮﺷته ای ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫمه ﺰﺑﺎﻥ
ﺩﺍﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﺯﺑﺎﻥ، ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻘطه
اﻯ ﺑﺸﮑﻞﻭ
ﺳﻤﺘﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻠﻮﺯﻳﻮﻥ ﻭ
ﺭﺍﺩﻳﻮ ﻭ ﭼﺎﺏ
ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ،
ﺍ ﺍﮔﺮ ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ، ﻓﺮﺻﺖ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻥ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ، ﻭﺩﺭ
ﺍﺫﻫﺎﻥ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ، ﻭﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻣﻬﻢ
ﮔﻮﻳﻨﺪه
ﺒﺎﻳﺪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺷﻨﻮﻧﺪه
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﺑﺎ
ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ، ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺷﺨص
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻓﺮﺍﺩ، ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺮﺧﻰ ﺳﺮﻳﻊ
ﺍﻟﺄﻧﺘﻘﺎﻝ ﻭ
ﺳﺮﻳﻊ
ﺍﻟﺄﺩﺭﺍﻙ ﻭ ﺳﺮﻳﻊ
ﺍﻟﺒﻴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺏ،
ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺑﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺿﻌﻴﻒ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
که عقب ﻤﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎﺩﻟﻴﻞ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺮﻭﺍﻥ ﺷﺨص
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﭼﻨﺪﻯ
ﭘﻴش اﻭ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﺰﮐیه ﻨﻔس
ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ، ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘل
هاﻯﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﭼﻮﻥ ﺳﻴّﺎﻟﻪ،
ﺳﻴﻠﺎﻥ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺳﺮﻳﻊ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺩﺭ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻟﺤظه ﺁﻥ
ﺩﻳﺪ ﻣﺎ ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﺃﮐﺘﻴﻮ، ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺷﻌّﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻭ ﺑﻌﺎﺻﺮ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻭﺧﻮﺍﺹ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺭُﺷﺪ
ﺑﺪﻥ ﻭ ﺭﺷﺪ
ﺫﻫﻦ، ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺭﺷﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ، ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎی
ﻤﺤﺴﻮس ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺗﻌﺮﻳف
ﻮﺷﻨﺎﺧت
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺮﺍﺗب
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ، ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﻇﻬﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺗﻦ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ. ﮐﻪ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ ﺑﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺑﻌﺪﻯ،
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﻮﺍﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭﻳﺎ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﻴﻚ
ﻧﺎﻡ ﻭ ﻳﻚ
ﺗﻤثیل ﻭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻭﻧﻤﺎﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺷﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻓﺮﻕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻣﺼﺪﺍﻕ
ﺷﻴﺌﻰ، ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻟﻔﻆ
ﺷﻴﺌﻰ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻧﺎم
ﺤﺴﻴﻦ ﺑﻰ
ﻣﺴﻤّﺎ ﺍﺳﺖ، ﻭ(ﺣﺴﻴﻦ
ﺷﺪﻥ) ﺳﺎﻟﻚ
حقیقت
وﻣﺴﻤّﺎﻯ ﻟﻔﻆ
ﺣﺴﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻣﺴﻤّﺎی
ﻠﻔﻆ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺳﻤﻰ
ﺑﺎ ﻣﺴﻤّﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﮐﻨﻴﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳم ﺒﺎ
ﻣﺴﻤّﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ. (ﻋﻠﻰﺭﺿﺎ)
مسمّای ﺷﺎﻫﺪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ، ﻭ
(ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺿﺎ)
ﺷﺎﻫﺪ مقام
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
(ﻋﺒﺪ اﻟﺮﺿﺎ)
ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ ﺑﻨﺪگی
الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺭﺍﺿﻰ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺭﺍضی
گرﺩﺩ، که ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮیﺒﺮﺳﺪ.
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺑﺎ ﺭﺿﺎﻳﺖ، ﭼﻮن
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺿﺎ ﻭ
ﻣﺤﻤﻮﺩ ﺭﺿﺎ، ﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐﻗﺎﺋﻢﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻟﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻣﻮﺑﺪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ، ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﺏ ﻋﺒﺪ ﺷﺪﻩ.
ﭼﻮﻧﺁﺑﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺗﻌﺮﻳﻒ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻤﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﺼﺪﺍﻕ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺷﻴئ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻌﺮﻳﻒ،
ﻭﮐﻠﺎم
ﻮﺗﻌﺮﻳﻒ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﮐﻠﺎﻡ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ، ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ). ﻭ
ﻗﺴﻤﺖ ﺳﻮﻡ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻟﺎﻟﺖ ﺁﻥ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﻮﺩﻩ.
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺩﺭﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻞ، ﻭﻧﻪ
ﻏﻠﻂ ﻣﻄﻠﻖ. ﺩﺭﺍﻣﺮ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ، ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻔﺎﻳﺪه اﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﻗّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻟﻰ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ، ﻣﻨﺤﺮف
ﺸﺪه ﺒﺴﻮﻯ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺷﺨص
اﺳﺖ، ﻭ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ
ﺭﺍ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﻳﺎ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﺑقه اﻯ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺼﻠﺤﺘﻰ ﻳﺎ
ﻣﻮﻗّﺖ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﺟﻨﺒﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻓﻬﻢ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﻄﺮﻧﺎک ﻮﺗﺮس
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ، ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻏﻠﻂ
ﻳﺎ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻧﻴﺰ، ﺑﺎﻋث
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻌﮑﻮس ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﻮﺷته اﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭ ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻏﻠﻂ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻪ(ﻣﻌﻴﺎﺭ
ثاﺑﺖ)ﺩﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﻳﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻣﮋﺩﻩ ﻗﺮﻳﺐ
ﺍﻟﺤﺼﻮﻝ ﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔسﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺭؤﻳﺎ،
ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ ﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺮﻓﺎﻧﻪ
ﺑﺨﻴﺎﻝ ﻧﻔﻊ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻀﺮﺭ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺠﻠﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ، ﮐﻪ ﺑﻀﺮﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻣﺎﻧﻊ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﺣﻮﺍﻝ،
ﻧﻴﺰﺑﺤث ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺣﺎﻝ
ﻭﺭﻭﺯﮔﺎﺭ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺳﺘﺎﺋﻰ ﻭ
ﻏﺮﻭﺭ ﻭ
ﺧﻮﺩﭘﺴﻨﺪی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻀﺮ ﺑﺤﺎﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ، ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻟﺰﻭﻡ ﻏﻢ ﻭ
ﻏﺼّﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ. ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
خوﺭ ﺳﻨﺪﻯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺭّﻩ ﻣﻨﺪﻯ،
ﻭﺗﻘﺪّس ﻭ
ﻗﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺿﺮﺭﻯ
ﺑﺤﺎﻝ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺧﻨﺪﻩ
ﻣؤﻣﻦ ﻭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﮑﺮ ﻋﺎﻟﻰ
ﻭﻧﻘشه هاﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ، ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻳﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ، ﻭﺑﺎ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﻭ ﺳﺮﺑﻠﻨﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ثوﺍﺏ
ﺳﺎﺯ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣثاﻝ ﺩﻳﮕﺮ، ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﻫﺎﻳﺸﺎﻥ، ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺷﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺳﭙﺎس ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪ
ﺑﻴﺎﺭﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺪﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﻫﺮﻭﺯﻣﺎﻧﻪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺗﮑﺬﻳب
کنندﻩ ﻭﺑﺪ ﮔﻮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻥ ﺳﺨﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.

M061

مقولاتی
در فلسفه

ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺒﺎﺣثی ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻣﺎﺩﻳّﺘﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﺷﻴاء
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺩﻫﮕﺎﻧﻪ ای
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﺒﺎﺣث ﺪﻳﮕﺮی
پیش ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺗﻰ
ﭼﻮن ﺰﻣﺎن
ﻮﻣﮑﺎﻥ ﺭﺍ، ﮔﻮنه
اﻯ ﺍﺯﺍﺟﻨﺎس
ﻋﺎﻟﻰ ﻭﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺷﻴاء
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ که
ﻭﺟﻮﺩی ﻋﺪﻣﻰ هستند.
ﮔﻮﺋﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﺷﻴاء، ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﻳﺎ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭﮐﻤﻴّﺖ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻭ
ﻓﻌﻞ ﻭ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ، ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﺍﺯ ﺯﻧﻮﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﻳﺎ همان
( ﺫﻯﺍﻟﻨّﻮﻥ)
ﻧﺒﻰّ ﺑﺒﻌﺪ، ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻣﻐﺮﺏ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺷﺮﻗﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. که
ﺒﺎﺳلوک ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺮﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ، پس
ﮐﻪ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﻭ ﭼﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰکه
ﺍﺩﺍﻣﻪ می
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﻋﺮﻓﺎ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺒﺎﺣث
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻳﮑﻰ
ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ماس
سنگین و ﺍﺻﻞ
ﻣﺎﺩﻩ. ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺁﻧﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ، ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺻﻠﻰ ﻳﺎ
ﻫﻴﻮﻟﺎ، ﭼﻮﻥ
ﮔﭻ ﻭ ﺳﻨﮓ
ﻭﭼﻮﺏ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﺩه اﻯ ﺭﻭﻯ
ﻫﻢ ﺍﻓﺘﺎﺩه
اﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻃﺒﻖ ﻧﻘﺸﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺷﮑﻠﻰ
ﺑﺨﻮﺩ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ، ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﺎﻧﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺎﺩﻩ
ﻏﺬﺍﺋﻰ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ
ﻭﺟﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﺷﺪ
ﺗﻦ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﮑﻞ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻃﻔﻞ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﻮﺍﺩ
ﻏﺬﺍﺋﻰ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ، ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻃﻔﻞ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
ﮔﭻ ﻭ ﺁﺟﺮ، ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻮﺍﺩ
ﻏﺬﺍﺋﻰ ﺩﺭ ﺗﻦ،
ﻫﺮﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺷﮑﻞ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﻃﻔﻞ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ، ﺷﺮﮐﺖ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﻭﻣﻮﻗّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺃﺗﻢ ﺭﺍ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ، ﻭ
ﺑﻨﺎﻯ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ، ﺧﻮﺩ ﺃﺗﻢ
ﺑﺎﺯ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﮑﺼﺪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻋﻨﺼﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ، ﺧﻮﺩ
ﻫﺴته ﻮ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﺪﺍﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻫﺴته اﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﻳﮑﺼﺪ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺍﺟﺰاء
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻭﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ
ﻫﻢ، ﻫﺴته أتم
ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺃﺗﻤﻬﺎ، ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻫﺎﻯ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﺃﻧﺒﺎﺭ
ﺷﺪﻩ، ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺟﺰاء ﻫﺴﺘﻪ
ﺃﺗﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ
ﻓﻀﺎﻯ ﻟﺎ
ﻳﺘﻨﺎﻫﻰ، ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻣﺤﺴﻮس، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﻧﻮﺍﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﺤﺴﻮس
ﺣﻮﺍس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺃﺗﻢ ﺭﺍ
ﺑﻤﺒﺎﺭﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺭﺷﺪ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻮﻥ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﻟﺎﺯﻡ ئر
اشباع کوانتومی
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﻭ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﺍﺕ
ﺩﺍﺧﻞ ﻳﻚ ﺃﺗﻢ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ، که
قسمتی ﺒﺼﻮﺭت
اﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﺍﺿﺎﻓﻰ ﻭﺍﺭﺩ،
ﻣﺪﺍﺭﺍت
اﻃﺮﺍف هسته ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻪ ﺑﮑﻠﻰ
ﺟﺪﺍ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻳﻚ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﺃﺗﻢ
ﺋﻴﺪﺭﻭﮊﻥ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﻭ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻫﻴﻠﻴﻮﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﺳﭙس ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﻳﮑﺼﺪ ﻭ
ﭼﻬاﺮﺩﻩ
ﻋﻨﺼﺮ ﺟﻬﺎن
ناسوت ﻤﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑن است ﭽﻮﻥ
ﻫﺴته
اﻭﺭﺍﻧﻴﻮﻡ ﻭﺍﻣثاﻝ
ﺁﻥ، کهﭙُﺮ ﺍﺯ
مدترات-وﺍﻟﮑﺘﺮﻭن
ﻭ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﺍﮐﺘﻴﻮ
ﻭﺍﺷﻌّﻪ، ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻋﻨﺼﺮﻯ ﺟﻬﺎﻥ،
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻳﺪ. ﮔﺮچه
ﺸﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﺮﮐﺰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
که ﺘﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﭘﻴﭽﻴﺪه
ﺘﺮﺍﺯ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻣﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ ﻭﺯﻥ
ﺁﻥ ﻣﻮﺍﺩ (ماس
وهیولا) ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺳﺎﻧﺘﻰ
ﻣﺘﺮ ﻣﮑّﻌﺐ
ﺁﻧﺮﺍ 250 ﺗﻦ
یا بیشتر
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺩﺭﻣﺮﺍﮐﺰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎ، ﮐﻪ
خود ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ را
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﭼﻪ
ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻭﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎﺋﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
بوده ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻀﺎ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﮐﻤﻴّﺘﻬﺎ
ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
هستند. ﺣﺎﻝ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻣﺸﮑّﻠﻪ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻪ
ﺃﺗﻢ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺻﺪﮔﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ،
ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺻﺪﮔﺎﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻫﻴﻮﻟﺎ ﻳﺎ
ﻣﺎﺩﻩ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻭﻟﻰ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺃﺗﻢ ﺩﺭ
ﻧﺎﺳﻮت ﺠﻬﺎﻥ،
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺃثیر
ﻳﺎ ﺍﻳثر ﻭ
ﺍﺗِﺮ، ﻣﺎﺩه
عاﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮت
ﻤﻴﮑﻨﻴم که
گوﺋﻰ ﺭﻭﺡ نیز
از ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
موجودات
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ، ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﺍ
ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﻳﻚ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻧﺎﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
میباشند. ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻭﻳﮋه اﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. یا
ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ
ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻭﺭ، ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ. ﭼﻪ
در ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺍﺩ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎ، ﺧﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎﻯ
ﺭﻗﻴﻖﺗﺮ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ، ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻳﻦ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ، ﺑﻠﺎﻫﻮت
الله (ﺃﻫﻮ)
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺒﺪﺃ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴتی هاﻯ در
ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ. ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺍﻟﻠﻪ،
نیز ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ
ﻳﺎ ﺍﻭ)
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺩﺭ ﻋَﻤّاء
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ برای
دیدن ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس
هرﻣﻮﺟﻮﺩﻯ. ﻭ
ﻳﺎ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺭﺍ که ﺒﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ(ﻋﺪﻡ
ﻣﺎ
ﺳﻮﺍﻩ)ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭﻣﺎﻫﻴّﺖ
(ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻡ). ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺑﻪ ﻫﻮ،
ﻳﺎ ﺿﻤﻴﺮ
ﻏﺎﻳﺐ ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻭﮐﻪ ﺟﺪﺍ
ﻭﺗﻔﮑﻴﻚ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ، (ﻭﺍﺣﺪ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ، ﺍﻳﻦ
هاهوت (ﻋﺎﻟﻢ
ﻋﺪم ) دیگران
اﺳﺖ. ﻭﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻋﺪﻡ ﻧﺸﻮﻳﻢ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﻣﻌﺪﻭﻡ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﺪﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﻣﻘﻮﻟﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﻟﺎﻫﻮت هست. ﮐﻪ
ﺷِﺒﻪ ﻋﺪﻡ
ﮔﻔﺘﻴﻢ. ﻭ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺰ، ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺸﻮ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻡ ﺷﺪﻩ، ﻭﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺍﻭلین
ﺼﺎﺩﺭ ﺷﺪﻩ
میباشد. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﺍﻟﺪﺍﺧل)
ﻫﺴﺘﻰ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ)ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ، یعنی
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺎﻃﻠﺎﻕ(ﻫﻮ)،
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ(ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ)ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺍﺯﺣﻴﺮت ﺨﺎﺭج
ﺸﺪﻩ، ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭه رﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ، ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍلله هرچه
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻓﮑﺮﻯ،
ﺑﺤﻴﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﭘس ﺃﺗﻢ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺻﻠﻰ
ﻭﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺃﺗﻤﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﻭماس ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺻﻠﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻫﺴﺘﻰ،
ﺳﻨﮕﻴن تر از
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻦ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻟﻠﻪ ﮐﺴﻰ
ﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭﻗﺒﻞ ﺃﺗﻤﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺭﻭﺍﺡ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﺷﺒﻨﻤﻰ
ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻰ ﮐﺮﺍﻥ أصل
وجود یا ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. و
ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ، ﭘس
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻋی ﺒﻬﻤﺎﻥ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﻤﭙﻴﻮﻧﺪﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮچه
ﻤثلا ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺪﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻣﻠﺤﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ، ﺧﻮﺩ
ﻗﻄﺮه اﻯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺒﻨﻤﻰ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻰ
ﮐﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺤﺪّ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺳﻴﺪ. ﭘس
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ، ﺗﻔﮑّﺮ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ، ﻭﺻﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﻴﻢ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﻭﻳﻢ ﻭ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ، ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ، ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻳﻢ، ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ، ﻭ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ، ﻭ
ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﺎﻃفی ضعیف
ﺒﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ، ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻨﺸﺨﻮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ، ﻋﻠﻔﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
سرگرم باشیم. ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻓﮑﺮﻣﺎ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻋﻠﻔﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﮑﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﻳﺨته
اﻳﻢ. ﺑﺤث ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ،
ﺑﺎﺯ ﺷﮑﻞ ﺃﺗﻢ
ﻭ ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ، ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
(ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻮﺩه اﻯ ﺁﺟﺮ
ﺑﺮﻭﻯ ﻫﻢ
ﺭﻳﺨﺘﻪ ﺷﺪه
اﻧﺪ، شاید
ﺷﮑﻞ ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﭘﻴﺪﺍ کنند، ﻭﻟﻰ
ﺷﮑﻞ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻮﺑﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﺻﻮﺭت هاﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎ ﺣﻔﻆ ﺑﻘﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﺍﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺁﺩﻡ ﻓﺮﺿﻰ
ﻭﺍﻓﺴﺎنه اﻯ، ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺴﺎﮐﻦ، در
صورت انسانی
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﺮ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻳﻦ
ﺁﺩﻡ ﺑﺸﺮ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ، ﺩﺭ
ﻳﻚ
ﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻥ ﻭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ، ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺴﻞ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻳﺎ ﻧﻮﺡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ، ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺁﺩﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ سلوک
وتکامل ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ. ﻭلی
اﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ، ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻳﻦ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﺍﺩﺍمه
ﺪﺍﺩﻧﺪ.

ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
یک ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺩﻭﻡ
ﺣَﺴَﻨﻰ
ﺩﺭﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ آل عبا،
ﻳﮑﻰ ﺍﺯﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﻘﻠﺎب
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﺍ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﺍ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﺍ، ﭼﻮﻥ
ﺑﻮﺩﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻧﻮﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻮﺍ ﺑگفته
ﺑﻮﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻮﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﭘﺎ ﻧﻤﻮﺩند.
ﻭﻟﻰ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
(ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺑﻮﺩﺍ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺸﻒ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻤﮕﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻧﻮﺭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻳﺎ ﺍﻳﻠﻰ
ﻭﻋﻠﻰّ و اله، ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ(ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ، ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻳﮑﻰ
ازآنها
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺗﺎﺯه اﻯ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩ.
ﺑﺪ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺒﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ، که
ﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
الهی ﻳﻌﻘﻮب
ﻮﺍﺑﺮﺍﻫیم
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬی ﺁﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﭘﺪﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺖ
ﭘﺮﺳﺖ ﻭﻗﺸﺮﻯ ﺗﺎﻟﺢ
ﮐﻪ ﺩﺭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﺗﺎﻟﺢ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺢ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺻﺎﻟﺢ ﺍﺳﺖ. ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ وآسمانی
مسیح ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﻴﺢ، ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﺯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
بجهان
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﮐﻤﻚ
ﺍﻭ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺤﻤﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ، ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻋﻠﻰّ
ﮐﻮﺩﻙ ﺭﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻰّ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻭﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮکی ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺷﺸﻢ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪ، ﻭﻧﻮﺍﺩﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻤﻮجب
ﻮﻋﺪه اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪ، ﻭﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﻨﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﺷﻒ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
متولّد
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس
ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺩه اﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﭼﻮﻥ ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡ
ﺑﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﻨﺸﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻧﺒﻮّﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﮔﻢ ﺷﺪ. ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﺩﺍت
ﺒﻨﻮﺭﻗﺎئم و
نیز ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺎﭘﻨﺞ ﺗن آل
عبا ﺭﺳﻴﺪه
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭ(ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺘﻰ)
ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭﺣﻀﻮﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮی
ﺠﺎﺭی شده ﻮ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ(ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ)
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻓﺼﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻓﺮﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺤث
ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ و
کاتاگوری ها، ﺑﺬﮐﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﺸﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺭﺍﺩﻯ،
ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗب
ﺘﺠﻠّﻴﺎت
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮع بشرﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎ
درﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
بشری، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ (ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺑﻌﺪﻯ)
نا مفهوم ما، ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸت ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍلاّ ﺑﻬﺸﺖ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺑﻪ
ﺷﺪﻥ)ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ و
جایگاه
اولیای زنده
الهی
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯﺧﺪﺍﺭﻭﻯزﻣﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎی
ﺮؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﮐﻪ ﻣﺤﻴﻂ
ﺭؤﻳﺎئی-هرﻳﻚﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﺯ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ هر
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ، ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺧﻮﻳﺶ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ،
ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ، ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
رؤیائی
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ، ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻭ ﻣﻄﻠﻮﺑﻰ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ میروند. ﻭ
ﻋﮑس ﺁﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ، ﻭ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺑﺪﺑﻴﺎﺭﻯ، ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ، ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﺳﻮم کوتاه ﻣﺪﺕ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ روی
ﺳﻄﺢ ﻫﻤﻴﻦ ﺯﻣﻴﻦ،
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺍﺯ ﺗﻦ،
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻧﺎﺭ
ﻭﻧﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ. ﻭﭘسﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻭﻫﻮﻟﻨﺎﻙ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ، ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺸﺮﻯ
میروند، ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
عذاب زندگی را
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺗﺎﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﻧﻮﻋﻰ
حیوانی ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ، ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺟﺮﻡ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﺑﺎز
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ شدن
وتکامل ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ. ﺗﺎ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺧﺎﻟﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻭﻣﺎ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﻣﻘﻮﻟﻪ
ﺩﻭﻡ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ، ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﺭﺳﻄﻮ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻫﺴﺘﻰ، که ﻄﺒﻖ
ﻓﺮﻣﺎن
اﻟﻬﻰ(ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ)ﺑﻮﺩه
ﻮﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻳﻦ ﺁﻓﺮﻳﻨش
اولیه ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺩﻭ ﺧﻂ ﻣﻮﺍﺯﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ، ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺘﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
نوعی، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺪﺍﻳش
ﻤﻔﻬﻮم اﻧﻮﺍﻉ،
که گوﺋﻰ
ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ
ﺑﺪنی ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﻓﺮﺻﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ
ﻣﺴﺘﻘﻠّﺎ، ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺎ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ، ﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭﺭﻭﺡ ﻭ ﺗﻦ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺪ. ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻠﻰ
ﺩﺭ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﻳﺎ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭ ﺍﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤت
ﺠﻤﺎﺩﻯ، ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻳّﺖ ﻫﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ، ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﻧﻮﻉ ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺃﺗﻤﻰ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻙ ﻭﺟﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺟﻤﺎﺩﻯ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ، ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﮊﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻬﺎﺭ
ﺍﺳﻴﺪ( دی إن أ) ﻫﺴﺘﻪ
ﺳﻠﻮﻝ. ﮐﻪ
ﻣﺒﺪﺃ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺯﻧﺪﻩ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ، ﻭ
ﺳﭙس ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﺭﺍﺯ،
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺎ ﺟﻬﺸﻬﺎ ﻭ
ﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻧﻬﺎ،
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺴﻠﺴﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﺤث
ﻤﺎﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، یعنی (
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ)
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، که
بکندی زیادی
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﻘﺮﺏ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺶﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺘﻬﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮب ّ اﻟﻔﺼﻞ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ، ﻭﻫﺮیک
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻤﺮﻯﻭ ﺣﺞّ
ﻋﻤﺮه اﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺒﻌﻮث
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ، ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮﻉ

ﻗﺒﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺣﺎﻝ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳﮑﻰ
ﺍﺯﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ نخست
خود ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ، ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘُﺮ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻫﻨﺪ. ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪ، ﻗﺒﻠﺎ
ﭘﻨﺞ ﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﭘﻨﺞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻧﺒﻮّﺕ ﺁﻥ
ﻭﻟﺎﻳت ها
رﺳﻴﺪه ﺒﻮﺩه
اند. ﺗﺎﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻧﺒﻮّﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺧﺎص ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. که
ﻨﺒﻰّ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻨﺒوء
ﻮ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ، ﻭ
ﻧﺒﺄ ﻭﺍﻟﻬﺎم
ﻠﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ، ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩ، ﭼﻮﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻣّﻰ، ﮐﻪ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﻫﻮﻡ ﻧﻤﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ ﮐﻪ
ﺍﻣّﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻫﻤﮕﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ، ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻣﺸﺮﻙ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭﻓﻮﺭﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺟﻬﻨّﻢ
های ﻣﻮﻋﻮﺩ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ و
گوهانوم عبری
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
و جحیم قریش، ﻭﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ، ﺑﺎ
ﺗﻮﻟﺪﻭﻣﺮﮔﻬﺎﻯﻣﮑﺮﺭ،
ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﻣﻤﺘﻨﻌﺎﻥ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ
ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ برای
نوع بشری
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺣﺪّ
ﻳﻘﻒ ﺩﺭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﻮﻩ ﻗﺎﻑ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺩﺭ ﺳﺘﺮﺕ
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ، ﻳﺎ
ﺳﺘﺎﺭ ﻭ ﭘﺮﺩﻩ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ، ﺩﺭ
ﻣﻨﻈﺮﻩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺟﺎﻟﺐ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ
ﺭﺍ، ﻳﮑﺠﺎ ﺩﺭ
ﻧﻘﺶ ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺑﻨﻈﺮ
ﻭﺍﺻﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻳﮑﺠﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺮﺵ، ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﮔﻠﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﺩﺭ
ﮔﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻳﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﺎﻡ
ﺑﺮﺩﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮔﻠﻬﺎﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﺪ ﻭ
ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺭﻡ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﮔﻠﺒﺮﮔﻰ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻡ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺩﺭ ﻋﻤﻖ
ﺍﻓﻖ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺷﺮﻕ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻧﻪ
ﮔﻠﺒﺮﮔﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻥ، ﭼﻪ
ﺷﻮﺩ، که
ﺘﻤﺎﻣﻰ ﮔﻞ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﺑﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻟﻮﺡ
ﺷﻴﺸﻪ ﺍﻯ ﺭﻭﻯ
ﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭ ﺭﻭﻯ ﻫﺮ
ﺷﻴﺸﻪ ﻧﻘﺸﻰ ﻭ
ﺗﻤثیلی ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻧﺎﻇﺮ
ﻳﮑﺠﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭﻧﻮﺭﻯ
ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺍﺯﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺷﻴشه ها
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ، ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻘﺸﻬﺎ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﺮﮐﺰ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ،
ﺍﻭﺭﻧﮓ ﻭ ﻧﻘﺶ
ﻣﺴﺘﻘﻠﻰ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺟﻤﻌﺎ ﮐﺮﺳﻰ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻋﺮﺵ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺧﺘﻢ ﻣﻘﻮﻟﻪ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ، ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻥ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺼﺮ ﻭﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺸﺮﻕ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﻮﺩه اﺳﺖ.

ﺑﻤﻘﻮﻟﻪ
ﺳﻮﻡ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻳﺎ
ﻧﺤﻮه ﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. که
ﺒﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺭﺷﺪ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺳﻴله عملی و
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻳﺎ
بالعکس ﺑﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭﻓﺴﺦ ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺎ
ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺒی که ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﺑﺴُﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ یا
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺳِﻨﺖ (ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺸﺪﻳﺪ)
ﻭﻣﻘﺪّس ﺷﺪﻥ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺪﻋﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ، ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻋﻠﻰّ ﺭﺍ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺷﻴﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻌﺎﻉ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. تنها
ﺷﻴﻌﻪ ﻋﻠﻰّ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ، ﻭ
ﺷﻴﻌﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺸﻴﻌﻪ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻳﺎ
ﺣﺴﻨﻰ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ،
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴب
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮑﻮﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﺍﮔﺮ ﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺣﻔﻆ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ

ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺎ ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﺑﺎ ﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎنی از
ﺳﻠﻮﻙ الهی، ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺗﺪّ ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﺩّ ﺑﻌﻘﺐ
ﺭﻓﺘﻦ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺘّﻬﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﻤﺎﻡ ﻓﺮﻗﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﺮﻗﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﺼﻮّﻑ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ، ﻭﻭﻟﻰّ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ
ﺻﻮﻓﻰ ﻏﻴﺮ ﺻﺎﻓﻰ
ﭘﺮﺳتی هستند. ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻓﺮﻳﺐ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻧﺤﻮﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﻭ ﻧﺤﻮه ﻫﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ، ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻧﺤﻮﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭﺟﺪّﻯ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺤﻴﻂ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻌﺼّب
ﺴﺎﻟﻚ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺤﻴﻂ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ. ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻴّﺪﻯ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﮐﺎﺫﺏ
ﻭﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻠﺒﻴﺶ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺑﺰﺭﮒ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰ ﻫﻢ

ﺩﺭﺳﻴﺎﺳﺖﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﻣﻘﻮﻟﻪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻋﺮﻓﺎ،
ﮐﻪ ﻣﻘﻮﻟﻪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻳﺎ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﺳﺖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﻣُﺮﺩﮔﺎﻥ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺩﻭ
ﻣﻘﻮﻟﻪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭ
ﺩﺭ ﻣﻘﻮﻟﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﺤﻮﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺤﺴﻮس ﻗﺎﺑﻞ
ﻟﻤس ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﮔﻮﻧﻪ ﻭﺿﻊ ﻭ
ﺣﺎﻝ ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻭ ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻡ
ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺯ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ، ﻭ
ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘﺶ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﺟﻮﻳﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳش
ﺪﺭ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. که
همیشه ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﺳت ﺨﻮﺩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﺎﺯﻯ ﻳﺎ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﻘﻴﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ، ﻭﺑﻬﺮ
ﻧﺤﻮ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ، ﻳﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭﻧﻪ
ﺩﺭﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ، ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻳﻦ ﻳﺎ ﺁﻥ، ﺑﺎ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻳﺎ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻥ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻨﺖ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺎﺭ
ﻋﺒثی ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﭘﺶ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. که
هماﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣی ﺸﺨﺺ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺩﻳﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺟﺎمعه اﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻳﺎ ﻣﻠّﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﻴﭻ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﺟﺰ
ﻣﮑﺘﺐ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻌﻠّﻖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ،
ﺍﮔﺮ ﺳﻨّﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻳﻦ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﺁﻥ ﺩﻳﻦ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ که
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺍﻓﻀﻞ ﻭ
ﺍﺷﺮﻑ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻈﻤﺖ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ،
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﺸﻖ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ، ﻭ
ﻳﻘﻴﻦ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻬﺘﺮ. ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ،
ﺑﺸﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﻭﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓت
ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺣﻴﺎت
ﻤﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.

M062

خلاء یا
فراغ

ﻗﻄﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﺧﻠﺄ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻳﺎ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﺍﺷﻴاء ﻭ
ﮐﺮﺍﺕ ﻭ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﺁﺗﻤﻬﺎﻯ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ، ﮐﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ، ﺍﻳﻦ
ﺫﺭﺍﺕ ﺑﻬﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻭﺗﻮﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ
ﮐﺮﺍﺕ ﻭ
ﺳﻨﮕﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺑﻴﻦ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎ ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻴﻦ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺃﺗﻢ ﺁﺯﺍﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎﻣﻴﮕﺮﺩﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺑﻴﻚ ﺳﺮﻋﺖ ﻭ
ﺟﻬﺖ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻗﺮﻧﻬﺎ
ﭼﻪ ﺗﺼﺎﺩﻓﻰ
ﺑﻬﻢ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺗﻮﺩه اﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺃﺗﻤﻬﺎ، ﺣﻴﺎﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻫﺎﻯ
ﻓﻀﺎ
ﻭﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻣﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﻴﻢ، ﺍﻣﺎ
ﺗﻐﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺴﻮﻯ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻰ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻴﻦ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ، ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﺫﺭﺍﺕ ﻗﺒﻞ
ﺃﺗﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯﻣﺎﺩﻩ
ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﻭ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺗﺮ ﻭ
ﺃثیر، ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﺯﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺃثیری ﻮﺗﺤت
ﺃثیری
ﺒﺎﻧﻮﺍﻉ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺃﺗﻤﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺗثبیت
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺩﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺑﻴﻦ ﺫﺭﺍﺕ
ﺃثیرﻯ ﺑﺎﺯ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﻮﺍﺩ ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺗﺎ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺽ
ﺫﺭّﺍﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻤﺎﺩﻩ( ﺷِﺒﻪ
ﻋﺪﻡ) ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻠﻪ، ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺷِبه عدﻡ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ. ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺭﺩ، ﻋﻴﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻳﮋﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺎﺩﻩ(ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ)ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻬﺒﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺑﻌﺪﻡ
ﻭﻧﺒﻮﺩ
ﻭﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺑﺮﻭﺩ،
ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎﺩﺍﺧﻞ
ﻋﺎﻟﻤﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺷﻮﺩ. ﻭﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺩﺭ ﻋﺪﻡ ﺷﺪﻥ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻓﺮﺽ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺩﻳﺪﻥ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻫﺴﺘی
ﻤﻄﻠﻘﺎ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ، ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺟﺰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﻓﻀﺎﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎﻯ ﺑﻴﻦ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﻭﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺍﺗﻤّﻰ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺮﻣﺎﺩﻩ ﻭﺗﻦ
ﻣﺎ، ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻋﺪﻣﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻭﻳﮋﻩ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺁﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺮ ﺧﻠﺄ
ﺳﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ؟ﻳﺎ
ﺍﻳﻦ ﺳؤﺍﻝ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺂﻳﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﻈﺮﻭﻓﻰ
ﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻇﺮﻓﻰ
ﺑﺎﺷﺪﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺟﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻓﺮﺽ
ﻣﻈﺮﻭﻑ ﺑﺪﻭﻥ
ﻇﺮﻑ، ﺧﻠﺎﻑ
ﻣﻨﻄﻖ
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ ﻣﺎ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳﺎﺳﺖ. ﭘس
ﺘﻤﺎم اﻳﻦ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺷﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻣﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ، ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﮐﺠﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ؟ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﺮﺍ (ﻣﮑﺎﻥ
ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﻠﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻥ، ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻋﺎﻟﻢ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻓﺮﺽ ﺧﻠﺄ ﻭ
ﻋﺪﻡ ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻓﺘﻴﻢ،
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻙ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﺧﻠﺄ ﻭ ﻋﺪﻡ
ﻭ ﻣﻄﻠﻖ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.

ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ،
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﺍﺗﺼﺎﻝ
ﻭ ﻣﻠﺄ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. (ﻣﻠﺄ ﺍﺯﺧﻠﺄ)
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻤﻠﻮ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﺍﺷﻴﺎﺋﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺩﺭ
ﻓﻀﺎﻯ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ
ﺗﺄثیر ﻭ
ﺗﺄثّر، ﻭ ﺩﺍﺩ
ﻭ ﺳﺘﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ (ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ) ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻭ ﻟﺤﻈﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺩﻳﻮﺟﺎﻧس
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻋﺎﺭﻑ، ﻣﻨﮑﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻠﺄ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﮕﻔﺘﻪ،
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﮐﺠﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﺟﺎ
که ﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻥ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ؟ﻭ
ﺁﻳﺎ ﺧﻠﺄ ﺍﺳﺖ،
ﻳﺎ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﻤّاء ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ؟
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺎﻟﻢ (ﻣﻄﻠﻖ
ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺎﻃﻠﺎﻕ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ، ﺩﺭ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ
ﻭ ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ، ﻣﺮﺯﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. که
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﺽ
ﭼﻨﺎﻥ ﺧﻠﺎﺋﻰ،
ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ
ﻧﺎﻡ ﻋﺪﻡ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺍ
ﺑﺒﺨﺸﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺫﻫﻦ
ﻭﻗﻠﻢ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩه
اﻡ ﻭﺑﺂﻥ
ﻣﺮﺯﻫﺎ ی
ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻡ ﮐﻪ در ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺧﻠﺄ ﺑﻔﺮﺽ
ﻋﺪﻡ ﺭﺳﻴﺪﻡ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫم
ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﺩﻡ. ﺍﻣﺎ
ﭼﻪ ﮐﻨﻢ ﺍﮔﺮ
ﻣﻦ ﻧﮕﻮﻳﻢ. ﻭ
ﺳﭙس ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺧﻠﺄ، ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺭﺍﺣﺖ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ ﻟﺬﺍ
ﺩﻳﻮﺟﺎﻧس ﻭ
ﺍﻣثاﻝ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻭ، ﮐﻞّ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺘﺼﻞ ﺑﻬﻢ
ﻭﻫﻢ ﺁﻫﻨﮓ ﻫﻢ،
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺗﺼﺎﻝ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻭﺍﺟﺮﺍﻡ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﻴﻦ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻏﻴﺒﻰ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ. ﺍﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ و
یونیفرسال ها
ﻳﺎﺩ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ، ﮐﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﺁﻥ ﻣﻠﮑﻮﺕ،
ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟله ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻫﻢ، ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﺪﺗﺴﺒﻴﺢ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺸﮑﻠﻰ ثاﺑﺖ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩه
اﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ
(ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ )
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭼﻮﻥ
ﮐﺮﺍﺕ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺑﻨﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﻢ ﺑﺴﺘﻪ، ﻭ
ﻫﺮ ﺷﮑﻠﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ثاﺑﺖ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪه ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ثباﺕ ﺑﺎﺯ
ﻟﺤظه اﻯ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎﻓته
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﻫﻨﺪﻩ، ﺍﻳﻦ
ﺗﺮﺍﮐﻤﺎﺕ
ﺍﺗﻤﻰ ﻭﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻤﻰ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺤظه اﻯ ثاﺑﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺣﺴﺎس ثباﺕ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
میکنیم. ﮐﻪ
ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺑﺎﺭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺗﻤﻬﺎی ﺘﻦ
ﻣﺎ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺃثیرﻫﺎﻯ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎ، ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﺎ، ﺗﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ثاﺑﺖ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻣﮕﺮ
ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻳﻌﻨﻰ(ﻣﻦ)
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻔﻞ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺭﺟﻌا ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﮐﻨﻴﻢ، ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﻣﻦ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷته
اﻳﻢ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﮐﻪ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﺮﺩﻫﺎﻧﺪ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ(ﻣﻦ)ﻗﺒﻠﺎﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﮔﺎﻫﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓته
اﻧﺪ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺎﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻠﺄ ﺭﺍ، ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﻴﻦ ﻫﺴﺘی های
ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮﻣﺎﺩﻩ، ﻭ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻞ ﺍﻳﻦ
ﺧﻠﺄ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ، ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ
ﺁﻥ ﺧﻠﺄ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﻓﺮﺽ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻗﻄﻌﺎ ﻭ
ﺑﻘﻮﻟﻰ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻫﺎ، ﻭﻗﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﻠﺄ
ﻫﺎ ﭘﺮ ﺷﻮﻧﺪ
ﻭﻣﺤﺘﻮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ، ﻫﻨﻮﺯ
ﻳﮑﻰ ﺧﻠﺄ ﻣﺎ
ﻭﺭﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺧﻠﺄ ﭘﺮﺷﺪﻩ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺒﺴﺎﻁ
ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﭘس ﺍﺯ ﺑﻴﮓ
ﺑﻨﮓ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻫﻤﻪ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳفه
اﻓﺘﺎﺩﻩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﺑﭽﻨﺪﻳﻦ ﺷﮑﻞ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﺍﻓﻘﻰ که کوﺋﻰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ
ﺑﺸﮑﻞ ﺩﻳﺴﻚ، ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﺤﻴﻂ ﺁﻥ
ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭ
ﻧﻪ ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺁﻥ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﺮﻭﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
مانند هر
انفجاری ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺟﻬﺎﺕ
ﻭﺳﻌﺖ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﮑﺮ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻣﻴﻴﺎﻳﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﻋﺠﻴﺒﻰ ﺭﺍ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺒﺴﺎﻁ
ﺑﺎﺯ ﺑﺤﺎﻝ
ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﮑﻪ ﻃﺒﻖ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺍﻧﺸﺘﻦ، ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﻧﻴﺰ ﻭﻟﻮ
ﺃﻧﺪﻙ، ﺗﺤﺖ
ﺟﺎﺫﺑﻪ ﻭﺳﻂ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ. ﺣﺎﻝ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺩﺭ
ﻭﺳﻂ ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻓﺮﺽ ﻭﺳﻂ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺸﺄ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺗﻤﻰ ﻭ ﮐﺮﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ ﭘس
ﺍﺯ ﺑﻴﺴﺖ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ، ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺣﺎﻟﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺳﻰ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ ﺳﺎﻝ
ﻧﻮﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻣﻴﮑﻨند. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮐﺮﺍﺕ ﻭ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺫﺭﺍﺕ ﮐﻪ
ﺗﺤﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺎﺫﺑﻪ ﻣﺮﮐﺰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﻳﺎ
ﻣﺮﮐﺰ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮ، ﭘس اﺯ
ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮓ
ﺑﺘﺮﺍﮐم
ﻨﺨﺴﺘﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮓ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ، ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ خود
ﺃﺗﻤﻬﺎی
محسوس شده ما
ﻭ ﺣﺘﻰ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺭﻭﻥ ﺣﻔﺮﻩ
ﺳﻴﺎﻩ
ﻣﺮﮐﺰﻫﺴﺘی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺣﻔﺮﻩ ﺳﻴﺎه
اﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ، ﺧﻮﺩ
هر ﺑﻠﻌﻴﺪﻩ ها
هر یک
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻮﺷﻪ
ﻫﺎﻯ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷند. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺧﻮﺷﻪ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ، ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮓ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺟﺪﺍ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﺑﻌﺪ
بارها و بارها
ﺑﺪﺭﻭﻥ ﺣﻔﺮﻩ
ﺳﻴﺎﻫﻰ
ﺭﻓﺘﻨﺪ. ﻭﻟی
هنوﺯﻧﻮﺭ
سابق آﻧﻬﺎ
ﺑﺴﻮﻯ ﻣﺎ
نرسیده. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮔﻔته
ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺑﻴﺴت
ﻤﻠﻴﺎﺭﻫﺎ
ﺳﺎﻝ ﻧﻮﺭﻯ
ﺁﻳﻨﺪه ﺘﺎﺯﻩ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻧﻮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻭﺳﻌﺖ( ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﻋﺎﻡ )ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎشیم. ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺍﺭﻡ،
ﮐﻪ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺷﮑﻞ ﻫﻨﺪﺳﻰ، ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻫﻨﺪﺳﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﺮﺽ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻧﺒﺴﺎﻁ
ﺍﻓﻘﻰ ﻫﺴﺘﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﺮﻩ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺤﻔﺮﻩ
ﺳﻴﺎﻩ ﺭﺍ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﺎﺳﻮت ﺃﺗﻤﻰ
مادی، ﺑﻤﻠﮑﻮت
ﺃثیرﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺎﺳﻮﺗﻰ
سنگین تر مادی
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮓ ﻫﺎ، ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﻣﺎﺳﻮﺕ، ﺩﺭﻣﺮﮐﺰ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﺒﺴﺎﻁ، ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻌﺎﻟﻢ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺤﻔﺮﻩ ﻭ
ﻧﻴﺴﺖ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ، ﻣﺎ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑماهیّت
عاﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
میشود. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺍﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺪﺍﺧﻞ ﺣﻔﺮﻩ،
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻔﺮﻩ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. که
ﺤﺘﻰ ﺍﺯ ﺯﻳﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ، ﺑﺎﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺣﻔﺮﻩ
ﻣﻴﮕذرند. ﮔﻮﺋﻰ
( ﻫﺴﺘﻰ) ﺩﺭ
ﺣﻔﺮﻩ(ﻧﻴﺴﺖ)ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻣﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﻳﺎﺑﺎﻟﻌﮑس،
ﻧﺎﺳﻮﺕ، ﺃثیرﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻓﺮﺽ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻓﺮﺿﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻢ، ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
(ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩﻯ) ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﻟﻢ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﻮﻳﻢ، ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ،
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّت ﺮﺍ
ﻓﺮﺽ ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺷﻴاء، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ،
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﺎﻟﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
فرض ﺧﻠﺄ ﻭﻋﺪم ﭙﻴش
ﻤﻴﺂﻳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺽ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ، ﻭ
ﻓﺮﺽ ﭘﺎﻳﺎﻥ
هر گونه ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻓﺮﺽ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ( ﺣﺪّ ﻭ
ﺣﺪﻭﺩﻯ)
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﺁﻥ
ﺩﺭﻭﻳﺶ، ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ، ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺧﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
نه اﺯ ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﺁﺗﺶ ﺑﻨﺎﻡ
ﺟﻬﻨّﻢ، ﺑﻠکه
اﺯﺟﻬﺎن
ﻮیونیورسهای
جبروتی. ﻭ
جهنّم ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ، ﺗﻌﺮﻳف
ﺸﺪه که ﺪﺭ
ﺗﺮﺟمه ﺘﻮﺭﺍت
ﻴﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺑﻌﺒﺮﻯ
ﮔﻮﻫﺎﻧﻮﻡ ﺷﺪ،
ﻭﭼﻮن اﻋﺮﺍب
ﺒﺮﺍﻯ( ﺻﺪﺍﻯ
ﮔﺎف) شل ﺤﺮﻓی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻟﺬﺍ
ﺟﻴﻢ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ،
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﻧﻴﺰ
ﺣﺮﻑ ﻏﻴﻦ ﻳﺎ
ﻗﺎﻑ ﻧﻴﺰ ﻣﻰ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪ. ﻭ
ﮔﻮﻫﺎﻧﻮﻡ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﻧﺰﺩ
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺷﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﺮﻳﺶ ﺟﺤﻴﻢ
ﻳﺎ ﮔﻬﻴﻢ ﮔﻔﺖ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎ در
حقیقت، ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. چه
ﻨﺴﺦ
ﻣﺠﺪﺩﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺳﻘﻮﻁ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﻳﺎﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻟﺰﻭﻡ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ، ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ
ﻭﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
در جبروت اول،
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ، ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺤث ﺧﻠﺄ، ﻣﺎ
ﺭﺍ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ(ﻣﮑﺎﻥ)
ﻣﻰ ﺃﻧﺪﺍﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺟﺎ ﻭ ﻇﺮﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻈﺮﻭﻓﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﻇﺮﻑ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﻣﻌﺪﻭﻡ؟ﮐﻪ
ﻓﺮﺽ ﻣﻌﺪﻭﻡ
ﺷﺪﻥ ﺃﻣﺮﻯ
ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺳﺖ
ﻭﺭﺍﻩ ﺣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻧﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﻠﺄ ﻭﻋﺪﻡ
ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻥﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ ﺑﺎ
ﻓﺮﺽ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ، ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭ ﻇﺮﻑ
ﺁﻧﻬﺎ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ، ﺩﺭ ﻣﮑﺎن
ﻠﺎ ﻣﮑﺎﻥ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﻤّاء
اﺳﺖ، ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
(ﻣﻄﻠﻖ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺎﻃﻠﺎﻕ)
ﻣﺎﻧﻊ ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻓﺮﺽ
ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻈﺮﻭﻑ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻯ خئاوند
ﻫﻮ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ (ﺧﻠﺄ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﻋﺪﻡ
ﻭﺍﻗﻌﻰ)، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎ ﭘﻮﺯﺵ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ،
ﺑﺤث ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺧﻠﺄ ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﻋﺪﻡ ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺁﻥ ﺑﺤث ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻟﺰﻭﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣی
ﻮ ﻋﻘﻠﻰ ﺑی
ﭙﺎﻳﺎن
ﺁﻭﺭﺩﻳم که ﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐیه ﻨﻔس ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﻭﺁﻧﺮﺍ ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
(ﺑﺂﻳﻨﺪه هاﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯ و
نوعی ) ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﺁﻧﮕﺎه این
بحث ﻤﻔﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﺬﺍ آنرا ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩه اﻳﻢ. ﻭﻋﺎﻗﺒت
ﺒﺎ ﺍﻳﻦ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻣﺤﺴﻮس ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺎ، ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎ، ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﻨﻄﻘﺎ،
ﻧﻪ ﺍﻳﻦ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ ﻧﻪ
ﺑﻌﺪﻡ ﺭﻓﺘﻦ
ﻫﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﻭﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻓﺮﺽ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺤث ﺯﻣﺎﻥ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺭﺍ، ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺤث
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻘﻮﻝ
ﺯﻧﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻣؤﺳس
ﻭ ﻣﺠﺪّﺩ
ﻣﮑﺘﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻗﻰ ﺩﺭ
ﻳﻮﻧﺎﻥ، ﻭﺷﻤﺎﺭﺵ
ﻓﺎﺻله ﺰﻣﺎنی ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﺳﮑﻮﺕ، ﻭ ﺳﭙس ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﻌﺪﻯ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﻭ
ﺣﺮﮐﺖ، ﻫﻴﭻ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺫﻫﻦ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺣﺎﻟی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺳﮑﻮﻥ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺁﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﺗﻚ ﺗﻚ
ﺳﺎﻋﺖ، ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺳﺎﻋﺖ
ﻟﺤظه اﻯ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺍﺯ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭ ﺻﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭ ﻟﺤﻈﻪ
ﻣﺮﮒ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ. ﻭﻟﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻗﺒﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ،
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩه
اﻳم ﻮﻳﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺪﺍن
ﻨﺮﺳﻴﺪه اﻳﻢ. ﺍﻳن
ﻔﺮض ﻤﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، که
ﻤﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻭﺩﻫﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻳﻚ ﺗﺼﺎﺩﻑ ﻭ
ﺍﺗﻔﺎﻕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺗﻘﻮﺍ، ﺑﺼﻔﺎت
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺸﺒّﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ الگوهای
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻴم
ﻮﺩﺭﮐﻤﺎل
ﻨﻬﺎﺋﻰ ﺣﺘﻰ
ﺑﻬﻔت هزﺍﺭ
ﺳﺎل ﺁﻳﻨﺪه
ﻤﻴﺘﻮﺍن ﺮﺳﻴﺪ.
و ﺳﺒﻘﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺟﺴﺖ. ﻭﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﻭﺗﻤثیلاﺗﻰ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
میبتوان ﺩﻳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎ، ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻳﺎﻓته اﺳﺖ. که
ﺤﺮﮐت ﻔﮑﺮﻯ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ
(ﺑﻴﻦ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ)ﻭﺑﻴﻦ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻃﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ، ﭼﻘﺪﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﮐﺎﻓﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﺗﻤثیلات
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﺭؤﻳﺎﺋی
ﺮﺍ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻧﻴﺎﻓته اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻏﺎﺯﮔﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. که
اﻓﺮﺍﺩﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ، ﻫﻤﻴشه
اﺯ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
(ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ) ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﺑﺸﺮی
ﻤﺎﻧﺪﻩ، ﻭﺍﻣثاﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﺰﺍﻳﻨﺪ، ﻳﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﮔﻔته
اﻧﺪ، ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺍﻭﻝ ﺍﺯ ﺯﻧﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻠّﻰ ﻣﺒﺪﺃ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ، ﻭﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺑﻌﺪی ﺩﺭﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻣﺴﺘﺪﻳﺮ ﻭ
ﺩﺍﻳﺮﻯ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻭﺍﺣﺪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﮔﺮﺩﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﺭﻗّﺎﺻﻪ
ﺳﺎﻋﺖ، ﺗﺎ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺰﻧﺪ، ﺩﻗّﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺗﻚ ﺗﻚ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﺎﻋﺖ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭﻳﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﻟﻮﻟﺒﻰ
ﭼﮕﻮنه
اﺳﺖ؟ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻳن
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﮔﻮﺋی
اﺷﻴاء
ﺩﺭﻣﮑﺎﻧﻬﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﺍﻓﻘﻰ
ﻳﺎﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﻟﻮﻟﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﻧﻴﺰ
ﻟﻮﻟﺒﻰ
ﻣﻌﮑﻮس
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﻢ ﺣﺮﮐﺖ
ﻟﻮﻟﺒﻰ ﺑﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ، ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺤﺴﻮس ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﻣﮑﺎﻥ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ. ﻭ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺩﺭ(ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ)ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﮑﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ثاﺑﺖ ﻭغیر
ﻣﺸﺨّﺺ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ
ﺩﺭﺟﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺑﺖ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻝ ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻡ ﺑﻌﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺩﻳﺪﻡ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻣﺒﻬﻢ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺯﻣﺎﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﻣﮑﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺣﻮﺍﺩث ﻭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ، ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﭘس
ﺧﻮﺩ ﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺯﻣﺎﻥ، ﭘﺪﻳﺪه
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻴﭻ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻯ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ، که
ﺒﺎﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺁن ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻓﺎﺻله
هاﻯ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭ ﻟﺬﺕ ﻫﺎ، ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺳﺮﻳﻊ ﻭ
ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺬﺍﺏ
ﻭﺯﻧﺪﺍﻥ، ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ،
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﮐﻮﺗﺎه
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺩﻭﺭه
ﺴﻠﻮﻙ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻤﺮ ﺭﺍ، ﺩﺭﻗﺮﺁن
ﺒﺰﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻳﮑﺮﻭﺯ
ﻳﺎ ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ،
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﺒﻮﺩ، ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﻢ ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖ ﺧﺪﺍ، ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭﺍﺯﻯ
زمان ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺠﻮﻝ ﻭ ﺗﻨﺒﻞ
ﻭ ﮐﻢ ﺍﻳﻤﺎﻥ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ، ﻭﻟی
ﺒﺎﻭﺭﻯ ﺿﻌﻴف
اﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻋﺠﻠﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﺠﻠﻪ
ﮐﺎﺭﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻧﻔس
اﻣّﺎﺭﻩ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳت اﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪه ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭼﻮن همیشه
ﺑﺎﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩه ﺪﺭﺻﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺻﺒﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﺎﺯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻪ ﺳﻮﺩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ، ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺣله
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ. ﭘس
ﻤﻨﺠﺮ ﺑﺴﻘﻮﻁ
ﻣﺠﺪﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻮﻫﻨﻮﺭﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﭘﺎﻯ
ﻣﺤﮑﻤﻰ ﺩﺭ
ﮐﻮه ﭙﻴﻤﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺟﻬﺶ ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺘﺠﺮ
ﺑﺴﻘﻮﻁ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺘﻪ ﺩﺭﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺳﻘﻮﻁ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺰﮐیه ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ، ﮐﺴب
ثوﺍﺏ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
نکنند. ﺗﺎ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺗﻮﺍن
ﺒﻴﺸﺘﺮی
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﻟﺖ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
به ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺣﺪّّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﻌﻤﻴﻖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﻧﻨﻤﻮﺩه اﻧﺪ. ﻭ
ﻋﺠﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺭ ﺩﺍﺭﻯ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻔﻘﺮﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭﺩﺭﺩﻣﻨﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺻﺒﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺭﻧﺞ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻣّﻴﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺣﺪّ
ﺃﻗل ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ، که
همرﺍﻩ ﺁﻥ ﺑﺎﺯ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺻﺒﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭ ﻋﺠﻠﻪ ﺭﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ، ﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻤﻚ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻋﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ نا
ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻭﺭﺍﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
که ﻀﻤﻨﺎ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.

ﻣﺒﺤث ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺒﺤث ﺳﺮﻧﻮﺷت
ﻮ ﺑﺮﻧﺎمه هاﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺮﺣله
اﻯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ. ﺗﺎ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻘّﻖ
ﺍﻭ ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻴﭻ
ﺭﺍﻫﻰ ﺟﺰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس، ﻭ
ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ،
ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴش
ﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﺪ، ﺍﺣﺴﺎس
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺿﻌﻒ ﺗﻠﺎﺵ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺳﻌﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ به
ﺮﻧﺞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺗﺸﺪﻳﺪ
ﺗﻮﺳّلات
عباﺩﻯ ﮐﻨﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺣﻴﺎﺕ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
95
ﺩﺭﺻﺪ ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭘﻨﺞ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺩﻳﮕﺮ، ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺧﻮﻙ ﻭ
ﺧﺮﺵ ﻭ ﻣﻴﻤﻮﻥ
و انسان
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﻢ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭﻫﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﻢ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻫﻔت
هزﺍﺭ ﺳﺎل
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻃﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘس
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﻓﺮﻳﻦ
می ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺯﻣﺎﻥ
گذ شته ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺤﺎﻝ ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮔﻮﺋﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻮﺵ ﻭﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟی
ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻣﻴﺪ ﺳﺎﺯ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺂﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺁﺭﺯﻭﺋب غیر ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﻏﻔﻠﺖ ﻭﻟﺬﺕ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺩﻥ، ﻭ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ. ﭼﻮﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﻘﻮﻁ
ﺑﻨﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭه
ﺒﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ، ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺧﺘﮕﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺑﺎﺧﺘﻦ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ ﻭ
ﻗﺴﻤﺖ ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ. ﭘس ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺑﺎﻟﺎ،
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺣﻴﺎﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺗﺤﻘّﻖ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺒﻘﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻰ که
ﺘﻮﻟﺪمجدد
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍند. ﮐﻪ ﻧﻈﺮ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺯﻣﺎﻥ، ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﻘﺪﻡ ﻭ
ﺗﺄﺧّﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺮﻧﮕﺸﺘﻪ، ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﻧﻴﺰ ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻠﺤﻖ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺗﺤﻘﻖ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺁﻥ، ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﻫﺮ
ﺻﺤﻨﻪ ﺷﻬﻮﺩی
ﻨﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮش
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻠّﻰ
ﺭﺍﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺣﻮﺍﺩث
ﺟﺰﺋﻰ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﻫمه
ﺸﺐ ﺧﻮﺩ، ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷنه ها
ﻧﻴﺰﺻﺤنه
هاﺋﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻥ
ﮔﺎﻫﻰ ﺳﺨﺖ ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻋﺮف
ﺠﺎﺭﻯ ﻋﺮﻓﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺎﻝ ﺭﺍ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﺤﺎﻝ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺎ، ﮐﻪ ﻣﺸﺘﻖ
ﺍﺯ ﻓﻌل ﻮﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. که اﺣﺴﺎس
ﺰﻣﺎﻥ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮐﺎﺭ ﻭﻃﻮﻝ
ﮐﺸﻴﺪﻥ ﺁﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﻣﻴﻦ
ﮔﻴﺮی اﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﭼﻮﻥ
ﻓﻌﻞ ﻭﻋﻤﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
که اﮔﺮ ﺗﻨﺒﻠﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻨﻨﺪ،
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺯﻣﻴﻦ
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ، ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺭﻫﺎ ﻧﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺤﺎﻝ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻡ ﻭ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﺍﻳﻦ
ﻧﮑﺘﻪ ﺑﺎﺭﻳﻚ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ، ﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺕ ﺷﮑﻢ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭنه
ﺼﺮف ﻔﮑﺮ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ، چه
ﺮﺳﺪ ﺻﺮﻑ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﺍﻥ
ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ، که
ﺘﻮﻗّﻊ آن را ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻣﺮﺣله
اﻯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻨﺒﻮّ ﺕ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺧﻮﺩ، ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬی ﺸﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ. ﮐﻪ
ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺁﻧﺎﻥ، ﭘس ﺍﺯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ، ﺑﺎ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺑﻠﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐی ﺒﻮﺩه
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺤﺎﻝ
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺪه اﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ نوع ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. چه
ﺮﺳﺪ ﺑﮑﻠﺎﻡ ﻭ
ﭘﻴﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﻠﺎﺵ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻯ ﺑﺎ
ﻧﻔس ﭘﺎﻙ ﻭ
ﺳﺎﻟﻢ. ﺗﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺫﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث ﻧﻘﺺ
ﻭﺯﺷتی
ﻭﺍﺑﻬﺎﻣﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. می
ﺘﻮﺍﻧﻢ ﺑﮕﻮﻳﻢ،
ﺣﺘﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻫﺎ، ﻭ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺯﻣﺎنی ﻨﻴﺴﺖ، ﻣﮕﺮ
ﻓﻌﻞ است. ﺁﻧﻬﻢ
ﻓﻌﻞ ﻭﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ
ﺫﺍﺗی که ﻣﻔﻴﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻋﻤﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﻋﻤﻞ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻳﻚ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻘﺎﻯ ﺫﺍﺕ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩی
ﻤﻔﻴﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺩﺍﺭﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻔﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﺴﺖ،
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﺳﺎل
ﻤﺒﺎﺷﻴﻢ. ﭼﻮن
ﺪﺍﺩه ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺴﺎﺯﻳﻢ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ، ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ، ﻳﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﮑس ﻓﻮﺗﻮﮔﺮﺍﻓﻰ
ﺩﺭﺁﻭﺭﻳﻢ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺭﻋﮑس
ﺨﻴﺮﻩ ﺷﻮﻳﻢ، ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﺣﺴﺎس
ﺰﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﻳش ﻨﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻭﻟی ﺪﺭ ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ
ﻓﻴﻠﻢ ﻣﺘﺤﺮﻙ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻣﺤﺴﻮس
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺩﺭ ﻣﺮﺗﻊ
ﺳﺮﺳﺒﺰ ﺟﻬﺎﻥ،
ﺩﺭ ﭼﺮﻳﺪﻥ ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩن اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺣﺎﻟی ﺮﺍ
ﺑﺂﻳﻨﺪه
ﺒﺮﺩﻥ، ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺍﻗثروت ﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘی
ﺎﮔﺮ ﻫﻨﻮﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺻﻠﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ، ﻭﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻴﻢ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﺮﺑﺤثی ﺭﺍ که
ﺒﮑﻨﻴﻢ، ﻭﻫﺮ
ﺭﺍﻫﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﻳﻢ، ﻋﺎﻗﺒﺖ
به (ﺭُﻡ) ﺣﻘﻴت ﻣﻨﺠﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻮﻡ ﻭ
ﺍﻭﻡ، ﻳﺎ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍه ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺧُﻢ
ﺩﺭﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻋﻠﻰّ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺣﺎﺻﻞ ﻋﻤﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ. ﻭﺣﺎﺻﻞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻫﻮﻡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺰ( ﻧﺎﺟﻰ
ﻗﺎﺋﻢ) ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻗُﻢ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺷﻬﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﻋﺮﺏ
ﻧﺸﻴﻦ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩ، ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﺧﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺣﺰﺑﻰ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ، ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺭﺍ ﺭﺍﻩ ﺍﻧﺪﺍﺧته
اﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ، ﺳﻔیه
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
باش ند. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻇﻬﻮﺭ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﺎﺟﻰ
ﺟﻬﺎﻥ، ﭘس ﺍﺯ
ﺧﺮﺍﺑﻰ ﻫﺎﻭ
ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﻗﻢ
ﻣﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺎﺑﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻳﻦ
ﺷﻐﻞ ﻭ ﺣﺮﻓﻪ، ﻧﺎﻥ
ﻭ ﺁﺏ ﺩﺍﺭ ﻭﭘﺮ
ﺯﻥ ﻭ ﺯﻳﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻣﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ، ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﺸﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻣﺎﻡ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺣﺠّﺖ ﺑﻦ
ﺍﻟﺤﺴﻦ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧی هم ﻧﻴﺎﻓﺖ،
ﻫﺰﺍﺭ ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺮﺩﺍﺏ
ﺳﺎﻣﺮﻩ ﻏﺎﻳﺐ
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻥ
ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻧﺎﻥ ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻭ، ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻋﻤﺮ ﭘﺪﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﻏﺎﻳﺒﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﻳﺶ ﺟﻤﻊ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﺗﻤﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻩ، ﻭ ﺳﻰ
ﻫﺰﺍﺭ ﺣﺪﻳث
ﻣﻨﻘﻮﻝ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ ﺍﺯ
ﻣﻨﺎﺑﻊ
ﺗﺸﻴّﻊ ﻭ ﺗﺴﻨّﻦ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺻﻠﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ، ﺟﺰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﻮﺩه اﺳت
غزﻟﻴﺎﺕ ﺣﺎﻓﻆ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺮﺩه
اﻡ، ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺣﺎﻓﻆ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻢ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻮ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺩﺍﺩ. ﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻡ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻢ. ﺗﺎ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪه ﺪﺭ
ﻫﻢ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺗﺄﻣّﻞ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺃﻧﮑﺎﺭ، ﭼﻪ
ﮐﻤﮑﻰ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﺪﻑ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

M063

سمپاتی
و هم آهنگی با
جهان

ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺫﺍﺗﺎ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ اینکه ﺍﻧﺴﺎﻥ
جز ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ را
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺟﺰﺋﻰ
ﺭﻳﺰ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺑﺰﺭﮒ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
تصوّرﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻣﮑﺎﻥ لا
ﻣﮑﺎﻥ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﻭ نیز
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ، ﻭ ﻳﺎ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻋَﻤّاء، در
حالیکه ﻫﻤﻪ
مراتب بالاتر
هر یک ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺧلص خود رﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
از ماده ﺃﺗﻤﻰ
ﭼﻮﻥ ﻧﺎﺳﻮﺕ
جهان محسوس ما
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﺮ
ﻧﺤﻮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
چون ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭ
ﺭﺧﺪﺍﺩ ﻭ
ﺷﻴﺌﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﻋﻠﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧد، ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻭ
اینکه ﻋﻠﻞ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻝ
ﺩﺍرﺩ. ﻭﺣتی
علّت ومعلول
ﺪﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ، ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻭ
ﺗﺄثیرﺍﺕ
نتیجه ﻋﻠّﻴّﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺁﻥ، ﺩﺭ
ﺧﻮﺩمان ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ را
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس،
ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﻋﻘﻞ
بشری، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﻠﻴّﺖ در
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺗﺄثیر ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﺑﻔﮑﺮ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﮐﻪ ﻗبلا
ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺄﺻﻞ ﻋﻠّﻴّﺖ
ﻭ ﺗﺄثیر
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
و الهی، ﺍﺯ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﮐﺸﺶ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺭ
ﺍﻭﻝ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺻﺤﺒﺖ ﻭ
ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ ﻳﻚ
ﻣﺘﺨﺼﺺ، ﻭﺩﺍﻧﺎﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍی اﻧﺴﺎﻥ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﻓﻮﺭﻯ،
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﻭﻝ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻭ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺍﻭﻝ،
که ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﮐﺸﺶ ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭ مورد ﻗﺒﻮﻝ ﻭ
ﺷﺪﻧﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻭﻃﻔﻞ ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷنه اﻳﻢ،
ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺴﺮ ﻭ
ﺩﻭﺳﺖ ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ
کلام ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ را ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻳﺪه
اﻳﻢ، که ﺍﻳﻨﻚ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻳﻢ. ﻭﻧﺴﺒﺖ
بعقاید و
دستورات ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻣﺤﺒﻮب
را ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑن
اﺳﺖ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻨﻄﻖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ.

ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻭﮐﺸﺶ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻭ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ، ﻳﮑﻰﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎﻝ
او ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺁﺷﻨﺎ میباشد. ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺧﻮﺩ
انسان است. ﻣثلا
ﻋﺎﺷﻖ ثرﻭﺕ، ﺑﺎ
ﻫﺮﺑﺤثی
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﮐﺴﺐ
ﻣﺎﻝ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺭﺍﺣت ﺘﺮ
ﮔﻮﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﭘﻮﻝﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ
ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﮐﻠﺎﻡ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ، ﻭ
ﺣﺘﻰ لزوم
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﻗﺒﻮﻝ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻭ را
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻣﻮﺭﻯ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﺤﮑّﻢ
ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﺸﺸﻰ
ﺭﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻫﻢ ﺑﻌﻘﻞ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭﺳﺖ وﻳﺎ
ﻋﻤﻠﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻣثلا
ﻋﺎﻃﻔﻪ ای
ﻧﺴﺒﺖ ﺑاحوال
ﻔﻘﺮ دیگرﻯ
دارد، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻓﻘﺮ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﻳﺎ درک
ﺭﻧﺠﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻓﻘﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﻤﭙﻠﮑس
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﺍﮐثرا ﻣﻨﻔﻰ و
از گونه
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ، ﻭ
ﺍﮐثرﺍ ﺑﻰ ﺃیر
ﻭ ﺑﻰ ﺍﺭﺯﺵ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭاین
عقده ها ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻤﺮ ﻭﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﻠﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ، ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻣﻰ.

کسی
ﮐﻪ ﮐﺸﺶ
ﺑﺎﻣﻮﺭﻯ را
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺑﻌﺪﻯ بدنبال
ﺩﺍﺭﺩ، باﺯ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﺴﺘﻢ
ﻭ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﻭﺣﺘﻰ ﮐﺸﺘﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺭﺳﻮﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻣﻮﺭﻯ
ﺟﺪﻳﺪی که ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺂﻧﻬﺎ، ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺯﻭﺩ ﮔﺬﺭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
در ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻋﺸﻖ
ﭘﻴﺮ در خود
میباشد. ﮐﻪ
ﺁثاﺭ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭﻟﻮ
ﺃﻧﺪکی که ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ پیر
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﮔﺬﺷﺖ، ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ،
ﻭﺗثبیت ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ، ﻭﻣﻠﮑﻪ
ﺷﺪﻥ
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪه ﺴﺎﺯﻯ
تولّد ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺩﺍﺩﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ خود، پس
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺰﺩ، ﭼﻮﻥ
ﻧﻴﮑﻮ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﻭ
ﺻﺪﻗﺎﺕ ﻭﻣﺒﺮّﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻬﺎ
ﻋﻨﺼﺮ ﻣؤثّر
ﻭﻓﻌﺎﻝ، ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﻧﻔس، ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻬﻢ ﺁﻫﻨﮕﻰ
دائم ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍن
هستی
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ. ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
که ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ، ﻭ ﺣﺘﻰ ﺁﺯﺍﺭ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﮔلی که ﺒﺎﻳﺪ
ﺯﻳﺒﺎ ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪه
اﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻗﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﺁﻫﻮﻯ
ﻭﺣﺸﻰ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ ﺭﺍ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭمحیط ﺧﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻠﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻗﻔس
ﺒﮕﺬﺍﺭﻳﻢیا
ﻫﺮﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﮐﻪ برای ﺧﺪﻣﺖ
ﺁﻥ بلبل
ﺑﮑﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ
ﻭﺍﻣﻨﻴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻳﻢ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺳﺘﻢ ﮐﺮﺩه اﻳﻢ.
ﻭﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻴﻢ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ دارند. ﻭلی
ﻣﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩ سلوکی
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ
ﻣﺨﺎﻟف عباﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﺘﻢ
ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺮﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷند. ﻭ
ﻳﺎ ﺟﻠﻮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ، ﻭﺑﺎﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﮑﺸﻴﻢ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ ما
ﺻﻠﺎﺡ او
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺗﺎ
ﺁﻥ ﺷﺨﺺ
ﻧﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
صلاح دید ما ﻧﺸﻮﺩ،
که ﻧﺒﺎﻳﺪ
چنین ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ
ﮐﺮﺩ. که ﺠﺒﺮ ﻭ
ﺯﻭﺭ ﻫﻴﭽﮕﺎه
کاﺭﺳﺎﺯ ﺩﺍﺋﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(لا
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻓﻰ
ﺍﻟﺪﻳﻦ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ
ﭘﻴﻮﺳﺘگی هاﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﺰﻭﺭ
ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺴﻠﺴﻞ
ﻭﺷﮑﻨجه
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺟﺎﻫﻞ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ
ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻫﻤﻪ
ﻋﻠﻞ بنظر ما
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ، ﭘس
ﺟﻬﺎﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻭلی
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍرند. ﺑﺎﺯ
بخاطر ﻋﻠﻞ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﻋﻮﺍﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺖ ﻭﺭﺩ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻳﺎ ﻣﺎ
ﺣﺘﻰ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭﻣثبت
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ که
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻴﻢ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ های ما،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﺑﻰ ﺧﻄﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮﺫﺭّﻩ
ﻭﺟﻮﺩﻣﺎ، ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ میباشد. که
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻋﺎﻗﻞ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻣﻨﺪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺟﺎﻯ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﮐﻤﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍنجاﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ
وخواست ﺁﻥﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔسﻓﺮﺩﻯ ﻣﺎ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. پس
اگر ﻫﺮ ﭼﻮﺑﻰ لاﻯ
ﭼﺮﺧﻰ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ، ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻳﺎ
ﻗﺴﻤﺖ ﺃﻋﻈﻢ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ می
اﻨﺪﺍﺯﺩ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳک ﭽﻮﺏ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ ﻧشده ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺴﺎﺭت کلّی
ﺮﺳﻴﺪه
ﺒﺘﻤﺎﻡ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ، که
ﮔﻨﺎﻩ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮی اﺳﺖ.

ﭘس
ﺍﮔﺮ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺷﻮﻳﻢ، ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﻮﺑﻪ گناه
خود ﮐﻨﻴﻢ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﭼﻨﺎﻥﮔﻨﺎﻫﻰ،
ﻃﻮﻟﺎﻧﻴﺘﺮ
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﻫﻤﻪ
ﻋﻤﺮ ﻣﺎ
ﮐﻔﺎﻳﺖ جبران ﻧﻤﻴکند.
ﮔﺮﭼﻪ ﭼﻨﺪ
ﻗﺪﻣﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﺮﺩﻩ
وﺑﺠﻠﻮ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺑﺎﺯﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻋﻘﺐ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
تولدات
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﭘسﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻥ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ را
بنماﺋﻴﻢ. ﭘس
هرچه ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﺩﺭﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻔﮑﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ، ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺎﺭ
ﮔﻨﺎه ﻮﺧﻄﺎ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻗﻮﻯ
ﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺃﻧﺪﻙ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﻟﺎﺯم
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩﺗﺮ،
ﮔﺎﻫﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ، ﺣﺘﻰ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
تکامل روحی
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻴﻢ. ﻭﺑﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ تلاش
ﺑﺤﺪّ ﺃﮐثر
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺩﺍﺧته
اﻳﻢ. ﻭ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍن
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻣؤثّر
ﻭﻣﺘﺄثّر، ﻭﻳﺎ
ﻋﻠّﺖ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻝ ﺭﺍ
ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺍﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﮑﻢ ﻗﻄﻌﻰ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﻴﺴﺮﻭﻥ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻣﺪﻋﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﻣﻌﻠﻮﻟﻰ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻋﻠل غیر
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺳﺎﺯﻧﺪه اﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻋﻠّت ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩی
ﺤﻖّ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
می ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
آنگاه
ﻣﺪﺑﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎ می ﮐﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
حیوانات ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
مدبّران الهی
ﻫﻨﻮﺯ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
سرکشان الهی
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻭﻧﺪ. ﻭ ﺷﻔﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﺎﻟﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﺳﺎﻟﻤﺘﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻠﻞ ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ، ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﺑﻌﺪا خود
ﻋﻠّﺖ برای ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﻋﻠﺘّﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﻠﻮﻝ ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﻳﻚ ﺩﻭﺭ
ﻭﺗﺴﻠﺴﻞ
ﺑﺎﻃﻞ ﮔﺮﺩﺵ
ﻣﺪﺍﺭﻯ
همجنان دﺭ
ﻣﺤﻞ ﺧﻮﺩ باقی
مانده ایم. همان
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺧﺮ
ﻣﺪﺍﺭ ﭼﺸﻢ
ﺑﺴﺘﻪ ﺩﻭﺭ
ﻣﺪﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭ ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺭﺍﻫﻰ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺵ، ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺬﻫﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﮐﺮﺩه ﺒﻮﺩه
اﻧﺪ. ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻌﻠّﺖ
ﺍﻟﻌﻠﻞ ﻭ
ﻣﺒﺪﺃ ﻋﻠﻞ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺩﺭﻙ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ، ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻓﺮﺽ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﻰﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﻢ ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺸﺒّث ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ، ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﻄﻠﻖ ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ، به
مشیّت ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
بالاتر ( ﻣﻄﻠﻖ
ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺄﻃﻠﺎﻕ ﻫﻮ)
ﺧﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺻﻞ ﻫﻤﻪ
ﻋﻠّﺘﻬﺎ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳن ﺸﺪه
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ، و با
ﺗﺠﺮبه اﻟﻬی
ﺒﻨﺎﻣﻴﻢ. که
ﺒﻰ ﻋﻠّت
ﻤﺮﺍتب اﻟﻬﻰ، ﺭﺣﻤﺖ
ﻭﻧﻌﻤﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﺯ
ﺻﻔﺖ ﺭﺣﻤﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻠّﺖ ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ
ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﭼﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ، ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺖ ﺭﺣﻤﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ؟
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﻧﺎﺷﮑﺮﻯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ، ﺑﺎﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻗﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻦ ﮔﻨﺠﻰ
ﻣﺨﻔﻰ ﺑﻮﺩﻡ، ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻢ
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﻮﻳﻢ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮔﻨﺞ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
بدﻫﻢ. ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺍﺳته
اﻟﻬﻰ، ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺃﻧﮕﻴﺰه
ﻮﻧﻴﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﻧﻴﮑﻮ ﺟﺰ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺑﺮ
ﻧﻤﻴﺂﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﮐﺠﺎ
ﺁﻣﺪﻩ؟ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻴﻢ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﺩ، ﻭ ﺗﺠﻠّی
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﺁﻧﮕﺎه
ﺒﻬﺘﺮعلّت
ﺭﻓتار ﻧﻴﮑﻮی ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﻭﺗﺴﺮﻳﻊ ﻭ
ﺗﮑثیر
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ

ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰﻫﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺃثر
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺟﺎﺭﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ولی
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﻳﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ ﻋﻠﻞ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﺎ، ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس آنها ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻨﮑﺮ
ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺷﻮﻳﻢ. ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻣﻐﻨﺎﻃﻴس ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺟﺬﺏ
ﺑﺮﺍﺩﻩ ﺁﻫﻦ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺴﺨﺘﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ
ﺣس ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﻄﺐ ﻧﻤﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺟﺎﺫﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ
ﻭﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ، ﻭ
نیز جاذبه
ﺑﻴﻦ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ ﻭ
حتی ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺷﻪ
ﻫﺎی کهکشاﻧﻰ
ﺗﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻴﻢ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ،
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﺳﺎﻟک
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎی
ﺨﻮﺩ ﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﻋﻴن
اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
شاهد ﺧﻮﺩ نیز
ﺫﺍﺗﺎ ﺿﻤﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻣﺪ، ﮐﻪ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺏّ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺪﻩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣقّ اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺣﻖّ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ ﺣﻖّ
ﻳﺎ ﺣﺞّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﻪ
ﺣﺞّ ﮐﻌبه
ﻤﮑّﻪ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻧﻴﺮﻧﮓ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ، ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﺠّﺎﺝ، ﺑﻨﺎﻡ
(ﺑﺮﺍٴﺖ ﺍﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ). ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺃﮐﺒﺮﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺑﻠﻴس ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ، ﻭ
ﺗﻠﺒﻴس
ﺪﺭﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﮑﺘﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﺩه که ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎی
اﺩﻳﺎن
دیگرﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺷﺎﻣﻞ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ تنها
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻧﻴﺰ، ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺟﻌﻠﻰ،
ﻏﻴﺮ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﺮﭘﺎ کرده
ﺍﻧﺪ. ﻭﺍلاّ ﺷﺮﻁ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻣؤﻣﻦ ﺑﻮﺩﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
سلوکی ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻴن
اﺩﻳﺎﻥ که
ﺴﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
(ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ) ﻳﺎ
ﺑﺎﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺸﺮﻙ ﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻤﻰ
ﻭ ﺭﺳﻤﻰ. ﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻰ
ﮐُﺸﻨﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻠﻞ ﺭﺍ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
باشند، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺩﺭﺣﮑﻢ
ﻋَﺪَم ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭘس هیچ
عدﻣﻰ ﻧﻴﺰ
ﺁﻣﺪﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ،
ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻧﺰﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴش ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﺒﻮﺩه
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺯﺭﺩ ﭘﻮﺳﺖ
ﺧﺎﻭﺭ ﺩﻭﺭ، ﭼﻬﻞ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻴﺎﻩ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﺸﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻨﺴﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ به
ﻨئدﺭﺗﺎﻝ، ﺑﺎ
ﮔﺮﺩﻧﻬﺎ
ﺧﻤﻴﺪﻩ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪه
اﻧﺪ، ﻭﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ،
ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻧﻤﺎ، ﻭ
ﻳﺎ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺯ ﻗﻄﻌﻰ
ﺑﻴﻦ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺣﺘﻰ بین ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﺮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﺪﺭّﺝ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﭼﺮﺍ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻨﺠﺮ
ﻧﮕﺮﺩﺩ؟ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻓﺮﺩ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ یا سوشیانس
سوّم زردشت
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻗﺘﻰ ﻧﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. آنگاه
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻏﻴﺮ ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺑﺮﺯﺥ ﺑﻴﻦ
ﺑﺸﺮﻳّت ﻮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮیّت، ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ، ﺍﮔﺮ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻧﺪﻫﻨﺪ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺃﺳﻴﺮ
ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﺴﻠﻬﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺶ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺁﺧﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ، ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺭﺟﻌﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺁﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺭﻭﺷﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ، ﻭ
ﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ ﻣﺮﺯﻯ
ﺑﺎ ﻧﻮﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻔﻮﺫﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻣﮕﺮ ﺭﻗﻴﻘﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺁﺏ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﺭﺍﺩﻳﻮ ﺍﮐﺘﻴﻮ
ﺩﺭ ﺫﺭﺍﺕ ﺁﺏ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺃثیرﻯ ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﺃﮐﺘﻴﻮ، ﮐﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻭ
ﺍﮐﺘﻴﻮ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻝ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺎﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻴﻢ، که
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻔﻮﺫ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻭﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻣﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ، ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺷﻮﻳﻢ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ. ﻭﻟﻮ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺸﻮﻳﻢ. ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺍه ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠّﺖ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ تکامل
یافته تحویل
خداوند بدهیم.

M069

جَبر و
اختیار

سرﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ انسان
ﻭﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ، ﻣﺮﺣله
اﻯ ﺍﺯ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴن
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻪ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭘﻨﺞ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ،
ﺑﭙﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻧﺒﻮّﺕ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ و
ﻳﺎ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺁﻥ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻴﺖﻣﺤﻤﺪی
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ
ﻭﻋﺪﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﻳﺎ أسماء
الله و ﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﮐﺎﻣلی ﺪﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ، ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی
ﻮﺑﺘﻌﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ،
ﭘس ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ، ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺟﺎﻧﺎن اﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ
ﻭﻇﻴفه اﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﭼﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﻋﻀﻮﻯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ، که
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻋﻀﻮی
اﺯ ﺣﺎﻓﻈﺎن
عرش ﺮﺣﻤﺎن
ﺮﻭی ﺰﻣﻴن
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺎﻳت
اﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻗﺎﻟﺐ
ﺗﻬﻰ ﮐﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻓﻮﺭﻯ
ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺧﻄﺮ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻓﻘﺪﺍﻥ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ،
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺡ ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﺎﻫﺪﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﺯﻳﺮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺳﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯ
ﻧﻮع بالاﺗﺮ
ﺍﺯﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی
ﺸﺎﻳﺴته گرﺩﺩ. ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ، ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ.

ﻭﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺟﺒﺮﻯ ﺍﻟﻬی اﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺣﻖّ
ﺭﻭح اﺯ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﮔﺬﺷته ها اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺩﻭﺭه
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺎ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ، ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ، ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﺍﺩﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﮐﻪ
روح ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﻳﺶ،
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺮﺩه
باشد. ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎن
ﻤﺴﻴﺤﻰ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺑﺎ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ، ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺩﻩ، ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ، ﻭ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. که
ﺤﺘﻤﺎ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی
ﻮﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺁﻥ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ، ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ، ﭼﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ(ﺍﻟﻠﻪ
ﺷﺪﻩ)ﻭﺩﺭ ﭼﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎی
ﺍلله ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﺒث ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﻫﻴﭻ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﺨص اﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻭﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻭ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﺁﻣﺪ، ﻫﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ، ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ، ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﻋﻘﻞ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺻﺒﺮیافت
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّت
ﻤﻴﺮﺳﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮشتهای
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺎﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬی هستند.
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻫﻢ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻭﻫﻢ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻭﻟﻰ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﻮﺩ.

جبر
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ. و
ﻣﺎ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺩﺭﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﮐﻪ ﺑﮑﻨﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺟﺮﺍی
ﺁﻥ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻢ ﻭﺟﺎﻟﺐ
ﺗﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﺸق
ﻮﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻋﻤﻠﺎ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﺪ، ﻭﺑﻤﻔﺎﺳﺪ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺸﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺑﻌﺪﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭﺣﺘی
اﺯﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪه اﺳﺖ،
ﻣﺠﺎﺯﺍت
ﻮﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﭘسﺍﻳﻦ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﺗﻮﺣّﺶﺍﺳﺖ. که
ﺤﺘﻰ ﭼﻨﺎن
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺭﺍ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎت
ﻮﺩﻭﺍب ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
آﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ، ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻋﻘلی ﻮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﺪﻳﺪ،
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻧﺴﺒﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺗﺎﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﮔﺮﺩﺩ. که هیچ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺑﻮ ﺫﺭ، ﺩﺯﺩﻯ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺷﻴﺦ ﻋﻄﺎﺭ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺯﻧﺎ ﮐﻨﺪ، ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮔﻨﺎﻩ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻭ، ﺍﻳﻨﻚ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ،
ثواب ﻧﻴﺰﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻨﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ که
اﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ، ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺮ ﮐﻨﺪ ﻭﻫﻤﺎن
ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻭﮐﺎﺭﻯ، که هر
ﮐﺎﺭﮔﺮﻯ
ﺑﮑﺎﺭ ﻓﺮﻣﺎ
ﻭﻫﺮ
ﻣﺴﺘﺨﺪﻣﻰ
ﺑﺄﺭﺑﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻭﻓﺎﻣﻴﻞ ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﺩ، که
ﺍﻳن ﺘﺮﻙ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻌﻬﺪﺍﺗﻰ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﻮﺩ ﻓﻮﺭﻯ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﭘس
اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﺻت
ﻮﻇﻴفه ﻔﻄﺮﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳت
ﺪﺍﺩه اﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭘﻮﻝ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﺸﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻓﺮﻭﺵ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ، ﻭﺩﺭﻳﻚ
ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺁﮔﺎه
اﺯﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﺳﻮﺩ
ﺑﺨﺶ ﺍﺑﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻟﻰ
ﺟﺎﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﻴﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ، ﻭﻗﺘﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
که کماﻝ ﺭبّ
اﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﻮﺩﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﺴﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﻣثلا
ﺩﻳﻮﺍنه عقلی
ﻭ ﻧﺎ ﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﺼّﻠﻴﻦ
ﻣﺘﻘﻠّﺐ ﺩﺭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ. ﺍﮔﺮ
ﻗﺒﻮﻝ ﻫﻢ
ﺑﺸﻮﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻝ ﺗﺤﺼﻴﻠﻰ
ﺑﻌﺪ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺳﻘﻮﻁ ﺣﺘﻤﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻣﺮ
ﺑﻴﻦ ﺃﻣﺮﻳﻦ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺤق
بکاﺭ ﺑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﻫﻢ
ﻣﺠﺒﻮﺭﻳﻢ ﻭ
ﻫﻢ ﻣﺨﺘﺎﺭ. ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻢ
ﺟﺒﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﻫﻢ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻚ ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻦ
ﺃﻣﺮﻳﻦ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺷﺎﻣﻞ ﺟﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻢ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ ﻫﻢ
ﺣﺎﻟﺘﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ، ﻭ ﺍﺯ
لابلای
بلاﻳﺎی
ﻄﺒﻴﻌﺖ ﻭﺣﺸﻰ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺟﻬﺎﻥ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺣﻞ ﻧﺠﺎﺕ،
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻣﺼﻮﻥ،
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮنه
ﭽﻬﺎﺭﺑُﻌﺪﻯ، ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ تر
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﺟﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺮﻋﺘﻬﺎی
ﻨﺠﻮﻣﻰ
ﻭﺧﻴﺎﻝ ﻭﻓﮑﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. که ﻤﺎ
ﺗﻮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻘﻞ ﻗﺴﻤﺖ
ﻋﺎﻟﻰ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ
ﺷﺪﻩ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ، ﮔﺮچه
ﻮﻫﻢ ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺤﺴﻮس
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺁثاﺭ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ، ﺩﻟﻴﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭﭘﻨﺪﺍﺭﻫﺎ
ﻭﻧﺤﻮﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻢ
ﻋﻘﻞ ﺗﺮ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺫﻫﻦ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺣﺎﮐﻢ،
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺄثیرﺮﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ، ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺩﺭﺗﺤﮑّﻢ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻮ
ﻓﺎﺳﺪ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ،
ﺑﺠﺴﻢ ﻧﻴﺰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻋﻴﺐ
ﻭ ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّت
ﺴﺎﺯ ﻃبق
ﻘﺎﻧﻮﻥ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﻳﺎ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺷﻮﺩ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﮔﺬﺷته های
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﻤﻪ
ﻭﺣﺸﻰ، ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻭﺣﺸﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻭﺣﺸﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻌﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻭﺟﺎﻯ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﻃﺒﻖ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔﺴﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻴﺴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻧﻔس
ﺤﺎﮐﻢ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﻣﺤﮑﻮﻡ ﮐﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺭﻭﺍنی
ﻋﻈﻴم ﺘﺮی
ﻠﺎﺯﻡ ﺍﺳت که
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
بتوﺍﻧﺪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ
ﻧﻔس اﻣّﺎﺭه
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ
ﮐﺎﺭﻳﻬﻢ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ
ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﻣﺮﺍﻗبه
ﺨﻮﻳش اﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﺷﺪ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ، ﺑﺮﺷﺪ
ﺑﻠﻮﻍ ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﮐﻪ
ﻃﻔﻞ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ
ﺑﻠﻮﻍ ﻧﻔس، ﺟﺰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ
ﻃﻔﻞ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺑﻠﻮﻍ
ﻃﻔﻞ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻃﻔﻞ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﻎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﻇﺎﻫﺮﺍﺑﻠﻮﻍ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻠﻮﻍ ﺫﻫﻨﻰ
ﺭﺍﺑﺒﻠﻮﻍ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ، ﻣﻦ ﻭ
ﻋﻠﻰّ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻭﺍﻟﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎ
ﺑﻨﺪگی اﻭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ، ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎت
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻐی اﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﻳﺶ
ﺷﻮﻳﻢ. ﭘس ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩی ﻮﻋﻘل
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﺑﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﮐﻨﺘﺮل ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻘل اﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍتب ﺸﻬﻮﺩی
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻋﻘﻞ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺑﺮ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺑﺪﻥ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﭙﻴﺬﻳﺮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯ
ﻣﺮﺍتب ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﻃﺒﻖ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺑﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ،
ﻭ ﻫﺮ ﻓﺼﻞ ﻭ
ﻓﺮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺿﻤﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐُﻦ
ﻓﮑﺎﻥ) ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻭﻟﻴﻪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻠﺴﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻯ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺻﺪﻫﺎ
ﻭﻫﺰﺍﺭﻫﺎ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺻﺒﺮ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻳﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺁﻥ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻳﺎﺑﺪ، ﻭ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﮔﺮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺩﺭﻙ ﺍﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﻬﻢ ﻭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ ﺃﺑﺪﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺩﺭﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی هستند، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺩﺭﻙ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻫﺪﻓﻰ ﺑﺮﺍی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧﺶ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﻣﺎﺭ ﻭ ﻣﻮﺭ
ﻧﻴﺰ می ﺸﻮﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪﺑﺎﺭه
ﺒﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، که
ﺤﺘﻤﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﻭﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ
ﻣﺎﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻫﺎﻳﻢ. ﻭ
ﭘﻠّﻪ ﺁﺧﺮ
ﺩﺧﻮﻝ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ، ﺩﺭ ﺷﺪﻥ
ﻭﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﮐﺴﺐ
ﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻣﺮﺣله
هاﻯ ﻧﻮﻋﻰ، ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺭﻫﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﻭ
ﺍلاّ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻟﺎﺟَﺮﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺟُﺮﻡ
ﻭﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻮﻋﻰ، ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ، ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺗﺎ
ﻧﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﮐﻨﻴﻢ،
ﻭﺗﻘﺮﺏ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﺸﺒّﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ، که ﻤﺎﺭﺍ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻓﻬﻢ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻭﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺟﺒﺮﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ. ﻳﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﻳﻢ، ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺭﺿﺎ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﺷﺨﺼﻰ،
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻔﻄﺮﺕ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺃﺯﻝ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ و بهشتهای
نوعی ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﺍﮔﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺍﺳﺖ، ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺻﻞ
ﺩﻳﺘﺮﻣﻴﻨﻴﺴﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻳﺎ
ﺃﺻﻞ
ﻣﻮﺟﺒﻴّﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﻀﺮﺭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻓﻄﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ، ﺟﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭ
ﭼﺮﻳﺪﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺟﺎﻯ
ﮐﻮﺷﺶ ﻭ
ﺩﻭﻳﺪﻥ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﺴﺒﻰ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﮐﺎﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ، ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺩﺷﻤﻦ
ﻓﻄﺮت ﺤﻔﻆ
ﮐﻨﺪ، ﻭﮔﺮﻳﺰ
ﻭﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯﺧﻄﺮﺍت
ﻮﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻧﺎﺑﻮﺩی ﺒﻴﺎﺑﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻂ ﺁﺧﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪ، ﻫﺮﮔﺰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺳﻴله اﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌت
ﻮﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺁﻥ ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﻧﻊ
ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﮐﺎﺭﺵ
ﺑﻌﮑس ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ، ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ
ﻣﺮﺣﻠﻬﺎی
ﻔﺎﺳﺪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ،
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺸت
ﭽﻬﺎﺭﻡ ﻭﻈﻴﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎن اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪه
ﺒﻮﺩ، ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭﻋﻈﻴﻢ
ﻭﺍﺭزﺷﻤﻨﺪ
ﺭﺍ، ﺻﺮﻑ
ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺼﺮﻑ ﻭ ﺳﻮﺧﺖ
ﺷﻮﺩ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺳﺎﺧﺘﻦ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺣﺘﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭﺻﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻘﻴّﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﻭ
ﮐﻪ ﻣﺼﺮﻓﻰ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺑﺪﻭﻥﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺼﺮﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﭼﻮﻥ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ
ﻋﺼﻴﺎﻥ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻴﻮﻣﺎﺩﻯ،
ﮔﻮﺋﻰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻨﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺷﺪﻳﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭ ﻫﻤّﺖ
ﺗﻠﺎﺵ، ﻭ ﻫﻮﻡ
ﻭ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻥ
ﺧﻮﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﻟﺎﺑﻠﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺧﻮﺭﺩ ﮐﻨﻨﺪه
ﻄﺒﻴﻌت
ﺒﮕﺬﺭﺩ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﺳﻴﺒﻰ
ﻧﺒﻴﻨﻴﻢ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺁﺳﻴﺐ
ﺃﻧﺪﻙ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ، ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﻳش
ﻔﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ. ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺟﺎمعه ﻮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ، ﺍﺯ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺟﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﻫﺪ، ﺗﺎﺟﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ
ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮﺩﺭ
ﻳﻚ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ. ﻭﺷﺎﻳﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ، که
ﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍ ﻓﺮﻭﺧته
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺟﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ،
ﻭﻟﻮ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﮔﺮﺩﺩ.

ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّت
ﻔﺮﺩﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺪﻡ ﺭﺿﺎﻳت
اﻟﻬﻰ ﻣﻮﺟب
ﺨﻮﺭﺩ ﺷﺪﻥ
ﻫﺴﺘی اﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭﺃﻧﺒﻮﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎمعه
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ، ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍن
ﻮﺑﻄﺒﻴﻌﺖ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺁﺯﺍﺭی
ﻮﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ، ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺣﺪّﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍنی ﻮ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻨﻮﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
ﻮﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺩی همان
ﺁﺯﺍﺩی
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻋﺪﻡ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪ، ﺗﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻧﺒﻮﺩ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻴﮑﻮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ
ﻭﺑﻨﻔﻊ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﻄﺮه
ای ﺪﺭ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮔﺬﺍﺭﺩهاﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻗﻄﺮه ای
ﺩﺭ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺮک
اﺧﺘﻴﺎﺭ، ﺁﺯﺍﺩﺍنه
اﺳﺖ. ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺍﺳﻠﺤﻪ
ﮐﺸﻨﺪه اﺯﺩﺳت
ﺪﻳﻮﺍﻧﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺁﺯﺍﺩی
اﻭ ﻧﻴﺴﺖ، ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺑﻨﺪی ﺒﺮﺍی
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻧﺴﺎن
ﺪﺭﺗﺮک
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻥ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻩ
ﻭﺳﺘﻤﮕﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﮐﺎﺭ
ﻣﻨﮑﺮﮐﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﻴﺮﺩ، ﺳﻘﻮﻃﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷته ها ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ که ﺘﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﺎﺯﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی ﺮﺍ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺤﺼّﻞ
ﺳﺮﮐﻠﺎس ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻤﻌﻠّﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﻮﻯ، ﮐﻪ
ﻣﻤﮑن گرﺩﺩ
ﻓﻬﻢ ﺩﺭس ﺍﻭ
ﮐﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻧﻔﺮﺕ
ﺑﮑﺴﻰ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭس ﻭﺣﮑﻤتی
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻤﻌﻠﻢ ﻭﭘﻴﺮ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﺎ، ﺟﺎﻯ ﭼﻮﻥ
ﻭﭼﺮﺍ، ﻭﺑﺤث
ﻭ ﻋﺘﺎﺏ ﻭ ﻗُﺮ
ﺯﺩﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺭﺿﺎﻳت
ﭙﻴﺮ ﺍﺯﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ(ﺃﺣﺒّﻬﻢ
ﻭ ﻳﺤﺒّﻮﻧﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﻫﺴﺘی
ﺴﺮﺍﺳﺮﺧﻴﺮ
ﻭﺻﻠﺎﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳن ﺨﻴﺮ
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺗﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﻣﻔﻴﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻋﺪﻡ
ﺗﺨﻠیه
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎت اﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺨﺮ ﻟﺠﻦ
ﺩﺍﺭ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺁﺏ ﺳﺎﻟﻢ
ﺭﻳﺨﺘﻪ ﺷﻮﺩ، ﺑﺎﺯ
ﻣﺘﻌﻔّﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﻗﺒﻠﺎ ﭘﺎک
ﺴﺎﺯﻯ ﺍﺯ ﻟﺠﻦ
ﻫﺎ ﺷﻮﺩ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮی ﻈﺎﻫﺮﺍ
ﻧﻴﮑﻮ. ﭼﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻢ ﻭﺗﺨﺼﺺ، ﻭ
ﻳﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺏ ﻭﺑﺪ، ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﺷﺨﺼﻰ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋُﺮﻑ ﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻟﺰﻭﻡ ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ، ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻟﻮﺍﺯﻡ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﻣُﺸﺖ
ﺑﺮ ﺳِﻨﺪﺍﻥ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻥ ﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﮐﺸش
ﻮﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻮﺭ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻧﻔس ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺩﺭ
ﺁﻣﺪﻩ، ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺑﺎ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﮔﻔته
اﻧﺪ، ﻳکی
ﺪﺭﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﺪ ﭼﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ ﻣثبت
ﺁﻥ، ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺟﺴﺘﻦ، ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ، ﺑﻌﮑس ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﻧﮑﺮﺩﻥ
ﻫﺎ ﺭﻓﻊ ﺧﻄﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻧﻰ، ﺍﮐثرﺍ
ﭘُﺮ ﺍﺯ ﺿﺮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﺟﻤﻊ
ﺍﺿﺪﺍﺩ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺿﺪ ﺁﻥ، ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﻣﺤﺎﻝ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺑﺎ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻓﻬﻢ( ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻦ
ﺃﻣﺮﻳﻦ) ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺖ. ﮐﺮﺩنی
های ﻣثبت ﻧﻤﻮﺩ،
ﻭ
ﻧﮑﺮﺩﻧﻴﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺷﻌﺎﺭ ﻫﻤﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺨﺼﻮﺹ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ
ﻳﻚ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻠﺎﺵ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺗﻠﺎﺵ ﺩﺭ ﮐﻞّ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺑﺸﺮﻳّﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﻘﻮﻝ
ﺟَﺪّ الهی
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﮐﻌﺒﻪ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺣﻔﻈﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺣﻔﻆ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻌﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺣﻔﻈﺶ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺣﻔﻈﺶ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﭼﻮﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺨﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺧﺪﺍ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺩﻭﺍﺏ ﺩﺭ
ﭼﺮﺍﮔﺎﻩ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
عاﻗﺒﺘﻰ ﻧﻴﮑﻮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. که
ﺪﺭﺣﺎﻝ
ﭘﺮﻭﺍﺭﻯ
ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﮑﺸﺘﺎﺭ ﮔﺎﻩ
هستند.

ﺍﭘﻴﮑﻮﺭﻳﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ ﻭ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻫَﻮَس ﻭﻟﺬﺕ، ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻫﺮﺩﻭ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ ﻭ
ﺍﭘﻴﮑﻮﺭﻳﺎﻥ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻪ ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﺍﺯﻣﺎﺩﻩ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻋﺎﻟﻤﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﻣﺎﺳﻮﺕ
ﭘﻮﺯﻳﺘﺮﻭﻧﻰ)
ﻭ( ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﺃﺗﻤﻰ)
ﻭ(ﻣﻠﮑﻮت ﺃثیرﻯ)
ﻭ(ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ)، ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﻭﻥ
ﺍثیری ﻭ(
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺷِﺒﻪ
ﻋﺪﻡ)، ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ) (ﻣﺎﺩﻩ
ﻋﺪﻡ ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻮ، ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﻣﻔﺮﻭﺽ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ ﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ ﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺖ. ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺟﺴﻤﻰ ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻋﺮﻓﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻳﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁ
ﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﻓﻨﺎﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻰ
ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺃﻯ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮﮐس ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ ﻫﺮﻃﻮﺭ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﮐﺪﺍﻡ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺁﻥ،
ﻭ ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﻫﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﻧﮑﺎﺭﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﮐﺮﺩ. ﻳﮑﻰ
ﭘﺎﺩﺍش اﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻭﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ، ﺩﺭ
ﻋﻘﺪهﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍنی اﻧﺴﺎﻥ.

ﻋﺮﻓﺎ
ﻭ ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺪّ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ ﻫﻢ
ﻣﻰ ﮐﺸﺪ. ﻭ
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ ﺍﺯﻟﻴّﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ثبت ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﻭﺡ، ﻭ ﺍﺻﻞ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭﺫﺍﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﻨﻴﻢ، ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﻢ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎن
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺯﻣﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌت
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺯﻣﺎن
ﺒﺮﺍﻯ ﻋﺮﻓﺎ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻣﻬﻢ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺯﺭﻭﺍﻥ، ﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻭ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ، ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺭﺍﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻭ ﺿﻌﻴﻒ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﺘﻢ
ﺑﻀﻌﻴﻒ ﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻗﺘﻀﺎﻯ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺍﺳﺖ. ﻃﻔﻞ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻭﻣﺤﺼّﻞ
ﺑﻤﻌﻠّﻢ، ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺻﺤﺒﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃﺑﺪﻯ. ﺍﭘﻴﮑﻮﺭﻳﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺒﻠّﻎ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ
ﺑﺰﻣﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻧﻰ ﮐﻪ ﻟﺤظه
اﻯ ﺍﺳﺖ، ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺯﻭﺩ ﮔﺬﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻓﺮﺻﺖ
ﻟﺬﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺒﺮﺩﻥ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﺍ، ﮐﺎﺭ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺣﺎﻝ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻪ
ﺧﺎﻃﺮﺍت
گذﺷته ها ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻰﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﻋﻠّﺖ ﺍﺻﻠﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﺗﺎﺑﻊ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﮐﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﺑﻮﺩ،
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻟﺬﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪ.
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮ، ﺍﺗﻔﺎﻕ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻧﺎﺑﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪه اﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﻭ ﻋﻠﻞ ﺁﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷﺪﻥ
ﺑﺴﺮﻃﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺭُﺷﺪ ﺧﻠﺎﻑ
ﻧﻈﻢ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻥ ﺍﺳﺖ، ﻭﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻤﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪه
ﺸﺎﻳﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺃﻫﻞ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺍﺗّﻔﺎﻕ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﺯ ﻧﻈﺎﻡ ﻭ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺁﺭﺯﻭ
ﻭﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺃﺗﻤﻴﺴﺘﻬﺎ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺣﮑﻴﻢ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻭﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﺩﺍﻥ ﻭﻟﻰ
ﻫﻴﭻ ﻧﺪﺍﻥ، ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺭﺍ ﺳﻮﮊﻩ
ﺑﺎﻋث ﺧﻨﺪﻩ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﺤﻘﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺿﻤﻦ
ﻧﻘﺸﻪ ﮐﻠّﻰ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺃﺗﻤﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺟﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﺃﺗﻢ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺁﻥ، ﺑﺎﺯﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺗﻬﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ، ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻧﻈﺮﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻄﺮﻧﺎک ﻮ
ﺣﺘﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ، ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎ ﺍﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺁﻥ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ،
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺣﻮﺍﻝ،
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺟﺰ
ﺑﺴﺮ ﻭ ﮐﻠّﻪ
ﺧﻮﺩ ﺯﺩﻥ، ﻭ
ﺩﺭﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ، ﺍﮔﺮ از
ﺳﺮ ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻥ
ﺳﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ ﺑﮑﻦ،
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﭼﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻰ؟ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺄﺗﻤﻴﺴم
ﺃﭘﻴﮑﻮﺭﻳﺎﻥ،
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺃﺗﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﮕﻮنه
ﺃﺗم اﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺃﺗﻢ ﺭﺍ
ﺑﺸﮑﺎﻓﺪ ﻭ
ﻣﻨﻔﺠﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻬﻨﺪﺳﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ، ﻫﺮ
ﻋﻴﺒﻰ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻃﺮﺩ
ﮐﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮﺿﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻨﻔﺠﺮ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﺘﻰ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﻨثی ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ثباﺕ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﭘﻴﮑﻮﺭﻳﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ بی
ﻧﻴﺎﺯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻧﻤﻴﺘﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻟﺬﺕ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﮐﻨﻮنی ﺨﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺗﺎﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ
ﺧﻮﺩﭘﺴﻨﺪﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺣﻘﻴﺮ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﺴﺒﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﺮﺯ ﺻﻔﺮ
ﻫﻢ ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻝ ﻫﻤﻪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ ﻭ
ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻟﺞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﺎﻟﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩ
را ﺑﭙﺰﺷﻚ ﺑﮑﻨﻨﺪ،
که اﺯ ﺍﻳﻦ ﭘس
ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺍﺻﻠﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺷﻔﺎﻯ
ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺷﻔﺎ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﻞ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭی هاﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﺤﮑﻢ
ﺩﻳﭙﻠﻢ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ ﮐﻤﻚ
ﺑﻮﻯ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺷﻔﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ، ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺴﻄﺢ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺍﺯ
ﺣﺪّ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺑﺴﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻫﻤﮕﺎﻥ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﻋﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ، ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺣّﺪ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﮐﺠﺎﻭ ﺣﺪّ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﻟﻘﺎﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﺠﺎ؟

ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺣﮑﻴﻢ ﻭ ﺩﺍﻧﺎ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﻴﻬﻮﺩه اﻯ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺍﺷﻴاء ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺪﺍﻡ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﻏﺮّﻩ ﺁﻥ ﻋﻤﻞ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﭘس
ﺍﻳﻦ ﮐﺪﺍﻡ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﮐﻠّﻰ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺴﺮﺣﺪّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺳﭙس
عملی ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻮن
ﺴﺎﻟک ﺒﮑﻤﺎل
ﺮﺳﻴﺪ، ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺑﻴﻬﻮﺩﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺳﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﻊ
ﺑﻴﻬﻮﺩﮔﻰ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺳﺘﻮﺭﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮچه
ﺒﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ. ﻧﺼﺎﻳﺤﻰ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻞ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ،
ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮ
ﺩﺍﺋﻢ ﺧﻮﺩ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻋﺎﺭﻓﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻃﻮﻓﺎﻥ ﺩﺭﻳﺎ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﺎﺣﻞ ﺃﻣﺎﻥ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩه اﻳﻢ،
ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪﻯ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﺍﻥ
ﻃﻮﻓﺎﻥ ﻟﺬﺕ
ﺑﺮﺩ. ﻟﺬﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺭﻧﺞ ﺩﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩ. ﻧﻪ ﭼﻮﻥ
ﺁﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺨﻮﺩ
ﺳﻮﺯﻥ ﻣﻴﺰﺩ
ﻭﻣﻰ ﺧﻨﺪﻳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻋﻠّﺖ ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ، ﮔﻔﺖ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺳﻮﺯﻥ ﻧﻤﻰ
ﺯﻧﻢ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﻡ،
ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺨﻨﺪﻡ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻟﺬﺕ ﻣﻰ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻟﺬﺕ ﻋﺼﺒﻰ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﻗﻞ ﻟﺬﺕ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﺑﻴﻚ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭﺑﻌﻘﻞ
ﺳﻄﺢ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ. ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻟﺬﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ
که ﺴﻬﻞ ﺍﺳﺖ، ﻟﺬﺕ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﺩ. که ﺪﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺒﺎنه ﻮﻳﺎ
ﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺗﺄﻣّﻠﺎﺖ
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻟﺬﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻡ؟ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﭼﻪ
ﺷﺪﻡ؟ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻟﻬی
ﻮﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ،
ﻭﻟﻰ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻧﺪﺭﺯ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﺑﺪﻫﺪ
ﺍﺯ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭﻙ
ﺧﻄﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺂﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺭﺍ ثاﺑﺖ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺳﻤﭙﺎﺷﻰ ﺩﺭ
ﺗﺮﻙ ﺁﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻄﺎ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﺮﻙ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻋﺒث ﺃثرﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﺯ ﻏﻢ
ﺩﺭ
ﺍﭘﻴﮑﻮﺭﻳﺎﻥ
ﺭﺍﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﮐﺎﺫﺑﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻣﻤﮑن اﺳﺖ ﻏﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻳﺎ
ﻣﺨﻔﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻏﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻫﻤﺎﻦ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻏﻢ ﻭ
ﻏﺼّﻪ ﺍﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻤﺮﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻓﺮﺩﺍﻯ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻏﻢ ﺑﺰﺭﮒ
ﺭﺍﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍلاّ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻳﮑﻰ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﭘس
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ که
ﺒﺂﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺑﺨﺶ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻣﺎﺩﻯ، ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭘس ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺷﺎﺭه اﻯ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ.

M083

حافظه و
فراموشی یا
خود آگاه
وناخودآگاه

ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ، ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻋﺎﻟﻢ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻋﺼﺒﻰ ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﻰ، ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ، که
ﺮﻭﺡ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻣﺎ
ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ، ﻭ
ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭﺣﻔﻆ ﺗﻦ، ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﻣﺮﮒ ﺁﻭﺭ،
ﻳﺎ ﺩﺭﺩ ﺁﻭﺭ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺭﺳﻴﺪن
ﺒﻤﺮﺍتب اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ (ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺮﺩ)
ﻣﺪﺑّﺮ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ، ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﺣﺪت ﻮﺟﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﻟﻠﻪ
ﺭبّ اﻟﺄﺭﺑﺎب
ﺪﺭ ﺍرﺗﺒﺎﻃ
هستندﺪ. ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﭼﻮﻥ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ
ﺭﺍﺩﻳﻮﺋﻰ، ﮐﻪ
ﻓﻘﻂ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﺶ ﻣﻰ ﮐﺸﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺿﻌﻴﻒ ﺩﺭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﺎ
ﻋﺰﻟﺖ، ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺑﻌﺪﻡ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺳﻌﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻫﺪﻑ ﺧﺎﺭﺝ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻤﺖ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﻘﺎی اﻟﻬی
ﻮﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ،
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻳﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺷﺸﻢ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﺎﺻﻰ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻔﻬﻮم ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻭﺩﺭﺧﻮﺍﺏ، ﻭﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ. ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮔﻔﺘﻦ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭﭘﻨﺞ
ﺣسّ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭ
ﺣسّ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﮐﺎﺭ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﻩ ﻫﺎ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎن
ﺠﻤﻌﺎ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺎﺩﺭﺍﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪه ﺤسّ
ﺪﺭﺫﻫن اﺣﺴﺎس
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺳﭙس
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺘﺼﻮﺭﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺎ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩﻭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ، ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ
ﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻘﺎﻳسه اﻯ ﺍﺯ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻭلیه
ﻮﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺘﺼﻮﺭ
ثاﻧﻮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺫﻫﻦ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻳﺎ
ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻢ
ﻓﮑﺮ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﺪ ﭼﻮﻥ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﺎﺭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ. ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻞّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺫﻫﻨﻰ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻳﺎ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ، ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻢ
ﻓﮑﺮ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻃﺒّﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺭﻭﻯ
ﺣﻮﺍس ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﭘﺎﻭﻟﻮﻑ
ﺭﻭﺳﻰ ﺍﺯ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺭﺟﻰﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺳﺖ، ﭘس
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﻓﮑﺮ
ﺍﺯ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎه
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﮐس ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺪﻭﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭﺣﺎﻝ
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺭﻗﻴﻘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺣﻴﺮﺕ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﻓﻬﻢ
ﻭﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﮐﺎﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﻓﮑﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺳﻠﺴله هاﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺑﺎ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻋﻠّﺖ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻝ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ ﺟﻬﺎﻥ ﻓﮑﺮ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺗﺎ
ﺳﻄﺢ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ ﻭ
ﺩﻭﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﻋﺮش ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳت
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺂﻥ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﭘﻴﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺎﻡ
ﻭﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﭘﻴﺎﻣﻬﺎ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﻴﻦ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻣﺎﺩﻯ،
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﺭﻭﻥ
ﺍﻧﺪﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﮐﻨﻴﻢ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻢ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺩﺭﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻴﻢ،
ﻭ ﻫﻢ ﺣﺪس ﻣﺎ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ، ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺎ، ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﺎﻧﻌﻰ
ﺑﺰﺭﮒ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﻰ ﭘﺮ
ﺿﺮﺭ، ﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺮﺍﺯﻳﺖ
ﺭﺍﺩﻳﻮﺋﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺭﺍ،
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺒﺎﻃﻞ ﻳﺎ
ﻧﻴﻤﻪ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰ ﻭﺳﻮﮊه
اﻯ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺎ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻮﮊﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺻﺪﺍﻯ ﮐﺴﻰ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﻡ، ﻫﺮﮐس
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻭﻧﻪ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺑﺎﻫﻢ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ، ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﻭ ﺑﺎ ﻧﻔس
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ، ﺑﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ
ﻣﺤﺒﻮﺳﻰ
ﺑﺰﺭﮒ ﺷﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻨﻮﻉ ﺩﺭ
ﺍﺣﺴﺎس، ﺑﺎ
ﭘﻨﺞ ﺣسّ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺫﻫﻦ
ﺧﺎﻟﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ
ﺍﻭﻫﺎﻣﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺧﻤﻴﺮﻯ
ﻣﺪﺍﻡ ﭼﻴﺰی
ﺴﺎﺧﺖ، ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﭽﺎﻟﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﻭﺧﻮﺩﺵ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻭ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺣﺴﻰ
ﻣﺘﻨﻮﻉ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺑﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭ
ﺳﺮﻋﺖ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺁثاﺭ
ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ ﺁﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ، ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﻣﺪﺭﺳﻰ، ﺑﺎ
ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺍﺩﺑﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴفه ﻄﻔﻞ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺑﻴﺎن اﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻔﻞ ﻭ
ﺟﻮﺍﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻤﻰ
ﺳﺒﻚ ﺗﺮ ﻭلی
ﺴﺨت اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺮﻋت ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺫﻫﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻃﻔﻞ ﻭ ﺟﻮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻟﻎ،
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ، ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﮐﻴﻔﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ. ﻋﺎﻗﺒت
اﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻦ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻳﺎ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ ﻣثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣثبت، ﻭ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﻈﺮﻯ ﻣﻨﻔﻰ، ﻭ
ﺍﻫﻞ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﻧﺎﺷﻨﺎﺵ،
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﻈﺮﺷﺎﻥ
ﺭﺍ ﺟﻠﺐ ﮐﻨﺪ، ﻳﺎ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺧﺘﺮﺍع
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ که
هنرﺧﻮﺩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻭﺍﺯ
ﻃﺮﺯ ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺁﻥ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﺘﻴجه اﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس
اﻣّﺎﺭه ﻮ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐس اﻳﻦ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺩﺭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﻭ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭ ﺣﺮﺍﻡ
ﺻﺤﺒت
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻳﺎ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﻚ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻴﺐ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎ ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭ ﺗﺄﻭﻳﻞ ﭘﻴﺮ،
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﻋﺎﺩﺕ ﺑﺪﺍﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﺮﻙ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺳﭙسﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﺁﻥ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻔﺖ
ﻣﻨﻔﻰ، ﺻﻔﺖ
ﺿﺪ ﺁﻥ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺿﺪ
ﺩﺭﺳﺘﺘﺮﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﻳﻦ ﺿﺪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺻﻔﺖ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻗﺒﻠﻰ، ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ،
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺘﺠلیه
های ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺩﺭﻫﻔﺖ ﮐﻠﺎس
ومکتب، ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻥ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﺎ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺎﻣﻞﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺟمع
ﺁﻭﺭﻯ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ، ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺭﻭﺣﺶ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ، ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ،
ﻭﺗﺎﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ، ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ، ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻢ، ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺃﺗﻢ، ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ، ﻭﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺧﻠﺎصه اﻯ ﺍﺯ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻳﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺭﺍﻩ
ﺭﻓﻊ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺁﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻧﺨﻮﺩ.

ﺑﺤث
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ،
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻤﻐﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ، ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪ
ﻓﮑﺮ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﮐُﺪﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﮐﻠﻴﺪﻯ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺑﺰﻧﻴﻢ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﻴﺂﻳﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮑﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﻴﺴﻢ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻴﻢ،
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺎﺭﺍ
ﮐﻤﻚ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ، ﻳﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺭﻭﺡ ﻣﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ
ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻓﻌﻠﺎ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ،
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺗﺎ
ﻫﻔت هزﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ، ﻭﺭﺟﻌت
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، چه
ﺪﺭﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﺭﺏّﺭﺣﻤﺎﻥﻭﻋﺮﺵﺭﺏّﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺧﻮﺍﻫﺪﺭﺳﻴﺪ.

ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﺭ ﺗﺤﺮﻳﮑﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﻭ
ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨصی ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎن
اﺳﺖ، ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. که ﺤﺘﻰ
ﺣﻘﺎﻳق ﻭلیِّ
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﺎﺯ
ﺭﻗﺎﻳقی اﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎ
ﻧﺼﻴﺐ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ،
ﻭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺳﻴﺪ
ﺭﻳﺒﻮ
ﻧﻴﻮﮐﻠﻴﻚ ﺩﺭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰ ﮐﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻗﺪﺭﺕ
ﺿﺒﻂ ﮐم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃثر
ﺍﻟﮑﻞ ﻭﻣﻮﺍﺩ
ﻣﺨﺪّﺭ، ﺩﺭﺳﺎﻋﺎﺕ
ﺗﺨﺪﻳﺮ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻌﺘﺎﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺣﻔﻆ ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﮐﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺯ
ﻣﺘﻌﻤﺪﺍ
ﺗﻀﻌﻴف ﺤﺎﻓظه
ﺒﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺩﺭ ﻳﻚ
ﻧﻘﻄﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ،
ﮔﺬﺷته ﺤﺎﻓﻆ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳت
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﻔس ﺍﻟﻬی
ﻤﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ، ﻧﻔس
ﻣﻠﻬﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ،
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺣﺎﻓﻈﻪ،
ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻨﺪ
ﺻﺒﺎﺣﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺭﻓﺎﻫﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻳﺎﺑﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺷﺘﺎﺏ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺘﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺟﻨﺎﻳﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ، ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﻭ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺷﻴاء، ﻭ
ﺳﭙس ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺷﻴاء
ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺯﻧﺎﻥ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮ
ﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻟﻘﻤﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺩﻫﺎﻥ ﺩﺭ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺧﻮﺍﺑﺪﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭی
هستند. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﺮﮒ
ﻭﻣُﺮﺩﻥ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻨﻔّس ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺍﺻﻞ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻏﻠﻄﮕﻴﺮﻯ
ﻭﺑﻴﺎﻥ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺑﺪﺭﺳتی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺣﺮﻑ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺮﻑ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﻄﻠﺎﻥ ﺣﺮﻑ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻓﻠﺴفه
هاﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﺍﻧﻪ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮی ﻮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ، ﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﻭﻧﻮﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﺩﺭﻭﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭﻋﻘب
ﻤﺎﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺭﻭﻧﻰ، ﺑﺎﺯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻋﻴﺐ
ﻭﺑﻄﻠﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ، ﮐﺎﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺨﺘﻞ ﻭﺑﺎﻃﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻠکه
ﺪﺭﻋﺮﻓﺎن
عملی، ﭼﻮﻥ
ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ، ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻧﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺩﺭ
ﺑﻌثت ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ، ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ، ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﺮﺷﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ. ﻳﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺿﻤﻴﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﻔس
اﻣّﺎﺭﻩ ﻓﮑﺮ
ﺭﺍ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺁﺏ ﺭﺍ ﮔﻞ
ﺁﻟﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻡ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﻠﺎﻣﻴﺮﺍ ﺑﺮ
ﺩﻫﺎﻥ ﻣﺎ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻔس
اﻣّﺎﺭﻩ ﮐﺎﺭش
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭﺑﺎﻃﻞ ﮐﺮﺩﻥ،
ﻭﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﮔﻮﺋﻰ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ، ﻭ
ﻋﺪﻡ ﺩﺭﻙ ﺿﺪ
ﻭﻧﻘﻴﺾ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﻡ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻠﻢ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﺍﻧﺶ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺹ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻠﻢ
ﻳﻌﻨﻰ(ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻭ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ، ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﺗﻤﺎﺕ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺩﺭ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﻢ
ﻭﺯﻳﺎﺩ ﺑﻮﺩﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺎﻥ، ﻭ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﮐﻠﺎﻡ
ﻭﮐﻠﻤﺎت ﺨﻮﺩ
ﻫﻨﺮی اﻟﻬﻰ
ﻧﺰﺩ ﮐﺎﻣلان
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﻭﺍﺿﺢ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ، ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﺭﻙ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮ
ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﻋﻮﺍﻡ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﺍﻥ ﻭ ﺳﺎﺩﻩ
ﻟﻮﺣﺎﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﻭ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻧﻤﻮﺩ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻋﻰ ﮔﻔته
اﻧﺪ. ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻋﺎﺩﺗﻰ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻫﺎﻯ ﻣﮑﺮﺭ، ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣَﻠِﮑِﻪ
ﺩﺭﺑﻴﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻳﺎ
ﺣﺎﻓﻈﻪ، ﻭﻫﻢ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﮐﻠّﻰ ﻳﻚ
ﻣﺠﻤﻮعه اﻋﻀﺎ
ﻭﻋﻮﺍﻣﻞ، که
ﺨﻮﺩﮐﺎﺭ، ﺑﺎ
ﺯﺩﻥ ﮐﻠﻴﺪﻯ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺧﺎﻟﺘﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺴﻮﻯ
ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﮐﻪ
ﻭﺭﺯﺷﮑﺎﺭ
ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﺩﺍﻥ،
ﻭﭼﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺣﺎﻓﻈﻪ، ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺟﻮﺍﺏ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﻴﻚ
ﭘﺮﺳﺶ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺷﺪﻩ
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﺭ
ﻣﻠﮑﻪ ﺷﺪﻥ
ﻭﻃﻮﻃﻰ ﻭﺍﺭ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ، ﻳﺎ
ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻣﻘﻠّﺪ ﺩﺭ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ، ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﺭﺍ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ

ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺳﺮﻣﺎیه هاﻯ
ثاﺑﺖ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺖ، ﻧﺨﺴﺖ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻳﺎﺗﻌﻠﻴﻢ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﭘﻴﺮ، ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻭﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﺑﻬﺒﻮﺩ، ﻭ
ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻧﻴﮑﻮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺎﻓﻆ ﺁﻥ، ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ، ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ
ﻳﺎ ﻓﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﮐﺎﺭ
ﻣﺤﺼّﻠﻴﻦ
ﻣﺪﺍﺭس ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺤﺎﻓﻈﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﺤﺼّﻞ،
ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺪﺭس ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺫﻫﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﺩﺭﺳﺖ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻔﻆ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻠﻰ ﺁﻥ
ﺁﻣﻮﺯﻩ ﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻫﻨﺮ، ﺍﮔﺮ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﻫﻨﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻋﻘﺐ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺎﻝ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺃﺗﻤﻰ، ﺩﺭ
ﮐﺠﺎﻯ ﻣﻐﺰ
ﺣﻔﻆ ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﻭﺑﺎ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺯ ﻟﺎﺑﻠﺎﻯ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰ ﺗﺮﺷّﺢ
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﻋﺠﻴﺐ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻠﻤﺎ از
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻓﺮﻭﻳﺪﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻴﻦ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰ ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس
ﺗﺮﺷﺢ
ﻓﮑﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺒﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺮ ﺯﻳﺮ ﺑﺮﻑ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﺩﻡ ﮐﺒﻚ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ،
ﻭ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺳﺮ
ﺍﻣثاﻝ ﮐﺒﻚ
ﺑﺮ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻓﺮﺍﺩ، ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﺩﺍﻧﺶ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ، ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﮐﻠّﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ. ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﺸﺪه اﻧﺪ. ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺨﻔﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻄﺎﻣﻊ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺭ
ﻭﺭﺍﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻋﻠﻮﻡ ﺑﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻭﻋﻠﻮﻡ، ﮐﻪ
ﺩﮐﺘﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻴﺎﻓته اﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻠﻂ ﻣﺒﺤثذ، ﻭ
ﺧﺒث ﻃﻴﻨﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﺭﺯﺵ
ﻧﻘﺮﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﮑﻮﺕ
ﺍﺭﺯﺵ ﻃﻠﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻓﮑﺮﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻠﺎﻡ
ﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﻣﺸﻐﻮﻟﻴﺁﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﮔﺮﺩﺩ،
ﺗﻨﺰﻝ ﻭ ﺳﻘﻮﻁ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻫﻴﭻ
ﮐس
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻴﺎﻥ ﺭﺍﻩ، ﻭﺳﻂ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻗّﻔﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻦ
ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺁﻣﺪﻥ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺁﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺭﺍﻩ
ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﭘﺮﺗﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺳﻮﻡ ﺍﺳﺖ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺁﻥ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺑﻨﻔﻊ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ. ﻭ ﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺣﺠﺎب عظیم ﻭ
ﺳﻨﮕﻴﻨﺘﺮ ﺑﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ، ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ. ﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺼﺮﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭﻧﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه
اﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﻣﺮﮒ
ﻭﺗﻮﻟﺪ، ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻮ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭه
ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮی
ﺮﺳﻴﺪه ﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺮﻣﺎن اﻟﻬﻰ
ﮐن ﻔﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺠﺮﻡ ﺷﺪه
ﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻟﺎﺟﺮﻡ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺭﻭﺍﺡ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺗﺎ ﻧﻔﺮ ﺁﺧﺮ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﻴﺰ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﮐﻮﺷﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺮﻑ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻨﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻥ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﺍﺯ
ﺑﻘﻴﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ،
ﻫﺮ ﻃﻮﺭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ، ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺘﺮ، ﺻﻠﺎﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ، ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﻋﺼﺎﺭﻩ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺳﮑّﻮﻯ
ﭘﺮﺗﺎﺏ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮﮔﺮﺩﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ، ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺣﺮﻑ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺸﻖ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺣﺮﻑ ﻭ ﮐﻠﺎﻡ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﺭﺣﻤﺖ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﺑﺮﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ، ﻭ
ﺣﻔﻆ
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﺑﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ،
ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻋﻤﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺭﻭﺡ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺷﻮﺩ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨکه اﺯ ﻫﺮ
ﻣﻨبغ
ﻴﮕﻔﺘﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ ﺗﮑﺮﺍﺭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺁﻥ ﮐﻨﻴﻢ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺮﻙ
ﺑﺎﻃﻞ ﻳﺎ ﮐﻞ
ﺁﻥ ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺍﻫﻤﻴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻣﮕﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻭ. ﻭ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺁﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ، ﮐﺎﺭ
ﻫﺮﮐس ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻌﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﺟﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﻗﻮﻣﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭﻭﻗﺎﻳﻊ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻬﺮ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﻦ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻳﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺳﺮﺑﺴﺘﻪ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺮ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻴﺮﺍ
ﻣﺴﮑﻮﺕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺫﮐﺮ ﺣﻘﺎﻳق
ﺴﺎﻟﮑﺎن
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺤﻴﻂ ﺁﺯﺍﺩ، ﻭﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻨﻴت
اﻣﺮﻳﮑﺎ ﺑﻮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻝ ﺗﻨﮕﺶ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻧﺘﺮﺳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺭﺍه اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﻣﺬﺍﻫﺐ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺟﺎه
ﻄﻠﺐ ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻓﮑﺮﺵ
ﺩﺭﻭﻥ ﻣﺠﻤﻮعه
اﻯ ﺍﺯ ﻃﻠﺴﻢ
ﻫﺎ ﻣﺤﺒﻮﺵ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺯﺣﻤﺖ
ﺍﺯ ﻃﻠﺴﻢ
ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺑﺪﻳﻮﺍﺭﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﺸﮑﻞ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻃﻠﺴﻢ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﺍﺩﻩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺁﻥ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺭﺩ ﻭﺍﺯ
ﺟﺎﻥ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺳﺖ ﺑﮑﺸﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺯ ﻃﻠﺴﻢ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﻫﺎ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻋﺮﺵ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭﭘﻴش
هست. ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﮔﺬﺷﺖ
ﮐﻪ ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ ﺳﺘﺮﺕ
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ، ﻳﺎ
ﺳﺘﺎﺭ ﻭ ﭘﺮﺩﻩ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﻋﺒﻮﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻳﺎ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺁﻣﮑﺎﺩﻩ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻟﻮﺍﺯﻡ
ﺗﺰﻭﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺷﺪ.

ﺍﻭﮐﺴﻴﮋﻥ
ﻭ ﻓﺴﻔﺮ ﻭ
ﮐﺎﻟﺮﻯ ﻭ ﺧﻮﻥ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻐﺰ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻦ، ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﻦ ﺭﺍ ﻣﻤﮑﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺴﻠﺎﻣﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭ ﻣﻐﺰﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻗﻮﻯ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﻔﻊ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻓﺖ، ﺑﻀﺮﺭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻭ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﺁﻥ
ﺷﺪﻩ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ،
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻧﺪﮐﻰ،
ﻭ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ، ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ،
ﻭﻟﻰ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮐﺎﺭ
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻳﺎ ﺿﻌﻒ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ

ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻓﻴﮑس ﻮثاﺑﺖ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻳﻚ ﺩﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻳﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺿﻤﻦ ﺻﺤﺖ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺁﻧﻬﺎ. ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺑﺠﻠﻮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻥ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻫﻔﺖ
ﺑﺎﺭ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘﻴﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﺳﻄﺤﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﺪ،
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﺳﺨﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ، ﺗﺮﻙ
ﺍﺻﻮﻝ ﻗﺒﻠﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺗﺎ
ﺍﺻﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺣﻔﻆ ﺍﺻﻮﻝ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﺻﻮﻝ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎ ﺍﺯ
ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺻﻮﻝ ثاﺑﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺨﺖ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﺸﮑﻞ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ، ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻳﻌﻨﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎ ﺍﻭﻡ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺁﻏﺎﺯﺵ ﮐﻔﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﮐﻔﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ
ﮐﻔﺮ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻴﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺮﺳﺪ، ﻭ
ﮐﻔﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺣﺮﻑ
ﭘﻴﺮ ﺑﺎﻭﺭ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﮐﻔﺮ
ﻭﺍﻧﮑﺎﺭ ﺁﻥ
ﺳﻄﺢ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﻭﺩ ﺳﻄﻮﺡ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎﻃﻞ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺭﺵ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺭﺩﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻭﺩﺑﻴﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ، ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺨﺼﺺ
ﺃﺗﻤﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﺎﻥﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺣﺪّ ﺁﻥ
ﺗﻮﻗّﻒ ﮐﺮﺩ. ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺫﮐﺮ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﮔﻔﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﺮﺵ ﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪه اﻳﻢ، ﻭ
ﺑﻮﻯ ﻣﮑﺮﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻣن
هستی، ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﺑﺰﺭﮔﻰ،
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ، ﻳﺎ
ﺳﺒﺎﺣﻪ ﻭ
ﺷﻨﺎﮔﺮﻯ ﺳﺨﺖ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺣﻮﺍلی ﺪﺭ
ﮐﺎﺭﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺧﻄﺮ ﻏﺮﻕ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﮔﻤﮕﺸﺘﮕﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﺎ
ﺗﺴﺒﻴﺤﺎﺕ ﻣﻦ
ﺑﺴﻮﻯ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻮﺋﻰ ﺟﺰﻳﺮﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺷﻨﺎﮔﺮ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ، ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺍﻳﻦ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺑﺤث
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻃﺒﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺟﺴﻢ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﺑﺮﺍی تا ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺩﺭﺳت
اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪﺳﺮﺍﺳﺮﺿﺮﺭﻭﺁﺳﻴﺐﻗﻬﻘﺮﺍﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ ﻭ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ
ﺧﻮﺩ ﻣﺒﺤث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻌﻠﻢ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺑﻰ
ﻏﺮﺽ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺍﻭ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺘﺮﻙ
ﻓﻴﻤﺎ ﺑﻌﺪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻭﻟﻴﺎی
اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺷﻖ
ﺑﭙﻴﺮ، ﺧﻮﺩﺑﺨﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ
ﺭﺍ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺨﻮﺍﺏ ﻭ ﺑﻰ
ﻫﻮﺷﻰ ﺑﺮﻭﻧﺪ،
ﻗﺎﺑﻞ ﺧﻮﺍﺏ
ﺭﻓﺘﻦ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ، ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪ، ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ، ﻭ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ، ﻫﻴﭻ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺍﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪ، ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ، ﻭ
ﺑﺨﻮﺩ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﺑﮑﻨﺪ، ﻳﺎ
ﻣﻴﺎﻥ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭ ﺻﺤﺒﺘﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺍﻭ ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ، ﻭ
ﭘﺮﺩﻩ ﭘﻮﺷﻰ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻧﺎﺣﻖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎ ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﻭ ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
که ﺬﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺧﺎﻟﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻋﺸق
ﭙﻴﺮ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻣﻮﺯ ﻭﮐﺪﻫﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﺩ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﺭﻣﺰ ﻫﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﭘﻴﺮ ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ
ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻴﮑﻮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺮ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺩﺳﺖ ﺑﺮﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﻮﻯ
ﺩﺍﺩه
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﭼﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩﻩ، ﺩﺭ
ﭼﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ. ﺍﮔﺮ
ﮔﻔته اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﭘﻮﻝ ﻭثرﻭﺕ
ﺑﺪ ﺑﺨﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻟﻰ
ﻓﻘﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺪ ﺑﺨﺘﻰ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻄﻠﺐ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ثرﻭﺕ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺭﻓﺎﻫﻰ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺍﻣﺎ ﺑﺪﺑﺨﺘﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺯﻳﺮﺍ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﺳﺘﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﺗﮑﺒّﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻭﺷﺪ، ﻭ
ﻋﺪﻡ ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻘﺮ ﺑﺪﺑﺨﺘﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻧﺞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﻴﺮ ﺭﺍ ﺭﻭﺑﻪ
ﻣﺰﺍﺝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻓﻘﻴﺮی که
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺤﻘﻖ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺘﻢ ﻭ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭ ﻇﻠﻢ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻨﺪ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺴﺮﻗﺖ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ، ﻓﻘﺮ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺨﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮐﻔﺮ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﺷﺮﻭﻁ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺳﺨﺘﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﮔﺎﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﺻﺒﻮﺭﻯ، ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﺳﺨﺘﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺳﺮﻋﺖ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﭘﺎک
ﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﺎﺩﺵ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﺮﺩﻫﺎﻧﺪ ﭘس
ﺑﭽﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﻝ
ﺑﺒﻨﺪﺩ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﻄﻖ ﺑﻨﻈﺮ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺩﻭﺳﺎﻝ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻳﺎ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺷﺨﺼﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﺑﻰ
ﭼﺎﺭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﺎﻓﻞ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗطعه ﭼﻮﺑﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺳﻴﻞﭼﻮﺏﺭﺍﺑﺴﻮﻯﺩﺭﻳﺎﻭﭘﺮﺗﮕﺎﻩﭘﻴﺶﻣﻴﺒﺮﺩ.

ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ
ﻋﻠﻤﻰ، ﮐﻪ
ﺍﺻﻞ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓته
اﻧﺪ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺘﺤﻴّﺮ
ﻣﺎﻧﺪه اﻧﺪ، ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ ﻭ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﻋﻠﺎﺝ ﺭﻭﺍﻧﻰ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﻭﮐﺎﺭ
ﻣﻬﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻔس
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺁثاﺭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺟﺰ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﺗﺮس
ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺗﻤﻨّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﻘﺪﻩ
ﺳﺎﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺂﺭﺯﻭ ﻭ ﺳﭙس
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ. ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﺭﺯﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻗﺼﺎﺭ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ، ﻭ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ
ﺻﺮﻑ ﻣﺎﻝ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩﺗﺮ
ﻭ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ، ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻭ ﺗﻔﺮﻳﺢ، ﻭ
ﺑﺎ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻋﺪﻡ ﺍﻓﺮﺍﻁ
ﻭﺗﻔﺮﻳﻂ، ﻭ
ﺯﻳﺎﺩﻩ
ﺭﻭﻳﻬﺎ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﺗﻦ
ﭘﺮﻭﺭﻯ، ﻭ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﺑﻰ
ﺣﻮﺻﻠﮕﻰ
ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻫﺮ
ﻣﺸﮑﻠﻰ ﮐﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ، ﺑﻔﮑﺮ
ﻋَﺮﺽ ﻋُﻤﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩ
ﻧﻬﻄﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭﺣﺎﻟی که
ﺪﺭﻭﻳﺶ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻋُﻤق
عمر ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻋﺮض ﻮﻃﻮل ﺁﻥ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍی ﻠﺬت
اﺯ ﺯﻧﺪگی اﺳﺖ.
ﻭﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺩﺭﻟﺬتﻤﻌﻘﻮﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻃﻮل عمر ﺑﺪﻭن
ﺘﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ،
ﭼﻮﻥ ﺿﺪ ﺟﻬﻞ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ، ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﻟﻤﻴﺪﻥ
ﻭﺣﺪﻳث ﻧﻔس، ﻭ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺣﺮﻑ
ﺯﺩﻥ، ﻭ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺧﻴﺎﻝ
ﺑﺂﺭﺯﻭﻫﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﻯ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ
ﮐﻮﺭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﻨﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺮﺩه اﻯ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﭘﺮ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪ،
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺨﻄﺌﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺩﺭ
ﺧﻄﺎﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻄﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺁﻥ،
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﺭﺍﻡ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﻣﺎﺟﺮﺍﺟﻮﺋﻰ
ﺭﺍ، ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺁﻣﻮﺯﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺁﻧﻬﺎ، ﭘس
ﺍﺯ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﺎ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

M086

جبر و
اختیار

ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺮ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﺮ
ﺷﺨﺼﻰ ﺭﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﺗﻨﻄﻴﻢ
ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻭﺟﺒﺮﻯ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﭼﻪ
ﺧﻮﺑﻰ ﮐﻨﻴﻢ
ﻳﺎ ﺑﺪﻯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
(ﺟﺒﺮﻯ) ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
که به (ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ)ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﻭ ﻋﻠﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ(ﺟﺒﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ)ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﮐﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺩﻫﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﺍﻳﻦ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ(ﺟﺒﺮ
ﻓﻄﺮﻯ)ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ، ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺟﺒﺮ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺎﺩﺍﺵ وﻋﻘﺎب
ﻤﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﻳﺴﺖ، ﺑﺮ
ﺍﻣﻮﺭﻯ که
ﺨﻮﺩ ﻗﺒﻠﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﺧﻮﺍﺳته
اﺳﺖ، ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻳﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮐﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻳﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺟﺒﺮﻯ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ
ﺣسّ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ، ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻳﻦ
ﮐﻨﻢ ﻳﺎ ﺁﻥ
ﮐﻨﻢ، ﺧﻮﺩ
ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﻮﺭﺩﻯ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﺍﻧﺘﺨﺎب
اﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻬﺮﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻗﺒﻠﺎ ﻓﺸﺎﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﻴﺮ
ﻭﻣﺠﺒﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺟﺒﺮﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻰ
ﻗﺎﺑل ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺑﻮﺳﻴله ﻤﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺟﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﺑﻴﻦ
ﺃﻣﺮﻳن اﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻖّ ﺳﻮم ﺒﻴﻦ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻢ ﺍﺣﺴﺎس
ﺟﺒﺮﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘلف ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﻭﮔﺮﻳﺰﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﺒﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ، ﻭ
ﺟﺒﺮ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ. ﻭ
ﻧﻴﺰﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ، که
هزﺍﺭﺍﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺟﺒﺮﻫﺎ ﺭﺍ
ﭼﺎﺭﻩ ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ. ﺑﺎﺯ
ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻦ
ﺃﻣﺮﻳﻦ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻢ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﻢ ﺁﻥ. ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺟﺒﺮﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻬﻨﺪﺳﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺑﺎﻋﻠﻢ ﺟﺪﻳﺪ،
که ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻳﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺑﺮﺧﻰ ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻴﻮﺏ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺴﻞ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻭﻧﻪ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﮊﻥ ﻣﻌﻴﻮﺏ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪﻭ ﺣﺬﻑ
ﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺩه اﻧﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﻳﺎﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎ ﻋﺪﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﻘﺐ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﻧﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﻋﻤﺮ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻧﺸﺪﻩ ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺷﻮﺩ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭼﺎﺭﻩ
ﺳﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳته اﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ. ﻭ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﻧﻴﺰ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺸﻮ، ﻭ ﺁﻥ
ﺷﺪﻧﻰ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺗﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭﻧﻪ ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ
ﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ، (ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﻓﻌﻠﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺎ، ﻃﻰ ﻃﺮﻳﻖ
ﺩﺭﺍﺯ ﺃﺯﻟﻰ
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﺍﺻﻞ
ﺍﻟﻬﻰ(ﺍﻟﻠﻪ)ﺧﻮﺩ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺍﺯ ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺻﺎﺩﺭﺍﻭﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺩﺭ
ﻋﻤّاء، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻣﺮﺍﺣل
ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻳﻢ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺍﺷته اﻳﻢ، ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ، ﻋﻘﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷته اﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪه اﻳﻢ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭﭼﻨﺪﻳﻦ ﺻﺪ
ﻳﺎ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷته
اﻳﻢ. ﻭ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺠﻠﻮ ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻌﻘﺐ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﮐﻠﺎس
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻘﻠﻰﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪﺵ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩه
اﻳﻢ. ﻫﻢ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﻭﻫﻢ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻴﺎﻭﺭﻡ، ﻗﻄﻌﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭﭘﻴش
ﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﻧﺒﻮﺩ، ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﮑﺮﺩه اﻳﻢ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ، ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ، ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﻭﺑﺪﻭن ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﻮﺟُﺮﻡ
ﻳﺎﮔﺎﺭمه
ﻮﮐﺎﺭﻣﺎ، ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭﻣﻴﻦ
ﺟﻬﻨّﻢ، ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ
ﺯﻳﺮﺁﻓﺘﺎﺏ ﻭ
ﻓﺸﺎﺭ ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﺯﻣﻴﻦ. ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎت
ﺠﻬﺎﻥ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺻﻔﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﺖ،
ﮐﻪ ﺗﺮ ﻭﺧﺸﻚ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ. ﭘس
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭ ﮐﺴﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺍﺳت
ﻴﮑﻰ (ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺃﺣﺴﻦ)
ﻭﻳﮑﻰ(ﺍﻧﺘﺨﺎب
ﺃﻫﻮﻥ
ﺍﻟﺸﺮّﻳﻦ). ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺏ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺑﺘﺮﻳﻦ ﺭﺍ
ﺑﺮﮔﺰﻳﻨﻢ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﺎﻡ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﺯ لفظ ﺧﻮﺏ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﺭﻯ
ﻗﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻗﺮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﻭ
ﺷﺮّ ﻭﺑﺪﻯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ، ﻭ
ﻧﺎﭼﺎﺭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﻮﺩﻡ، ﺁﻧﮑﻪ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﮐﻤﺘﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺮ
ﻣﻰ ﮔﺰﻳﻴﻨﻢ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻴّﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺑﻤﺮﮒ
ﮐﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺭﺍ ﺑﺮﮔﺰﻳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﭼﻮﺑﺪﺍﺭ ﻳﺎ
ﺗﻴﺮﺑﺎﺭﺍﻥ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮﺩﻭ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺮﮔﺰﻳﻨﺪ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﻭ ﺿﺮﺭ ﮐﻤﺘﺮ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍنساﻥ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎﺋﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﭘﻮﺳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺎﺯ
ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺯ
ﻳﮑﻰ ﮐﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﺋﻴﻢ، ﺩﺭﻃﻠﺴﻢ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺍﺯ
ﺳﻠّﻮﻝ
ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
ﺑﺰﻧﺪﺍﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﻮﻳﻢ. ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎ،
ﻳﮑﻰ ﺭﺍ که
ﺒﺮﻃﺮﻑ
ﻧﮑﺮﺩه اﻳﻢ، ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﮐﺎﺥ
ﻋﺎﺟﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﻮﺧﻰ
ﺣﺼﻴﺮﻯ، ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﮔﻴﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ، ﺟﺰ
ﺗﻮﺣّﺶ ﻧﻴﺴﺖ. که
ﺒﺪﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﺍﺳﺎﺭﺕ(ﺟﺒﺮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ)ﻭﻋﻠت
ﺒﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬی
ﻮﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
ﻭﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎ ﺷﺶ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺁﺩﻡ ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﻣﻘﺮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻳﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺒﺨﻠﻖ ﺑﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮش ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻫﺴﺖ.
ﺁﻧﮕﺎه ﺮﻭح
اﻟﻬﻰ ﻭﻓﻮق
ﺒﺸﺮی ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﻭﺍﺳﻴﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻣﺒﻌﻮث
ﺑﺮﺳﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ نبوّﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻰﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺘﻔﺎﻭت
هستند. ﮐﻪ ﺩﺭﻙ
ﺭﺳﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. که
ﺤﺘﻰ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ

ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﭘﻴﻤﺎن
ﻧﺴﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺎ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻣﺘﻌﻬﺪ ﺗﺮﻙ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، که
ﺒﺠﺎﻧﺎن اﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻢ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ، ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّه
ﻨﺴﺒت ﺒﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ، ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭش اﺭﺍﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺑﻨﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ، ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﺭﻯ
ﻭﻋﺮﺷﻰ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺍﻭ
ﺑﺨﻴﻞ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ. ﻭ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ، ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﻭلیّ ﺰﻧﺪﻩ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍﻣﻴﺘﻮﺍن
ﺮﺳﻴﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺟﺒﺮ
ﻭﭘﻴﻤﺎن
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻭﺍﺯ
ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی
اﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﻃﻠﺴﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻴﻦ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﻥ ﻳﮑﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺃﺣﺴﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻔﻆ
ﺍﻧﺘﺨﺎب اﺯ
ﮐﻠﻤﻪ ﺧﻮب
ﻔﺎﺭﺳﻰ، ﻭﺧﻴﺮ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺻﻠﺎﺡ ﻭﻧﻴﮑﻮ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻭ
ﻏﺎﻳﺖ ﺑﻬﺘﺮ، ﻭﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺣﺞّ ﺃﮐﺒﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻣﺪﻩ،
ﻭ ﺣﺠﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺣجّ عُمرﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﻘﻮﻝ
ﺳﻮﺭﻩ ﻗﺪﺭ
ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎﻩ ﻳﺎ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻮﺩﮐﻰ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﭘﻨﺞ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﭘﻨﺞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﻩ، ﻭ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺸﺪﻩ، ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﺎ
ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺧﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ، ﻣﻨﮑﺮ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

(ﺷﻬﻮﺩ)ﺩﻳﺪﻥ
ﻫُﺪﺍ ﻳﺎ ﺧﺪﺍ،
ﻭﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬی اﺳﺖ. ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ
ﻫﺪﺍ ﺟﻮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻳﮕﺮ. ﻭ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ، ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻨﻰ ﻫﺎﺷﻢ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ معنی
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ. ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺮاء ﺑﻌﺮﺵ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻗﺮّهﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺭﻩ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ، ﮐﻪ
ﻗُﺮّﺕ ﺍﻟﻌﻴﻦ
ﻭﭼﺸﻢ ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ ﻭ
ﺧﻮﺭه ﻤﻨﺪ و
فرهمند ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻏُﺮّﻩ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻐﺮﻭﺭﺑﭙﻴﺸﺮﻓت
الهی ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳت
ﻮ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴرﺕ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﺮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻝ ﺍﻭ ﻣﺤﺘﻮﻯ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﮋﻩ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻨﻔﻊ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻔﻊ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺳﺤﺮ ﺁﻣﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯﺩﻳﺪﻥ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺁﻧﺮﺍ
ﺳﺤﺮ ﻭﻳﺎ(ﻋﻠﻢ
ﻧﻴﺮﻧﮕﺎﺕ)ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻋﻠﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺁﮔﺎﻫﻰﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰﺍﺳﺖ.

ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ، ﻓﺮق
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻄﻖ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ، ﻭ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﻧﻴﺰ، ﻓﺮﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻫﺴﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﻭ ﺑﺎ ﺻﺪﻫﺎ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﻧﺴخه اﻯ
ﻫﺮ ﺩﻓﻌﻪ
ﺑﻬﺘﺮ، ﺗﺎ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻫﺎ ﺭﺳﻴﺪه
اﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﺰﻡ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﭼﻨﺪﻳن
ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴن بشری
ﺮﺍﺑﻴﺎﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ، ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ، ﻭ
ﺩﺭﻧﺪه
ﻮﭼﺮﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﺬﺷته
ﺨﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻃﻮﺭﻯ ﻧﺸﺎﻥ ﻭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﮑﺒّﺮ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍب ﺨﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ، صحنه
ﻪ ﻫﺎی ﻨﻴﮑﻮ
ﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻣﻘﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺷﺎﻫﺪ ﺁن
اﺳﺖ. ﻭﺍلاّ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺼﻮﺭت ﻤﻦ ﻭﻫﺮ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
محمدی زنده ﺩﺭﺑﻴﺎﻳﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ. ﮐﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻯ
ﮐﺴﻰ، ﻧﻘﺸﻰ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗب
اﻟﻬی ﺒﺎﺯﻯ
ﮐﻨﺪ. چه
ﺸﻴﻄﺎﻥ ﻧﻔس
اﻣّﺎﺭه ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻳﺎ
ﺍﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﻠﺒﻴس، ﻭﺩﺭ
ﻟﺒﺎس
ﺮﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ، ﮐﻪ
ﭘﻮﺷﺸﻰ ﭘﺎﻙ
ﺑﺮﻭﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﮐﺸﻒ
ﻋﻠﻤﻰ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﻋﻤﻞ ﺍﺯ ﺟﺒﺮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﭼﻮﻥ
ﺳﺘﻮﻥ ﺟﻴﻮﻩ، ﻣﻌﺪﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻇﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﻭ ﺑﺤث ﻭ
ﺟﺪﺍﻝ ﻭ
ﺩﻓﺎﻋﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﻌﺪﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭت ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﺑﺪﺗﺮ ﻣﺴﺦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﺗﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪه کنند. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ، ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ، ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ، ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺁﻥ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﮔﻔته
اﻧﺪ. ﺣﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻳﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺻﻔﺎت
ﻮﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻧﻮﻋﻰ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺤﻖ، ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﮐﻤﭙﻠﮑس
ﻗﻄﻌﺎ ﻧﺎﺣﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻫﺎ، ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﻳﺎ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍنی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻫﻮس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻳﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﺮﻭﺷﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺳﺎﻟﻚ
ﮔﻨﺎﻫﻰ که
ﻤیکند، ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﭘﺎﻙ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺎﺯ
ﻟﮑّﻪ ﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ، ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻥ، ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺧﻮﺩ، ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻦ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺑﮕﻨﺎﻫﻰ
ﺩﺳﺖ ﻧﺰﻧﺪ ﻭ
ﺣﻴﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻴﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﻄﺮح
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﺯ
ﻫﺮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﻭﻋﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻰ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺭﻭﺵ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﻣﺎﺭﻭﺵﺳﻠﻮﮐﻰﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺖ
ﻫﻤﮕﻰ ﺟﺒﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺟﺒﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ. ﮐﻪﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﺃس ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﻴّﻮﻥ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻨﮑﺮﺭﻭﺡ
ﻭ ﺳﺮﭼﺸمه هاﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﺟﺒﺮ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ، ﻭ
ﺃﺻﻞ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭﻋﻘﺎﺏ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭ
ﻋﻘﺎﺏ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮐثرﺍ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭ ﻋﻘﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻣﺮﮒ
ﻫﻢ ﺣﺎﻟﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﺯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﺯ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻔﺼﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺍﺯ
ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﭽﻪ ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻫﺎ
ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺠﻨﮓ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻦ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﻏﺮﻕ ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﻭﺡ
ﻣؤﻣﻦ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺮﻩ ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﻠﺎس ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳاند. ﻭ
ﺍلاّ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﻌﺮﺵ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺟﺒﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
هستند. ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ، ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ، ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻫﺎﻯ
ﭼﻮﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺑﻬﺮﮐﺎﺭﻯ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻫرﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﻧﺨﺴﺘین
ﺮﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭﺑﻘﻴﻪ
ﻋﻤﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ، ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭﻋﻤل
اﻋﺘﻘﺎﺩی
ﻤﻌﺼﻮﻣﻴّت
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮص
ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺗﻔﻮﻳض
ﻮﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺨﻄﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﺟﺒﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻔﻰ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺖ.

ﺭﺍﺳﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، که
ﻘﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌت
ﺪﻳﻨﺎﻣﻴﮑﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺩﺭهمه
ﻤﻮﺍﺩ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
هست ﻭ ﻫﻢ
ﺣﺮﮐﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﻣﻘﺮﺭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻴﺰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺿﻤﻦ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﮐﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺧﺒﺮی
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻋﻠّﻴﺖ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻴﻦ
ﻋﻠّﺖ ﻋﺎﻡ ﻭ
ﻋﻠّﺖ ﺧﺎﺹ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﻫﺴﺖ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻠّﺖ ﺍﻟﻌﻠﻞ،
ﻭ ﻫمه هستی
ﻣﻌﻠﻮﻝ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻋﻠّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﻠﻮﻟﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺃﻧﺸﺘﺎﻳﻦ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺗﻤﺎﻡ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ ﺭﺍ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﮐﺮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺩﻳﺘﺮﻣﻰ
ﻧﻴﺰﻡ ﻭ ﺟﺒﺮ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﺕ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻫﻤﻪ ﻋﻠﻤﺎ
ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺑﺸﺮی ﺁﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ(ﻓﺮﺽ)
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﭘﺮﺗﺎﺏ ﺑﻐﻴﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﻏﻴﺐ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،
ﺭﻗﻴﻘﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻧﺸﺘﺎﻳﻦ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻋﻠﻴّﺖ ﺭﺍ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻇﺮﻑ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﺣﺠﻢ
ﻋﺎﺩﻯ ﻣﺤﺴﻮس
ﺑﺸﺮ ﺟﺎﺭﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺭﻳﺰ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺷﺖ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺷﺒﻴﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻓﻬﻢ ﻫﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ
ﺑﺎﻳﻦ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ،
ﺳﻮﺩﻯ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺎ، ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻈﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺟﺒﺮﻯ ﻣﻮﺟﺐ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻔﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﭼﻮﻥ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪه
اﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺸﺮی
ﻤﻨﺠﺮﺑﻨﻔﻰ
ﺧﻮﺩش ﺸﺪه اﺳﺖ.
که ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻳﺰ ﻭﺩﺭﺷﺖ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺍﺳﺖ، ﭘس
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺑﺮﺍی
ﭽﻴﺴﺖ. ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﺎﻣﻞ
ﮐﺮﺩﻥ، ﻭ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺟﻬﻞ ﻭ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﺩﻥ، ﺑﻌﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ. ﺍﮔﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﺮﺍ
ﺷﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﺶ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻤﻌﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺧﺎﺹ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺭﻳﺰ، ﻳﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺷﺖ
ﺍﻧﺸﺘﺎﻳﻦ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺵ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﭘﻴﺶ
ﺑﺒﺮﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺵ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺟﺰ
ﺗﻮﺣّﺶ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺡ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻧﺴﻮﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺮس ﻭﺭﻭ
ﺩﺭﺑﺎﻳﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺑﻀﺮﺭ ﺩﺷﻤﻦ ﺧﻮﺩ.
ﭘس ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺁﻥ
ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ ﻫﺎ، ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩﺵ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺣﮑﻮﻣﺖ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻫﻮس
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ، ﺑﺪﻟﻴﻞ
ﺗﺮس ﻭ ﺻﻠﺎﺡ
ﺩﻳﺪ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ. ﭘس
ﻋﻤﻠﺎ ﺟﺒﺮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ ﺟﺒﺮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﺮﺩ. ﭘس
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﮐﺮﺩ،
ﻭﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﻃﻠﺴﻢ ﺩﺭﺩ
ﻧﺎﻙ ﺧﻮﺩﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻬﺮ
ﺩﺭجه اﻯ که
ﺒﺎﺷﺪ ﺩﺳت
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ. ﭘس
ﺟﺒﺮ ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺪ
ﺃﻗﻞ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ ﺟﺒﺮ
ﻣﻄﻠﻖ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺟﺒﺮ ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ،
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺟﺒﺮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺑﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺟﺒﺮ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺟﺒﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ،
ﭘس ﺟﺒﺮﻫﺎﻯ
ﮐﻮﭼﻚ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺟﺒﺮﻫﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ، ﻧﻮﻋﻰ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺑﺤﺴﺎﺏ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﺒﺮ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ(ﺟﺒﺮ
ﻧﻮﻋﻰ)ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺣﺎﺻﻞ
ﺿﺮﺏ ﺟﺒﺮ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ ثاﺑﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺟﺒﺮ
ﺯﻳﺎﺩﺗﺮ ﺷﻮﺩ،
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﺂﺯﺍﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺒﻴﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻣﺴﺎﻓﺮ ﮐﺸﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﺟﺎﻯ ﮐﺸتی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺸﺘﻰ ﻭﮐﺸﺘﻰ
ﺑﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻧﺴﺒﻰ
ﻭﻟﺤﻈﻬﺎﻯ
ﺍﮔﺮ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺗﺼﻮّﺭ ﺷﻮﺩ، ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﻣﺤﻴﻂ ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺘﻬﺎﻯﺩﻳﮕﺮﺁﺯﺍﺩﻧﻴﺴﺖ.

ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ، ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻣﺎﺭﺍ
ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺎﺷﺪ،
ﭘﺶ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﻴﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺭﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻃﻠﺴﻢ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﮐﻬﻨﻪ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺁﺳﻴﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ، ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻭﻳﺎ
ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﺍ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﻬﺖ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻘﺮﺭ ﮐﺮﺩﻩ،
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻌﻠﻤﻰ
ﮐﻪ ﻣﺤﺼﻠﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻳﻦ ﺟﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﺟﺒﺮ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻭ ﺧﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭ ﺑﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ، ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺴﺌﻮﻝ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ
ﺑﻤﺎ ﺳﺘﻢ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺟﺒﺮﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ،
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻧﺴﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺟﺒﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯﺍﺩﻳﻬﺎﻯ
ﻣﺎ، ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺭﺍ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﮐﺮﺩ، ﭘس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺂﺯﺍﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﻗﻴﺪ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺒﺮﻯ ﺗﺎ
ﻣﺮﺣله اﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻃﻠﺴﻢ ﺟﺒﺮﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺧﻠﺎﺻﻰ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻳﻢ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰﻧﺒﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ، ﻟﺬﺍ
ﺿﺮﻭﺭت ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺣﻰ ﻃﺒق
ﺨﻮﺍﺳته
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺿﻤﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩی
ﺪﺭﻭﻟﺎﻳت اﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﻳﺎﺑﻴﻢ. ﻭ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺑﺎلاﺘﺮﻯ ﻧﺮﺳﻴﺪه
اﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ(ﺗﺄﻟّﻪ)ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ.
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ
ﺩﻟﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ،
ﺃثر ﺃﺑﺪﻯ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﺎ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺟﺎﻯ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰﻭﺣﺴﺮﺕ
ﻭ ﺭﻧﺞ ﻭﺩﺭﺩ
ﻃﺎﻗﺖ
ﻓﺮﺳﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
چه ﺮﺳﺪ
ﺑﺮﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ ﺑﺎ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻟﮕﺪﻣﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻥ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺣﻔﻆ ﻭ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺒﺮ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻔﻊ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﻭﺍقعی
اﻧﺴﺎﻥ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺠﺒﻮﺭﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺴﺐ
ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻘﻮﻕ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺳﻠﺐ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﮐﺴﺐ
ﻣﺎﻝ ﻳﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﺁﺯﺍﺪﻯﺩﺭﺣﺪﻭﺩﻗﺎﻧﻮﻥﺧﻮﺩﺟﺒﺮﻯﺩﻳﮕﺮﺍﺳﺖ.

ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﺩﻡ
ﺷﺪﻩ، ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻗﺎﻧﻮن ﺮﺍ ﺑﺎ
ﻧﺠﺎت ﻄﺮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺖ
ﻭﻋﻔﻮﻭﺗﺮﻙ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻗﺎﻧﻮﻥ، ﺣﻖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺣﺘﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺧﻄﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻧﺎﺩﺍﻧﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﺴﺒﻰ، ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺑﻬﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ.
ﻭﺣتی
ﺒﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺗﻦ
ﻭﺳﻴﺮﻯ ﺷﮑﻢ، ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻦ، ﻭ ﺁﺭﺍﻡ
ﮐﺮﺩﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺧﻴﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺭﻭﺡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﺘﻴﻤﻰ ﺭﺍ
ﭘﺮﻭﺵ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺎﺭﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻳﺘﻴﻢ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺣﺪﻭﺩ
ﺟﺒﺮﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻫﺎ ﻭﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ
ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﭼﻪ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺗﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ
ﻭﻟﻮ ﻧﺠﺎﺗﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺻﺒﺮﻭﺗﺤﻤّﻞ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻮﺍﻧﻊ، ﺑﺎﻋث
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺣﻔﻆ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣؤﻣﻦ ﻭ ﺳﺎﻟﻚﺍﻟﻬﻰﻧﻴﺴﺘﻴﺪ،
ﺣﺪّﺃﻗﻞﺁﺯﺍﺩﻩﺑﺎﺷﻴﺪ،
ﻭﺑﻔﮑﺮﺁﺯﺍﺩﻯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.

M087

تفکّر و
تعقّل

ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ ﺍﺯ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﺍﮐﻨﻮن اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﭼﻪ ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻭ ﮐﺪﺍﻡ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
میباشد، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ، ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ. ﻭﻣﺒﻴّﻦ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ،
ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺒﺎﺩﻯ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺍﻭ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺣﺴّﻰ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﺷﺨﺺ، ﺩﺭﺍﺻﻮﻝ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺍﻭ
ﺗﺄثیر ﻣثبت
ﻴﺎ ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
اﻧﺴﺎﻥ، ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ
ﻋﺎﻟﻢ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎ
ﺧﺎﺭﺝ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺍﮐثرﺍ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍتی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺟزء
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺫﻫﻨﻰ
ﻫﺮ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﻭﻳﺎﻓته اﻧﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺳﺖ،
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﭘس
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺨﺺ
ﺑﺮﺳﺪ، ﺧﻮﺍﻩ
ﻧﺨﻮﺍه
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭﻳﭽﻪ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪ ﻭﺗﻠﻘﻴﻦ
ﺷﺪ، ﻭﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺪﻡ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
غیر از
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺃثر ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺿﻌﻴﻒ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ، ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﺻﻮﻝ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ،
ﺟﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ، ﺷﺎﻣﻞ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣثبت
ﻭﻣﻨﻔﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻭﺗﺄﻭﻳﻞ
ﭘﻴﺮ، ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﺷﺪﻩ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯ
ﺑﻬﺮﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﻮﻯ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺟمع
کرﺩﻥ ﺣﻮﺍس ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺗﻬﻴﻪ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺗﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ، ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺴﺒﻰ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﺨﺺ
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻗﺎﻣﺖ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﮔﺮ ﮐﻤﻚ
ﻣﺘﺄﻣّﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻣﺤﻴﻂ ﭘُﺮ ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻦ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﺑﻮﻯﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﺄﻣّﻞ ﺍﻭﻟﻴﺎی
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺣﺴب
هر ﻗﻮم ﻮ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ ﺁﻥ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮔﺮﺩﺩ. ﺁﻧﮕﺎه
ﺒﻌﺪﻫﺎ ﺟﻬﺎن
اﻳﺪهﻫﺎ به
ﺴﻄﻮﺡ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺷﺨﺺ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺁﺷﻨﺎ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﺪه
ﻫﺎ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺟﺎﻯ
ﺧﻮﺩ، ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭ ﺭﻓﻊ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺭﻓﺎﻫﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺩﺍﺩه ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﻣﻨﻮﻁ ﺑﺮﻭﺍﺝ
ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺪه ﻫﺎ،
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﺭﺷﺪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ، ثباﺕ
ﻭﺭﻭﺷﻨﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺳﻠﻮﻙ، ﺧﺎﺹ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺘﻌﻬﺪ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻫﺴﺖ. ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻭﻗﺎﻧﻊ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺯﻣﺎنی ﺒﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺪ. ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺣﺠﺎﺏ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮﻯ، ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﻓﻬﻢ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺑﺤث
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﺣﺠﺎﺏ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩی ﺪﺭ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻰّ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺳﺎﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻔﻴﺪ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪه
ﺒﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﻰ، ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻭﻧﻈﺮﻯ ﺑﺪﻫﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺰﺷﻚ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﺨﺼﻮﺹ، ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﻧﺴﺨﻪ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺣﺎﻝ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﻮﺩ
ﺗﺨﻔﻴﻒ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺁﻧﭽﻪ ﺣﺮﺍﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﻣﺠﺎﺯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ، ﻧﺴﺨﻪ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﺴﺨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻃﺒﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺟﺪﻳﺪ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺒﻌﺎ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻳﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ، ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻌﻠﻖ
ﺑﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺑﻖ، ﮐﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﺷﺪﻩ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺘﻌﻠﻖ
ﺑﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﺪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﺎ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ ﻳﺎ
ﺳﺨﺘﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻭﺩﺭﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻫﺮﭼﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮑﺴﺐ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﻌﻘّﻞ ﺭﺍ
ﺑﺨﺼﻮص
ﻤﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ، که
ﺁﻧﺮﺍ(ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ،
ﺑﺼﺮﺍﺣﺖ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺷﺨﺺ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﻭﻧﻪ ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﻳﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻮﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﻭ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻓﺮﺩ
ﻓﺪﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻥ ﺻﺎﻟﺢ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﻭ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ، ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﻳﺞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻌﻘﺐ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﻋﻘﺐ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﻭﻧﺪ،
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﺳﺘثنا
هاﻯ ﺩﺭﺑﺮخی
اﻃﻔﺎﻝ، ﺑﺎﺯ
ﻗﺎﺩﺭﻧﻴﺴﺖ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ
ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ، ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﺼﺪ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ ﻭ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺨﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺘﻬﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ،
ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺻﻮﻝ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺮﻣﻰ ﮔﺰﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻡ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺼﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻳﻦ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﺎﻥ ﺑﺰﻭﺭ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻭ
ﺍﺭﻋﺎﺏ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﻣﻄﻴﻊ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﻳﻦ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ. ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺩﺭ(ﺑﻌثت)ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ(ﻳﺎﻓﺖ)ﺍﺯ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﻭﻳﺎﻓﺖ ﻋﻮﺍﻡ،
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭﺭﻫﺒﺮ ﺣﺰﺑﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺯﻧﺪﻩ، ﮐﺴﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻨﻤﺎﺯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﺸﺮﻙ ﻭ ﺩﺭﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺭﺍﻳﺞ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﻭﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻳﻚ
ﺷﺨﺺ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻭﻫﻤﻴن
ﭽﻴﺰﻯ
ﺍﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺎﻥ، ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺯباﻥ
ﻭﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎن
ﺪﺭ ﻓﮑﺮ ﺩﺭﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻔس ﻧﺎﻃﻘﻪ
ﻭﻧﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ، ﻭ
ﻳﺎ ﻧﻔس
ﻣﻠﻬﻤﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ، ﺗﻨﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﮐﺎﺭﻯ، ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ

ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﭽﻨﺪﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﭼﻮﻥ ﺑﻨﺎﻡ
ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍﻳﺞ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻭ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻮﺩ، ﺑﺎ
ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ
ﻣﮑﺮﺭ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫمه ﭙﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻟﺤﺎﻅ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﻗﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻮﺗﺎﻫﺘﺮﻳﻦ
ﺗﻪ ﺻﻒ ﻭ
ﺑﻠﻨﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭ ﺟﻠﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﮔﺮﻭﻩ ﺑﺼﻒ
ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﺣﺎﻝ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﺑﺎ
ﺗﻮﭖ ﺑﺎﺯﻯ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻫﺮﮐس
ﻗﺪ
ﺑﻠﻨﺪﺗﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﻮﭖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻗﺪّ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻮﭖ ﺑﺪﺳﺘﺶ
ﻧﺮﺳﺪ. ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﻣﺘﺄﻣّﻠﺎﻥ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺭﺍ
ﺩﺭﻧﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻗﺪّ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻭﻫﻤّﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﮐﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﻯ
ﺳﮑّﻮﺋﻰ
ﺑﺮﻭﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﺶ ﺑﺘﻮﭖ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺟﺪﻳّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﮑﻤﺖ (ﺻﻮﻓﻪ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻣﺴﺠﺪ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺁﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﺟﺰ ﺍﻭ ﮐﺴﻰ ﺣﻖ
ﻧﺪﺍﺷﺖ، ﺑﻨﺰﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﻭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻓﻘﻴﺮ
ﻭﮊﻭﻟﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ

ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﮑّﻮﻯ ﺻﻮﻓﻪ،
ﺳﮑّﻮﻯ
ﭘﺮﺗﺎﺑﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺼﺤنه هاﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﮔﻔته اﻯ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺳت
ﺪﺍﺩ، ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻋﻠّﺖ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﻣﺸﮑﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎت
اﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ ﻭ
ﻃﻠﺐ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ، ﻭ
ﻳﺎ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﭼﻮﻥ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺑﻴﻦ
ﺑﻔﮑﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺼﻠﺎﺡ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺼﻠﺎﺡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳت ﺪﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻫﺮﮐﺎﺭی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﮑﺮﺭﺍ، ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭﻧﻔﻊ ﻭ ﺿﺮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﻌﺪﺍ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮐﺎﺭﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺵ
ﺗﻔﮑّﺮﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭت ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ، ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻳﻚ ﺣﮑﻤﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻗﺒلی
ﻮﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺗﺮس ﻭ ﺧﻄﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻨﺪ ﻳﺎ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﻭﺿﻌﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺨﻄﺮ
ﺩﺭﻧﺪﻩ ﻳﺎ
ﭘﻠﻴس ﻳﺎ
ﺩﺷﻤﻦ ﺳﻨّﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﻌﻘّﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﻫﺮ
ﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﺄﻣّﻞ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺎﺯﻩ، ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﮐﻪ
ﺍﻳﺪﻩ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﮐﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻋﻮﺍﻡ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﻭ، ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺣﻮﺍس ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﻧﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﮑّﺎﮐﺎﻥ ﻭ
ﺑﺪ ﺑﻴﻨﺎﻥ
ﻭﮐﻨﺠﮑﺎﻭﺍﻥ،
ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻓﻀﻮﻝ
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻭﺳﻮﺍس
ﻭﺣﺴﺎﺩﺕ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺗﻌﻘﻴﺐ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻭﺿﻌﻴّﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺍﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺍﻩ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺘﻔﮑّﺮ ﻣثبت
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺧﻄﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ، ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﺪﺍ
ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭ
ﺧﻠﺎﻑ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺒﻞ ﻭ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻄﺐ
ﻭﺧﻄﺎ، ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻞ ﺳﺎﺧﺘﮕﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻨﮑﺮ
ﺷﻮﻧﺪ، ﻭ
ﺑﮕﺮﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﮑﺴﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ. ﻋﻠﻞ
ﺳﺎﺧﺘﮕﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺣﻖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺷﮑﺴﺖ
ﻧﺨﻮﺭﻧﺪ ﻭ
ﻋﻴﺒﻰ
ﺑﺮﺷﮑﺴﺖ
ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺸﮑﻞ
ﺣﺪﻳث ﻧﻔس، ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺑﺎﺯﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ، ﺑﺤث
ﻭ ﺟﺪﺍﻝ ﻭ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭﺍثباﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث
ﻨﻔس ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻬﻴﭻ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭ ﻧﻈﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺎﺕ ﻭﻣﺒﻬﻮﺕ
ﺑﻨﻘطه اﻯ ﭼﺸﻢ
ﻣﻴﺪﻭﺯﻧﺪ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻞ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺭﻳﺎﺿﻰ، ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺟﺪﺍﻝ
ﺑﺎﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﮔﻢ
ﺷﺪه اﻯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻃﺮﺡ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣثبت ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﻟﺨﻮﺍﻩ
ﺑﺪﺳت
ﻤﻴﻴﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ، ﻭ
ﺑﺎ ﭼﻪ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻭﻏﺎﻳﺘﻰ ﺭﺍ
ﻃﻠﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻬﺮه اﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺣﺪﻳث
ﻧﻔس ﻭ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ ﻭ
ﺑﻬﺮه اﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻓﮑﺮﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺫﻫﻦ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﺟﻨﺒﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺫﻫﻦ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻫﺴﺖ
ﻭﻟﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣثبتی
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺪﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪﻣﺨﺘﺮﻋﻴﻦ
ﻭ کاشفین ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺯﻳﺮ ﻭﺭﻭ ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻓﮑﺮ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺷﺨﺺ
ﻭ ﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻮﻯ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺁﺯﻣﺎﻳش
ﺪﺭﺳﺖ ﻳﺎ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻳﺪه ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺗﺨﺼﺼﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻳﺪﻩ ﺭﺍ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﻔﺮﻣﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﺧﺘﻦ،
ﻳﺎ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻳﺪﻩ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﻌﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﺟﻮﺍﻥ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﺳﺎﻟﻪ ﭼﻮﻥ
ﺭﺍﺳﻞ، ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﻪ ﺍﺻﻮﻝ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ، ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺩﺍﻧﺎﻥ، ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻭ ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ
ﺟﻠﺪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﻄﻮﺭ ثبت ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻧﻮﺍﺑﻎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﻭﻟﻮﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺑﮑﺸﻒ ﻭ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﮐﺸﻴﺪه
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻗﺪﺭﺕ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺑﺘﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺑﺮﻭﺵ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺣﺎﻓﻈﻪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻤﻴﻖ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﻣﻐﺰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺍ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﮐﻪ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺗﺨﺼﺺ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻨﺪﺭت
ﺪﺳت ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺷﺎﻣﻞ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﺮ ﻭﺭﺯﻯ
ﺷﺪﻩ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ ﺷﻌﺮ،
ﻭ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ. ﺍﻳﻦ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺩﺭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻃﻔﻞ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺵ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺣﻔﻆ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺠﺪﺩﺍﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻋﻤﻴﻖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻰ
ﺣﺎﻟﻰ ﻭﺿﻌﻒ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺧﻮﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺯﺭﺩﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺭﺧﻮﺕ
ﺗﻦ ﻭﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺪﺍﻝ
ﺑﺪﻧﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﺪﻩ. ﺩﺭ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ
ﻧﻴﺰ ﺗﻦ ﺳﺴﺘﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺧﻮﻥ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺨﻮﺩ
ﺗﺮﻣﻴﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻧﻘﺶ ﺧﻮﻥ
ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻏﺬﺍ ﻭ
ﺍﮐﺴﻴﮋﻥ ﺩﺭ
ﻧﻴﺎﺯ ﻋﻀﻠﺎﺕ
ﻭ ﺳﻠّﻠﻮﻫﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﻓﻀﻮﻟﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﻴﺪﺭﻳﺪ ﮐﺮﺑﻮﻧﻴﻚ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺷﺶ ﻭ ﺗَﻨﻔُس
ﺩﺭ ﺑﺎﺯ ﺩﻡ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ
ﻭﺩﺭﺩﻡ ﺍﮐﺴﻴﮋﻥ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺍﻭﮐﺴﻴﮋﻥ ﺩﺭ
ﺧﻮﻥ ﺑﺎﺷﺪ، ﻋﻄﺴﻪ
ﻭﺧﻤﻴﺎﺯﻩ
ﻭﻧﻔﺴﻬﺎﻯﻋﻤﻴﻖ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻭﮐﺴﻴﮋﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺨﻮﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﺩﻭﺩ
ﺳﻴﮕﺎﺭ ﺳﻬﻢ
ﺍﻭﮐﺴﻴﮋن ﺪﺭ
ﺗﻨﻔّس ﺭﺍ ﮐﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺍﻧﻴﺪﺭﻳﺪ
ﮐﺮﺑﻮﻥ
ﺳﻴﮕﺎﺭ، ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻴﺪﺭﻳﺪ ﮐﺮﺑﻦ
ﺍﺯ ﺧﻮﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﺑﺨﻮﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺑﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻞ ﺷﺶ، ﻣﺎﻧﻊ
ﺭﺩّ
ﻭﺑﺪﻝﺍﻭﮐﺴﻴﮋﻥ
ﻭ ﺍﻧﻴﺪﺭﻳﺪ
ﮐﺮﺑﻮﻥ ﺷﻮﺩ. ﻣﺂﻝ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ ﮐﺎﺭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻟﻮﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻀﺮﺭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻓﺮﺟﺎﻡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻣﺎﻝ، ﻳﺎ ﺭﻓﻊ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺗﺤﻘﻖ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭ ﺻﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﺟﺎﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮّ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻓﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺝ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺁﻧﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺂﻝ
ﻭ ﺁﺭﻣﺎﻥ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺵ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻣﺎﺩی ﻮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭ
ﺿﺮﺭ ﻭ ﺁﺳﻴﺒﻰ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺍﻥ، ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺗﺤﻘﻖ ﺳﺮﻳﻊ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻓﻘﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺒﻮﺭ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺗﺰﮐیه اﻯ
ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﭘﺮﻋﻘﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻣﺼﻴﺒﺖ ﺑﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﻣﻀﺮ ﺑﺮﻭﺡ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ

ﺟﻨﮕﻰ
ﺑﻬﺘﺮ، ﮐﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺩﺷﻤﻦ ﺭﺍ
ﻧﺎﺑﻮﺩ ﮐﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺸﺘﻦ ﺩﺷﻤﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﻘﺪّس
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣتی
اﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﻣﻠّﻰ ﺑﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺑﺘﺤﻘﻴﻖ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﻮﻩ ﻭ ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻧﻔس
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺍثباﺕ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺃﻧﺪﻙ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ، ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﻨﺪ، ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺻﺒﺮ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻋﻘل
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮐﻢ ﻋﻘﺪﻩ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺮ ﻫﺴﺖ،
ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ
ﻃﻴﻨﺖ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﻔﮑّﺮﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻔﻞ
ﻭﻣﺤﺼّﻞ
ﺟﻮﺍﻥ ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻠﻤﺎ
ﺍﺳﺘثماﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻠﺬﺕ ﻭ
ﺑﺸﻬﺮﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﻠﻤﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺪﻭﺭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﻤﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺷﺨﺺ
ﻳﻚ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﻮﻯ
ﻭﺣﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻳﻚ
ﺍﺗﻔﺎﻕ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ. ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺻﺤﻴﺢ
ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺩﺍﺭ ﻭ ﻫﺪﻑ ﺩﺍﺭ،
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺑﺎﻃﻞ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﺭﻓﻊ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﺎﻟﻰ ﻭ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻋﺎﻟﻤﺎﻧﻪ،
ﮐﻪ ﺗﺄﻟﻴﻔﺎﺕ
ﻣﻬﻤﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻫﻤﮕﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺧﻴﺎﻝ ﭘﺮﺩﺍﺯ،
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺑﺤﻴﺮﺕ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﺘﻴﺠﮕﻰ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﻳﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺭﺯﺵ
ﻋﺪﻡ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻧﻬﻠﻴﺴﻢ
ﻭﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﺩﺭﺑﺪﺭﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺣتی
ﺒﺠﻨﻮﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺑﺰﺭﮒ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﺍﺭ
ﺍﻟﻤﺠﺎﻧﻴﻦ
ﺣﺒس کند. ﮐﻪ
ﺩﺭﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﺣﺪّ
ﺗﺤﻤّﻞ ﮔﺬﺷته
اﻧﺪ. ﺻﺎﺣﺐ
(ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻔﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ)
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻔﺖ، ﻭ
ﺟﺰ ﻧﺎﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻧﺒﺮﺩﻩ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻴﺴﺖ
ﻭ ﺳﻪ ﺳﺎﻝ
ﺯﻧﺠﻴﺮﻯ
ﺗﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﻁ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻤﻴﻖ، ﻳﺎ
ﺗﻌﻤﻖ ﺩﺭ
ﺗﻌﻘّﻞ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻫﺪﻑ
ﺩﺭﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺪﻑ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺭﻓﻊ
ﺁﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭﻫﺪف
ﺮﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭﻟﺰﻭﻡ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﭘس ﺍﺯﮐﺴب
کماﻟﺎﺕ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺭﺳﻴﺪن
ﺒﺮﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ،
ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﺒﺎﺩت
ﺨﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍنه
ﺸﺮک اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﺍﻫب ﺸﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺷﺮک اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﺭﺳﻴﺪن
اﺳﺖ، ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎﺵ،
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﮐﺴﺐ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﺴﻴﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺵ
ﺳﻴﻨﻪ ﺑﺰﻧﺪ ﻭ
ﺳﺮ ﺑﺸﮑﺎﻓﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺴﻴﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻧﻮﺍﺩﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺴﻴﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺍﻭ، ﻭ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ، ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺴﺘﻦ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭﺟﺴﻢ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩ
ﻣﺪﻓﻮﻥ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻗﺒﺮ
ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﻣﮑﺮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺣﺴﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﺒت ﺤﺴﻴﻦ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺴﻴﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﺭ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﭼﻮﻥ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻣﻰ
ﺩﺭﺧﺸﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺑﮑﺪﺍﻡ
ﺍﻫﺘﺪﺍ ﺷﻮﺩ، ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰّ اﻟﻬﻰ که
هرﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﻧﺤﻮﻯ ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺗﻰ
ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ، ﻳﻚ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﺯ
ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﻄﻌﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻌﻬّﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

ﺑﺎﺯ
ﺑﺤث ﺗﻔﮑّﺮ، ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻓﻠﺴفه اﻯ
ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ، ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻘﺮاء
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟزء ﺑﺴﻮﻯ
ﮐﻞ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ، ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻋﻠّﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﻠﻮﻝ ﻋﻠﻞ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺄﺧﺬ
ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻘﺮاء ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻗُﺮّﻩ
ﮔﻴﺮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻗﺮّﻩ
ﻳﺎ ﻏُﺮّﻩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺭّﻩ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷت
اﻟﺄﺻﻞ ﺩﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻗُﺮّت اﻟﻌﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻧﻮﺭ
ﭼﺸﻢ ﺍﻭ، ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩی
ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، که
ﻤﻨﺠﺮ
ﺑﻘﺮّهﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻭﺍﺟﺐ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻮﺩ. ﻗﺮّﺕ
ﺍﻟﻌﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺪﻑ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺑﺤﻖ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺣﺞّ
ﻋُﻤﺮﻫﺎﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺎ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
کرﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻧﺪه
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﺗﻌﺪﺩ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺷﺮﻭﻉ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺷﺮﻙ
ﻭﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺑﺤﻖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﺗﻔﮑّﺮ
ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻦ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺣﺪﻳث
ﻧﻔس ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣثبتی ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﺪﻑ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺳﺨﻦ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻧّﻤﺎ
ﺍﻟﺄﻋﻤﺎﻝ ﺑﺎﻟﻨﻴّﺎﺕ،
ﻳﻌﻨﻰ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻴّﺖ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨی
ﻤﺒﺪﺃ ﻓﮑﺮ
ﻧﻴّﺖ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎن اﺳﺖ، ﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
که ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﺘی عباﺩﺕ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺗﻈﺎﻫﺮﺑﺘﻘﺪّس
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﻬﺮه ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﺳﻴله
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ، ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻮﺭت ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﮐﻨﻨﺪ
ﺑﻨﻴّﺖ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﻃﻠﺒﮑﺎﺭ ﺧﺪﺍ
ﻧﺒﻮﺩه
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻴّﺖ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺷﻬﺮﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭﺗﺤﮑّﻢ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ، ﺟﺰ
ﻋﻘﺎﺏ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺩﺭﻧﺴﺦﻭﻣﺴﺦﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺷﺖ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﺏ
ﻟﺤﻈﻬﺎﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﮑﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﻣثبت ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺑﻰ
ﺃثر. ﺍﮔﺮ
ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ حیواﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺍﺳﺖ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻮﻝ
ﺁﻥ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ، ﻣﻦ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﭘس ﻫﺴﺘﻢ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﺃﻯ ﺑﺮﺍﺩﺭﺗﻮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺪﻳشه
اﻯ ﺗﺎ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻪ
ﻣﺤﺘﻮﺍ ﻭﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﭼﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﭼﻪ
ﺣﻘﻴﻘتی اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎن
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﻋﻠﺎﺝ ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻋﻤﺎﻕ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﺖ
ﻭﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﺨﺪﻳﺮ ﺑﺎ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﭼﻪ ﺩﺭﺟﻪ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﮐﺴﻰ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺒﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺗﻠﻪ
ﭘﺎﺗﻰ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻳﺎ
ﺩﻗﺖ ﻭﺩﻳﺪﻥ
ﻣﻘﺼﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺟﻠﺐ
ﻧﻈﺮﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻧﻴﺰ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺗﺄﻣّﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﻫﻤﻔﮑﺮ ﻭ
ﻫﻤﺤﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، که
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺁﻧﺎن
ﺮﺍ ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ، ﺗﻤﺴﺨﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻣﮕﺮ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺗﺮﺣّﻢ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ
ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ، ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺣﺮﻑ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﻮﺩ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﻠّﺖ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺳﺮﻭﺩﻥ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﺭﻯ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺮخی
ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻭ
ﺍﺩﻳﺒﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺟﻨبه
هاﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺩﻗت
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺟﺰ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻭ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻟﺒﺨﻨﺪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺭﻭﻯ ﺗﺮس
ﮐﺮﺩﻥ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮔﻔتهخ
اﻧﺪ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﭼﻮ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺧﻮﺷﺶ
ﺁﻳﺪ. ﺟﺪﺍﻝ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻭﻣﻨﺸﺄ ﻓﮑﺮ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ، ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺩﺭﻭﻥ ﻣﻐﺰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺮﺷّﺤﻰ ﭼﻮن
ﺘﺮﺷّﺢ ﺻﻔﺮﺍ
ﺍﺯ ﮐﺒﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ ﮐﻪ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻧﺘﻨﻰ
ﺧﻮﺏ ﻳﺎ ﺑﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﺠﺎﻯ
ﻣﻮﺝ ﺻﺪﺍ ﺩﺭ
ﻓﺮﻳﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﻣﻮﺝ ﻇﺮﻳﻔﻰ
ﭘُﺮ ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺪﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻟﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﺟﻠﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓت ﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﻣﻨﻄﻖ
ﺩﺭﺁﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺰﺩ
ﻋﺎﺭﻑ ﻣﺎﻧﺪﻥ،
ﮐﺎﺭ ﻋﺒثی ﺍﺯ
ﻓﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﺎﺯﺩ، ﮐﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻧﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮔﺮﻓﺖ ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﻓﮑﺮ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﺯﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬیﻨﺰﺩﻳک
ﺘﺮﻯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪﭼﻮن
اﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ. ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺗﺮﻭﻳﺞ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺍﮔﺮ
ﻳﻚ ﻧﻔﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﻮﺩ، ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩه
اﻯ. ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻓﮑﺮﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻭﺣتی
ﺒﻬﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺍﺯﻧﻮﻉ ﻓﮑﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠکه ﺒﺸﮑﻞ
ﺍﻳﺪه
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺧﻠﺎصه ﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﻓﺸﺮﺩﻩ، ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﮑﻴﻚ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺍﻳﻦ
ﺍﻳﺪهﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. که
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﺮﺩﻩ، ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ، ﻭ
ﺑﺎ ﺳﺒﻚ
ﺗﻤثیلی ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟﻪ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻋﻮﺍﻡ ﺳﺎﺩﻩ ﻟﻮﺡ،
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﭽﻨﺪ ﭘلّه
ﻮﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ ﭘﻴﺸﺮﻓت
کند، ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺁﻥ
ﻋﻮﺍﻡ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺎ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﺎ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺗﺎ
ﺣﺪّﻯ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎه اﺯ
ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻥ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺃثیرﻯ
ﻳﺎ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ،
ﻭﻳﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩی
ّﺘﻌﻘﻠﻰ ﻳﺎ
ﻧﻮﺭﻯ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻓﻬﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﻤثیل ﻣﺎﺩﻯ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺁﻧﮕﺎه ﻘﺎﺑل
ﻔﻬم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ، ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎنی
ﻮ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻭﻣﺎﻩ
ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ
ﺑﺎﻍ ﻭ
ﺑﻮﺳﺘﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﻣﺤﻴﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ.

ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻋﺼﺒﻰ، ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺑﺪﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﭘﻮﺳﺘﻪ
ﻣﻐﺰﻯ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﺯﻳﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﺑﻠﻴﻮﻥ
ﺳﻠّﻮﻝ ﻋﺼﺒﻰ
ﺁﻥ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻧﻪ
ﺑﻠﻴﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻔﺎﻭت
عقلی ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺒﺐ ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻣﻐﺰ
ﮐﻨﻴم ﺒﺎﻋث
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺟﺴﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻌﻘﻞ
ﻭﻓﮑﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎﻋث ﺁﺳﻴﺐ
ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻢ ﻧﻴﺰ، ﻫﺮ
ﺭﻭﺯﻯ ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﻠّﻮﻝ
ﻋﺼﺒﻰ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ
ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻣﺮﺩﻩ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻨﺦ
ﺍﺗّﺼﺎﻝ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﺟﺰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ،
ﻧﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻧﻪ ﺗﺮﻣﻴﻢ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺗﻮﻗﻒ ﺭﺷﺪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺷﺪﻳﺪ ﻳﺎ
ﻧﺴﺒﻰ، ﺩﺭ ﮐﻢ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘب اﻓﺘﺎﺩﮔﺎن
ﺬﻫنی ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻧﺪ. ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺳﻠّﻮﻝ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﺩﺭ
ﺳِﻦّ 25 ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺭﺷﺪ ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮخی ﺪﺭ ﺳﻰﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭﻣﻴﺎنه ﺮﺍﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻓﺸﺎﺭﻫﺎﻯ ﻣﺤﻴﻄﻰﻭﺣﻮﺍﺩث
ﻮﻟﻄمه هاﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻮﻗﻒ ﺗﮑﻤﻴل
ﺪﺭ ﮐﻤﻴّت ﻮ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺩﺭ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﺭﺍ، ﻋﻠﻢ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺗﺎ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﺑﻠﻴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﮔﻮﺋﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ، ﺑﮑﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﮑﻨﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺁﻥ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ، ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻳﺎ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﻣﺮﺩﻩ ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎت ﺴﺨﺖ
ﺁﺳﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺎ
ﮐﻠﺎﻡ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻤّﻰ ﻭﮐﻴﻔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﺯﻳﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻧﺘﻦ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﻮﻯ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍلاّ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﺿﻌﻴﻒ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺟﻨبه های
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺍﺯﺍﺑﺘﺪﺍ، ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻭ ﻃﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﺘﻴﻚ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻧﻰ ﻭﻳﺎ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ ﻣﻐﺰﻯ
ﺭﺍ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﻔﺘﺪ، ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺤﺮﻙ ﻓﮑﺮ، ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ،
ﭼﻮﻥ ﺧﻄﺮ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﻣﺮﮒ، ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﻨﺪﻩ، ﻫﺮﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺳﻮﺯﻥ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍثر
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﭘﻴﺮ، ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻭ ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻐﺰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ، ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ
ﻣﺮﺗﺒﻄﻴﻦ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻭﺩﻭﺭﻩ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﮐﻤﺎﻝ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ، ﻋﻤﻠﺎ
ﭼﺮﻳﺪﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﺗﻊ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺭﺍ ﻣﺪّﻋﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺣﮑﻢ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ، ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﺎﻥ ﻓﮑﺮﻯ
ﻧﻈﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺩﺍﺩﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻤﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮی کند. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﺧﺮﺍﻓﻴﻬﺎ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻭﺣﺸﻰ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﻘشی ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻫﻴﭻ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺟﺰ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺨﺼﻮﺹ، ﮐﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺎﻣﻮﺍﺟﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ نفس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﻫﺴﺘﻰ، ﻭ
ﺑﺪﺍﻳت اﺯﻟﻰ
ﺍﺑﺪﻯ، ﭼﻪ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ، ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻈﻤﺖ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﮐﻪ
ﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﻳﺎ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻏﻴﺒﺖ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺻﻔﺖ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ. ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﻗﺘﻰ ﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ، ﻭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﭼﻮﻥ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮﺳﻰ
ﺑﻰ ﮐﺮﺍنه اﺳﺖ.
ﻭﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ، ﺣﺘﻰ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷت ﺒﻴش
اﺯ ﻳﻚ ﻓﻨﺠﺎﻥ ﺁﺏ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﻮﺋﻰ ﺷﺒﻨﻤﻰ
ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﺎﻗﻴﺎﻧﻮس
ﻭﺣﺘﻰ ﻗﻄﺮه
اﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺣﻮﺽ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ، ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺤث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻭﺍﺣﺪ، ﺩﻭ
ﻓﮑﺮ ﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﺪﺍﺧﻞ ﮐﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺳﻄﺢﺁﺏﻣﺨﺘﻠﻒﮐﻪﻳﮑﺪﻳﮕﺮﺭﺍﺧﻨثی،
ﻭﮔﺎﻫﻰﺗﺸﺪﻳﺪﻣﻮﺝﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻧﻘﻄﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ، ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﻭﺩﻗّﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺘﻔﮑّﺮثبت
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ، ﺗﻮﺟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ،
ﻳﺎ ﺭﻗﻴﻘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻭﺗﺸﺨﻴﺺ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻧﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﻧﻘﻄﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﻳﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻓﮑﺮ ﺩﻭﻣﻰ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ، ﺍﻳﻦ
ﻧﻘﺶ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ، ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﮐﺎﺭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﮑﺮ
ﺍﻭﻝ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﺧﻨثی ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺁﺏ، ﻭ ﻳﺎ
ﻓﮑﺮ ﺩﻭﻡ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﮕﻴﺰه ها ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺷﺨﺺ، ﮐﻪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻓﮑﺮ
ﺍﻭﻝ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺻﺤﻨﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺮﺍﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﺼﻴﺒﺘﻰ ﺳﺨﺖ،
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪگی
کند ﺁﻧﮕﺎه
ﻫﻔﮑﺮ ﻣﺼﻴﺒت
ﻴﺎ ﺧﻄﺮ ﻭ ﺿﺮﺭ
ﺩﺭﻣﻌﺎﻣﻠﻪ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻓﮑﺮ ﺍﻭﻝ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ
ﻳﺎ ﺿﻌﻴﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﻌﻘّﻞ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﺩﻗّﺖ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺍﻭﻝ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻓﮑﺮﻯ
ﺿﻌﻴﻒ ﻭ ﻏﻠﻂ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﮑﺮ ﺩﻭﻡ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﭘﺮﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﻭ
ﺑﺎﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ، ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺿﻌﻴﻒ ﻭ ﭘﺎﻙ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﻪ ﺗﻌﻤﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ، ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﭘس
اﺯﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻳﻚ ﺯﻣﺎن ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. چه ﺪﺭ
ﭼﺸﻢ ﻭﮔﻮﺵ
ﻭﺣﻮﺍس ﺩﻳﮕﺮ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻔﮑّﺮ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻚ ﻓﮑﺮ ﻭﺣسّ
ﺗﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺪﺍﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ، ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻝ ﻧﻔﻮﺫ
ﺳﻮﮊﻩ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺿﻌف
ﺘﻤﺮﮐﺰ. ﻭ
ﺍﺭﺍﺩه
ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ ﻳﺎ
ﺩﺭجه اﻯ ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻣﻘﺪّس
ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﻘﺪّس
ﺪﺭ ﮐﺎﺭﺳﺎﻟﻚ،
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻢ
ﺍﻳﻤﺎﻥ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻳﻦ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺳﻮﮊﻩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺭ
ﭼﺸﻢ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﻄﺮﻯ ﺗﺮﻙ
ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻤﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﻟﺬﺍ
ﻓﺮﺍﺭ ﺳﻮﮊﻩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺫﻫﻨﻰ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﻭ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ضعف
اﺭﺍﺩﻩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﺍﻳﻦ ﺿﻌﻒ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﻴﻚ
ﺳﻮﮊﻩ، ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩﺗﺮ
ﻭﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﺻﺤنه
هاﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺷﺪﻩ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺳﻮﮊﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗب
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ، ﻳﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻟﺖ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻳﺎ
ﻣﻌﺪﻭﻡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﺧﻠﻂ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺨﺘﻠف ﺮﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﺪﻫﻴﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ که اﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﺘﻔﺎﻭت ﻔﺼﻮل
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﻓﮑﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻴﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮ ﮐس، ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﺎ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﭘس
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺳﻮﮊﻩ ﻓﮑﺮ، ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺑﺎﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻪ ﻳﺎ
ﭘﺎﺋﻴﻨﺘﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺗﺮﻳﻦ
ﻫﺪﻑ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ ﻭ
ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ، ﺑﻘﺼﺪ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎ، ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﭘس
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺳﻘﻮﻁ ﺑﻨﻮﻉ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻥ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻘﻴﻪ
ﻋﻤﺮ، ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﻤﻔﮑﺮی
ﻮﻫﻤﺮﻧﮕﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﺤﺎﻝ ﻭ
ﻫﻤﻔﮑﺮ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﺑﺤثی
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺍلاّ ﺻﺤﺒﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻤﻊ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﻄﺢ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﮑﺘﺐ ﻭ ﻣﻨﻄﻖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺟﻤﻊ ﻧﻴﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﻰ ﻣﻨﻔﺮﺩﺍ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺼﺤﺒﺖ
ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺁﻣﺪﻩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺁﺯﺍﺩ ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﻭ ﺩﻭﺭ ﺃﻧﺪﻳﺶ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﻫﺪﻑ
ﺩﻭﺭﺗﺮﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﭼﻮﻥ
ﺳﻄﺢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎن اﻳﺪﺁﻝ
ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺒﺨﻠﻖ ﺑﺎﺷﺪ. که
ﺪﺭﺻﻮﺭت
ﺘﻮﻓﻴﻖ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺩﺍمه
ﺘﻔﮑّﺮ ﺩﺭ ﺍﻳن
ﺴﻄﺢ ﻋﺎﻟﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻭ
ﺩﻭﺭﺃﻧﺪﻳﺶ
ﺗﺮﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺩﻭﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﺩﻭﺭ
ﺃﻧﺪﻳشی اﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ، ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘس
ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺩﻭﺭ ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﻣﻨﻄﻖ ﺩﺭ ﻃﺮﺯ
ﮐﺎﺭ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﺑﺎﻣﻘﺎﻡ
ﻧﺒﻮّﺕ، ﻭ ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ،
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ، ﻭﺳﻌﺖ
ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺪﻋﻰ ﺁﺯﺍﺩ ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺩﻭﺭ ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﺭﻭﺍنی ﻮﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ. چه ﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ ﺧﻮﻳﺶ،
ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺷﻔﮑﺮﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮی
ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ، ﻭﮐﺴﺐ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺯ
ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﻬﺘﺮی
ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻫﺮ ﻋﺼﺮ ﻭ
ﻗﺮﻥ، ﻳﻚ(ﻣُﺠﺪّﺩ
ﺩﻳﻦ)ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﻪ
ﺁﻧﮑﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ، ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﺍﺭاءه ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻳﺎ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻭﺍﺿﺤﺘﺮ
ﻭﻣﻨﺎﺳب
ﺰﻣﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻓﻬﻢ ﺁﻥ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺩﻭﺭﺑﻴﻨﻰ
ﺩﺭﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺧﻠﻂ
ﻣﺒﺎﺣث
ﻭﺗﺪﺍﺧﻞ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻧﺒﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ. که
اﻳﻦ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺩﺳت ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﭘس
ﺑﻤﺮﺣله ﺤﻴﺮﺕ
ﻭ ﺗﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﺳﻘﻮﻁ ﻭﻧﺰﻭﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺃﺷﺪّ ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﻣﺘﻠﻮّﻥ
ﺍﻟﻤﺰﺍﺝ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺪﺍﻭم ﻮ
ﺭﻭﺯﺍﻓﺰﻭن
ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﻬﻤﻴﻦ ﻋﻠت
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺟﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺳﺮﺍﻍ ﺩﺍﺭﻳﻢ،
ﮐﻪ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺩﻩ
ﺳﺎﻝ
ﺍﺯﻋﻤﺮﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩر ﺟﻨﻮﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ
ﺗﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺗﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻭﺷﻨﺎﺳﺎﻯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﻭ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺤث ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺗﻦ ﻭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻣﺤﻴﻂ،
ﺩﺭﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻯ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﻃﺮﻳﻘت
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺍﺳﺖ، ﻭﻋﻠﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺩﺭﺳت ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ، ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻣﮑﺘﺐ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻋﻤﻞ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻗﺒﻠﻰ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﻌﺎلی
ﺒﺴﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮش
ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻤﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ، ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻄﺢ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳﺮﺍ، ﺩﺭ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ، ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ ﻧﺎﺏ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﺳﻄﺢ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﻭﺭ ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭالاّ
ﺳﻄﺢ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ، ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭﺩﻭﺭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ ﻭ
ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﻯ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻴش ازﺘﻌقل
اﺯ ﺭﺏّ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ، ﺍﺯ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺧﻴﻠﻰ
ﭘﺎﺋﻴن ﺘﺮ
ﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎب
الله
ﭙﺎﺋﻴﻨﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭح ﻔﺮﺩی ﻤﺎ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ، ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻋﺎﻟﻴﻪ، ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭﮐﻠّﻰ
ﮔﻮﺋﻴﻬﺎ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺴﻄﺢ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﻭﺟﻮﺩ،
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻗﺪﺭﺕ
ﻓﮑﺮ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻄﻠق ﻮ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﭘس
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، که
ﺘﻔﮑّﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﻴﺮت ﻔﮑﺮی
ﺪﺳت ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺡ، ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﺮﻭم
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻫﺮﻃﺮﺡ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺮﺍی
ﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺍﺭﺍﺩه
ﻮﻋﻘﻞ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻃﺮﺡ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻬﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭘﺶ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺎﺑﻊ
ﻓﮑﺮ ﭘﻴﺮ، ﻭﻧﻴﺰ
ﺗﺎبع
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ، ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﺍﺻﻠﻰ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﻧﺤﺼﺎﺭﻯ
ﭼﺸﻢ ﻭ ﺣﻮﺍس ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻮﮊﻩ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ الاّ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﮔﻰ
ﻓﮑﺮ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﻓﮑﺮ
ﺩﺭ ﺑﻨﺪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﭙﻠﮑس
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻌﻘﻞ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﻢ ﺩﺍﺩﻩ، ﺑﺸﺮ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ،
ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﭘﺶ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻴﺰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ، ﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺩﺭ
ﺳﻮﮊﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﻢ ﻭ ﺑﻴﺶ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺮﻳﻦ
ﻭﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺗﺮﻳﻦ ﻭ
ﺩﻭﺭﺃﻧﺪﻳﺶ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ، ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻭ، ﭼﻮﻥ
ثرﻭﺕ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎت ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﺭﺍ، ﻣﺎنع
ﻔﮑﺮ ﺃﺯﻟﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻣﺴﻴﺮ
ﺗﺤﻘّﻖ ﻭ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﺮﺩﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ، ﺗﺎ
ﺩﺭجه اﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺗﺎ
ﺟﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎن ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻔت هزﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ، ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍن
ﺒﺮﺍﺑﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺗﻔﮑﺮ ﻭ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺃﻯ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺗﻮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻧﺪﻳشه
اﻯ ﻣﺎﺑﻘﻰ
ﭘﻮﺳﺖ ﺑﻰ
ﺍﺭﺯﺵ، ﻳﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ،
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺳﻄﻮﺡ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺭﻭش
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﺒﺤﺪّ
ﺍﻋﻠﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺤﺪّ ﻣﻄﻠﻖ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ،
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﻠﻴّﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﻤﺘﺮی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣﺮﺩ،
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮی
ﺒﻌﺪﻯ، ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻭﻓﻮﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭپی
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎت
ﻘﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻫﻢ
ﺟﻨس ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺑﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻭﺗﺴﻠﺴﻞ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻫﻢ
ﺟﻨس ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
اﮔﺮ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻌﺎلی هست. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﮐﻠّﻰ ﺟﺪﻳﺪی
کمتر ﺑﺎﺷﺪ، ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺟﺰئی
ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺩﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ،
ﭘس ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﮑﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ، ﭘس
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷته اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻙ ﻧﻈﺮﻳﺎت
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺑﺎ ﺯﻭﺭ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭ ﻓﻬﻤﻰ
ﺩﺳت ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ، ﺁﻣﺎﺩه
ﻔﻬﻢﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺰﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮطه ﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﮐﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ، ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺷﺎﻳﺴته
ﺸﺪﻩ. ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺸﺨﺺ
ﻳﺎ ﻣﻮﺿﻮعی
ﺪﻟﻴﻞ
ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺣﺪﻳث
ﻨﻔس ) ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﺻﺤﺒت کرﺩﻥ
ﻫﺮﮔﺰ ﻓﺎﻳﺪه
ای ﺒﻬﻤﺮﺍه
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺗﺪﺍﻋﻴﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﻯ ﺑﺎ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻧﻴﺰ، ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻮعیﺒﻬﻤﺮﺍه
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻭﺑﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ، ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﻌﻠﻰ،
ﻭ ﺣتی ﺪﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ، ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓته ﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻋﻘب
ﻤﺎﻧﺪه ﺘﺮ ﺍﺯ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ، ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑﻬﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻳﺎ ﻫﻢ
ﮔﺮﻭﻩ ﺣﺰﺑﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺠﺴﻢ
ﻭﻇﺎﻫﺮ
ﺍﺭﺯﻳﺎبی ﻮﻗﻀﺎﻭﺕ
ﮐﻨﻴﻢ.

ﻓﺮﺍﻣﻮش
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺑﺮﺗﺮ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺸﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﮐﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺩﺍﺭﻳﻢ،
ﻳﻌﻨﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻃﻠﺴﻢ ﻭ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘلی ﺃﺳﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.
ﭘس ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺭﺳﻴﺪن
ﺒﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺎﺷﺪ،
چه ﺮﺳﺪ ﺑﺴﻄﺢ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﻘﺎﺋﻢ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭﺷﺎﻧس ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻓﺮﺍﻫم کنیم. ﻭﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻴچ
ﺪﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ،
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻳﮑﺴﺎن
ﻧﺪﻗﻴﻘﺎ ﻓﻬﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺠﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺑﺴﻄﺢ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻳﺎ
ﺑﺴﻄﺢ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﺮﺩﻭ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺩﺭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡﺭﻭﺣﻰﻭﮊﻧﺘﻴﻚﺭﻭﺣﻰﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻋﺪﻡ
ﺗﻮﺍﻓﻖ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻀﺎﺩ
ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻭﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺠﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺣﺰﺑﻰ ﻭﺩﺷﻤﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﺪﺕ ﻭ ﺳﺮﻋﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ، ﮐﺎﺭ
ﺑﺠﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻤﻠﻞ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻗﺎﺗﻞ
ﻭﻣﻘﺘﻮﻝ، ﻫﺮﺩﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺑﺪﺗﺮ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﮐﺸﻒ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺑﮑﺸﺪ،
ﺗﺎ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﺯ
ﺷﺶ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ

ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﺮﺩﺍ،
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﺪﺭ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﺒﺮﺳﻴﻢ،
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺬﺷته ها
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻴم ﺪﺍﺷﺖ.
ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺣﻘﻴﺮ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻧﺎ
ﻣﻘﺪس
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻓﮑﺮی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻣﻘﺪس ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺨﺶ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﺩﺭﺟﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﻢ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﻳﭙﻠﻢ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻞ، ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭼﻮﻥﺭﺿﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻭﻧﺠﺎﺗﺎﺳﺖ. ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﻋﻠﺎﻣت
اﺻﻄﻔﺎی اﻟﻬﻰ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻭ
ﺑﻬﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ، که
اﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮشﺮﺣﻤﺎن ﻮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﺪﺍﺷﺖ،
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّﺭﺣﻤﺎﻥﻧﻴﺰﺑﺮﺳﺪ.

ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ، ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻥ ﺟﺎمعه گرﺩﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﻳﺎ ﺍﮐثرﺍ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺍﻗﻠﻴّﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻔﻴﺪ ﺟﺎمعه
هست. ﻭﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣل ﻔﺮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻠﺎش ﺸﺨص
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻠﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐس ﺑﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮔﺮﺩﺩ،
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺰﻭﺭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻓﺎﺳﺪ،
ﺑﺰﻭﺭ
ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﻭ
ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩ، ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻨﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﺟﺎمعه اﻯ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺯﻭﺍﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺮﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﻣﻌﺪّﻝ ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ، ﺑﻌﺪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﻭ
ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﻭﺑﺎﺯﺍﺭ
ﻭﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﻔﮑﺮﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﮐﺴﺐ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺳﺨﺘﻰ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ،
ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤلیه اﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻳﺎﺑﻨﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﺠلیه هاﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺩﺭ
ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺳﻄﺢ
ﺗﻤﺪﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭلی اﻓﮑﺎﺭ ﺑﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﺗﺠﺮبی
ﻮﺭﻓﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﭘس اﺯﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﻣﺘﺨﺼﺺ
ﻭثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﻭ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻋﻠﻢ، ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﻔﮑﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ. ﻭ
ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺗﮑﺒّﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮی
ﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻭﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ،
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﻫﻨﺪه ﻤﻨﻔﻰ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺪﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻋث
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺗﻘﺎﻟﻴﺪ ﺯﺷﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﺳﻴب
ﺪﻳﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﻨﺪﺭت
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎ
ﺳﺨﺘﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﺨﻮﻳش ﺮﺍ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺃﻧﺪکی
ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﮐثرﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨیم که
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﺮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻥﻭﺿﻌﻴﻒ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻤﺘﺮ،
ﻭﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪی
ﻮ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗب
ﺸﻬﻮﺩی ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻟﺬﺍ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ،
ﺑﻔﺮﺩﺍ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺎﺯﺧﻴﻠﻰ
ﺩﻳﺮ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺩﺍﺋﻰ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎﻣﺴﺦﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺣﺘﻰﻓﺴﺦﮔﻴﺎﻫﻰﺭﺍﺩﻭﭼﺎﺭﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺷﺪ.
ﺳﻨّﺖ ﺷﮑﻨﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻋﺎﺩﺕ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﻨّﺖ ﻭﺍﻗﻌﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺗﻘﺮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻨﺖ(ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺸﺪﻳﺪ) ﻳﺎ
ﻣﻘﺪس ﺷﺪﻥ، ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻓﺮﺍﺗﺮ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﻘﺮّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎ ﺑﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭﻗﺒﻀﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺍﺣﺪ ﮐﻠّﻰ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺷﺪﻩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﺎﺳﺪ
ﭼﻮﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺸﺎﻳﺎﻥ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭﺣﺰﺑﻰ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ، ﺁﺳﻴﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺠﺎمعه ﺨﻮﻳش
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﺒﻦ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺳﺮﻣﺎیه اﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﭘس ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺳﺨﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ
ﺭﺍﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣثل
ﻣﻌﺮﻭﻑ، ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤثروت
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺩﺭﺳت
ﺘﺮﺣﺎﺻﻞ
ﺗﻀﺎﺩ ﻭ ﻧﺒﺮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻧﺎﻣﻘﺪس
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻣﺎﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ، که
اﮐﺸﺮﻳّت
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻟﻴﻞ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪه
ﺘﺎﺑﻊ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﺁﻫﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﺪ. ﺩﺷﻤﻦ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ، ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﻋﻘﻞ ﻓﺮﺩﻯ
ﺑﺮﺧﻰ ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. که ثرﻭﺕ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ، ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﮔﺮﻯ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺑﺎﺯﻯ ﻭ ﻗﺴﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﮐﺸﺘﺎﺭ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻘﻠّﻪ
ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻫﻴﭻ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻫﺒﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭ
ﺗﺎ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﻣﺮﮒ، ﻧﺘﻴجه
اﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﻫﺒﺮ ﻭ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ، ﺟﺰ
ﺩﻟﻴﻞ
ﻭﺍﺿﺤﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ
ﮐﺴﻰ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﺮﺳﺪ،
ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻭﺍﻣﺮیه اﻟﻬﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺭﺳﺎﻟتی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺁﻧﻬم
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺣﻖ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻓﻖ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺑﺮ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺣﻖ
ﺭﻫﺒﺮﻯﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﻭ
ﺍلاّ ﺑﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪﻗﺎﺕ ﻭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﻭﺗﺮﺣّﻢ ﺑﺮ
ﻓﻘﺮﺍ ﻭ
ﻳﺘﻴﻤﺎﻥ، ﺟﻨﺒﻪ
ﻏﺮﻭﺭ ﻭﻣﻨّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺍﺯثوﺍﺏﭼﻨﺎﻥﮐﺎﺭﻫﺎﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺭﺍ ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ، ﻭﻟﻮ
ﺑﻨﺎﻡ ﺳﻄﻮﺡ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭﺟﺎت
ﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺑﻬﺸﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ، ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻳﺎﻓﺖ. ﭘس
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻣﺴﺘﻘﻞ،
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ، ﺩﺭ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﻭﺩﺭ ﺳﺘﻮﻧﻰ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺩﺭ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻭﻡ، ﻭ
ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ،
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺴﻴﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﺣﺮﮐﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﺩﺭ
ﺁﻥ ﺷﻨﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﮐﻪﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻣﺴﻴﺮ
ﺳﻴﻞ، ﻫﻢ ﻋﻘب
ﻤﺎﻧﺪگی اﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ
ﻫﻢ ﻋﻘب ﺮﻭﻯ
ﻭﺩﺭﺩ ﮐﺸﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ، ﺳﻴﻞ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﮕﻮﺩﺍﻝ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﻣﺮﮔﻬﺎ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺗﻮﻗّﻔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﮔﻨﺞ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻧﺞ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ، ﭘس
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺒﻮﺭ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ثاﺑﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺻﺪﻕ
ﻭﺻﺒﺮ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮕﻨﺞ ﺷﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺣﻮﺻله اﻯ ﺭﺍ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ ﻭ
ﺣﻮﺍﺩث ﺷﮑﺴﺖ
ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻏﺎﻟﺐ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺠﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺑﻬﺮ ﺣﻴﻠﻪ
ﻭﻧﻴﺮﻧﮕﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻳﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﺋی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻃﺎﻟﺐ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ، ﻭ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺪﺗﺮ،
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍﺑﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﺳﺮاء
ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺭﺍﻩ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺭﺍﻩ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﻔﺮﺕ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎن
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻭ ﺑﻬﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ، ﺣﻮﺍﺩﺷﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺭؤﻳﺎ ﻭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ، ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﻋﻮﺕ
ﻭﺗﺬﮐّﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻭﻟﺰﻭﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺁﻧﻬﺎﺍﺳﺖ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻭﻋﺪه ﻫﺎی
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﭘﺎﮐﺘﺮ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎی
اﻟﻬﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ،
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻌﺪﻯ، ﮐﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﻬﺸﺖﺳﻮﻡﺍﻭﺍﺳﺖ.

ﺍﺯ
ﺑﻮﺩﺍ ﺷﻨﻴﺪه
اﻡ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺘﻢ
ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻳﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻴﻬﺎ
ﻳﺎ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎئی
ﺪﺭ ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍن
ﺪﺍﺭﻳﻢ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻘﺺ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ ﻭلی
اﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺿﻌﻴف ﻨﺘﻴجه کوﺗﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﻨﻴﻢ،
ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺳﻴﻞ
ﺣﻮﺍﺩث
ﺩﺭﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﻭﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ، ﺳﺮیع
ﺘﺮ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺁﺳﻴﺒﻰ
ﻧﺒﻴﻨﻴﻢ، ﻭ
ﻫﻢ ﺳﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ، ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺭﻭﺡ ﻗﻮی
ﺘﺮ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﺮﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺩﺭﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮﺩﺭ

ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻳﺎ
ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﭘس ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺩﺭﺟﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﻋﻤﻴﻖ، ﺍﺯﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺭﻧﺞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ، ﺑﮕﻨﺞ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭ ﻋﻴﺪ
ﺳﻌﻴﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺩﺍﺷﺖ. ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰ، ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ که
اﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻗﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﺎﻗﺺ
ﻭﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪه
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺸﺖ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه اﻯ
ﻧﻴﮑﻮﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺸت ﻨﻮعی ﺮﺍ
ﺩﺭﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ
ﺍﺟﺮﺍیﻔﺮﻣﺎﻥ
ﮐن ﻔﻴﮑﻮﻥ، که
کرﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎت ﺒﺎﻟﻘﻮّه
ﻤﺼﺮﻑ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻣﮕﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻳﻨﺪه
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس، ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻮﺩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﺑﻬﺮ ﻫﻮﺳﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺩﺭﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ
که ﺒﺎﺷﺪ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﭙﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺻﺪ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎن
ﺠﻬﻨّﻢ ﺳﺎﺯ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ، ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺻﺮﻑ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺷﮑﻢ
ﻭﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺷﻮﻧﺪ، ﺑﺎ
ﺃﻧﺪﻙ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺒﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺗﺤﻘﻘﻰ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻭ ﺷﻮﺩ.

ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ، ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺴﺦ
ﻭﻧﺴﺦ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ، ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺣﺎﻝ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻧﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ، ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎ
ﺁﻣﺪﻩ ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭ
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻫﻤﻪ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ، ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺍﺟﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻭﺝ
ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﺯﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍﺩﺍﺷته اﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ، ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻋﺮﻓﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﺍﺯ ﻭﻣﺎﻫﻴّت
عقلی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻟﻬﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺃثیری ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃثیری ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻗﺎﺋﻢ
ﺃثیری، ﻭﻋﻘﻞ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺗﺤﺖ
ﺃثیری ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻃﺒﻘﺎﺗﻮ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻋﺸﻖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ، ﻧﺘﻴجه
ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻨﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﻧﻘّﺎﺩﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭﻧﺠﺎت
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﻋﺸﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺻﻔﺖ
ﻣﺒﺪﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺸﻖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﻔﺖ ﻣﺸﺘﺮﻙ، ﺑﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺍﺳﺖ. ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺒﺄ ﻭ
ﺧﺒﺮﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺒﻮّﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﻌﻤّﻖ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺗﺄﻣّﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺭؤﻳﺎ، ﺻحنه
هاﻯ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﭘﺮ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ. ﺍﮔﺮ
ﻫﺮ ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻧﻴﺮﻭی
ﻀﻌﻴﻒ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻟﮕﺪ
ﻣﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺭﺍﺳﺦ
ﺧﻮﺩﻳﺶ
ﺍﺯﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻃﺮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. که
هماﻥ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﻙ ﮐﺮﺩﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﻳﺶ، ﺍﺯﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻮﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻭﻫﺮ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ، ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺣله ﺸِبه
ﻤﺮﮒ ﻭ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﻭﺧﻠﺴﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﭘﻠّﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺮﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ(
ﺻﻠﺎﺕ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﻫﺮﺻﻠﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﺁﻏﺎﺯﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻋﻤﻠﺎ
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎی
ﺠﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﮐﻮﭼﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻮﭼﮑﻰ ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﮐﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎن
کاﻣﻞ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﻳﻚ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩﺧﺎﺹﺳﺎﻟﻚﻃﺎﻟﺐﻟﻘﺎﻯﺍﻟﻬﻰﺑﺠﻬﺎﻥﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﺤث
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻓﮑﺮ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺴﻄﺢ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻓﮑﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﮑﺮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، ﺑﺎ
ﻓﮑﺮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ فکر
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸته
ﺒﺨﻠﻖ، ﻫﺮﻳﻚ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻋﺎﻟﻢ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻳﺎ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ، ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﮑﺮ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺁن
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻋﻠمی
ﻮﺑﻤﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻤثیل
ﻳﺎﺷﺒﻴﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎت ﻤﺎﺩی
ﺘﺮ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﻫﺮچه ﻔﮑﺮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺍﻟﻬی ﺘﺮ، ﺑﻴﺎﻥ
ﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮ ﺁن
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﺨﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺮ ﺷﻌﺮ ﻭ
ﺧﻄﺎﺑﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻦ، ﻭﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯی
ﻔﻠﺴﻔی ﻨﻴﺰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﺭﺟﻪ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺷﺎﻋﺮ ﻭ ﺧﻄﻴﺐ
ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻣﮑﺘﺐ
ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ ﺷﻄﺤﻴّﺎﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺣﻘﻴﺮﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻭلی ﺰﻳﺮ
ﺩﺳﺘﺎن اﺯ ﺳﻄح
عقل ﮐﻠی ﺨﻄﺮب
ﻨﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ ﻭ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺴﻄﺢ ﻓﻬﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ، ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﮑﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻮﻥ
ﻧﻘّﺎﺷﺎﻥ
ﺗﺮﺳﻴﻢ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻥ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮐس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻧﻪ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ. ﻣﮕﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﻴﻊ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﭘﻴﺮ، ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﺸﻖ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﻋﺪﻡ
ﻓﻬم ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻔﻬﻢ
ﺁﻥ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﺩ ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟی
اﮔﺮ ﺍﻳن
گوﻳﻨﺪه اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﺎﺭﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﺯ ﭼﺎﻟﻪ
ﺑﭽﺎﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺳﺮﻋﺖ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﻓﮑﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﻳﺎ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﺮ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺂﻥ ﺳﺮ ﺁﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻃﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺟﻮﻟﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻳﺪه
اﻡ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﺮﮐﺖ ﺁﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺳﺮیع
ﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﺭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﻨﺪ، ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎن
ﺒﺸﺮیﻘﺎﺩﺭ
ﺑﻘﺒﻮﻝ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ، ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎ ﺗﺎ
ﮐﺮﻩ ﻣﺎﻩ ﻭ
ﻣﺮﻳﺦ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﺼﺪﻳﻖ ﺁﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎن ﺪﺭﺑﺍﺑﺮ ﭼﺸﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎﻭﺭﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪﺑﺂﺳﻤﺎﻥﭘﺮﻭﺍﺯﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻥ، ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﮐﻨﺠﮑﺎﻭﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻯ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻭﻫﻨﺮﻫﺎ ﻭﺍﺩﺑﻴﺎﺕ،
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ، ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. و
ﺍلاّ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺰ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
آﻧﻬم ﺒﺎ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮐﺎﺭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻭﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻧﮑﺮﺩه اﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺧﺪﻣﺎت
اﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﻗﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﻣﺬاﻫﺐ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. که
ﺒﺘﺤﮑّﻢ
ﻭﺭﻳﺎﺳت ﺨﻮﺩ
ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺑﻘﻴﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﮑﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻭ، ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
ﺮﻭﺣﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺣﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻋُﻤﺮﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ، ﻟﺬﺕ
ﻣﺼﺮﻑ
ﻭﺍﺗﻠﺎﻑ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺃﻧﺪکی کمتر
ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭﺻﺪ
ﺭﺍ، ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺒﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﻳش ﻤﺼﺮﻑ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻳﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻫﺮﻫﺪف
اﻧﺴﺎﻥ، ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺁﻧﻬﺎﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻢ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮﺳﺎﻋﺘﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯﻗﺸﺮﻯ
ﻓﮑﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﺍﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳت اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴله اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻫﺮ
ﺳﺎﻋﺖ ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻯ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩت ﺒﺸﺮی
اﺳﺖ. که ﻘﺪﻣﻰ
ﺑﺠﻠﻮ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺣتی ﻬﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺳﻮﺩﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺗﺰکیه ﻨﻔس و
ﺧﺪﺍﭘﺴﻨﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮک کرده
ﻮﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳتی اﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻋﻤﻴﻘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻋﻤﻠﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭﺳت اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﮑﺮﻯ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﻳﺎﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺯﻧﺒﻮﺭ ﻋﺴﻞ
ﻧﻴﺰ ﻭﺣﻴﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﻗﺪﺭﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ، ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺣﺎﮐﻢ ﺍﺻﻠﻰ
ﺑﺮ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻓﮑﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺣﺪﻳث
ﻧﻔس ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ، که
ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﺳﺐ
ﻣﺪﺍﺭ، ﮔِﺮﺩ
ﻣﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﭼﺸﻢ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺭﻫﺮﻭﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻫﺮ
ﮐﺎﺭﺵ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﻥ ﺭﺍﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻋﺸﻖ
ﻭﮐﺸﺶ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ ﻫﺴﺖ،
ﺻﺒﻮﺭی ﻮﻳﮋه
اﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﻭﮐﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﺍﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻠﺎنه اﺳﺖ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ، ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺸﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎﻋث ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﮑﺎﺕ، ﻓﺰﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺷﺎﻳﺪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺑﺎ
ﻭﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺑﺎﺯﻯ
ﻫﺎ ﻭﻣﻌﻤّﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭﺣﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨش
اﺳﺖ. ﻭﺍلاّ ﺍﮐﻨﻮن
ﺒﺎﻋث ﮔﻨﺎه
ﭙﺮﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻮﻝ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ، ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺎﻋث ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺯﺷﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻔﮑّﺮ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺩﺍﺋﻢ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺘﻰ
ﻧﮑﻨﺪ. ﺗﻌﺼّﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﻚ
ﻓﮑﺮ ﻭﻣﮑﺘﺐ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ،
ﺑﺎﻋث ﮐﻮﺭﺩﻟﻰ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺸﺶ ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺨﺶ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪﺵ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﭘس اﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻧﻈﺎﻡ
ﻣﻨﻄﻘﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻈﺎﻡ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺭﻳﺎﺿﻰ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻃﻠﺴﻢ ﻳﻚ ﻓﮑﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭش ﺮﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺗﻮﺳعه
اﻓﻘﻰ ﻭﺳﻄﺤﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ، ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ
ﺟﻬﺸﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻓﮑﺮ، ﺑﺮﺍی
ﺘﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩی اﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺘﺎ، ﻋﻘﻠﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘلی
اﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ، که عقل
ﺒﺮﺗﺮ ﻫﻤﺮﺍه
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻘﻮﻳت ﻤﻌﮑﻮس
ﻭ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ
ﺧﻮﺩﭘﺴﻨﺪﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬی
ﻴﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘی ﺪﺭﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﺑﮑﻠّﻰ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺍﻭ
ﺩﮔﺮﮔﻮن
ﻮﺑﺴﻤﺖ ﻣثبت ﻭ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ
ﺁﺭﺍمش ﻤﻴﺒﺮﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻣﺪﺍﻡ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻓﺮﺩﻭس ﺑﺮﻳﻦ،
ﻳﺎ ﻓّﺮ
ﻓَﺮوهَر
ﺭﻭﺷﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﻫﻔﺘﻤﻴﻦ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ، ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻳﮋﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺭﻭﺯﻫﺎ
دﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ، ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﭘﺮ
ﮔﺮﺩﺵ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ، ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺮس ﻭ ﻟﺮﺯ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻭ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﭼﻮﻥ
ﻟﺤظه اﻯ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻮﺳﺘﺎﻥ ﭘﺮ
ﺣﻮﺭﻳّﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺕ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻳﺪﻫﺎﻯ ﮐﻪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻌﻨﻮﻯ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞﻭﻓﺮﻫﻨﮓﺍﻳﺮﺍﻧﻰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ ﻏﻴﺮ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺠﻤّﻊ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﺣﻔﻆ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻓﺮﺩﻯ،
ﺍﻳﻦ ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ
ﻭ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺑﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺗﻀﺎﺩ ﺑﺎ
ﻣﻨﻤﺎﻓﻊ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺍﺯ
ﮔﺮﻭﻩ ﺣﺰﺑﻰ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺣﺘﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﺎﻡ ﺍﻧﺸﻌﺎﺏ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﻣﮑﺘﺐ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺣﺰﺑﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﺭ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﻭﺯﻳﺮﮐﻴﺒﺮ
ﻋﻠﻴﻪ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻀﺎﺩ ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻭﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺑﺎ ﻇﺎﻫﺮ
ﺯﻳﺒﺎﻯ ﺁﻥ، ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﻓﻘﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺴﻮﻯ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﻡ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﻧﮕﻴﺮﺩ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻰ، ﻳﻚ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺗَله
ﺒﺮﺍﻯ ﺟﻠﺐ
ﻓﻘﺮﺍ ﻭ
ﻧﺎﺭﺍﺿﻴﺎﻥ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ثرﻭﺕ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻋﻠﻮﻡ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺎﺷﻴﺴﻢ
ﻭﻧﮋﺍﺩ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻴﻨﻰ
ﻗﻮﻣﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻣﻠّﺘﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺧﺎﺹ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮ، ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺗﻘﻮﺍ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺗﻠﺎﺵ ﺟﻤﻌﻰ
ﻫﻢ ﻓﮑﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣثل
ﻫﻢ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ، ﺑﺠﺰ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﺩ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳت ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣلی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ،
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﺟﺪﻯ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭ ﻣﻄﻴﻊ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
ﺘﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ
ﻭﻣﺮﺯﻯ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻓﮑﺮ، ﺁﺳﻴﺒﻰ
ﺑﺂﺯﺍﺩﻯ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺻﺮﺍﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻤﮑﺘﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻓﮑﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﭙﻴﻮﻧﺪﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻧﺎ ﻣﻘﺪّس ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ، ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ
ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺟﺰ ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﻗﻮﻣﻰ، ﺷﻴئ
ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﻭﺳﺦ
ﺗﺤت ﺠﻤﺎﺩﻯ، ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳت عقب ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﺎﭼﻘﺪﺭ
ﻓﺴﺎﺩ
ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺳﺘﻢ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭ
ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﻨﮑﺮﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻭﮐﺴﺐ ﺍﻓﻘﻰ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ، ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭﺳﻌﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻭ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻭﺧﻮﺩ
ﭘﺴﻨﺪﻯ ﻭ ﺗﮑﺒّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﻔﻌﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺨﻮﺩ
ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ
ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻋﺒﻮﺳﺎﻧﻪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﺴﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﮐﺴﺐ ﺍﻓﻘﻰ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ. ﻭ ﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّت
ﺘﻌﻠﻴﻢ
ﻃﺎﻟبان
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺗﻰ که
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺰﺩﻯ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﺰﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺫﺧﻴﺮه ﺁﺧﺮت
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﺍﺯ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻭﺷﻬﺮ
ﻧﺸﻴﻦ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻫﺎﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺎﺩﻩ، ﻭﮐﻢ
ﺳﻮﺍﺩﻯ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌت
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻤﺪﻥ ﮐﻪ
ﺍﺯﻣﻨﺒﻊ ﺩﻳﻦ
ﻭ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘُﺮﺼﻴﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺍﻟﺮﺳﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ، ﻭ
ﻣَﺪﻳن ﻴﺎ
ﻣَﺪﻳﻨﻪ
ﮐﻮﭼﻚ ﺷﻌﻴﺐ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﺎﻡ ﺟﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍلهی ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺒﺎﻃﺮﺍف
ﭙﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺷﺎﻧس
ﻭﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ، که
ﺒﺘﻌﻘّﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﻠّﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭼﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻳﺎ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﭘُﺮ ﺭﻧﺞ ﻭ
ﺩﺭﺩ ﺳﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﮐس، ﺑﺎﻫﺮ
ﺩﺭجه اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎب
ﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﻟﻘﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭﻣﺼﺮﺍﻧﻪ
ﻣﻌﻠّﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭﻯ
ﭘﻴﺮ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺎﮐﺖ ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﮐﻌﺒﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﻌﺒﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﻣﮑّﻪ
ﻳﺎ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ. ﻭ
ﺁثاﺭ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍئی
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﺑﺤﺞّ
ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ
ﻭﺣﺎﺟّﻰ ﺷﺪﻩ،
ﮐﺠﺎ ﻣﻴﺮﻭﻳﺪ
ﻭﺩﺭﭼﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺎﻃﻞ
ﻫﺴﺘﻴﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺭﺍ
ﺍﺷﺎﺭﺗﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳﺎﺑﺪ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻭﮐﺠﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭﭼﻪ ﻫﺴﺖ ﻭ ﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺃﺑﺪﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻧﻪ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯﺟﻬﺎﻥ.

M089

هوش
و عقل

ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻧﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﺩﺭﺻﻮﺭت هاﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻏﻴﺮ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺎﺑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﺷﺸﻤﻴﻦ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ،
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺁﺩﻡ
ﻳﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭ
ﻧﻮﺡ ﻳﺎ
ﻣﻴﺘﺮﺍ، ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺗﺎ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ، ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ، ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻳﺎ
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﺩم
ﺪﺭ ﺩﻳﻦ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ،
ﻳﺎ ﺩﻳﻦ ﻭﺩّ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺑﺒﻌﺪ، ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺸﮑﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ، ﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ،
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس وﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﮑﻤﺎل ﺮﺳﻴﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎی
ﺴﻠﻮک الهی
ﺸﺸﮕﺎﻧﻪ، ﻭ نه
اﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭﺍﺳﻤﻰ
ﻗﺸﺮﻯ. ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺮﻭﺵ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ، ﻭ ﻃﺮﺩ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺍﺕ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ، ﻭﺩﺭ
ﻧﺘﻴجه ﺒﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺗﻤﺪّﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺍﺭﻯ، ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﻭ ﮐﻢ
ﻋﻘﻠﺎﻥ، ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺗﺤﻤّﻞ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﻰ
ﺑﺨﺸﻨﺪ، ﻭ
ﮔﺬﺷﺖ ﺍﺯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻯ، ﻭﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ، ﺍﺯ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻭﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺎﻟﺎ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺯ ﺣﻀﻴﺾ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ، ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻣﮑﺮﺭ
ﻭ ﺳﻘﻮﻃﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ، ﻭ
ﺷﺪﻥ ﻳﺎ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺍﻳﻦ ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ،
ﻳﻌﻨﻰ(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ) ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﻧﻮﻋﻰ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﻭ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯه اﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﺪﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﻟﻠﻪ، ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪ، ﻗﻄﻌﺎ
ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻫﺮ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻫﺎﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﺋﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ
ﻭﮐﺎﺭﺑِﺮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴشه
ﺒﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻳﺮﺩﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻤک کرﺩه ﻮﺩﺭجه
اﻯ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺩﺳﺘﻬﺎﻯ، ﺧﻮﺩﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﮐﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ، ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺖ ﺑﭽﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﻣﺪﺍﺭﺝ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺟﺎﻫﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪ. ﻣﺪﺍﺭﺝ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﭼﻘﺪﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﭼﻘﺪﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺗﺎﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻃﻠﺒﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪ، ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﭼﻘﺪﺭ ﻋﻘﻞ
ﺩﺍﺭﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﺸﺒﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻭﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻋﻘﻞﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺴﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﻧﺪﻩ(ﺃﻧﻮﺭﻣﺎﻝ)ﻭ ﻳﺎ
ﮔﺮﻭﻩ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ، ﻭﺑﺄﻟﺎﺧﺮه
ﺒﺎ ﻋﻘﻞﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﺮﻫﻴﺨﺘﻪ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻴﻦ ﺃﺑﻠﻪ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻭﺟﻨﻮﻧﭙﺮ
ﻓﻨﻮﻥ، ﺗﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﮕﺎﻥ،
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻋﻮﺍﻡ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻟﻰ
ﻋﺎﻣّﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻃﻔﺎﻝ
ﻭ ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﻮ ﺯﺩﻩ، ﮐﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﺟﻨﻮﻥ ﺁﻣﻴﺰ
ﺑﮕﻮﺗﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻓﺮﻫﻴﺨﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ، ﺁﺳﻴﺐ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣﻖ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻰ
ﺑﺨﺸﻨﺪ، ﻭﮐﻤﻚ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﻣﺴﺎﻋﺪﺕ ﺩﺭ
ﺣﻖ ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ،
ﻣﻮﺟﺐ ﺗﺮﺣّﻢ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻭﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭ
ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻗﺪﺭ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯﭼﻘﺪﺭ
ﻋﻘﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﻬﺎن ﺠﻬﻨّﻤﻰ
ﺩﺭﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﺃﻫﻞ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ (ﺗﺠﺮﺑﻬﻮ
ﺧﻄﺎ)ﮐﻬﭙﺎﻭﻟﻮﻑ
ﮔﻔﺘﻪ ﭼﻴﺰ ﻣﻰ
ﺁﻣﻮﺯﻧﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ، ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮐﺶ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ، ﻗﻄﻌﺎ
ﭘس اﺯ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎی
ﻤﮑﺮﺭﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﭘﺮﻋﺬﺍب
ﺠﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﺷﺪه ﻮﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﺁﺳﻴﺐ ﻫﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﺳﻌﻰ
ﺩﺭ ﻋﺪﻡ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻥ
ﺧﻄﺎﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻧﺒﻮﻍ
ﺧﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﺴﺦ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ، ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ، ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﺎ ﻭ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ، ﻧﺒﻮﻏﻰ
ﺭﺍﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﻳﺎﻋﻠﻢ ﻭ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﻓﻠﺴﻔﻰ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘلّه هاﻯ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺮﺍ
ﺑﺠﻠﻮ ﻃﻰ ﮐﻨﻨﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﻟﺬﺕ
ﺳﻮﺧت کرﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﮑﻨﻨﺪ. که
ﺪﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺗﻠﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻰ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺑﺎﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎت
ﻮﺩﺭ ﻋﻠﻔﺰﺍﺭﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﺑﺸﺮی
ﻮﻣﺎﺩﻯ، ﺳﻌﻰ
ﺷﺪﻩ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺳﻨﺠﺶ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭﻫﻮﺵ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺷﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺁﻣﺎﺭی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﻮﺵ، ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﻮﺵ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﺎ
ﺑﺴﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺪﻧﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻫﻮﺵ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺎﭘﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻘّﺎﺵ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ، ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺧﻄﺮ ﻭ
ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ ﻭ
ﺿﻌﻒ ﺗﻦ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻧﻴﺰ ﻣﻤﮑن
اﺳﺖ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺯﻧﺠﻴﺮﻯ ﺑﺸﻮﺩ
که ﺸﺪه اﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮﻯ ﻭ ﺿﻌﻒ
ﺗﻦ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺿﻌﻒ ﻋﻘﻞ ﻭﻫﻨﺮ
ﻫﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺸﺘﺎﺩ ﺳﺎﻟﻪ
ﺧﺮﻓت
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. که
ﺨﺎﻃﺮﺍﺕ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺧﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻳﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ. ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ، ﺑﻌﮑس
ﻋﻘﻞ ﺩﺭ ﭘس
ﺮَﻭَﻯ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﻭﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻫﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺣﺘﻰ
ﭘﺰﺷﻚ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﻭ
ﺑﺴﺨﺘﻰ ﻭ
ﺩﺭﺍﺯ ﻣﺪﺕ، ﭼﻨﺪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺎ
ﺩﺍﺭﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺨﺪﻳﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﻭ
ﺻﺤﺒﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﮕﻴﺮ ﺷﻔﺎی
ﻧﺴﺒﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ
ﺷﺪﻳﺪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ، ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻧﻮﺭﻣﺎﻟﻬﺎ،
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ، ﺑﻌﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻣﺖ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻫم ﺮﺍه اﺟﺮﺍی
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﺎﻟﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﺎب عرﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﺪﻩ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﻫﻠﻴّﺖ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺩﺍﺩﻩ ﻭﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻣﺤﺼّﻠﻴﻦ
ﻣﺪﺍﺭس ﺍﺯ
ﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎﻥ
ﺗﺎ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺩﺭﻭس ﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﺑﮑﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺗﻘﻠّﺐ ﻫﻢ
ﺭﻓﺘﻨﺪ، ﺣﺘﻤﺎ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎس ﺑﺮﺗﺮ،
ﺭﺳﻮﺍﻯ ﺧﺎﺹ
ﻭﻋﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﭼﺎﺭه اﻯ ﺟﺰ
ﺗﺮﻙ ﺗﺤﺼﻴﻞ، ﻳﺎ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﺰﻭﻝ
ﺑﮑﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺗﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍن
ﺒﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻋُﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻔﺘﻪ ﺫﻫﻦ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻧﻤﻴﺒﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﺴﺒﻴﺪﻥ
ﺑﺪﻧﻴﺎ، ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻣﻠﮑﻪ
ﺷﺪﻩ، ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻭ
ثابت ﺘﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺴﺐ ﻣﻬﺎﺭﺕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺧﺘﻦ
ﻣﺎﻝ ﻭ ﺧﺮﺍﺏ
ﮐﺮﺩﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﻳش ﺘﻤﺮﻳﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﺎﺭﺕ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺍﺣﺖ ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
ثرﻭﺕ ﺃﻧﺪﻭﺯﻯ
ﻭﺯﻭﺭ ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﺰ ﺑﺎ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭی
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﭘس
اﻳن ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﮑﺮﺍﺭﮔﺬﺷته
هاﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﻟﻮﺍﺯﻡ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﺩﻭﺑﺎﺭﻩ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ
ﺧﻮﺵ ﻧﻔﻬﻤﻨﺪ
ﺯﻣﺎﻧﻪ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﺑﺎ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪ،
ﺯﻳﺮﺍﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺷﺨﺼﻰ، ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺳﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ. ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫمه ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻳﮑﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ.

ﺑﺮﺍی
ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻃﺒﻴﻌت ﻤﺎﺩی
هر ﻃﻔلی
ﺒﺴﺮﻋت ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎ ﮐﻤک
اﻧﮕﻴﺰﻩ ﺩﻓﻊ
ﺧﻄﺮ ﻭﮐﺴﺐ
ﻧﻔﻊ، ﻭ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﺋﻰ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﻭ
ﺑﻘﺼﺪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺟﻮﺋﻰ. که اﻳﻦ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﻠﻢ ﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻢ ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﻋﺮﻓﺎن ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑثرﻭﺕ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺻﻮﺭﺕ، ﻭ
ﺍﻧﺪﺍﻡ ﮐﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﻨﺎ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﭘﺶ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻋﻠﻤﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺪﺍﺭس
ﻭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﻭ
ﺗﻤﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﺨﻦ ﺭﺍﻧﻰ ﻫﺎ
ﻭﻋﺒﺮﺕ ﺍﺯ
ﺭﺧﺪﺍﺩ ﻫﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺣﺪ
ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﻫﺮ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺗﺨﺼﺺ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎﻧبه اﺳﺖ. ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻘﺶ
ﻋُﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﺎﺭﻋﻘﻞﻭ
ﺫﻫﻦ ﻋﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻟﻨﮓ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺍﻏﻠﺐ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﺗﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ. ﻏﻀﺐ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ،
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻓﺎﺻﻠﻰ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﭘس
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﺸﺘﻦ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌُﻘﺪﻩ ﻫﺎ، ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻭ ﺳﺨﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ، ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣؤثّر ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﺃثر ﺩﺭ
ﻋﻘﺪهﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻋﻤﻠﺎ
ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺎ، ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ.

ﻭ ﻫﺮ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺁﻣﻮﺧته ها، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﭽﻨﺪﻳﻦ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ، ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻴﻨﻮﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺨﺴﺖ ﺭﻓﻊ
ﻣﻮﺍﻧﻊ، ﻭ ﺳﭙس
ﮐﺴﺐ ﻟﻮﺍﺯﻡ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ، ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ، ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺗﮑﻴﻪ ﺑﺮ
ﺃﺭﻳﮑﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﺑﻘﻴﻪ
ﻋﻤﺮ ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷته اﻯ
ﺍﻟﻬی اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒل
اﺯﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻣﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻣﮕﺮ که
اﻧﻮﺍﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩﻥ، ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺧﺮﺩﻣﻨﺪﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﺮﺩ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺎ
ﺗﻮﺍﻥ ﺃﻧﺪﻙ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺎﻋث ﺳﻘﻮﻁ
ﻧﻮﻋﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻌﺪﻯ،
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ،
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎﻥ ﻭ
ﺩﺑﺴﺘﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ، ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ۳۱۳ ﺯﻧﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺮﮐس
ﺒﺎ ﻳﻚ ﻫﻨﺮﻭ
ﺣﺘﻰ ﭼﻨﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻨﺮﻯ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻭﺭﺯﻳﮕﻰ
ﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩ، ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﺨﺪﻣﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﺯ ﻋﻘب
ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﻪ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺍﺣﺴﺎس
ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﺎنی هاﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺗﻔﺎﻭت
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﻣﺮﺯﻯ ﺍﺯ
ﭘﺎ ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻗﺒﻠﺎ ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﺳﻠﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﻳﺶ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﮑﺮﺩه
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺨﺼﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻬﺎﻧﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻋﻘﺐ
ﻧﻤﺎﻧﻨﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻳﺎ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﻗﻢ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺣﺴﺎﺑﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﺯﻳﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ، ﻭﺩﺭﺳﻴﺴﺘﻢ
ﮐﺎﻣﻞ ﻋﺼﺒﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻫﺮ ﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺎ
ﺩﺭﺝ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻠﻪ ﻣﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺪﺑﺨﺘﻰ ﻭ
ﺳﺨﺘﻰ ﻭ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﭼﻪ ﮐﻢ
ﺩﺍﺷته اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﻭﻓﻠﺞ، ﻳﺎ
ﺳﺎﻩ ﭘﻮﺳﺖ
ﻭﮐﻢ ﻋﻘﻞ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﻊ ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﺑﮑﻮﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﻋﺎﻣﻞ، ﺣﺘﻰ
ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﻤﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺟﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻋﻠﻤﻰ، ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﮐﺎﻓﻰ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ،
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ، ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر
ﻋﻮﺍﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻣثلا
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺭﺣﻮاﺩث ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺃثرﺍﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗثبیت ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﻣﻠﮑﻪ ﻧﺸﺪﻩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ
ﺑﻤﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ،
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﮐﻮﺭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﺳﺖ، که ﺎﮔﺮ
ﺟﻨﺎﻳﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﻤثل ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺩﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻧﺪﺍﻥ. ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺘﻢ ﺩﻳﺪﮔﻰ
ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻧﺘﻴجه
کرﺍﻣﺎت
ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺁﻧﭽﻨﺎنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺩﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺪﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﻧﺪ، ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺎﺭﻓﻰ
ﻫﺮ ﺷﺐ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﻗﺪﺭ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺍﮔﺮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﺨﺸﻮﺩﮔﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻴﺒﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ، ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﺟﺪﻯ،
ﺑﺎ ﺻﺒﺮ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺩﻭﺭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺭﻓﻊ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻳﻬﺎ ﻭ
ﻋﺎﺩﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍفی که
ﻔﺮﺻﺖ
ﺷﻬﻮﺗﻬﺎ ﻭ
ثرﻭﺕ ﺃﻧﺪﻭﺯی
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﺑﺨﻮﻥ
ﻭ ﻫﺮ ﺟﻨﺎﻳﺘﻰ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻣﺎﻓﻴﺎﺋﻰ
ﻣﺘﻌﻬّﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺷﺎﻧﻪ
ﺧﺎﻟﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺳﺖ
ﻭ ﭘﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺘﻪ، ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻣﺼﻴﺒﺖ ﻭ ﺁﺗﺶ
ﺳﻮﺯﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﻮﺧﺖ، ﻭ
ﺳﺨﺘﻰ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ، ﺟﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ، ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻭ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﺼﻴﺒﺖ ﺍﺳﺖ، ﻭﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﺤﻴﻄﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ، ﺷﺎﻧﺶ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻤﺪﻥ
ﺭﺍﺣﺘﻰ ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﺸﺴﺘﻦ ﻭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻫﺎی ﺨﻮﺩ،
ﻭﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺭﺍهﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻭ
ﺗﻘﺮّﺏ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ، ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺭﺳﻴﺪه
ﻮﺗﺎﺯه ﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻣﺤﻴﻂ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻩ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻗﺪﻡ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﻩ ﻗﺪﻡ
ﺟﻠﻮ ﻣﻴﺂﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻰ
ﺑﺨﺸﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻗﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ، ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ، ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ که اﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﻴﻤﻮﻥ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺍﺋﻰ،
ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺗﻮﺍﻥ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻣﺪﺍﺭﺟﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.

ﭘس ﺒﺎ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻣﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﺟﺎﺋﻰ ﺣﺪ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺪﺍﺭﺝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺍﺳﻤﻰ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳﻠﺎمی
ﺒﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ،
ﻭ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﺩﻡ
ﻭﻧﻮﺡ ﻭﺑﻮﺩﺍ ﻭﺯﺭﺩﺷت
ﻮﻣﺴﻴﺢ، ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳت
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻴﺸﻴن
ﻮﺑﻨﺎﻡ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻟﻌﺒﺎ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ. ﻭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎﺭﺳﻴﺪن
ﺒﺮﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏﺭﺍﻩﺩﺭﺍﺯﻋﻈﻴﻤﺘﺮیﺪﺭﭘﻴﺶﺩﺍﺭﺩ.

ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻫﻮﺵ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺭﻭﺵ ﺻﺤﻴﺢ
ﻭﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﮐﺎﺭ ﻣﻨﻈّﻢ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﻭﺭﻫﺮﻭﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﻭ ﻋﻤﻴﻘﺎ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻌﮑﻮس ﺷﺮﻙ
ﺁﻣﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ. ﺗﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﮔﺮ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ، ﺑﺮﺣﺴب
ﺘﺠﺮﺑﻪ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﭙﻴﺮ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻪ ﺑﺮﻭﺵ ﻫﺮ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ.
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺮﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎی اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻭﺿﻊ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺷﺨﺺ ﺑﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﺒﮕﻴﺮﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﭼﻮﻥ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺗﺨﺼﺺ،
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺨﺼﺺ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﭘﺰﺷﻚ ﻣﺎﻫﺮ
ﭼﺸﻢ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﻔﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ، ﮔﺮچه ﭘﺰﺷﻚ
نیز ﻫﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﻮﺵ
ﺑﺮﻭﺵ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺭﺟﻪ
ﻫﻮﺵ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻧﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻧﻘﺶ ﻣؤثّر
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﻮﺵ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺤﺎﺳﻦ ﺭﺍ
ﺟﺎﻯ ﺁﻥ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻮﻫﻤﻪ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﺭﻭﺍﻥ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺎﺯم اﻟﻬی ﺮﺍ
ﺩﺭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﻫﻤﻪ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺎﻙ
ﺷﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻳکی اﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎت اﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ ﻭﻣﻠﮑﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺁﺏ ﭘﺎﻙ
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺨﺮ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻟﺠﻦ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ، ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺃﻧﺪﻙ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤﻪ
ﺁﺏ ﭘﺎﻙ
ﺍﺳﺘﺨﺮ ﺭﺍ
ﺧﺮﺍﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﮕﺮ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻫﻤﻪ
ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﺍﺳﺘﺨﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﮐﻠّﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﻫﻤﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺷﻮﻧﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﻋث
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﻫﻤﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﺮ
ﺷﻮﻧﺪ، ﺁﻧﮕﺎه
ﻫﻴﭻ ﮐﺴﺐ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻭﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻠﺎﺯ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺑﺪﺭجه ای اﺯ
ﻧﺒﻮّت
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺴﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﻫﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻤﻚ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ ﻭ ﺩﺭﻳﺎ
ﻭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﺋﻰ،
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺍﻩ
ﺑﺎﺑﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺭه ﺮﻓاه اﻯ
ﭼﻮﻥ ﻫﻴﺰﻡ
ﺷﮑﻦ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ، ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﺪﺍﻯ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮبه اﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻭ
ﺳﺎﺭﺑﺎﻥ
ﺁﺷﻨﺎ ﺑﺼﺤﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻫﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﺠﺎت
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻥ ﻭ
ﻣﺎﻫﻴﻬﺎ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﻫﻨﮕﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻓﻮﺝ ﻓﻮﺝ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻳﺮﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺟﻨﮕﻞ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی ﺒﺎ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ
ﻮﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﻋﺘﺪﺍﻝ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ، ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻫﺎ
ﻭﮐﺮﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﺮﺷﺐ
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺭسی کنیم
ﻭﺟﻨبه هاﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﺎﺋﻴم
که ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﮑﻨﻴﻢ. ﮐﺎﺭﻯ
که ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺋﻤﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ، ﻭﻧﻮﻉ
ﻋﺒﺎﺩﺍت
ﻮﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ، ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻗّﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ، ﺍﮔﺮ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺻﻠﺎﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻧﻤﺎﺯ ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﻋﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺎﺩﺕ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺘﻤﺎ ﻭ
ﺣﺪ ﺃﻗﻞ، ﺑﺴﻄﺢ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺭﺍﻳﺞ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭش ﺮﺍ
ﻫﻤﻴشه ﺪﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ ﺍﻓﻘﻰ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﻟﻰ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎل ﺸﻬﻮﺩﺵ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺮ
ﮐس ﺒﺎﻳﺪ ﺳﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﻧﻤﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻤﮑﻨﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺘﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣثلا
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺭس
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺯﻳﺎﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻴﻔﻴّﺖ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺻﺤﻴﺢ
ﻭ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﻭﺭﻭﺵ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻫﻤﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﻳﺮ ﻭ ﺳﺨﺖ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﭘس ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺑﮑﻴﻔﻴّﺖ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺃثر ﻣثبت
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍلاّ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺘﻬﺎ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺿﻌﻴﻒ ﻳﺎ
ﻣﻌﺪﻭﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﭼﺸﻢ ﺑﺴﺘﻪ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﮑﺮﺩ، ﺑﺼﺮﻑ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﺎ ﻧﻴﮑﻮ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﺪﻑ ﻏﺎﺋﻰ ﻭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺪﻑ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺳﺖ
ﺩﻫﺪ. ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺭﻭﺷﻬﺎ ﻭ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ ﺭﺍ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ ﺭﺍ، ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﻴﻊ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻮﻩ ﻧﻮﺭﺩﻯ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺳﻤﺖ
ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺭﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ، ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﻘﻠّﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻫﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻣﻴﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺭﺍﻩ ﻳﺎﺑﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﻘﻠّﻪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺟﻨﮕﻞ
ﺧﻄﺮﻧﺎکی
ﺨﻠﺎﺻﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﻑ
ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺯﻭﺩﺭس.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻤﻌﻰ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻠﺎﻣﺎﺕ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻴﺮ ﻭ
ﺳﻔﺮ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻭ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﻫﻢ ﺳﻔﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺮ ﺷﻔﻴﻊ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ(ﺷَﻔﻊ
ﻭ ﺟُﻔﺖ)ﻭﻫﻢ
ﺳﻔﺮ ﻭﻫﻢ
ﭘﺎﻟکی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﻭﻧﻔﺮﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﭘﺸت ﺸﺘﺮی
ﺒﺎﺷﻨﺪ، که
ﺘﻌﺎﺩل هوﺩﺝ
ﺷﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﻣﻨﺤﺮﻑﻭﺳﻘﻮﻁ
ﻧﮑﻨﺪ. ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﭼﻮﻥ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻬﺮﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، که
اﺣﺎﻃﻪ ﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺭﺍﻩ
ﻭﺟﻮﺍﻧب ﺁﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﺴﻬﻴﻞ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮔﻮﺵ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺩﺭجه اﻯ
ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﻗﺎﺋل ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺨﺎﺹ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺷﺮﻙ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺧﻮﺩ، ﻭﻟﻮ
ﻣﻨﻘﻮﻝ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻳﺎﻥ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻫﺮﮐﺴﻰ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻌﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺷﺨﺼﻰ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺏ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﮐﺎﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﺭﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺨﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺁﻳﻨﺪه ﺮﺍ
ﺍﮐﻨﻮن ﻤﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩه
اﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻫﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﮔﺬﺭ
ﻣﻄﻴﻌﺎﻧﻪ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ. که
هماﻥ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭﻳﺎ
ﺭﺍ ﺷﮑﺎﻓﺖ. ﻭﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺷﮑﺎﻓﺪ ﻭﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی
ﭽﻮﻥ ﻧﻮﺡ
ﮐﺸﺘﻴﺒﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺑﺤﺎﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻃﻰ ﻃﺮﻳﻖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ،
ﻭﺩﺭﭘﻴﺸﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪهﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻃﻔﻠﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﺮﻯ ﺭﺍﻩ
ﺑﺮﻭﺩ. چه ﺮﺳﺪ
که ﺪﺭ ﺟﻨﮕﻠﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﻭﮔﻢ ﮔﺸﺘﻪ
ﻭﮔﺮﺳﻨﻪ، ﻭ
ﺗﺮس ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﭘﺎ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﺎ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﭼﻪ ﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﮔﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﺪﺍﺩﻫﺎﻯ، ﻭﭼﻪ
ﻧﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﮔﺮ ﻋﻘﻞ
ﺩﺍﺩه اﻯ؟ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ثرﻭﺕ
ﻭﻣِﮑﻨﺖ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻧﻰ ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻘﻞ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ثرﻭﺗﻬﺎ
ﻭﻣِﮑﻨَﺖ ﻫﺎ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻟﺤظه اﻯ
ﺍﺣﺴﺎس ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺭﺍ ﺍﺷﺎﺭﺗﻰ
ﮐﺎﻓﻰﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻞ
ﮐﻠﺎﻡ، ﺑﺨﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍلاّ ﺟﺰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺁﻧﭽﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ، ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺟﺴﻤﻰ
ﺑﺎﻣﺎﻧﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭﭼﻮﻥ
ﻭﺍﻣﻰ
ﺑﺮﻋﻬﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﭘس
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺶ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺳﻮﺩ ﻣﺎﺯﺍﺩ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫمه ﺴﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺗﻠﻒ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺎﻟﻰ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻋﺬﺍﺏ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﺭﻧﺞ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﺳﺨﺖ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ.
ﻭ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺁﻥ
ﻗﺪﺭ ﻋﺬﺍﺏ ﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺎﻟﻰ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﻋﺬﺍب
ﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﺸﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺳﻌﺪﻯ
ﻋﺎﺭﻑ، ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﺑﻮﺩ ﭘﻴﺮﻯ
ﻭﻧﻴﺴﺘﻰ، ﻭﺩﺳﺖ
ﺧﺎﻟﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺧﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﺸﻖ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﻮﺩه اﺳﺖ، ﻭﺳﻴلی
ﻨﻘﺪ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺣﻠﻮﺍی
ﻨﺴیه ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﻢ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻞ ﺧﻀﻮﻉ
ﻳﺎﺗﺴﻠّﻂ ﻭ
ﻫﻮﺵ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺗﺎﺑﻊ
ﻭﻣﺘﺒﻮﻉ، ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺩﺭ
ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺻﻨﻌﺖ ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺻﻔﺖ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺻﻔﺖ، ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﺁﻥ ﺻﻔﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﻳﻚ
ﺻﻔت ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻘﺎﻳسه
ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺑﻴن ﺪﻭ
صفت ﻤﺨﺘﻠف
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻘﺎﻳسه ﻨﻤﻮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺻﻔﺖ
ﻃﻮﻝ ﺑﺎ ﺻﻔﺖ
ﻭﺯﻥ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻗﻴﺎس ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻗﻴﺎس ﻣﻊ
ﺍﻟﻔﺎﺭﻕ ﮔﻔته
اﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺷﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺎ ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮﺻﻔﺘﻰ
ﻭﺍﺣﺪ، ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﮐﻴﻔﻰ ﺁن ﺼﻔﺖ
ﻧﻴﺰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻳﺎ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺩﺭ
ﺭﺷﺪ ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺁﻥ ﺻﻔﺖ ﺍﺳﺖ. ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻃﻮﻝ ﺩﻭﮐس
ﻗﻴﺎس ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮﺻﻔﺘﻰ
ﻭﺩﺭﺟﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻴﻔﻰ ﺍﺯ
ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺟﺴﻤﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣثبت
ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭجه
ﻔﻬﻢ ﻓﻌﻠﻰ، ﻋﻠﺖ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﺸﻖ
ﻭﺻﺒﺮ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻣﺮﺩﺍﻧگی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻴﻚ
ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﮔﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ، ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻴﻚ ﺩﺭﺟﻪ ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ(ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ)ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺟﻬﺶ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ، ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﮐﻠّﻰ
ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ، ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻭﭼﻨﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﻗﺒﻠﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻗﺪﻣﻰ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒت
ﺒﺎﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ، ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻟﻮﺍﺯﻡ، ﺗﺎ
ﺣﺼﻮﻝ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓی ﻮﺩﺭ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎیت اﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﺩﺭجه اﻯ
ﺍﺯﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﺪﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺭﻙ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ، ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ، ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻳﺎ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﺁﻥ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ، ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺳﻮﻡ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺟﻌﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. که
ﺪﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻣﻘﺮﺏ ﺗﺮ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﮕﻮﺋﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺴّﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
که ﺪﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻮﺍﺩث
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻭﺍﺧﺮ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺭﻭﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭ(ﺑﻪ ﺷﺪﻧﻬﺎ)ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﭘﻨﺞ
ﺭﻭﺵ ﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺁﺩﻡ ﻳﺎ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﻳﺎ
ﺩﻳﻦ ﻭِﺩّ ﻭﻣﺤﺒّﺖ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻮﺡ
ﻳﺎ ﻣﻴﺘﺮﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﻣﻬﺮ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ، ﻭﺭﻳﺎﺿﺖ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻮﻡ ﺑﻮﺩﺍ، ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺩﺭ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ، ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺴﻴﺢ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ ﻳﻚ
ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎن
اﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﺮﺣﻠﻪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺷﺸﻤﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﻭﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﺗﺮ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎ ﻭﺳﻴله
اﻟﻬﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗب
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺮﻭح
اﻟﻘﺪس ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﺑﺮﺳﺪ، ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻭﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﺗﻮﺭﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ،
ﺗﻤثیل
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻰ ﺍﺯ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ ﺷﺐ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﻣﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩ، ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﻭ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﻴﺮ
ﻭ ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ، ثوﺍﺑﻬﺎ
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ،
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻔﻴﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﮐﺴﺐ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺸﺖ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺭﻭﺡ
ﺭﺍﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ، ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻫﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺏ ﮐﻪ ﺑﺨﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ، ﺑﮑﻠّﻰ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭ ﺗﺮﻙ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﻴﻔﻰ، ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﺪﺩﻯ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺫﺭﻩ ﺫﺭﻩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺣﻖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩی ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎنه
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺣله اﻯ
ﻣﺪﺭﮐﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﺫﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﮐس ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ، ﻭﺫﺧﺎﻳﺮ
ﻣثبت ﺩﺭ ﺭﻭﺡ، ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ، ﺑﺮﺍﻯﺗﻮﻟﺪﻧﻮﻉﺑﺮﺗﺮﺑﻌﺪﻯﺑﺎﺷﺪ.

ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺳﻨﺠﺶ
ﺻﻔﺎﺕ، ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻳﮑﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺟﻪ
ﻫﻮﺵ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺸﺎﺑﻪ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﻫﻮﺵ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﮐﻢ ﻭ
ﺯﻳﺎﺩ ﻫﺎ، ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻣﺘﻮﺳﻂ ﻭ
ﺁﻣﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﻗﻴﻖ
ﻭ ثاﺑﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﭼﻮﻥ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﺩﺭ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ،
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﺤﺼﻴﻠﺎت
علمی ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻫﻮﺵ
ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰﺗﻤثیل
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺑﺘﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻣﺼﺮف ﻨﮑﻨﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﻌﻠﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺭﺟﻪ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺣﻴﺎﺗﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺭ ﺗﻦ، ﺩﺭ
ﺍﺟﺰﺍ ﻭ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ
ثاﺑﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮐثرﺍ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺘﻢ ﺑﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ می
ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ، ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﻭﻟﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﺭﺍ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭ ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺒﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤّﺖ
ﮐﺎﻓﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻓﻰ، ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷته
اﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺟﺪﻳّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﺮﺩ، ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ، ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ۳۱۳
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻫﻤﻪ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﻭ
ﺭﺷﺘﻪ ﻭﻫﻨﺮ
ﺁﻣﻮﺯﺵ، ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺗﺄثیر
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ
ﺗﺼﺮﻑ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳن ﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ، ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ،
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻭ
ﺷﻬﺮﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺯ
ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺒﺮﺍﻯ
ﻭﻯ، ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﺁﻏﺎﺯ ﻏﻴﺒﺖ
ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ، ﻧﻤﺎﻳﺪﮔﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﻣﺮﺩﻡ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺑﺎ
ﭘﻨﺞ ﺑﺎﺭ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺟﺸﻦ
ﻭ ﻋﻴﺪ ﺳﻌﻴﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻟﻬﻰ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺑﻌثت اﻭ می
ﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺑﺎ
ﮐﺸف ﺘﺠﻠّﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﻣﻬﺪﻯ، ﻳﺎ
ﻭﻟﺎﻳت
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻘﻴﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺻﻌﻮﺩ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ بی
اﻧﺘﻬﺎ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیری ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻤﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ، ﻭ
ﺗﻘﺮﺑﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
اﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩه
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺟﺮﻡ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭالاّ
ﺑﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﻭ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳت هاﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺭﻧﺞ ﺗﮑﺮﺍﺭﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯﻧﻮﻋﻰ.
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺻﻔﺖ،
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺁﻣﺎﺭﻯ ﻳﺎ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺤﺪّ
ﻣﺘﻮﺳّﻂ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎن هاﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺍﻳﻦ
ﺣﺪّ ﻣﺘﻮﺳﻂ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺯ
ﺣﺪّ ﻣﺘﻮﺳّﻂ
ﻭﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺣﺪّ ﻣﺘﻮﺳّﻂ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﻓﻬم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻙ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻘﺐ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﻫﻨﺪﻭ، ﻫﺰﺍﺭ
ﻭ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ، ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ
ﺑﮕﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺧﻄﺎﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺰﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺴﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺷﻮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﭘﻨﺞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﺗﮑﺎﻣل
آنها ﻣثبت
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻟی
اﮔﺮﺳﺮﭘﻴﭽﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻳﺎﭘﻴﻤﺎن
ﺸﮑﻨﻰ ﻭﻧﻔﺎﻕ
ﺑﺎ ﻭلیّ اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻧﺪ، ﺳﻘﻮﻁ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﺟﺮﻡ ﻭﻣﺠﺮﻡ
ﺷﺪﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷت ﻮﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﺣﺘی
ﺒﻔﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّت ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺷﺪﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻬﮕﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺎﻋث ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ، ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺻﺪﻫﺎ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭘس
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺟﺒﺮﺍﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻋﻈﻴﻢ
ﺳﺨﺘﺘﺮ ﻭﻃﻮﻟﺎنی
ﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺑﻮﺩ. ﻭﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻃﻮﻝ ﻣﻴﮑﺸﺪ، ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﻬﻤّﺖ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ، ﺗﺤﻘﻖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺗﻰ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺮﻡ
ﻭﻣﺠﺮﻡ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﻗﺮﺁﻥ،
ﻭﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺭﻭﺣﻰ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ، ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺁﺩﻡ ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭ ﺑﻮﺩﺍ، ﮐﻪ
(کرایم) ﻓﺮﻧﮕﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺻﻔﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﺟﻤﻌﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻥ ﻗﻮﻡ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ، ﻫﻤﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺧﻰ
ﺧﻠﻮﺹ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﺪﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺒﺎﺋﻞ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﺟﺰﺍﺋﺮ
ﺩﻭﺭﺩﺳﺖ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻗﻄﺐ. ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺰﺍﺭ
ﻭ ﺃﻧﺪﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ، ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ، ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺁﺩﻡ ﻳﺎ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﺷﺪ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﺎخه اﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺿﻌﻒ ﻭ ﺷﺪﺕ،
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻬﺎﺭﺗﻬﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻫﻮﺵ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻰ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻫﻮﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺎﻋث
ﮐﻢ ﺷﺪﻥ ﻫﻮﺵ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻫﻨﺮ
ﮔﺬﺭﺍﻧﺪﻥ، ﺑﺎﻋث
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻫﻮﺵ
ﻭﻋﻘﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻮﻡ، ﻣﺎﻧﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﺎﻋث
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﻋﺮﻓﺎ
ﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻢ
ﺧﻮﺍﻧﺪه اﻧﺪ. ﭘﺰﺷﻚ
ﻋﻤﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﮑﻤﻚ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﻔﮑﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﻣﺎت
اﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺣﻖﻭﻳﺰﻳﺖ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺭ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺎﻋث ثوﺍب
ﺁﻧﻬﺎﻫﺴﺖ، که
ثوﺍﺑﻰ ﺍﻓﻘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺎﺭ ﻳﻚ
ﺟﻬﺶ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ، ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺭﺷﺘﻬﺎﻯ ﺧﺎﺹ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺴﺖ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭﺟﻪ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻳﺎ ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ،
ﺑﮑﻤﻚ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺩﺭﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻤﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻬﺎﻯ
(ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠی
ﻮﺟﻤﻌﻰ) ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟمعی
ﻨﺒﺎﻳﺪﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻯ، ﻭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺑﺎ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮔﺮﺩﺩ. ﺭﻭﺵ
ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺳﻨﺠﺶ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎت
هرﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮی
ﺮﺍ ﺟمع ﺁﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ
ﺳﻨﺠﺶ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻳﻚ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻌﻤﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭﺿﻊ ﻗﻄﻌﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻨﻈﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺎﻯﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﻋث
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﺟﻤﻌﻰ،
ﻭ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻭ
ﺷﮑﺴﺖ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﮑﺴﺖ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺣﻔﻆ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﻭﮐﺎﺭ ﻭ ثروت
ﺧﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﺑﻴﻦ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ ﻭ
ﻫﻤﮑﺎﺭﺍﻥ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﺎﺩﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺭﺟﻪ
ﻧﺒﻮﻍ ﻭ
ﻏﺒﺎﻭﺕ
ﻭﺣﻤﺎﻗﺖ، ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺻﻔﺖ ﻋﻘﻠﻰ،
ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ
ﺩﺭﺟﻪ ﻫﻮﺵ
ﻭﻋﻘﻞ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺒﺎﻫت
های ﺰﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ ﻫﺴﺖ،
ﻭﻟﻰ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﮐﻤﻴّت
ﻮﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻞ، ﻭﺭﻓﻊ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﻣﺮﺩﻡ. که
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻈﺎﻡ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺗﺎﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺒﺎﻃﻞ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺍﻧﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺎ ﺗﺄﻣّﻞ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ، ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻌﻴﺎﺭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭلی
ﺮﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺩﺭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﺩﻯ، ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻫﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺟﺪﻳﺪ،
ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﺑﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻠﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﮐﻦ
ﻣﺨﺘﻠﻒ، ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﭘﺮﻭﺭﺷﻰ، ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻩ ﺳﺎﻝ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺒﻨﻴم که
علم ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ، ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺗﻴﭗ ﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺮﻭﻩ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻃﺒﻘﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ، ﺍﺯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺍی ﺘﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺡ، ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺫﻫﻦﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ، ﻭﻟﻮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﺗﻠﻪ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺷﺠﺎﻉ، که
ﻤﺪﺍﻡ ﻣﮑﺎﺗب
ﻔﮑﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﺪ
ﻭﺃﺳﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﮑﺎﺗﺐ، که
ﺒﭽﻨﺪ ﺻﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﺗﻠﻔﻴﻘی
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻭﺿﻊ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻫﻴچ یک اﺯ
ﺍﺻﻮﻝ ﻣﮑﺎﺗب
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘی ﺒﺤﻖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﺁﻧﮕﺎه
اﻧﺴﺎن کامل
وﺴﺎﻟﻚ، ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﻫﻤﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻳﻚ ﻗﻮﻡ
ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ، ﺟﺎﻯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ، ﭼﻮﻥ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﻋﻘﻞ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﺴﺎﺋلی
ﺘﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻌﺪﻝ ثباﺕ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﭼﻘﺪﺭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﺳﻄﺢ ﻫﻮﺵ ﻭ ﻫﺮ
ﺻﻔﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎ
ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻟﺎ،
ﻭ ﺑﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ، ﺍﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺘﻮﻥ ﺟﻴﻮﻩ
ﺣﺮﺍﺭﺕ ﺳﻨﺞ
ﺗﺮﻣﻮﻣﺘﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ، ﺑﺎﻟﺎ
ﻭﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺰﮐیه ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺗﺮﻙ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺩﺭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺍﻭ ﺑﻠﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺿﻌﻒ
ﺗﺰﮐیه ﻨﻔس
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺑﺤث ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻭثروت
ﻭﺩﺭﺟﻪ ثباﺕ
ﻣﺮﺣله اﻯ ﺁﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭﻫﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺹ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭﻧﻴﺰ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻨﺠﺶ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻓﺮﻕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺳﻌﺖ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ، ﻣﺤﺴﻮس
ﺗﺮﺩﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎی
ﺠﺴﻤﻰ ﻭ ﺑﺪﻧﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﻦ
ﺯﻧﺎﻥ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻏﺮﻭﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺯﻧﺎﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺯﻧﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﺯﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺳﺨﺘﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ، ﺑﺎﺷﺎﻧس
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺯﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺸﺮﻓت
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺯﻧﺎﻥ
ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﻧﺎﺷﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﺸﻐﺎﻝ
ﺯﻧﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺃﻣﺮ بچه ﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻟﺬﺕ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﻮﺍبق
ﺪﺭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺯﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺯﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭلی
ﺮﻭﺡ
ﺩﺭﻫﺮﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﻣﺮﺩ ﻭﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺯﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﻨﺴﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺯﻧﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺯﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺮﺩ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻥ ﺭﺍ بسالک
ﻣﺮﺩ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ، ﻣﺮﺩﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺮﺩﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺯﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﻣﻰ ﮔﺰﻳﻨﻨﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻦ
ﺯﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺷﻮﻫﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻫﻤﺴﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﺸﮑﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﺎﻡ
ﺻﻴﻐﻪ ﺗﻤﺘّﻊ
ﻭﻣﻮﻗّﺖ ﻧﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻣﺮﺩ ﺑﺮﺍی
ﺴﻠﻮﻙ ﻧﻴﺰ، ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻳﻚ ﭼلّه
ﺒﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺁثاﺭﻯ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ، ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺋﻢ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻭﺯﻧﺎﺷﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ، ﺑﻤﻌنی
ﺰﻭﺝ ﻭ ﺟﻔﺖ
ﻭﺷِﻔﻊ ﻭﻫﻢ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺩﺍﺋﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ، ﻫﺮ
ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺧﺎﻧﻮﺍﮔﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺮف
ﺤلّی ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎن ﺰﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻮﻫﺮ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻓﺮﻳﺐ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ، ﻭ
ﻫَﻮَس ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻏﻠﺒﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﻭ(ﺍﻡ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ)
ﺷﺪﻧﺪ، ﻳﻌﻨﻰ
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺮﺩ(ﺍُﻣّی)ّ
اﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻭﻡ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻧﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭﻃﻠﺎﻕ
ﻭﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﺯﻥ
ﺷﻮﻫﺮ ﺩﺍﺭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺎﺩﺕ
ﻣﻄﻴﻊ ﺷﻮﻫﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﻭﺗﺰﮐیه
کنندﻩ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﻥ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺷﻮﻫﺮ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺯﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﻭﺩﺍﺋﻢ ﺑﻌﺪﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻬﺮ ﻣﺎﺩﺭی
ﺒﺎﻭﻟﺎﺩ
ﮐﻮﭼﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺗﺮﻙ
ﺷﻮﻫﺮ ﻭ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺯﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ثوﺍﺏ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭﻭﻍ
ﻧﮕﻔﺘﻦ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻥ ﻭ
ﺗﺮﺣّﻢ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻭ
ﻧﻈﺎﻳﺮﺁﻥ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ثباﺕ
ﺳﻄﺢ ﻫﻮﺵ
ﻫﺮﮐس، ﺩﺭ
ﮐﻮﺩﻙ ﺍﻭ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻦ 16 ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺷﺨﺺ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺷﺨﺺ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺷﺎﻧس ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻓﻘﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺷﺨﺺ
ﺑﭙﻴﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ،
ﺷﺎﻧس ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﭽﻮن
ﺪﺭﻣﻨﻄﻖ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻟﺬﺍ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮﺳﻄﺢ
ﻭﻣﮑﺘﺒﻰ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻣﺘﻌﺼّﺐ
ﻭ ﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺷﺎﻧس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺳﺎﻟﻤﻨﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮچه
اﺳﺘثنا ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮﻯ ﺗﻦ ﻭ
ﺑﺪﻧﻰ ﺫﻫﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﺩﺭ
ﻓﮑﺮﺟﻮﺍﻥ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺟﻮﺍﻥ ﺷﺪﻥ
ﻭﺯﻳﺒﺎ ﮔﺸﺘﻦ
ﺯﺷﺖ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﭘﻴﺮﺷﺪﮔﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺟﻮﺍﻥ ﻭﺯﻳﺒﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻧﻪ
ﺩﺭﺑﻬﺸت
ﺒﻮﺳﺘﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﭘس
اﺯﻣﺮﮒ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﻋﻀﻮﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻳﺎ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺭﻭﺡ
ﭘس ﺑﺎﺯ
ﻃﻔﻮلیّت ﻮﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺴﺒت
ﺒﻤﻴﻤﻮﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻧگ ﭙﻮﺳت
ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﻳﺒﺎئی اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﮋﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ، ﭼﻮﻥ
ﻧﮋﺍﺩ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺳﻔﻴﺪﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻗﻄﻌﺎ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺯﻳﺒﺎﺋی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. که
ﭙﻮﺳت ﺘن
ﺒﺮﻧﮓ ﺷﻴﺮ
ﺳﻔﻴﺪ، ﻭﭼﻮﻥ ﺷﻴﺸﻪ
ﻭ ﺑﻠﻮﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ﺗﻦ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ،
ﭼﻨﺎﻥ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﻴﻢ.

ﺩﺭ
ﺑﺤث ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁن ﺼﻔﺎت ﺮﺍ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ ﺩﺭ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺩﺭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺍﺯ
ﻫﺮﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻪ
ﺻﻔﺖ ﺩﺭﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻫﺮﻡ ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺻﻔﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻄﻔﻪ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺻﻔﺎت
ﺪﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
که ﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّی ﻮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺻﻔﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ، ﻭﺗﺮﺣﻢ
ﮐﻪ ﺻﻔﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺺ ﻋﺎﻗل
ﻨﻴﺰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺑﭙﻴﺮ
ﻭﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ،
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟب
ﻨﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺮﺣّﻢ ﻧﻔﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺑﺨﻮﺩ
ﺿﺮﺭ ﻫﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪﺻﺮﻑ
ﻣﺎﻝ ﻳﺎ ﺻﺮﻑ
ﻭﻗﺖ، ﻭ
ﻫﺮﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺻﻔﺖ ﺍﺻﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﺳت ﻮﺑﺸﮑﻞ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺁﻥ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﺮﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭘﺮ
ﺭﺣﻤﺖ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺁﻥ، ﺣﺘﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺁﺳﻴﺐ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ. ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺻﻔﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﺯ
ﻋﺸﻖ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺻﻔت ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻘﻄﻪ
ﺍﺷﺘﺮﺍک ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﻔﺖ ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﺣﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺭﺣﻤﺖ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻭﺻﻒ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﻧﻮﺷته
اﻡ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﺎﺻﻔﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻴﻢ،
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺯﻳﺮ ﺗﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩه اﻳﻢ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ، ﺻﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﭼﻮﻥ ﺳﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺁثاﺭﻯ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﮊﻧﺘﻴﻚ، ﻧﻮﺩ
ﻭ ﭘﻨﺞ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻪ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭ(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ)ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﺮچه
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍت
ﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ، ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﮐﻤﻰ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺴﺖ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ)ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس، ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻃﺮﺡ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. که
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍت
ﻘﺎﺑﻞ ﻓﻬم ﻮ
ﺩﺭک ﻮ ﺩﻳﺪﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻇﺮﺑﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭ ﻳﺎ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺑﮕﻮﻳﻢ ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّت ﺮﻭح
اﻧﺴﺎﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺿﻊ ﺟﺪﻳﺪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﻭﺣی
اﻭﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﭼﻴﺰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﻭﻯ
ﺭﻭﺡ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ،
ﻭ ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﺳﻄﺢ
ﺭﺏّ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻨﻚ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎل
ﻮثوﺍﺏ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻫﻮﺵ، ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﺸﻮﺩ.
به ﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎ ﺁﻣﺪﻩ، ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻋﻠّﺖ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ،
ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﮐس ﺷﺎﻧس
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
که ﺒﺪ ﺷﺎﻧس می
ﺒﺎﺷﻨﺪ، که
اﻳﻦ ﺳﺘﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻫﺮﮐس ﻫﺴﺖ،
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭﺩ. ﻭ(ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ)ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﻧﺪﻭﺧته اﺳﺖ.
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ، ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻮﺷﺴﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ، ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﺎ، ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺗﻬﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺸت ﻔﻌﻠی ﻮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﻳﻢ.
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ ﻭ
ﻓﻠﺞ ﺍﺳﺖ. ﻋﻠّت
ﺪﺭﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴن اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎ ﻫﻮﺵ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﻭﻯ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﻬﻮﺵ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮت ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﺯ
ﺍﺣﺴﺎس ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺭﻭﺯﻯ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻃﻠﺐ ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭ
ﻋﻔﻮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﺎﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮔﺬﺭﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻘﺪﺭ ﺃﻧﺪﻙ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻔﮑﺮ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ، ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺑﻨﺪﮔﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍلاّ
ﺣﺴﺮﺕ ﺯﻳﺎﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻬﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻭﺭﺍﺣت
ﻄﻠﺒﻰ ﻓﻌﻠﻰ، ﻭﮐﻮته
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻧﻘﺺ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﮐس ﺭ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ، ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻳﻦ ﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯ
ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺴﺮﺕ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﭼﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻳﺎ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ،
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻓﻠﺰﺍﺕ
ﻗﻴﻤتی ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻳﺎ ﻓﻠﺰﺍﺕ ﮐﻢ
ﺍﺭﺯﺵ، ﭼﻮﻥ
ﻃﻠﺎ ﻳﺎ ﻣِس. ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ، که
ﺘﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺰﺍﺕ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻣؤثّر ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻋﻨﺼﺮ
ﻗﻠﺰﻯ ﻭ ﺷﺒﻪ
ﻓﻠﺰ ﺩﺭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
هرﮐس ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻃﻠﺎ ﻭﻣس
ﺑﺸﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃثیرﻯ
ﺗﺤت ﺃﺗﻤﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺪﻳﺪ
ﻳﮑﺼﺪ ﻣﺎﺩﻩ
ﻋﻨﺼﺮﻯ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺍﺯ ﻫﻢ، ﺩﺭ ﺗﺮ
ﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺃﺗﻢ
ﻳﺎﻓته اﺳﺖ. که
اﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
کوانتوم ﺍﺯ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ
ﻓﻀﺎ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺴﺘﻪ ﺭﺍ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﺯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻤﺪﺍﺭ ﻫﺴﺘﻪ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
ﺮﺍ ﻋﻮض
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ، ﻳﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴکی ﻴﻮﺍنی
ﻮﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺷﺖ،
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻳﺎﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻄفه
ﻤﺎﻧﺪه اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺷﺪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺭﻭﺡ
ﻣثل ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻣﺪﺍﻡ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ،
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺩﺭ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺰﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﻋﺸﻖ ﺑﻮﺟﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺩﺍﺋﻤﻰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﻫﺎ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺫﺍﺕ ﻣِﺴﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺫﺍﺗﻰ
ﻃﻠﺎﺋﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﮐﻤﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻳﺎ
ﮐﻤﻰ
ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ، ﻭﮐﻤﻰ
ﺻﺪﻗﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ
ﮐسی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﻴﻦ ﻫﺮﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳت
ﺮﺍ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺟﻬﺶ
ﮐﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍن
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎت
ﺮﻭﺣی
ﺪﺭﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺖ، که
ﻔﺮﺿﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻤﻰ،
ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭ ﺗﺮﻙ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﻭﻗﻮﻣﻰ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﻌﺼّﺐ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳﻚ
ﻗﻮﻡ ﻳﮑﺪﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺧﻮﺏ
ﻭﺑﺪ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺟﺎﻫﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﻳﻚ
ﺍﮐثرﻳّت
ﺪﺭﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﺯ ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻁ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ، ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻠﻂ
ﻧﮋﺍﺩﻯ ﺟﺎﻯ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻧﮋﺍﺩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟیه اﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻁ ﺑﺎ
ﻧﮋﺍﺩ ﺑﺮﺗﺮ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺣﺪّﻯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺳﻴﺎﻫﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻳﺎ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺑﺎ
ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ، ﺑﺎﺯ
ﺭﻧﮓ ﺳﻴﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺻﻔﺖ
ﺭﻧﮓ ﭘﻮﺳﺖ
ﺳﻴﺎﻩ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻏﺎﻟﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﻨﺪﻝ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻠﻬﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺭﺑﻄﻰ ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻳﻚ
ﺭﻭح ﻮﻧﻄﻔﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﻢ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺳﭙﺮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣثل ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻟﻰ
ﻧﮋﺍﺩ ﺳﻴﺎﻩ
ﻭﺯﺭﺩ، ﮐﻪ ﺩﻭ
ﺷﺎﺧﺖ ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﻣﺸّﺨﺺ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺍﺯ
ﺍﮐثر ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺴﺒﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻧﮋﺍﺩ
ﺳﻔﻴﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺯ ﻧﮋﺍﺩ ﺳﻔﻴﺪ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺁﺩﻡ ﺩﺭ ﺷﻤﺎﻝ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ، ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ، ﻭ
ﭼﻪ ﺣﺘﻰ ﻣﺴﻴﺢ،
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻥ ﻣﮑﺘﺐ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺷﺪﻥ
ﻫﺰﺍﺭﻫﺎ
ﻧﮋﺍﺩ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﺨﺺ
ﻣﺴﻴﺢ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻗﺮﻳﺶ
ﻋﺮﺏ ﺯﺑﺎﻥ
ﺑﻮﺩ، ﻭﻟﻰ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺮﻳﺸﻴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦ،
ﻭ ﺳﭙس
ﺑﻨﺎﻡ( ﺟﺮﻫﻮﻡ
یا گور هوم) ﻳﺎ
ﻗﺮّﻩ ﮔﻴﺮﺍﻥ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻤﮑّﻪ
ﺭﻓﺘﻨﺪ. ﻭ ﻣﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﺍﻭﺳﺘﺎﺋﻰ ﻭ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻗﺮﻳﺶ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺎ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ
ﺑﺘﺼﻮﺭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻌﺮﺍﻯ ﻋﺎﺭﻑ
ﭼﻮﻥ ﺣﺎﻓﻆ
ﻭﺳﻌﺪﻯ ﻭﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ، ﻭ ﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﺃﻧﺪﻯ
ﺷﺎﻋﺮ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ، ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ، ﺑﺎ
ﺃﻧﺪﻙ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻠﻔﻆ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﺯﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻋﺎﻣﻞ ﺗثبیت ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺩﺭﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﻭ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻭ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﮔﺮﺩﺩ
ﻭﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﻋﺠﻢ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﺮﺩ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
فارسی دَری
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ، ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﻭ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺯﺑﺎﻥ ﮐﻮﭼﻪ ﻭ
ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻭ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﻧﮋﺍﺩ
ﺧﺎﻟﺺ ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺗﺎ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﺧﺘﺮﺍﺝ ﻗﻄﺎﺭ
ﻭﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ
ﻭﻫﻮﺍﭘﻴﻤﺎ
ﺩﺭ ﺷﻤﺎل
اﺭﻭﭘﺎ ﻳﺎ ﺭﻭﺳﻴﻪ
ﺑﺎﻗﻴﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺘﺪﺭﺝ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﺷﺪﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺻﻠﻰ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺭﻧﮓ
ﭘﻮﺳﺖ ﻭ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺗﻦ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺫﻫﻨﻰﻭﺭﻭﺍﻧﻰباشد.

ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻫﻮﺵ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ،
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﻪ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﭘﺎﺳﺨﻬﺎ ﻭ
ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮﻩ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺤﺮﮐﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺣﺴﺎسات
ﺒﺎﻃﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﺁﻣﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺘﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻧﻘﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣؤثّر
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ، ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺻﺮﻑ
ﻧﻈﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻧﻘﺶ
ﻭﺭﺍثت
ﻭﻣﻴﺮﺍث
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺩﻗﻴﻖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻳﻚ
ﺟﻔﺖ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﺍﺳﭙﺮﻡ
ﭘﺪﺭ ﺍﺯ ﺃﺻﻞ
ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺍﺳﭙﺮﻡ،
ﻳﻚ ﮔﻮﻧﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻭ
ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ

ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺯﻳﺎﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻃﻔﻞ، ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ، ﻧﻘﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺗﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺒﻴﻪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺎن
ﺒﺎﺷﺪ. که
اﻓﺮﺍﺩ ﺿﻌﻴﻒ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘﻴش اﺯ
ﺗﻮﻟﺪ، ﻧﻘﺸﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻇﻬﻮﺭﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﭼﻮﻥ ﺻﻔﺖ
ﻣﻐﻠﻮﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻧﮋﺍﺩ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ، ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺧﺎﻟﺺ ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﺎﻟص
ﺒﻮﺩﻥ ﺻﻔﺎت
کرﺩه ﻮﻧﻘﺶ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻏﺎﻟﺐ
ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻫﺴﺖ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻘﻞ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻌﺎﻟﻰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻨﻔس ﻣﻴﺮﺍث ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺍﺭﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﻘﻞ ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﺘﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ ﺫﻫﻦ، ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺳﻄﺢ ﺍﻓﻘﻰ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻫﺴﺖ
ﻭﻟﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻦﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﻓﻘﻰ،
ﻗﺎﺑﻞ ﺟﻬﺶ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ، ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﮐﻤﺎﻝ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍت
ﭙﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭘس
ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺭثی
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ. ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻧﺎ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻣﺤﻴﻂ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﺩﺭ

ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﻴﮑﻮ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻃﻔﻞ،
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﻓﻘﻰ
ﻫﻮﺵ ﻭﻋﻘل
ﻤﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻘﻞ
ﺃثر ﺯﻳﺎﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻥ ﺭﻭﺡ ﻃﻔﻞ
ﻭ ﺟﻮﺍﻥ، ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻫﺎ،
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﺯ ﻣﺤﻴﻂ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻥ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻯ، ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻫﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﻫﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﻬﻢ، ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﺑﻮﺩﻥ ﻳﻚ ﻭﺿﻊ
ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ، ﺍثر
ﻋﻤﻴﻖ ﻭ
ثاﺑﺘﻰ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﻭﺫﺍﺕ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺨﺺ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺯﻭﺩ
ﭘﺎﻙ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﻣﻀﺮ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻧﻔﺮﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﻭ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﺪﻩ، ﻭ ﺻﻔﺖ ﻣﻌﮑﻮﺳﻰ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻭ
ثاﺑﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻧﻘﺶ
ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺯﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻩ،
ﻭﻭﺍﺭﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻓﺎﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻤی ﺘﺮﻳﻦ
ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻤﻴﻞ ﻋﻘﺪه
ﻫﺎﻯ ﺟﺎه
ﻄﻠﺒﻰ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺰﻧﻘﺶ
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ ﻭ ﺳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻘﺶ
ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﻦ 15 ﺳﺎﻟگی
ﻤﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ، ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺳﮑس ﺍﻭ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﻦ25 ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺳﻠّﻮﻝ ﻣﻐﺰﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﺧﮑﻬﺎﻯ ﻫﺮ ﺳﻠّﻮﻝ
ﻋﺼﺒﻰ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺷﺎﺧﮑﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ، ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺩﻭ ﻧﻔﺮﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﻤﻐﺰﻯ، ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﻠّﻮﻝ
ﺁﻥ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﺧﺸﻚ ﺷﺪﻩ، ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻨﺦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻠّﻮﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴشه ﺪﺭ
ﮐﻨﺎﺭﻯ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ، ﻭ
ﻧﻘﺸﻰ ﺩﺭ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻮﺍﺩث ﺷﺪﻳﺪ
ﺿﺮﺑﺎﺕ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻃﻔﻞ، ﭼﻮﻥ
ﻳﺘﻴﻤﻰ
ﻭﻭﺭﺷﮑﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺷﮑﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﻣﻴﻠﺒﻮﻧﻬﺎ
ﺳﻠّﻮﻝ ﻋﺼﺒﻰ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺟﺎﻟﺐ
ﺗﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﺤﻠﻴﻪ، ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺗﻤﺎﻡ ﻳﺎ
ﺃﮐثر
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻩ ﻋﺼﺒﻰ
ﻣﻐﺰی
ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﻭﻓﻌّﺎﻝ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﺳﺎﻟﻢ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎ
ﻓﮑﺮ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭلی
ﺁﻧﺘﻨﻰ ﺧﻮب
ﺒﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎی
اﻟﻬﺎﻣﻰ، ﺍﺯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
ﻮﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ ﺍﺳﺖ. که
ﻤﻐﺰ ﻭﺳﭙس ﺑﺎﻋﺼﺎﺏ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺑﺎ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ ﻭ
ﺍﺑﻬﺎﻡ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻣﻐﺰ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﭼﻴﺰﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻟﮕﻰ، ﮐﻤﺘﺮ
ﺷﺎﻧﺶ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺟﺴﺘﻦ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺪﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻳﺎ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻧﺸﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﭼﻬل
ﺴﺎﻟﮕﻰ
ﺩﺭﺟﺴم
ﭙﻴﺮﺗﺮ ﻭ ﺿﻌﻴﻔﺘﺮﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﻮﺵ ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﻓﮑﺮﺁﻧﺎن
ﺴﻘﻮﻁ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﺮﭼﻪ
ﻋﻤﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺣﻴﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ، ﻭ
ﻧﻪ ﺑﻴﺎﺩ
ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ، ﮐﻪ
ﺧﺮﻓﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺷته اﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﻌﻘﻞ ﻫﺎﻯ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺁثاﺭﻯ
ﺩﺭ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻫﻮﺵ ﻭﺫﻫﻦ، ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻘﻞ
ﺩﺭﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ،
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﻧﻘﺪ
ﻭﻣﻠﺎﻣت کرﺩﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﻭﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﻨﮕﺎﻡ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﺯﻧﺸﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭ ﻧﻔس ﻣﻠﻬﻤﻪ،
ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺴﮑس
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻮﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺟﻮﺍﻧﻰ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺯﻧﺎﻥ
ﺭﮐﻮﺭﺩﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻫﻮﺵ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺟﺎ ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﺯ
ﺣﻮﺍﺩث
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺺ ﻳﺎﺩ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻣﻌﻠﻢ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻭ
ﻋﺰﻟﺖ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ، ﭘس
ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺎ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﻋﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺷﺒﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻃﻮﺭﻯ ﺟﺪﻯ
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، که به (
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ)ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺗﻌﻤّﻘﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺣﺪّ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺍﻧﺶ ﺷﻨﺎﺧﺖ،
ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﻫﻮﺵ، ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻳﺎﻓته اﻡ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ ﺩﺍﻧﺶ
ﻣﺎ، ﺍﺯ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﮑﺮﺭ
ﻭﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺑﺎﺯ
ﺩﺍﻧﺶ ﻫﺎﻯ
ﺍﻓﻘﻰ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ
ﻓﺮﺻﺖ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﺁﻥ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻫﻮﺵ ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻮﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻤّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺁﺭﺍﻡ
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﻭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺘﻮﻟﺪﺍت
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺻﻮﺭت ﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ. ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ، ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺑﺮﺳﻴﻢ
ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣلی ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺣﺘﻤﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ
کن ﻔﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯلی ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻢ. ﻭ ﻫﻢ
ﺭﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ، ﻭ
ﻋﻠّﺖ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺩﻟﻴﻞ
ﺻﺒﺮ ﺩﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼی ﺪﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ
ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﻧﺎ
ﺷﮑﺮﻯ ﻭ ﻏﻀﺐ
ﻭﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﺎ
ﺭﺿﺎﻳﺘﻰ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺟﺰﺋﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩه اﻳﻢ. ﺧﺪﺍﺋﻰ
که اﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ، ﻭ ﻃﺮﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞﺳﺮﻳﻊ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﺗﺮﺑﺎﺷﻴﻢ.

M090

اِحساس
و اِدراک

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭﻋﺎﻗﻞ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
عملی ﻭﻣؤثّر
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺣﻮﺍس
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ، ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺵ، ﻭ
ﺳﺮﻋﺖ ﻓﻮﻕ
ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺴﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻀﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﻨﻮی
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ، ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺻﺪﻫﺎ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻭﻳﮋﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﻬﺸﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻃﻔﻞ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺪﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻪ، ﺑﺎ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ

ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳش
ﺪﺭسﻋﺒﺮﺗﻰ
ﺍﺯﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ، ﻳﺎﺭﻭﺵ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺗﻤﺎمی
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، ﺩﺭﺭﻭﺵ(ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭ ﺧﻄﺎ) ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻃﻔﻞ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻗﺒﻠﻰ،
ﺩﺳﺖ ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﻣﻴﺰﻧﺪ، ﺳﻮﺯﺵ
ﻭﺩﺭﺩ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ
ﻭ ﺭﻧﺞ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. که
ﺤﺘﻰ ﺍﺯﺁﻥ
ﭘﺎﺳﺦ ﺑﺮﺍی
عدﻡ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻫﻤﺎن کاﺭ
ﭼﺎﺭه
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣثلا
ﺩﺳﺘﮑﺶ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺴﻮﺯﺩ. ﻭﻳﺎ
ﻭﺳﻴله اﻯ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ
ﻋﻠّﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭﭼﺎﺭﻩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ، ﺑﺎ
ﺧﻄﺎﺋﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺷﺎ ﺑﺤﺎﻝ
ﮔﻨﺎﻫﻰ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑثوﺍﺏ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗیب
ﺒﻌﺸﻖ
ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺷﺪﻳﺪ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺻﺒﺮ ﺩﻭﺭﺍﻥ
ﺟﺪﺍﻝ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ، ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﻌﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ،
ﭼﻮﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ، ﮐﻪ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﻭ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ،
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺑﺎ ﻫﺸﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺧﻮﺩ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﺎﺋﻴن ﺘﺮ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺳﻄﺢ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺎﭼﻪ ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻧﻮﻋﻰ، ﭼﻮﻥ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭﺯﻭﺭ ﺑﺎﺯﻭ، ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻟﺬﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺩﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺎﻣﻞ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺁثاﺭ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻭﺯﺑﺎﻧﻰ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺳﻄﺢ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﮐﻤﺎﻝ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﻗﺎﺑﻞ
ﺁﻣﻮﺯش
ﻮﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗثبیت
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭ ﺍﻧﻌﮑاس ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻭ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ. ﺑﻤﮑﺎﺗب
اﻧﻌﮑﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺷﺮﻃﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻭﺭﻭﺵ،
ﻭ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﺁثاﺭ
ﺟﻨﺒﻰ ﺁﻥ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.

ﺣﻮﺍس
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺁثاﺭﻯ ﺍﺯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﻮﺍس ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣسّ ﺷﺸﻢ
ﻭ ﻳﺎ ﺣسّ
ﻣﺸﺘﺮﻙ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻧﺒﺄ ﻭ
ﺧﺒﺮﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺭﺳﻴﺪهﻫﺎﻯ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭج
أندﺭﻭﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬی هست.
ﮐﻪ ﺗﺪﺍﺧﻞ ﺩﻝ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. که
ﺒﺎ ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯه اﻯ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ،
ﺑﺎ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ، ﻭ
ﺳﻄﺢ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﻓﻠﺴقع ها ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺳﻄﺢ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﮕﺮﻯ ﻭﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻤﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﻳﺴﻢ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﺑﻬﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﮐﻪ ﻋﻠﻮّ ﺳﻄح عقلی
ﮐﺎﻣﻠﺎن
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺑﺸﺮی
ﺒﻬﺘﺮ ﺁﻧﺎﻥ. ﺍﮔﺮﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳت
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻢ
ﻧﺮﺳﻴﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺮش ﻘﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ، ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺩﺭس مقدماتی
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ، ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ، ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻃﻰ ﮐﻨﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﻠﺎس ﺑﻌﺪﻯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎس ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺭﻓﻮﺯﮔﻰ
ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻫﻢ
ﻧﺸﻮﺩ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﮐﺎﻓﻰ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍلاّ
ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﺴﻮﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﺸﺴﺘﻦ،
ﺟﺰ ﭘﺮﻳﺸﺎنی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻴﭻ ﮐس
ﻭﺩﺭ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ، ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺑﻔﮑﺮ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺍﺯﺗﻌﻠﻴم
بیشتر ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺣﺘﻤﺎ
ﺩﺭﮐﻠﺎﺳﻬﺎی
ﺒﻌﺪی
ﻮﺁﻳﻨﺪهﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺩﺭﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﺮﺍی
اﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ، ﺩﺭ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺮﺩﻭﺩ، ﻭﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻳﻚ ﮐﻠﺎس ﺧﻮﺩ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺣﺴﺮﺕ
ﻭﺭﻧﺞ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻨﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭﻓﺴﺦ ﻭﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺨﻬﺎی
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ، که
گفت ﻣﻦ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻢ، ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﻭﻯ. ﻭﻟﻰ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺳﻘﻮﻁ
ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﺷﻤﺎﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫی ﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ
که ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﺩﺳﺘﮕﺎه
ﺬﻫﻨﻰ ﻭﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻋﺼﺒی اﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻗﺴﻤت ﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺗﻦ ﻭﺩﺍﺧﻞ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ. ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻥ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﺭﺳت اﺯ ﺁﻥ، ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺫﻫﻨﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﻭﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻢ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﻤﺎ
ﻣﻴﺴّﺮﺍﺳﺖ، که
اﮔﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺑﺸﻮﺩ،
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻣﺘﺪﺭّﺝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ،
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺪﺭت ﻮﺳﺮﻋﺖ
ﻋﻈﻴﻢ
ﮐﻬﮑﺸﺎنی ﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ، ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻫﺮ
ﺧﻄﺎ ﻭ ﺿﻌﻒ
ﻭﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﻣﻰ ﮔﺮﺩﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘﻮﻝ ﺩﺭﻭﻳﺶ،
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸته ﺒﺨﻠﻖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻭﻟﻰﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﻚ ﻓﺮﺷته ای
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻭ
ﺗﻘﺪّس ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭ
ﻋﻠﻢ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
ﭼﻮﻥ ﺩﻭﺭﺑﻴﻦ
ﻭ ﺳﻤﻌﻚ ﻭ ﻋﻴﻨﻚ
ﻭﻋﺼﺎ ﺑﺴﺎﺯﺩ،
ﮐﺎﺭ ﺣﻮﺍس
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺃﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﺩﻭﺭﺑﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﻓﺎﻳﺪه
اﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﺩﻳﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻴﭻ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣُﻔﺖ
ﺑﺪﺳﺖ ﻧﻤﻰ
ﺁﻳﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻧﺞ
ﮔﻨﺠﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﭘُﺮ
ثرﻭﺕ ﺭﺍ
ﻏﺎﺭﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻣﺎﻟﻚ
ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻴﻌت
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺳﺮﮐﺎﺭش ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس
اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻏﺎﺭﺕ
ﻃﺒﻴﻌت ﺒﻀﺮﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻘﺎم
ﺮﻭﺣی
اﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮔﻮﺋی ﺠﺎﻯ
ﺗﻨﻔس هوﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻢ، ﺩﻭﺩ
ﻭﺩﻡ ﺗﻨﻔّس
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﻭﺟﻨﮕﻠﻬﺎ ﻭ
ﺻﺤﺮﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺩﺍﻍ، ﺯﻳﺮ
ﺁﻓﺘﺎﺏ
ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ،
ﻭﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﺸﻨﻪ ﻭ ﻋﺮﻕ
ﺭﻳﺰﺍﻥ ﻭﻧﻔس
ﺰﻧﺎﻥ، ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻌﻔّﻦ ﻭ
ﺩﺍﻍ ﺗﺸﻨﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. که
عاﻗﺒﺖ
ﻫﺮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﭘس اﺯ
ﺻﺪﻫﺎ ﻧﻮﻉ، ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﻣﺮﮒ ﻭ
ﻣﻴﺮﻫﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴفه اﻟﻬﻰ
کن ﻔﻴﮑﻮﻥ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ(ﺷﺪﻥ)
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ، ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺭبّ
اﻟﺄﺭﺑﺎب
الله ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮔﺮچه
اﻳﻨﻚ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﮔﻴﺎﻩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻭﺍﮐﻮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺠﺮﻡ
ﺷﺪﻧﻬﺎ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺻﻔﺖ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻏﺎﺭﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻔﻄﺮﺕ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻮن
کسب ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﺷﺮﻙ
ﻭﺭﺯﻯ ﻫﺎی
ﺁﺧﻮﻧﺪﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭﺧﺮﺍﻓﻪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ، ﻭ
ﺗﺮﻙ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻳﻬﺎﻯ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺭﻧﺞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﺒﻠﺎﻥ
ﻭﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﭼﻴﺰ
ﻣﻬﻤﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺭﻧﺞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻃﺎﻟﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﻓّﻘﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭼﻨﺪ
ﻗﺪﻡ ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ ﺭﺍ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.

ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺑﺎﺩﻳﺪﻥ
ﺑﭽﺸﻢ، ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، که
ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺎﭼﻴﺰﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﻭ ﮔﺎﻫﻰ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺗﺄﻣّﻞ
ﻭﺗﻌﻤّﻖ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎ
ﻭﺑﻬﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪی ﻤﻴیابد
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﺒﻮﺩه اﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻠﺰﻭﻡ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ، ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭﮐﺴﺐ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، چه
اﺯ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎی
ﺮؤﻳﺎﺋﻰ ﻭﻳﺎ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰﺍت
ﺪﺭﻋﺰﻟت
ﻨﺸﻴﻨﻰ ﺧﻮﻳﺶ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ، ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬی
ﻮﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﻭ
ﻟﺤﺎﻇﻰ ﺍﺯﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ، ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻳﮑﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺣﻮﺍس ﺍﺭﺯش
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺧﻮﺩ ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎﻩ ﻳﺎ
ﻳﮑﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ. چه
ﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻬﻔﺖ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﺩ، ﻭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯﺟﻬﻨم
ﺪﺍﺭﺩ.

ﺍﺯ
ﮐﭙﺮﻧﻴﻚ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺷﻨﺎﺵ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺁﻣﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺳﺎﮐﻦ ﻫﺎﻯ ﺑﻰ
ﺣﺮﮐﺖ، ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺘﺤﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﻣﺘﺤﺮﮐﺎﻧی
ﺴﺎﮐﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ثاﺑﺖ ﺁﺳﻤﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺍﺯ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺳﻴّﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺣﻮﺯﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﺒﻮس
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻫﺴﺘﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﭼﻮن ﺴﻴّﺎﻟﻪ، ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻭﻣﻴﺪﺍﻥ
ﻭﻣﺠﺎﻟﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺟﺮﻳﺎن
ﺁﺏ ﻳﺎ ﺳﺘﻮﻥ
ﻓﻮّﺍﺭﻩ ﺁﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ، ﻭﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺳﺘﻮﻧﻰ ﺩﺭ
ﻓﻮّﺍﺭﻩ ﺁﺏ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺫﺭﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ،
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﻳﻚ ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻮﺭﻯ ﺑﺮ
ﺗﺨﺘﻪ ﭼﻮﺑﻰ
ﺭﺍ، ﺳﻴﻞ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺭﻳﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﻭﻣﻮﺭ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺣﺮﮐﺘﺶ ﺑﻰ
ﺃثر ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺣﺮﮐﺖﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﺳﻴﻞ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺎﻝ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﮑﺠﺎ ﺑﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻔﻊ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﻮﺩ، ﭼﻮﻥ
ﺳﻮﺍﺭ ﻗﻄﺎﺭﻯ
ﺷﺨﺼﺎ ﭼﻨﺪ
ﻗﺪﻣﻰ
ﺑﺠﻠﻮﺑﺮﺩﺍﺭﺩ،
ﮔﻮﺋﻰ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ
ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻌﻘﺐ ﻗﻄﺎﺭ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺣﺮﮐﺖ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺑﺨﻄﺮ عقب روی
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻭﻫﻢ ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﺎﻙ
ﺍﺯ ﺟﺮﻡ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ،
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﻄﺮﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺫﺍﺗﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ.

ﺍﮐثر
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺧﻄﺎ
ﻭﻣﻌﮑﻮس، ﺍﺯ
ﺣﻮﺍﺩث ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺁثاﺭش
اﺯﻣﺠﺮﺍﻯ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮐثرﺍ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯﻇﺮﻓﻴت
اﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻏﻠﻂ ﻭﻣﻌﮑﻮس
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﺻﻮﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺧﻄﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪهﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺤﻮﺍس
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. وﻟﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬی به
(ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ) ﺩﻝ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻮﺭﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺨﻄﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺃﻧﺪﻙ ﺍﺯ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺁﻥ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺑﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺃﻧﺪﻙ
ﺍﺯ

ﻋﻈﻤﺖ
ﺭﺳﻴﺪهﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﮐﻮﺭ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺍﺯ ﺃﮐثر
ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ ﮐﻨﺪ. ﻓﻌﻠﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎ، ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﺍﺩه ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺤﻮﺍس ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷت ﻴﻚ
ﻃﻔﻞ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﻳﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻔﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
؟ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﮐﻮﺩکی
ﻮﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺟﺎﻫﻞ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍتب ﻨﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪه
ﻮﻓﺼﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﭘﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻮﺍﻥ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺨﻮﻙ ﻭﺧِﺮس
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ، ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺰ ﺣﻘﺎﺭت
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺣﺒس
ﺩﺭﺻﺪ ﻣﺘﺮﻯ
ﺟﻨﮕﻞ ﺧﻮﺩ، ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺩ. ﻭلی
اﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻃﺮﺍف ﻔﻀﺎ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﺪﺩﻯ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﺠﻮﻣﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎی
کهکشانی
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﺮﺍ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺳﻴﻠﻰ ﻧﻘﺪ
ﻭﻟﺬﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺍﺯ
ﺣﻠﻮﺍﻯ ﻧﺴﻴﻪ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﮔﺮﺩﻳﻢ ؟
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﺩﺭ
ﺣﻮﺍس ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﻫﺴﺖ، ﺟﻮﺍﺏ
ﺑﺪﺳﺘﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﮕﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪه
ﻫﺎﻯ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎمی که ﺩﺭﺩﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺗﺤﻤﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺟﺎﻯ
ﺷﻚ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﻄﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻧﻔس
ﻣؤثّرﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺻﺤﻴﺢ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﺳﺮﻋﺖ
ﻭﻋﻤﻖ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ، ﻫﻤﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺩی ﻮﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻨﺠﺎت
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﺻلی
که ﺪﺭ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍی ﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. که
اﮔﺮﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻮﺩ، ﺯﻣﺎنی
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪ. ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻫﺴﺖ. که
ﺪﺭجه
ﻄﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﻧﻮﻋﻰ، ﺑﺎ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ
ﺑﺎ ﺍﺻﻮﻝ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ، ﺑﺎﺯ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺭﻭش ﻮ
ﮐﺎﺭ ﻏﻠﻂ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻳﺎ ﺗﺄثیر
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ، ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻧﻘﺶ ﻫﺪﻑ
ﻭﻣﻘﺼﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﻫﺪﻑ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺪﻑ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﻭﺭﺗﺮﻳﻦ
ﻫﺪﻑ ﻭ ﺁﺭﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ

ﻣثلا ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ،
ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﭼﻮﻥ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﻨﺮ
ﻭﻣﮑﻨﺖ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ، ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﺁﻥ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﻭﺯﻯ
ﺍﺯ ﺍﺭﺯﺵ ﻭ
ﺍﻫﺘﻤﺎﻡ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪ، ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻤﺮﻯ ﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻﻞ
ﺑﺄﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻣﻘﺪﺳﺎت
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﻭﺿﻌﻒ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺷﺮﻑ ﻣﺮﮒ
ﺍﻳﻦ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩه ﻮﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻓﻮﺭﻯ
ﻳﺎﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺷﻬﺮﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ، که
ﺠﺰ حسرﺕ
ﻭﺣﻴﺮت
ﺪﺭﺩﻧﺎﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺪﻥ
ﻋﺎﻗﺒﺘﻰ ﺑﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ، ﺑﺘﮑامل
اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻕ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﺪﻑ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﻮﻧﺪ،
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩه
اﺳﺖ. ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻧﻤﻰ
ﻓﺮﺳﺘﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ، ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﻋﻤﻴﻖ ﻭ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍﺁﻣﻮﺯﺵ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﭘس ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻫﺪﻑ، ﻭﻣﻘﺼﺪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺳﺎﺯ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻋﺎﻗﺒت
همگاﻥ ﺣﺴﺮت
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺴﺮﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﻭﮐُﻨﺪ ﻭ ﺳﺴﺖ ﺩﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﺮدﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻟﺎﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ، ﺍﺯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻭ ﺑﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺣﺘﻤﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﭼﻮﻥ
ﺍﺻﻮﻝ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎ، ﻭ ﺭﻭﺵ
ﮐﺎﺭ ﺻﺤﻴﺢ
ﻭﭘﺎﮐﺘﺮﻳﻦ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺻﺤﻴﺢ
ﺗﺮﻳﻦ ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺗﺮﻳﻦ ﻫﺪﻑ ﻭ
ﻏﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻧﻴﺎﺯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻳﺪﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، که
اﺯ ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘُﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺍﺷﺪّ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺭﺍ

ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، که
ﺸﺎﻳﺪ
ﺑﺒﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﺎت
ﺘﻮﻓﻴﻖ
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻓﻠﺎﺳفه
ﻤﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺗﺤﮑﻴﻢ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺣﻮﺍس ﻣﻨﻄﻖ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﺻﻮﻟﻰ ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻫﺴﺖ، ﭘس
ﻤﻄﺎﺑﻖ ﺁﻥ
ﺍﺻﻮﻝ ﮐﺎﺭ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﺗﺤﮑّﻢ
ﺑﺒﺨﺸﺪ. اﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺻﻮﻝ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﻳﺎﺍﮔﺮﺍﺻﻮﻝ
ﻣﻨﻄﻖ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭ ﺣﻮﺍس
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻌﻘﻞ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﭘس
ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺰﻭﺭ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﮐﺸﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻘﻞ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ، ﻗﺪﺭﺕ
ﻫﻤﺰﻳﺴﺘﻰ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ، ﻭﺩﺭ
ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭلی
ﻤﻔﻴﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻔﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﺣﻤﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻋﻘل ﺒﺮﺗﺮ
ﮐﻨﺪ. ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺸﺮ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺎﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺗﻮﺍﻧﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّت ﻮ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ. ﺍﻣﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﺎﻳق اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭنه
ﺪﺭ ﺗﺠﺮبه
علمی ﻭﻋﻤلی
ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺮﺍﻕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﮐﺴی
عقل ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪ،
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻋﻘﻞ
ﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﻙ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﺼﺪﻳﻖ
ﻭ ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ. ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻗّﺖ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﺁﻧﺎﻥﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﻧﻮﻋﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻳﺎ ﺣﺪ
ﺃﻗﻞ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺗﺎ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﺴﺐ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺟﺰﺋﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ، ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭ ﺻﺤﻴﺢ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ

ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﻳﮑﺒﺎﺭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺟﻮﺍﻣﻊ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻭ ﺧﻂ ﻣﻮﺍﺯﻯ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺣﻔﻆ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﻭﺭﻭﺵ
ثاﺑﺘﻰ ﺩﺭﺳت
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﻭ ﺧﻂ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ
ﻧﻮعی ﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍ ﺗﺮﻙ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺻﻔﺎت اﺳﺖ، که
ﺘﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، ﺗﺎ
ﻗﺪﻡ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ، ﻧﻮعی
که ۵۵ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻏﺎﺯ

ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺍﺯ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﺟﻤﺎﺩﻯ، ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻬﻢ
ﻣﺘّﺼﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻟﻮﺍﺯﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮعی ﺪﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﮐﻮﺷﻴﺪﻩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺣﮑﻤت
عملی ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﭘسﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺑﺎﺭ ﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺁﺩﻡ
ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻮﻣﻴﺘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﺡ، ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻥ
ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘس اﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺁﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﮐﻨﺪ. که ﺪﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻟﻌﺒﺎ ﺣﺴﻴﻦ
ﻭﺣﺴﻦ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺯﻫﺮﺍ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻰ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺧﻰ،
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮش ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻳن کاﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺳﭙﺎس ﻭ
ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﺗﻬﻨﻴﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﭘﻴﺎﻡ
ﻧﺒﻮﺕ، ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﺯﻧﺪﻩ، ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﻌثت
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّی
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺍﺯ
ثوﺍﺏ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ، ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﻄﻮﺭ ﻧﺴﺒﻰ ﻭﻣﻮﻗﺖ،
ﺭﻗﻴقه اﻯ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻨﺎﻡ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﭘس
ﻋﻠﻮﻡ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘی ﻮﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﻴتّ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻣﻰ
ﺁن ﺒﺎﺯ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﻳﺎ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﺮﻓﺎ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻢ
ﺧﻮﺍﻧﺪه اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻨﻄﻖ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺁﻣﺎﺭﮐﻠّﻰ
ﺩﺭﺍﮐثرﻳّت
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻧﺸﺎن
اﺯ ﻓﺎﻳﺪه
گذشته ها
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﻮﺋی
ﻔﺎﻳﺪه ای
ﺒﺮﺍی اﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻫﺮﮔﺰ ﻗﺪﻣﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻳﺎ ﺫﻫﻨﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﻨﻮی
ﻮﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ، ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻟﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺟﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺣﺎﺻﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻣﺎﺩﻯ،
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﺎﻣﻞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺎﻫﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻫﻤﺎﮐﻨﻮﻥ، ﺟﺎﻫﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻣﺘﻮجه ﺨﻄﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ، ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼّﻮﺭ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻋﻴﺐ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪّﺭ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ، ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﮐﺸﺶ ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻧﮕﻮﻧﻪ
که ﻤﺤﺒّﺖ
ﻭﻋﺸﻖ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺎﻣﻞ ﮐﺸش ﭘﻴﺸﺮﻓت
اﺳﺖ، ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤت ﺮﻧﺞ
ﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪه ﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮچه
اﮐﻨﻮﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
باﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﮐﺴب
کرﺩ. ﻭﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺖ ﮐﺸﺶ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ، ﻭﺩﺭﻙ
ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭﻗﺒﻮﻝﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﻓﺮﺩی ﺁﻧﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ
ﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﭘس ﺟﺎﻯ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺍﺟﺐ
ﺗﺮﻯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺗﻨﻬﺎﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎن
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺟﺰئی
ﺪﻳﮕﺮﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّت
ﻨﻬﺎﺋی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺴﺐ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻛﺎلهی
کار ﺩﺭﺳتی
اﺳﺖ. ﻧﻴﺰ ﮐﺴﺐ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ، ﮐﻪ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻭ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻨﻔﻊ
ﻓﺮﺩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﻀﺮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻘﺼﺪ ﻏﺎﺭﺕ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ
ﺷﻬﺮﺕ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺨﺪﻣت
ﺒﺨﻮﺩ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺨﺘﺮﻋﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺗﺸﺎﻥ
ﻗﺼﺪ ﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
که ﺘﻮﻓﻴﻖ
ﻫﺮﮐس
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺁﻥ
ﺭﺳﻴﺪ،

ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺴﻮﺍﺑﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍت
ﭙﻴﺸﻴﻦ ﻓﺮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻧﻴﺰ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻭﮐﻤﻴّﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﮐﻤﻚ
ﻭﺍﻣﺪﺍﺩ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ، ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ، ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻳﻚ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ الله ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺭﻭﺯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ به
(ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻭﻣﺸﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺑﺎﺯ
ﻫﻤّﺖ ﻭ
ﺟﺪﻳّﺖ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﺩﺭﺟﻪ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻭ، ﻋﺎﻣﻞ
ﻣﻬﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ، ﻭﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﻤّﺖ، ﻭﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺻﺒﺮ، ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﺣﻮﺍﺩﺵ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﻊ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺁﻥ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﻣﺰﺍﺣﻤﻴن
ﭽﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩ. ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﻍ
ﺗﺮ ﻭﮔﻮﺩﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ، ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﻤﻊ ﻭ
ﺟﻢ ﻳﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤّﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻭ ﺿﻌﻴﻒ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺳﺒﺐ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﮐﺎﺭﻯ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻥ ﻫﻢ
ﺑﺎ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻘﻴّﻪ ثوﺍﺏ
ﺳﺎﺯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺼﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ثوﺍﺏ
ﺳﺎﺯﻯ ﺳﺨﺘﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻘﻮﺍ
ﻳﺎﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺣﻰ، ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺷﺨﺺ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﺪﺍﻧﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻃﻔﻞ ﻭﺟﻮﺍﻥ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ،
ﺳﭙس ﺩﺭ
ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻭ
ﺑﺎﺯﺍﺭ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ. ﺍﻳﻦ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺷﺨﺺ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﻟﺰﻭﻡ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻓﻌﻠی ﺨﻮﻳش
ﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ، ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺮ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺎ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻮﺟﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺗﺎﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﻨﺪ ﻭ
ﺩﻳﭙﻠﻢ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻞ ﺷﺨﺺ
ﮐﻪ ﮐﻠﺎس ﻭ
ﻃﺒﻘﻪ

ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺩﺭﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﺭﺗﻀﺎ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮش
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪن
ﺒﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸت
ﭽﻬﺎﺭﻡ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ. ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﻭ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﻣﻨﻄﻖ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻤﻚ ﺑﺘﻮﺭﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺭﻡ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ. ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﻓﺮﺩﻯ ﻧﻘﺶ
ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﺟﻤﻌﻰ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺮﻑ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ. ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺁن ﺒﺮﺍی ﺤﻔﻆ
ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣؤثّر
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﺟﺪ ﻭ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ، ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﺯ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺷﺨﺺ، ﻭ ﺑﻌﺪﺍ
ﻭ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺷﺒﻴﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺮﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺷﺮﻑ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﻭ ﺷﺮﻑ ﺷﺨﺺ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺧﻮﺩﺵ، ﻫﺮﻳﻚ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﮔﺮچه
کرﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺩه ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬی هستند، ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻓﻮﺭﻯ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻧﻌﻤﺖ ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺧﺎﺹ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻔﻴﺪ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻧﻌﻤت اﻟﻬی
اﺳﺖ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻧﻌﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻤﺮﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺖ، ﻭ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺃﻧﺪﻙ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺯ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﻧﻌﻤﺖ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺮﻑ
ﻣﺮﺩ ﺑﺠﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻧﻌﻤت ﻤﻮﻓﻘﻴت
اﻟﻬﻰ ﻫﺮﮐس
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﮑﻤﻚ ﻭ
ﺩﻫﺶ ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﮑﺮﺍﻣﺖ
ﺳﺠﻮﺩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺎ
ﻧﻌﻤﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩی
ﻮﺍﻣﮑﺎﻥ ﮐﺴﺐ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺠﻮﺩ ﻧﻤﺎﺯ
ﺭﺍ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮐﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻧﻴﺰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺭﮐﻮﻉ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺑﻨﺪﮔﻰ، ﻭ
ﺳﺮﭘﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻳﻚ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻪ
ﺳﻠﻮکی که ﻴﺎ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﭼﻮﻥ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻭﺟﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﺻﻮﻝ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺻﻮﻝ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﺰﺩیک
ﺘﺮ ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﮔﻔﺘﮕﻮﺋﻰ
ثاﺑﺖ، ﻭﺗﻮﺍضع
ﺒﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻭﺟﺪ ﻭ
ﻳﺎﻓﺖ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺷﺨﺺ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺮ ﭘﻮﺵ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ. ﻭﺟﺪ ﻭ
ﺳﺮﻭﺭ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﻭﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻰ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎ ﺷﺎﻫﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث
خوﺭﺳﻨﺪﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﺮّه ﻤﻨﺪﻯ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻗﺮّه
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﻗﺮت
اﻟﻌﻴن اﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ، ﺑﻬﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺍﺧﻠﺎقی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﭼﻮﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭘس
ﻧﻮﻉ ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﻭ
ﻳﺎﻓﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﮐﺴﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﭘﺶ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻭثاﺑت
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺧﻮﺩ، ﻫﻢ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺎﺩﺕ،
ﺍﺣﺴﺎس ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.

ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻭﺟﺪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻘﺎم
الهی ﺴﺎﻟک ﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻨﺪﺍﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺫﺍﺕ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻭﺟﺪﺍﻥ ﺷﺨﺺ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﮔﺮﺍ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎﺯﻯ ﮔﺮﻯ
ﺭﻭﻯ ﺻﺤﻨﻪ
ﺗﺌﺂﺗﺮ، ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﻧﻴﮑﻮ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺟﻠﻮﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﻭ ﺑﺎﺯﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ
ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻳﺎ
ﺣﻀﻮﺭ ﺑﻨﻔﻊ
ﻳﺎ ﺑﻀﺮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﻓﮑﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ

ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎت
عباﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ. ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺩﺭﺁﻏﺎﺯ ﺩﺭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺑﺨﺼﻮﺹ، ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻢ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
که هیچ ﮐس
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ، ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺁﻥ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ
ﻣﺮﺣبه اﻯ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻭﻧﻔﺮﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺳﻬﻞ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻧﻴﺰ
ﮐﺴﺐ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ ﻫﻢ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻭﻟﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺟﻨﺒﻪ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﺑﺮ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻏﻠﺒﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰﺑﮑﺴﻰ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻭ ﺿﺮﺭ
ﻭ ﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻧﺪه اﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺻﺒﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺭﺣﻤﺖ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﮐﺎﺭﻳﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﻭ، ﺑﺎﻋث
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺟﻮﺩ
ﻭ ﺑﺨﺸﺶ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﻔﻆ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﻗﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻗﺮﻳﺶ،
ﻭ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻴﻤﻦ ﻭ ﺳﭙس ﺑﻤﮑّﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮔﺎﺗﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺁﻫﻨﮓ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻌﺮّﺏ ﺁﻥ
ﺗﺠﻮﻳﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻨﻴﮑﻮﺋﻰ ﻭ
ﺟﻴّﺪ ﻭﺟﺪﻳّﺖ
ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻫﻤﻪ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ
ﻧﺸﺎﻥ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺎﻝ
ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻭﺟﺪﺍﻟﻦ ﺷﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭﺟﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻳﻚ
ﮐﺎﺭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﺩﺍﻯ ﺣﻖ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺯ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﺩﻳﻨﻰ
ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﻗﺸﺮﻳﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻳﻢ، که
اﻳﻦ ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺷﺨﺺ ﻭ ﻣﺬﻫﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﺑﺎﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣثبت ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺁﻥ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﻭ
ﺁﺳﺎﻳﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻧﻘﺶ ﻋﻠﻢ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﺟﻤﻌﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﻣﻨﺒﺮ
ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﺁﺯﺍﺭﻯ ﻧﮑﻨﺪ،
ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻋﺎﻳﺘﻰﻫﺴﺖ
ﻭ ﺩﻗﻴﻖ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﻣﻠّﻰ
ﺩﺭ ﺳﺮﺑﺎﺯﻳﻮﻣﺄﻣﻮﺭﺩﻓﻊ
ﺩﺷﻤﻦ، ﺑﺎﺯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻣﻠّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﺐّ ﻭﻃﻦ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺐ ﻭﻃﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺩﻭﺳﺘﻰ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭﻳﺞ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻫﻴﭻ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﻭ ﻏﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻴﭻ
ﮔﻮنه اﺭﺯﺵ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﻏﻴﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻳﺎ
ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﻓﺮﻭﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺷﺮﺍﻓت ﻮ
ﺍﺭﺯﺵ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. چه که
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻣﻨﻔﻰ ﺁﻧﻬﺎ، ﻭ
ﭼﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺳﺮﻳﻊ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ
ﺭﻋﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺟﺪﺍنی
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺣﺰﺑﻰ ﻳﺎ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻌﻘﺐ ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺑﻰ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺷﻤﻦ
ﻧﻴﺰ ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺴﺮﺕ ﻭ
ﻧﺪﺍﻣﺖ ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺑﻰ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﺗﺒﺮﺋﻪ
ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻧﻴﻚ ﻭ ﺑﺪ ﻭ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺷﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺪ ﺍﺳﺖ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﮑﻮ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﻧﻈﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﺑﻬﻢ ﺑﺰﻧﺪ ﺑﺪ ﻭﺷﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﺍﺭﺯﺵ ﻧﻴﮑﻮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﻤﺪﻧﻰ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺭﺍ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﻧﻴﮑﻰ ﻭ
ﺿﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻡ ﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﻳﻚ ﺃﻣﺮ ﻧﺴﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺗﻘﺮﺏ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺪ ﺃﮐثر
ﺗﻘﺮﺏ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ

ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻯ، ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﺁﻏﺎﺯ ﺩﻭﺭﻩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺷﺮ ﻭ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻨﻈﺎﻡ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺯﻣﻴنه ﺴﺎﺯ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺸش
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﻭ ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﺎ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻳﺎ
ﺣﻘﻴﻘﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻌﺪﻳﻞ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﻤﻚ
ﺑﺎﻣﻨﻴّﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ، ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻫﻨﺮ ﻭ
ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺟﻠﻮﻩ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺟﻮﺍﻣﻊ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻧﻐﺰ ﻣﻴﺴﺮﺍﻳﻨﺪ.
ﻭﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻭﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻋﻮﺍﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻋﻤﺮ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ، ﻃﺮﺡ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﻏﺎﺋﻰ ﻭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﻋﻤﻖ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻋﻤﺮ
ﺩﺭﺍﺯﻳﻨﻴﺰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻋﻮﺍﻡ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺳﻤﺒﻮلیک
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﺄﻣّﻞ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭﺣﻞ
ﻣﺸﮑﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﻭﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﻨﺪ.

M097

سارتر
ومکتب إصالت
وجود انسان

(
ﺗﺌﻮﺭﻯ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ)
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺳﺎﺭﺗﺮ، ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﮔﺴﻴﺴﺘﺎﻧﺴﻴﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻧﻴﺴﺘﻰ ﺷﮑﻞ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ ﺳﻨﺪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﭘﺪﻳﺒﺪﻩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻳﺎ
ﻣﺬﻫﺐ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﺃﺻﻞ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺩﺭﻳﻚ
ﻧﻈﺎﻡ
ﻭﺍﺣﺪ(ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ). ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭش
اﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻣﻘﺎم
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﮐﻮﭼﮑﻰ، ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ الله، ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ
ﺍﻟﺪﺍﺧﻞﻭﺍﻟﻈﺎﻫﺮ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ، ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺃﺻﻞ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ، ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ
ﻭ ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﻣﻨﺘﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﻬﺴﺘﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺵ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ، ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺑﺸﺮﻯ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺂﻳﻨﺪهﻫﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﮐﻨﻮﻥ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ(ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ)
الله ﺮﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﺍﺻﺎﻟت
اﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺍﺯ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﺑﻨﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺍﻥ
ﺩﺳﺖ ﺭﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳت
ﺴﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی اﺳﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ

ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍلاّ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻋﻰ ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﺭﺍ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻳﻦ
ﻓﺮﺽ ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻋﺪﻣﻰ
ﻭ ﺳﺎﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻏﻴﺮ ﻣﺤﺴﻮس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍلله ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎیت ﺴﺘﻮﻥ
ﮐﻤﺎﻟﺎت ﻮﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّت
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺎ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻳﮑﻰ ﺩﻭ ﭘلّه ﺭﺍ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﺯﻟﻴّﺖ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳت ﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﺩ. ﻭ ﺍلاّ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﻘﻮﻁ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺣﺘمی
ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍه
گذشته ها را، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺣﺘﻤﻰ، ﻭ
ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ،
ﻭﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّت
بی ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺁﻣﺎﺩه ﺒﻮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ. که اﻳﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺪﻥ
ﻭﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞﻣﻘﺎﻣﻰﺭﻭﺡﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭﻫﺮﻧﻮﻋﻰﮐﻪﺑﻮﺩ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺨﺼﺎ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﻋﺎﻟﻢ ﮐﻮﭼﻚ، ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺰﺭﮒ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺷﮑﻞ ﺻﻮﺭﺕ،
ﻭ ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ،
ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻋﻘﻠﻰ،
ﮐﻪ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺎ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺭﺣﻤﺎن ﻨﻤی
ﻴﺎﺑﺪ. چه ﺮﺳﺪ
که ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
الله و
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ الهی ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎن
اﻟﻬی ﻮﮐﺴب
اﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪه
ﻮﻟﺬﺍ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻗﺪﻳﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﻓﺮﺩ
ﻭﺍﺣﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﻉ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺑﻌﺪﺍ ﭼﻪ
ﻭﻇﻴفه اﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍلله
ﺸﺪﻩ، ﻭﺩﺭ
ﻧﺎﮐﺠﺎ ﺁﺑﺎﺩ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺑﻴﺮﻭن
اﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍلله
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻘﺮﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨﻤﻰ، ﻭ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺭﻓﻊ
ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻭﻣﻌﺎﻳب
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎت
ﻮﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﭼﻮﻥ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ،
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ، ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﮔﺮ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺸﺮ ﻧﻮﻉ
ﺃﺷﺮﻑ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺃﺷﺮﻑ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻨﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪﮐﻪﮔﻴﺎﻫﺎﻥﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﺩﺭﮐﻨﺎﺭﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﺩﺭ
ﻧﺎﻡ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﻮﺡ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ، ﻭ
ﺳﭙس ﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ، ﭘﻨﺞ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻳﺎﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺸﻤﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯﮔﺮﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. که
ﺎﻳﻨﻚ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻫنوﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎن هستند،
ﺗﺎ ﺑﺮبّ
اﻟﺄﺭﺑﺎب الله
ﺒﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ. ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﺎ
ﻧﺎﻡ(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﺷﺒﻨﻤﻰ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻰ
ﮐﺮﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺁﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭﻧﺎﺷﻨﺎﺧته
ﻤﺎ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭ ﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺃثیرﻯ
ﻭ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ، ﺗﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﮊﻧﻬﺎﻯDNA ﺑﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺳﺎﻝ
ﺑﻤﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺎ، ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻳﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺻﺪﻫﺎ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ، ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭﺑﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ، ﺩﺭﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺘﺴﻤﻴﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻳﺎ
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ ﻭ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭ ﻳﺎ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﮐﻴﺎﻥ ﺧﻮﺭﻩ
ﺯﺭﺩﺷﺖ، ﻗﺎﺋﻢ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ، ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﺩ
ﮔﺮچه ﮐﻨﻮن
ﺘﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺒﺨﻠﻖ ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ، ﺗﻨﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﻳﻚ
ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺻﻌﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺻﻔﺎت ﻨﻮﻋﻰ
ﻫﺮچه اﻟﻬی ﺘﺮ،
ﻭﻳﺎ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻃﻠﺐ، ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻨﻔس ﻟﻮّﺍمه
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﻔس
اﻣّﺎﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻣت ﻮ ﻧﻘﺪ
ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻌﻘل
اﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﻠّﻰ
ﻳﺎ ﻧﻔس
ﻤﻄﻤﺌﻨّﻪ ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻔس ﻣﻠﻬﻤﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ (ﮔﻨﺎﻥ)
ﻳﺎﻋﻘل
عرﻓﺎنی ﻮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. که
ﺪﺭﻋﺮﻓﺎن
اﺳﻠﺎﻣﻰ (ﺟﻨﺎﻥ
ﻳﺎ ﺟﻨّﺘﻬﺎ)
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ، ﺑﻬﺸﺖ
ﻳﺎ (ﺑِﻪ ﺷﺪﻩ)
ﻭﺑﻬﺒﻮﺩﻯ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻧﻈﺎﻡ
(ﺑﻬﺪﻳﻨﻰ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﻘﻮﺍ
ﻧﻤﻮﺩ
ﺑﺪﻭﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
که ﻘﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ، ﺩﻭﺑﻬﺸﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬی
هست. ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﺍﻟﻬﺎﻡ، ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﭘﺮ
ﺍﺯﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺑﻌﮑس ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﻭﻣﺸﺮﻙ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪ ﺍﻟﺮﻭﺡ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ، ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺳﻘﻮﻁ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍف
ﺮﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ، ﺑﺎ
ﻳﻚﻭﻟﻰّاﻟﻬﻰﺑﻤﻌﺮﻓﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺪﻑﺗﺒﻠﻴﻐﻰﺍﻳﻦﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ.
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﺍﺯ
ﮊﻥ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺗﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺣﻴﺎتی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﺭﺍ ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﺣﻴﺎت ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴکه هر ﺩﻩ
ﺳﺎﻝ، ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ، ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ، ﻧﺎﮔﺎﻩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﻮﻧﺪ، ﻳﺎ
ﺯﺍﺋﻞ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﻭﺗﺪﺑﻴﺮﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻣﺎ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍی اﻳﻦ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺃﺯﻟﻰ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ،
ﻋﻠﻴﺮﻏم
ﺘﻐﻴﻴﺮﺩﺍﺋﻢ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ثبات ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﺠﺴﻢ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻬﻨﻔﺶ، ﺩﺭ
ﺗﺨﻠیه
اﺯﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺗﺤﻠیه
ﺒﺂﻳﻨﺪهﻫﺎ، ﺑﺘﺠلیه
هاﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻫﻔﺘﮕﺎنه اﺯ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎنی اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺪﺭﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮنه ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺣتی اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﻣﺨﺘﺼّﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻨﻴﻢ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﺩﺭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻟﺎﺯﻡ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ. ﺗﺎ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍت ﺮﻭحی
ﺒﺸﺮﻯ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺂﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻧﺎﻡ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ(ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ) ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﺑﮑﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﺍﻥ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ، ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ، ﻇﺮﻑ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﺭﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻟﺎﺟَﺮﻡ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺟُﺮﻡ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺷﺪﻥ، ﻭ ﻓﺎﺳﺪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺭﻭﺡ، ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍلاّ ﺩﻭﭼﺎﺭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ، ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤت ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﭘس اﺯ
ﺻﻌﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺴﺎن کاﻣﻞ
ﺻﺎﺣب اﺻﺎﻟت
ﺒﺸﺮی اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ، ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺯﻳﺮﺍﺧﻮﺩ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﻳش
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻳﺎ
ﻣُﺮﺩه اﻯ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ
ﻳﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ(ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ)ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺴﺎﺑقه ﻨﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،
ﺑﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺳﺒﻘﺖ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ
ﻓﺸﺮﺩﻩ ﺗﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﻧﺴﺒت
ﺒﺘﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒیعی
ﺪﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﺗﻘﺮّب
ﺒﺨﺪﺍ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮ
ﻧﺰﺩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑس
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺭﻳﺎ
ﺷﺪﻩ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ، ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺂﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ، ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟّﺪﻧﻮﻋﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺻﺒﻮﺭﺍنه
ﻮﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻳﺎ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﺯﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺗﺒﻌﻴﻀﻰ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦﺧﻮﺩ
ﺭﺍ، ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﺨﺖ ﻳﺎ ﺁﺳﺎﻥ
ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﺁﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﻨﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺻﻔﺎت ﻔﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻭﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺮﮒ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﭘﺎﻳﺎﻥ
دائم در ﻫﺴﺘﻰ
وﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭘس اﺯ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺪﺗﺮ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. که
ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭘُﺮ
ﺩﺭﺩ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺣﺘﻤﺎ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﺮﻡ
ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻓﺴﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪه
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ،
ﺣﺘﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺭﻭﺍﺡ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺗﺎﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻫﻴﭻ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺮﮒ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻧﻴﺴتی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﻳﺎ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ، ﺍﺯ
ﻣﺒﺪﺃ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﻭﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﭘﺎﮐﻰ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﺰﺩ ﺍﻟﻠﻪ
ﺁﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ، ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﻟﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﺍﺯ
ﻓﺮﺻﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻓﻠﺴفه ها، ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻠﺬﺕ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﺮﺻﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﻳﻚ ﺃﻣﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﻭ ﺭﺍﻳﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍﻏﺎﺭت کنند
ﻭ ﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺷﮑﻢ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺷﮑﻢ ﺑﺰﻧﺪ. ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﺻﺎﺣﺐ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺍﺯ ﺷﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ،
ﺁﺩﻡ ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻣﺪﺭﺳﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻭﺗﻮﺍﻟﻰ، ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ، ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩ و
کمالات
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ، ﻧﻮﺑﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﭽﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺭﻭﺡ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ، ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ، ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ، ﻭﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ، ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﻨﺪ. ﻭ ﮐﻠﻤﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ ﺃﻫﻮ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﻮﺯ( ﺍﻭ
ﻭﻫﻮ)ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪﻳﻚﺗﺠﻠّﻰﻣﺮﺣلهاﻯﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻟﻠﻪﺍﺳﺖ.

ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺪﻑ
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭﻟﺰﻭﻡ
ﮐﻮﺷﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺣﻘﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺩﻫﺮﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﭼﻴﺰﻯ
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ، ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺣﻔﻆ ﻣﻮﻗﻌﻴّت
گذﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺣﻔﻆ ﻭﺿﻊ
ﮐﻨﻮنی ﻮﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎنه ﺒﺎﺯﮔﺸته
ﺒﺨﻠﻖ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺎن ﺮﺍ
ﻧﻴﺰﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ۳۱۳ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪه
اﺳﺖ. ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪه اﻯ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ، ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻭﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺮبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﻳﺶ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻠﻢ
ﺟﻨﻴﻦ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻄﻔﻪ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ،
ﻭﺣﺘﻰ ﻧﻄﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻃﻔﻞ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﮔﺬﺷته
اﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﭼﺮﺍ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮت
ﺒﻬﺘﺮ، ﺑﺎ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﺩ ﻭ
ﺍلاّ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺳﻘﻮﻃﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ ﻣﮑﺮﺭ
ﺩﺭﭘﻴش ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺪﺍﻥ
ﻓﮑﺮ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺗﺬﮐّﺮﺩﺍﺩه
ﺸﻮﺩ، ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ، ﭼﻨﺎﻥ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭﺻﻔﺎت ﺒﺸﺮی
اﺳﺖ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﻓﻬﻢ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﺑﻮﻗﺎﻳﻊ ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ ﻣﻨﮑﺮ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﭼﻪ
ﺳﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭ ﮐﻤﻚ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺮﺩه ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺿﺮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻧﻔﻊ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﺎﻝ ﻳﺎ
ﺭﻓﺎﻩ ﻭﺗﻦ
ﭘﺮﻭﺭﻯ، ﻭ
ﻏﺎﺭﺕ ﮔﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ.

ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺳﻴﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻫﺰﺍﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﻤﺮﺍتب ﺁﺧﺮ ﻭﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﻢ
ﻣﺎﻧﻊ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺷﻮﺩ،
ﻭ ﻫﻢ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﻔﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﺎ
ﻣﺮﺯ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭ
ﻣﻘﺪس ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ، ﺳﺒﻘﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻣثاﻝ ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ. ﺁﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻃﻔﻞ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻇﺮﻑ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺍﺯ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ، ﺧﻮﺩ
ﻗﺪﺭﺕ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺗﮑﻠﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻃﻔﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻝ ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺗﺎ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﮑﻠّﻢ
ﮐﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
15 ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ ﻣﻴﻤﻮن
اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ، ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﻄﻮﻝ ﻋﻤﺮ 200 ﺗﺎ 500
ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﻫﻢ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭ(ﺑُﻌﺪﻯ)ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ ﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ

ﺗﺼﻮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺩﻭ
ﺑُﻌﺪﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺳﻪ
ﺑُﻌﺪﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻋﻠﻢ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﻭ ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ
ﻧﻴﮑﻮ، ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ، ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺑﻨﻘﺎﻁ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑچناﻥ ﻋﻘﻠﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺍﺯ ﺻﺪ ﻣﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﺮﻭﺩ،
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻔﻀﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺧﺮس ﻭ
ﺧﺮس ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘﻞﺧﻮﻙﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﻦﻃﻮﺭﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐﻧﻮﻋﻰﭘﺎﺋﻴﻦﺗﺮ.
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ، ﺑﺤث
ﺩﺭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺍﺷته ﻮ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﺻﺎلت
ﻮﺷﺮﺍﻓت
اﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻫ
ﻮﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺻﻔﺖ، ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻔﻠﺴفه ﺎﻟﻬی
ﻤﻴﺮﺳﺪ، ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. که
ﻘﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻤﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺡ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺁﻣﺪﻩ،
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ. که
ﭽﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺪﻩ. چه
ﺮﺳﺪ ﺑﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ. ﻭالاّ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺑﺪﺗﺮﻯ،
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﺭﺍ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ ﻳﻚ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻮﻗﻔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ، ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻭﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ، ﺣﻴﺎﺕ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻳﺎ
ﺩﺷﻤنی ﺤﻘﻴﻘﺖ،
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻳﺎ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﻴﺮ ﺭﺍ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺪﻩ، ﻳﺎ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻳﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ. ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻴﻢ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺟﻨﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺑﮑﺠﺎ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، که
ﺒﺎﻳﺪ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﺩ ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺷﺪ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺗﺤﺼﻴﻠﺎت ﻮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻞ ﻭﺭﻧﮕﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﻣﮑﺘﺐ
ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻳﺎ
(ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺟﻮﺩﻯ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻢ
ﻓﻨﻮﻣﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻓﻨﻮﻣﻮﻥﻭﺍﺣﺪﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺃﺗﻤﻬﺎ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ، ﺍﻳﻦ
ﻓﻨﻮﻣﻮﻥ ﻫﺎ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﺍﺳﺖ، ﻭﻫﺮ
ﻓﻨﻮﻣِﻦ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺟﺰاء ﺭﻳﺰ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗمی ﺘﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪﻩ. ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻘﻠﺎ
ﻣﺴﻴﺮﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻳﺎ
ﺁﺑﺎﺩﺍﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺷﺪﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍمه
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ که
ﻤﻨﺤﺼﺮ
ﺩﺭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ، ﻫﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻃﺮﺯ
ﻓﮑﺮ ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻌﻠﻰ،
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺎﺳﺨﮕﻮ
ﻭﺭﺍه ﺤلّی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﮑﺎﺗب
ﻴﻚ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﭼﻮﻥ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ، ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﮑﺘﺐ ﺳﺎﺭﺗﺮ،
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺪﺍﻡ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻤﺪﻧﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﮑﺎﺗﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﭘﻴش
ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫند
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺷﺎﻫﮑﺎﺭ
ﻳﮑﻄﺮﻓﻪ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﻓﻠﺴﻔﻰ،
ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺭﺳﻄﻮ، ﻭﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﻢ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﻳﺎﺿﻰ،
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻴﭻ
ﻣﺸﮑﻠﻰ ﺭﺍ ﺣﻞ
ﻧﮑﺮﺩﻩ، ﭼﻮﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻴﻨﻰ، ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻧﺶ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﺩﺭﺩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺑﺸﺮﻯ،
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺳﺎﮐﻦ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺃﺻﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻨﻄﻘی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻠﻢ،
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻳﺎﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭبّ اﻟﺄﺭﺑﺎب
ﺮﺳﻴﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺎﻳﺎن ﺘﻮﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﺩه
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍلی
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻬﺸت
هستند، ﻭ ﻣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻄﻠﻖ ﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻧﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺭﺩﻯ ﻭ
ﺣﺪﻯ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﻫﺶ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﺤﻴﻄﻰ، ﻭﻳﻠﻴﺎﻡ
ﺟمس ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻴﺠﺎﻥ ﻧﺎﺷﻰ
ﺍﺯﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻈﻤﻰ
ﺃﻋﻀﺎﻯ ﺑﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻔﺘﻪ
ﺟﺎﻟﺒﻰ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺃﻧﺪﻭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻋث
ﮔﺮﻳﻪ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﭼﻮﻥ ﮔﺮﻳﻪ
ﺁﻣﺪ ﺍﻧﺪﻭﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺧﻮﻥ ﻣﺎ ﺧﻮﺏ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺃﻧﺪﻭﻫﮕﻴﻦ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻣﻌﺎﻳﺐ، ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﻫﻢ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻏﻢ ﻭ ﺃﻧﺪﻭﻩ ﻭ
ﺑﻠﺎ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘُﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺩﺭﺟﻪ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﻋﻤﻖ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺣﺪّ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﺗﻮﺣّﺸﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﺎﻙ ﻭ
ﻣﻌﺪﻭﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻫﺮ
ﻭﻗﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻭﻭﺿﻊ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﺪ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻮﺍﺟﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻭَﺟﺪ،
ﻳﻌﻨﻰ ﻳﺎﻓﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭﺿﻊ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻭﺿﻊ ﻧﺎ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ
ﻭﻳﺎ ﺳﻄﺢ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﺪ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺣﺪﻳث ﻧﻔس ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺄﻧﺪﻭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘس
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺍﺟﺪ
ﻣﻨفی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺰﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺴﺖ. ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻧﻘﺺ ﻭﻋﻴﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭﻙ
ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﻨﻔﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺣﺎﻝ
ﻭﻭﺿﻊ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭ، ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﻳﺶ،
ﻭﺍﺯ ﮐثرﺕ
ﺧﻄﺎﻫﺎ
ﻭﻧﻮﺍﻗﺺ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ، ﻭ ﻳﺎ
ﻣثلا ﻋﮑس
ﺒﺮﺩﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺩﺍﺧﻞ ﺑﺪﻥ، ﻭ
ﺗﺠﺮبه هاﻯ
ﻃﺒّﻰ، ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﺍ
ﺑﻤﺎ ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻏﻢ ﻣﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻏﻢ
ﻫﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺳﻴﺪ، ﺟﺸﻦ
ﻋﻴﺪ ﺳﻌﻴﺪ ﻭ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﺎﻯ
ﻏﻢ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍی
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ
ﻭﺧﻮﺍﺑﻰ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ، ﭘﺎﺳﺦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺍﺏ
ﺷﺪﻩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﻴﻠﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺍﺏ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﺪ، ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺍﺟﺪﻫﺎ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻴﺎﻥ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺣﺎﻝ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ، ﺍﺯ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺟﺒﺮﺍن
گذشته کنیم. ﻭﻟﻰ
ﭘس اﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﺮ ﻓﺮﺻت
ﺤﻴﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺟﺰ
ﺣﺴﺮت
ﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎئی ﺪﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ، ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺤﺪﻭﺩ
ﭘﻴﺮﻯ ﻭ ﺿﻌﻒ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺧﻄﺎ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﺗﻤﺪﻳﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﻢ ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺪﻳﺪی
ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﺎﻡ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺒﺎﻃﻞ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺬﺷﺖ. ﭘس
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺳﻨﮕﻴﻨﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس
ﺳﺎﻟﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺃﻧﺪﻭﻩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠی
ﺒﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮﻣﻘﺎﻳسه
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺑﺸﻮﺩ، که
ﺒﺮﺗﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻭﻋﺪهﻫﺎی
اﻟﻬﻰ ﻣﺤﺮﻭم
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻭﻋﺪهﻫﺎ ﻧﺎﻡ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻬﺸﺪﻥ
ﻭﺑﻬﺘﺮﮔﺮﺩﻳﺪن
ﻨﻮﻋﻰ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ، ﻭ ﻳﺎ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ. ﻟﺬﺍ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ، ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻫﻴﺠﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺍﺯ
ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻧﺎﺭﺳﺎ
ﻭ ﻧﺎﻗﺺ ﺩﻳﺪه
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
پرﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻭ ﺗﺄثیر ﻳﻚ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻭ ﻫﺮ
ﻓﻠﺴفه اﻯ، ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﭼﻴﺴﺖ، ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺁﻥ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻓﻌﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎن ﺴﺎﻟﻢ
ﻭﻋﺎﻗﻞ ﺷﻮﺩ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺃﺑﺪﻯ.

ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻭﻳﻠﻴﺎﻡ ﺟمس ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺃﻧﺪﻭﻩ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺧﺸﻢ، ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﺧﺎﻃﺮ ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ، ﻧﺎﺷﻰ
ﺍﺯ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻴﻚ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺟﺴﻤﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻭﻳﻠﻴﺎﻡ ﺟﻤس ﺃﻧﺪﻭﻩ
ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻳﻚ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺗﺸﺘﺖ ﺑﺨﺼﻮص
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. دﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺃﻧﺪﻭﻫﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻏﺪﻩ
ﺳﺮﻃﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ، ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻏﺪﺩ
ﺳﺮﻃﺎﻥ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺂﮔﺎﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺧﻮﺩﺵ ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺰﻧﺪ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺷﻤﻦ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺩ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻬﺎﻯ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ، ﺃﻧﺪﻭﻩ،
ﻧﻔﺴﺎنی ﻮﻳﺎ
ﺃﻧﺪﻭه عقلاﻧﻰ.
ﻭ ﻳﺎ ﺃﻣﺮﻯ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻏﻢ ﻭ ﺃﻧﺪﻭﻩ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ، ﺑﻰﻏﻤﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻈﻤﻰ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺷﻮﻧﺪ، ﻭ
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺑﺘﺨﺪﻳﺮ ﺗﻦ، ﺑﺎ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩﻥ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻫﺮ
ﺧﻨﺪه اﻯ ﻏﻤﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
فوﺭﻯ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﮔﺎﻫﻰ
ﺃﻧﺪﻭﻫﮕﻴﻦ
ﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﺣﻘﻴﺮ
ﻓﺎﺳﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺗﺬﮐّﺮﻯﺍﻟﻬﻰﺍﺳﺖ.
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭘﻴﺮ
ﮊﺍﻧﻪ، ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ ﻋﻴﺐ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻢ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻧﻰ. و
ﻫﻴﺠﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻀﺎﻋﻒ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻭﻯ ﻫﻴﺠﺎﻥ ﻭ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺪﺍﻝ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،
ﻧﺎﺷﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺷﮑﺴﺖ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﮊﺍﻧﻪ، ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻦ ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻭﻳﻠﻴﺎﻡ ﺟمس، ﻭ
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺫﻫﻦ ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﺗﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﺎﮐﻢ
ﻭﻣﺴﻠّﻂ ﺑﺮ
ﺫﻫﻦ ﻭﺗﻦ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺭﻭح اﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ، ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺗﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺄﻣﻞ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﮐﻤﺘﺮ ﺃﻧﺪﻭﻩ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ ﺑﺪﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﺻﺖ
ﺭﻧﺞ ﻭﺩﺭﺩ
ﻭﻏم ﻨﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺗﻮﮐّﻞ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴتن ﺒﺮﻭﺯ
ﻏﻢ ﻭﻫﻴﺠﺎﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺑﻨﻈﺮ
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﺻﻠﻰ ﻫﻴﺠﺎﻥ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺗﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻳﻚ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺭﺍ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﮐﻨﺪ، ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻋﻤﺪﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
وی هدﻑ ﺭﺍ
ﺩﺭﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺧﺘﺮ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﺮﺡ
ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺰﺷﻚ، ﺗﻨﻬﺎ
ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﭘﺰﺷﻚ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ، ﻳﺎ
ﺩﺍﺭﺩ
ﺧﻮﺩﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ ﺳوء
ﻧﻴّﺘﻰ ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻨﻈﺮ
ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﻫﻴﺠﺎن
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﻨﻈﻤﻰ ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋلی
هستند، ﻭ
ﻏﺎﻳﺘﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﮔﺮﻳﻪ ﺍﻳﻦ
ﻃﻔﻞ ﻳﻚ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻮﺍﺏ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻓﺎﺵ
ﮐﻨﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﮔﺮﻳﻪ ﺍﻭ،
ﻳﻚ ﻫﻴﺠﺎن
ﻮﺍﻏﺘﺸﺎﺵ
ﺟﺴﻤﻰ، ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻟﺶ
ﺍﻏﺘﺸﺎﺵ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻃﻔﻞ
ﺑﺰﻭﺭ ﺑﻨﺰﺩ
ﭘﺰﺷﻚ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺷﺪ، ﻭ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻔﺎ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻘﺎﻯ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺻﺮﺍﺭﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺳﺎﻟﻚ
که ﺒﺎ ﺍﺧتیار
ﺧﻮﺩ، ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﺮ ﻣﺸﮑلی ﺮﺍ
که ﺪﺭﺩﺭﻭﻥ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺒﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻣﺸﮑﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻴﭻ ﻧﻮﻉ
ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﻭﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻌﻘﺐ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺰﺷﻚ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﻭﺧﺎﻣﺖ ﺣﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﺮﻭﺩ.

ﻃﺒﻖ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺩﻣﻴﻮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺵ، ﺧﺸﻢ
ﻧﻮﻋﻰ ﭼﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻥ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻭﺿﻊ
ﺩﺷﻮﺍﺭ. ﻭ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍﻫﻬﺎ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺯﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺍﺣﺴﺎس
ﻫﻴﺠﺎﻥ ﻭﻧﮕﺮﺍنی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻥ ﺩﺧﺘﺮ
ﮐﻮﭼﻚ ﮔﺮﻳﻪ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﺎﺭﻩ ﮐﺎﺭﺵ
ﭼﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻫﻴﺠﺎﻥ
ﻭ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺑﻬﺮﻫﺎﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﻪ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺭﺍﻩ ﺣﻞ، ﻭﻟﻮ
ﮐﻮﭼﻚ ﺭﺍ
ﻃﺎﻟب هستند. ﮐﻪ
ﺑﻬﺪﻑ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﭽﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪ، ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﭼﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠّﺖ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺷﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﺰﺩ ﻃﺒﻴﺐ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺣﺒﻴب ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﻃﺒﻴﺐ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻓﺎﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﺯ
ﺩﺭﺩ ﮐﻮﭼﮑﻰ
ﺑﭙﺰﺷﻚ ﺭﻓﺘﻪ،
ﺑﻌﺪ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻏﺪﻩ ﺳﺮﻃﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻭ ﺻﺪ ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﻮﺵ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺷﻖ
ﭘﻴﺮﺍﺳﺖ. ﻭاﻭ
ﺭﺍ ﻫﻤﺪﺭﺩ
ﻭﻫﻢ ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺭﺍﻩ
ﺣﻞ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺷﻔﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﮐﻨِﺴﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ ﻭ
ﺍﻏﺘﺸﺎﺷﺎﺕ ﺑﺪﻧﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﺸﻮﺩ،
ﺣﺘﻤﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺭﻧﺠﻬﺎ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻠﺦ ﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﺎ
ﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ، ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﺷﻮﺩ، ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭﻟﻮ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﻧﺠﺎت
اﺯ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﺪ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻗﺒﻠﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻭﺍﮐﻨﻮﻥﺳﺮﻧﻮﺷﺖﺗﻮﻟﺪﺑﻌﺪﻯﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.

ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺪﻥ ﺑﻴﻦ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ
ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻮﺽ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﺭﺍﻡ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺟﻬﻞ ﻏﻮﻃﻪ
ﻭﺭﺷﺪﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺪﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﺷﺪﻳﺪﻯ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭼﻪ ﺑﺎﺭ ﺍﻭﻝ ﻭ
ﭼﻪ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﮐﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﻳش
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺩﺭﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ
ﻭﺑﭙﻴﺮ ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﺑﺪﻫﺪ. ﭘس ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻭﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻧﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﺒﮑﻨﺪ. ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺩﻣﻴﻮ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺸﻢ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ
ﺍﻭ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺣﺮﻑ ﺳﺎﺭﺗﺮ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭘﺎﻯ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻤﻴﺎﻥ ﻣﻰ
ﺁﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﻭﺩﻝ ﮔﺮﻣﻰ ﻫﺎ،
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﮔﻮئی
ﻴﺎﻧﺴﺎن ﭽﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﭼﺎﺭه
کاﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻄﺮﺕ ﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﭼﺎﺭﻩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﻭﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﺎﺭﻩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻭﻓﻄﺮﺗﺎ ﺭﺍه
ﺤﻞ ﺑﻬﺘﺮی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺣﻞ ﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺻﺤﻴﺢ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ،
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻨﺪ ﺑﺴﻮﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﺳﻴﻨﻪ ﺧﻴﺰ، ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ،
ﻭ ﻳﺎﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﭼﺎﺭﻩ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﻌﻠﻢ ﻭ
ﭘﺰﺷﻚ ﺧﻮﺩ، ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺭﻓﺘﺎﺭﺒﮕﻴﺮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﺮﮐﺖ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ، ﺣﺘﻤﺎ
ﻣثبت ﻭﻧﻴﺰ
ﺳﺮﻳﻊ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ
ﺳﻴﻨﻪ ﺧﻴﺰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺳﻮﺍﺭﻩ، ﻭﺳﻴﻠﻬﺎﻯ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺯﺩﻭﻳﺪﻥ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺑﺎ ﭘﺰﺷﻚ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻫﺮ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭﻏﺮﻳﺰﻯ
ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻌﻘﻞ ﭘﻴﺮ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺿﻤﻦ
ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻄﻴﻊ ﻋﻘﻞ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﻤﺎﻡ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺻﻌﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﻌﺒﺎﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻣﺎ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻩ ﺭﺍ،
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ
ﺿﻌﻴف ﻤﻴﮑﻨﻢ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻟﺬﺍ
ﺗﺼﻮف
ﻮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﮑﻤﺖ
ﻤﻠﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺗﺼﻤﻴم ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺩﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺳﺘﻮﺍﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺗﺼﻮﻑ ﻧﻈﺮﻯ، ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺣﺘﻤﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﻫﻴﺠﺎﻥ،
ﺩﺭﻣﺤﺪﻭﺩه
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﮑﻮس
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس
ﻮﮐﻨﺘﺮﻝ ﻋﻘﻞ،
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺍﺯ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭﺷﻔﺎﻯ
ﺍﺯﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ
ﻭﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍن کمک
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﻠﮑﻮت
ﺪﺭﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ، ﻭﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻥ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﺟﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ، ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻋﻘﺪهﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍنی ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﻭﻫﻤﺮﺍه ﺁﻥ
ﻋﻠﺎﺋم اﻟﻬی
ﺴﺎﻟﻚ، ﺍﻭﺭﺍﺑﺴﻮﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩی
ﻮﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻓﻨﺎ
ﻭﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻳﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺑﻌثت ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﻮﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻳﺎﻓﺖ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻟﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺁﻧﺘﻨﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، که
هرﻟﺤظه اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻟﺎﺯم ﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻞ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺫﺧﻴﺮﻩﺁﺧﺮﺕﺑﻴﺸﺘﺮﻯ،
ﺍﺯثوﺍﺏﻭﭘﺎﺩﺍﺵﺍﻟﻬﻰﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﺧﺸﻢ ﻭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ، ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺑﻘﺎﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎﻗﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﺨﺘﺘﺮ
ﻭﻣﺘﻮﺍلی ﻮ
ﻟﺎ ﻳﻨﻘﻄﻊ، ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺿﻤﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺻﺒﺮ
ﺃﻳّﻮﺑﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩ، ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻣﺰﻣﻦ،
ﻳﺎ ﻓﻘﺮ ﻭﻋﺪم
اﻣﻨﻴّﺖ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟی
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻓﺮﺻﺖ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﮐﺎﻓﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ
ﻋﻘﻞ، ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﺮه گیرﻯ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻋﮑس
اﻟﻌﻤﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ
ﺷﺮﺡ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺤﻴﻂ ﺍﻭ ﭼﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﮔﺎﻫﺎنه
ﺒﺮﺭﺳﻰ ﺷﻮﺩ، ﺍﻳن
ﻨﮑﺘﻪ ﺑﻤﻮﺟب
ﺮﻭش علمی ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺻﻮﻟﺎﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﮑّﺎﻣﻞ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﻭﺡ، ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ،
ﮐﺴﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺍﻳﺮﻩ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺭﻓﺖ. ﻭ ﭼﻨﺪ
ﻗﺪﻡ ﺑﺠﻠﻮ ﻭ
ﺑﻔﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﮊﺍﻧﻪ ﻭ ﺩﻣﺒﻮ
ﻭ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺳﻴﻨﻪ
ﺧﻴﺰ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺑﺘﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮐﻮﺭﻣﺎﻟﻰ
ﮐﺮﺩﻥ، ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﺮﻭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺳﺖ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺑﻴﻨﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺭﺩ، ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻮﮐّﻞ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﭘﻴﺸﺮﻓت
ﻮﺧﺮﻭج اﺯ
ﻣﺸﮑﻞ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺮیع ﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻨﻘﻄﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺃﻣﻦ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﻨﺎ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻮﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﺪﻳﺪﻥ
ﭼﺸﻢ ﺗﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻏﻠﺐ ﭼﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺫﻫﻦ ﻫﻨﻮﺯ ﻧﺎ
ﺑﻴﻨﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﺪ، ﻭ
ﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻋث ﺯﺣﻤت
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ، ﺟﺎﻯ
ﭘﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭘﺮﺧﻄﺮ ﻭ
ﺩﺭﻧﺪه ﻫﺎﻯ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﺭﺍﺣت ﭙﻴش
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ
ﻭﻗﺮﻳﺒﺎ
ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺑﻴﻨﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻳﻚ
ﺑﻴﻨﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺗﺠﺮبه
اﻯ ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺟﻨﮕﻞ
ﺟﻬﺎﻥ، ﻭ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ ﭘﺮ
ﺧﻄﺮ ﻭ ﺩﺭﻧﺪﻩ،
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ
ﺗﺎﮐﺘﻴکی
ﺒﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻢ ﺍﺯ
ﻣﺤﻴﻂ ﺧﻄﺮ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ، ﻭ
ﺑﺴﺎﻟﺤﻞ
ﺃﻣﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺮﻑ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻄﻠب ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺃﻧﺪک
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺭﺍﻩ ﻳﺎﺑﻰ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﺳﺎﻟﻚ، ﺗﺎ
ﺻﺪ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣثبت
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺣﺪّﻯ ﺣﺮﻑ
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺭﺍ، ﺟﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺭﺍ ﻧﻔﻰ
ﮐﺮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ،
ﺭﻭﺷﻦ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ، ﻳﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ. ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﻋﻘﻞ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻘﻞ
ﺑﭽّﻪ ﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ، ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺳﻮﺩﺟﻮ
ﻭﻋﻘﻞ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺖ،
که ﻤﺪﺍﻡ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺑﻴﻦ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎﺭﺍ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. که
ﺎﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ

ﺩﺭﺳتی
اﻧﺘﺨﺎب ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﺮﺍی
ﺴﻠﻮک اﻟﻬی که
عقل (ﻧﻔس
ﻠﻮّﺍﻣﻪ) ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻘﺼّﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻳﺎﻣﺤﻴﻂ. ﻭﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻧﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮه
ﺴﺎﻟﻚ ﺗﻌﻘّﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺩﺭ
ﺩﺭﺟﺎت
هفتگانه
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻨﺎﺳب ﺤﺎﻝ
ﻭﻋﻘﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺩ. که ﺒﻴﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳت
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞﮐﻞّ
ﭘﻴﺮ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﮐﺮﺩﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺣﺮﮐﺖ
ﭘﺮﻭﺍﺯﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ
ﭘﺎﻳﺶ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺻﺮﺍﻁ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﻠّﺎﺑﻬﺎ
ﮔﻴﺮﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﭘﻞ ﺻﺮﺍﻁ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺰ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯﻓﻄﺮﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻔﻄﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻣﮕﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ، ﺗﺎ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﺮﺩﺩ. ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ، ﻣﻔﻴﺪ
ﺭﻓﻊ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ که
ﺒﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺳﻴﺪ، ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻘﺪّس
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﻳﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺶ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺮﻭﺩ ﻣﮕﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ، ﻭ
ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﺩﻡ ﺗﺎ ﻣﺤﻤﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻧﻮﺑﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ، ﺭﻭح
می ﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ، ﻭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﺮﺍﺣﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ، ﺑﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩیّت
هاﻯ ﭘﻨﺞ
ﺑُﻌﺪﻯ ﻭ ﺩﻩ
ﺑُﻌﺪﻯ ﻭ ﺻﺪ
ﺑُﻌﺪﻯ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﻫﺎ
ﺑُﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺗﻘﺪﺳﻰ ﻭ ﭘﺎﻙ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺤﺪّ
ﮐﺎﻓﻰ ﻳﺎ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ، ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّت
ﻮﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﮔﻮشه ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎی
ﺪﻳﮕﺮﻯ، ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮ، ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘی ﻨﻴﺴﺖ. ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎ
ﺑﮑﺎﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢﺩﻳﮕﺮﺍﻥنرﺳﺪ.
ﮐﻪﺍﻟﻠﻪﻧﻴﺰﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﻭ ﮐﺎﻧﺖ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺵ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ
ﺧﺎﻟﺺ ﮔﻔته
اﻧﺪ. ﻭ ﺣﺮﻑ
ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﻣﺨﺎﻟف ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. که
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﺒﻤﺤﺪﻭﺩه ﺨﻮﺩﺁﮔﺎهی
ﺮﺳﺎﻧﺪﻩ، ﻭ نه
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﺳﻮﭘﺮ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ، ﻭ ﺍﺯ
ﭼﺸﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ، ﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﺪّ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی اﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ، ﻭ
ﺑﺤﺪّ ﺍﻋﻠﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺼﻮﺭﺍت
اﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭﺣﻴﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﺭﺍﻡ ﺩﺭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻭ ﮐﻬﻨﻪ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﻙ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺿﻌﻴﻒ
ﺣﻴﻮﺍﻥ، ﻭ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻭ
ﭘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻏﺘﺸﺎﺵ ﻭ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻣﺎﻧﻊ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻧﻪ
ﺻﺤﻴح اﺯ ﻣﺤﻴﻂ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ، ﻭﺍﺯﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺯﻣﺎن ﺒﺮﺍی
ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻫﺮﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻭ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ، ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻋﻠﺎﺝ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧی ﺒﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺎ، ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ، ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬی
کاﻣﻞ ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻋﻈﻴﻢ
ﺍﻳن عقل، ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺍﺿﺢ
ﺗﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. که ﻨﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﻝ
ﻭﺍﭘﺴﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻴﻬﺎ ﻭ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﭘﺮﻳﺸﺎنی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، که
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﺎﻥﺩﻳﮕﺮﻯﺭﺍﻧﻴﺰﺁﺭﺍﻡﻧﻤﺎﻳﺪﻭشفاﺑﺪﻫﺪ.

ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﺷﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ، ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺩﻳﺪﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﻫﻴﭻ ﻧﺎ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻳﺎ
ﻣُﺮﺩه اﻯ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﺪ، ﭘس
ﺳﻨﺠﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺷﻚ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﺭﻓﻊ ﺷﻚ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺁﻣﺎﺭﻯ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻣﻮﻗّﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ
ﺷﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻬﺎ، ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺭﻓﻊ
ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻳﻘﻴﻦ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺑﺤﻖ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
که هم ﺑﺤﻖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﺣق اﻟﻬی
ﺸﺪﻩ، ﻭﺣﺎﺟّی
اﻟﻬﻰ ﺷﺪه
ﻮﺑﻤﺮﺯ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻓﻠﺎﺳفه ﺒﻌﺪﻯ
ﺩﺭﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺷﻨﺎﺳی گردید. ﻭ
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻧﺎ
ﺑﻴﻨﺎ ﻭ ﺗﺸنه
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ ﺁﺏ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻮﺍن
ﺒﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺑﻴﻦ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﻓﮑﺮ، ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻗﺎﺋﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﮐﺎﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ
ﺃﻣﺮﻯ ﻓﻄﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ ﻭ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﭘﺪﻳﺪه ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺩﺁﻭﺭ
ﻭﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﺩﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻓﮑﺮ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺷﺮﻃﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻓﮑﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺪﻓﺪﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻓﻘﻂ
ﻫﺪﻑ ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺣله اﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ می ﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﺍﺷﺖ. که ﭽﻮن
ﺤﺮﮐت ﺪﺭ ﺿﻠﻊ
ﺯﺍﻭیه اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻘﻄﻪ ﺷﺮﻭﻉ
ﺣﺮﮐﺖ ﺿﻠﻊ، ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺳﮑّﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﻣﻠﻮﺍﻥ ﻭ ﻧﺎﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﺩ ﻭﻏﻴﺮﻩ، ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﺣﺮﮐﺖ
ﮐﺸﺘﻰ ﻳﺎ
ﻫﻮﺍﭘﻴﻤﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ،
ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺭﺍﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﺟﺪﻳﺪﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺭﺍ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻏﺮﻭﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ، ﻭ
ﮐﺸﺘﻰ ﺑﺎﻥ
ﺃﺻﻠﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺑﺤﺎﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﻭ
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ،
ﺑﺴﻠﺎﻣﺖ
ﺑﺴﺎﺣﻞ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺟﺎﻟﺐ ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻣﻴﺪ، ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﺫﻫن
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺳﺎﺩﻩ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺷﻨﺎس
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺸﮑﻞ ﮐﺎﺭ ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺪﺍﻡ
ﺫﻫﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺫﻫﻦ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﻳﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ؟ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻄﺤﻰ ﺭﺷﺪ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍنی ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺩﺭ ﺁﻥ ﺣﺪّ
ﮐﺮﺍﻣت
ﺒﺎﻟﻘﻮّه ﺨﻮﺩ
ﻣﺘﻮﻗف ﻔﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺭﻭﺯﺍنه
ﻮﺩﺭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺳﺎﻟﻢ ﺧﻮﺩ، ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﻠّﻮﻝ
ﻋﺼﺒﻰﮐﻮﺭﺗﮑس

ﺯﻳﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺳﻠّﻮﻝ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻨﺦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻭ
ﻧﻘﺸﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﺯﻧﺪﮔﻰ،
ﭼﻮﻥ
ﻭﺭﺷﮑﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﻧﺎﮐﺎﻣﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺩﺭﺑﺪﺭﻯ ﻫﺎ ﻭ ﻟﻄﻤﺎﺕ
ﻣﺮﮒ ﻭﺧﺴﺮﺍﻥ
ﻭ ﺟﻨﮕﻬﺎ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻳﻬﺎ،
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺭﺧﺪﺍﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻧﻰ
ﺍﺳﺖ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻣﺮﮒ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺫﻫﻨﻰ
ﺗﻠﺎﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﭼﻮﻥ
ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ
ﻣﺪﺭﺳﻰ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻫﻤﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻘﻮﻳت ﺬﻫﻦ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ
ﺑﺨﺸﻴﺪن ﺒﻤﺸﮑﻠﺎت
ﺬﻫن اﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺫﻫﻦ ﻟﻨﮓ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﭘﺎﻯ
ﻟﻨﮓ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻗﺒﻠی ﺮﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻧﭙﻨﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰﻭ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻟﺰﻭﻡ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘﺶ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﮐﺸﻒ
ﻋﻠﻤﻰ ﺁﻥ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﺍﻭﺩﻳﺐ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻗﺮﻧﻬﺎ ﻗﺒل
اﺯ ﺍﻭ، ﺍﺯ
ﻧﻔس اﻣّﺎﺭﻩ
ﺃﻣﺮ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺨﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﺫﻫن گفتند، ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻓﮑﺮﮐﻨﺪ ﻭ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﺎﺣﺪّﻯ ﮐﻪ
ﺟﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺁﻥ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺍﮔﺮ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭ ﺳﻴﺎﻫﻴﻬﺎ
ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺑﺪ
ﺩﻟﻰ ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻋﻴﺐ ﻭﻧﻘﺺ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻧﻘﺎﻳﺺ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ، ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﺍﻩ
ﺃﺑﺪﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻳﺎ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﻫﺮﻋﺎﺩﺕ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭﻋﻘﺪﻩ، ﻭ
ﺣﺴﺎﺳﻴّﺖ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﺁﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺗﺎﺯه اﻯ ﺟﺎﻯ
ﺁﻥ
ﻗﺮﺍﺭﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺑﺎ ﻭلیّ اﻟﻬﻰ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﮔﺎه ﻮﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺎ، ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻮﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺪﺭﻙ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺠﺎﻯ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻟﻨﮕﻴﺪﻥ، ﭘﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻤﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺭﺍﻩ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩ. ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺍﺯ
ﺭﻳﺸﻪ، ﻭﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻤی
ﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻋﻴﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ، ﻭﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ ﺭﺍﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﮐثرﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻌﮑﻮس، ﻭﻳﺎ
ﻧﺘﻴﺒﺠﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭ ﺃﻧﺪﻙ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺫﺧﻴﺮﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺗﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻩ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ، ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﺸﺮی ﺮﺍ، ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ، ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﻮﺣﺎﻓﻈﻪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻫﺴﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﻟﺖ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺳﺮﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ، ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺒﻴﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺍﺏ،
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻮﺗﺎﻩ، ﺭﻭﺡ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻦ ﺍﻭ، ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺏّ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺏ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ، ﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ، ﭘس
ﺍﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلی
ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪﻯ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ،  ﺩﺭﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻣﻬﺪﻯ، ﻭ ﻫﺮ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯ، ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻬﺪﻯ،
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻧﺎﻣﻰ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ، ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ، ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﻢ، ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺗﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍﺭﺳﻴﺪ
ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺭﺏﺧﻮﺩﺭﺍﻳﺎﻓﺖ.
ﻟﺬﺍ
ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻳﺎ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ، ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻢ
ﺷﻨﺎﺧت
ﻤﮑﺎﻧﺒﺰم
ﻤﻐﺰ ﻭﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ،
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺸﮑﻠﺎت
ﺮﻭﺍﻥ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﺎص
ساﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺭﺍﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻴﻢ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻧﻪ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺃثر
ﻣثبت ﻧﺴﺒﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﺰ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭ ﻳﺎ ﺳﻪ ﺩﺭ ﺻﺪ،
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه کند. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﺮ
ﺧﻄﺎ ﻭ ﭘﺮ
ﺣﺴﺮﺕ ﺑﻌﺪﻯ، ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻭ ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ که
ﺤﻘﻴﻘﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺣﺪﻳث ﻨﻔس
اﻣّﺎﺭه اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻣﻰ که
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺟﺰ
ﺷﺮﻙ ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﺗﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺭﻓﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺮﻭﺡ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﻫﺰاﺭﺍﻥ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺷﺸﻢ
ﻭﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻭلیّ
اﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳب
ﺸﺨص ﻄﺎﻟب
ﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎ
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﺗﺄثیرﻯ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺷﺘﺎﺏ ﻭ
ﺳﺮﻋﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺰ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ
ﺍﻭ، ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺮ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻧﺘﻨﻰ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺎ
ﺗﻦ ﺍﻭ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭﻳﺎ
ﺁﻧﺘﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺍﺯ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ، ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻤﮕﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ، ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺃﻣﺮﻯ ﻣﻮﻗﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ، ﻭﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﻭﺑﻴﺨﻮﺩﻯ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﻄﺮه اﻯ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗب
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎﻫﺴﺖ
ﻭﻟﻰ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺟﺰ
ﺋﻴﺎﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ، ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺶ ﻧﻴﺰ
ﺻﻮﺍﺏ ﻭ ثوﺍﺏ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺰکیه ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻔس ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺪﺍﻡ
ﺳﻴﺎﻩ ﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ، ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﻣﺒﺮّﺍﺕ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﺑﻘﺼﺪ
ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ
ﻣﺮﺩﻡ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻠﺎﻝ ﻭ
ﺍﺳﺘثماﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﮑﺮﺩه
اﺳﺖ. ﺑﻠکه ﺒﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩه
ﺪﺭ ﺻﺪ، ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳت
اﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ، ﺩﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ، ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﭘس ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﻫﻤّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺑﺪﻯ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ ﻭ
ﺍﺳﻤﻰ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺣﺰﺑﻰ
ﻭﮐﺎﺭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﻓﺮﻳﺐ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪه
ﺪﺭﻭﻳﺶ ﻳﻚ ﻟﺎ
ﻗﺒﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﮔﻤﻨﺎﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻔﮑﺮ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﺧﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﻳﻦ
ﺍﺯ ﻗﺪﻳﻢ ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﺋﻴﻦ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺎﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﭘﻴﺮ
ﻭﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺗﺎﺑﻊ
ﻫﻴﭻ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺷﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺗﻘﺪّس
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ
ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭ
ﻣﺘﻮﻟﺪﺍﻥ
ﻋﺼﺮ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯ، ﺷﺒﻴﻪ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻳﺎ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺨﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣثبت
ﻭﻣﻨﻔﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺍن اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻫﺪﻑ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﻳﺶ،
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮﮐﺎﺑﻮﺷﻮﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﺑﺎ ﺍﻭﺿﺎﻉ
ﺑﻬﺘﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﭘﻴﺮ، ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ
ﺩﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻴﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻓﻮﺭﺍ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻰ. ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻬﻢ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭبّ اﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻴﺰ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ
ﺃﻫﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﺗﻌﺮﻳﺐ
ﻧﻤﻮﺩﻩ. ﭼﻮﻥ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﺍﻭﺳﺘﺎﺋﻰ ﺩﻳﮕﺮ،
که ﺪﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻗﺮﻳﺶ ﻭﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻫﺴﺖ، ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﻭﺑﺎﺭ، ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ نُه
هزار ﺣﺪﻳث
ﻣﻨﻘﻮﻝ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺸﺨﺺ ﻧﻤﻮﺩه
اﻡ. (ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ)، ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
(ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﺎﻟﻢ
ﻋﻤّاء
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ، ﺑﺎﺯ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺍﺷﺎﺭﻩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺑﻐﺎﻳﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺤثهاﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎ،
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﻣﻔﺼّﻠﺎ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩه
اﻡ، ﮐﻪ
ﺑﺭﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ،
ﻭﻧﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘلی اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺗﻘﺮﺏ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ ﺃﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ،
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ ﻧﺎﻗﺺ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﻏﻠﻂ
ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻧﻪ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﺳﺖ، ﺍﻭﻟﻴﺎی
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎنه ﺁﺩﻡ
ﺗﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺁﻣﺪﻩ. ﻭﻟﻰ نه
ﺪﺭ ﺍﺩﻳﺎن
ﺮﺳﻤﻰ و قشری
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﺗﺎ
ﺍﺳﻠﺎﻡ، با ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫب قشری
آﻧﻬﺎ. ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﺎلعه ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ
ﻭ ﻣﺠﺮّﺩ، ﻭ
جزﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻩ، ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻦ ﺑﺎﺷﺪ. ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺫﻫن اﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ، ﻳﻚ
ﻧﻴﺎﺯ ﻭﻫﺪﻑ
ﻭﻣﻨﺎفع ﻨﻈﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻫﺪﺍﻳت
اﻳﻦ ﺫﻫﻦ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ
ﻋﻘﺪه ﺪﺍﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ
ﻧﻴﺰ
ﮐﻮﺭﻣﺎﻟﻰ ﻭ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﻨﻮﻥ ﻭ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﻓﮑﺮﻯ،
ﻭﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﺩﺭﻭﻧﻰ، ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻣﺎﺩﻯ،
ﻣﺤﻘّﻖ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﺑﭽﻪ
ﻫﺪﻓﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻣثلا
ﺑثرﻭﺕ ﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﺗﺤﺼﻴﻠﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ ﺷﺪﻩ،
ﻭﻟﻮ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﻭ ﻫﻤﺮﺍه
ﺒﺎﻫﺮ ﻧﻴﺮﻧﮕﻰ
ﺍﺯﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻣﺤﻘّﻖ ﻭ
ﺗﺠﺮبه گر، ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻩ
ﺑﺤﻘﻴﻘت
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﺑﻤﻘﺼﻮﺩﻭﻫﺪﻑ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺠﺮﺩ ﺍﺯ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻴﭻ
ﻣﺨﺘﺮﻋﻰ
ﺑﻘﺼﺪ ﻓﻠﺎﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﺍﺧﺘﺮﺍﻋﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺩﻳﺴﻮﻥ، ﮐﻪ
ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﻧﻤﻮﺩ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺭﺍ
ﻗﺼﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺧﺖ. ﻭﻟی
ﭽﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺧﻠﺎﻝ
ﺗﺤﻘﻴق اﻣﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ. که
ﺒﺪﻧﺒﺎﻝ ﭘﺪﻳﺪه
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﻘﻴﻖ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻴﻚ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻑ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﻭﺭ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺩﻳﺪﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺨﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪه
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﻧﻮﺍﻗﺺ ﻭ ﺿﻌﻒ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ، ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻭ ﻣﺸﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮ،
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻴﺎﻓﺘﻦ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻠﺎﻗﺎت
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻔت ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮی ﺒﺮﺍی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺩﺭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﺋﻰ،
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، که
ﺸﺎﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺒﺮت ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ،
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﺻﻮﺭت
ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﻴﺎﻓﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﻭﺧﻮﻙ ﻭ ﺧﺮس
ﻭﺑﺪﺗﺮ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ،
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺰﮐیه هاﺎ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺤﺪّ ﺃﮐثر
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﻣﻴﻦ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺪ، ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎمی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺠﺮﺩ
ﺑﻤﻌﺎﻳﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺖ، ﺍﮔﺮ
ﻫﺪﻑ ﺭﺍ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻴﻨﻰ
ﺑﺎﻋث ﺍﻧﺤﺮﺍف
ﺪﺭ ﺳﻤﺖ، ﻭﺳﻘﻮﻁ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ، ﻭﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻔس، ﻭﺩﻝ
ﺯﺩﮔﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ
ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺩﻗّﺖ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻣﺤﻘﻖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺧﻮﺩ، ﺑﮑﺎﺭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﺯ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ، ﮐﻪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﮐﻨﺎﺭ
ﮔﺬﺍﺭﺩه اﺳﺖ، ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺳﻮﮊﻩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ، ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺩﺭ
ﭘﺮﺍﻧﺘﺰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻮﮔﺎ
ﮐﺮﺩﻥ، نیز
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﺳﻮﮊﻩ
ﻣﺎﺩﻯ، ﮐﻪ ﻣﺤﻘﻖ
ﻟﺎﺑﺮﺍﺗﻮﺍﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﻬﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﮑﺘﺐ، ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﺤﻘﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻭﺍﻗﻊ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻥ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ ﻭ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎ،
ﮐﺎﺭ ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ، ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﻭﺧﻴﺎﻝ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻣﻰ ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴﻢ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ، ﻭ ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮ، ﮐﻪ
ﺩﺍﺋﻢ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﮔﺸﺘﻦ، ﻭ
ﻣﺰﻳﺪ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻳﻚ ﺻﻮﻓﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻘﺎﺑﻞ، ﻭ
ﻋﮑس ﮐﺎﺭ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﻣﺴﺠﺪ ﺍﻭ، ﺩﺭ(ﺻُﻔﻪ)
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺗﻔﻊ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻣﺪﺍﻡ سالکان
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻣّﻰ، ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻳﻌنی هرﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬی اُﻣّﻰ ﻭ
ﺍﻭﻡ ﻭﻫﻮﻡ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﻣؤﻣﻦ
ﺷﺪﻩ ﻭﻣﻮﺑﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ، ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﮐﺴﺐ
ﻭﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ،
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﻭﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺭﺿﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺧﻮﻳﺶ، ﻋﻠﻴﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺿﻤﻦ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﺮﻳﺢ ﻭ ﺭﻭﺷﻦ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺳﺎس
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ، ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻮﺍس ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ، ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ، که
ﻘﺒل اﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﻫم
ﺒﻮﺩه اﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻄفه ﻮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺷﺪه
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻃﻔﻞ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩﺁﻭﺭﺩه
اﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺶ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﻳﺎ
ﭼﻘﺪﺭ
ﻋﻘﺪهﻫﺎ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺷته اﺳﺖ. ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺷﺨﺺ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﺍﻳن ﺘﻮﻟﺪ
ﻫﺮ ﭼﻘﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﺭﻭﺡ
ﺑﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍهاﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ ﻳﺎ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﮐس ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺃﻣﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺴﻰ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ ﺷﻮﺩ
ﻳﺎ ﻓﻠﺞ ﻭ ﻳﺎ ﻧﺎﺑﻐﻪ
ﻭ ﺑﺎﻫﻮﺵ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﺑﻴﺨﺒﺮ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّت ﺮﻭﺡ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺩﻳﻤﻮﻣت
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ، ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﻡ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ، ﻭ
ﻳﺎ ﺃﻧﺒﺎﺭ
ﺷﺪه ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. گوﺋﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ، ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺫﺧﻴﺮﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻴﺴﺖ؟ﻧﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺑﺪﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﭼﻮﻥ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻫﻮﺵ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺃﻧﺪﻙ ﺷﺒﺎﻫتی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻠﻰ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻮﺍﻟﺪﻳن ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻳﻚ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﻬﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﻭﻧﺎ
ﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﻨﻄﻖ ﻫﺮ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺴﻮﺍﺑﻖ
ﺃﺯﻟﻰ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ
ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩﻓﺮﻳﺒﻰ، ﻳﺎ
ﻣﻮﻗّﺖ
ﻭﺗﺴﮑﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ

ﺷﻔﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻓﻘﻂ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺪﻳﻢ،
ﻭﺭﻭﺡ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﻭﻳﺮﻭس
ﮔﺮﺩﻳﺪﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺃثیرﻯ، ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ، ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭﻳﻚ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ، ﺗﺎ
ﺑﻌﻘﻞ
ﻭﺍﺭﺍﺩه
ﺁﺯﺍﺩ ﮐﻨﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ. که
ﺒﺎﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻗﻄﻌﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ.

ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺭﻭﻧﻰ، ﭼﻮﻥ
ﺩﻟﻬﺮﻩ
ﻭﻫﻴﺠﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎس اﺳﺖ. ﻭﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺪﻓﻰ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﺩ ﭼﻪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫَﻮَس ﺍﺳﺖ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺩﺭﻙ
ﺣﺎﻝ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻭﻝ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺟﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻋﻤل ﻮ
ﻭﻗﺖ ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻫﺪﻑ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﻬﺪﻑ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻳﺎ ﻧﻪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻭ ﻃﺮﺡ
ﻫﺪف ﺸﺮﻭﻉ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺧﻄﺮ
ﺑﺎﻋث ﺗﺮس
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﺮﺩﻩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺣﻴﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻤﻠﻰ، ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻔﮑﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺍﻇب
اﺳﺖ، که
گرﻓﺘﺎﺭ ﺧﻄﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺯﻣﻴﻦ ﻧﺨﻮﺭﺩ،
ﻭﺑﻤﺎﻧﻌﻰ ﺑﺮ
ﻧﺨﻮﺭﺩ ﻧﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻮﺍﻇﺐ ﺑﻮﺩﻥ،
ﻭ ﺣﻔﺎﻇﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻟﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻳﻘﻴﻦ ﻗﺒل
اﺯﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻋﻤﻞ ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ
ﻟﻮﺍﺯﻡ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﻃﺮف
ﻮ ﺩﻓﻊ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﭼﺮﺍ
ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
که اﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ، ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺪﻑﻫﺴﺘﻨﺪ

ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﺳﺮ
ﮐﻠﺎس
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻤﻞ، ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻴﺎﺩ ﮐﺴﻰ
ﺑﻮﺩﻥ، ﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺷﺨﺺ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﮐﺮﺩﻥ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﺋﻴﺎﺯ ﺩﻭﺭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﻗﺎﻳﻌﻰ
ﮐﺮﺩﻥ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
چه ﺮﺳﺪ
ﺑﺂﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺳﺮﻳﻊ ﻭﻭﺍﺿﺢ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭﻣﻐﺰ ﻭﻓﮑﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺑﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ، ﻭﻧﻪ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺑﺮﻭﻥ، ﭼﻮﻥ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ. که
این اﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﺘﺰﮐیه
ﺸﺪﮔﺎﻥ ﺍﺳت
ﻮﻧﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ. ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺍﻳﻦ
ﻫﺴﺘﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻗﻴﺎس ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻏﺮﻳﺰﻯ، ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﺎن
ﻮﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺍﻣﻮﺭﻯ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻇﺎﻫﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ، ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺃﺩﺑﻰ
ﻭ ﺷﻌﺮﻯ، ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻃﺒﻌﺎ
ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻬﻢ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺟﻤﻌﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻘﺪﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺟﻠﻮ ﺑﺰﻧﺪ. ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺄﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻳﺎ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺃﺩبی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻋﺮﻓﺎنی
ﺘﻮﺟّﻪ ﮐﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮ ﮐس
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﻤﺎﻥﺍﺳﺖ، ﮐﻪﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﻭﺩﻭﺳتﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺭﺍ ﮐﺎﻧﺖ ﻭ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ. ﻧﻪ
ﺑﺄﺻﻮﻝ ﺟﺪﻳﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺪﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻮﺭ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﻫﻤﻪ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻦ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻟﺪﻧّﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬی
ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴش
ﻨﻤﻴﺒﺮﺩ، ﺩﺭﻙ
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻫﺮ
ﻓﮑﺮ، ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ، ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺭؤﻳﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎهی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ که
ﺒﺎﻳﺪ ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﮐﺮﺩ. ﭼﻮن ﻔﮑﺮ
ﻭﺭؤﻳﺎ ﺑﺎﻫﻢ
ﻓﺮق ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻓﮑﺮﻯ،
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﻮﺿﻮﻉ،
ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ، ﻳﺎ
ﺫﻫﻦ ﺑﻴﺪﺍﺭ، ﺑﮑﻤﻚ
ﺣﻮﺍس
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺣسّ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﺤﻘّﻖ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻓﮑﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻭﺩﺭﺳﺘﻰ ﻓﮑﺮ،
ﻭ ﺗﺤﻘﻖ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺗﺄثیر ﺟﺪﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺁﻥ
ﮐﺎﺭ ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ
ﺳﺎﺭﺗﺮﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺤﻘﻖ
ﺁﻧﺪﺭﺻﺤنه
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﻣﻬﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻭﺿﻌﻴّﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺴﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﭼﺎﺭﻩ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺁﻥ
ﺩﺭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﻭﺍن
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ، ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻌﺪی اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺮﻭﻯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺭﻭﻳﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺟﺴﺘﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﮔﻮﻳﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎسﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻔﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﻏﻔﻠت اﺯ ن
ﺒﻀﺮﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺁﻳﻨﺪه ﺒﺠﻬﺎن
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ. ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﮐﻤﺘﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ، ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ، ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻭ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﻭﺩﻟﻮﺍﭘﺴﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻃﻌﻢ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻠﺦ
ﻭﻳﺎﺑﺎﻟﻌﮑسﺷﻴﺮﻳﻦﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻳﺎﺁﺭﺍﻣﺶ، ﺩﻭﺣﺎﻟﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. که
ﺒﻀﺮﺭ ﻳﺎ
ﺑﻨﻔﻊ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻳﺎﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔسی
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻔﻴﺪ
ﻭﻣثبت ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﻙ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘﺮ
ﺩﺭﺩﺳﺮﻯ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻌﻠﻰ، ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻫﺪﻑ
ﺩﺭﺳﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺑﻌﺪﻯ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯﻭﺟﻮﺩﻯﻨﺘﻴجه
عدم ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍنی اﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻭﺭﻭﺷﻦ ﺷﺪﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ،
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﻭ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ، ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﻳﺪﮔﺎﻥ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬﻰ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻠﻤﺎﺕ، ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺩﻗﻴﻖ ﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻘﺶ
ﮐﻠﺎﻡ ﺩﺭ
ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺁﺷﮑﺎﺭﺍ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎن ﻓﺮﻫﻴﺨﺘﻪ
ﻭ ﻣﺮﺑﻴﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻮﺩﻙ، ﻭﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﻔﺎﻝ،
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯﺳﺮﻳﻊ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ، ﺗﺎﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍی ﻠﻘﺎی
اﻟﻬﻰ ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺑﮑﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻗﻴﻖ ﺗﺮ
ﺫﻫﻨﻰ، ﺩﺭ
ﻭﺭﺍﻯ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻴﻚ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺻﺤﻴﺢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﻟﻮ ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﻨﻄﻖ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ثاﺑﺖ ﻭ
ﻳﮑﻨﻮﺍﺧت
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻳﮑﺴﺎن ﺼﻮﺭت
ﻨﻤﻰ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭﭼﻮن
ﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﻫﻢﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ، ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﭘس
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ، ﻳﺎ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ
ﻭﺍﺳﺒﺎﺏ
ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺷﺨﺺ، ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻳﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍنی ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ
ﭘﺰﺷﻚ ﺑﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻔﺎﻳﺎﺑﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ، ﭼﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﭼﻪ ﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ، ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺍﺯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﺼﺎﺩﻓﻰ، ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﻯ ﭘﺰﺷﻚ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ، ﺗﺎﮐﺸﻒ
ﺭﺍﺑطه اﻯ ﺑﻴﻦ
ﺭؤﻳﺎ ﻭ ﻓﮑﺮ، ﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭ ﻋﻴﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺑﺤث ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻴﻦ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ
ﻋﻠﻴﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
وﺷﻨﺎﺧﺖ ﺁﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺷﺨﺺ،
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺩﻗﻴﻖ،
ﺩﺭﮐﻠﻤﺎت
ﻮﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻭﻳﺎﺩﺭﮔﻔﺘﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.

ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻓﺮﻭﻳﺪ، ﺩﮐﺘﺮﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺫﻫﻨﻰ، ﺑﺴﻮﻯ
ﻳﻚ ﻫﺪﻑ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﻭﺣﺎﻝ
ﭘﻴش ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﻴﺮ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺭﺍﺑﻄﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻦ ﺁﻥ ﻭ ﻳﻚ ﺷﻴئ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻳﺎ ﺫﻫﻨﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ، ﺑﺪﻭﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻬﺎﻯ، ﺑﺎ
ﻳﻚ ﺷﻴﺌﻰ
ﻋﻴﻨﻰ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﺮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﻭ
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻭ
ﺍﻣثاﻝ ﺁﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺭؤﻳﺎ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺟﻮﺋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ، ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺭﺍﺑطه اﻯ ﺑﺎ
ﻫﻴﭻ ﺷﻴئ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، که
ﺤﺘﻰ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺧﻄﺮ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﭼﺎﺭﻩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻴﺎﺩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺑﺮﺍی ﻨﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ، ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻫﻴﺠﺎن
ﻮﺩﻟﻮﺍﭘﺴﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، که
ﺁﺭﺍﻣش
غیرﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺍﻩ
ﺭﻓﺘﻦ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﻧﺮﻡ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻫﻮﺍ
ﻭﻓﻀﺎ، ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺟﺎﺫبه
ﻮﺯﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ، ﺍﺯ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺮﻭﻯ
ﺁﺏ، ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺸﻰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ. ﻟﺬﺍ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﻣثبت ﻭﻣﻨﻔﻰ، ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻳﺎﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﻭﺍﻥ، ﺳﻮﮊﻩ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺍﺑطه اﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ، ﻳﺎ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻈﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻭ
ﻣﻬﻨﺪﺳﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ. ﻭ ﻳﺎ
ﻗﻄﻌﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﭼﻮﻥ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢ، ﻭﻳﺎﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﻬﺸﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻋﻠّﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻌﻠﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺗﺼﺎﺩﻑ، که
معادل ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﻬﺮهﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﭘس
هیجاﻥ ﻳﻚ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻭ
ﻫﺸﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻧﺶ، ﻭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﺩﺭﻙ ﺟﻬﺎن
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ. ﻭﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﺪ، ﻭ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎئی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺧﺮﺩ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭﺗﻮﺟﻴﻬﻰ ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﻗﻀﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯ
ﻣﻨﺒﻊ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺃﺑﺪﻯ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﮐﺮﺍﻣتی
اﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﻳﺎﺑﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﮔِﻞ
ﻭﺍﻣﺎﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻣثبت ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻦ، ﺑﻠﺠﻦ
ﺯﺍﺭ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﻴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ
ﻭ ﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷته
هاﻯ ﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻤﺠﺪﺩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ، ﻳﺎ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ که
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ.
ﭘس ﺮﻭﻯ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﺴﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺍﺑﻠﻴس
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﺩﺭ
ﺟﺎﺫﺑﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺗﺮﮐﻪ ﻫﺪف
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺑﻠﻴس ﺩﺭ
ﺗﻠﺒﻴس
ﮐﺎﺫﺑﻮﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻓﺎﺳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻟﺒﺎس ﭘﺎﮐﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﺘﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭﻧﻴّﺖ
ﺳوء ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﺑﻬﺪﻳﻨﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺮﻙ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺍﺯ ﻫم
أﮐﻨﻮﻥ. ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭘس اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻳﻨﺪه
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ، ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ، ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﻭﻡ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺸﺪﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻳﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻔﮑﺮ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ. ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ، ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻭﺿﻮﺡ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺑﺎ ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺑﺎ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺩﻭﭼﺎﺭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺟﻨﻮﻥ
ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﭼﻨﺪ
ﺻﺒﺎﺣﻰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻨّﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺷﺨﺺ ﻓﺮﺻﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻭﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﮐﻨﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮی ﺒﻬﺘﺮ
ﻭﺑﺎﻋﻘل
ﺒﻴﺸﺘﺮ. ﭼﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻃﻮﻟﺎنی ﺘﺮ ﻭ
ﺳﺨﺘﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮐثرﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک
اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺳﻔﺮ ﺑﺴﻮﻯ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺷته اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﻴﭙﻨﻮﻧﻴﺰم
ﺒﻴﺎﺩ ﭼﻨﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺪﺗﺮ ﻳﺎﺑﻬﺘﺮ.
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻙ ﻭﺍﻗﻌﻰ،
ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﻭ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﺨﺖ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺩﺭﺑﺪﺭﻯ
ﻭ ﺗﺮس ﻭ ﺟﻨﮓ ﻭ
ﻏﺎﺭﺕ ﻭ
ﺣﺴﺮﺗﻬﺎﺋﻰ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐس ﺣﺘﻰ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻭﺯﻳﺒﺎ
ﺭﻭﻳﺎﻥ
ﻭﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺷﻴﻮﻩ
ﮐﺎﺭ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺟﻬﺎﻥ، ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ ﮐﻠّﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺃﺑﺪﻯ ﺗﺮ، ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ ﻳﺎ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ
ﻭ ﺟﻨﻮﻥ، ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻴﻨﻰ ﻣﺎﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﺭﻭﺡ ﺷﻨﺎﺵ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ، ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻴﻦ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭؤﻳﺎ
ﻭﺍﺷﻴاء
ﻭﭘﺪﻳﺪهﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ،
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩی
ﻔﮑﺮﺷﺪه اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻫﻢ، ﺑﺎﻋث
ﺑﻄﻠﺎﻥ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺰﺷﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻞ ﺩﺭﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ، ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻳﻚ
ﻋﻀﻮ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻮن ﺮﻭﺍﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻣﺮﮒ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺷﻔﺎﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ، ﺗﺠﺮﺑﻴﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﻴﻊ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺗﺴﻠﻴﻢ، ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻥ، ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ
ﮐﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻳﮑﺒﺎﺭﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ، ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺩﺭ
ﺳﻮﮊﻫﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺍﺗب
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻦ ﺗﺮ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺗﺮ
ﻣﻴﺘﺎﺑﺪ. ﻭﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺻﺪﺍﻯ ﻧﻬﻔﺘﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺷﺨﺺ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮕﻮﺵ
ﺩﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﻨﻴﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺍﮐﻨﻮﻥ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺭﺍه
ﭽﺎﺭﻩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺣﮑﻴﻢ ﻣﻌﺎﻟﺞ،
ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺗﺤﮑّﻤﺎﺕ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭ ﻣﺼﺮﺍﻧﻪ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺯ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ، ﺳﺮﭘﺴﭽﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺮﻋﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺟﻨﻮن اﻣﺮﻭﺯ
ﻭﻯ ﻭﭘس اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓته
ﺘﺮاست.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﺑﻬﺘﺮ، ﻭﺩﺭﻙ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ، ﺑﺎ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎﺧﻮﺩ ﭼﻘﺪﺭ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭﺣﻘﻴﺮ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺟﺒﺮﺍن
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﭼﻪ
ﺭﺍﻩ ﺣﻠﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴش
ﺒﻴﺎﺑﺪ، ﻭ
ﺑﮑﺪﺍﻡ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻔﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ، ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺪﻫﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻌﺮﻭﻑ، ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﭼﻮ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺧﻮﺷﺶ
ﺁﻳﺪ. ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﻏﺮﻕ
ﻣﺤﻴﻄﻬﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻟﺬﺕ ﺍﺯ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﻓﺎﺳﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻌﺘﺎﺩ
ﺑﻤﻮﺭﻓﻴﻦ
ﮐﺸﻨﺪﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺮﻭﻋﻠم
ﻮ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻋﻠﻰ
ﺭﻏﻢ ﺿﺮﺭ ﺁﻥ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺷﺘﺎﺑﺎﻥ ﻭ
ﺳﺮﻣﺴﺖ ﺑﺴﻮﻯ
ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺩﺍﺧﻠﻰ، ﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺁﻥ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺁﻳﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻳﺎﻓﺖ ﺷﻮﺩ، ﻭ
ﻳﺎ ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﺎﺳﺪ
ﺍﺯ ﻧﻘﺎﻁ ﺿﻌف
اﻧﺴﺎﻥ، ﭼﻪ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
اﻯ ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻋﻘﺪه ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻚ،
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﻧﻊ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ،
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ، ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻣﺎﺩﻯ،
ﻭﺑﺎ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ
ﺣﮑﻤت ﻮ
ﺃﻧﺪﺭﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻣﺎنع ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭﻫﺮ ﻃﻤﻊ، ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺬﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻌﻠﻰ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﻮﺩﻩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﺮﻭﺩ. ﻧﻪ
ﺍﺯ ﺗﻦ، ﮐﻪ
ﻏﺮق ﺪﺭﺧﺎﺭﺝ
ﻣﺎﺩﻯ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻭ ثرﻭﺕ
ﺟﻮﻳﺎﻥ ﻭ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﺎﻥ ﻭ ﺟﻨﮓ
ﺍﻓﺮﻭﺯﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. که همه
ﺮﺍ ﻳﮑﺒﺎﺭه
ﺮﻫﺎ ﮐﺮﺩه ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﻮﭖ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺨﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺗﺮ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﻭ
ﺭﻓﺘﻪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻨﻴف
ﺸﺪن ﻮ
ﺩﺭﻭﻧﮕﺮﺍﺋﻰ
ﻳﻌنی ﺒﺄﻧﺪﻳشه
ﺪﺭﻋﺰﻟت
ﺴﻠﻮﮐﻰﺭﻓﺘﻦ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ، ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ، ﺗﺒﺪﻳل
ﺮﻭﺍﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺟﻮﺋﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻭ ﻣﻨﺘﻘﺪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺰﺣﻤﺖ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﺎﺑﻮﺩ، ﻭ ﻳﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺑﺴﮑﻮﺕ ﻭ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻘﺸﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﭼﻴﺴﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﭼﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﺧﻄﺎﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺭﻭﺷﻦ، ﺳﺎﻟﻚ
ﭼﺎﺭﻩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ ﻳﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ، که
ﺪﺭﻋﺰﻟت
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﺎﻟﻖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭ ﺳﺮﺑﻠﻨﺪﻯ، ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ ﺳﺤﺮ
ﻭ ﺟﺎﺩﻭ، ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. که اﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻋﻘل ﺒﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﻦ، ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﻀﺎ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻣﺪﺍﺭﻙ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ، ﻭ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻋﺎﻟﻢ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻰ
ﺳﺎﺑﻘﻪ، ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ، ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﻭﺩﻟﺨﻮﺷﻰ
ثاﺑﺖ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﻓﺮﺩﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ. ﻓﺮﺍهم
کردن ﺁن
ﻤﻴﮕﺬﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻮنه هاﺋﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﮐﻨﺪ. ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ، ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی
اﻟﻬﻰ ﺑﺮ ﺩﻝ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭﻡ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﻣﺤﺒﻮب
ﺸﺒﺎنه ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ،
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻟﺤظه
اﻯﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ، ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻟاﺘﺮ ﻭﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭﻣﺮﺍﺗب
اﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻣﻰ ﺑﻨﺪﺩ. که
ﺒﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳت
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭﺑﻌﺮش
ﺮﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻳﺮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ، ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺟﺒﺮﺋﻴﻞ، ﻭ
ﺣﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺑﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ
ﺧﺪﻣﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺨﺪﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮاء، ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﻋﺮﺷﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ، ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ، ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻋﺼﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ،
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ، ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺘﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻌثت ﻭﻧﺒﻮّﺕ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺶ ﻧﻔﺮ
ﺍﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ، ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺑﻬﻤﺎن
ﻤﺪﺍﺭﺝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭﻣﻌﺮﺍج
ﺮﻭح ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺗن بشری او
ﺟﺪﺍ ﮔﺸته ﻮﺩﺭ
ﻟﺤظه ای
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺮﺵ ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭﺳﻂ ﺁﻥ ﮐﺮﺳﻰ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺗﻤﺎﻡﻋﺮﺵ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺩﺭﻟﺎﻫﻮتاﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻋﻰ
ﺩﺭﻳﻚ ﻋﺎﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺍﺯ ﮔُﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻳﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻘﺶ ﮔُﻞ ﻓﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﻤﺎم
گذﺷته ها ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﺁﻳﻨﺪهﻫﺎﻧﺎﭼﻴﺰﺍﺳﺖ.

ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﮐﻨﻴﻢ، ﭘس
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﮔﺮﮔﻮن
ﻤﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺩﺭﻙ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺿﻌﻴﻒ، ﺑﻮﺩﻳﻢ،
ﺑﺎﻫﻢ ﺯﻳﺴﺘﻰ
ﻭﺟﺎﺩﻭﮔﺮﺍنه
اﺻﻠﺎﺡ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻣﻴﮕﻔﺖ، ﺍﮔﺮ
ﺟﻨﻮﻥ ﺁﻣﻴﺰ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻴﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺟﻨﻮﻥ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﺷﺪﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺧﺮﺍﺏ ﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮐﺮﺩ. که
ﺁﻧﺎن عقلی ﻭﻃﺮﺡ
ﻭﺗﻮﺍنی هم
ﻟﺎﺯﻡ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺟﻬﺎﻥ،
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﻋﻘﻞ ﺧﻴلی
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺻﺤﻴﺢ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﺮﺍﺑﺘﺮ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﺮﺍﺏ
ﺗﺮﮐﺮﺩه اﻳﻢ. ﺩﺭ
ﺧﺮﺍﺑﻬﺎﻯ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮐﺎﺥ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺍﺣﺴﺎس ﻟﺰﻭﻡ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ، ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺷﺨﺺ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺍﻇﻬﺎﺭﺍﺕ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺭﺍﻩ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺵ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭ
ﻋﻮﺍﻡ ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ، ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭﻫﺪف ﻮﺍﻗﻌﻰ
ﻭﻗﺒله ای ﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﭼﺎﻩ ﻭ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯ
ﭘﺮ ﻟﺠﻨﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻓﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﺎﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﻋﻮﺕ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﭘﺬﻳﺮش ﺮﺍ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩﻳﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭﻧﻪ
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻯ
ﻋﻠﻤﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺠﺎﺩﻭﮔﺮﻯ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ، ﮐﻪ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﺩﺭ
ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻦ ﺩﺭ
ﻟﺠﻦ ﺯﺍﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﻘﻴﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭘس اﺯﻣﺮﮒ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، که
ﺒﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ، ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. چه
ﺮﺳﺪ که ﻤﺎﺭ
ﻭ ﻣﻮﺭ ﻭﺳﻮﺳﻚ
ﺷﻮﻧﺪ، ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ،
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ ﺷﻮﻧﺪ. ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺩﺭ ﺑﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ، ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ، ﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤت ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ

ﻋﻠﻰ
ﺭﻏﻢ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺣﺘﻤﺎ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻓﺮﻣﺎﻥ کن
ﻔﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،
که ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺑﻬﺸﺘﻰ،
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺯﻳﺒﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
(ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻫﺎ) ﻳﺎ
ﺍﮔﺴﻴﺴﺘﺎﻧﺴﻴﺎﻟﻴﺴﻢ،
ﮐﻪ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﺖ ﺭﺍ
ﻣﻬﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.

M106

سنجش
هوش

ﺩﺭﻗﺮﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ، ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻫﻮﺵ ﻭ
ﺃﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻫﻮﺵ، ﺳﺨﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ. ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻫﻮﺵ ﺩﺭ ﻣﺒﺤث
ﻋﻘﻞ، ﻭﻫﺮﺩﻭﺩﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩ. ﺑﻠکه
ﺮﻭﺡ ﻓﺮﺩی اﻭ
ﺍﺯﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
بی ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯ ﺻﺪ
ﺑﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻟی ﺮﺍ ﻃﻰ
ﮐﺮﺩه اﺳﺖ، که
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﮔﺎه
ﻨﻴﺴﺘﻴﻢ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺻﻮﺭت ﻨﻮع
ﺒﺸﺮی ﻤﺎ
ﻧﻴﺴت که
ﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﺪه اﻳﻢ. ﺍﻳﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭحی
کنوﻧﻰ ﻭ ﺃﺻﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّت اﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮی اﺳﺖ، ﺍﺻﻞ
ﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭﻳﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻣﺠﺴّﺪ
ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭﺻﻮﺭت ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺑﺎ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩه
اﺳﺖ. ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳت عوﺍﻟﻢ
ﺗﺤت ﺃثیرﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﻣﻈﻬﺮ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ، ﮐﻪ
ﺁثاﺭ ﻣثبت ﺁﻥ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻭﺟﻮﺩﺍﻧﺴﺎن
ﻤﺘﻠﺎﺷﻰ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺑﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎی
ﺘﻦ ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺤﺖ. ﺃثیرﻯ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﺃثیرﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ، که
اﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺣﻮﺍس ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻫﻨﻮﺯﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﺃثیرﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ، ﻣﺤﺴﻮسﻭ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ
ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺃﺗﻤﻰ ﺟﺪﻳﺪ، ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ ﻧﻴﻤﻪ
ﺩﻭﻡ ﻗﺮﻥ
ﺑﻴﺴﺘﻢ، ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺃﺗﻢ ﺭﺍ
ﺑﺸﮑﺎﻓﺪ ﻭ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ
ﻭ ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ، ﺍﺯ
ﺻﺪ ﻭ ﺃﻧﺪﻯ
ﻋﻨﺼﺮ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺭﻳﺰ، ﻭﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺍﺯ ﻫﻢ، ﻫﺴﺘﻪ
ﺃﺗﻢ ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻪ
ﺃﺗﻢ، ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ

ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮی
ﻴﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺍﺷﻌّﻪ، ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﻓﺮﺍ
ﮔﺮﻓته اﺳﺖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻓﻮﺗﻮﻥ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﻭﺍﺣﺪ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮم ﻴﺎ
ﻭﺍﺣﺪ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪ، ﻭﺍﺭﺩ
ﻫﺴﺘﻪ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺻﺪﮔﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ ﺭﺍ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻫﺎ، ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻫﺴﺘﻪ
ﺃﺗﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭﻳﮋﻩ ﺧﻮﺩ، ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺤﺪّ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺍﺯ ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻫﺎ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺩﺭﻭﻥ ﺃﺗﻤﻰ، ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳن
اﺿﺎﻓﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻪ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻪ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺑﺪﻭﺭ ﺁن هسته
ﻮﺩﺭ ﻣﺪﺍﺭ
ﺗﺸﻨﻪ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺪﺍﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻣﺪﺍﺭ ﻭ ﻳﻚ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ، ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴته
ﺮﺳﻴﺪ، ﻣﺪﺍﺭ
ﺋﻴﺪﺭﻭﮊﻥ ﺩﻭ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺧﻮﺍﺹ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻨﺼﺮ ﻫﻴﻠﻴﻮﻡ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻫﺴته ﺮﺳﻨﺪ،
ﺃﺗﻢ ﻫﻴﻠﻴﻮﻡ
ﺑﺄﺗﻤﻬﺎﻯ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﮐﺮﺑﻦ
ﻭﺍﮐﺴﻴﮋﻥ ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻭﺭﺍﻧﻴﻮﻡ، ﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﺃﮐﺘﻴﻮ ﺑﺎ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﺃﮐﺘﻴﻮ، ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻋﻠﻢ
ﺑﺴﺎیه اﻯ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻭﺿﻊ ﺟﺪﻳﺪ،
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﺃﮐﺘﻴﻮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺗﻘﻠﻴﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﺠﺪﺩ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻳﻮﺭﺍﻧﻴﻮﻡ، ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻌﻨﺼﺮ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺳﺮﺏ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺃﺗﻢ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺗﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺁﻥ
ﺃﺗﻢ ﺍﺳﺖ. ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ،
ﺗﺎ ﺍﻋﻀﺎ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻴﻮﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻢ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺷﮑﻞ ﻭ
ﻫﻴﮑﻞ
ﻭﻫﻴﻮﻟﺎﻯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺃﺗﻢ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻢ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﮑﻞ
ثاﺑت ﻮﻟﻰ ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺃﺗﻢ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﺃﺗﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس، ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺷﮑﻞ ﻭ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺃﺗﻢ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻥ ﺃﺗﻢ، ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣثبت
ﺍصطلاﺣﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﮔﺮچه
اﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺃﺗﻤﻰ، ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﻤﺐ ﺃﺗﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﻌﻘﺐ ﺩﺭ ﺃﺗﻢ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻫﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﺃﺗﻢ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺟﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻫﺎ، ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺮﮐﺒّﻰ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻫﺮﻭﺍﺣﺪ ﺁﻥ، ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﮐّﺒﻰ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻳﺰﺗﺮﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺸﺒﻪ ﻋﺪﻡ
ﻟﺎﻫﻮت هستند. ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﻗﺒت ﺘﮑﺎﻣل
ﺃﺗﻤﻰ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﺮﮐّﺐ ﭘﻴﭽﻴﺪه
ﺘﺮﺻﻮﺭﺕ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ، ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺃثیرﻯ، ﻭ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ، ﻣﻠﻴﺎﺭﻫﺎ
ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﺼﺮﺑﻴﮓ
ﺑﻨﮓ ﺁﺧﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ 14 ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ
ﺳﺎل فبل ﺑﻮﺩه
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻫﻴﭻ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻟﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﻧﻮعی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻯ ﻭ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﺷﺪﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻮﻟﮑﻮﻯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﮊﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﻴﮑﺮﻭﺳﮑﻮﺏ
ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ، ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﻧﻮﺭﻯ
ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺭﻧﮓ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻳﻚ ﮊﻥ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﺑﺪ
ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺍﺯ
ﺍﺳﻴﺪﻫﺎﻯدی
إن إ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺠموﻋﻪ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻯ، ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺍﺳﻴﺪﻫﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﮔﺎﻧﻪ
ﺍﺳﻴﺪ ﺃﻣﻴﻨﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﮐﻤّﻰ ﻭﮐﻴﻔﻰ
ﻋﺠﻴﺐ
ﻭﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻭﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﺧﺎﺹ ﺍﺳﻴﺪ
ﺃﻣﻴﻨﻪ، ﺑﻬﻢ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺷﺪﻧﺪ. که
ﻨﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫمه
ﻤﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﻭ ﺭﻭﻯ
ﻫﻢ ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺠﻴﺐ ﺗﺮ، ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ. ﺣﺎﻝ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺧﻮﺩ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻡ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻪ ﻳﻚ
ﺳﻠّﻮل
ﺪﺭﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻭﺭﻭﺡ
ﺳﻠّﻮﻝ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺷﮑﻞ ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻭﻧﻈﺎﻡ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺤﺘﻮﻯ ﮊﻥ ﻳﺎ
ﮊﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺎ ﺑﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺑﺎ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺷته اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺷته اﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﺎت
ﻮﻫﺮﮔﻮنه
عاﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩی
ﻮﻧﻮﻋﻰ، ﺑﻴﻚ
ﻭﺿﻊ ﺧﺎص ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
ﻮﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﭼﻨﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻰ ﮊﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﭘس ﺍﺯ ﺳﺮﺩ
ﺷﺪﻥ، ﻭﺩﺭ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺳﻮپ
ﺤﻴﺎﺗﻰ، ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎص دﻳﮕﺮ، ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻰ
ﺷﻤﺎﺭ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻤﻠﮑت
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺑﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ، ﺩﺭ ﺳﻴﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﺑﺎ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺷﺎخه
ﻤﻴﻤﻮﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺷﺎﺧﻪ ﺁﻥ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺎﻡ(ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﻤﻮن ﻨﻤﺎ)
ﭘﻴﺪﺍﺷﺪه اﺳﺖ.
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘس
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ،
ﺍﻭﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻫﺰﺍﺭ ﻭ
ﺃﻧﺪﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍت ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺸﻌﺎﺏ
ﻭﺗﻔﺎﻭت
ﺪﺭﻓﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮی ﻔﺮﺍﻭﺍن
اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻨﺎﺳب
ﻴک ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺳﻴﺎﻫﭙﻮﺳﺘﺎن
اﻭﻟیّه اﺯ
ﺁﻏﺎﺯ، ﻭ
ﺯﺭﺩﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
ﺍﺯ ﭼﻬﻞ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ،
ﻭ ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ ﺍﺯ
ﺷﺎﻧﺰﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ، ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻚ ﺭﻭﺣﻰ، ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﮋﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ، ﻭ
ﻗﺒﻞ ﮔﻴﺎﻫﻰ، ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﻜﻮﺍﺣﺪ
ﺭﻭﺣی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺑﻰ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺭﺍﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ، ﻭ
ﺑﺄﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﺗﺎ
ﺑﺎﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺭﺍﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ
ﺑﻨﺰﺩﺍﻟﻠﻪﻋﺎﻗﺒﺖﺑﺎﺯﮔﺸﺖﻣﻰﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، که
اﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻭﻝ ﻭ ﺁﺧﺮ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﮋﺍﺩ ﺳﻔﻴﺪ
ﺩﺭ ﻧﻴﻤﮑﺮﻩ
ﺷﻤﺎﻟﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺭﺍ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩه ﻭﺧﻮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩ. ﻣﻬﻢ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺩﻗﻴق ﺘﺮ
ﺑﮕﻮﻳﻢ، ﺑﻬﻔﺖ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ، ﺑﻤﺮﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻮﭘﺮ
ﻣﻦ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻭﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺗﺮﻙ ﺟﺴﻢ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ

ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢ. ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ، ﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﮕﻮﻳﻢ،
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﻋﻘﻞ
ﻭﻫﻮﺵ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻧﺴﺒﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺑﺨﺎﻃﺮﺳوء
اﺳﺘﻔﺎﺩﻫﺎﺯ
ﻋﻘﻞ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﺳﻴﺮ ﻭ ﺳﻴﺎﺣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﻘﻞ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺩﺭ
ﻫﻔت ﺴﺎﻝ
ﺗﺤﻘﻖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﺑﺎﺭﻫﺎ، ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺳﻘﻮﻁ ﺑﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﮔﺮ
ﻟﺎﺯﻡ ﺷﺪ، ﭘس
ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ،
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺁﺧﺮ ﺁﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﺩﺭﺳﺖ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ،
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺧﻮﻳﺸﺮﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﻳﺸتن ﺪﺍﺭﻯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ، ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻴﻦ
ﻋﻘﻞ ﺳﺮﮐﺶ، ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺗﻮﺍﻓﻖ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺭﺍﻩ ﻭ
ﺭﻭﺷﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻳﺎ
ﺭﻩ ﺭﻭﻯ ﻣثبت
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ، ﺑﺎﺗﮑﺎﻣل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ، ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. که ﻤﺎ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎن
اﻟﻬﻴی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺻﻠﻰ، ﮐﺎﺷﻒ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺻﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﻣﻔﺼّﻠﺎ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩه
اﻡ ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻤﻠﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ، ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﭘُﺮحَزم
وعَزم ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ، ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺪﺍﺭﺝ
ﻭﻣﺮﺍﺗب
ﻮﻣﺮﺍﺣل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﺒﻮّت
ﺮﺍ
ﻧﻴﺰﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺩﻡ ﻳﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ
ﺩﺭﺷﻤﺎﻝ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ، ﺩﻳﺎنت
ﻮﺩﺍﻧﺘﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ
ﺗﺄﺳﻴس ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻤﺬﺍﻫب
ﺒﻌﺪﻯ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺳﭙس
ﻧﻮﺡ ﻳﺎ
ﻣﻴﺘﺮﺍ، ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﻭﺵ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﺩﻡ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ، ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺳﭙس ﺑﻮﺩﺍ
ﮐﻠﺎس ﺴﻮﻡ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺷﻴﻮﺍ ﻧﺎﻣﻴﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ،
ﻧﺎﻡ ﺩﻏﺪﻭ ﻭ
ﻣﺮﻳﻢ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺯﻳﻨﺐ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﻳﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺳﻮﻣﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺑﻮﺩﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺁﺩﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺭﺍﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺭﺍ ﮐﺸﻒ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﺣﺴﻨﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﺩﻭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﻣﺠﺴّﻢ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ،
ﻭﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﮑﻤّﻞ ﺣﺴﻨﻰ،
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﻚ
ﻧﻔﺮ، ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻮﺩ،
ﻭﭼﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﻏﺎﻳب
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭﻟﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻧﺎﺷﻨﺎس ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻏﻴﺒت
ﺼﻐﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﺷﻴﻮﺍ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘت
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺗﺮ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺩﻏﺪﻭ ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺤﻠّﻰ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ، ﺍﻳﻠﻰ
ﻭ ﺍﻳﻠﻴﺎ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﻧﻤﻮﺩ، که
ﺴﻤﺒﻮﻝ
ﻧﺨﺴﺘﻴن
ﻮﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻇﻬﻮﺭ ﺳﻪ
ﺳﻮﺷﻴﺎﻧس
ﻮﻳﺎ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺳﻮﻣﻴﻦ
ﺁﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮی که
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ.

ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺤث
ﻣﺎ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻭ،
ﻭ ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻢ
ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎن ﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺑﺤث ﻣﺎ ﺑﺮ
ﺳﺮﻫﻮﺵ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺷﺎﺧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭﻏﻴﺮﻩ، که
همه ﺍﺯﺁثاﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی هستند. که
ﺒﻬﻴﭻ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻟﻤس
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺍﺯﺍﻣﻮﺭﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺮﺍﻭﺵ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭘﻮﺳته اﻯ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
ﻮﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
ﺸﺨص را نشان
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻳﻚ ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﻣﺮﻯ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻯ
ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺤﺴﻮس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﺎ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺁثاﺭ
ﺁﻧﺮﺍ، ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐس ﺩﺭ ﺁثاﺭ
ﺟﻨﺒﻰ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ هستند.

ﻫﻮﺵ
ﺑﻄﻮﺭ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﺮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺪﺳت ﺁﻭﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّت
ﺒﺸﺮی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍت
ﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﻠﺎﺋﮑﻪ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ ﻳﻚ
ﺭﻭح انساﻥ
ﺩﺭﭘﻴش هست، ﺗﺎ
ﺑﻤﻄﻠق کماﻝ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻬﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﺁﻓﺮﻳﻨش
اﻭﻟﻴّﻪ، ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻤﺎﻝ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻘﻞ
ﻭﻫﻮﺵ ﻫﺮﮐس
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍت
ﭙﻴﺸﻴﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﮐﺮﺍﻣﺎتی
ﻔﺮﺍﻫم کرده است.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻓﻬم اﻧﺴﺎن
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺒﺪﺃ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺯﻧﺪگی
کنوﻧﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﺎ، ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻬﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﮑﻤﺎل
اﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ ﻭ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺷﺘﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺗﻰﻋﺼﺒﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. که
ﺪﺭﺟﻪ ﻭﻧﻮﻉ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺭﺍ که
ﺪﺍﺭﻳﻢ، ﺑﻨﺎﻡ
ﻫﻮش ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﻋﻘﻞ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺎ، ﺑﺴﻴﺴﺘﻢ
ﻋﺼﺒﻰ ﻣﺎ، ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺪن
ﻮﺍﺑﺴته اﺳﺖ، که
همه هستی
ﺩﺭﻳک ﻮﺣﺪت
ﻮﺟﻮﺩ ﻳﮕﺎنه هستند،
ﻭﺑﺎﻫﻢ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﺯﻳﺮ ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ
ﺳﻠّﻮﻝ ﻋﺼﺒﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭ ﺃﻋﻀﺎﻯ بدﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. که
ﺘﺤت ﻔﺮﻣﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻫﺎﻯ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﺗﺤﮑّﻢ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮ ﮐس
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ ﻭ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ، ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ، ﻭ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻫمه اﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗب کنونی
اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻣﺮﺍﺗب
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. که
ﺒﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎ، ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ، چه
ﺮﺳﺪ ﺑﺘﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺗﺤت ﺠﻤﺎﺩﻯ،
ﻫﻤﮕﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. که
ﻤﺎ ﻗﺪﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺯﻳﻢ. ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻠﻒ ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ،
ﺩﺭ ﻟﺬﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ
ﻧﺎﺩﺍﻧﻰ
ﮔﺬﺷته ها ﻭﺣﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﮐﻪ
ﺧﺴﺮﺍﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫﺪﻑ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ، ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ. ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.

ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻣﺎ، ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺷﺎﺧﮑﻬﺎﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺑﺎ ﻫﻢ، ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺑﺪﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﻫﺮ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻴﭻ ﺩﻭ ﻧﻔﺮﻯ
ﻧﻈﺎﻡ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ، ﺩﺭ
ﻧﻈﺎﻡ ﻋﺼﺒﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭ ﻋﻀﻮﻯ،
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ، ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪه ﺁﻥ
ﻧﻈﺎﻡ ﺯﻧﺪﮔﻰ،
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﮐﺴﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎی ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻫﺮیک ﭙس
اﺯﻣﺮﮒ، ﺁﻧﮕﺎه
اﻳن ﻨﺮﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭﻫﻴﭻ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﮐس
ﺍﺯﻣﺎ، ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺎ
ﺑﺎﺯﻳﻬﺎﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ
ﻭ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺸﺮﻙ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ. که
ﺘﺠﻠّﻰ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪﺵ، ﻳﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ، ﻭ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭ
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺴﻴﺢ، ﻭﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻳﮕﺮ،
ﻓﺼﻮل ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﻧﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﻳﻦ
ﺭﺳﻤﻰﺍﺳﻠﺎﻡ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺬﺍﻫب
ﺘﺴﻨّﻦ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳُﻨّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗﺸﻴّﻊ، ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺷﻴﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ، ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﭼﻮﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ، ﻫﺮ
ﻳﻚ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻋﻠﻰّ ﺯﻧﺪه اﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ. ﻭنه
ﺒﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﻣﺮﺩﻡ، ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺑﺎﺯﻯ
ﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﭘﻨﺞ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﺩﻡ ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ
ﻳﻌﻘﻮﺏ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﭘﻨﺠﮕﺎنه
ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، که
اﻭﺭﺍ ﺭبّ
اﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ، ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻣﺎ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺳﻮﻣﻴﻦ
ﺳﻮﺷﻴﺎﻧس
ﺯﺭﺩﺷﺖ، ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩ، ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ،
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،
ﺗﺎﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮔﻮﺷﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺭﺏّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍت ﻨﻮﻋﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎن
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ، ﺍﺯ
ﺗﻮﺍﻥ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ
ﻫﻮﺷﻤﻨﺪﻯ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎت ﺮﻭﺍﻧﻰ،
ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ، ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ. ﻭﻟﻮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، که
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ، ﻳﺎ
ﺣﺠﻬﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻪ ﺣﺞ ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﮑّﻪ ﺳﻨﮕﻰ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺣﺞ ﮐﻌﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻬﻤﻰ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﮕﻴﺮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،
ﻋﺬﺍب
ﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻴﺒﻴﻨیم
ﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺍﺯﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺷﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، که ﭙس
اﺯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺑﻬﺘﺮ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﻨﺎﻡ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﻳﺎ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺘﻴﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻤﻮﻓق ﺒﺸﻮﻧﺪ. ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ، ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ، ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ که
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﭘس
ﺧﻄﺮ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،
ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﻃﺎﻟﺐ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﻞ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﻴﻠﻰ ﻧﻘﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻟﺬﺕ، ﺑﺮ
ﺣﻠﻮﺍﻯ ﻧﺴﻴﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺿﻌﻒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ.

ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺃﺩﺑﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﻫﻮﺵ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﺎ، ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﮐس ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺩﺭﻧﻄﻔﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻴﻢ. که
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ، ﻭﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮐﺮﺩه
ﻮ ﺗﺤﻘﻖ ﺩﺍﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ،
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﺤﻘﻖ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺬﺕ
ﺷﮑﻢ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺷﮑﻢ ﻣﺼﺮﻑ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮔﺮﺩﻭﻧﻪ
ﻗﻤﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ، ﻭ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺯﺩﺳت
ﻤﻴﺪﻫﻴﻢ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
که اﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺧﺘﻪ ﻧﺸﺪﻩ،
ﺑﺎﻗﻴﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻤﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ
ﻧﻴﺰﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ ﻭ ﺑﺠﺎﻯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ، ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﻨﻄﻖ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻔﻴﺪ ﻭ
ﺩﺍﺋﻢ، ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ، ﻭﻗﺎﺑﻞ
ﺳﻨﺠﺶ ﻣﮑﺮﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺳﻨﺠﺶ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺭﺍﻩ، ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎنه هست. ﭘس
هوش
ﻮﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺮﺍی
اﻣﮑﺎﻥ ﺻﻌﻮﺩ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ، ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻫﻮﺵ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺩﻥ، ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﺭﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮی
ﻮﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻔﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ. ﭘﺶ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﺻﺤﻴﺢ
ﻫﻮش ﻮ ﻋﻘل
اﻳﻦ ﺍﺳﺖ، که
ﺪﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﺳت ﻮ ﺩﺭﻙ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺣﻘﺎﻳﻖ،
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻦ،
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻟﺎ
ﻳﻨﻘﻄﻊ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ، ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ
ﺑﺘﻠﺎﺵ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﺫﮐﺎﻭﺕ ﺭﺍ، ﺑﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺭﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺃﺩﺑﻰ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﻫﻮﺵ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻣﺪﻩ، که ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻳﺎﻓته
اﻳﻢ. ﻭ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﺭﻓﻊ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻳﻬﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻴﻢ. ﺗﺎﺩﺭ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﻭﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ، ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺗﺤﺼﻴلی
ﻮﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩه
ﻮﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﻣﺪﺭسه ﻮﺟﺎمعه
ﺮﺍ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻧﻘش ﻤﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
که ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺗﻦ، ﻭ ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻭ
ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ. ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺣﺮف ه اﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻓﺮﺩﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﺃﺩﺑﻰ
ﻭﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻓﮑﺮی ﺮﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﺩﻭﺭﺗﺮﻯ ﺭﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺿﻤﻦ
ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ،
ﻣﻮﺍﻇﺐ ﺧﻄﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ، ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺩﺭ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺘﺘﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻣﻀﺮ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.

ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺑﺤث ﻫﻮﺵ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ. که
ﺴﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸین
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺍﻳن ﺘﻮﻟﺪ،
که ﭽﻘﺪﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ، ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﻟﺤﺎﻅ
ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ،
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻫﻮﺵ
ﻭ ﻋﻘﻞ، ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﻳﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ، ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻧﻘﻞ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮانتلیجنس
یا منتالیزم
یا ماین ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﻫﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻭﻟﻰّ ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ،
ﺑﻬﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﻫﻮﺵ ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﻋﻘﻞ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ، که ﺪﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻋﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ، ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﻳﺶ،
ﻳﺎ ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺩﺍﺋﻢ، ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﻭ ﺍﻗﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻄﺎ، ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ، ﺩﺭ
ﺗﻨﺒﻠﻰ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺩﻥ ﺣﻖ
ﻣﻄﻠﺐ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ، ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻋﻘﻠﻰ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻮﺵ
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭼﻮن ﺮؤﻳﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓقی
ﺒﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ، ﻳﺎ
ﺑﻌثت ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺩﺭ
ﮐﻤﻚ
ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﮐﺴﺐ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ،
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴش
ﺒﺮﺩ ﻫﺪﻑ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎت
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﻣﻨﺎﺳب ﺒﺮخی
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭ
ﻇﺮﻓﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺪﺍﻭم
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﺍﺯ
ﻣﺮﺍتب ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﻬﺘﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺗﺤﻠﻴّﻪ
ﺑﺼﻔﺎت ﻨﻴﮑﻮﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﮐﻨﻨﺪ، که
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﺠﻠیه های
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻭﻣﻮﻗّﺘﺎ ﺩﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺑﻨﺪﮔﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﺮﻙ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﻣﻠﺎﻙ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺗﺮﻙ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﻧﻴﮑﻮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺑﻔﺼﻞ
ﻭﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺭﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭﺭﺟﻌت
کاملتر ﺑﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻫﻮﺷﻤﻨﺪ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ، که
ﺒﺨﺎﻃﺮ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬی اﻳﻦ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﻣﻮﻗّﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺁﻧﺮﺍ، ﺻﺮﻑ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻔﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﭼﻬﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭﻝ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺑﺎ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ، ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ، ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭﻡ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﭘﺮ
ﮔﺮﺩش ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ،
ﮐﻪ ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻳﻦ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ، ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺷﺒﻰ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ، ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭﻋﺮش رﺣﻤﺎن
ﺪﺍﺭﺩ، که
ﻨﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﺸﻢ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ، ﺩﺭ
ﻟﺤظخ اﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. که
ﺒﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﺩ. ﺗﺎ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﺑﭽﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه
ﺒﻴﺸﺘﺮ، ﻭﭼﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺟﻨﺴﻰ،
ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻫﻤﻰ
ﻭﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻘﻖ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺻﺪﻫﺎ، ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎئی ﺪﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎن ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻨﺎن
ﭽﻮﻥ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺩﺭ
ﺟﺰﻳﺮﻩ ﻳﺎ
ﺟﻨﮕﻞ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺁﺩﻡ ﮐﺸﻰ ﻭ
ﺟﻨﮓ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮔﺮﮔﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻧﺪه ﺒﺠﺎﻥ
ﻫﻢ ﺍﻓﺘﺎﺩه
اﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻫﻮﺵ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺩﻧﻴﺎ ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺟﻮﺋﻰ،
ﻭﻟﺬت ﺘﺤﮑّﻢ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩه
ﺸﻮﺩ، ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺟﺴﻢ، ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻠﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﺳﺖ، ﻭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻫﻮﺵ
ﺩﺭﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳت
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭجه هوش کم ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺷﺪﻩ. که
گهگاﻫﻰ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎله
ﻴﻚ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ،
ﻫﻮﺵ ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻃﻔﻞ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺮ
ﺍﺯ ﭼﻪ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﺩ.

ﻫﻮﺵ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺳﻠﺎﺡ
ﺩﻭ ﻟﺒﻬﺎﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻧﺠﺎت ﺒﺨﺶ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻫﻢ
ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭﻫﻮﺵ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭﺍﻟﺎﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﻟﺬﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ، ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ،
ﺑﻴﻚ ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻭﻫﻮﺵ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎت ﻮ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪی
ﺒﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﻮﻧﺪ، که اﺯ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﻭﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﺍنه ﺘﺮ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. که
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺭﻧﺠﻰ ﺍﺯ
ﻓﺘنه هاﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ ﻳﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺭﻭﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻳﻢ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻋﻘﻞ
ﻭﻫﻮﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﮑﻨﺪ.
چه عشق
ﺒﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﻬﺎﻥ، ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻋﺎﺷﻖ
ﺗﺮﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ، ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ
ﺧﺴﺘﻪ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺮﻧﺞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭘس ﻓﻮﺯ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺍﺻﻐﺮ، ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ
ﺳﻌﺎﺩﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻮﺯ ﺃﮐﺒﺮ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس، ﻳﺎﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮچه
اﮐﻨﻮﻥ ﻫﻢ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘ
ﺒﺨﻠﻖ ﻣﺠﺪﺩ
ﻧﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭﻫﻮﺵ ﺭﺍ ﺻﺮق
ﺮﻓﺎﻩ ﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻤﺘﺮ
ﻧﺼﻴﺒﻰ ﺍﺯ
ﺭﻓﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺷﻨﻴﺪه
اﻡ ﮐﻪ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﻫﺎ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺑﻬﻮﺵ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻫﻮﺷﻤﻨﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ، ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﺍﺭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﮔﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻭﻣﻄﺎﻣﻊ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﮔﺸﺎﺋﻰ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺑﺎﺯﺍﺭﮔﺮﻣﻰ
ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﻧﺪ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺒﺎﺯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺟﺎت هوﺵ
ﻭﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻫﻮﺵ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗب الهی
هستند. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﻟﺬﺕ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ،
ﻭﻫﺮ ﻧﻴﺮﻧﮓ ﻭ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻋﻠﻴﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺭﻓﺎﻩ
ﻭ ثرﻭﺕ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﭘس اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺒﻮﺩ، ﭘس
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻭﻟﻰ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﺮﻓﺖ،
ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﻭ ﻗﺮﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻬﻮﺵ
ﻭﻋﻘﻞ ﺗﻮجّه
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﺗﺪ
ﻭﻧقش ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﮔﺮﺍﻧﮕﻠﺴﻴﻬﺎ
ﺑﻔﺮﺍﻧﺴﻮﻳﺎﻥ
ﺗﻬﻤت کم ﻫﻮﺷﻰ
ﻭﺣﻤﺎﻗﺖ ﻭ
ﻏﺒﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ، ﺳﺨﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻣﻠّﺖ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﻠﻞ
ﻭﻧﮋﺍﺩﻫﺎ، ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻧﮋﺍﺩﻫﺎ، ﻫمخ
گوﻧﻪ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﻫﺎ
ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻮش
ﺒﺎﺧﻠﺎﻕ
ﻭﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. که
ﺒﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﻮﺵ ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻫﻮشﻮﻋﻘل
ﻤﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ،
ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﻫﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘل
ﻮﻫﻮش ﺘﻘﻮﻳﺖ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن
ﮋﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﺘﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ
ﺁﺭﺯﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ، ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭحی ﺒﺎ ﺳﻠﻮک
اﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍه ﺁﻥ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی ﻮﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ، ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﮐﺮﺩ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩ. ﭘس
ﺍﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﻫﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻮﺵ ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺷﺪﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻢ، ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺷﺪﻥ ﭼﻮﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی ﺪﺭ
ﭘﺮﻭﺭش ﺴﻠﻮﮐی
هست. ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺭﺍﻩ
ﻭﺭﻭﺵ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﺑﺎﺯ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭﻟﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﻫﺎ،
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻤی
ﻮﻋﺎﻣﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﻳک
ﺠﺎمعه اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺍﺧﻠﺎﻕ. ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺭﻝ ﺑﺎﺯﻯ
ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺄﺩﺏ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ، ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻳﻚ ﺩﺭﻭﻍ
ﺑﺰﺭﮒ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻫﻮش اﺳﺖ، که
اﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺕ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭﮐﺎﺭﺩﺍﻧﻰ
ﺧﺎﺹ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮑﺘﺐ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻳﻢ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﮑﺘﺐ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻡ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺘﺐ، ﺧﻮﺩ
ﻣﺒﺪﺃ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﻭﻳﻦ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﻢ
ﻳﺎ ﻣﻨﻄﻖ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮﻳﻦ
ﺭﻭﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺒﻦ
ﺑﺴﺖ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺣﻴﺮﺕ ﻋﻘﻠﻰ، ﻭ
ﺗﻮﻗّﻒ ﻫﻮﺵ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻔﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺩﺭ
ﺍثباﺕ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺪﻥ
ﺣﺠﺎﺑﻬﺎ
ﻳﺮﻭﻯ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻓﮑﺮ، ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺒﻨﺪﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻫﻮﺷﻤﻨﺪﻯ، ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻘﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻋﻴﺐ
ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﭼﺎﺭﻩ ﮐﺎﺭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪه
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺮﻭی
اﺯ ﺁﻥ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻧچه ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺳﻌﻰ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ، ﻭﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﺷﺎﻳﺪ
ﻳﮑﺼﺪ ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺍ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻭﺳﺮﮐﺸﻰ
ﮐﺮﺩه اﺳﺖ. ﮔﺮچه
هرﻳﻚ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮی
اﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺿﻌﻴﻔﺘﺮ
ﺍﺯﻣﮑﺎﺗب
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﻘﻖ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﻠﺴفی
ﻮﻓﮑﺮ ﻋﻠﻤﻰ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﺩ، ﺗﺎ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻋﻘﻞ
ﻭﻫﻮﺵ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﻘﺎم اﻟﻬی
ﻮﻣﻮﺟﻮﺩﻳّت
وﺘﮑﺎﻣﻞ ﺍﻧﺴﺎن
اﺳﺖ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﻈﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻫﻢ
ﺑﺸﻮﺩ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﺮﻯ ﺷﻨﻴﺪنی
اﺳﺖ، که کار
ﺩﻳﺪﻥ ﺑﭽﺸم
ﺪﻝ، ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨص ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺭﻧﺞ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﮐﻮﻩ
ﻧﻮﺭﺩﻯ
ﻭﻫِﻖﻫِﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭﺍﺯﻧﻔس
اﻓﺘﺎﺩﻥ ﮐﻮﻩ
ﻧﻮﺭﺩ ﺍﺳﺖ. که
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ، ﻭ
ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻭﻳﮋﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣله اﻯ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﺿﻌﻴﻒ
ﺍﻟﻨﻔس، ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻓﻬﻢ
ﻭﺗﺤﻤّﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻫﻮﺷﻤﻨﺪﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻨﺎ
ﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺟﺴﻤﻴﻮﻣﻐﺰﻯ،
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺪﺭﻩ ﺳﻘﻮﻁ
ﻭﺍﺯ ﭘﺎ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺶ
ﺗﺮ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﻭﺩ،
عقب ﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﻧﺮﻭﺩ، ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﻳﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭی ﺒﮑﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻓﺼﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺁﻧﺠﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺗﻮﻗّﻒ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ، ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺤﺮﮐﺖ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﺗﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺧﻂ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺷﺮﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎ،
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌت ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻮﺩ ﻭ
ﺍﮔﺮﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪ،
ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻥ
ﺣﺮﮐﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻓﺘﺎﺩ، ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎن ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺳﻌﻰ ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺗﻮﺍﻥ
ﻧﻬﺎئی اﻭ ﺩﺭ
ﮐﺪﺍﻡ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﻌﺎﺩﺗﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ، ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻭﺑﺪﻭن اﻳﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﮐﻮﺷﺶ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎ
ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺟﺎﻫﻠﺎنه
ﻮﺑﺎﻋﻘل ﻤﺎﺩی
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺻﺮﻑ
ﺑﺪﺭ ﻭﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺧﻮﺭﺩﻥ، ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺣﺪ
ﺃﮐثر ﻟﺬﺗﻰ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﻠﻒ ﭼﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻋﻘﺐ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﺑقه
ﭙﻴﺸﺮﻓت
ﺮﻭﺣﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭﻋﻘﻞ
ﻭ ﻫﻮﺵ ﻳﺎﺑﻰ، ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ، ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻨﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ. ﺗﺎ
ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،
ﻭﺩﺭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻭ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ، ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ،
ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭﺷﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ، ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻋﻘﻞ
ﻭﻫﻮﺵ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻫم اﮐﻨﻮن
ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ. ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻧﮕﻮﻧﻪ
که ﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺧﻮﺩ، ﭼﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺗﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺳﻠﺎﻣﺘی
ﻴﺎ ﮐﻮﺭﻯ
ﺑﺒﻴﻨﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺩﺭﺷﺮﻑ
ﻣﺮﺩﻥ که
ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘلی
ﻮﻫﻮﺵ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺳﻌﺎﺩﺕ، ﻭﻋﻤﻖ
ﺗﻔﮑّﺮﺍت ﻮ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ ﻋﺸﻖ،
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺗﻠﺦ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﻠّﺖ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ
ﻣﺂﺏ، ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫمه به ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ. ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻫﻮﺵ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﻧﺴﺖ، ﻭیا
ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻣﺠﺮّﺩﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻳﻦ ﻫﻮﺵ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻋث
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺑﻄﻠﺎﻥ ﻫﺮ ﺗﻠﺎﺵ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ، ﮐﻪ
ﻫﻮﺵ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺠﺮبه
ﻮﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻟﻴﺰ ﮐﺮﺩ
ﻭﻟﻰ ﺭﻭﺡ
ﺃﻣﺮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺮﺑﻮط
ﺒﮋﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭحی
اﻧﺴﺎن اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺫﺍﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺣﺎﺻﻞ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍت
ﭙﻴﺸﻴن ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎت
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ، ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺟﻨﺎﻳﺖ
ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﻧﮑﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺠﺮﺩ
ﻭ ﺧﺎﻡ ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﮐﻮﺭی ﭙﻴش
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻓﮑﺮﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎﺭﺍﻩ
ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ، که
ﺒﺮﺍﻯﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﻭ
ﺯﺧﻤﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﺷﺮﻙ
ﺁﻣﻴﺰ ﻫﻤﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﺍﺳﻤﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺟﻬﺎﻥ، ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ
ﭼﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﻄﺮﺕ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺟﻮﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ، ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎ ﺑﺮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ ﻫﻤّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪﺍﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻭﻟﻮ
ﺑﻨﺤﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺩﻳﺪ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﺭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ
ﮔﺮﺩ ﻭﺧﺎﻙ
ﺭﻭﻯ ﺁﻥ ﻧﺸﺴﺘﻪ،
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻠﺎﺻﻰ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎت
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻋﻘﻞ ﻭﻫﻮﺵ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺷﮑﻞ
ﻭ ﺷﻤﺎﻳﻞ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﻭﻟﻮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟک
ﺒﺘﺠﻠّﻰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺑﺰﺭگی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﻨﻴﺰ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺴخ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞﻭﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺻﻮﺭﺕ، ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺸﻒ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎی
ﺴﻴﺮت ﻮ ﺫﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮت اﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ، ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﺎﻥ، ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺩﻳﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺸﺮﻙ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻳﻦ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ، ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ، ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﮐﻪ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ، ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺠﺮﺩ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺳﻄﺢ
ﺣﻘﻴﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ
ﻧﮑﻨﺪ، ﻭﻟﻮ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺷﻮﺩ. ﭘس
ﺒﻬﺘﺮﺍﺳت
اﺩّﻋﺎﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﻮش
ﻮﻋﻘﻞ ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﻰ،
ﻭﺣتی ﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﭘس
ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﺑﺎ ﻫﻮش
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﻭﺁﻥ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ، ﮐﻢ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﮐﻢ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺑﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻠﻢ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻋﻘﻞ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻏﺮﻭﺭ ﺩﺍﻧﺶ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﻌﻤﻮلی ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺗﻐﻴّﺮ
ﻭ ﺳﺨتی
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ، ﮐﻪ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺎﻝ ﻭ ﺟﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺣﻖ
ﺗﺠﺎﺭی ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺁﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ
ﻧﻴﺰ که ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﺠﺮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﻤﻞ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺗﻔﮑّﺮ، ﺗﻮﺟﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎﻣﻌﻨﻮﻯ، ﻭﺗﺤﻘّﻖ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺘﻰ.
ﻭﻟﻰ ﮐﺪﺍم عمل ﺑﺎ
ﮐﺪﺍﻡ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ،
ﻭ ﺍﺯ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻋﻤﻞ ﻭ ﮐﺪﺍﻡ
ﺭﻭﺵ ﺍﻳﻦ
ﻃﺮﺯﻓﮑﺮ
ﺑﺎﻧﻚ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﻭ ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺑﺎ
ﻋﻤﻞ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻧﻴﮑﻮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺟﻠﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺳﻮﺩ ﺑﺮﺩه
اﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﻧﻪ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻭﻧﻪ
ﻧﻔﺮﺗﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻧﮕﻠﻴﺴﻰ
ﻫﺎ ﻳﺎ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻳﺎﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻡ. ﺑﻨﻘﻞ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪ
ﺗﺎﻳﻤﺰ ﻟﻨﺪﻥ،
ﮐﻪ ﻧﻈﺮﻡ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺟﻠب کرد. ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻣﻠّت
ﻤﺪﻋﻰ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻋﻠﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻫﻮﺵ ﺑﺤث
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭلی
اﺯ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻫﻮﺵ ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﻔﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩی اﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻫﻮﺵ. ﻭﻟﻰ ﻣﻠﻞ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮ ﻭ
ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ، ﻭ ﻫﺪﺍ
ﺟﻮ ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﻃﻠﺐ، ﺩﺭ ﺷﺮﻕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻏﺮﺏ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻌﻘﻞ
ﻭ ﻫﻮﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ، ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ، ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ که
هنوﺯ ﮐﻢ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺫﻫﻨﻰ،
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻓﻌﻠﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻬﺎی
ﺒﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﻭﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺸﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﭼﺸﻢ ﺃﻧﺪﺍﺯﻯ
ﺍﺯ ﺩﻭﺭ، ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻰﮐﻨﻢ، ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻟﻮﮐﺎس
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ، ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻴﻬﺎ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﻐﺮﺍﻳﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻏﺮﺍﻳﺰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻗﺴﻤﺖ ﺃﻋﻈﻢ
ﺁﻥ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻮﺣّﺶ ﺩﺍﺭﺩ،
که ﺪﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ، ﺗﻮﺣّﺶ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺠﻨﮓ
ﺍﻓﺮﻭﺯﻯ ﻭ
ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﻢ ﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﭼﻨﺪ
ﻃﻔﻞ ﺭﻭﺳﻰ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭼﻨﺪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ، ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ ﻭ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻏﺮﺍﻳﺰ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ، ﺁن
ﺤﺪّ ﺃﻗﻞ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎن
ﺒﺪﺭﺍﺯﺍ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ، ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﭘﺎﮐﺘﺮ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ،
ﻭ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﭼﻨﺪ
ﻗﺪمی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺠﻠﻮ
ﻭﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﻭﻧﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. که
هریک اﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎنه ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺍ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺷﺶ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺑﺸﺮی اﺳﺖ. ﺍﮔﺮﭘﻨج
ﺒﺎﺭ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪه
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎه
ﺪﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﺧﺮﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﻳﮑﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﮐﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﮐﻠﺎس
ﺷﺸﻢ ﺁﺧﺮ
مدرسه ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ، ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻨﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻋﻤﺪﻯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻧﺰﺩ
ﺳﻴﺎﺳت
ﻤﺪﺍﺭﺍﻥﻭﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥﻭﺩﻧﻴﺎﭘﺮﺳﺘﺎﻥﻣﻰﻳﺎﺑﻴﻢ.

ﺍﺳﺘﺎﺩﻯ
ﻣﻰ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﻧﻄﻖ ﺁﺧﺮ ﺳﺎﻝ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ ﻭ ﻣﺤﺼّﻠﺎﻥ،
ﺍﺯ ﺍﺭﺯﺵ ﻋﻘﻞ
ﻣﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﻭﮐﺎﺭ
ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺑﺄﻓﺰﺍﻳﻨﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﺭس ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
که ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ ﭘﻮﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺁﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻣﺠﺮﺩ
ﺫﻫﻨﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎن
اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺮﺍﻳﺰ ﮐﻪ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎم
ﻮﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣل
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺿﺮﻭﺭی ﺒﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ. ﺗﺎﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ، ﺳﻌﻰ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺑﻘﺪﺭﺕ
ﻭثرﻭﺕ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﺎﻋﻤﻠﺎ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺭﺍ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪه ﺘﺮ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺤﺮﻭم
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﻘﻞ
ﻭ ﻫﻮﺵ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. که هر
ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ، ﻭ
ﻳﺎ ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺣﺘّﻰ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺍﺣﺴﺎسﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻫﻮﺵ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﻮﻕ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺮﺍی اﺩﺍمه
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ، ﻭﻋﺪﻡ
ﺗﺮﻙ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺩﺭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻘﺼﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻫﻮﺵ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﻮﺧﺖ، ﺣﺘﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻭﺭ ﺗﺮ
ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺷﺖ.

ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻮﺵ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺩﺭﻙ
ﻣﻘﺎﻡﺑﺮﺗﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻣﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ، ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﻫﻮﺵ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﭘس
ﺍﺯﺍﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺠّﺖ ﻭ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، ﭘس
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩی
ﻮﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍنی
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻳﺎ
ﻣﺠﻤﻮعه اﻯ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪهﻫﺎ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎﻧﻊ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ، ﺩﺭ
ﻣﺮﺗﻊ ﺳﺮﺳﺒﺰ
ﺟﻬﺎﻥ، ﭼﻮﻥ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ
ﺑﭽﺮﺩ ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺵ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﻯ
ﻓﻬﻤﺎﻧﺪه اﻧﺪ
ﺑﺎﻗﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﺮﺩﻩ،
ﮐﻪ
ﺍﺯﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻣﺤﺼﻮﻟﻰ ﻏﻴﺮﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺗﻐﺬﻳﻪ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺟﺴﻤﻰ ﺷﺪﻩ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻐﺬﻳﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭﻋﻘﺪه ﻫﺎ
ﺑﻨﺎم عقیدﻩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﭼﻴﺰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻣﻌﺪﻩ
ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﺮﺁﻧچه ﺨﻮب
ﻴﺎ ﺑﺪ ﺑﻮﻯ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻮن
اﺳﺘﺨﺮﻯ که اﺯ
ﻟﺠﻦ ﭘﺎﻙ ﺷﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺁﺏ
ﭘﺎﻙ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﺨﺮ ﺑﺮﻳﺰﻧﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺫﻫﻦ ﭘﺎﻙ ﻭ
ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻳﺰﻧﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻧس ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﻭﺣﻰ،
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ، ﺑﺎﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ که ﺪﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣلی اﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﻮﻯ
ﺳﺮﺍﺯﻳﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﻰ
ﻋﻠﻰّ، ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻭ
ﺣﻮﺭﻳﻪ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧﻰ
ﺑﺮﻣؤﻣﻦ
ﺳﺮﺍﺯﻳﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ثبت ﺩﺭ
ﻗﺮﻃﺎس ﻭ
ﮐﺎﻏﺬ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ثبت ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. که
ﭽﻮن ﺠﺮﻳﺎن
ﺴﻴﻞ ﺑﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎی
اﻟﻬﻰﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻫﻮﺵ
ﻭﺣﻮﺍسﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻦ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﺮﻑ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻧﻨﺪ، ﻳﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻭ
ﻭﺻﻴّﺖ
ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭ ﻣﻔﻴﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ، ﻭ
ﺣﺘّﻰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭ ﺣﺴﺮﺕ
ﻭ ﻧﺪﺍﻣﺖ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯم
اﻟﺎﺟﺮﺍی اﻭ
که ﺪﻭﭼﺎﺭ ﭼﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ
کارما
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺩﺭﺩ
ﻣﺮﮒ، ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﮒ، ﭼﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻋﮑس
ﺁﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻣﻴﺪ ﻭﻋﺠﻠﻪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻮﻋﺪه ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭ ﺑﻤﻴﻞ ﺧﻮﺩ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺘﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﭽﺸﻢ ﻭﻋﻘﻞ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺳﺘﻢ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺩﺭﺁﻣﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﺗﺤﮑّﻢ.
ﻭﺑﺒﻬﺎﻧﻪ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ، ثرﻭﺕ
ﺃﻧﺪﻭﺯﻯ
ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﮔﺮبه اﻯ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴﻦ ﻣﻮﺵ
ﻧﺸﺴته اﻧﺪ، ﺗﺎ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﻫﻨﺪ، ﻭ
ﺑﻬﺮ ﻗﻴﻤﺘﻰ
ﮐﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﺰﺷﻚ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻭﺭﻭﺩ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺳﺮﮐﻴﺴﻪ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻫﻴﭻ ﮐس ﻧﻤﻰ
ﮔﻮﻳﺪ ﻣﺎﺳﺖ
ﻣﻦ ﺗﺮﺵ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻳﺎ ﭘﺰﺷﮑﻰ ﮐﻪ
ﺳﺮ ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺩﺭ
ﻧﻤﻰ ﺁﻭﺭﺩ، ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﺪ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻢ ﻭ
ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ ﻣﻰ
ﻧﻮﻳﺴﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﻯ،
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﺪ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻢ ﺗﺤﻘﻖ
ﺩﻫﻢ. ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻭ
ﺭﺃﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ ﺑﺮﻳﺎﺳﺖ
ﻭ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻭﻣﻨّﺘی
هم ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺳﺘﻢ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺩﺭﺳﺖ
ﺻﻔﺖ ﻭﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻢ ﮐﻨﺪ
ﻭﺑﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻏﻴﺮﺃﻫﻞ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺑﺠﻴﺐ
ﻭﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻔﺰﺍﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻬﺮ ﻗﻴﻤﺖ ﻭ
ﺭﻧﺞ ﻭ ﺿﺮﺭﻯ
که ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮔﺮﺳﻨﻪ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ ﻳﺎ
ﺯﺧﻤﻰ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ، ﻭ
ﺁﻭﺍﺭﺩه اﻯ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻃﻔﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺑﺪﻭﺭ، ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺍﺯ
ﻋﺰﻳﺰﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺟﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
ﻳﺎ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﻔﺮﺍﺭ ﻭ
ﻫﺠﺮﺕ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﺳﺘﻢ ﮐﺎﺭﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺳﺎﺯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﻴﭻ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻯ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﺬﻫبی ﺮﺍ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭ
ﺑﻬﺮﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ که
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
تمام عمر
رﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ، ﻳﺎﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﮑﺮﺭ ﻭﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ بود. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺷﺎﻋﺮ، ﻣﻰ
ﺑﺨﻮﺭ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺗﺤﺮﻳﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻣﻨﺒﺮ
ﺑﺴﻮﺯﺍﻥ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺯﻳﺮ ﭘﺎ
ﺑﮕﺬﺍﺭ، ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﺁﺯﺍﺭﻯ ﻣﮑﻦ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﺯﺍﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ بد دین
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ که
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺪ
ﺩﻳﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺑﻬﺪﻳﻨﻰ، ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﺤﺴﻴﻦ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﻭ ﺑﻰ
ﺩﻧﻴﻨﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒیعی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺻﻔﺎت اﻟﻬﻰ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﻓﺮﺽ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﭘسﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺁﻥ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﮑﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻤی شوﺩ، ﻭﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ که
ﺨﺪﻣﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﻋث
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ، ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ.
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻣؤﺩﺏ،
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻋﺎﻗﻞ ﺑﻰ ﺃﺩﺏ
ﻭ ﺑﻰ ﺗﺮﺑﻴﺖ
می باشد. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺑﺪﻭﻥ
ﺃﺩﺏ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﻗﻠﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﭼﺮﺍﻍ
ﺑﺴﺮﻗﺖ
ﻭﺩﺯﺩﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭ ﺃﺩﺏ ﺩﺭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻗﺪﻳﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، هماﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣؤﺩِﺏ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺃﺩﺏ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. که
هر ﺟﺎمعه اﻯ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺴﻨﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮ ﮐﺴﺐ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ، ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺭﺍﺑﻰ
ﻫﺎﻯ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ ﻭ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻘﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ، ﻭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﭘﺮﺳﺘﻰ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻭﻗﺮﺁﻥ، ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﺎﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺭﺍ
ﺧﻮﺩ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻧﻨﻮﺷته اﻧﺪ. ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎنی
ﺒﺎ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻧﺎﻗض ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ، ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﻬﻢ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻳﻦ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﺭﺍ
ﺟمع ﺁﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻧﭙﺴﻨﺪﻳﺪﻧﺪ
ﺣﺬﻑ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻋﻤﺮ ﺟمع
کنندﻩ ﻗﺮﺁﻥ، ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ، ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺍﻭﺳﺘﺎ ﻭ
ﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ،
ﻳﺎﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﻧﺠﻴﻞ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻭﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻨﺪ، نه
ﻔﻘﻂ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﺸﺮﻙ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻢ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﻗﺮﺁﻥ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻭ
ﻗﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﺭﻭﺵ
ﺍِﻧﺠﻞ ﻭ
ﺳِﻨﺖ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﻣﻘﺪّس ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺭﻳﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺭؤﻳﺘﻰ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻓﻬﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻴﭻ
ﺍﺭﺯﺵ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﮑﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ. ﭘس
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺻﻌﻮﺩ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻘﻠﻰ، ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭﺧﺮﺩ
ﻭﺩﺍﻧﺎﺋﻰ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮ
ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﻤﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﺩﺍﻧﺎﻥ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ، ﺻﻨﻌﺖ
ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﻗﻴﻖ
ﻭﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺻﻨﻌﺖ
ﮔﺮﺍﻥ، ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻴﻬﺎ
ﺷﺠﺎﻋﺖ ﻭ ﺭیسک
ﻧﻤﻮﺩﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻃﻤﻊ ثرﻭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻣﺘﺨﺼﺺ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺷﮑﺴﺖ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻮﺟﺪﺍﻥ
ﻓﻌّﺎﻝ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺗﺎ
ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻋﻘﻞ
ﻭﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻭَﺟﺪ
ﻭ ﻳﺎﻓﺖ ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺟﺰ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬی
اﻳﻦ ﻳﺎﻓﺖ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﺎﻝ
ﻭﻣﻨﺎﻝ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺯﺩﺍﻥ
ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺻﻮﻟﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺁﺩﻡ ﮐﺸﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻣﺎﻓﻴﺎﺋﻰ
ﻫﺎ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺳﻮﻧﻬﺎﻯ
ﻭﺍﺣﺰﺍﺏ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻨﻰ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﻓﺎﺳﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺨﻔﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺧﻠﺎقی
اﻟﺒﺘﻪ ﺑثرﻭﺕ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻀﺮﺭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺸﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﺯﻳﺮﮐﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺣﺮﺍﻡ ﺯﺍﺩﮔﻰ
ﻭﺑﺪ
ﺟﻨﺴﻰﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﺿﻊ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻏﺮﻭﺭ
ﻭﺩﺭﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺟﺮﺍﺋم
ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﺍﮔﺮﺧﺪﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﭘس
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺯﻫﻮﺵ
ﻭﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ، ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻃﻔﺎﻝ ﺧﻮﺩ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺸﺎﮔﺮﺍﻥ ﻭ
ﻣﺤﺼّﻠﻴﻦ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺟﺰ
ﺑﺎﻏﺮﻭﺭ ﻭ
ﺗﮑﺒّﺮ ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﻭ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ، ﻭ
ﻣﺒﺎلغه ﺪﺭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺩﺍﻧﺶ،
ﻭ ﺍﺯﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﮐﻪﺁﻧﻬﺎﺭﺍﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺑﺤث ﻫﻮﺵ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻤﻨﺪﺍﻧﻪ
ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﺎنه
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﮐس
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﺃﻧﺪﻳشه اﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. که ﻨﻪ
ﻓﻘﻂ ﮐﻤﮑﻰ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻓﻮﺭﻯ ﺗﺮ، ﺑﺘﺤﻘﻴﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻫﻮﺵ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﻭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻫﺎﻯ
ﻗﺪﺭﺕﻫﻮﺵ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻫﻮﺵ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺳﺘم
کاﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺳﻨﺠﺶ
ﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻦ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻳﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﭼﻘﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬی اﮔﺮ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﻫﻮﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺭﻭﺷﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻘﺺ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩ، ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺩﺭ ﭼﻪ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭼﻪ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻋﻘﺪﻫﺎﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻪ ﺁﺭﺯﻭ ﻫﺎﻯ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺭﺟﻪ
ﻫﻮﺵ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ، ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺤﺼّﻠﺎﻥ
ﮐﻮﺩﻙ ﻭﺟﻮﺍﻥ،
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺗﺮﺑﻴت هاﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻥ
ﻧﻪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺳﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﺴﺖ. ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻫﻮﺵ ﺑﺮﺗﺮ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺷﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨش اﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﻳﺎ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﺯﺍﺩﻩ ﺷﺪه
اﻧﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺯﻳﺒﺎ
ﻭﻫﻮﺷﻤﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺑﺘﻦ. ﭘس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻃﺮﺣﻬﺎ
ﺑﺮﻳﺰﻧﺪ
ﻭﺯﻳﺮﮐﺎﻧﻪ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭلو
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺂﻧﻬﺎ.

ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣؤثّر ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﻮﻳت هوش
ﻮﻋﻘل غیرﺍﺯ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ،
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﻫﺮ ﺭﻭش
ﺪﻳﮕﺮی
اﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻫﻮﺵ، ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻋش
ﻫﻮﺵ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﺯﻳﺮﮐﻰ
ﻭ ﺗﻮﻃﺌﻪ ﮔﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﻮﺵ، ﺑﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺟﻤﻌﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻳﺪﺁل اﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗب ﺘﺠﻠّﻴﺎت
اﻟﻬﻰ، ﻗﺎﺑﻞ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺃﻧﺪﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟی
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻮﺵ
ﺑﺎ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻓﻨﻮﻥ، ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯﻋﻠﻮﻡ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻫﻮﺵ ﺩﺭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭ
ﻃﺮﺡ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﺭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﮋﻳﮑﻰ
ﻧﺸﻮﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻘﻄﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺁﻏﺎﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﭘس ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﻓﻌﻠﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻨﺼﻒ
ﻭ ﻣﺤﻘّﻖ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﻮﺵ، ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻠﻮﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻭ
ﻧﺎﺭﺳﺎ ﺗﺮ. ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺳﭙﻴﺮﻳﺖ
ﻭﺍﻟﻴﺴﻢ، ﻳﺎ
ﻋﻠﻢ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ، ﻭ
ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﻳﻰ (ﭘﺎﺭﺍ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ)،
ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻓﺴﺎﺩ ﺷﺪﻳﺪ
ﻭﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻋﻠﻢ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﮐﻤﻚ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻤﺤﻘّﻖ ﺁﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺭﺷﺘﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﻓﻴﺰﻳﻚ، ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ ﺁﻥ
ﭼﻮﻥ ﺃﻧﺸﺘﻦ، ﺭﮔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻣﺤﻘّﻖ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺭﺍ
ﺑﺂﻥ ﺟﺬﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﺯ
ﻋﻠّﺘﻬﺎ ﻭ
ﻣﺒﺪﺃﻫﺎ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ
ﻳﺎ ﻋﻠﻞ ﺍﻭﻟﻴﻪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭ
ﻓﻬﻢ ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ، ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺍﮔﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﺧﺪﺍ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﻭﻳﺎ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻧﺒﻮﺩ، ﺿﺮﺭﻯ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺷﻨﺎﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺧﺒﺮﻯ
ﺑﻮﺩ، ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﻧﺸﻬﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﮐﻤﮑﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ،
ﻭﺍﺯﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻤﻚ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻮﻋﺪه ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. که
همان ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﺭﻭﺍﺡ، ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ، ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﻏﻴﺮ
ﻋﻤﻠﻰ ﺟﺰ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﺿﻌﻒ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺧِﺮﻓﺖ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻫﻮﺵ
ﻭﻋﻘﻞ ﻣﺎﻧﻨﺪ،
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﻭﺡ
ﻭﺣﺘﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﻔﮑﺮﺍت
اﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻋﻴﻨﻰ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭ ﻳﺎ ﺃﻧﺎﻟﻴﺰ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻨﺪ، ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺃﻣﺮﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﺰ ﺟﺴﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻄﺎلعه ﺒﺎﻗﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺑﺨﺼﻮص ﺪﺭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻣﺎﺩﻩ
ﺃثیرﻯ ﻳﺎ
ﺍﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻗﺪﻳﻢ ﻳﻮﻧﺎﻥ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻋﺮﻓﺎ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺪﻳﺪ
ﺃﺗﻤﻰ ﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻓﻀﺎﻯ ﺑﻴﻦ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ، ﺑﺎﺯ
ﻓﻀﺎﻯ ﺧﺎﻟﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﺃثیر
ﻳﺎ ﺍیثر
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻧﻮﺭ ﻣﻮﺟﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﻨبعی ﭽﻮﻥ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺑﮑﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺝ ﻧﻮﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﻭﻣﺴﻴﺮﻯ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎﻫﺮ
ﺩﺍﻧﻪ ﻓﻮﺗﻮﻥ
ﻳﺎ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺤﻴﻂ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎل
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻴﻦ
ﺫﺭﺍﺕ ﺃثیرﻯ، ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺽ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻠﺄ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﻓﻀﺎﻫﺎ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﺍﺯﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍتب اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻟﺎ
ﺟﺮﻡ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، که
ﻤﺎ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺃثیرﻯ،
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﻧﻬﺎ، ﻣﮑﺎﻥ
ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎ، ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺍﺗﻤﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺁﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)
ﺩﺭ ﻋﻤّاء
ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻳﻢ. ﭘس
ﻫﻤﻪ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ،
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺃﺗﻢ ﺩﺭ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻓﻌﻠﻰ،
ﻭ ﺃثیر ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ، ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺤﺖ
ﺃثیری ﺘﺎ
ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻡ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(هو)
ﺭﺍ ﺟﻬﺎﻥ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻠﻤﻪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻟﻠﻪ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ، ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻧﺎﻡ ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﺑﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﺸﺮﻁ
ﻟﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء ﻭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﺻﺎﺣب
اﺳﻢ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ
ﻭﺍﻟﺨﺎﺭج اﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻟﺎ
ﺑﺸﺮﻁ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺍﻟﻠﻪ،
ﻧﻴﺰ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﻗﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻗﺮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻟﻔﻆ
(ﺃﻫﻮ)ﺩﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺃﻫﻮ
ﻧﻴﺰ ﻳﻌﻨﻰ، ﺍﻳﻦ ﻫﻨﻮﺯ
(ﻫﻮ) ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻭﺍﮊﻩ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻳﺰﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﺍﻭﺳﺘﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻗﺮﻳﺶ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺣﺘﻰ

ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﺘﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﻭﺑﺎﺭ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ نه
ﻫﺰﺍﺭ ﺣﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﺩﺭﻯ
ﺭﺍ ﻣﺸﺨّﺺ
ﮐﺮﺩه اﻡ، ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻫﺴﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻏﺰﻟﻬﺎﻯ
ﺣﺎﻓﻆ، ﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﺩﻳﻮﺍﻥ ﺣﺎﻓﻆ،
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﻧّﻢ ﻭ
ﺗﻐﻨّﻰ
ﻣﻴﮕﺴﺎﺭﺍﻥﻧﻴﺴﺖ.

ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ، ﻭﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺳﻮﺷﻴﺎﻧس
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﺮﺳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﺭ ﺭبّ
رﺣﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ، ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ، ﺩﺭ
۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺸﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺮﻕ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺃﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﺮﻓﺖ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺎﻫﻴﺘﻰ
ﺍﻧﺮﮊیک
ﻮﮐﻮﺍﻨﺘﻮم
ﺪﺍﺭﺩ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﮐﻠّﻰ، ﮐﻪ
ﺍﺟﺰﺍ ﻭ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺧﻮﺩ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﮐﻠّﻰ ﮔﻮئی که
وﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺍﺟﺘﻤﺎﻉ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﺴﻞ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﻞ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﻞّ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﻠّﻰ،
ﺧﻮﺩ ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﮐﻞّ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ، ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﺿﻤﻦ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﻫﺴﺖ، ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ ﺧﻮﺩ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻋﻘﻞ ﻭﻫﻮﺵ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭘﺶ ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﮑﺪﺍﻡ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻭﻫﻮﺵ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻮﺵ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﮐﺴﺐ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ، ﭼﻮﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ، ﻭﻳﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺼﺮف عقلی ﻭ
ﻧﻴﺮﻭ ﻫﺎﻯ
ﺷﻔﺎﺑﺨﺸﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﮔﺮﻯ. ﭘس ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻭﻣﻨﺒﻊ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺣﮑﻤﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻫﻮﺵ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩ.

ﻋﻮﺍﻡ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺟﻬﻞ ﻭ
ﺿﻌﻒ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﻠﻤی
ﻮﺩﺭﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺫﻫﻨﻰ،
ﮐﻪ ﺑﮑﻢ ﻫﻮﺷﻰ
ﺧﻮﺩﻟﺎﺟﺮﻡ
ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺣﺰﺑﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ،
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎ ﮐﻢ ﻫﻮﺷﻰ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺿﻌﻒ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺨﻔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﻭﺍﻧﻤﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻮﺵ ﻭ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻨﺎس ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ، ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﻮﺷﻤﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻟﺎﺗﺮ، ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮات ﺸﺨﺼﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ که
اﺯﻣﺤﻞ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﮑﺮﮐﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﺻﻮﻝ ﻟﺎﺯﻡ ﻭ
ﻋﺎﻟﻰ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺧﻮﺍﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺍﻩ ﺳﻮﺩﻯ
ﻭﺑﻬﺮه ﺩﺭﺳﺖ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻫﻮﺵ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺎ ﺗﺤﻘﻖ
ﻋﻤﻠﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺵ ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﮔﺮﮔﻮنی
ﺬﺍﺕ ﺧﻮﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮐﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻥ، ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺷﺨﺼﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺁﻥ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺒﻴﻨﺪ،
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﻫﺎ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺣﺎﻝ
ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ، ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﺪﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻋلم اﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﺪﻥ
ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻭ ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﺩﻳﺪﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺤﻖ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ ﻫﺎ
ﻭﺧﻮﺍﻧﺪﻳﻨﻰ
ﻫﺎﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ ﻭﻫﻮﺵ
ﻭﻋﻘﻞ، ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺟﻨﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ، ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺎﺩﺭ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﺣﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺟﺸﻦ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻫﺴﺖ، ﻭﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﺯ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻣﮕﺮ
ﻭﻗتی که اﺯ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ،
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﺑﻌثت
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﭘس ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﻮﺩﻙ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﮐﻠﺎس ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺳﻰ
ﺳﺎﻟﮕﻰ، ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻟﮕﻰ، ﻭ ﻫﺮ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺖ
ﻋﻤﺮﻯ، ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻫﻮﺵ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻗﺪﻳﻢ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩه اﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ
ﺍﻧﮕﻠﺴﻴﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺘﻔﮑّﺮ،
ﺍﺯﻧﻈﺮ ﮐﻤّﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭﺑﻴﻦ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺍﺳﭙﻴﺮﻣﺎﻥ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻫﻮﺵ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﮐﻤّﻰ ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ ﻭﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻤﻰ
ﻫﻮﺵ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺑﺎﺯ ﮐﻤّﻰ
ﻭ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻫﻮﺵ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﻫﻮﺵ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
(ﻫﻨﺮﻯ)ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮐﻤﻴّﺘﺎ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻧﻤﻮﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻫﻮﺵ
ﺫﻫﻨﻰ، ﺩﺭ
ﻓﻌّﺎﻟیّت
عقلی ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯه
گیرﻫﻮﺵ
ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﻮﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻮﺵ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ که
ترﮐیه
ﻤﺘﻔﺎﻭت
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺳﭙﻴﺮﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺤث ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻫﻮﺵ، ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ(ﻋﺎﻣﻠﻰ
ﻋﺎﻡ) ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﻋﺎﻡ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﺍﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ ﻫﻮﺵ
ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﺳﭙﻴﺮﻣﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻟﻤﺎﻥ، ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻣﮑﺘﺐ ﻣﻬﻤﻰ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻨﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﺭﺍ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻋﻤﻠﻴﺎﺗﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻌﻮﺍﻣﻞ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺁن
ﺘﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩه
اﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ که
ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮی
اﻧﺴﺎنی ﻴﺎ
ﻫﻤﺎن ﻨﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎ، ﻧﻘﺶ
ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻗﺎﺋل هستند.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻴّﺎﺕ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣؤثّر ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ،
ﮐﺎﺭ ﻧﻘﺶ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺁﻥ، ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺩﺭﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎ، ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎ، ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﺭﺳﺖ ﺃثر
ﻗﺒﻠﻰ، ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻧﻤﻰ
ﺑﺮﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﻧﻘﺶ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻧﻈﺮیّه
اﺳﭙﻴﺮﻣﺎن اﺯ
ﺩﻭﻋﺎﻣﻞ
ﺻﺤﺒت ﻤﻴﮑﻨﺪ،
(ﻋﺎﻣﻞ ﻋﺎﻡ) که
ﺪﺭﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺩﻳﮕﺮ(ﻋﺎﻣﻞ
ﺧﺎﺹ) ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻋﺎﻣﻞ ﻋﺎﻡ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺮﮐﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻓﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ، ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺎﻣﻞ ﻋﺎﻡ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﮐس ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﺎﻣﻞ
ﻋﺎﻡ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺘﻮﺳﻂ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ، ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑﻬﺎ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ

ﻣﻠﮑﺎﺕ،
ﮐﻤﺘﺮ ﺃثر ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻮﺷﻰ
ﺭﺍ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺨﺺ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﮐﻨﻴﻢ، ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﻫﻮﺵ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﻫﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻃﺒﻘﻪ
ﺧﺎﺹ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﻋﺎﻡ ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺑﺪﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ، ﻭ
ﻧﻮﻉ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖﺭﻭﺍﻥﺷﺨﺺ.
ﺳﻴﭙﺮﻣﺎﻥ ﺩﺭ 1904 ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ ﻧﻪ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﻋﻘﻞ. ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻋﺎﻣﻞ ﺧﺎﺹ ﺭﺍ
ﻣؤثّر، ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺎﻣﻞ ﺧﺎﺹ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﺟﺎ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺑﻨﺤﻮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﻣﻞ ﺧﺎﺹ، ﻧﻘﺶ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻧﻔﻊ ﻭ ﺿﺮﺭ، ﻳﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ1972 نظرﻳّﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﺮﺿﻪ
ﮐﺮﺩ، ﻭ ﮐﺸﻒ
ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻋﺠﻴﺒﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺄﻳﺪﻩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻭﺳﻴﻊ
ﺑﻴﻦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﺑﺎ
ﻫﻢ، ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﺑﺎﻫﻢ ﺭﺍ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ
ﺷﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺍﺯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ
ﺭﻭﻟﻂ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ، ﻭ
ﺩﺭﻋﻤﻖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺍﺧﻞ
ﻳﻚ ﺷﻴﺌﻰ، ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺍﺧﻞ ﺷﻴﺌﻰ
دﻳﮕﺮ
ﺭﺍﺑﻄﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺭﺍ ﻭﻗﺘﻰ
ﻣؤثّر ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺃثرﻣثبت
ﺩﺭﻫﻢ، ﻭ ﻳﺎ
ﺃثر ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﺷﻴﺌﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺧﻞ
ﺧﻮﺩش
ﺘﻐﻴﻴﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ، ﻭﺗﺄثیرﻯ
ﺩﺭ ﮐﻞّ ﺷﻴﺌﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺭﺍ ﻣؤثّر ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺷﻴﺌﻰ ﺑﺎ
ﺍﺷﻴاء ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﻫﻴﭻ
ﮐﻠّﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺍﺧﻞ ﺁﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﺩﺭ ﺍﺟﺰاء ﮐﻞّ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ ﺗﺄثیری
ﺩﺭ ﮐﻞ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮐﻞّ
ﻏﻴﺮ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻳﺎ ﻓﻮﻕ ﻣﺎﺩﻯ،
ﭼﻮﻥ ﮐﻞّ
ﺫﻫﻨﻰ ﻳﺎ ﮐﻞّ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺗﺄثیرﻯ ﺍﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺃﺟﺰﺍﻯ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﺟﺰﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﻔﻌﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﻓﻌّﺎﻝ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺰﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﺄثیرﻯ
ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻧﻪ ﮐﻢ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﻮﻧﺪ، ﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺗﺮ، ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﮐﻢ ﺃثر ﺫﻫﻨﻰ
ﻃﺮﻑ ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻐﻴﻴﺮﺍت
ﻤﺎﺩﻯ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎ، ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌلی
هست، ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﭼﻪ ﺑﺪﺗﺮ، ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻨﻈﺮﻩ ﺯﻳﺒﺎ
ﻳﺎ ﺯﺷﺖ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻳﻨﻪ،
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺁﻳﻨﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻟﺬﺍ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺑﺤث
اﺳﭙﻴﺮﻣﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎﺍﺯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﺎﺹ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺫﻫﻨﻰ، ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺹ ﻭﻋﺎﻡ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻌﻨﻮﻯ،
ﻭﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺍﻣﻮﺭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺷﺨﺼﺎ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺩﺭﺣﻔﻆ ﻭ
ﭘﺎﻳﺒﻨﺪﻯ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﻤﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺳﻤت اﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺂﻳﻨﻪ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﮐﻤﺎﻟﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﺷﻴاء
ﺯﻳﺒﺎ ﻳﺎ ﺯﺷﺖ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻳﻨﻪ ﮐﻪ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﺳﺎﻟﻚ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻳﻨﻪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻳﻨﻪ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ، ﭼﻪ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﺎﺗﻰ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﭽﻴﺰﻫﺎﻯ ﺧﻮﺏ
ﻭﻣثبت ﺁﻥ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﺑﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺁﻳﻨﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻭ
ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﺎﺻﻞ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﻪ ﺭﺍ
ﻧﻈﺎﺭﻩ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ، ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ ﺩﻳﺪ،
ﺁﻥ ﺻﻔﺖ ﺭﺍ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ
ﺻﻔﺘﻰ ﺯﺷﺖ ﻭ
ﺑﺪ ﻭ ﻣﻨﻔﻮﺭ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺮﻳﻌﺎ ﻭ
ﺧﻮﺩﺑﺨﻮﺩ، ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤﻰ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺑﻌﺪﻯ
ﺣﺬﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻰ ﺃثر
ﺩﺭﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭ
ﺗﺄثیر
ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻣثبت ﻭ
(ﻃﺮﺩﻯ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﻫﻨﺪﻩ)
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺮﺍﺭﺕ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺣﺮﺍﺕ
ﺳﻨﺞ. ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﺧﻨثی
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﺳﺮﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻟﺎﺑﺮﺍﺗﻮﺭﻯ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺃﻧﺪﻙ، ﻭ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ ﺃثرﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﮐﻨﺪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺗﺄثیر ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﮐﻨﺞ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ، ﻫﺮﭼﻪ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺑﺪﻧﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﺃثر
ﻣثبتی
ﺩﺭﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺣﺎﺻﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐیه ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﭘس
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺣﺸﻰ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﻃﻠﺐ ﻭﺭﻓﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻩ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻧﻔس ﻭ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ ﺁن
هدﻑ ﺳﺎﻟﻚ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻣﻴﺪ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﮐﻪ ﺷﺮﻁ ﻣﺮﮒ
ﻧﻮﻋﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﺤﺒﻮﺏﺗﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﺮﺧﻠﺎﻑﺩﻳﮕﺮﺍن-اﺯﺁﻥﻓﺮﺍﺭﻧﻤﻰﮐﻨﺪ.

ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﺷﻴاء ﻭﺗﺄثیر
ﺑﺮ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺁﻣﺎﺭی ﺪﺭ
ﻋﻠﻢ ﺁﻣﺎﺭ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺁﻣﺎﺭ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ، ﻭ
ﺃثر ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻓﻴﻤﺎ ﺑﻴﻦ
ﺍﺷﻴاء ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ،
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ، ﺭﺍﻫﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﻣثبت ﻭ
ﻣﻔﻴﺪ، ﻭﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺧﻨثی ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺁﻭﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻓﺎﮐﺘﻮﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻣثبت ﻭﻣﻨﻔﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﻮﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺟمع ﻮ ﺟﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﮐﻠّﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻥ، ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻳﻚ ﻓﺎﮐﺘﻮﺭ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺍﺳﭙﻴﺮﻣﺎﻥ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻭﺍﺷﻴاء ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻋﻘﻞ
ﻭﻫﻮﺵ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺁﻣﺎﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﻧﺎﭼﺎﺭﻯ، ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﺩﻗﻴﻖ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﺁﻣﺎﺭﻫﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺨﺘﻠف ﻨﺰﺩ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺃﻧﺪﺍﺯﻩ ﮔﻴﺮ،
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺩﺭﺳﺖ
ﻗﻄﻌﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﺳﭙﻴﺮﻣﺎﻥ
ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ
ﺭﺑﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﭘﻨﺞ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻣﺎﺭ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ، ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺟﻤﻠﺎﺕ، ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻋﺪﺍﺩ، ﻭ ﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺍﺩﻥ
ﻣﺘﺮﺍﺩﻓﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻠﻤﺎﺕ،
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺣﻞ ﭘﻴﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺭﻣﺰ ﺭﺍ
ﺩﺭﺩﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ، ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﺿﺮﺏ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺎﺻﻞ ﺿﺮﺏ ﺩﻭ
ﻋﺎﻣﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺻﻔﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺎ ﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﻣﺠﺴﻤﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻫﺴﺘﻴﻢ،
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ثاﺑﺖﺒﺎﺷﺪ.

ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺧﺎﺹ
ﻭﻋﺎﻡ، ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺩﺭﻭﻥ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻓﻴﻤﺎ ﺑﻴﻦ
ﻓﺎﮐﺘﻮﺭﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻃﻠﺴﻤﻰ
ﺃﺳﻴﺮ ﻭ ﺑﻰ
ﺣﺮﮐﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺩﺭﻭﻥ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻤﻚ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﮐﻤﻚ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮﻭﻋﻘل ﻮ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺍﻭ، ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ،
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺎﺻﻞ
ﺿﺮﺏ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺷﺨﺺ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺷﺪﻩ ثاﺑﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻄﻠﺴﻢ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻃﻠﺴﻢ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻃﻠﺴﻢ
ﻭﺯﻧﺪﺍﻥ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﺳﺎﻟﻚ
ﭼﻨﺪ ﺩﺭﺟﻪ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺭﻓﺘﻪ
ﻳﺎ ﭼﻨﺪ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻘب ﺘﺮﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺑﺎ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ
ﺩﺭﺟﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺵ ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ
ﺭﺑﺎﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻓﺮﺍﺩ،
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻣﺪﺍﺭس ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ نه
ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺃﺳﻴﺮ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻫﺎﻯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺑﺪﻧﻰ،
ﮐﻪ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﭘﺬﻳﺮ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ. ﭘس
ﺣﺎﺻل ﻀﺮﺏ
ﺻﻔﺮﻫﻤﻴﺸﻪ
ثابت ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﻣﮕﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﮔﺮﮔﻮنی ﺬﺍﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩه
ﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪن
ﺒﺮﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﻧﻮﻉ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺁﻣﻮﺧﺖ.

ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻨﺠش هوﺵ، ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕ
ﻗﺎﺋﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻃﺒﻌﺎ ﻧﺘﺎﻳجی
ﺁﻣﺎﺭﻯ ﻭ
ﻧﺴﺒﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮔﻔته اﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻤﻮنه هاﺋﻰ
که اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻟﺎ ﻣﺤﺎﻟﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺧﻄﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮ ﻭﮐﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺭُﺷﺪ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺳﻨﺠﺶ
ﮐﻤّﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ
ﺩﺭﺳﺘﻬﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺻﺤﻴﺢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﻣﺼﺮﻑ
ﻭﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ

ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﮐﻪ
ﺃﺳﻴﺮ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺟﻮ، ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻓﻄﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﺪﺭﺟﻪ ﻫﻮش
ﻮﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺮﻙ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺒﺨﺸﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ،
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﺮﮐس ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎﻙ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﺣتی اﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻟﻰ ﻧﻴﻤﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ است
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺁﻥ، ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ، ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺒﺎﺣث ﻗﺼﺪ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﭘﺶ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﺭﺍ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻮﻳﺶ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ، ﭼﺮﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ است
ﻭﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺑﮑﺠﺎ ﻭ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ، ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺗﺎ
ﮐﺠﺎ
ﺩﺭﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ
ﻧﻴﺰ ﺷﺮﻭﻉ
ﺑﺤﺮﮐﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭحرﮐﺘﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﻄﺮﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
که ﺒﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺷﺎﻳﺴته ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬی ﻤﺪﺭﻙ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭﻋﻘﻞ ﻭﻫﻮﺵ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻰ
ﺳﺎﺑقه ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﻋﻘﻠﻰ، ﭼﻮﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ، ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻤﻌﻰ ﺭﺍ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﻳﺪ ﻭ ﺳﻨﺠﺶ
ﮐﺮﺩ. ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺳﻨﺠﺶ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﻋﻘﻞ، ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس ﺳﻌﻰ
ﻭ ﻣﺠﺎﻫﺪﺕ
ﻭﺑﺎ ﻫﺮ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻰ ﮐﻪ
ﺷﺪﻩ ﻭﺑﺎ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺍﻭ
ﻣﺘﺤﻘّﻖ ﻭ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺷﺪﻩ، ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺯﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺧﺴﺮﺍﻥ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﻣﻘﺎم ﺮﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻭﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻰ
ﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺭّه ﻫﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ، ﻳﺎ
ﻗﺮّهﻫﺎ ﻭ
ﻏﺮّﻩ ﻫﺎﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎﻯ
ﺑﻮﺩﺍ، ﻭﺁﺭﻳﺎ
ﻭ ﻫﺨﺎﻣﻨﺶ
ﺷﺪﻥ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺣﻮﺍﺭﻯ ﻳﺎ ﺣﻮﺭﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺴﻴﺢ
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻣﺎ ﺑﺠﺎﻯ
ﻭﺍﮊﻩ (ﻋﺎﻣﻞ
ﻋﺎﻡ ﻣؤثّر)ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺍﮊﻩ ﻫﻮﺵ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﻓﻌﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺒﺮﻳﻢ. ثوﺭﻧﺪﻳﻚ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﮔﺮﻭﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺑﺮ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺳﭙﻴﺮﻣﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﮐﻪ
ثوﺭﻧﺪﻳﻚ ﻋﻘﻞ
ﺭﺍ ﻣﺠﻤﻮعه ای
ﺍﺯ ﻣﻠﮑﺎﺕ ﻣﺘﺨﺼّﺺ
ﻭ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻫﺮﻋﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺣﺘی
اﻣﻮﺭﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺟﻤﻠﮕﻰ
ﺩﺭ ﻫﻢ ﺗﺄثیر
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﻞّ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻫﻮش
ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭﻭﻫﻤﻰ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐﻠّﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﮐﻞ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﺑﺄﺟﺰاء
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﺮﮐﻴﺐ
ﮐﻠّﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭحی اﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺑﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﺟﻠﻮ ﻳﺎ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻭ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺭﻭﺡﺍﻟﻘﺪسﻗﺎﺋﻢ،
ﺷﻬﻮﺩﺷﺸﻢﻭﻟﺎﻳﺖﺳﻠﻮﮐﻰﻣﺤﻤﺪﻯ.
ثورﻧﺪﻳﻚ
ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻭﻟﻴﺎﻡ ﺟﻤس
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺳﺎﻝ1949 ﻭﻓﺎت
ﻴﺎﻓﺖ. ﻭﻯ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭘﺮﻭرﺵ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﻬﻤّﻰ ﺩﺭ
ﻫﻮش ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺣﻴﻮﺍن
اﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﮐﺴﺒﻰ ﻭﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﻋﻠﻢ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺳﺖ. ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺍﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ. ﻭﻟﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ ﺍﺻﺎﻟﺖ،
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ ﻭ
ﻫﻮﺷﻤﻨﺪ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻭ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ، ﺩﺭﻙ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺮ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻔﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﺟﺎ ﺯﺩﻩ ﻭ
ﻗﺮﻳﺒﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺣﺘﻤﻰ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﻳﮑﻰ
ﺑﺪﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺃﺩب
اﻟﻬﻰ
ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻳﻚ
ﺩﺭﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ،
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻫﻮﺵ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﭽﻨﺪ ﻗﺪﻡ ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﻠﻮ
ﺑﺮﻭﺩ، ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭﺑﮑﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻗﺎﺋم ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻨج
ﺒﺎﺭ ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ، ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺗﻠﺎﻑ یک
ﺘﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ، ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﺮﺣله اﻯ هر
ولایت الهی به
ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﻫﻤّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺩﻭﺭﺩ ﺳﻠﻮﻙ، ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎت
اﻟﻬﻰ ﺧﺎص
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮش ﺮﺣﻤﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺸﻤﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺳﻠﻮﻙ، ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ، ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﺣجّ عمره
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺣﺞّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺤق ﻮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﮐﻌﺒﻪ ﺩﺭ
ﻣﮑّﻪ. ﮐﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺃﺷﺮف
ﻮﺃﻓﻀل اﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺧﻮﺍﻧﺪه ﺸﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ، ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﭼﻮن
ﺒﻤﻌﺮﺍﺝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪه ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ، ﮐﻪ
ﻧﻮﺑﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﺴﻤﺎنی ﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻮﻣﻴﻦ
ﺳﻮﺷﻴﺎﻧس
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻫﻮﺵ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
وﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺭﻭﺡ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ، ﻭ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﺑﻨﺪﮔﻰﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻇﺮﻑ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺗﺰکیه
هل، ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺁن ﻨﻮﻉ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺧﻮﺩﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
بخلق نوع فوق
بشری ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺑﻌﺮش ﺮﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎن ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﻬﺪﻳﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻭ
ﺃﺭﺑﺎب ﻨﻮﻉ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎت
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺪﺍﻡ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻫﻮﺵ،
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
که هرﻳﻚ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺭﺍﻩ ﺳﻮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﺍست که ﺑﺎﻳﺪ
ﻃﻰ ﻃﺮﻳﻖ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳن ﺒﻴﺎﻧﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺗﻤثیلی
ﺑﺮﺍی ﻨﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﭘﻴﺶ است. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺰﻳﻨﻪ ﮐﺴﺐ
ﺑﻬﺸﺖ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻬﺸﺖ ﻓﻌﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺍﺭﺩ، ﺳﻮﺧﺖ
ﻭ ﺳﻮﺯ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭﻟﺬﺕ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ، ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪﮐﺮﺩ.

ﺩﺭ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻃﻔﻞ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘل
ﺠﻤﻌﻰﻭﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﻳﺞ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﺧﻄﺎﻫﺎ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻭﻥ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺃﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺴﻄﺢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ، ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﺭﺍ، می
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺴﻄﺢ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 1947 ثوﺭﻧﺪﻳﻚ
ﻧﻈﺮﺵ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ
ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﮔﺸﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻋﺎﻣﻞ
ﻋﺎﻡ ﮐﻠّﻰ)
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮ ﺁﻥ
ﻣﺘّﮑی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺸﮑﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﻭﻳﺎ ﮐﻠّﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﻞ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ، ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺣﺪﺕ
ﻫﺎﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﺑﺄﺟﺰاء
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ، ﻭﺣﺪﺕ
ﭼﻨﺪ ﻋﻨﺼﺮ ﮐﻪ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﻭﺣﺪت
ﻮﺟﻮﺩ ﮐﻮﭼﻚ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻭﺣﺪتی اﺯ
ﮔﻮﻧﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺑﺄﺟﺰاء ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺃﻧﺎﻟﻴﺰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻭﮐﺴﻴﮋﻥ
ﻭ ﺋﻴﺪﺭﻭﮊﻥ
ﺁﺏ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻨﺎﺻﺮﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺁﺏ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﮔﺮﺩﺩ،
ﺑﺎﺯ ﺍﻭﮐﺴیژﻥ
ﻭ ﺋﻴﺪﺭﻭﮊﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﺏ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺁﺏ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،
ﮐﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﺍﺟﺰاء ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺁﮔﺎﻩ،
ﺍﺯ ﻣﻔﺮﺩﺍﺕ
ﺣﻮﺍس ﺧﺎﺭﺟﻰ،
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺎﻣﻞ
ﻋﺎﻡ ثوﺭﻧﺪﻳﻚ،
ﮐﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﺫﻫﻨﻰ، ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﮐّﺐ ﺁﺏ، ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻣﻞ
ﻋﺎﻡ ﻭ ﮐﻠّﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ، ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻮﺵ
ﮔﻔﺘﻴﻢ، ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﭼﻮﻥ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺟﻨﮓ
ﻟﻔﻈﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻋﺎﻣل عاﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ نه ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺍﻳﻦ ﺟﻨﮓ
ﻟﻔﻈﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﺍﻧﺤﺼﺎﺭﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺟﺰاء ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ
ﻭﺣﺪﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺰاء ﺭﺍ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﺎ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﻭﺑﻰ ﺃثر
ﺩﺭﻣﻨفی گری
ﻭﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎه
ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ، ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺟﺰاء
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﺑﮑﺎﺭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﮔﺮﻓته
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺄثیرﻯ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺷﺨﺺ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻋﻴﺐ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺁﻥ
ﺍﺟﺰاء ﭘس
ﺍﺯﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻫﺎ، ﺑﺎﻋث
ﺣﺴﺮﺕ ﻭ
ﺗﺄﺳّﻒ ﻭ
ﻧﻔﺮت اﺯﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺃثرﻯ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻫﻮﺵ ﺷﺨﺺ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺿﻌﻴﻒ
ﺗﺮ، ﻭ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﺰﮐیه
هاﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻳﺎﺫﺧﻴﺮه
آﺧﺮﺕ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺑﺨﺸﻮﺩﮔﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّت که ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﺎ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻧﻔﺮﺕ ﺷﺨﺺ
ﺍﺯﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ها ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻄﺎ ﻭﺯﺷﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺧﺎﻡ
ﻭﻧﺎﺭﺳﺎ
ﻭﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭی
غیر ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺑﮕﻮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻡ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ ﺩﺭ
ﺃثر ﻭﺩﺭ ﻧﻘﺺ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻳﻚ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠّﻰ
ﻋﺎﻡ ﮐﻪ
ثوﺭﻧﺪﻳﻚ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﺘﻮﻧﻰ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻋﻤﻮﺩﻯ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻗﻄﺮﻩ ﺁﺏ
ﺩﺭ ﻇﺮﻑ ﺁﺏ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻝ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
اﻭ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭ ﺳﺘﻮﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
کروموسومی
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺗﻰ، ﭼﻮﻥ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ، ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺑﺎﺯ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺳﺘﻮﻥ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺗﻮﺩﻩ
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺳﺘﻮﻧﻰ ﺍﻓﻘﻰ،
ﭼﻮﻥ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻩ ﺑﺮ
ﺯﻣﻴﻦ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ، ﺍﻧﺒﻮﻫﻰ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺟﺰاء ﭼﻮﻥ
ﻗﻄﺮﺍﺕ ﺁﺏ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﺎ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ،
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻳﺎ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎﺣﺘﻰ
ﻫﻢ ﺃﮐﻨﻮﻥ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎن
ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳن ﻨﻈﺮیه
ﺼﻔﺎﺗﻰﮔﻔته
اﻡ، ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ
ﮔﻴﺎﻩ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻳﻚ ﺻﻔﺖ ﺍﺻﻠﻰ
ﻋﻤﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺁﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻟﺶ
ﻣﺠﻤﻮعه اﻯ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻭﻧﻄﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻖ
ﻭﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺷﺪﻥ
ﻫﺴﺖ. ﭼﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﺗﺮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﻭﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﻔﺖ ﻋﻤﺪﻩ ﺍﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺮ، ﺯﻳﺮ
ﺻﻔﺖ ﻋﻤﺪﻩ
ﺷﺨﺺ، ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
که ﻤﻌﺮّﻑ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺻﺎﺣﺐﺁﻥﺻﻔﺎﺕﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻓﻄﺮﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺳﻘﻮﻁ، ﻭ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻭﺳﻬﻮلت هست
وﻫﻤﺮﺍﻩ ﻟﺬت که
ﺭﺷﻮﻩ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻣﻮﻗّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻋﻘﺐ ﺗﺮ ﻭﻭﺣﺸﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺒﺮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﺴﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻳن
ﺴﻘﻮﻃ ها ﻫﺴﺖ،
ﺁﻧﮕﺎه
ﺠﺒﺮﺍﻥ سقوﻃ
ﺑﺎﭼﻨﺪ ﻋﻤﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻳﺎ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻟﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ، ﻭ
ﺩﺭ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ، ﻭﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﺠﺪﺩ،
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﭘﺬﻳﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻭﭘسﺍﺯ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻗﻞ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﻭﻣﻨﺤﺼﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﻗﺒﻠﻰ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﻳﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﻬﻴﺪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺸﻢ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﻟﻮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺻﻔﺖ
ﺍﺻﻠﻰ ﺷﺨﺺ ﻳﻚ
ﻳﺎ ﭼﻨﺪ ﭘﻠﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻴﺸﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﻭ
ﺣﺘّﻰ ﺃﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎ ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ثوﺍﺏ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭﺧﺼﻠﺖ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﺭﻭﺣﻰﮔﻔﺘﻪﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺗﻮﻣﺴﻮﻥ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺳﻴﭙﺮﻣﻦ ﻭ
ثوﺭﻧﺪﻳﻚ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ،
ﺑﺠﺎﻯ
ﺩﻭﻋﺎﻣﻞ، ﺑﺪﻭ
(ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻋواﻣﻞ)
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺷﺪ. ﺳﻴﭙﺮﻣﻦ
ﺍﺯ ﺃثر ﻭ ﻋﻤﻞ
ﻳﻚ ﺻﻔﺖ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻘل اﺳﺖ، ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻳﻚ
ﺟزء
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻚ ﮔﺮﻭﻩ ﺻﻔت
ﺮﺍ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺩﻭ ﻧﻮﻉ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺍﺳﺎس ﻣﺴﺘﻘﻠّﺎ
ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺼﻮﺭت ﻴﻚ
ﻭﺍﺣﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻗﻄﺮﺍﺕ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺣﻮﺽ ﺁﺏ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺠﻤﻮعه اﻯ
ﮐﻮﭼﻚ ﻭﻟﻰ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺮﺁﻳﻨﺪ ﻳﻚ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﮐﻪ ﺍﻓﻘﻰ
ﻭ ﻫﻢ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺻﻔﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﻭﺣﺪﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺩﺭ ﺗﺄثیر ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺑﺪﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺟﺰﺋﻰ
ثوﺭﻧﺪﻳﻚ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ

ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺑﮕﻮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﻚ
ﺻﻔﺖ ﻧﻘﺸﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻚ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺻﻔﺎﺕ، ﭼﻪ
ﺍﻓﻘﻰ ﻫﻢ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻭﭼﻪ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﻣﺠﻤﻮعه اﻯ
ﻳﻚ ﺻﻔﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ، ﺧﻮﺏ
ﻭﺑﺪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﺗﺎﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﻃﺮﺩ
ﻫﻤﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻳﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺘﺤﻘﻖ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ. ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻘﺪﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻖ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻭﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺻﻔﺖ ﺍﺻﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺩﺭ
ﻭﺳﻂ ﺳﺘﻮﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻘﻴﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺳﺘﻮﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻣﺘﺤﻘﻖ، ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮑﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺷﺪﻩ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺤﮑّﻢ ﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﺍﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﻤﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ.

ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ،
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪ، ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ، ﺩﺧﺎﻟﺖ ﻭ
ﮐﺪﻭﺭﺕ
ﺩﺭﺭﻭﺷﻨﻰ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﻢ ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺎ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ، ﮐمی
ﺴﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﺎﻣﻞ، ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺭﻭﺍﻧﺶ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺍﺣﺴﺎس ﻫﻢ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻫﻢ
ﺩﻟﻰ ﻭ ﻫﻢ
ﺣﺎﻟﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩ. ﻭﺃﻧﺪﻙ
ﺃﻧﺪﻙ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺗﺎ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺷﺨﺺ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺣﺪّ، ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮهﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺑﭙﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ، ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ،
ﻗﺎﺩﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﺭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﮐﻪﻣﺘﺤﻘﻖ
ﺷﺪﻩ
ﻭﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﭼﻘﺪﺭ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺍﺯثوﺍﺏ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ، ﺑﺎﺯ
ﭼﻘﺪﺭ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻋﻈﻴﻢ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻳﻬﻢ ﺳﺮﺩﺭ
ﻧﻤﻴﺂﻭﺭﻳﻢ، ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭﻡ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺗﻤثیلی ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ، ﻭچه
ﺤﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. که
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻤﻴق
ﺪﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺮ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻳﺎ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻗﺼﺎﺭ،
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. که ﺪﺭ
ﻫﺮﺳﻄﺢ ﻋﻘلی
ﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻳﻚ
ﺷﮑﻞ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﻭﻟﻰ

ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎﺯ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻭﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺪﻡ ﭘﻴﺶ
ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭﻣﻨﺎﺑﻊ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ، ﻭﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﮐﻠﺎﻡ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻮﺿﻴﺤﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺘﻮﺿﻴﺤﺎﺕ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﭼﻨﺪ ﭘﻬﻠﻮ
ﻭﺗﻤثیلی، ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣثاﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ، ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎ ﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ، ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺩﺭﺻﺤﻨﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺭؤﻳﺎ
ﺍﺳﺖ. چه ﺪﺭ
ﺩﺭﺟﻪ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﺭؤﻳﺎ ﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﭼﻪ
ﺧﻄﺎﻫﺎﺋﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﻳﺎ
ﭼﻪ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺼﻠﺤﺘﻰ ﻭ
ﻋﻤﺪﻯ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ، ﺗﺎ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺳﻄﺢ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺩﺭﻋﻘﻞ
ﺑﻨﺸﺎﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻓﻮﺭﺍ ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺗﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺧﻄﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺳﮑﻮﺕ ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮔﻔته اﻧﺪ، ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﻬﺮ
ﺣﻴﻠﻪ ﺭﻫﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ توﻣﺴﻮﻥ
ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻋﺎﻣﻞ ﻋﺎﻡ، ﻋﺎﻣﻞ
ﺧﺎﺹ ﺭﺍ
ﻣﻨﺘﺰﻉ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﮔﺮﻭه ﻫﺎﻯ ﻣؤثّر
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻫﻮﺵ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺳﻴﺎﺳﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﻫﺮﺗﻈﺎﻫﺮﺍﺕ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ ﺩﺭ
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺑﺎﻫﻢ
ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻣﺎﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺣﺰﺍﺏ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﺎﺫﺏ ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻗﻢ ﮐﻞ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻳﻦ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺣﺰﺍﺏ، ﻣثلا
ﭼﭗ ﻳﺎ ﺭﺍﺳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺑﻨﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺍﺋﺘﻠﺎﻑ
ﻭ ﻫﻢ ﺻﺪﺍﺋﻰ
ﮐﺎﺫﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺳﭙس
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﻳﺪﻥ
ﻭﮐﺸﺘﻦ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ
ﺟﻨﮕﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺟﺎمعه ای
ﺣﺪّ ﺗﻮﻗّﻒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ، ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﻴﻨﺪﺍﺯﺩ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﺎﺳﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ، ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻃﺮﻑ ﮐﻪ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ، ﺑﺴﻮﺩ
(ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺗﺴﻠﻴﻤﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮکی )
ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﺣﺰﺑﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺐ ﮐﻤﻰ
ﺍﺯ ﻏﻴﺮﺧﻮﺩ
ﻳﺎ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺘﻰ ﻣﺸﺮﻙ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻗﺎﺗﻞ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﺎﻓﺮ
ﻭ ﮐﭙﺮﻯ ﻭ
کاورفرنگی ﮐﻪ
ﭘﺮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺫﻫﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺸﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻭﻟﺎﻳت هاﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻤﺎ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﻭ ﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻤﻬﺎ، ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺍﻳﻨﻚ
ﺍﺯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻣﺪﺍﻓﻌﺎﺕ ﻫﺮ
ﻧﻈﺮﻳّﻬﺎﻯ
ﻣﻴﮕﺬﺭﻳﻢ. ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﺩﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﻮﺵ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻋﺎﻡ ﻭ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺧﺎﺹ، ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻧﻘﺶ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺩﻭ ﻫﻮﺵ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻋﺎﻣﻞ ﻋﺎﻡ ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﺷﺪﻩ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻋﺎﻣﻞ ﺧﺎﺹ
ﺟﺰﺋﻰ، ﻧﻘﺸﻰ
ﺩﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﺰﺋﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﮐﻠّﻰ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺑﺸﮑﻞ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺺ، ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﺷﻴاء
ﻳﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ، ﻭ
ﺣﻨﻰ ﻃﺮﺯ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﭘﺮﺳﺶ ﮐﻨﻨﺪ. ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﺰﺋﻰ
ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭت اﺯ
ﻳﻚ ﭘﺮﺳﺶ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪه ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ
ﺗﻘﻠﻴﺪﻯ
ﻭﺗﺤﻤﻴﻠﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺟﺴﻤﻰ
ﻳﺎ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻭﺁﺯﺭﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ، ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﻮﺵ
ﺭﺍ ﺑﺎﻋث ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻧﻴﺰ
ﺃثرﻯ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﻫﻮﺵ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺑﺴﺘﺮ
ﻣﺮﮒ، ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻭﺻﻴّﺖ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﻭﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺣﺘﻰ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺳﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﻌﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻰ
ﮐﻮﺷﺪ، ﻭﺩﺭ
ﻧﻘطه اﻯ ﺧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﻫﻮش
اﻭﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪ، ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺧﻂ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺻﻮﻝ
ثاﺑﺖ ﻭ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﺿﺪ ﻭ ﻧﻘﻴض آﻥ
ﺻﺤﺒﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺭﺍﻫﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﺑﺮُﻡ ﻳﺎ ﺍﻭﻡ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧُﻢ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﻗُﻢ ﻭ ﻗﻴﺎﻡ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ، ﻭﻧﻪ
ﺷﻬﺮ ﻗﻢ، ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﻧﺠﺎ

ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﻗﻴﺎﻡ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻮﻧﻪ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﻳﻦ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﺯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺑهشتی
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰﺧﻮﺩ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺗﺎﺝ ﻓﺮوهر
ﺷﺎﻫﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻟﺬت ﺸﻨﻴﺪﻥ
ﺁﻫﻨﮓ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﻞّ ﺍثرﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻫﻮﺵ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﺩ، ﭘس
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﻟﺬﺕ
ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ ﻣﻮﺳﻴﻘی
ﺪﺭ ﺳﻤﺎﻉ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎﺍﮔﺮ
ﺁﻭﺍﺯ ﺑﺎ
ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ
ﻭﻫﺮ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻭ
ﻫﺮ ﺻﺤنه اﻯ
ﮐﻪ ﻣﻮﺍﺟﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻨﻄﻖ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﺗﺴﻠﺴﻞ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﭼﻮﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻴﺪﺍﻧﺎﻥ
ﺩﺭﺗﻌﻘﻴﺐ
ﻓﺮﻣﻮل هاﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﻧﺘﺎﺳﺞ ﻫﻮﺵ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ. ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎت
ﺠﻬﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﻮﺭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭﻫﻮﺵ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ،
ﻭ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻌﺒﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﺮ ﻭ
ﮐﺎﺭ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺩﺍﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﺭﻗﺎﻡ ﻭﮐﻤﻴّﺎﺕ،
ﻭ ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺸﻤﺎﺭﺵ ﭘﻮﻝ
ﻭ ثرﻭﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، ﻭ
ﻓﺮﺻﺖ ﺍﺣﺴﺎس ﻓﻘﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﻘﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﺬﮐّﺮﻯ ﻫﻢ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ، ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﺳﻨﮓ
ﺩﻝ ﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ، ﺷﺎﺧﻪ
ﺧﺎﺻﻰ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﻴﻨﻰ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺷﺎﺧﻪ ﺍﻯ ﺍﺯ
ﻫﻮﺵ ﻭﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺮ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻣﺎﻝﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻮﺵ ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ، ﻣﺪﺍﻡ
ﻭﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺳﻘﻮﻁ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻳﻚ ﺗﮑﻨﻴﺴﻴﻦ
ﻣؤثّر ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻭ
ﻧﻄﻖ ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻗﺪﺭﺕ
ﻫﻢ ﺯﻳﺴﺘﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﻣﺪﻳﺮﻳت
ﻴﺎﻣﺮﺩﻡ ﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﻫﻮﺵ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺪّﺕ ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺕ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﻚ ﻋﺎﻣﻞ ﺧﺎﺹ،
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺧﺎﺹ
ﺷﺨﺺ ﺗﺤﮑّﻢ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺍﺭﻯ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺍﺳﺖ، ﺃثرﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﻋﺎﻣﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺨﺺ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻭ ﺑﺨﺶ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ(ﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺍﺭﻯ) ﺩﺭﺳت
ﺤﺮﮐﺘﻰ ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭ ﺳﺮﻋﺖ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻭ ﻳﺎ
ﮐﻨﺪﻯ، ﻳﺎ
ﺳﺮﻋﺖ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ،
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻫﻮﺵ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﭙﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﮐﺸﻒ ﺩﺭﺟﻪ
ﻫﻮﺵ، ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺷﺨﺺ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻧﺎﮐﺎﻡ ﺍﻭ، ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﺑﺮﺧﻰ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ، ﭼﻮﻥ
ﻳﻚ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺗﺮﻗﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺩﺍﺭﻯ،
ﻳﺎ
ﺑﺎﺯﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻥ، ﻭ ﻳﺎ
ﺧﺒﺮ ﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮﻩ،
ﻭ ﻳﺎ ﻓﻘﺪﺍﻥ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﻣﺎﻝ ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁﻥ، ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻫﻮﺵ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﺎﺳﺨﻬﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ، ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮ
ﻫﻤﻪ ﺣﻠﺎﻝ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯ ﻭ ﻋﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺑﻀﺮﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻟﻄﻤﻪ ﻧﺰﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﺪﺍﺭﻙ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﻋﺎﻣﻞ ﻋﺎﻡ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺰﺋﻰﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭘس
ﺩﺭﺟﻪ ﻫﻮﺵ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﻮﺵ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻭﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﺬﺑﺬﺏ ﻭ
ﺩﻭﺩﻟﻰ ﻭ ﻋﺪﻡ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ، ﺩﺭ
ﭘﺎﺳﺦ ﻫﺎﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﻮﺵ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﻘﻴﻦ ﻭ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺑﮑﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻣﻄﻤﺌﻦ ﺧﻮﺩ،
ﻟﺰﻭﻡ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺮﺍﻳﻦ
ﺗﻔﻬﻴﻢ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﻭ
ﺟﺪﻳّﺖ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻭ ﺗﻦ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺭﺍﺳﺦ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﺮﺩﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﭘس
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﻭﺭه ﺴﻠﻮک
ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺣﻖ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻋﻴﻦ ﺣﻖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺘﻰ ﺑﺮ
ﺁﺗﺶ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻭ
ﺣتی ﺪﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺁﺗﺶ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺮﺍﺭﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎه
ﺪﺭﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗَﺬَﺑﺬُﺏ ﻭ
ﺩﻭﺩﻟﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻈﺮﻯ ﮐﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻨﺪ، ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﺑﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﮔﻮﺷﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺟﻨﺒﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، که
ﭽﻪ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺗﻌﻤﻴﻢ
ﻣﻨﻈﻮﺭ و
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺟﻤﻊ ﻭ
ﺷﻤﻮﻟﻴّﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻋﺸﻖ، ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺑﺎ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺷﺘﮕﻰ
ﺑﻨﻔﻊ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﻟﻮ
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ، ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻫﻮﺵ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭ ﻣﺮﺍﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻋﺎﻣﻞ
ﻗﺪﺭﺕ ﺣﺪس و
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ ﻭ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻫﻮﺵ ﻭﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ، که ﺪﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬﻰ،
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺼﻮﺭت
ﻘﺪﺭﺕ ﺣﺪس ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺍﺭﺍٴﻮﺗﺤﻘق
ﺁن ﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﺪس
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﻨﻰ ﺍﻭﺿﺎﻉ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪس
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﺍﺭ، ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪس
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﺤﺼّﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﻠﻢ، ﻭﻳﺎ
ﺣﺪس ﭘﻴﺮ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎت
اﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺻﺮﻑ ﻭﻗت ﻮ
ﮐﻮﺷﺶ

ﺑﺮﺍی اﻭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺗﺮ ﺭﺍ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻮﺵ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺎﻙ
ﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﺩﻝﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻮﺵ ﺍﻧﻮﺍﻋﻰ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔته اﻧﺪ.
(ﻫﻮﺵ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ) ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴق
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ، ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﻭﺿﺮﺭ
ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﻧﻔﻊ ﻭ ﺳﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺒﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﻮﺷﻤﻨﺪﻯ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺑﺎﻋث
ﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻭﭘﻴﺪﺍﻳﺶﻋﻘﺪه
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻭ
ﻓﺎﻣﻴﻠﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻭ، ﺑﺎﻋث ﺷﺪه
که ﺷﺨﺺ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺖ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻫﻮﺵ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺰﮐیه
ﻨﻔس ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺰﻳﺪ
ﻋﻠّت اﻧﺤﺮﺍﻑ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻫﻮﺵ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻋﺮﻓﺎ ﻋﻠﻢ
ﺭﺍﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻢ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻔته
اﻧﺪ، ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ. ﻫﻮﺵ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ و
تکنیکی ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﻔﻞ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮیش
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﭘس ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺟﻮ
ﺩﺭ ﺷﺨﺺ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺬﮐﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺩﻝ
ﺷﺨﺺ، ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﻮﺵ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس، ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﺎﺗجلیه ﻫﺎی
اﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﻬﺮ
ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻫﻮﺵ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ) ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺘﻴجه ﻗﺪﺭﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻭﻫﻨﺮﻫﺎ
ﻭﺷﻌﺮ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﮐﺴب
اﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ
که عکس اﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴﻞ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﻚ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﺍﺯ
ﻭﺿﻊ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ ﺩﻝ
ﻧﺮﻣﻰ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻃﻔﻞ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﻣﺎﻧﻊ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻃﻔﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻭ
ﻋﻤﻴﻘﺎ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
که اﮔﺮﭼﻪ ﻫﻮﺵ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ ﻋﻮﺽ
(ﻫﻮﺵ ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ)
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ، ﻭﺧﺎﺹ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻭﺭﺍﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻭ
ﺃﺗﻤﻰ ﻣﺤﺴﻮس
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺁﻥ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ،
ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ
الله

ﺨﻮﺩ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺎﻫﻮﺕ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮنه
عواﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻴﺐ ﻫﻮﺵ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﭘﻮﻝ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭ
ﻋﻴﺐ ﻫﻮﺵ
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳّﺖ
ﻗﺪﺭﺕ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻴﺐ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭﺍﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﺴّﺎس
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺭﺍ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻭﻟﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.

ﻃﺒﻴﻌت
ﺪﻳﮕﺮ را (ﻫﻮﺵ
ﺫﻫﻨﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﺑﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ، ﮐﻪ
ﻟﺬﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ، ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻟﺬﺕ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺫﻫﻦ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﻣﺸﮑﻞ ﺧﻄﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﻫﻮﺵ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ) ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻮﺵ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﻗﻠﻴّﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ و
الگوی ﺳﻄﺢ
ﻓﺼﻞ ﺭﺍﻳﺞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﻟﻴﻞ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﻚ
ﺟﺎمعه ﻮﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻗﻄﻌﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻮﺵ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻫﻮﺵ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻟﺬﺍ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺬﻳﺮش اﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺩﻭﻳﺎ ﺳﻪ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ، ﮐﻪ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺩﺭﻙ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺁﻥ، ﻟﺰﻭﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
(ﻫﻮﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ، ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﻰ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩؤﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ثوﺍﺏ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﻫﻮﺵ
ﮐﺎﻓﻰ ﻟﺎﺯﻡ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺁﻥ، ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭ
ﺭﺍﺣﺘﺘﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺽ ﮐﻨﻴﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﺑﺮﻭﺵ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ،
ﻭ ﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪوﻯ ﻇﺮﻑ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ، ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ، ﺷﺒﻴﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺣﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸﻢ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﻋﻤﻞ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﻣﺘﺮﻯ ﺟﻨﮕﻞ، ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎ ﺷﻨﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻓﻌﻠﺎ
ﭘﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺑﻤﺎﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﺩﺳﺘﮕﺎه
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺯﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻴﺎﺭﺍﺕ ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎﺧﺒﺮﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﻣﻬﻢ
ﺩﺭ ﻫﻮﺵ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻗﺪﺭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻬﻤﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺣﺘﻰ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﻋﻘﺐ
ﺍﻓﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﺣﺎﻝ
ﻭ ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﻧﺼﻴﺤﺘﻰ ﺭﺍ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﭘلّه
اﻯ ﭼﻨﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﺎﻝ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﭙﻠّﻪ ﺁﺧﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴّت
هوﺵ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻮﺵ
ﺫﺭﺍﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺫﺭﺍﺕ
ﺃثیرﻯ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺫﺭﺍﺕ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ، ﻭ
ﺍﺯﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
هر ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﻮﺩﻥ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
(ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻋﺪﻣﻰ) ﺑﺎﺷﺪ. ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺳﺎﺑﻖ ﻣﺮﺍﺗب
عوﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﻧﺎﺳﻮت ﺪﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ (ﻣﺎﺩﻩ
ﻋﻘﻠﻰ) ﮔﻔته
اﻧﺪ. ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺩﻩ ﻃﺒﻘﻪ
ﮔﻔته اﻧﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﻭ ﺩﻩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺩﻫﻢ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻞّ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﻳﻦ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺍ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﻋﻘﻞ
ﮐﻞّ ﻧﺰﺩ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻔﺘﻤﻴﻦ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﻳﻦ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ
ﺩﺭﮐﻤﺎﻝ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻫﻮﺵ
ﻭ ﻋﻘﻞشهودی
بوده، ﻭ
محروم ﺍﺯ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻮﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ، ﺣﺪﻭﺩی
ﺪﺭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻟﻐﻮﻯ
ﻫﻮﺵ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻮﺵ ﺧﻮﺩ
ﺟﺰﺋﻰ ﻓﺮﻋﻰ، ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻳﺎ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴم
که ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﻮﺵ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻃﺮﺯ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺍﻳﻦ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻮش
ﻤﺤﺴﻮس ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪه
ﭽﻮﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.

ﺑﺪ
ﻧﻴﺴﺖ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺤﻘﻘﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻮﺵ،
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﮐﺸﻒ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺷﻴاء ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﮐﺸﻒ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺑﻴﻦ
ﺍﺷﻴﺎءﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺎﺭﻓﻰ،
ﻳﮑﻰ ﻣﻮ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻳﮑﻰ ﭘﻴﭽﺶ ﻣﻮ ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻮﻯ ﺯﻳﺒﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﺧﺎﻙ
ﺑﺮ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ
ﺟﻤﺠﻤﻪ
ﭘﻮﺳﻴﺪه ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ، ﭘس
آﻧﺮﺍ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺣﺘﻤﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﺁﻥ
ﺭﻭﺯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﭼﺸﻢ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ ﺩﻳﺪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫن
اﻧﺴﺎﻥ، ﺁن
ﺮﻭﺍﺑﻂ ﺭﺍ
ﺑﻴن اﺷﻴاء
ﺩﺭﻙ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻮﻉ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺷﺨﺺ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﺨﺺ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻠﺎش
ﺪﺍﺭﺩ.

ﻃﺒﻌﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ، ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ، که
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﭼﺸﻢ
است ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺯﻳﮕﻤﻮﻧﺪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ، ﺍﺯ
ﺳﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ ﻫﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﻳﺎ ﻣﻦ ﻭ ﺍﮔﻮ ﻭ
ﺳﻮﭘﺮﺍﮔﻮ ﮐﻪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻦ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻘلاﻟﻰ
ﻋﻤﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﺫﻫﻦ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮﺗﻦ
ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺍﺳﺘﻘلال ﺪﺭ
ﻋﻤﻞ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴک
هاﻯ ﺫﻫﻦ، ﺩﺭ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺷﺮﻃﻰ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﻫﺪﻓﻰ
ﺟﺰ ﻟﺬﺕ ﺑﻬﺸﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮنی
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻤﭙﻠﮑﺴﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣثبت
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ، ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎن
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﺎﮐﺮﻭﺍﻥ ﺷﺪ،
ﺗﺤﮑّﻢ ﺍﻳﻦ
(ﺭﻭﺡ

ﺍﻟﻬﻰ)ﺷﺪﻩ،
ﺑﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﺎﮐﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﭘس ﺍﺯ
ﺳﻮﭘﺮﺍﮔﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪه اﻯ،
ﻗﺪﺭﺕ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎه
کار ﺫﻫﻦ ﻭ ﺗن
ﻨﻨﻴﺰ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭح
اﻟﻬﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻨﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪه
باﺷﻨﺪ. ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻮﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺷﺨﺺ ﺑﻬﺮﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺩﺭﺑﺪﺭک
وﺗﻮﺍﻥ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﮐﻨﻮن
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻟﺎﺯم است
ﺘﺎ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺍﺯﺧﻮﺩ ﻃﺮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻫﻮﺵ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﺸﮑﻠﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ. ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ
ﻭﺩﺭﺟﻪ ﻫﺮ
ﻣﺸﮑﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻫﺮﭼﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭﻭﺳﻴﻊ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭﺭﺍﻩ
ﺣﻞ ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺴﺨﺘﻰ ﻭ
ﺟﺰﺋﻰ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﺸﮑﻠﺎت
همگاﻥ ﻣﺎﺩی
ﻮﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺃﺑﺪﻯ. ﭘس
ﻫﻮﺵ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺟﺴﺘﺠﻮراه حل
کنند. ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻫﻮﺵ ﻣﺎ ﻭ
ﻫﺮﮐس، ﺳﻠﺎﺡ
دو ﻟﻮﻟبه اﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺯﺧﻤﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺟﻬﺎﻥ، ﻫﻮﺵ
ﺳﺮﺷﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﻴﺮ
ﻃﻠﺴﻢ ﺳﻄﺢ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺑﺮﺧﻰ
ﻫﻮﺷﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻣﻮﻟّﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﻫﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺪﻓﻬﺎ
ﻭﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻣﻨﺎﺳب
ﺴﻄﺢ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ، ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺭﺍﻩ ﮐﻤﺎﻝ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮐثر ﺭﺍﻩ
ﺣﻠﻬﺎ ﻓﻮﺭﻯ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﻴﻠﻰ
ﻧﻘﺪ ﺭﺍ
ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺣﻠﻮﺍﻯ ﻧﺴﻴﻪ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﻟﺬﻳﺬ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.

ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ
ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﻭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ،
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻓﻴﻤﺎ
ﺑﻴﻦ ﺍﺷﻴاء، ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻮﺵ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻮﺵ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻬﻢ
ﻭﻣؤثِر ﺍﺷﻴاء
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﻫﻤﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﻋﻮﺍﻣﻞ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭ ﺭﺧﺪﺍﺩﻯ.
ﭘس ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻭ
ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ
ﻓﻨّﻰ ﻭ
ﺗﺨﺼﺼﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺴﺘﻦ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺴﺘﻪ به
آﺷﻨﺎﺋﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻯ، ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺑﺪﺍﻥ
ﺁﺷﻨﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺸﮑﻠﻰ، ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻫﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺭﺍﻩ ﺣﻞ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺴﺘﻦ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺟﺪﻳﺪ،
ﻳﺎ ﺭﺍﻩ
ﺣﻠﻬﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻴﭻ ﮐس
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻣﮕﺮ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺧﻮﺩ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺟﻮﺋﻰ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗب
ﺘﺠﻠّﻴﺎت
اﻟﻬﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘت
ﻮﻣﻔﻴﺪ ﺑﺮﺍی
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳت
اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻴﻢ، ﺑﻬﻮﺵ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺒﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﺗﻠﺎﺵ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﺗﺎ ﺭﺍﻩ
ﺣﻠﻬﺎﻯ
ﻣﻔﻴﺪﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ، ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺮس ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﺣﺎﻟﻰ ﺟﺪﻳﺪ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﻳﻘﻴﻦ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﻭ ﮐﺎﺭ ﻭ ﺷﺪّﺕ
ﻫﻮﺵ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺑﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻫﻮﺵ
ﺭﺍ ﻗﺪﺭﺕ ﮐﺸﻒ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﺷﻴاء، ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﺸﻒ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺷﻴاء، ﻭ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﮐﺸﻒ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺎ ﺍﺷﻴاء
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺸﻒ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺫﻭﻗﻰ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺷﻴاء ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺑﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺤﺴﻮس
ﻭﺟﻬﺎﻥ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺤﺴﻮس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﻮﺵ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺸﻒ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻓﻴﻤﺎ
ﺑﻴﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ، ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻓﻴﻤﺎﺑﻴﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺫﻫﻨﻰ، ﺑﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻫﺎ، ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻫﻮﺵ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺣﺎﻟﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﺬﻫﻴﻢ. ﻭﻫﻮﺵ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﻫﺮ ﻓﮑﺮ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻭ ﻫﺮ
ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﻭﻟﻮ
ﻏﻴﺮ ﻗﻄﻌﻰ
ﻭﻣﻄﻠق ﺮﺍ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻫﺮ ﻫﻮﺵ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻮﺵ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻔس،
ﻭﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺃﻣﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﻫﻮﺵ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻭ، ﺗﺤﺖ
ﺍﻟﺤﻔﻆ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺣﺘﻰ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭﻧﻴﺰﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﺎﻥ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺁﻧﺎﻥ،
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑثوﺍﺏ
ﻭﺻﻮﺍﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺳﻴّﺌﺎﺕ ﻭ
ﺯﺷﺘﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺤﺴﻨﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭثوﺍﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺫﺧﻴﺮه ﺁﺧﺮﺕ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻃﺮﻑ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎن
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﻧﻴﺰ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺑﺸﻨﺎﺧت هوش
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﺗﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺳﻪ ﻣثاﻝ
ﺯﻳﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢ،
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻧﺨﺴﺖ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺳﺎﺩﻩ ﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳﻚ ﺷﮑﻞ
ﻣﺠﺴّﻢ
ﻫﻨﺪﺳﻰ، ﻣثلا
ﻳﻚ ﺷﮑﻞ
ﻣﺴﺪّس ﺑﻴﻦ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺷﮑﺎﻝ ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﺩﻳﮕﺮ، ﮐﻪ
ﻃﻔﻞ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺸﻒ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺍﺳﺖ، ﻳﺎ
ﺻﻔﺖ ﻣﻠﺎﺋﻢ ﻭ
ﻳﺎ ﺻﻔﺖ ﻣﻬﻢ
ﺑﻮﺩﻥ، ﮐﻪ
ﺩﺭﮐﺪﺍﻡ ﺩﻭ
ﭼﻴﺰ ﺃﻣﺮ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﻫﺴﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺗﻀﺎﺩ، ﮐﻪ
ﻋﮑسﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﻢ ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺒﻠﺎ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﺻﻠﻰ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻳﻢ، ﺗﺎ
ﻋﮑس ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻋﻤﻞ ﻃﻔﻞ
(ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
ﻣﺘﻌﻠّﻘﺎﺕ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺰﺭﮒ ﺗﺮﻳﻦ ﻭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮﻳﻦ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺘﻀﺎﺩ،
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺗﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺗﻌﺎﻗﺐ، ﺩﺭﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻳﺎ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻣﻰ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﻫﻮﺷﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ
ﺳﻮﻡ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﻋﺪﺍﺩ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺶ ﺍﺯ
ﺍﻋﺪﺍﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻋﺪﺍﺩ ﺍﺻﻢ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻘﺴﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻔﺖ ﻭ ﻳﺎﺯﺩﻩ
ﻭ ﻫﻔﺪﻩ، ﻭ ﻳﺎ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺑﻴﻦ
ﺍﻋﺪﺍﺩ، ﮐﻪ
ﺟﺴﺘﻦ ﻗﺎﺳﻢ
ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻋﺪﺍﺩﻯ
ﮐﻪ ﻣثلا ﺷﺎﻣﻞ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺑﺮﺳﻪ
ﻳﺎ ﭘﻨﺞ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻣﺘﻌﻠّﻘﺎﺕ
ﺍﺷﻴاء ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﻴﻦ
ﺷﻴﺌﻰ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﺴﺖ، ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺟﺴﺘﻦﺭﺍﻩﺣﻞّﻭﭘﺎﺳﺦﺳﺌﻮﺍﻟﻰﺍﺯﻗﺒﻞﺑﺎﻳﺪﻳﺪﻫﺪ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻫﻮﺵ ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻌﺪﺍ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻬﺎﻧﺠﺎﻡ
ﺁﻥ ﻓﮑﺮ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﺮﻭﻉ ﮐﻨﻴﻢ، ﻗﺪﺭﺕ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻳﻚ
ﻣﻠّﺖ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺍﺭﺍﺩﻫﺎﻯ
ثاﺑﺖ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩی ﻮ
ﺍﺩﺍﺭﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻳﻚ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ، ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﺻﻔﺘﻰ ﺣﺘﻰ
ﺗﻠﻪ ﻣﻮﺵ
ﺳﺎﺧﺘﻦ، ﻫﻤﮕﻰ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺬﻫﻦ
ﻭﻫﻮﺵ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﮐﺎﻓﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺫﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺬﺍﺗﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺩﻗّﺖ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺳﺎﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ ﻧﻘﺪ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻘﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻇﺮﻓﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻳﻢ، ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐس ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻭ ﺧﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻩ ﻭ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺟﻨبه هاﻯ
ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. که گوﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﭘﺎﺩﺍﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﭼﻮﻥﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺒﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﮐﺎﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺃثرﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ، ﺧﻄﺎﻫﺎ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎی
ﻨﻮﻋی ﺪﻳﮕﺮ، ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎن ﻮﭘس اﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻧﺠﺎم
گیرد. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨکه کسی
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﺵ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﮔﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺁﺳﺎﻧﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻭﮐﻤﻚ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺁﺯﻣﺎﻳش
ﺼﺪﺍﻗﺖ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ، ﭼﻨﻴﻦ
ﺁثاﺭﻣﻨﻔی ﺪﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﻤﺎل
ﻮﺍﺣﻮﺍﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻌﻠی ﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺗﻔﻊ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻭﻩ
ﮔﺮﻭﻩ ﻭ ﺳﺮﻳﻊ،
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺮ
ﺷﺒﻰ ﺭﺍ، ﺗﺎ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﺗﻠﺎﺵ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﻄﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺧﻄﺎ، ﻭ
ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻫﻮﺵ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺸﻒ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﻣﻬﻢ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺍﺷﻴاء، ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﺍﺯ
ﻣﺘﻌﻠّﻘﺎﺕ
ﺍﺷﻴاء ﻭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ،
ﻭ ﭼﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﺷﻴاء
ﺑﺎﻫﻢ ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺪﺭﺕ
ﺭﺑﻂ ﺍﻣﻮﺭ ﻭ
ﺍﺷﻴاء ﺑﺎ ﻣﺒﺪﺃ، ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺍﺷﻴاء ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﻭﺣتی ﺪﺭ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﺴﺘﻰ. ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻫﺎﻳﻢ
ﻭ ﭼﻪ ﺷﺪه اﻳﻢ. ﻭﭼﻪ
ﺭﺍﻫی ﻄﻰ
ﮐﺮﺩه اﻳﻢ، ﻭ
ﺍﻳﻨک ﺪﺭﮐﺠﺎ
ﻭﺩﺭ چه ﺤﺎﻝ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﭼﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻏﺎﻳﺖ
ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻣﺎ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ، ﻭﺑﺎ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺁﻥ. ﭼﻮﻥ ﻣﺎ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷته اﻳﻢ، ﭘس
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﺋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻳﺎﺑﺪ ﺗﺮﻧﻮﻋﻰ
که ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰﺑﺎﺷﺪﺩﺍﺭﻳﻢ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﻳﻦ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻭﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ، ﻭﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻣﻰﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷته ها ﻭ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎ، که
ﺪﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐلّ هستی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻴم که
غیرﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻭﺟﻮﺩ ﺣﻘﻴﻘی
ﭙﻴﺪﺍ ﻧﮑﻨﻴﻢ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﭘس ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻟﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﻨﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﺷﺪﻧﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﻋﺪﻣﻴّﺖ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻭﻫﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﺿﺎﻓﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ

ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. که
ﺒﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻭﻋﻘﻞ
ﻭﻫﻮﺵﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ.
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﭙﻴﺮﻣﻦ ﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﻫﻮش که ﺩﺭ ﺳﻪ
ﻃﺒﻘﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﻭ
ﺟﺎﻟﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﮑﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﻋﻘﻠﻰ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻭ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺍ، ﻣﺎ(ﺩﺭﻙ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ) می
ﺸﻨﺎﺳﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﻫﻮﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮن
کرﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ ﺩﺍﺩه
ﻮﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺎ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺒﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻧﻄﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺑﺪﻫﻴﻢ.
ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﻨﻴم که ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎی
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺨﺸﻬﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﻘﻮّهﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺤﻘﻖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺤﻘﻖ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺗﻮﻟﺪ،
ﺑﻴﻚ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭ
ﻓﺎﺭﻍ ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﭘﺶ
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس
ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس اﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ
ﻭﻫﻮﺵ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍن
ﺨﻴﻠﻰ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ،
ﻭﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭﻟﺬﺕ
ﻭﺭﺍﺣﺘﻰ
ﻭﻋﻠﻢ ﻭثرﻭﺕ
ﻣﻀﺮ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎن است. ﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﻭﻣﻰ ﮐﻪ
ﺳﻴﭙﺮﻣﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻮﺵ ﻗﺎﺋﻞ
ﺍﺳﺖ، ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺸف ﺮﻭﺍﺑﻂ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺑﻴﻦ
ﺍﺷﻴاء ﺍﺳﺖ. ﺃﻋﻢ ﺍﺯ
ﺩﺭﻙ ﺣﺴّﻰ ﻳﺎ
ﺗﺼﻮﺭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻳﺎ ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻠﻰ. ﻳﻌﻨﻰ(ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﻴﻦﺭﻭﺍﺑﻂ)
ﺍﺷﻴاء ﻣﺎﺩﻯ، ﻳﺎ
ﮐﺸﺸﻬﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ،
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﻧﻔﻊ
ﻳﺎ ﺩﻓﻊ ﺿﺮﺭ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺳﻮﻡ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺝ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﺍﺯ ﻣﺘﻌﻠّﻘﺎﺕ
ﺍﺷﻴﺎٴ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻮﺩ ﻭﺯﻳﺎﻥ
ﺷﺨص ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺳﺎﺭﺕ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﻨﺪ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻬﻢ ﺭﺍ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ، ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻫﺴﺘﻰ ﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺯﻭﺣﺪﺗﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭﺣﺪت
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﺩﺭﺟﻪ
ﻫﻮﺵ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﻞ، ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﻘﺮّب
ﺼﻔﺎﺗﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻭﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭﻫﻮش ﭽﻘﺪﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﻮﺳﺖ
ﻭ ﻣﻌﺪﻭﻡ
ﺷﺪﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺵ، ﺿﻤﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺴﺖ. ﭘس
ﻫﺮچه ﻤﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻫﻤّﺖ ﻭ
ﺟﺪﻳّﺖ ﺳﻠﻮکی
اﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕ ﺗﺮ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎنه ﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺑﺎ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺗﺎﺳﻄﺢ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﮔﺬﺷﺘگی
ﺪﺭ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ، ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻫﻮﺵ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻭ ﮐﺸﻒ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ ﻭ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺗﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺩﺭﺍﻣﮑﺎن کسب
اﺣﻮﺍﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﻳﻚ ﺻﺎﺣب ﻘﺪﺭت
عقلب ﻭﻫﻮﺵ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺨﺺ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ۳۱۳
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻭ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻙ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺁﻥ ﻧﺒﻮﺩه
اﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻭ ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺁﻥ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺴﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺭﺍﺩﻯ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻨﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ ﻭ
ﺗﺸﺮﻳﺢ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻖ
ﺁﻥ ﺑﺮﺍی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺑﺎﺯﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫمه
اﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻭ
ﻣﺤﺼّﻞ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ
ﻣﺤﺼّﻠﻴﻦ
ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻭﻣﻌﻠﻢ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻳﻚ ﻣﻮﻧﺘﺎﮊ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻗﻄﻌﺎﺕ
ﺍﺗﻮﻣﻮﺑﻴﻞ، ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﻤﻪ ﻗﻄﻌﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻬﻮﺵ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ ﺁﻥ، ﺑﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺪﻧﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻟﺎﺯم
ﺁﻣﻮﺧته اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﮐﺸﻒ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ، ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﺧﺖ
ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﻣﺘﻌﺠّﺐ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣَﻴس
Nace ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺃﻣﺮ
ﺍﺩﺭﺍﻙ، ﺑﻌﺎﻣﻞ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺟﺎﻟﺐ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
(ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻓﻌّﺎﻝ)ﻧﺎﻣﻴﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻔﺖ،
ﮐﻪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻳﻬﺎﻯ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻓﻌّﺎﻝ ﻣﺴﺄﻟﻪ
(ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ)ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﺟّﻪ، ﻣﻠﺎﺣظه
ﺒﮑﺪﺍﻡ ﻧﻘﺎﻁ
ﻭ ﭼﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ
ﻭﺑﺎ ﭼﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ ﻭﻭﺳﺎﺋﻠﻰ
ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻮﺭﺩﻯ ﺧﺎﺹ ﻭ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ، ﻭ
ﺑﻘﺼﺪ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﻫﻮﺵ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻄﺢ
ﺟﺰﺋی ﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﻧﻈﺮ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺃﻣﺮ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﺑﺪﺍﻉ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻇﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ ﮐﻨﺪ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﺩﻳﻮ ﻭ
ﻫﻮﺍﭘﻴﻤﺎ ﻭ
ﮐﺸﻒ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩ، ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺃﺯﻟﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻣﺪﺭﻙ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻭﺗﻮﻓﻴﻖ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﻰ، ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻓﻴﺰﻳﮑی ﻮ ﻏﻴﺮ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻘﺮﺭ
ﻭﻣﻌﻴّﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﺮﺩ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﻫﻮﺵ
ﻭﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﻰ
ﺷﺪﻩ. ﻭ ﻫﻴﭻ
ﻣﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ ﻭ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻟﻬﻴﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﻮﺵ ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﮐﺸﻒ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﮐﺮﺍﻣﺘﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺍﻣﺘﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ، ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭ
ﻫمه ﺒﺮﺍی
ﺮﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺠﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺑﮑﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺗﻮﺟﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻮجّه
ﺒﺠﺰﺋﻴﺎﺕ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠکه
اﺯ ﻳﻚ ﻫﻮﺵ
ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ. ﭘس
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﮐﻨﺪ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺘﻴجه ﺪﺭﺗﺄﻣّﻞ
ﺍﻭ ﻫﺴﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪه ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﺩﺭ ﺳﺨﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ. ﻭﻟﻴﺴﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳت
اﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، که
اﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻧﭽﻪ
خیر ﻭ ﻳﺎ ﺧﻴﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﻴﺰ
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﻮﺏ ﺗﺮ ﻳﺎ
ﺧﻮﺑﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺍﺭﺩ. که
اﻧﺘﺨﺎب ﻀﻤﻦ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ، ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺣﺪّﻯ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻡ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻓﻌّﺎﻝ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻫﻮﺷﻤﻨﺪﺍﻧﻪ،
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻣﺸﮑﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﭼﻪ
ﻫﺪﻓﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ.
ﭘﺶ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻳﻚ
ﮐﺎﺭ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﺎﻙ ﺳﺮﺷﺖ
ﻓﻘﺮ ﻣﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻴﺐ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺨﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻓﻘﻴﺮ، ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻭ،
ﻭﻯ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﻓﻘﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻦ
ﻓﻘﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﮐﻔﺮ ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻋث ﻫﺮ ﺧﻄﺎ
ﻭ ﺳﺮﻗﺖ ﻭ
ﺟﻨﺎﻳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺮ ﻗﻴﻤﺘﻰ
ﮐﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻤﺎﻝ
ﻭ ﻣﻨﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻭ
ﻧَﻔَس ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺑﮑﺸﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ، ﭼﻘﺪﺭ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ، ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﺑﻌﻘﺐ
ﺑﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ، ﺑﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﻮعی ﺪﺭ
ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎﺟﻬﺎﻧﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪگی
های
ﻏﻴﺮﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. که ﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳﺮﺍ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﺭﻧﺞ ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﺁﻧﮕﺎه ﺒﺎﻳﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺍﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ، ﺣﺘﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ، ﻭﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﺪﺍﻗت
ﻮﺣُﺴﻦ ﻧﻴّﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭ ﭘﻴﺮﺵ ﺑﻨﻘﻞ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰﭘﻴﺪﺍﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺯﺩﻯ
ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ ﻳﺎ
ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺩﺯﺩﺩ، ﺁﻧﮕﺎه
ﭽﻨﻴﻦ ﻣﺸﮑﻠﻰ
ﮐﻪ ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﻓﻌّﺎﻝ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟّﻰ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﻧﻴﺰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﻴﻚ
ﻣﻮﺿﻮع ﻔﻴﺰﻳکی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﺮﺍ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﺷﻴاء ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭﻙ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﺍﺷﮑﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻊ
ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
ﻣﺘﻌﻠّﻘﺎﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ
ﻟﺬﺍ(ﻋﺎﻣﻞ
ﻋﺎﻡ ﻭ ﮐﻠّﻰ)
ﺩﺍﺧﻞ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴّﻰ
ﻭ ﻫﻮﺷﻴﺎﺭﻯ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻣﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺪﺍﺧﻞ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﺠﺮﺩ
ﺩﺭﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﺫﻫﻨی
ﻤﺎﺩی اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺩ (ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﺳطه
اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ، ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻓﮑﺮ ﻭﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺪﻡ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﻭﮐﺎﺭ ﻫﻮﺵ
ﻭﺩﻗت عقلانی ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ(ﻋﺎﻣﻞ
ﻋﺎﻡ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ)ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻠﺎﺵ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻨﮕﺪ ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺎﻣﻞ ﻋﺎﻡ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺧﻠﺄ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮلی که ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺩﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﺟﺬب
عاﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺗﻮجیه ﻤی
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﻢ ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤّﺖ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﮐﺎﻓﻰ
ﻭﻟﺎﺯﻡ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﮐﻤﻚ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
نه ﺘﻮﺟّﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ
ﺣتی غیر
ﻣؤثّر ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﺯ(ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﻭﺡ)ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﺯﺣﻤﺖ ﻭ
ﺗﻠﺎﺵ ﮐﻤﺘﺮ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﻭﺭ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻭ ﺳﻬﻮﻟﺖ ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﺨﺼﺎ
ﻭ ﻗﺒﻠﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ،
ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺳﻌﻰ ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﺩﺭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﻳﺶ،
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺿﻤﻦ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺎﺣﺞ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﺮه ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺮّﻩ ﻭ
ﺧﻮﺭّﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﻴﻚ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻋﻠﺎﻣت
ﻮﻧﺸﺎﻥ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺯ ﺭﺿﺎﻳت
اﻟﻬی اﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ، ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺍﺻﻄﻔﺎ ﻭ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻥ ﺍﻭ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮن
ﺒﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. که
ﺒﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. که
ﭙس ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ
ﺑﻌثت ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳت
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ، ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ، ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻭﺑﺮﻭش اﻭ
ﻭﻧﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻬﺪﻭﻯ،
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻯ، ﻭ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﮐﻪ ﻫﺰاﺭﺍﻥ
ﺑﺎﺭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻭﻫﻮﺵ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﻮﺮ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻣی هم اﺯ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل کنوﻧﻰ، ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ،
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﺠﺎﻯ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﺩ، ﻭﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻧﻮع ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠلّی اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﻳﻚ ﺑﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭﻣﺮﮒ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﮕﻮﻯ، ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﻭ ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺻﺮﻑ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﻬﺸت
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﺍﺯ
ﻫﻢ، ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﻫﻮﺵ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻭ ﺧﻂ ﻣﻮﺍﺯﻯ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ، ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻳﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ. ﭘس
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺘﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﻭﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﻋﺮﺵ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﺗﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ، ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ولاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺠﺎﻯ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺑﮕﻔته
ﻘﺮﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻥ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻳﻮﻡ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻡ، ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ، ﻭ
ﺟﻤﻌﺎ ﺑﺎ ﻫﺸﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻬﺪﻭﻯ،
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت ﺴﻮﻡ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺟﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺟﻌت
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ که
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ که
ﻤﻬﺪی ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ،
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ،
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﻓﻖ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻳﻦ ﻫﺰﺍﺭه
ﻫﺎ، ﻟﺤﻈﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴم
ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭﺑﺪﺗﺮ،
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﺎﺯ
ﺣﮑﻢﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎن ﻮﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ ﺁن
ﺒﺴﺨﺘﻰ ﻭﺭﻧﺞ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺬﺷﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﺎﻇﺮ
ﺳﺨﺘﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﻧﻴﺎﺯﻳﻬﻢ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺣی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺯ
ﻗﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺭﺏّ ﺷﻤﺎ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﻭﺷﻬﻮﺩﺵ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﻣﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻫﺮ
ﺭﻭﺯﺵ
ﭘﻨﺠﺎﻩﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻓﻌﻠﻰ ﻫﺮﮐس
ﻭﻋﻘﻞ ﻭﻫﻮﺵ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻭ، ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ حیاتی
ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬی
اﺳﺖ، ﭘس ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﺨﺼﺎ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ(ﺷﻬﻮﺩ
های ﻋﻘﻠﻰ)ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﻧﻴﺎﺯ ﻭ
ﻳﺎ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮه آﺧﺮت
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ، ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺍﻗثروت ﻭﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻭش
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ،
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺎﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ، ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﻫﻮﺵ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺫﺧﻴﺮه
ﺁﺧﺮﺕ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻔﺮﺳﺘﻴﻢ
ﻭﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻓﻌﻠﻰ، ﻭﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﮑﺮﺩ. ﻭﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﻋﻤﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎت
ﻮﺭﺣﻤﺘﻬﺎی اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﺮﺷﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎ
ﺭﺯﻕ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﻘﺪﺭ
ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ
ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻧﻴﺮﻧﮕﻰ ﮐﺴب
ﺮﺯﻕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪﺟﻬﻨﻢﭘﺮﻭﺭﻯﺁﻧﺎﻥﺑﻴﺸﺘﺮﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻌﻤﻮلی ﻤﺎ، ﺑﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻮﺵ ﺩﺭﻫﺮ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﻮﺟّﻬﻰ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ، ﻧﻘﺶ
ﻣﻬﻤّﻰ ﺩﺭ
ﺩﺭﻙ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯ ﻫﻮش
ﺪﺭ ﺣﮑﻢ
ﺷﻨﺎﺧت ﺃﺷﻴاء
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ
ﻣﻈﺎﻫﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺪﻥ
ﺳﺎﻟک ﻮﻳﺎ
ﺑﻘﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻫﻮﺵ ﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺍﺷﻴاء
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠی ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﮐﻤﺘﺮ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻫﻮﺷﻤﻨﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ، ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻮﺷﻤﻨﺪﻯ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩ. ﺑﻄﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺫﺍﺗﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺭﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻫﺮﮐس ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﺮﺯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻭﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﺟﺬﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﺑﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ)ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺁﺧﺮ
ﻭﻫﻔﺘﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺁﺧﺮ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ
ﺍﺯﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
ﺒﺪﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤّﺖ ﻭﮐﻮﺷﺶ،
ﻳﺎ ﻫﻮﻡ ﻭ ﺍﻭﻡ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺎﻣﺮﺍﺗب
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺣﺞّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﮐﻠﺎﺵ ﺷﺸﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﻧﻮﺑﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ، ﻣثلا
ﮐﺴﻰ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ، ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻣؤﻣﻦ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﮔﺮﻭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻭ
ﺣﺞ ﻫﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻬﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺭﺍ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮐﺮﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺩﺳت ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻠﺎﺯ ﻣﺮﮒ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ،
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻘﺘﺼﺪ
ﻭﮐﻢ ﮐﺎﺭ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ،
ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ،
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺣﺞ
ﻋﻤﺮﻩ ﺍﻳﺴﺖ، ﻭیک
عمر ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﻳﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺎﻫﻪ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩ. ﺍﮐثرﺍ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ، ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﮔﺬﺷاع ها
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺮﻑ ﻋﻤﺮ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤّﺖ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﺍﻥ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺻﺪﻯ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭﻟﻰ ﮐﻢ
ﻫﻤّﺖ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺰﺍﺭ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﺯﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭ ﺑﻌثت ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﻮﺷﻤﻨﺪﻯ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺶ، ﻭ ﻃﻠﺐ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻌﻠﻰ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭ
ﺻﺒﺮ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ، ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺗﻮﺳّﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﻣﮑﺎﻥﺗﺄﻣﻴﻦﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻫﺴﺖ.

ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺻﺤﻴﺢ
ﺍﺳﺖ، ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻧﻪ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ ﻧﻪ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻃﻠﺒﻰ
ﺩﺭ ﻧﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻧﻘﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﻬﺴﺘﻰ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻭﺣﺘی
ﺒﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ ﮐﻞ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺒﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻈﺮ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺁﻥ ﻫﻮﺵ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ، ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺳﭙس
ﻧﺠﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﻳﺶ،
ﺻﺮﻑ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺷﻮﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﭼﻪ ﺳﻮﺩ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ
ﻟﻮﺍﺯﻡ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ، ﻳﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ

ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺑﺎ
ﺗﻘﻠّﺐ ﻧﻤﺮﻩ
ﻗﺒﻮﻟﻰ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻟﻨﮓ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺮﻓﻮﺯﮔﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﻘﻮﻁ
ﺑﮑﻠﺎﺳﻬﺎﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺷﻮﺩ، ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺮﻙ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﮐﻨﺪ.

ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻮجّه
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻧﻘﺶ
ﻗﺪﺭﺕ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺣﻔﻆ ﻭ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎ، ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﻨﺼﺮﻯ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ،
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﺪ. ﻭلی
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺩﻥ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺫﻫﻦ، ﺑﺮﺍی
ﺤﺎﻓظه ﻮﺩﻭﺍﻡ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺎ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺣﻔﻆ، ﮐﺸﻒ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺑﻴﻦ
ﻣﺤﻔﻮﻇﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺖ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ
ﺑﺤﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺣﻔﻆ
ﺑﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧﻰ
ﻭﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﮑﻤﻚ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻠﺎﺡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻧﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻣثاﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ(ﺭﻭﺍﻁ ﻣﺤﻔﻮﻇﺎﺕ)ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻣﺘﺒﺤّﺮ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻃﺒﻰ ﺧﻮﺩ،
ﭼﻮﻥ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺑﺪﺳﺘﮕﺎﻫﻰ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣثلا ﻗﻠب
ﺒﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﮐﻨﻨﺪ،
ﺗﻮﺍﻥ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﺭ
ﻣﻬﻨﺪﺳﻴﻦ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻰ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ
ﻣﻬﻨﺪﺳﻴﻦ
ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻃﺒّﻰ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺍﻳﻦ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻳﻚ ﻃﺒﻴﺐ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻬﻨﺪش
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ
ﺷﻮﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻰ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﻭﭼﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻃﺒّﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭ ﭼﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
(ﻃﺒﻴﺐ ﻣﻬﻨﺪس
)ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭﺳﻪ
ﺭﺷﺘﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻃﺐ ﻭ
ﻣﻬﻨﺪﺳﻰ، ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺳﻮﻡ
ﻣﻬﻨﺪﺳﻰ
ﻃﺒّﻰ. ﻭ
ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺗﺨﺼﺼﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺷﺨﺺ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻮﺩ، ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻮﻡ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺑﺎ ﺳﻪ ﺭﺷﺘﻪ
ﻋﻠﻤﻰ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﺭﺷﺘﻪ
ﺗﺨﺼﺺ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻳﻚ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ ﻫﺮ
ﻓﻨّﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﮔﺮ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻫﺮ
ﺭﺷﺘﻬﺎﻯ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﺎﻙ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ، ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺭﺷﺘﻪ ﻃﺐ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﮐﻨﺪ، ﻫﻢ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻭ ﻫﻢ
ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﻢ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻠﻢ ﻃﺐ ﺍﻭ
ثوﺍﺏ ﺳﺎﺯ
ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﭘﻮﻟﻰ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﭘﺰﺷﮑﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﭘﻮﻝ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ، ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺰﺷﻚ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮔﺮﺩﺩ.

ﻫﻮﺵ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻭ، ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺤﺪّ ﺍﻋﻠﺎ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﺍﻥ ﮐﺸﻒ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻣﺤﻔﻮﻇﺎﺕ
ﻭﻣﻔﻬﻮﻣﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺣﻔﻆ
ﺗﻤﺎﻡ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻌﻤّﻖ
ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ، ﻭ ﻫﺮ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﻭﺑﺎﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﺮﺩﻫﺎﻡ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ، ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺭ ﻟﻐﺎﺕ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﻳﺎ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﮐﺴﺐ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻓﻴﻤﺎ
ﺑﻴﻦ ﺁﻳﺎﺕ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻬﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻤﺎﺭه
ﮕﺬﺍﺭﻯ ﺷﺪه
اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰﺁﻳﺎﺕ
ﺑﻬﻢ ﻣﺮﺑﻮﻁ، ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ
ﺑﺸﻤﺎﺭﻩ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ ﻓﻦ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺣﺎﻓﻈﻪ، ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺘﮕﻮ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺫﻫﻦ ﺩﺭ ﺣﻔﻆ
ﺩﺍﺩه ﻫﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭼﻪ ﺭﻭﺷﻬﺎﺋﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻓﻨﻮﻥ
ﺣﻔﻆ ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ
ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻣﺤﺼّﻞ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺯ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻗﺒﻮﻟﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﺗﻮﺟّﻪ
ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ
ﺑﻤﺤﻔﻮﻇﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺤﺮﻓﻪ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﻣﺎﻝ ﻭ ﺣﻔﻆ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺻﻨﻌﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎ ﻭ
ﻣﺘﺮﺍﺩﻓﺎﺕ، ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﺕ ﻭ
ﻣﺘﻀﺎﺩﺍﺕ، ﻭ
ﻳﺎ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﺗﻤثیلی ﻭ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺮ
ﺍﻣﻮﺭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ، ﺗﺎﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﻣثل ﻭ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻤﻚ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﻯ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺣﻔﻆ ﺃﻣﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ. ﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ، ﻭ
ﺳﭙس ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺟﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﺪﻳﻖ،
ﻭﻣﻬﻢ ﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺼﺪﻳﻖ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﻳﻚ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻳﺎ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺺ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭ ﺟﺪﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﻣﻰ ﺁﻣﻮﺯﻧﺪ، ﺩﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺃﮐثرﺍ ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﻧﺎﺭﺳﺎ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺰﻭﺩﻯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺁﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻘﺪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﺗﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻳﺎ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﺰ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﺕ، ﺟﺰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،
ﻫﻢ ﺗﺨﺼﺺ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻘﻴّﻪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﺻﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻠﻮﻣﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﺐ ﻳﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ
ﺁﻥ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ.
ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺭﻓﺎﻫﻰ
ﭘﻮل ﺳﺎﺯ.

ﻗﺪﺭﺕ
(ﺍﺳﺘﺮﺟﺎﻉ
ﺍﺯﺣﺎﻓﻈﻪ)
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ
ﻣﺤﻔﻮﻇﺎﺕ ﺑﺎ
ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ثاﺑﺖ ﺷﺨﺺ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻣﺪﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭼوﻥ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﺤﻔﻮﻇﺎﺕ ﮐﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺃﻣﺮ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖ، ﻣﻦ
ﺗﻨﻬﺎ سه ﭼﻴﺰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻡ. ﻳﮑﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻢ، ﻭ ﺩﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻴﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﻢ. ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺳﻘﻮﻁ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻗﺪﺭﺕ
ﺣﻔﻆ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺳﺘﺮﺟﺎﻉ
ﻣﺤﻔﻮﻇﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ثاﺑﺘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﻏﻴﺮﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﺻﻮﻝ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺣﻔﻆ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﻰ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺸﺨﺺ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﺍﺳﺘﺮﺟﺎﻉ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ، ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻣﺪﺭﻙ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﻫﺮﮔﺰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﻭ
ﻧﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺸﺮﻳﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﺮﺟﺎﻉ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺣﻔﻆ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ. ﻭ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﮔﻮﺋﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﻫﻴﭻ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﺷﺪه
ﻨﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﻮﻧﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻳﺎ
ﮔﻴﺎﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﺟﻤﺎﺩ ﻭ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ.
ﭘس ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺣﻔﻆ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﺁﺭﺷﻴﻮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﻭ
ﺍﺳﺘﺮﺟﺎﻉ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺡ
ﻭ ﺑﻨﻔﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ.

ﭘس
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺿﻤﻦ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﻫﻮﺵ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﺎ
ﻫﻮﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭﺭﻭﺍن
ﺪﺭ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ. ﻭﻟﻰ ﺑﻄﻮﺭﮐﻠّﻰ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺭﺍ
ﺧﺎﺋﻦ ﺑﺼﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﻧﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻫﻮش ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﮑﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﺤﻔﻮﻇﺎﺕ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺷﻠﻮﻏﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫن
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻤﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺩﺍﻧﺶ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﺩﺍﻧﺶ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺮﺩ ﻭ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﺴﺄﻟﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺻﺤﺒﺖ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ، ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ، ﮐﻮﺩﻙ
ﻳﺎ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ
ﻭ ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ ﻭ ﺑﺎ
ﺳﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐس ﮐﻢ ﺳﻮﺍﺩ
ﺻﺤﺒﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﺳﺘﺮﺟﺎﻉ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺍﺷﻴاء
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺣﻔﻆ، ﺩﻟﻴﻞ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺳﺘﺮﺟﺎﻉ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺪﺭﺕ ﮐﺸﻒ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻭﺍﺿﺢ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐﻢ
ﻋﻘﻞ، ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻗﻮﻯ ﻳﺎ ﻗﺪﺭت
اﺳﺘﺮﺟﺎﻉ
ﺁﻧچه ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﭼﻨﺎﻥ
ﭘﺎﺑﻨﺪ ﻭ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺭﺍ
ﻣﺤﮑﻢ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺩﻟﻴﻞ
ﻋﻘﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﺮﺟﺎﻉ ﻭ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﻬﻢ
ﺳﻄﺢ ﻫﻮﺵ
ﻭﺳﻄﺢ ﮐﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺯ
ﺳﻴﭙﺮﻣﺎﻥ
ﺍﺳت که ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻫﻮﺵ ﻗﺪﺭﺗﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳت اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺤﺎﻓﻈ ﻮﻟﻰ
ﺑﺎﻫﻮﺵ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻗﻮﻯ ﻭﻟﻰ ﮐﻢ
ﻫﻮﺵ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺨﺺ، ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻳﻚ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺁﻧﻬﺎ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎ
ﻭ ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﺎﺕ
ﺷﺮﻃی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻬﻮﺵ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺳﺘﺮﺟﺎﻉ ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻈﻪ،
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺃﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﻧﻮﺷته ها
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ، ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻤثیل ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺑﺴﻄﺤﻬﺎﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ ﺁﻥ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭﺟﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﺳﺖ. ﺩﻳﺎﻙ
ﻣﺤﻘﻖ، ﻫﻮﺵ
ﺭﺍ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺩﺭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
(ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎﻫﻢ)ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻫﻮﺵ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻫﻮﺵ ﺫﻫﻨﻰ، ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻯ
ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﻭ
ﻓﻬﻢ
ﻣﺘﻌﻠّﻘﺎﺕ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺭﺍ ﻋﻤﺪﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﺭﻭﺍﺑﻂ، ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ، ﻭ
ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ،
ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺗﺮﻣﺎﻥ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺷﺨﺺ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺠﺮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎ
ﻫﻮﺵ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻓﻌﻠﻰ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻇﺎﻫﺮ
ﮔﺮﺩﺩ، ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﭘس
ﻭﺳﻌﺖ ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ، ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ
ﻣﺠﺮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺩﺭﺟﻪ ﻫﻮﺵ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ، ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺎﺻﻮﻝ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻌﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻋﻤﻴﻖ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺠﺮﺩﺍﺕ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻣﺠﺮﺩﺍﺕ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ، ﺍﻣﻴﺪ
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﺑﻌﻘل ﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻗﻴقه اﻯ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻨﻴﻦ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮﻯ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﺩﺭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﻄﻮﺭ
ﭘﺨﺘﻪ ﻭ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﮑﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ﺎﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻭﻧﻮﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ، ﻣﻔﺮﺩﺍﺗﻰ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﻔﺮﺩ
ﺭﺍ، ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻳﺎ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﻬﻢ
ﻣﻴﮕﻤﺎﺭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺑﻴﻦ
ﻣﻔﺮﺩﺍﺕ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻧﻮﺍﻗﺺ ﻭ ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻫﺎ، ﺩﺭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻭﻗﺖ)ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻋﺮﻓﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺑﺎﺑﺎ
ﻃﺎﻫﺮ، ﺍﮔﺮ
ﻭﻗﺖ ﻳﺎ ﺣﺎﻝ
ﻭ ﺍﻳﺪﻫﺎﻯ ﮐﻪ
ﺑﺬﻫﻦ ﺭﺳﻴﺪ، ﻭ
ﺗثبیت
ﻭﻧﻮﺷﺘﻪ ﻭ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻭ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﻨﺪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭﻭﻗﺖ
ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻗﺖ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﺴﺖ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﻣﺠﺮﺩﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻧﻔﺴﺎﻥ، ﺟﺰ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﻠﻨﺒﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﮐﺴﺐ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﺰﻳﺪ
ﻋﻠّﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﺫﻫﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ، ﻭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻗﻄﻮﺭ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺷﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﺫﻫنی ﺪﺭ ﻣﺴﺦ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ، ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺑﺨﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﭘس
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻃﻮﻟﺎﺗﺮ ﺗﺮ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﻨﻮﻉ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻟﺰﻭﻡ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻫﻬﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ، ﻭ
ﺍﺯ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﻓﺎﺳﺪ ﭘﺎﻙ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺍﺯ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺗﺮﻣﺎﻥ، ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺠﺮﺩ
ﮐﻪ ﺩﻟﻴﻞ
ﻫﻮﺷﻤﻨﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﮑﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴّﻰ،
ﻫﻮﺵ ﻧﻘﺸﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺭﺩ ﻭﺳﻮﺯﺵ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴک
هاﻯ ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ
ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺷﺮﻃﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ. ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺟﺎ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﮐثرﻳّﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﻮﺍس
ﻫﻮﺵ ﻧﻘﺸﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻮﺯﺷﻰ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﮐﻨﺎﺭ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﻟﻰ ﺑﻌﺪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺎ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻫﻮﺷﻤﻨﺪﻯ
ﺁﻏﺎﺯﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺳﻮﺯﺵ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻭﭼﻪ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ، ﻭ
ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﭼﻪ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﻨﻰ ﻫﺎﺋﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻭﺩﺭ ﻫﺮﺳﻄﺤﻰ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ، که
ﺨﻮﺩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭ ﺍﮐثرﺍ ﻧﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺎﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﻤﭙﻠﮑﺴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﺷﺨﺼﻰ، ﺍﺯ
ﮐﺪﺍﻡ ﺳﻄﺢ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﮐﺪﺍﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﭘس اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭﺗﻮﻟّﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺠﺮﺩ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ،
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﻭ ﺍﺗﻴﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺩﻓﺎﺕ ﻭ
ﺍﺿﺪﺍﺩ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺎﺕ ﻭ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻬﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﮐﻪ ﻫﻮﺵ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﻫﻮﺵ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪﺷﺪﻩﺍﺯﻋﻘﺪﻩﻫﺎﭼﻨﻴﻦﮐﻨﺪ.

ﺑﺎﺯ
ﻧﻘﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﻣﺠﺮﺩﺍﺕ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﻇﻮﺍﻫﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﭼﻮﻥ
ﺷﮑﻞ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﺪﻑ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﭽﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، که
هماﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﺮﺩ ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺒﻬﻢ،
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻣﺠﺮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﻳﻚ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﻰ
ﺣﺎﺻﻞ ﻭ
ﺃﮐثرﺍ
ﻧﻬﻠﻴﺴﻢ
ﻭﭘﻮﭺ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﺟﻬﺖ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﻭ ﻣﻘﺼﺪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍ ﺟﻮﺋﻰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺭﻓﻊ ﻓﻠﺎﻥ
ﺍﺷﮑﺎﻝ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺠﺮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﻧﺘﻴجه
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺘﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻣﺠﺮّﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠّﺖ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ ﻭ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ ﻭ
ﺍﺑﻠﻬﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﺷﺪّ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭ ﻫﻮﺷﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﮔﺸﺘﻦ ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﻳش
ﻮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺎﺭﻓﻰ، ﺃﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺮﺩﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﺮﺩﻩ
ﻧﺴﺒﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺷﺮﻑ
ﻣﺮﮒ، ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻭﮐﻤﺘﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺣﺒس ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺭﻳﺸﻪ
ﺩﺍﺭﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺍﻳﻦ
ﻫﻮﺵ ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻫﻮﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻣﺠﺮﺩ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﺩﺭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ ﻭﺍﻃﻔﺎﻝ،
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺍﻳﻦ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺣﺎﺻﻠﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗثبیت ﻧﻤﻰ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺯﻭﺩ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺪﻋﻰ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻣﺘﻌﺼّﺒﺎﻥ
ﮐﻮﺭ ﺩﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺠﺮﺩ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﺷﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻤﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﻫﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺮﮐﺰﻭ
ﺩﺭ ﺧﺎﻝ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺧﺎﻝ
ﻭﭼﺸﻢ ﻭ ﺃﺑﺮﻭ،
ﻋﺸﻖ ﺑﺎﺯﻯ ﻭ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻏﺰﻟﻴّﺎﺕ
ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ. ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺠﺮﺩ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺠﺮّﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻟﻰ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺁﺯﺍﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺪﻳﺶ ﻧﻔس ﻭ
ﻋﻠﻒ ﭼﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.

ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻧﻘﺪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺠﺮﺩ
ﮐﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﻫﻮش
ﺒﺎﺷﺪ، ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﺠﺮﺩ،
ﻳﻌﻨﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺑﺎﺟﺰاء ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻠّﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﺍﺟﺰاء
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻳﻚ ﻓﮑﺮ ﮐﻠّﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﺠﺮﺩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻓﮑﺮ ﻣﺠﺮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺣﺪﻳث
ﻧﻔس )ﻭ ﺑﺎﺯﻯ
ﺑﺎ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻃﺮﺣﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ ﮐﻪ
ﻓﻮﺭﺍ ﻭﻳﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮ ﻃﺮﺡ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩ ﭘﺎﺑﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺪﻭﺭ ﻣﺪﺍﺭ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﭼﺸﻢ
ﺑﺴﺘﻪ ﮔﺮﺩﺵ
ﺩﺭ ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﻋﮑس
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻬﺎﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﺗﺎﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﭼﻮﻥ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺍﻟﻪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ ﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺮﺑﻰ
ﻳﺎ ﺃﻫﻮ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍﻯ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. که ﺤتی
اﮔﺮ ﺑﻔﺮض ﺪﺭ
ﺃﺑﺪﻳّت ﺮﻭﺣﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ، ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﻭ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎت
اﻟﻬی ﻴﺮﺳﻴﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺗﻮ
ﺍلله هستی، ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﻧﻴﺴﺘﻰ.
که ﺎﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ ﻭ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ، ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﻤاء ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺟﻬﺎﻧﻮ(ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎ ﺳﻮﺍﻩ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺳﻢ(ﻟﺎ
ﺑﺸﺮﻁ)ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ، ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ
ﻭ ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ. ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ(ﺑﺸﺮﻁ
ﻟﺎ)ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ
ﻭ ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ، ﮐﻪ
ﺟﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﻫﺴﺖ. ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎﺩﻯ، ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻣﺠﺮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ، ﺑﺎﺯ
ﻋﻤﻠﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻠﻴل
ﺒﺄﺟﺰاء
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺳﺎﺯﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﺤﻠﻴل ﺑﺄﺟﺰاء
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣتی اﺯ ﺗﻤﺎم
اﻓﺮﺍﺩ ﻭﺭبّ
اﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺩﻭﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻴﭻ ﻣﻔﺮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﮐﻤﺒﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺿﺎقه اﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
(ﺍُﻟﮕﻮﻯ) ﺳﻤﺒﻠﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺰﺋﻰ، ﮐﻠّﻴّﺖ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ،
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺪﺭﻙ
ﻭﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﻚ
ﺑﺮﺁﻳﻨﺪ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻧﺎ
ﭘﺬﻳﺮ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﺯﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻃﺒﻘﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻥ، ﮐﻠّﻴّﺖ
ﭘﻴﺎﺯ ﺭﺍ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﭘﻴﺎﺯ
ﻭﺍﺣﺪ ﺷﺪﻩ، ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺠﺰﻳﻪﻭﺗﺤﻠﻴﻞﻧﻴﺴﺖ.

ثوﺭﻧﺪﻳﻚ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻫﻮﺵ
بیشتر ﺑﺴﺘﮕﻰ
عاﻣﻞ ﻋﺎﻡ ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی کرﺍﻣﺘﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺟﻤﻊ
ﮐﺮﺩه ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩه اﻳﻢ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺬﺧﻴﺮﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﺧﺮﺕ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﻴﻢ، ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺑﺎ
ﮐﻤﻰ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻧﻴﺰ
ﻣﺪﺭﻙ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ، ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻫﺎﻳﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﻮﻧﺪ، ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻭ ﻟﻨﮕﻰ ﺭﺍﻩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻮﺍن ﻠﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم ﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ، ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺗﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟﻢ ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺍﺭﺩ
ﻋﺎﻣﻞ ﻋﺎﻡ ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﺶ ﻫﻮﺵ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻟﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ، ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷته ها
ﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﻧﻤﻮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺗﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ.

ثوﺭﻧﺪﻳﻚ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ(ﺍﻗﺘﺮﺍﻧﻰ
ﺧﺎﻟﺺ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭﻗﺪﺭﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﺭﻭﺡ ﻭﺍﺭﺩ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ 94%قدرت ﻫﻮﺵ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ، ﺑﺎﻳﺪﺷﺶ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ، ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺟﺴﻤﻰ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﺎﻫﻴّﻮﻥ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻫﻮش
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻮﺵ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺷﺶ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ، ﺗﺎ
ﻫﻮﺵ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻫﻤﮕﺎﻧﻰ
ﻃﻔﻞ ﺭﺍ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎ ﻫﻮﺵ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭﻏﻴﺮﻩ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻬﻮﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺻﺪ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﮐﻪ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺭﺍ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ، ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺃﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﺭﺍ
ﺑﺴﻄﺢ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ، ﻭ
ﺍﮔﺮ که
ﻬﺒﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺩﺭ
ﻫﻮﺵ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺴﻄﺢ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺍﺯ
ﻫﻮﺵ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤّﺖ
ﮐﻨﺪ، ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﮑﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﻨﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺮﺍﺋﻨﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﮐﻞ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﻫﻢ ﻗﺮﺍﺋﻨﻰ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ، ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻌﻠﻢ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺣﺠﺎب ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻫﻮﺵ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻮﺷﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻫﻮﺵ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ
ﻭﺑﻨفع
ﺪﻳﮕﺮﺍﻧﻰ که
ﺤتی ﻤﺰﺍﺣﻢ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺟﺎﻫﻞ ﺁﺯﺍﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ، ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻣﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺸﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺩﺷﻤﻦ
ﺧﻮﻧﻴﻦ، ﻭ
ﻓﺘﻮﺍ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﺮﮒ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.

ثوﺭﺃﻧﺪﻳﻚ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﻮﺵ
ﺭﺍ ﻗﻄﻌﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻭ ﺍﺳﺎس
ﺍﻗﺘﺮﺍﻥ
ﺧﺎﻟﺺ ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻟﻴﻪ
ﺗﮑﻤﻴﻠﻰ ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ، ﻳﻚ
ﻋﻠّﺖ ﻭﺍﺣﺪی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻳﻚ ﺭﺍﻩ ﻭ
ﻣﻘﺼﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﺴﺒﻰ ﻫﻤﻪ
ﻋﺎﻟﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﻭ
ﺑﻨﻔﻊ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺳﻮﺩ
ﻓﻮﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ ﻧﻔﻊ ﺃﺑﺪﻯ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻗﺘﺮﺍﻥ
ﺍﻭ ﻫﻤان Association ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ثوﺭﺃﻧﺪﻳﻚ ﺃﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺷﺪﻩ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﺍﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺍﻗﺘﺮﺍﻥﺧﺎﻟﺺ
ﮐﻪ ﻓﺮﺽ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻮﺵ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﺫﻭﻗﻰ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻫﻮﺵ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭﻋﻤﻠﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﻗﺘﺮﺍﻥ ﺧﺎص
اﻭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﻟﻴﻞ
ﻫﻮﺵ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺘﺼﺎﺩﻑ ﺩﺭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﻓﮑﺮ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ ﺷﺨﺺ
ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﺴﺘﮕﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻫﻮﺵ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﺃﮐثرﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭ
ﺳﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻘﻘی کشف ﻭﺍﻗﻌﻰ
ثوﺭﻧﺪﻳﻚ(ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﻴﻦ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﺍﻗﺘﺮﺍﻥ ﺧﺎﻟﺺ)
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ(ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﻣﻈﻬﺮﻯ)ﺍﺯ

ﻫﻮﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ثوﺭﻧﺪﻳﻚ
ﻫﻮﺵ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻗﺘﺮﺍﻥ ﻣﻴﮕﻔﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﺑﺮ
ثوﺭﻧﺪﻳﻚ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺁﺯﺍﺩ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻫﻮﺷﻤﻨﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻭﻣﺘﻀﺎﺩ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﻭﻣﺠﺮﺩ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺣﻴﺮﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻳﻚ ﻓﮑﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺣﻘﻴﻘﻰ، ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ، ﻭ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﭘﻠّﻪ ﺁﻥ
ﺷﮑﺴﺘﻪ ﻭ
ﻣﻔﻘﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬی هستند، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎت
عباﺩﻯ ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﻤﻮﺟب
ﺁﻥ ﻓﮑﺮ
ﻭﻫﻮﺷﻤﻨﺪﻯ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭﻫﻮﺵ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺒﻴﻪ ﻭﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﺍج عرش
ﺮﺣﻤﺎن ﻨﺎﻡ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﺘﻰ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ، ﺣﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻳﺮ
ﻋﺮش ﺮﺣﻤﺎﻥ، ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،
ﺑﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﻧﺒﻮّﺕ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻋﻠﻮﻯ ﻭ
ﺷﻬﺎﺩﺗﻬﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﻌﺒﻮﺩﻫﺎی
ﻘﺒﻠﻰ ﺍﻳﻨﻚ
ﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭ
ﺷﺪه اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺯﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺗﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺭﺏِ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. که
ﻨﺎﻣﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻧﺎﻡ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ،
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻧﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺎﺭ ﻧﺎﻡ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ
ﺍﻳﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻤﻮﺩ.

ﺍﺯ
ﺍﺑﻬﺎﻡ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ثوﺭﺃﻧﺪﻳﻚ، ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﻘﺶ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
(ﺍﻗﺘﺮﺍﻧﻰ
ﻭﻣﺘﺤﺪ) ﺑﻨﻔﻊ
ﻫﻮﺵ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺳﻨﺠﺶ
ﻫﻮﺵ، ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺭﻭﺍﺑﻂ، ﻭﻧﻮﻉ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭ
ﺗﻌﻤﻴﻢ ﻭ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﻧﻬﺎﺋﻰ،
ﭘﺎﺳﺦ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﺯ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻗﺘﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻨﻄﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺪﺩ ﺩﻭ ﺩﺭ ﺩﻭ
ﺭﺍ ﺣﺘﻤﺎ
ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﮐﻪ(ﺍﻟﺰﺍﻡ
ﻣﻨﻄﻘﻰ)ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺍﻟﺰﺍﻡ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻋﺎﻡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭﻇﺎﻫﺮ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺍﺯ ﭼﻪ ﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺗﺎ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﻫﻮﺵ ﺍﻭ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﻮﺵ ﻭﻣﻴﻞ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭﺳﺖ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻴﻚ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺩﺭﺳت
ﻤﻴﺮﺳﺪ.

ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺭﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺎ ﺑﺎ
ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻫﺴﺘﻴﻢ،
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻬﺎﻳﻢ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮔﺎﻫﻰ
ثوﺭﺍﻧﺪﻳﻚ
ﻫﻮﺵ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻗﺘﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﺩﺭ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺑﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺷﺶ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻫﻮﺵ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺷﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻤﻴّﺖ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺃثر ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺷﺎﻳﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣﺮﻑ
ثوﺭﺍﻧﺪﻳﻚ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺷﺶ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺭﻭﻳﻪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮ ﻗﺪﺭﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﻨس ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺳﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ

ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺳﻮﻣﻴﻦ ﻃﺒﻘﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ. ﻭ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺳﻄﺢ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﻧﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ. ﭼﻮﻥ
ﻃﺒﻘﺎﺗﺰﻳﺮﻳﻦ
ﭘﻴﺎﺯ. ﻳﺎ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﺯﻳﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺑﻄﻦ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻣﻘﺪّس
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺄﻗﺼﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ، ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﮐﻌﺒﻪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺳﺠﺪﻩ ﮔﺎﻩ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ، ﺑﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ، ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭼﻮﻥ
ﺷﺐ ﺗﺎﺭﻳﻚ ﻭ
ﺷﺎﻡ ﻏﺮﻳﺒﺎﻥ
ﺩﺭ ﻏﺮﺑﺖ ﻭ
ﻋﺰﻟﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺣﺠﻬﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ،
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻔﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻌﺮش ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩه
ﺨﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﻔﺘﻢﻋﺮﺷﻰﻳﺎﻓﺘﻪﺍﺳﺖ.

ثوﺭﺳﺘﻮﻥ ﻣﺤﻘّﻖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻮﺵ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺷﻌﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﻧﻪ ﭼﻮﻥ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ، ﺍﻳﻦ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺷﻌﻮﺭﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺑﭽﻨﺪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺍﺳﺖ،
که ﺒﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫﻢ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭﻙ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ، ﻭ
ﺟﺴﺘﻦ ﻣؤثِّر
ﻣﻨﺎﺳﺐ، ﻭﻣﻮﺗﻴﻮ
ﻣﺤﺮّﻙ، ﻭ
ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﻣؤثّرﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﺤﺮﮐﻬﺎ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﺭﺿﺎﻯ ﻣﺤﺮﻙ
ﻭﻣؤثّر ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻭ
ﻫﻮﺵ ﻳﻚ ﺻﻔﺖ
ﻋﻘﻠی اﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻥ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺤﺮﮐّﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻧﻮﻥ ﺷﻌﻮﺭ،
ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺤﺮﮐﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻭ، ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻫﻮﺵ ﻣﺮﺩﻡ،
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻋﻤﻞ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ
ﺷﻌﻮﺭ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭﺍﺿﺢ
ﻭ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ است. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭ ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﺟﺎﻫﻞ ﺍﺯ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﻣﻮﺭ، ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ ﺩﻓﻊ
ﺧﻄﺮﻫﺎ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻫﻮﺵ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﻭﻓﮑﺮ ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺳﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻮﺩه ﻮﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﺁﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺎﻋث
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺃﻧﺒﻮﻩ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ، ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺂﺧﺮ ﺧﻂ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻣﺤﺮﮐﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﺪﺍ
ﺟﻮ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺩﻟﺎﺋﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﺮﺍﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﺮﺑﻮﻁ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮐﺸﺘﻦ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺃﻣﺮ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺿﺮﺭ ﺭﺳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺷﺒﺎﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺷﺪﻥ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺸﻨﻪ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎت اﻟﻬﻰ، ﺑﺪﻭن
ﻮﺟﻮﺩ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺯﻳﺮﻳﻦ ﻓﺎﺳﺪ
ﻭﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺣﺪّﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺯﻭﺩ ﺭش
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺷﺸﻤﻴﻦ
ﮐﻠﺎس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭘس ﺩﺭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﺎﻙ ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه
اﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﻣﺴﺘﺪﻝ ﻭ ﺑﺎ
ﻧﻴّﺖ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﮑﺘﺐ
ﺍﻗﺘﺮﺍﻥ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻫﺎ ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺳﻌﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻗﺘﺮﺍﻥ
ﺭﺟﻮﻉ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻗﺮﻳﻨﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑﺮ ﺑﺬﻫﻦ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﻨﻈﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺮﮐس ﻫﺮ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ، ﻫﻮﺵ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺳﺨﺖ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻣثیت
ﺒﺎﺷﺪ، که
ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍی ﺮﺳﻴﺪن
ﺒﺨﺪﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﺤﮑﻢ
ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ، ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻫﻮﺵ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺁﺯﻣﺎیش
کننده
ﻮﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍن ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭﺳﺮﻋﺖ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﻥ، ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﻭﻫﻮﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﺨﺘﻰ
ﺍﺳﺖ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻭﺟﺪﻳّﺖ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ
ﻭ ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻧﺎ
ﭘﺬﻳﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﺧﺪﺍ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺩﻓﻊ ﺧﻄﺮ
ﺧﻮﻓﻨﺎﻙ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺩﻭﺭﻩ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻴﺮﺍ، ﭼﻮﻥ
ﻳﮑﺮﻭﺯ ﻭ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﻳﮑﺮﻭﺯ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﺣﺴﺎس
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺭﻧﺞ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻋﺬﺍﺏ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻮﻋﻰ ﻟﺬﺗﻰ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﺎﺷﻖ
ﺗﺮﻙ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺑﻰ ﻭﻓﺎ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎ ﺑﻌﺎﺷﻖ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ،
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﭘس
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻭ ﮐﺸﺶ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻫﻮﺵ ﺍﻭ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﺻﻞ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺃﻧﮕﻴﺰهﻫﺎی
ﺨﻮﺩ
ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺫﺍﺕ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺗﺮ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭ ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺷﺒﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺭﺯﻳﺪﻩ ﻭ
ﺣﺮﻳﺺ ﺩﺭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻠﺬﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس
ﺍﻳﻦ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻮﺵ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺭﺍﻩ ﮔﺬﺷته ها
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺣﻴﻮﺍﻨﺎﺕ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﺎﻯ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ،
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﮐﻨﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﻫﻮﺵ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺯ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭﺗﻌﺎﻭﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ ﺩﺳﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻫﻤﮑﺎﺭی کمتر ﻭﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻣﺰﺩﻯ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻣﻨّﺘﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻭﺯﻳﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﺨﺸﺶ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﻬﻤﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ، ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻭ
ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺃﺩﺑﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻰ
ﺃﺩﺑﺎﻥ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺳﺮﻳﻊ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻮﺵ ﻧﻴﺴﺖ، ﭼﻮﻥ
ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻭﺗﺸﻨﮕﻰ
ﻭﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺳﺮﻳﺘﻌﺘﺮ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﻟﻴﻞ
ﻫﻮﺵ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻫﻮﺵ ﺭﺍ
ﺧﺎﺹ ﻋﻤﻞ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻔﻊ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﻳش دﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺭﻓﺘﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺪﻫﺪ،
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻬﺘﺮ، ﻋﻘﻞ
ﻭﻫﻮﺵ ﻭ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻫﺮﮐس ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺻﺤﻴﺤﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ
ﺣﺮﺹ ﻭﻃﻤﻊ ﻭ
ﺳﻨﮓ ﺩﻟﻰ ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ
ﺧﻴﻠﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﺪﻑ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ، ﻭﻫﺪﻓﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﺻﺮﻑ ﺁﻥ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﻧﺞ ﻭﺯﺣﻤﺖ ﻭ
ﺳﺨﺘﻰ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﺤﻤّل
ﻨﻤﺎﺋﻴﻢ
ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺑﺪﻫﻴﻢ ﻭ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺁﺯﺍﺭ
ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﮕﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺧﻂ ﻭ ﺳﻴﺮ
ﻫﺪﻑ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﻧﮕﺮﺩﺩ، ﻭ
ﺁﻟﺖ ﺩﺳﺖ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻴﻨﻪ ﻣﺤﻘّﻖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﻫﻮﺵ
ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻓﮑﺮ ﺑﺴﻮﻯ
ﺟﻬﺖ ﻣﻌﻴّﻨﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺴﻮﻯ
ﻧﻔﻊ ﻭ ﺩﻓﻊ
ﺿﺮﺭ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺻﺎﺩﻕ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﮔﺮ ﻫﺪﻑ ﻭ ﺳﻮ
ﻭ ﺳﻤﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﻣﺴﻴﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﻭﻫﺪﻑ ﻓﮑﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺼﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺎﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻄﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﺭﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻗﻄﻌﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﺪﻓﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺠﻮﺋﻴﻢ، ﭘس
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺪﻑ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭﺭﺗﺮﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ،
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﮐﻴﻔﻰ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺟﺴﻢ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ، ﺭﻭﺍﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻣﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺭﺏِّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻃﺒﻌﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻭﺿﻊ
ﻭﻫﻮﺵ، ﻭ
ﻧﻘﻄﻪ ﺩﻭﺭ
ﺩﺳت ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ، ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﻠﺎﺵ ﻋﻘﻠﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻓﻊ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍی ﻨﺠﺎﺕ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻳﺎ ﻣﻠﮑﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﺎﺕ
ﺷﺮﻃﻰ ﺭﺍ
ﮐﻤﺘﺮ ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻭ ﺗﺮﻙ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺳﻮﮊﻩ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ، ﺟﺰ
ﻧﻘﻄﻪ ﺧﺎﻝ
ﺭﻭﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺷﺮﻃﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺏ ﻳﺎ ﺑﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻳﺎ ﺿﻌﻴﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻨﻘﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﺯ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺮﺍﻗبه
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺎ
ﺣﻔﻆ ﺟﻬﺖ
ﮔﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺗﮑﻴﻴﻒ
ﻭﻫﻢ ﺭﻧﮕﻰ
ﺟﺴﺘﻦ، ﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﻴﻔﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﮐﻪ
ﭘﻴش ﻤﻴﺂﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ،
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﻴﻴﻒ
ﻭﻫﻢ ﺭﻧﮕﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺑﻬﺪﻑ ﺑﺮﺳﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺪﻓﻬﺎ
ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺪﻑ
ﻭﺍﺟﺐ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻭﺑﺒﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎص
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی اﻭ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺪﻓﻮن
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍب ﻤﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. که
عملا ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻌثت ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺑﻤﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﻭ ﻧﺒﻮّﺕ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺒﺄ
ﻭﺧﺒﺮﮔﻴﺮﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﻧﻘﺪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻘﺎم ﺒﺎﻟﺎ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﻢ
ﻭﺩﺍﻧﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ، ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺷﺒﺨت ﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺗﺎ
ﺣﺼﻮﻝ ﻫﺪﻑ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮔﺮﺩﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻘّﻖ
ﺑﻴﻨﻪ، ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻮﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻬﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ، ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺟﺐ
ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺩﺭ
ﻫﻮﺵ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﻫﻮﺵ ﺫﻫﻨﻰ، ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﭘﺮ
ﺣﮑﻤﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻧﺎﻣﻔﻮﻡ
ﻋﻮﺍﻡ ﺭﺍ، ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻧﻴﺰﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻮﺵ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﻘﻖ، ﻫﻮﺵ
ﻗﻮﻯ ﻫﻤﺮﺍﻫﺶ
ﻧﻔﺮﺕ ﻣﺰﺍﺟﻰ
ﻳﺎ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻭمت
ﺪﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺗﻨﺒﻠﻰ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ، ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﻭﻫﻮﺷﻤﻨﺪﻯ
ﺑﺴﻮﻯ ﻫﺪﻑ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻡ ﻫﺴﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ نفس . ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰِ
ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﻧﻔس
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻔﺮﺕ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺑﻤﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻣﺤﺴﻮس
ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺑﺠﺎﻯ ﺧﺪﺍﻯ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻏﻴﺮ
ﻣﺤﺴﻮس ﻏﻴﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻳﻦ ﻫﻮﺵ ﻗﻮﻯ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ ﻧﻔس
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻧﺎﮔﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ، ﻧﻘﺼﻰ
ﺩﺭ ثباﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﻤﺮﺍﺭﻳّﺖ
ﺩﺭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺟﻮﺋﻰ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻡ ﻃﺒﻴثروت
اﺳﺖ، که هر کس
ﻇﺮﻓﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﻧﻘطه اﻯ
ﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﭘﺎ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻣﺪﺍﺩ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭﮐﻤﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻧﻴﺎﺯ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺑﮑﻤﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﻫﺮﮐﺶ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻔﺮﺕ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻫﻮﺵ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻳﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺷﺪﻳﺪ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﻙ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺭﻓﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
ﻟﻤﻴﺪﻥ ﺩﺭ ﺗﻨﺒﻠﻰ.
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭ ﻫﻮﺵ ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭ ﻧﻴﮑﻮ
ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺷﻌﺎﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭ ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻧﻴﻚ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺍﻯﺧﻮﺩ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻧﻴﮑﻰ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺭﺍ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻃﻰ ﮐﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ،
ﻭﻧﻪ ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺸﺮﻙ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻮﺵ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻣﺪﺍﺭس ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻣﺤﺼّﻠﻴﻦ ﺑﺎ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﻧﺎﺑﻐﻪ،
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﺤﺼّﻠﻴﻦ ﮐﻢ
ﻫﻮﺵ ﻭﺗﻨﺒﻞ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺪﺕ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻭ ﺣﻔﻆ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺩﺭﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺹ ﻧﻮﺍﺑﻎ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩﺷﺎن
ﺮﻗﺎﺑﺖ ﺷﺪﻳﺪ
ﭘﻴﺪﺍﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺃﻣﺮﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺘﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﺸﻦ ﻋﻴﺪ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ، ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺸﻬﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺁﻣﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﺎﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺴﺘﻦ
ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻣﻰ
ﮐﻨﺪ.

ﺗﻌﺮﻳﻔﺎت
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻮﺵ
ﺁﻣﺪﻩ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺣﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯ، ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ، ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﮑﻴﻴﻒ
ﻭﻫﻢ ﺭﻧﮕﻰ
ﺟﺴﺘﻦ ﺑﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺗﺎﺯﻩ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﺘﻈﺮﻩ. ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﮐﻨﺘﺮل نفس
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺩﺭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺎﻝ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺟﻮﺋﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻧﻴﮑﻮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﻫﻮﺷﻤﻨﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ، ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺯﺩ ﺑﺎ ﭼﺮﺍﻍ
ﺑﺪﺯﺩﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺩﺭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻠﺎت
ﺒﺮﺍﻯ ﻫﻮش ﺪﺭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻮﺵ ﺭﺍ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺯ ﻫﻮﺵ ﻭ ﻧﻔس
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ

ﺣﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ، ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺣﻞّ
ﻣﺸﮑﻞ ﮐﻤﻚ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭘس ﻣﺸﮑﻞ ﺭﺍ
ﻫﻮﺵ ﺣﻞ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺣﻞّ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ،
ﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻫﻮﺵ ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺣﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻃﺒّﻰ،
ﻫﻮﺵ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﺎ
ﻫﻮﺵ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻫﻮﺵ ﺣﺮفه اﻯ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺸﮑّﻠﻪ ﻫﻮﺵ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻞ ﮐﻨﺪ،
ﺩﺭﻫمه
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﻗﺪﺭﺕ
ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ، ﻭ
ﺿﻌﻴﻒ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺭﺍ ﺣﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻓﻨّﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺣﺘﻰ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺣﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻠﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺧﻮﻳﺶ
ﺗﻤﺎم اﻣﻮﺭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﻤﺮﻳنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺤﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﻫﻔﺖ ﭼﻴﺰ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻔﺖ
ﺷﻴﺌﻰ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﮐﻪ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭﺭﻭﺵ
ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺮﺩﻯ
ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺳﻌﺪﻯ
ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ ﺳﻰ
ﺳﺎﻝ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﻔﺮﻫﺎﺋﻰ ﺩﺍﺷﺖ،
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻠﻞ ﺭﺍ
ﺁﻣﻮﺧﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺟﻤﻌﻰ، ﺑﺴﻴﺎﺭی
اﺯ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻭ ﻫﺮ
ﮔﺎﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﭘﻴﺮ ﺑﻬﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻫﺮﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭی اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺄﺻﻞ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﻧﻪ ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ. ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻫﻴﺰﻡ ﮐﺸﻰ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ،
ﺧﻴﻠﻰ ثوﺍﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﮐﻪ ﻣثلا ﻫﺰﺍﺭ
ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻯ
ﺭﺍ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺑﺰﻫﺪ
ﺧﻮﺩﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺁﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ ﺑﺨﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﺯﺍﻫﺪ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻋﺎﺭﻑ
ﺑﻨﻔﻊ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩ. ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﻴﻨﻰ، ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻳﺎﻟﻬﻰ
ﺩﺭﮐﻠّﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺃﻧﺪﻳش
ﻮ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﻭﺭﺃﻧﺪﻳﺸﻰ. ﻳﮑﻰ
ﺳﻴﻠﻰ ﻧﻘﺪ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﻠﻮﺍﻯ ﻧﺴﻴﻪ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ. ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺄﺻﻞ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺣﺘﻰ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ. ﭘس ﺑﺎ
ﮐﺴﻰ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ، ﻭﺑﻤﺰﺍﺣﻢ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﻣت
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺗﺎ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ. ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ، ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﺍﺳﺖ، ﻭﺑﺎﻫﻢ
ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺭﻓﻊ
ﻳﻚ ﻣﺸﮑﻞ ﺩﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺑﺎ
ﺣﻞّ ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﻳﻚ ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺯﻳﺎﺩﻧﺪ، ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻭﺣﺪﺗﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻣﺠﺪﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺤﮑﻤﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻗﺪﺭﺕ ﺣﻞ
ﻣﺸﮑﻞ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺎﻡ ﻫﻮﺵ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﺎﻟﻢ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﺭﻩ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺎﮐﻤﻚ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻞ
ﻣﻨﻮﻁ
ﺑﺘﺄﻳﻴﺪ ﻭ
ﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﻫﻮﺵ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﻨّﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻗﺪﺭت هاﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﻳﺎ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﺨﺼﺼﻰ ﻳﺎ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﺣﺮفه اﻯ، ﮐﻪ
ﻧﻔﻊ ﻭ ﺿﺮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻣﻞ ﺧﺎﺹﻭ
ﺟﺰﺋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﺗﺮﻳﻦﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦﻣﻘﺎﻡﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ.
ﻗﺪﺭﺕ ﮐﺴﺐ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ، ﺗﻌﺮﻳﻔﻰ
ﺍﺯ ﻫﻮﺵ ﺩﺭ
ﻃﻔﻞ ﻣﺤﺼّﻞ
ﻭﻧﻮﺟﻮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻣﺤﺼّﻞ ﻭﺍﺭﺩ
ﺍﺳﺖ ﻣﺤﺼّﻞ
ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻭ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ، ﻭ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺩﺭﺩ
ﻭﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ،
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻫﻮﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﻭﺟﺎﻳﺰﻩ ﻭ
ﺩﺍﺩﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺑﻬﺘﺮ، ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻭﻣﻌﻠﻢ ﻭ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ، ﻣﺸﻮﻕ
ﻣﺤﺼﻞ ﺩﺭﮐﺴﺐ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﺤﺼّﻞ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﻭﮊه
اﻯ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﺭﺳﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺁﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺁﻧﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻫﻮﺵ ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮐﺸﻴﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ، ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻰ
ﻃﺮﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺪﺭﺳﻰ ﻭ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﻳﺎﺟﺎﻣﻌﻪ، ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻃﻔﻞ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻃﻔﻞ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﻭ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻨﻰ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺤﻴﻄﻰ، ﻭ
ﺍﻓﺴﺎنه هاﻯ
ﺧﻴﺎﻟﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﻔﻞ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﻫﻮﺵ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎ
ﻭ ﻣﻠﮑﺎﺕ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ ﻃﻔﻞ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ چه
ﺮﺳﺪ ﺑﺪﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣثبت ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭﻋﻀﻮﻯ، ﻫﻮﺵ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﺰﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻋﻀﻮﻯ ﺑﺪﻥ، ﺩﺭ
ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ، ﺩﺭ
ﺣﺼﻮﻝ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻮﺵ، ﺑﻤﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻥ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭ ﻣﻐﺰﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍﻳش ﺸﺪّﺕ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻧﺘﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻤﺎ، ﺍﺯ
ﻭﺭﺍﻯ ﺑﺪﻥ
ﻭﻋﺎﻟﻢ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻤﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ
ﺭﺍﺩﻳﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﮑﺮ ﻭﻫﻮﺵ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺗﺮﺷّﺤﺎﺗﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺯ
ﻟﺎﺑﻠﺎﻯ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﺎﺹ
ﻫﺮﮐس ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻐﺰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ
ﭼﻴﺰﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ، ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ
ﻭﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻐﺰ ﺳﺎﻟﻢ ﻭ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺷﺪﻩ، ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﭘﺮﺍﺯﻳﺖ ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻟﺎﺯم اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺗﻦ
ﺑﻤﻐﺰ ﺑﺮﺳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺭﺍﺩﻳﻮﺋﻰ ﮐﻪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺭﻭﻯ ﻃﻮﻝ
ﻣﻮﺝ
ﻓﺮﺳﺘﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﭘﺮﺍﺯﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎ
ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻳﺎ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﺎﻣﻮﺍﺝ
ﻓﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ،
ﺻﺪﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﻳﺎﻓت
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺮﻩ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﭘﻴﺎﻡ ﻓﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﻧﺪﻙ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺍﻳﻦ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ
ﻣﻐﺰی ﻮ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻤﻐﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ﻫﺮﺩﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻭ
ﭘﺎﻙ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﭘﺮﺍﺯﻳﺖ ﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﭼﺎﺭﻩ
ﮐﺎﺭ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﮐﺎﺭ
ﻣﻐﺰ ﻭﺗﻦ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ
ﻋﻀﻮﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺑﺪﻥ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ثاﺑت ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﻭﺭﺯﺵ، ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ، ﮐﻤﻚ
ﺑﺒﻬﺒﻮﺩﻯ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﮑﻠّﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻣﻌﺰ ﻭ
ﺑﺪﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮐﻤﻚ ﺍﺻﻠﻰ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﺫﻫﻦ
ﻭﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺗﺤﺖ
ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻤﺒﻮﺩ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻐﺰﻯ ﻭ ﻋﻀﻮﻯ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﻭﺭﺯﺵ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ
ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ، ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻣﻐﺰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺷﺨﺺ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺣﺼﻮﻝ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ، ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮ
ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻭ
ﭘﺮﺍﺯﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ
ﺑﺎﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺻﺪﺍﻯ ﻳﻚ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﻮﻳﻢ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭ ﺻﺪﺍﻯ
ﺑﻠﻨﺪ ﺗﺮ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ، ﺟﺒﺮﺍﻥﻣﺰﺍﺣﻤﺕ
ﺻﺪﺍﻫﺎﻯﺩﻳﮕﺮﺿﻌﻴﻒﺗﺮﺭﺍﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻧﺤﻮﻩ ﮐﺴﺐ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺣﺸﻮ
ﻭﺗﻠﻨﺒﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺗﻮﺩﻩ
ﺳﻨﮕﻴن اﺯ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﺟﺎ
ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﻌﻘﺐ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﻌﺎﺩﻝ ﻫﺎﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘس
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﺨﺺ، ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻨﻄﻔﻪ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺫﻫﻦ ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﻣﺎ ﻭﺭﺍﻯ
ﺑﺪﻥ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭتن
ﺒﺴﻮی ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻨﺘﻈﺮﺑﺮﺍب
همگاﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺤﺼّﻠﻰ
ﮐﻮﺷﺶ ﺩﺭ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻠﺎﺵ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪ
ﺁﻥ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺪﺭﻙ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﺩﺭﻧﻮﻉﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺑﺮ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﮐﺎﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﻮﺵ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻏﻴﺒﻰ، ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻥ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺑﺄﺻﻞ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﺻﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﻗﺮﻥ19 ﻧﻴﺰ
ﺍﻃﺒّﺎ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﻣﻨﮑﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻨﺸﺄ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭘﺬﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻤﻚ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺎﻋﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺮ
ﻭﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴتی
ﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻳن
اﻓﮑﺎﺭ ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﭘس
عقل ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩه اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﮑﺮ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﻣﻨﮑﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،
ﻳﺎ ﻣﺎ ﻭﺭﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ثرﻭﺕ ﺃﻧﺪﻭﺯﻯ
ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺑﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﻭﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺿﻌﻴﻔﺘﺮﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﻡ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻐﺰ، ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻣﻄﻠﻖ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣُﺮﺩﻥ ﺭﻭح بوده
ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺮﮒ
ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﻏﻔﻠﺖ، ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ، ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﭘﻴﺸﺮﻓته
ﺪﺭ ﻣﻤﻠﮑﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ، ﺑﺎ
ﺁﻏﺎﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ، ﻭﭼﻮﻥ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺑﻴﻚ ﮔﻮﺷﻪ
ﺟﻨﮕلی ﻤﻨﺰﻭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻓﻌﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﻪ
ﺑُﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺩ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﻭﺿﻌﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻦ ﻭ
ﻣﻐﺰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﭘﺬﻳﺮ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﺁﻟﻰ
ﻭﻋﻀﻮﻯ ﻭ ﺷﻴﻤﺒﻴﺎﺋﻰ،
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻦ ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺍﺯ
ﻭﺿﻊ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻐﺰ ﻭﺗﻦ
ﻓﺮﻭﮐﺶ ﻧﮑﻨﺪ،
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺗﻐﺬﻳﻪ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳت
ﻮﻳﺘﺎﻣﻴﻨﻰ
ﻭﻳﺎ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺧﻞ ﺩﺭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺗﻦ ﻭﻣﻐﺰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻣﻐﺰ
ﻭﺗﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺗﻮﺍﻥ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻗﻰ ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣثبت
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ، ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣثیت ﺩﺍﺩ. ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﻮﺩ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﻟﺎﺟﺮﻡ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﺮﻡ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻥ، ﺃﺳﻴﺮ
ﻓﻄﺮﺕ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﻭﻃﻠﺴﻤﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻥ
ﺍﺳﻴﺮﻳﻢ
ﭘﺸﺪﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻭﻝ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺗﻦ ﻭﻣﻐﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﮐﺮﺩ. ﺗﻦ
ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻇﺮﻓﻰ ﻣﺎﺩﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﺗﻦ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻧﻴﺰ ﺷﺮﻁ
ﻟﺎﺯﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ
ﻋﻈﻴﻢ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﺗﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ، ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺻﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺳﻴله اﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﺐ
ﻭﭘﻴﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﺑﮕﻮﺵ ﺷﻨﻮﺩﻩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﭘس
ﺟﺴﻢ ﻭ ﻣﻐﺰ
ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺴﺐ ﮐﻨﻨﺪ، ﻫﻤﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭ ﻇﺮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎ، ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﻳﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺧﻮﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻌﻰ ﺍﻃﺒّﺎﻯ
ﺗﻦ ﻭ ﺭﻭﺍن
ﺪﺭﻣﺎﻧﺎﻥ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺣﻔﻆ
ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺗﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻫﺪﻑ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎ، ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺸﻒ ﻭ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ(ﺑﻪ
ﺷﺪﻥ)ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺷﺪﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﻓﮑﺮﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ
ﻧﮕﺮﻳﺴﺘﻦ، ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻫﻮﺵ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ، ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭ
ﺳﻌﺎﺩﺕ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺑﺪﻥ ﻭﻣﻐﺰ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺳﺖ، ﻫﺮﮔﺰ
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﻭﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ ﻭ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺍﮐثرﺍ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ
ﺑﻀﺮﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﮐثر ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺎﻣﻰﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺑﺪﻥ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻣﺎ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻧﻪ ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺑﺨﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮ
ﺗﻠﺎﺵ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻳﻚ
ﺑﻬﺮﻩ ﻣثبت
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﻫﺮ
ﻓﮑﺮ ﻭﮐﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎ ﻳﻚ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻳﻢ، ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﺴﻢ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ، ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﻤﮕﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻧﮕﻴﺮﻳﻢ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﮐﻠﺎس
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺷﺎﻫﺪ
ﻫﺮﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ، ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی که ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻳﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻟﺎﺯﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﻬﻴﭻ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻣﺮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﮔﺬﺷﺖ. ﭘس
ﺑﻨﻔﻊ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺯ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ. ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺟﺴﻢ ﻣﺎ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻄﻔﻪ ﺍﻭﻟﻴﻪ،
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻠّﻮﻝ ﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻥ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻝ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻣﺎ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﻠّﺎﻗﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﻦ ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺗﻌﺠّب ﺁﻭﺭ
ﺑﺪﻧﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧی ﺨﻮﺩ ﺁﻧﺘﻦ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻭﺳﻴله اﻯ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﻬﻢ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺪﻥ ﻣﺎ،
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺑﻮﺩﻥ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﮐﻠّﻰ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻳﻦ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻓﺮﺩﻯ، ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺟﺎﻣﻊ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒب ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍت
ﻮﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻗﺮﺍﺭﮔﻴﺮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺘﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺟﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭﺧﻮﺩﺳﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫَﻮَس ﺵ
ﮐﻨﻴﻢ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻃﻔﻞ
ﻋﺰﻳﺰ ﺍﻭ ﺑﻬﺮ
ﻫﻮس
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻠﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻫﻢ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺴﺎﻋﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﺎﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﺧﻨثی ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭘس ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻏﻔﻠت
ﻴﺎ ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎت
ﺨﻮﺩ ﻣﺠﺎﺯﺍت
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺑﺪﻥ ﻣﺎ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻠّﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻋﻠّﺖ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺮﮐﺖ
ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ
ﺑﻌﻠﺖ ﺳﻮﺧﺖ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻯ
ﺑﻨﺰﻳﻦ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻠّﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭﺗﺮ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻠّﺖ
ﺍﻟﻌﻠﻞ ﺩﺭ
ﻧﻈﺎﻡ ﻗﻄﻌﺎﺕ
ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ ﻭ
ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ
ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻫﺮ
ﻋﻠّﺘﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ، ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻋﻠﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻋﻠﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ. ﻭ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺩﺭ
ﺟﻬﻞ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻋﻠﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺣﻴﺮﺕ
ﻭ ﺗﺮس
ﻭﻧﺪﺍﻣﺖ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﺮﺣﺮﮐت کوﺭﻯ
ﺑﻴﻚ ﻣﺎﻧﻊ
ﮐﺸﻴﺪه
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻳﺎﺑﮕﻮﺩﺍﻝ
ﺍﺳﻴﺮﮐﻨﻨﺪه
ای ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻓﺘﺎﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺑﺼﻴﺮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﺗﺎ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻭ
ﮔﻮﺩﺍﻟﻬﺎﻯ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ ﺑﺮﻧﺪﻩ
ﺩﻭﺭ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻣﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑت
ﺮﺍﻫﻨﻤﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺫﺍﺗﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺯﻟﻰ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ
ﺭﻫﺎﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻭﻭ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺯ
ﭘﻨﺒﻪ ﮔﺮﺩﺩ.

ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ، ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ بی
هاوری ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻋﻤﻠﻴﺎﺗﻰ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻨﻈﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺯﻧﺪﻩ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺧﻮﺍﺹ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺗﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺷﻌﻮﺭ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ، ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺧﺎﺹ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺑﺮﺝ ﺍﻳﻔﻞ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ، ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭﻋﻤﻠﻰ. ﻭ
ﺑﻴﻦ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻌﺮﻓت عقلی، ﺑﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺑﺪﻥ
ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺧﺎﺹ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺮﺷّﺤﺎﺕ
ﻣﻐﺰﻯ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺤﺮﮐﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﻪ ﻣﺤﺮﻙ
ﺍﺻﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ، ﺍﺯ
ﻧﻈﺎﻡ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﻧﻈﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺃثر
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ
ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ،
ﻟﺎ ﺟﺮﻡ ﻣﺤﺮﻙ
ﺍﻳﻦ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭﮊﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩ. ﻧﻈﺎﻡ
ماﺩﻯ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﻳﻚ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺤﺮﻙ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺮﻭﻑ
ﺭﻭﻯ ﺻﻔﺤﻪ ﮐﺘﺎﺏ،
ﻳﻚ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻈﺎﻡ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰ ﻧﻴﺰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﺤﺮﮐﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺤﺮﮐﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﺤﺮﻙ ﻣﺎﺩﻩ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺗﺄثیر ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻧﻈﺎﻡ ﻋﺼﺒﻰ، ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻋﻮﺍﻣﻠﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﺮﻙ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭ ﻋﻠﺖ ﺍﻟﻌﻠﻞ
ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ، ﻳﺎ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻈﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻧﻄﺎﻡ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﺟﺎﻟﺐ
ﺗﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﺪﺍﻡ ﻧﻈﺎﻡ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻈﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪس
ثاﺑﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﭙﺮﻳﺸﺎنی ﻨﻈﺎﻡ
ﻗﺒلی ﻤی
اﻧﺠﺎﻣﺪ، ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺟﺴﻤﻰ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ،
ﺍﮔﺮ ﺫﺭﻫﺎﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﻔﺮﺽ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﺮﺍﻧﻴﻢ ﻳﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻰ ﺃثر ﮐﻨﻴﻢ،
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ. ﻳﻌنی
ﻨﻈﺎﻡ ﺑﻬم
ﻤﻴﺨﻮﺭﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺎﻡ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻧﻈﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻰ
ﺑﺨﺸﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺷﻮﺩ. ﭘس ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ، ﮐﺎﺭﺵ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻨﺴﻮﺥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣّﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣثبت ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻧﻮﻋﻰﺑﻨﻮﻉ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﺯﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺁثاﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﺑﻬﺘﺮ، ﻳﺎ
ﺗﻤﺪﻥ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﺪﻫﻨﺪ. ﻣثل
ﻗﺪ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ
ﻳﺎ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺟﻮﺍﻧﺘﺮﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﻭ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭ ﻧﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺗﻦ ﻭ
ﻋﻀﻮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺁﻥ. ﭘس
ﻓﮑﺮ ﺗﺮﺷّﺢ
ﻣﻐﺰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻐﺰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻳﻚ
ﻧﻮﺁﻣﺪﻩ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﻧﻮﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ، ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻋﻠّﺖ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣثلا
ﺩﻳﺪﻥ
ﮔﻨﺠﺸﮑﻰ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﭼﺸﻢ
ﻣﺎﺭﺍ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺤﺮﻙ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺍﻳﻦ
ﺧﻄﺎ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻋﻠّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺴﺒﺐ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺑﻴﻦ
ﻣﺤﺮﻙ ﻭ
ﻣﺘﺤﺮﻙ ﻫﺴﺖ. ﻳﺎ
ﺑﻴﻦ ﻋﻠﺖ ﻭ
ﻣﻌﻠﻮل هست. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺒﺐ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻗﻴﻖ ﺗﺮ، ﻳﻚ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻋﻠّﺖ
ﺑﻤﻌﻠﻮﻝ ﻫﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻟﻴﻞ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻴﻦ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺗﻦﺑﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺗﻦ،
ﭼﻪ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﺤﺮﮐﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺩﺭ
ﺃﺳﺒﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﻋﻠّﺖ
ﺍﺻﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺒﺐ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺃثر ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻠّﺖ
ﺗﺄثیر
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺳﺒﺐ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺗﺄثیر
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺒﺐ ﺭﺍ
ﺍﺻﻠﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻠّﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺳﺒﺎﺏ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﺑﻤﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻠّﺖ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻠّﺖ ﺍﻟﻌﻠﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟﻖ ﻭ
ﺳﺒﺐ ﺍﺻﻠﻰ
ﻋﻠّﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺒﺎﺏ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺃثرﺍﺕ
ﻋﻠّﺘﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻋﻠّﺖ ﻫﺎ ﻫﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻠّﺖ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣثلا
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺍﻋﺼﺎﺏ، ﻋﻠّﺖ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰﺁثاﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺳﺒﺐ ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺃثر ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﺍﺯﺑﻴﺮﻭﻥﻫﺴﺘﻰﺃﻋﺼﺎﺏﺑﺄﻋﺼﺎﺏﺭﺳﺎﻧﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻦ
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺘﺎ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺼﺎﻳﺺ ﻋﻘﻠﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺨﺼﺎﻳﺺ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺍﺳﺖ،
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺼﺎﻳﺺ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺎﺻﻴّﺖ ﻳﻚ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ. ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺁﻥ
ﺧﺼﺎﻳﺺ، ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻋﻠّﺖ
ﻫﺴﺖ ﻭﻟﻰ ﺳﺒﺐ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮﻧﻈﺎﻡ
ﻭﺷﮑلی که ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺳﺒﺐ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻪ
ﻋﻠّﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠّﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮی
ﺒﺮﺍﻯ ﻋﻠّﺖ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮐﺮﺩ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﻋﻘﻞ ﭼﻴﺰﻯ
ﺷﺒﻴﻪ ﻭﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﻞ ﻳﻚ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻟﺬﺕ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ
ﺧﻄﺎﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑﻧﻴﺴﺖ.
ﭘس ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭَﻫﻢ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺁﻧﭽﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻋﻘﻞ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﻓﮑﺮ
ﻭﻫﻤﻰ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﻳﻚ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﻫﺮ
ﺑﻬﺮﻩ ﻋﻘﻞ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺒﻬﺮﻩ ﻭ
ﺃثرﻋﻘﻞ ﺑﻌﺪﻯ،
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻭﻫﻢ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻃﻞ، ﻭ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻧﺎﺭﺳﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﭘس
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﺩﻩ
ﺟﺴﻢ
ﻭﻣﻐﺰﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺭﺍ ﺗﺮﺷّﺢ
ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺭﺍ
ﺗﺮﺷّﺢ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻋﻠّﺖ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺳﺒﺐ ﺍﺻﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺎ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻓﻮﻕ
ﻋﻠّﺖ ﻭ ﺳﺒﺐ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﻋﻠّﺖ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺳﺒﺐ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻣثبت ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ، ﮐﻪ
ﺗﺮﺷّﺢ ﻣﻐﺰﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍنه
اﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﺒﺐ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻋﻠّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺷﺒﻴﻪ ﻭﻫﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻭﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﻫﻤﻰ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎ، ﺍﮔﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻋﻴﺐ ﻭ ﻧﻘﺺ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﺣﺘﻤﺎ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻫﺮ
ﻋﻤﻠﻰ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻳﺎ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﺩﻧﺪﺍﻥ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻧﺪﺍﻥ، ﭘس
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻓﺮﺽ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻳﺎ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣُﭻ
ﻫﺮ اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻋﻤﻞ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻭﻓﺎﺳﺪ ﻭ ﻣﻀﺮ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﮕﻴﺮﺩ، ﭘس
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﺯ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺪ ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻮﺏ،
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ثبت ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﭘﺎﺩﺍش
ﺒﮕﻴﺮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮﺑﻌﺪﻯ
ﻣﺠﺎﺯﺍت
ﺼﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﺁﻧﻬﻢ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﭘﺮ
ﺍﺯﺭﺣﻤﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﺧﻄﺎﻫﺎ، ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻫﻨﺪﻯ ﻗﺪﻳﻢ، ﻭﺟﺮﻡ
ﻗﺮﺁﻧﻰ. ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻳﺎ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺑﻌﺪﻡ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻤﻰ ﺑﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺃﻣﺮﻯ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﻋﺪﻡ ﺷﺪﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺮﮐت ﺒﺴﻮی
اﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺍﮐﻨﻮن ﺪﺭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ، ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﭘﺶ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ ﮐﻪ
ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ
ﺍﻳﻦ ﻋﺬﺍﺏ ﻫﺎ
ﻣﻄﺮﺡ ﻫﺴﺖ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﺎﺭﻫﺎی عقلی
ﺩﺭﻣﺎﺩﻩ ﻣﻐﺰ
که
ﻤﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎ،
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ، ﻭﻣﮑﺘﺐ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺭﺗﺠﺎﻋﻰ
ﻓﻨﺎﺗﻴﻚ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺩﺭﺳﺖ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﺍﺻﻞ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻃﻠﺒﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﺍﺯﺁنچه که
ﻫﺴﺘی ﻤﺎﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻥ
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻫﺮﮐس ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻧﻔﻌﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺿﺮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﺵ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻟﺎ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻓﻰ
ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺁﻣﺪﻩ. ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ
ﻭ ﺭﺳﻤﻰ، ﮐﻪ
ﺍﺣﺰﺍﺑﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺰ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ
ﺣﺮﺹ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣؤﻣﻦ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻫﻤﻪ
ﻗﺸﺮﻳﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺧﻴﻠﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮔﺮچه
ﻮﺟﻮﺩ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺧﻮﺩ
ﻟﺎﺯم ﺰﻧﺪگی
اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﻟﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﻬﺎنتن ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺟﺎﻯ ﺷﻚ ﻭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻓﻴﺰﻴﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻋﻤﻠﻴﺎت عقلی
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺩﻳﮕﺮی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻣﻦ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﭘس ﻫﺴﺘﻢ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ
ﺑﻌﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﭼﺮﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﮐﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻭﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻗﺪﻳﻢ ﺭﺍ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﻴﺌﻰ
ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻨﺪ(ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎ)ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺑﻪ
ﺧﻮﺩ، ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﻪ ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎﻯ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ، که
ﻮﺟﻮﺩ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻓﺮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ(ﺩﺭﻙ
ﺻﻮﺭﺕ)ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻭﻫﻢ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﺷﻴﺌﻰ ﻧﻴﺰ
ﻭﻫﻢ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﮔﺮﺩﻯ ﺳﻨﮓ
ﺑﺴﺮ ﺍﺳﺘﺎﺩش
ﺰﺩ، ﻭﮔﻔﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻯ،
ﭼﺮﺍ ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺰﻧﻰ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﻥ ﺭﻳﺰﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻫﺎﻡ، ﺣﺪ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻫﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻮَﻫّﻢ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺒﺎ
ﺳﻪ ﺳﺮ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺫﻫنی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﻭﻫﻢ ﻭ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺩﻭﺭ ﺗﺴﻠﺴﻞ
ﺷﻮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺨﻮﺭﺩ
ﺫﻫﻦ ﻣﺎ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻭﻗﻮﻉ
ﺣﻮﺍﺩث ﻋﻘﻠﻰ،
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﺑﺎ
ﺣﻮﺍﺩث ﺒﻴﻌﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭﺩ ﺳﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﻠّﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺮس
ﺍﺯﺯﻟﺰﻟﻪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺯﻟﺰﻟﻪ.
ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻨﺘﮑﻮس ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺷﻚ
ﺩﻭ ﺣﺎﻟﺖ
ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ ﺿﺪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ، ﺍﻳﻦ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺒﺮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺃﺣﺴﻦ ﻳﺎ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺃﻫﻮَﻥ
ﺍﻟﺸﺮّﻳﻦ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ ﺑﻴﻦ
ﺑﺪ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ، ﺑﺪ
ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻣﮕﺰﻳﻨﻴﻢ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺧﻮﺑﺘﺮ، ﺧﻮﺏ
ﺗﺮ ﻭ ﺍَﺣﺴﻦ
ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎب
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺑﻰ ﻋﻠّﺖ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﻭﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﻧﺮﺳﻴﺪه
اﻳﻢ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻢ ﮐﻪ ﺷﻚ، ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻀﻌﻒ ﺣﺎﻝ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺫﻫﻦ، ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺟﻬﻞ
ﺍﺯ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺍثباﺗﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺷﻚ
ﻣﺎ ﺩﻟﻴﻞ ﻋﺪﻡ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ، ﻧﻔﻰ
ﺷﻴئ ﺍثباﺕ ﻣﺎ
ﻋﺪﺍﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍثبات ﺷﻴئ ﻧﻔﻰ
ﻣﺎ ﻋﺪﺍه
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻫﺮﻣﻮﺭﺩﻯ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻧﻔﻰ ﻭ
ﺍثبات ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺗﺮﻯ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﮔﺮﺩﻳﻢ،
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻣﺠﺮّﺩ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺫﺍت
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎﺩه ای
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺠﺴّﻢ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻳﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ، ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ، ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻭﻫﻤﻰ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮ. ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻳﺎ
ﺭؤﻳﺎ، ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ ﺳﭙﺶ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭﻣﻔﺮﺩ، ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﻓﺮﺽ
ﮐﺮﺩه ایم، ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺽ ﺷﺪه اﻳﻢ. ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻭﮐﺎﻡ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺫﻭﺍﺕ ﻳﺎ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻟﻮ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ، ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﻧﺒﻮﺩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ، ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﺑﻴﺮﻭن اﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻘﻞ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻣﺮﺩﻭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺫﺍﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﺻﻞ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﻴﭻ
ﻣﻔﺮﺩﻯ ﺟﺰﺋﻰ،
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻘﺶ ﮐﺎﻓﻰ ﻭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺫﻭﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﻣﺤﺴﻮس
ﺍﺳﺖ. ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﮔﺮ، ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺫﺭﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻧﮑﺘﻪ ﺭﺍ
ﻧﺎﮔﻔﺘﻪ
ﻧﮕﺬﺍﺭﻡ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺿﻰ
ﻋﻤﻠﻰ ﺭﺍ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﻃﻞ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﭘس ﻋﻘﻞ ﭼﻪ
ﮐﺎﺭﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺽ ﮐﺮﺩ، ﻭﺑﻌﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﻤﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺑﺎ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩ. ﺳﭙس
ﺑﻴﻚ ﻗﻀﻴّﻪ
ثاﺑﺖ ﺷﺪﻩ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﻢ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﻤﻴﻦ ﻓﺮﺽ
ﺩﺭﻙ ﺫﻭﺍﺕ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺁﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﺸﺪﻥ
ﺗﺮﻙ ﺁﻥ ﻓﺮﺽ
ﺭﺍﻧﮑﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﻓﺮﺽ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ، ﺣﻴﻒ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺧﻮﻳﺶ
ﻭﺣﺘﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺮبه اﻯ
ﻧﮑﻨﻴﻢ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺳﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺧته اﻳﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻳﻢ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺟﻠﻮ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺑﻨﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﺨﺸﻴﻢ. ﭘس ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﺴﺌﻮﻝ
ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ ﻳﺎ
ﭘس ﺭﻭﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﻴّﺎﺕ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﮑﻨﻴﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻧﻈﺮﻯ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫمه
اﺩﻳﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ، ﻭ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻔﻴﺪ
ﻭﺑﻬﺘﺮﻯ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻀﺮ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺽ
ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺧﻮﻳﺸﺘن
که ﺫﺍﺗﻰ
ﻭﺭﻭﺣی ﺮﺍ
ﺑﺒﺎﺯﻳﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﻤﺎﺭ
ﺗﻴﺮﺃﻧﺪﺍﺯﻯ
ﺑﻤﻐﺰ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯﻯ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺭﻭﺳﻬﺎ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﮔﻠﻮﻟﻪ ﮐﻪ
ﺑﻤﻐﺰ ﺧﻮﺩ
ﺷﻠّﻴﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﮐﺸﺘﻪ
ﻧﺸﻮﺩ، ﻓﻠﺎﻥ
ﻣﺒﻠﻎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﻏﻴﺮ
ﻳﻘﻴﻨﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻳﻚ
ﺩﺭﻙ ﺣﺎﻝ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎ ﻫﺴﺖ. (ﺣﺎﻝ)ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺗﻦ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﻣﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻋﻴن
ﺎﻟﻴﻘﻴﻦ، ﻭﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ثاﺑﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺎﻳﻦ
ﻓﺮﺽ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺎ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻫﺪﻑ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭ ﺟﻬل ﻮ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﻳﻴﻢ. ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻭﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻓﻊ ﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﻫﺮ ﺿﺮﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﺑﻌﺪ
ﺑﻔﮑﺮ ﻫﺮ ﻧﻔﻊ
ﻭ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﺣﺪّﻯ ﺑﻤﺮﺯ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭ ﺭﻧﺞ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻨﺪ
ﻗﺪﻡ ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻨﺎﺑﻊ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺩﺍﻧﺶ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﮐﺴب
ﻤﺮﺍتب ﺸﻬﻮﺩﻯ
که عقلهای
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻋﻘﻞ
ﭘﺎﮐﺘﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺩﻭﻳﺪﻥ ﺑﺨﻂ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺮﻋﺖ ﺩﻭﻧﺪﻩ،
ﺩﻟﻴل ﺤﺘﻰ
ﺗﻮﻗّﻒ ﻣﻴﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺽ ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺧﻄﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻴﻢ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺟﺎﻯ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺣﻔﻆ ﻓﺮﺽ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ. ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺎ، ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﻤﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮐﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺎ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺽ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻴﻢ. ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اثر
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ، ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﺷﻤﺎ
ﻧﮑﻨﻴﺪ، ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﮔﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﺮﺩﻭﻯ ﻣﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻭ ﺷﻤﺎ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺒﺮﻯ
ﺑﻮﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺎ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻓﺴﻖ
ﻭﭘﺴﻚ ﺭﻭﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﭘﺎﻙ
ﺭﻭﺍﻧﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺳﺎﻟﻢ، ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺧﺼﺎﺋﺼﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﺗﻦ
ﻳﺎ ﻣﻐﺰ ﻧﻴﺴﺖ،
که ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺒﻮﻝ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﻓﺮﺽ
ﻧﻤﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻤﻠﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.

ﺭﻭﺯﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺑﻮﺩﻡ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻓﺮﺽ
ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺗﺮﺷّﺢ
ﻣﻐﺰ ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺮﺷّﺢ ﺻﻔﺮﺍ
ﺍﺯ ﮐﺒﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺃﻣﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﺑﺎﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﮐﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺮﺩه اﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﺪ، ﻳﺎ
ﮐﻮﺭﻯ که
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺘﺎ
ﻣﺮﺩﻭﺩ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺷﻖّ ﺳﻮﻣﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ، ﻳﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺷﻔﺎ ﺑﺪﻫﺪ. ﻳﺎ
ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﻭ ﺑﻴﻨﺎﺗﺮ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮ ﻭ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺎﻳﻦ
ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣؤثِّر ﻭﻣﺘﺄثّر
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﺎﻇﺮ
ﻳﺎ ﺩﺍﻭﺭ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺳﻮﻣﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺭﺍﺯ
ﺩﺭﻙ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻌﻘﻞ ﺧﻮﺩ، ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻧﺎﻇﺮ
ﺳﻮﻡ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﻭﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﻃﺮﻑ
ﻧﺰﺍﻉ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺸﮑﻞ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎت
عقلی، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﻭﺭ ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
داﻭﺭﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺍﻭﺭ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﮐﻤﺘﺮ، ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺎﻫﻠﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻓﮑﺮ
ﻳﻚ ﻋﺎﻟﻤﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻓﮑﺮ
ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺎﻟﻤﺘﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺍﻭﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺳﺘﻢ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺣﻖ
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﺘﻤﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎئیکسی
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﺘﻢ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ
ﺭﺣﻤﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﺮﺻﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی اﻭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺸﺮﻁ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻥ، ﻭﺍلاّ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻃﺒیعی
اﺳﺖ، که هر
ﺗﻮﻫّﻢ
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭﺩﺭﻙ ﺣﻴﺎت
ﺒﻬﺮ ﺷﮑل ﺁﻥ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻁ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ثالثی
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻭ
ﺧﻄﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺭﺍ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺑﺪﻫﺪ
ﻳﺎ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﺣﺴﺎس
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺗﺎﻡ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ) ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ، ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه
ﻤﺘﺤﻘﻖ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻋﺘﺮﺍض ﻤﻬﻢ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍن ﺒﺮ
ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﺎن
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺍﻓﺮﺍﻃی کرﺩ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺭﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﻣﻐﺰ
ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎت ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺟﺎﺑﺠﺎﺋﻰ
ﺩﺭﻭﻥ ﻣﻐﺰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺣﺴﺎﺏ
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺟﺎﺑﺠﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺗﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﭘس
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻴﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﺯ
ﺗﻮﭘﻬﺎﻯ ﻣثل
ﻫﻢ ﺟﺎ ﺑﺠﺎ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﻢ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﮔﻮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻗﻤﺎﺭ، ﺍﮔﺮ
ﺷﻤﺎﺭﻩ ﻫﺎﺋﻰ
ﺑﺮﻭﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﭼﻪ ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ
ﺟﺎﺑﺠﺎﺋﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻭ ﮐﻮﺭ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺎﺭﺵ ﺗﻦ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻧﺎﺧن اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻟﺬﺕ ﺧﺎﺭﺵ،
ﻭﻫﻢ ﺃثر
ﺧﺎﺭﺵ ﻭ
ﺃﻧﮕﺸﺖ ﺭﻭﻯ
ﺗﻦ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﺎﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﻣﺒﺪﺃ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﺎﺑﺠﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭﻣﻐﺰ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ، ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺩﺍﻭﺭ ﺳﻮﻡ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،
ﮐﻪ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﻋﻤﻞ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﮕﺮﺩﻳﻢ. ﻣﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻭﺟﺪﺍﻧﻴّﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ ﺷﺪﻩ، ﻭﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﺭﺍﺿﻰ ﺷﺪﻩ ﻳﺎ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺍﺯ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻭ
ﺣﻮﺍﺩثی ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺪﻗّﺖ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻓﺮﻗﻰ
ﺑﺎ ﻣﻐﺰﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻧﺪﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻋﻘﻞ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ، ﻳﻚ
ﻋﻤﻞ ﮐﻤّﻰ ﻭ
ﺟﺎﺑﺠﺎﺋﻰ ﻭ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭﮐﻴﻔﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻴﭻ ﮐس
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﻇﺮﻳﻒ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺫﻫﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺮؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ ﺩﺭﻙ
ﺍﺣﻮﺍﻟﺎﺕ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮔﻮﺋﻰ ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﺮ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺮﺍﻡ ﺑﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﻣﺠﺎﺯ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﺷﺮﻋﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺁﻧﭽﻪ
که ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺐ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻢ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺷﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺎ ﺑﺨﺸﻮﺩﻧﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺧﻄﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻄﺎ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ثوﺍﺏ ﻭﺻﻮﺍﺏ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ثوﺍﺏ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﮕﻨﺎﻫﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ثوﺍﺏ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺧﻄﺎ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺧﻴﻠﻰ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻋث
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺠﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎ، ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﻬﻨﮕﺎﻡ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺧﻮﺩ، ﻭﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺮ
ﮐﻮﺭﺩﻟﻰ ﻭ
ﻧﺎﻗﺺ
ﺍﻟﻌﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ
ﻓﮑﺮﻭﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﻰ ﭘﻨﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﮔﺮﺩﺵ
ﺑﺪﻭﺭ ﻣﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎ
ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﻋﻤﻠﻴّﺎت
عقلی اﺯ ﻣﻐﺰ
هم ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ ﻫﺮﺩﻭ
ﻳکی هستند. ﻭ
ﭼﻴﺰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺒﺎﺭ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻣﺘﻌﻔّﻦ ﺗﺮ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻧﻘّﺎﺩ ﻭ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ، ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻣثبت ﺁثاﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮﺣﺘﻰ
ﻣﻐﺰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﻭﻣﻐﺰ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﺨﺼﻰ، ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻭﺣﺪت
ﻮﺟﻮﺩ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺎﺭﺍ
ﻣﻠﺰﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ. که
ﻤﺎ ﺍﺯ
ﻋﻠّﺘﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺴﺒﺐ ﻫﺎ
ﻭﺳﭙس ﺑﻤﺴﺒّﺒﺎﻥ
ﺍﺳﺒﺎﺏ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﻠّﺖ
ﺍﻟﻌﻠﻞ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﻌﻠّﺖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻧﻈﺮ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻐﺰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻳﻢ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯﻫﻢ ﺟﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺗﻤﻴﻴﺰ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺩﺭﻙ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺳﺖ که ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺫﻫﻨﻰ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﺻﻠﺎح کنیم. ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐیه
ﻨﻔس ﺩﺭﺗﺨﻠیه
اﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﻌﻠﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ،
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﻣﺠﺮّﺏ ﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎی
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﺍﺩ، ﮐﻪ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻳﺮ ﺍﺯ ﺩﺭﻙ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺍﻳﻦ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺁثاﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻩ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺽ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻐﺰ
ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ، ﻭ
ﻓﺮﺽ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻋﻤﻞ ﻋﻘﻠﻰ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺨﻄﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺽ ﮐﺎﺭ ﻣﻐﺰ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ، ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﻓﺮﺽ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻫﻢ ﺩﺍﻭﺭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻫﻢ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ. ﺑﺮﻭﻳت
ﻣﺤﻘّﻖ ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﮑﺘﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺧﻄﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩ. ﭘس
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻄﺎ ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﮑﺘﺐ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺧﻄﺎ
ﻧﮑﻨﻴﻢ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺃﻣﺮ ﻣﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻥ
ﻟﻄﻴﻔﻪ ﻗﺪﻳمی
ﻴﻮﻧﺎﻧﻰ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺃﻫﻞ
ﺟﺰﻳﺮﻩ ﮐﺮﻳﺖ
ﻧﻴﮑﻮ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺣﻴﻒ ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﭘﺶ
ﻧﻴﮑﻮ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺖ، که ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﺃﻫﻞ ﮐﺮﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻳﻚ ﺩﺭﻭﻍ
ﮔﻮ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﻴﻢ، ﺩﺭ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻣﻐﺰﻯ ﻣﺎ
ﻣﻌﻨﻰ، ﻭ
ﻋﻘﻠﻴّﺎﺕ ﺟﺎﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻭﻣﺎﺩی ﺮﺍ
ﭼﮕﻮنه ﺪﺭﻙ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﺧﻮﺩ ﺣﺮﮐﺎت
ﺮﺍﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻣﻌﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس ﺣﺮﮐﺎت
ﻨﻤﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻋﻤﻞ(ﺩﺭﻙ ﮐﺮﺩﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ)
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ، ﻭﻟﻰ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺪﺭﻙ ﮐﺮﺩﻧﻰ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﺁﻳﺎ ﺑﺎ
ﺗﻠﻨﺒﺎﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ، ﺁﻳﺎ(ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﺭﻙ)
ﻭﺟﻮﺩﺩﺍﺭﺩ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺭﻙ ﮐﺮﺩﻥ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻠﻨﺒﺎﺭﻯ
ﺍﺯﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ. ﭘس
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺮ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻓﻴﺰﻳﺰﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻫﻮﺵ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻮﺵ را
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻋﺼﺒﻰ ﻧﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺃﻋﺼﺎﺏ ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﻧﺘﻦ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﻴﻦ ﺗﻦ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍن هستند. ﻭﻧﻮﻋﻰ(ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺩﺍﻧﻰ )ﺍﺳﺖ، ﻭ
(ﻧﻪ ﮐﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﻧﻰ) ﻣﺎﺩﻯ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻮﺵ
ﺧﺎﺻﻴّﺘﻰ
ﻓﻴﺰﻳﺰﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺑﺎﺧﻮﺍﺏ
ﺩﻳﺪﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ، ﻭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﺎﺭ
ﺑﺪﻥ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﭼﻪ ﻓﺮﻗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺍﺏ و رؤیا
ﻧﻴﺰ ﻳﻚ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻴﻮﻳﮑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺧﻮﺍﺏ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ ﻭ
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﻘﺎﻡ
ﮐﻨﻮنی ما که
به اﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺗﺬﮐّﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻭﻓﻮﺍﺋﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎسی
که ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻫﮕﺮﺍﻳﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻫﻮﺵ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ ﻋﻤﻞ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭﻣﻐﺰ
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﺴته
اﻧﺪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺃﺗﻤﻰ
ﺧﺎﺻّﻰ
ﺩﺭﻣﻐﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻰﻫﻮﺵ ﭼﻨﺎﻦ
ﻧﻈﺎﻡ ﻟﺎﺯﻡ
ﺃﺗﻤﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻮﺵ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺟﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰﮐﻪ ﻋﻤﻞ
ﻫﻮﺷﻤﻨﺪﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﻣﻐﺰ،
ﻳﻚ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺗﻦ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﺭﺍ
ﺑﻬﻢ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻧﻈﺎﻡ ﺃﺗﻤﻰ ﻣﻐﺰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﭼﺮﺍ
ﺑﺎﺯ ﺁﻧﻨﻈﺎﻡ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻩ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ، ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﺴﻴﺘﻪ
ﺧﺎﺻّﻰ ﻓﺮﺽ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﻓﻬﻢ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺃثر ﺍﺯ ﻣﻐﺰ
ﺑﺎﻋﻀﺎﻯ ﺑﺪﻥ ﺭﺍ،
ﺩﺭﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ
ﻋﮑسﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻳﺎ ﺩﺭﺩ ﻣﻤﮑﻦ
ﮔﺮﺩﺩ. وﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯﻫﻤﻴﻦﺍﻟﮑﺘﺮﻳﺴﻴﺘﻪ
ﻭﺍﺿﺢ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺁﻧﺮﺍ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺑﺮﻗﻰ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﮔﻔته اﻧﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﺴﻴته ﻳﺎ
ﻣﻮﺟﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﺳﻴّﺎله اﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻟﺤﻈﺎﺗﻰ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻧﻪ ﻣﺪﺍﻭﻡ. ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ بخاﻃﺮ
ﺍﺭﺯﺵ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺫﺍﺗﻰ ﺁﻥ، ﺑﺎﺯ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻔﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻦ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺃﺗﻤﻰ ﺟﺰﺋﻰ،
ﺍﺯ ﻟﻮﺍﺯﻡ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺟﻨﺒﻪ ﺫﺍﺗﻰ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺃﺗﻤﻰ
ﺩﺭ ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰ است. ﻭﻟﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺗﺎﺑﻊ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺟﺴﻤﻰ ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻳّﺖ ﻭ
ﺳﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺗﻤﺪﻧﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺳﺎﺯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻮﻝ
ﭘﻴﮑﺮ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﮐﻠّﻬﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻌﻤﻮﻝ، ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ. ﺩﻭﮔﻠﺎس
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺻﻔﺘﻰ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﺧﺎﺻﻴّﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﺎﺩﻩ
ﻫﺴﺖ. ﭘس
ﻣﻈﺎﻫﺮ ﻐﻴﻴﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺟﺴﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﻤﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻣﻐﺰ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﺳﺖ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﭼﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ
ﺃﺗﻤﻰ ﻣﻐﺰ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﭙﻮﺭﺕ ﻣﺤﻘﻖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻋﻠّﺖ
ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻴﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺷﻌﻮﺭ
ﻭﺩﺭﻙ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﻋﻤﻞ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻯ ﺑﻴﻦ
ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ، ﺑﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻠﻂ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣﺎﻟﺎت عقلی
ﻣﻬک ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻭلی ﻨﺘﺎﻳﺞ
ﻏﻴﺮﻣؤثّر
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮن
ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺩﺳﺘﮕﺎه عصبی ﺃثرﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻤﻬﻢ ﺑﻮﺩﻥ، ﺩﻟﻴﻞ
ﺃثر ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻋَﺮَﺿﻰ
ﻭﺟﻨﺒﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﺃثر ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻧﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﺮﺿﻰ
ﺑﻰ ﺃثر. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣؤثّر، ﻣﻬﻢ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺩﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻣﻮﺍﺯﻯ ﺑﺎﻟﺎ،
بین ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ، ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ
ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﺎﻥ،
ﻳﺎ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻣﺎﺩﻩ. ﻣﻊ
ﺫﻟﻚ ﺭﻫﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺿﺎﺕ
ﻣﺬﻫب ﺮﻓﺘﺎﺭی
اﻓﺮﺍﻃﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻣﻮﺍﺯﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻫﻮﺵ ﺻﻔﺘﻰ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﻳﮕﺮ،
ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ
ﻣﺎﺩﻩ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺳﺶ ﺑﻰ
ﺟﻮﺍﺏ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻮﺵ ﻭﻋﻘﻞ، ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻮﻫﺒﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﺎبعی
از ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺪﻥ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ،
که هوﺵ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ، ﻫﻮﺵ
ﻭ ﻫﻴﭻ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻈﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﭼﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ، ﺁﻧﺮﺍ
ﺁﻧﺘﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻣﻐﺰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﮑﺎﺭﺧﺎﻧﻪ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻭ
ﺗﺮﺷّﺢ ﻓﮑﺮ
ﻭﻋﻘﻞ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﻫﻤﻪ
ﻇﺮﺍﻓﺖ ﻭ
ﺣﻴﻮﻳّﺖ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻳّﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻫﺎﻯ ﺍﻣﻮﺭ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺳﺶ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳت که
ﺃﻣﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻦﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻦ
ﭘﺮﺳﺶﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻓﻬﻢ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎ
ﻧﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﻫﺮ
ﭘﺎﺳﺨﻰ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺳﺶ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻨﺒﻊ
و عامل ﺑﺎﻋث
ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﺍﺯ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ که ﺒﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺿﻊ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﺍﻧﻔﺮﺍدﻯ
ﺍﺳﺖ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﻋﻠّﺘﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭﺭ ﻭ ﺗﺴﻠﺴﻞ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺣﺪّﺃﻗﻞ
ﻓﺮﺽ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺃﺯﻟﻰ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﻳﻚ
ﻭﺍﺣﺪ ﺍﺳﺖ، ﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻫﻮﺵ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ.

ﺑﺴﻴﺎﺭﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺻﻔﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﭼﻮﻥ
ﻫﻮﺵ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻳﻚ ﺻﻔﺖ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻋﺎﻣﻞ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺒﺎﻃﻦ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎ
ﺑﺮﻭﻳﻢ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻓﺮﺽ
ﺻﻔﺖ ﻓﻴﺰﻳکی
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺻﻔﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺮﮐﺖ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺑﺎﻫﺮ
ﻇﺮﻓﻴّﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺤﻴﻂ
ﻣﺎﺩﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﻣﻮﺍج ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ. ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﺧﻠﺄ ﻣﻄﻠﻖ،
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭﻣﻮﺝ
ﻭﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺿﺮﺑتهای ﺑﻴﻚ
ﺫﺭﻩ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺫﺭﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﻫﻤﭽﻨﻴﻦ
ﺑﺬﺭﺍﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﺗﺎ ﺑﻤﺎ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻋﻠّﺘﻰ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻠّﺘﻰ ﺍﺯ
ﺃﺟﺴﺎﻡ ﺃثیرﻯ
ﻭ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﻣﺸﮑﻞ
ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺭﺍ
ﺣﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﮔﺮ
ﻫﻮﺵ ﺭﺍ
ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻳﻚ ﺣﺎﺩثه
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ،
ﭼﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﻮﺵ
ﻋﻠّﺘﺶ ﺟﺴﻢ
ﺃﺗﻤﻰ ﻣﻐﺰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭘس
ﻋﻠّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺟﺴﻢ ﺃﺗﻤﻰ
ﭼﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﺑﻔﺮﺽ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺤﺮﻙ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﻳﻢ به ﺮُﻡ
ﺧﺘﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺨﺪﺍ ﻳﺎ ﺍﻭﻡ،
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﻮﻡ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ، ﻭ
ﺟﻨﮓ ﺑﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋی ﺒﺎﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺃﺳﻴﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻫﺴﺖ. ﭘﺶ
ﻫﻮﺵ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻮﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﻧﻈﺎﻡ ﺃﺗﻤﻰ
ﮐﻞّ ﺑﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﺳﺮﭘﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﻧﻈﺎﻡ
ﺃﺗﻤﻰ ﺑﺪﻥ
ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ، ﻧﺘﻴجه
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﻭﺃثر
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺫﻫﻦ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﺪﺑّﺮ
ﻳﺎ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺮﺩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺍﻭﻟﻴﻮﺭس
ﮐﻪ ﺳﺨﺖ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻋَﺮَﺿﻰ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻮﺵ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ، ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﮑﺮ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺟﺴﻢ ﺭﺍ،
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻮ
ﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣؤثّر ﺧﺎﺭﺟی
ﺃثر ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺃثر
ﺑﺄﻋﺼﺎﺏ
ﺑﻤﻐﺰ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺃثر
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﺮ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭﺣﻮﺍس ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺣﻮﺍس
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺤﺮﻳﻚ ﻳﻚ
ﻋﻀﻮ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ،
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻏﺪﺩ
ﺑﺪﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﺣﻮﺍس ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻳﻚ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﮐﻠّﻰ ﻭﻣﺒﻬﻢ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﻘﻖ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
میﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺑﺪﻥ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ، ﮐﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺟﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻫﺴﺖ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻫﺎ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑی
ﻮ ﻣﻠکه اﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓته
اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ، ﮐﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻓﻌﻞ
ﺑﺪﻥ ﺩﺭ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺷﺮﻃﻰ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺳﭙس
ﺘﺠﺰﻳﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﺮﻙ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭﻳﺎ
ﭼﺎﺭﻩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ ﭘس
ﺍﺯﺍﺣﺴﺎس
ﻭﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻨﺠﺮﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﭼﺎﺭﻩ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻫﺎﻯﻧﺘﺎﻳج
ﭽﺎﺭﻩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺍﺳﺖ، ﻭﮐﺎﺭ
ﻋﻘﻞ. ﭘس ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﻘﻖ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭ ﺣﺴﺎس ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﺭ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺷﺮﻃﻰ، ﻭ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﺭﺍ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻳﻚ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﻓﻴﺰﻳﻮ
ﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻚ ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻳﻚ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﺍﻳﻦ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﺎﺩﻕ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ، ﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﮐﻮﺭﮐﻮﺭﺍﻧﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻎ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺳﺎﻟﻢ، ﺑﺎ
ﻃﺮﺩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﺮﺿﻰ ﺍﺯ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺁﻥ،
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺩﺭ
ﺗﺤﮑّﻢ ﻳﻚ
ﻧﺎﻇﺮ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎی
ﺃﺯﻟﻰ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ،
ﻭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻳﻦ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺑﺤث ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺩﺭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻃﺮﺡ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﻌﻠﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﻤﻘﺼﺪ ﺃﺑﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﺸﻒ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻫﻢ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻮﻉ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺭ
ﺍﮐثرﻳت
اﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻫﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﻃﺮﺡ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭﻓﻌﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺣﺘﻤﻰ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﻤﻘﺼﺪ ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣثلا
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺿﺎﻳﻊ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎ
ﻳﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ
ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﺎﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺟﻴﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻴﺐ ﺩﻳﮕﺮﺵ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭﭼﻴﺰی
اﺯﺍﻭﮐﻢ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺳﻴﺮﮐﻮﻟﺎﺳﻴﻮﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ
ﺟﺎﺑﺠﺎﺋﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻠﻒ ﺷﺪﻥ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺑﻬﻢ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻧﻈﺎﻣﺎﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭ
ﺿﺮﺭ ﻭﺯﻳﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻧﺸﺪﻩ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭﮐﺎفی
اﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎت
عقلی ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻬﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻫﺮﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ،
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻓﻬﻢ
ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺗﻐﻴﺮ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻋﻤﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺧﻨثی ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺎ
ﻫﻤّﺖ ﺧﻮﺏ، ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻫﺮ
ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﻳﻚ ﺷﺐ
ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺑﻤﻘﺼﺪ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺳﻴﺴﺘم ها ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺗﺮ
ﻭﻓﻮﻖ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ، ﭼﻮﻥ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﺧﻴﻠﻰ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﮑﻨﻴﻢ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺮ ﺷﺒﻰ
ﺭﺍ ﺭﻩ
ﺩﻩﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ ﺩﺭ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺳﺮﻋﺖ ﻭ
ﺷﺪﺕ ﻭ ﺍﺭﺍﺩی
ﺘﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﮐﻢ ﮐﻢ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺬﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﺑﻠﺎﺍﻳﺎﻯ
ﺳﺨﺖ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺍﺯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺭﺍ
ﺑﺘﻦ ﻭﻓﮑﺮ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ، ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺎﺭﻭﺍﺡ
ﭼﻨﺪ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ. ﻭ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﺃﺑﺪﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻬﺮ ﺭﻧﺞ ﻭ
ﻣﺤﻨﺘﻬﺎﺋی
اﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﻣﻘﺪّس ﺷﺪﻩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﻭﺭﻫﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺒﻠﻰ، ﺩﺭ
ﺗﺄثیر ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﺟﻨﮕﻠﻰ ﺍﺯ
ﺗﺼﺎﺩﻓﺎﺕ ﻭ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎﺕ ﮐﻮﺭ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﻭﺗﺨﺮﻳﺐ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻋﺎﻗﺒﺘﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻳﻚ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺁﺩﻡ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﻘﺸﻪ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﺩﺍﺧﻞ ﺟﻨﮕﻠﻰ
ﺷﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻢ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺳﻮﻯ ﺟﻨﮕﻞ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﻳﺪ، ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺗﻠﻒ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺁﻥ ﻳﻚ
ﻧﻔﺮ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺑﺎﺯ ﻳﮑﻰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ. لذﺍ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، که
ﻴﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﭼﻮﻥ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﻏﻠﻂ ﻭ ﺁﻳﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻳﺎ ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺁﻳﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺑﺪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻳﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ، ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺁﻳﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﻭ ﻳﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﻤﺮ
ﻳﻚ ﺑﺎﺯﻯ ﭼﻮﻥ
ﻋﺮﻭﺳﮑﻬﺎﻯ
ﺧﻴﻤﻪ ﺷﺐ
ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻫﺪﻑ ﻭ
ﻏﺎﻳﺐ ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻋﻈﻴﻤﺘﺮکه
عکس ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺤث
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﭼﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻣﻀﺮ ﻭ ﻣﻔﻴﺪ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺳﺖ، ﻭﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻮﺭ
ﮐﺪﺍﻡ. ﭘس ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﭘﺎﺳﺨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﮐﻪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻋﺒث
ﻭﮐﻮﺭ ﻭﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﻋﺒث، ﻭ
ﺑﺎﻋث ﺩﺭﺩ ﺳﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮص
اﺯﻋﻮﺍﻃف
اﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻭ
ﺩﻝ ﻭﺍﭘﺴﻰ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺍﺯ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﮔﺮﻭﻫﻰ ﻫﻢ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ، که
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺣﻞ ﺷﻮﺩ ﻭﻗﺘﻰ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ، ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﻴﻢ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺳﺎﺩﻩ، ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺒﻬﻢ ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺁﻧﻬﺎ،
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﭼﻨﻴن هستند، ﻭﭼﻪ
ﻫﺪﻓﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﮐﺪﺍﻡ ﺳﻄﺢ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺮﭘﻴﭽﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩه
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ، ﭼﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣثلا
ﺗﻦ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺫﻫﻦ
ﮐﻨﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺫﻫﻦ، ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻃﺎﻋت
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﺍﺯ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺ ﮐﻨﺪ، ﭼﻪ
ﺿﺮﺭﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ، ﻭﭼﻪ
ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺘﻬﺎﻯ ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺣﻰ، ﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﮐﻪ
ﻣﻄﻴﻊ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺳﺎﺯ ﺩﺭ ﻗﻮﺍﻡ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺯﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪم، ﺩﻳﺪم
ﮐﻪ ﻭﻯ ﺳﺮ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻳﺎ
ﻗﺪّﻭس ﻳﺎ
ﺳﺒّﻮﺡ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﻣﻘﺪّس ﺗﺮﻳﻦ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﻘﺪّس
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس. ﻭ
ﻳﺎ ﺳﺒّﻮﺡ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭﻳﺎ
ﺳﻮﮊﻩ ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺒﺎﺣﻪ
ﻭ ﺷﻨﺎﮔﺮﻯ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ، که
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺗﻮ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻮ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦﻫﺴﺘﻰ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺍﺻﻞ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻓﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻧﺸﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﭘس
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻏﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺍﺳﺖ. ﺑﻨﺎ
ﺑﺮﺍﻳﻦ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻬﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﭼﻪ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ، ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
(ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻋﺼﺒﻰ) ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﻟﮑﺮﻳﺴﻴﺘﻪ
ﺣﻴﺎﺗﻰ، ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻳﺎ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺸﺮﻃﻰ، ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﭘس
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻧﻴﺰ، ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻌﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻋﺼﺒﻰ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻧﺸﻮﻳﻢ ﻭ
ﻓﺮﺍﺗﺮ ﺑﺮﻭﻳﻢ،
ﮐﻪ ﺑﻤﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﻭﻟﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺎﺣﺘﻤﺎﻟﺎت
ﺒﺮﺗﺮ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی
ﻮﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻭﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻟﺎﺯﻡ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﮐﻨﺪ
ﻭﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺑﺎﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻋﺎﻟﻰ ﺁﻥ، ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻫﻮﺷﻤﻨﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﺣّﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺗﺮﺷّﺢ ﻓﮑﺮ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﭼﻮﻥ
ﺻﻔﺮﺍ ﺍﺯ ﮐﺒﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺑﻤﺴﺄﻟﻪ
ﻫﻮﺵ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﺮﺍﺣﺖ ﻭ
ﺷﺪّﺕ، ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﺗﺮﺷّﺢ
ﻣﻐﺰ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻮﺵ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺣﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻓﺮﺽ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻮﺵ، ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻨﺸﺄ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس. ﻭ
ﻳﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻗﺒلی ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﺭﻧﮕﻰ
ﺍﻭﻟﺒﻮﺭث ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻣُﺪ ﻋﺼﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﭼﻴﺰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺒﺎﺭ ﻧﻤﻰ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻠﺎﺵ ﺗﻠﻔﻴﻖ
ﺩﻳﻦ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ،
ﻳﺎ ﺗﻠﻔﻴﻖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ، ﻳﺎ
ﺗﻠﻔﻴﻖ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ،
که ین ﺘﻠﺎش ﻴک
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻰ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺸﮑﻞ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ(ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻦ ﺃﻣﺮﻳﻦ)ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻧﻪ ﺍﻳﻦ
ﻭﻧﻪ ﺁﻥ، ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﮐﻪ ﺷِﻖّ
ﺷﺎﻟﺸﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻧﻪ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺘﻠﻔﻴﻘﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭﺯﺑﺎﻥ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻋﺮﻓﺎ، ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ ﻳﺎ
ﻣﻨﻄﻖ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺍ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﺍﻥ ﻣﺼﺮﻑ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻘﺼﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﻡ ﺭﻓﺖ، ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ، ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺟﺎ ﻧﺰﻧﺪ. ﻭ
ﭘﻠّﻪ ﭘﻠّﻪ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﮐﻮﺩﻙ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺤﻘﻖ
ﻣﻔﻴﺪﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻓﻬﻢ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺬﺍﺕ ﻭﺭﻭﺡ ﻭ
ﻣﺒﺪﺃ ﺣﺮﮐﺖ ﻭﻣﺤﺮﻙ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ، ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﻮﺿﻴﺤﻰ ﺁﻥ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻳﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ
که همه ﻣﺬﺍﻫب
ﻘﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻳﻘﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺗﻌﺼّﺐ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﻭ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﺩﻳﺪﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺤق
اﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮنه
ﺒﺎﺷﺪ. ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻭﺑﺎ
ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭﺟﺴﻤﺎﻧﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻮﺍﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺍﺑﻄﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻦ ﻫﻮﺵ
ﻭﺟﺴﻢ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻮﺵ
ﺑﺮﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ،
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺻﻠﻰ
ﺗﺮ ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻮﺵ ﻣﺮﮒ ﺗﻦ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺃﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﻏﻔﻠﺖ ﻭ
ﻏﻴﺒﺖ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺭﻭﺡ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺣﻀﻮﺭ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺸﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻭ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻴﻠﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻌﻘﻞ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻓﺼﻮﻝ
ﻭ ﺻﻮﺭت هاﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻌﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺭﺍﻩ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ، ﻭ
ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﺍﺯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻇﻴﻔﻬﺎﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻭ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻡ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ، ﻳﻚ
ﻣﻈﻬﺮ ﻧﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺫﺍﺗﻴﺎﺕ
ﺣﺮﺍﻡ ﻭﻣﻤﻨﻮﻉ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺻﻒ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍن ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺍﺷﺘﻦ،
ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ، ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﺭﻙ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ ﻭ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻤﻨﻮﻉ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ، ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ، ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻌﻘﻞ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺗﺄﻣﻞ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
إﺷﺮﺍﻑ
ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻧﻈﺎﺭﺕ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ، ﻭﭘﺎﺋﻴن
ﺘﺮﺍن
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍن
ﺮﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎن ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺿﻌﻴﻒ ﻋﻘﻠﻰ، ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻬﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ(ﻭﺟﻮﺩﻙ
ﺫﻧﺒُﻚ)
ﻫﺴﺘﻰ؟ ﭘس ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻨﺎﻫﺖ ﺑس ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻰ ﻋﻴﺐ
ﻭﻧﻘص ﺒﻮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ، ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﻓﻬﻢ ﺑﺮﺗﺮ، ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺧﻄﺎ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ
ﮐﻮﭼﻚ ﻭ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺁﺩﻡ ﻭ
ﺣﻮﺍ ﺩﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﺍﺯ
ﺑﻬﺸت ﻮﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻄﺮﻭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻋﺎﺯﻡ ﺟﻬﻨﻢ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﮐﻠﺎس ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﺎﺯه
اﻯ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻫﻮﺵ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﺍﺯ
ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺍﺷﺘن
ﺼﺒﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺁﻧﺮﺍﻣﻰ ﻓﻬﻤﻴﻢ
ﻭ ﻧﻪﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﮐﻨﻴﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ، ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ، ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﻭﻳﮋﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺠﺎﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻮﺍﻥ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﮐﻮﻩ
ﻧﻮﺭﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺻﻠﺎﺕ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺭّﻫﺎئی ﭘﺮﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯی ﺒﺮﺍﻯ
ﺟﺒﺮﺍن ﺁثاﺭ
ﺁﻥ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺗﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺟﺮﻡ
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻋﺪﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯﺧﻮﺩﮔﺮﺩﺩ.

ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ثوﺭﺍﻧﺪﻳﻚ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺒﻮﺭث
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺣﻘﺎﻳﻘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻇﺎﻫﺮ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺁثاﺭ
ﺁﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻭﺟﻮﺩﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭ
ﻣؤثّر ﻭ ﻣﺤﺮّﻙ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻧﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﮐﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﭼﻪ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎﺯ
ثوﺭﺍﻧﺪﻳﻚ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺮ
ﻋﻠﻞ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﮔﻠﻪ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ
ﻗﻮﺍﻋﺪﻯ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﮑﺸﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻮﺵ ﺭﺍ ﺿﻤﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ، ﺗﻘﺼﻴﺮﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﭼﻮﻥ
ﻫﺪﻓﺶ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﻳﺎن
ﻮﺑﺎﻋﻘﻞ ﺧﺎﻡ
ﻭ ﺳﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ
چنی ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻪ ﻭﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻫﻮﺵ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻪ
ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺭﺍ
ﭘﻴﺶ ﻣﻰ ﮐﺸﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻋﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ
ﺍﻗﺘﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﺗﻌﺎﺩﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ، ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺯﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺟﺴﻤﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ، ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﺩﻥ ﺩﺭ ﺧﻂ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻫﺪﻑ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﻘﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻮﻣﻘﺪّس
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺩﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﮐﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺨﺎﺩﻡ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻔﻆ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﻭ
ﺑﺎ ﺭﺏّ
ﻧﺎﺩﻳﺪه ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﭘﻴﺎﻡ
ﺁﻭﺭ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﺸﮑﻞ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻳﮑﺠﺎ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻗﺪﺭﺕ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﭽﻨﺪ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺘﻮﺳّﻞﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺩﻳﮕﺮﺭﻭﺍﺑﻂﺭﺍﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻓﻮﺭﻣﻮﻝ
ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ
ثوﺭاﻧﺪﻳﻚ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻫﻮﺵ ﺁﻣﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺗﺸﺮﻳﺤﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ، ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﻭﻇﻴﻔﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻫﺪﻓﺪﺍﺭ، ﺩﺭ
ﻓﻴﺰﻳﺰﻟﻮﮊﻯ
ﺗﻦ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﺗﻘﺎﺑﻞ ﻫﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﮑﻮﻳﻦ
ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺭﻭﺍﺑﻂ، ﻭ
ﻧﺤﻮﻩ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﺭ ﺗﻘﺎﺭﻥ ﻭ
ﻳﺎ ﺭﺑﻂ ﺩﺍﺩﻥ
ﻫﺮ ﺍﻳﺪﻩ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻳﺎ
ﺣﺮﮐﺘﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺟﺰﺋﻰ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻣﻈﻬﺮ ﻭ
ﺻﻔﺘﻰ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﺯ ﺷﻴﺌﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﺪﻩ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﻭ ﺻﻔﺖ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻴﺌﻰ ﺩﺭ
ﺗﻘﺎﺭﻥ ﻭ
ﺗﺸﺎﺑﻪ
ﻣﺤﻴﻄی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ.
ﮐﻪ ﺑﭽﻴﻨﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪ، ﺷﻤﺎ
ﻣثل ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻴﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻴﻨﻰ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ، ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻓﮑﺮ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺑﻴﻚ ﺷﮑﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﺪ،
ﭘس ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺷﻴﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺃﺷﻴاء ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳت که هر ﻳﻚ
ﻭﺿﻊ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﻭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺳﺮﮔﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺭﺟﻪ ﻫﻮﺵ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺁﻥ، ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺑﺎ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻇﺎﻫﺮ
ﺷﺪﻩ، ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﻭ، ﻭ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﮐﺴﺒﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺍﺯ ﺍﺷﺨﺎﺹ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﮐﻤﺒﻮﺩ ﻭ ﺿﻌﻒ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺑﺎ ﺫﻫﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ، ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺠﺮﻳﺪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ. ﺑﺤثی ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻮﺷﺴﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﻫﺪﻑ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺃﺑﺪﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﻧﻴﺴﺘﻰ، ﻳﺎ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻭﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ.
ﻣﻊ ﺫﻟﻚ ثوﺭﻧﺪﻳﻚ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻗﺘﺮﺍﻥ ﻫﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻠّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻮﺵ ﺭﺍ،
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. که
همه این ﺴﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﺘّﺤﺪ
ﺑﺎﻫﻢ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻧﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﺍﺣﺪﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ ﻭ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭ ﺑﺪﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍ، ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺮﻭ
اﮔﺮ ﮐﻢ
ﻭﻣﻨﻔﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ ﺿﺪ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻣثبت ﻭ
ثبوﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺮﺽ ﺍﻧﺪﺍﻡ
ﮐﻨﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻋث ﺩﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ ﻭ
ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﮔﺮ
ﺍﻳن ﻨﻴﺮﻭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣثبت
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻗّﺖ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ
ﻣﻬﺎﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺪﻧﻈﺮ ﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺍﺭﺩ. که ﺒﻮﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻧﻈﺮﻯ، ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻗﻮﻯ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰﻋﺮﻭﺝ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺳت
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻄﻠﺐ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ، ﻭﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻭﻫﻮﺵ ﻭ ﻧﻴﮑﻮ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻓﻌﻠﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﮑﺮﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻴﻞ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻭﻭﺿﻮﺡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ،
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ، ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩﺵ
ﻇﺎﻫﺮ ﻭ
ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻋﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ، ﺑﻴﻦ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺣﺪﺗﻰ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺨﻄﺎ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﺧﻄﺎ
ﻧﮑﺮﺩﻫﺎﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﻏﻴﺮ ﻣؤﻣﻦ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﺃﺩﺑﻰ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺵ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎن ﺮﺍ
ﺗﺤﻤﻴﻞﻧﻤی
کنند، ﻣﮕﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﻗﺒﻮﻝ
ﻭ ﻋﻤﻞ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮ
ثوﺭﺍﻧﺪﻳﻚ، ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻗﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﺳﺎﻟﻢ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺴﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺎﻓﺘﻪ
ﺟﺪﺍ ﺑﺎﻓﺘﻪ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﭘﺰﺷﮑﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺳﻨﮕﺪﻝ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺣﺮﮐﺎﺗﻰ ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺑﻘﺼﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﻮﻯ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﭼﻮ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺧﻮﺷﺶ
ﺁﻳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﺰﺷﻚ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺴﺮﺵ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺷب
ﺒﻮﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﺎ
ﻓﻠﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ؟ ﻭ
ﭘﺰﺷﻚ ﻧﻴﺰ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﭼﮕﻮﻧﮕﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﺍﻳﻦ
ﺃﻣﺮ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﭘﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺴﺮﺵ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺍﻣﺸﺐ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺗﻮ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻬﺎی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﻮ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻢ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺑﮕﻮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺷﺨﺼﻰ،
ﻭ ﺗﻘﺎﺭﻧﺎﺕ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ، ﮐﻪ
ﻋﻠّﺖ
ﻫﻮﺷﻤﻨﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻮﻉ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺷﺨﺺ،
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ ﻭ
ﻣﺪﺭﺳﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺧﻄﺎ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺧﻄﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﻫﺴﺖ. ﻟﺬﺍ ﺑﺸﺮ
ﺭﺍ ﺟﺎﻳﺰ
ﺍﻟﺨﻄﺎ ﮔﻔته
ﺎﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻄﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻫﻮﺵ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻭ
ﺩﻗّﺖ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺑﻮﺩ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺳﺮﻳﻊ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺂﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﻄﺎ
ﻧﻤﻴﮑﺮﻧﺪ. ثوﺭﺍﻧﺪﻳﻚ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻟﺰﻭﻡ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻃﺒّﻰ ﺍﻭ، ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ
ﺷﺪﻳﺪ ﮐﺮﺩﻥ، ﻭﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﻣﮑﺮﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﭘﺰﺷﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺍﺯ
ﮐﻢ ﺣﻮﺻﻠﮕﻰ
ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻳﺎ ﺍﻟﻬﻰ، ﺧﻮﺩ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯﺍﻗﺘﺮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻳﻌﻨﻰ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺃﻫﺮﻳﻤﺘﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺿﻌﻴﻒ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺳﻌﻰ
ﺩﺭ ﺗﺄثیر
ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮐثرﺍ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺑﺮﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺃﮐثرﻳّﺖ
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻒ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺗﺮﻙ ﻟﺬﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ، ﺑﺴﻤﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ، ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻮﻓﻖ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺍﺯ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ثوﺭﺍﻧﺪﻳﻚ ﺑﺮ
ﭘﺎﻳﻪ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻮﺵ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﻤّﻰ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻳﻦ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﮐﻴﻔﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺻﺮﻑ
ﻧﻈﺮ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﻬﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﻫﻮﺵ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﻗﺪﺭﺗﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼبی ﻣﻐﺰ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﮑﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﻧﻈﺎﻡ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻐﺰ ﺷﺮﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ، ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻈﺮ ﺍﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺎﺩﻯ ﮔﺮﺍنی
اﺳﺖ. که اﮔﺮ
ﻓﻬﻢ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴتی
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻭ ﺍﺭﺗﺠﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺸﺪ، ﺷﺒﻴﻪ
ﺗﺮﺳﻰ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥﺷﻨﺎﺳﺎﻥﺩﺍﺭﺩ.
ثوﺭﺍﻧﺪﻳﻚ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣُﺒﻬﻢ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺍﺯ ﺑﺤث ﮐﻤّﻰ
ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻩ، ﻭﻭﺍﺭﺩ
ﺧﻂ ﻣﺸﻰ ﮐﻴﻔﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻈﺎﻡ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﺣﻔﻆ ﻧﻈﺎﻡ، ﻭﻭﺍﺩﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﺑﻬﻤﮑﺎﺭﻯ، ﻋﻤﻞ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﻣﻐﺰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻭﻯ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺭ
ﻫﻮﺵ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻮﺵ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺩﺍﺩﻩ، ﻭ ﺑﺎ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ
ﻃﺒّﻰ
ﻭﻭﺭﺯﺷﻰ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﻫﻮﺵ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺑﺮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ثاﺑﺖ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻫﺮﮐس ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ، ﻭ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻟﺒته
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ،
ﻭ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭح ﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻋﺮش ﺮﺣﻤﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺃﻧﺪﻙ، ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﻮﺭﺃﻧﺪﻳﻚ
ﻋﺎﻣﻞ ﺍﻳﮑﺶ(x) ﻭ
ﻣﺠﻬﻮﻝ، ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﺩﻟﺎت
ﺒﻴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. که
ﺸﺎﻳﺪ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻗﺘﺮﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩی ﺪﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﺩﺭ ﻳﻚ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﻳﮑس ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ثوﺭﺃﻧﺪﻳﻚ
ﺑﺬﮐﺮ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻗﺘﺮﺍﻥ
ﻫﺎﺍﮐﺘﻔﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻗﺘﺮﺍﻥ ﻭ
ﻗﺮﻳﻨﻪ ﻫﺎ، ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺮّه
ﻫﺎ ﻭ ﺧﻮﺭّﻩ
ﻫﺎ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻃﺒّﻰ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩ، ﺗﺸﺮﻳﺤﻰ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭ ﻋﻀﻮﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﮑﻮﻳﻦ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻳﻚ
ﻗﺮﻳﻨﻪ ﻭ
ﻣﻘﺎﺑﻠﻰ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. اﻳﻦ
ﻧﻈﺮ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﺼﻌﻴﺪ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﻚ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﮐﺶ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺳﻄﻮﺡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻗﺮﻳﻨﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎن
اﻟﻬﻰ ﺍﻗﺘﺮﺍﻥ ﻭ
ﻗﺮﻳﻨﻬﻮ ﻗﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺣﻔﻆ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﻚ ﺍﺯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺧﻄﺎﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺑﻴﺸتر
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟّﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻈﺎﻡ ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﺯﻳﺮ ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﻳﺎ ﺯﻳﺮﺳﺮ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎ ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ ﻃﺮﺩ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺸﺎﺯ ﺍﺯ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻭ
ﻗﺮﻳﻨﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻗﺮّﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻗﺮﻳﻦ
ﻭﻫﻢ ﺯﺍﺩ ﻫﺮ ﮐس،
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻭﺩ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻭﺭﺍ ﮐﻤﻚ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻧﻤﻮﺩﻩ،
ﻭﻫﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
(ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ)
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ(ﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻞ).
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺍﻭ،
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ، ﻭ
ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻗﺪﻳﻢ ﻫﻢ ﺯﺍﺩ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ثوﺭﺍﻧﺪﻳﻚ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻠّﺖ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ ﻫﻮﺵ
ﻭﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﻮﺵ، ﺟﺰ
ﺑﺎﺭﺟﺎﻉ
ﺑﻌﻠﻞ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻔﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻫﻮﺵ ﻭﺳﻄﺢ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺁﻥ، ثاﺎﺭﺵ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺁثاﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻫﻮﺵ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺁثاﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻫﻮﺵ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺍﺯ
ﺁﺩﻣﻴّﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺳﻢ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ، ﻭﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﻳﻚ
ﺩﻭﺭ ﻭ ﺗﺴﻠﺴﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻒ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺏ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﻭﻟﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ب ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻟﻒ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻥ ﻣﻬﻤﺎﻧﻰ، ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﻋﺼﺎﻳﻢ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﭼﺘﺮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭼﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻋﺼﺎﻳﺶ ﮔﻔﺖ، ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻟﻰﭘﻮﭺ.
ﺩﺭ ﻧﻘﺪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻮﺵ، ﮐﻪ
ﻋﻠّﺖ
ﻓﻴﺰﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺟﺴﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻋﻠّﺖ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻭﮐﺎﺭ ﻫﻮﺵ
ﻣﺠﻬﻮﻝ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻮﺵ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ
ﻓﻴﺰﻳﺰﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺑﺪﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ. ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺳﻠﻴﻢ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﺳﺎﻟﻢ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﮑس
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺴﻢ
ﺳﺎﻟﻢ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺳﻠﻴﻢ
ﻭﺳﺎﻟﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺴﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻫﻮﺵ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺷِﻖّ ﺳﻮﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻦ ﺃﻣﺮﻳﻦ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻫﺮﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻭﺃثر
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭﺍﺯ
ﺃثر ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎه
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﺳﻪ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺃثر ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻮﻣﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻦ
ﺃﻣﺮﻳﻦ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺎ
ﺍﺻﻞ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍن
هستی ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺃثیرﻯ، ﻭ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ، ﺗﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﻬﺮ ﻭﺿﻌﻰ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ، ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭب ّ
اﻟﺄﺭﺑﺎب ﺎﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻓﻬﻤﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﮐﺴﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﻭﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﺋی
ﺪﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ، ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ، ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻫﺮ ﺷﻴﺌﻰ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻧﻈﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﺗﺄثیر
ﺩﻭ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺩﻭ
ﻃﺮﻓﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﻢ
ﻃﺮﺍﺯ ﻭ ﻫﻢ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺎ
ﺩﻟﻴﻞ ﺟﻬﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬی اﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻮﺵ ﻋﻠّﺖ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠّﺖ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻋﻠّﺖ
ﻫﻮﺵ ﮐﻪ ﭼﻴﺴﺖ،
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺮﺩ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﻭ ﻧﻈﺎﻡ
ﺃﺗﻤﻰ ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﺑﺎﺯ
ﻧﻈﻢ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﻗﺒﻠﻰ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻯ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻈّﻢ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻈﻢ ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺃﻣﺮﻯ ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﺎﻇﻢ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎﻫﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﺎﻇﻢ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﻳﺰ
ﺁﻥ، ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺭﺍ ﺑﻰ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
(ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ
ﻧﻈﺎﻡ ﺧﻮﺩ، ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﻧﻴﺰ
ﻧﻈﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﭼﻪ ﻣثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ، ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﺑﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭼﻪ ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺑﻨﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ. ﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺩﺳﺘﮕﺎه ﺮﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ، ﻣﺎ
ﺍﻭﭘﺮﺍﺗﻮﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪﻫﻤﺎﻥﺭﺍﻧﻨﺪﻩﻭﻧﻪﺳﺎﺯﻧﺪﻩﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﺮﺽ ﻋﺎﻣﻞ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻳﺎ ﻗﺮﻳنه ﺮﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻫﻮﺵ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻋﻨﺼﺮ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﺷﻴﺌﻰ، ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ آن
ﺷﻴﺌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺒﺪﺋﻰ و آزلی وﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺁﻥ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﮐﻨﻴﻢ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ،
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻋﻤﺪﻩ
ﻫﻮﺵ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺑﻨﺎﺳﻮﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺟﺴﻢ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎ ﺑﻴﺎﻥ
ﻓﻌّﻠﻴّﺖ ﻣﻐﺰ
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺍﻟﺂﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﭼﻪ
ﮐﺴﻰ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺳﭙس ﺩﺭ
ﺷﺨﺺ ﺩﻳﮕﺮﻯ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻠّﺖ
ﻫﻮﺵ ﻭﮐﻢ
ﻫﻮﺷﻰ ﭼﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﺒﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻋﻤﻠّﻴﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭﺭﺍ،
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻈﺎﻫﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﻴﻢ. ﻋﻮﺍﻡ
ﺗﺼﻮﺭدارند، ﮐﻪ
ﻋﻠّﺖ ﻭﺍقعه
اﻯ ﺭﺍ ﭼگونه
ﻣﺸﺨّﺺ ﮐﻨﻴﻢ،
ﭘس ﻧﺎﭼﺎﺭﻳﻢ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺷﺮﺡ ﺩﻫﻴﻢ. ﺁﻳﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻰ ﺭﻧﮕﻴﻦ
بوده ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺭﺍ ﺗﺸﺮﻳﺢ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ همیشه
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺷﺮﺡ ﺣﺎﻝ و
ﻣﺒﺪﺃ ﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ که
ﺍﺯﻏﺎﻳﺖ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﻫﻮﺵ ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﻓﻴﺰﻳﺰﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻦ
ﺑﮑﻨﻴﻢ، ﺑﺎ
ﺷﮑﺴﺖ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺍﺳﺖ. وﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭘﺎﺳﺦ ﻗﺎﻧﻊ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻮﺵ ثاﺑﺖ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺁﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘﺶ
ﻣﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻋﻤﻠﻰ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﻮﺵ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺍﻳﻦ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻬﺎ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻣﻈﺎﻫﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺳﻨﺠﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﻫﻮﺵ،
ﻭ ﻳﺎ ﮐﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﻓﻬﻢ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﺍﺗﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ، که
اﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺁﻥ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ، ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
درﺳﻨﺠﺶ ﻫﻮﺵ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻫﻮﺵ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻬﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻃﻔﻞ
ﻭﻣﺠﻨﻮﻥ ﮐﻢ
ﻋﻘﻞ، ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﻠﻤﻪ ﻧﻪ را
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺑﺤث ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻭ ﻣﻄﺎلعه
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺷﺮﺡ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻬﺎ، ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻣﻨﺪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ، ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺁﺯﻣﺎﻳش
ﭽﻴﺴﺖ، ﻭ
ازﻫﺪف ﺗﺠﺎﺭب
ﻮﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻫﻮﺵ بتواﻥ
ﺻﺤﺒت کرد. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻭ
ﻫﻢ ﭘﺎﺳﺦ هر
ﭘﺮﺳﺸﻰ، ﺩه ﻫﺎ
ﭘﺮﺳﺶ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﭘﺮﺳﺸﻬﺎ
ﻭﭘﺎﺳﺨﻬﺎ، ﺍﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ ﻭ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺩﺭﺳﺖ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ، ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺑﺤث
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﭘﺎﺳﺦ ﻭ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺩﺍﺭ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺮ ﻓﮑﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﺨﻔﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﻮﺵ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭﻣﻬﻢ
ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ، ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺪﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺨﺪﺍﻡ
ﮐﺎﺭﻣﻨﺪﺍﻥ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﻳﻦ
ﺁﺯﻣﺎﻳش
کنندﮔﺎﻥ، ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻫﻮﺵ
ﮐﺴﻰ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭﻙ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻓﮑﺮ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﻴﺮﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ، ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻓﻌﻠﻰ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻭﻣﺸﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ.
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺎﻧﻊ ﺑﺰﺭﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺳﻄﺤﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﺭ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﺸﮑﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺗّﺼﺎﻝ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺑﻨﻔﺎﻕ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﻳﺎ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺩﻧﻴﻮﻯ،
ﻭ ﻳﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻨﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻪ ﺧﻄﺮ ﺩﺍﺋﻢ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻤﮑﻦ میباشد. ﻣﮕﺮ
سالک ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺣﻖ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ، ﻭ ﻃﻮﻝ
ﮐﺸﻴﺪﻥ ﺩﻭﺭﻩﺗﻤﺮﮐﺰ،
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻧﻘﻄﻪ ﺧﺎﻝ
ﻭﭼﺸﻤﺎﻥ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﻮﺵ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﻀﻌﻴﻒ، ﻭﻟﻮ
ﻣﻮﻗّﺘﺎ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﻓﻨﺎ ﻭ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ، ﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭجه اﻯ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪ، ﺑﺤثی
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻬﺎﻯ
ﻫﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻣﺨﺎﻟﻒ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺵ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ ﻫﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﻮﺵ،
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺑﺮ ﺳﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻫﻮﺵ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﺴﺖ
ﻭﻟﻰ ﺍﺗﻔﺎﻕ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﻭﺵ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻤﻠﻰ،
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻬﺎ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ، ﮐﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﻨﻨﺪﻩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
هستند. ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳت
اﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﻮﺵ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻧﻈﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
میباشد. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻧﻴﺴﺖ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﮐﺸﻒ
ﻣﻌﺎﺩﻥ ﻧﻔﺖ ﻭ
ﻃﻠﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﮔﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻬﺎﻯﻣﺨﺘﻠﻒ
هوﺵ ﺳﭙﻴﺮﻣﺎﻥ
ﻭ ﺗﻮﻣﺴﻮﻥ ﻭ
ﺑﻴﻨﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻋﻠّﺖ
ﺗﻔﺎﻭﺕﺁﺯﻣﺎﻳش
هاﻯ ﻫﻮﺵ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺁثاﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻋﻠّﺘﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻮﺵ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﮐﻨﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻫﻮﺵ ﻫﺮﮐس
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ،
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪﻭﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟفعل ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ، ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭﺁﻣﻮﺧﺘﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ. ﮔﻮﺋﻰﭘﺎﺳﺦ
ﻫﺎ ﻭ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻳﮑﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻳﺪه
ﻫﺎﻯ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮن
اﺳﺖ، که ﺪﺭ
ﭼﻨﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﺧﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪی
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻟﺪ،
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺁﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ که ﺒﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺘﻪ. ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ، ﻭ
ﻳﻚ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﺧﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻰ ﺁﻭﺭﺩ، ﻭﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﺎﻡ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺤﻠّﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣی
ﻮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﻘﺮّﺏ ﺫﺍﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﮐﺎﺷﻒ ﺁﻥ، ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّت ﻤﻄﻠﻖ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺍﺯ
ﺗﺬﮐّﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻤﺎﻝ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﮐﻨﺪ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﻴﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩی
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ،
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ.

ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﻴﺎس ﻣﺎﺩﻯ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﻮﺵ، ﻭﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ، ﺑﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻭﺭﻭﺷﻬﺎ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭﻟﻰ ﻣﺤﺎﻝ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻴشه
اﺯ ﮔﺬﺷته ها
ﻭﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﺘﻤﺪﻥ
ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻭﻳﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﻭﺑﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﺎ
ﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻤﺮﻩ
ﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻮش
اﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻭ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺁﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺳﻴﺴﺘم
ﺁﻣﺎﺭﻯ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻫﻮش ﺮﺍ ﺩﺭ
ﮐﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻳﺎﺩﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺂﻥ
ﺳﻨﺠﻴﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺪﺍﺭس ﺍﺯ
ﻣﺤﺼّﻠﻴﻦ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ ﺳﺎﻝ
ﺗﺤﺼﻴﻠﻰ ﻳﺎ
ﺁﺧﺮ ﺳﺎﻝ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﺑﻴﻦ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ، ﻭ
ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻘﺶ ﺍﺗّﻔﺎﻕ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﭘﺮﺳﺶ، ﮐﻤﮑﻰ
ﺑﭙﺎﺳﺦ ﻭ
ﻧﻤﺮﻩ ﻗﺒﻮﻟﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﻗت ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﺎﮔﺮﺩ، ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﮐﻠّﻰ ﺗﻦ ﺍﻭ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ، ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻫﻮﺵ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﻨﺠﺶ
ﻫﻮﺵﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻫﻮﺵ ثاﺑﺖ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻭﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﺍﻳّﻮﺑﻰ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻣﺠﻨﻮﻧﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﻫﻮﺵ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ، ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺣﺼﻮﻝ(ﺣﺘﻰ ﺃﻋﻠﻢ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻳﺎ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓی ﭙس
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺷﺮﻭﻁ
ﻟﺎﺯﻡ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ، که
اﺯ ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻌﻠﺎ ﮐﻔﺎﻳت
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ، ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺰکیه هاﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺁﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘﺎﮐﻰ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﻭﺡ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭﻣﻄﻠﻖ ﺃﺑﺪﻳّت
اﺳﺖ. ﻭﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳت ﻨﻴﺰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻃﺎﻗﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺳﻌﻰ ﻭ
ﻣﺠﺎﻫﺪﺗﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻗﺪﻡ
ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﻩ ﻗﺪﻡ
ﺟﻠﻮ ﻣﻴﺂﻳﺪ
ﮐﻪ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﺎﻟﻚ، ﺁﻧﻬﻢ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻭﻫﻮﺵ، ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ،
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ، ﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻓﻬﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺧﻮﺩ، ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺗﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺮﻙ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﺸﻮﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﻫﻮﺵ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﻧﺒﺎﻟﻬﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻌﻘﻞ
ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺳﻄﺢ ﻣﻘﺎﻡ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﭘس
ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻫﻮﺵ ﻣﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭ
ﻗﻄﻌﻰ ﻭﻧﻤﺮﻩ
ﺩﺍﺩﻥ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ثاﺑﺘﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ ﺩﺭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺎ،
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﻌﻘﻞ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻣﻄﻠﻖ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎب اﻟﻠﻪ
ﺩﺭﺃﺑﺪﻳّت
ﺮﺳﻴﺪ. ﺁﻧﮕﺎه
هیچ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ،
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻫﺎﻧﻮﻡ
ﻋﺒﺮﻯ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻋﺮﺑﻰ،
ﻭ ﺟﺤﻴﻢ ﻭ
ﻧﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻣﻮﺯش
ﻮﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻋﻘب
ﺮﻭﻯ ﻭ ﻓﺴق ﻮ
ﭘﺴﻚ ﺭﻭﻯ ﺟﻬﻨّﻢ
نیز ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﺁﺗﺶ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﭘُﺮ ﺍﺯ ﻣﺎﺭ
ﻭﻋﻘﺮب ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺯﻳﺮ ﺁﻓﺘﺎﺏ
ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺩﺭﻧﺪﻩ ﻫﺎ،
ﻭ ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﺸﻨﮕﻰ ﻭ
ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ. ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺫﺭّه اﻯ ﻏﺬﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ، ﭘس
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﻮﺭﺩ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﺍﺯ
ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﻳﺶ، ﻭ
ﻫﺪﻑ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﺟﻬﻨّمی
ﻮﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺨﺘﺼّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﭘس
ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﺑﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰﺩﺭﺟﻬﺎﻥﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮕﺬﺭﺩ ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺭﻭح ﺪﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﺳﻘﻮﻁ
ﺍﺯ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ
ﺟﻬﺎﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺗﻮﺣّﺶ ﺁﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗب ﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻭﺣﺸﻰ ﻭﺟﺎﻫﻞ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ، ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻭ
ﻭﺍﺟﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺪﺍﺭس
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﮐﺴﺐ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻠﺎس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻧﻪ
ﻗﻴﺎس با
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ، ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﻮﺵ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻭ
ﭼﻨﺪ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﻓﺼﻠﻰ ﻭ ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ،
ﮐﻪ ﻧﻤﻮﺩﺍﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻫﻮﺵ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﺼﺎﺩﻓﺎﺕ ﻭ
ﺗﻘﻠّﺒﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﺷﺎﮔﺮﺩ،
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﺍﺋﻢ ﻳﺎ ﻣﻮﻗتی
اﻭ، ﺃثر
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺪﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﻣﮑﺮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﻣﺪﺍﺭس ﻳﻚ
ﻫﻮﺵ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻫﻮﺷﻬﺎﻯ
ﺗﺨﺼﺼﻰ ﻭ
ﻓﻨّﻰ ﮐﻪ ﺩﻭ
ﻣﻌﺪﻝ ﺩﺭ ﺩﻭ
ﻣﺤﺼّﻞ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺳﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻫﻮﺵ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺃﺩﺑﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ، ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺑﺮﺁﻭﺭﺩ ﻫﻮﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻫﻮﺵ
ﮐﺎﺭﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻳﻚ ﻣؤﺳﺴﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﺨﺪﺍﻡ، ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺧﺎﺻﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﻮﺍﺩ
ﺭﺷته هاﻯ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺁﻥ
ﻫﺪﻑ ﺍﺩﺍﺭﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﻠّﻰ ﻫﻮﺵ. ﭼﻮﻥ
ﻃﻔﻞ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺭﺷﺪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭘس ﺃثر
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺏ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎت
ﻔﺼﻠﻰ
ﻭﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ
ﻣﺪﺭﺳﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺟﺴﻤﻰ ﻃﻔﻞ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﭼﮕﻮنه
ﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻫمه
اﻃﻔﺎﻝ ﺩﺭﻳﻚ
ﺳﻦ ﻭ ﺭﺷﺪ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﻋﺼﺒﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻌﻴّﻨﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﺎﮔﺎﻩ
ﻫﻮﺵ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻃﻔﻞ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺃﻧﺸﺘﻦ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺩﺭس
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ، ﻧﺎﮔﺎﻩ
ﺭﻳﺎﺿیّات ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺎﺋﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺷﺎﻳﺪ، ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﺸﻮﺩ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺳﻦ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻇﻬﻮﺭ
ﺁﻥ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ، ﻭ
ﻧﺒﻮﻏﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺭﺍ
ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻋﺎﻣﻞ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻟﻮﺍﺯﻡ
ﻇﻬﻮﺭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ،
ﻭ ﺩﺭﻙ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺧﻄﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺩﺭﺟﻪ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺗﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭﻋﻠﻢ
ﻓﺮﻳﻮﻟﻮﮊی
ﻮﺟﻤﺠﻤﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ، ﺭﻭﺯﻧﻪ
ﻫﺎ
ﻭﺑﺮﺟﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ
ﺟﻤﺠﻤﻪ ﺭﺍ، ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺧﻂ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﮔﺮﺍﻓﻮﻟﻮﮊﻯ،
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺻﻔﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺧﻂ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻳﻬﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﭼﮕﻮﻧﮕﻰ
ﺭﺍﺑطه ها ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭ ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣؤثّر
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻧﻰ، ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺩﻟﻴﻞ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﺩﺭ ﺃﻧﺪﺍﻡ
ﻭﺫﻫﻦ، ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪن
ﺒﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻧﻘﺶ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣثلا
ﻗﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍﺳﺖ ﺷﺪ ﻳﺎ
ﭘﻨﺞ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺩﺳﺖ ﺍﻭ ﺧﺎﻟﻖ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﮔﻠﻮ
ﻭﺗﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺻﻮﺗﻰ ﻭ
ﻣﺤﻮطه ﺪﻫﺎﻥ، ﭼﻨﺎﻥ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺘﮑﻠّﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﺯﻳﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ ﻭﻫﻤﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫمه ﺒﻬﺒﻮﺩﻫﺎ
ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎن
هاﻯ ﺩﺭﺍﺯ، ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﻭﻟﻰ
ﺑﻰ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺗﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻭﺿﻌﻴّﺖ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺪﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻮﺵ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﻟﺎﻟﻪ
ﮔﻮﺵ ﻭ ﺑﺎﺭﻳﻚ
ﺷﺪﻥ ﺑﻴﻨﻰ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍد
ﻫﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻇﻬﻮﺭ
ﻭﺗﻘﻮﻳت
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺁﻥ، ﺃثر
ﻣثبت ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ، ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺭﺷﺪ
ﺑﺪﻥ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﻨﻴﻨﻰ
ﻭﮐﻮﺩﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺣﻖ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺗﺤﻘﻖ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻴﺎﺯ ﻫﺎﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻥ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﻠﻒ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ
ﻣﺼﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺷﮑﻢ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺳﺮﺍﻑ ﻭ
ﺑﺎﺧﺘﻦ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺧﻮﻳﺶ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮی
ﻮﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ،
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭﻝ ﺍﻭ
ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﺗﺮ،
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭﻡ
ﺭؤﻳﺎ ﻫﺎﻯ
ﺁﺭﺍﻡ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺑﻬﺸت
ﺴﻮﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎی
ﭽﻨﺪ ﻗﺮﻧﻰ ﻳﺎ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮت ﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﻭﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻳﺎ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎی ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ، ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ، ﻭﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺭﻭح
عرﻳﺎن اﺯ ﺗﻦ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ،
ﻭﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺗﺮ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ. ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﻓﺴﻖ ﻭ
ﭘﺸﺮﻭﻯ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺍﻭﻝ
ﺗﻮﺭﺍﺕ، ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﺎﺭسی اﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ، که
ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﺮﺻﺖ
ﻣﺠﺪﺩﻯ ﺑﻴﻚ
ﺭﻭﺡ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺎ
ﺳﻄﺢ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه
ﺨﻮﻳﺶ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺩ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺑﺎﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﻢ ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭ
ﭘﺶ ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﮐﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺣﺞ ﻋﻤﺮه اﻯ
ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ ﻳﻚ
ﻋﻤﺮ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺍﺳﺖ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺸﻒ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﭘس
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺴﺐ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ. ﻭ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﺯﻯ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﻓﻠﺞ ﻭ ﮐﻢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺁﻣﺪﻩ،
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﺎﺭﻩ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻌﺎﻳب
ﭙﻴﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ. ﺃﺻﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺮﺍ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻮﺭ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﻄﻌﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺑﻰ
ﺍﺑﺘﺪﺍ، ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ، ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻥ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺑﺪﻯ. ﭼﻮﻥ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻫﻮﺷﻤﻨﺪﻯ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭﻫﻨﺮﻯﻭﻏﻴﺮﻩ.
ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺭﺷﺪ ﺟﻨﻴﻨﻰ ﻭ
ﺭﺷﺪ ﮐﻮﺩﻙ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺟﻨﻴﻨﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻬﻢ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺻﺖ
ﻧﺪﻫﺪ، ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ، ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ. ﻳﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﻭﺣﺘﻰ ﻧﺒﻮﻍ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎه
ﺘﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﻩ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻋﻘﺪﻫﺎﻯ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻫﺎﻯ، ﻭ
ﺳﭙس ﺑﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﺪﻳﺪی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻤﺮﺯ ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺳﻴﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭؤﻳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﺎﻙ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﻧﺴخ
ﺒﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍت
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﺎﺭﻩ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﻳﻚ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻳﻮﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺃﺑﺪﻯ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﻫﻤّﺖ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻧﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺭﻭﺷﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﻮﺵ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻫﻢ ﻧﺸﻮﺩ. ﻧﻮﻉ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﺳﻄﺢ ﺃﺩﺑﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺁﻥ، ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ
ﺑﻨﻴﮑﻮﺋﻰ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺷﮑﻞ ﻭ
ﻧﻈﻢ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺗﻦ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺻﻮﺭﺕ، ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻳﺎ
ﺩﺭﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ، ﻃﺮﺯ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻳﺎ
ﺯﻳﺎﺩﻩ ﺭﻭﻯ
ﺩﺭ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺫﻭﻗﻰ ﻭ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﺷﺨﺺ ﺍﺯ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﺗﻤﻨّﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﻟﺎﺯﻡ
ﻳﺎ ﺑﻠﻨﺪ
ﭘﺮﻭﺍﺯﻯ ﻭ
ﺣﺮﺹ ﻭﻃﻤﻊ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺮﺍی همه
ﺮﻭﺷﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻮﻉ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﺑﻴﻨﺶ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻭﻣﻔﻴﺪﺗﺮ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺗﺮ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺗﺮ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ ﺗﺮ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺻﺤﻴﺢ ﺗﺮ
ﻭﺟﺎﻣﻌﺘﺮﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻭﺭﻫﺎ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺷﺨﺺ، ﮐﻪ
ﻣﻨﻌﮑس
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻫﻮﺵ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺄﻣّﻞ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮن
اﻧﮕﻴﺰﻩ ﻭ
ﻣﺤﺮﮐﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻳﺎ ﻣثبت
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭﺗﻔﮑّﺮﻭ
ﮐﻔﺘﺎﺭﻭﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻭ ﻫﻮﺵ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻃﺮﺡ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺟﻠﺐ
ﮐﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﻧﻴﺎﺯ ﻓﻄﺮﻯ
اﺴت که گرﭼﻪ
ﺯﻳﺎﺩ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰﺁﻧﺎﻥ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ، ﻭ
ﺩﺭﻙ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻧﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﮐثرﻳّﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺑﻌﻤﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺷﺨﺺ، ﭼﻮﻥ
ﻋﻔﻮ ﻭ ﮔﺬﺷﺖ
ﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺖ، ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺷﻤﻦ ﺧﻮﺩ، ﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺣﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺩﺭ
ﻋﻘﻠﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﺴﻤﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ ﻫﻮﺵ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻗﺮﻥ 19 ﺃﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻫﻮﺵ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺳﺮﻋﺖ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻋﻀﻠﻰ ﺍﺯ ﻣؤثّر
های ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﻋﺼﺒﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﻴﻴﺰ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺣﺴﺎس ﺟﺴﻤﻰ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﺸﺎﺭ
ﻭ ﻟﻤس
ﻭﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺑﻮ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﺒﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻤﺘﺮ، ﺑﺎ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻭ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻰ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺍﺳﺘﻴﺰﻳﻮﻣﺘﺮ
ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻫﻮﺵ، ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺣﺴّﻰ ﻭ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺷﺮﻃﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ، ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺧﻮﺩ ﻫﻮﺵ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣؤثّر
ﻭﻫﻮﺵ ﻭ ﻧﺤﻮﻩ
ﺑﻴﺎﻥ ﺁثاﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺷﺨﺺ، ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﺨﻮﺩ
ﻫﻮﺵ ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺑﺠﺴﻢ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﻫﻮﺷﻰ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺑﻴﺎﺩﺁﻭﺭﺩﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﺘّﮑﻰ ﺑﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ، ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻭﺩﻗّﺖ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﻰ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺷﺪ. ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻬﻮﺵ،
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻬﻮش
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﻞ ﺟﺪﻭﻝ
ﮐﻠﻤﺎﺕ، ﻳﺎ
ﺳﺮﻋﺖ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ. ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻣﺠﺮﺩ
ﺩﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﻮﺵ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﮐﺸﻒ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﺩﺭ
ﻣﺘﻌﻠّﻘﺎﺕ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺃﻣﺮ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﻮﺵ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﻮﺵ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ ﺍﺯ
ﻣﺘﺮﺍﺩﻓﺎﺕ ﻭﻣﺘﻀﺎﺩﻫﺎ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ ثرﻭﺕ
ﻟﻐﻮﻯ ﻭ ﺃﺩﺑﻰ
ﺷﺨﺺ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﻮﺵ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﻫﻮش ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻳﺎ ﮐﺸﻒ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺟﺴﺘﻦ
ﻫﻮﺵ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻃﻔﻞ ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻧﮑﺮﺩﻩ.
ﺗﺼﻨﻴﻒ ﻭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﻭ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺣﺮﻭﻑ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ ﻧﺎﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺳﺎﺯﻯ، ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﻫﻮﺵ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﻟﻰ ﺟﻨﺒﻪ
ﺃﺩﺑﻰ ﻳﺎ
ﺳﻮﺍﺩ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻭﻣﻄﺎﻟﻌﻪ، ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻫﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺟﻤﻠﺎﺕ
ﺑﺮﻳﺪﻩ ﻭ
ﻧﺎﻗﺺ ﻳﺎ ﮐﺸﻒ
ﺭﻣﺰ ﻭﺭﺍﺯ، ﻳﺎ
ﻧﺤﻮﻩ ﺭﻣﺰ
ﮐﺮﺩﻥ، ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﮐﺸﻒ
ﻧﻤﻮﺩﻥ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮐﻠﻴﺪﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺳﺖ. ﻣثلا
ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺮﻑ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻣﺰﻯ ﺍﺯ ﺣﺮﻑ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪﻇﺎﻫﺮﺍ
ﮐﻠﻤﻪ ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﮐﻠﻴﺪ ﺭﻣﺰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺮﻑ
ﺑﺤﺮﻑ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻓﺖ ﻣﺸﮑﻞ ﺣﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺪﺩﻯ ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺍﻋﺪﺍﺩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺎﻡ
ﻣﻌﻴّﻦ ﻗﺒﻠﻰ،
ﻭ ﻳﺎ ﺟﺴﺘﻦ
ﺗﻘﺎﺑﻞ، ﻳﺎ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﻴﻦ
ﮐﻠﻤﺎﺕ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺭﻭﺵ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭﺟﺴﺘﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻋﻠّﻰ
ﻭ ﺳﺒﺒﻰ، ﻭﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺃﺩﺑﻰ
ﻭﻧﺤﻮﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺑﻴﻨﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺣﺎﻝ
(ﻋﻤﺮ ﻋﻘﻠﻰ) ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻦ ﭘﺎﺋﻴﻦ، ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﻋﻤﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻃﺮﺡ
ﻧﺴﺒﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎ ﻧﺴﺒﺖ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻋﻤﺮ
ﺯﻣﻴﻦ، ﺑﺎ
ﻋﻤﺮ ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﺴﺒت هوﺵ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﻯ
ﻣﺘﻮﺳﻂ ﻋﻘﻞ
ﻭﻫﻮﺵ ﺭﺍ100 ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﺍﮔﺮ
ﻋﻤﺮﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﻤﺮ ﺳﻨّﻰ
ﻳﮑﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻓﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﻳﺎ
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺭﺷﺪ
ﺫﻫﻨی ﻨﺒﻮﺩه
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕ
ﺭﺷﺪ ﻫﻮﺵ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺖ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻫﻮﺵ
ﻭﮔﺬﺷﺖ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ثاﺑﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻘﺐ
ﺍﻓﺘﺎﺩﮔﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻋﻤﻠﺎ
ﭘﺶ ﺍﺯ 16
ﺳﺎﻟﮕﻰ، ﮐﻤﺘﺮ
ﺭﺷﺪ ﻫﻮﺵ ﻫﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻤﺮ ﻣﺘﻮﺳﻂ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻤﺮ ﻋﻘﻠﻰ 16
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺍﺳﺖ. ﻫﻮﺵ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻨﺤﻨﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻋﺎﺩﻯ ﺑﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺣﺪّ
ﻣﺘﻮﺳﻂ ﺩﻭﺭ
ﺷﻮﻳﻢ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﻧﺴﺒﺖ ﻣﺌﻮﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﻧﮑﺘﻪ
ﻣﻬﻢ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺩﺭﺟﻪ ﻫﻮﺵ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺩﻗﻴﻘﺘﺮﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﻟﻴﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﻮﺵ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻫﻮﺵ
ﮐﻪ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﭘﺮﮐﺎﺭﻯﺁﻥﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪﻧﻴﺎﺯﺑﻌﺪﻯﺑﻬﻮﺵﻳﺎﺩﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﻫﻮﺷﻬﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﭼﻮﻥ
ﻫﻮﺵ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﻫﻮﺵ ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ
ﻭﺑﺎﺯﺍﺭﻯ، ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺍﺩﻥ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﻮﺵ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻫﻮﺷﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ (ﻫﻮﺵ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ)ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻮﺷﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ،
ﻭﻫﻮﺵ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒ، ﻭ
ﻫﻮﺷﻬﺎﻯ
ﺃﺩﺑﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ. ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻫﻮﺵ، ﺗﺮس
ﺷﺨﺺ ﺍﺯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣؤثّرﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﻮﺵ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻗﺪﺭﺕ
ﻧﺘﺮﺳﻴﺪﻥ ﺍﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺗﺎ
ﻫﻮﺵ ﺍﻭ. ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ که ﺑﺨﻮﺩ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺨﻬﺎ
ﻣﺴﺨﺮﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮐﻪ
ﺗﺮﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺩﺭﺟﻪ
ﻫﻮﺵ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﻟﻄﻤﻪ ﺑﺸﻬﺮﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺭﺩ ﺍﮐثرﺍ
ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﻮﺵ
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺩﺍﻧﺶ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻟﺐ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﺣﻤﻖ ﻫﺎ
ﻧﻤﺮﻩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﻳﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺪ
ﻧﺎﻡ ﻭ ﺑﻰ
ﺗﺮﺑﻴﺖ، ﻧﻤﺮﻩ
ﻫﻮﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣؤﺩﺏ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺧﺎﺹ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻋﺎﻟﻰ ﻫﻢ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺃﺷﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﻫﻮﺵ، ﺩﺭ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻗﻤﺎﺭ ﺑﺎﺯ
ﻣﻮﻓﻖ، ﮐﻪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻟﻴﻞ ﻫﻮﺵ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﮐﻢ
ﻫﻮﺷﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﺗّﻔﺎﻕ ﻭ
ﻧﺘﺮﺳﻴﺪﻥ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﻭ ﺭﻳﺴﻚ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻗﻤﺎﺭ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻗﻤﺎﺭ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻋث ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺭﻳﺴﻚ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻮﻓﻖ، ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻳﺴﻚ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺠﺎﻯ(ﺍﺗّﻔﺎﻕ)ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ(ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺭﻭﺡ) ﻧﺎﻇﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺗﻔﺎﻕ ﮐﻮﺭ، ﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻧﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﻭﻳﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺎﺯﻯ ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﺎﺯﻯ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﻭ ﻣﻠﮑﻪ ﺷﺪﻥ
ﺫﻫﻦ، ﮐﻤﻚ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ
ﻗﻤﺎﺭ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﻫﻮﺵ
ﺍﻭ. ﺳﺮﻋﺖ
ﭘﺎﺳﺦ ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣؤثّر
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺳﺮﻋﺘﺪﺭ
ﭘﺎﺳﺦ، ﺩﻗّﺖ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴک
هاﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺮﻋﺖ
ﺿﺮﻳﺒﻰ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕﻗﺎﺋﻞﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺳﻴﭙﺮﻣﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻓﺮﻕ
ﺍﺳﺖ ﺑﻴﻦ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺳﺮﻳﻊ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺻﺤﻴﺢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻢ ﺳﺮﻋﺖ ﻓﮑﺮ
ﺩﻟﺎﺋﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺷﺨﺺ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﻢ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺻﺤﻴﺢ،
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻋﮑس ﺁﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺍﻳﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺁﻫﺴﺘﻪ ﺭﺍ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺑﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻋﻀﻮﻯ ﻭ ﻋﺼﺒﻰ ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺷﺨﺎﺹ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﺴﺘﮕﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﮐﻨﺪﺗﺮ
ﺭﻭﺵ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺿﻌﻴﻒ ﺍﺯ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻫﻮﺵ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺿﻌﻴﻒ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ(ﺭﺍﺯﻯ
ﺩﺭ ﺣﻔﻆ
ﺗﻌﺎﺩﻝ) ﻫﺴﺖ
ﭘس ﺿﻌﻒ ﻫﺮ
ﻗﺪﺭﺗﻰ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻘﻮّﻩ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻢ
ﺳﻮﺍﺩﻫﺎ
ﺯﻳﺒﺎ ﻧﻮﻳﺴﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﻭ
ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺪ ﻧﻮﻳﺴﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺮﻋﺖ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﻧﺰﻭﻝ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ، ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻀﻠﻰ ﻧﻮﺷﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺭﻣﺰ ﻧﻮﻳﺴﻰ
ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺁﻭﺭﺩﻥ، ﺻﺮﻓﻪ
ﺟﻮﺋﻰ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ثبت ﮐﻨﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﮐﻤّﻰ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻫﻮﺷﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ، ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﻴﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺭﺍ، ﺑﺎ
ﻫﻨﺮ ﮐﺪ
ﻧﻮﻳﺴﻰ ﻭ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﻭ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺨﺼﻰ
ثبت ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻭﻣﻄﺎلعه
ﺴﺮﻋﺖ ﭘﺎﺳﺦ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﺎﻓظه
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺗﺎﺍﺯﺳﺮﻋﺖﺗﻔﮑّﺮ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﻮﺵ
ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﻬﻴﻪ
ﻃﺮﺡ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﺨﺺ، ﻭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻬﻴﻪ ﮔﺮﺩﺩ، ﻭﺧﺎﺹ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ. ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻗﺪﺭﺕ ﺻﺒﺮ، ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﻳﻘﻴﻦ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ، ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﭼﻪ ﺣﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﭘﺸﺎﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ. ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺄثیرﻯ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺩﺭ
ﭘﺮﺳﺶ، ﻳﺎ
ﺩﺳﺖ ﮐﻢ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺷﺪﻩ،
ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻋﻤﻞ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺷﺪﻩ
ﻣﻬﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭ ﺳﻮﻕ
ﺩﺍﺩﻥ ﻃﻔﻞ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺷﺪﻩ،
ﺑﺠﻨﺒﻬﺎﻯ ﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ، ﮐﻤﻚ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺭﺍﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺳﻮﻕ
ﺩﺍﺩﻥ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺮﺧی
عباﺩﺕ ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﻳﺎﺿﺖ، ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺳﻮﮊﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺭ ﺳﻴﺮ
ﻭ ﺳﻴﺎﺣﺖ، ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻮﺍﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﺮﻓﺖ. ﺗﺎ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ، ﺃثر
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻫﻮﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﺩﺍﻧﺸﺠﻮ ﻋﺪﻡ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺳﻴﭙﺮﻣﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻋﺎﺟﺰ
ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻣﺰﺍﺝ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭ
ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻣﺎﻧﻊ
ﻣﻮﻓﻘﻴّت
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ ﺗﺄثیر
ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳش هوﺵ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﺤﻴﻂ ﻋﺪﻡ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺎﻧﻔﻌﺎﻝ ﺟﺴﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ، ﻭ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﭼﺎﺭﻩﺳﺎﺯﻯﺩﺍﺭﺩ.

ﻣﻴس
از ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﻄﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ ﻭ
ﻗﺪﺭﺍﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻋث
ﻏﺮﻭﺭﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻭ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﻫﻮﺵ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺃﻧﺪﻙ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺻﺪﺩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻫﻴﭻ
ﻋﺎﻣﻠﻰ ﻧﻘﺸﻰ
ﺩﺭ ﻫﻮﺵ ﻭ ﻋﻘﻞ،
ﭼﻮﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﺮﺍث
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ. ﮐﻪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻫﻮﺵ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺭﺷﺪ
ﻫﻮﺵ ﺩﺭ ﺳﻦّ16 ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺳﻦ
ﺑﻠﻮﻍ ﺗﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﺩﺭﻙ ﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ، ﭼﻮﻥ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭﻟﺰﻭﻡ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ. ﺗﻮﻗﻒ
ﺍﻳﻦ ﺳﻦّ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﻦّ ﻫﻴﭻ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺁﺳﻴﺒﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﭘس ﺍز 16 سالگی
ﻫﺮﭼﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﻮﺵ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺩﺭﺁﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺩﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ، ﮐﻪ
ﮐﻢ ﺩﻟﻴﻞ
ﺷﺪﻥ ﻫﻮش اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺒﺎﻋث
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺩﺭﺟﻪ ﻫﻮﺵ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﻓﻘﻰ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻫﻮﺵ
ﻣﻄﺮﺡ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺭﻭﺩﺭﺑﺎﻳﺴﺘﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﭘﻮﻝ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻃﺎﻗﺖ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻳﺎ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﺁﻣﻴﺰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺗﻮﻣﺴﻮﻥ ﺑﺎ
ﺗﻮﻗﻒ ﺭﺷﺪ
ﻫﻮﺵ ﺩﺭ16 ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎت
ﻤﮑﺮﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻫﺎ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻃﺮح ﺁﺯﻣﺎﻳش
ﺴﺨﺘﺘﺮﻯ ﺍﺳت
که ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. که
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﻮﺍﺩ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺫﻫﻦ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
(ﺭﺷﺪ
ﺫﻫﻨﻰ)ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ(ﺭﺷﺪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ)ﻭﺑﺎ ﻫﻮﺵ
ﻭﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺭﺷﺪ
ﻓﻄﺮﻯ ﺟﺴﻢ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﺷﺪ ﺫﻫﻦ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺟﺪﻳﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭﻫﻮﺵ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪی
ﺮﺍ ﮐﺴﺐ ﮐﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻫﻮﺵ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﺰﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﺎﻗﻬﺎﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﮐﻨﺎﺭ
ﮔﺬﺍﺷﺘﻬﺎﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﻣﻨﻄﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
مقاﻭﻣﺖ ﻳﺎ
ﺗﻄﺎﺑﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺳﻘﻮﻁ ﻭ ﺍﻓﺖ ﻫﻮﺵ
ﭘس ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺖ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ، ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ،
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺠﺎﻯ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻫﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ، ﭼﻮﻥ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﻮﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻟﺬﺍ
ﭘس ﺭﻭﻯ
ﺫﻫﻨﻰﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻭ ﺍﻓﺖ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﭘس اﺯ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻭ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﻋﻤﺮ،
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﻓﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻫﻮش
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻋﻘﻞ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﺳﻦ، ﺑﺎﺯ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﻫﻮﺵ
ﻭﻋﻘﻞ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻳﮑﻪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺎﻣﻞ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﭘس
ﻋﻘﻞ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻫﻮﺵ ﺩﺭ ﺟﻨس
ﻣﺮﺩ ﻭﺯﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻴﺴﺖ، ﻫﻤﻪ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻫﻮﺵ
ﺩﺭﻫﺮ ﺩﻭ ﺟﻨس
ﻫﺴﺖ. ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ
ﺍﻧﮕﻴﺰهﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﻥ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺷﺪﻩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭا
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻥ ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺗﺒﻌﻴﺾ، ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﻮﺵ
ﮐﻤﺘﺮ. ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﺩﺭ 14
ساﻟﮕﻰ ﺭﺷﺪ
ﻫﻮﺵ ﻣﺘﻮﻗﻒ، ﻭ
ﭘﺴﺮﻫﺎ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺗﻮﻗﻒ
ﺭﺷﺪ ﻫﻮﺵ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﺸﮑﻞ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺎﻫﻴﺎﻧﻪ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ، ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﺒﻌﻴﺾ ﺟﻨﺴﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺟﻨﺴﻰ، ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﻟﻴﻞ ﺗﻮﻗﻒ
ﺭﺷﺪ ﻫﻮﺵ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻫﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﻭ
ﭘﺴﺮﺍﻥ ﻣﺎﻧﻊ
ﺭﺷﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻫﻮﺵ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﻮﺵ ﺑﺎ ﺣﺮﻓﻪ
ﻭ ﺗﺨﺼﺺ
ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮجّه اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺶ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ، ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻫﻮﺵ، ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﺗﺸﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻮش
ﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭﺁﻥ ﻫﺴﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﺭﺗﺶ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺎ ﺩﺳﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﭘس ﮐﺎﺭ ﺩﺳﺘﻰ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﺟﺎﻟﺐ
ﻫﻮﺵ ﺭﺟﺎﻝ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﻫﻮﺵ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﻮﺵ
ﭘﺮﺳﺘﺎﺭﺍﻥ
ﻭﻣﻨﺸﻰ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﺸﻰ
ﺑﺎﻫﻮﺵ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﺰﺷﻚ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻢ
ﺑﻴﻨﻰ ﻣﻨﺸﻰ، ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻏﺮﻭﺭ
ﭘﺰﺷﻚ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻮﺵ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﻭ
ﺍﺗﻔﺎﻕ، ﻳﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻧﻘﺶ
ﻣؤثّر ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯ ﻫﻮﺵ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧمی
ﮐﻨﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻫﻮﺵ
ﻭﻋﻘﻞ ﻟﻮﺍﻣﻪ
ﻭﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ، ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻭﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ. ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺎﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻫﻮﺵ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺗﻘﺮﺏ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﻗﺒﻞ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻫﻮﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺣﺮﻓﻪ ﻫﺎ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﺘﺨﺼّﺺ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺭﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ
ﺍﺯ ﺣﺮﻓﻪ ﺧﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺮﻓﻪ ﻫﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻮﻗﻌﻴّت
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺷﻬﺮﺕ ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻭ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻤﺮ ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫب
ﻘﺸﺮﻯ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺤﺮﻓﻪ ﻭ
ﺗﺨﺼﺺ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ،
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻠّﻰ ﺍﺯ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﺤﺮﻓﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﮐﺴﺐ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ ﮐﺴﺐ
ﻣﺎﻝ ﺑﻴﻚ
ﺣﺮﻓﻪ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺭﻗﺎﺑﺖ ﺩﺭ
ﺣﺮﻓﻪ ﻫﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻮﺵ ﻧﻘﺶ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
که ﺒﺎﺯ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﺑﻴﻦ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻧﻴﺰ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﻧﻮﻉ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻣثبت
ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
80 ﺩﺭ
ﺻﺪ
ﺟﻨﺎﻳﺘﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺑﺎﻫﻮﺵ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻠّﺖ ﺳﻘﻮﻁ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎ ﺣﻔﻆ
ﺩﺭﺟﻪ ﻫﻮﺵ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺩﺭﻙ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ، ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ، ﻭ
ﻋﺪﻡ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻫﻮﺵ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﺑﻌﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﺳﻠﺎﺣﻰ
ﺩﻭﻟﺒﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﻟﻄﻤﻪ
ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﭘس
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻰ
ﺍُﻓﺖ ﺭﻭﺣی
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺮﻋﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻫﻮﺵ
ﻭﻋﻘﻞ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﻴﺮ ﮐﻨﻨﺪه
ﺁﻧﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّت ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﻮﺷﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻓﺎﺳﺪ
ﺍﻟﺄﺧﻠﺎﻕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺳﺮﻋﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻤﺘﺮ
ﺷﺪﻩ، ﻭ ﺗﻠﻒ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺧته
اﻧﺪ. ﺟﻨﺎﻳﺎﺕ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﻢ
ﻫﻮﺷﻰ
ﺩﺭﺍﻗﻠﻴّﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﺗﻔﺎﻓﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻭ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﮐﻢ
ﻫﻮﺷﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻋﻠﻞ
ﻣﺨﻔّﻔﻪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻗﻀﺎﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺣﺘﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺩﺭﻙ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﻬﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻬﻴﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻢ،
ﺑﺎﺯ ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺷﺪﺕ ﻟﺬﺕ، ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺭﺍﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺁﻧﺎﻥ، ﺑﻌﻠﺖ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﻓﻴﺎﺋﻰ ﻭ
ﻣﺎﺳﻮﻧﻰ
ﻭﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺎﺳﻮﺳﻰ
ﻭﺣﺰبی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣثلا ﺩﺭ ﺩﻭﺭه
ﺠﻬﻞ ﻭﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺘﻮﺑﻪ ﻭﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺗﺮﺳﻰ ﺍﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺮﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺣﺘﻰ
ﺗﺮﻭﺭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻨﻔﻊ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺗﺰﮐیه هاﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺩﻟﺴﻮﺯی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻥ ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﻳﻚ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ، ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﭘﺮ ﻋﺰﻡ ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ، ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺻﺎﺩﻗﺎنه
ﻮ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﻫﺮ
ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﻫﺮﻭﻯ، ﺗﺎ
ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺷﺐ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻳﺴﻚ ﺗﻮﺑﻪ
ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺑﻘﺘﻞ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ، ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺵ
ﻣﺎﻓﻴﺎﺋﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺣﺰﺑﻰ، ﺭﺍﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻓﺴﺎﺩ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎه
ﺮﺍ ﻣؤثّر
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘس ﺍﺯﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺭﻓﺘﻦ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺣﮑﻢ
ﺍﻋﺪﺍﻡ، ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺑﻪ ﺃثر
ﺑﻴﺸﺘﺮﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪﮐﻤﺘﺮﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﺷﻮﺩ.
ﮐﻢ ﻫﻮﺷﺎﻥ
ﺟﻨﺎﻳﺘﮑﺎﺭ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴته
اﻧﺪ ﺷﺨﺼّﻴت
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ﻳﺎ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﮔﺮ
ﻫﻮﺵ
ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺟﻨﺎﻳﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺮﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻮ
ﮐﻤﻰ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ ﻧﻤی
ﺒﺨﺸﺪ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺮک اﺳﺖ. که
هماﻥ ﺑت
ﭙﺮﺳﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﻝ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻰ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﻭ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪه اﻯ، ﭘس
ﺷﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﭼﻮﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﭘس
ﺷﺮﻙ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺎﻫﻮﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻞ
ﺗﺤﮑّﻢ ﻭ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﺎﻳﻞ
ﺑﺘﻐﻴﻴﺮ ﻣﺤﻞ
ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻨﻘﺎﻁ
ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ
ﻭﺧﻄﺮﻧﺎﻙ، ﭼﻮﻥ
ﻗﻠﺐ ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ. ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺁﺯﺍﺩی
ﺨﻮﺍﻫﻰ
ﻭﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﭘﻴﻤﺎﻥ، ﺍﺯ
ﺿﻌﻒ ﻋﻘﻞ
ﻭﻫﻮﺵ
ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻫﻮﺵ ﺗﺮ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺷﻐﻞ
ﻭ ﻣﺤﻞ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﻮﺵ ﺑﺎ ﺑﻨﻴﻪ
ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺑﺪﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻄﺮﺡ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺻﺪﻣﻪ
ﻣﻐﺰﻯ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺑﺎﻋث
ﺍﺧﺘﻠﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﻓﻠﺞ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ، ﺑﺎﻋث
ﺍُﻓﺖ ﻫﻮﺵ
ﻭﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻞ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺧﻄﺮﺍﺕ

ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺎﻓﻆ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺣﻮﺍﺩثی ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺃﺑﺪﻯ ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻓﺖ
ﻫﻮﺵ ﻭﻋﻘﻞ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺍﻟﺎﺗﺮ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻋﺬﺍﺑﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻢ ﻫﻮﺵ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭﻧﻈﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﻘﺺ
ﻋﻀﻮ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ، ﺑﺎﻋث
ﻋﻘﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﮐﻢ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩ ﻫﻮﺵ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻔﺎﻯ
ﻧﻘﺸﻬﺎﻯ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎﻋث
ﺍﻓﺖ ﻫﻮﺵ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺁﺳﻴﺒﻬﺎﻯ
ﻏﺪﺩ ﺑﺴﺘﻪ، ﻭ
ﭘﺮﺧﻮﺭﻯ
ﻏﺬﺍﺋﻰ ﻣﺎﻧﻊ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺧﻮﻥ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﻤﻐﺰ
ﺷﺪﻩ، ﻭ ﺑﺎﻋث
ﮐﻢ ﻫﻮﺷﻰ ﻭ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ، ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺳﻌﻰ
ﺩﺭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻋﻤﺪﻯ ﺑﺎ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﮐﺸﻮﺭ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﻭﻟﻮ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺳﺎﺩﻩ ﺍﻯ ﭼﻮﻥ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﭼﺮﺍﻍ ﻗﺮﻣﺰ
ﺭﺍﻧﻨﺪﮔﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻋث
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺿﻌﻒ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺿﻌﻒ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ
ﺍﻓﺘﻰ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭﻫﻮﺵ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺪﺗﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻌﮑس
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯﺑﻬﺘﺮﭘسﺍﺯﻣﺮﮒﺷﺎﻫﺪﺍﻥﺁﻥﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻫﻮﺵ ﻓﻮﺍﺋﺪﻯ
ﺭﺍ ﺣﺘﻤﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺭﺟﻪ
ﺿﻌﻒ ﻋﻘﻠﻰ، ﺑﻘﺼﺪ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻟﺰﻭﻡ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻘﺼﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻮﺩﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﺍﺷﺖ،
ﮐﻪ ﻟﻄﻤﻪ
ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﻧﻨﺪ. ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﺎ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﮐﻮﺩﻧﻰ
ﺷﺨﺺ، ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﮐﻮﺩﻧﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻬﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺣﻴله اﻯ ﮐﻪ
ﺷﺪﻩ. ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺳﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻥ
ﭘﺪﺭﻯ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﮐﻨﺎﻥ ﻣﻴﮑﻔﺖ،
ﺁﺩﻡ ﻧﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺂﺏ ﻭ ﺁﺗﺶ ﺯﺩ
ﮐﻪ ﺑﻤﻘﺎﻣﻰ ﻋﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺑﭙﺪﺭ
ﮔﻔﺖ ﺩﻳﺪﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻰ ﺁﺩﻡ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻯ، ﻭ
ﻣﻦ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺳﻠﻄﺎﻧﻰ ﺷﺪه
اﻡ. ﻭ ﭘﺪﺭ ﮔﻔﺖ
ﻣﻦ ﻧﮕﻔﺘﻢ ﮐﻪ
ﺳﻠﻄﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻯ، ﮔﻔﺘﻢ
ﮐﻪ ﺁﺩﻡ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻯ. ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺁﺩﻡ ﻧﺸﺪه
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺑﺎ
ﭘﺪﺭ ﻭ
ﺑﺎﺧﻮﺩﺵﻭﺣﺘﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﻫﺴﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺁﺩﻣﻴّﺖ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻃﻮﻝ
ﮐﻠﺎﻡ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻮﺵ
ﺑﺂﺧﺮ ﺭﺳﻴﺪ، ﻭ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﺪﺍﺷته اﻡ، ﮐﻪ
ﺣﻖ ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻢ ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺘﻢ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻢ، ﺗﺎ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﭼﻪ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺧﻄﺎ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ
ﻣﺴﺘثنی ﻧﻴﺴﺘﻢ
ﻭ ﺑﺎﻣﻴﺪ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ.

M108

ترشّح
مغز یا الهام
الهی

ﻣﺸﮑﻞ
ﺑﺰﺭﮒ ﻓﮑﺮﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺸﻒ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﮐﺠﺎ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ ﺁﻳﺎ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﺷﻒ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺮﺯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﻳﻦ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺁﻳﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭼﻴﺴﺖ، ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻋﺪﻡ
ﻳﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺃﻧﺪﻳشه هرﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻭ، ﺟﻨﺒﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮی ﻣﻮﻗّﺖ
که ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ثرﻭﺕ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺩﺍﻧﺶ، ﻭﭼﻪ
ﺣﺘﻰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺭﻭﺷﻦ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻫﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﺟﺎﻯ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ
ﻳﺎ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺧﻮﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ، ﻫﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻐﺰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﻣﻐﺰ ﺁﺳﻴﺐ
ﺩﻳﺪﻩ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ و ﻳﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﺑﻬﺘﺮ
بدهد. ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ ﺍﻗﻠّﻴّﺘﻰ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺸﺄ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ، ﻧﺰﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭘﻴﺮ
ﻭﺳﻴله اﻯ ﺑﻴﻦ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﺷﺖ، ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎ ﺑﻰ
ﺟﻮﺍﺏ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻬﺎ
ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻧﻴﺰ ﺃﻣﺮﻯ
ﺯﺍﺋﺪ ﺑﻮﺩ.

ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ، ﻭ ﺷﺮﻁ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺟﺴﻤﻰ ﻧﻴﺰ، ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺧﻮﺑﻰ ﻭﺧﻮﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﮐﻰ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻏﻴﺒﻰ، ﺩﺭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ، ﺍﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭘس
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻬﻢ
ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﺫﻫﻦ
ﻭﻓﮑﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﻐﺰ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺮﺷّﺤﻰ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﺤث
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺷﻮﻧﺪ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﺤث
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﺗﺸﺮﻳﺢ
ﺷﺪﻩ، ﺟﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺷّﺢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺗﺮﺷّﺢ
ﻟﻮﻟﻪ ﻫﺎ
ﻭﻣﺨﺰﻧﻰ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﻓﮑﺮ ﺑﻴﺎن
ﻨﺸﺪﻩ ﺍﻯ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺗﻤﺪﻧﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻇﻬﻮﺭﻯ ﻧﻴﮑﻮ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﻧﻴﮑﻮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺧﻮﺩ ﻋﻘﻞ
ﻭﻫﻮﺵ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻣﻠﻤﻮس
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ ﺑﺎ
ﭼﺸﻢ ﺩﻝ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﻭ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻋﺠﻴﺒﻰ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ، ﮐﻪ
ﺯﻳﮕﻤﻮﻧﺪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﭼﻨﺪ
ﻗﺮﻥ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺟﺎﻯ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﺒﻮﺩ،
ﺣﺎﻟﺎ ﻣﺸﮑﻞ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺘﻬﺎ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﻣﺘﻔﻠﺴﻔﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻡ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ ﺭﺍ،
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﺎﺯ
ﺍﻭﮐﺴﮋﻥ
ﻣﻴﮕﻔﺖ. ﻭﭼﻪ
ﺑﺤﺸﻬﺎ ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﮐﺴﮋﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻭﮐﺴیژﻥ ﻳﻚ
ﻋﻨﺼﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺟﻬﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺃﺗﻤﻰ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻘﺶ
ﺍﻭﮐﺴﻴﮋﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺃﻧﺸﺘﻦ
ﻣﻐﺰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﻋﻠﻢ
ﮔﺬﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮔﺶ
ﺗﺸﺮﻳﺢ ﺷﻮﺩ، ﺗﺎ
ﻓﺮﻕ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻐﺰ ﻧﺎﺑﻐﻪ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺯﺍﺩﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ، ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﺑﺎ ﻣﻐﺰ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ چه
ﺘﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺸﺮﻳﺤﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﭼﻴﺰﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪ.

ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻧﺪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻣﺎ
ﺃﮐثر
ﻣﺪّﻋﻴﺎﻥ
ﺩﻳﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻓﻀﻞ ﻭ
ﻣﻴﻞ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺍﺳﺘثماﺭ ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﻤﺎﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻭﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪهﻫﺴﺘﻨﺪ.
که عباﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻓﻀﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﻣﺮﺯﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﻴﻚ
ﻣﻨﺒﻊ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻞ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎی
ﺒﺨﺎﻃﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺩﻭﮐس
ﻳﺎ ﺩﻭ
ﭼﻴﺰﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺣﻮﺍس
ﻭﻋﻘﻞﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﮐﻨﺪ. ﭘس
ﻓﺮﺿﻴﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت اﺯ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺮﻳﻚ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺨﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻭﻣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﭘس همه ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ، ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﺩﺭ
ﺻﻔّﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﺗﻦ
ﭼﻮﻥ ﺭﻧﮓ ﻭ
ﺣﺠﻢ ﻭﻏﻴﺮﻩ. ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ.
ﻟﺬﺍ ﮔﻮﺋﻰ ﻳﻚ
ﻭﺍﺣﺪ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ،
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭﻟﻮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻓﺮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎﺻﻔﺎت ﺨﺎﺹ
ﺍﻟﻬی ﺘﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎ
ﺁﻣﺪﻩ، ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻣن ﻮﺷﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ، ﭘس
ﺍﺯﻃﻰ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺳﺎﻝ، ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻰ
ﺷﻤﺎﺭ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺍﻣﺮﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻧﺒﻮﺩﻩ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻮﺩﻩ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﻮﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل اﺯ
ﮔﺬﺷته هاﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩه اﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﻟﺎﺯﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺎ
ﺑﺸﻮﻧﺪ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻣﺼﺮف کنیم. ﻭﻧﻪ
ﻟﺬﺕ ﻭﻋﻠف
ﭽﺮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎن کنیم. ﻭ
ﺍلاّ ﺍﻳﻦ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﺎ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺻﺮﻑ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩه اﻳﻢ. ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﭼﻨﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﻯ
ﻗﻤﺎﺭ ﻭﺑﺎﺯ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ، ﻭ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻭﺭ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﺍﺻﻠﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﻯ ﻗﻤﺎﺭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑُﺮﺩ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ، ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﺑﺎﺧﺘﻦ، ﻫﻤﻪ
ﺑﺮﺩﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ،
ﻭﺑﺎﺩﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﺪ، ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﭘس
ﻣﺎ ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ، ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺑﺨﺶ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﻭﻧﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.

ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻭ
ﻧﺸﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ،
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻯ
ﻭﻳﺎ ﻋﺮﺷﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺎﺩﻯ،
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻰ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﻳﺎﻥ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﺮ
ﺑﻬﺎنه اﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺟﺰ
ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻓته
اﻧﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻮﻝ ﻭﺣﻮﺵ ﺁﻥ
ﺑﮕﺮﺩﻧﺪ، ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺟﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻫﻢ
ﺟﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪه
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ.
ﭘس ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻓﻌﻠﺎ ﺳﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺃﻣﺮ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻐﺰ
ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ، ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺑﻌﺪﻯ، ﮐﻪ
ﻓﻘﻂ ﺟﺴﻢ
ﺑﺪﻭﻥ ﺫﻫﻦ
ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﻘﻮﻣﺎت
اﻭﻟیه ﺬﻫﻦ
ﻭﻋﻘل ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺮؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ، ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺴﺖکه
ﺃﺻﻞ ﻣﺎﺩﻳّﺖ ﻭﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻄﺮﺡﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻐﺰ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﭘﻴﭽﻴﺪه اﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻭ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ، ﭼﻪ
ﺍﻓﻘﻰ ﻳﺎ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪت
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﻳک
ﻮﺍﺣﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ که ﺪﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭﺣﺪﺕ
ﻋﻤﻞ ﺩﺭ
ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠف
ﻈﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻫﺴﺖ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺗﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺃﺭﺑﺎب ﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭیک
ﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻭﺣﺪﺗﻬﺎی
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭﻫﺴتی
کسی ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺁﻓﺮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺷﺒﻴﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺯ ﻟﺐ ﻭ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ، ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﺩ ﻃﺮﺯ
ﻋﻤﻞ ﻣﻐﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺣﺮﮐﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺰﻯ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻣﻐﺰ
ﭼﻴﺰﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻤﻞ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﻣﻐﺰ ﻣﺎﺩﻯ، ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻭﻃﺮﺯ ﻋﻤﻞ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﻥ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺪﻳّﺮ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻐﺰ ﻳک
عضو ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻣﻨﻈّﻢ، ﺑﺎ
ﻧﻈﺎﻡ ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻭ
ﺑﻬﺮﻩ ﺭﺳﺎﻧﻰ،
ﮐﻪ ﻧﻘﺶ
ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﭘﻴﺎﻡ ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ، ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﺄﻣﻮﺭ ﻭ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ، ﻫﻤﻪ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻭﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﭘس
ﻣﻐﺰ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺗﻦ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻬﻢ، ﺷﺮﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﻫﺴﺖ
ﻭﻟﻰ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﻐﺰ
ﺳﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ1400 ﮔﺮﻡ ﻭﺯﻥ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﺍﺯ
ﭼﻨﺪ ﭘﺮﺩﻩ
ﻭﻣﺎﻧﻊ
ﺩﺭﺟﻤﺠﻤﻪ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺘﻪ. ﻓﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺖ ﻣﺦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺨﭽﻪ ﻏﺪﻩ
ﻋﺼﺒﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺦ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ، ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺨﭽﻪ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻃﺒﻘﻪ ﻣﺨﭽﻪ، ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰﺩﺍﺧﻞ
ﺳﺘﻮﻥ ﻓﻘﺮﺍﺕ،
ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻋﻘﺪﻩ ﺁﻏﺎﺯ
ﺩﻡ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪه
اﻧﺪ
ﻭﻭﻇﺎﻳﻔﻰ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻋﺼﺒﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﺎﺗﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻫﺮ
ﻋﻀﻮ ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻳﺎﻧﻘﺶ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ ﻭ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻋﻀﺎ ﺭﺍ
ﻣﺸﺨّﺺ ﮐﺮﺩ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺟﻨﻴﻦ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻋﻀﺎ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺟﻨﻴﻦ
ﺟﺰ ﭼﻨﺪ ﺻﻔﺖ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ، ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺭﺳﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺗﺸﺮﻳﺢ
ﺩﺭﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﻣﻤﮑن
گرﺩﺩ. ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷته ها
ﭼﻨﻴﻦ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺍﻋﻀﺎ
ﻭ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻋﺼﺒﻰ ﺗﺎ
ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ، ﻫﺮ
ﺑﺎﺭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺤﻔﻮﻅ، ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟاﺘﺮ
ﺑﺎﺯ ﻇﺎﻫﺮ ﻣی
گرﺩﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮﻗﺴﻤﺖ
ﺟﺪﻳﺪ، ﺑﺎ
ﺣﻔﻆ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﻘﺶ
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ، ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ ﺳﺎﻗﻪ
ﻣﻐﺰ ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﻣﻞ ﭘﺎﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻐﺰی ﻮ
ﺑﺮﺁﻣﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻠﻘﻮﻯ، ﺟﻤﻌﺎ
(ﺑﺼل اﻟﻨﺨﺎﻉ،
) ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﻴﺎﺯچه اﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻨﺘﺮ
ﻧﻴﺰ ﻧﺨﺎﻉ
ﺷﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﺘﻮﻥ ﻓﻘﺮﺍﺕ
ﺍﻫﻤﻴت
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﺁﻥ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﻐﺰ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﻧﻴﻢ
ﮐﺮﻩ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺷﮑﺎﻓﻰ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻋﺼﺒﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. چه
ﺪﺭ ﺳﻄﺢ
ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺯﻳﺮﻳﻦ، ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﻭﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺷﻴﺎﺭﻫﺎ
ﺩﺭ ﻋﻤﻖ ﻣﻐﺰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ
ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎ
ﺭﻭﻧﻮﺷﺖ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻀﻮﻯ
ﻣﻐﺰ، ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺟﻨﻴﻨﻰ ﻣﻐﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻳﻚ
ﻟﻮﻟﻪ ﻋﺼﺒﻰ
ﺟﻨﻴﻨﻰ ﮐﻪ
ﺳﻮﺭﺍﺥ ﻟﻮﻟﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺟﺪﺍﺭﻩ
ﺁﻥ ﺑﭽﻨﺪ
ﻗﺴﻤﺖ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﭘﻨﺞ ﻣﻐﺰ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺟﺎﻟﺐ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻣﻐﺰ، ﮐﻪ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺨﺼﺺ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺪﻥ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﺸﺮﺩﮔﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻭﺯﻥ ﻣﻐﺰ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﭘﻨﺠﻢ
ﺑﺼﻞ ﺍﻟﻨﺨﺎﻉ،
ﻭ ﺍﺯ ﻣﻐﺰ ﺩﻭﻡ
ﺟﻨﻴﻦ، ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻠﻘﻮﻯ ﻭ
ﻣﺨﭽﻪ ﺩﺭ ﻋﻘﺐ
ﺁﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﺳﻮﻡ
ﺟﻨﻴﻦ ﭘﺎﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻐﺰﻯ ﺩﺭ
ﺟﻠﻮ ﻭ ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﻰﻫﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﻋﻘﺐ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﺩﻭﻡ
ﺟﻨﻴﻦ
ﺗﺎﻟﺎﻣﻮس ﻭ
ﻫﺎﻳﭙﻮ
ﺗﺎﻟﺎﻣﻮس
ﻭﺗﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﻭ
ﻫﺎﻳﭙﻮﻓﻴﺰ ﻭ
ﺍﻭﭘﻰ ﻓﻴﺰ ﻭ
ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﭘﺴﺘﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﺍﻭﻝ
ﺟﻨﻴﻦ ﺩﺭ ﺩﻭ
ﻧﻴﻢ ﮐﺮﻩ ﻣﺦ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﻭ
ﭘﻴﺎﺯ
ﺑﻮﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﺟﺴﺎﻡ ﻣﺨﻄﻂ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻣﻐﺰﻯ ﺭﻭی هم
ﺪﻳﮕﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻭﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻮﺭﺗﮑی
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰﻯ ﻭ ﺑﺪﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺿﺎﻓﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﺟﻤﺠﻤﻪ
ﻭﺗﺨﺼﺼﺎﺕ
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺑﻌﺎﺩ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻌﺪی
اﻧﻮﺍﻉ، ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻋﻤﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ، ﻭ
ﺁثاﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺳﺨﺖ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﻭ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺗﺪﺑﻴری ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺗﺄثیرﺍﺕ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ،
ﻭﻳﺎ ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴن ﺘﮑﺎﻣل
ﺤﻴﺎﺗی ﺪﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ،
ﻭﺑﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﺮﻧﻮﻉ، ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺎ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻭ
ﺣﻴﻒ ﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ
ﮔﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮐﻤﺒﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻭﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻭ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺁﺳﺎ
ﺗﺮ ﻧﺮﻭﺩ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ، ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ،
ﮐﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻟﺰﻭﻡ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺗﺎ
ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻋﺠﺎﺯ
ﺁﻣﻴﺰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﮐﻨﺶ، ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻭ
ﻋﻤﻞ ﻣﻐﺰ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻣﺮﻭﺭ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ نتیجه
ﻋﻤﻞ ﻣﻐﺰ
ﻋﺎﻟﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻣﺘﻔﻖ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺃﻋﻈﻢ ﺟﺴﻤﻰ
ﻫﻤﮕﻰ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺗﺤﮑﻢ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﺮ
ﻃﺒﻘﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺤﮑّﻤﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻴﭻ ﺳﻄﺤﻰ
ﻋﺼﺒﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻬﺮ
ﻋﻀﻮی ﻤﺴﺘﻘﻞ،
ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻤﻠﻰ ﻧﻤﻰ کند.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻐﺰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺁﻥ، ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺍﻭﺍﻣﺮ ﻭ
ﺗﺄثیرﺍﺕ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﮑﺎﺕ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، که
ﺴﺮﭘﻴﭽی اﺯ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻃﺮﺡ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻋﻀﻮ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ،
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻋﻀﺎﻯﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺭﻭﺡ ﻭﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺟﺪﻳﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ، ﻭ
ﺑﺼﻮﺭت
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﭘﺮ ﺯﺣﻤﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ، ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ، ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺗﺨﺼﺼﺎﺕ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻋﺼﺒﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺭﻯﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﮐﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺗﻬﻴﻪ ﻭ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﺗثبیت ﮐﺮﺩه
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺍﺋﻢ ﻧﺴﺒﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻌﻠﻞ
ﺍﺻﻠﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻮﻉ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ، ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺣﻴﺎﺕ
ﻓﻌﻠﻰ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﻣﺘّﻔﻖ
ﺑﺎﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺯﻳﺮ ﻣﻐﺰ، ﮐﻪ
ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﮔﻔﺘﻴﻢ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﭘﺎﺭﺍ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺧﺎﺹ
ﻣﻐﺰ، ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻴﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﺎﺩﻯ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ ﻳﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ

ﺻﻔﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺭﻭﻯ ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، که ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﮑﻠﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﻃﺒﻘﻪ
ﺁﺧﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺁﻥ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻋﻀﻮﻯ ﻭ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺳﺮﭘﻴﭽﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﺎ
ﮐﺪﺍﻡ ﻋﻤﻞ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺨﻮﺩ ﻧﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﻐﺰ
ﻋﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﺮﺍﻍ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ، ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻋﻤﻠﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﮐﻤﻚ
ﺑﺪﻧﻰ، ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑﺮ ﻳﺎ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺗﻠﻒ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣُﺮﺩه اﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻬﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻫﻮس
ﮐﻨﺪ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻭ
ﺳﮑﻨﺎﺕ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻞ ﺁﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ، ﺩﺭ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﺎﻓﻆ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺖ. ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺳﻘﻮﻁ ﺁﻧﻬﺎ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﺧﻄﺮ ﻫﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻔﻆ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ. ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺷﺪﻩ، ﻭﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺷﺪﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﻓﮑﺮﻯ، ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻭ
ﺧﺼﻮﺻﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﮑﻰ
ﻓﻌّﺎﻟﻰ
أکتیو ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻝ، ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪﻩ
ﺩﺭّﺍﻙ ﻭ
ﮐﺎﺷﻒ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﺑﻌﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﺧﺼﻮﺻﻴّﺖ
ﻧﻘﺶ ﺗﺄثیر
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻞ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺠﺴم اﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺭﺑﻄﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﭘس
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﭼﻪ
ﺗﻦ ﺍﻭ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭن اﻭ
ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ. که
هم ﺑﻌﺪﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗن. ﭙس
ﻣﺎ ﺑﺎ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻫﻮﺷﻤﻨﺪﺗﺮ ﻭ
ﻣﻬﻢ ﺗﺮ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺩﺭ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﻫﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻢ، ﻭ
ﻫﻢ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻟﻠﻪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺖ. ﺩﺍﺧﻞ ﺁﻥ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺁﻥ. ﻫﻢ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﻭ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ، ﻭﻫﻢ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺑﻴﺮﻭﻥ، ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻭلیه هستی. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭ ﻳﺎ
ﻋﺎﻣﻠﻰ، ﮐﻪ
ﺑﻤﺎ ﮐﻤﻚ
ﮐﺮﺩﻩ ﻋﻤﻞ
ﺩﺭﻙ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ، ﻭﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ،
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ

ﻣﺪﺑّﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﻗﺮﻳﻦ ﻫﻢ
ﺯﺍﺩ ﺩﺭ ﻫﺮﮐس ﻭ
ﻣﺒﺪﺃ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ. ﭘس ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺨﺺ ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻭ، ﻫﺮﺩﻭ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺟﻨس
ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻫﺮﺩﻭ ﺍﺻﻴﻞ، ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺣﺎﮐﻢ ﻭ ﻫﻢ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﺗﺤﮑّﻢ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺪﻑ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ. ﻧﻪ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺫﻫﻦ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻭﻳﺎﺗﻦﻣﺎﺩﻯ،
ﮐﻪﺗﻨﻬﺎﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﺯﻧﺪﻩﺑﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻓﻌّﺎﻝ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺍث
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺯ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺍﺯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻴﻢ. ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ،
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺪﻟﻴﻞ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻗﺒﻠﻰ، ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻋﻀﺎ ﻭ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺎﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎﻫﻢ ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﺎ، ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﮐﻞّ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮﻣﻮﺭﺩﻯ
ﻧﺎﻗﺺ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺗﻦ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ، ﻧﺘﻴﺠﻪﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻭ ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ، ﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻭ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﮑﺮﺩه اﺵ ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﺘﺪﻝ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺍﮔﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﮑﻨﻴﻢ، ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺎ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﭼﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺗﺮ، ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻔﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ، ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﺎ ﻣﻌﻴﻮﺏ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﺋﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭘس ﺳﺎﻟﻚ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﮐﺴﺐ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﺧﺼﻮﺻﻴّﺖ
ﻓﻌّﺎﻝ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺿﻌﻴﻔﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎت ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﺎﻡ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺁﻥ
ﻗﺴﻤﺖ ﻓﻌّﺎﻝ
ﺟﺴﻤﻰ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻇﻬﻮﺭ، ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻥ، ﻭ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﮐﻤﺘﺮ
ﻭﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺗﺮ ﻭﻣﺸﮑﻞ
ﺗﺮﺍﺳﺖ. ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺻﻔﺎت غرﻳﺰﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﺳﺖ، ﻭﭼﻨﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﺗثبیت ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺏ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺟﺴﻢ ﻧﻴﺰ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣثبت ﻭﻭﻳﮋه
اﻯ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ. ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻭﺭﺯﺵ، ﻭ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ثباﺕ ﻭ ﺗﻮﺭّﻡ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻧﻬﺎ،
ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭ
ثاﺑﺖ ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺤﺎﻝ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺗﺎ
ﭘﻴﺮﻯ، ﺟﺰ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻠﮑﺎﺕ ﺭﻳﺸﻪ
ﺩﺍﺭ ﺿﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﮐﺴﺐ ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻄﻮﺭ
ﻭﻳﮋه اﻯ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭﺍ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭ
ﮐﻠﺎس ﻭ ﻃﺒﻘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮐﻠﺎس
ﺍﻭﻝ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻥ،
ﺧﻮﺩ ﻏﻨﻴﻤﺘﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻣﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺭه
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌﻠی
اﻧﺴﺎن ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ، ﻭ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﺄﮐثر
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺑﺎﺭﺗﻀﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺋﻞ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺳﻮﻡ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮع
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺧﻮﺩ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ، ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﺤﻴﻂ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻳﺎ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻳﺎ
ﺿﻌﻒ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻋﻤل ﻤﻌﻠﻮﻡ
ﺷﻮﺩ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻘﻮﻳﺖ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﺑﺎﻫﻤﺪﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﻤّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺃﮐثرﺍ
ﺍﻳﻦ ﺗثبیت ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻓﻌّﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ، ﻭ
ﻋﺪﻡ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻭﺡ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻨﻔﻊ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻭ ﭘﺮ ﺿﺮﺭ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺄﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻣﺒﺮﺍﺕ ﻫﻤﻪ
ﻋﻤﺮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩﭘﺮﺳﺘﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖ
ﺣﺮﮐﻰ ﺗﻦ، ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﻋﻤﻠﻰ،
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺭﻓﻊ
ﻣﺸﮑﻞ ﮐﻨﺪ. ﻭﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﻞ
ﻣﺸﮑﻞ، ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﮐﻢ
ﮐﻢ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ،
ﺗﺎ ﭼﻪ ﺣﺪّ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻀﺮﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺿﺮﻭﺭﻯ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﭘﺮ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭘس ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺍﺳﺖ،
ﺩﺍﻍ ﻭ ﺳﺨﺖ ﻭ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﻭﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺭﺣﻤﺖ ﺃﺑﺪﻯ ﻭﻧﻌﻤﺘﻰ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻧﺎ
ﻣﻮﻓﻖ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ، ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭ ﻓﺮﺻﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﻣﻬﻤّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭﮐﺴﺐ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﻫﻮﺵ ﻭ
ﻗﺪﺭت هاﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺁﻥ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﮐﺮﺩ، ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺟﻬﻞ
ﻭﻧﺎﺩﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﭘﺶ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷته
ها ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ،
ﺧﺎﺹ ﻭﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺟﺴﻢ، ﻭﺣﻔﻆ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻓﺎﻣﻴﻞ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﻭﺣﻔﻆ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﺁﻥ
ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ ﺍﻳﻦ
ﺣﺪّ ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ،
ﻣﻔﻴﺪ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺧﺼﻮﺻﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘس ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻟﺰﻭﻡ ﻃﺮﺩ
ﺁﻧﭽﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻬﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻴﻢ
ﻭﻟﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻬﻢ ﺗﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪه اﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻣﻬﻢ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﻳﻢ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺍﺩﻥ
ﺭﻭﺡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻭﻣﺼﺮﻑ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻭﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ، ﻭ
ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺤﻴﻄﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﺤﺎﻝ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ
ﺍﻳﻢ. ﺣﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﻓﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯﮐﻨﻮﻧﻰﻣﺎﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﺧﺼﻮﺻﻴّﺖ
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ ﻭ
ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪه ﺒﻤﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭﺩﺭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻧﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺁﻥ ﺃﻣﺮ
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﮐﺴﺒﻰ ﻭ
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ ﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻫﺎﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺍﺳﺖ، چه
ﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻭﺭﺍثت
ﻮﻣﻴﺮﺍث
ﺃﺯﻟﻰ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻧﻪ
ﻣﻴﺮﺍث ﺍﺯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺮﺍثی ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺣﺎﻣﻞ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣثبت ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﺗﻮﺣّﺸﻬﺎ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ. ﮐﻪ
ﺣﻖ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ
ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺎ
ﺳﺮﺣّﺪ
ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺩ، ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ، ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘﺶ
ﺗﻮﺍﻥ
ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻭﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺩﻭﻡ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺎ
ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ ﻫﻢ
ﺯﺍﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺍﺵ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻣﻨﻔﻰ،
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣثبت ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺭﻙ ﻗﺒﻮﻝ
ﻭﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺫﺍﺗﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺖ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ، ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺤﻴﻂ، ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺮﻋﺖ
ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺟﻮﻫﺮ
ﺫﺍﺗﻰ ﺍﻭ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺣﺮﮐﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﻋﺎﺩﻝ
ﻫﺮ ﺷﺒﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﺳﺮﻋﺖ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺩ، ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎﻩ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻠﻮ
ﺑﻴﻔﺘﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﻋﻤﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍﺣﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﻭ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ،
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻓﺮﺿﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻣﻰ
ﺟﻠﻮ ﺭﻓﺖ، ﻭ
ﺑﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻓﻄﺮﻯ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﺯ
ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻡ ﻭ
ﭘﻠّﻬﺎﻯ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﺸﻒ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﭼﻮﻥ
ﮐﺸﻒ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ،
ﺩﺭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﻣﺤﻴﻂ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻔس ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﻣثبت ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﺤﻴﻂ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩی اﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭﻭﻟﺎﻳت
ﻮﻣﺤﻴﻂ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﺤﻴﻂ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻄﺮﺍﺕ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺯ ﺍﺯ ﻧﻮ ﻭ
ﺭﻭﺯﻯ ﺍﺯ ﻧﻮ، ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻔﻴﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺩﻫﺎﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﺮﺩه اﻧﺪ
ﻭﭘﻮﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺣﻠّﺎج ﻮﺍﺭ
ﺣﻠّﺎﺟی کرﺩه
اﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻳﮑی ﺪﻭ ﻗﺮن
ﺒﻌﺪ، ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ، ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁثاﺭ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﺷﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻰ ﮔﺸته اند. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻳﮑﻰ ﻳﺎ
ﺩﻭ ﭘﻴﺮﻭ
ﻭﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﮔﻤﻨﺎﻣﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﺴﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺭثاﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﺑﺎﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺪﻫﺪ، ﻭ
ﺑﻔﮑﺮ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ، ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺟﺴﻤﻰ
ﺣﺮﮐﻰ ﺑﺎﻋث
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺤﻴﻂ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﻣﺤﻴﻂ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﻭﺧﻮﺩﮐﺎﺭ، ﻭ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺍﻭﺗﻮﻣﺎﺗﻴﻚ
ﻭ ﺟﺒﺮﻯ، ﭘﺎﺳﺦ
ﺃثرﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﺍهﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ
ﻭﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ، ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻣﻴﺪﺍﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺭﻳﺴﮑﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﮔﻮﺋﻰ ﻣﻐﺰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺧﻮﺩ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻤﻞ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻣثلا ﺗﺮﺷﺢ
ﻣﻐﺰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﮑﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
که اﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻐﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻋﻘﺐ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺳﭙسﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻭﺟﻬﺶ ﻓﻮﻕ
ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ ﺟﺒﺮ
ﺫﺍﺗﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻟﮕﺪﻣﺎﻝ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﭼﻨﺎﻥ ﺿﻌﻴﻒ
ﻭﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﮐﺸﺪ. ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺗﺎ
ﺳﻄﺢ ﺟﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ، ﻭ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺟﺴﻤﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﻣﻐﺰﻯ ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪ، ﻭﻃﺮﺡ
ﻧﻮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺷﺖ ﺗﺎ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻫﻮ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻣﺮﻣﺤﻘﻖ
ﺍﻳﻨﮑﻪ، ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺼﻮﺻﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰ، ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻗﻠﻢ
ﺭﻭﻋﻠﻢ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺼﻮﺻﻴّﺖ
ﻣﻐﺰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺻﻔﺖ
ﺣﺮﮐﻰ ﻭ ﻓﻌﻠﻰ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺷﺪﻩ
ﺑﺘﺤﻘﻴﻖ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﮐﺎﺭ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ،
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺎ
ﮐﻮﺷﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﺎﺷﺪ. ﺧﺼﻮﺻﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﻭ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ ﻭ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﻰ
ﻣﻐﺰ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ، ﺍﻳﻦ
ﮐﻤﻚ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺟﺴﻢ ﻭﺗﻦ. ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﺗﻦ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﻗﺎﻃﻊ ﮐﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻋﻠﻢ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻧﻴﺰ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﻮﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻋﻠﻢ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻭﻧﻮ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﺮﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺑﺎﻋﺘﻘﺎﺩ ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﮑﻴﻪ ﺑﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣُﺮﺩﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭﻣﻐﺰ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﮔﺮﻭ ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﻐﺰ
ﮐﻪ ﻣﺮﮐﺰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺟﺴﻴﻤﻰ
ﺩﺍﺋﻤﻰ ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﭘﻴﭽﻴﺪه اﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻝ ﺧﺎﺻﻰ
ﺑﺮ ﻣﻐﺰ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻮﻝ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺳﺮﻯ
ﺑﺎﻳﻦ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺯﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺪﺭﻳﺎ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺎ ﺳﺎﻕ ﭘﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ
ﺩﺭﻳﺎ ﺷﻮﻳﻢ، ﻭ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻕ ﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻔﺮ ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ
ﮐﺸﺘﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻧﻮﺡ ﮐﺸﺘﻰ
ﺑﺎﻥ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﭼﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﮐﺠﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﭼﺮﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋی
کنند. ﻭﻳﺎﻗﺸﺮی
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭﺍﺳﻤﻰ، ﺑﺎﺻﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻗﺼﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺮﺩﻩ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻳﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻣﻐﺰ
ﺩﺍﺩه ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭼﮕﻮنه
ﺪﺭﮐﻨﺘﺮل
ﻤﺎﺩﻯ ﺑﺪﻥ
ﻃﺒﻖ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻈﺎﻡ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﺳﭙﺮﻡ ﭘﺪﺭ
ﻳﺎ ﺍﻭﻭﻝ
ﻣﺎﺩﺭ، ﺩﺭ
ﺳﻮﺍﺑﻖﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﻳﻚﺭﻭﺡﻭﺟﻮﺩﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ.

ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺁﻥ، ﻗﺎﺑﻞ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﺳﻮﺩﮔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﺮﻣﻴﻤﻰ
ﻭﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺳﭙس
ﺩﺍﻧﺶ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻴﻮﺗﻴﻚ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺍﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﻓﻨّﻰ
ﻭﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﺘﺤﻘﻴﻖ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﺎ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﻔﻊ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻫﺎ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﮕﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ
ﻭﺑﺎﺭﮐشی
کنند. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺭﻭﺡ ﻳﻚ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺍﺳﺖ، ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺸﺮﺑﮑﺎﺭ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻤﻰ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻭﮐﺎﺭ
ﻏﺮﻭﺭ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻦ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎ ﺍﺯ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﻴﻮﺗﻴﻚ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﮑﺴﺘﻦ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎﻯ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﺭﺍﺩﺍﺭ
ﻭﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺍﮐثر
ﺩﺳﺘﮕﺎهﻫﺎﻯ ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﻰ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ، ﻓﻴﻠﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﮐﺒﻮﺗﺮ ﻭ
ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻫﻮﺍﭘﻴﻤﺎ، ﻭ
ﻳﺎ ﭼﺸﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺩﻭﺭﺑﻴﻦ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻣﻐﺰ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺻﻞ(ﻫﻤﻪ ﻳﺎ
ﻫﻴﭻ) ﺩﺭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎت
ﻔﻴﺰﻳﻚ ﺑﮑﺎﺭگرفته
ﺷﺪﻩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺣﺎﻓظه
ﻮ ﺿﺒﻂ ﺃثر
ﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺴﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭﻳﺎ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﻭﻳﺎ ﺍﺑﺪﺍﻉ، ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺷﺎﻧس ﻋﻠﻢ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻣﻐﺰ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻐﺰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
بینا کند. ﻭ
ﻳﺎﺟﺎﻫﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺟﺎﻫﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﻭﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﺧﺖ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻣثلا
ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﻧﻘﻄﻪ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﺟﻬﺶ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ، ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ
ﮐﻪ ﭘﺎ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻋﺎﻟﻰ ﺑﻰ
ﺳﺎﺑﻘﻪ، ﻳﺎ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﺧﺘﺮﺍﻉ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻥ، ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﻫﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻋﺠﻴﺐ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻣﻐﺰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺩﻭﺍﻣﻰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺩﻭﺍﻡ ﺭﺍ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺣﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ
ﻣﻐﺰ ﺑﺎ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ، ﻭﻳﺎ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻘﺎﻯ ﺩﺭ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ ﺧﻄﻰ
ﻭﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻭﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻐﺰ ﺑﺎ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺻﺤﻴﺢ ﺭﻳﺨﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻮﺭﻓﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﭘﺰﺷﮑﻰ
ﺑﺎﻟﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻐﺰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺁﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺻﻮﻓﻴﺰﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺨﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻣﻐﺰ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺗﻮﺩﻩ ﻣﻐﺰ ﺭﺍ،
ﺩﺭ ﺳﻪ ﻭﺍﺣﺪ
ﮐﻨﺶ ﻭﻋﻤﻞ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﻧﻮس (ﻭﺍﺣﺪ
ﻃﺒّﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺳﭙس ﻭﺍﺣﺪ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻗﺸﺮ ﻣﺦ، ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭﺍﺣﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻭ ﮐُﺪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺿﺒﻂ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ، ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ(ﻭﺍﺣﺪ
ﺧﺎﺭﺟﻰ)ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺳﻮﻡ ﻭﺍﺣﺪ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻓﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻭﺍﺣﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺑﻨﺪﻯ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺼﺪ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﮐﺎﺭ
ﻣﻐﺰ با
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻳﻴﻬﺎ
ﺃﺻﻞ ﻣﻬﻢ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻐﺰﻯ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﻳﺰﻯ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺠﺮﻯ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻓﺮﺿﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺎﻗﻞ
ﺭﺍ ﮐﻨﻴﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ، ﺗﺎ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻏﻮﻝ
ﭘﻴﮑﺮ ﺩﻳﮕﺮی
هست، ﮐﻪ ﻳﺎ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﻭ ﺍﮔﺮﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ ﮐﻠّﻰ
ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ. ﻭالاّ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺂﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻧﺪﺍﺭﻳﻢ،
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻭ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ ﻳﺎ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﻨﻴﻢ. ﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺼﺮﻑ ﻟﺬّﺕ
ﺷﮑﻢ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺷﮑﻢ ﺧﻮﺩ
ﺑﺰﻧﻴﻢ.

ﻭﺍﺣﺪ
ﺗﻮﻧﻮس ﻗﺸﺮ
ﻣﺦ ﻭﻣﻨﻄﻘﻪ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻞ ﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ ﺩﻗّﺖ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﺫﻫﻦ،
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ ﺧﻮﺩ،
ﻭ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺁﻥ
ﺑﺎ(ﺩﺭﺟﻪ ﺗﻮﻧﻮس
ﻳﺎ ﺩﺭجه اﻯ
ﺍﺯ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﻤﺎ
ﺧﻮﺍﺏ ﻫﺴﺘﻴﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺑﻤﻴﺮﻳﺪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺄﻭﺝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﺸﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻮﻧﻮس
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺣﺪّ ﻓﺎﺻﻞ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﻭﮐﺎﺭ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﺳﻪ ﺣﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﻭ ﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴﭽﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﺳﻪﺣﺎﻟﺖ ﻫﺴﺖ. ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﻭ
ﺣﺎﻟﺖ ﺗﻮﻧﻮس ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻫﺮ
ﺍﻧﻘﺒﺎﺽ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻘﺒﺎﺽ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺳﻮﻡ ﺣﺎﻟﺖ
ﺍﻧﻘﺒﺎﺽ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺤﺮﮐﺖ
ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺦ
ﻧﻴﺰ ﺳﻪ ﺣﺎﻟﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﺎﻟﺖ
ﻋﺪﻡ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ، ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﺗﻮﻧﻮس ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ، ﮐﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﻮﻡ ﺣﺎﻟﺖ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ، ﮐﻪ
ﻣﻐﺰ ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﺄﻣّﻞ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺗﻌﻤّﻖ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﺗﺸﺒﻴﻬﻰ
ﺑﻴﻚ ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﺍﺯ ﻣﻐﺰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﻣﻐﺰ ﺍﺳﺖ. ﻣثل
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻧﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺁﻧﭽﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺘﺎ ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﺳﻴﺴﺘﻤﻰ ﻭ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭﺿﻊ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻳﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ، ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﻌﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻭ
ﺟﻨبه هاﻯ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ ﺩﻳﮕﺮی
ﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮچه
اﺳﺎس ﻗﺒﻠﻰ
ﻋﻘﻞ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﺳﺎس
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻟﺬﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻭﺍﺿﺤﻰ ﺭﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﺍﻳﻦ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻬﻨﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﮑﻠّﻰ
ﻣﺒﻬﻢ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﻓﻬﻢ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﻋﻤﻞ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﻀﻠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﺖ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺣﺎﻟﺖ ﺗﻮﻧﻮس
ﻭ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺍﻧﻘﺒﺎﺽ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺿﻌﻴﻒ ﻣﻨﻘﺒﺾ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺳﺮﻳﻊ ﻭ
ﺷﺪﻳﺪ. ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﺗﻮﻧﻮس ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﻀﻠﺎﺕ ﮔﺮﺩﻥ. ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﮐﻢ
ﻣﺼﺮﻑ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﭘس
ﺣﺎﻟﺖ ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺭﺧﻮﺕ ﻭ ﻧﻪ
ﮐﺎﺭ ﺍﻧﻘﺒﺎﺽ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﻀﺎ ﻧﻮﺭﺩ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎ ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ
ﻋﻀﻠﺎﺕ ﺍﺯ ﺣﺎﻟﺖ
ﺗﻮﻧﻮس ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺷﻞ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﮐﻤﻚ
ﺑﭽﺮﺕ ﺯﺩﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﻮﻧﻮس
ﺣﺎﻟﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﻓﻌّﺎﻝ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺦ ﻧﻴﺰ
ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺗﻮﻧﻮس ﺑﺎ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎ، ﺑﺎ
ﺧﺼﻮﺻﻴّﺖ ﺑﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ، ﮐﻤﻰ
ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺭؤﻳﺎ ﮐﺮﺩ. ﻳﺎ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎ ﻧﻤﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻄﻠﺐ ﺭؤﻳﺎ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﺪﻩ ﻭﺭؤﻳﺎ،
ﺑﮑﻠﺎﻡ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﻧﻮﺷﺘﺎﺭ. ﺩﺭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﮐﺮﺩﻥ
ﺣﻮﺍﺩث ﺑﻬﻢ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺭ
ﻭﻫﺪﻓﺪﺍﺭ ﻣﺦ،
ﺗﺮﺍﺯ
ﻣﻨﺎﺳﺒﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﻧﻮس ﺍﺯ
ﻗﺸﺮ ﻣﺦ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻧﻮس ﮐم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻫﺪﻑ ﻭﺭﻭﺵ ﻭ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻣﻨﻄقی
ﻮﺗﻮﻧﻮس
ﻗﺒﻠﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺨﺸﻰ
ﺍﺯ ﻣﻐﺰ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻧﻮس ﺭﺍ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻗﻪ ﻣﻐﺰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎ ﻣﺦ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﺎ
ﺭﺍﺑﻄﻪ بین ﻗﺸﺮ
ﻣﺦ ﻭ ﺑﺨﺶ
ﻣﺴؤﻝ ﺣﻔﻆ ﺗﻮﻧﻮس
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻗﺸﺮ
ﻣﺦ ﺁﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺭﺍ
ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﻗﺸﺮ ﻣﺦ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺨﺶ ﺭﺍ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻋﺎﻣﻞ ثالثی
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﻭ
ﻋﻀﻮ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻮﺭﻯ ﮐﻪ ﻋﺼﺎ
ﮐﺶ ﮐﻮﺭ ﺩﮔﺮ
ﺷﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﺖ
ﭼﺮت ﺰﺩﻥ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﮐﻤﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
توﻧﻮس ﺧﻮﺩ
ﻣؤثّر ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺑﺮ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺶ
ﻣﺴؤﻝ ﺗﻮﻧﻮس
ﻗﺸﺮ ﻣﺦ، ﺁﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ؟ ﺍﻳﻦ
ﺑﺨﺶ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺨﺺ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺏ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺍﺏ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺍﺏ ﺭﺍ
ﻣﻌﺠﺰﻩ، ﭼﻮﻥ
ﺟﺴﺘﻦ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷُﺮُﻑ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ،
ﮐﻪ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ. ﭘس ﻣﺮﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣُﺮﺩﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮐﻨﺪ، ﻣﮕﺮﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻳﺎ
ﻗﺮﻳﻦ ﻭ ﻫﻢ ﺯﺍﺩ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺎﻣﺒﺮﺩ. ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺑﻔﺮﺷﺘﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﺗﺤﻮﻳﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﮔﻮﻳﺎ ﺯﺷﺖ
ﻭﺗﺮس ﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﻗﺸﺮ ﻣﺦ
ﻧﺮﻭﻧﻬﺎ
ﻭﻋﺼﺐ ﻫﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ، ﻭ
ﺍﮐﺴﻮﻥ ﻫﺎ
ﻭﺷﺎﺧﮑﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﻋﺼﺒﻰ
ﺷﮑﻞ ﻫﺮﻣﻰ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻡ ﻋﺼﺒﻰ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻫﻤﻪ ﻳﺎ ﻫﻴﭻ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻳﺎ ﻫﻴﭻ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺑﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻠﻰ ﺍﺯ
ﻣﺤﺮﻙ ﻭﻣؤثّر،
ﺑﺎ ﺣﺪّ ﺃﮐثرﻯ
ﺍﺯ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﺤﺮﻙ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﭘﻴﺎﻡ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺃﺻل کیفیّت
دﺭﮐﺎﺭ ﺍﺳت ﻮ
ﻧﻪ ﮐﻤﻴّﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺻﻔﺘﻰ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﻭﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ، ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺃثرﺵ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ
ﺍﻋﻀﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻳﺎ ﻫﻴﭻ
ﭘﺎﺳﺨﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ، ﻳﺎ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻤﮑﻦ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺎﺭ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻣﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺻﺪ ﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺃثیرﻯ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺣﺼﻮﻝ ﺣﺪّ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﺧﻮﺩ، ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻭ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻫﻤﻪ ﻳﺎ ﻫﻴﭻ
ﺍﺭﺯﺵ
ﮐﻤﻴّﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻣﻌﻴﻦ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﮐﻤﻴّﺖ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﮐﺎﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻏﺬﺍﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻧﻘﺸﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﭼﻨﺪ
ﺃﺗﻢ
ﻭﻳﺘﺎﻣﻴﻦ
ﻧﻘﺶ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﻔﻆ ﺣﻴﺎﺕ ﺗﻦ
ﺍﻳﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻣﺎﺯﺍﺩ
ﻭﻳﺘﺎﻣﻴﻦ
ﺩﻓﻊ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺩﺭ
ﺳﺎﻝ 1994 بخشی ﺩﺭﺳﺎﻗﻪ
ﻣﻐﺰ ﮐﺸﻒ ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺗﻮنوس ﻭﺣﻔﻆ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ، ﻭ
ﺣﻔﻆ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺑﺨﺶ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺷﺒﮑﻪ ﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺠﻤﻮعه
های ﻧﺮﻭﻥ
ﻭﺷﺎﺧﻚ ﺩﺭ
ﺳﻠّﻮﻝ ﻋﺼﺒﻰ،
ﺑﺎ ﺯﺍﺋﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﺷﺎﺧﮑﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺑﺴﺮﺍﺳﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﺮﺍﺯ ﻣﺤﺮﻙ
ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ، ﺭﻓﺘﻪ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ
ﺣﺎﻟﺖ ﮐﻠّﻰ
ﻳﻚ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻋﺼﺒﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺰﺍﻥ ﻭﻣﺘﻌﺎﺩﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺷﻮﻕ
ﻭﻃﻠﺐ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺩﻗّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺷﺒﮑﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺮﮐﺰ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺑﻘﻴﻪ ﺟﺴﻢ ﺭﺍ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺗﺎﺭﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﺷﺒﮑﻪ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻭ ﺑﻤﺮﺍﮐﺰ
ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ ﻣﻐﺰ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺎﻟﺎﻣﻮس ﻭ
ﺗﺎ ﻗﺸﺮ ﻣﺦ، ﻧﻘﺶ
ﻗﺎﻃﻊ ﺩﺭ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺳﺎﺯﻯ
ﻣﺦ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣثل
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﻧﻄﻔﻪ ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﻣﻐﺰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﮐﺎﺭ
ﻓﺸﺎﺭ ﺑﺎﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻟﻮﻟﻪ ﻧﻰ
ﺗﻮﺧﺎﻟﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺭﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﻭ ﺷﻞ
ﺭﺍ ﻣﺤﮑﻢ
ﻭﻣﺮﺩﻩ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻋﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺗﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺷﺒﮑﻬﺎﻯ،
ﺍﺯ ﻗﺸﺮ ﻣﺦ ﻭ
ﺗﺎﻟﺎﻣﻮس ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﮐﺰ
ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ ﻣﻐﺰ،
ﺑﺴﻤﺖ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻐﺰ ﺗﺎ
ﻫﻴﭙﻮﺗﺎﻟﺎﻣﻮﺵ
ﻭ ﺳﺎﻗﻪ ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺷﺒﮑﻪ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺭﻭ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ. ﻭ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺷﺒﮑﻪ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺷﺒﮑﻪ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺭﻭ، ﭘﺎﺋﻴﻨﺘﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺸﺮ ﻣﺦ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺣﺎﻟﺖ ﺧﺎﺻﻰ
ﺍﺯ ﺗﻮﻧﻮس ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻧﻮس
ﻣﺘﻌﺎﺩﻝ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ، ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺎ
ﺗﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺷﺒﮑﻪ
ﺍﻯ، ﻳﺎ ﺑﺎﺩ
ﺷﺪﻥ ﻭﺗﻮﻧﻮس ﺩﺍﺩﻥ،
ﻭ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻋﺎﻣﻠﻰ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺟﺴﻢ ﻭﻣﻐﺰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ، ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺒﺘﮑﺮ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﻤﻪ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﺪﻓﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ، ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻧﺒﻮﺩﻩ، ﻳﺎ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ،
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﻘﺸﻬﺎﻯ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ،
ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻐﺰﻯ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻧﻮس
ﺷﺪﻥ، ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭ
ﺳﺮﭘﺎ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ،
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﺳﺮﭘﺎ
ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ
ﺣﻔﻆ ﺍﺟﺰاء
ﺩﺭ ﮐﻞّ ﻓﺮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻟﻮﻟﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﺎﺭچه اﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺩ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺩﻣﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ، ﻭﺷﮑﻞ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻣﺘﺤﺮﻙ
ﻓﻌّﺎﻝ
ﺑﻠﻮﻟﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﺎﺭچه ای
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﮐﻮﺭﻫﺎﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﻣﻄﻠﺐ
ﺟﺎﻟﺐ ﻭ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻏﺎﺋﻰ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ، ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺤﺮﻙ ﻗﺸﺮ ﻣﺦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﺮﻙ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮﺩﻡ
ﺃثرﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﮐﻤﻴّﺖ، ﺑﺤﺪّ
ﺃﮐﺸﺮ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻓﮑﺮ، ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺍﻳﻦ ﻣثاﻝ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﺤﺼّﻞ
ﮐﻠﺎس ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻓﻬﻢ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺎﺩ، ﺩﻭﺣﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻳﮑﻰ
ﺟﻠﺐ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻧﺸﺠﻮ ﻭ
ﻗﺸﺮ ﻣﺦ، ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺣﺎﻟﺖ
ﻋﺎﺩﻯ ﺗﻮﻧﻮس
ﺒﻔﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ. ﻭ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﺶ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺄثیر
ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ، ﺗﻮﺟّﻪ
ﻓﮑﺮ ﺭﺍ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻭﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺟﻠﺐ ﺷﺪ، ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺭﻭﻧﺪﻩ ﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻫﺮ ﻃﺒﻘﻪ
ﻣﻐﺰﻯ ﺭﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﮑﻞ ﻋﺎﻣﻞ
ﻓﻌّﺎﻝ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪه ﺁﻥ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻌّﺎﻝ، ﻭﻃﺒﻘﻪ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻣﻨﻔﻌﻞ ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺎﻟﺖ
ﺩﻭﻡ ﺍﻳﻨﮑﻪ، ﺩﺍﻧﺸﺠﻮ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﻙ
ﻧﮑﻨﺪ، ﻗﺸﺮ
ﻣﺦ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺧﺒﺮ ﺑﻰ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﺸﺒﮑﻴﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻫﺶ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻭ
ﻗﺸﺮ ﻣﺦ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺤﺪّﻯ
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﻧﻮس ﻟﺎﺯﻡ
ﻗﺸﺮ ﻣﺦ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﺪ. ﭘس
خوﺍب ﺴﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺑﺎﺻﺤﺒﺖ بی
ﺎﺭﺯش ﻨﺒﻮﺩ، ﻗﺸﺮ
ﻣﺦ ﻫﻢ ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ، ﻋﺬﺍب
ﺪﺭﻙ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩ. ﺑﺪﺭﮐﺎﺕ
ﺑﻰ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻭ
ﻏﻠﻂ، ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻗﺸﺮ ﻣﺦ ﺭﺍ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻨﺒﻞ ﺗﺮ
ﻭﻣﺮﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭘس ﻫﺮ ﻣﺤﺮﻙ
ﻣثبت
ﻭﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﺏ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺯﻭﺍﻝ
ﺗﻮﻧﻮس ﻣﻐﺰ، ﻭﺯﻭﺍﻝ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺣﻴﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻘﺶ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻳﺎ
ﻗﺮﻳﻦ ﻭ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﺯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭ
ﻋﻠّﺖ
ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
نفس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ، ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﻭﺗﺄثیر ﮐﺎﺭ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ، ﺭﺍﻩ
ﺣﻠﻬﺎﻯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﺄثیر
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺗﻠﺨﻰ
ﻋﻠﻴﻪ ﺷﺨﺺ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺼﻤﻴﻢ
ﺑﺘﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻋﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺗﻮﻣﻮس ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎﺵ
ﻣﻐﺰ، ﻭﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺑﻴﻦ ﻗﺸﺮ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺷﺒﮑﻴﻪ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس ﺩﺭ
ﺭﮐﻮﻥ ﻭ ﺭﮐﻮﺩ
ﻣﻐﺰ، ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﻫﺮﺩﻡ ﺿﻌﻒ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﻗّﺖ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ، ﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺗﻮﻧﻮس
ﻗﺸﺮﻣﻐﺰ ﻭﻣﺦ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.

ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻘﺶ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﺯﻃﺮﻳﻖ
ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻤﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺗﻮﻧﻮس
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ
ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻣﺒﻴﻦ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻳﺎ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻣﻐﺰ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻫﺎ
ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻭﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﺪ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﻭ ﺧﻂ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّت
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﭘﺎﮐﺘﺮ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺸﻒ
ﺷﺒﮑﻴّﻪ، ﺃﺻﻞ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺒﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺨﺸﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻰ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯﺍﺻﻮﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻤّﻰ
ﻭﮐﻴﻔﻰ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺟﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ

ﺍﺻﻞ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﺪﺍﺧﻠﻰ، ﺑﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺫﻭﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺍﺯ ﺟﻨس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﺎ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺃﺻﻞ
ﺷﺒﮑﻴّﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻗﺪﻳﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ، ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﻗﺸﺮ ﻣﻐﺰ
ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﺑﻮﺩ،
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﺍﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﺭﺵ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻫﺎ،
ﮐﻪ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ، ﺗﻐﻴﻴﺮﺍت
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﮐﻠّﻰ، ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺑﻰ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ، ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻣﺘّﺼﻞ ﺑﻬﻢ
ﻭﻳﮑﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺍ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. وﻫﺮ
ﮔﺬﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺮﺭ ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ
ﺗﺤﻘﻖ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻐﺰ ﺁﻧﺘﻨﻰ
ﺑﻴﻦ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ، ﻭ
ﻳﺎ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻰ. ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﭘﻞ ﺻﺮﺍﻁ
ﻭﻋﺒﻮﺭ ﻣﻬﻤّﻰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺷﺒﮑﻴّﻪ ﻣﻐﺰ،
ﺩﺭ ﻧﺎﺣیه هاﻯ
ﻣﻴﺎﻥ ﻣﻐﺰ
ﺑﺨﺶ
ﭘﺸﺘﻰﻫﻴﭙﻮﺗﺎﻟﺎﻣﻮس
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﺎﻟﺎﻣﻮس ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺧﻮﺍﺏ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺩﺭﺗﺮس ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻴﻢ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻘﻄﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺮﮒ، ﻳﺎﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭ ﺃﺻﻞ ﻣﺮﮒ، ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻧﺎﻑ ﻧﻘﺮه
اﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺣﻮﺍس
ﺭﺍ ﺗﻴﺰ
ﺗﺮﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭجه ای ﺍﺯ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﺮﻙﺑﺎﻋث
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺑﺎ
ﺑﺎﻋث ﺧﻮﺍﺏ
ﻳﺎ ﻣﺮﮒ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻧﻘﻄﻪ
ثاﺑﺖ ﻭﻣﺤﺮﻙ
ﭼﺸﻢ ﻭﻣﻐﺰ ﺍﻭ،
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ، ﺑﺎﻋث
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭ
ﺷﺒﮑﻴّﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﺄثیر
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻧﮕﻴﺮﻳﻢ،
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺗﺨﺮﻳﺐ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺷﺒﮑﻴّﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ، ﺑﺎﻋث
ﺧﻮﺍﺏ، ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺍﻏﻤﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺍﮐﻨﺶ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ. ﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ
ﺍﻟﮑﻞ، ﮐﻪ ﺑﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﺖ
ﺭﺍ ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺒﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺗﺎﻟﺎﻣﻮس
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺩﺭک های ﮐﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﻐﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻐﺰ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺎﻟﺎﻣﻮس ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ، ﺑﺎﻋث
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻳﺎ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﻭﻓﻬﻢ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ. ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ، ﺍﻳﻦ
ﺳﻮﮊﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻦ، ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﺑﺎﻫﻢ
ﻳﮑﺠﺎ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺑﺠﺮﺍﺣﻰ ﻣﻐﺰ
ﻣﻦ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺷﺖ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﭻ ﺩﺳﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﻌﺮﺽ ﻳﻚ ﺧﻂ
ﮐﺶ ﻣﻴﺪﻳﺪﻡ، ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺯﻳﮓ ﺯﺍﮒ ﺑﺮ
ﻣﻐﺰ ﺳﺮﻡ ﻣﻰ
ﮐﺸﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﺪﻡ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ،
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺟﺮﺍﺣﻰ ﻣﻐﺰ
ﺑﻨﻈﺮﻡ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩ،
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻧﮕﺮﺩﻳﺪﻡ. ﻭ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻓﻮﺭﺍ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﺮﺩﻡ، ﺁﻳﺎ
ﺳﺮﺩﺭﺩﻯ، ﻳﺎ
ﻋﻠّﺘﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﻢ
ﮐﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ. ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻳﺎ
ﺭﻓﻊ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﻐﺰﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﮐﺮﺩﻡ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺳﺮﺳﺨﺘﺎﻧﻪ، ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻡ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ، ﺑﻌﻠّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﺎﻧس
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻮﺩه اﺳﺖ. که
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﻤﻦ
ﺩﺍﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﻕ ﮔﺮﻓﺘﮕﻰ
ﺁﺯﺍﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻡ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ، ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺠﺒﻬﻪ ﺟﻨﮓ
ﺑﻘﺼﺪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺣﺘﻤﻰ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺍﮔﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ،
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮔﻬﺎی
شب ﻘﺪﺭ اﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎی
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﻭ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﭘلّه
های ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﺯﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﻔﻆ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻧﻮس
ﻣﻐﺰ، ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﮔﺎﻫﻰ ﺗﻮﻧﻮس
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﻧﻴﺰ
ﺿﻌﻴﻒ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﻳﺎﺑﺪ
ﻭﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺩﺭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺳﺎﺯﻯ
ﺷﺤﺼﻴّﺖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﺎﺑﻊ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺳﺎﺯ، ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺳﻪ ﻧﻮﻉ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﮑﻰ
ﻣﺘﺎﺑﻮﻟﻴﺴﻢ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻮﺧﺖ ﻭﺳﺎﺯ
ﻣﻮﺍﺩ ﻏﺬﺍﺋﻰ
ﻭﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﺎﻭﻟﻴﺴﻢ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﻐﺰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث
ﻣﻮﺍﺯﻧﻪ
ﻭﺗﻌﺎﺩﻝ
ﻣﺤﻴﻂ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺗﻨﻔس ﻭﮔﻮﺍﺭﺵ
ﻭ ﺳﻮﺧﺖ ﻗﻨﺪ
ﻭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﭘﺮﻭﺗﺌﻴﻦ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﺤﺮﻳک
ﺘﺮﺷّﺤﺎﺕ
ﻏﺪﺩ ﺩﺍﺧﻠﻰ، ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺎﻳﭙﻮﺗﺎﻟﻮﻣﻮس
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺷﺒﮑﻴّﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﺎ
ﻫﺎﻳﭙﻮﺗﺎﻟﻮﻣﻮس
ﺩﺍﺭﺩ.

ﻣﻨﺒﻊ
ﺩﻭﻡ ﮐﻪ ﻣﻨﺸﺄ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻣﺤﺮﻙ
ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ ﺍﺯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻞ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺍﺯ
ﺑﺪﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺤﺮﻙ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺟﻬﺖ
ﻭﻫﺪﻑ، ﻭﺑﺎﻋث
ﻧﻔﻊ ﻭ ﺗﺤﻘﻖ
ﻫﺪﻑ ﻭﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﺮﻙ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﻭﺗﺮس ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻣﺎﻧﻊ ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻟﺬﺍ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺣﻮﺍس ﻭﻫﺪﻑ
ﺟﻬﺖ ﺩﺍﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﻘﺶ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻭ ﺑﺎﻋث
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﻯ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺰﻧﺪﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺩﺭ
ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﺎﺯ
ﻋﻘﺪه ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻴﺰ، ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻣﺤﺮﻙ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺭﺍ ﻃﺮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻧﻘﻄﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﺎﻧﺪﻥ، ﻣﺤﺮﻙ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺩﺭﺩ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺭﻓﺎﻩ
ﻭﺭﺍﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺿﺪ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺗﻦ
ﻭﻣﻐﺰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﻳﺎﺿﺖ
ﻳﻮﮔﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺩﺭﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺷﺒﮑﻴّﻪ ﺑﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺣﺴّﻰ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺳﺎﺯی
ﻤﻐﺰﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﺒﮑﻴّﻪ ﺭﺍ ﻧﮕﺬﺍﺭﻳﻢ،
ﮐﻪ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺑﺎﺷﺪ
مطاﻟﻌﻪ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻧﻘﻄﻪ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﻭ ﻣﻐﺰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭘس
ﮐﻤﻚ ﺑﺘﺨﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻴﻂ
ﺩﺍﺋﻤﺎ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﺳﺖ، ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮔﺎﻫﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻓﺰﺍﻳﺶ
ﻫﺸﺪﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺪﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ
ﺭﺧﻮﺕ ﺑﺴﻴﺞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ
ﺟﻬﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﭘﮋﻭﻫش گرﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺨﺒﺮ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺷﺒﮑﻴّﻪ
ﻣﻐﺰﻯ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻄﺮ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻃﻠﺐ. ﻭ
ﺩﺭ ﻓﻨﺎ ﺍﻳﻦ
ﮐﺴﺐ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺗﻮﮐّﻞ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺳﻮﻡ
ﻣﻨﺒﻊ ﻓﻌّﺎﻝ
ﺳﺎﺯ ﮐﻪ ﺟﺎﻟﺐ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﻨﺶ
ﻣﻐﺰﻯ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺩﺭ ﻃﺮﺡ ﻭ ﻗﺼﺪ ﻭ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﺍﺵ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﺨﺺ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﺪﻑ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﺶ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻧﺸﻮﺩ،
ﮐﻮﺷﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻫﺪﻑ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺂﻣﻮﺯﺵ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ
ﺣﻔﻆ ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺘﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﻋﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ، ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﻗﺸﺮ ﻣﺦ ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺷﺒﮑیّه
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻫﺴﺖ. ﻫﺪﻑ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺤﺮﻙ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻭ
ﮔﻔﺘﻦ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﻧﻤﻮﺩﻥ،
ﺟﻤﻌﺎ ﺗﺤﻘﻖ
ﻫﺪﻑ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻗﺴﻤﺖ ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﺯﻳﺮ ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻃﺮﺡ ﺭﻳﺰﻯ
ﻫﺎ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ، ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺷﺒﮑیّه هاﻯ، ﻭ
ﺗﺎﻟﺎﻣﻮس ﻭ
ﺳﺎﻗﻪ ﻣﻐﺰ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﻭ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮﻳﻦ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﻫﺸﻴﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺭﺍ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭘﺬﻳﺮ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭ
ﺗﺄثیر ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﻧﻘﻄﻪ ﻓﮑﺮﻯ ﻳﺎ
ﻧﻘﻄﻪ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻠﻰ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺤﺼﻮﻝ ﻓﻨﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺩﻭﻣﻴﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﻭﺍﺣﺪ
ﮐﻨﺶ ﻣﻐﺰ ﺍﺳﺖ. ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻭﺍﺣﺪ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺗﻮﻧﻮس ﻭ ﺳﻮﻡ
ﻧﻴﺰ ﻭﺍﺣﺪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺣﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﻭﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ. ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭﺍﺣﺪ ﺩﻭﻡ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ ﺿﺒﻂ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭ ﻭﺍﺣﺪ
ﺍﻭﻝ، ﺩﺭ
ﮐﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰﻯ ﺩﺭ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺗﻮﻧﻮس ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺣﺪ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻣُﺤﺪّﺏ ﻧﻴﻢ
ﮐﺮﻫﺎﻯ ﻣﺦ
ﺟﺎﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﺎﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻠﻔﻰ ﻭ ﮔﻴﺞ
ﮔﺎﻩ ﻭ
ﺁﻫﻴﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺣﺪ
ﺷﺒکیه ای
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ ﺍﺯ
ﻧﺮﻭﻥ ﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺎﺑﻊ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻫﻤﻪ ﻳﺎ ﻫﻴﭻ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺎﻡ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺳﭙﺶ
ﺑﮕﺮﻭﻫﻬﺎ ﻭ
ﻧﺮﻭﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺣﺪ
ﻳﻚ ﻧﺴﺨﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺣﻮﺍس ﺑﻤﻐﺰ، ﺑﺄﺟﺰﺍﻯ
ﮐﻮﭼﻚ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﮐﻨﺸﻰ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻣﺠﺪﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﺯ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﻭﺷﻨﻮﺍﺋﻰ، ﻭﺍﺯ
ﭘﻮﺳت ﺘﻦ
ﻭﻣﻔﺎﺻﻞ
ﻭﻣﺎﻫﻴﭽﻪ ﻫﺎ،
ﺍﺳﺎس ﮐﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺣﺪ
ﺩﻭﻡ ﻣﻐﺰ، ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻣﻨﺎﻃﻖ
ﺗﺸﺮﻳﺢ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﻃﻖ
ﻓﺮﺍﻓﮑﻨﻰﻭ
ﻃﺮﺍﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﻧﺮﻭﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺎﻃﻖ، ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﺨﺼﺺ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻧﺮﻭﻧﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺴﻢ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﺤﺮﮐﻬﺎ
ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﺩﺭﻧﮓ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻄﻮﻁ ﻭ
ﺟﻬﺖ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﺎﻃﻖ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺃﻧﺪﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻗﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻗﺸﺮﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻨﻄﺒﻖ ﻭ
ﺗﺨﺼﺺ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻤﺘﺮ، ﻭﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﺮﻭﻧﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﮐﺴﻮﻥ
ﻭﺷﺎﺧﮑﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻭﻣﺮﮐّﺐ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﺧﺖ ﺳﻠّﻮﻝ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻨﺸﻰ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﮕﻮ
ﺳﺎﺯﻳﻬﺎﻯ
ﻓﮑّﺮﻯ ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ، ﺍﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻈﻢ ﺩﻫﻨﺪه
اﻯ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺷﻨﻮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺣسّ ﺣﺮﮐﺘﻰ، ﻳﺎ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺳﻮﻣﺎﺗﻴﻚ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ، ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭ ﺿﺒﻂ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﻳﻚ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻣﻨﻔﺮﺩ، ﻭ
ﻣﺠﺰﺍ ﺍﺯ
ﺳﺎﻳﺮ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻥ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﻋﻤﻞ ﺁﻥ ﺣﺎﺻﻞ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﺒﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻮﭼﻚ
ﻣﻐﺰﻯ ﺑﺎ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﻦ، ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ
ﺧﺼﻮﺻﻴّﺖ
ﮔﺴﺘﺮﺩﮔﻰ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭﻣﺘﺮﺍﮐﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻣﻐﺰ
ﺗﻮﺃﻣﺎ ﺑﺎﻫﻢ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻋﻤﻞ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻭ ﮐﻴﻔﻰ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﭘس ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻳﻚ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﻳﻚ
ﻗﺴﻤﺖ ﻋﻀﻮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻫﻤﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﺎﺭ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ،
ﻭ ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﮐﻤﺘﺮ.

ﺳﻮﻣﻴﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﻭﺍﺣﺪ
ﺩﻭﻡ ﻣﻐﺰ، ﺩﺭ
ﻣﺮﺯ ﻣﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮ ﭘس ﺳﺮ ﻭ
ﮔﻴﺠﮕﺎﻩ ﻭ
ﺁﻫﻴﺎﻧﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻭﺳﻴﻌﺘﺮﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﮔﻴﺠﮕﺎﻫﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺷﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯ
ﭘﺴﺘﺎﻧﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻋﺎﻟﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻳﻚ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻫﻤﻪ ﻣﻨﺎﻃﻖ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﻧﻮﻉ
ﺁﺩﻣی اﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣسّ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﺳﻮﻡ، ﻳﻚ
ﭘﺎﺭﭼﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﭘﻴﺎﻣﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺗﺄﻟﻴﻒ
ﻭ ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺭ ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻭﻣﻴﻦ
ﻣﻨﺎﻃﻖ
ﻭﺣﻮﺍس
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺑﺨﺶ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻓﻀﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻣﺠﺰﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﺤﺮﮐﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ، ﻭ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ ﻫﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺩﺭ
ﺧﺼﻮﺻﻴّﺖ ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﺳﻮﻡ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻳﻚ ﭘﺎﺭﭼﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﺧﺒﺮﻫﺎ
ﻭ ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﺯ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ،
ﺑﺘﺮﺍﺯﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺁﻳﻨﺪﻫﺎﻯ
ﻧﻤﺎﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭﺳﺎﺧﺖ
ﮔﺮﺍﻣﺮﻯ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﺁﻧﻬﺎ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺍﻋﺪﺍﺩ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﻣﺠﺮﺩ ﻧﻴﺰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺳﻮﻣﻴﻦ
ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﺣﺪ ﺩﻭﻡ
ﻣﻐﺰﻯ، ﻧﻘﺶ
ﻋﻤﺪﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﻪﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺠﺮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺳﭙﺮﺩﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺳﻤﺒﻠﻴﺴﻢ
ﻭﺣسّ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺳﻮﻡ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻭﮐﺪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺧﺒﺮﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺿﺒﻂ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺧﺎﻟﺖﺩﺍﺭﺩ.

ﺳﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺩﻭﻣﻴﻦ ﻭﺍﺣﺪ کار
و ﮐﻨﺶ ﻣﻐﺰ
ﺍﺳﺖ، ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ
ﺍﺯ
ﻗﺎﻧﻮﻥﺍﻭﻝ
ﺳﺎﺧﺖ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺳﺖ. ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺑﻴﻦ ﺳﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻗﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺮﺩﻯ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺭﺷﺪ ﮐﻤّﻰ
ﻭﮐﻴﻔﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ، ﻭ ﺩﺭ ﺭﺷﺪ
ﻓﺮﺩﻯ ﻫﻤﻪ
ﺗﺴﺘﻬﺎ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﻢ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ، ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻧﻮﻉ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎﺯ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻝ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺩﺭﻣﻐﺰ ﻗﺴﻤﺖ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﺑﺸﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺃثر
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭﺭﺷﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﮐﻮﺩﮐﻰ، ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﻨﺎﻃﻖ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻫﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻋﻘﻞ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﭼﻮﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﻧﺨﺴﺖ
ﮐﻮﺩﻙ ﺭﺷﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻋﻘﻞ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﻭﻡ، ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻮﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻮﺩﻥ،
ﺑﺴﻪ ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﺣﺪ ﺩﻭﻡ
ﺣﺎﮐﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﺭ
ﻇﻬﻮﺭ ﻭ ﺭﺷﺪ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﮐﻤﻴّﺖ
ﺑﮑﻴﻔﻴّﺖ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺩﻭﻡ ﮐﺎﻫﺶ
ﺗﺨﺼﺺ ﮐﻨﺶ
ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺳﻪ
ﮔﺎﻧﻪ، ﺑﺮﭘﺎﻳﻪ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻭﻝ
ﺍﺯ ﻭﺍﺣﺪ ﺩﻭﻡ،
ﻧﺮﻭﻧﻬﺎﻯ
ﺗﺨﺼثی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺩﻭﻡ، ﻧﺮﻭﻧﻬﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺗﺨﺼﺺ ﮐﻤﺘﺮ، ﻭ
ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻳﻦ ﺗﺨﺼﺺ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﮐﻠّﻴّﺖ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻳﻦ ﺗﺨﺼﺺ
ﺟﻨﺒﻪ ﮐﻤّﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺿﻐﻌﻒ ﺗﺨﺼﺺ
ﺩﺭ ﺟﻨﺒﻪ ﮐﻴﻔﻰ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﻤﺎﻝ
ﮐﻠّﻰ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮑثرﺕ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺗﺨﺼﺺ. ﺍﻣﺎ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺳﻮﻡ
ﺩﺭ ﻭﺍﺣﺪ ﺩﻭﻡ،
ﻃﺮﻑ ﺷﺪﻥ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﮐﻨﺸﻬﺎ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻣﻨﺎﻃﻖ
ﺑﺴﻮﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ
ﺟﺰﺋﻰ ﻫﺎ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻫﺎ، ﻭ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﺣﺎﻟﺖ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﮐﻠّﻰ،
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻃﺮﻑ ﺷﺪﻥ ﺑﺎ
ﮐﻨﺸﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻭﺿﻊ ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﻭﻝ، ﺩﺭ ﺩﻭ
ﻧﻴﻢ ﮐﺮﻩ
ﻗﺮﻳﻨﻪ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺩﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﺍﺋﻞ
ﻇﻬﻮﺭ ﺑﺸﺮ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﮑﺎﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ ﺑﻌﺪ ﺳﺨﻦ
ﮔﻔﺘﻦ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻳﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻧﻴﻢ
ﮐﺮﻩ ﭼﭗ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍﺳﺖ
ﺩﺳﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ ﮐﺎﺭ
ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﺎﻟﻰ،
ﻭﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺷﮑﻠﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻟﻰ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻣﻨﻄﻘﻰ،
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻧﻴﻢ
ﮐﺮﻩ ﭼﭗ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﻢ ﮐﺮﻩ
ﺭﺍﺳﺖ ﺗﺤﺖ
ﺍﻟﺸﻌﺎﻉ ﻧﻴﻢ
ﮐﺮﻩ ﭼﭗ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻘﺶ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﭼﭗ ﻣﻐﺰ،
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ، ﻣﻨﺠﺮ ﺑﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻋﺼﺮ ﻋﺼﺒﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺣسّ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺁﻥ، ﺣﺎﺿﺮ
ﺩﺭ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﺻﻞ
ﻳﮑﻄﺮﻓﻪ ﺷﺪﻥ
ﮐﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻟﻰ ﺩﺭ ﻗﺸﺮ
ﻣﻐﺰ، ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺑﺪﻭﻣﻴﻦ
ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻗﺸﺮ
ﻣﻐﺰ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﻮﻣﻴﻦ
ﻣﻨﻄﻘﻪ، ﮐﻪ
ﻋﻤدﺗﺎ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩﻥ
ﭘﻴﺎﻣﻬﺎ
ﺑﻘﺸﺮﻣﺦ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺴﺨﻦ
ﮔﻔﺘﻦ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﺗﻘﺎﺭﻥ ﺍﺯ
ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺩﻭﻡ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﺳﻮﻡ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺮﻳﻨﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻏﻠﺒﻪ
ﺑﻘﺴﻤﺖ ﭼﭗ
ﻣﻐﺰ ﺑﺎﻋث
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ ﺍﮐثر
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻣﺮﺿﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺁﺳﻴﺐ ﻣﻐﺰﻯ
ﺩﻳﺪه اﻧﺪ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﻭﻣﻴﻦ
ﻭﺳﻮﻣﻴﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﭼی ﻤﻐﺰ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮچه اﻳﻦ
ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺎﻋث
جدﺍﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻦ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﻳﮑﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺴﻤﺖ
ﭼﭗ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺩﻭﻃﺮﻑ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﻭﺧﻨثی
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻳﺎ
ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻗﺴﻤﺖ
ﭼﭗ ﻣﻐﺰ ﺑﺎﻭﺝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻗﺴﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﻋﺼﺒﻰ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﺎﺑﻊ
ﻗﺴﻤﺖ ﭼﭗ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻬﺘﺮاﻦ ﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮین ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻋﺼﺮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻫﺎﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻏﻠﺒﻪ ﻗﺴﻤﺖ
ﭼﭗ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﻭ
ﭼﭗ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻧﺼﻒ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻏﻠﺒﻪ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻗﺴﻤﺖ ﭼﭗ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﻚ
ﺩﻫﻢ ﺍﻓﺮﺍﺩ، ﻏﻠﺒﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﻐﺰﻯ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻮﻗّﻒ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺩﺭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻗﺴﻤﺖ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﻭﻣﺸﺒﺖ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻋﻀﻮﻯ ﻫﻢ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﻢ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻥ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻳﮑﻄﺮﻓﻪ ﻓﻌّﺎﻝ
ﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﻣﻐﺰ
ﺗﻘﻮﻳت
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺄﻭﺝ ﻏﻠﺒﻪ
ﭼﭗ ﺑﺮ ﺭﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ، ﻭﺍﻭﺝ
ﺭﺍﺳﺖ ﺑﺮ ﭼﭗ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭼﺸﻢ
ﻭﭘﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺ، ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﮐﺎﺭ ﻭﺍﺣﺪ
ﺩﻭﻡ ﻣﻐﺰ، ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻭ ﮐُﺪ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﺿﺒﻂ ﺍﺧﺒﺎﺭ، ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﺮﺳﻪ ﺟزء ﺁﻥ،
ﻧﺨﺴﺖ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭﺑﺄﺟﺰﺍﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺁﻥ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﺳﻮﻡ ﻣﺴؤﻝ
ﮐﺎﺭ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﻳﻚ ﺣسّ
ﻣﺸﺘﺮﻙ، ﻭ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ، ﮐﻪ
ﺍﺳﺎس
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ، ﻭﺗﻮﻗّﻒ
ﻓﻴﺰﻳکی ﻮ
ﻋﺼﺒﻰ ﺭا ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺪمه اﻯ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﮐﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺍﻋﺼﺎﺏ، ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺪﻥ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎ،
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ، ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﻋﺼﺒﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. که
باﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ، ﻭ
ﺩﺭﺳﺎﻳﻪ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﺁﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ، ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺖ. ﻋﺪﻡ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ، ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻭﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺣﺴّﺎس ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺁﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣثبت ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭﺩﻳﮕﺮاﻋﻀﺎﻯ
ﻣﻐﺰ ﻭﺗﻦ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺁثاﺭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺁﺭﺷﻴﻮ
ﻭﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ، ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺩﺍﺩه اﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻣﺮﺩﻫﺎ ﻳﺎ ﺯﻧﻬﺎ. ﻭ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﻣﺮﺩ ﻭ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺯﻥ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ. ﻭ
ﺩﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺠﻠﻮ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻳﺎ ﻧﻮﻉ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣثل
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺯﻣﻴنه هاﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺣﻴﺎﺕ
ﺯﻥ ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ، ﭼﻮﻥ
ﻋﺸﻖ ﻭﮐﺸﺶ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺟﻨس ﻣﺮﺩ
ﺑﻮﺩﻥ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺁﻥ
ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺯﻧﺎﻧﻪ،
ﭼﻮﻥ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل ﻭ
ﻳﺎ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺧﻠّﺎﻗﻪ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﻭ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺎ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎ
ﺳﻮﺍﻳﻖ ﺩﺭﺳﺖ
ﺯﻧﺎﻧﮕﻰ، ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺁﺧﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﺯﻧﺎﻧﻪ ﺷﻴﻮﺍ
ﻭ ﻣﺮﻳﻢ
ﻣﻘﺪّس ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺯﻫﺮﺍ
ﻭﺯﻫﺮه ﻴﺎ ﮔﻞ
ﻭ ﺟﻮﻫﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ ﮐﺎﺷﻒ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺷﻴﻮﺍ ﻧﺎﻣﻴﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻏﺪﻭ
ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﮔﻔﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍ، ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺎﻧﮕﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺟﺴﻢ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺧﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺯﻳﻨﺐ
ﮐﺒﺮﺍ ﮐﻪ
ﺩﺧﺘﺮ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻓﺎﻃﻤﻪ، ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﮐﻪ ﺑﻔﻄﻢ ﻭ
ﺍﻓﻄﺎﺭ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻳﻬﺎ ﻭ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺳﺨﺖ ﻏﺬﺍئی
ﺮﺳﻴﺪﻩ. ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﺭ
ﺩﻭﻡ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﺩﺭ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﻭﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﻳﮋﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﮐﺮﺩﻡ، ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﻕ ﺯﺩﮔﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺍﺭﻡ. ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺗﺄثیر
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺄثیرﺍﺕ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺭﻭﺡ، ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﮐس
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻦ، ﻭ
ﺗﮑﻴﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺴﺘﻮﻧﻰ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺧﻮﺩ، ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩ، ﺑﺎ
ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ
ﺃﺑﺮﻭﺋﻰ
ﻭﻋﺪﻩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﺵ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﺑﻤﻦ
ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﻨﺐ
ﻳﺎ ﺯﻧّﻮﺑﻴﺎ
ﻭﺯﻳﺒﺎ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻓﺎﻃﻤﻪ، ﻭﺑﻬﺮﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺮ ﺩﻭ
هماﻥ ﺩﻩ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
(ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ) ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﮐﺸﺘﻦ
ﮔﺎﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺳﻮﺷﻴﺎﻧﺶ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺯﻳﻨﺐ
ﮐﺒﺮﺍ ﻭﻧﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻡ، ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ، ﺁﻥ
ﻭﻋﺪهﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺷﻨﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺁﻥ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ، ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺑﺎ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﮋﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﻬﺎﻥﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺎ
ﺭﺍﻫﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭ
ﺳﭙس ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮش ﺮبّ
ﺮﺣﻤﺎﻧﻰ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ،
ﺩﺭ ﻓﻀﺎﻫﺎﺋﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﮑﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻮﺭﺍخ
هاﺋﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﭼﮕﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﭽﺸم ﺳﺮ
ﻭﺑﭽﺸﻢ ﻋﻘﻞ
ﻫﻢ ﮐﻪ ﺷﺪﻩ، ﺧﺎﻧﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺍﺧﻬﺎﻯﺍﻳﻦﺧﺎﻧﻪﺯﻧﺪﮔﻰﮐﺮﺩﻩﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻋﻠّﺖ
ﻳﺎﺑﻰ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺎﻃﻖ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺘﻰ ﺁﻥ، ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﻭ ﺍﺻﻞ ﻣﻬﻢ
ﮐﺎﻫﺶ ﺗﺨﺼﺺ ﻭ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﮐﻨﺶ
و عمل ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺮﻙ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﮑﻠّﻴﺎﺕ، ﻭﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﻋﻤل علمی
ﻭﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ، ﺑﻘﺼﺪ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮ ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺿﻌﻴﻒ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﻟﺬﺍ
ﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ، ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﺍﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺼﻔﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﻣﮕﺮ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺑﻴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻭﻭﺍﺟب ﺁﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﺰ ﻳﻚ
ﻭﻋﺪﻩ
ﺳﻮﺷﻴﺎﻧس ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻋﺮﺵ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻳﺪ، ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس گرﺩﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﻤﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺩﺭﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ،
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻮﺭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﻭ
ﭘﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻰ ﻭ
ﺍﻳﻠﻴﺎ، ﻳﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺤﻤﺪ
وﻋﻠﻰّ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺷﻴﻮﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻮﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﺴﺎنی
هستند. ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻘﺪّس
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﺃﺻﻞ ﮐﺎﻫﺶ
ﺗﺨﺼﺺ
ﻭﺟﺰﺋﻴّﺖ، ﻭ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﮐﺸﺶ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﺒﻪ ﻭ
ﮐﻠّﻴّﺖ، ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺂﺩﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺳﭙس ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺳﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ، ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻓﻴﻤﺎ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﻴﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﺨﻦ
ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﮑﺮ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻋﻀﺎ
ﻮﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮﻋﺼﺒﻰ،
ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺟﺴﻤﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ، ﻭ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﻟﻴﻞ
ﮐﻤﺎﻝﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺟﻬﺎﺕ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺯﻳﺎﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻭلی ﺪﺭﻋﻮض
ﺠﻮﺍﻧﺐ ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﻳﮕﺮی
ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣثلا ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺯﺷﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﻧﺒﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻤﺎﻝ ﺷﺨﺺ
ﺟﺎﻣﻌﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺳﺨﻦ
ﮔﻔﺘﻦ ﺳﻠﻴس ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻭ ﺟﺎﻟﺐ
ﻧﻈﺮ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺎﻧﻨﺪﮐﻠﺎﻡ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﮔﻔﺘﺎﺭ، ﭼﻮﻥ
ﺷﻌﺮﺍﻯ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﮔﻮﻯ
ﺍﻣثاﻝ ﺣﺎﻓﻆ
ﻭ ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ،
ﺩﻟﻴﻞ ﮐﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺟﺴﻤﻰﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﺎﻝ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﻳﻦ
ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺯﺑﺎﻧﺎﻥ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ. ﺣﺎﻝ
ﺑﻮﺍﺣﺪ ﺳﻮﻡ
ﻣﻐﺰ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ،
ﮐﻪ ﻭﺍﺣﺪ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﻳﺰﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺁﺯﺍﺩﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭﺁﻥﭘﻴﺪﺍﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﻭﺍﺣﺪ
ﺳﻮﻡ ﻣﻐﺰ ﺩﺭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻰ، ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﺍﺣﺪ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻭﻇﻴفه اﺵ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻭﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩﻥ، ﻭ
ﺿﺒﻂ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯﻭﺍﺣﺪ ﺩﻭﻡ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘس
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻣﻐﺰ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭنه
اﺯﺟﻬﺎﻥ
ﺧﺎﺭﺝ ﺧﻮﺩ. ﺑﻠکه
ﺴﻤت ﺪﺍﺧﻞ ﻳﺎ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ. ﻭلی
اﻳﻨﻚ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺸﻴﺎﺭﺍﻧﻪ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺟﻨبه
ﻤﻨﻔی ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻳﺎ ﻧﻔﻌﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻔﻊ ﺁﻥ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺿﺮﺭﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﻤﺎﺭ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺩ ﺁﻥ ﺧﻴﻠﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺑﺎﺧﺘﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺷﮑﻢ
ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢ،
ﮐﻪ ﻟﺬﺕ ﺳﺮﻳﻊ
ﻭﻟﻰ ﺩﻝ
ﺩﺭﺩﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﻣﺪﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﻧﻪ
ﮐﺸﺶ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ،
ﺩﺷﻤﻦ ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺧﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﮐﺎﺭ ﻭﺍﺣﺪ
ﺳﻮﻡ ﻣﻐﺰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭﺑﺴﺖ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺻﻞ
ﺗﻮﮐّﻞ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﭙﻴﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺎ ﻧﻔﻊ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ، ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻣﻨﻔﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻰ
ﮔﻮﺋﻴﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺪﺍﻡ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻴﻠﻰ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺁﻥ، ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻳﺎ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻭﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ، ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ، ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﺄثر ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗل اﺯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﻣﻠﮑﻬﺎﻯ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ
ﻣﻐﺰ، ﻭ
ﺑﻬﻤﺮﺍه
ﻨﻈﺎﺭا ﺒﺮ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻧﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻫﺎﻯ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻧﻴﺰ
ﻧﻪ ﻣﻀﺮ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺃثرﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺃثرﻯ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ، ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻓﻄﺮﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻭ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﻧﺪﻫﺪ، ﻭ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻧﻴﻚ
ﻭﺑﺪ ﻭﻳﺎ ﻣثبت
ﻭﻣﻨﻔﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻗﺼﺪ
ﻭﻧﻴّﺖ ﻭ ﻃﺮﺡ
ﺭﻳﺰﻯ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺳﻴﺴﺘم
ﻤﻐﺰﻯﻧﻘﺸﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ثبت
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍی ﺪﻳﺪﻧﺶ
ﺯﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺳﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻃﺮﺡ ﺭﻳﺰﻯ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﻌﺪﺍ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ
ﻣﺮﺍﺣﻞﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺍﺯ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺣﺎﺻﻠﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻫﺸﻴﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺟﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻃﺮﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﻤﻪ
ﮐﺎﺭﻩ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ، ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻭﮐﻤﻚ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﮔﻬﮕﺎﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻧﺎﮔﺎﻩ ﺑﻔﮑﺮﻡ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻭﺿﻊ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻳﺎﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺭﺩﻝ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﻘﺶ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻳﺎ
ﺗﻮﻗّﻒ ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﭘﻴﺮ ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺑﺮﺳﺪ ﮔﻮﺵ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، که ﺠﺰ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻭﻧﻈﺎﺭﺕ
ﺑﺮﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺿﻌﻴﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻣﻨﻔﻰ
ﮐﺎﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﺁﻥ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺿﺮﺭ
ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﺩﺍﺋﻢ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺳﻌﻰ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺄﺧﻴﺮﻭﻏﻔﻠﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ، ﺑﺎ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ، ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭﻫﻤّﺖ ﺑﻰ
ﺳﺎﺑقه اﻯ
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﺮﺳﺪ، ﺑﻨﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺭﻓﺖ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ ﻭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﭘﻰ ﺁﻣﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮﻣﺤﻨت اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﺮﻣﺤﻨﺖ ﻭﺳﺨﺖ
ﻭﺑﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺎﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺻﺒﻮﺭی ﻮﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ
ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺣﺪ ﺳﻮم ما
ﺭﺍ ﺋﻤﻴﺪﻫﺪ، ﻭﻧﻈﺎﺭﺕ
ﺁﻥ
ﻧﻴﺰﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻋﻘﻞ ﺿﻌﻴﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﺎﺭﻯﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ، که
ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻰ ﺁﻣﻮﺯﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺟﻬﻞ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺮﮐّب
ﻮﺷﺎیسته ﺘﺮ ﻭ
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭﺗﺮ،
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﻳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻠﻴّﺎت
ﺮﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﮐﺎﺭ
ﻣﻐﺰ ﻫﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻐﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﮐﺎﺭ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻐﺰﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖ،
ﺑﺎ ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻥ ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺩهﻫﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎت
ﻤﻤﮑن ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﺁﻳﻨﺪه کاﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺟﺎﻯ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻧﻴﺴﺖ،
که ﺘﻌﻤﻴﻖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻨﺪه ﺤﻘﺎﺭت
ﻤﻄﻠﻮﺏ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺳﻘﻮﻁ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺑﺴﻮﻯ
ﻋﺪﻡ ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺳﻢ ﻭ ﻧﺸﺎﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻓﺮﺻﺖ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻐﺰﻯ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺣﺪ ﺳﻮﻡ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﻳﺰ
ﺩﺭ ﺑﺨﺶ ﺟﻠﻮﻯ
ﻧﻴﻢ ﮐﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺦ ﻭﺟﻠﻮ
ﺷﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺮﮐﺰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺮﻭﺝ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﺣﺪ
ﺩﻭﻡ، ﻗﺸﺮ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻣﺦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻗﺸﺮ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻧﻴﻢ
ﮐﺮﻩ ﭼﭗ ﺑﺮ
ﻋﻀﻠﺎﺕ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻴﻢ
ﮐﺮﻩ، ﺗﺎ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺁﻧﺘﻦ
ﻧﻴﻤﻪ ﭼﭗ ﻣﻐﺰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻭﺳﻌﺖ ﻣﻨﺎﻃﻖ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ، ﺩﻟﻴﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺃثر
ﺟﺎﻟﺐ
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺗﻤﺪﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺩﺭ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎن
کف ﺩﺳﺘﻬﺎ
ﻭﻗﺴﻤﺖ ﺩﻫﺎﻥ
ﻭﺣﻨﺠﺮﻩ ﻧﻘﺶ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﺗﻤﺪﻥ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴّﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﻫﻮﺵ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺸﺮ ﻣﻐﺰ
ﻣﻌﻴّﻦ
ﻭﺭﻭﺷﻦ ﻧﻴﺴﺖ،
ﭼﻮﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻐﺰ
ﺷﺮﮐﺖﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺃﺻﻞ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺫﻫﻦ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﻭﭘﺎﮔﻴﺮ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰ ﻭﺗﻦ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﺑﻮﺩﻩ
ﺗﺎ ﺑﭙﺎﻯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎن اﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺷﺪﻩ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،
ﻫﻤﻪ ﺗﺎﺑﻊ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ، ﻳﺎ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﮐس ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻭﻗﺮﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﺏ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺷﺪﻩ
ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺷﺪه ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟبّه ﺮﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻌﻬﺪه ﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎ ﻭ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ، ﺍﻳﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻯ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺁﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻭﺣﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺍﻭﻝ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﮐﻪ
ﻇﺮﻑ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺳﺎﻟﻚﺑﺎﺷﺪ.

ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻳﻦ ﻗﺸﺮ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺑﻤﻐﺰ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺫﻫﻦ ﻭﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻳﻦ
ﻗﺸﺮ ﺣﺮﮐﺘﻰ، ﻭ
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺗﺎﺰﻩ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﻧﻘﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﺭﺍﺩه ﺒﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺗﻰ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﻳﺶ،
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﺪﺍﻡ
ﺭﺳﻴﺪه ﺒﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. که
ﺒﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺮﻳﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻗﺸﺮﺣﺮﮐﺘﻰ، ﭼﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺑﺎﻋث
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻫﺪﻓﺪﺍﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻳﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻏﺮﻳﺰﻯﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﺷﺪﻩﻗﺒﻠﻰ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺷﺪﻩ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻣﺮﺣله
اﻯ ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﺎ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ، ﻭ
ﻳﺎﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﻫﻢ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺣﺪ ﺳﻮﻡ
ﺣﺮﮐﺘﻰ، ﻣﻐﺰ
ﺭﺍ ﻋﻤﻠﺎ ﻭﺍﺣﺪ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺳﻮﻡ
ﺑﺮﺗﺮ، ﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻫﺪﻓﺪﺍﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ، ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺑﺎﺯﻯ،
ﻭ ﻧﻴﺮﻧﮕﻬﺎﻯ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮی
اﺯ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺎﺑﻊ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺳﻠﺎﺡ ﺗﻴﺰ
ﺩﻭﻟﺒﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺩﺷﻤﻦ ﻭﻫﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﺧﻤﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ، ﻭﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻦ
ﺁﺳﻴﺐ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺣﺪ ﺳﻮﻡ، ﺑﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺑﺎ ﺗﻮﮐّﻞ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺗﻦ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻳﺎ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﻳﻦ ﻭ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻟﻬی
ذﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻨﻬﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩی ﺸﺨص
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺏّ
ﻏﻴﺮ
ﻣﺸﻬﻮﺩﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺗﺎﺑﻊ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭ
ﺧﺮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ ﺭﺏّ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻴﻢ ﻭ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﺻﻞ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﺮﺽ
ﺑﻮﺩﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺳﭙﻴﻨﻮﺯﺍ
ﺑﻨﻔﻊ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻣﻄﻠق
اﺳﺖ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﺯ
ﻧﺴﺒﻰ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﻳﺪﻳﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﻭﻝ ﻣﻐﺰ، ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﭘﻴﺎﻣﻬﺎ،
ﻭ ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺩﻭﻡ، ﻧﻘﺶ
ﻗﺎﻃﻊ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻩ، ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺖ ﺳﻮﻡ ﺍﺯ
ﻭﺍﺣﺪ ﺳﻮﻡ
ﻗﻄﻌﻰ ﺗﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﻭ
ﺃﺻﻞ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻰ، ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﻃﺒﻘﻪ ﻭ
ﻣﺮﺣله
اﻯﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍنه عمل
ﮐﻨﺪ، ﻭﻧﻴﺰ
ﮐﺎﻫﺶ ﺗﺨﺼص
ﻮﻓﺰﻭﻧﻰ
ﮐﻠّﻰ ﺑﻴﻨﻰ، ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺣﺎﮐﻢ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺖ ﻋﮑس. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺣﺪ ﺳﻮﻡ
ﺟﺮﻳﺎن اﺣﺎﻃﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎ ﺍﺯ ﺁﺧﺮ
ﺑﺄﻭﻝ ﻣﻰ ﺭﺳﺪ. ﻳﺎ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻟﻰ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭘﺎﺳﺦ ﻫﺮ ﺃثر
ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﻮسذ ﺻﻌﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ. ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻣؤثّر ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﺮﺫﻫﻦ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﻐﺰﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻴﻤﻪ ﮐﺎﺭﻩ
ﻳﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ، ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺑﺬﻫﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﮐﺮﺩﻫﺎﻧﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ. ﺯﻳﺮﺍﺧﻮﺩﺍﻳﻦﻫﻤﺎﻧﻰﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻗﺴﻤﺖ ﺳﻮﻡ ﺍﺯ
ﻭﺍﺣﺪ ﺳﻮﻡ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺮﺗﺮﻳﻦﻣﺮﺣﻠﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺻﺤنه ای
اﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻗﺴﻤﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺩﺭ ﻭﺍﺣﺪ ﺳﻮﻡ
ﺑﺸﻮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬی هستند. ﻭﻟی
ﭽﻮﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗشرﻳﺢ
ﻣﻐﺰ ﻣﺎﺩﻯ. ﻭ ﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻭﺍﺣﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺑﺎ ﻋﻀﻮ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰﻯ ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻢ
ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﻤﻮﻥﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻮﻡ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺎﺗﻮﺍن
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺳﺎﺧﺘﻤﺎن
ﺁﻥ ﺗﮑﻤﻴل ﻨﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، که
ﺒﻌﺪﺍ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻐﻴﻴﺮﺍت
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻋﻀﺎ، ﻳﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻬﺘﺮﺍن اﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺁﻥ ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺷﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬی
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳن
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴشه
ﺒﻬﺘﺮﻳن های
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ،
ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺮﺍه
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ، ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷته ها ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨده ها ﻭﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻋﻘﻠﻰ،
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ
ﻭ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺑﻔﻬﻤﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﮐﺮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﮐﺮﺩﻩ
ﻋﻤﻞ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺍﺣﺴﺎس ﮐﺮﺩ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﮐﻨﺪ، ﻭﻫﻤﺮﺍه
ﺒﺎﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻨﺎﻥ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻭ، ﻭ
ﻣﻘﺘﺼﺪﺍﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﻪ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺸﺮﻳﻬﺎﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻌﻬّﺪ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ
ﺣﺠّت
اﻟﺄﺳﻠﺎﻡ
ﻭﻋﻨﺎﻭﻳﻦ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. که
ﺪﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺁﻳﺖ
ﮐﻔﺮﻭﺷﺮک-هستند.

ﺑﺎ
ﺣﺞ ﻣﮑﺮﺭ
ﻣﮑّﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺣﺞّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﻧﮑﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩ، ﻭﻫﻤﮕﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺷﺪه
ﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻐﺰﻯ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﺭ
ﻗﻮس ﻨﺰﻭﻝ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ، ﻭﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﻋﮑس ﺻﻌﻮﺩ،
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺤﺮﮐﺖ
ﻋﻀﻠﺎﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺣﺮﮐﺖ ﺍﺯ
ﻋﻀﻠﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺗﺎ ﺑﻌﻀﻠﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺎس ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﺷﺨﺺ، ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻘﺶ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻗﺸﺮ ﺳﻮﻡ ﮐﻪ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ ﺑﻮﺩ،
ﻭ ﻗﺸﺮ ﺩﻭﻡ که ﺤﺮﮐﺘﻰ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪه عکس
اﻟﻌﻤل اﺳﺖ، ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﺳﺦ ﻫﺎ، ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺟﻤﻌﻰ ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘس
اﻧﺴﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺎﺑﻊ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻧﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺗﺎﺑﻊ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎت ﺮﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮعی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻫﺮچه
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻓﻌﻠﺎ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴّت
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳش
ﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﺬﺷته
ها ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻘﺎﻯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺿﺮﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﭽﺸﻢ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺮﮒ ﺭﻭﻳﻪ
ﺩﻭﻡ ﺳﮑّﻪ
ﻭﺟﻮﺩ، ﻫﻤﻪ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﺑﺮﻧﺎمه ها
ﺭﺍ ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﻭ
ﻣﻌﮑﻮس ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻭﻋﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺘﻤﺎ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻫﺮ ﻭﻋﻴﺪ ﻭ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ، ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻳﺎ
ﻟﺎ ﺟﺮﻡ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥﺟﺮﻡ ﻭﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﺮﻡ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﻭﺭ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺿﻊ
ﺑﺪﻧﻰ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻣﺤﻞ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻮﻡ ﺍﺯ ﻭﺍﺣﺪ
ﺳﻮﻡ، ﺩﺭ ﻟﭗ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ ﻣﺦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﺁﻥ، ﻧﺮﻭﻧﻬﺎﻯ
ﻫﺮﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ، ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﻤﮑﻦ ﺻﻮﺭﺕ
گیرﺩ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻋﺎﻟﻰ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺻﺤﻴﺢ، ﻭ ﻋﻤﻞ
ﻋﺎﻗﻠﺎنه ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﻭﺭ
ﺃﻧﺪﻳﺶ، ﻭ
ﮔﻔﺘﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻳﺎ
ﻋﻘﻞ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻭ
ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﮐﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻃﻠب
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﻠّﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﻫﻤﻪ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ،
ﺍﻣﺎ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ، ﻳﺎ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ ﺍﻣﺎ
ﮐﻢ ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻢ
ﺩﺍﻧﻰ
ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﺎﺩﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﺩﺍﻥ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻟﻰ
ﮐﻢ ﺩﺍﻧﻰ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺮﻳﺴﻚ
ﻭ ﻗﻤﺎﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻳﻚ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ، ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻓﮑﺮ ﻭ

ﺑﻤﻮﻓﻘﻴّﺘﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯ،
چه ﺮﺳﺪ ﭘس اﺯ
ﻣﺮﮒ، ﺧﺴﺎﺭﺍﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺻﻠﻰ ﻓﮑﺮ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺮﺣله اﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻫﺎ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻬﺘﺮﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻏﻀﺐ ﻫﻢ
ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﻓﺮﺻﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻘﺮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﺗﻦ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ، ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺪﺍم ﺮﻭﺡ
ﻗﺎﺑﻞ ﺳﻘﻮﻁ، ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﺪ ﺑﺎﺯﺍﻥ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ. ﺯﻳﺮ
ﭘﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭهﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻭﻧﻪ
ﺯﻣﻴﻦ ﻧﺮﻡ ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻤﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. که اﮔﺮ
ﺳﻘﻮﻁ ﮐﻨﻴﻢ
ﺁﺳﻴﺒﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﺍﺯ
ﺧﺼﻮﺻﻴّﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﺑﺨﺶ ﺳﻮﻡ
ﺍﺯ ﻭﺍﺣﺪ ﺳﻮﻡ،
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ، ﻳﺎ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺒﻰ ﻣﻐﺰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺷﺒکه اﻯ ﺑﺎ
ﭘﺎﺋﻴن ﺘﺮﻫﺎ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺭﺩ. که اﺯ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠی ﻤﻐﺰ
ﺑﺂﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﺯ
ﺭﺍﺑطه هاﻯ
ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤت
ﺠﻠﻮﺗﺮ ﺑﻮﺩﻥ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺟﻤﺠﻤﻪ ﮐﺮﻭﻯ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺠﻤﺠﻤﻪ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺑﺠﻠﻮ،
ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺩﻭﮐﻠّﻪ، ﻳﺎ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﺑﻠﻨﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺪﺭﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺭﻳﺨﺘﻦ
ﻣﻮﻯ ﺳﺮ ﺩﺭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻥ ﺧﻮﻥ
ﺑﭙﻴﺎﺯ ﻣﻮ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﻥ ﺑﺪﺭﻭﻥ
ﻣﻐﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﻭﻣﺎﻝ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ، ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻮﻫﺎﻯ
ﻧﺮﻳﺨﺘﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻋﺮﻕ ﮐﺮﺩﻥ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻥ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺮﻣﺎﺧﻮﺭﺩﮔﻰ
ﺯﻳﺎﺩ، ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺳﻴﻨﻮس ﺯﻳﺮ
ﺩﻣﺎﻍ، ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪ ﺩﻣﺎﻏﻰ ﻭ
ﺑﺪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﺍ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻭﺿﻊ
ﻣﻴﺰﺍﻥ
ﺗﻮﻧﻮس ﻭ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﻣﻐﺰﻯ ﺷﺨﺺ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.

ﺭﺷﺪ
ﻗﺴﻤﺖ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻃﻔﻞ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ۴ﺗﺎ۷
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺁﺧﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻀﻮﻯ ﻃﻔﻞ، ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺷﮑﻞ
ﺟﻤﺠﻤﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻘﺶ
ﻣﻮﺍﺩ ﻏﺬﺍﺋﻰ
ﻭ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻣﻐﺰ
ﺩﺭ ﮐﻮﺩﻙ ﻭ
ﺟﻮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺨﺶ ﺯﻳﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ، ﻳﻚ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﺩﻩ
ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﻯ
ﻣﻐﺰ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺧﺮﺍﺑﻰ ﻗﺴﻤﺖ
ﺯﻳﺮ ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻥ، ﺍﺧﺘﻠﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻤﻴﻖ ﺩﺭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻮن
عدﻡ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺳﺮﻳﻊ ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﻤﺤﺮﮐﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺳﺖ. ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺗﺸﺮﻳﺤﻰ ﻣﻐﺰ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﻭﻟی ﺠﺎﻟب
اﻳﻨﮑﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺯﻳﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﮐس ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺍﻳﻦ
ﭘﻮﺳﺘﻪ ﻣﻐﺰﻯ
ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﺎ
ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺮﻭﻯ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ ﻭﻧﻪ
ﺩﺭﻭﻥ ﺟﻤﺠﻤﻪ
ﻣﺮﺍ، ﺟﺮﺍﺣﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻭ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﻧﻤﻮﺩ، ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺮﺍﺣﻰ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﻭﺗﺮﻣﻴﻤﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺟﻨﻮﻥ
ﺣﺮﮐﺎﺗﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ، ﻭ
ﺗﺮس ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭ ﺗﺸﺘﺖ
ﭘﺬﻳﺮﻯ ﻓﮑﺮ، ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻣﺤﺮﻙ
ﺳﺎﺩﻩ ﺧﺎﺭﺟﻰ،
ﻫمه اﺯ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﻣﻐﺰﻯ، ﻳﺎ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻐﺰ ﺍﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳت ها ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻫﻤﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻣثبت،
ﻭﻟﻮ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮐﻤﻰ
ﺩﺭﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺣﺴﺎس ﻣﻐﺰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﺍ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﻭﻧﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻐﺰ، ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻐﺰ، ﻭ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺭﺗﮑس، ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻭﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﺩﻭﻳﺴﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﻠﻮﻝ
ﮐﻮﺭﺍﮐﺶ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، که
ﺴﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻨﺦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻭ
ﻫﺴﺘﻪ ﺳﻠّﻮﻝ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﻯ
ﻏﻴﺮ ﻓﻌّﺎﻝ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻧﻬﺎﺋﻰ، ﺗﻤﺎﻡ
ﻳﺎ ﻗﺴﻤﺖ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻩ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ،
ﺩﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﭼﻮﻥ
ﻭﺭﺷﮑﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺷﺨﺼﻰ، ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﻠّﻮﻝ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ، ﻭﺟﺒﺮﺍن
ﺒﻌﺪی ﺘﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬی
ﻤﻤﮑﻦ است ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﻫﻢ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﻭ ﻫﻢ ﺳﺮﻋﺖ
ﻧﺠﺎﺕ، ﻭ ﻫﻢ
ﺳﻄﺢ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻧﮑﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻭﻣت ﺪﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺪﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ، ﺍﻳﻦ
ﻃﺒﻘﻪ ﺳﻮم
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭﻟﻮ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﺡ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻤﻮﺭﺩ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻘﻪ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﺗﺮ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺮس ﻭﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺍﺯ
ﻋﺪﻡ ﺗﻮﻓﻴق
همیشه ﺪﺭ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎن ﻮﺩﺭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ که
ﺘﺠﺮﺑﻪ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺣﺘﻤﻰ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﺷﻮﺩ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺎﻓﻰ ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻥ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺭﻭﺯﻯ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﺑﮑﺮ، ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻌﺪ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻓﮑﺮ ﺑﮑﺮ، ﮐﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺳﻴﻞ
ﺁﺳﺎﻯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻨﺎﻥ
ﺳﺮﻳﻊ
ﻭﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺗﻨﺪ
ﻧﻮﻳﺴﻰ
ﺩﺭﻫﻴﭻ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﻮﺍﻥ
ثبت ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﺮﻃﺎس ﻭﮐﺎﻏﺬ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺁﻥ
ﻗﺪﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺑﻮﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴرسد ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺁﻥ
ﺍﻣﮑﺎﺕ
ثبتشاﻥ ﺑﺮ
ﻗﺮﻃﺎس ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ، ﺗﺎ
ﺭﻭﺯﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻌﻬّﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺂﻥ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻓﻨﺎ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ، ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺧﻠﺴﻪ ﻭ
ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩی ﺨﻮﺩ
ﺳﻴﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﺯ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺍﻳﻦﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﭘﺮﻋﻘﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺨﺸﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﺨﺶ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻨﻈّﻢ ﺑﻮﺩﻥ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ ﻧﻴﮑﻮ،
ﻭﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻃﺮﺣﻬﺎ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﺮ، ﻭ ﻋﻤﻞ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﮐﻠﺎﻣﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻫﻤﻪ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿلهﻔﮑﺮﻯﻭﻋﻤﻠﻰﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺟﺎﻟﺐ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻋﻤﻞ
ﺳﻴﺴﺘﻤﺎﺗﻴﻚ
ﻣﺤﺮﮐﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﺎ
ﻃﺮﺡ ﺩﺭﺳﺖ، ﻭ
ﻳﺎ
ﻣﺤﺮﮐﻬﺎﻯﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﮐﺮﺩ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻭﺭﺗﺮ، ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭﻗﻴﻘﻪ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺑﺤث ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺷﺮﻃﻰ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺯﻳﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ ﻣﻐﺰ،
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺻﺒﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻣﻴﺪ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭ ﻃﻔﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺭﺍ
ﻣﻌﻠﻮﻝ ﺩﻟﻴﻞ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭼﻪ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻦ
ﻋﺠﻠﻪ ﺭﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﺸﺎﺭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﻧﻔس
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻭﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭ
ﺭﻧﺞ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﻧﻔس ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺤﺼﻞ
ﺑﺎ ﻣﻌﺪﻝ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺗﻘﻠّﺐ
ﺩﺭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﮐﻠس ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﮑﻠّﻰ
ﻋﺎﺟﺰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺴﻘﻮﻁ
ﺩﺭ ﺗﺤﺼﻴﻞ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﺮﻙ
ﺗﺤﺼﻴﻞ، ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻗﺒﻮﻝ
ﺑﺪﺑﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺍﺯ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ که اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﻟﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ
ﺷﺎﻧس ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﻳﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ دﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺰﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﺁﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ. که
ﺸﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺷﺸم
ﺒﺮﺳﺪ، ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺯﻳﺮ ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻣﻐﺰ
ﺣﻴﻮﺍﻥ، ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﻨﻰ ﻓﻌّﺎﻝ،
ﻳﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﮕﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻬم ﺘﺮﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻏﻴﺮﻋﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻰ
ﺑﺮﻧﺎﻣﮕﻰ. ﻟﺬﺍ
ﻟﭙﻬﺎﻯ ﺯﻳﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ ﻣﻐﺰ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻬﻤﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬﻢ، ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﺁثاﺭﺵ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ، ﻭﻟﻮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺗﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ، ﺩﺭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ
ﻋﻤﻞ ﺍﻳﻦ
ﻃﺒﻘﻪ
ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮﻳﻦ ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻭﻧﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺷﺮﻋﻰ
ﺩﺭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮ ﻓﺴﺎﺩ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﻭ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺑﺎ
ﺑﺪﮐﺎﺭﺍﻥ، ﻭ
ﺟﻨﻮﻥ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﺩﺭ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺩﺭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻋث
ﻓﺴﺎﺩ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﻣﺮﮒ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺍﻳﻦ
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻩ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻝ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎ ﺁثاﺭ
ﺑﻬﺘﺮ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭﮐﻤﻴّﺖ،
ﻭ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻩ ﻭﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّت ﻨﻮﻉ
ﺍﺣﻴﺎ ﺷﺪﻥ، ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﻧﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺎ
ﺍﺯ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻫﺎﻯ ﻣﻐﺰ، ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬی ﺘﺮ،
ﺑﺪﻭﻥ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﻓﻬﻢ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ، ﺍﺣﺴﺎس
ﻤﺴؤﻟﻴّت
ﺎﺟﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﭽﺸﻢ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ، ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺩﺍﺏ ﺟﻬﻞ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻧﺪﻙ
ﺍﻧﺪﻙ ﻓﺮﻭ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻳﻚ ﻧﺎﺟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﻰ، ﺣﺘﻰ
ﺑﺮ ﺳﺒﻴﻞ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﮐﻤﻚ
ﺑﺸﺨﺺ ﺩﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﺏ ﻭ
ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻦ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﺳﺎﺣﻞ ﺍﻣﺎﻥ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﺮﻭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﻭ
ﺩﻟﺨﻮﺷﻰ
ﺑﺎﻳﻦ ﻧﺎﺟﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﻮﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﭘﺸﺖ ﺧﻨﺠﺮ
ﻧﺰﻧﻨﺪ ﻭ
ﻧﺎﺷﮑﺮﻯ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺁﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﮐﺸﻴﺶ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺁﻥ
ﻗﻮﻡ، ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﺑﺎ
ﺩﻧﺪﺍن هاﻯ ﻳﻚ
ﺗﻤﺴﺎﺡ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺩ، ﻭﻟﻰ ﺁﻥ
ﻣﺮﺩ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﮐﺸﻴﺶ ﺭﺍ ﮐﺸﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺸﻴﺶ
ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﻭﻯ
ﺑﻨﺰﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﺍﻳﻦ
ﺗﻤﺴﺎﺡ
ﺩﺭﺁﻣﺪه اﺳﺖ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻤﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻭﺭﺏّ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﻋﺒﻮﺭ ﻭﻯ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﻭ ﺷﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﻏﻀﺐ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ. ﭘس
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﺰﺍﺣﻤﻴﻦ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺖ ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻟﭗ
ﻫﺎﻯ ﺯﻳﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺳﻴﻊ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﻭﺳﻌﺖ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻣﻴﻠﻴﺎﺭﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﻣﺮﮒ
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﺩﺭ
ﺷﺮﻭﻉ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﺣﺘی اﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ثرﻭت
ﻮﺍﻭﻟﺎﺩ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﺍﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻧﺸﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﮐﻪ
ﺳﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﺵ ﻧﻴﺴﺖ. که
ﺨﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﻧﮑﺮﺩه گرﭼﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭثرﻭﺗﻬﺎ
ﺃﻧﺪﻭﺧته اﺳﺖ.
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ ﺑﻴﻦ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻳﺎ ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻦ
ﻫﺴﺖ. ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭﺑﻴﺎﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﺭﺍﺑطه اﻯ ﺑﻴﻦ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺳﺨﻦ
ﮔﻔﺘﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭ
ﺳﺮﻋﺖ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﻧﻈﻢ ﺳﺎﻟﻢ
ﺣﺮﮐﺖ/ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺳﺮﻋﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺑﻘﺎﺕ
ﻭﺭﺯﺷﻰ ﻭ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﺷﻄﺮﻧﺞ ﻭﺣﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.

ﺗﺄثیر
ﺟﺎﻟﺐ ﺳﻪ
ﻭﺍﺣﺪ ﻣﻐﺰﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻳﮑّﺪﻳﮕﺮ
ﺗﻘﺎﺑﻞ
ﻭﻭﺣﺪت ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺍﺷﺨﺎﺹ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﻈﻢ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻭ ﻋﻘﺐ
ﺍﻓﺘﺎﺩﮔﺎﻥ ﻭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺳﻪ ﺭﺍ ﻳﮑﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺗﻦ ﻭ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺫﻫﻦ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻋﻤﻞ
ﻫﺮﻳﻚ ﻧﻘﺶ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﺴﺄله
ﻤﺒﻬﻢ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻧﻘﻄﻪ ﻭ ﻣﺤﻞ
ﻫﻢ ﺁﻫﻨﮕﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰﻯ، ﻳﺎ
ﺑﺎﻫمه اﻋﻀﺎﻯ
ﺗﻦ ﺭﻭﺷﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. که ﺪﺭ
ﮐﺠﺎ ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭ ﺑﺎﭼﻪ
ﻣﺤﺮﮐﻰ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ، ﻭ ﻫﻢ
ﺁﻫﻨﮕﻰ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻥ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻭﻫﻢ
ﺯﺍﺩ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﻓﻨﺎﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻴﻚ
ﻧﻮعﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻣثلا
ﺍﺯﻧﻮﻉ ﻣﻮﺭ
ﺑﻮﺩﻥ، ﺑﻨﻮﻉ
ﺣﺸﺮﻩ ﺯﺷﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﺭ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺗﻮﻟﺪ، ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ، ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺭﻭﺵ
ﻗﻮس
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﺣﺴّﻰ،
ﺑﻨﻘﻄﻪ ﺧﺎﺻﻰ
ﺍﺯ ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭﺟﻮﺍﺑﺶ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭ ﺳﺎﺩﻩ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭﺍﻧﻪ،
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ، ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻪ، ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻐﺰ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ، ﺳﭙس ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ، ﺑﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻭﻣﻴل ﺒﻘﺒﻮﻝ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻩ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻤﻞ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ، ﻭ
ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ( ﺣﻠﻘﻪ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ)
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻳﺎ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﻈم، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﺮ
ﺟﺰﺋﻰ ﻫﻢ
ﺁﻭﺭﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻫﻢ
ﺑﺮﻧﺪﻩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺑﺎ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻬﺎﻯ، ﻧﻈﻢ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ثبت
ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﺣﺮﮐت
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻧﺤﺮﺍف
ﺮﺍﭼﻮﻥ
ﺩﮐﺘﺮﻳن
ﺒﺮﻃﺮﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﺎﺳﺪ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺳﺮﻣﻬﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻢ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻭ ﻫﻢ
ﺑﺎﻋث ﻓﺴﺎﺩ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ ﻧﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺗﺼﻮﺭ، ﺑﺨﺼﻮص
دﺭﮐﺎﺭ ﻣﻐﺰ
ﻭﺫﻫﻦ، ﺑﺎﺯ
ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ ﺩﺍﺋم
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮﺍﺻﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ، ﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻓﺴﺎﺩ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﺟﺰ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ، ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﻐﺰ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﻣﻠﮑﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺫﻫﻦ ﻓﺴﺎﺩی
ﻨﻴﺴت ﺰﻳﺮﺍ
ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺍﺭﺍﺩﻯ، ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺍﺯ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻨﺎﺑﻊ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺫﻫﻨﻰ،
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﭘﺎﺳﺦ ﺫﻫﻨﻰ
ﻳﺎ ﺟﺴﻤﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﭘﺮ
ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺣﺴﺎﺵ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﺃﻧﺪﻙ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﺎﺭ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺑﺂﻧﺠﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.

ﻋﻤﻞ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ، ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ، ﺍﺯ
ﻫم ﺠﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﻢ
ﻭﻣﺘﺪﺍﺧﻞ، ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺣﺴّﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺫﻫﻨﻰ، ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﺸﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﺩﺭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ
ﻳﺎ ﻭﺣﺪﺕ ﺩﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ. ﻭﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﺎﺳﺦ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻣﻐﺰ، ﺑﺎﺯ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﭘﺎﺳﺦ، ﻭ ﭼﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﭘﺎﺳﺦﺑﺎﺣﺴﺎس
ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺟﺪﻳﺪ،
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺩﺭﺍﻙ، ﻓﺮﺁﻳﻨﺪ
ﻭ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻭﻓﻌّﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺤﺮﮐﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﻣﻨﻔﻌﻠﻪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺁﻭﺭﻧﺪﻩ ﻭ
ﺑﺮﻧﺪﻩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺣﺴّﻰ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ ﺗﻦ
ﺩﺭ ﺍﻧﻌﮑﺎﺵ
ﺷﺮﻃﻰ، ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ
ﭼﻪ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺣﺎﻝ
ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭ ﺑﺬﻫﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭ ﺑﭽﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭ ﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﻭ ﺑﭽﻪ ﺷﮑﻠﻰ،
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﺣﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻋﻤﻞ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺍﺯ
ﺍﺷﻴاء ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ
ﺍﺟﺰاء ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻣﺸﻠﺎ
ﺩﺭ ﺷﺒﮑﻴّﻪ
ﭼﺸﻢ، ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ ﻭ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻠّﻮل هاﻯ
ﻣﺨﺮﻭﻃﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﻳﻚ
ﻗﺴﻤت اﺯ
ﺻﺤﻨﻪ ﺭؤﻳﺖ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺎ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺟﻤﻊ ﺗﺼﻮﻳﺮ
ﺑﻤﻐﺰ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﻩ
ﭼﺸﻢ ﻧﻘﺶ
ﻣﻬﻤّﻰ ﺩﺭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﺨﻢ ﭼﺸﻢ
ﻧﺒﻮﺩ، ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﺷﻴاء ﭘﻴﭽﺪﻩ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﻤﮑﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻤﻊ
ﻭﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻐﺰ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻧﺒﻮﺩ
ﮐﺮﻩ ﭼﺸﻢ ﺑﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺍﺋﻢ ﻭ
ﺳﺮﻳﻊ ﺧﻮﺩ، ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﮔﺮ ﺭﮔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻭ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﺯ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺩﻳﺪ
ﺍﺳﺖ.

ﭘس
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻫﺮﺳﻪ
ﻭﺍﺣﺪ ﮐﻨﺶ
ﻣﻐﺰﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻭﻝ
ﺗﻮﻧﻮس
ﻭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﻭ ﺩﻭﻡ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺧﺒﺮ
ﻭ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ ﻭ ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ، ﻭ
ﺳﻮﻡ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﮐﻨﺶ ﻭ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﺯ ﻣﻐﺰ، ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﭘﺎﺳﺢ
ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺑﺎﻋﻀﺎﻯ ﺑﺪﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ، ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﭘﺎﺳﺦ ﺑﺪﻭﻥ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﺴﻤﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎ، ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ،
ﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ ﺩﺭ
ﻓﻨﮑﺮ ﻭ ﮔﻔﺘﻦ
ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﮐﻞّ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﻓﻌّﺎﻝ ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﻨﻔﻌﻞ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻭﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰ ﺤﻮﺍس ﻫم
کاﺎﺭﻯ ﺍﺟﺰﺍ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻦ ﻭ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﺘّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻭﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﻮﺭی
ﺒﺸﻨﺎﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﻢ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ
ﻭﺣﺎﺻﻞ
ﺿﺮﺑﻬﺎﻯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺭﺍ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺷﮑﻞ 8 ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس ﻫﺮ
ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺍﺷﻴاء ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻬﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻭﺍﺣﺪ ﺍﻭﻝ
ﺗﻮﻧﻮس
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴﭽﻪ ﻫﺎ، ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻘﻄﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺍﻟﻴﺒﺎﻟﻴﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺗﻮﭖ
ﺍﺯ ﺣﺮﻳﻒ ﻫﺴﺖ،
ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺿﺮﺑﺖ ﻭ ﺟﻬﺖ ﻭ
ﺷﺪّﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺣﺎﻟﺎﺕ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ، ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﮐﺎﺭ ﺩﻓﺎﻋﻰ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﺟﺴﻢ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺫﻫﻦ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﻣﻠﮑﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻭﺍﺣﺪ
ﺩﻭﻡ
ﭘﻴﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭ ﭼﻮﺏ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﻤﺎﻫﻴﭽﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﻃﺒﻖ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑﻰ
ﺧﺎص ﻮﻟﺎﺯﻡ
ﺁﻥ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﺍﻟﻰ
ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻫﺎ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﻭﺍﺣﺪ ﺳﻮﻡ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﺑﺎ ﭘﺎﺳﺦ، ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﮕﻰ ﺑﻄﺮﺡ
ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ، ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺮﮔﺸﺖ، ﻭ
ﺍﻧﺼﺮﺍﻑ ﻭ
ﺧﻨثی ﺷﺪﻥ
ﻭﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﻠﻴﺎت اﺳﺖ. ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻰ ﮐﻨﻢ، ﺗﻮﺳﻂ
ﻗﺴﻤﺖ ﺳﻮﻡ
ﻗﺸﺮﻣﻐﺰﻯ، ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺯ ﻗﺴﻤﺖ ﺩﻭﻡ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧی ﻴﻮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺴﻤﺖ ﺩﻭﻡ
ﺑﻔﮑﺮ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ
ﺗﺎﮐﺘﻴﻜﻮ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘی
ﻮ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻗﺴﻤﺖ ﺳﻮﻡ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ ﺩﻭﺭ
ﺃﺑﺪﻯ ﻳﺎ
ﻣﻌﻨﻮﻯ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻓﻮﺭﻯ، ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﭘﺎﺳﺦ ﻫﺎ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺩﺭ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺻﻮﺗﻰ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻧﻮﺷﺘﺎﺭﻯ. ﻭﻟﻮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﺪ
ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ، که
ﻨﻴﺎﺯﺑﺘﻮﺿﻴﺢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ. که
ﺪﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭت
ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﺤﺮﮐﺎت
ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻗﺴﻤﺖ ﺳﻮﻡ
ﻣﻐﺰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻠﺎت عمیق،
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺸﺎﮔﺮﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻭ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑی ﺘﺤﺖ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺘﺄﻣّﻞ
ﻋﻤﻴﻖ ﻓﮑﺮﻯ، ﺑﺎ
ﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﺍﺯ
ﭘﺎﺳﺦ ﻫﺎ
ﻭﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎ،
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺟﺴﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻭ ﮔﻔﺘﻦ
ﺍﮔﺮ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪ،
ﺑﺎﺯﺣﺮﮐﺘی اﺯ
ﺑﺪﻥ ﻫﺴﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺴﻤﺖ ﮐﺎﺭ
ﻣﻐﺰ، ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻭﻝ
ﺗﻮﻧﻮس
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻤﻴﻖ
ﻋﻤﻞ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻳﺎ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻡ، ﻭﺗﻌﻬّﺪی
که ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻮﻧﻮس
ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ،
ﻗﺴﻤﺖ ﺩﻭﻡ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺟﺎﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﻭﻡ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺍﺻﻮﻝ ﻭ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ، ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮه
ﻘﺴﻤت ﺴﻮﻡ
ﺣﺮﮐﻰ ﺍﺳﺖ، که
ﺒﺪﺍﻥ ﺗﻮجّه
ﺒﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﺩﻭﺭﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻭﻝ
ﮐﺎﺭ ﻣﻐﺰ
ﺗﻮﻧﻮس ﺩﺭ
ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻔﺼﻴﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﺧﻮﺍﺵ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺪﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻥ ﺧﺎﺭﺝ ﻭ
ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻤﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﻬﻢ، ﺑﺎﻋث ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﺭﺷﺪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭ ﺳﭙس
ﺩﺭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻣﺎﺩﻯ،
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻭ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ، ﻭﻧﻪ
ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﻤﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺖ ﺳﻮﻡ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺑﺎ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﻭ
ﺳﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺟﺎمعه اﻯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻪ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل ﺩﺭ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺳﻄﺢ
ﺭﺍﻳﺞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺁﻥ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻬﺎﻯ
ﻓﻌّﺎﻝ ﻭ ﻣثبت ﻭ
ﻣﻔﻴﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺧﻄﺮ ﺯﻭﺍﻝ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻄﻮﺡ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺭﺍﻳﺞ ﻋﻘﻞ، ﺁﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ، ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺳﻴﺎﺳﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻔﺮﻫﻨﮓ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ
ﺯﻭﺭﮔﻮﺋﻰ
ﺟﻮﺍﻣﻊ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﭼﻴﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺴﺎﻁ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻣﺼﺮﻯ
ﮐﻪ ﺟﺎمعه ﺯﻭﺭﻣﻨﺪ
ﻋﺮﺏ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،
ﻧﻈﺎﻡ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺯﺑﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﻮﺽ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻧﻤﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺃثرﻯ ﺍﺯ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺪﺭﻙ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮ ﻭﻋﺼﺮ
ﻓﺮﻋﻮﻧﻰ
ﻣﻮﺯﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺼﺮ ﺭﺍ ﭘﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺽ ﮐﻨﻴﻢ
ﭼﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﮑﺮﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺣﻞ ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ
ﺳﻘﻮﻁ ﻳﻚ ﺳﻨﮓ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺁﻥ
ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﮐﻨﺪ، ﺁﻥ ﭼﻨﺪ
ﻧﻔﺮ ﺭﺍﻩ
ﺃﺑﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻏﺮﻕ ﺟﻬﺎﻥ، ﻭ
ﭼﻨﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎ
ﮐﺸﺘﻰ ﻧﻮﺡ. ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻧﺎﺑﻮﺩ ﺷﻮﺩ، ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺗﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺑﮑﺸﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
که ﺒﺎﺭﻫﺎ
ﺩﺭﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ،
ﭼﻮﻥ ﺣﻴﺎﺕ
ﺩﺍﻳﻨﻮﺳﻮﺭﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺃﻣﺎﻥ ﻣﺎﻧﺪﻩ،
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻫﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺪﻭﺩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺑﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪه
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗب
ﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ، ﺍﺣﻴﺎﻯ
ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﭼﻮﻥ
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻥ ﻳﻚ
ﻧﻔﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺮﮒ ﮐﺴﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺮﮒ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﺣﻴﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﻚ
ﻧﻔﺮ، ﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﻃﺒّﻰ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻏﺮﻳﻖ
ﺍﺳﺖ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎن اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ثوﺍﺏ
ﮐﺎﺭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺤث
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻣﻐﺰ، ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﺎ
ﺭﺳﺎﺋﻰ ﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻌﺘﺮﻑ ﻫﺴﺘﻢ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻘﺼﺪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺧﻮﺩﻡ
ﻧﻘﻞ ﮐﺮﺩه اﻡ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻠّﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺑﺤث
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺳﮑﻮﺕ
ﻭ ﺍﻧﺰﻭﺍﻯ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻳﻮﮔﺎﺋﻰ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻋﻠﻴﻪ
ﻗﺴﻤﺖ ﺳﻮﻡ
ﻃﺮﺍﺡ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ،
ﺑﻘﺼﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣﺮﮐﻰ
ﺑﻨﻔﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺎﺻﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺮﻙ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﻭﻡ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ
ﺑﺎﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﻭﻝ ﺗﻮﻧﻮس
ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﻳﻚ
ﮐﺎﺭ ﻏﺮﻳﺰﻯ ﻭ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ، ﮐﻪ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ،
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺼﺮﻑ ﺩﺍﺭﻭﻯ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻧﻴﺎﺯ
ﺗﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﻔﺎ
ﻣﺮﮒ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺒﺎﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻬﺮ ﭼﻴﺰﻯ، ﺣﺘی
ﺒﻌﺰﻳﺰﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺍﻭﻟﺎﺩ، ﻭ
ﻳﺎ ﺣﻔﻆ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﺭﻳﺴﻚ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺩﺭﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺩﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﭼﻨﺪ ﻣﻨﺒﻊ ﺟﺎﻟﺐ
ﺩﺭ ﺗﺸﺮﻳﺢ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻣﻐﺰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻡ،
ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ، ﻭ
ﻫﻢ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﻋﻠﻮﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻭ
ﺑﻬﺮ ﺳﻄﺤﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺤﻘﻖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻤﻰ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ ﻭ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻣﮑﺎﻧﻴﺒﺰﻡ
ﻣﻐﺰ ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻥ
ﻭﺟﻬﺶ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﮊﻧﻬﺎ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﺭﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﺩﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺪﻳﺪ،
ﻭ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺍﺳﭙﺮﻳﺖ
ﻭﺍﻟﻴﺴﻢ ﻋﻠمی
ﻮ ﺳﭙس ﺍﺳﭙﺮﻳﺖ ﻭﺍﻟﻴﺴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﻗﺸﺮﻯ، ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺂﻥ ﮐﻠﺎس
ﻃﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎس ﺷﺸﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺯﻣﻴﻦ
ﺁثاﺭﺷﺎﻥ ﺑﺠﺎ
ﻣﺎﻧﺪﻩ، ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻳﺎﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﺑﺴﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺪ، ﻭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ ﭘﺮﻭﺭش
ﺍﺩه اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﻂ ﺍﺳﺘﻮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ، ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﺭﺝ
ﺷﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮ
ﺩﺭ ﻭﺩﻳﻮﺍﺭ ﻭ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﻳﺪﻡ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ، ﻣﻨﻈﻮﺭﻡ
ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ ﺧﺎﻙ
ﺍﻳﺮﺍﻥ، ﻳﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺁﺭﻳﺎ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺶ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ، ﻳﺎ
ﺁﻗﺎ ﻣﻨﺸﻰ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﺒﮑﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺄﻣﻴﺪﻋﺸﻖﻭﻃﻠﺐﺩﺭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ.

M131

حقیقت
ومکانیزم ذهن

ﺩﺭ
ﭘﺎﺳﺦ ﺍﻳﻦ
ﭘﺮﺳﺶ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﭼﻴﺴﺖ،
ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﺸﺨّﺼﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻓﻠﺴفه
هماﻥ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﺫﻫﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ
ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﻓﮑﺮ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﻩ
ﻫﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻃﻰ ﮐﺮﺩ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻗﺪﺭﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮﺑﻌﺪﻯ، ﺷﺎﻣﻞ
ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺒﺎﻟﻔﻌل ﺪﺭ
ﺟﺴﻢ
ﻭﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭﻣﻐﺰﻯ،
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه ای
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺰﻣﺤﺴﻮس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁثاﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭﺩﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﺻﺪﻫﺎ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﺮﮐس، ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ

ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ. ﮐﻪ
ﻣﻐﺰ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ،
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﻌﻠﻰ
ﻫﺮ ﮐس ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻭﺑﺎﻋث ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺟﺴﻢ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ، ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻫﺮﺩﻭ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻳﺎ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﺯ
ﻫﺮ ﺳﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ، ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ، ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺭﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻋﺪﻡ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻏﻔﻠﺖ
ﻭ ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﻭﻟﺬّﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺻﺮﻑ ﺳﻮﺧﺖ
ﻟﺬﺕ

ﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻣﺠﺮﻡ ﺷﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ، ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧﺶ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮﻓﺴﺎﺩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻔﺴﺨﻬﺎﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ، ﻭ
ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻮﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ، ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ، ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻬﺎ، ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ، ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺘﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮ ﺭﻧﺞ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻩ، ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ
ﺗﺨﻠیه
ﻮﺗﺤﻠﻴﻪ، ﺑﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺳﺒﻘﺖ ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ، ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭت های ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻫﻢ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﺑﻬﺪﻳﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭﺑﺪﺗﺮ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻌﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺩ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺭﻧﺞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻳﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻴﻤﻪ
ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺩﺭﺍﺯ
ﻭ ﻣﺒﻬﻢ
ﻭﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺮﺩﻯ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﻤﻌﻰ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻣﻬﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺟﻤﻌﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﺢ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪ.

ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎ
ﻓﮑﺮ ﻫﻢ ﮔﺎﻡ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎ
ﺗﻦ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺟﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻓﮑﺮ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ
ﺑﺎﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺣﻮﺍس ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺗﻌﺮﻳﻒ، ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺼﺮﻑ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ
ﻭﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﮐﻢ
ﺁﺯﺍﺭﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻭ
ﻓﻠﺴفه هاﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﻨﻨﺪه ﺘﺮﻳن
هستند. ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺴفه
هایﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺷﺨﺺ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﺘﻮﻥ
ﻣﻘﺪّس ﭼﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ، ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﻣﻰ
ﺍﺯﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﺒﺮﺩه اﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺪه اﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ(ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻮﻥ
ﻣﻘﺪس ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﻫﺮﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺷﻌﺮﺍﻯ ﻋﺎﺭﻑ
ﻧﺸﻮﺩ، ﺟﺰ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﺩﺭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺍﺷﺘﻘﺎﻕ
ﻟﻐﻮﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ،
ﺍﺯ ﻟﻔﻆ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻓﻴﻠﺘﻮ ﻳﺎ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ، ﻭ
ﻳﺎ ﺳﻌﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺳﻮﻓﻴﺎ
ﻧﻴﺰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﺮﻗﻰ ﺁﻥ ﺗﺼﻮﻑ
ﻭ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺃﺻﻞ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺁﻥ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺷﺮﻕ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻟﺎﺋﻰ، ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ ﻳﺎ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺍﺯ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨی
ﺒﺴﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻧﻰ، ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺎ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺩﻳﮕﺮ. ﺗﺼﻮﻑ
ﻧﻮﻋﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ
ﮐﻤﭙﻠﮑس ﻭ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ، ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﻳﺎ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺮﻯ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺻُﻔﻪ ﺑﻀﻢّ ﺻﺎﺩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪ. ﮐﻪ ﭼﻨﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﭽﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻧﻔﺮ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺪﮐی
ﺒﮑﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ، ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻣﺪﻋﻰ ﺑﺰﺑﺎﻥ،
ﻭﻟﻰ ﻧﺎﺁﮔﺎﻩ
ﻳﺎ ﺑﺪﺩﻝ، ﮐﻪ
ﻣﺼﻠﺤﺘﻰ ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﺭﻧﮕﻰ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺼُﻔﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ، ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻋﺘﻨﺎﻯ
ﺧﺎﺻﻰ بسالکان
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺷﺮﻗﻰ ﻭ
ﺭﻳﺸﻰﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺪﻭ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺗﻦ ﭘﺮﻭﺭﻯ، ﻟﺒﺎس
ﭘﺸﻤﻰ ﻳﺎ ﺻﻮﻑ
ﺍﺭﺯﺍﻥ ﻗﻴﻤﺖ
ﺑﺮﺗﻦ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻧﺘﻴجه ﻔﻘﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩه
اﺳﺖ. که ﻠﺒﺎس
اﺑﺮﻳﺸم ﻮﺣﺘﻰ
ﭘﻨﺒﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺗﻬﻴّﻪ ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺎﺹ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﺎ ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ، ﻫﺪﻳﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻳﻚ ﻗﻮﺍﺭﻩ
ﭘﺎﺭﭼﻪ ﺑﻮﺩ.

ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺑﻮﺩﻥ آن و
ﺣﮑﻤﺖ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﻧﺶ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﻭ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﻭ
ﺧِﺮَﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﭼﻬﺎﺭ
ﭘﻨﺞ ﻗﺮﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻏﺮﺏ
ﻭﻫﻢ ﺩﺭﺷﺮﻕ، ﮐﻠﻤﻪ
ﻋﻠﻢ ﺍﺯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﺩﺍﻧﺶ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﭼﻮﻥ ﻃﺐ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﻏﻴﺮﻩ. ﺳﺎﻳﻨس
ﻓﺮﻧﮕﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﺻﻠﺶ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻋﻘﻠﻰ،
و ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺪﺍﺗﺎﻫﺎ
ﻭﺩﺍﺩه ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﮑّﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻭ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
گردید. ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. که ﺒﺎ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺧﺎص ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺟﻮﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ، ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ. ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺟﻮﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺷﺪﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻃﺒّﺎ ﻧﻴﺰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺷﻤﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻏﻴﺮﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺩ میکرﺩﻧﺪ
ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪ، ﮐﻪ ﺳﻌﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻭﺭﺍﻯ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺩﺍﻧﺶ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻋﻠﻢ ﺭﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻤﺴﻴﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺗﺨﺼﺺ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﻋﻠﻮﻡ
ﭼﻨﺎﻥ ﻭﺳﻴﻊ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﮑﻠّﻰ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﺟﺪﺍ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻧﺴﺒﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ،
ﻭ ﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ
ﺩﺭﺳﺖ، ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻔﻴﺪ،
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺒﺪﺃ
ﺧﻮﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺴّﺮﮐﺮﺩ. که
اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺘﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻗﺮﻥ 21 رﺳﻴﺪه
اﻳﻢ. ﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﭼﻮﻥ ﻃﺐ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﻭﮐّﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ
ﻭ ﺑﺸﮑﻞ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻭﻳﺎﺣﺘﻰﺩﺭﺟﻬﺎن
کسانی هستند
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﻓﻠﺴفه ﺮﺍ ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺩﺍﻧﺸﮕﺎهﻫﺎ
ﺗﺪﺭﻳس
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺤﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﻨﻄﻖ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ، ﻭﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺎﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﻭﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ، ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻤﺄﻣﻮﺭﻳّت
های اﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ،
تنها ﺣﻖ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ، ﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﻴﻨﺶ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ، ﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻮﻡ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻫﻢ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻈﺮﻯ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺧﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻭﺃﻣﺮﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ ﻧﺰﺩﻳک
کرﺩﻧﺪ. ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﺑﺰﻳﺴا
ﺸﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﺩ، ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﺗﺮ ﻭﺩﻭﺭ ﺍﺯ
(ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ) ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻋﻠﻢ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻖ ﺻﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﮐﺮﺩ. ﻋﻠﻢ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ، ﻭ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻠّﺖ
بود، ﺑﺎﺯ ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻮﻡ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭﻫﻨﺮ،
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺒﺤثی
ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﻧﺪﻩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﺮﺳﺶ ﻓﺮﺩﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ؟ﻳﻌﻨﻰ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻓﮑﺮ ﻭﮐﺴﺐ
ﺁﮔﺎﻫﻰﻫﺎ، ﻭﻣﻨﺒﻊ
ﺣﮑﻤت هاﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺍﺯ ﮐﺠﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻳﻦ ﺳﺮ ﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺭﺳﻴﺪ،
ﺑﻬﺸﺖ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﻨﺎﻣﻴﻢ، ﻳﺎ
ﻋﻠﻢ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ، ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺟﻮﺋﻰ، ﮐﻪ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ، ﮐﺎﺭ
ﻃﺒﻘﻪ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴدهند. ﻭ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮑﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
مینمایند. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻫﺪ برترین
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫند ﺑﻮﺩ. ﭘس
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺟزء ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ، ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ، ﺗﺼﺎﺩﻓﻰ
ﺑﻴﻚ ﮐشق
ﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷند. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﺯﺍﻯ ﮐﺸﻒ
ﻣﻴﮑﺮﻭﺏ ﻳﺎ
ﺃﺗﻢ، ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻏﺮﻭﺭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ثرﻭﺕ
ﺃﻧﺪﻭﺯﻯ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ، ﺑﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﺪه اﻧﺪ. ﻭﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺍﺯﻫﻢﺍﮐﻨﻮﻥﮔﺮﺩﻳﺪهاﻧﺪ.

ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻳﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻭﺩﺍﻧﺶ نولوژی
ﻳﺎ
ﮔﻨﻮﺳﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ، ﺷﺎﻣﻞ
ﮐﺎﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺡ، ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺯ ﺣﻮﺍس ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺨﺘﻠﻒ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰﻯ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻫﻢ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺃﻣﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻌﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﺪﺳﺖ ﻧﻤﻰ
ﺁﻳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺯﻧﺪﻩ، ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺫﺍﺗﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ
ﻣﻤﺎﻧﻌﺘﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﮑﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻤﺮﺍﺗﺐﻋﻘﻠﻰﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻭﻓﻬﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺎﻡ
ﺩﺭﻳﺎﻓت های
ﻟﺪﻧّﻰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ ﺁﻥ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺭﺷﺨﺺ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ، ﺁﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﭼﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺪﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺷﺨﺺ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺰکیه هاﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﻣﮕﺮ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻴﺰ ﻟﺬﺗﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻧﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﻌﺮﻓﺖ،
ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻧﻤﻮﺩﻥ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺟﻮﺩ
ﺁﻥ ﮐﺮﺩﻥ، ﻭ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﻭﻋﻘﻞ ﺩﻳﺪن
اﺳﺖ. ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺗﻘﺮّب
ﺑﺼﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺷﺨﺺ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮑﻨﺪ، ﻭﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻟﺬﺕ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺷﮑﻢ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢ
ﻣﺼﺮﻑ ﮐﻨﺪ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺪﺭﮐﺎﺕ ﻭ
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﻭﺩﻯ ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ کاذب
ﭼﻮﻥ ﺑﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﻔﺮﻳﺢ ﻭﺧﻮﺵ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺧﻨﺪﻩ ﻭ
ﻟﻄﻴﻔﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ، ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺩﺭﻣﻐﺰ، ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺼﺮﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺩﺭ ﺷﮑﻢ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻟﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ ﻫﺎ
ﺃﻣﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﻟﺞ
ﺑﺎﺯﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻓﻄﺮﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﭘﺮﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﺗﺸنه اﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪﺳﻴﺮﺍﺑﻰﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﺪﺍﻡدلخوشﻟﺬﺕﻗﻬﻘﺮﺍﺩﺍﺭﺩ.

ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻞ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﺭﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﺩ ﺑﻴﺎﻳﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ ﻭ ﻳﻚ
ﺟﻨﺒﻪ ﺧﺎﻃﺮﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺗﻦ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻫﻮس ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺴﻤﺖ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻀﺮﺭ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻴﺎﺩ ﻧﻤﻰ
ﺁﻳﺪ. ﻣﮕﺮ ﺍﺯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺗﻦ
ﻭﻣﻐﺰ ﮐﺴﻰ، ﺧﺎﻃﺮﻫﺎﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﺪ
ﻭﺑﻴﺎﺩﺁﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ، ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻡ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺟﻨﺒﻪ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺷﻤﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ. ﻭﻟﻰ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎن اﻟﻬﻰ،
ﭘس ﺍﺯ ﮐﺴﺐ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ. ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺿﻌﻴﻒ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻣُﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺭﺍ
ﺳﺎﻧﺴﻮﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻴﭻ ﮐس
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﺻﺪ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺧﺎﻃﺮه ﻫﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻣﺪﺑّﺮ الهی
ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺗﻦ
است ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻥ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻭ ﺩﻗّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺃثرﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍلاّ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺗﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ
ﺩﺍﺩﻫﺎﻯ ﻭ
ﺳﺎﺧﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ الهی
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻬﻨﺪﺳﻴﻦ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩ، ﻃﺮﺡ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺭﻳﺰﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ است. ﻭ
ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺮفه اﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﭼﻨﻴﻦ
ﻃﺮﺡ ﺭﻳﺰﻳﻬﺎ
ﻫﺴﺖ، ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﻃﺮﺣﻬﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﻃﺮّﺍﺡ
ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻣﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺩﻧﻴﻮﻯﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺩﻳﺪﻥ
ﺑﭽﺸﻢ ﺗﻦ ﺩﺭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺑﺎ
ﭼﺸﻢ ﺩﻝ ﻭﻋﻘﻞ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺳﺎﺑقه اﻯ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴّﻰ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎه
ﻤﺮﺣله ﺴﻮﻡ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ، ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ، ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻳﺎ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ، ﺃﻣﺮﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻟﺰﺍﻡ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻭ
ﮐﺸﺶ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻘﺪه اﻯ، ﻭ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺸﺶ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺳﺮﻳﻊ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭﺳﺮﻳﻊ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻰ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺮ ﺷﻤﺮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﭘس اﺯ ﺍﺣﺴﺎسﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﻮﺑﺖ ﭼﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭ ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﻋﻠﻞ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﻴّﺖ ﺍﺯ
ﺳﻮﮊﻩ ﻣﺤﺴﻮس
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺼﺪﻳﻖ ﻭ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ،
ﺑﺎ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
نیز ﻳﻚ ﻋﻤﻞ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﻣﺴﺘﻨﺪﻯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺧﻮﺩ ﺑﺤثی
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﺪ ﻭﺩﻟﺎﺋﻞ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻳﺎ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ، ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﺸﮑﻞ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﺩﻓﺎﻋﻰ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻬﺎﺟﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻤّﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﭼﻴﺴﺖ، ﻭﭼﻪ
ﻣﻘﺎﺻﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﻣﻞ ﻳﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻣﺨﺎﻟﻔت
ﺁﻣﻴﺰ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺩﻟﻴﻞ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺫﻫﻦ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺑﻘﻴﻪ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﭘﻴﺶ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﺒﻌﺪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺍﺯ
ﺑﺤث ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﻣﺠﻠﺴﻰ ﺷﻠﻮﻍ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ،
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻗّﻔﻬﺎﻯ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺁﻣﻴﺰ، ﺍﺯﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻳﺎ
ﺳﺨﻨﺮﺍﻥ ﻋﻘﺐ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﮑﻮﺕ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻳﺎ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻰ
ﻫﻢ ﻧﮑﺮﺩه
اﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺑﺮ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ، ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺧﻮﺩﺵ
ﺗﻮﻗّﻔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺵ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺯ ﻳﻘﻒ ﻭ
ﮐﻮﻩ ﻗﺎﻑ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. که
ﺪﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺑﺤث ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺤث
ﺍﻭ، ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ،
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺗﺎ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻄﻠﻖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻓﺮﺿﻰ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺭ
ﺍلله ﺮبّ
اﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺣﺎﺿﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻳﻚ ﻓﺮﺽ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺩﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮔﻠﺎﻭﻳﺰﻯ ﺑﺎ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺍﻭ
ﺷﺪه اﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ، ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺑﺤﻖ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ
ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺩﻟﺎئل ﺪﺭﺳت
ﺒﺤث ﺮﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘس
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺍﻭ
ﺑﺎﻃلند ﻳﺎ ﻧﺎ
ﻣﻨﺎﺳﺐ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻟﻨﮓ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺤث
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻭ
ﻭﺭﺯﺷﻰ
ﻭﺁﻣﻮﺯﺷﻰ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﺳﺎﺩﻩ ﻟﻮﺣﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﻠﺄ ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺣق ﻮ
ﻧﺎﺣﻖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺭﺍ، ﺑﺎ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﺳﻨﺠﺪ ﻭ
ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﺗﺎ
ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﮐﻨﺪ،
ﻳﺎ ﺗﺮﻙ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭ ﻗﺮﺍٴﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺒﺮﺩ، ﻭﺑﺎﻋث
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ، ﻳﺎ
ﺣﺪّﺃﻗﻞﺍﺗﻠﺎﻑﻋﻤﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﺯ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺗﺄﻣّﻞ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺩﻟﺎﺋﻠﻰ ﺭﺍ
ﺷﻨﻴﺪﻩ، ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ. ﻭﺑﻤﺮﺣﻠﻬﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻣثبت
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻳﻴﺪ،
ﻳﺎ ﻧﻔﺮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻳﺎ ﺑﻀﺮﺭﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ
ﺑﺪﺍﻡ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺣﺎﻟﺖ
ﺁﻣﺎﺩه ﺒﺎﺵ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻳﺮ ﻳﺎ ﺯﻭﺩ
ﻭﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.
ﻣثلا ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎ ﻳﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﭼﻮﻥ
ﮔﺮﻣﺎ ﻭﺳﺮﻣﺎ
ﺗﺄﻣّﻞ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺨﺘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺻﻠﺎﺡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣﻞ
ﻳﺎ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﭘﺎﺳﺦ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﭘس
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪ، ﺑﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﻧﻴﺎﺯ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﺍﻭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮ
ﻭﻣﻔﺼّﻞ ﺗﺮ. ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺑﺤث ﻭﺍﺿﺢ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﻢ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﺰﺍﻡ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻞ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻥ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﮐﻪ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻟﺤﻈﺎﺗﻰ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﺩ ﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ، ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﻳﺪﻩ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﮑﺮ
ﻭﻏﻴﺮﺑﮑﺮ
ﺑﺬﻫﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ثبت ﮐﻨﺪ،
ﻭ ﺑﻘﺮﻃﺎس
ﻭﮐﺎﻏﺬ ثبت
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻓﺮﺻﺖ
ثبت شدن ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﺻﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﺑﺬﻫﻦ ﺍﻭ
ﻧﺎﺯﻝ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺑﺎﺑﺎ
ﻃﺎﻫﺮ ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ(
ﻭﻗﺘﻰ) ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻧﺸﻮﺩ،
ﻭﻗﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻭﻗﺖ
ﻳﺎ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺣﺎﻝ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻗﺖ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﮑﺮ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ
ﭘﺨﺘﻪ ﺗﺮ ﻭﺑﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﭘس ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﻧﺎﺏ ﻭ
ﺑﮑﺮ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﮔﺮﺩﺩ ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭘﺨﺘﻪ
ﺗﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﻫﻢ ﺿﺮﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺄﻣّﻞﺩﺍﺋﻢﺍﻟﻬﻰﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻓﺰﻭﺩ،
ﮐﻪ ﮔﺰﺍﺭﺷﺎﺕ
ﻭ ﺗﻘﺮﻳﺮﺍﺕ ﻭ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻰ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﮔﺬﺭﻯ ﻭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ
ﺍﻣﺮﻯ ﺟﺪﻳﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﻭﺑﺤث
ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﺟﻠﺴﻪ
ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ ﻳﺎ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻮﺁﻭﺭی ها
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ، ﺷﺮﻭﻉ
ﺑﻌﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻏﻴﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺩﺳﺖ ﻭ
ﭘﺎﮔﻴﺮﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﻳش
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮخی اﺯ
ﻋﻘﺪه ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺎﺣﻖ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ، ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ
ﻣﺴﻴﺮﮐﺎﺭﻭﺍن
ﺴﻤﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻋﻘﺐ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻗﻄﻌﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ، ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ، ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺷﻨﻴﺪه
ﻫﺎ ﻭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﻫﺎ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ ﻭ
ﻗﺮﺍٴﺖ ﮔﺰﺍﺭﺷﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩ، ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ. ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻭﮔﺰﺍﺭﺵ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﭼﻪ
ﺑﻨﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻳﺎ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺑﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻳﺎ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻧﺎﺣﻖ
ﺧﻮﺩ، ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻭﺳﺘﻢ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺪﻳﻦ
ﻋﻠّﺖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ
ﺗﻘﺮﻳﺮﺍﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺿﻤﻦ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺴﺐ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻰ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ، که
ﻠﺎ ﺑﻠﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻫﺎﺋﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺳﺮﮐﻮﺏ ﺷﺪﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﭼﻮﻥ ﺷﺨﺺ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻳﻦ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺁﻣﻴﺰ ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺳﺎﻧﺴﻮﺭﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩﺵ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻧﻔﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻘﻮﻳت ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺴﺖ ﻭﻧﻴﺴﺖ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺸﺪﺕ ﺿﻌﻴﻒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺠﺎﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻤﺮ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺻﺮﻑ
ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﻴﺎﻩ ﺗﺮ ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺳﺨﺖ ﺗﺰﮐیه
ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻧﺘﻴﺠﻬﺎﻯ
ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭﺑﻔﮑﺮ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺁﻥ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ که
اﮔﺮ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺑﭙﻴﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﭘﻴﺸﺮﻓت
ﺪﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، چه
ﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻮﺳﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻣﺎﺷﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ
ﻣﻮشه که ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻣﺎﺷﻴﻪ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ خانه من یا
ﺩﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎﻙ ﮐﻦ، ﺗﺎ
ﻣﻦ ﺑﻴﺎﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍتب اﻟﻬﻰ
ﺟﺎﺋﻰ ﺑﻴﻦ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻨﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ ﻭ
ﺟﻨﻮﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺑﺤث
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ، ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺍﻧﻌﻰ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﮐﺎﺭ
ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺑﺴﺎﺩﮔﻰ ﺍﻳﻦ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﻢ
ﺯﺍﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻤﻚ ﺩﺭ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﻭ ﺣﻔﻆ
ﮔﻔته های
اﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺸﺶ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭼﻮن
ﺴﺎﻟﻚ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ
ﻋﺎﻣﻞ ﻳﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﺪﺍﻭﻡ، ﺍﻳﻦ
ﺗﺴﻬﻴﻞ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺳﺮﻳﻊ
ﻭ ﺁﺳﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﻧﺞ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ثاﺑﺖ
ﺭﺍ، ﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺗﺼﺮﻑ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯﻗﺒلیﭙﺎﺋﻴنﺘﺮ.

ﭘﺮﺳﺶ
ﻣﻬﻢ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﭼﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻴﺰ ﻋﻠﻤﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻳﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﺎﺯه اﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻟﺬﺕ
ﺑﻬﺸﺖ ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﺮﺩ،
ﭘس ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻫﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﺍﻟﺒته
ﺒﺎﻳﻦ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ ﺑﻬﻴﭻ
ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺣﺘﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺧﻄﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﻄﺮﻯ ﻭ
ﺯﺣﻤﺘﻰ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﺎﻳﺪ، ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﻭ ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ، ﻫﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻃﺐ ﭘس
ﺒﺎﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ، ﻣثلا
ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﮐﻠﺎس ﺧﻮﺩ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺪﻟﺎﺋﻞ ﻭ
ﺷﻮﺍﻫﺪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺟﻮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺰ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻭﺷﻨﻴﺪﻥ ﺳﺨن
ﺮﺍﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺭﺍ
ﻃﺎﻟﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻘﺼﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻫﺎی ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﻬﺮ ﺣﻴﻠﻪ
ﺭﻫﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻧﻴّﺖ ﻣﺎ
ﺧﻴﺮﻭﺗﮑﺎﻣﻞﺭﻭﺣﻰﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻪﺑﺮﺍﻯﻓﺮﻳﺐﺩﺍﺩﻥ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻈّﻢ
ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺘﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﺑﻄﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﺳﺮﻳﻊ ﻭﺭﺍﺣﺖ
ﻭ ﺑﻄﻮﺭ ثاﺑﺖ،
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎن اﻟﻬﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻄﺎﻟﺒﺸﺎﻥ
ﻧﻈﺎﻡ ثاﺑﺖ
ﻭﺃﺑﺪﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺻﺤﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ، ﻭﮐﻤﻚ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻓﻮت ﻮ
ﻓﻦّ ﺻﺤﺒﺖ ﻭ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻭ ﺷﻌﺮ
ﺳﺮﻭﺩﻥ، ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺗﺮﺳﻴﻢ
ﺗﺎﺑﻠﻮ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺭﻭﺷﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﻮﻳﻨﺪﮔﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﻘﺮﻳﺮﺍﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ، ﭼﻮﻥ
ﻃﺮﺡ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﮐﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺍﺯ
ﻣﺠﻤﻮعه ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ،
ﺑﻘﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻣثلا
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺎﺭ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺟﺎﺫﺑﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺟﺎﻯ
ﺗﻌﺠّﺐ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ،
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﺫﻫﻨﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺭﺍ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﺑﺎﻭﺭ ﻫﻢ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﺩﺭﺳﻰ ﻋﻘﺐ
ﻧﻤﺎﻧﺪ، ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ
ﺑﺒﺎﻭﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷته اﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺬﻫﻦ ﮐﺴﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﮐﺴﻰ
ﺩﺍﻧﺎﻯ ﺁﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻓﻬﻢ ﻳﻚ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻭﻭﺟﻮﺩﺵ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ، ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺩﺭ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺁﻥ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺷﺮﺡ ﺑﻴﺎﻥ ﻳﻚ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﺣﮑﻤﺘﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ، ﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺖ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫمه ﭽﻴﺰﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﭼﻮﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭ
ﺳﻴﻞ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺍﺳﺖ ﻫﺮﮐس
ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻫﺮ
ﮐس ﻫﺮﻗﺪﺭ
ﻋﻘﺐ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎ ﻋﻘﺐ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﺟﺎﻯ
ﺳﺮﻳﻊ ﺗﺮ

ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﻳﺪﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻭﻝ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﺑﺎ
ﺣﺪﺃﮐﺸﺮ ﺳﺮﻋﺖ
ﺩﻭﻳﺪ ﻭ ﮐﻮﺷﺶ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭﺟﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺒﻘﺖ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﭼﻮﻥ ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁن ﺤﺘﻰ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭﺯﺷﺘﻴﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ثوﺍﺏ
ﻭﻧﻴﮑﻮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ،
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺫﻫﻦ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ، ﻭﻧﻪ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎن که ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻐﺰ ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ،
ﻫﻤﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﻴﻦ ﺗﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻋﻠﻢ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ، ﺍﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﺎﻣﻞ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﮋﻳﻚ
ﻓﻌﻠﻰ ﺗﻦ، ﻭﻧﻴﺰ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺃﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﺑﺴﻄﺢ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺳﺎﻟﻢ ﺗﺮ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻫﻴچ
ﻤﮑﺎﺗﺐ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻠﻤی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺍﻥ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﺘﺎﻓیزﻴﮑﻰ، ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻠﮑﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ثبت ﺷﺪﻩ
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ، ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﺸﻨﺎﺳﺎﻥ ﻫﺴﺖ. ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺗﻦ، ﮐﺎﺭ ﻫﻤﻪ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻫﺴﺖ،
ﻭﻟﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻗﻠﻤﺮﻭ ﻣﺒﻬﻢ
ﻭﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺟﻮﺍﻥ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺑﺂﻥ
ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﺎ ﻗﺎﺑل
ﻘﻴﺎس ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻭ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﻳﺶ، ﻭﺑﺎ
ﻫﻤّﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ، ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺤﺪّﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﭘس
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ، ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﻮﻧﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺃﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺴﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﻃﺎﻟﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭﻣﺎل
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﺑﺎﻋﺸﻖ
ﻭﻣﮑﺘﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﻣﮑﺘﺐ ﻋﺸﻖ ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺴﻄﺢ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺗﻠﻔﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺁﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺴﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ، ﺭﻭﺡ
ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ، ﻭ
ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻳﺎ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ،
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﻧﺮﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩی
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺗﺮﻙ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺍﺯﻫﻤﻪ ﺑﺪﺗﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺧﺮﺍﻓﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺍﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ، ﺍﺯ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﻪ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﺸﮑﻞ
ﻭﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ، ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺑﺘﺨﻠﻴﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻭﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮکزﺍﺕ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ، ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺣﻀﻮﺭﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ، ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻤﻞ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰﻫﺎﻯ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻳﻚ
ﺭﻭﺣﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﭘﺰﺷﻚ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﺎ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺎﻙ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺁثاﺭ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺩﮔﺮﮔﻨﻰ
ﻧﺎﺧﻮﮔﺪﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ، ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺮﮐﺶﻭﺧﻮﺩﺳﺮ،
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﮐﺎﺭﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ،
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ
ﻳﮑﻰ ﺩﻭ ﺟﻨﺒﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ،
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻓﻮﺭﻯ
ﻭ ﮐﻠّﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺩﻭﺭﻩ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﺗﻘﺮﻳﺎ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻣﻠﮑﺎﺕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺗثبیت ﺷﺪه
ﻮﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﺎﻙ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻫﻢ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ، ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺍﻭ ﺑﮑﻨﻨﺪ.

ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺃﻧﺪﻙ
ﻭ ﺳﻄﺤﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺻﺪ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﭘﺎﻙ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻓﻘﻂ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭﺿﻊ
ﭼﻴﺴﺖ ﻭﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ،
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧت
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ،
ﻭﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺩﻩ ﺩﺭﺻﺪ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭﺣﺘﻰ(ﺃﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ)ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ،
ﺍﺯﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﺩﺭﻙ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩ ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
ﺧﻮﻳﺶ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻭ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺧﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻧﻔﺮﺕ ﺣﺎﺻﻞ
ﺑﺘﺮﻙ ﻋﺎﺩﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ،
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺟﻨﺒﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﺎﺭ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺗﺒﻌﺪﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺁﺳﺎﻥ
ﺗﺮﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺎ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺁﺧﺮﺕ ﺧﻮﺩ، ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﻳش ﺤﺴﺮﺕ
اﻳﻦ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﺮﺍ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻦ
ﮐﻢ ﺍﺳﺖ، ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣثلا ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ، ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﺎ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻭﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﻧﺘﺎﻳﺞ، ﻭﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﺎﻝ ﻓﻌﻠﻰ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺳﻄﺢ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻭﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﺰﺷﮑﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﺨﺼﺺ
ﺩﺭ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻭﺧﺮﺩ ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﻧﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺑﺎﻋث ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﻃﺮﻑ ﻳﺎ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺟﻨﺒﻪ ﺧﺮﺩ
ﻭﻋﻘﻞ، ﻫﺪﻑ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺪف
ﻘﻄﻌﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، که هرچه
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻋﻘﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺍﻋﻠﻤﺎﻟﻬﻴﺎﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ(ﺑﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ)ﺩﺭ ﭼﻨﺪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻬﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ، ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻣﺪﺭﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ)ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ، ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭثوﺍﺏ
ﺳﺎﺯﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس
ﻋﻘﻞ ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻢ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻤﻞ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی ﺒﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬی
ﺒﻤﻌﺮﻓی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﮑﺎﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺗﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻄﺮح
است ﻭﻟﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺗﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺍﻧﺶ، ﻭﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻤّﻰ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ، که هم ﺍﻣﮑﺎن
ﺪﺭﻙ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺯﻣﺎﻥ، ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﻳﺞ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺨﺘﺮﻋﺎﻥ ﻭ
ﻣﮑﺘﺸﻔﺎﻥ، ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس
ﺭﺍ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮐﺴﺐ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮔﻔﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ، ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺍﻳﺪﻩ ﻭ
ﻓﮑﺮ، ﻳﺎ ﻳﻚ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ، ﺑﻴﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﻓﻠﺎﻥ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻯ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ، ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺻﺬﻕ ﻭﮐﺬﺏ
ﻳﻚ ﻗﻀﻴﻪ
ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻫﺪﻑ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻭﺿﻊ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ، ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘﺶ
ﺟﻨﺒﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻳﻨﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻭﺭﻳﺎﺿﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳنها ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻋﻠﻢ ﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺎﻝ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺻﺪﻕ ﻭﮐﺬﺏ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺂﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺍﺳﺖ، ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭ ﺻﺪﻕ ﻳﻚ
ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻳﺎ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ. ﻭﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﻳﺎ ﺻﺪﻕﻭﮐﺬﺏﻳﺎﺣﻘﻴﻘﺖﻭﻭﻫﻢﻧﺎﻡﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻴﻰ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ، ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻨﺎﺧت
اﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ، ﭼﻮﻥ
ﺣﻮﺍس ﻭ
ﻣﻠﮑﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﺗثبیت ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺸﺒﺖ ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ، ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ. ﺍﻣﺎ
ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎ
ﭘﺰﺷﻚ ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺃﻣﺮﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﺍ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ، ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺮ ﻭﮐﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮت اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻳﺎ
ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ،
ﺍﺯ ﺳﻤﺖ ﻣﺎ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻕ ﺟﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺭﺍ، ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻏﻴﺮﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻋﻀﺎی ﺘﻦ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻠﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ ﺣﻮﺍس
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻭﺭﻭﺵ ﻭﮐﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺎﺧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ،
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﺭﻭﺷﻬﺎ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﺑﮑﺎﺭ
ﺭﻭﺩ. ﺩﺭ ﺑﺤث
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺣﻮﺍس
ﻭﺭﻭﺷﻬﺎ ﺑﺮﺭﺳﻰ،
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻘﻠﻰ، ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍنی
هستند، ﭼﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺳﻨﺠﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻋﺼﻮﺭ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺒﻊ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣؤﺷّﺮ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪﻯ،
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﮑﺮ ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﻧﻔﺴﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺻﺤﻨﻪ ﮐﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺵ ﺑﻴﻨﻰ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺗﺮﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﺷﻔﺎن ﺑﺰﺭﮒ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﻗﺮﻥ
ﺍﺧﻴﺮ، ﮐﺎﺭ کساﻧﻰﺑﻮﺩﻩﮐﻪﺃﻧﺪﻙﺁﺷﻨﺎﺋﻰﺑﻌﺮﻓﺎﻥﺷﺮﻕﺩﺍﺷتهاﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺟﺎﻯ
ﭘﺮﺳﺶ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺻﺪﻕ ﻣﻄﻠﺐ، ﻳﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻳﻚ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ، ﻳﺎﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻳﻚ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺩﺭ
ﭼﻴﺴﺖ، ﻭﭼﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ؟ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﻭﮐس ﻭ ﺩﻭ
ﭼﻴﺰ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﺻﻞ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺣق
ﻮﺣﻘﻴﻘت اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻏﺎﺯﮔﺮ همه
هستی ﻣﺪﺑّﺮ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﺮﺣﺪّ
ﻣﻄﻠﻖ ﺣﻘﻴﻘﺖ،
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻣﺤﻘﻖ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺤﻖ ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﻨﺎ
ﺑﺮﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ، ﺳﺮﻋﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺎ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ، ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺻﻔﺮ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻓﻌﻠﺎ ﮐﺸﺎﮐش
آﻥ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭﺍﮐثرﺍ
ﻗﺪﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻏﺮﻕ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺣﻘﻴﺮ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻴﺎﺑﻴم ﻮ
ﺑﺴﺎﺣﻞ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ، ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ،
ﺍﺳﺎس ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﻓﻠﺴفه اﻯ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﺑﻬﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ، ﻭﺩﻭﺭﺗﺮﻫﻢ
ﺷﺪه اﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺣﻖ ﻫﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺣج ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎﺯ
ﺣﻘّﻰ ﻣﻮﻗّﺘی
هستند. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ، ﺗﺮﻙ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺳﻮﺩ
ﻭﻓﺎﻳﺪﻩ، ﻭ
ﻳﺎ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﻫﺮ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎﺯ ﺑﻘﺼﺪ
ﺳﻮﺩ ﻭﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭﻫمه
اﻓﺮﺍﺩ ﻗﺎﺑل
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻨﺪ
ﺷﺮﻁ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻘﺼﺪ
ﺳﻮﺩ ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻓﻮﺭﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺑﻔﮑﺮ ﮐﺴﺐ
ﺳﻮﺩ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻳﺎ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺧﻨثیﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺷﺎﻧس ﻫﺮ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ثرﻭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺑﺎﻋث
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺸﻨﺪﻩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺟﺴﻤﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﻭﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﺮﺩﻩ، که
هماﻥ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ، ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﺴﺐ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻳﺎ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﺭبّ رﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻨﻰ ﻭ
ﻫﺪﻳﻪ ﮐﺮﺩﻧﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺫﺭّﻩ
ﺑﺬﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺯﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺣﻘﻴﻘﻰ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ، ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ ﭼﻪ
ﺣﺘﻰ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ،
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﭼﻮﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻮﻩ ﻭﺩﺭﻳﺎ ﻭ
ﺩﺭﺧﺖ ﻭ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﭼﻴﺰﻫﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮی ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ
ﮐﺎﺑﻮس هاﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻌﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﻙ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﻣﺎ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺸﻮﺩ، ﺗﺎ
ﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻫﺮﮐس ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﭼﻴﺰﻯ
ﮐﻪ ﻓﺮﻕ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺷﺪﻩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ،
ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺎﻳﻦ
ﺻﺤنه هاﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺤنه
های ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﭘﺪﻳﺪﺫﻩ ﻫﺎ ﻭ ﺧﺪﺍﺩﻫﺎ،
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﻓﻬﻢ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﺳﻄﺤﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻳﮑﻰ
ﻣﻮ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ، ﻭ
ﻳﮑﻰ ﭘﻴﭽﺶ ﻣﻮ. ﻭﻳﮑﻰ
ﭼﮕﻮﻧﮕﻰ
ﻏﺎﺭﺕ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺑﺮﺳﺮ ﺍﻳﻦ
ﮔﻴﺴﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﭘﻴﭻ ﻭﺧﻢ، ﺁﻥ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺩﺭﮔﻮﺭﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻏﺎﺭﺕ ﻭ
ﺧﺮﺍﺏ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﻳﮑﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻈﻢ
ﺁﻥ ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﮐس
ﺑﺴته ﺒﺪﺭﺟﻪ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻣﺪﺭﻙ
ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، که
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺗﺎ
ﺳﻄﺢ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺭﻭﺡ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﺁﺩﻡ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻳﺎﻧﻮﺡ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ، ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭ
ﺑﺎﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺭﻙ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭﺍﺳﺮاء ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻌثت ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻫﺎﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺍﻭ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺻﺘﻰ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﻧﺼﺎﻳﺢ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﺤﻴﻂ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﭘﺎﻙ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻣﺮﮔﺸﺎﻥ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ۳۱۳
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩ، ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﺃﻓﻀﻞ
ﻭﺃﺷﺮﻑ ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ، ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺗﺨﺼﺼﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﺩﻡ ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎ ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰ، ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺁﻧﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ، ﺗﺎ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻌﺪﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻣﺎ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ، ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻳﻦ ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭ ﺭﺳﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺴوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻋﻠﻰّ، ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻭ
ﻣﻠّﺎ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻋﻠﻰّ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ، ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ، ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﻳﻚ ﻟﺎ ﻗﺒﺎ، ﺑﺎ
ﻟﺒﺎس ﻭﮐﻔس
ﭘﺮ ﻭﺻﻠﻪ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﻭﺟﺰ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻳﻚ
ﮐﻠﺎﻍ ﻭ ﭼﻬﻞ
ﮐﻠﺎﻍ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻭﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﻓﺮﻳﺒﻰ. ﻭ
ﺳﻨّﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺷﻴﻌﻰ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻬﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻌﺎﻉﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺭﻭﺷﻰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ، ﻭﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺧﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺭﻭﺿﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻰ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺑﺴﺘﻦ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ، ﻭ
ﺑﺎﺯﮐﺮﺩﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﮐﻮﭼﻚ
ﺩﻝ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﭘﺎﻙ ﻭ ﺳﻔﻴﺪ
ﺷﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻣﻰ ﻧﻮﻳﺴﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﻠﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻳﻌﻨﻰ ﻳﻚ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻋﺸﻖ
ﺑﺎﺯﻯ ﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ، ﺩﻳﻦ
ﺟﺰ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺍﻣﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﭼﻴﺴﺖ؟ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎت
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ، ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﭘﺶ
ﺍﮔﺮ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺣﻘﺎﻳﻘﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻫﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺣﻘﺎﻳﻘﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
الله
ﺍﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺎﻃﻠﺎﻕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻋﻤّاء ﻭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﻳﮋﻩ
ﻋﺪﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺳﻮﺍﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎ
ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺟﻮﺩﻯ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ، ﺑﺮﺗﺮﻳﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺳﻮﺍﺭﮐﺎﺭ
ﺗﻨﺪ ﺭﻭ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﺮﻑ ﻭﻗﺖ ﮐﻨﺪ. که
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﭘﻨﺞ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﮑﺮﺭ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ می
ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﺁﻣﻴﺰ، ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺂﻥ، ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﻣﺤﻤﺪ،
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺳﻮﺷﻴﺎﻧس
ﻭﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ، ﮐﺎﺷﻒ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰﺑﺮﺗﺮﺭﺳﻴﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﭽﺸﻢ
ﻋﻘﻞ ﻭﺩﻝ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪ، ﺍﮔﺮ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﻓﻮﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻏﺎﺭﺗﮕﺮﺍﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ،
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻴﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﺨﺼﺼﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻳﻚ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ، ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﺪه ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻭ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎ، ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻳﻚ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺎﺫﺑﺎﻥ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺑﻠﻴس
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﻧﺎﺻﺎﻓﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺁﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻭ ﻣﻨﺤﺮﻓﻴﻦ، ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﺣﺘﻰ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ، ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭﺗﺮﻙ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﺴﺦ
ﺁﻳﺎﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻐﻠﻂ ﻧﺴﺦ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺴﺦ ﻗﺮّﻩ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯه
اﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﻈﻤﺖ ﻭ
ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺁﻧﺎﻧﻬﺎ ﻗﻄﻊ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ ﮐﻪ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴل ﻴﺎ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺍﺳﺮاء ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﻭﻡ ﺩﻧﺎ
ﻓﺘﺪﻟّﻰ ﺑﻮﺩ،
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮن ﺪﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﻘﺎﻳﻖ
ثاﺑﺖ ﺑﺤث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﺍﮔﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ثاﺑﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ، ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﺎ، ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰ،
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ برﺳند. ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻳﺎ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ، ﻣﻄﻠﻖ
ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺎﻃﻠﺎﻕ ﺩﺭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺴﺒﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﻭﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺂﻧﻬﺎ، ﺍﺯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ثاﺑﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭﺗﺠﺴّﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ. ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ، ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ. ﭼﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﻳﺎ ﭼﻪ
ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎ
ﺟﺰ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮتی ﺮﺍ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻞ ﺃﺗﻢ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﻥ
ﻟﺎﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻓﺮﺿﻰ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ، ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺎﺩﻩ(ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻡ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ ﺍﻣﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ، ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺍﻭﺭﺍ(ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ، ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻢ ﻣﺎﺩه اﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻓﺮﺽ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗب
تﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭیﺒﺮﺍی
اﻟﻔﺎﻅ ﺩﺭ ذهن
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻋﺪﻡ، ﻭﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺻﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﻦ ﺁﻧﻬﺎ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ، ﻭ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺃثیرﻫﺎ، ﻭﻫﺮ
ﺃثیرﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ، ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺭﻭﺡ
ﻭﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻃﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﮐﺪﺍﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺗﻤﺎﻡ ﺫﺭﺍﺕ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﻭﺣﺘﻰﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻇﺮﻑ
ﻳﻚ ﻋﻤﺮ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺑﺎﺭ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻗﺮﻧﻴّﻪ ﭼﺸﻢ
ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻑ ﺍﺳﺖ.

ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺃﺗﻢ، ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺃثیرﻯ
ﺩﺍﺧﻞ ﺃﺗﻢ ﺭﺍ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭ
ﺍﺟﺰاء ﺑﺎﺯ
ﺭﻳﺰ ﺗﺮﺍﺯ
ﺃثیر ﺭﺍ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﻳﺎ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻭ ﻗﺒﻠﺎ
ﻓﻮﺗﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺮ
ﻭﺍﺣﺪﺭﺃثیرﻯ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،

ﺗﺎ
ﺑﻌﺪ ﺃﺗﻢ ﻫﻢ
ﺑﺄﺗﻢ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻬﺎ
ﻭﻣﺪﺍﺭﺍﺕ
ﻭﺳﻴﻊ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻧﮑﺘﻪ ﺑﻔﮑﺮ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﺁﻣﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﭼﻪ ﻣﺒﺪﺃ ﻭ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺑﻨﺎ
ﺷﺪﻩ. ﻭ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻮﻝ ﻧﻴﺰ، ﺑﺮﭼﻪ
ﻣﺒﻨﺎﺋﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻳﺎ
ﻭﺍﻗﻊ. ﻭ ﺑﺎ
ﮐﺪﺍﻡ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻘﻰ، ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻔﺎﻳﺪﻩ ﻭ
ﺳﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﻓﺮﺿﻴﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﺪﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ، ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺻﺪﺩ ﺗﺤﻘﻖ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ، ﻭﺷﺪﻥ
ﻭﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺃﺯﻝ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪه اﻧﺪ. ﻳﻨﮑﻪ
ﺭﻭﺵ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﺭﻭﺵ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻫﺴﺖ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﭘس
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻥ، ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﺻﻐﺮ، ﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞﺟﻬﺎﻥﻋﺎﻟﻢﺃﮐﺒﺮﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﮐﺪﺍﻡ
ﻋﻘﻞ؟ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻟﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺷﻨﺎﺧت اﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻘﺼﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺗﺮ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻌﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻌﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻧﻘّﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﭘس
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻌﻘﻮﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ، ﻭﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸﻢ
ﻋﻘﻞ ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻧﻪ
ﭼﺸﻢ ﺗﻦ
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ، ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﻧﺰﺍﻉ ﻓﮑﺮﻯ، ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﮐﻰ
ﻫﺮﺩﻭ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﮐﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﻴّﺖ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﻫﺮﻳﻚ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﭘس ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﻘﻞ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻘﻞ ﻃﻔﻞ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺍﻭ، ﺩﺭ
ﺭﺷﺪ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺍﺟﻪ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺍﻥ، ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻘﻞ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺷﺮﻭﻁ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻬﺘﺮ،
ﭼﻪ ﺑﺎ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﺎ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ؟ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ، ﺩﺭ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺼﺮﻑ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻳﺮ
ﻳﺎ ﺯﻭﺩ، ﻭ ﻳﺎ
ﮐﻨﺪ ﻭﺳﺮﻳﻊ، ﻭ
ﻳﺎ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﺸﺮﺳﻴﺴﺘﻢ
ﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎﻥ ﻭ
ﺩﺑﺴﺘﺎﻥ ﻭﺩﺑﻴﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻭﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﻳﻚ
ﻗﺮﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﺨﺼﺼﺎﺕ
ﻓﻮﻕ ﻟﻴﺴﺎﻧس
ﻭﺩﮐﺘﺮﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﺷﺪﻩ، ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﺮﮐﺸﻒ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺎﻟﻢ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ،
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ
ثاﺑﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﻳﻢ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻠﻤﺎ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
می ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁثاﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯ ﻋﻠﻮﻡ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴفه ها،
ﺗﺄثیرﻯ
ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺗﺨﺼﺼﻰ،
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻓﻠﺎﺳفه علمی،
ﻧﺰﺩﻳک
ﺒﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁثاﺭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ، ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺯﻭﺩ ﻳﺎﺩﻳﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻬﺘﺮ، ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﻳﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺁﻥ
ﺷﻮﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ ﺩﺑﻴﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪﻭﺍﺭﺩﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩﺷﻮﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﺪﻭﺩ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺧت هاﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻣﺒﻬﻢ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﺣﺪّ
ﻳﻘﻒ ﻭ(ﺳﺘﺮﺕ
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ) ﻳﺎ
ﺳﺘﺎﺭ ﻭ ﭘﺮﺩﻩ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﺑﻌﺮش
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ، ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺳﻮﺷﻴﺎﻧس ﺯﺭﺩﺷﺖ،
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺭﺳﻴﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻣﺮﺯ
ﻭﺣﺪّﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻬﺸﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
شهودﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ، ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻭﺳﻄح
اﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. که
ﺴﺮﭼﺸمه های
ﻳﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻣﺘﻔﺎﻭت
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻓﺼﻞ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ. ﺩﺭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺣﺼﻮﻝ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس
ﺩﺭﺟﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺣﺮﮐﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭﻣﻄﻤﺌﻦﮔﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، که
ﮐثرﺍ ﻭﻫﻢ
ﻭﺧﻴﺎل
ﻮﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩه ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎن
اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ،
ﻣﺮﺯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﺪﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﭘس ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻫﻨﻮﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎن ﺮﺍ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ، ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ. ﻭﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﭼﻪ ﺻﻔﺖ ﻋﻤﺪه
اﻯ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺣﻤﺖ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻧﺼﻴﺐ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞ
ﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﺻﻔﺖ
ﻋﻤﺪﻩ ﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺂﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻋﻤﺪﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰﺭﺍﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺷﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﺪﻭﺩ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ، ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ ﻭ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺁﻥ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻨﻚ، ﻭﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﺸﺨﺺ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﻯ، ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﺮ
ﺍﻣﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ،
ﻭ ﻳﺎ
ﺭﺳﻴﺪهﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﻘﺼﺬ
ﮐﻤﻚ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ، ﺭﺍﻩ
ﺣﻠﻬﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ، ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ، ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻳﺎ
ﻣﻴﻨﻮﻯ، ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﺧﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺫﺍﺕ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﭼﻨﺪ
ﻣﻮﺭﺩﻯ ﺍﺯ ﺧﻮﻥ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ ﺧﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﻨبه های ﻧﻮﻉ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺧﻮﻥ
ﺍﮐﻨﻮن هست. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﺑﺤث
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻥ، ﺑﻨﺎﻡ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺣﺼﻮﻝ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺷﺨﺺ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺧﺎﻟﻖ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺎﺕ. ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺳﺘثنا، ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺋﻢ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣثبت ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺧﻴﻠﻰ
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺳﺎﻝ، ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ، ﻭ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﺪﺭﺍﺯ
ﻣﻴﮑﺸﺪ، ﺗﺎﻳﻚ
ﺍﻧﻘﻠﺎب
ﻨﻮﻋﻰ ﺩﺳت
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﺮ ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺻﺪ
ﺳﺎﻝﺭﻫﺮﻭﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ، ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﺎ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻭﺭ ﺭﺍ، ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘس
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﻭ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳّﺖ
ﻭ ﺫﺍت ﺗن ﺒﺤث
ﮐﺮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺫﻫﻦ ﻃﺎﻟﺐ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎ
ﺧﻮﺩﺵ ﻭ ﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻭﺍﺣﺴﺎس ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺒﺮ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘسﺣﺪﻭﺩ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻴﻬﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻭ ﻗﻄﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ، ﺍﺯﺣﻴﺮﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺟﻮﺩ، ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺭﺍﺣﺖ ﮐﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻨﺪ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﺰﻟﺰﻝ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺑﻰ
ﻧﻈﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺳﺶ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺣﺎﺻﻞ
ﺷﺪﻩ، ﭼﻮﻥ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺳﺖ، ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﺴﻮس ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺑﺮؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﺴﻮس ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺍﻡ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪه اﻧﺪ، ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺩه اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ الهی
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ، ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ
ﻫﺮﺷﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻰ
ﺳﻮﺍﺩ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ، ﻭﻗﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺭﺍ
ﺁﻣﻮﺧﺖ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺑﻴﺴﻮﺍﺩﻯ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻘﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﻮﺍﺩ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺿﻌﻒ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻫﺎ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﺑﺰﺭﮒ ﻋﻠﻮﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﻋﻤﺮﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ، ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺤﺘﻠﻒ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺑﺎﺷﺪ،
ﭘﺶ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﻴﻢ،
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺭ
ﮐﺠﺎﻯ ﻣﻐﺰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﻫﻢ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺷﺪ، ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ(ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ)ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﺣﻤﺖ
ﺳﺎﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺭﺣﻤﺖ
ﮔﻴﺮﻧﺪهﻫﺎﻯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺯﺍﻳﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﻳﺎ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺗﺮ، ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺷته ﻤﺮﮒ
ﺍﻧﺴﺎن ﻨﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﻣﻮﺭﺩ
ﺭؤﻳﺖ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻧﻮﺭﻯ
ﻳﺎ ﻓﺮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﻣﻦ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻢ، ﻭﻟﻰ
ﺍﻭ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ
ﺩﺭ ﺣﺠﻢ، ﻭﻟﻰ
ﺍﻓﻘﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﺮﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻓﺖ. ﻭﺟﺎﻟب
اﻳﻦ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺑﻮﻯ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻣﻴﺪﺍﺩﻡ،
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯﻧﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻋﻈﻴﻢ
ﺳﻨﮕﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻡ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﻢ.

ﺩﺭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺣﻘﻴﺘﺖ، ﻗﺪﻣﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺑﺎ
ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻴﺪﻳﺪﻧﺪ، ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻭﺍﻗﻊ ﺭﻗﻴقه
اﻯ ﺍﺯ
ﺣﻘﻔﻴﻘﺖ ﻫﺴﺖ،
ﻭﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ
ﻭﻟﻤﺶ ﻭﻓﻬﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺩﻭ
ﻣﻌﻨﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺍﺳﺖ. ﻳﮑﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻫﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮﺩ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ(ﻭﺍﻗﻊ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻬﺎئی
ﺮﺍ ﻳﻚ(ﻭﺍﻗﻌﻪ)ﻧﺎﻣﻴﺪﻥ،
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ

ﮔﻔته
اﺳﺖ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ، که
ﺪﺭﻣﻄﻠﻖ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﭘﺎﻳﺎن
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍت
ﺒﻌﺪﻯ ﺣﺎﺻل
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺣﻖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻭ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺳﺘﺮﺳﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ، ﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺩﺭ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ، ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّه
ﻮﻋﻘﻞ ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻭ ﮔَﺮﺩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺷﺎﺋﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﻣﻴﻦ
ﻭ ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ
ﻭﺧﺪﺍﻯ ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﮔﺮ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭ ﺩﺭ ﺩﻭﻣﺮﺣﻠﻪ،
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﺍﺯ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ، ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺮﺵ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺭؤﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺳﻂ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻓﺮﺵ
ﻋﺮﺵ، ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﺎ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺷﺮﻗﻰ ﺍﻓﻖ
ﺍﻳﻦ ﻋﺮﺵ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺁﻥ
ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺟﻨﺒﻪ ﭼﭗ ﻋﺮﺵ
ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺑﺸﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﻗّﺖ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﻭﻡ، ﺭﻭﺡ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻌﻠّﻖ ﺑﻌﺮﺵ
ﻭﺯﻳﺮ ﭘﺎ
ﻓﻀﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻭ ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻥ ﺭﻭﺡ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،
ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻟﺎﺑﻠﺎﻯ
ﺃﻧﺒﻮﻫﻰ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﻧﻘشه هاﺋﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪﻯ
ﺑﻴﻚ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻴﻨﻰ،
ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی
ﻮﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﺩﺍمه ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺗﺎ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﭘﺎﻙ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺑﻤﻄﻠﻖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ، ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺭﺍ ﺭﺳﻴﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻭﺭﻗﻪ ﺷﻴﺸﻪ، ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻫﺮ ﻳﻚ

ﻧﻘﺸﻰ
ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻫﻤﻪ ﺑﺮﻭﻯ ﻫﻢ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺁﻥ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺘﺎﺑﺪ، ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻘﺸﻬﺎﻯ
ﺻﻔﺤﺎﺕ
ﺷﻴﺸﻬﺎﻯ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﭘس ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺴﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮔﺮﭼﻪ( ﺍﻟﻠﻪ)
ﺧﻮﺩ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﻭﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ(ﻋﺪﻡ
ﻟﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ) ﺩﺭ
ﻋﻤّﺎ ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ،
ﺩﺭ ﺍﺳﻢ
ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ ﻭ
ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻟﺎ
ﺑﺸﺮﻁ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﻟﻠﻪ، ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﺸﺮﻁ ﻟﺎ، ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ
ﻭ ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻡ ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ. ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺩﺭ
ﻧﺎﺳﻮﺕ، ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﻧﻈﺎم هاﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴباﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻢ، ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ، ﻫﺮﻳﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺤﺴﻮس ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺑﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺧﻠﺄ ﻭﻓﻀﺎ
ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺸﮑﻞ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﭼﻮن کوﻩ
ﻭﮐﺮﺍت ﻮ
ﮐﻬﮑﺸﺎن ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻮﻳﻦ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺃﺗﻤﻰ، ﺑﺎﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻫﻴﻮﻟﺎ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎﻯ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ
ﺑﻮﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺃثیرﻯ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻣﻰ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ
ﻭﻣﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻭﺭﻳﺰ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻡ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ
ﺩﺭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺃﺯﻟﻰ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻰ
ﮐﺮﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ
ﺍﺟﺰاء
ﻭﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ، که
ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ چیزی
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﺪﻫﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺪ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍﺭﻭﺡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺭﻭﺣﻬﺎﻯ
ﮐﻮﭼﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺩ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﻀﺎ ﻭ
ﺧﻠﺄ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺣﺘﻰ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻓﻮﺭﺍ
ﻭﻣﮑﺮﺭﺍ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ دفع
شرک احتمالی
ﭼﻮﻥ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴبرﺩ ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﺒﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺍﻟﻪ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺰﺭﮒ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮﻧﻴﺴﺘﻰ.
بلکه ﻣﻌﻨﻰ (ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺃﻫﻮ)ﺩﺭﺃﻫﻮﺭﻣﺰدﺍﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻘﻴﻘﺖ ﻭﺣﻖ
ﻭﺣﺞ ﻭﺍﮊﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻣﺼﺪﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻗﻮﻡ
ﻗﺮﻳﺶ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦ،
ﻭ ﺳﭙس ﺑﻤﮑّﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، که
ﻔﺮﻫﻨﮓ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﺳﺘﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. که
ﺒﺎ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺤﻠّﻰ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﻋﺮﺏ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺍﻭﺳﺘﺎﺋﻰ ﻳﺎ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ، ﻳﻌﻨﻰﺩﺭﻭﺑﺎﺏﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺩﺭﺁنﻔﺮﺍﻭﺍن است
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮ ﺑﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﮐﻪ ﺑﺮﺳﺪ، ﺩﺳﺘﺮﺳﻰ
ﺑﺪﺭﻙ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻤﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻫﺎﻯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺤﺴﻮس
ﻣﺎ. ﻭﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ. ﮐﻪ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﻣﺠﺮﻡ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺑﺄﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺭﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯﻭﻓﺮﺍﻭﺍﻥﻓﺼﻮﻝﺍﻧﻮﺍﻉﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ.
ﺗﻘﺴﻴﻤﺎﺕ
ﻟﻐﻮﻯ ﺩﺭ ﻭﮊﻩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ، ﭼﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻏﻴﺒﻰ،
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩی
ﻮﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺎﻃﻠﺎﻕ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﺩﺭ
ﻋﻤّﺎٴ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻏﺎﺋﻰ ﻭ ﺃﺑﺪﻯ،
ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ. ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺭﻭﺡ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻮﻋﻰ، ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﻧﻴﺰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺤﺴﻮس ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺫﻫﻦ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺭؤﻳﺎ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ، ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻳﻚ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻭ
ﻓﺮﺿﻴﻪ ﻭ
ﻗﻀﻴّﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺟﺰ
ﻭﻫﻢ ﻭ ﺧﻴﺎﻝ ﻭ
ﺑﺎﻃﻞ ﺩﺭ ﺷﺃﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻔﻌﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺰ، ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﺍﻭ ﺑﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻳﺎ ﻋﻤﻞ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻭ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘﺎﺳﺦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﻣﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻫﺮﻳک اﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎﻯ،
ﻣﺘﻔﺎﻭت
ﺪﺭﺑﺎﺭه
ﺤﻘﻴﻘت اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺍﮊهﻫﺎﻯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﻘﺪس ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻮ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻘﺪس ﻫﺮﮐس ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻏﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻧﺴﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺩ. ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﺳﺖ، ﺍﺯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﻯ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺭﺍﻩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺳﻮﺍﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﻴﺰ ﺭﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺨﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ. ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻨﮓ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭﮐﺸﺴﺘﻦ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ،
ﻭ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻧﺒﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻗﺪﺭت هاﻯ
ﺗﻨﺒؤّ ﻭ ﻧﺒﺄ
ﻭﺧﺒﺮ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﻴﺮﻯ ﻟﺪﻧّﻰ،
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﺘﻰ ﺣﺸﺮﺍﺕ ﻭ
ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻘﺪس ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺪﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﻣﻘﺪس
ﺗﺮ ﺷﻮﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺑﺤث ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻋﻠﻢ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺤﺴﻮس
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺷﻴﻤﻰ
ﻋﻠﻢ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺍﺳﺖ ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﺘﺤﺮﻙ. ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻳﻚ
ﻟﺎﺑﺮﺍﺗﻮﺍﺭ
ﺷﻴﻤﻰ ﺑﺰﺭﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻣﺎﺩﻩ،
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ
ﺃﺗﻤﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺷﻴﻤﻰ ﺃﺷﺮﻑ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻌﻠﻢ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﺣﺮﮐﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻋﻠﻢ
ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻴﻤﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺟﺴﺎﻡ ﻣﺤﺴﻮس
ﺩﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺩﻭﭼﻴﺰ
ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻴﺎس ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻋﻴﻨﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻋﻤﻠﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﻴﺰ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﻭﻋﻴﻦ
ﻫﻢ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺯﻟﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ
ﻳﺎﺩﺭ ﻳﻚ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ. ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺗﺸﺎﻳﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺑﺠﺎﻯ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻋﻴﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻳﻢ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﺩ ﺑﻘﻴﻪ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻭ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺗﺸﺎﺑﻪ ﺩﻭ
ﻣثلّث ﺩﺭ
ﻫﻨﺪﺳﻪ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺑﺎﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺷﮑﻠﻬﺎی غیر
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ،
ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﻫﻨﺪﺳﻰ ﻭ
ﺗﺮﺍﮐﻤﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭﻣﺎﺩﻩ، ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﺩﻩ ﺧﺎﻙ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺗپّه
ای ﻭ ﺷﮑﻠﻰ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻦ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻫﺮﻡ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻟﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺩﻭ ﭼﻴﺰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻣﻌﻨﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻴﭻ ﻭﻣﻬﺮﻩ، ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻧﻴﺎﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﻳﺎ
ﺗﺸﺎﺑﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻦﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻳﻚ ﺣﺎﻟﺖ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣثل
هم ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﻄﺎﻳﻖ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺑﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺧﺎﺭﺝ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺗﻔﺎﻭت
کلّی ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺗﻄﺎﺑﻖ
ﻭ ﺗﺸﺎﺑﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﻳﻦ
ﻗﺒﻴﻞ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻭﺗﺸﺎﺑﻪ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻳﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻌﺪﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺩﺍﺩﻥ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﺮﮐﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﻭ
ﺳﻴﺮ ﺑﺴﻮﻯ
ﻫﺪﻓﻬﺎ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺗﻮﻗّﻒ
ﺣﻴﺮﺕ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺪّﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻨﺒﻞ، ﺟﺰ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺮﮐﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻋﻤﺮ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺣﺮﮐﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﺮﮐﺖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺳﻮﺧﺖ ﻭ
ﺳﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺩﺍﺧﻞ ﺑﺪﻥ
ﻧﻴﺰ ﺳﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﻪ ﻋﻴﻦ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺳﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻌﮑﻮس
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺳﻤﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺴﻤﺖ ﭼﭗ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺍﺧﻞ
ﺑﺪﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻳﻨﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻇﺎﻫﺮ ﺟﺴﻢ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﺁﻳﻨﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻴﻨﻰ ﻳﺎ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻴﻨﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻌﮑس
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﺮﺩه اﻳﻢ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺧﻄﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺨﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﻋﮑس
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺑﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻣﻮﺭﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺷﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻭ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻟﺬﺕ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺍﻳﻦ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ، که
ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﭘﺎﻙ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﻳﺎﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﻓﺖ، ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪهﻫﺎ
ﺣﻘﻴﻘتﺨﻮﺩﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻋﻠّﺖ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻇﺎﻫﺮ ﺑﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺁﻳﻨﻬﺎﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻌﮑﻮس
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺂﻳنه ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺁﻥ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ، ﭘس
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻧﻪ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ. ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺟﺴﻢ
ﺑﺎﺷﮑﺎﻝ
ﻣﺨﺘﻠﻒ، ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻣﺎﺳﻚ
ﺑﺮﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻟﺒﺎس ﺑﺮ ﺗﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺁﺭﺍﻳﺶ ﺯﻧﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺨﻔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﮐﺎﺫﺑﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻓﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺷﻴاء
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ، ﭘس
ﻣﻄﺎﺑﻘت ﻮ
ﺗﺸﺎﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻴﺴﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻦ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻭ
ﺗﺸﺎﺑﻪ ﺭﺍ
ﺣﮑﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﻭ
ﻟﺤﻈﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ، ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﺮﺽ ﮐﻨﻴﻢ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﺳﻨﮕﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﻳﺎ ﺍﺯ ﻋﮑس
ﻭﺗﺼﻮﻳﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺁﻥ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻣﻬﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻮﺍﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺝ ﻧﻴﺰ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﭘس ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ ﺫﻫﻦ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﻭ ﻣﻴﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ.

ﭘس
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻋﺎﻣﻞ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻣﺎ، ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻧﻮﻉ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣثبت ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ،
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﺎﺭﻩ ﮐﺎﺭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻘﻴﻪ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ، ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺘﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ می
ﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻳﺎ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﻦ ﺩﺭ ﻭﺭﺯﺵ
ﻭﺁﺭﺍﻳﺶ ﺩﺭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍت أﺩﺑﻰ
ﺩﻳﮕﺮ که ﺪﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﻋﻴﺐ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ ﻭﺩﻟﻴﻞ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﻴﺐ ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ، ﻭ
ﻣﻌﺘﺮﺽ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻋﻴﺐ ﻭﻧﻘﺺ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻦ ﺩﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻫﺎ
ﻭ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﻭﺗﺸﺎﺑﻪ، ﻳﺎ
ﺧﻴﺮ ﻭﺷﺮ ﻭ
ﺧﻮﺏ ﻭﺑﺪ ﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻦ ﻣﺎ، ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﺎﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻋﻴﺐ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻌﮑﻮس
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻧﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣثبت ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ. ﭘس
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺷﺎﻧس
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻗﻬﻘﺮﺍ، ﻭﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻨﻰ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺣﻮﺍﻟﻰﭼﻮﻥﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻟﻰ ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﻓﻊ
ﻧﻮﺍﻗﺺ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﺟﻤﺎﻝ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ، ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ، ﺟﺴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﻭﺡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﻴﻢ،
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺴﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻮﺽ ﮐﻨﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺴﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺎﺑﻊ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
که ﺪﺭ ﺟﻨﻴﻦ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﺗثبیت ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺑﻴﻦ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺳﻴﺮﺕ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ، ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﺴﻢ ﺍﻭ ﻓﺮﻕ
ﺯﻳﺎﺩ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻞ، ﺳﻴﺮﺕ
ﺧﻮﺏ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﻭ
ﻧﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭﮐﻢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺭﺍ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﮐﺎﺭ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﭘس ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺳﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺡ، ﻳﻚ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻧﻰ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻳﻚ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺫﻫﻦ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻳﺎﻓﺮﺍﮔﻢ ﻭ
ﻓﻴﻠﺘﺮ ﻭ
ﺩﺭﻳﭽﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﺩﺭ
ﻭﺳﻌﺖ ﻳﺎ
ﻭﺿﻮﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺒﻴﻴﻨﺪ ﻭ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﭼﺎﺭﻩ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﺍﻳﻦ ﺍﺷﻴاء
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻳﺎ
ﺗﻄﺎﺑﻖ ﺑﺎﻫﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺗﺄثیر ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻳﺎ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ ﻳﺎ
ﺧﻮﺏ ﻭﺑﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺎﻧﻨﺪ
که ﺒﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻠﮑﻨﺪ. ﻳﺮﺍ
ﻟﺬت اﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻟﺬﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭘﺮ
ﻣﻌﻨﻰ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻟﺬﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺃﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﻔﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻮﺩ ﭘﺰﺷﻚ
ﺭﻭﺍﻧﺶ ﺭﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﺍﺷﻴﺎٴ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺣﮑﻢ ﺑﻠﺰﻭﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻴﻞ ﻣﺎ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﺷﻴاء ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻴﻢ ﻭ ﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻳﻢ. ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺁﺳﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺟﺎﻯ ﻧﻘﺪ ﻭ
ﻋﻴﺐ ﮔﻴﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻭﺯﺷﺘﻰ ﻭﺑﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﻫﻢ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ، ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺗﺤﻘﻖ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍن ﺒﺪﻫﻴﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺯ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﺎﺑﻰ
ﻣﻴﺴّﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺃﻣﺮﻯ ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺣﺘﻰ ﺃﺗﻢ،
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ، ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﺭ ﻣﻬﻢ
ﻭﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﺑﮑﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺘﻨﺒﻠﻰ ﻭﺗﻦ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪه گرﻓﺘﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﻓﻬﻢ ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻓﻬﻤﻴﺪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺗﻌﻬّﺪﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﻓﻬﻤﻴﺪه اﺳﺖ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.

ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ، ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺷﮑﻞ
ﻣﮑﻌّﺐ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﺁﺑﺸﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘﺎﺳﺦ
ﺁﻧﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺍﺷﻴاء
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻳﺎﺑﻰ
ﺍﺷﻴاء، ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺁﺑﺸﺎﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻤﺘﺮ ﻭ
ﭘﺎﮐﺘﺮ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻄﺒﻴﻘﺎﺕ ﻭ
ﺗﺸﺎﺑﻬﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺘﺮﺍﮐﻤﺎت ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺁثاﺭ ﺫﻫﻨی
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺗﻄﺒﻴﻖ، ﺑﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﮑﻨﺪ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺩﻭ
ﭼﻴﺰ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻏﺰﻝ
ﺣﺎﻓﻆ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻏﺰﻝ ﺷﺎﻋﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﻮﺳّﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﮐﻤﻚ ﺑﺪﻝ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻭﺿﺎﻉ
ﺗﻄﺎﺑﻖ
ﻭﺗﺸﺎﺑﻪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺵ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺍﺯ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺟﺎﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﺣﻴﺎﺗﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ، ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺁﻥ ﻋﻴﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ،
ﺣﺘﻰ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻫﻢ
ﺑﺪﻫﺪ، ﻟﺤﻈﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﻋﻮﺽ ﺷﺪﻩ،
ﻭ ﻫﻢ ﺍﺷﻴاء
ﺯﻧﺪﻩ ﺧﺎﺭﺟﻰ،
ﻭ ﻳﺎ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭﻏﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩ. ﮐﻪ

ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ، ﭼﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺁﺏ، ﺳﻴﻞ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ، ﻭﮐﺠﺎ
ﺟﻤﻊ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﭼﻪ ﺧﺮﺍﺑﻰ
ﻫﺎ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﭘﺎﺳﺦ ﻫﺎ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺑﻴﻨﺶ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺍﺷﻴاء ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺫﻫﻦ
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻢ
ﺗﺮ، ﺑﻌﻮﺍﻣﻞ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ، ﻭﺑﺎ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎﻯ
ﺗﻄﺒﻴﻘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺳﻴﻞ
ﭘﺎﺭﺳﺎﻝ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩ، ﺳﻴﻞ
ﺍﻣﺴﺎﻝ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺁﺳﻴب
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، که ﺒﺎ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣیباﺷﺪ. ﺭﻧﮓ
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﮐﺎﺭ ﻭ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﻣﻄﻠﺐ ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺟﺎﻟﺐ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ
ﺗﻄﺒﻴﻘﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺣﺪ
ﺃﮐثر
ﺩﺳﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ، که ﺪﺭ
ﺁﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻗﻴﺼﺮیّه اﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺴﻮﺯﺩ
ﻭﺯﺣﻤﺖ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﺗﺶ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.

ﻓﺮﻕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻭ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎﻫﻢ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ
ﺳﻮﺩ ﻭﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻳﺎ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭؤ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر، ﭼﻪ
ﺑﻨﻔﻊ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﺭف اﻟﻬﻰ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻔﻊ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ ﻧﻈﺮ
ﺑﺪﻫﺪ. ﭘس
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻗﺒﻮﻝ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﻧﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺧﻮﻳش که
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺨﺶ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺸﮑﻞ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﮕﺮﻯ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﮑﻤﻚ ﻭ
ﺍﻣﺪﺍﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻣﺪﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺯﻭﺩ ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻳﻬﺎ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺯﻳﺮﺍﺧﻮﺩﭼﻨﺎﻥﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺣﻖ
ﻣﻄﻠﺐ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻴﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺁﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻣﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻟﺶ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺮﺳﺪ، ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻡ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﻴﺪ ﺩﺍﺭﻡ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﭘﺮ ﺣﻮﺻﻠﻪ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺍﺩﺑﻰ،
ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ، ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﻭﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺑﺨﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰﺭﺳﻴﺪﻥﺍﺳﺖ.

M132

پوزیتیویزم
ومنطق ریاضی و
عرفان نوین

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻧﺤﻮﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ، ﻫﺮﮐس
ﺑﺰﺑﺎﻧﻰ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﻢ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺗﺮﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﻣﻌﺎﺩﻟﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ، ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺁﻥ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺩﻗﻴﻖ
ﻭﺳﺎﺩﻩ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺩﻭﻃﺮﻑ
ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻤﮑﺘﺐ ﻭِﻳَﻦ
ﮐﻪ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺖ، ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﺩﻭﺩﺳﺖ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺭﺍﺳﻞ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻗﺮﻥ
ﺑﻴﺴﺘﻢ، ﻭﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﮑﺘﺐ، ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻳﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﺖ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺍﻭ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻓﺼﻞ ﺟﺎﻟﺒﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺩﺭس
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺑﺎﻗی گذﺍﺭﺩه
ﺍﺳﺖ. ﺳﺒﻚ
ﻟﻬﺴﺘﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﮑﺘﺐ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﺭﺷته
هاﻯ ﺗﺤﺼﻴﻠﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎه ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ که
ﻤﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ، ﺑﺎﻳﻦ
ﺯﺑﺎﻥ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻥ
ﺫﻫﻨﻰ ﺗﻠﻔﻴﻖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻋﺮﻓﺎ ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﻠﻔﻴﻖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻴﻚ
ﺁﺷﻨﺎ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺎﻣﻞ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺍﺯ۵۵ﻗﺮﻥﺩﻳﮕﺮﺩﺭﺟﻬﺎﻥﺁﻏﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﻧﺤﺼﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻋﻠﻢ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ ﻭ
ﺟﻬﻨﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ، ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﭼﻮﻥ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ
ﺧﻮﻙ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ، ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻳﻚ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﺒﺮ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭﻓﻄﺮﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. که
عاﻗﺒت ﺘﻤﺎم
اﻧﻮﺍﻉ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺮﻭﻧﺪ، ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻣﺠﺪﺩ ﺟﻬﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺧﻄﺮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥﺩﺭﻣﺎﻧﻰ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺁﺩﻡ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﮑﺘﺐ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺳﻮم ﺴﻮﺷﻴﺎﻧس
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ، ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎن ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. که
ﺘﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ، ﺍﻳن
اﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎت
اﻟﻬﻰﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ، ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﺎ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.

ﻧﻴﭽﻪ
در ﻓﮑﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﺰ ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﻃﺮﺯﻓﮑﺮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺭﺍﻩ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻓﻠﺴفه ای ﺪﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺻﺪﻫﺎ
ﻧﻮﻉ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﻢ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺗﺮﻳﻦ ﻳﻚ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﭼﻮﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻬﺎﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﭘس
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺟﺰ ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ ﻓﮑﺮ، ﻭﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮ ﻳﺎ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺁﺷﻨﺎ ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺎﺯﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭﻓﺴﺦ
ﻭﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺠﺎﺗﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺍﺯ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﻢ،
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻋﻤﺮ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﻣﺼﺮﻑ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﺁﻳﻨﻪ
ای ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ که
عرﺿﻪﻣﻴﺪﺍﺭﻡ.

پوزیتیویزم
ﺩﺷﻤﻦ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻠﻤﻰ، ﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻓﮑﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺑﻬﺮ
ناﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ ﻫﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ، ﺑﺎﺯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺪﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﭼﻨﺎﻥ ﺳﺨﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻴﭻ ﺩﻭمی ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺳﻮﻣﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺑﺪﻭﺳﻤﺖ ﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺗﺮﻳﻦ ﺳﻤﺖ ﮐﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ، ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻳﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺍﺣﺪ ﺣﻘﻴﻘﻰ،
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻳﻚ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻢ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻘﻖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻋﻤﺮ
ﺑﺴﻴﺎﺭﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻭ ﮐثرﺕ
ﻣﮑﺎﺗﺐ، ﺩﻩ
ﻫﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﻋُﻤﺮ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺗﻠﻒ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ، ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺳﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﻣﺤﻘﻖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻓﮑﺮ ﺩﺭ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﻢ،
ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﻨﺪ. ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻠﺴﻔﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﮑﺎﺗﺐ
ﺍﺭﺗﺠﺎﻋﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﭼﻪ
ﭘﺮﺗﮕﺎﻫﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖﺟﻬﻨّﻤﻰﺑﺪﻧﺒﺎﻝﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐثرﺕ
ﻫﺴﺖ ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻓﺮﺿﻰ، ﺩﺭﻋﻤﻖ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪه اﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻓﺮﺩﻯ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻘلاﻝ
ﻭﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺩﻭﻣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﺘﻮﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎنهاﻯ
ﺳﺎﻟﻢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ، ﻭ
ﻳﺎ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ، ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
می ﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍ ﺳﺒﻘﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺟﺴﺘﻪ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﭘس
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﻮﭘﺮﻣﻦ ﻫﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ، ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴم ﺒﺮﺳﻴﻢ
ﻭﺩﺭ ﺳﻠﻚ
ﺑﺮﻫﻤﻨﺎﻥ
ﻭﺭﻫﺎﺋﻰ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎن ﺸﻮﻳﻢ.
ﻭ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏ
ﻣﺸﻬﻮﺩ، ﻭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺏِّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ،
ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺯﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ،
ﺑﺎ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻳﺎﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﮐﻪ
ﺩﺭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ ﻋﺮش اﻭ
ﺑﺮﺳیم. ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺗب عقل
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. که
همه ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺷﺪﻧﻰ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺳﺨﺘﻰ ﺭﺍﻩ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺑﺮﺳﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ
ﺗﺄﻳﻴﺪﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﻳﭙﻠﻢ
ﻓﺎﺭﻍ ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﮐﻠﺎس
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻝ، ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﺟﻠﻮ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، که اﮔﺮ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺳﺒﻘﺖ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺑﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺪمه
اﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻤﺒﺤث ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﻢ
ﻫﺪﻑ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺍﺳﺖ.

ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﻢ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻳﺎ ﻣﻨﻄﻖ
ﺭﻳﺎﺿﻰ، ﮐﺎﺭﻯ
ﺗﺨﺼﺼﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﻣﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ ﺁﻥ،
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﺗﺤﻘﻴﻖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺸﻴﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻌﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻣثاﻝ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻃﺮﺡ ﻫﻤﻪ ﻧﻮﻉ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻏﻴﺮ ﻣﺘﺨﺼﺺ، ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﻣﮑﺘﺐ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﻢ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰﻭﻓﻠﺴفه
های ﻋﻠﻤﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺄﺑﺎﻃﻴﻞ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻗﺸﺮﻯ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﺭﻭﺷﻨﻰ، ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﻳﻦ
ﺷﻠﻮﻏﻰ
ﺑﺎﺯﺍﺭ
ﻣﮑّﺎﺭﻩ ﭘﺮ
ﻣﮑﺮ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﻮﻓﺎﻥ، ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﮕﻮ ﻭ ﻧﭙﺮس
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﻭ
ﺑﺒﻴﻦ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﭼﺸﺎﺋﻰ ﮐﻦ، ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﺯﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻥ.

ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﻢ
ﺩﺭ ﻟﻬﺴﺘﺎﻥ
ﺩﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﻭ
ﺟﻨﮓ ﺟﻬﺎﻧﻰ، ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ
ﻧﻬﻀﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻏﺮﺏ ﺍﺭﻭﭘﺎ، ﻭ
ﻧﻬﻀﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ ﺩﺭ
ﺷﺮﻕ ﺍﺭﻭﭘﺎ، ﺑﺎ
ﭼﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺘﺎﺯﻯ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺷﺪ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﻢ
ﺷﺪ. ﻟﻮﮐﺎﺳﻴﻴﻮﻳﭻ
ﻭ ﻟﻴﻨﺰﻧﻰ
ﻭﺳﮑﻰ ﻭ
ﺗﺎﺭﺳﮑﻰ ﺳﻪ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺘﺐ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﺎﻡ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﻘﺎﺭنه اﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﮔﺬﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺷﻬﺮﺕ ﻣﻨﻄﻖ

ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻣﺒﺪﺃ
ﺍﻭﻝ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﻮﺍﺭﺩﻭﺳﮑﻰ
بوﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻬﻀﺖ ﻓﮑﺮﻯ ﻫﻢ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺎ
ﻧﻬﻀﺖ ﻣﻨﻄﻖ
ﺻﻮﺭﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﺎﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻨﻄﻖ ﺻﻮﺭﻯ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﮐﻨﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻖ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺭﺍﺳﻞ
ﺑﺎ ﻣﻨﻄﻖ
ﺻﻮﺭﻯ
ﮐﺎﺭﻧﺎﺏ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﻋﻠﻢ
ﻣﻨﻄﻖ ﺻﻮﺭﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺑﺎ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺯﻳﺒﺎﻯ
ﺁﻥ، ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮ
ﻇﺮﻑ ﺩﻭﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻭﻧﻪ ﻫﻴﭻ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ، ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﻨﻄﻖ ﺻﻮﺭﻯ
ﺭﺍ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺪﺍﺭس
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﺗﺪﺭﻳس
ﻣﻴﺸﺪ، ﻧﻪ
ﮐﺴﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩ، ﻭﻧﻪ
ﻣﻨﺘﻘﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﻋﺎﺭﻑ
ﻭﺑﺪﻧﺒﺎﻟﺶ
ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮐس ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻝ ﺗﻨﮕﺶ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﻄﻖ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺭﺍ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﮐﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺪﺍﻡ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ، ﻭﻗﻮﺍﻋﺪ
ﻓﮑﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺪس ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻭ
ﺳﭙس
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﻨﻄﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ، ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﺩﻩ ﻭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺮﻋﺖ ﻭ
ﻧﺤﻮﻩ ﺣﺮﮐﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭ ﻧﻘﺾ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.

ﺗﻮﺍﺭﺩﻭﺳﮑﻰ
ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻓﺮﺍﻧﺰ ﺑﺮﻥ
ﺗﺎﻧﺶ ﺍﻃﺮﻳﺸﻰ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺍﺯ
ﭘﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻓﻨﻮﻣﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺣﻴﻄﻪ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭﺩﺭﻭﻥ
ﻧﮕﺮﻯ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ ﺑﺤث
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ، ﺍﮔﺮﻫﻢ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻥ ﺭﺍ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ،
ﻭ ﻧﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺁﻥ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺃﺳﻴﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺖ،
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﺴﺘﺠﻮﻯ ﻋﻠﻞ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﻟﻮﺍﺯﻡ ﺁﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﻣﻘﺎﺭﻧﻪ
ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﺄﻋﻀﺎﻯ
ﺗﻦ ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﺸﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ، ﻫﺮ
ﻳﻚ ﻧﻘﺸﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﺑﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺫﺍﺗﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﺎﺭ
ﺍﻭ ﻭﺿﻮﺡ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ. ﺷﺒﻴﻪ
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻋﻮﺍﻣل ﻤﺎﺩﻯ
ﺗﻦ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﮑﺮ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻐﺰﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﺮﺩﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﺮ ﻭﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻝ
ﻭﻗﻮﺍﻋﺪ، ﻳﺎ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺟﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺩﻗﻴﻖ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻔﺎﻅ، ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ
ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻫﻢ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ، ﮔﺎﻫﻰ
ﻫﻴﭻ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﻭ ﺭﺍﺑطع اﻯ
ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ، ﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﻣﻄﺎلعه
کنندﮔﺎﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭘس ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺩﺭ
ﻗﺪﻳﻢ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻧﻮ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻫﺎﻯ
ﻟﻔﻈﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻞ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺩﺭ ﻟﻐﺖ ﻧﺎمه
خود ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭ ﻟﻐﺖ ﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﺩﻳﮑﺘﻪ ﻭ
ﻗﺮﺍٴﺖ ﺍﻟﻔﺎﻅ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻗﻮﻣﻰ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭﻯ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺮﺭﺳﻰﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺤث
ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﺍﺷﺘﺮﺍﻙ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎی
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﺎﻗﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺤﻘﻖ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻓﮑﺮ
می کرﺩﻧﺪ. ﻭﭼﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻤﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻣﺘﻮﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻗﺪﻳﻤﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺘﻮﻥ ﺩﻳﻨﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ، ﮔﻮﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﻧﺎﻗﻠﻴﻦ ﺁﻥ
ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻧﻘﻞ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ ﺑﺎ
ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭘس
ﺁﻥ ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﮐﺘﺎﺏ،
ﭼﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ، ﺍﺯ ﻫﻢ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺿﺪ
ﻭﻧﻘﻴﺾ ﺭﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺩﻡ ﻋﻮﺍﻡ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﻯ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﮐﺘﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺍﻫﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺘﺮﮐﺴﺘﺎﻥ
میرسند، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻮﻯ
ﮐﻌﺒﻪ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﭘس
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﻣﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺧﻄﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﮐﺎﺭﻧﺎﺏ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻰ
ﻧﻈﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺫﻫﻦ ﺷﺨﺺ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﻔﮑّﺮ،
ﭼﻮﻥ ﺃﺩﺏ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ندﺎﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺣﻠﻘﻪ
ﻭﻳﻦ ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﻢ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻖ ﺻﻮﺭﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ، ﺑﺮﻭﺵ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ، ﺗﺎﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﺷﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻮﺍﺭﺩﻭﺳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻢ
ﻓﮑﺮﺍﻥ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻣﻨﻄﻖ
ﺻﻮﺭﻯ ﺟﺪﺍ ﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﮐﺮﺩ. ﺑﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎ
ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ ﻳﺎ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﻧﺘﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭﻣﺒﺤث
ﻭﺟﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﻭﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻥ، ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ

ﺃﻣﺮ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺭﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭ ﻋﺮﻓﺎ
ﺍﻳﻦ ﻧﻘﺺ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺎمدﻩ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎن
کاﺭ ﻗﺪﻳﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
را ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. که
اﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ.
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺭﺍﺑﺎ
ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﻢ
ﺍﻳﻨﻚ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻔﮑﺮ
ﺁﻳﻨﺪع ﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺗﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ، ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩن ﺘﺎ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،
ﺑﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺒﻘﺖ ﮔﺮﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ
ﻭﻟﺎﻳﺎﺗﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ
ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎک
ﺴﺎﺯﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﭘس
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮﮐس
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣثبت ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞﻭﺑﺎﻟﻘﻮّه
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻧﻴﮑﻮ
ﺷﺪه اﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪﺳﺮﻧﻮﺷت
ﻨﻴﮑﻮﺋﻰ

ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻨﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﻢ، ﻭﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ ﺍلاّ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
کنونی ﻮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺣﺘﻤﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﻔﺴﺦ
ﻭﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻣﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﻘﺪﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺟﻮﺍﻣﻊ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ
ﻭ
ﺍﺳﺘثماﺭﻭﺑﺒﺮﺩﮔﻰﻣﻰﮐﺸﻨﺪ.

ﮐﺎﺭﻧﺎﺏ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻨﻄﻖ ﺯﺑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ، ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ
ﺑﻠﻔﻆ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺧﺎﺭﺝ، ﻫﺮ
ﻧﺴﺒﺘﻰﺩﺍﺩﻩ
ﺷﻮﺩ ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ ﻭﻯ
ﻧﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻧﻪ
ﻣﺎﺩﻳّﺖ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺭﺍ. ﻭ
ﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻔﺎﻅ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺭﺍ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺨﺼﻮﺻﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﻫﻢ
ﺑﻤﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﺪ. ﻭﻯ
ﻗﺪﻣﻰ ﺟﻠﻮ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢﺭﺍ، ﺑﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﭘﺎﻙ ﺷﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺩﺭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺰﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﻭﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺑﺤﺪّ
ﻳﻘﻒ ﻭ ﺍﻳﺴﺘﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺣﻠﻘﻪ
ﻭﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﺎ ﻋﺪﻡ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺟﻤﻠﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ. ﺑﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ، ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻭﺍﻗثروت
ﺘﺮ ﺍﺯﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻭﺩﺭ
ﺟملات ﺒﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﻄﻠﺐ، ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮعه
ﺟﻤﻠﺎﺕ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺮﻭﻑ ﮐﻪ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﮐﻠﻤﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻫﻢ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻤﻠﻪ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺟﻤﻠﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﻤﻠﺎﺕ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﻤﻠﺎﺕ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ، ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻳﻚ
ﻣﺒﺪﺃ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﻫﺪﻑ که
ﺼﺮﻳﺤﺎ ﺑﻴﺎﻥ
ﺷﺪه ﻨﻮﻳﺴﻨﺪه
ﻮﮔﻮﻳﻨﺪه که ﻣثلا
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ
ﭘﻴﺮﻭ ﻣﮑﺘب
ﻔﻠﺎﻥ
ﻓﮑﺮﻫﺴﺘﻴﻢ، ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺟﻤﻠﺎﺗﻰ
ﺑﮕﻮﻳﻢ، ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴﻴﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷت
ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ، ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ، ﭼﻪ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻭﻯ ﺁﺏ ﺭﺍﻩ
ﺑﺮﻭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﭘﺎﻳﺶ
ﺍﺯ ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ، ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻳﺎ
ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺟﺰ
ﺣﻘﻴﻘت
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻥ ﺭﻓﺖ. ﻭﻫﺮﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﺣﻴﺮﺕ
ﻭﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭﻧﻬﻠﻴﺴﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﭙﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮﻟﻨﺪ،
ﻭ ﺑﺠﺰ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﻬﻴﭻ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻓﻬﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﮔﻔته هاﻯ ﭘﻴﺮ
ﻧﻴﺰ ﺟﺰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ. ﮐﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﺩﺭ ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﮐﻰ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﭘﻴﺮ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﻭﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺵ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.

ﭼﻨﻴﻦ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﺎﻋﺮﺍنی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺷﻌﺮ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻔﮑﺮ
ﻣﻦ ﻣﻴﺂﻳﺪ
ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﺴﺎﺧﺘﻬﺎﻡ. ﻭ
ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮔﻔﺘﻦ
ﺷﻌﺮ ﮐﻨﻢ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺷﻌﺮﻯ ﺑﮕﻮﻳﻢ،
ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺩ ﺷﻌﺮ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺧﺎﺻﻰ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻟﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﺭﺷﻴﻮ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ، ﻭﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻈﺮﻳﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻓﻮﺭﺍ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺣﻘﺎﻳﻘﻰ
ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺑﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﺎﺭﻑ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﭼﻮﻥ ﻣﺴﻴﺢ، ﻭ
ﺑﺎ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ، ﻫﻤﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳت ﻤﻤﮑن
اﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ، که ﺒﻌﺪﺍ
ﮔﻔته ﺪﺭﺳت
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻳﺎ
که ﺤﮑﻴﻢ ﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺖ، ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
خوﺩ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺸﻮﺩ، ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺰ
ﺍﺯﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺣﺮﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺗﻤثیلی ﺑﺎ
ﻣثاﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﺎﺩﻯ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺍﺭﺩ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻧﻴﮑﻮ،
ﻭﻟﻰ در ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺣﺎﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻗﺎﻝ. ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﻴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻗﻮﺍﻝ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﺑﺴﺨتی
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ، ﻧﻘﺶ
ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ. ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ، ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻓﺎﻳﺪه
اﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﺎ
ﺳﮑﻮﺕ
ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ،
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺣﺮﮐﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﻤﻮﺵ
ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭلی
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﻓﺮﻳﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺟﻨﺠﺎﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻤﻮﺵ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺤﺴﻮﺏﮔﺮﺩند.

ﺁﺭﺩﻭﮐﻠﻮﻳﭻ
ﺩﺭ 1941
ﺩﮐﺘﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﮐﺎﻧﺖ، ﺭﺍﺟﻊ
ﺑﻐﻴﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﮑﺎﻥ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﺷﻮﺭﻭﻯ ﻟﻬﺴﺘﺎﻥ،
ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﻭﺭﺷﻮ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﺴﺘﺎﻥ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻟﻴﺒﺮﺍﻝ
ﺑﻮﺭﮊﻭﺍ ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ، ﻭ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ
ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺘﺎﻟﻴﻦ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﻓﺎﻉ ﮐﺮﺩ. ﻭﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻨﻄﻖ، ﻭ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻭ
ﻋﻠﻢ(ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﻣﺎ ﺑﻌﺪ
ﻣﻨﻄﻖ)ﻧﻮﺷﺖ. ﻭ
ﺑﻴﻦ ﮐﻠﻤﻪ ﻭ
ﺩﻟﺎﻟﺖ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﮐﻠﻤﻪ
ﻓﺮﻕ ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﺮﻭﻑ ﮐﻠﻤﻪ، ﺁثاﺭﻯ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻮ
ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﺑﺸﮑﻠﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺁرﺩﻭﮐﻠﻮﻳﭻ
ﻧﻈﺮ(ﻣﺮﮔﻪ) ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭ ﺩﻟﺎﻟﺖ
ﺑﺮﻣﺼﺪﺍﻕ ﺁﻥ ﻓﺮﻕ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ،
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﺮﺩ. ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺭﺍ ﺧﺼﻮﺻﻴّﺖ
ﻭ ﺻﻔﺘﻰ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻧﺤﻮﻯ
ﻭ ﮔﺮﺍﻣﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻯ
ﺳﻪ ﻗﺎﻋﺪﻩ ﺭﺍ
ﻣﺸﺨّﺺ ﮐﺮﺩ. ﻧﺨﺴﺖ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﺘﻌﺎﺭﻑ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﮐﻪ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﺟﻤﻠﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﺮﺩ. ﮔﻮﺋی
هماﻥ
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﮐﻞّ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﺟزء ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﻭﻡ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻗﻴﺎس
ﻳﺎ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺟﻰ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺟﻤله
اﻯ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪ، ﻫﺮ ﺟﻤله
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺴﻠﺴﻞ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺩﺭ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺍثبات
ﺷﺪﻩ ﻗﺒﻠﻰ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﻫﻨﺪﺳﻪ
ﻣﺴﻄّﺢ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺳﻮﻡ
ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺟﻤﻠﺎﺕ
ﻭﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﮔﺮﺩﺭﺳﺘﻰﻫﺴﺖ،
ﭘسﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘس (ﻋﺪﻡ
ﻭﺟﻮﺩ) ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﺭﻭﺷﻦ
ﺍﺳﺖ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻳﻚ ﮐﻠﻤﻪ
ﮐﻠّﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﺟﺰاء
ﺁﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﺸﺪه اﻧﺪ. ﻋﺪﻡ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻟﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﺪﻣﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ، ﻋﺪﻡ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ.
ﻓﻀﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﺷﻴﺌﻰ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺒﺪﺃ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺁﻥ
ﺟﺪﺍﻝ ﺩﺍﺭﻳﻢ،
ﮐﻪ ﭼﻪ ﮐﺴﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ، ﻳﺎ
ﺁﻓﺮﻳﺪﮔﺎﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﻰ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ، ﺑﺎﺯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﺟﻤﻊ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻫمه ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻩ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.

ﮐﻠﻮﻳﭻ
ﺩﻭ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻣﻬﻢ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻗﻮﺍﻋﺪﻯ ﺭﺍ
ﻭﺿﻊ ﮐﺮﺩ، ﺗﺎ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺷﻮﺩ، ﺑﺎ
ﻗﺒﻮﻝ ﭼﻪ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻫﺎﺋﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻤﻠﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺟﻤﻠﺎﺕ ﺗﺎﻡ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ.
ﭼﻨﻴﻦ ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﻫﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ
ﻭﻫﺮﮐس ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻳﺎ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺎﻋﺪﻩ ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﻫﺮﻣﻮﺭﺩﻯ
ﺑﺮﺍی ﺨﻮﺩﺵ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣؤثّر
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻄﻠب ﻮﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣؤثِر ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﭽﻨﺪ
ﺷﺮﻁ ﻭ ﻋﺎﻣﻠﻰ ﻣؤثّر
ﺑﺮﺳﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻞ ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ، ﺗﺎ ﺑﻌﻠﺖ
ﺍﻟﻌﻠﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺪﺍم
ﻮﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﺑﺴﻮﻯ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﭘس
ﻘﻮﺍﻋﺪ ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻏﺮﻕ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻟﻔﻈﻰ،
ﺣﺪّ ﺃﮐثرﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻳﺎﺕ ﻭ
ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﻧﻴﻤﻪﻣﺎﺩﻯﺫﻫﻦﺍﺳﺖ.

ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺟﺰ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺍﺯ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺎﺣث
ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺴﻮﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ، ﻭ
ﺳﭙس ﺑﺴﻮﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﺑﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺤث ﻫﺴﺖ، ﻭﺯﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻧﺤﻮﻯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻳﻚ
ﺯﺑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎن
ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮐﺮﺩ. ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ 1800ﺯﺑﺎﻥ
ﺭﺍﻳﺞ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺴﻤﺖ ﮐﻤﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﻧﺤﻮی ﻮﻟﻔﻈﻰ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻧﮕﻠﻴس
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﺤث
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺍﺣﺪﻯ، ﺑﺎ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻧﺤﻮﻯ
ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ مردم
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻧﺒﻮﺩ. ﮐﻮﻳﭻ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ، ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻧﺤﻮﻯ
ﻭﮔﺮﺍﻣﺮﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺷﻮﻧﺪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻫﺮﮐس ﻣﺰﻳﺪ
ﺑﺮﻋﻠّﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻗﻮﺍﻋﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﻫﻴﭻ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﺑﻄﻮﺭ
ﺩﻗﻴﻖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺴﻮﻯ
ﻫﺪﻑ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺪﻡ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ چه
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺗﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺍﻟّﺎﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻫﻴﭻ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺍﺣﺪﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻘﻮﺍﻋﺪ
ثاﺑﺖ ﻭ ﺩﺍﺋﻢ
ﻭﺍﺣﺪ، ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﻳﻚ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎس
ﺍﻧﺤﺼﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻠﺎس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ،
ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺯﺑﺎﻥ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺳﺨﺘﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻦ
ﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺭﻭﺣﻰﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺷﻮﺩ.

ﭘس
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﺑﺎ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻇﻰ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﻫﻢ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ، ﭼﻨﻴﻦ
ﭘﺎﮐﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺑﮑﻮﺷﻨﺪ.
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺳﺎﺩﻩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
بالاتر
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻋﻘﻞ
ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻢ
ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ ﻳﺎ
ﺍﮐﺘﺴﺎﺑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﻫﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﺼﺮﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻪ

ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﺮ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺭﻭﺵ(
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭﺧﻄﺎ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺷﮑﻞ ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﺘﺮم ﺘﺮ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘس
ﺑﻰ ﻃﺮﻓﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭ
ﻃﺒﻌﺎ ﺩﺭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻄﺮﻓﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺮﺑّﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺍﻭ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺳﺮﻳﻊ ﻭ
ﺁﺳﺎﻥ ﻭ ﻣﻮﻓّﻘﺘﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﺮﻳﻊ ﻭﺭﺍﺣت
ﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺑﺂﻧﺠﺎ ﺭﺳﻴﺪ،
ﮐﻪ ﻧﻈﺮ
ﮐﻮﺍﻳﻦ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ، ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺯﺑﺎﻥ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺟﻤﻠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﺘﻌﺎﺭﻑ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺟﻰ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺳﺎﺩﻩ
ﻭ ﺻﺮﻳﺢ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ،
ﺑﺎ ﺗﻤثیلاﺕ ﻭ
ﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺮبه
هرﮐس ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺍﺣﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻫﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺑﭽﻨﺪﻳﻦ ﺳﻄﺢ
ﻣﻄﻠﺐ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭﻣثاﻝ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ، ﻭﺷﻨﻮﻧﺪه
ﻨﻴﺰ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ، ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺩﻗﻴﻘﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. که
ﺪﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ، ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﮐﻢ
ﺗﺠﺮﺑﮕﻰ ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺑﺎ
ﮐﻢ ﺳﻮﺍﺩﻯ. ﭘس
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﭘﻴﺶ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ، ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻳﮑﻰ ﺩﻭﻧﻔﺮ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘس
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻳﺎ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺯﺣﻤﺖ ﭘﺮ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻫﺎ
ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﭘﻠّﻪ
ﻳﮑﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﻫﺮﺷﺒﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ ﺗﺎ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﺭﻩ
ﺭﻭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺷﺖ.

ﺍرﺩﻭﮐﻮﻳﭻ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻓﻠﺴﻔﻰ،
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺭﺍﺳﻞ ﻭﻟﻰ
ﺧﺸﻚ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﭼﻴﺰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻯ
ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﭘﻴﺶ ﮐﺸﻴﺪﻩ، ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﻨﻘﺶ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩه
اﺳﺖ. که ﺒﺎ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭﻋﻘﻴﺪه
ﺸﺨﺺ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ،
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﻭ
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺎ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺨﻠیه
ﻮﺗﺤﻠیه ﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎه
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، که
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭ ﻧﻘﺎﻁ ﻣثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ. ﻭﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻓﺸﺮﺩﻩ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ ﻣﺸﺮﻭﺡ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻳﻚ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ، ﺑﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ
ﺳﻌﻰ ﺁﻥ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ، ﭼﻨﺪ
ﺗﺎﺋﻰ ﻣﺸﮑﻞ
ﻣﻬﻢ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺸﺨﺺ
ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﮑﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻣﺒﻬﻢ
ﺧﻮﺩ، ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺘﺤﻘﻴﻖ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺣﻞ ﻫﺮ
ﻣﺸﮑﻞ ﻓﮑﺮﻯ، ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺣﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﻨﻈﺮ
ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ، ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮔﺮﺩﺩ. ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ
گوﺋﻰ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻭﺍﺭ ﺑﺎ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ، ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺩﺭﻯ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﺭﻯ
ﺑﺎﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﺩﺭﺏ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﻫﻤﻪ ﺑﻬﺪﻑ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭﺃﺑﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ، ﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﮑﺘﺐ ﻧﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻠّﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻧﮑﺎﺕ
ﻓﻨّﻰ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﻢ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﺯﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ، ﺍﺻﻮﻝ
ﮐﻠّﻰ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻧﺘﺎﻳﺠﻰ ﮐﻪ
ﮔﺮﻓته اﻧﺪ
ﮔﻔﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻭﻣﺤﻘﻖ ﻓﻠﺴفه
ها ﺗشخیص
ﺩﺍﺩﻩ ﻭ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺍﮐﺘﻔﺎ ﺷﻮﺩ. ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴفه ها
ﻏﻮﻃه ﻮﺭ ﺷﺪ
که کسی ﺩﺭﻫﺮﻣﺮﺩﺍﺑﻰ
ﺗﻠﺎﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻨﺪ، ﻓﺮﻭ ﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﺎﺭﺝ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻳﺎ
ﺍﮐثر ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﻭ
ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ ﻳﻚ
ﻣﮑﺘﺐ ﺩﺍﺷﺖ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻗﺒلی
ﻮﮐلّی ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﮑﺮﺭﺍ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮﮐس ﺣﺘﻤﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺤﻴﺮﺕ
ﻭﻧﻬﻠﻴﺴﻢ
ﻭﭘﻮﭼﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣثاﻝ ﺭﺍﺳﻞ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭘﺮﺳﺸﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﺍﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻔﺘﻦ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﻥ
ﻭﮐﻤﻚ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎن اﻟﻬﻰ
ﭘس اﺯ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻭﭼﻨﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻭﺳﺨﺖ، ﭼﻮﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺭﺍﻩ
ﺣﻞ ﭘﻮﭼﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻢ. ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﭘﻴﺶ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ، ﻧﻴﺰ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻗﺪﺭﺕ
ﮐﻠﻨﺠﺎﺭ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺭﺍﺑﺘﻮﺍﻥﭘﻴﺪﺍﮐﺮﺩ.

ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ
ﮐﻪﺑﺮﺍﻯﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻡ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﮑﺮﻯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻟﺎﺯﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﺷﺒﻴﻪ ﻳﺎ
ﻣﻄﺎﺑﻖ ﭼﻴﺰﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎن وجود
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﺷﺒﻴﻪ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺑﻄﻰ
ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﻮﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﺁﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺨﺎﺭﺝ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻣﻌﻨﻮی ﻨﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﺰﺍﻣﻰ ﺑﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻳﺎ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻳﺎ
ﻋﺎﻃﻔﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻘﺪّس
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﻴﻭﺍﻧﺎﺕ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﻳﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ میمانند. ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﺫﻫﻨﻰ،
ﭼﻮﻥ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﻣﺴﺎﺋﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻫﻢ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨی
ﻮﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻤﻮﻡ ﻭﻋﻮﺍﻡ،
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎلاﺘﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻧﻴﺰ ﭘﺎﺑﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰﻭ
ﺍﺩﺑﻰﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﭘس
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎﺍﺯﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺂﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ، ﺣﻘﺎﻳﻘﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﻘﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﺑﺪﻫﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺭﻓﺘﺎﺭ
میکنند
وﺣﻘﻴﻘت ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ
ﻧﺴﺒﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﻗﻄﻌﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ، ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﭘﻨﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺭﺍ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﻠﺎﻑ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻧﺎﻡ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭﻭﻗﺎﻳﻊ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﺮﺍ ﺭﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﻴﺰ، ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. لذا
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﮐﻨﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﻓﺘﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺭﺍ
ﻧﺰﺩ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻧﻤﻰ ﭘﺴﻨﺪﻧﺪ.
ﭘس ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺂﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺣﺸﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﻭﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻗﻔس ﺑﺎﻍﻭﺣﺶ،
ﻭﻳﺎﺩﺭﺯﻧﺠﻴﺮﻭﺍﻓﺴﺎﺭﻭﮐﻨﺘﺮﻝﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﺍ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﻙ ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﺗﺼﻮﺭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻣﺸﮑﻞ
ﺧﺎﺹ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ،
ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻫﻢ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﻭ ﭼﻴﺰ ﻳﺎ ﺩﻭ
ﺃﻣﺮ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ ﺑﺎﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧمی ﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺭﺍ ﻋﻤﺪﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭﻣﻬﻢ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺎ،
ﻫﻴﭻ ﺟﺰﺋﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻮﭼﻚ ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻭﺑﻰ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻧﻴﺴت. ﻭ ﻧﻈﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺣﺘﻰ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﻁ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﺩ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ،
ﺍﮔﺮ ﺫﺭّه اﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﻨﻴﻢ،
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻧﻈﺎﻡ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﺤﻘﻖ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ، ﻫﻤﻪ
ﺍﺯ ﻫﻢ
ﮔﺴﻴﺨﺘﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭﻭﻗﺎﻳﻊ نیست. ﻭﺍلاّ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺎﻡ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺑﺮﺁﻥ ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﺗﺎﺯﻩ
ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﺍﺳﺎس ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﭘﺬﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺍﻣﺮﻯ
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺷﻴﺌﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎ
ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ، ﺟﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻘﺪّس ﺁﻥ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺪ، ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺮﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻧﺴﺦ
ﺁﻳﻪ ﻳﺎ ﺁﻳﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻧﺼﻴﺐ ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ، ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﮐﺒﺮ
ﻳﺎ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺍﻟﻪ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻈﻴﻢ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﺗﻮﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻰ
ﭘﺮﺳﺘﻢ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ( ﻫﻮ
ﻳﺎ ﺍﻭ) ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ششم ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ
ﺳﻘﻒ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺳﺘﺮﺕ
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ، یا
ﭘﺮﺩﻩ ﻭﺳﺘﺎﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ،
ﭼﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ، ﺍﻳﻦ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ربّ
النوع فوق
بشری آینده
ﻧﻴﺰ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺤﺴﻮس
ﻣﺎ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺧﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻫﻴﻮﻟﺎﺋﻰ
دیگری ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎﻯﺭﻳﺰﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺟﺰ ﺻﻮﺭﺕ چیزی
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎ ﻧﻴﺰ
سراسر ﺻﻮﺭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﺟﻤﻊ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻇﺎﻫﺮ
و مجسّم
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻨﻴﻦ ﻭ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭ، ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ،
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﻨﻴﻦ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮ ﺳﻠّﻮﻟﻰ
ﺩﺭﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ، ﻭ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻏﻮﻝ
ﺁﺳﺎ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ، ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ تن
اﻧﺴﺎﻥ، ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﻫﻮﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠّﻮﻝ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩ، ﻣﺠﻤﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺣﻰ دارد و
رﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺳﻠّﻮﻝ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﺯﻧﺪهﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺃﺗﻢ ﺁﺯﺍﺩ
ﭼﻮﻥ ﮔﺎﺯﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠّﻮﻝ ﻭﻳﺎ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ
ﻭﺃﺗﻢ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩند. ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺃﺗﻢ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ، ﺃﺗﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭ
ﺳﻠّﻮﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃثیرﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. که
ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ. ﻭ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺃثیرﻯ، ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺗﻦ
ﺍﺯ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺃﻧﺒﻮﻩ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺎﺯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺗﻨﻰ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺃثیرﻫﺎ ﻭﺗﺤﺖ
ﺃثیر ﻫﺎ، ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻓﻠﺎﻥ
ﺃﺗﻢ ﻭ ﺳﻠّﻮﻝ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ
ﻓﺮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﻰ
ﺍﺯ ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫی
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻃﻰ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺳﺎﻝ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ ﺗﻦ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﺯﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰ ﺗﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﻣﺒﺪﺃ و ﺁﻏﺎﺯ
ﺣﺮﮐﺖ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﭘﻴش
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭﻟﻰ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺗﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺷﺪﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻭﻋﺪﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ، ﺣﺮﮐﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ، ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎ، ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻣﻬﻢ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ، ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﺪ، ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻧﮑﻨﺪ ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩ، ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰﻫﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺯﻣﺎﻧﻰﺍﻧﺠﺎﻡﺑﺪﻫﻨﺪ،
ﮐﻪﺑﺎﻳﺪﺑﺪﻫﻨﺪﻭﺍﻧﺠﺎﻡﺧﻮﺍﻫندﺩﺍﺩ.

ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﻣﻌﻨﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﻢ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻭ،
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺮ، ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻭﮐﻢ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ که
اﻭﻫﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﻭﻫﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﮔﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
تجلّیات
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺷﺨﺺ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﺑقه اﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﺎﻟﻖ ﺁﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﺪ که
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﻟﻖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺣﻘﻴﻘت
ﺮﺍ ﻧﺴﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻣﺤﺴﻮس
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﮔﻔته های اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ. ﭘس
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺁﺯﺍﺩ، ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻣﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺩﺭجه ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ
ﺻﺎﺩﺭﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻠﻪ ﺷﺪﮔﺎﻥ،
ﺁﻏﺎﺯ ﺃﺯﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ،
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﻭﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎ ﻣﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﺭ ﻋﺒث ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﻮﺩ، ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﮐﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس ﺍﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ، ﻭﺯﺣﻤﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺗﺎﺯﻩ
ﺁﻏﺎﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس، ﺩﺭ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﭼﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺎ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ، ﺩﺭ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺭﺳﻴﺪه باشیم،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺗﺎ
ﮐﺠﺎ ﺭﺳﻴﺪه
اﻳﻢ، ﻭﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻠﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻣﻰ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻘﺮّﺏ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﻫﻢ
برای ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻮﻳﻢ، ﻭﻫﻢ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ، ﻭ
ﺑﺤق ﻴﺎ ﺣﺞ
ﺃﮐﺒﺮ، ﻳﺎ
ﺑﭙﻨﺞ ﺣﺞ
ﻋُﻤﺮﻩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺍﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ او را
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.

ﺟﺎﻯ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻢ ﺍﮔﺮ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺗﻄﺎﺑﻖ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﭼﻪ
ﻣﺮﺑّﻊ ﺑﺎ
ﻣثلّث ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﭘس
ﺗﻄﺎﺑﻖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. وهر
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺫﻫﻨﻰ،
ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻬﻰ ﺩﺭ
ﺧﺎﺭﺝ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﻚ
ﺗﺼﻮﺭ ﺑﺎﻃﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﻌﻬّﺪ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ،
ﻧﮑﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻏﺎﺯﻳﻦ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ، ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ باشد
که ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺡﺍﻟﻘﺪس ﭘس
ﺍﺯ ﺣﺼﻮﻝ ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ، ﺑﻴﻦ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ، ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺑﺪﻭﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻨﺪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ، ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ، ﺷﺒﻴﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕﻭﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻰ، ﮐﻪ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓته
اﻧﺪ، ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻗﻮﺍﻝ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺄﻳﻴﺪﻯ
ﺍﺯ ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻢ ﻃﺮﺍﺯﺍﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻡ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟی ﻨﺮﺳﻴﺪه
ﺒﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪ، ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﻤﺴﺘﻌﺪﻯ با
ﻣﻮﺳﻰ ﻭﻋﻴﺴﻰ
ﻭﺯﺭﺩﺷت ﻮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ.

ﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ، ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﻡ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﻣﻌﺮﻭﻑ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ، ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ، ﺑﻨﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺄﻳﻴﺪﺍﺕ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻗﺪﻳﻢ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﺎﺑﻖ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﻣﺮﺍﺳﻢ(ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ)ﺭﺍ
ﺁﻗﺎ ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﺑﻘﻮل ﻮ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻳﻢ، ﺁﻗﺎ
ﻣﺮﺗﻀﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺩﺍﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺑﺮﺟﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺸﺎﻧﺪﻧﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ

ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﺑﺎ
ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﮐﻠﺎس ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻗﻮﻝ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩه و
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﻰ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺎ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ ﺭﺍ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻭﺣﻔﻆ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎﻯ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻤﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،
، ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺣﻔﻆ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻋﻠﻰّ، ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻠﺎﻡ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ، ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس، ﻭ
ﮐﻠﺎﻡ ﺣﺘّﻰ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. بقول
فردوسی
چوفرمانیزدانچوفرمانشاه.

ﺟﺎﻯ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺣتی
اﮔﺮ ﻣﻄﺎﺑﻘت
ﺒﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎن ﺪﺍﺷﺘﻬﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺣﻘﻴﻘت
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻳﻚ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺘﺸﻒ ﻭ
ﻣﺨﺘﺮﻉ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺩﺭ
ﺧﺎﺭﺝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻬﻨﺪﺳﻰ ﻃﺮﺡ
ﺑﻨﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺯﻳﺒﺎ
ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ، ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﻣﻬﻨﺪﺳﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﻧﻘﺸﻪ ﻭ
ﻃﺮﺡ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺑﻨﺎﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻧبوﺩه
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺷﮑﺎﻝ ﻭ ﻋﻴﺐ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻘﺸﻰ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﺑﻨﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ، ﺗﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﮑﻤﺖ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺣﮑﻤﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ

ﺧﻮﺩ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ، ﻭ
ﻳﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﻭﻟﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻇﻬﻮﺭ ﻭﺗﺤﻘﻖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺷﺎﻫﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮔﻮﺋﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ، ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ
ﺃﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍلله گرﺩﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩ، ﭼﻮﻥ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻬﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﺃﺯﻟﻴّﺖ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﺴﻰ ﺑﮑﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﻠﻤﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ ﺑﺎ
ﺍﺭﺯﺵ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ که ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺄﻣﻴﻦ، ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻫﺮ
ثوﺍﺏ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ثوﺍﺏ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬی اﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺃﺑﺪﻯ،
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﻧﺴخه اﻯ ﺍﺯ
ثوﺍﺏ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ، ﻭﻫﺮ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺷﺮﮐﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ثوﺍب
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

وﻟﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻤّﻰ
ﻧﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﮐﻴﻔﻰ
ﺩﺭﻋﺎﻟﻢﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻗﻄﺮﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭﻙ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺨﺖ،
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺒﻰ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺷﺒﻴﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻴﺐ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ، ﭼﻮﻥ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ، ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﺎﻡ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻭﻓﮑﺮﻯ ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺻﻮﻝ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ ﻣﻔﻴﺪ،
ﻳﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻳﺎﻓﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﻳﺴﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳﻚ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﻔﻴﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻤﺎﺭ ﺑﺎﺯﺍﻥ،
ﮐﻪ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻓﻌﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺁﺳﻴﺐ ﻭ
ﺿﺮﺭ ﺑﻌﺪﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺧﺘﻦ ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ، ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻳﺎ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﻰ ﮐﻪ
ﻓﻮﺍﻳﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺁﺳﻴﺐ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﭘﻨﺴﻴﻠﻴﻦ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻌﺠﺰه اﻯ ﺑﻮﺩ
ﻣﻔﻴﺪ، ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪﺍ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺷﺪ، ﮐﻪ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ
ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺍﺯ
ﮔﺮﺩﻭﻧﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎ
ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ، ﻭ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭﻣﻰ ﭼﻪ
ﻓﻮﺍﻳﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﭼﻪ
ﺿﺮﺭﻫﺎﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ،
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﻋﻴﺒﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﺼﺮﻑ
ﻋﻤﻮﻡ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺭﻗﻴﻘﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ، ﻳﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺿﺮﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺴﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﮔﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻫﻢ ﺑﺘﺤﻘﻴﻖ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺣﺎﺻﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻭ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﻭﺍﻥ، ﺩﺭ
ﭘﺮﻭرﺵ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ (ﻣﺎ
ﺑﺄﺯﺍﻯ)
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﻳﺪه
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﻔﻴﺪ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺿﺮﺭ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺁﻥ ﺑﺎ ﻋﺪﻡ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﻳﻦ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ، ﻭ
ﻓﻮﺭﺍﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺿﺮﺭ
ﻫﺎﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭی
ﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺑﺂﻧﻬﺎ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﻋﺪﻡ ﻋﻤﻞ
ﺑﺂﻧﻬﺎ. ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﺗﺨﺼﺼﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺍﮔﺮ
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﺑﻨﺪ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺃثرﻯ
ﻣﻌﮑﻮس ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﺍﺯ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻦ
ﻭﻋﻤﻞ ﺑﺎﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺣﮑﻤت هاﻯ
ﺍﻟﻬﻰ بکنند، ﺿﺮﺭ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ،
ﻧﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺠﺮبه اﻯ که
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ می
کنند. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﺪﻡ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳف ﻔﻄﺮﻯ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺁﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺩﻳﺪﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺿﺮﺭﻯ
ﻫﻢ ﺩﺭﺧﻠﺎﻝ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﻋﺪﻡ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺿﺮﺭﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰﺑﺴﻴﺎﺭﺩﺭﺩﻧﺎﻙﻭﺳﺨﺖﺑﺪﻧﺒﺎﻝﺩﺍﺭﺩ.

ﻣﺪﺍﻓﻌﺎﻥ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ ﻓﮑﺮ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﺑﺎ ﺧﺎﺭﺝ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻳﺎ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺬ
ﻳﺎ ﻧﻪ، ﺧﻮﺩ
ﺩﻓﺎﻉ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻓﮑﺮﺑﺎ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻋﻤﻞ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ، ﺧﻮﺩ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻣﻀﻤﻮﻥ ﺁﻥ
ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺖ. ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺷﺨﺺ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ، ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺿﺪ ﻭﻧﻘﻴﺾ ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘس
ﺍﮔﺮ ﻟﺰﻭﻡ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
هم ﺘﻄﺒﻴﻖ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺷﺨﺺ ﺑﮑﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ ﻓﮑﺮ
ﺭﺍ ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﺮﺩ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺨﺘﺮﻋﻴﻦ
ﻭﻣﮑﺘﺸﻔﻴﻦ، ﻭ
ﭼﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﭘﺮﻭﺭﻯ، ﻭﭼﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺗﺤﻘﻖ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻨﺪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺣﺮﮐت
ﻔﮑﺮﻯ ﻭلیّ
اﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ می
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗب ﺸﻬﻮﺩی
اﺳﺖ، ﺩﺭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎی
ﺒﻬﺘﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. که
ﻤﻨﺎﺳب ﺰﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻄﺎﺏ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺗﺤﻘﻖ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻳﻚ ﺗﺼﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﻰ ﺑﻰ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻀﻤﻮﻥ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩ. ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺟﺎﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻣﺪﺕ ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﺮﮐس
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﺮ
ﮔﺎﻩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﺪ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺟﺰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻫﻴﭻ
ﮐﺸﻒ ﻳﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﻭ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ، ﻭ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺿﺮﺭﻯ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺿﺮﺭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﻣﺎﻝ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﺭﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ، ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺿﺮﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺮ
ﺿﺮﺭﻯ ﮐﻨﻴﺪ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﻣﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﻫﺮ
ﺳﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﭘس
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯﺩﺍﺋﻢﺃﺑﺪﻯﻭﺣﻘﻴﻘﻰﺗﺮﻭﻋﻤﻠﻰﺗﺮﺑﺮﺍﻯﻋﻤﻮﻡﺑﺎﻳﺪﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﻴﻢ.

ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﺒﺎﻫﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﺒﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻃﻠﺎﻕ ﻟﻔﻆ
ﺷﺒﺎﻫﺖ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻓﮑﺮ
ﻳﺎ ﺃﻣﺮﻯ، ﺑﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺧﺎﺭﺝ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺑﻔﮑﺮﻯ ﺑﺪﻫﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺭﻭﺷﻦ ﺷﻮﺩ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺎﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﻭﭼﻴﺰ
ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﻭﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻨﺒﻠﻰ ﻓﮑﺮ
ﻭﺫﻫن ﺪﺭ
ﺩﻗّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ ﻳﻚ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﻠﺎﺳﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺩﻭﭼﻴﺰ ﻳﺎ
ﺩﻭﻓﮑﺮ ﻭ
ﺣﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺧﺼﻮﺻﻴّﺎﺕ
ﻳﻚ ﺷﻴئ ﻳﺎ
ﻓﮑﺮ، ﺷﺒﻴﻪ
ﻳﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺰﺋﻰ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﻭﭼﻴﺰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﺮﺩ. ﻣثلا
ﭼﺸﻢ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﭼﺸﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﮐﺮﺩ،
ﻭﻧﻪ ﭼﺸﻢ ﺍﻭ
ﺑﺎ ﮔﻮﺵ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻘﺎﻳسه ﻨﻤﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻳﺎ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﺸﻢ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺟﺰﺍٴ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺟﺰاء ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﭼﺸﻢ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺷﻮﺩ. ﺧﻮﺩ
ﺁﻥ ﺟزء ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺟﺰاء
ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺣﺘﻰ ﺃﺗﻢ ﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺎﻥ ﻗﺴﻤﺖ
ﭼﺸﻢ، ﺑﺎ ﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺟﺰاء
ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ ﮐﺮﺩ. ﻣﺸﮑﻞ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﺟﺰ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ، ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﻫﻨﺮ
ﻭﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻭ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻭﺣﺮﮐﺎﺕ ﺗﻦ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻇﺮ
ﻭﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﻨﻌﮑس ﮐﺮﺩ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺬ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﺎﻇﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻳﻚ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻋﺮﺿﻪ
ﻫﻨﺮ ﻭﺍﺣﺪﻯ، ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻣﻘﺼﻮﺩ، ﻭﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ

ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ
ﺑﻨﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ. ﮐﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺸﮑﻞ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺭﺍﻩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭﻟﻮ
ﻧﺴﺒﻰ
ﻭﺃﻧﺪﮐﻰ ﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﺍﻫﻰ
ﺟﺰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺮﻙ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ، ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ، ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ، ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺴﺒﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
می ﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻌﺪﻝ ﻭ ﻣﺪﺭﻙ
ﭘﺬﻳﺮﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐﻤّﻰ
ﻭ ﮐﻴﻔﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ، ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺣﻞ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻳﻚ
ﻟﻔﻆ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻭﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ، ﺣﺘﻰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻇﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﭘﻴﺮ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﭘﻴﺮ، ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺍﺳت ﻨﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﻗّﺖ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﻟﻔﺎﻅ، ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﺪ
ﻭﺗﺎ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﻫﺪ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ
ﻭﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ، ﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺃﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﻭﺿﻊ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ، ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺪﻫﺪ. ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ، ﺑﺎ
ﺟﺪﻳّﺖ ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﺎﻓﻰ
ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﺪّﻯ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ،
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ ﺳﻄﺢ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺻﻠﺎﺡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺗﺎﺯه اﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻧﺒﻴﺎ،
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ. ﺃﻓﻀﻞ
ﻭ ﺃﺷﺮﻑ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ، ﻧﻴﺰ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺳﺮاء
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﻌﺮﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ،
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴن هستند. ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎﻝ
ﺁﻥ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ،
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺁﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻓﮑﺮﻯ،
ﻳﺎ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻋﻴﻨﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻴﺴﺖ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻤﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻭﺳﺮﻳﻊ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻣﻌﻨﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻭ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻭ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺟﺴﺘﻦ ﺣﺘﻰ
ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺁﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﭘﺮﺳﺶ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺯﺷﺒﺎﻫﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻳﺎ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻫﻢ ﺍﺩﻋﺎ ﺷﻮﺩ
ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﻣﻮﻗّﺖ،
ﺷﺎﻳﺪ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺩﺭ ﮐﻞّ ﺩﻭ
ﺳﻮﮊﻩ ﻋﻤﻠﻰ
ﺗﺮﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻗﻴﺪ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻓﻮﻕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻓﻮﻕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﺸﺒّﻪ ﮐﻴﻔﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺁﺳﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ، ﺑﺮﺍﻯﺳﺎﻟﻚﺻﺎﺩﻕﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺷﺪﻩ.

ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺗﻄﺎﺑﻖ
ﻭﻋﻴﻨﻴّﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﺍﮔﺮ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺘﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻳﺪﺩﺭ
ﻋﻴﻨﻴّﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻇﺎﻫﺮﻯ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺷﮑﻞ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺷﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻋﻴﻨﻴّت ﻮ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ، ﺷﺎﻣﻞ
ﻇﺎﻫﺮ ﺷﻴئ
ﻭﺑﺎﻃن
ﻨﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺷﻴئ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺒﻴﻪ
ﻫﻢ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ،
ﻗﻄﻌﺎ ﺟﺴﺘﻦ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ ﺩﺭ
ﻋﻴﻨﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻋﻴﻨﻴّﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪﻥ، ﺑﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ،
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎ
ﻋﻴﻨﻴّﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻇﻬﺮ ﺃﻣﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﺭؤﻳﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﺨﺺ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ، ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﻭ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺠﺰه
اﻯ ﻭ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ثاﺑﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻬﻔﺖ
ﮐﻠﺎس ﺁﺧﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻫﻔﺖ
ﮐﻠﺎس ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ، ﻧﺨﺴﺘﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﻭ ﻣﻘﺪس
ﺒﻮﺩﻥ ﻧﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﻭﺣﺴﻦ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻰ ﻭﻣﺼﻄﻔﻰ،
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺷﺨﺎﺹ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﻧﺪ
ﻭﺩﻳﺪﻧﺪ
ﻭﺭﻓﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻦ ﻭﺣﺴﻦ ﻭ
ﻋﻠﻰّ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺯﻧﺪه اﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩ، ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻦ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ، ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ، ﺗﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم
اﻟﻬﻰ ﻧﻤﻮﺩه
تﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﻭﻳﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ.

ﭘس
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﺟﻨبه ها ﻭ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻭﭼﻴﺰ ﻏﻴﺮ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ، ﻭﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺤﺴﻮس ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺤﺴﻮس
ﺩﻭ ﺷﻴﺌﻰ، ﻳﺎ
ﺩﻭ ﻓﮑﺮ ﻣﺰﻳﺪ
ﺑﺮ ﺳﺨﺘﻰ ﮐﺎﺭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺰﻭﺭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺷﻨﺎﺧت اﺯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
دﻭ ﻣﺨﻠﻮﻕ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺁﻥ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺬﺍﺏ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺤﻠﻮلی ﺒﺮیزیم
ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺤﻠﻮﻝ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻭﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺟﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﺧﻮﻥ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺤﻠﻮﻝ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ، ﻭﻳﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺭﺍ
ﮐﺸته اﻧﺪ. ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﮐﺮﺩه اﺪ. ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻘﺎﻡ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﺑﺎ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺰ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎ ﭼﺎﺭه اﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺟﻤﻊ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺑﺎﺯﻫم
ﺪﺭﻣﺮﺍﺣل
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺟﻤﻊ
ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺧﺘﻪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺍﮔﺮ
ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻘﺎﻣﺎت اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﻧﺪ، ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﻌﻬّﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﻳﮕﺮ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ
ﭘﻴﺎﻣﻨﺒﺮ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻧﻤﻰ
ﺁﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. که
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﻮﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺁﺯﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻧﮑﻨﻨﺪ، ﻭﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻫﺃﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺷﻴﻄﺎﻥ، ﭘس
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﺪﺍ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺧﻄﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺗﻤثیلی ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﺩﻡ ﻭﺳﺠﺪﻩ
ﻫﻤﻪ ﻣﻠﺎﺋﻚ، ﺑﻘﻌﺮ
ﺟﻬﻨﻢ ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩ.

ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ، ﻭ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺳﻠﺎﺡ ﺩﻭﻟﺒﻪ
ﺍﻳﺴﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﭼﺎﻗﻮﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﮐﺸﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﮔﺮﭼﻨﻴن
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﺍﻳﻦ
ﻧﮑﺘﻪ ﻣﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﻓﺪﺍﻯ
ﻫﻮس ﻟﺬﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺭﺷته
اﻧﺪ، ﭘﻨﺒﻪ
ﻭﭘﻮﭺ ﻭﺑﺎﻃﻞ
ﻭ ﺧﻨثی ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺮﺩ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮﻣﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﺒﮑﻨﻨﺪ ﻭﭼﻮﻥ
ﺷﻴﻄﺎن ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، که
ﺪﺭﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺭﺍﻩ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ، ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﮐﻨﺪ، ﺑﻨﻘﻄﻪ
ﺃﺯﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻣﺴﺨﺮﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺑﻌﺪﻡ ﻣﻴﺮﻓﺖ،

ﺷﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺻﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺣﺘﻤﺎ ﺍﻳﻦ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺖ، ﺍﮔﺮ
ﮔﺎﻭ ﻭ ﺧﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ، ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﺯﺍﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺿﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﮔﺎﻭ ﻭﺧﺮﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻠﻰ ﺑﻔﻬﻤﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺣﺎﻟﺎ
ﭼﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺭﻧﺠﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﺍﻣﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﮔﺎﻭ ﻭﺧﺮ ﺷﺪﻩ،
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ. ﺍﻟﺒته
ﺒﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻘﺎﻭت
ﻮ ﺭﻧﺞ ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻧﺸﺪه اﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. که
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ،
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﻋﺎﻗﻞ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﺁﺯﺍﺭ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺗﺎ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﭘُﺮ
ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻳﻦ
ﺭﻧﺠﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻧﺞ
ﮔﻨﺠﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺁﻣﻮﺯﻯ
ﺻﻮﺭت گیرد. ﻭﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺳﭙس ﻋﺎﻗﻞ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻓﻬﻢ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﺑّﺎﻧﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻗﻤﺎﺭﻯ ﭼﻨﺪ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﻳﺎ ﮔﻨﺞ
ﮔﻤﺸﺪﻫﺎﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩ، ﻭﻟﻰ
ﺑﻬﺮهﻫﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﮔﻨﺞ ﺷﺎﻳﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ.

ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻌﻠﻮم کرﺩ، ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺍﻧﺪﻳشه
هاﻯ ﻣﺎ، ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺑﺎﻭﺍﻗﻊ
ﺧﺎﺭﺝ ﺩﺍﺭﺩ
ﻳﺎ ﻧﻪ. ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺍﺻﻞ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﺑﺎ
ﻭﺍﻗﻊ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩ، ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ ﻭ
ﺗﺸﺎﺑﻬﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻭ ﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭ
ﻫﺮ ﻓﮑﺮﻯ، ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺍﮔﺮ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ، ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻫﻢ ﻣﻌﻨﻰ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺻﺪﻕ ﻭﮐﺬﺏ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ. ﺍﮔﺮ
ﺫﻫﻦ ﺁﻳﻨﻪ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻴﺒﻮﺩ،
ﻭ ﻳﺎ ﺧﺎﺭﺝ
ﺁﻳﻨﻪ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﻮﺩ، ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ، ﺷﻨﺎﺧﺘی
ﻤﻌﻨی ﻨﺪﺍﺷﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﺬﺏ ﻫﻢ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﻡ ﺻﺪﻕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﮐﺎﺫﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﺒﻮﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺻﺪﻕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮐﺬﺏ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﮐﺬﺏ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻣﺤﺎﻝ ﻫﺎ
ﻣﻤﮑﻦ ﻭ ﻣﻤﮑﻦ
ﻫﺎ ﻏﻴﺮ ﻣﻤﮑﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﺎ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﻓﮑﺮ ﺑﺎ
ﺧﺎﺭﺝ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﻢ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺣﺼﻮﻝ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻏﻴﺮﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ، ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﺴﺖ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﺣﺪﺃﻗﻞ
ﺻﺪﻕﻭﮐﺬﺏ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍی ﻤﺎ
ﺭﻭﺷﻦ ﮐﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺻﺪﻕ ﻭﮐﺬﺏ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻣﺎ، ﻭ
ﻳﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺫﻫﻦ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺻﺪﻕ ﻭﮐﺬﺏ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺨﺎﺭﺝ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻴﺎﻧﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﺗﺎﺯﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ، ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﻧﺴﺎن اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺪﻳﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺄﻧﺪﻳﺸﻪ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،
ﻭ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻣﺒﻴّﻦ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ

ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻤثیل ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺑﻨﺤﻮﻯ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺍﻓﻘﺎﻥ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺩﻳﮕﺮ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺑﻨﺤﻮ ﺩﻳﮕﺮ. ﭘس
ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺷﺪ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﻙ ﺻﺪﻕ ﺁﻥ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻗﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ، ﺳﭙس
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ،
ﻭ ﺩﺭ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ، ﺍﺣﺴﺎس
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺁﻥ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ ﺁﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻧﺴﺒﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻔﺘﻤﻴﻦ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺴﻴﺢ،
ﺑﺬﻫﻦ ﻭﺩﻝ ﻭ
ﻳﺎ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ، ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ،
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺑﺪﻝ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﺁﻧﮕﺎه ﺒﭙﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺩﺭﺣﺪّ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮐﻠﻴﻢ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻠّﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ،
ﻭﮐﻠﺎﻣﺶﮐﻠﺎﻡﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺤث
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺩﺭﻭﻥ، ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻰ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺧﻮﺍﺏ
ﺗﻦ، ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺑﺎ ﺧﺎﺭﺝ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺑﻬﺮ ﺳﻄﺢ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻬﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﭽﻨﺪ
ﺯﺑﺎﻥ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﻬﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﮐﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻡ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻭﻋﺮﺑﻰ ﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺯﺑﺎﻥ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭘس ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ، ﻣثلاﻣﻘﺪّس
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺮﺑﻰ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺻﻞ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺁﻥ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس
ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺎ
ﺧﺎﺭﺝ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺭﺷﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﻭ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻭﻟﻴﻪﺍﻳﻦﺣﻘﺎﻳﻖﺍﻟﻬﺎﻣﻰﺭﺍﺩﺭﻙﮐﺮﺩﻩ،
ﻳﺎﺷﻬﻮﺩﻧﻤﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻳﻚ
ﺣج ﻮ ﺣﻖّ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﻡ ﺣﻖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺣق ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺞ ﻭﺣﺎﺟّی
ﺁﻗﺎ، ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﻖ ﻳﺎ
ﺣج ّعمره می
ﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﻭﻟﺎﻳت
ﺴﻠﻮﮐی ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻨج
ﻤﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﻌﻤﺮﻯ ﻭ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﺻﺪﺳﺎﻝ
ﻫﺰﺍﺭﻣﺎﻫﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺯﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺣﺪّ ﻟﺰﻭﻡ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ، ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻳﺎ ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺣﺎﺟی
ﺁﻗﺎ ﻭ هخا
وﻫﺨﺎﻣﻨﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﺣجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎن ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻭﮐﺴﺐ ﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬی اﺳﺖ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘس اﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺣﺞﮐﻌﺒﻪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻧﺪ، ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺁﻳﺎ ﻫﻤﻪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺣج
ﺪﺭانجام ﻫﺪﻯ
ﻳﺎ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻫﺎﻳﺪ؟ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺁﺭﻯ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﻣﻮﺩ(ﻭ
ﻋﻠﻴﮑﻢ ﺍﻟﺂﻥ
ﺑﺎﻟﺤﺞ
ﺍﻟﺄﮐﺒﺮ)ﻳﺎ
ﺣﺎﻝ ﻧﻮﺑﺖ ﺁﻥ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ ﺑﺤﺞ
ﺃﮐﺒﺮ ﺑﺮﻭﻳﺪ. ﻳﺎ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺣﺞ
ﮐﻌﺒﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺣﺞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺩﺭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺍﻥ
ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻌﺒﻪ ﻭ ﻗﺒﻠﻪ
ﻭ ﻗﺒﺎﻟﻪ
ﻭﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼﺸﻢ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﻫﺮ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﻋﻤﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻟﺤﻈﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﺩﻭﺭ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺑﺴﻮﮊﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ توسّل
ﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﻋﺒﺎﺩت و ﺩﻋﺎ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﻋﺎﻫﺎ ﺑﺪﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﮐﻮﺑﻴﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺮﻙ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺷﺨﺺ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻠﺎﺕ ﻳﺎ
ﻧﻤﺎﺯ، ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻠﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺗﻮﺳّﻠﻰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻭ ﺑﻴﺎﺩ
ﻭﺧﺎﻃﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻦ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﮔﺮﺻﻠﺎﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺻﻠﺎﺕ
ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺻﻠﺎﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﻭﺯﺑﺮﻭﺯ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ،
ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺩﺍﻍ ﺗﺮ، ﺗﻮﺳّﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺿﻤﻨﺎ
ﺻﺎﺣﺐﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺯﺩﻫﺎﻯ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺿﻮ ﻳﺎ ﻭﻯ
ﺳﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮﺳﻴﻢ، ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﭼﻬﺮﻩ
ﻧﮕﺎﺭﻯ
ﺩﻗﻴﻘﺘﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻞ ﻭﺿﻮﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﻭﺿﻮ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣؤﻣﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﺳﻮ
ﻭ ﺳﻤﺖ ﻭﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻭﺿﻮ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺗﺎ ﻭﻯ
ﺳﻮ ﻭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﮕﻴﺮﺩ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﮐﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺷﺮﻙ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺷﺮﻙ
ﺁﻣﻴﺰ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ، ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨم
هستند. زﻳﺮﺍ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺮ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻬﺪﻳﻨﻰ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﻗﺒﻠﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﮐﻌﺒﻪ ﻣکّه
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻣﻦ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﻤﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻢ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻗﺒﻠﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮ ﻫﺮ ﺟﺎ ﻭ
ﻫﺮ ﺳﻤﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻥ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﺮﻙ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺣﺠﻮ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻭﻟﺬﺍ
ﻓﻬﻢ ﻭﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻟﻔﻈﻰ ﻭﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺘﻘﺮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﻫﻮﺍﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻏﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻄﻠﺐ ﺑﻨﺎﻡ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ
ﺑﻌﮑس ﮐﻌﺒﻪ
ﺑﺘﺮﮐﺴﺘﺎﻥ
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﻣﮑّﻪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻭﻗﺒﻠﻪ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻭﻟﻮ
ﻧﺴﺒﻰ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻢ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﺣج
هاﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﻤاء ﺍﻟﻠﻪ، ﻳﺎ
ﻧﺎﻣﻮس
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ، ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺍﻃﻠﺎﻕ ﺷﺪﻩ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺁﻥ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ، ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻫﺪﻑ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﻋﺮﺵﺍﻭﺩﻳﺪﻩﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻧﻪﺩﺭﻧﻮﺭﻣﺴﺘﻘﻴﻢﺍﻭ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﺣس ﮐﻨﻴﻢ، ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺘّﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻘﺎم عقلی ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻟﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﺣﺘﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺎ
ﺑﺎﻃﻦ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﺭ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺼﺤﻨﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺳﻄﺢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻝ. ﺍﻣّﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺍﮔﺮ
ﺧﻠّﺎﻕ ﻭ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺿﻤﻦ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺴﺒﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺪﻭﺩ ﺗﻮﻗّف
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﮐثرﺍ
ﺧﻠّﺎﻕ ﻭ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻗﻴﺪ
ﻭﺷﺮﻃﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺑﺎﺯﻯ
ﻭﺗﺄثیر ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﻧﻘﺸﻰ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺧﻠّﺎﻕ
ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺑﻔﺮّ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺿﺪ ﺧﻠﺎﻗﻴّﺖ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺷﻮﺩ، ﻃﺒﻌﺎ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺮﻙ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺎﻃﻞ ﺁﻧﻬﺎ، ﻳﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﺁﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﺑﭽﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻳﻚ
ﻓﮑﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﺨﺴت
اﻳﻨﮑﻪ ﻓﮑﺮ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺄﻟﻮﻑ، ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻠّﺎﻕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻄﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﻣﻨﻄﻖ ﻭﻋﻘﻞ
ﺳﻄﺢ ﺟﻤﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ. ﻭ ﺳﻮﻡ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻬﺎﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻳﻚ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺣﻘﻴﻘت ﺒﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﮐﺸﺶ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍه
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺶ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺳﻨﺠﺶ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻄﺎ ﻭﺷﺮﻙ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ ﺳﺮ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻥ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﭼﻮﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ، ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺟﺰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﻴﭻ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﮔﻔته اﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻭﺩﺍﻧﺸﮕﺎه
ﻫﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﭘﻮﺳﺘﻪ
ﺍﻯ ﺍﺯ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﻃﻦ ﺁﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﻭﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ، ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﻌﺒﻮﺩﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺩﺧﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻭﺳﻴﻊ
ﻭﺧﻮﺩﻓﺮﻳﺒﻰﻫﺎﻯ
ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ، ﺩﺭ
ﺯﻳﺮ ﺍﻳﻦ
ﭘﻮﺳﺘﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﻳﺎ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺁﺭﻣﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺑﻠﻴس ﺑﺎ
ﻟﺒﺎس ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻟﺼﻠﺎﺡ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺒﻮﻫﻰ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻧﻈﺮﻯ. ﻭﺍﺻﻞ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﺎﻋﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﻌﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻨﺠﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ،
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻧﺴﺒﻰ ﻭ
ﻣﺮﺣله اﻯ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﻭﺯ
ﻣﺮﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﮐﻤﺎﻝ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ، ﻳﺎ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺒﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﭘس
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺫﮐﺎﺭﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻮﺷﺶ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ثوﺍﺏ
ﺁﺧﺮﺕ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ، ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺩﺭ
ﭘﺮﺩﻩ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﻭ
ﺣﺪّ ﻳﻘﻒ، ﻭﮐﻮﻩ
ﻗﺎﻑ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ، ﺩﺭ
ﺳﺘﺮﺕ
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ ﻭ
ﭘﺮﺩﻩ ﻧﻬﺎﺋﻰ،
ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺿﻤﻦ
ﺷﺠﺮﻩ ﻭﺩﺭﺧﺖ
ﻧﻘﺶ ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ ﺍﺳﺮاء،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ
ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ، ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ، ثوﺍﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ، ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ، ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﻮﺑﺎﻥ ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻭ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ، ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﺑﻬﻤﺎﻥﻧﻴﮑﻮﺋﻰﻫﺎﻯﺍﻟﻬﻰﻟﺎﺯﻡﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺷﮑّﺎﮐﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﻓﮑﺮ ﺑﺎ ﻭﺍﻗﻊ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻭﺍﻗﻊ ﺧﺎﺭﺝ، ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎﻕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﻴﻠﻰ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﻋﻮﺍﻣﻞ ﺑﺴﺎﺩﮔﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪه
ﻤﻴﮕﻴﺮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺃﻣﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩ، ﻭ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﻭﻓﺮﺻﺘﻰ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺭﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﻭ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﮑﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻓﮑﺮ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﺍﻗﻊ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻓﮑﺮ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻋﻠﻤﻰ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻫﺎﻯ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﭼﻘﺪﺭ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺧﻮﺩ ﮐﻠﺎﻩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ، ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩه
اﻧﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍﻧﻴﺰ ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﺍﺩﻩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺭﻭﺍﻥ، ﻭ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ، ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ
ﻭﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﻦ ﻭﺣﻮﺍسﺍﺯﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺎﻙ
ﺧﻮﻳﺶ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻥ، ﻭ
ﺻﺒﺤﺖ ﻭﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﮑﻠﺎﻡ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐس ﺩﻳﮕﺮ. ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻓﮑﺮﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻳﺎ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ. ﭘس
ﺍﺯ ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺁﻥ
ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﻫﺎﻯ ﻧﺴﺒﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎ،
ﭼﻪ ﺭﻭﺍﻳﺘﻰ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺟﻌﻞ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺳﻨّﺖ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﻗﺮّهﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﻋثماﻥ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﺪ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ، ﺩﺭ
ﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻭﺣﺬﻑ ﻭﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻤﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺯ
ﺁﻳﺎﺕ ﻣﻌﺘﺮﻑ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺳُﻨّﺖ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳِﻨﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﻭ ﻣﻘﺪس ﺷﺪﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﺪﻳث ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻣﻄﺎﺑﻖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺪس ﻭ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺍﮔﺮ ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﻣﻨﻘﻮﻝ ﻧﺒﻮﺩ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﻦ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ، ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺴﻴﻨﻪ
ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺑﮑﻮﺑﻴﺪ
ﻭﺍﻋﺘﻨﺎ
ﻧﮑﻨﻴﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻦ ﻫﻢ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ، ﻭ
ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻣﻦ ﮔﻔته اﻡ. ﻭﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺑﺪﻫﻴﺪ. ﺣﺘﻰ
ﮐﻠﺎﻡ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﮐﻠﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻴﻮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻧﺤﻮی ﻮ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹﺑﺮﺍﻯﻣﺮﺣﻠﻪﺑﻌﺪﻯﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞﺭﻭﺡ.
ﭘس ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎ،
ﻣﻨﻮﻁ ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ، ﻭﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻣﺤﻘﻖ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ، ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺴﺒﻰ، ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺑﻮﻗﺎﻳﻊ
ﻧﺴﺒﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻴﻘﻴﻦ ﻭ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ، ﺟﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ، ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ ﺭﺍﻫﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺴﺪﻩ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺼﺤﻨﻪ
ﻇﻬﻮﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮص
ﺒﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻳﻘﻴﻦ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﻘﻴﻦ
ﻋﺮﺑﻰ، ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ ﻳﮕﻴﻦ
ﻭﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﻗﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻗﺮﻳﺶ
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ، ﻳﺎ
ﺩﺭ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ، ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ، ﭘس ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺑﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﻭ
ﺑﻌﻴﻦ ﻭﭼﺸﻢ
ﺩﻝ ﺩﻳﺪﻥ، ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻈﺮﻯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺳﻴﺪ ﺑﺤﻖ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺣق
ﻮﺣج ﺃﮐﺒﺮ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻭﺝ ﻳﻘﻴﻦ ﻭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ، ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ، ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﻦ
ﻗﺸﺮﻳﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﮑﻨﻨﺪ، ﺗﻌﻠّﻖ
ﺑﻬﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭﺍﺳﻤﻰ،
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
هستند. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺁﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺳﺎﺑﻖ ﻗﻮﻡ ﻭ
ﻫم ﺰﺑﺎﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﺴﺘﻘﺮﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﭘس ﻧﺨﺴﺖ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ
ﺑﻬﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ، ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﺴﺦ ﻭﻓﺴﺦ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﺎ، ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﻭﺭﺍﻩ ﺷﻨﺎس
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ ﺍﺯ
ﺟﻨﮕﻞ ﺃﻧﺒﻮﻩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰﻫﺎﺋﻰ
ﻣﺎﻧﻊ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻭﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﻘﺾ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﮑﻤّﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﮐﻠﺎس ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ
ﮐﻠﺎس ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍ،
ﻭﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺎﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺩﺭﺃﺵ
ﺍﻳﻦ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﺎﻥ
ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺪﻩ، ﻭﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﺮﻋﻘﺪه ﻮﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﺮﺕ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻃﻠﺎﺑﻰ ﺑﺎﻋث
ﻫﻤﻪ
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻭﺑﺸﺮی ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ، ﻭﻧﺎﻗﺺ
ﻓﺼﻮﻝ ﺣﻘﻴﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺤﺴﻮس
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻬﺘﺮ، ﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ، ﻭﻣﻨﻄﻘﻬﺎﻯ
ﺻﻮﺭﻯ ﻣﺎﺩﻯ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﻳﺎﺿﻰ،
ﺟﺰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮐﻨﻴﻢ ﻭ
ﺑﺴﻨﺠﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻭ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ
ﺭﻗﻴﻘﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﭼﻮﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﭘﺬﻳﺮ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﺳﺖ، ﭘس
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻧﺴﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺻﻔﺮ
ﺷﺮﻭﻉ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺩه اﻧﺪ. ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ، ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺟﺰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻧﻴﺰ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭ ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺗﺎﺳﺮﺣﺪّ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ، ﻭﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻟﺬﺍ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺳﻨﺠﺶ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﻭ
ﻣﺸﺎﺑﻬﺖ، ﻭﻟﻮ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻄﺢ
ﺁﻏﺎﺯﻳﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺸﺴﺖ، ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﻓﻬﻤﻴﺪ. ﺑﻘﻴّﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ
ﻭﻣﻨﺎﺑﻊ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺍﮔﺮ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻧﮑﻨﺪ
ﻗﻄﻌﺎ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺤﻖ ﻭﺩﺭﺳت
ﻤﺎ، ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﮔﺎه
ﻴﻔﻴﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻀﺮ ﻫﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭘس
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺂﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺟﺪﻳﺪ ﺣﻘﻴﻘﺖ،
ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ، ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﻭﻣﺸﺎﺑﻬﺖ ﺑﺎ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﻣﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻰ ﮔﻴﺮﻳﻢ، ﻭﭼﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﮔﻔته اﻡ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﺃﺩﺑﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺁﻧﭽﻪ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮّﻩ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ، ﻫﺮ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﻳﻜﺒﺎﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ، ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪه
ﻫﺎ ﻭﮐﺘﺐ
ﻣﻘﺪس، ﻭ ﺁثاﺭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ
ﻟﻔﺎﻁ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻗﺪﻳﻢ
ﺭﺍ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺟﺎﺭﻯ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﺘﺎﺏ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ، ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻗﺪﻳﻤﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻤﺁﻥ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﺍﻥ. ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠﻤﺎﺕ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺘﻮﻥ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﻘﺪس ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭﺍﮊﻩ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻳﺎ ﻋﺮﺑﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺩﺑﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﻧﻮ ﻧﻮﻳﺴﻰ ﺑﺎ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻭﺿﻊ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺳﮑّﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﺍﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﺭﺍ، ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﮑّﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺼﺮﻓﻰ ﺧﻮﺩ
ﺧﺮﺝ ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺃﻫﻞ ﮐﻬﻒ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺯﺭﻳﻦ، ﻭﻳﺎ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ. ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻐﺒﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺷﺪ. ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﻫﻢ
ﮐﺘﺎﺑﻰ ﻧﺒﻮﺩ،
ﺑﻨﺎﻡ ﮐﺘﺎﺏ
ﻳﺎ ﺍﻭﺭﺍﻕ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭﺟﻠﺪ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺗﻌﻬﺪ ﻭ
ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻭﻟﻔﻆ ﻗﺮﺁﻥ، ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﻭ
ﻗﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ. که
ﺒﺎﺭﻫﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺑﻰ ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺭﺍﻩ
ﺗﻘﺪس ﻭ ﺍﻧﺠﻞ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻳﺎ ﺗﻮﺭﺍﻩ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗﻮﺭیه
ها، ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺭؤﻳﺖ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻓﺮﻫﻨﮕﺴﺘﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻗﺪﻳﻢ
ﺭﺍ، ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﮐﺘﺐ
ﻭﺁثاﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻫﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﺭﺍ ﺍﺳﻴﺮ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﺭﺗﺠﺎﻉ
ﻓﮑﺮﻯﻭﺧﺮﺍﻓﺎتیﻨﺪﺍﺷتهﺒﺎﺷﻴﻢ.

ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺣﺞ
ﺃﮐﺒﺮ ﻭ ﺣﻖ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎ ﻭﻟﻮ
ﺳﻨﺠﺶ ﻫﺎ، ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﮐﺴﺐ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺍﺭ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﻫﻴﭻ
ﮐﺴﻰ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯﺍﻓﮑﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻧﺎﺣﻖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﻢ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺍﺯ ﮐﺴﻰ ﻳﺎ
ﻣﺪﺭﮐﻰ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ
ﻭﺍﮊﻩ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺷﻮﺩ، ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻫﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺮ ﺷﺨﺺ،
ﻳﺎ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭﺟﺪﻳﺪ،
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ، ﻭ ﻫﻴﭻ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯﺣﮑﻮﻣﺖ ﻳﻚ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭﮐﻤﭙﻠﮑس
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﻭ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻫﻢ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺁﺧﺮﺕ ﺁﻳﻨﺪﻩ. ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎ
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﺷﻨﻴﺪه اﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺒﻮﺩه
اﻳﻢ ﭼﻮﻥ
ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻭﺷﺒﻴﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ

ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪﺍ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﺩﻟﻴﻠﻰ، ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ، ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻳﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎﻓته
اﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺩه
اﻳﻢ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺣﻘﻴﺮ،
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ، ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺮ ﺩﺭﺩ
ﺳﺮ، ﻭ ﺿﻌﻴﻒ
ﺩﺭﻋﻘﻞ. ﭘس ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺳﺮﻳﻊ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﻫﻮﺳﺮﺍﻧﺮﺍﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺩﺭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻫﺎﮐﻨﻴﻢ، ﻳﺎﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ. ﭘس
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﺎ، ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺑﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧته اﻳﻢ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﺯ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ،
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎﻓته
اﻳﻢ ﮐﻪ ﻣثلا ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺣﻖ ﻳﺎ ﻧﺎ
ﺣﻖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻣﺸﮑﻞ ﺩﺭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻫﺎ ﺍﻟﺰﺍﻡ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺸﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺬﺏ ﻭﻳﺎ
ﻧﻔﺮﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻓﻊ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺎ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺫﻫﻦ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺻﺪﻕ
ﻭﮐﺬﺏ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮐثرﺕ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ ﺁﻥ،
ﻣﺎﺭﺍ ﻣﻠﺰﻡ
ﺑﺂﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺷﺨﺼﻰ، ﻭ ﺑﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺩﺭﺳﺘﺮﻳﻦ،
ﻭ ﮐﻤﻚ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺠﺎﻯ ﺁﻥ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻯ
ﺑﻤﺎ ﺑﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﺍﺯ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﻭﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻋﺸﻖ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺷﺮﻁ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺗﺶ، ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯﻋﺸﻖ ﺑﭙﻴﺮ،
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﺭﻗﻴﺒﺎﻥ ﭘﻴﺮ،
ﻭ ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﻣﺪﻋﻰ
ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﺎﻳﺪ، ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺠﻮﻳﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻴﭻ
ﻧﻔﺮﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻔﺮﺕ
ﺭﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻣﮕﺮ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ، ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺒﻰ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﭘﻴﺮ،
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻋﺸﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﭙﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩ ﻗﺪﺭﺕ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﻨﻢ، ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﻭﻣﺸﺎﺑﻬﺖ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﮔﻔﺘﻴﻢ، ﻭ ﺁﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﻮﻝ ﺻﺎﺩﻕ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﻣﻠﺎﮐﻬﺎﻯ
ﻗﻄﻌﻰ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻣﻠﺎﮐﻬﺎ
ﺍﺻﻮﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎی
ﺪﻳﮕﺮﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
که ﻤﻌﻴﺎﺭ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﻣﻠﺎﻟﻚ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ ثاﺑﺖ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﭘس
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﻭﻍ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺑﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺶ، ﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻳﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻴﻢ، ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻴﻢ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺎﺗﻞ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ، ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻮ
ﺭﺣﻤﺎﻥ تا
ﺍﻟﻠﻪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ، ﭘﻴﺮ
ﻣﻌﺎﺩﻝ مقام
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. که
ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭﺯنه
اﻣﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟی ﺮﻭﺣﻰ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺭﻭﺯنه
اﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﺨﻄﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺑﺎ ﺷﻚ
ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﻚ ﻧﻘﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﻋﻤﺮﮔﺮﺍﻥ
ﻣﺎﻳﻪ ﻣﺎ
ﺑﻬﺪﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﻩ ﻳﺎ ﺑﻴﺴﺖ
ﺳﺎﻝ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﺿﻌﻒ
ﭘﻴﺮﻯ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺷﺪﻥ
ﻋﻘﺪهﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ، ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﻣﺘﻮﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ، ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻳﺎ ملاک ثاﺑﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻮﻥ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺍﺭﺩ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ، ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻋﺪﻡ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﮐﺘﺐ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﺷﻌﺮﺍﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﻮﺩﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ ﻧﻤﻰ
ﺩﻫﺪ. ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺷﻮﻳﻢ. ﺍﺯ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﻣﺘﻌﺎﺭﻑ،
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ ﺳﻪ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻗﺒﻠﻰ،
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﻙ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻳﻚ
ﻓﮑﺮ ﻳﺎ ﻋﻤﻞ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ، ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺪﺭﻙ
ﺳﺎﺯﮔﺎﺭﻯ ﺑﺎ
ﺍﻗﻮﺍﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺎ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺍﻳﻨﺎﺳﺖ،
که ﺒﺮﻣﺎ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﺭﺍ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺳﺎﺑقه اﻯ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻭﻣﻮﺍﻓﻖ
ﻣﺎﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﺭﺍﻡ ﺗﺮﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺤﻴﻄﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺭﻧﮓ
ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﻓﮑﺮ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ، ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺗثبیت ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﺎ،
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﻢ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻄﻠﻖ، ﻳﺎ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﭘس ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻰ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺎﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻫﺎﻯ، ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ، ﻭﻧﻤﻰ
ﭘﺴﻨﺪﻳﻢ. که
ﻤﻄﺎﺑﻖ
ﻋﻘﺪهﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍن ﻤﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺣﻘّﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻬﺮ ﺩﻟﻴﻠﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻣﺸﺒﺖ
ﺩﻳﺪﻳﻢ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﺑﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻣﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺎﺣﻘﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻔﻰ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﻟﻴﻞ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻏﻴﺮ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻧﺎﺣﻖ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻖ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻟﺎﺑﻠﺎﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻧﺎﺣﻖ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺳﻴﺮ
ﺷﺪﻩ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ،
ﺣﺘﻰﺁﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺣﻖ ﺑﻨﻈﺮﺵ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﮔﻢ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﻟﺎﺑﻠﺎﻯ
ﻧﺎﺣﻖ ﻫﺎ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺁﻥ، ﺩﺭ
ﺣﻘّﺎﻧیّت
ﺮؤﻳﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣل
ﺒﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮔﻮﻫﺮﻯ ﺑﻴﻦ
ﺃﻧﺒﻮﻫﻰ ﺳﻨﮓ
ﺭﻳﺰﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺍﻳﻦ
ﺳﻨﮓ ﺭﻳﺰﻩ ﻫﺎ
ﺑﻌﻠّﺖ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻭ
ﺳﺨﺘﻰ ﮐﺎﺭ
ﺍﻣﻮﺭﺩﻧﻴﻮﻯ،
ﻋﻤﺮ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﮐﺎﻓﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﺴﺖ
ﻭﻧﻴﺴﺖ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﺣﻖ
ﻭﻧﺎﺣﻖ ﺭﺍ
ﺑﻬﺮ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺪﺭﻳﺎ
می ﺮﻳﺰﻧﺪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﺳﺎﺣﻞ
ﺭﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺻﺎﻑ ﻭ ﭘﺎﻙ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﮔﻮﻫﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺯﻣﻴﻦ ﻭﺳﺎﺣﻞ
ﺩﻝ ﭘﺎﻙ
ﻭﺳﻔﻴﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﮔﻮﻫﺮﻯ
ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﮔﻮﻫﺮﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﻬﺎﺭﺕ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ، ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺮﻳﻊ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻝ ﭘﺎﻙ
ﻭ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺎﻓﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺨﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ،
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺁﺳﺎﻥ
ﺗﺮ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺍﺭﻡ
ﮐﻪ ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻡ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﺂﺧﺮ
ﺧﻂ ﺭﺳﻴﺪه ایم.
ﻭﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻤﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺭﻭﺯ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﭼﻬﻞ ﺭﻭﺯ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺳﻰ ﺭﻭﺯﻩ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﻡ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺑﻨﻔﻊ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻳﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻧﻔﻊ
ﺁﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ، ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺍثباﺕ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﭼﻪ
ﺳﻮﺩ ﮐﺴﻰ ﺑﺎ
ﺗﻘﻠّﺐ ﻭ
ﻋﺠﻠﻪ ﻭ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﻮﺩ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﮐﻠﺎس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ، ﺑﺎﻋث
ﺭﺳﻮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺿﻌﻒ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻥ ﻣﺮﺣله ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺠﻮﻝ
ﻧﻘﺸﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻟﻰ ﺑﻔﺮﺽ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺪ، ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻟﻨﮓ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺩﺭﺟﺎ
ﺯﺩﻥ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺍﺯ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺤﺼّﻞ
ﺭﻓﻮﺯﻩ ﺷﺪﻩ، ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻠﺎس
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺭﻓﻮﺯﮔﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺁﻥ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺂﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻌﺎلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺭﻭﺣﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻮﺩ
ﻭﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻋث
ﺭﻓﻮﺯﮔﻰ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎس ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩ، ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ، ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ، ﻣﻴﻞ
ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻢ
ﮐﺎﺭﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﮐﺎﺭﺵ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻨﻔﺎﻕ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻨﻰ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻤﻘﺎﺻﺪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺣﺴﻦ
ﺷﻬﺮﺗﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻤﻨﺎﻓﻊ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺷﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﻣﻘﺼﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻣﻘﺘﺼﺪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﺪﺗﺮ،
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﺳﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍ، ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺯﻧﺪگی ﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺎﺭﻯ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻴﻨﻰ ﻧﺸﺪﻩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺗﻀﺎﺩ
ﻭﺗﻨﺎﻗﺾ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ، ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥﺭﺍ
ﺑﭙﻮﭼﻰ
ﻭﻧﻬﻠﻴﺴﻢ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺳﺮﻋﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺩﺭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴته اﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﻓﺼﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
ﻘﺒﻠﻰ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ، ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺁﻣﺪه
اﻧﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮑﻨﻴﻢ، ﺑﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﺎﻋﺪﻩ ﮐﻠّﻰ
ﻭﺟﺰﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺟﺰاء
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ ﮐﺪﺍﻡ
ﮐﻠّﻰ ﺃﻣﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎﻯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺟﺰﺍ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻧﻴﺰ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس
ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ، ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻓﮑﺮ ﻳﺎ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮ ﺭﺍﻳﺞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﻳﻢ. ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮔﺮﺩﺍﺏ
ﻭﻣﺮﺩﺍﺏ
ﮐﺸﻨﺪﻩ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﻧﺪﺍﺧته اﻳﻢ
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻫﻢ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻰ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﻢ
ﺻﺮﻓﻪ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺩﺭ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻳﻢ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻧﻈﺮ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺳﺮﻳﻊ ﭘﻴﺮ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ، ﮐﺎﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺿﺮﻭﺭﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻧﻔﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻧﻔﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻣﮕﺮ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺿﺮﺭ
ﻭﺁﺳﻴﺐ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻔﺮت ﻮ
ﺩﻭﺭﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﻋﺸﻖ ﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎ
ﻣﻄﺎﺑﻖ

ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﻭ ﺗﻀﺎﺩ ﻭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﻰ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻴﭻ ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺁﻣﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﺯﻯ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﭘﻴﺮ، ﮐﻠّﻰ
ﻫﺎ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﺍﻭ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ، ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﻭ، ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﻫﻴﭻ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣثبتی
ﺑﺎﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺁﺧﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺗﺠﺎﺭﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ، ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ، ﭼﻮﻥ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ، ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻟﻪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ، ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ، ﺍﻳﻦ
ﺫﮐﺮ ﻭﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟﻖ
ﻭﺻﺎﺩﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺎﺭﺝ، ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﺪﻥ
ﻭﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻭﺣﻮﺍس
ﺩﻳﮕﺮﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺣﻮﺍس
ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻮﺿﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﻳﺪ ﻳﺎ ﺷﻨﻴﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻟﻤس ﮐﺮﺩ. ﭘﻰ
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺩﺭﻙ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺣﻘﻴﻘی
ﺘﺮ ﺭﺍﺑﺪﻫﺪ، ﻣﻠﺎﺋﻤﺖ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻡ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻭﻳﺎ
ﺑﮑﺪﺍﻡ ﺟزء
ﺁﻥ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﮑﺪﺍﻡ ﺟزء ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻋﻘﺎﻳﺪﻯ ﺭﺍ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩه
اﻳﻢ. ﻣثلا ﺑﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ
ﻳﺎ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻫﺎ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎ،
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻧﻔﻊ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻭﻏﻴﺮﻩ. ﻭﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺑﺎ
ﮐﺪﺍﻡ ﺟزء ﺍﺯ
ﺍﺯ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯﺍﻳﻦ
ﺍﺻﺎﻟﺘﻬﺎ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻘﺼﺪ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻭﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﻭ
ﺗﺸﺎﺑﻪ ﻳﺎ
ﻣﻠﺎﺋﻤﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺴﺘﻦ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻠﺎﺋﻢ ﻣؤﻳّﺪ،
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻧﻈﺮ
ﺳﺮﻳﻊ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﻧﻈﺮﻫﺎﻯ
ﺩﻗﻴﻖ ﮔﺎﻫﻰ
ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ ﻣﺎﺭﺍ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﺮﻑ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺗﻠﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺟﺴﺘﻦ
ﻣﻠﺎﺋﻤﺖ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺪﺍﻡ ﻓﮑﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣؤﻳّﺪﻳﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻪ ﺻﻠﺎﺣﻴﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺷﺪﻩ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻣﮕﺮ ﻫﻤﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ،
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣثبت
ﺷﺪﻩ ﻧﺪﺍﻧﺴته
ﺒﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺎ ﭼﻨﺪ ﻋﻤﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ، ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻣﻠﺎﻙ ﻋﻤﻞ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭی
ﻤﺤﺎﻝ ﻭ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ، ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ،
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺎﻃﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﺎﺣﻖ
ﺑﻮﺩﻥ، ﻭ
ﺑﻄﻠﺎﻥ ﺁﻥ
ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻓﻠﺴفه هاﻯ
ﻋﺮﻓﺎنی ﺒﺎﻫﻢ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻀﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﻰ
ﺗﺮﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﺍﺯ
ﻧﻔﻊ ﻭﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭ ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﮑﺮﺭ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺗﺮ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ، ﺣﺘﻰ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﻢ
ﻳﺎ ﻣﻨﻄﻖ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻠﺎﺵ ﺩﺭ ﻓﻀﺎ،
ﻳﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ
ﺧﻠﺄ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺟﺰ
ﺳﻘﻮﻁ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ، ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺎﻃﻞ
ﻳﺎ ﻧﺎﺭﺳﺎ، ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺃﺑﺪﻯ. ﮐﻪ
ﺣﺎﺻﻞ ﻫﻤﻪ
ﭘﻮﭼﻰ ﻭ ﺣﻴﺮﺕ
ﻭﻧﻬﻠﻴﺴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩه اﻡ، ﻭ
ﻫﻢ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺭﺍ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻠف
کرﺩه اﻡ. چه
ﻤﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻳﺎﻣﮑﺎﺗب
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻋﻠﻤﻰ،
ﻭﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﭘﺮ ﺳﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ
ﺩﺍﺭﻡ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺭﺍﻩ
ﮔﺸﺎﻯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻦ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭ ﺍﻟﺤﻖ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﻋﻠﻢ ﺭﺍ
ﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻢ
ﺩﻳﺪﻡ. ﮐﻪ ﺍﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﺎﻟﻰ ﺷﺪﻥ
ﺭﻭﺍﻥ، ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺎﻃﻞ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻢ. ﺗﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﺸﻢ
ﺑﺠﻠﻮ ﺑﺪﻭﺯﻡ
ﻭ ﺑﻌﻘﺐ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺧﻄﺮ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻡ. ﺗﺎ
ﻣﺎﻧﻊ ﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺠﻠﻮ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻭﺭ ﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﻓﻬﺎ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﺳﻮﮊﻩ
ﻫﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺟﻠﺐ
ﻧﻈﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺠﻠﻮ
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ.

ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎ ﺍﺯ
ﺭﻭش ﺍﺳﺘﻘﺮاء
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﻨﻄﻖ ﺻﻮﺭﻯ ﺟﻮﺭ
ﺩﺭ ﻧﻤﻰ ﺁﻳﺪ، ﺗﺎ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺁﻥ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﻘﺮاء ﺧﻮﺩ،
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻗﺮّﻩ
ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﺧﻮﺭّﻩ
ﻳﺎﺑﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺭﻩ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻗﻮﻡ
ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ، ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻗﺮّﻩ
ﻭ ﻏﺮّﻩ
ﺧﻮﺭﻧﻖ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺮﻳﺶ،
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﺣﺘﻰ ﮐﺎﺭ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﻨﻴﻒ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻘﺮّﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﮐﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺭﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻳﻠﻰ ﻭ
ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩچهارم ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ
ﺗﺠﺴّﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺢ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ، ﻭﺩﺭ
ﺳﻰ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﺑﺴﺨﻦ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺭﺣﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤی ﮐﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺭﻩ ﺁﻧﻬا
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍﻫﺎ ﺩﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺠﺴّﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﮐﻴﺎﻥ ﺧﻮﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ
ﺑﮑﻴﺎﻥﺧﻮﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ثباﺕ ﻭﺿﻮﺡ ﻭ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﮐﺎﻓﻰ
ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﮑﺮﺭﻯ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺘی ﻨﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻳﻘﻴﻦ ﺑﻤﺎ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻄﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺍﺯ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﻭﭼﻪ
ﺍﺯ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺷﺪﻩ. ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺣﻖ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﺎﺣﻖ
ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﻭﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻭ ﻫﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺩﻳﮕﺮ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺃﺭﺟﺢ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺃﺭﺟﺢ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﭘﻴﺒﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺣﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺤﻖ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ثاﺑﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎ ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﺎ
ﺳﻴﺘﻢ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺣﻖ ﺃﺑﺪﻯ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻴﭻ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ، ﺣﺘﻤﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺎﺭﺳﺎ
ﻭﻧﺎﺣﻖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺎﻃﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺑﺎﻃﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻣﻨﻄﻖ ﺻﻮﺭﻯ
ﻭ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﻢ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺨﺘﻠﻒ، ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺃﺑﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻳّﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﻫﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻤﻰ، ﺁﻏﺎﺯ
ﺿﻌﻒ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﻣﻐﺰ ﻭﺫﻫﻦ، ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗثبیا ﺷﺪﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺿﻌﻒ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ، ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺩ
ﻭﺭﻧﺞ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﻭ ﺣﻴﺮﺕ
ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻓﺴﺮﺩﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭﻗﺒﻠﺎ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻨﺪ ﮐﺠﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﺎﻗﺒﺘﻬﺎﺋی
ﺪﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭﻋُﻤﺮ
ﺻﺪ ﻭﺑﻴﺴﺖ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻧﻴﺰ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻨﺰﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺭﻧﺞ
ﻭﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻣﺮﮒ
ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﺭﻓﺘﻦ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻃﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺷﺎﻳﺪ
ﻟﺤﻈﻬﺎﻯ ﻳﺎ
ﺭﻭﺯﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺭﻭﺯ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ، ﻃﻮﻝ
ﻧﮑﺸﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺮﻩ
ﺧﺎﮐﻰ ﺩﻳﮕﺮ، ﻭﺩﺭ
ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭼﻬﺎﺭﺑُﻌﺪﻯ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ. ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ، ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﺭﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻭﺣﺸﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯﻧﻮﻉﻣﻴﻤﻮﻥﺍﻣﺮﻭﺯﺑﺮﺍﻯﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯﺍﺳﺖ.
ﺑﺎ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻣﺸﮑﻮﻙ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ، ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﭼﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻠﺎﻙ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﮑﺎﺭ،
ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭﺟﻪ ﺻﺪﻕ
ﺁﻧﻬﺎ، ﭼﻪ
ﮐﻤﮑﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻋﻠﻤﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻦ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻯ
ﺑﺎﺭﻣﻐﺎﻥ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ،
ﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﮐﺸﻒ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮐﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ
ﻣﻌﻠّﻤﻴﻦ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺁﺳﺎﻥ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ ﻫﺮﺩﻭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺂﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺭﺍ
ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﻴﻢ، ﻣﮕﺮ
ﺯﻧﺪگی ﺮﻓﺎﻫﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭﻏﺮﻭﺭ
ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﺯﺩ ﺑﺎ
ﭼﺮﺍﻍ ﺑﺠﺎﻥ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻤﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻯ ﺑﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻤﺎ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﮐﺴﺐ
ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻭﺳﺮﻳﻌﺘﺮﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. که
ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻋﻘﻠی
ﺒﻬﺘﺮ، ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺎﻙ
ﺷﺪﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺴﺒﻰ، ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺮﺍﺗب ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ. ﻭﻣﻌﻠّﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ(
ﻧﻈﺮﻳّﻪ، ﺗﻠﺎﺋﻢ
ﺍﻓﮑﺎﺭ) ﻣﺎ ﺑﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺷﺮﻁ
ﺻﺤّت ﺪﺍﺷتن
ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺭﺍﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎﻣﻠﺎﺋﻢ
ﺑﻮﺩن اﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺎ، ﺑﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺳﻨﺠﺶ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺍﻳﻦ
ﺷﺮﻁ ﺻﺤّﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﻚ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺑﺎ ﺳﻨّﺖ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻘﺪس ﺷﺪﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺑﺎ ﻗﺮﺁﻥ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻗﺮّﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻣﻠﺎﺋﻤﺖ ﻭ
ﺗﻨﺎﺳب ﻮﻳﺎ
ﺗﻄﺎﺑﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﺩﺭﺳت
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﺄﻳﻴﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ، ﭼﻮﻥﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﻟﺪﻧّﻰ.

ﺩﺭ
ﺑﺤث ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﻴﺰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻳﺎ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ. ﻭﻳﺎ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﻋﻠﻢ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﺴﺒﻰ،
ﺑﮑﻠّﻰ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ، ﺗﺠﺎﺭﺑﻰ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺸﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ، ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻧﺸﺪﻩ
ﻣﻠﺎﺋﻤﺖ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺗﻮﺿﻴﺤﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﻢ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ، ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ، ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭘس
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻢ ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﻭﺗﺸﺎﺑﻪ،
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ ﻫﻢ
ﺗﺄﻳﻴﺪﺍﺕ
ﻭﮐﻤﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺁﺩﻡ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎﺯ

ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺮ ﻭ ﺩﻗﻴﻖ ﺗﺮ
ﻭ ﺑﺎ ﺭﺷﺪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ
ﭘﻨﺞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻧﺒﻮﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، که
اﻳﻨﻚ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺷﺸﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺭﻙ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺁﺧﺮ
ﻭﻧﺰﻭﻝ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺑﺪﻝ
ﺳﺎﻟﻚ، ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﮐﻪ
ﻧﺰﻭﻝ ﺍﺟﻠﺎﻝ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺣی اﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺘﻰ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻰ، ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺪﻟﻴﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻌﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ، ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﻭﻣﻠﺎﺋﻢ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺟﻤﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﻓﻬﻢ ﺩﺭﺳﺘﻰ،
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺮ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺃﻣﺮﻯ
ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻗﺒﻠﻰ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣثلا ﺑﺎ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻬﺎﻯ
ﮐﻨﻴﻢ، ﭘس
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺎ
ﺑﺎﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ندﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ، ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﻄﺎﺑﻖ ﺑﺎ
ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﻠﺎﺋﻤﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﺎ ﮐﻞ
ﻧﻈﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻳﻚ ﻧﻈﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺣﻘّﺎﻧﻰ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻳﻦ ﮐﻞ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﮐﻠّﻰ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻭﺳﺮ
ﻭﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺍﺟﺰﺍٴ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻫﺮ
ﮐﻠّﻰ ﮐﻮﭼﻚ
ﺑﺎﺟﺰاء. ﭘﺶ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺴﻮﻯ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ، ﻭﺳﺮﮔﺮﻡ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎنه
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻭﮐﻠّﻴت ﺘﺮﻳن
هاﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﻚ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺒﻠﻰ، ﻭ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﮐﻠّﻰ
ﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻌﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ، ﺑﺎ
ﺑﻌثت ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ، ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭﻯ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺏ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ،
ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ،
ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ، ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ،
ﻧﻮﺭﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﻫﺴﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ، ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻮ ﮐﺎﻧﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ، که
ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺴﺒﻰ ﻗﺒلی
هستند. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﻮﻗّﻔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺑﻔﺮض محال
ﺮﺳﻴﺪن به ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ مطلق ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻧﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺽ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺣﻘﻴﻘﺖ،
ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺘﻬﺎی
اﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯه اﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﻭﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻟﻠﻪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺟﻮﺩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺷﮑﻞ
ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﭘس
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ،
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﻴﺰ
ﺧﺎﺗمه
اﻯﻧﺪﺍﺭﺩ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎ
ﻭﺗﻤﺪﻧﻬﺎ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮﺍﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺭﺍ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺗﻨﺎﺯﻟﻰ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮ ﺭبّ
اﻟﻨﻮعی ﻭﻫﺮ
ﺗﺠﻠّی اﻟﻬﻰ، ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﺷﻒ
ﻭﺷﺎﻫﺪ، ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﺠﺴّﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺁﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺎﺯﻩ
ﻧﻔس ﺑﺮﺍی ﺁﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ
ﮐﻞّ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺃﺑﺪﻯ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ، ﻭ
ﺑﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﺮﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻭﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻃﺒﻌﺎ ﻫﺮ ﺃﻣﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻧﻴﺰ
ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﮐﻞّ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺩﺭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ، ﺗﻌﺪﻳﻞ
ﺍﻳﻦ
ﺟﺮﻳﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴیابد. ﺳﺮﮐﺸﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ، ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨ

ﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻮﮐﺎﻧﺘﻰ ﻫﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﻧﻮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
را ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻮ ﺁﻭﺭﺍﻥ
ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﻫﺮ
ﻫﺰﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﻮﺍﻓﻘﺎﻥ
ﻧﻮﮐﺎﻧﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻫﻴﭻ
ﻣﻠﺎﻙ ﻗﻄﻌﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺧﺪشه اﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺳﻴﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﮐﺎﻧﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ ﺧﺎﻟﺺ.
ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴش
ﻤﻌﺘﻘﺪﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘس ﻫﻴﭻ ﮐس
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻗﻮﻝ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺴﻰ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺩﺍﺋﻢ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻳﺎ ﺍﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء
ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻋﺪﻡ ﻣﺎ ﺳﻮﺍﻩ،
ﺩﺭ ﺍﺳﻢ
ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ ﻭ
ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻟﺎ
ﺑﺸﺮﻁ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﺮﻁ ﻭ ﺷﺮﻭﻃﻰ
ﻧﻤﻰﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﺸﺮﻁ
ﻟﺎ ﮐﺮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮔﻔﺖ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺴﺖ
ﻭﻣﻴﻔﻬﻤﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺗﻮﺍﻧﺎ، ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺁﻧﭽﻨﺎن که
ﻤﺎ ﻫﺴﺘﻴم. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺎﻟﻢ به شرﻁ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﻭﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺣﺘﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻄﻮﺭ ﻗﻄﻊ
ﻗﺒﻮﻝ ﻳﺎ ﺭﺩ
ﻳﻚ ﻓﮑﺮﻯ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﻳﺎ ﻧﻪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻋﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺭﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺭﺯﻳﺎبی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯﺧﻮﺩ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ ﺍﺯ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺘﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻧﺎﺳﺮه
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﻄﻮﺡ، ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ.
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺴل های ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ، ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ، ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻌﻤﻞ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭ
ﻫﺮ ﻗﻮﻝ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻰ ﺣﺎﮐﻰ
ﺍﺯ ﺳﻌﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ، ﺻﺎﺣﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻴﮑﺎﻳﻚ، ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﺗﻮﻗﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﻄﺤﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺧﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻌﺼﻴﺖ،
ﻳﺎ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﺼﻮﻣﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻫمه
اﻳﻨﺎﻥ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﺭ(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
تجلّیات)
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ(شهود
های ﻋﻘﻠﻰ و
لدنّی) ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰﺩﺭﭘﻴﺶﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺑﺎﺯ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﭘﻨﺠﻤﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻣﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺟﻤﺎﻉ ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﻋﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻋﻮﺍﻡ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻢ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺳﻨﺠﺶ
ﻓﮑﺮ ﻳﺎ ﻋﻤﻞ ﻭ
ﮔﻔﺘﻬﺎﻯ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻮﺍﻡ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺳﺘثماﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻨﻨﺪ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺍﺿﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻓﮑﺮ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻫﻢ
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﻮﺍﻡ
ﺑﭙﺴﻨﺪﻧﺪ ﻭ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﺮ ﺟﺎمعه ﻫﺴﺖ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﻄﺢ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﮐﺮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﺍﺿﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻫﻢ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬی بوﺩه
ﺒﺎﺷﺪ. ﻋﺮﻓﺎ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﻋﺎﻡ،
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﺎﺹ، ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺧﺎص
اﻟﺨﺎﺹ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺳﻨﺠﺶ
ﻳﻚ ﻓﮑﺮ ﺟﺪﻳﺪ،
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺧﺎﺹ
ﺍﻟﺨﺎﺹ، ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﮐﻠﺎﻡ ﺑﺎ
ﺳﻨّﺖ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺯﻧﺎﻥ
ﻭﻧﻮﮐﺮﺍﻥ
ﻓﺎﺳﺪ ﺍﻭ، ﻭ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺯﻥ ﻟﻮﻁ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﻭﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ نظﺮ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘﺮﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺯﻟﺰﻟله اﻯ ﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﮐﺮﺩه
اﻳﺪ، ﻭ ﺁﻳﺎ
ﺷﻤﺎ ﻓﻠﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻞ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﺪ؟ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻴﻠﻰ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﺨﻔﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﻮﺩ ﻳﺎ
ﻣﻀﺮ، ﻭ ﺁﻳﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﺮﺩ ﻳﺎ ﻧﻪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺻﺮﻓﺎ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻣﺎ، ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣثلا
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺸﺘﺮﻙ، ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭ ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ،
ﻭﻳﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﺎﺹ، ﭼﻮﻥ
ﮔﺮﻣﺎ ﻭﻓﺸﺎﺭ
ﻭﻏﻴﺮﻩ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻭ
ﻫﻢ ﺣﺎﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺩﻟﻴﻞ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻓﮑﺮﻯ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮ ﺩﺭ ﺗﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ
ﺑﺎﻫﻢ ﻧﺰﺍﻉ
ﺳﺨﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻴﺘﻠﺮ
ﻳﺎ ﻧﺎﭘﻠﺌﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻢ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺩﻟﻴﻞ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻓﮑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭ ﻳﺎ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣثلا
ﺁﻧﺎﻥ ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻳﻦ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﻓﮑﺮ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻓﮑﺮ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻧﻔﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺖ، ﺩﻟﻴﻞ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺩﻟﻴﻞ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﻧﻔﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺤﻤﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﻟﻴﻞ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺎﺯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺍﻓﺮﺍﺩ، ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ، ﺩﺭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﻦ
ﻳﻚ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ، ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻘﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺣﻖ ﺭﺍ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ ﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻧﺎﺣﻖ ﺭﺍ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣثلا ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺟﻤﺎﻉ
ﻋﻮﺍﻡ، ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ
ﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ، ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺰﻭﻡ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻨﺘﺨﺐ
ﺍﮐثرﻳﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﻣﺎ ﺍﺟﻤﺎﻉ
ﻣﺘﺨﺼﺼﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺭﺷﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﻈﺮ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺩﺭﺳتی
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺟﻤﺎﻉ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻋﺎﻟﻢ، ﮐﻪ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺩﻳﻨﻰ
ﺭﺍ ﻓﺘﻮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﺍﺟﻤﺎﻋﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻣﮕﺮ
ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﻯ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺷﺨﺼﻰ
ﻳﺎ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺟﻤﺎﻉ ﻧﻈﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺴﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﻳﻚ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻳﺎ
ﭘﻴﺮ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺟﺎﻟﺐ
ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻣﺎﺩﻯ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ(ﺑﺪﺍﻫﺖ
ﺫﺍﺗﻰ)ﻳﺎ ﻓﻄﺮت
اﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ، ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻠﺎﻙ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻥ، ﺩﻟﻴﻞ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺫﺍﺕ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺸﺮی اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﺩﺭﺟﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﻓﻄﺮی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻳﺎ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻫﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻭﻧﻈﺮﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﺑﺎ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺍﮔﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺸﻮﺩ، ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ، ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺒﺎﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻘﺶ ﺍﻳﻦ
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﺑﻮﺩﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﻠﺎﻑ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثال ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺟﺐ ﺧﻮﺩ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﺮﻳﺒﺎ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﺻﺒﺎﺡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ
ﭘس ﭼﺮﺍ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺭﺍﻩ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﻭﺧﻠﺴﻪ ﻭ ﺻﻤﺪﻳّﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻣﺮﮒ
ﺭﺍﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻭﺭﺍﺣﺖ
ﻭﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺮﮒ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﮐﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ
ﻣﻔﻴﺪﺃﺑﺪﻳّﺖﺧﻮﺩﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.

ﺑﺪﺍﻫﺖ
ﺩﺭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﺑﺪﻳﻬﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺟزء
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﺍﺯ
ﮐﻞّ ﺍﺳﺖ، ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮﻩ، ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺪﻩ، ﭘس
ﺍﻳﻦ ﺑﺪﺍﻫﺖ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﺎﻡ
ﻳﺎﻓﺘﻪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻥ ﺍﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻭ ﺣﮑﻢ
ﻭ ﻗﻀﻴّﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻃﻔﻞ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻳﺮ
ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﺑﺪﺍﻫﺖ ﺫﺍﺗﻰ
ﺭﺍ، به (ﻮﺿﻊ
ﺍﻣﻮﺭ) ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺪﺍﻫﺖ ﻳﻚ
ﻓﻄﺮﺕ ﺫﺍﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺗﭙﻴﺸﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه اﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﺪﺍﻫﺖ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﻓﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ،
ﺩﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺳﻤﭙﺎﺷﻰ ﻣثبت
ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﻳﻬﺘی
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮّﻩ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﺳﺖ
ﻳﺎ ﻏﻠﻂ، ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﭘﺴﻨﺪﻳﺪﻩ، ﻳﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺫﻫﻦ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺪ. ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭﻭﺿﻮﺡ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻫﻨﺪﺳﻰ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺑّﻊ ﻭﺗﺮ
ﻣﺴﺎﻭﻯ
ﻣﺠﻤﻮﻉ ﻣﺮﺑﻊ
ﺩﻭ ﺿﻠﻊ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩ،
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﺒﻌﺪ ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻘﻄﻪ
ﻧﻴﺰ ﻃﻮﻝ
ﻭﻋﺮﺽ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻧﻘﻄﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﮑﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﺮﭼﻪ ﻭﺿﻮﺡ
ﻭﺭﻭﺷﻨﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻤﻴﻴﺰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ

ﻧﻈﺮ
ﺳﺮﻳﻊ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﻭﺿﻮﺣﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻗّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﮐﺮﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺩ. ﻭ
ﻧﻈﺮ ﺑﺎ ﺩﻗّﺖ
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻈﺮﻯ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻭﺗﺤﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺭﻳﮑﺮﺕ
ﺁﻟﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮ
ﮐﺎﻧﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺣﻮﺯﻩ ﻓﻠﺴﻔﻰ(
ﺑﺎﺩﻥ ﺁﻟﻤﺎﻥ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻗﻮﻝ
ﺑﻨﻈﺮ ﺑﺪﻳﻬﻰ،
ﺫﺍﺗﻰ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺁﻥ
ﺑﺮﻣﺎ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻴّﻮﻥ
ﺍﺯ ﺍﻟﺰﺍﻡ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻳﺎ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻔﻬﻤﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻈﺮ ﻓﻮﺭﻯ
ﻭﻗﻄﻌﻰ ﻧﺪﻫﺪ،
ﭘس ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻟﺰﺍﻡ
ﻭﺗﻌﻬّﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﮐﻪ ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻭﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭﻭﻥ ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎ، ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﻤﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺄثیر ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻣثبت
ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺫﻫﻦ
ﻭﺯﺑﺎﻥ، ﻭ ﺗﻦ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻫﺎﻳﻢ. ﻭ
ﻳﺎ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩه اﻳﻢ، ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓته اﻳﻢ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴب ﻮﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﮐﺎﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ، ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﺑﻔﮑﺮ
ﻭﺗﺄﻣّﻞ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻧﺎﻡ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﮔﻔته اﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺎﺻﻞ
ﻋﻘﺪهﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﺯ
ﺯﺣﻤﺘﻰ ﺩﺭ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﺰﮐیه
ﺸﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺭﻭح
الهی جای
ﺭﻭﺍن
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺸﺴﺘﻪ، ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍت
اﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﺗﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻭ در
ﺯﺑﺎﻥ ﻭﺗﻦ ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻭﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪ، ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﻗﻠﻢ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻭﺯﺑﺎﻥ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻦ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺁﺭﺯﻭ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺩﺭ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻳﺮ ﻭ
ﺭﻭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻭﺩﻩ ﻫﺎ ﻣﺬﻫﺐ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﺎﻭﺭ
ﻣﻴﺎﻧﻪ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﻳﻠﻰ
ﻳﺎ ﺍﻳﻠﻴﺎ، ﻭ
ﺍﻟﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻰّ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﺠﺴّﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺖ. ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﻧﺎﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﻋﻠﻰّ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﻳﮕﺮ،
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭبّ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.

ﺍﻳﻦ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﻳﺎ
ﺃﺻﻞ ﺃﺻﻴﻞ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻧﻮﻋﻴّﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ، ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳده ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻢ ﺯﺍﺩ،
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﻳﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ، ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ،
ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ ﻫﻢ
ﺯﺍﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻳﻦ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻮﺽ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺮﺩ، ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺩ، ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ، ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ، ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ
ﺭﻭﺡ
ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺪﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺰﻭﻝ
ﺍﺟﻠﺎﻝ
ﻭﺗﺠﻠّﻰ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ،
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭﻟﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻧﻴﮑﻮ ﺗﺮ. ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭ
ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺳﻮﮊﻩ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ ﻳﺎ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺳﺮاء ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺭﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ، ﺧﻮﺩ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺒﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ، ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻳﺶ
ﺑﺮبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻳﻌﻘﻮﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﺗﺮ، ﭘﺪﺭ
ﺑﺰﺭﮒ ﻳﻌﻘﻮﺏ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻴﮑﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﺮﺷﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍسراء
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﺳﺮاء
ﺑﻮﺩﺍ ﺩﺭﻋﺮﺵ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﺮﺵ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻋﺮﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﻋﺮﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﺯ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺒﻌﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺮش ﺮبّ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﻧﺎﻡ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺭﺍﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ،
ﮐﻪﻣﺤﻤﺪﮔﻔﺖ. ﻭﻫﺮﮐﺎﺷﻔﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﺷﺪ، ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﻣﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻣﻐﺎﻳﺮ ﺑﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮ ﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﺑﺮﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺎس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺭﺍﺯ
ﻓﻬﻢ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺣﺪﻳث ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺍﻳﺪﻩ
ﻣﺨﺘﺼﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷت
ﺴﻠﻮﻙ ﮐﺮﺩﻥ
بمن ﮔﻔﺖ.

ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ، ﻭﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭﺟﺪﺍ
ﻭﻳﺎﻓﺖ ﻭ
ﺣﺎﺻﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻮﺟﺪﺍﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ. ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺤﻴﻂ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺷﺨﺺ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩ، ﻣﻮﻗﺘﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭ ﺳﻄﺤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻋث
ﮐﺎﺭﻣﺎﺷﺪﻥ
ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻮﺟﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﺪﺍﻡ
ﻳﻚ ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. (ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﺍﺳﺘﻌﻠﺎﺋﻰ)ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻳﺎ
ﻣﺴﺄﻟﻪ( ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ). ﻟﺬﺍ
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﺟﺪﺍﻥ، ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ، ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻭ ﻭﺟﺪﺍﻥ ﺍﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﻭﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ، ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﻭﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻧﺎﺭﻭﺍﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭﺗﺠﺴّﻢ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺃﺗﻢ ﺗﺎ
ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻴﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣُﺮﺩه اﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭی
اﻟﻬﻰ، که ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﮐﻨﺪ. ﭘس
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﻭﻫﻢ
ﺯﺍﺩ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻭ، ﮐﺎﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﺠﺎﻯ
ﻗﻮﻝ ﺍﺳﺘﻌلاء ﮔﻔﺘﻪ
ﮐﺎﻧﺖ، ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻓﻄﺮﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ،
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﺪﺑﺮﺍﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻫت ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﮐﻪ
ﻓﻬﻤﻴﺪه اﻧﺪ. ﭘس
ﻧﻮﻉ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﺎ ﻫﺴﺖ.
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺟﺰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻫﻢ ﻧﺴﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎت
ﺮﻭﺣﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺩﻭﻧﻔﺮﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﺍﺳﺘﻌﻠﺎٴ، ﻳﺎ
ﺫﺍﺕ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺗﺮﻧس
ﺳﻨﺪﻧﺘﺎﻝ
ﺍﺳﺖ .

ﺣﺎﻝ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻤﻞ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ
ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻤﻞ
ﻭﻓﺎﻳﺪﻩ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﻴت
ﻮﻋﻤﻠﻰ ﺑﻮﺩﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻳﻚ ﭼﻴﺰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﮑﻞ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻧﻴﺎ، ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﻫﻢ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﻳﺎ
ﺁﺧﺮﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﭽﻪ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻈﺮ
ﺑﺎﺟﺰاء ﻳﻚ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺟﺰﺍﺋﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺧﺎﺹ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﮔﺮﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺣی ﻮﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﻮﻓﻬم
کنندﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻭﺍﺣﺪ ﻭﮐﻠی
ﺨﻮﺩﺷﺎن
ﺘﺄﻣّﻞ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﺘﺸﮑّﻞ ﺍﺯ
ﺍﺟﺰاء
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﮐﻞّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺖ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﻓﺎﻫﻰ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮ ﺟزء ﺑﺪﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻮﻝ
ﺳﺎﺯ ﺍﺳﺖ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺟﺰﺍٴ ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﻠّﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺭﻗّﺎﺻﻪ ﺑﺪﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺻﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ،
ﺷﺮﻁ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺭﺍﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﻗﻄﻌﻰ ﺑﺎ
ﻣﻠﺎﮐﻬﺎ ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻫﺎﻯ
ﻗﻄﻌﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺁﻥ
ﻋﻤﻞ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ (ﺻﻠﺎﺡ
ﻋﻤﻞ)ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﺎ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ
ﮐﺪﺍﻡ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻭﮐﺪﺍﻡ ﺳﻄﺢ
ﺍﺯ ﻓﻮﺍﺋﺪ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
چه ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻳﻦ
ﻓﺎﻳﺪه ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻀﺮﺭ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺗﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، که
به (ﻓﻮﺍﺋﺪ
ﺃﺑﺪﻯ)ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻧﻪ
ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻥ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮچه ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﻭﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺁﻥ، ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﻭ ﻳﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣنفی ﺷﺪﻩ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﮑﺮ ﻭﻧﻴّﺖ، ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﻋﻤﻞ
ﻭ ﺁثاﺭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺁﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻣؤثّر ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ ﻣﺎ
ﻫﺪﻑ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎ ﺑﺎ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻋﻤﻞ، ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﺎ ﺭﺍ،
ﺑﺄﻫﺪﺍﻓﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ، ﻗﻮﻟﻰ
ﺻﺤﻴﺢ ﻭﻳﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺣﺎﻟﺘﻰ ﺍﺳﺖ، ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﺎ. ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﮔﺮ ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﭼﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﻣﺎ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﻭﺗﺎﺑﻊ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺗﺎﺑﻊ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺣﺮﮐﺖ ﻃﺒﻴﻌت
ﺪﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍت
ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﺩﻳﺮ ﻳﺎ
ﺯﻭﺩ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ ﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺧﺴﺎﺭﺕ ﺭﺍ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩﻣﺎﻧﺮﺍ
ﺑﺎﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺭﻭح اﻟﻬﻰ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫی ﺒﺎ ﻣﺎ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎ. ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩﻓﺮﻳﻰ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻳﺎ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺎ، ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﻄﻌﻰ
ﻣﻴﺮﺍﻧﺪﻥ ﻭ
ﺑﻌﺪﻡ ﺑﺮﺩﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺣﻖّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺗﺤﻘﻖ ﻭﻋﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓته اﻳﻢ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﮐﻨﻴﻢ،
ﻳﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﺯ
ﺻﺮﻑ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎئیم. ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ، ﻭ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻳﺎ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻳﺎ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭﻟﺬﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﺟﻬﻨّﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺪﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺑﺪﺍﺋﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﻭﻓﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ، ﻭﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺘﻮﻟّﺪﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﺧﻄﺎ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﻰ
ﺁﻣﻮﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺩﺭس
ﻋﺒﺮﺕﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﮐﻪﮔﺎﻫﻰﻫﻢﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ،
ﻭﻗﺘﻰ
ﺣﺮﻓﻬﺎﻳﺶ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻫﻢ ﻫﺪﻑ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ. ﻭﻫﻢ
ﻋﻤﻞ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﻭﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁثاﺭ ﺁﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺧﻄﺎﺋﻰ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﺎﺭﺍ ﺧﻨثی
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺩ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻗﻤﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﻣﺎ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺗﮋﻳﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻫﺪﻑ
ﻗﻄﻌﻰ ﻭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﻋﻴﺐ ﺩﻳﮕﺮ،
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻴﺮ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺴؤﻝ ﻭﻣﻘﺼّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﺩﺭﺳﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﮔﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺤﻖ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳﺖ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺤﻖ
ﻣﻄﻠﻖﺍﻟﻠﻪﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﻣﺸﮑﻞ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﻮﺩ ﻭ ﺃثر ﻳﻚ
ﻓﮑﺮ ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺁثاﺭ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﭘس ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻢ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻓﺮﺽ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻫﺪﻓﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﻡ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭ ﺭﺧﺪﺍﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻧﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ. ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻌﺪﻯ. ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻫﺪﻑ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻴﭻ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺟﺰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺗﺄﻳﻴﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻏﻴﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒته
ﭙﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺟﻨﺎﺡ ﻣﻌﺘﺪﻝ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﻃﻴّﻮﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺗﺤﻘق
هستند. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﮑﺮﺭ، ﺁثاﺭ
ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﺑﺎﺯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﮐﺎﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﭼﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮبه
کننده، ﻭﭼﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﻫﺪﻑ، ﻭﭼﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ
ﻳﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻓﮑﺮ
ﺑﺎ ﻣﻠﺎﮐﻬﺎ ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺁثاﺭ
ﻋﻤﻞ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﻓﺮﻣﻮﻝ
ﻏﻠﻂ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺁثاﺭ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ،
ﺩﻟﻴﻞ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻓﻮﻕ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺷﻮﺩ.

ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻣﺮﺍﺗب
ﻨﻔﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻳﺎ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ، ﻗﺎﺑﻞ
ﻃﺮﺡ ﻭ ﻓﺮﺽ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺎﺩﻯ
آن ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻣﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﮐﻪ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻘﻴﻪ
ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺟﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺍﮔﺮ
ﺭﻩ ﺭﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺏ ﻳﺎ ﺑﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ
ﻭﻣﻮﻓّﻘﻴﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻭ، ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﻨﺎ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ، ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﻓﮑﺮ ﺑﺎﻭﺍﻗﻊ
ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﻭﺍﻗﻊ
ﺧﺎﺭﺟﻰ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺍﻗﻊ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻭﺍﻗﻊ ﻓﮑﺮ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻳﻌﺪﺍ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﻓﮑﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻭﺍﻗﻊ
ﻓﮑﺮ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﺮﺩ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺟﺪﻳﺪ ﺣﻘﻴﻘﺖ،
ﻧﻘﻄﻪ ﻣثبتی ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﻫﺪﻑ ﺳﺎﻟﻚ، که
ﺒﺮﺿﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺃﺑﺪﻯ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺁثاﺭ ﺟﺰﺋﻰ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮﻩ
ﺑﺬﻫﻦ ﺍﻭ
ﺑﺮﺳﺪ، ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺎ ﻓﮑﺮ ﺍﺻﻠﻰ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ثاﺑﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻗﺪﻣﻰ ﺑﺴﻮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،
ﮐﻪ ﻗﻀﻴّﻪ
ﺍﻟﻒ ﻣﻘﺮﻭﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﻀﻴﻪ ﺍﻟﻒ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻓﻠﺎﻥ
ﺃﻣﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻓﻠﺎﻥ
ﺃﻣﺮ ﭼﻨﺎﻥ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﻗّﺖ ﻭ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﭘس
ﺟﺎﻯ ﺷﻚ
ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩﺑﺎﺣﻘﻴﻘﺖﻫﻢﺭﻭﺑﺮﻭﻧﺸﺪهاﻳﻢ.
ﺷﮑّﺎﮐﺎﻥ
ﺑﺘﻌﺮﻳﻒ
ﻣﺘﻌﺎﺭﻑ
ﺣﻘﻴﻘﺖ، ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻦ ﮐﺮﻭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻋﮑس
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻣﺎﻩ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣثاﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻖ ﺻﻮﺭﻯ ﻭ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﻢ،
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻦ ﺳﻮﺩﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺷﮑّﺎﻙ
ﺑﮑﺮﻭﻳّﺖ
ﺯﻣﻴﻦ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻦ ﮐﺮﻭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ، ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺑﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺑﺤﻖ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻴﻢ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ، ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺭﺍﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺍﻭ ﻭﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﮐﺎﺭ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻭ هستند. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻭ
ﺁثاﺭ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺭﺍﺑﺘﺪﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨص اﺳت
ﻮﺩﺭ ﺩﻟﺶ ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻧﻴﻚ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ، ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ ﺑﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﺎ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺹ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ، ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺍﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﺑﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻧﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ، ﮐﻪ ﻗﺸﮋﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎ، ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺣﺰﺑﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﮐس ﺑﮕﻮﻳﺪ،
ﻣﻄﺎﺑﻖ ﮔﻔﺘﻪ ﻟﻨﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ، ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻋﻘﻞ
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻬﺎﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻣثلا
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻟﻨﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﺗﻴﻂ ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎ
ﻋﻠﻰّ ﻭﻓﻠﺎﻥ
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﻭ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻋﺼﻮﺭ ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺑﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﺎﺻﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس هست. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﻳﺪ،
ﺣﺘﻤﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﺎﺳب عصر
ﻭﻣﮑﺎن ﻮﻧﻮع
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺟﺎمعه
ﺨﻮﺩ ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺟﺐ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﺍﺳﺖ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻌﻬﺪ ﻗﺒﻮﻝ
ﻳﺎ ﺍﺟﺮﺍ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺵ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ،
ﮐﻪ ﻫﺮﺟﻮﺭ ﻭ
ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻳﺎﻭﺿﻌﻴّﺖ ﻭ
ﺑﻬﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻔﺎﻭت
ﺪﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺑﺪﻫﺪ. که
ﺒﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺎی اﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﻫﻤﻪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺎﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ ﺩﺍﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﮐﻪ ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺼﻮﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭﻧﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻣﻴّﺖ ﺭﺍ
ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺭﺍ ﺧﻨﺪﻩ ﺩﺍﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ، ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﺑﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺳﻨّﺖ
ﻭ ﻗﺮّهﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ. ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎت که ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺘﺠﻠیه هاﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﺑﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ، ﻭﻟﻮ
ﻧﺴﺒﻰ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ، ﺍﺯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ شرﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘّﻰ ﺃﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺑﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻳﻦﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ،
ﻭﺑﺮﺍﻯﺁﻳﻨﺪﻩﺩﻟﮕﺮﻡﻭﻣﻄﻤﺌﻦﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ.

ﺩﺭﺩ
ﺷﮑّﺎﮐﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻣﺎﻫﻴﭻ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ، ﭼﻮﻥ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻨﺠﺶ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻥ
ﻧﺪﺭﻳﻢ، ﺩﺭﺑﺎﺭه
اﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺷﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ،
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭼﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﺮﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻣﺪﺍﻡ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺷﺪﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺎﺣب آن
ﺴﻄﺢ ﻋﻘﻠی
ﭙﺎﺋﻴﻦ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺷﮑﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺣﻘﻴﻘت ﺮﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﻨﺎﻡ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﭼﮕﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ، ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ، ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰﻭﻗﺘﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪ ﺗﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ثاﺑﺘﻰ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺟﺰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﻌﻴﺎﺭ
ثاﺑﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣثبت ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ

ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ، ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﻣﻌﻴﺎﺭ
ثاﺑﺘﻰ
ﺑﺠﻮﺋﻴﻢ، ﻭ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻌﻴﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ثاﺑﺖ ﻳﺎﻓﺘﻴﻢ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ ﻭ
ﺩﻭﺭﺗﺮﻳﻦ
ﻫﺪﻑ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ثاﺑﺖ
ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪه
اﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺁثاﺭﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎ ﻫﺴﺖ ﭘس ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﮑﻮﺷﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻫﻴﭻ ﺧﻄﺎﺋﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺩﺭﺟﺎ
ﺯﺩﻥ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ مطرح ﻧﻴﺴﺖ.
چه ﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺧﻄﺎ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺮﻭﺩ، ﮐﻪ
ﻧﻄﻔﻪ ﺃﺻﻠﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻣﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

ﺷﮑّﺎﮐﺎﻥ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺳت هم ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻘﻰ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺳﻴﺪ.
ﭘس ﺣﺘّﻰ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻫﺮ ﻓﮑﺮﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻑ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺻﻞ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺰﻭﻡ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ، ﻫﻤﻪ
ﺍﺯ ﺣﻴﺮﺕ ﻫﺮ
ﺷﮑّﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻫﻢ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﮐﻠﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ثاﺑﺖ ﮐﻨﻨﺪ. ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺭﻧﺞ
ﺣﻴﺮﺕ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻳﺎﺑﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺃﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﮑّﺎﮐﺎﻥ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻏﺎﻗﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ، ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﭽﻨﺎﻥ
ﻋﻘﺎﻳﺪﻯ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻘص اﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻢ
ﺭﺍ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﻋﻘﺪﻩ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﺎﮐﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴز
ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﻨﺪ. ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﻴﺎﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، (ﻋﻠﻴﮑﻢ
ﺑﺪﻳﻦ
ﺍﻟﻌﺠﺎﻳﺰ)، ﺷﻤﺎﺭﺍ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺑﺮﻭﺵ
ﺩﻳﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﺯﻧﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﻤﺮﻯ ﺭﺍﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻣﻄﻴﻊ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻚ ﻭ
ﺳﺴﺘﻰ ﻭ
ﺩﻟﺰﺩﮔﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﻋﻤﺮ
ﺟﺰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﮔﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻔﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﺮﻑ ﻣﺮﮒ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺴﺮﻣﺴﺘﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺮﮔﻰ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﺍﺯﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﻓﺮﺻﺘﻰ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﮑﺘﺐ ﺷﮑّﺎﻙ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﮑﻮﻫﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﮐﻪ ﺷﮑّﺎﮐﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻫﻴﭻ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻗﻄﻌﻰ
ﺑﺎ ﻫﻴﭻ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻈﺮ
ﺷﮑّﺎﮐﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻡ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺣﻴﺮﺕ
ﻭ ﭘﻮﭼﻰ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﺘﻔﻠﺴﻔﻴﻦ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ، ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻧﺰﺍﻉ ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻫﺮ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻨﻴﻦ
ﺣﻴﺮﺗﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻳﺎ
ﭼﺮﺍ ﻫﻤّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﭼﺮﺍ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺷﮑّﺎﮐﺎﻥ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎﻓته
اﻧﺪ. ﺗﺎ ﺁﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺎﻫﻤّﻴﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﮑﻤﻚ ﻭﻳﮋﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺘﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭﺩﻝ ﺍﻭ ﮐﺸﺶ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﻓﮑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ(ﺍﺣﻮﺍﻝ)ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺧﺎﻟﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺑﮕﻮﻳﻢ، ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺘﮑﺒّﺮﻳﻦ ﻭ
ﻣﻐﺮﻭﺭﻳﻦ
ﺯﻣﺎن هاﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﮑﺮﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ، ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻋﻨﻮﺍﻥ
(ﻣؤﺟّﻠﻪ)
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ که
ﺒﻔﺮﺩﺍ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺑﺨﻮﺩ
ﺍﺟﺎﺯه
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ، ﺍﺯﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺣﺴﺎس
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ که اﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴته اﻧﺪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺑﭙﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺏ
ﺑﻨﮕﺮﻳﻢ، ﺃﮐثرﻳّﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭﻣﺘﻔﮑﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻳﺎﺩﺭ ﺣﻴﺮﺕ
ﻭﺧﻤﻮﺷﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻏﻔﻠﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻣﺎﺩﻯ،
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺎﻡ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺯﻣﻴﻦ
ﮔﻴﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻝ ﺧﻮﺵ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪه اﻧﺪ
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﮐﻮﻥ
ﻭﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﻄﺮ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻳﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻣﺮﮒ ﺣﺮﮐت کرﺩ،
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻓﺮﺻﺖ
ﻋﻤﺮ ﺑﮑﻤﺎﻟﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺗﺼﻮﺭ
ﻓﺮﺩﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﻧﮑﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺑﺎﻳﺪﺷﺮﻭﻉﮐﺮﺩ،
ﮐﻪﻓﺮﺩﺍ ﺧﻴﻠﻰ
ﺩﻳﺮﺍﺳﺖ.

ﺧﻄﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﮑّﺎﮐﺎﻥ
ﺩﺭﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ، ﺩﺭﻫﺮ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻓﻌﺎﻝ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ، ﺑﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ثاﺑﺖ
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩی
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﺁﻧﻬﺎ، (ﻋﻠﻢ
ﺗﻮﺟﻴﻪ)
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻫﻢ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻧﻰ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻓﮑﺮ،
ﻭ ﻫﺮ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺟﻮﺋﻰ ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺁﻥ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ، ﺁﻧﭽﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻢ، ﻭﭼﺮﺍﻍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺷﺐ
ﻭﺭﻭﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻢ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺁﻧﺎﻥ،
ﮐﻠّﻴﺎﺗﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻴﻢ، ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺍﻭﻝ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﻌﺪ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﻌﺪ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺁﻥ ﺑﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ، ﺑﻌﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺨﺼﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻭﻝ ﻫﺪﻑ ﺭﺍ
ﺑﭽﻨﮓ ﺁﻭﺭﺩ، ﺑﻌﺪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻥ
ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻫﺪﻑ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﭘﻴﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﻧﻴﺴﺖ، ﭘس
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺭﻓﺖ
ﮐﻪ ﺑﻘلّه ها
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻗﻠّﻪ
ﻫﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻄﻴﻊ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻮﺟّﻪ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ
ﻣﺴﺘﺪﻝ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﻭﻗﺘﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﭘﺎﻙ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﻴﻄﺮﻑ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﺗﻮﺟّﻰ ﻭﻳﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻳﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻰ ﺍﺯ
ﻫﺮﮐس ﺪﺭﻫﺮ
ﻣﻮﺭﺩ، ﺟﺰ
ﭘﺸﻴﻤﺎنی
ﺒﻌﺪی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﮐﺸﺶ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻋﻘﺪه
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺗﻘﻮﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺘﻰ
ﺟﺰ ﺩﻓﻊ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﺼّﺐ
ﮐﻮﺭ ﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺍﺭﺗﺠﺎﻋﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺷﺪﻥ ﺩﻳﻨﻰ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ. ﻭ
ﺗﺎ ﮐﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻭ
ﺿﺪ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ،
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺼﺮﻑ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺁثاﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺑﻰ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺍﺭند.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺯﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ، ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻭﻧﻔﺮﺕ ﺷﻮﻳﻢ،
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ، ﺍﺯ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﮑﺎﺗﺒﻰ ﺟﺪﺍ
ﺷﻮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺗﮑﻔﻴﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺎﺭ ﻭ
ﭘﻮﺩ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎ
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻬﺎﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.

ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﺸﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻏﻴﺮ
ﻣﺘﻌﺎﺭﻓﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻤﻴﺎﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻌﻨﻰ ﻳﺎ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻣﺘﻌﺎﺭﻑ
ﺣﻘﻴﻘﺖ، ﺩﺭ
ﺃﻣﺮ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻓﮑﺮ، ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺭﺳﻤﻰ
ﻭﻣﺘﻌﺎﺭﻑ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻨﺪﺭﺝ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺷﮑّﺎﮐﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺭﺩ
ﺷﮑّﺎﮐﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ، ﻃﺒﻖ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺘﻌﺎﺭﻑ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ ﻭ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﻙ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﺘﻌﺎﺭﻑ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﺗﻌﺎﺭﻳﻒ
ﻏﻴﺮ ﻣﺘﻌﺎﺭﻑ،
ﺳﻬﻢ ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ. ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻟﻔﻆ، ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻧﮑﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ، که
عین ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﺎ، ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺫﻫﻦ ﻭﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻮﻫّﻢ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺷﺎﻋﺮﺍﻧﻪ ﻭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻧﻈﻢ ﻭ
ﻧﺴﻘﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻋﻮﺍﻡ
ﭼﻮﻥ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺍﻃﻔﺎﻝ، ﻧﻪ
ﻧﻈﺎﻡ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻧﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ.

ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺍﺻﻠﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺷﻤﺮﻳﻢ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺑﺤث
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺗﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﻭﺍﺯ
ﺑﺤث
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﺎﻭﺭاء
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ، ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺒﺎﺣث
اﺧﻠﺎق
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎق عملی
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﺎﺩ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺑﺤثی
ﮐﻪ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭ ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮ
یا ﻣثبت ﺒﻮﺩﻥ
ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﻢ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻣﻨﺸﺄ
ﻣﻌﺮﻓﺖ، ﻭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. ﭘس
ﺍﺯﻫﺮ ﺭﺍﻫﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ، ﺑﺮُﻡ
ﻳﺎ ﺍﻭﻡ ﻳﺎ
ﺧُﻢ ﻭ ﻗُﻢ
ﻳﻌﻨﻰ ﻗﻴﺎﻡ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﺮ
ﺑﺤث ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ، ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﮑﻴﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺑﺮ
ﻣﺒﺎﺣث
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﺁﻳﺎ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺸﺮﺡ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺎﺣث
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺷﺪ، ﻳﺎ
ﻧﻪ. ﻭ ﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﻏﺮﻳﻖ ﺩﺭﻳﺎچه
اﻣﻮﺭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﻮﺩه اﻡ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﻳﺎ
ﻭﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻢ. ﺁﻧﮕﺎه
ﺪﺭ ﺣﺎﻝ ﻏﺮﻕ
ﺷﺪﻥ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻢ. ﻳﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺴﺎﺣﻞ ﻭﺗﺮﻙ
ﻫﻮس ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﭼﻪ، ﻳﺎ
ﺷﻨﺎﮔﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻥ ﺿﻌﻴﻒ
ﻫﺴﺘﻢ. ﻭﻳﺎ
ﮐﻤﻚ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ ﭼﻪ
ﮐﺴﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭﻓﮑﺮ
ﺭﺍ ﺑﻤﻦ ﺩﺍﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺗﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭﻫﻢ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺫﻫﻦ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ، ﻭ ﻫﻢ
ﺗﻮﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ دارد. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﺸﻖ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎن ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ ﻏﺮﻕ
ﺷﺪﻥ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻭﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻨﻈﻢ
ﺗﺄﻟﻴﻔﺎﺕ
ﻣﻌﻤﻮﻝ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻢ
ﺑﻨﻮﻳﺴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺣﺮفه ای ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﺩﻯ
ﻭﻓﻀﻞ ﻓﺮﻭﺷﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﭘﻮﻝ ﻭ
ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ من
اﺯ ﻫﺮﺩﺭﻯ که
ﺒﻴﺎﺩﺵ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﻢ، ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻢ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻭﺧﻄﺎ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻡ. ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﻳﺴﺖ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﺼّﻠﻴﻦ، ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﭘس ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻯ ﺧﻮﻳﺶﺭﺍ،
ﺭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻣﺒﺤﺶ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻓﮑﺮ، ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺭﺍ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﺒﺎﻟﺎ، ﺍﺯ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺟﺴﻢ ﻭﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻋﺼﺒﻰ ﻣﻐﺰ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭﮔﻮﺵ
ﻭﭼﺸﻢ، ﻭﻧﻘﺶ
ﻣﻮﺍﺩ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﺩﺭ
تن ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺳﭙس
ﺑﺬﻫﻦ
ﻭﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﺗﺎ ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪه
ﺒﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ. ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻧﻘﺸﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭﺫﻫن
ﻮﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺍﻣﺎﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺰﺧﻮﺩ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﺒﺎﺣث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﺩﺭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﺣﺘﻤﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻳﺎ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﻳﺎ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺃﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺗﺎﺻﺒﺮ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻭﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

M133

علم بشر
و عقل نوین

ﻫﻴﺮﻣﺎﻥ
ﺭﺍﻧﺪﻝ ﻋﻘﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺸﺮ ﺭﺍ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺎﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﺗﺎ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺁثاﺭﻯ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﻫﺮﺩﺭﺟﻪ
ﺗمدّن ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻳﻦ ﻭ
ﻋﻤﻞ، ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ، ﺍﺻﻞ
ﺍﺻﻴﻞ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﮐﺎﻣﻠﺎ
بی اﻋﺘﻨﺎﺋی
ﺒﻬﻤﺎﻥ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻠﻢ ﻭﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻢ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷند. ﺩﺭﻋﻘﻞ
ﺟﺪﻳﺪ بشری
ﺑﺠﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ، ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﭘﻴش
ﺮﻓﺘﻪﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ صنعت
و تکنولوجی
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺑﺪﻧﺒﺎل علم ﺟﺪﻳﺪ،
ﺗﺮﺷّح ﻔﮑﺮ
ﺍﺯﻣﺎﺩﻩ ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﭼﻴﺰﻯ
اضافی ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪ.
ﻋﻠﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﺎﺩﻯ،
تنها ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، در
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
بالعکس
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ
ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
میشود. ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻌﺪﻡ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ انسان
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ، ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ،
چون ﻓﺮﺷﺘﻪ ها
ﺻﻔﺎﺕ، وﺑﻬﺮﻩ
ﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮی
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺳﺨﺖ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻋﻘﻞ
ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯﭘﻴﺪﺍﻳﺶﻋﻠﻮﻡ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻠﻤﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﻭﻧﻪ
حتّی ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻬﺮه
ای ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺟﺰ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺣﻴﺮﺗﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ، برای
ﺩﻭﺭﻩ ﭘﻴﺮﻯ
نخواهد بود. وﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻭﻋﻠﻤﺎ
همچنان ﻋﻘﻞ
مادی ﺟﺪﻳﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ
ﺃﻧﺪﻙ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺧﺮت ﭙس اﺯ
ﻣﺮﮒ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻓﺎﻳﺪه
اﻯ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻭﻋﻠﻤﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﻗﺪﻳﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﻴﺸﺘﺮأکنون
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﻭ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻋﻠﻤﺎ
ﻭﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
زیرا ﻋﻘﻞ
ﻭﻋﻠﻢ ﺳﻠﺎﺡ
ﺩﻭﻟبه ای اﺳﺖ،
که ﺤﺘﻰ ﺩﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻰ ﺑﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﻨﺎﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎنی ﺮﺍ
ﻧﻴﺰبکار
میبرند، ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺗﻤﺪّﻥﺑﻬﺘﺮﺑﺮ
ﺁن
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﻗﺮﻥ 18 ﺟﻨﮓ
ﻋﻠﻢ ﻭﻋﻘل ﺒﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺷﺪّﺕ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭﻋﻘﻞ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺳﻤﺖ
ﺩﺍﺩه ﻮﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﻋﻠﻢ ﺩﺭﺁﻣﺪ
ﮐﻪ ﺣﻖ ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭﻋﻠﻢ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﻓتند. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺨﺪﺍ،
ﻭﻟﻰ
متفکّرین
مادی ﻭ عقاید
ﻏﻴﺮقشری
غیرﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻴﺎﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ رسمی و
اسمی، ﮐﻢ
ﻭﺑﻴﺶ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻠﻢ
ﻋﻘﺐ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﻳﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺶ ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ. ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
و ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻠﻢ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻗﺪ ﻋﻠﻢ
ﮐﺮﺩ. ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﺷﺮﻗﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﮐﻢ
ﻧﻈﻴﺮ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺧﻄّ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯدشمنی و ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ، همچنان
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺷﻤﻦ
عرفان بوده است.
ﮔﻮﻳﺎ ﻫﻤﻴشه
ﭽﻨﻴﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺧﻂ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻴﺎﺳی ﻮ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻚ،
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺭﻋﺼﺮ ﺣﺎﺿﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫند. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎی
ﺮﻭﺣﻰ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺁﻥ
فلسفه ها. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺣﺘﻰ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎی
طبیعی وفطری ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺘّﻔﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
مُدرن ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧداده است. ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﺍﻳﻦ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮچه
ﭙس اﺯ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﻋﻠﻢ
ﺟﺪﻳﺪ نیز ﻫﻴﭻ
ﺍﺧﺘﻠﺎفی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﻣﺴﺤﻴّت
ﺪﺭﻏﺮﺏ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻮﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ،
در ﺟﻨﺎﺡ
ﻗﺸﺮﻯ آن
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺩﻭﺭﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﻭﻋﻘﻞ الهی
وﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﻋﻠﻤﻰ ﺷﺮﻗﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺩﺭﺧﺮﺍﻓﺎت و
با ﺗﻐﻴیر ﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻠﺴفه ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺩﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﻢ ﮐﻢ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻋﻤﻠﻰ،
ﺍﺯ ﻗﺪﻳﻢ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﻏﺮﺏ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺪﻑ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﺭﻓﺎﻫﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺣﺪﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻴﺴﻢ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ. ﻭ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺍﺯ
ﺃﺻﻞ ﻣﻠﻴّﺖ
ﻭﺍﺣﺪ ﺑﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻧﮓ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﮔﺮی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺻﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﻐﻴیر
تکاملی ﮐﻞّ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﻫﺴﺘﻰ
است. ﺍﺯ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﺗﺎ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﻭ
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﻫﻤﻴشه
ﺪﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﮑﻮﻳﻦ
ﻭ ﺷﺪﻥ ﻫﺴتند. ﻭﻳﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮی ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩﻧﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ،
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮ
ﻭﺍﺣﺪ ﻣﻔﺮﺩ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺄثیرﻯ ﺟﺰ
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎی
بعدی ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻄﻮّﺭ ﻭﻧﻤﻮ
ﻭ ﺷﺪﻥ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، بطور
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﺁﺳﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻭﮐﺎﺭ ﺳﺨﺖ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭﻋﺎﻣﻞ
ﺩﺭ صبوری
بلایای ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺗﺤﻘّﻖ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻣﻌﻴﺎﺭﻭﻣﻠﺎﮐﻬﺎﻯ
ﺿﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻄﻮّﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﺰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺟﺒﺮﺍﻥ
انحراف اﻣﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺁﺳﺎن
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﻔﻆ
ﺗﻌﺎﺩﻝ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻰ
ﺳﺮﻋﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻁ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻃﺎﻗﺖ
فرهنگی
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﻤﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﻃﻮﺭﻯ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﻧﻴﺎﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎن درک و
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﮐﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ
ﺗﺮﺑﻴت
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍی
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻠﻢ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺭﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻮﺩ، ﺣﺎﻟﺎ
ﺑﺎ ﺗﺮﺍﮐم های ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺯﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻩ، در
حالیکه ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺪﻑ ﻋﻠﻢ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻋﻠﻮﻡ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺃﺑﺪﻯﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻪ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﺸﺪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ نیکوﺑﻮﺩ.
ﻭﺍلاّ ﻋﻠﻢ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﻟﻢ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﺭﺍ
ﻧﺎ ﺑﻮﺩ خواهد
کرد، ﻭبه
ﺯﺣﻤﺖ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ.

ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺍﺯ ﻗﺮﻥ 18 ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺑﺎ
ﻗﺪﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ آن
ﺑﺎﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺣﺎﺩ
ﻋﻠﻴﻪ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻋﺼﺮ
ﻋﻘﻞ ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻧﻰ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ مبارزه
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺟﻤﺎﻝ ﺷﮑﻞ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﺑﺎ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺍﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﭘﻴﺶ می ﺮﻭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻬﻀﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﭘﺎﺭﺍ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ،
و ﺭﻭﺡ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﻭ ﺩﺭ
ﻗﺮﻥ 19 ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﺩﺭ
ﻧﻬﻀﺖ ﺻﻨﻌﺘﻰ
و رنسانس
ﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺭﻭﺯﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺭﺷﺪ ﻋﻠﻢ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺳﺮﻳﻊ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻭﺍجتماﻋﻰ
ﻣﻨﺠﺮﺑﺘﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻫﺮﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ (ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ) ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﮐﻞّ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮﻏﺎﻳﺖ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻫﺮﭼﻪ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻨﺒﻪ
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻫﺮ
ﺗﻠﺎﺷﻰ ﺭﺍ که
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺟﻨﮕﻬﺎ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ
ﻭﻏﺮﻕ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﭼﻮﻥ
ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ ﻭ
ﺃﭘﻴﺪﻣﻴﻬﺎ ﻭ
ﺗﻀﺎﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ، که
ﻫﻤﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺟﻬﻞ ﻭ
ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺋﻞ ﻗﺮﻥ21 ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺩﺭ
ﺧﻴﻠﻰ ﻧﻘﺎﻁ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺎﺻﻞ ﺟﺰ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ
ﺑﻤﺒﺎﺭﺍﻥ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﻢ
ﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭ
ﻟﺸﮑﺮﮐﺸﻰ
ﻫﺎﻯ ﺳﻴﺴﺘﻤﺎﺗﻴﻚ
ﻗﺒﻠﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﮔﺮﻳﻠﺎﺋﻰ
ﻣُﺪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﻋﺼﺮ
ﻋﻘﻞ ﻗﺒﻠﻰ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﻠﻢ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭﻫﻮﺵ
ﻋﺼﺮ ﺭﻧﺴﺎﻧس
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ
ﺁثاﺭﻯ ﭼﻮﻥ ﮐﺎﺥ
ﻭﺭﺳﺎﻯ ﻭ
ﺩﻭﺑﻴﺘﻰ
ﻣﻮﻟﻴﺮ ﻭ
ﻃﻨﺰﻫﺎﻯ ﻓﻮﻟﺘﻴﺮ
ﺍﺯ ﻋﺼﺮ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻴﺎﻣﺪه. ﻋﺼﺮ
ﻋﻘﻞ ﺭﻧﺴﺎﻧس
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺑﺪ
ﻧﺎﻡ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻏﻴﺮﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺳﺴﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻗﻮﻯ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
تحقق ﻤﻴیابد،
ﺗﺎ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺨﺖ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﻳﺞ ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﻋﻘب
ﺘﺮ ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ
ﺟﺪﻳﺪ نوع
بشری ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻘﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭ ﺑﺎ ﮐﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولی
ﺍﻗﻠﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻋﻘﻠﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺑﺪﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺑﻌﺼﺮ
ﻧﻮﺭ ﺭﻧﺴﺎﻧس
ﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻳﺎ ﺑﻌﻘﺐ
ﺭﻓﺘﻨﺪ
ﻭﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻏﻴﺒﻰ، ﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﺮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻥ ﻗﺪﺭ ﺩﺭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺭﺯش هاﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻫﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ، ﺑﻬﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﺮﻕ ﺑﺮ ﻓﮑﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
و
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
دینی ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﻔﺴﻴﺮﻫﺎﻯ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻭﻳﺎ ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ است. حتی
ﺑخاطر ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰﻭ جمعی
ﺃﻫل علم ﻭ
ﻣﺸﻮّﻗﺎﻥ
ﻋﻠﻢ. مگر
کاملان الهی
ولایتهای
سلوکی. که ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺪﺭ ﺣﺎل ﺤﺎﺿﺮ
ﺭﺍ ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺬﻫﺐ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﮔﻮﺗﻪ، ﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻋﻠﻢ ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﮔﻮﺗﻪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﺑﺎ
ﺭﺟﺎﻝ ﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﮐﺎﺭ
ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﺪﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﮐﺸﻴﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻧﻈﺎﻡ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﻮﻳﺒﺎﺥ. ﮐﻪ
اﻭ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮﻯ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﻣﺮﮒ، ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ هم عصر
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺴؤﻟﻴّت ﺮﺍ
ﺍﺯﻋﻬﺪه ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻃﻌﻢ
ﮔﻴﻠﺎس ﻮﺗﻮﺕ
ﺭﺍ، ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﮔﻨﺠﺸﮑﻬﺎ
ﭘﺮﺳﻴﺪ. ﻫﻮﻳﺒﺎﺥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ، ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷد
ﻭﺧﺪﺍﺋﻰﺩﺭﮐﺎﺭﻧﻴﺴﺖ.

ﻭﻟﻰ
ﻓﮑﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺧِﺮَﺩ
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺩﺭﻃﺒﻴﻌت غیر
ﺍﺯﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺑﺮﺗﺮﻫﺎ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﺎﺋّﻴت
الهی اﺳﺖ. ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﺯاﺪﻯ
ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﮐﻮﺷﺸﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﻟﺎﺯﻡ دارد. ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭﺯﻣﻴﻦ، ﺑﺮﺍﻯﻋﻮﺍﻡ
ﻗﺴمت هاﻯ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﺎﻝ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻳّت
ﻮﺩﻭﻟﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻤﻨﻮﻋﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻮﻳباخ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﺘﺤﺮﻙ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻧﻈﺮیّه اﻯ
ﺑﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
نتیحه ﻋﻠﻢ
ﻣﺎﺩﻯ باشد. ﻭﻯ
ﺑﺎ ﻃﺮﺡ
ﮐﻠّﻴﺎﺗﻰ
ﻧﺎﮔﺎﻩ ﻫمه
ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
(ﻃﺒﻴﻌت ﻤﺎﺩﻩ)
ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻳﺎﻓﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻳﻦ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻟی ﺒﻨﺎﻡ
ﻃﺒﻴﻌﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس
ﻃﺒﻴﻌا هم
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺟﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪ ﻳﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﺪﺍ
است. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﻢ
ﺣﺮﮐﺖ ﺃﺯﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﮐثر
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻏﺮﺏ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻗﺪﻣﻰ
ﺑﺠﻠﻮ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ است
ﻳﺎ ﺑﻌﻘﺐ. ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮔﻢ
ﻧﺎﻡ، ﻧﺰﺩ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، که نه
ﺪﺭﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻬﺎی
ﺴﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ، ﻭﻧﻪ
ﻧﺰﺩ
ﮔﺮﻭهﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺟﺎﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘت اﻟﻬی
ﺮﺍ ﺃﺻﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻏﺮﺏ، ﺃﺳﻴﺮ
ﺑﻴﻦ (ﺩﻭ عامل
ﻧﺎ ﺣﻖ ﻋﻠﻢ
ﻭﻋﻘﻞ) ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺷﺮﻕ
ﺑﻴﻦ ﺳﻪ ﻧﺎﺣﻖ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻋﻠﻢ ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ). ﮐﻪ
خرافات ﺑﻌﻠﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻫﻢ
رضایت ﻧﻤﻰ
ﺩﻫﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﺭﻭﺳﻮ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ ﺟﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻨﮕﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺩﻡ، ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺍﺯ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻧﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺷﻌﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺶ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ، ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺑﺸﺮ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭﻓﻄﺮﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﻭ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ، ﮔﺎﻫﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ، ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺃﺑﺪﻯ
ﻓﻄﺮﺕ ﺩﻭﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻠﺎﺵ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻌﻘﻞ، ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﻋﻠﻴﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﺍﺯ
ﻫﻮش انسان
ﺍﺳﺖ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐﺎﺭ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﻮﺵ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻭﺭﺍﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻧﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺑﺂﻧﺠﺎ ﮐﺸﻴﺪ،
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ، ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ
ﻭﺩﺭﺍﺯ ﺣﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ عارف ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ
ﻋﺮﻓﺎنی ﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
در ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﺮﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻤﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﮐﻨﻴﻢ.
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﮔﺮ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻤﻞ ﻓﮑﺮ، ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻯﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺧﻮﺍﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺍﻩ
ﻋﻠﻴﻪ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ عقلی
ﻣﺸﺘﺮﻳﺎن
ﺨﻮﺩ ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﺮﮐﺎﻟﺎﺋﻰ
ﻣﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻭﺳﻴﻊ ﭘﺮ
ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﺗﺠﺮﺑﻪ، ﻭ
ﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯﻫﺮ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻰﻣﻌﻘﻮﻝ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻌﻴﺎﺭهرﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺍﻳﻦ
ﻧﻌﻤﺖ ﺃﺯﻟﻰ
ﻭﺃﻭﻟﻴّﻪ
الهی وطبیعت
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﻫﻨﺮ ﻫﺎ ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻗﺴﻤﺖ
ﮐﻮﭼکی است، ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﺯ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻠﻮﻡ
ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺩ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺷﮑﺎﺭﻯ ﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ، ﻭ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭﻋﻠﻢ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﺎﺑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻣﮕﺮ
ﺳﻮﺩ ﻓﻮﺭﻯ ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻴﻠﻰ
ﻧﻘﺪ ﻭﻧﻪ
ﺣﻠﻮﺍﻯ ﻧﺴﻴﻪ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻋﻠﻤﻰ
ﻗﻴﻤﺘﻰ ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺩﺭهدف
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻥ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﻟﺬﺍﻋﺮﻓﺎ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻢ، ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﭘﺎﻯ
ﭼﻮﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻧﺪه اﻧﺪ. ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻭﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ، ﻳﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻋﻠمی ﺻﺎﺩﻕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺿﺮﺭﻯ ﻫﻢ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩی ﻮﻋﺎﻟﻢ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎس ﺁﻥ
ﻧﻤﻰ ﺯﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ. ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﺑﺎ
ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺳِﻌﻪ
ﺻﺪﺭﻯ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﺩ، ﻫﺮﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ. ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳک ﮐﻪ ﮐﻤﻚ
ﺑﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺮﺑﻮطه
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨد، ﻭﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻫﻢ می
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻟﻰ
باز ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻋﻴﺐ ﻭ ﻧﻘﻄﻪ
ﺿﻌﻒ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﻤﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺳﻨﺠﺶ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺪﻑ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻗﺒﻮﻝ
ﺳﻨﺠﺶﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ
ﺑﻘﺎء ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺮﮒ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺳﻨﺠﺸﻬﺎ ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﭘﺮﺳﺶ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺿﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺎﺯﻯ ﻧﻴﮑﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺎﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻣﻔﻴﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ

ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﻝ
ﺑﺒﻨﺪﺩ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻔﮑﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍلاّ
ﭼﻮﻥ ﮐﻮﺩﻙ
ﺗنبلی ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻠﺎس
ﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﻴﺎﻓﻪ
ﻣﻌﻠﻢ ﮐﻠﺎس
ﺑﻌﺪﻯ
ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ
ﻭﺟﺪّﻯ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺧﻮﺭﺩﻧﻰﻫﺎﻯ
ﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎنی
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺑﺴﺎﻁ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻨﻴﻦ
ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ، ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺭﺍ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻧﻘﺪ ﻭ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺧﻮﺩ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺭﺯﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺻﻮﻝ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻮﺍﻥ ﻧﻘﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻋﻴﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻠﻴّﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻗﺎﺑﻞ
ﻧﻘﺪ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﺪﺍﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ، ﻳﺎ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻳﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺩﮔﺮﮔﻮنی هاﻯ
ﻓﻠﺴفه های
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ، ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺩﻭﺭﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
فقط ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
میکنند. ﮔﻮﺗﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺷﺎﻋﺮ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ
ﻭﻋﺎﺭﻑ، ﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺎﺭق
اﻟﻌﺎﺩﻩ ﺧﻮﺩ،
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﻮﺭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻮﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﻳﻚ
ﮐﻞّ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮیّه اﻯ ﺟﺎﻣﻊ
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ،
ﺩﺭ ﺷﻌﺮ
ﻭﻋﻠﻮﻡ ﻭ در
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻈﺮیّه اﻯ که
ﻣﻴﺪﺍﺩ ﺑﺎﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻣﺎﺩﻯ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺖ، ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﻧﮑﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺮﺩﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺧﻮﻳﺶ ﺷﺮﻭﻉ
ﮐرد، ﻭﻫﺮﺟﺎ
که ﻗﻄﻊ ﺷﺪ
ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ
ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻫﻴﭻ
ﺳﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﮐﻰ
ﺑﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﺪﻥ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ، ﻫﻨﻮﺯ
ﮔﻮﺗﻪ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁثاﺭﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ،
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮد می
ﺘﻮﺍند ﺒﺮﻭﻯ
ﮐﺎﻏﺬ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ. که
ﺤﺘﻰ ﺍﮐثرﺍ
ﻧﻮﺷﺘﻨﻰﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
برﺍﻯ ﺧﻮﺩ(
ﺻﺎﺣﺐ ﺣﺎﻝ)
ﻧﻴﺰ، ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﻞ ﻭﻗﺎﻝ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻧﻤﻰ
توان ﮔﺰﺍﺭﺵ
شود. در حالی
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﺗﺎ سطح
عقل ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ برتر
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ، ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻧﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ. نوعی
فوق بشری ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻭﺣﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﻭ
ﺑﻨﻮﺭ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻋﻘﻞ ﮔﻮﺗﻪ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻭﻯ ﺟﺰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺩﻟﻴﻞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻴﺎﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻧﺪﮔﻰﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻣﻮﺍﺟﻪ ﺑﻮﺩه
اﺳﺖ. ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻌﻠﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺭﺍ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﺧﺘﻴﻢ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ، ﺑﺎﻋث
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺎ
ﺷﺪه اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﭼﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺭﻭﺍﻥﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺎﺯﻳﻢ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻓﺼﻞ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮی
ﺒﺎﺷﺪ، ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﻴﻢ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ. ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﺻﺮﻑ
ﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺗﺮﺑﻌﺪﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺁﻧﻬﻢ
با ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ، ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﻨﻮﻧﻰ. ﻭﺍلاّ
ﺣﺘﻤﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺟﻬﻨّﻤﻰ،
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﺮﮒ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﺍ، ﺑﺎ
ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺁﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ،
ﻭﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻭﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻭﻳﺮﻭﺳﻰ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﺪ. یعنی
ﻫﻤﺎﻥ( ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ)
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺗﺮﻙ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّت
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﺁﻥ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯرا ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺑﺎ ﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻴﮑﻮﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ، ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻭﻓﻮﺍﺋﺪ ﺁﻥ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ.

ﮔﻮﺗﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﮑﺘﺐ ﻋﺮﻓﺎﻥ
نسبت به ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ،
ﺍﻳﻦ ﺣق ﺮﺍ ﺑﺮ
ﮔﺮﺩﻥ ﺍو ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺘﺠﺎﺭﺏ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﺨﺼﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺷﺨﺼﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﻢ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﭘﻴﺸﻴﺎﻥ مدام
ﺑﺄﻣﺮ ﺗﺎﺯه
اﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻋﺮﻓﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ ﺷﻴﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺩﻭ ﻗﺮﻥ ﺍﺧﻴﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﺎﻫﻴّت هاﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﮐﺴﻰ ﺍﺯ
ﺻﻔﺮ ﺷﺮﻭﻉ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ، ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴن ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩه
اﺳﺖ. ﮎ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟّﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺃﻏﻠب ﺪﺭ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﻓﻄﺮﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
میﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ، ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﺟﻬّﻨمی
ﻣﻴنمایند. ﻭ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺭﻳﺎﺿﻰ بسیار
ﮐُﻨﺪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، که ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺮﺍﮐﻤﺎﺕ
ﺍﻓﻘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺑﺎﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻮند. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻤﺘﻨﻌﻴﻦ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻔﮑﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. زیرا
ﺗﺨﻠﻴﻪ نفس
ﺁﻧﻬﺎ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﻭﺳﺨﺖ ﺗﺮﺍﺳﺖ. ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺸﮑﻞ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﻫﻢ ﺗﻮﺍﻥ در
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻫﻤّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻟﻴﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﮔﻮﺗﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻳﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺷﺪ ﺍﺯ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫبی
ﻮﻋﺎﺷﻘﺎن
اﺣﻮﺍل کنوﻧﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
چشم بسته و
ﮐﻮﺭﮐﻮﺭﺍﻧﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ، ﻭ
ﻓﻬﻢ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ها ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻋﻠﻤﻰ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
عرفانی
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻩ،
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭﺟﺰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭﮐﺴﺐ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻴّﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻗﺼﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﺎﻟﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺷﻬﺮﺕ ﺍﺯ ﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﺗﺮﺳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺃﻣﺮ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﮐﺮﺩ،
ﺍﺯ ﺗﺮس ﻣﺨﻔﻰ
ﻧﻤﻰ نماﻳﺪ. ﻭﻓﺮﺻﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪﻑ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﻣﺸﺮﻭﻁ، ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﻫﺪﻓﻰ
ﺭﺍ ﺑﺠﻮﺋﻴﻢ، ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺟﺴته اﻳﻢ. ﻭﻏﺎﻳﺖ
ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩه
اﻳﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ که
ﺒﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺪﻑ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺷﺪﻥ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﻭﺭﻯ ﮐﺮﺩﻩ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﻨﻮﻉ
ﻭﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ، ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪﻩ، ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺭﺍﻳﺞ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.

ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ ﺍﺯ
ﻣﺘﻔﮑﺮﻳﻦ، ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺮﻗّﻰ ﺧﻮﺍﻩ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻥ ﻗﺴﻤﺘﻰ که
ﺑﺨﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻴاء ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻭ،
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻌﻘّﻞ، ﻧﻈﺎﻡ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﮑﺘﻪ
ﺍﺧﻴﺮﺩﻟﻴﻞ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻫﺴﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎلا ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ،
ﻓﮑﺮ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻫﺮﮔﺰ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ، ﺣﺮﻑ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻘﻞ ﻫﺪﻑ ﺍﺻﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺣﺪّ ﻧﻴﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻢ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﻄﺢ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﭘس
ﻋﻘﻞ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻓﺼﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻤﻪ
ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﭘس
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻳﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﻘﻞ ﺁﻓﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. لذا
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﺪﻑ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺟﺪﻳﺪ یافتن
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﻘﻞ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣثبت ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ،
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻓﺮﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﻣﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻣﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﮔﺮ ﻫﺴﺖ
ﻫﺪﻓﻰ ﺩﺍﺭﺩ، وﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﺩﺭﻋﻘﻞ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﺘﻤﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺕ، ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺑﺎلا
ﺗﺮﺑﺮﺳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻋﻘﻞ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺳﺖ، ﭘس
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺮﺩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﺳﻄﺢ
ﺭﺍﻳﺞ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺯﻳﺎﺩ
ﺷﺪ، ﺁثاﺭ
ﺟﻤﻌﻰﻋﻘﻞﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺪﻥ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻰ.
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻘﻠﺶ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﻘﺪس در
ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ، ﭘس ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺩﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻌﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻧﻪ
ﺑﺰﻳﺎﺩﻯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻴﺎﺕ
ﻭﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻤﺮﺯ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ، ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺁثاﺭﺵ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ، ﻭﻫﻢ
ﺁثاﺭﺵ ﺩﺭﮐﻞّ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻭﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻨﻮﺑﺖ،
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﺧﻮﺩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﮐﺸﻒ ﺷﺪﻩ، ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻄﺢ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺑﺎ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻧﻮﺑﺖ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻳﺪه
ﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻠﺎﺵ
ﻫﺴﺘﻨﺪ تا
ﻣﻮﻓﻖ ﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ، ﻳﺎ
به ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ که
ﺪﻭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻟﺰﻭﻡ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﻳﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، در
پیش هست تا ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﻤﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻝ
ﺩﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻢ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ) (ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻰ) ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ
ﻧﻤﻴتوان
رسید ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭ ﻋﻠّﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﻭﺵ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺫﺍﺕ
ﻓﻄﺮﺕ ﻣﺎ، ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺫﺍﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، همان
ﻋﻠّﺖ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﺮﺷﺎﺭی ها ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ است. ﺍﮔﺮ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﻫﻤﻪ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﺪ
ﭘس درﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺰﻋﺎﺟﺰ
ﺍﺳﺖ.

ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻰ، ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﺍﺗﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﺟﺎﻫﻞ که هیچ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ است.
ﻭ ﺍلاّ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﻳﻜﺠﺎ ﻣﻮﻓّﻖ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ
ﻳﮑﺠﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﻳﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ، ﺭﺍﺿﻰ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ، ﭘس
ﮐﺪﺍﻡ ﺭﻭﺵ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻋﺠﺰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ می
گرﺩﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭﻋﻠﻢ ﻭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺁﻳﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ ﻳﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﺮﻑ ﺗﺎﺯه اﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﺪ.

ﻭ
ﺁﻳﺎ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ ﭘﺎ
ﺟﺎ ﭘﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻧﮕﺬﺍﺭﺩه
اﻧﺪ؟ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﻭﺍﺳﺘﺎﺩﺵ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺷﺮﻗﻰ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻣثاﻝ ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ ﻫﺎ ﮐﻪ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺤﮑﻤﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻃﺒّﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻤﻮﺩه اﻧﺪ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻋﺎﺭﻑ ﻳﺎ
ﻧﻴﻤﻪ ﻋﺎﺭﻑ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻏﻴﺮﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺤﺒت کرده
ﻭﻣﻄﻠﺐ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﮐﻠﺎﻣﻰ، ﺍﺯ
ﺑﺤث ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ ﺷﺪﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻤﻰ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺨﻄﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ، ﺑﺎ
ﻫﻨﺮ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻰ ثاﺑﺖ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻓﻄﺮﺕ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺁثاﺭﺵ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻤﺪﻥ ﺍﺳﺖ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻤﺪﻥ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ، ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻗﺮﻭﻥ ﺍﺧﻴﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ قدمی
کافی ﺑﺴﻮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐﻪ ﺟﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
ﺒﺎﻓﺮﺍﺩ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﭘس
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ
ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﺩﺑﻰ
ﻭﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭﺗﻤﺪﻧّﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺻﻠﺢ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺟﻤﻌﻰ.
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭ ﺍﺳﺖ، ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺩﻭﻳﺪﻥ،
ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺭﺍﺗﻮﻥ ﺩﺭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻭﻣﺴﺎﻓﺖ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺪ
ﻧﻔﺮﻯ ﺷﺎﻳﺴته
ﻤﺪﺍﻝ ﺷﺪﻧﺪ، ﻫﻤﺎن
ﻨﻴﺰ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺳﺮﻋت ﭙﻴش ﺮﻓت
ﺪﺭ ﺁﻥ ﻭﺭﺯش
است، ﻭﻫﻤﺎن
ﻄﻮﺭ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﻴﻠﻴﺎﺭﺩ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ، ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻗﺪﻣﻰ ﺑﺠﻠﻮ، ﻭ
ﻳﺎ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﮐثریّت
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ ﻗﺪﻣﻰ
ﺑﻌﻘﺐ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﮐثرﺕ ﮐﻤّﻰ، ﺑﭽﻨﺪ
ﻧﻔﺮ ﮐﻴﻔﻰ
ﻗﺎﻧﻊ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ، ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﻳﻦ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،
ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺳﺎﻋﺘﻬﺎی
ﺰﻣﺎﻥ ﺑﻌﻘﺐ
ﺑﺮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﺑﺠﻠﻮ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎﺩﻯ،
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺎﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺠﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭﺟﻤﻌﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺗﻮجه
ﺪﺍﺷته اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﺍﮔﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس ﻫﻢ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭﻫﻢ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺭﺩﺍﻧﺸﮕﺎهﻫﺎ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ، ﺷﺎﻳﺪ
ﻳﻚ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﺯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﻳﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﺳﺘﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻣﻌﺪﻝ
ﻧﺎﭘﻠﺌﻮﻧﻰ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﻗﺒﻮﻝ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻳﮑﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎ ﻣﻌﺪﻝ ﻧﻮﺩ
ﻳﺎ ﺻﺪ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺪ، که ﻧﺪﺭﺕ
ﻋﺠﻴﺒﻰ ﺍﺳﺖ و
ﺍﺗﻔﺎﻕ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺭﺍ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺴﻄﺢ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻭﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.

ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻗﺮﻥ 18
ﺑﺎﻳﻦ ﺁﺭﻣﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻋﺮﻓﺎ
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺭ ﻓﻄﺮﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺍلاّ
ﻓﻬﻢ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺍﺳﺖ که ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ است. ﺍﻳﻨﻚ
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧﻄﺮ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻏﺬﺍ، ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺤﻴﻂ
ﺳﺎﻟﻢ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓته اﺳﺖ. ﺣﻔﻆ
ﺯﻳﺴﺖ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﻥ18 و19 ﻧﻴﺰ
ﻓﮑﺮ ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻐﺎﺭﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫند. ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﭼﻮﻥ
ﺟﺎﻥ ﮊﺍﻙ
ﺭﻭﺳﻮ، در
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﻨﺠﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺍﺳﺖ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ،

ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ، ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﻫﻢ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺁﻧﻬﻢ،
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭﺍﺳﻤﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻡ، ﺍﮔﺮﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻧﻪ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺻﻨﻌﺘﻰ. ﭘس
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﺎﺭﺕ
ﻭﺍﺳﺘثماﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺨﺺ ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﻧﮑﺮﺩ، ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﺍﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺮﺍﮐﺘﻮﺭ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻠﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻳﮑﺠﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﺯﻳﺮﻭﺭﻭ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ

ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﻥ 21 ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﮔﺮﻭه ﻫﺎﻯ
ﺩﺳﺖ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰ ﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺟﻨﮓ ﻭﻓﻘﺮ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺑﺎ
ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ ﻭ
ﺧﻔﮕﻰ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻳﺪﺯ
ﻭ ﺳﺮﻃﺎﻥ
ﺳﺮﻋﺖ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺮﮒ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﮐﻢ ﺳﻦ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﺨﻮﺩﮔﺎﻥ
ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ
ﻃﺒّﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭘس ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺣتی
اﮔﺮ ﭼﻨﺪ
ﻋﺎﻟﻢ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺻﻨﻌﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﻀﺎﺋﻰ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﻣﺮﮒ ﺩﺳﺖ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻭ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ، ﮔﻮﺋﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺣﻔﻆ ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﺧﻮﺩ، ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺍﻳﻦ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣُﺮﺩﻩ، ﭼﻨﻴﻦ
ﺣﻔﻆ ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﺮﮒ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﺣﺸﺮﺍﺕ
ﺑﺮ ﺟﻬﺎﻥ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻮﺭ
ﻭﻣﻮﺭﻳﺎﻧﻪ، ﻭ
ﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ، ﮐﻪ
ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺭﻓته اﻧﺪ. ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ ﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﻭﺳﻮ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ. ﺭﻭﺳﻮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻓﻮﻕ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ،
که ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺳﻮﺩ ﻭﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺻﻔﺖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺳﻮ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺭﻭﺳﻮ
ﺍﺯﻣﺤﻞ ﺧﻮﺑﻰ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻋﺎﻃفه
اﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺳﻴﺮ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺳﻮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻫﻮﺵ ﺭﺍ
ﺯﺍﺋیدﻩ ﻣﺤﻴﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ می
ﺪﺍﻧﺴﺖ، ﻭﻧﻪ ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷته اﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺭجه اﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﭼﻮﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ.
ﻭ ﺍلاّ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ. ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻓﺼﻞ
ﻋﻘﺐ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻫﻢ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺣﺘﻤﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕﺑﺸری
ﻧﻴﺰﺑﺮﻭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺳﻮ ﻋﻘﻞ
ﻭﻫﻮﺵ ﺭﺍ
ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ
ﻣﺤﻴﻂ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻃﻔﻠﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺁﻥ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭیا ﻫﻮﺵ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺟﻮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭﻋﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ، ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﺮﺍﺗب
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﺩﺭ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺪﻧﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍلاّ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭘسﺍﺯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻢ ﻫﻮﺷﺎﻥ
ﻭﮐﻢ ﻋﻘﻠﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﺣﺘﻰ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﻨﺪ. ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺪﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ، ﺑﻨﺎﻡ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺩﻫﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ ﻭ
ﺗﺮﻣﻴﻢ ﻭﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭﻋﺎﻗﻞ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺫﺍﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭﭼﻮﻥ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻘﻴﺮ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺿﻌﻴﻒ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺃﮐثر
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺭﻃﺒﻴﻌت
هستی، ﻭﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺧﺮﺍﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻭﺿﻊ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻓﻄﺮﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻘﺐ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ. ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﺘﻴﺠﻪ صلاح ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﻭﻫﻮﺵ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ، ﻭ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻘﻞ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻘﻠی ﺒﺎ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺧﻄﺎ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ،
ﺟﺰ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺳﺮ ﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﺮﮐﻮﻓﺘﮕﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺃﺳﻴﺮ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺣﺮﻳﺺ ﻭﻭﺣﺸﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺑﺪﻫﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﻭﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺑﺎ
ﻫﻤﺸﻬﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻭﻫﻢ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻭ
ﻫﻢ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ، ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﻌﺼّﺐ ﮐﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻓﺮﻕ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺃﺳﻴﺮ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩی
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩی اﺯ
ﺳﻄﺢ ﺟﻤﻌﻰ
ﺷﻮﻳﻢ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﺨﺼﻰ،
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺟﺪﺍ ﮔﺮﺩﻳﻢ، ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻓﺖ
ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻋﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺒﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻫﻤّﺖ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎلا
ﺭﻓﺖ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺟﻌت کنند. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺗﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ
ﺭﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻳم که ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﻪ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ، ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺎید
بود ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺻﻔﺎﺕ ﻫﺴﺘی
ﺮﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻢ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ ﻭ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺩﺭﻧﺪﻩ ﻭ
ﺧﺰﻧﺪﻩ ﻭ
ﭼﺮﻧﺪﻩ ﺧﺎﻟﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ، ﺩﺳﺖ
ﮐﻤﻰ ﺍﺯ
ﻏﺎﺭﺗﮕﺮﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺳﺎﻟﻢ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﻇﺮﻑ
ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ، ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﭼﻪ
ﺳﻮﺩ ﺑزﻨﺪﮔﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭘُﺮ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ
ﭘُﺮ ﻟﺬﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮐثرﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ،
ﻭ ﺳﻴﻠﻰ ﻧﻘﺪ
ﺭﺍ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺗﺎ
ﺣﻠﻮﺍ ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺴﻴﻪ وﺗﺎﺯﻩ
ﺭﻓﺎﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻮﺧﺖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺼﺮﻑ ﺷﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭ
ﻗﻮﺍﻋﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ، ﺑﻘﻮﻝ
ﺭﻭﺳﻮ
ﻭﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﻗﻮﺍﻋﺪ، ﻭ
ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﻳﻦ ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﺭﺍ، ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﭘﺎﺭﻟﻤﺎﻧﻰ
ﺃﮐثرﻳﺖ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺟﺎﻫﻞ ﺗﺮﻧﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ که
ﺃﻧﺪﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺑﻬترﻳﻦ ﻫﺎ، ﻧﻪ
ﺩﺭ ﭘﺎﺭﻟﻤﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎهﻫﺎ. ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﺗﺮﺑﻴﺖ، ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺭﻭﺳﻮ
ﺩﺍﻧﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳُﻨّﺘﻬﺎ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﻌﻘّﻞ
ﻋﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﺩﺍﺗﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺷﮑﻮﻓﺎ
ﮐﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺍﻭ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺠﻮﻳﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﻋﺎﺩﺕ
ﻣﺤﺎﻝ ﻭ ﻣﻮﺟﺐ
ﻣﺮﺽ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺮﻙ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺭﻭﺳﻮ ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﮐﻪ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. که
اﮔﺮ ﺑﺘﻌﻤﻴﻖ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺿﻊ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ، ﻭﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ که
ﺒﺘﺠلیه های
اﻟﻬﻰ، ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺷﮑﻮﻓﺎﺋﻰ
ﺩﺭﮔﻞ ﻳﺎ ﺧﺎﺭ
ﻫﺮﺩﻭ ﻫﺴﺖ. ﺑﺎﺯ
ﻧﻮع ﺸﮑﻮﻓﺎﺋی
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺷﮑﻮفه های گل
ﺩﺳت ﺒﺪﻫﻨﺪ
ﻳﺎ
ﺷﮕﻔﺘﮕﻰﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺭﺍ ﻭﻟﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﻬﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﻴﭻ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﻴﺰ ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﮐﻠﺎس
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻫﺪﻑ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺎﻓﻰ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻟﺎﺯﻡ،
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﺬﺭﺩ. ﻭ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺑﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.

ﻧﮑﺘﻪ
ﺟﺎﻟﺒﻰ ﺍﺯ
ﺭﻭﺳﻮ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻃﻔﻞ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﻀﺎﺋﻞ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻘﻰ ﺭﺍ، ﺑﻨﻈﺮ
ﺧﻮﺩ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻃﻔﻞ ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺗﻠﻘﻴﻦ ﮐﻨﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺁﺏ
ﭘﺎﻙ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺨﺮ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻟﺠﻦ ﺭﻳﺨﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻳﺎ ﺁﺏ
ﻟﺠﻦ ﺩﺍﺭ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺨﺮﻯ ﭘﺎﻙ
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺳﺘﺨﺮ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺭﻭﺳﻮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻃﻔﻞ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺑﺪﻯ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩ، ﺗﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﻭ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻄﻔﻞ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﻓﺴﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻧﻔس
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺒﻌﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﻃﻔﻞ
ﻓﺴﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭﺗﺮﻙ
ﻓﺴﺎﺩ ﻃﻔﻞ، ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻓﺎﺳﺪ ﺗﺮ، ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺰﮐیه ﻨﻔس
ﻋﻤﻴﻖ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﺻﺒﺮ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. که
اﮐثرﺍ
ﺩﺭﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﮑﻢ ﮐﺎﺭﻯ،
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﻨﻔﺎﻕ ﻭ ﻗﺼﺪ
ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻨﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻫﻢ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﺘﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ، ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺯﻣﺎﻥ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻔﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ، ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻭﻗﺖ ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪ های
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺑﭽﺸﻢ ﻋﺬﺍﺏ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧیز ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺸﮑلی
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﻨّﻢ
(ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ) ﺭﺍ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻰ
ﺑﺮﻳﻢ. ﺑﺤﺪّﻯ
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭﺳﺖ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺗﺎﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻃﻠﺴﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻴﻢ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ، ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭﺑﺪﺗﺮ. ﺗﺎ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ،
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﮐﻤﺎﻝ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﻮﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺑﺴﻮ
ﻭﻧﻮﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻭﻳﺮﻭﺳﻰ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﻭﺳَﻨَﺪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰﺑﻌﺪﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﻔﻆ
ﻓﻄﺮﺕ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺸﺪﻥ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻔﻄﺮﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺍﺯ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ توان و
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺣﻔﻆ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﻳﺎ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ
ﺭﺷﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻃﻔﻞ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺍهﻫﺎﻯ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﺴﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻴﺴﻢ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻭ
ﺑﻬﺮ ﻟﺬﺗﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺁﺯﺍﺩﻯ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ ﺩﺭ(
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ)
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ، ﻭﺗﺮﻙ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻰ
ﺳﭙﺮﺩ. ﺗﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻃﻠﺴﻢ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩ ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﺑﻬﻢ
ﺯﺩﻥ ﻧﻈﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
الاّ ﺣﻔﻆ ﺁﻥ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻣﺨﺎﻟف اﺣﺴﺎس
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺩﺭﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻋﺎﺩﺗﻰ که
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻄﻔلی ﻴﺎﺩ ﺩﺍﺩ،
که ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻬﻴﭻ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺭﻭﺷﻰ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ ﻋﺎﺩﺕ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻋﺎﺩﺕ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍلاّ ﺃﺳﻴﺮ
ﻋﺎﺩت ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺭﻭﺳﻮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ، ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺩﻳﻦ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺷﻤﺮدﻩ ﺷﻌﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻧﺎﻗﺺ
ﻭﺿﻌﻴﻒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻣﺪﻥ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ، ﻳﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ، ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﻌﻮﺭﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺷﻌﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣل ﺮﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ که
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺷﻌﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺟﺎمعه ﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺴﺐ
ﺷﻌﻮﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﮕﺬﺷته هاﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺭﻭﺳﻮ
ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ در ﻫﻮﺵ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ، و
نه در ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﻌﻐّﻞ ﺍﻭ
باشد. ﺑلکه در
اﺧﻠﺎﻕ ﺍﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧست ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ، ﺍﺯ
ﺁثار ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻘل
ﺒﺎ ﻋﻠﻢ
ﻭﺗﺤﺼﻴﻞ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺁﻳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐیه ﻨﻔس
ﻭﺭﺳﻴﺪن
ﺒﺴﻄﻮﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺷﺪﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺎﺭ، ﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﻐﺰ
ﺑﺪﺳت ﺁﻳﺪ، که
ﺪﺭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﺷﺪ
ﻋﻘﻠﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﮔﻞ ﻭ
ﻣﻴﻮﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺭﻭﺳﻮ
ﻧﻴﺰ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻴﮑﻮ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻴﺰ ﺑﺎ
ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﻴﮑﻮ،
ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﮑﻮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﺳﭙس
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻧﻴﮑﻮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ، ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺍلاّ
ﺭﺷﺪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﭘس
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺑﻌﺎﻃﻔﻪ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﺪ. ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﻗﺒل اﺯ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻃﻔﻞ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ، و یا
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪه ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺷﺪ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎن اﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺭﺷﺪ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺣﻮﺍس
ﻋﺼﺒﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎ، ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯﺟﻨبه های
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﺴﺘﺄﺻﻞ
ﻭﺩﺭﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺟﻮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻫﻮﺵ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺭﺷﺪ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺳﻮ ﮔﻔﺖ، ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻔﺖ، ﮐﻪ
ﺭﺷﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﺴﻢ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﺭﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻧﻪ ﻋﻘﻞ ﻭﻫﻮﺵ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﮐﻪ
رشد معنوی
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺭﺷﺪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺫﺍﺕ ﺑﺎﻧﺴﺎن
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺷﻌﺎﺭ
ﺭﻭﺳﻮ که
اﻧﺴﺎن اﻳﺪﺁﻝ
ﻋﺸق ﺒﺮﺍی
ﺪﻳﮕﺮﺍن
ﺒﺎﺷﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﻫﺮﮐس ﺍﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺷﺪ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ

ﺭﺍ ﺟﺎﻯ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ، چه
ﺮﺳﺪ
ﺑﺨﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻋﺸﻖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺷﺪ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺻﺎﻟﺢ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺭﻓته اﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺭﻭﺳﻮ ﺟﻮﻫﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮ ﺍﺣﺴﺎس
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻋﺼﺒﻰ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
رشد ﻃﺒﻴﻌﻰ دین
ﺭﺍ ﻣﻰ ﭘﺴﻨﺪﺩ،
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﺩﻳﻦ ﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ، ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻦ،
ﺩﺭ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺍﺳﺘثماﺭ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ، ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻓﺮﻳﺐ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ. ﻭﻟﻰ
ﺩﻳﻦ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﺩﻳﻦ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺭﺍﻳﺞ ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺷﺪﻩ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ، ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺗﺎ ﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ، ﭘﻴﺎﻣﺒﺮاولی
العزم ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻋﺎﻃﻔﻰ، ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ ﻣﻰ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺭﺷﺪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﭼﻮﻥ
ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﺮﺩﺭﺧﺖ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮ ﺧﺼﺎﻝ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎ
ﻭﮐﻌﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﭼﻴﺰﻯ
که ﻨﻴﺴﺖ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﺍﻟﻬی
اﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﺎﻟﻰ ﻭﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺮ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻌﺒﻪ
و قبله ﺗﻮﺟّﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﻠﺐ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺁﻧﺠﺎ ﺣﺎﺿﺮ
ﺫﻫﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮ.

ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺳﻮ
ﺑﻤﺴﺎﻭﺍﺕ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﺍﺷﺖ،
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺣﻖ ﺣﻴﺎت
ﻮﺩﻣﮑﺮﺍﺳی
ﺪﺭ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺣﻘّﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺳﺘﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺟﺎﻯ ﻫﺮﮐس
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺣقّ ﺤﻴﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺣﻖ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﺣتی
اﮔﺮﺣﺸﺮﺍﺕ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭ ﺭﺷﺪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﻘﻞ،
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﻫﺪﺍﻳت
ﺮﺳﻴﺪه ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﺸﺘﻦ ﺁﻧﺎﻥ، ﮐﺸﺘﻦ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻘﺘﻮﻝ
ﺍﺳﺖ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺁثاﺭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻣثاﻝ ﺭﻭﺳﻮ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﻋث
ﺷﺪ، ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
(ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻋﻘﻠﻰ)
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ، ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﭼﻮﻥ ﺿﻌﻒ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ، ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺪﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺠﺎﻯﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺑﻔﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺿﻌﻴﻒ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻋﻘﺪه
ﺪﺍﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﺎﻡ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨص گذﺍﺭﺩه
اﻧﺪ، ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺘﺮﻡ
ﻣﻰ ﺷﻤﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎن
ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻬﺮﻋﻘﻴﺪه ای
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺤﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﭘس
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣیﺪﺭﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺑﺠﺎﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓت
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﺮﻙ
ﺁﺯﺍﺩﻯ، ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﻧﻘﺪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ.
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻄﺎﻫﺎ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺮﺍﻗبه
اﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﭼﻨﺎﻥ
ﺣﻘﻴﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷته ها
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻴّﺎﺕ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﭼﻮﻥ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ اﺯ
ﺗﺮﺵ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﻤﺪﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎن ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻤﺪﻥ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ، ﻭﻓﻀﺎﻳﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ.
ﻫﺪﻑ ﺭﻭﺳﻮ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺃﺻﻴﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻳﻚ
ﻫﺪﻑ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﻭ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻋﺼﺮ
ﺍﻭ، ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻋﺼﺮ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﺑﻨﻈﺮ می
ﺮﺳﻴﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی که
ﺑﻨﻔﻊ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭنه
ﺒﻨﺎﻡ ﺍﻟﻬی
ﻮﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍﻳﺞ، ﻭﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺷﻌﺎﺭ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﺎ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﺮ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﻯ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻭﻋﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﮔﺮﺩﺩ. ﻣﮕﺮ
ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺑﺰﻭﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﻢ ﻫﺮﮔﺰ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻚ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺩﺍﻧﻰ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﺭؤﺳﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﭼﻮﻥ
ﺍﺣﺰﺍﺏ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺗﺤﮑّم هستند،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﺮﮔﺰ
ﮐﻨﺎﺭ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ، ﻭ
ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻣﻄﺎﻣﻊ
ﻗﺪﻳم ﺘﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺭﻫﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻀﺮﺭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺁﻥ ﻣﻠّﺖ
ﺧﻮﺵ ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﮐﺮﺩه ﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺭﻳﺎﺳﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. که
ﺮﻳﺎﺳﺖ
ﺑﻬﺮﺷﮑﻞ ﺁﻥ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﻭﺩﺷﻤﻦ ﻋﺎﻃﻔفه
اﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻭﻣﺨﺎﻟفت
ﺘﮑﺎﻣل
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﻋﻮﺍﻃﻒ ﺭﺍ، ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭ ﺩﺳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺷﮑﻞ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ، ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻔﮑﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﺒﻮﺩه اﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺻﺎﻟح اﻟﻬﻰ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﮕﺸت ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺴﻄﺢ ﺭﺍﻳﺞ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ثمرﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻥ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺭﻭﺳﻮ،
ﻭ ﺍﻣثاﻝ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺧﻮﻥ
ﺭﻳﺰﻯ ﻧﺒﻮﺩ. ﻭ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺃﮐثر
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻳﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻨﮓ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻣﻌﮑﻮس
ﺗﻤﺪﻥ، ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻧﻘﻠﺎب
ﻤﺮﺩﻡ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﭘﻴﺮﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﻣﺴﮑﻮ ﻭ
ﺗﻬﺮﺍﻥ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺧﻮﻧﻴﻦ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎ،
ﻳﺎ ﺑﺎ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺧﻮﻧﻴﻦ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻀﻌﻴف
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻴّﻮﻥ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻴّﻮﻥ
ﺭﺍﺩﻳﮑﺎﻝ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻃﻠﺐ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ ﮐﺎﺭ
ﺷﺪﻧﺪ، ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻨﻔﺮﺕ
ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ، ﺑﻰ
ﺩﻳﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺳﻨّﺘﻰ ﺩﻳﻦ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺷﺪﻧﺪ.

ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻴﻮﻥ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﻧﺎﭘﻠﺌﻮﻥ، ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻭ ﺷﻌﺎﺭ
ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻭﻋﺎﻃﻔﻪ ﺭﺍ
ﭘﻴﺶ ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ
ﻭﮔفاه ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺳﻮ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻣﺬﻫﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﺑﺎ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﮐﺴﻰ ﻫﻢ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻨﻘﺪ
ﺧﻮﺩ، ﻳﺎ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺯش
ﺒﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻋﻤﻠﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ، ﮐﻪ
ﺃﮐثر ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﺍﺯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻓﻬﻢ
ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﺣﺰﺑﻰ
ﭼﻮﻥ ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﻭﻃﺎس ﻣﻮﺭ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﻘﻮﻁ ﻭ ﻟﻐﺰﺵ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺣﺘﻤﻰ
ﻭﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻢ
ﻓﮑﺮﺍﻥ ﻭ
ﻫﻢﻋﻘﻴﺪه ﻫﺎ
ﻭﻫﻢ ﻋﻘﺪه ﻫﺎ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﻧفع
ﻤﺸﺘﺮﻙ ﺩﺭ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻭ
ﺗﺎ ﺍﮔﺮﻧﻔﻊ
ﻳﮑﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺪ، ﺍﻭﺭﺍ
ﺭسوا ﻭﺗﮑﻔﻴﺮ
کنندﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮐس ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﮐﺴﺐ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﮔﺮﺩﺩﻭ ﺭﺳﻮﺍ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪه اﻡ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺷﻌﺎﺭ
ﺿﺪ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﺩ
ﻭﻧﺎﮔﺎﻩ
ﺩﺭﮐﺴﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﺮ ﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺩﺍﺋﻢ ﻣﻴﮑﺮﺩ،
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﭘﻮﻝ
ﺑﻔﻠﺎﻥ ﺣﺰﺏ
ﻭﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﺭﺍﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻴﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﺿﺪ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻧﺸﺎن
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺯ ﻣﺎﻟﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﮐﻢ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺿﺪ ﺟﺎﺳﻮﺳﻰ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﭘﺎﻙ ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺭﻭﺳﻮ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺘﻬﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻭ
ﻣﻘﺎﻴﺴﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﺎﻃفه اﻯ ﺭﺍ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺍﺻﻠﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭدر
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﻌﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﮐس
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺑﺎﻃﻦ ﻧﻴّﺖ
ﻫﺎ. ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﻫﻢ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻭﺍﺧﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺭﻭﺳﻮ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻭﺭﺍ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩﻩ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ ﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺷﺮﻗﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻭ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻪ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ.

ﻫﻴﻮﻡ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩ، ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻭﻯ
ﻋﻠﻴﻪ
ﺳُﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻋﻘﻞ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﻴﺎﻡ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻋﻠﻴﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﺳﻤﻰ ﺟﻬﺎﻥ،
ﭼﻨﻴﻦ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﻭ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎی
ﻘﺪﻳﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ، ﻫﺮﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺍﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﮐﺴﺐ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﮐﺸﻒ ﺷﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺪﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ، ﺑﺎ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭﻭﻳﺶ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺷﺎﻳﻌﺎﺕ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻭﺯﻥ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭ
ﻣﮑﺮﺭ ﻋﻠﻰّ
ﺟﺎﻧﺸﻴنی اﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻧﺒﻮﺩﻩ، که
ﺒﺮﺍﻯ ﻭﻟﺎﻳت
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩه اﺳﺖ. ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﺭﺩﺍﻯ ﭘﺮ
ﻭﺻﻠﻪ ﻭﻋﻠﻰّ
ﺑﺎ ﮐﻔﺸﻬﺎﻯ ﭘﺮ
ﻭﺻﻠﻪ ﺑﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺰﻭﺭ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠب
ﺒﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩه
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ(ﻏﺪﻳﺮﺧُﻢ،
)ﺟﺎﻧﺸﻴن
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻋﻠﻰّ ﺭﺍ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﮐﺮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ ﺩﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ، ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻰ، ﻳﺎ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ. ﻭ ﺩﻩ
ﻫﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻠﻨﺎ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ، ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﺑﻨفع ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺄﺳﻴس
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺷﺮﻳﻚ ﺧﺪﺍ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﮔﻢ
ﻧﺎﻡ ﺧﺪﺍ، ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ، ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ، ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺩﻋﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺁﺳﻤﺎﻥ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﻋﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺗﺸﺎﻥ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻳﺎ
ﺑﮑﻤﺮﺷﺎﻥ
ﺯﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮن
ﻴﻚ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﺖ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺷﺮﻳﻚ ﺧﺪﺍ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨلق ﻮ ﺑﺎ
ﻋﺮش ﺮﺣﻤﺎن
ﺮﺍ ﺩﺭﺳت کرﺩه
اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍن
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ، ﺑﺠﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻫﻴﻮﻡ،
ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﺑﺤثهاﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﺎﺩﻯ،
ﻭﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺑﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻳﻚ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﮐﻪ ﺁﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺍﺣﺴﺎس
ﻫﻴﻮﻡ ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺮﺳﺪ، ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﻣﻬﻢ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. که
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟّﺪﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻭ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﺮﺍﻣﺎت ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﭼﻨﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ، ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻫﺪﺍﻳت
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻫﻴﻮﻡ
ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﺎﺩﺕ
ﻭعرﻑ ﺟﺎﺭی
ﻔﺎﺳﺪ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻫﻴﻮﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻋﻘﻞ
ﮔﻔته اند ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭنه ﺪﺭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻫﻴﻮﻡ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺒﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺑﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺟﺎﺭﻯ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ، ﺑﺒﺪﺩﻳﻨﻰ
ﺷﺮﻙ ﺁﻣﻴﺰ
ﻣﻴﺒرﺩﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺎﺩﺕ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻰ ﮔﻮﺋﻴﻢ. ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻭ
ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﺗﺄثیرﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻠﮑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ ﺍﻭ، ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﺮ
ﻓﮑﺮ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺂﻳﺪ، ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺍﺯ
ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻄﻮﺡ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻫﻴﻮﻡ ﮔﻔﺘﻪ
ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻳﺎﻓﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺰ
ﺣﺘﻰ ﻗﺪﻣﻰ
ﺑﺠﻠﻮ ﺑﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺗﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐﻤّﻰ ﻭﮐﻴﻔﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻳﻦ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺴﺖ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﺮﻗﺎﻳﻘﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ، ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺳﭙس ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ، که ﭽﻨﻴﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
تکاﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﮔﺎﻧﻪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻋﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻳﺎ
ﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻟﻘﺎی
اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻃﻰ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺳﺮﻧﻮﺷت هاﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ، ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺣﺞ ﮐﻌﺒﻪ
ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﻭ
ﻧﻘﺎﻁ ﻣﻘﺪس
ﺩﻳﮕﺮ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻔﻴﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﺧﻮﺩ،
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻳﺎﺯ
ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪ، ﺑﻬﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺳﻤﻰ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ، ﻭ
ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﮐﻮﺭﺩﻝ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻓﺘﻮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺑﺂﺗﺶ
ﻣﻰﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ،
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﻚ ﺷﺐ
ﺗﻴﺮﺑﺎﺭﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
کوﺩﮐﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﻭﻯ ﻣﻴﻦ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺘﺮﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﻮﺭﺷﻴﺎﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﮐﻪ
ﻓﺴﺎﺩ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺩﻟﻴﻞ
ﻓﺴﺎﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺍﺯ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺗﻰ
ﺩﺭﻧﺪﻩ ﺑﺠﺎﻥ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ
ﻭﺧﺪﺍ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﺩﻟﻴﻞ
ﮐﺎﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻘﻞ ﭘﺮﻋﻘﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻴﻮﻡ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮ، ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﺍ ﺩﺍﺷته اﻧﺪ.
ﻭﺭﺍﺳﻞ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﻢ
ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻗﺮﻥ ﺑﻴﺴﺘﻢ، ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻧﺒﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻓﺴﺎﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﺑﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻣﻨﺒﻊ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻳﺎ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻣﻨﺒﻊ ﺃﺻﻠﻰ
ﻋﻘﻞ ﻭﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎل اﻳﻦ
ﻣﻨﺒﻊ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. که
ﺒﺠﺎﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﮑﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻫﺎ ﻣﺮﺍجعه
کنند. ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﻣُﺮﺩه ای ﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﮐﺴﺐ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺣﮑﻤت هاﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻨﺎﺳب
ﺰﻣﺎن ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﭘس ﺸﻮﺭﺷﻴﺎﻥ
ﺑﺮ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ، ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻴﻮم ﻮﺍﻣثال
او ﻣﻨﮑﺮ ﺁن
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺳﻮﺭﺍﺥ ﺩﻋﺎ
ﺭﺍ ﮔﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﻬﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻴﻮﻡ
ﺑﺎ ﻋﻠﻢ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ
ﻣﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻟﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭﻋﻠﻢ،
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻌﺎﺭﻳﻒ
ﻫﻴﻮﻡ ﺍﺯ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﺗﺮس
ﺍﺯ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺭﺍﺳﻞ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺮﺳﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻥ
ﭼﭗ، ﻧﻴﺰ ﺗﺮس
ﺍﺿﺎﻓﻰ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻧﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻳﺎﺩ ﮐﻨﺪ، ﭘس
ﺍﺯ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻌﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻧﻪ ﺁﺧﺮﺕ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻫﺴﺖ. ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻭﻣﻠّﺎﻳﺎﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ(
ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ) ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﻣﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ

ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﺎ
ﺯﻣﺎنی که ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ(
ﺑﻬﺪﻳﻨﺎﻥ )ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺷﮑّﺎﮐﺎﻥ
ﺍﺯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩه ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ، ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺳُﻨّﺘﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺭﺍﺿﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ،
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﻣﺎن
ﺤﺎﻝ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ، ﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭﺗﻤﺪﻥ
ﺧﻮﺩ، ﺑﭽﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ، ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻴﻢ،
ﺗﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﺎ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻗﺮﻥ18 ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﺠﺰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،
ﺭﺷﺪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻔﻊ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﻮﺩ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻔﺮﺕ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻢ
ﻋﻠﻢ ﻭﻫﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻫﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﺳﻨّﺘﻰ ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻭ ﺑﺎ
ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﺮ
ﺟﻤﻌﻴّﺖ، ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﺑﭽﻨﺪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﭘﻴﺮ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﮑﻢ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺑﺰﺭﮒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯ
ﺻﺪ ﻳﮑﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ
ﻳﮑﻰﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺍﻫﻞ
ﺩﻳﻦ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ، ﮐﻪ
ﺍﻣثاﻝ ﮐﺎﻧﺖ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ، ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺩﻳﻦ
ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻋﻠﻢ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻮﺩ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣثاﻝ ﻣﻠّﺎ
ﺻﺪﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ، ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻤﮑﺘﺐ
ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ، ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺷﺮﻗﻰ
ﺭﺍ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪ، ﻭﮐﺴﻰ
ﻫﻢ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﮑﺮﺩ، ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﺯ ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥ
ﺑﻌﺪ، ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻣﻌﺎﻳب
ﺮﺳﻮﺍﻯ ﺩﻳن
ﻘﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﻋﺼﺮﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻭﺭﻧﺴﺎﻧس
ﻏﺮﺏ ﻭﺷﺮﻕ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺘﻠﻔﻴﻖ ﺩﻳﻦ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺑﻤﺮﺍﺗب
اﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺗﺎﺯه اﻯ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ ﺭﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﺍﮐثرﻳّت
ﻤﺮﺩﻡ ﺷﺪ.

ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻣﺎﻧﺪه اﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸﻢ
ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﻋﻠﻢ
ﻃﺐ ﻭ ﻓﻀﺎ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻠﻢ
ﻣﺎﻧﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺗﻌﻄﻴﻞ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻧﮑﺎﺭ،
ﺧﻮﺩ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻙ ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﻳﺶ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻭﺳﺎﺋل علمی
ﺍﻭ ﺑﻤﺎﻩ
ﻭﻣﺮﻳﺦ
ﻭﺩﻭﺭﺗﺮ ﺭﻓﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺯﺑﺎﻥ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯ ﺗﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﺑﻬﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﺗﮑﻨﻴﻚ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻮس ﺑﻤب
ﺃﺗﻢ ﻭﻣﻮﺷﮑﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺍﻓﺘﺎﺩه اﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺣﺮﻑ ﻧﺎﺣﻖ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﮐﺮﺳﻰ ﺑﻨﺸﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍثباﺕ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، که
ﺨﺒﺮﻯ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺁن ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻫﺮ
ﮐس ﺒﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫﻤﺎن
ﺨﺮﺍﻓﺎﺕ ﻗﺒلی
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩه اﺳﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻬﻢ ﻭ
ﺑﻌﺼﺮ
ﺟﺪﻳﺪﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺑﻨﻈﺮﺭ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺨﺖ
ﻭﺧﻮﻧﻴﻦ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺧﺮﺍﻓﻪ ﭘﺮﺳﺖ
ﺭﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻳﮑﺠﺎ ﺑﺪﺭﻳﺎ
ﺑﺮﻳﺰﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﻠﻢ
ﻭﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ،
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻫﻴﭻ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻮﻝ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ
ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺃﻫﻞ
ﺩﻳﻦ ﻭﮐﻠﺎﻡ، ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ، ﺣﺘﻰ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻨﻔﻊ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩ، ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻫﻴﻮﻡ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﺼﻮﻑ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺭﻭﻥ
ﻧﻔس ﻧﻴﺮﻭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻨﺎﻩ ﮔﺎﻩ ﺿﺪ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ(
ﻧﻬﻀﺖ ﺗﻘﻮﺍ)
ﺷﺪ، ﮐﻪ ﺿﺪ
ﻣﮑﺘﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﻭﺣﻰ، ﻭ
ﺿﺪ ﻣﺬﻫﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻟﻮﺗﺮ ﺩﺭ ﻗﺮﻥ17 (
ﺍﺳﮑﻮﻟﺎﺳﺘﻴﻚ
ﻟﻮﮊﻯ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﮕﻠﻴس ﻭﺯﻟﻰ
نهضت ﺑﺰﺭﮒ
ﺍﻧﺠﻴﻠﻰ، ﻋﻠﻴﻪ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﻋﻘﻞ
ﺗﺄﺳﻴس کرﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﮐﺎﻧﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻨﻈّﻢ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻧﻬﻀﺖ ﺩﻳﻨﻰ
ﺗﻘﻮﺍ ﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺁﻟﻤﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﺳﻰ
ﺳﺎﻟﻪ، ﺩﻳﻦ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻨﻈّﻢ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ، ﺑﻀﺮﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﻗﺸﺮﻯ ﺷﺪﻧﺪ. ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ
ﻟﻮثر
ﻭﻣﺘّﺤﺪﻳﻦ، ﺑﺎﻋث
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﻠﺄﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﻭﮐﺸﻴﺶ
ﺳﭙﻨﺴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﻮﻓی ﺮﻭﺵ
ﺩﻳﻦ ﻗﻠﺒﻰ ﻭ ﺷﺨﺼﻰ،
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺷﺪ ﻭﻯ
ﻣﻨﮑﺮ ﺩﻳﻦ
ﺭﺳﻤﻰ ﻧﺒﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻘﺴﻤﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺷﺮﻗﻰ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺭﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﻢ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﺨﺺ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺪﻣﺎﺝ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻋﻘﻞ ﮐﺮﺑﻠﺎ، ﻳﺎ
ﮐﺮﺏ ﻭ
ﺑﻠﺎﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﻋﺰﻟﺖ، ﺗﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺷﺎﻧﻪ
ﺧﺎﻟﻰ ﻧﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻟی ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ، ﻣﻨﺎﺳﻚ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺗﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺑﻰ ﺃثر، ﻳﺎ
ﮐﻢ ﺃثر
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﻭﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ. ﻭﻟﻰ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺭﺍ
ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ ﺧﻴﺮ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺭﺫﺍﺋﻞ ﻇﺎﻫر ﮐﻪ
ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺑﻰ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻝ
ﻧﺘﺮﺍﻭﺩ
ﻧﻔﺎﻕ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﭘﻴﺮﻭﺍن
اﺳﭙﻨﺴﺮ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﺭﺍ
ﺑﻘﺼﺪ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ، ﻭﻣﺤﮑﻮﻡ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ
ﺍﺳﮑﻮﻟﺎﺳﺘﻴﻚ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ، ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺍﺣﺴﺎس ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻨﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ ﺷﻌﺮﻯ
ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺗﺄﺳﻴس
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ ﻭ
ﻓﺮﻗﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺷﺪﻧﺪ، ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺧﺰﻳﺪﻥ
ﺩﺭ ﺩﻳﺮﻫﺎ ﻭﻣﻌﺎﺑﺪ،
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺗﻘﻮﺍ ﺩﺭ
ﺁﻟﻤﺎﻥ، ﺩﺭ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ ﻟﻮثر
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ، ﻭ
ﺑﺮﺁﻥ ﻏﻠﺒﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ، ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﻣﻮﺭﺍﻓﻴﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻭ ﺑﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﺗﺄثیر
ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻧﮕﻠﻴس ﻧﻴﺰ
(ﻭﻳﺰﻟﻰ) ﺍﻳﻦ
ﻧﻬﻀﺖ ﺿﺪ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺭﺍ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﺳﮑﻮﻟﺎﺳﺘﻴﻚ
ﻗﺪﻳﻤﻰ، ﻭ ﺿﺪ
ﻣﺬﻫﺐ ﺧﺪﺍﻯ
ﺑﻰ ﻃﺮﻑ ﻭ
ﻋﺎﻃﻞ ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺿﺪ ﻣﺬﻫﺐ ﺷﻚ ﻭ
ﻟﺎ ﻣﺒﺎﻟﺎﺗﻰ
ﺩﻳﻨﻰ. ﻭﻯ
ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﻧﺠﻴﻠﻰ
ﺍﻧﮕﻠیس ﺭﺍ
ﺗﺮﻭﻳﺞ ﺩﺍﺩ، ﻭ
ﺿﻤﻦ ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ
ﺩﻭﻟﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ
ﺁﻧﺎﻥ، ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ
ﻣﻨﻬﺠﻰ ﻭ
ﻣﺘﺪﻳﻚ ﺗﺄﺳﻴس
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻣﺪﺗﻬﺎ
ﻣﺪﺍﻓﻊ
ﻭﺣﺎﻣﻰ
ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺳﺎﻝ 1830 ﮐﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﺠﺎﺕ
ﺗﺼﻮﻳﺐ ﺷﺪ. ﻭﻳﺰﻟﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺭﺯﺵ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺸﺮ
ﺑﻮﺩ، ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻗﺪﻳﻢ
ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺁﺩﻡ
ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﮐﺸﻴﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﮐﻞّ ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ.

ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺃﻣﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ ﻣﺮﺩﻡ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﻤﺴﻴﺢ ﻭﺳﻌﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻫﺮﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺭﻭﺡ ﺧﺪﺍ
ﻋﻴﺴﻰ، ﻳﺎ ﻫﺮ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﻋﻠﻰّ
ﺍﻃﻠﺎﻕ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ
ﺭﺑّﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﺩﺭ
ﺣﻮﺍس ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﻭﻫﻮﻡ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﻓﺮﻭ
ﻣﻰ ﺭﻳﺰﻧﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ، ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﻧﻬﻀﺖ ﺑﺰﺭﮒ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺮﻥ 19 ﺩﺭ
ﺍﻧﮕﻠﻴس ﻭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ،
ﺍﻳﻦ ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﻧﺠﻴﻠﻰ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﻣﺬﻫﺐ
ﮐﺎﻟﻮﻳﻨﻰ
ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺖ. ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﻧﺠﻴﻠﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﻰ، ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﺳﺎﺳﻰ، ﻓﻮﻧﺪﺍ
ﻣﻨﺘﺎﻟﻴﺴﻢ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺷﺪ. ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻋﻘﻠﻰ،
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪ ﻭﺃﺻﻞ
ﻣﺬﻫﺐ ﺷﻚ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ
ﮔﺬﺍﺷت ﺘﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﻳﻦ ﺣﻤﻠﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺩﻳﻦ
ﺭﺍ ﻣﻌﻨﻰ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻣﺴﺘﻘﻞ، ﻭ
ﺗﻚ ﺭﻭﻯ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺯ
ﺑﺮﺩﮔﻰ ﻧﻈﺎﻡ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﺷﺪ. ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎ
ﺋﻴﺎﺯ ﮔﺬﺷاه
هاﻯ ﺩﻳﻦ ﺍﺣﻴﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻤلی ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ
ﺩﻳﻨﻰ. ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻘﺼﺪ ﭘﺎﻙ
ﺳﺎﺯﻯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ،
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻌﻘﺐ ﻭ ﺃﺻﻞ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺁﻥ
ﺍﺭﺗﺠﺎﻉ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺩﻳﻨﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺗﻀﺎﺩ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﺑﺎ
ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻔﻴﺪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ،
ﻭ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻳﻚ ﻧﻈﺎﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺬﻫﺐ
ﻣﺤﻠّﻰ ﺭﺍ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس
ﻣؤﻣﻦ ﺑﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻨﻔﻰ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣثبت ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻋﻠﻢ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻓﻖ ﺗﻨﮓ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺍﻧﺴته
ﺸﺪﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻔﮑﺮ ﺁﻳﻨﺪه
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻠکه
ﺒﻔﮑﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﺑﺸﺮﻯ میباشند.
ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻀﺎﻣﻴﻦ
ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﺎﺋﻰ، ﻋﻠﻴﻪ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻏﺎﻟﺐ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻧﻪ
ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻣﺠﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﺗﻌﺎﺭﻓﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ. ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺗﻤﺴّﻚ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ، ﺑﺎ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺩﻧﻴﻮﻯ، ﺍﺯ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ ﺁﻥ
ﻣﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻣﻮﺳﻰ
ﮐﻪ ﭘﺸﺘﻴﺒﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﮐﺘﺐ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺁﺳﻤﺎﻧی
ﻮﺣﺘﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﺸﻮﺩ، ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ، ﻫﺮ
ﮐﺘﺎﺑﻰ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻟﺐ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ، ﺗﻮﺭﻳﻪ
ﻫﺎ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻣﺴﻴﺢ،
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗﻘﺪّس
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ ﭘﺎﻙ
ﺷﺪﻥ، ﻭ ﺍﻧﺠﻞ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻫﻴﭻ
ﮐﺘﺎﺑﻰ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ(ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ)ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻧﺎﻃﻖ
ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻭ ﺍﻭﺳﺘﺎﻯ
ﻧﺎﻃﻖ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻧﺎﻃﻖ
ﻭﮔﻮﻳﺎﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻫﺴﺖ.
که همه ﮐﻠﻴﻢ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﻧﻈﺮﻯ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﺘﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺻﺤﻴﺢ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺼﻮﺭﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻔﻴﺪ کسب
شهود تجلّیات
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﺼﺮ(
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ) ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪ، ﻭ ﺗﻘﻮﺍ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﻮﺍﻡ، ﺑﺎﺯ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻭ
ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻋﻘﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ، ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺍثباﺕ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻤﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ ﺷﺪ. ﺭﻭﺳﻮ
ﺩﺭﮔﻮﺷﻰ ﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻄﺎﺑﻪ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﻨﻄﻘﻰ، ﺩﺭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺗﺄثیر
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻂ ﻓﮑﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﮐﻨﺘﺮﻝ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ ﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺩﺭ
ﮔﻢ ﻧﺎﻣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ. ﻭ
ﺣﺪس ﻫﺮﮐس
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺍﻭ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺮﮐس
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﻋﺠﻴﺐ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ ﻭ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﻘﻞ
ﭼﺴﺒﻴﺪ، ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺖ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ ﺍﺳﻤﻰ
ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﮐﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻋﻮﺍﻡ ﻣﺘﺸﺒّث
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺷﺪﻳﺪ ﺍﺯ
ﺷﻄﺤﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ، ﻫﻢ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ
ﻭﻫﻢ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺣﺪس ﺭﻭﺳﻮ
ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻘﻠﺎب
ﻀﺪ ﻋﻘﻞ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻧﺎﻣﻘﺪﺵ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﻮﺭﺷﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ
ﺟﻤﻌﻰ
ﻭﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻫﺮ
ﻋﺼﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺠﺪﺩﺍﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺼﺪ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﺭﺟﻮﻉ ﺑﺄﺻل
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
نه ﺒﺄﺻﻞ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺄﺻﻞ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ، ﺍﺯ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺷﻮﺭﺵ ﺑﺮ
ﺳُﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﻰ ﻣﺪﺍﻡ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻣﺠﺪﺩﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﺧﺮﺍﺑﺘﺮ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺠﺪﺩﻳﻦ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻔس
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﻧﻔس ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﺭﺍ ﻃﺎﻟﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﺠﺪﺩﻳﻦ ﻭ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ، ﻭ
ﺍﺳﻘﻔﻬﺎ ﻭ
ﺧﻠﻴفه ها ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺘﻬﺪ نما، ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻏﻴﺮ ﺧﻮﻧﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﺎﻥ، ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻮﺿﻊ ﺧﺮﺍﻓﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻮ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﺟﺪﻳﺪ، ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﮐﺸﻴﺶ ﺩﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎ،
ﻣؤﺳس ﻳﻚ
ﻣﺬﻫﺐ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺩﻭ
ﻣﮑﺘﺐ ﺗﻘﻮﺍ
ﺩﺭ ﺁﻟﻤﺎﻥ، ﻭﻣﮑﺘﺐ
ﺍﻧﺠﻴﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﮕﻠﻴس ﺑﺎ
ﺣﻔﻆ
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﺑﮑﻠﻴﺴﺎﻯ
ﺩﻭﻟﺘﻰ، ﺩﺭ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻘﺘﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻣﻮﺭﺍﻧﻰ،
ﻭﮐﻠﻴﺴﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺩﻳﻚ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺣﺪس
ﺷﺨﺼﻰ، ﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺳﺎﻳﻪ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭ
ﺩﺭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ، ﻳﺎ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﮑﻮﻣت
ﺪﺍﺷته ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ
ﻋﺎﻣﻰ. ﮐﻪ ﺭﻧﮓ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻃﻠﺒﻰ، ﻫﻤﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﻮﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﺩﻭﻟﺖ، ﻫﻤﮕﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘّﻔﻖ
ﺷﺪﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﺑﺎ
ﻧﻈﺮ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺘﻨﻔّﺬﻳﻦ
ﻫﻮس ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻣﻘﺮﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﻧﻬﻀﺖ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺷﻌﻠﻪ
ﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭ
ﺷﻌﺮﺍﻯ
ﻃﻮﻓﺎﻥ
ﻭﺑﺤﺮﺍﻥ ﺳﺎﺯ
ﺩﺭﺍﻟﻤﺎﻥ، ﭼﻮﻥ
ﮔﻮﺗﻪ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻧﮕﻠﻴس
ﻭﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﻭ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺿﻌﻒ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ، ﺑﺎﻋث
ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻴﺸﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ، ﺗﺮﻙ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻘﻞ ﻋﻠﻤﻰ، ﻭﻧﻪ
ﺣﺪس
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺪس ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺷﺎﻫﺪ، ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ. ﺗﻮﻣﺎﺵ
ﺍﮐﻮﻳﻨﻰ ﻗﺮﻥ13 ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ،
ﻋﻘﻞ ﺿﻤﻦ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻳﻤﺎﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺑﻴﻚ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ،
ﺍﮔﺮ ﺗﻌﺼّﺐ
ﮐﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﮐﺎﻧﺖ
ﺑﺮﻫﺎﻥ
ﻗﺎﻃﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻞ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﻦ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻓﺮﻕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻫﺴﺖ. ﮐﺎﻧﺖ
ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺩﺍﻧﺶ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺭﻭﺷﻦ
ﮐﺮﺩ ﻭﻟﻰ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻋﺎﺟﺰ
ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻥ ﺫﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻭﺻﻒ
ﺻﺎﺩﻗﻰ ﺍﺯ
ﻇﺎﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺁﻧﻬﻢ
ﻭﺻﻔﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﺯﻣﺎﻥ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﻬﻢ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﮐس ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻫﺮ
ﺣﺎﻟﻰ، ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﻫﺴﺘﻰ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﻄﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﺯﻣﺎﻥ. ﻭ ﺍلغاّ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺭس ﻋﻠﻢ
ﺩﻭﺭﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻧﺖ ﺍﺯ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﺩﻓﺎﻉ ﮐﺮﺩ. ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﻭ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎ، ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺩﻳﻨﻰ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻠﻤﻰﻭ ﺩﻗﻴﻖ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺯﻣﺎﻥ، ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺁﻥ ﻋﺼﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺗﻤثیلی ﻭﺗﺸﺎﺑﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﭘس
ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻫﻢ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﮐﺎﻧﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺎﺭ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻥ
ﻧﮑﻨﻴﻢ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ،
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺻﻠﻰ
ﮐﺎﻧﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺷﺨﺺ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎس ﻋﻮﺍﻡ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺎﺣﺴﺎس ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ
ﻣﺸﺨﺺ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻣﺎ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. که
ﺒﺎﻋث ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻋﺮﻓﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﮐﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﻭﻋﻘﻞ
ﻟﻨﮓ ﮔﺮﺩﻳﺪ، ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺮﻙ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯ
ﮐﺎﻧﺖ، ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﺭﻭﺑﺮﻭﺷﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺭﺍ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻊ
ﻣﺠﺪﺩﻳﻦ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣﻌﻠﻢ
ﺍﻭﻝ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩ، ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﻠﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﺮﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﺑﺎﻋث ﺭﮐﻮﺩ
فکر ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺷﺨﺺ
ﻋﺼﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﭘﺪﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ
ﭘﺪﺭ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ، ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺁﺯﺭ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﭘﺪﺭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻪ ﭘﺪﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺗﺎﻟﺢ ﻳﺎ
ﻃﺎﻟح غیر
ﺻﺎﻟﺢ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺻﺎﻟﺢ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺖ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺖ ﺑﻮﺩ. ﻳﺎﺧﻮﺩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭ ﻗﺪﻳﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺑﻞ ﻭﺷﻮﺵ ﻭ
ﻫﻨﺪ، ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ ﻭﻟﻰ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺷﻴﻮﺍ
ﻳﺎ ﻣﺮﻳﻢ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻥ ﺳﺎﻟﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﮐﺎﺷﻒ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮی اﻳﻠﻰ
ﻭ ﺍﻳﻠﻴﺎ و اله
و الهُم ﺑﻮﺩ. ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺷﺪ. ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻫﻤﻪ ﮐﻬﻨﻪ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳﮕﺮﻯ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﻨﻴﻒ
ﺷﺪﻥ ﺍﻳﻦ
ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺘﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﻮﺣّﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﺗﻔﺮﻗﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺭﺍ می
ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک اﻟﻬﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. که
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺳﺎﺩﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺗﺮ ﺯﻳﺎﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﺍﺯ
ﺁﺩﻡ ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﺍﺯ ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻳﺎ
ﻧﻮﺡ، ﻭ
ﺑﻮﺩﻳﺴﻢ
ﺑﻮﺩﺍ. ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﮑﺘﺐ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻋﺰﺍﻡ
ﭼﻨﺪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﻣﮑﺘﺐ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻳﺎ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﻪ
ﺍﻭﺭ ﻭ ﺳﭙس
ﺑﺎﺑﻞ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺑﻪ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ ﭘﺪﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ، ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺍﻫﻢّ
ﺍﻳﻦ ﺷﺎﺧﺘﻪ
ﻫﺎ
ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺖ، ﺷﺎخه
ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺩﺍﻧﻴﺎﻝ، ﻧﻴﺰ
ﻳﮑﻰ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟی
اﻳﻦ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﻋﻤﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺣﺰﺑﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ. ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎﺯه
اﻯ ﺩﺍﺷته ﻮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
که ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
هر ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻣﮑﺘﺒﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪه ﺸﻮﺩ. ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ، ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ،
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻌﻠّﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﺷﺎﺧﻪ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﺷﺎﺧﻪ ﻣﺼﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻠﺎﺵ
ﻳﻮﺳﻒ ﻓﺮﺯﻧﺪ
الهی ﻳﻌﻘﻮﺏ، ﻭﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ،
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﻮﺳﻰ
ﻗﺒﻠﺎ ﺗﺎﺑﻊ
ﻣﮑﺘﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻋﻨﻪ
ﻣﺪﻋﻰ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
موسی ﺷﻬﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ یافت
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
یهودیان مصری
ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻰ
ﺑﻬﻢ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.

ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻭﮐﻌﺒﻪ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭی
ﻣﺮﺍﮐﺰ ﺩﻳﮕﺮ
درﺟﻬﺎﻥ ﮐﻪ
قبله ﻣﻘﺪس
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺍﮐثرﺍ
ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﻠﻪ ﻭکعبه
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺷﺎخه
ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺯﺭﺩﺷتی
ﺪﺭحبشه
وﻳَﻤَﻦ ﻧﻘﻄﻪ
ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ ﻣﻬﻢ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﻳﻚ
ﮔﺮﻭﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺍﺯ
ﺑﻘﻴﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ، ﻭ
ﺑﻤﮑﻪ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﻚ ﻭﺍﺣﻪ ﺑﺎ
ﺁﺏ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻣؤﺳس ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﺒﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻮﺩ، که
ﺑﺎ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻳﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺳﻤاء
ﻭﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
مراتب ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﻫﻤﻦ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﮐﻌﺒﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ر نقش رستم
کنونی، ﻭ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﻓﻨّﻰ ﺑﻨﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﭘس
ﻗﺮﻳﺶ ﺍﺯ
ﺷﺎﺧﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺼﺮﻯ ﻳﺎ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ(
ﻗﺮﻳﺶ ﺭﺍ
ﮐﻮﺭﺷﻰ)
ﺗﺄﺳﻴس ﮐﺮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺑﺮﻫﻤﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯ
ﮐﻮﺭﺷﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﺯ
ﻳﻤﻦ به
(ﺑﻤﮑّﻪ، ﻳﺎ
ﺷﻬﺮ ﻣﻎ )ﻫﺎی
قشری، ﻭﮐﻌﺒﻪ
ﮐﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
(ﺑﻎ ﻫﺎ ﺑﺎ ﻧﺎﻡ
ﺑﮑّﻪ ) ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻬﺎﺟﺮﻳﻦ ﺭﺍ
(ﺟﺮﻫﻮﻡ یا
گورهوم
)ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ، ﻳﺎ
ﻗﺮّﻩ ﮔﻴﺮﺍﻥ
ﻫﻮﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ، که
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭﺵ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ است، ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻳﻤﻦ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
(ُﺗﺒّﻊ) میگفت. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺎﺑﻌﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ. ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻣﮑّﻪ
ﻣﺮﮐﺰ
ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ ﺷﺪ، ﮐﻪ(
ﺑﺎﺯﺍﺭ
ﻣﮑّﺎﺭﻩ) ﺭﺍ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺤﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﻭﺳﻂ ﺭﺍﻩ
ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺷﺘﺮ ﺑﻴﻦ ﻳﻤﻦ
ﻭ ﻭ ﺷﻬﺮ تدمُر
ﺩﺭ ﺍﺭﺩﻥ ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺁثاﺭﺵ ﻫﺴﺖ. ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻗﺮﻳﺶ ﺑﺎ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ. ﻭﺍﮐثرﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﮋﺍﺩ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﻰﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
ﻋﺮﺏ ﻣﻬﺎﺟﻢ
ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ، ﺍﮐثرﺍ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺘﺨﺮ ﻓﺎﺭس
ﻭاز ستم ﺳﺎﺳﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻭﺍﮊه ﻔﺎﺭﺳﻰ(
ﺩﺭﻯ ﻳﺎ ﺩﺭﺏ ﻭﺑﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻭﺳﺘﺎ که ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ، ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻫﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﻭ
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺑﺪﻟﺎﺋﻞ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﺗﻌﺼّﺐ
ﻗﻮﻣﻰ، وﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻗﺮﻳﺶ
ﺑﺎ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺑﺮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺎﻧﺪﻩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻟﻔﻈﻰ ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺁﻭﺭﺩه اﻡ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ
ﺳﻴّﺪ و شید
جمشیدی
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﻔﻆ ﺍﻟﻠﻪ،
نیز ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ
ﻟﻔﻆ (ﺃﻫﻮ ﺩﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ)
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻪ ﻫﺴﺖ،
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻟﺎ ﻫﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ چند ﻗﺮﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﻟﻔﻆ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰچون پیر
و پدر الهی
محمد عبد الله
نام داشت و ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ چنین
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺘﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﮐﻌﺒﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺷﺎﺧﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ، ﺍﻣثاﻝ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮﺩ، ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻣﻌﻠﻢ
ﺍﻭ، ﻳﻚ ذﻥ
ﻫﻨﺪﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﮐﺎﻣل ﺸﺪه که ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺩﺭﻣﺼﺮ
ﺑﻤﻦ ﮔﻔﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﮐﻮﺩﻙ
ﻫﺴﺘﻴﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﻳﻮﺳﻒ
ﻭﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺯ ﻣﺼﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻭ ﭼﻮﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻮﺭ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻰ ﻭ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﺑﻮﺩ. ﺷﺎﺧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺩﺭ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻭﭼﻴﻦ
ﻭﺗﺮﮐﺴﺘﺎﻥ
ﺑﺮﭘﺎ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻭﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ، ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﮐﺸﻮﺭﻫﺎ ﻭﺭﺩ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﺤﻠﻰ ﻫﺴﺖ. ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺑﻦ ﺑﻄّﻮﻃﻪ
ﺳﻴّﺎﺡ، ﺩﺭ
ﭼﻴﻦ ﻗﺎﻳﻖ
ﺭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺷﻨﻴﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺳﻌﺪﻯ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻴﻦ ﻧﻔﻮﺫ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻭ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ(ﺯﺑﺎﻥ
دَری ﻋﺮﻓﺎﻥ)
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻏﻴﺮ
ﺩﺭﻯ.

ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ ﺳﻪ
ﺳﻮﺷﻴﺎﻧس یا
سوشیانت ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ بعد
از او ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻫﺪف اﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺭﺍ برای نوع
بشری
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻭ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺯ ﻋﺮﺵ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﻫﻔﺘﻢ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻫﻤﺎﻥ اﺭﻭاﺡ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
که ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺩﺍﺷته اند. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻭ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ، ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﺮﮐﺰ
ﻣﻘﺪّﺵ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭُﻡ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺑﺮُﻡ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﮐﺰ
ﺭﺍ ﻭﺍﺗﻴﮑﺎﻥ
ﻭ ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎثوﻟﻴﻚ ﺟﺎﻯ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﻧﺸﺴﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻗﺮﻥ 18
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻠﻢ ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺳﺨﺖ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺭﻭﺍﺝ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮﻝ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ، ﺍﺯ
ﺍﺯ ﮔﻮﺩﺍﻟﻰ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﻨﺪ، ﻭ
ﺑﭽﺎﻫﻰ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻤﺮﺍﮐﺰ
ﺩﻳﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﻫﺮ ﻣﺮﮐﺰ
ﻭﺧﺎﻧﻪ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﻬﺎ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ تابع
آنان که
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﮔﻢ
ﻧﺎﻡ بوده، ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، که
ﭙﻴﺮﻯ خود را
ﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﺍﮔﺮ
که ﺼﺎﺩﻕ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺣﺪﻭﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺗﻮﻟﺪﺍت
ﭙﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻧﺮﻭﺩ. ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻋﻰﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺷته ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﻫﻤﻴت
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ،
ﺩﺭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻘﺪّس ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﻫﻨﺪ ﻭ
ﺧﺎﻭﺭ ﺩﻭﺭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺁﻧﺎﻥ،
ﭼﻮﻥ ﻣﮑﺘﺐ
ﮐﻮﻧﻔﺴﻴﻮس
ﺟنبه ﻋﺮﻓﺎن
عملی ﺑﺎ ﺩﻳﻦ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﻭ
ﺳﭙس
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻮﺩﻳﺴﻢ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﻪ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ،
ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺁﻥ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺷﻤﺎﻝ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ
ﺟﻨﻮﺏ ﺳﻴﺒﺮﻯ
ﺑﻬﻨﺪ، ﻭﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺎﺭﻭﭘﺎ که
ﺒﻬﻨﺪ ﻭ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ
ﻣﻌﺮﻭفند. ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ،
ﻣﺬﺍﻫﺒﻰ
ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﺷﺎﺧﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺯﺭﺩشتیسم ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ،
ﻭ ﻳﺎ
اکثرا ﺩﺭ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻭﺯﻳﻬﺎﻯ
ﺳﻮﺭﻳﻪ، ﻭ
ﺍﻳﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻥ، ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻌﻠﻰ ﺍﻟﻠﻬﻰ،
ﻭ ﻋﻠﻮﻳﻮﻥ
ﺩﺭﺳﻮﺭﻳﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺍﻳﻠﻰ
ﻭﺍﻳﻠﻴﺎ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮی
هستند. ﻭ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻌﻠﻰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﮔﺮﻭﻩ ﻳﺰﻳﺪﻯ
ﻫﺎ ﮐﻪ ﺃﻧﺪﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺩﺭﺍﺻﻞ
ﺍﻳﺰﺩﻯ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺳﺘﻢ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ(
ﻳﺰﻳﺪﻯ) و شیطان
پرست ﺷﻬﺮﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻳﺰﻳﺪ ﺍﻣﻮﻯ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻢ ﺑﻮﺩ.

ﮐﺎﻧﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺧﺪﺍ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺸﻒ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﮐﺎﻧﺖ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻳﻢ. ﭼﻮﻥ
ﻭﻯ ﻣﻨﮑﺮ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺭﺟﺎﻝ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﻮﺩ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﺧﺎﻟﺺ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻣﺮﺩﻡ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑپایان بدهند.
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﻫﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﻭﺁﺯﺍﺩ
ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕی
کاﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﺮﻋﻘﺪﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻔس ﭘﺮﺳﺖ
ﻭپیرو
آخوندهای
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﺑﺤﺪسﻫﺎ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﮔﻔﺘﻪ
ﮐﺎﻧﺖ ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻋﻘﻞ
ﺧﺎﻟﺺ ﺿﺪ
ﻭﻧﻘﻴﺾ ﻫﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻗﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻌﻘﻞ ﻧﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺧﺎﻟﺺ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻬﻢ
ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻴﺴﻢ
ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺘﻬﺎ،
ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﺍﺗﻴﮑﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺗﺎ
ﻫﺮﻃﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﺪﺍ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻞ
ﻭﺍﺗﻴﮑﺎﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷﺪﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻭﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻥ
منظور سلوکی
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﭼﺎﺭﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.

ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ
ﭘﺎﺭﻟﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺃﮐثرﻳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﭼﺎﺭﻩ ﺳﺎﺯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻳﮑﻰ ﺩﻭ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ. ﭼﻪ
ﻭﺿﻌﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﺳﺮﺩ
ﻭﮔﺮﻡ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺟﺎمعه اﻯ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻫﺮﺟﺎمعه
اﻯ ﭼﻨﺪ ﻭﻟیّ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﻀﺮﺭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
آنان ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﺳﻴﺮ
ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮ، ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ

ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
میگردند. ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻗﺸﺮﻳﮕﺮﻯ، ﻭﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﺭﺗﺠﺎﻉﺑﻌﻘﺐ،
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰﻭ
ﺭﻭﺣﻰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺎﻧت هر ﻧﻮﻉ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، که
هزﺍﺭﺍﻥ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩی
ﺁﺧﺮﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﭘس
ﺍﺯﮐﺎﻧﺖ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻭﻣﺘﻌﺪﺩ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﻭﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺗﺄﺳﻴس ﮔﺮﺩﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﮔﻮﻫﺮﻯ
ﻏﻴﺮﻋﻘﻠﻰ، ﻭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺭﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﺸﺘﻦ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ، ﺑﺂﺯﺍﺩﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻓﮑﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻫﺎﻯ
ﺟﻨﮕﻠﻰ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﻊ ﺳﺒﺰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﭽﺮﺍ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﻭضع ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ، ﻭﮐﺴﺐ
ﻟﺬﺕ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺷﺪﻩ. ﻭﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺟﻤﻌﻴّﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺼﻴﺒﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ، و
ﺩﻭﭼﺎﺭﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯﭼﭗ ﻭﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺭﺍﻩ ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﺎﻟﻰ ﺗﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﻧﻈﺎﻣﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺎﺑﻮﺩ ﮐﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﻣﺴﻴﺮ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ، ﮐﺎﺭﺵ
ﺑﻬﺮ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﺎﻃﻔﻰ
که ﮐﺸﻴﺪ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺻﺎﻟﺘﻰﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﮐﺎﻧﺖ
ﺩﻳﻦ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﻳﻚ ﻋﻠﻢ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍثباﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻭﺭﺩ. ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻔﻰ ﺁﻥ ﺩﻟﻴﻞ
ﺩﺍﺷته باشد. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻗﻠﺒﻰ ﻭ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﺭﺍﺑطه
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﮑﻤﻚ
ﻳﻚ ﻭلیّ اﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻧﻴﺰ
ﺫﺍﺗﺎ ﻋﻠﻢ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، تا
آنرا
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻳﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻘﻄﻪ
ﺧﻴﺮﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ
ﺍﺩﺍﻯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ، ﻭ ﺩﺭﻙ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﻨﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺷﮑﻞ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﻤﻨّﺎﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭﺍﺣﺴﺎس است. ﻋﻤﻠﻴّﺎﺗﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻫﻤﻪ
ﭘﺮﺩﻩ ﺑﺮﭼﺸﻢ
ﺩﻝ ﻭﻋﻘﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺰ ﭘﺮﻭﮊه
ﻫﺎﻯ ﺟﺎﻣﺪی
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺷﺨﺼﻰ
ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺸﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ

ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺑﺰﺭﮒ که
ﺘﻐﻴﻴﺮﻫﻢ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺴﺘﻪ ﺑﺴﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺍﻧﺪﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺒﻬﻢ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺃﻣﺮﻯ
از ﺍﻧﺘرﺍﻉ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﻋﺰﻟﺖ
سلوکی ﺃثری ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
زنده ﺍﮔﺮ
دیگران ﺃثری
ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ، ﺗﺄثیرﻯ
ﻫﻢ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴم که
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﭘﺬﻳﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻳﮋه اﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ، ﺗﺎ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ، ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺴّﺮﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯﺧﻮﺩﺭﺍﺧﻮﺍﻫﻴﻢﺩﺍﺷﺖ.

ﻫِﺮﺩِﺭ ﭘﺪﺭ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﺁﻟﻤﺎﻥ، ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﺑﺮ (ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻋﻘﻞ) ﺩﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺁﻧﺮﺍ ﺫﺍﺕ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺩﺭﻙ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭﻙ
ﺩﺭﺳﺘﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺫﺍﺕ ﺍﻳﻦ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺃﻣﺮﻯ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﺪﻑ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ، ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺪس
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺪس ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﮐﻤﻚ ﻧﺴﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎن
ﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻧﻤﻰﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪ ﺭﻭﺍﻥ، ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘلی ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﻗﻄﻌﺎ
ﻏﻴﺮ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺯﻣﺤﻞ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ. ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﺳﻤﭙﺎتی
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺩﺭ
ﭘﺬﻳﺮﺵﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﻟﺪﻧّﻰﺍﺳﺖ.

ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﻧﻪ
صِرﻑ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐسی
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣؤﻣﻦ
ﻫﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣؤﻣﻦ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻣﻮﻫﺒﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ، ﻭﻳﺎ ﻋﻘﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻓﺮﻕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻫﺴﺖ. ﻫﻤﮕﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺩﺭﻙ
ﮐﻞ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻣﻴﮑﻨند.
ﻭ ﺷﻠﻴﻨﮓ، ﺩﺭ(
ﻫﻨﺮ) ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺠﻴﺒﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﻋﻘﻠﺎنی ﻨﻴﺰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ
ﺷﺪ. ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺘﺄﻭﻳﻠﺎﺕ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺩﻭﺭ
ﺃﻧﺪﻳﺶ ﻭ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻥ
ﺗﺄﻭﻳﻠﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ
ﻫﺮﻳﻚ ﻋﺎﺷﻖ
ﻳﻚ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺁثاﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺧﺘﺼﺎﺭ
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺪﻳﻦ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻭﺗﮑﻨﻴﻚ ﺑﺮ ﻧﺨﻮﺭﺩ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁثاﺭ
عرﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻣﺸﻬﻮﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﻴﺮ ﺷﺪﻥ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻧﺎ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻋﺸﻮﻩ ﮔﺮ
ﭘﻴﺮﻭ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭمی
ﺑﺎﻭﺭﺷﺎﻟﻴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺞ ﺭﻓﺖ. ﺗﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﭼﻮﻥ مدانا
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻯ سخن
ﮔﻔﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺪﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺍﻟﻬﻰ
بوده ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻗﺸﺮﻯ مشرک
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﭘس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﺑﺮ ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﺷﺨﺼﻰ، ﺍﺻﻠﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻧﺪ، ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﻢ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺗﺄثیر
ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻣﺎﺩﻯ
ﻓﺮﺩ ﺭﺍ ﻓﺪﺍﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ ﻓﺪﺍﻯ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺯﻭﺭﮔﻮﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺩﺍﺭﻯ ﮐﺸﻮﺭ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﺑﺎ
ﻧﻈﺮ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ که ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯﻟﺤﺎﻅ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺗﺎﺑﻊ
ﺍﮐثرﻳّت اﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺩﺭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻳﺪ، ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺟﻤﻌﻰ
ﺭﻓﺖ. ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ، ﺭﻭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺮﺩ ﻭ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﺗﮑﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﻋﻮﺍﻡ ﺧﻮﺏ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺭﺷﺪ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺷﺪ ﻳﻚ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻳﺎ ﺣﺰﺏ ﻭ
ﻓﻠﺴفه اﻯ. ﻫﺪﻑ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺭﺷﺪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺑﺮﺍﺯﺗﻌﺒﻴﺮ،
ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭﻧﻪ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻭﻧﻔﺮﺕ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ. ﺣﻖ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻈﺎﻡ ﺭﻭﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﺑﻬﻢ ﺑﺰﻧﺪ، ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻗﺎﻧﻮﻥ. ﻧﻈﺮﺍﺕ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺑﻴﺎﻥ
ﻭ ﺳﺨﻦ ﺑﻘﺼﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ
ﻧﻮﻉ ﺩﺭﻙ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎ ﻣﺴؤﻟﻴﻦ
ﺑﺎ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺃﮐثرﻳّﺖ
ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺃﻫﻞ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﺷﺪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﭘﻴش
ﺮﻓﺖ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮ ﺍﺳﺎﻳﺶ
ﺭﺷﺪ ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﺑﻨﺒﻮﻍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﻓﺎﻭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻣﺤﺼّﻠﻴﻦ
ﻋﻠﻮﻡ ﻋُﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻳﻦ ﻣؤﻣﻦ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﮐﺮﺩﻡ، ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺁﻧﺮﺍ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻢ، ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺯﻳﺎﺩ ﻫﻢ
ﻳﺎﻓﺘﻢ، ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺎﻓﺘﻢ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ. ﻭﻟﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻋﻤﻠﻰ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺮ، ﻫﻤﻪ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺑﺴﺘﻪ، ﻭ
ﮐﺘﺎﺑﭽﻪ
ﺳﻔﻴﺪ ﮐﻮﭼﻚ
ﺩﻝ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﺮﺩ، ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ. ﻭﮐﻠﻴﻢ
ﺧﺪﺍ ﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑمقامی
ﺨﺪﺍﺋﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺷﺎﻳﺴته
ﻮﺩﺭ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺮبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ، ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﺮﺍﺯﺍﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ، ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ أهو
و ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﻳﺮ ﻭ ﺯﻭﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻟﻰ
ﺳﻮﺧﺖ ﻭﺳﻮﺯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﻭ ﺣﻖ
ﺫﺍﺗﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻤﮑﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺼﻰ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺳﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﺮﻭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ننماﻳﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ ﻫﺎ
ﺳﻮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﮐﻪ
ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ
ﻭﭼﺸﻴﺪ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺴﺮﺕ
ﺑﺎﺭ

ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﭼﻮﻥ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﻋﻤﺮ ﻧﻴﺰ
ﺗﻤﺪﻳﺪ زمان
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ، ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺳﺎﺧﺖ، ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻭ
ﺗﻠﺎﺵ، ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻭﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ. ﻭﻋﻠﻢ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻠﻮﻡ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﮐﺮﺩ.

ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺷﺨﺼﻰ، ﺩﺭﺭﺷﺪ
ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻗﺪﻳﻢ ﻭ
ﻭﻳﺮﺍنه اﻯ ﺭﺍ
ﺁﺑﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺧﺮﺍﺏ ﺗﺮ ﮐﻨﺪ. ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺭﺷﺪ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﭘﺮﻭﺭﺷﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺧﻨﺪﺍﻥ
ﻭ ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ، ﺁﻧچه
که ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ
ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﻭﺗﺎﺭﻳﻚ ﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺃﻭﻟﺶ
ﮐﻔﺮ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺁﺧﺮﺵ ﮐﻔﺮ. ﭼﻪ
ﻧﺰﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐﻔﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ، ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻫﻢ ﺑﻤﻈﺎﻫﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷته
ها ﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺑﺎ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭﻣﺮﮒ
ﻭﻣﻴﺮﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎ. که ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ ﻋﺒﻮﺭ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻤﻮﺩ،
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﭘﻠّﻪ
ﻳﮑﻰ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺟﻬﺶ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﮐﺮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﺟﺰ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﻋﺠﻴﺐ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺭﻧﺞ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺳﻮﺩ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺭﺷﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺸﺨﺼﻴّﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﺎﻯ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ، ﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭﻧﻪ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﭘﻨﺠﺎﻩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺩﺍﺩﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻭ
ﻧﺰﺩﻙ ﺷﺪﻥ، ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍﻧﻴﺰ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺁﺷﻨﺎﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
یک ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ بدﺍﻧﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻟﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺣﻘﺎﻳﻖ، ﻭﻧﻪ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺣﻘﺎﻳﻖ. ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻓﺮﺩ ﺩﺭ ﮐﺴﺐ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﺩﺭﻙ ﺣﻘﻴﻘﺖ،
ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻨﻴﺮﻧﮓ
ﻭﺯﻭﺭ
ﻭﺗﻘﻠّﺐ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻧﺞ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺁﻥ
ﮔﻠﺂﻭﻳﺰ ﺷﺪ، ﺷﺎﻧﻪ
ﺧﺎﻟﻰ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﺭﻓﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ، ﺟﺰ
ﻣﺼﺮﻑ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠف اﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ
ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺑﺎ
ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ، ﻭ
ﺑﺎ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭﺭﺯﺵ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﺖ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،
ﺩﺭ ﺗﻘﺮﺏ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺣله اﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻋﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪ، ﻭ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺳﻮﺷﻴﺎﻧس ﺳﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ.

ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ
ﻫﺎﻯ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻠﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺳﺎﺯﻯ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
می ﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩ، ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﻳﺶ. ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻘدّس ﻭﻧﻴﮑﻮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ، ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﺯ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺭﻓﺖ. ﭘس
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻫﺮﺗﺠﺮبه
اﻯ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﮕﺎﻡ
ﺑﺎ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺘﺐ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻃﻠﺒﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﺎﺑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ، ﻭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﺍﺭﺗﺠﺎﻋﻰ ﺩﺭ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻫﺎ
ﻳﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻰ ﻫﺎ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﺭﻓﺖ ﮐﻪ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻓﺮﺩ،
ﻭ ﺭﻧﮓ
ﻭﺭﻭﻏﻨﻰ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘی ﻨﻴﺰ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻧﻴﺰﭘﻴش ﺮﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻓﻬﻢ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ، ﺑﻔﻬﻢ
ﻣﻌﻨﻮی ﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. که ﺪﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻔﻬﻢ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺸﺮﻭﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺭﺍ، ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻮﻗﺖ
ﺑﺴﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻠﮑﺎت
ﺴﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ، ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺒﺮﻳﻢ. ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﺭﺷﺪ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺩﺭﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻭﺩﺭ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎ، ﻭﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻧﻴﻚ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ، ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ، ﺩﺭﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺳﺮﻋﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﻳﺮﺗﺮ، ﻫﻤﻪ
ﺍﺯ ﺧﻂ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺬﺷﺖ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﺻﻮﻟﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﮐﻤﺎﻝ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻋﻤﻖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﺮﻳﻚ
ﺩﻩ ﻫﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍی اﻧﺴﺎﻥ
ﺁن ﻄﺮﻳﻘﺘﻰ
ﺑﺤق اﺳﺖ، ﺑﺎﻣﻌﺮﻓی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭ
ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ
ﺩﺭﺍﺭﻭﭘﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﮐﺎﻧﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ، ﻭ
ﻧﻪ ﺑﻌﻘﻞ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻠﻢ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﻳﺎ
ﻗﺸﺮﻯ. ﻓﻴﺨﺘﻪ
ﺳﻌﻰ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺭﺍ ﺍﺳﺎس ﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﻭ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺟﻨﮓ ﺑﻴﻦ
ﺧﻴﺮﻭ ﺷﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻌﺎﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺩﺭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﻇﻠﻤﺖ، ﻭ
ﺷﻌﺎﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻠﻤﺎ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ، ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﻘﻞ
ﻫﺮﮐس ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎ ﻋﻠﻢ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
دﺭﺗﺨﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﺗّﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻞ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺷﻌﺮﺍ
ﺭﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺧﻠّﺎﻕ
ﺩﺭﺗﺨﻴّﻞ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻨﺪ، ﻭ
ﻣﺘﺪﻳّﻨﻴﻦ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻄﺎﺏ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﻋﺎﺭﻑ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث ﺍﻓﺴﺮﺩﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ می
ﺨﻮﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺳﻴﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺶ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﺧﻮﺍﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺍﻩ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﮔﻨﮓ ﻭ ﻣﺒﻬﻢ
ﺧﻮﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻟﺬﺕ ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﺷﻌﺮ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺷﻌﻮﺭ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ
ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻌﺮ ﻭ
ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺰ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺷﻌﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ،
ﻣﻌﻨﻰ ﺷﻌﺮ ﻭ
ﺷﻌﻮﺭ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻋﺮﻓﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺭﺷﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﺭﺷﺪ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ. ﭘس
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺷﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺠﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﮐﺎﻟﺒﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﺴﻢ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭘس ﻫﺮ ﮐس ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺷﺄﻥ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺷﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺟﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻘﻴﻪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ، ﻭ
ﻳﺎ
ﺑﺴﺮﺍﺯﻳﺮﻯ
ﺭﻓﺘﻦ، ﻭ
ﺣﺴﺮﺕ ﻭ
ﺳﺮﮔﻴﺠﻪ
ﻭﭘﺮﺣﻴﺮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻔﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ، ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰﺑﺮﻭﻧﺪ، ﮐﻪﺑﺎﻳﺪﺑﺮﻭﻧﺪﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺭﻓﺖ.
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﺭﺍ ﺍﻧﺪﻣﺎﺝ
ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺭﻋﻠﻢ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺎﻋﺮ ﻭﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺷﻌﻮﺭ ﻧﻴﺰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﺶ
ﻃﺒﻘﻪ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺷﻌﻮﺭ
ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻴﺎﻥ ﻭ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﺁﻭﺭﺍﻥ ﺯﻣﺎﻥ.
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﭼﻮﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻠﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮ، ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
می ﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪی
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺳﻮﺷﻴﺎﻧس
ﺳﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷت
ﺒﺮﺳﺪ، که ﺪﺭ ۵۵ ﻗﺮن
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﺎﻣﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﺮﺷﻬﺎ ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.

ﻣﻮﺯﻳﻚ
ﻣﺤﺰﻭﻥ ﻭ
ﻣﻤﺘﺪ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻔﮑﺮ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻣﻮﺯﻳﻚ ﺭﻳﺘﻢ
ﺩﺍﺭ
ﺑﺮﻗﺺﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ، ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﭘس ﻣﻮﺯﻳﻚ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺳﻨّﺘﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ، ﻳﻚ
ﺳﻘﻮﻁ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺗﺤﺮﻙ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺑﻰ ﺯﺑﺎﻥ ﻳﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺷﻌﻮﺭ، ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺣﮑﻤﺖ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺷﻌﺮ
ﻭﺷﻌﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺩﻧﺪ. ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻢ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﮐﺎﻓﻰ ﻭﮔﻮﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭﻡ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ
ﻳﺎ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﻏﺎﻟﺐ
ﺑﺮﺫﻫﻦ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﮐثرﺕ ﺟﻬﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭼﻮﻥ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﮔﻢ
ﮔﺸﺘﻪ
ﻭﺩﺭﺑﺪﺭ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺟﺰ
ﻫﺠﺮﺕ ﻭ ﻋﺰﻟﺖ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻋﺮﻓﺎ
ﻭ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺷﺮﻕ ﻭﻏﺮﺏ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎﻝ،
ﺑﺎﺧﺘﻠﺎﻑ ﺩﺭ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﺑﻴﺎﻧﻰ، ﺍﻳﻦ
ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻧﻈﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﻓﻮﻕ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺩﺭ ﻭﺭﺍی
هستی ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺧﺎﻟﻖ، ﺁﻥ
ﻭﻫﻢ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺪﻓﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻭﺡ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺑﺪﻥ
ﻫﺎ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺴﻢ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ،
ﻟﺒﺎس ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻭﺧﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻟﺎﻏﺮ
ﭼﺎﻕ ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻨﺎﺭ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺗﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺎﻝ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﺑﺎﺑﻴﻞ
بوده و

ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ، ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍه
ﺸﻴﺮﻯ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺸﺮ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺑﺎﻝ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ ﻫﻮﺍ
ﻭ ﺍﺗﻤﺴﻔﺮ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺷﺨﺼﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺗب اﻭ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ، ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺧﺎﻟﻖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺃﺯﻟﻰ
ﻭ ﺧﺎﻟﻖ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ، ﻭ
ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻳﻢ
ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﻮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس، ﻭﺩﺭ
ﺣﺪّ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﻣﻘﺪّس ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺳِﻨﺖ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﺮﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺭﻭﺡ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎنی
کماﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﻋﺮش
ﺮﺣﻤﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﻦ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ ﺭﺍ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻭ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺟﺰ
ﺳﻘﻮﻁ ﺩﺭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﭼﺎﺭه اﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻓﺮﺻﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺭﺣﻤﺖ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﭘس
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺩﺍﺷﺖ،
ﻧﻪ ﻫﺮﮐس
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﺩ، ﺩﺭﺳﺖ
ﺁﻥ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻧﻴﺰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ، ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﻓﻬﻢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ، ﻭﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺧﺪﺍﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ ﻳﺎ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺼﻠﻰ،
ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻋﺮﺵ ﺍﻭ ﺭﻓﺖ، ﺗﺎ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭﻋﺮﺵ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺭﺏ
ﻧاﺪﻳﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻭﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﻋﺮﺷﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ گوﺋﻰ
ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﮔﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
وﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﻳﻚ
اﺯﺁﻧﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻳﺎن
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، که
ﺒﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮش
ﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻭﻗﺘﻰ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ
ﮐﺮﺳﻰ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺍﻭ ﺩﻳﺪﻡ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺳﺮ
ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻳﺎ
ﻗﺪّﻭس ﻳﺎ
ﺳﺒّﻮﺡ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺗﻮ ﻣﻘﺪّس ﺗﺮ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﻭﺳﺒﺎﺣﻪ
ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﺷﻨﺎﮔﻮﻧﻪ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻰ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﮐﺒﺮ، ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﻮ ﺍﺳﺖ، که
ﺘﻮ ﺑﺰﺭﮒ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺍﻟﻪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭبّ اﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﭼﻮﻥ
فرضا ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺷﻮﺩ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻫﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﻧﻴﺴﺘﻰ.
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ ﺃﻫﻮ، ﻳﺎ
ﻫﻮ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻨﻮﺯ(
ﺍﻭ) ﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﻭﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﭘس
ﺧﺪﺍ ﺍﻧﺴﺎنی
ﻴﺎ ﮔﺎﻫﻰ ﭼﻮﻥ
ﺩﻭﺩ ﻭﺑﺨﺎﺭ
ﻳﺎ ﻧﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﻢ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺗﻦ، ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤثیلی ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪ، ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﻋﺠﺎﺯﻯ از ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺪﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻌﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻟﻠﻪ، ﻭ
ﺷﻌﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ ﻫﻮ.

ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻧﺒثاث ﻭ
ﺻﺪﻭﺭ ﻭ ﻧﻔﻮﺫ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ، ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ. ﺷﺒﻴﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺣﻠﻮﻝ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻭﺡ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﻠﻮﻝ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺃﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺷﺒﻨﻤﻰ
ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﻗﻄﺮه اﻯ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ، ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺵ،
که ﺪﺭﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ (ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ) ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻟﺎ
ﺑﺸﺮﻁ، ﺩﺭ
ﺍﺳم اﻟﺨﺎﺭﺝ
ﻭ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﻤّاء
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪه اﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭﺣﻠﻮﻝ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ ﺗﻨﮓ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ ﺩﻝ
ﻣؤﻣﻦ ﺑﺮﺍﻳﻢ
ﻓﺮﺍخ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ
ﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻡ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍﺣﺎﺿﺮ دارد. ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺁﻧﺎﻥ،
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻯ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ، ﺑﺎﻟﺎی
ﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷی
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﺑﻴﻨﻰ
ﻭﺃﻧﺘﻮﻟﻮﺟﻰ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔﻔته
ام ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ، ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭﺍﮐﺘﻔﺎ
به ﺸﻨﻴﺪﻥ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻭﺁﻥ ﻧﮑﻨﺪ. ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻳﺎ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻠﺎﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻴﺎﺑﺪ.

ﺍﺳﭙﻴﻨﻮﺯﺍ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻠﻨﺪﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻮ، ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
بیرون از هستی
ها. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺩﻫﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ ﺑﺪ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ نام
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭﺵ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻟﻠﻪ، ﻭﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﻟﻖ ﻭ ﺻﺎﺩﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﻫﻤﻪﺍﻳﻦﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻭﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰﺩﻳﮕﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ 1878 ﻫﻮﺩ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﮑﺘﺐ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﭙﻴﻨﻮﺯﺍ
ﺭﺍ ﺑﺸﮑﻞ
ﺩﮐﺎﺭﺗﻰ ﺁﻥ
ﺑﺸﻌﺮﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﺪ، ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭبه
ﺍﺣﺴﺎس ﺟﺰﺋﻰ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺴﺒﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺑﺸﮑﻞ ﺗﺼﻮﻑ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺗﻀﺎﺩ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺁﻧﻬﺎ،
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﺁﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻳﺎ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺷﮑﻞ
ﺩﺍﺩه شد. ﺣتی
اﺣﮑﺎﻡ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺭﺳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﺼﻮﺭ
ﺑﻌﺪﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺻﻠﺎﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ،
ﺑﺎ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﻐﺎﻳﺮﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻳﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ، ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺻﻞ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﺎﻋﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
وﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨند. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘّﻘﻰ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ، ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺴﺒﻰ الهی
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﭽﻨﺪ ﻗﺮﻥ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ. ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭﻙ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس، ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻔﺎﻭت
های ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻤﻖ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺳﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺼﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮی اﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ، ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ، ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
ﺮﻭﺣﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﺘﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ.

ﻣﻔﺴّﺮﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ
ﻋﺼﺮ ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ،
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﻋﺼﺮ، ﺭﻭﻯ
ﻧﻈﺮ ﻓﺮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻫﺮﮐس
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺑﺎ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ، که
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ. ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻮﺭﺩ ﻓﻬﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ، ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﻴﻮﻧﺪﻧﺪ، ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ

ﮐﺎﻧﺖ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﺎﻡ
ﻋﻘﻞ ﺧﺎﻟﺺ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻞ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ ﺁﻥ
ﻋﺼﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﺭﺳﻄﻮﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﮔﺮﺍ، ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳکی
ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻋﺎﺭﻑ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫم ﻨﺒﻮﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺁثاﺭ
ﺍﺭﺳﻄﻮﻃﺎﻟﻴس
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺭﭘﺸﺖ
ﺍﻇﻬﺎﺭﺍﺕ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺍﻭ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺃﻧﺪﻙ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻌﻠﻢ
ﺍﻭﻝ ﻣﻨﻄﻖ
ﻭﻋﻠﻮﻡ ﺑﻮﺩ. ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ، ﻫﻢ
ﻓﮑﺮﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻠﺐ
ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻧﺎﮔﺎﻩ
ﮐﺎﻓﺮ ﻣﺸﺮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺸﺮﻙ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ،
ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍﻯ
ﮐﺎﻓﺮﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،
ﺩﻭ ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪ
ﻣﻘﺪّس ﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﭼﺎﻟﻪ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻧﺪ
ﻭﺩﺭ ﭼﺎﻩ
ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ،
ﭼﻮﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻤﮑﻦ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﻧﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ که
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﺮﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.

ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺣﻘﻴﻘت ﺠﻮﺋﻰ
ﮐﺎﻧﺖ، ﺑﻴﺎﻥ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻳﺎ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺭﻭﻯ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﭼﻮﻥ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ ﻭ
ﺍﻣثاﻟﺶ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺟﺴﺘﻦ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺍﺻﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻫﻮﺵ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﻓﻖ ﻫﻢ
ﺑﺸﻮﻧﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺁﻥ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻳﺎ
ﮐﺴﻰ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺭﺍ
ثاﺑﺖ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ قبلا ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﻣﻘﺮﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮐﻢ ﻳﺎ
ﺯﻳﺎﺩ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻃﻠﺴﻢ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﻠﺴﻢ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﺎﺗﻰ، ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﺳﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻣﺸﮑﻞ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺷﻨﺎﺨﺖ ﻋﻠﻞ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﻠّﺖ
ﺍﻟﻌﻠﻞ ﺁﻧﻬﺎ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻋﻠّﺘﻬﺎ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﻠّﺖ
ﺍﻟﻌﻠﻞ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻫﮕﻞ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺗﺮﻳﻦ
ﺭﻭﻣﺎﺗﻴﺴﻢ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﺍ
ﺗﻌﻤﻴﻢ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﺩﺭﺳﺖ، ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺻﺤﻴﺢ، ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺭﺍ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻧﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻧﺪﻫﻴﻢ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺵ
ﻋﻠﻢ ﻭﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺟﺪﺍ
ﺍﺯﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻇﺎﻫﺮ
ﺷﺪﻩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ گردد. ﺩﺭﻫﺮ
ﺑﺮﺭﺳی ﻮﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪه اﻯ
ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻧﺪﻫﻴﻢ. ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﻣﻄﻠﻖ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﻣﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﺧﻮﺩ ﺷﻮﻳﻢ. ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﻌﺠﻮنی ﺒﺎ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﺎ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ،
ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎﺋﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻴﻨﻪ
ﻣﻴﺰﻧﻴﻢ، ﻭ
ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﺟﺰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﻋﻠﻢ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺘﺮﻑ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮐﺴﻰ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻟﺤﺎﻅ ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻣﻮﺍﻇﺐ ﺍﺳﺖ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﺩﺧﺎﻟﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮش ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻋﻤﺮﻯ ﺭﺍ

ﺻﺮﻑ
ﻧﻘﺪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،
ﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺤﺪّﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺩ،
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﭘﺎﻙ ﺷﺪﻩ ﻫﻨﻮﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻔﺘﻪ ﭘﺎﻙ
ﻧﺸﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻓﻬﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻗﺴﻤﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﭘﺎﻙ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ، ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ، ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺗﺮ، ﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺪﺗﺮ
ﺗّﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷته ها ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ، ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺎﺯه
اﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻳﺎ
ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ
قائم، ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘﺎﻙ ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺂﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﻣﻄﻠﻖ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ، ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﻫﮕﻞ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺭﺍ، ﺑﺎ
ﻋﻠﻞ ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺳﺎس
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﮐﻞّ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻳﻚ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺣﻮﺍﺩث ﻣﻨﻔﻰ
ﻭ ﺿﺪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ
ﻳﺎ ﻣﻄﻠﻖ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮐﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎ ﻧمی
گذﺍﺭﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﮐﻨﻴﻢ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺗﺮﻳﻦ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻭﻝ ﻣﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻣﺎ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺎﻙ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻳﺎ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺧﻄﺎ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭﻳﺎ ﺑﻰ
ﺃثر ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ،
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺣﺘﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﻋﻘﺪه
ﻫﺎ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻤﻞ، ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﭘﺎﮐﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻪ ﮐﻮﺭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﻳﺎﻣُﺮﺩه اﻯ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩ، ﻳﺎ
ﻣﺮﺩﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ، ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﻴﻢ،
ﻭ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ، ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻓﻬﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺁﻧﻬﻢ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
احتمالی ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺮﺡ ﻭﺑﺤث
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭی ﻋﻘﺪ]ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺎ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻋﺎﻟﻴﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﻨﻨﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣثاﻝ ﻭ ﺗﻤثیل،
ﺑﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﻓﻬﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﺪﻳﺪه اﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻬﺎﻯ، ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣؤثّر ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻧﺴﺎن
ﭽﻘﺪﺭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﺒﻮﺭﻭ بی ﻄﺮف
ﻮ ﺻﺎﺩﻕ ﻭﺩﻭﺭﺃﻧﺪﻳش
ﺒﺎﺷﺪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﮑﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﻧﺪﻫﺪ،
ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ
ﭼﻨﺪ ﻋﻠّﺖ ﻭ
ﺷﺮﻁ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﻣﺤﺴﻮس ﻓﻌﻠﻰ،
ﭘﺪﻳﺪﻫﺎﻯ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺁﮔﺎﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻣﺎ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﮐﺎﻣﻞ،
ﻳﺎ ﻗﺴﻤﺖ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ، ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ، ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﻳش ﺒﺮﺳﺪ، ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻧﺴﺒﻰ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻤﻚﺑﻬﺪﺍﻳﺖﺳﻠﻮﮐﻰﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻨﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﺭ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ، ﻭ
ﺑﻘﺼﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ، ﺗﺎ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ، ﻭ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ، ﻭ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻋﻘﺪﻫﻬﺎﻯ ﻣﺎ
ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ،
ﻭ ﻫﻤّﺖ
ﻭﺟﺪﻳﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ، ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺣله اﻯ ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ، ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﺌﻮﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎ
ﻧﮑﻨﻴﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ
ﻧﻔﻊ ﻭﺧﻴﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﺖ
ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻴﻢ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ، ﺁﺵ
ﺷﻠّﻪ
ﻗﻠﻤﮑﺎﺭ ﺩﻳﮓ
ﺟﻮﺷﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻬﻢ ﻣﻴﺰﻧﻴﻢ،
ﻭ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﺳﻴﺐ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎی ﻤﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺧﻠﻖ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺭ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﻣﻠﻴّﺖ ﻭ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻟﻄﻤﻪ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﺮﺣّﻢ ﻭﺧﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺻﺬﻗﺎﺕ
ﻭ ﻣﺒﺮﺍﺕ
ﻭ ﺑﺨﺸﺸﻬﺎ
ﻭﻧﻮﺍﺯﺷﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﻭﻟﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﻴﻢ، ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﺑﻨﺠﺎت
ﺗﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺧﻴﺮ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﺷﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺨﺸﺶ ﻭﺳﭙس
ﻣﻨّﺖ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ
ﻭﺍﺳﺘﻔﺎﺫﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻰ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ، ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗب
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﺣﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺠﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ. ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﻣﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺑﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ،
ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﺑﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ.

ﻋﻠﻢ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺧﺒﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺣﺘﻰ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺁﻣﺎﺭ ﺣﺎﺻﻠﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ، ﻣﮕﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ، ﻫﺮ
ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺸﺮﻙ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ، ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻭ ﺍﺑﻠﻴس ﺶ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺭﻭﭘﺎ، ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ ﺷﺮﻕ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺒﺎﺣث
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﻓﺮﺻﺘﻰ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﮐﻤﮑﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺗﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺎﻣّﻴﺪ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭﺣﻮﺻله
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ.

M143

منشأ
و شناخت معرفت

ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ'
که ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺷﺎﺧﻪ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻳﺎ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻰ'ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻭﺭﺷﺪ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﻳﻮﻧﺎﻥ، ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﺯ ﻟﻔﻆ
(ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﺭﻓﻪ) ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺖ ﺷﺮﻗﻰ
ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺁﺳﻴﺎﻯ
ﺻﻐﻴﺮ ﺭﺍﻳﺞ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺷﻬﺮ
ﺍﻭﺭﻓﻪ'ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺗﺮﮐﻴﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ' ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺮﮐﺰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﺮﮐﺰ
ﺻﻮﻓﻴﻪ ﺳﺒﻚ
ﻗﺪﻳﻢ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻭﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ'ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺫﻫﻨﻰ'ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﻴﺒﻰ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﻑ ﺷﻌﺮﺍ
ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ که
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ولی ﻧﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻈﺮﻯ. ﮐﻪ
ﻳﺎ ﺨﺪﺍوند'
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎ را
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻔﺮﺿﻴﻪ
ترﺷّﺢ ﻓﮑﺮ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ' ﭼﻮﻥ
ﺗﺮﺷّﺢ ﺻﻔﺮﺍ
ﺍﺯﮐﺒﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ'ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ'ﮐﻪ
ﺭﮔﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻴﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺧﻄﺎﻫﺎ ﻭ
ﺁﺳﻴﺐﻫﺎﻯ
ﻫﺴتی که ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﭙس ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺧﻮﺷﻰ ﻭ
ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ' ﭘس
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﮐﺎﺭ
ﺍﻣﺘﺰﺍﺝ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮکی ﻮﭘس
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'
ﺑﻠﮑﻪﺍﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺯ
ﻣﺤﻞّ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ'
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ظاهرا ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
او ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﻓﮑﺎﺭ'ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺳﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻨﻰﺍﺳﺖ'
ﮐﻪﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺤث
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ'ﻣﺴﺎﺋﻠﻰ
ﭼﻮﻥ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ'ﻭ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺳﭙس ﺑﻤﮑﺎﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ'ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ'ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺁﻥ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﻴﺰ'ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻃﺮﺡ ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
(ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ) ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﻨﺸﺄ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕﺭﻭﺍﻥ
ﺸﻨﺎﺳﻰ ﺳﻨّﺘی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ'
ﻳﺎﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﻭﺭﺍﻯ ﻫﺮ ﻟﻔﻆ
ﻭ ﮐﻠﻤﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ
ﺑﺘﺼﺪﻳﻖ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻨﺠﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭﻧﻮﻉ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻘﺎﺕ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ'ﻳﺎ
ﺩﺭﺟﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻦ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺁﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻟﻔﺎﻇﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﻫﻢ ﻭﺑﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺖ
ﻣﻠﮑﻪ ﻭ ﺗثبیت
ﺷﺪﻩ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪﺍﻳﻦ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﻨﻔﻊ
ﻳﺎ ﺩﻓﻊ ﺿﺮﺭ
ﺷﺨﺺﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻔﺮﺕ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.  ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ'ﺑﺤث
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻓﻄﺮﻯ
ﻳﺎ ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻨﺸﺄ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻳک
ﻮ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ'ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺟﺎﺭﻯ
ﺷﺨﺺ که
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻧﻔﻊ ﻳﺎ ﺩﻓﻊ ﺿﺮﺭ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ'ﭘس
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺍﺯ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ'
ﺑﺂﮔﺎﻫی ﻮ
ﻓﻬم اﻧﺴﺎﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻭﺫﺍﺗﻰ ﺩﺭﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ'ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻥ
ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﺳﻠﻮک ﻤﺠﺪﺩ
ﺍﺣﻴﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻭ
ﮐﺸﺶ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﻟﻴﻞ'ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﻴﺎﺗﻰ'
ﻭﻋﻤﻠﻴّﺎﺗﻰ'ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ثبت ﺷﺪﻩﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻣﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ'ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ'ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
تولدات و سلوک
های ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﺴﻴﺢ'ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕﭘﻴﺸﻴﻦ.
ﮐﻪ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺭﻭﺡ ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﺨﺼﻰ' ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺍﻟﻬی
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ'ﺍﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ' ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﻣﻴﺮﺳﺪ'ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻫﺮﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴم
ﺘﺎ ﺍﺯ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺖ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻰ'ﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ'ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺸﮑﻞ ﺍﺳﺘﻘﺮاء
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﻫﺮ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻬﺮ
ﻧﺤﻮﻯ
ﺁﻧﺮﺍﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺳﺘﻘﺮاء ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻤﻞ ﻗﺮّﻩﮔﻴﺮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻘﺮّﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﺯﻧﻘﺶ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺭﻭﺍنی ﻤﻄﺮﺡ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ'ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻳﺎ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ'ﻭ ﺣﺘﻰ(
ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺮﺩ)
ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺗﺄثیرﺍﺕ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺳﻨّﺘﻬﺎ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐﻤّﻰ
ﻳﺎ ﮐﻴﻔﻰ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺄثیر ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻟﺖ
ﻣﻨﺤﺮﻑ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺩﻭﺍﻡ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻳﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ'ﺍﺯ(
ﻭﻗﻮﻉ) ﻭ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﻟﻔﻆ
ﻋﺮﺑﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻌﻀﻰ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﺭﻓﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻤﻨﺰﻟﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﺗﺮ ﻭ
ﺑﻬﺮﺳﻄﺤﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ(ﻭﺍﻗﻌﻪ) ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪﮔﺮﭼﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﺸﺄ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ'ﻭﺍﺯ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ (ﺭؤﻳﺎ)
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﻣﻬﻢ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺨﺖ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﻰ'ﻭﻟﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﻨﺸﺄ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺭﺍ'
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ'ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻘﺮاء ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ'ﺩﺭ
ﻫﻤﻪﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻣﻨﺸﺄ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻬﺎم
اﻭ ﻏﺎﺑﺐ ﺑﺮ
ﺗﺄثیر
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻢ'ﭼﻮﻥ
ﭘﺮﺍﺯﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺻﻮتی که ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯﺩﺭﻙ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻭﺣﻰ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ' ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮ'ﻣﻨﺸﺄ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﺍ'ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﺫﺍﺗﻰ
ﭼﻮﻥ ﺗﺬﮐّﺮ(
ﺍﻳﺪﻩ) ﻫﺎﻯ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ'ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﺴﺐ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻣﺎﺩﻯ'ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﻳﺎ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﻮﻡ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻨﺸﺄ ﻧﻪ
ﻓﻄﺮﻯﺬﺍﺗﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣل اﻟﻬی
ﻨﺒﺎﺷﺪ' ﻭﻧﻪ
ﮐﺴﺐ ﺗﺠﺮبی
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻓﻌﻠﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰﻫﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭ
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'ﻭﻭﺳﻌﺖ
ﺍﻓﻘﻰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮐثرﺕ
ﻭﮐﻤﻴّﺖ
ﺁﮔﺎﻫﻰ'ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﻓﻘﻰ
ﻭ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ'ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺗﮑﻨﻴﺴﻴﻦ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ'ﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﻔﻴﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ'ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺩﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ ثاﺑﺖ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﺁثاﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ'ﺑﭙﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ'ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺳﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ'ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﻔﻄﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪﻩ
است. ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺟﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﻭﺣی اﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻧﻈﺮﻯ ﻗﺎﺋﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻋﻘﻠﻴّﺎﺕ
ﺗﮑﻮﻳﻨﻰ ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ' ﻣﮑﺘﺐ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺗﮑﻮﻳﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻋﻘﻠﻴّﺎﺕ ﺗﮑﻮﻳﻨﻰ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﺫﺍﺗﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻮﺩﻩ. ﻭﻳﺎ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺒﻰ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺫﻫﻦ
ﺍﻭﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺃﻣﺮﻯ
ﻓﻄﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﺭﺑﻄﻰ ﺑﺨﺎﺭﺝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺷﺨﺺ'ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫنی
اﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﺮ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴباﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﻡ ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﺷﺒﻴﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭﻟﻤس
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺣسّ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﺑﻴﻚ ﻭﺍﺣﺪ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺻﺎﻟﺖﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺭﺍ'
ﺃﻣﺮﻯ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺍﺯﺣﻮﺍس
ﻭﻧﻈﺎﺭﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﺣﺎﺻﻞ ﺁثاﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺯﻟﻰ
پبشین ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ثبت ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺁثاﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﻮﺩ. ﺗﺎ ﺁثاﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ' ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻘﺶ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻮﺍس
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ
ﺣﻮﺍس ﺩﺭ ﺣسّ
ﻣﺸﺘﺮﻙ'ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭﻯ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺷﺨﺺ'ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁثاﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯلی اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻘﺶ
ﺣﻮﺍس ﺭﺍ'
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻀﺎﻣﻴﻦ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻭ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﻭ
ﻟﺎﻳﺐ ﻧﻴﺘﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﻔﻞ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﺃﺯﻟﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻃﻔﻞ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭﻙ ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻠﮑﻪ ﻭ ﺗثبیت ﺷﺪﻩ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑﻰ'
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻃﻔﻞ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭﺗﺎ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﺭﺷﺪ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ
ﺣﻮﺍس ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﮐﺴﺒﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ ﻫﻢ
ﮐﺴﺒﻰ
ﺗﺄﻣّﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﺩﺭﺣﮑﻢ
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ. ﺁﻧﭽﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ'ﻭ
ﻧﻔﻮﺫ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻏﻴﺒﻰ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻓﮑﺮ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻫﺮﮐس
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ'ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ' ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻫﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﻬﻢ
ﺣﻮﺍس
ﺩﺭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻓﻄﺮﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻚ ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ
ﺑﻌﻀﻰ ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ'ﻭ
ﻳﻘﻴﻦ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺑﺂﻧﻬﺎ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﻠّﻰ
ﺟﻬﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻭﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺤﺴﻮس ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ' ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﻬﺎﻥ'ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ'ﻭﺗﻔﻬﻴم
ﻤﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ' ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻋﻘﻠی
ﻮ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﺍﺯ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺴﺒﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺩﺭﻫﺮﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﻬﻢ ﺣﻮﺍس
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﮐﺸﻒ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ'ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮐﺎﺭ ﮐﺸﻒ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ'ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺎﺩﻯﻮﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐس ﺑﻘﺪﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑثبت ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻗﻰ ﺑﻤﺎﻧﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟّﻪ'
ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺩﺭﻳﺠﻰ
ﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﭼﻴﻨﻰ
ﻭ ﻫﻨﺪﻯ'ﻳﺎ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﻭﺑﺎﺑﻞ ﻭﻣﺼﺮ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻫﻤﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﺮﺩﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﺩﺭﺗﺤﻘﻖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻳﻦ ﺣﻮﺍس
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭼﻪ
ﻓﻨّﻰ ﻳﺎ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ'ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻮﻗﺎﻳﻊ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻏﻴﺮﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺻﺤّﺖ ﺁﻧﻬﺎ'
ﻭﻳﺎ ﺗثبیت ﻭﻣﻠﮑﻪ
ﺷﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ اﺯ
ﺤﻮﺍس ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ'
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﻴﺰیکی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﻮﺭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ فهم
ﻋﻮﺍﻡ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺿﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺎﻧس
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ'ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻟﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺁﺧﺮﺕ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻌﺪﻯﺪﺭ ﺭﻭﺡ
ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﺟﻌﺘﻬﺎﻯﻧﻮﻉ
ﺁﻳﻨﺪﻩ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ ﻭ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ'ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻨﺰﻳﻞ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺪﻟﺎﺋﻞ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﻭﺗﺠﺎﺭﺏ ﻣﺎﺩﻯ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﺴﺖ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﭼﻮﻥ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'
ﮐﻤﺘﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺑﻤﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ'
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻴﺰ'
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺪﻟﺎﺋﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﺭﻙ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﻣﮕﺮ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺑﺤثهاﻯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻓﮑﺮ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ'ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ (ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻭﻗﺎﻳﻊ)
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺒﺪﻳل
(ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ) ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﺑﻴﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻮﺍﻥ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ'ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺧﻮﺩ'
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ'ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎت
ﻭﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺍﺯﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ'ﻳﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺎﺋم ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﻋﻘﻞ
ﺁﻥ'ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻳﻚ
(ﺍﻳﺪﻩ و آیدی )
ﻳﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﺭﻯ ﻭﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ'ﭼﻮﻥ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ. ﻳﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻴﻔﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ'ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎﻩ ﻭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ
ﮐﻮﻩ ﻭ ﺩﺭﺧﺖ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ. ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﻃﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ' ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﺭﻙ ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺍﻟﮕﻮ
ﻭﺗﻤثیلی'ﻭﻣُﺸُﻞ
ﻳﺎ ﺃﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ.

ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ'ﺑﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ'ﺑﺎ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎ
ﺳﺮﻭﮐﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺗﺼﻮﺭﻫﺮ
ﺟزء ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻌﺪ ﺫﻫﻦ
ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺑﻤﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪﺍﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﻤﻮﻧﻪ'ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮﻣﺸﺨّﺺ' ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﻚ
ﺗﺼﻮّﺭ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
هستند'ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻴﭻ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺷﻨﺎﻯ ﺷﺨﺺ
ﻣﻨﻄﺒﻖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ'ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﺯ ﺍﺷﻴﺎٴ'ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﭼﮕﻮﻧﻪﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺿﻤﻦ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﺍﺣﺴﺎس
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭼﺸﻢ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ
ﮐﻪ ﮐﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ'ﺍﺯﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﭼﻨﺎﻥ ﺷﺨﺺ ﺁﺷﻨﺎﺋی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺻﻮﺭﺕ'ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﮐﺴﻰ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ
ﻓﻠﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺩﻳﺪ'
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺣﺴﺎس ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ'ﭘس ﺍﺯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ'ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ'ﻳﺎ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻴﺌﻰ ﻭ
ﺳﻮﮊﻩ' ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ
ﺗﺼﻮّﺭ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ثاﻧﻮﻳّﻪ
ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺗﻰ
ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﻭﻟﻴﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻭﺣﺪﺕ ﻫﺎﻯ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻭ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﻳﻦ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ'ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭﺣﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ'ﻳﺎﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ ﻫﻨﺪﻯ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺂﻳﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ'ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﺪﻳﺪ'ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺻﻮلی ﺘﺎﺯﻩ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺳﻨﺠﺶ
ﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺷﺨﺺﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ'ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﻚ ﺟﻬﺖ ﻣﺸﺨّﺺ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ'ﻧﻘﺶ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺳﭙس
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ثاﻧﻮﻳﻪ
ﻭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻭ'ﻧﻘﺸﻰ ﻣثبت
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺧﻄﺎ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺗﺨﻠﻴﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ'ﻫﻤﻪ
ﺁثاﺭ ﻣثبت
ﻭﻣﻨﻔﻰ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ'ﻭﺩﺭ
ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﻭﺑﻴﻄﺮﻓﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩﺁﺧﺮ
ﺧﻮﻳﺶﻭﮔﻔﺘﻪﻫﺎ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ
میﺪﺍﻧﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺗﮑﻮﻳﻨﻰ'ﻳﺎ
ﺣﺴّﻴﻮﻥ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻫﺎ'
ﺫﻫﻦ ﺭﺍ ﺻﺤﻨﻪ
ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﺧﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭘُﺮ ﺍﺯ
ﺁﮔﺎﻫﻰﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭘس ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎ
ﺣﺴّﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻭ ﺟﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻡﻫﺎﻯ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ'ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺣﺘﻰ
ﺯﻧﺒﻮﺭ ﻋﺴﻞ'ﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ'ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻃﻔﺎﻝ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺭﺷﺪ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺪﺑّﺮ'ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ(ﻫﻤﺰﺍﺩ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ' ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ'ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
(ﻓﻬﻢ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ)
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺭﺍ'
ﮐﺎﺭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭﮐﻤﻚ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻫﺮ ﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻪ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻨﺰﻝ ﻣﻘﺎﻡ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻳﻚ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﺮ'ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ'ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻧﻰ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﻮﺩﻩ'
ﺗﺎ ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺮﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎنی
اﻟﻬﻰﻫﺮﺭﻭﺡ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺫﻫﻦ ﻃﻔﻞ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﺩﻩ
ﻭ ﺳﻔﻴﺪ ﻭ
ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻴﻢ'
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺁثاﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ثبت
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻧﻴﺰﺍﺯ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﭼﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ'ﻭ
ﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ. ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ' ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁثاﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ'ﺍﺯ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭﮐﺸﺶ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺳﺎﻟک
ﺨﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻭ
ﺍﻳﻨﺘﻮﻳﺸﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻝ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻢ ﻳﺎ
ﺯﻳﺎﺩ. ﮐﻪ ﭘس
اﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪﻫﺎ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺤﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭼﻪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣثبت ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺳﭙس
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ'ﮐﻪ
(ﺣﺘّﻰ
ﺍﻋﻠﻢ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ(ﺑﺪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ) أمر
ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ'
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪ'ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ'ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﻋﻈﻴم
ﻤﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺸﻢ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻧﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺎ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻘﺶ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺗﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ'ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺗﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ'
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺩﻗﺎﺑﻞ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺧﺎﺋﻦ ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻘﺶ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﻫﻢ
ﺧﺪﻣﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻫﻮس
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻣﻌﺘﺎﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺃﮐثرﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻳﺎ
ﺿﻌﻒ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ثاﻧﻮﻳﻪ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻗﻴﻖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﻭﺃﻏﻠﺐﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺩﺭﺟﻪ ﺩﺭﻙ
ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ'ﺍﺣﺴﺎس
ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﻰ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻘﺶ
ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻭﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ'ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻭ ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻋی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ'ﭘس
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ ﻫم
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﮑﺎﺗﺒﻰ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺭّﻡ ﺍﻓﻘی
ﻤﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺟﺪّﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰ'ﺍﺯﻫﺮﺩﺭﻯ
ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺩﺭ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﺭﻫﺎ' نیز باز
ﻫﺰﺍﺭ ﺩَﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺿﻤﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺩﺭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺳﻌﻪﻫﺎﻯ
اﻓﻘﻰ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﻮﺡ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻗﺪﻳﻢ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﺎﺧﻪ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ'ﭼﻪ
ﻃﻔﻞ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ'ﻭﭼﻪ
ﺑﺎ ﺳﻮﺍﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰﺷﺪﻳﺪﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺗﺮﮐﻴبات ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﺘﻈﻢ ﻭﻣﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ'
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺷﻤﺮﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻳﮑﺠﺎ ﻫﻤﻪ
ﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣثبت ﻭﻣﻨﻔﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ'ﺍﺯ
ﻭﻯ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
عملا کاﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺑﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کوﺗﺎﻩ
ﻣﻘﺎﻡ'ﺩﺳﺘﺮﺳﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻫﻤﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺻﺤﻴﺢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺖﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ'ﺿﺮﺭﺵ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻧﻔﻊ ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻏﻴﺮ
ﻣﻤﮑﻦ ﻳﺎ
ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺍﻧﺪﻥ
ﺳﻢّ ﻗﻮﻯ
ﺑﮑﺴﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﻋﻠﺎﺝ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺴﻤﻮﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﻭﮐﻮﭼﻚ
ﻗﺎﺑﻞﺟﺒﺮﺍﻥﻭﻣﻌﺎﻟﺠﻪﻫﺴﺖ.
ﮐﻪﮔﺎﻫﻰﺑﺎ(ﺧﻮﺩﺩﺭﻣﺎﻧﻰ)ﺑﺪﻥﻧﻴﺰﺑﺮﻃﺮﻑﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻗﺎﺋﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ'ﺑﺼﻮﺭﺕﻗﺎﻋﺪﻩﺍﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ ﺍﺯﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ ﺣﻮﺍس
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺼﻮّﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ'ﺣﻮﺍس
ﻗﺒﻠﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ'ﺍﻳﻦ
ﺣﻮﺍس ﻭﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺎﺷﻰ ﺍﺯ
ﺁﻥ' ﻧﻴﺰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻳﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎس دﺭ
ﺳﻠﻮﻙ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥ
ﺗﻨﺎﻗﻀﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ'ﺩﺭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی ﻴﻚ ﺷﺒﻪ
ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺭﻓﺘﻦ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ'ﺣﺘﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺘﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮ'ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
(ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻋﺸﻖ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ)ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺷﻮﻧﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ' ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﻩ ﻗﺪﻡ ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺠﻠّﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﺎﺯ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭﻟﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﺮ ﺗﺮ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪﻭﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ'
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﻭﺩ'ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺁﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻟﻨﮓ
ﺑﻤﺎﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺷﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻧﮕﻠﻴس
ﺟﺎﻥ ﻟﺎﻙ ﻭ
ﻫﻴﻮﻡ ﺳﻌﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ'ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯ
ﻣوﺍﺩﻯ ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺴﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺎ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﺸﺘﻮﺍﻧﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
میشود. ﮐﻨﺪﻯ
ﻟﺎﻙ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ'ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺭﺷﺪ ﺫﻫﻦ
ﺭﺍ ﻣﺠﺴّﻢ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ'ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﺣﺴﺎس ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺴﺎﻣﺎﺕ
ﺩﺭﺫﻫﻦ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺗﺴﺎﻣﺎﺕ
ﻳﺎ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ' ﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ثاﻧﻮﻳﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺧﺎﻡ
ﻭ ﻧﺎﻗﺺ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ' ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﻣﺒﻬﻢ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ. ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻄﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ. ﻫﻴﻮﻡ
ﺩﺭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺗﮑﻮﻳﻨﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ' ﺑﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺍﺳﺖ
قاﺑﺖ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﻀﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﻮﻫﻮﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺻﺤﻴﺢ
ﻳﻌﻨﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻟﻔﻈﻰ
ﺩﺭﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺑﺎ ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺳﺖﻣﻴﺪﻫﺪ'ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﻣﻨﺸﺄ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻨﺸﺄ
ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ'ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﻣﻌﻨﻰ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﭘﻮﭺ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺤﺘﻮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﻴﻮﻡ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ'ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻰ'ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺻﺤﻴﺢ ﺍﺳﺖ. ﻣﺸﮑﻞ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﻣﻨﺸﺄ ﺗﺠﺮبی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ' ﺑﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
ﻣﻮﻫﻮﻡ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ'ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ'ﻣﻨﺸﺄ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻗﺒﻠﻰ'ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻨﺸﺄ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺁﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﻨﺸﺄ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﺁﻧﺎﻥ ﻓﮑﺮﻯ
ﺭﺍ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻪ
ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ'ﻳﺎ
ﺭﻗﻴﻘﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﺍ'ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺸﮑﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭘس ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺳﺨﺖ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﮐﻨﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻟﻮ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ'ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺩﺭﺳﺖ'ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺸﺄ أثر ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس
ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﻢ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻕ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﺎ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ
ﺍﺯ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ'ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘس
ﺁﻟﺖ ﺩﺳﺖ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺃﻧﺪکی اﺯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﺿﻮﺡ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻦ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ'ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ'
ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻠﻔﻴﻖ
ﻭ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺎﺯ ﺁثاﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻗﺒﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻰ'ﺩﺭ
ﺁثاﺭ ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺰ' ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺁثاﺭﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁثاﺭ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ' ﮐﻪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻫﻴﻮﻡ ﻭ ﻫﻢ
ﻓﮑﺮﺍﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻭ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻳﻚ
ﻓﮑﺮ'ﺑﺘﺨﻴّﻞ
ﻋﻤﻴﻖ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﻗﻮﻝ ﻭ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺭﺍ'ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺸﺄ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ'ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻨﺸﺄ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻣﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ'
ﻧﻄﻔﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﻭ ﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ
ﺑﻘﻮﻝ ﮐﺎﻣﻠﻰ
الهی
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻧﻴﺰ'
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﺗﻮﻗّﻔﻰ
ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﻣثبت ﻭﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﭼﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺤﺎﻝ ﻗﺒﻠﻰو
قهقرائی. ﻭﻟﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﮐﻪ ﺭﻗﻴﻘﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﻣﻨﺸﺄ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭ' ﻣﮕﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺎﺑﻞ
ﺟﺴﺘﺠﻮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﺗﻌﻤّﻖ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻓﮑﺮﻯ
ﺷﺨﺺ'ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﭼﺎﺭﻩ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺟﺴﺘﻦ'
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ'
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ'ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺺ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳکی
ﻤﻮﺍﺯﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪ'ﻣﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺣتی
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ'
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
نیست 'ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻬﻢ ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ'ﻭﻧﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻧﺘﺎﻳج
عقلی
ﺍﺣﺘﻤﺎلی اﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﻟﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﻳﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ'ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ'ﻣﻴﮑﻮﺷﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻣﻮﺍﺯﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﮕﻮﻳﺪ'
ﺑﺎﺯﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﺸﺄ ﻏﻴﺮﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺳﻄﻮﺡ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﻨﺸﺄ ﺍﺻﻠﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﻋﺒﺎﺩﻯ است. ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﻴﻮﻡ'ﺑﻠﺰﻭﻡ
ﺗﻌﻤّﻖ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻨﺸﺄ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻳﻚ
ﻓﮑﺮ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘنی هم ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﮑﺮ
ﻣﺘﻌﻤّﻖ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ ﻭ ﺑﻴﻄﺮﻑﺍﺯﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻨﺸﺄ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ'ﻫﻢ
ﻣﻨﺸﺄ ﻓﮑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺸﺄ
ﻭﻣﻨﺒﻊ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪ'ﻭﺷﺎﻳﺪ
منبع
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻘﻖ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ'ﻭﻣﻨﺸﺄ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺨﺼﺎ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ'
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺻﻌﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘل
ﻤﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭ
ﺍﮐثرﺍ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻮﻥ اﺳﺐ
ﻣﺪﺍﺭ ﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺮ ﻣﺪﺍﺭ
ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ
ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ
ﭼﺸﻢ ﺩﻝ
ﺑﺴﺘﻪ'ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﻭﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ'ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺿﻌﻴﻒ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻫﺮﮔﺰﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ'ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﻭﺯ
ﻣﺮﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺒﺎﺷﺪ'
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﺰﻳﺴﺘﻰ ﻣﺴﺎﻟﻤﺖ
ﺁﻣﻴﺰ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻔﻴﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﭘس
اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩﻯ
ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﻤّﻘﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ'
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻭﻣﻨﺸﺄ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻋﻠﻤﻰ'ﺣﺠﺎﺏ
ﺿﺨﻴﻢ ﺗﺮﻯ ﺑﺮ
ﺫﻫﻦ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭘس ﺗﺮﻙ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻏﻴﺮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺳﻮﺩﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕﮐﺎﻣﻠﺎﻥ'ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭ ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ'ﮐﻪ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻗﻄﻌﺎ' ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﺴﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﻏﻠﻄﮕﻴﺮﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻪﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻯ
ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﺎﻫل
ﻮﻣﻨﺤﺮﻑ ﻭ ﺩﺭﺧﻄﺎ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻋﻘﻞ
ﻫﺮ ﻧﺴﻞ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻨﺴﻞ ﻗﺒﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺠﺎﻯ ﺟﺴﺘﻦ
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﻨﺸﺄ
ﻫﺮﺗﺠﺮﺑﻪﺍﻯ'ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺃﺻﻞ ﻫﺮ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ'ﺑﺎﻳﺪﺧﻮﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﻨﺒﻊ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﺎﻳﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎم
کرﺩﻩﺍﻧﺪ'ﺍﮔﺮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﻋﻤﻴﻖﺗﺮﻯﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻫﻴﻮﻡ' ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ'ﻭ
ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺴﺘﻦ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ'ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎ ﻋﺼﺎﻳﺶ
ﺭﻭﺯﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ' ﻭ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻨﺪ' ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻗﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
ﺭﺍ'ﺑﺎ ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﻮﻫﻮﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺭﻭﺷﻦ
ﺁﻥ ﻓﮑﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺎ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺍﺷﻴﺎٴ
ﺍﻃﻠﺎﻕ ﮐﻨﻴﻢ
ﻭ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ' ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ. ﮐﻪ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ' ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ'ﺩﺭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺩﺭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ'ﺗﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺮ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ' ﮐﻪ
ﻋﻤﻞ
ﻋﻘﻠﻰ'ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺷﺮﺡ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺑﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺧﺎﻟﺘﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﭼﺎﺭﻩ ﮐﺎﺭ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ها
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻧﻮﺍﻗﺺﺍﺳﺖ'ﺑﻌﺪ
ﺑﻬﺮ ﻋﻤﻞ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥﭙﺮﺩﺍﺧﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺷﺮﺡ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ'
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻟﻔﻈﻰ'ﻳﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺭﻭﺷﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻄﺒﻴﻖ.
ﭘس ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ' ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﭘﻮﭺ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﭘﻮﭺ
ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﺩﻟﻴﻞ ﭘﻮﭺ
ﺑﻮﺩﻥ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺻﺪ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﻤﻚ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﺘﺪﺭّﺝ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭﺩﺭﻋﺸﻖ
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻧﻘﻄﺎﻉ'
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺑﺮ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ'ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺍﻫﻞ ﻋﻠﻢ
ﻓﻴﺰﻙ ﺍﺳﺖ'
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺃﻫﻞ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻤﺎ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺑﻬﺮﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ'ﻭ
ﻧﻪﺑﺒﺤث
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮﻋﻤﺮ
ﻭﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺃﺑﻮ ﺍﻟﺤﺴﻦ
ﺧﺮﻗﺎﻧﻰ
ﻋﺎﺭﻑ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ'ﺍﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ'ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺮﻗﺎﻧﻰ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺧﻠﺄ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﭘﺮﺗﺎﺏ ﻏﻴﺒﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺧﻠﺄ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﻧﺎﭘﺎﮐﻰ ﻫﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﭘس
ﻣﺎ ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ'ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ' ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ(ﺍﻋﻴﺎﻥ)ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻭ
ﻣﻠﻤﻮس
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﺎﻇﺮ ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺮ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺗثبیت
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺑﺮﻭﻯ
ﮐﺎﻏﺬ
ﻭﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ ﺑﺎ ﮔﺬﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺣﻮﺍﺩث ﭘﺎﻙ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺣﻖ ﻧﮕﺬﺭﻳﻢ
ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻞ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻫﻴﻮﻡ' ﺷﻌﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻓﻌﻞ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻓﮑﺮ'ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺣﺎﺿﺮ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﺪﺍﻧﺶ ﺑﺸﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
اوپریشنالیزم
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺪﻳﺪ'ﻭﻣﻨﺸﺄ
ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺩﺭ ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﺍﻭ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺤﺘﺮﻡ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﺴﺦ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻋﻘﺐ ﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ مجدد
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻮﺿﻴﺤﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺸﺘﻦ' ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﺤﻮﻩ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻭﻯ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺭﺍ'ﺑﺎ
ﻫﻢ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻄﻠﻖ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭ ﺣﺎﺩثه ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﮐﻪ
ﻓﻌﻞ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻋﻤﻞ ﻣﮑﺎﻧﺒﺰﻡ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻤﻞ ﺩﺭ
ﻣﺤﻘﻖ'ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻤﻞ ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﺁﻥﺮﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﺍ
ﻫﻢ'ﮐﻪ ﺩﺭﻙ ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ ﻧﻘﺶ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ. ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﺭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺩﺭﻋﻠﻮﻡ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺭﻗﺎﻡ
ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ'ﺗﺎ
ﺑﻴﻚ ﻋﺪﺩ
ﻭﺭﻗﻢ ﺻﺤﻴﺢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻪ ﮐﻢ
ﮐﻨﻨﺪ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺣﺎصل
ﺿﺮﺏ ﻳﺎ ﺣﺎﺻﻞ
ﺟﻤﻊ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ'ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ توان
ﺭﺳﻴد. 'ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻣﺎﺭﺍﻫﺮﮔﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﻳﺪﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺎ
ﺍﻋﺪﺍﺩ ﺻﺤﻴﺢ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﻧﮑﺘﻪ
ﻣﻬﻢ ﺗﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﭘس
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎ ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺭﻭﺷﻨﻰ ﺑﻤﺎ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻴﻠﻰ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ'ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻭ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﻭ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﮑّﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ'ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ'ﺩﺭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﺎ'ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ'ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ ﻣﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯﺍﻳﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ'ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻭﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ' ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﮐﺮﻡ
ﺍﺑﺮﻳﺸﻢ
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﺗﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻰ
تَنَد و می
ﺍﻓﺰﺍﻳﺪ ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺧﻔﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭﺳﺖ ﻋﮑس
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻭﺭ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﺎﺭﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭ
ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﻭﺍﺭ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺟﻠﻮ
ﭘﺮﻭﺍﺯﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺠﻮﻣﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭﻟﻰ ﻋﺎﻟﻢ
ﻓﻴﺰﻳﻚ'ﺑﺎ
ﺯﺣﻤﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺭﻭﻯ ﺳﻄﺢ
ﺯﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ'ﺍﺯ
ﮔﻮﺩﺍﻟﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ ﻭﺑﮕﻮﺩﺍﻟﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪ. ﻭ
ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ ﺗﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺗﻔﮑّر
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﺗَﻪﭼﺎﻫﻰ
ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺣﻔﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﺯﻧﺪﺍﻧﻰﺗﺮﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺍﻓﮑﺎﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ و
نوع فوق بشری
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺟﺎﻫﻞ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻭﺣﺸﻰ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ'ﺑﺎﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ را ﺳﺮﺍﻍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺃﺑﺪﻯ'
ﺟﺰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﻠّﻤﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻌﻠﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ' ﺧﻮﺩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎس
ﻣﻌﻠّﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﺸﺴﺘﻪ'ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺻﻒ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺄﺳﻴس
ﺷﺮﮐﺖ ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻪ
ﺑُﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﻭ
ﺑُﻌﺪﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻳﻚ ﺑُﻌﺪﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎ
ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘﻨﺞ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭ ﺩﻩ ﺑﻌﺪﻯ'ﻭ
ﺻﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺭﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺷﺮﻁ
ﺍﻭﻝ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ'ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﭙﺎﮐﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﺎ ﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺮﻙ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺣﺘﻰ ﺟﺎﻥ
ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻠﻮﻡ ﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﻭ
ثرﻭﺗﻬﺎ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﻬﺎ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ'ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﻫﻢ
ﺑﺨﻮﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺍﺯ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ'ﺍﺯ ﻳﻚ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﻫﻢ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻴﻚ ﻧﻈﺎﻡ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻓﻀﺎﺋﻰ
ﻣﻌﻴّﻨﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺩﺳﺘﻪ
ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﻣﻌﻴﻨﻰ'ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺸﺘﻥﺒﻴﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﺋﻰ
ﻣﺘﻌﺪﺩﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﻳﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ'ﺑﺎ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﮔﻮﻳﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﻫﻢ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻭ ﻫﻢ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻤﻞ'ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺠﻬﻮﻝ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ'ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ'
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻃﻔﻞ ﻳﮑﺴﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﻬﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻴﺎﺕ ﭘﺪﺭﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﻬﻤﻬﺎﻯ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰ ﻭ
ﺑﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻪ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻣﺤﻞ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺎ ﭼﻮﻥ
ﺍﻃﻔﺎﻝ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺎﻇﺮ ﮐﺎﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﺍﻥ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻌﻘل ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﻧﮓ ﻭﻧﻮﺭ ﻭ ﻧﻘﻮﺷﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ'ﻭ
ﺣﻴﺮﺕ ﺯﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻳﻚ
ﻋﻤﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺎﺁﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﻘﻠﻰﮐﻨﺪ
ﻭﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰﻣﺎﺩﻯ
ﺁﻧﺮﺍﻫﻢﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ ﺭﺩ ﮐﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻴﭻ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻴﺴﺖ'
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺁﻥ'ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻌﻴﻨﻰ' ﺩﻭ
ﺣﺎﺩثه ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺎﻡ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎﻯ
ﻓﻀﺎﺋﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﮐﻪ ﺩﺭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻫﻢ
ﺯﻣﺎتی ﻮ
ﺗﻘﺎﺭﻥ ﻭ ﻫﻢ
ﺭﺍﻫﻰ
ﺍﻭ'ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺭﺍ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺪﻫﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ها
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎ'ﻫﻤﻪ ﺩﺭﻫﻢ
ﺗﺄثیر ﻭ ﺗﺄثّر
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﺮﺍﺗﻰ'ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻥ ﻫﻢ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ' ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﺕ ﺑﻬﻢ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻈﺎﻡ (ﺃﺯﻟﻰ ﻭ
لا ﻳﺰﺍﻟﻰ)
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺗﮑﻴﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺤﺪﻭﺩ'ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮ'ﻣﺘﻌﻠﻖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻋﻘﻮﻝ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺍﺯ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺳﺮ ﻣﺎ
ﺑﺮﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺮﻋﻠﻤﻰ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺮﻭ
ﻃﺮﺣﻬﺎ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ'ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻳﮑﺠﺎ'. که ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻡ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺠﻬﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮﻯﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﺎﻙ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺪﻩ'ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻫﻢ
ﺯﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ'
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻭ
ﻋﻤﻞ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻃﻔﻞ
ﺩﺭﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﺎﺩﺭﺵ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﻧﺎﻇﺮ
ﻋﺎﻗﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻃﻔﻞ ﺿﻤﻦ ﺣﺪﻭﺩ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭ ﺣﺮﮐﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ
ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﻗﻄﺎﺭ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ' ﺑﻴﻦ
ﻭﺍﮔﻦ ﻫﺎ
ﻫﺮﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺠﻠﻮ ﻳﺎﻋﻘﺐ
ﻗﻄﺎﺭ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻗﻄﺎﺭ
ﮐﺎﺭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺷﺨﺺﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺑﺤث ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻋﻘﻞ ﻧﻈﺮﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ'ﺑﺎ
ﺑﺤث ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭﺳﺎﺯﻧﺪﮔﻰ'ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺻﻞ
ﻣﻨﺸﺄ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ'
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﭽﮕﻮﻧﮕﻰ
ﻭﺭﻭﺩ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﻨﺸﺄ ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻘﻞ
ﻧﻈﺮﻯ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﺑﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺫﻫﻦ
ﺑﻮﺩﻩ'ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﺸکلی
ﻭ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﺫﻫﻦ ﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻭﻣﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ
ﻣﻨﺸﺄ ﻓﮑﺮ
ﺍﺯ(ﺩﺭﻭﻥ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ)
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﺸﺪﻩ. ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻣﮑﺘﺐ
ﻧﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻌﻠّﻢ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ'
ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺷﺨﺺ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻭ ﺭﻭﺵ
ﻭﻣﻨﺸﺄ
ﻓﮑﺮ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻋﻬﺪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻥ'ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﺒﻊ ﻣﻰ ﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ'ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻧﻪ
ﻭﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻧﻪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ'ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺤثهاﻯ
ﻓﻠﺴفی ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺁﻥ'ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭﻫﺮﮐس می
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳقی که ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺪﻋﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﮐﺴﺐ ﺁﻥ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺑﺤثهاﻯ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺭﻭﺵ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻟﻌﻨﺖﻫﻢ می
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻨﺸﺄ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻋﻠﻤی ﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺃﻧﺪﻙ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻤﻚ ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﻭﺟﺒﻬﻪ ﺟﻨﮓ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻃﺮﻑ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺎﻟﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ' ﺩﺭ
ﺣﺎلی که ﺃﺳﻴﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺭﻭﺣﻰ
و ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺭﺍ'ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﻗﺒﻠﺎ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﭘس ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺨﺴﺖ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﻭﭘس
اﺯﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ می
ﺮﺳﺎﻧﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﺭﻭﺍﺡ'ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ'
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘل
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ'ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ'ﮐﻪ
ﺑﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ
ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ'ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﻮﺷﺸﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻴﻢ. ﻣﺸﮑﻞ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻨﺸﺄ
ﺩﺭﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺭﺍﻩ ﻭ (ﺭﻭﺵ
ﺷﻨﺎﺧﺖ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﻭﺵ ﺳﻮﻡ ﺩﻳﻦ
ﻳﺎ ﺁﺋﻴﻦ
ﻭﺭﻭﺵ ﻭ
(ﻣﺘﺪﻟﻮﮊﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺳﻮﺩ
ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ ﺁﺏ ﺳﺎﻟﻢ
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺨﺮﻯ
ﭘﺮﻟﺠﻦ
ﺑﺮﻳﺰﻳﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻟﺠﻦ ﺭﺍ
ﻧﺒﻴﻨﻴﻢ'ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺍﺳﺘﺨﺮ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭ ﺭﻧﮓ
ﻭ ﺑﻮ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻇﺎﻫﺮﺁﺏ
ﺭﺍ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻳﺎ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺳﻪ ﻗﺴﻤﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩ ﻳکی ﺒﺤث
ﻣﻨﺸﺄ ﺷﻨﺎﺧﺖ'
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺒﺪﺃ ﺧﺎﺭﺟﻰ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺑﺬﻫﻦ ﻣﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺩﻭﻡ
ﺑﺤﺶ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺷﻨﺎﺧﺖ'ﻳﺎ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻞ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﮐﺎﺭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺸﺄ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ از ﻣﻨﺸﺄ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭجی که ﺑﺬﻫﻦ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭﻫﺮﮐﺴﻰ
ﻭ ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﮑﻠﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺳﻮﻡ ﺑﺤث
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ'ﻭﻟﻰ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻋﻠﻤﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺯ ﺍﻭﺿﺎﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻫﺮﻃﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﻨﺸﺄﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﺸﺄ
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﺯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ' ﻳﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ'ﻭ ﻳﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﻳﺎ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ'ﻭﻳﺎ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ
ﺑﻮﺗﻘﻪ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ مذاب
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺧﻮﺩﺵ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻫﻢ ﻇﺮﻑ
ﻭ ﺑﻮﺗﻘﻪ ﺫﻭﺏ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎ'ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻧﻮﺷﺘﻨﻰ ﻭ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻭﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺩﻳﮕﺮ.

ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ'ﺑﺎ ﭼﻪ
ﺭﻭﺷﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﻌﻠﻢ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﻤﺒﺤث
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻠﻢ
ﺣﻘﻴﻘﻰ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﻋﻠﻢ ﻧﺴﺒﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ'ﻭﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ'ﻭﻓﺼﻮل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺷﺨﺺ ﻫﺴﺖ. ﺍﺯ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ می
ﺮﺳﺎﻧﺪ' ﻓﻌﻠﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻄﺢ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ'ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ'ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺁﻥ'ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺑﺎﺯﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﻨﻢ'ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﭼﮕﻮﻧﮕﻰ ﺣﺼﻮﻝ
ﻣﻌﺮﻓﺖ' ﻋﻤﻠﺎ
ﺭﺍﻩ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻣﻨﺸﺄ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﻣﻴﺂﻣﻮﺯﺩ'ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﺩﺭﻋﻤل
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﺯﻯ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ'ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ نظری ﺑﻰ
ﻋﻤﻞ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ' ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻐﻀﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ'ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ' ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻓﺼﻮﻝ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی هفت
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺒﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻮ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺩﺭ مرﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻗﺒﻠﺎ
ﮔﻔﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺄﻟﻪ'ﺩﻭ
ﺯﻭﺝ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺴﺖ ﺯﻭﺝ ﺍﻭﻝ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻝ'ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺵ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺰﻭﺝ ﺍﻭﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻋﻘﻞ'ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﻭﺵ ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻘﻠﻰ'ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺭ
ﺯﻭﺝ ﺩﻭﻡ'ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻏﻴﺮ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻨﻴﺰﻡ
ﺷﻨﺎﺧﺖ' ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺭﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺩﻭ ﻣﮑﺎﻨﻴﺰﻡ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻏﻴﺮ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺩﺭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ'ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺭﻭﺵ ﺷﻨﺎﺧﺖ'
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﺻﺎﻟﺖ
(ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﻪ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻏﻴﺮ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻠﻂ
ﻣﺒﺤث ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻥ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺣﺘﻰ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻏﻴﺮﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺑﻴﻦ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺍﻭﻟﻴﻪ'ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺭﻭﺵ
ﺷﻨﺎﺳﻰ'ﺑﺎ
ﻣﺬﻫﺐ ﻭﻣﺸﺮﺏ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺗﺠﺮﺑﻪ'ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺭﻭﺵ ﺷﻨﺎﺳﻰ'
ﺑﺤث ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺫﻳﻠﺎ ﺍﺯ
ﻣﺬﻫﺐ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ
ﺿﺪ ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﺻﺎﻟﺖﻏﻴﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.

ﻭﺍﻣﺎ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻭ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ'ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ که
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﻧﺎﺷﻰ
ﺍﺯ ﺣﻮﺍس
ﻣﺎﺭﺍ ﺍﺯ
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﺷﻴاء
ﻭ ﺣﻮﺍﺩث ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻄﻠﻊ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺍﺷﻴاء
ﻭ ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﻭﻋﻠﻞ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻠّﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﺁﻥ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻥ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻫﻤﻴﻦ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻳﻢ'ﻭ
ﺧﺒﺮﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻟﻰ ﺣسّ
ﻭ ﺩﺭﻙ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺃﻣﺮﻯ ﻋﺼﺒﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺩﺭﻙ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻠﻰ
ﺍﺯﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﻌﻤّﻖ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻧﻴﺰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴم ﻮ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣؤثّر ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ'
ﻣﺎ ﺑﺪﻭ ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﻳﮑﻰ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺍﻧﺪﺭﻭﻥ
ﻣﺎ'ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ و
یادآوری
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ'ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﻔﮑﺮ ﻭ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺗﺨﻴّﻞ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻣﺎ
ﺑﻮﺩﻩ'ﻭ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻣﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺳﺎﺑﻘﻪ.
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ'ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺣﺴّﻰ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ' ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻇﺎﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺘزﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻦ ﻣﺎ'ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﺸﺶ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ'ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﺘﻮﺟﻴﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﺎﻃﻨﻰ'ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ'ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺧﻮﺩ'
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺗﻦ ﺧﻮﺩ' ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯﻋﻮﺍﻟﻢ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺑﺬﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ'ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﺩﺭ
ﻣﺬﻫﺐ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﺎﺭﺟﻰ'ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺭﻭﺵ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺷﺨﺺ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ' ﻭﻫﺪﻑ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ.
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﭼﻪ
ﭼﻴﺰﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﻣﻌﻴّﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎﺕ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ'ﺑﺨﺼﻮﺹﺷﺮﺍﻳﻄﻰ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﻗّﻊ
ﻧﺒﻮﺩﻩ'ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺣﺎﮐﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻭ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ'ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﺳﺖ ﻣﻬﻢ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮﮐس ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺟﻮﺋﻰ'ﻭ
ﺩﺭﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﻳﻨﺪﺍﺭﻯ'ﻭ
ﺣﺮﺹ ﻭ ﻃﻤﻊ
ﻣﺎﻟﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ
ﻣﻌﺠﻮﻥ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ'ﮐﻪ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺧﺎﺭﺟی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ' ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ(ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻓﮑﺮﻯ)ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
(ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺷﻬﻮﺩﻯ)ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺍﺻﻞ
ﺍﻭﻝ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ'
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﭼﻮﻥ
ﭘُﺮﻧﻴﺎﺯﻯ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺤﻠﻴﻪﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺯ
ﻣﻨﺒﻊ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺖ. ﺿﻤﻨﺎ ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺰ'ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺃﺳﻴﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ'ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺟﻬﻞ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺸﻒ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﮐﻨﺪ'
ﺗﺎ ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﺷﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺍﺻﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ'ﮐﻪ
دیپلم ﺩﮐﺘﺮﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺷﻮﺩ'ﻭ ﻳﺎ ﺷﻬﺮﺕ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺠﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻏﺮﻭﺭ'ﻭﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ'ﻭ
ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ'ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺭﺍﻩ
ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ'ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮﻋﺬﺍﺏ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ' ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻭﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ. ﭘس
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ'ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﮑﺘﺐ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻝ'ﻳﺎ ﺗﻔﮑﺮ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ
ﺩﺭﻭﻥﺧﻮﺩ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ'ﺑﺎ
ﻧﺰﺍﻉ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ'ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﺗﺠﺮﺑﻰ'
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﻗﺮﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ'ﭼﻮﻥ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﻭﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ' ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ ﺑﻄﻮﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﺗﺠﻮﻳﺰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻴﭻ ﻳﻚ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺠﻰ
ﻧﺴﺒﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺭ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ'ﻣﺬﻫﺐ
ﻭﻣﮑﺘﺐ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺁﻧﻬﺎ' ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮﻝ ﺑﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺃﻧﺪکی
ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ'ﻣﻨﮑﺮ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﭘﻴﺸﻴنی
ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ'ﮐﻪ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻳﻦ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ' ﺩﺍﺭﻭ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺠﻮﺑﺰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﮐثر
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﺎﻡ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ' ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺑﺨﺸﻰ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﭘس
ﺁﻧﮕﺎﻩﺍﺯ
ﺟﻨﺒﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ'ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﻭ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺃثر ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ
ﺃﻣﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺑﻮﺩﻩ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺍﺯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎﺕ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪﺍﮔﺮ
بطور ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪﺍﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺸﺪ'ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺷﻔﺎ
ﺣﺎﺻﻞ ﻣﻴﺸﺪ. ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ'ﻧﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ'ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ'ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻳﺎ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ' ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﻭﻯ
ﺍﺳﺎس ﻭﭘﺎﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﻭﻳﺮﺍﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺩﻭﺍﻣﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻰ'ﺃﻣﺮﻯ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻈﺎﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ
ﻣﺎﺭﺍ ﺁﺷﻨﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭﻧﻪ
ﺑﺒﺎﻃﻦ
ﻭﮐُﻨﻪ ﻳﻚ
ﺷﻴﺌﻰ. و
ﻳﺎﺣﺘﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺑﺎﻃﻨی
ﺘﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﻄﺎﻯ ﺑﺰﺭﮒ'ﻭ
ﺑﺎﻋث ﺗﻮﻫّﻤﺎﺕ
ﺣﺴّﻰ ﺷﺪﻩ'ﻭ ﺳﻠﺐ
ﻫﺮ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺻﻨﻌﺖ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺩﺭ ﻃﺐ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
و ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺻﻨﻌﺖ
ﮔﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﻮﺩ'ﭼﻮﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ'ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ'ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻨﻔﻊ ﺭﻓﺎﻫﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻫﻢ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ'ﻭ ﻫﻢ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺎﻡ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ'ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺎﻗﺺ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻃﺒّﺎ ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﭙﻮﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎ
ﻣﺪﺍﻝ ﻭﺟﺎﻳﺰﻩ
ﻧﻮﺑﻞ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭ
ﺣﻮﺍس ﻳﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﺭﺍ ﻣﺮﺩﻭﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ'ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻬﺎﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻴﺎﻥ
ﺗﺨﺼﺺ ﻭﺗﻨﻮﻉ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺁﻥﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮑﺘﺐ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ ﺧﻄﺎﻯ
ﺣﻮﺍس ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺿﻌﻒ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺑﻴﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭ ﻋﺪﻡ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺮﻭﺍﺑﻂ ﻣﻬﻢ
ﻭ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻭ
ﺟﻨﺒﻰ ﺗﺠﺮﺑﻪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎﻯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺗﺎ ﺑﭽﺸﻢ
ﺑﺮﺳﺪ'ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭﺗﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ'ﭼﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖﻫﺴﺖ. ﮐﻪﺑﺎﺯ
ﻧﻘﺶ ﻣؤثّر ﺭﻭﺍﻥﺁﻟﻮﺩﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻗﺒﻠﻰ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻧﺰﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ'ﻭﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘلی ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ' ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺨﺘﻠﻒﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺩﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﺷﺨﺺ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻋﺼﺮ
ﻣﺎ'ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ'ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻤﺒﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻟﺤﺎﻅ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﻧﻮﻳﺴﻰ ﻭ ﺗﻘﺮﻳﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻥﺁﻧﭽﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ ﮐﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺩﻗﻴﻖ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ ﺭﺍ'
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻘﺮﻳﺮ
ﻧﻮﻳﺴﻰ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﺗﺨﺼﺺ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ'ﻭﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺟﻤﻠﺎﺕ ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ'ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭﺍﻟﻔﺎﻅ'ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺧﺎﺹ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺤﺴﻮس
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
اﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﺎﻟﻰ
ﻧﻴﺴﺖ' ﺍﻣﮑﺎﻥ
ثبت ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﮑﻤﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﺴﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧستند ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮﺗﺼﻮﺭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﺎﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت
ﻭ ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ثاﺑﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺁﺏ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺩﺭﺟﻪ ﻣﻰ
ﺟﻮﺷﺪ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﮐﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﺸﺎﺭ
ﻭ ﺍﻣﻠﺎﺡ ﺁﺏ'ﺩﺭﺟﻪ
ﺟﻮﺵ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﺎ ﺑﺎﺯ
ﻃﺒﻖ
ﻗﺎﻋﺪﻩﺍﻯ
ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ'ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺣﻘﻴﻘﺖﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ
ﻣﺤﺴﻮس ﺴﺖ. ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ' ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﺍﺳﺖ'ﺫﺍﺗﺎ
ﻣﺸﺘﻤﻞ ﺑﺮ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺫﺍﺗﺎ ﻣﺸﺘﻤﻞ
ﺑﺮ ﻓﻄﺮﺕ
ﺗﻐﻴﻴﺮ'ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮑﻨﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺘﻌﺮﻳﻒ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺫﺍﺕ ﺍﺷﻴاءﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺣﺎﻟﺖﺭﺍ
ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭالاّ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩﻫﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻓﻄﺮﻯ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﭘس
ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ
ﻣﺘﻔﻠﺴﻒ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﮐﻤﺘﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ'ﻳﺎﮐﻤﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖﺭﺍ در
ﻋﺪﻡ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻓﻄﺮﻯ
ﻣثبت ﻳﺎﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺍلاّ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس'ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮐﺮﺩ'
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ'ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ(ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ)
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﺳﺎس ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭالاّ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻴﭻ
ﭼﻴﺰﻯ'ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ'ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﻨﮕﻬﺎ ﻭﮐﻮه
ﻫﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ ﺳﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺍﻳﻦ
ﺃﻣﺮ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺃﺷﻴاء
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﮐﺸﻒ ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﺃﺷﻴاء ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﺃﺷﻴاء
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺩﺭﻙ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
(ﺍﻋﻴﺎﻥ)
ﻭﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﺑﻌﻴﻦ
ﻭ ﭼﺸﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺸﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻧﻪ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﺍﺷﻴﺎاءﭘس
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ(ﻭﺍﻗﻊ)
ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﮐﻨﻨﺪ'ﺑﺤﻘﻴﻘﺖﻧﺴﺒﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪﺑﺎﺯﻗﺎﺑل
ﻘﻴﺎس ﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺴﺒی ﺘﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ' ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﺮﺡ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺁﻥ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺷﺨﺼﺎ
ﻫﻢ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﺪ. ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ( ﻳﻚ ﻓﮑﺮﻯ)
ﺍﺯﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﻓﮑﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ. ﻧﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻟﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻧﻘﺶ
ﻓﮑﺮ'ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻟﺮﺯﺍﻥ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮؤ
ﭘﺬﻳﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻦ ﺩﻳﺪﻥ
ﺃثرﻯ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ'ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻪ'
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺣﺪﻭﺩ ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺮﺑﻪ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺣﺪﻭﺩ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺟﺴﻢ
ﺍﺭﺍﺩﻯ'ﻭ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻓﮑﺮ
ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ'ﺑﺎﺯﻳﭽﻪﻏﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺣﺮﮐﺎﺕﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻗﻬﻘﺮﺍ'
ﺑﮑﻠّﻰ ﺧﺎﺭج
اﺯ ﻫﺮﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻭ ﻓﮑﺮﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ' ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻳﺪﻥ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﺩﺁﻭﺭﺩﻥ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻟﺪﻧﻰ
ﺳﺮﺍﺯﻳﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻌﺪﺍ ﺷﺨﺼﺎ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺯﺗﺠﺮﺑﻪﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ'ﻣﮕﺮﺑﺮﺍﻯمثبت
ﺁﻥ از
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻅ'ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﻣﻬﺎﺭﺕ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺗﻘﺮﻳﺮ ﮐﺘﺒﻰ
ﻳﺎ ﺷﻔﺎﻫﻰ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﺍﻳﻦ(ﻫﻨﺮ
ﺑﻴﺎﻥ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻬﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻏﻴﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺷﺨﺼﻰ ﺭﺍ'ﺑﺎ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﺎﻣل
کرﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﻨﻴﻢ'ﮐﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﺩ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ'ﺗﺎ
ﻣﻌﻨﻰ(ﺩﺭﻙ ﺩﺭﺳﺖ)
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭالاّ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻭﺗﺼﺪﻳﻘﺎﺕ'
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﮑﺬﻳﺐﻫﺎ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﺩﻫﺎ'
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺧﻮﺩ
ﮐﺬﺏ ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ می
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ
ﻫﻤﻪﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻭﻏﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﺪﺍم هستند.

ﺧﻠﺎﺻﻪ'ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﺩﺭﺳﺖ'ﻭ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻳﺎﻓﺖﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﮑﻤﻚ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ'ﺑﻘﻴّﻪ
ﮐﺎﺭ ﻋﻘلی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ' ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﺭ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﺎﺹ ﻫﺴﺘی ﻮﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻭﺍﻗﻊ ﺭﺍ ﺑﻤﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻧﻪﺣﻘﻴﻘﻰ
ﮐﻪﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻭﻳﺎ
ﻗﺮﻳﺒﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻗﻊﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭ ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﻳﺎ
ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﺬﺭﻯ
ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺭﺧﺘﻰ
ﺗﻨﻮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻧﻪ ﺣﺘﻰ ﺗﺠﺮﺑﻪ'ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻧﻈﺮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺐ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ'ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺭ
ﺻﻨﻌﺖ ﻧﻴﺰ'ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ'ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﻫﺴﺖ'ﺑﺎﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ'ﺑﺎﺯ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺣﻘﻴﻘﻴﺘﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠق
ﺮﺍ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ' ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی کنند'
ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﻧﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻋﻘﻞ ﻣﻄﻠﻖ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺣﻘﻴﻘﺖﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
(ﻣﻄﻠﻖ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺄﻃﻠﺎﻕ)ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ'ﺧﺎﻟﻖ ﻭ
ﺻﺎﺩﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻭ
ﻋﻤّاء بگفاه
پیامبرﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﮐﻤﺎل اﻟﻬﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻠﻪ'ﺩﺭ
ﻣﺎﺳﻮﺗﻬﺎ ﻭ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻬﺎ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ'ﺗﺎ
ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺧﻮﺩ'ﭼﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ در
هاهوت خوﺍﻫﺪ
بود ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ'ﺟﺰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﺁﻥ
ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﮐﺴﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺮﺳﺪ' ﺗﺎﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﻠﻤﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻴﺰ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﻫﺮ ﺭﻭﺯﻯ ﺩﺭ
ﺷﺄﻧﻰ ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ'ﻳﺎﺣﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺪّ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ'ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﺠﺮّﺩ ﮔﺮﺩﻳﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺳﺖ. ﮐﻪﺍﺯ
ﻗﻄﺮﺍﺕ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ
ﻣﺴﺘﻘل ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﺍﺯﺩﺭﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎ'ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﻫﻤﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭﻣﻮﺟوﺪﺍﺕ'ﺑﻬﺮ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﺷﮑﻠﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎتی اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻗﺪﺭ مقام
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
نسبی ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎ'
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻓﺖ. ﻭ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺻﺎﻟت ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﻪ'ﺑﺎﻋث
ﺗﺄثیر ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ'ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍست ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻧﺪ. ﺩﺭ ﺩﻭ
ﻗﺮﻥ ﺍﺧﻴﺮ ﺍﺯ
ﻓﺸﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻓﮑﺮ
ﺷﺨﺺ'ﻭﺑﺎﻫﻤﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻓﮑﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻋﻠﻤﻰ'ﻫﺮ
ﺩﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺍﻟﻬﺎمی
ﻮﻟﺪﻧّﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ'ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﺟﺪﻯ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻣﮑﺘﺐ ﺭﺍ
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺩﻩ ﻫﺎ ﺷﺎﺧﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ'ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻧﻴﺰ'ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺩﺍﺧﻞ ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻏﻴﺮ ﺗﺠﺮﺑﻰ'ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺫﻫﻦ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺭﺍ'ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻠﺰﻭﻡ ﺗﺠﺮﺑﻪﻫﺎﻯﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺟﺪﺍﻝ
ﻭ ﺟﻨﮓ ﺑﻴﻦ
ﻣﺬﻫﺐ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺑﺸﮑﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﻣﺪ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻧﺨﻮﺩ ﻫﺮ ﺁﺷﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖ' ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ'ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺁﺷﻨﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺤث ﺑﺮﺳﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﻣﺎ ﺣﻖ
ﺩﺍﺭﻳﻢ'ﻫﺮﻗﻮﻝ
ﻭ ﮐﻠﺎﻡ ﻏﻴﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ؟ﭼﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ' ﻭ ﭼﻪ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ. ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻥﮑﺴﺎﻧﻰ'ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺑﺮﻧﻤﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻰ ﻳﺎﺑﺪ. ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻢ ﺩﻟﻴﻞ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ'ﻭﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮐﺮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ' ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺒﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ
ﻏﻴﺮﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻋﻠﻤﻰ'ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻭﮐﺸﺶ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺯﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ ﮐم
ﻤﻴﺸﻮﺩ'
ﻭﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ حدّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﻳﺎ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﻣﺬﻫﺐ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﻣﻄﻠﺐ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑی
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ. ﻭلی
هنوﺯ
ﺍﻣﻮﺭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻥ'ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻫﺮ
ﻗﻮﻝ ﻣﻮﺟّﻪ ﻭﻣﻔﻴﺪﻯ'ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻣﺒﺘﻨﻰ ﺑﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻀﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ'ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻣﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻣﻨﻄﻖ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺒﺘﻨﻰ
ﺑﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ' ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﺗﻌﻤﻴﻢ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ' ﻭﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﻳﻢ. ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑی ﻮ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺻﺎﺩق اﺳﺖ. ﻭﻟی
ﺒﺴﻴﺎﺭﺍﺣﮑﺎم
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ' ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺒی ﻮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ هست ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺣﻞ ﺷﻮﻧﺪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺟﺰ ﺩﺭ ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﻭ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻓﻨّﻰ' ﺑﻘﻴّﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻋﻮﺽ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺿﺮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻧﻔﻊ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﮑﺮ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ'ﮐﻪ
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺗﺠﺮﺑﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒﺁﻥ
ﺿﺮﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺣﺘی
اﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺠﺎﻯﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ
ﺍﻳﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻤﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ'
ﻭﻟﻰ ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ'ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻴﺒﺴﻢ
ﻭ ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ
ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﺳﺎﻟﺎﺭﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺗﺎﺣﺪﻭﺩ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ) ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺯ
ﻣﺸّﺨﺼﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﭼﻘﺪﺭ
ﻭ ﺗﺎ
ﮐﺠﺎ'ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺘﺮﻭﺭﻳﺴﺘﻬﺎ
ﺁﻳﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺩﺍﺩ؟ ﺁﻳﺎ
ﺗﻈﺎﻫﺮﺍﺕ
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﺍﻧﻪﺍﻗﻠّﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺣﺰﺑﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ؟ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻏﻴﺮﺧﻮﺩ'ﺗﺮﻙ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺷﻮﺭﺵ ﻭ
ﺁﺗﺶ ﺳﻮﺯﻯ ﻭ
ﺗﺮﻭﺭ
ﻭﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﮑﻰ ﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻘﺼّﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ نیز ﺩﺭ
ﺑﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.

ﻣﺬﻫﺐ
ﻣﻌﺘﺪﻝ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻗﻀﺎﻳﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﺒﺘﻨﻰ
ﺑﺮﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﺒﻮﺩﻩ'ﻭﻟﻰ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺭﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺍﻳﻦ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ
ﻣﺬﻫﺐ ﻣﻌﺘﺪﻝ' ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﻀﺎﻳﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻨﺪﺭﺝ ﺩﺭ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﻴﻢ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻌﺎﺭﺿﻪ
ﮐﻨﺪ. ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﻣﺮﺑّﻊ ﻟﻔﻈﻰ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﭼﻬﺎﺭ
ﺿﻠﻌﻰﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ ﻫﺮ
ﻏﻴﺮ ﭼﻬﺎﺭ
ﺿﻠﻌﻰ ﺭﺍ
ﻣﺮﺑّﻊ ﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺘﻨﺎﻗﺾ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭﻣﺬﻫﺐ
ﻣﻌﺘﺪﻝ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﻥ ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ ﺭﺍ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﻣﺠﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺟﺰﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻤﻌنی اﺟﺰﺍ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺻﺮﻳﺢ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺻﺮﻳﺢ'ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻯ ﻭﻭﺻﻔﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻌﻨﻰ(
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﻋﻘﻠﻰ)
ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ'ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ (ﮐﻠّﻴّﺖﺗﺠﺮﺑﻪ)
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻭﺍﻳﻦ
ﻋﮑسﻫﺪﻑ ﺍﺳﺖ.

ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﺎﻧﺖ
ﺑﺒﻌﺪ'ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ ﻧﺎﻡ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﻰ ﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺟﻤﻠﺎﺕﺗﺤﻠﻴﻠﻰ
ﻭﺗﺼﺪﻳﻘﺎﺕ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ. ﻟﺬﺍ
ﺁﻥ ﺍﻗﻮﺍﻝ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺃﺻﻞ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ ﻫﺮ
ﮐﻠّﻰ ﻏﻴﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺁﻥ
ﻣﺎﻧﻌﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺣﺮﻑ ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠزیه ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ' ﺍﺟﺰﺍ
ﻭﺿﻊ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻣﺬﻫﺐ ﻣﻌﺘﺪﻝ ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ'ﻗﻀﺎﻳﺎﺋﻰ
ﺍﻭﻟﻰ ﻭ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺄﻟﻴﻔﻰ ﻳﺎ ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺟﻤﻠﺎﺕ
ﺗﺄﻟﻴﻔﻰ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻘﺎﺕ ﺗﺄﻟﻴﻔﻰ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ. ﻗﻀﻴّﻪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺗﺄﻟﻴﻔﻰ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺁﻥ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺁﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺃﻋﻢ
ﺍﺯ ﺻﺮﻳﺢ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺻﺮﻳﺢ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﻥ'ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﻌﻀﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎح ها
ﻭﻳﺎ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺁﻥ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺑﻴﺎﻥ
ﺷﻮﺩ. ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ'ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻳﺎ ﺭﺩ
ﮐﻨﺪ'ﺍﮐثرﺍ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺗﺄﻟﻴﻔی
ﻮﻗﻄﻌﺎ ﻣﺒﺘﻨﻰ
ﺑﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﻪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﻴﮑﻠّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﺎﺟﺰﺍ'ﻭ ﺳﭙﺶ
ﺗﺠﺮﺑﻪﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭلِ اﻳﻥ اﺟﺰﺍ
ﻣﻨﺸﺄ ﺁﻥ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﮐﻠّﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﮐﻤﻚ ﺩﺭ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻧﺰﺍﻉ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺗﺄﻟﻴﻔﻰ' ﺑﺪﻭﻥﺎﺳﺘثنا
ﻣﻮﺟّﻪ ﺑﻮﺩﻧﺸﺎﻥ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ'
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻮﺟّﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺸﺎﻥ'ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس
ﺍﺣﮑﺎﻣﻰ
ﺍﻭﻟّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣثلا
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺗﺄﻟﻴﻔﻰ
ﺍﻭﻟﻰ'ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺒﻮﻕ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﺬﻫﺐ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ'ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺣﮑﺎﻣﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻣثلا
ﻗﻀﻴّﻪ ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﺩﻭ ﺿﻠﻊ ﻣثلّث
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﺿﻠﻊ ﺳﻮﻡ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻣﻌﺘﺪﻟﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ'ﺍﻳﻦ ﻗﻀﻴﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻣثلّث ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﻭﺿﻠﻊ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻥ
ﻭ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻣﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﻳﻚ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﮐﺎفی
اﺳﺖﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺗﺼﻮﺭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ. ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣثاﻝ'ﻃﺮﻳﻘﻪ
ﻭﺻﻮﻝ
ﺑﺎﺣﮑﺎﻡ ﺗﺄﻟﻴﻔﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻭﺻﻮﻝ
ﺑﺎﻳﻦ
ﻧﺘﺎﻳﺞ'ﻣﻨﻮﻁ
ﺑﺎﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺁﻥ ﻧﻈﻢ
ﻭ ﻗﺎﻋﺪﻩﺍﻯ
ﮐﻠّﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ ﺑﺮ
ﺫﻫﻦ ﻋﺮﺿﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ' ﮐﻪﺩﺭﻙ
ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻭ ﺟﺰﺋﻰ
ﺭﺍ'ﭼﻮﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﺎﺩﻯ
ﺩﺭﻙ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍٴ ﻳﺎ ﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﺯﻯ ﻏﻴﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻮﺷﺶ
ﻗﻮّﻩ ﺗﺨﻴّﻞ'
ﻳﻚ ﻧﻈﻢ ﻳﺎ
ﻗﺎﻋﺪﻩ ﮐﻠّﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﻣﺎ ﻣﻨﮑﺸﻒ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﻣﻨﮑﺸﻒ
ﮐﺮﺩﻥ ﺃﻣﺮ
ﻭﺍﻗﻊ ﺟﺰﺋﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﺰﺋﻰ'
ﺍﺩﺭﺍﻙ کلّی
ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﻮﺩﻩﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﮐﺸﻒﻧﻈﻢﻭﻗﺎﻋﺪﻩﮐﻠّﻰ'ﺩﺭﺍﻣﻮﺭﻯﮐﻪﺑﻠﺎﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺑﺮﺫﻫﻦ ﻣﺎ
ﻋﺮﺿﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻌﻀﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﻧﺖ'ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺤﺾ'ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪس ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺩﺭﻋﻘﻞ'ﻭ ﻳﺎ
ﮐﻪ( ﻫﻮﺳﺪﻝ) ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺫﻭﺍﺕ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺎﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﺭﻭﺡ ﮐﻠّﻰ
ﺁﻥ ﺍﺟﺰﺍ ﻣﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ ﺍﺟﺰﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ'
ﻫﺮﻳﻚ ﮐﻠّﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭ ﺑﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﭘس
ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ'ﺭﻭﺡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺟﺴﻢ ﻳﺎ ﺗﻦ ﺁﻧﻬﺎ'
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﻬﺎ'
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ'ﺑﻮﺳﻴﻠﻪﺭﻭﺡ
ﻳﻚ ﮐﻠّﻯﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﺎﺯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ' ﻭ ﺗﻦ
ﻧﻮﻋﻰ'ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻡ' ﺩﺭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ'ﻳﺎ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ'ﮐﻪﻣﻨﺒﻊ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ'
ﺩﺭﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺩﺭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻋﻤّاء ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴتی ﺁﻥ ﺟﺴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭح
کلّی ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ
ﻭﺍﻟﻈﺎﻫﺮ(ﺍﻟﻠﻪ)
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ ﻭ ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ
ﺍﺯﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠّﻰ ﻫﺎ'
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺷﺎﻫﺪ
آنها ﻣﻌﺎﺩل
ﻮﻫﻢ ﺳﻄﺢ الهی
ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ و نیز
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ درﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ'ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺑﻮﺩﻩ
که ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
وﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻥ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ'ﺩﺭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﻨﺪ' ﭘس
ﺍﻣﻴﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺮﺍ ﺩﺭﻙ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺁﻥ
ﮐﻨﻨﺪ'ﻭﺧﻮﺩ
ﮐﻠّﻰ و باطنی
تر ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﺫﻫﻦ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﺼﻒ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﻗﻠﺒﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﭙﻴﺮﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮکی ﻨﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺳﻄﻮﺡ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺎﻣلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﭘس
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺍﺟﺰﺍ' ﮐﻠّﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ'ﮐﻠّﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ(ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ)ﺑﻨﺎﻣﻴﻢ.
ﻭ ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﺭﺍ(ﺣﺪس
ﻋﻘﻠﻰ)ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ ﻫﺮ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎ'ﺑﺎﺯ
ﮐﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ'ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﻣﺮﺯﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﮑﺎﻣﻞ ﺁﻥ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻴﻢ'ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.

ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻣﺒﺎﺣث ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ'ﺑﻴﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻰ'ﺑﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ'ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻓﺮﺍﻃﻴّﻮﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻰ'ﮐﻠﻴّﻪ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺭﺍ'ﺑﺎﺳﺎس
ﺍﺻﻮﻝ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ'ﮐﻠﻴّﻪ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺭﺍ'ﺃﻣﺮﻯ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻭ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺭﺍ'ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ' ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻄﻮﺭ
ﻗﻄﻌﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ. ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺴﻠّﻢ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺮ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﺍﺑﻌﺎﺩ ﻭ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺭﻳﺎﺿﺖ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻳﺮﺍ ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻏﻴﺒﻰ'ﭼﻮﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ'
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻋﺪﺍﺩ
ﻭﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺍﺯ ﺻﻔﺖ
ﻣﻬﻢ(ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ)ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺪﺩ ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﺯ ﺟﺎﺋﻰ
ﺷﺮﻭﻉ ﻭﺟﺎﺋﻰ
ﺧﺘﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﺻﻔﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻮﻥ ﻗﻄﺮﺍﺕ
ﺁﺏ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ'ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'ﻭ
ﺣﺪﻭﺩﻯﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺘﺠﺴّﻢ
ﻭﻣﺸﺨّﺺﺷﺪﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺷﺪﻥ
ﺣﺪﻭﺩ
ﻭﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ'ﻭ
ﺩﺭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺫﻫﻨﻰ'ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﻣﺎﺩﻯ'ﻭ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ ﻟﺎ
ﺟﺮﻡ ﺑﺎﻳﻦ
ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ'ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩﻯ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺗﺎ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺭﻙ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ. ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮﺵ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻳﺎ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺻﺤﻴﺢ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﻄﺮﺍﺕ ﺁﺏ ﺩﺭ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻣثاﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮﻯ
ﻓﺮﺿﻰ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭﺩﺭﻙ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺽ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻳﻚ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻴﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺃﺗﻤﻰ ﺭﺍ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺩﻳﺪ'ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻋﮑس
ﮔﺮﻓﺖ'ﮐﻪ ﺃﺗﻢ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺎ'ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻭﺍﺣﺪ ﺃﺗﻤﻰ
ﺭﺍ ﻣﺸﺨّﺺ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ ﻳﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭﻣﺎﻫﻮﻯ ﻭ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﻔﮑّﺮ
ﮐﺮﺩ' ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻭﻫﺎم
اﻧﺴﺎﻧﻰ. ﻭﺑﺠﺰ
ﭼﻨﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻏﻴﺒﻰ
ﺑﻬﺘﺮ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﻗﻴﻘﻪﺍﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺃﻧﺪﻙ'ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻗﺪﺭﺕﻫﺎﻯ
عقلی ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻳﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻌﻠﺎ ﺯﻧﺪﻩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻃﻠﺎﻕ ﻧﺎﻡ
(ﺍﻧﺴﺎﻥ)ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻭ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟم
اﻟﻬی هم
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ(ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ)ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ'ﺩﺭﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥﻮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ(ﺭﻭح اﻟﻬﻰ)ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻤﻰﺗﻮﺍﻧﻴﻢﺗﺼﻮﺭﭼﻨﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.

ﺍﺯ
ﺑﺤث ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻭ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ ﻳﺎ
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ' ﺑﺎ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ'ﺧﺎﺭﺝ
ﻧﺸﻮﻳﻢ. ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻌﺘﺪﻝ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴّﻪﭘﺎﺭﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺭﺍ'ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺗﺄﻟﻴﻔﻰ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻌﺘﺪﻟﻴﻦ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻧﻴﺰ'ﺑﻴﻦ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ ﻣﺤﺾ
ﺑﺎ ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻳﺰ ﻗﺎﺋﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨی
ﺪﻭ ﻧﻮﻉ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻳﮑﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ'ﻭ
ﻳﮑﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻗﺎﺑل ﺘﺠﺮﺑﻪ. ﮐﻪﮔﻔﺘﻴﻢ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺮﻳﺎﺿﻴّﺎﺕﻏﻴﺮﻣﺎﺩﻯ'ﺮﻧﮕی
عوﺍﻟم اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭﻣﺎﻫﻴﺖﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻤﻰ. ﻭ
نیزﺠﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯﺃﺗﻤﻰ'ﻗﺎﺑل
ﺘﻄﺒﻴﻖ ﺑﺮ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮ'ﻫﻢ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻫﻢ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﺤﺪﻭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻣﻌﺘﺪﻝ'ﮐﻪ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ
ﺑﻠﺰﻭﻡ
ﺗﺠﺮﺑﻪ'ﺩﺭ
ﻓﻬﻢ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻣﺤﺾ ﻭ
ﺧﺎﻟﺺ ﺭﺍ'ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻌﻠّﺖ
ﻋﺪﻡ ﺗﺠﺮبی
ﺒﻮﺩﻥ' ﻣﻨﮑﺮ
آنها ﺷﺪ. ﭘس
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻋﮑس
اﺣﮑﺎﻡ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﻭﺗﺄﻟﻴﻔﻰ. ﭼﻮﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﻮﻥ
ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺷﻤﺎﺭﺵ
ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕﺍﺳﺖ'
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻋﺪﺩﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻦ'
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ'ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺩﺭﺟﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻣﺤﺾ ﻭ ﺑﺪﻳﻬی
ﻮﮐﻠّﻰ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﻗﻄﺮﺍﺕ ﺁﺏ ﺭﺍ
ﺟﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ'ﻭ
ﺑﺤﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺯ ﻗﻄﺮﺍﺕ
ﺩﺭﺩﺭﻳﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﻄﺮﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﻭﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ'ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻗﻄﺮﺍﺕ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻠﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯﺪﺭﻙ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺍﺯ ﮐﻠّﻴﺎﺕ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺰﺋﻴّﺎتی
ﻨﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﮐﻠّﻰ
ﺁﻧﻬﺎ'ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻏﻤﺎﺽ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺭﻋﻠﻮﻡ'ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺹ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ (ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ)
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﻭﺳﺨﺎﻭﺗﻰ
ﺩﺭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﮐﺴﻮﺭ ﺍﻋﺪﺍﺩ
ﺩﺭ ﺣل
ﻤﻌﺎﺩﻟﺎﺕ' ﻭﺑﻌﺪﺩ
ﺻﺤﻴﺢ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺭﻓﺘﻦ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺭﺍﺿﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭ ﺿﺮﺭ
ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺿﻌﻒ
ﺩﺭﻙ ﺍﻳﻦ
ﺍﺟﺰﺍ ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ'ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻋﻴﺐ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﺎﮐﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩ'ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ'ﺳﻤﺒﻠﻬﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺳﺘثنا ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺭؤﻳﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻝ' ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺗﺮ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﺷﺪﻩ. ﮔﻮﺋی
اﻧﺴﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﭽﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺟﻠﻮ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﻴﻦ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺖ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻨﻈﺮﻩ ﻳﻚ
ﺟﻨﮕﻞ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺩﻭﺭﺑﻴﻦ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭ ﻋﮑس ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﻭ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﮑس
ﺳﻴﺎﻫﻰ ﺑﻨﻈﺮﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺿﻌﻴﻒ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺬﺭﻩﺑﻴﻥ هاﻯ
ﺩﻗﻴﻖ ﺗﺮ
ﻭﻗﻮﻯ ﺗﺮ'ﻭ ﻳﺎ ﭼﺸﻢ
ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ
ﺑﺪﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪﺑﻌﺪﻯﺭﺍﺑﻔﻬﻤﺪ'ﻭﻧﻪﻫﻤﻪﻣﺮﺍﺣﻞﺁﻳﻨﺪﻩﻭﺗﺎﺃﺑﺪ.
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻣﺤﺾ
ﺷﺪﻩ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺭﺍﺑﻄﻪ(ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺤﺾ)ﻭ(ﮐﻠّﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ)
ﭼﻮﻥ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻗﻄﺮﺍﺕ ﺁﺏ
ﻣﺤﺪﻭﺩ'ﻗﺎﺑﻞ
ﺷﻤﺎﺭﺵ ﺑﺎ ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺷﻤﺎﺭﺵ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﭼﻮﻥ ﺗﻚ
ﺗﻚ ﺳﺎﻋﺖ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﻫﻢ ﺯﻣﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ
ﻧﺤﻮﻩ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﻝ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺭﺍﻳﺞ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ
ﻭﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ'ﮐﻪﺩﺍﺭﺍﻯ(ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻰ) ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﮐﻠّﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﻃﻔﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺭﺍ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ'ﻭﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻯ ﻳﻚ
ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮﺯﻯ
ﺑﻴﻦ(ﺩﺭﻙ
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﻏﻴﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ) ﺑﺎ
(ﺩﺭک ﺘﺠﺮﺑﻰ)
ﺭﺍ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻃﻔﻞ'ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎلی
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ. ﻭ
ﺍﺯﺍﻳﻦ ﭘس
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺺ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ'ﮐﻪ ﻣﺎ ﻏﺮﻕ
ﻫﻤﻴﻥﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻫم
ﺨﻮﺩﻣﺎﻥ ﻭ ﻫﻢ
ﺩﺭﺍﺟﺘﻤﺎﻉ. ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎ ﻫﺴﺘﻰ'
ﺗﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻨﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﺎﭘﻴﺪﺍ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻴﻢ'
ﻭﻧﺎﻡ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﻳﺎ ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻣﻰ
ﺑﻨﺎﻣﻴﻢ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﻴﺎﺷﺪ. ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ'
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺤﺎﻟﺖ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻨﻘﺶﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺮﺳﻨﮓ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺑﻤﺠﺮﺩ ﺩﻳﺪﻥ
ﻳﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻥﺎﻭﻟﻴﻦ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻟﻔﻆ ﻭ
ﮐﻠﻤﻪ'ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻠﻴﺪ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ'ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﮐﻠﻴﺪﻯﺰﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻫﺰﺍﺭ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻳﻚ ثاﻧﻴﻪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭوﺍﻥ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﻳﻢ
ﺧﻴﻠﻰ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ'ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺫﻫﻦ ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﺎﺷﻴﻦ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻢ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭﻧﻈﺎﻡ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺑﺎﻫﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺣی ﻮﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣی ﻮﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﺤﺴﻮس
ﻧﻴﺴﺖ'ﻭﻟﻰ ﺩﺭﻋﻘﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ
ﻣﺤﺴﻮس ﻫﺴﺖ'ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻧﺎﻡ ﻳﻚ ﺳﻮﮊﻩ
(ﻓﺮﺍ ﺗﺼﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ)ﺁﻥ
ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺷﺨﺺ
ﻣثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ'ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﭼﻪﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻳﻚ ﮐﻠﻤﻪ' ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻧﻰ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﻘﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭوﺍﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﻮﻳﻢ'ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺑﺤﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺗﺼﻮﺭﮐﺮﺩﻳﻢ'ﻭﻳﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻭﻗﻠﻢ'ﻭﺣﺘی
ﺪﺭﻋﻤﻞ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻴﻢ. ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﮐﻪﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺑﺨﻄﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﭘﺮ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ
ﺩﺭ ﻫﻨﺪﺳﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭ
ﺫﻫﻦ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚﺩﺍﺭﻳﻢ'ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﻣﺎ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﻨﺪﺳﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺪﺳﻪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺃﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ'ﺍﺯ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ'ﻭ ﻧﻪ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ ﻣﺤﺾ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻧﺎﺑﺨﺸﻮﺩﻧﻰ
ﺍﺯ ﺧﻄﺎ
ﻭﻋﻘﺐﻣﺎﻧﺪﮔﻰ'
ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻫﻨﺪﺳﻰ'ﻭﻧﻮﻉ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻫﻨﺪﺳﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣثلا
ﻣثلّث 'ﻫﺮﮐس ﻳﻚ
ﻣثلّث ﺧﺎﺻّﻰ
ﺭﺍ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣثلا
ﺑﺮﻳﺪﻩ ﮐﺎﻏﺬ ﻭ
ﻳﺎ ﻳﻚ ﻗﻄﻌﻪ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﻣثلّث 'ﻭ ﻳﺎ
ﻋﮑﺴﻰ ﺍﺯ ﻣثلِث
ﺭﻭﻯ ﺗﺨﺘﻪ
ﺳﻴﺎﻩ
ﺩﺭﻣﺪﺭﺳﻪ ﺍﺯ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻣثلّث
ﻫﻢ ﻧﺴﺒﻰ ﻭ هم
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﮐﻪﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻳﺎﺳﻴﺎﺳﻰﻭﻏﻴﺮﻩﻭﺟﻮﺩﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪﻫﻤﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻃﺒﻖ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻳس
ﺩﺭک ﺨﻄﺎ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺳﺮﺷﺎﻥ ﺑﺴﻨﮓ
ﺑﺨﻮﺭﺩ'ﻭ ﺩﺭﺩ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ'ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺍﺯ ﺁﻥ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺠﺪﻳﺪنظر
ﮐﻨﺪ. ﮐﺎﺭ
ﺳﺨﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻣﺤﺎﻝ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﻙ'ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺷﺪﻳﺪ ﺻﺒﺮ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﻫﻤّﺖ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ'ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺫﻫﻦ ﻳﮑﺒﺎﺭﻩ
ﺧﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
آﺳﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺳﺎﻝ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻘﻄﻪ
ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ'ﻳﺎ
ﻳﻚ ﻓﮑﺮ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭﺫﻫﻨﻰ'ﻭ
ﻳﻚ ﻫﺪﻑ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﮐﻠّﻰ' ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﻩ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺗﺤﻠﻴﻪ
بیشتر ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﻭ
ﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ'ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻣﺎ ﺑﺴﻄﺢ ﺩﺭﻙ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ'ﺑﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ'ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﺎ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻋﻤﻞ ﻭ
ﺗﺄثیر
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﺟﺰ ﻧﻮﺭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ'ﻳﺎ
ﻳﻚ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ هست ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ' ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ. ﻭﻟﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻬﺪﻭﻯ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ'ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ ﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺣﻤﺎنی ﻤﺠﺴّﻢ
ﻭﻣﺘﺠﺴّﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ'
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ
ﺗﺠﺴّﺪ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺧﻮﺩﺵ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺷﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺏّ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻰ
ﻭﺍﻳﻠﻴﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. چون
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ' ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﻭ ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻧﻮﺭﻯ
ﻭﻋﺮﺷﻰ'ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍ
ﺷﺮﺍﺏﺑﻬﺸﺘﻰﻣﺴﺖﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.

ﭘس
عین ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻴﺐ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺩﻳﺪﻥ
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻣثاﻝ
ﺟﺎﻟﺐ ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻡ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﻭﺵ
ﻭ ﻧﻈﺎﻡ
ﻫﻨﺪﺳﻰ'ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻣﻴﺎﺑﻴﻢ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﺪﺳﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺣﺎﻝ
ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﻨﺪﺳﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺻﺮﻳﺢ
ﻭ ﺭﻭﺷﻦ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﮐﻪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﻰ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍﻫﺮﭼﻪﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺗﺨﻴّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ'ﻭﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺮﻳﻊ. ﻭ
ﺳﭙس ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ'ﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﺗﺄﻣّﻠﻰ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺴﺮﺍﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﺷﻨﻮﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ'ﺑﭽﻨﺪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﺁﻥ ﺁﺷﻨﺎ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭﺑﻘﻴّﻪ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ'ﭘس
ﺩﻭﺳﺖﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖ ﺑﺎﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﻚ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'ﻣﺘﻨﻰ
ﺑﺎ ﺍﻧﺸاء ﺧﻮﺏ'ﺟﻤﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺠﻤﻠﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺭﺍ'ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻗﻄﻌﻪ
ﻏﺰﻝ ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪه شود'ﻭ
ﺩﺭﻙ مفهوم
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻗﻄﻌﻪ ﺷﻌﺮﻯ
ﺭﺍ'ﺑﻴﻚ ﻗﻄﻌﻪ
ﻏﻴﺮ ﺷﻌﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﺯ ﮐﻠﺎﻡ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﺷﻨﻮﻧﺪﻩﺍﻯ'
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﮐﻰ ﺧﺎﺹ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﻫﻢ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﻭﺑﺎ
ﺳﺨﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ'ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻗﺪﻳﻢ
ﻧﺎﻗﺺﻳﺎﻏﻠﻂ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﻴﻚﻧﻈﺎﻡ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﺪﺭﺳﺖﺗﺮﻯ
ﺘﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﮔﻔﺖ'ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ' ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ 'ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺗﺼﻮﺭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎﻙ ﮐﻨﺪ ﻳﺎ
ﻋﻮﺽ ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﺎﺭﻣﻬﻢ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﮐﻪ ﺣﺪﺃﮐثر
ﻫﻤّﺖ ﻳﺎ ﻫﻮﻡ
ﻳﺎ ﺍﻭﻡ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦ
ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺪﺭﺍ ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺰﺣﻤﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻮﺽ
ﮐﻨﺪ' ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﻘﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﺂﺳﺎنی ﺘﻮﺍﻧﺎﺋی
ﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮔﻮﺵ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮ ﺟﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﮐﻢ ﺁﻭﺭﺩ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻟﻨﮓ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ' ﻭ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻴﻚ ﻳﺎ
ﭼﻨﺪ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺻﺤﻴﺢ
ﺗﺮﻯ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﻨﺪ.

ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺧﻮﺩ'ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﻋﻤﻞ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﺮﺩﻥﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯﻮﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﺎﻙ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ'ﮔﺮﭼﻪﻓﻌﻠﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ' ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻭﺗﺄﻭﻳﻞ
ﺻﺮﻳح ﺘﺮ ﺭﺍ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺑﺎﺭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ' ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﺳﻄﺢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺩﺭﻭﻍ
ﻣﮑﺮﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻭﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻯ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻈﺎﻡ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﻈﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺎﻡ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﺯ
ﻧﺴﺒیّت خاص
ﺑﻨﺴﺒﻴّﺖ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ'ﺩﺭ
ﻧﻈﺎﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻌﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ(ﻧﺴﺒﻴّﺖ)ﺭﺍ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﺑﻰ ﺍﺭﺯﺵ ﻭ
ﭘﺮ ﺗﻀﺎﺩ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪﻫﻤﻴﺸﻪﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﺴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﺭﺍﺍﺭﺍﺋﻪﺑﺪﻫﻨﺪ.

ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻨﺸﺄ ﻳﻚ
ﻓﮑﺮ ﻧﺰﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎ' ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﺑﺄﺻﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﻓﮑﺮ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّات ﺪﺭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺒﺪﺃ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕﻋﻤﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﻮئی
ﺴﺮﺍﺯﻳﺮ
ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻯ ﻭ
ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﺁﻧﺮﺍ
ﺷﻌﺒﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻣﺤﺾ
ﻏﻴﺮﻋﻤﻠﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪﺑﮑﻠّﻰ
ﻋﺎﺭﻯ اﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﻌﻤﻮلی ﻮ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻫﻨﺪﺳﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻋﻠﻢ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﭘﺎﻳﻪ
ﺭﻳﺰﻯ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺟﺎﻟﺐ
ﺁﻥ'ﺩﺭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﻢ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ'ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻧﻘﺺ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺂﺭﺯﻭﻯ
ﻧﻴﻮﺗﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﺑﻴﺎﻳﺪ'ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻣﻮﻝ' ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺩﺍﻧﺎﻥﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ'ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻯﺘﺮ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ ﻭ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺗﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'به (ﺍﻡّ
ﺍﻟﻘﻮﺍﻧﻴﻦ)ﺑﺮﺳﻨﺪ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻟﺎﺯم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﻤﺎل
ﻤﻄﻠﻖ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ در
بهشت خیالی
ﺑﻠﻤﻨﺪ ﻭ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﮐﺎﺭ
دیگرﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺭﻭﺯﻩ ﭘس
ﺍﺯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺮﻙ ﺗﻠﺎﺵ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻋﻘﻞ
ﮐﻮﺩﻙ ﻳﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺭﻧﺞ ﺣﻴﺮﺕ
ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻧﺒﺮﻧﺪ. ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
(ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺷﺪﻥ)
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺮﮒ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﺼﺒﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻧﺪ.

ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ(
ﺑﺪﻭﻯ و
ابتدائی)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺑﺪﻭﻯ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﻌﻤﻮلی ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺪﻫﻴﻢ'ﺗﺎ
ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻭﺭﻩ
ﮐﻮﺩﮐﻰ'ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐس ﺑﮑﻠّﻰ
ﻓﻬﻢ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﻧﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺯﻳﺎﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﺮﺩﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻓﻬﻢ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ' ﻳﺎ ﺑﺎ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺷﺪﻩ
ﻗﺒﻠﻰ'ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻋﻤﻞ. ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﺒﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻌﻠﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻟﻔﻈی اﺯ ﻟﻔﻆ
ﺩﻳﮕﺮﻯ' ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺵ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﮐﺮﺩﻥﺎﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺯﺑﺎﻥ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻣﺤﺾ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺭﻭﺵ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ'
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻭﺗثبیت
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺑﺎ ﺁﻣﻮﺧﺘﻥ
اﺻﻄﻠﺎﺣﺎتی
اﺑﺘﺪﺍﺋی ﻤﻌﺎﻧﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﺠﺎﺯﻯ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗثبیت ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻧﻘﻄﻪ
ﻭ ﺧﻂ'ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻋﺎﺩﻯ ﻭ
ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻯ ﺭﺍ
ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﺘﻌﺎﺭﻑ ﻣﻰ
ﻧﺎﻣﻨﺪ. ﻋﻤﻞ
ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﺘﻌﺎﺭﻓﻪ
ﭼﻮﻥ ﻋﻤﻞ
ﻣﻌﺎﺩﻟﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺑﺎ
ﭼﻨﺪ ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﻭ ﭼﻨﺪ ﻣﺠﻬﻮﻝ. ﺑﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻳﻚ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺠﻬﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕﺍﺑﺪﺍﺋی
ﻨﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ'ﻳﮑﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﺘﻌﺎﺭﻓﻪ'ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻯ ﺭﺍ
ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﺻﺤﻴﺢ'ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺻﺮﻳﺢ می
ﻨﺎﻣﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ ﺻﺮﻳﺢ
ﺩﺭﻋﻠﻮﻡ' ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﺘﻌﺎﺭﻓﻪ'ﺑﺮﻋﮑس
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺁﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ'ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻫﻨﺪﺳﻪ ﺑﺎ ﻗﻄﻊ
ﻧﻈﺮ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻋﺎﺩﻯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻫﻨﺪﺳﻰ' ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺩﺳﺘﻪﺍﻯ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺻﺮﻳﺢ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺻﺮﻳﺢ ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﺻﻄﻠﺎح های
ﻫﻨﺪﺳﻰ ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ.
ﻟﺬﺍ ﻫﻨﺪﺳﻪ
ﺭﺍ ﺷﻌﺒﻪﺍﻯ
ﺍﺯ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ ﻣﺤﺾ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻨﺪﺳﻪ
ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﺑﺎ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺧﺎﺹ
'ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﺘﻌﺎﺭﻓﻪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺸﮑﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﻭ ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻣﺮﮐّﺐ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺑﻄﺮﻳﻖ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﻨﺪﺳﻪ
ﻣﺤﺾ
ﻧﻈﺮﻯ'ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ'ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﻣﻌﻴﻦ ﺷﺪﻩ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﺘﻌﺎﺭﻓﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻧﻪ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ. ﻭﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﻫﻨﺪﺳﻪ
ﻧﻴﺰ'ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻣﺤﺾ ﻧﻈﺮﻯ'ﻳﺎ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﺘﻌﺎﺭﻓﻪ'ﻭ
ﻫﻢ ﺍﺯﻃﺮﻳﻖ
ﻋﻤﻠﻰ'ﻳﺎ ﺭﻭﺵ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻣﺤﺾ ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ
ﻣﺒﺘﻨﻰ ﺑﺮ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ'ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍثبات ﺁﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺪﻕ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﻫﺴﺘﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻃﻞ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻴﺎﺕ
ﻣﺤﺾ
ﻧﻈﺮﻯ'ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﻋﻤﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﺘﻌﺎﺭﻓﻪ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻣﻔﺮﻭﺿﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻭ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ ﺗﺠﺮﺑﻰ'
ﻳﺎﺩﮔﺎﺭ
ﺩﻭﺭﻩﺍﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﻤﺎﻳﺰﻯﺒﻴﻦ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻣﺤﺾ'ﺑﺎ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﻧﺒﻮﺩ. ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺭﺍ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺷﻌبه های ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﺩﺭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻣﺤﺾ ﻧﻈﺮﻯ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﺮﺍﻃﻴّﻮﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻣﺠﻬﻮﻝ ﺑﻮﺩ. ﻣﻌﺘﺪﻟﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻰ'ﮐﻪ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﺭﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﻗﺎﻋﺪﻩﺍﻯ
ﮐﺮﺩﻥ ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺻﺎﻟﺖ(ﻭﺿﻊﻭ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ)
ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ'ﺧﻮﺩ ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ'ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻋﺎﺩﻯ
ﺁﻥﺪﺍﺭﺩ'ﺑﺎﺯ
ﺻﺪﻕ ﻭﮐﺬﺏ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ'ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻣﺠﻤﻮﻉ
ﺯﻭﺍﻳﺎﻯ
ﻣثلّث ﺩﻭ
ﻗﺎﺋﻤﻪ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﻧﻪ'ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ
مرﺍﺟﻌﻪ ﮐﺮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﮐﻨﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻭ
ﺃﻣﺮ ﻧﻈﺮﻯ
ﻣﺤﺾ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮ ﻭﺿﻌﻰ
ﺟﺪﻳﺪ'ﺗﻌﺪﻳلی
ﻠﺎﺯﻡ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻋﺎﺩﻯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺭﻭﺷﻦ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺻﺤّﺖ ﻗﻀﺎﻳﺎ
ﺭﺍ'ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻌﻠﻮم کرﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻋﺎﺩﻯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ' ﺻﺪﻕ
ﻭﮐﺬﺏ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺻﺤّﺖ ﻗﻀﺎﻳﺎ'ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻋﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﻏﻴﺮ ﺩﻗﻴﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻧﺎﻡ
ﻧﻬﺮ ﺑﺮ ﻓﻠﺎﻥ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ'ﮐﻪ
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻳﻢ'ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﺍﺯ ﮐﺠﺎ
ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﻧﻬﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣثلا
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻓﻠﺎﻥ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺁﺏ ﺟﺎﺭﻯ ﻧﻬﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎ
ﮐﻤﺘﺮ'
ﻧﻬﺮﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﺟﻮﻳﺒﺎﺭ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺩﻗﻴﻖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﺍﻓﻖ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ
ﻭﻭﺿﻌﻰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﻫﺴﺘﻴﻢ.

ﻣﺬﻫﺐ(ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﺿﻊ) ﺗﻌﺪﻳﻠﻰ
ﺍﺯ ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺻﺤﺖ ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ'ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺸﺮﻁ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﺩﻗﻴﻖ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ. امّا
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ که ﮐﺎﻧﺖ
ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺬﻫﺐ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ'ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺻﺮﻳﺢ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺑﺪﻳﻬﻰ'ﮐﻪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭ ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻏﻴﺮﺻﺮﻳﺢ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ'ﻣﺤﺮﺯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﺘﺪﺍﻭﻝ
ﻋﺎﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺁﻥ
ﺑﺎ ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺻﺮﻳﺢ ﻭﺿﻌﻰ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺟﻤﻠﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﺘﻌﺎﺭﻓﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ'ﻗﻀﺎﻳﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻗﻀﺎﻳﺎﺋﻰ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎح ﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻦ ﮐﻨﺪ. ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﺘﻌﺎﺭﻓﻪ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺑﻨﻈﺮ
ﺁﻧﻬﺎ'ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺗﺄﻟﻴﻔﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣثلا
ﺍﻳﻦ ﺃﺻﻞ
ﻣﺘﻌﺎﺭﻑ'ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻧﻘﻄﻪ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺧﻂ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻣﻮﺍﺯﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮐﺸﻴﺪ. ﺍﻳﻦ ﻗﻀﻴّﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻗﻀﻴﻪﺍﻯ
ﺍﺯﻫﻨﺪﺳﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺳﺖ'ﻧﻪ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺗﻌﺮﻳﻒ' ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎح ها ﺭﺍ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻧﻪ ﺭﻭﺷﻦ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻌﻨﻰﻋﺎﺩﻯ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺣﮑﻤﻰ
ﺗﺄﻟﻴﻔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻢ ﺗﺄﻟﻴﻔﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺒﺘﻨﻰ
ﺑﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻥ'ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﺒﻨﺎﻯ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﺾ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻥ'ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺣﺴّﻰ. ﮐﺎﻧﺖ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺘﺐ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ'ﺧﻄﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ'ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﻨﺪﺳﻰ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻗﻠﻴﺪﻭسی
ﻤﻨﺠﺮ
ﺷﺪ'ﮐﻪﺑﺠﺎﻯ
ﺃﺻل ﻤﺘﻌﺎﺭﻑ
ﺧﻄﻮﻁ ﻣﻮﺍﺯﻯ'ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﻐﺎﻳﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭﺿﻊ
ﺷﺪ'ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻗﻠﻴﺪﻭﺳﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﭘﻮﺍﻥ
ﮐﺎﺭﻩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﺿﻊ ﺑﻮﺩ'ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻫﻨﺪﺳﻪ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻗﻠﻴﺪﻳﺴﻰ
ﮔﻔﺖ'ﺍﮔﺮ
ﺣﻮﺯﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻗﻴﻖ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﻳﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺩﺍﺩ. ﺩﺭ ﻗﺮﻥ ﺑﻴﺴﺘﻢ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ثاﺑﺖ
ﮐﺮﺩ' ﻫﺮ ﮔﺎﻩ
ﻳﻚ ﻫﻨﺪﺳﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭﻗﻠﻴﺪﻳﺴﻰ
ﺭﺍ ﺍﺳﺎس ﮐﺎﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﻨﻴﻢ' ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺗﺠﺮﺑﻪ'ﺑﻨﻈﺎﻣﻰ
ﺩﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺳﺎﺩﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﻨﺪﺳﻪ
ﺍﻗﻠﻴﺪﻭﺳی
اﺳﺖ. ﮐﺎﻧﺖ
ﻫﻨﺪسه ﺍﻭﻗﻠﻴﺪﻳﺴﻰ
ﺭﺍ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻨﺪﺳﻪ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ ﻏﻴﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ'ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺑﺪﻳﻬﻰ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻣﺸﮑﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻴﻦ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ'ﺑﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺭ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ'ﮐﻪ ﻧﺎﺷﻰ
ﺍﺯ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ'ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺗﺄﻟﻴﻔﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺗﺄﻟﻴﻔﻰ ﺩﺭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ'ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻳﺎ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺍﺳﺖ
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻨﻴﻢ'ﮐﻪ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ ﻗﺒﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﺎ ﻭﺿﻊ ﻋﺠﻴﺒﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ ﻭﺁﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ'ﻣﺒﻴّﻦ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺁﻳﻨﺪﻩ'ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺟﻮﺋﻴﻢ'ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﭘﻴﺶﮔﻮﺋﻰﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻫﻨﺪﺳﻪ'ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺶﮔﻮﺋﻰﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮﻋﻠﻤﻰ ﻭﺣﺪﺳﻰ
ﺻﺮﻓﺎ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺣﺪﺳﻰ
ﻏﻴﺮﺗﺠﺮﺑﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺪس ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻨﺒﻊ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻗﻄﻌﺎ
ﻏﻠﻂ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺪس
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ'ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺍثباﺕ ﺻﺪﻕ
ﺁﻧﻬﺎ'ﻭﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻮﻋﺪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﺍﺯﻭﺍﻗﻊ
ﻭﻟﻰ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﻄﻠﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺪﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.

ﺍﻣﺎﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ'ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻣﻔﻴﺪ
ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺁﻣﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺪﻗّﺖ
ﺭﻭﺷﻦ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍثباﺕ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﺁﻥ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺗﺄﻟﻴﻔﻰ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ'ﻭ
ﺗﻮﺍﻓﻖ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻋﻠﻮﻡ
ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺳﻨﺦ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ'ﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﮐﺎﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ'ﻭ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﺪﻑ'ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺻﻨﻌﺘﻰ' ﮐﻪ
ﻣﺨﺘﺮﻉ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ'ﻭﻟﻰ
ﺳﺮ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﮐﻪﻫﻨﻮﺯ
ﻫﺪﻑ ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻴﺂﻭﺭﺩﻩ. ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﮐﻪ ﺍﺩﻳﺴﻦ
ﻣﺨﺘﺮﻉ ﺩﻩ ﻫﺎ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ' ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺸﻒ
ﺍﺗﻔﺎﻗی ﺨﻮﺩ'
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﭙﻮﻝ
ﻭ ﺷﻬﺮﺕ
ﻭﻣﺪﺍﻝ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻧﻮﺑﻞ
ﺑﺮﺳﺪ' ﻭ ﻧﻴﻤﻪ
ﮐﺎﺭﻩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺃﻧﺸﺘﻦ ﮐﺮﺩ
ﻭﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﮐﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ'ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥﻨﻈﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻧﻪ. ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ. ﻓﺮﻣﻮﻝ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺃﺗﻤی
ﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ'ﻭله ﻨﻪ
ﺑﻤﺐ ﺃﺗﻤﻰ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﭘس ﺩﺭﺭﺷﺘﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ'
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺣﺪس
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻃﺎﻟﺐ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﻋﻠﻢ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺴﺖ
ﻏﻴﺮﻋﻠﻤﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺫﻫﻥﺒﺎﺷﺪ'
ﺑﺎﺯ
ﻫﺮﺩﻭﻯﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺣﺪس ﻭ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯﻣﺤﻞ
ﺍﻟﻬّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻓﻬﻤﻰ ﻧﺎ ﻓﻬﻢ
ﮐﺎﻓﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻏﻴﺒﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺖﻭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺷﺨﺼﻰ'ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﺣﺪس ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻗّﺎﺩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ'
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﻭﺍقعی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻮﻗّف
ﺒﺮﺍﻯﺘﺠﻠّﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻣﻨﺒﻊ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ'ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻋﻠمی
که ﺩﺭﺳﺖﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﮕﻴﺮﺩ' ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥﺪﻳﮕﺮﻯ'
ﻭ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻳﺎ
ﻧﺼﻴﺤﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.

ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺸﻨﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﭘﺪﻳﺪﺍﺭ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻓﻨﻮﻣﻨﻮﻟﻮﮊﻯ'
ﮔﻔﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﻗﺒﻞ ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ'ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﺷﮑﻞ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﺎﻃﻞ
ﻳﺎ ﺑﮑﻠّﻰ
ﺑﺎﻃﻞ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻭﻭﺣﺸﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻰ
ﺁﻣﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻗﺒﻠﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺗﻤﺎم
ﻤﺤﻘﻘﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ'ﻭﺑﺎ ﮐﻤﻰ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪﻓﮑﺮﻯ
ﭘﻴﺸﻴنی
ﺒﻮﺩﻩ'ﺑﺎﺯ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺣﺪﺳﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺣﺪﺳﻴّﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ'
ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻏﻴﺒﻰ'ﻫﻨﻮﺯﻣﺘﺠﻠّﻰ
ﺑﺼﺤﻨﻪ ﺟﻬﺎﻥﻨﻤﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪﺩﺭﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺣﺪس
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻋﻠﻤﻰ'ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ
ﻳﺎﻣﻌﺘﺪﻝ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ
ﺣﺪﺳﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ'ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﻳﺎ ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻚ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘی ﺪﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﺍﺟﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺗﺼﺎﺩﻓﻰ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ ﻣثبت
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺿﻤﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎلی که
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺤﻘﻖ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺤﻘﻖ ﻋﻠﻤﻰ'ﻭ
ﻧﻴﺰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻣﺒﺪﺃ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻫﺮ ﺳﻪ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺭک ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ'ﺑﺴﻮﻯ
ﺗﮑﺎﻣل عقل
جمعی ﻔﺼﻮل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻮق
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺤﻘﻖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺻﺤﻨﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ ﺁﻥ'ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﻧﺎﻡ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ ﻭ
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﭘس
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﺤثهاﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ' ﻫﺮ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺠﻨﺒﻪﻫﺎﻯ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺩﺭﺳﺖﺗﺮ
ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ' ﺑﺎﻳﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻤﻨﺸﺄ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﻴﻢ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺭﻋﻤﻞ.
که ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺴﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻮﺩ'ﺭﻗﺎﻳﻖ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ'ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ ﺁﻥ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺣﺠﺎﺏ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﻮﺯﻩ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ'ﮐﻪ ﭘﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻧﻈﺮﻯ'ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺸﻴنی ﻮ ﺣﺪس
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬی که ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻓﻨﻮﻣﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻣﻐﺎﻳﺮ ﺑﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﺍﺩﻣﻮﻧﺪ
ﻫﻮﺳﺮﻝ ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﺻﻮﻝ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺍﺯﺷﻨﺎﺧﺖ'ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻰ ﻫﺮ
ﻟﻔﻈﻰ'ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍ ﺗﺮ ﺭﻓﺖ. ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﺠﺮﺑﻪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﻮﻥ
ﺪﺭﻧﻈﺮ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺠﺮﺑﻴّﻮﻥ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺣسّ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻏﻴﺮ
ﺣﺴّﻰ' ﻫﻨﻮﺯ
ﻏﺮﻕ ﺩﺭ
ﺣﺪﺳﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻫﻢ ﺻﻔﺘﻰ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ' ﻭ ﻫﻢ
ﺍﺯ ﻣﻨﺸﺄ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﻧﻔس ﺭﻭﺍنی ﺪﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﻨﮕﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺍﻣﻮﺭﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺩﺭﻭنیﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﺤﺴﻮسﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﺪﺳﻴّﺎﺕ
ﻣﺘﻔﮑﺮﻳﻦ
ﻏﻴﺮ
ﻋﻠﻤﻰ'ﻭﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ'
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻭ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻥ' ﺷﺎﻣﻞ
ﺣﺪﺳﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ'ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﺨﺖ ﺭﻭﺍﻧﻰ'
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻏﻴﺮ
ﻋﻠﻤﻰ'ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯهستند. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻠﻤﻰ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻔﮑّﺮ ﺍﻟﻬی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻋﻠّﺖ ﺁﻥ
ﺑﻘﺎﻯ ﺁثاﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺮﺹﻭﻃﻤﻊ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭﻏﻴﺮﻩ.

ﺍﻣﺎ
ﻫﻮﺳﺮﻝ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁثاﺭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﻭ' ﻫﻢ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻧﺎﻗﺺ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮﻯ از
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ ﺑﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻭﻫﻤﻰ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﺑﺪ' ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻴﻠﻰ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺑﺎ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﺎ
ﺣﻴﻒ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﺑﻄﻤﻊ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺳﻮﺩ'
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭﻋﻤﻠﻰ'ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻭﻫﻤﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺩﻭ'ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺭﻓﻊ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺣﺪس ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺣﺪس
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺟﻰ ﻭﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ'ﺑﺤﺪس
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﻙ ﺁﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ'ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ'ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺤﺎﻝ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻧﻰ'
ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ' ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻧﺴﺦ
ﻭ ﻣﺴﺦ ﻭﻓﺴﺦ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ'ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﻤﻚ ﺩﺭ(ﻣﻴﺎﻥ
ﺑﺮ ﺯﺩﻥ) ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍنی
که ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭﻧﮑﻨﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻝ'ﺻﺮﻓﻪ
ﺟﻮﺋﻰ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺩَﻡ
ﺑﺪَﻡ ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ'
ﺷﺒﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﭼﻪ
ﺑﻨﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ'ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭﺭﺑﻮﺑﻴّﺖﻭ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻣﻬم ﻮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ و کلاس
ﺷﺸﻢ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻌﺠﺰﻩﻫﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ'ﻭ ﺑﻌثت
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ' ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﺑﻘﻴّﻪ
ﺩﺭﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴخ
کاﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ.

ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ﻧﮕﺮﻯ ﻫﻮﺳﺮﻝ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﺎ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
اینتویشن
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻮﺳﺮﻝ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﻏﺮﻕ
ﺩﺭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺫﻫﻦ
ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺣﻖ ﺩﺍﺭﺩ'ﻭﻟﻰ
ﭼﺎﺭﻩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻳﺎﺍﻧﻄﻮاء'ﻭﺑﺪﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥو توی ﺧﻮﺩ
ﺭﻓﺘﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺟﺰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﻴﺎﻝ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻘﺒﻞ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﻣﺮﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺶﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﻋﺎﺷﻖ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺣﺪﺳﻴﺎﺕ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ
ﺟﻨﺠﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺯ
ﺣﺪس ﺟﺰ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻫﻮﺳﺮﻝ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺑﻌﺎﻟﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﻌﺎﻟﻢ ﺫﻫﻨﻰ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﻣﺰﺍﺣمت های ﺭﻭﺍﻥ'ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺗﻮﺣّﺶ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻧﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺟﻬﺎﻥ عوﺍﻟﻢ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﺑﺎﺯ
ﻧﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻭ ﻧﻪ ﺫﻫﻨﻰ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺫﻫﻦ'ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻫﻮﺳﺮﻝ
ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺷﻮﺩ. ﻭﺍﻭ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ'ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣثبت ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ'
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻫﻮﺳﺮﻝ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣثاﻟﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮐﻪ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟی
ﺬﻫﻨﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬی
ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥﺮ ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻰ ﮔﻮﺋﻴﻢ'ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﻄﺮﺗﺎ' ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻳﺎ
ﻋﺎﻟﻢ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
کنونی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘسﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻣﻴﺮﻭﺩ'ﮐﻪﺁﻧﺮﺍﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﻓﮑﺮﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣثاﻝ
ﻳﺎ ﻣُثُل
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﮐﻪ ﻭﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣُثل
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ'ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﻏﻴﺒﻰ
ﺍﺯﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'
ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻣثاﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻫﻮﺳﺮﻝ' ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻭ
ثاﻧﻮﻳﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺷﻠﻮﻍ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﻈﻢ'ﺍﺯ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻧﺒﺎﺭﻯ
ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﺍﺯﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭﻧﻴﻤﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ'ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻏﻠﻂ ﻭ
ﻳﺎ ﻧﻴﻤﻪ ﻏﻠﻂ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﻧﻮﺍﻗﺺ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﺷﻴاء ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻋﺎﻗﻞ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﺑﺎﻳﺪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ'ﮐﻪ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮﻯ' ﺍﺯ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ'ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﺍﺯ
ﺻﺪﻫﺎ ﻭ ﻫﺰﺍﺭﻫﺎ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ'
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺻﺮﻑ
ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻩﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻋﻘﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﮐﻪ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺭﺷﺪ ﺭﺳﻴﺪ'ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
الهی برای
سلوک تا نور
قائم را
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ' ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﺩ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻳﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﻋﺎﻟﻢ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻯ
ﺷﻮﺩ' ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻟﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﻭ ﺳﺘﻢ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﺣﺮﺹ
ﻭ ﻃﻤﻊ ﻭ ﺣسّ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﻭﻏﻴﺮﻩ' ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻗﻮﻯ ﺗﺮ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'
ﺩﺭﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ'ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﮐﻪ ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺗﺎ ﻣﺮﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ
ﺗﺎ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺭﺍ'ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﭘس ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺎﻫﻞ'ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ'ﻭ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻧﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻣثاﻝ ﻫﻮﺳﺮﻝ
ﭼﻨﺪ ﮔﺎﻧﮕﻰ
ﺍﺯ ﺩﺭﻙ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ. ﮐﻪ
ﻭﻗﺎﺋﻊ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺴﻮﻯ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣثبت
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ. ﻭ
ﻫﻮﺳﺮﻝ ﺫﺍﺕ
ﺍﺷﻴاء 'ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﺷﻴاء ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺘﻰ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺗﻤﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺪﻑ ﺍﻭ ﻭ
ﻣﺎ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺫﺍﺕ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻫﻮﺳﺮﻝ
ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺁﻣﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌنی
علم ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ است.
ﻭﺩﺭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﮐﻤﺎﻟﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭﺷﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪس ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ'ﻭ
ﻳﺎﺩﺭ ﺣﺪس
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ.
ﻭ ﻳﺎ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ'ﻭ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ ﺣﺪس
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ'
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ دارد
و ﻣﮑﺘﺐ
ﻧﺮﻓﺘﻪ ﻣﻠّﺎ
ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺐ ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻰ
ﮔﻮﺋﻴﻢ ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺫﺍﺕ'ﻳﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻳﺎ
ﺟﺎﻥ'ﻭ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ'
ﻭﻳﺎﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺁثاﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺯﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﻭﺩﺭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ'ﺗﺎ
ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
پییش ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯهک
اﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ثاﺑﺖ
ﺷﺪﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﻔﺖ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ مبرسد. ﮔﻮﺋﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ'ﺗﺎﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺭﺍ'ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﻋﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ'ﺗﺎ
ﻫﺮ ﺷﺒﻰ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﻓﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺷﺒﻰ ﮐﻪ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺴﺘﻪﺍﻳﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ'ﻭ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻔﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣثل
ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﺯﺻﻔﺮ
ﻭﻧﺎﭼﻴﺰﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭﻟﻴّﻪ'ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﻣﻨﺸﺄ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻤﻄﻠق کمال
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪﻫﻤﮕﺎﻥ'ﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ'ﻗﻄﻌﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ'ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﺎﻗﻠﻰ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺃﻯ
ﮐﺎﺵ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
چنان ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮی ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺳﻠﺎﺡ ﺩﻭ
ﻟﺒﻪ ﻭ ﺑﺮّﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻢ
ﺧﺪﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭ'ﻭﻫﻢ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﮐﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ'ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺒﺮﺍﺑﺮﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭﺑﺎ ﻳﻚ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ که
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ' ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﺭ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﺮﮐشی
ﻧﮑﻨﺪ'ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺳﺮﮐﺶ ﮐﻨند. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﮐﻪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻫﻢ
ﺗﻮﺍﻥ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﭘس ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﻢ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺷﺮﻁ
ﺗﮑﺎﻣﻞ'
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﻃﺎﻟﺐ ﮐﻤﺎﻝ
ﺩﺭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ(
ﻧﺒﺎﻳﺪﻫﺎ) ﺭﺍ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ رعایت
شود. ﻫﻮﺳﺮﻝ
ﺍﺯ ﻣثاﻟﻰ که
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'تا
ﺭﻭﺡ ﺷﻴﺌﻰ
مادی ﻧﺒﺎﺷﺪ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ مادی ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻚ ﺍﻟﮕﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺮﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺪﻣﺎ ﻣی گوﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻣثلا ﻳﻚ
ﻣﺮﺑّﻊ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻣثاﻝ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺳﺮﺧﻰ ﻣﻴﺰ ﺭﺍ
ﺩﺭک ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ'ﭘس
ﺫﻫﻥ ﻤﺎ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ'ﺫﺍﺕ
ﺳﺮﺧﻰ ﭼﻴﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺳﺮﺧﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺍﺳﺖ ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻮﺳﺮﻝ ﺍﻳﻦ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﭘس ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ' ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻳﺎﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
می گوﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﺩﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻳﮑﻰ ﺭﺍ ﻣثبت ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ'ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
را ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻭ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﻌﻘﺐ ﻭ
ﺍﺯﻟﻴّﺖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻫﻮﺳﺮﻝ
ﺍﻳﻦ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺫﻫﻨی ﺮﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺧﻠﻂ ﺑﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺏّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ نزد
ﻫﻮﺳﺮﻝ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻮﺳﺮﻝ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺧﻠﻂ ﮐﺮﺩﻩ'
ﻫﻢ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ'ﻭ ﻫم
اﺯ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺗﺠﺮبی علمی ﮔﻔﺘﻪ
است. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰﻫﻮﺳﺮﻝ
ﺑﺎﺯ ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻴﭻ
ﺩﺭﻙ ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎسی ﺮﺍ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺯﻳﺒﺎﻯ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ'ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ' ﻗﺒﻠﺎ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪﺍﻳﻢ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ'ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ ﻭ
ﺗﺼﻮّﺭ
ﻣﺎ'ﺑﺸﮑﻠﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ثبت ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺁثاﺭﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﺣﺘی ﺠﺴﻤﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ'
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺩﻳﻘﻴق ﺘﺮ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺑﻤﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﻭﻟﻰ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﺍﻭﻝ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ' ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍوﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣل عملا ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻓﻘﻰ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﻧﻪ ﻋﻤﻮﺩﻯ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ'ﻫﻮﺳﺮﻝ
ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻩ ﺑﻴﻦ
ﺣﺪس ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺣﺪس ﺗﺠﺮﺑﻰ'
ﻭﻧﻔس ﻳﺎ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﻭ ﻣﻐﺎﻳﺮ
ﻫﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'
ﺁﻧﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﺫﻭﺍﺕ ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻧﻈﺮ
ﻭﻯ'ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻘﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺣﺴّﻯ
نیز ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﻮﺻﻮﻝ ﺑﺂﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻘﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺑﺬﻫﻦ ﻫﺮ
ﻣﺤﻘﻖ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻭﻯ
ﮐﺎﻏﺬ
ﻭﺑﺒﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﺫﺍﺕ ﺟﺎﻫﻞ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ. ﻭ
ﺫﺍﺕ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ' ﻣﮕﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﻬﻤتد'ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺟﻬﺎ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ
ﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'
ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺩﺭ
ﺣﺮﺹﺁﻥ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘبطان ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﻮﺳﺮﻝ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻮﻋﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
به(ﭼﺸﻢ ﺫﻫﻦ)
ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺩﻳﺪﻥ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺪِﻝ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی ﻮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺫﺍﺕ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﺣﻮﺍس ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ'ﻭﺳﭙﺶ
ﺑﻨﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﻔس ﻣُﻠﻬﻤﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل
ﻴﻚ ﺍﺳﺘﻨﺎﺝ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ' ﻋﻤﻠﺎ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺁﺭﺍﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ'ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻭﺭﻭﺩ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻯ اﺳﺖ
ﻭﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻓﮑﺮﮐﻨﺪ'ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺑﺪﻭﻥ
اﻟﻬﺎم
ﻨﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻫﻤﺎﻥ
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻏﻴﺮﺍﻟﻬی
ﭙﻴﺸﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﻭ
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺗﻌﻤّﻖ'ﻫﻤﮕﻰ
ﺟﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ'ﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻳﺎ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺣﺎل طﻠﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭﻋﺪﻡ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯاﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍﺑﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﺘﺮ'ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮثوﺍﺏ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﮔﺮﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺪﺍﻧﺪ'ﺃﻧﺪﻙ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ'ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺁثاﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺷﻨﻴﺪﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺑﺎﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ'ﺍﺯ
ﺭﺏّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺏّ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ'ﺑﺬﻫﻦ ﻭ
ﺩﻝ ﺍﻭﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺳﺮﻳﻊ
ﻭ ﺭﺍﺣﺖ
ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥﺁﻥ
ﺗﺪﺍﺧﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﺍﺑﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺩﺭﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭ'ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻌﺪﺍ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﺰﻳﻠﻬﺎ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺎ
ﮐﻠﻤﺎﺕﻭﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻬﺘﺮﻯﺘﻮﺿﻴﺢ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪﻫﺮ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ
ﻫﺮﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﻫﺮﻋﺼﺮﻯ'ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ. ﻭﻧﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﮐﺘﺐ ﻣﻘﺪّس
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎ'ﺑﺨﻄﺎ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻟﻔﻈﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺣﺪس ﺑﺎﻃﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺷﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﮐﺮﺩﻩ'ﻭ
ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﭘس
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﺫﺍﺗﻰ ﻫﻮﺳﺮﻝ'ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻗﻀﻴّﻪ ﻭ
ﺷﺒﻮﺕ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺫﺍﺗﻰ' ﺷﺨﺼﺎ
ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍنشمند ﻧﻴﺰ
ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﺩﻩ
ﺗﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ'
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺽﺍﻣﮑﺎﻥﺘﺮﻙ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺿﺮﺍﻳﺐ ﺧﺎﺹ
ﺩﺭ ﻓﻌﻞ ﻭ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻬﺎ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻫﻮﺳﺮﻝ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻣﺎ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺫﺍﺗﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺭﻧﮓ
ﺳﺮﺧﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﻢ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺮﺧﻰ ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺷﻮﺩ'ﺩﺭﺣﻘﻴﻘﺖﺍﻳﻦ
ﻳﻚ ﻋﺎﻣﻞ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥﻮﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ'ﻭﻧﻴﺎﺯﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺳﻤﭙﺎﺗی
ﺪﺍﺭﺩ' ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﺑﻔﻬﻤﺪ'ﮐﻪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﻧﺎﻗﺺ
ﻭ ﻋﻮﺿﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻫﻮﺳﺮﻝ ﺧﻴﻠﻰ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻚ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ'ﻳﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﻠﻤﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺑﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺳﺮﺯﻧﺶﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﺸﮑﻞ ﻫﻤﻪ
ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ'ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻓﺮﺽ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻳﺎ
ﺗﺤﻘﻴﺮ'ﻭ ﻳﺎ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺍﻳﻦ
ﺷﺨﺺ ﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس ﻳﺎ
ﭼﻮﻥ ﻋﺮﻓﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﻭ
ﻳﺎ ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻤﺎ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻭﺍﮊﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﻗﻴﻖ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺻِﺮﻑ
ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﻘﺼﺪ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻓﻬﻢ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻧﺸﺘﻦ'ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻦ ﻭ
ﻣﺤﺼﻠﻴﻦ
ﺍﻧﺸﺘﻦ'ﭘس ﺍﺯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ'
ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﺰﮐّﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺮﻭﻧﺪ'ﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻭﻯ
ﺟﺰ ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﻭﺳﺎﻝ ﺑﺎ
ﺳﺮﻋﺖ ﻧﻮﺭ
ﺑﺴﺘﺎﺭﻩﺍﻯ
ﺭﻓﺖ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ'ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ؟ﻫﺮ ﺳﺎﻝ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ'ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺴﺎﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺭﻩﺭﻭﻯ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺸﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭﺻﺎﺩﻕ
ﻭ ﺟﺪّﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺑﻬﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺎ ﺭﻧﮓ ﺳﺮﺥ
ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻳﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﺬﺏ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺪﻧﻪ
ﺍﺷﻴاء' ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﺎ
ﻣﻨﻌﮑس
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻧﻮعی
اﺯﺍﻣﻮﺍﺝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺳﺮﺥ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺮﺧﻴﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺭﻧﮕﻬﺎ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﻫﻢ
ﮐﻮﺭﻯ ﺳﺮﺥ ﻭ
ﺳﺒﺰ'ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺩﺭ
ﻫﻤﻪﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺩﺭﻙ
ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﺣتی اﺯ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻮﺭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻴﻢ. ﭘس ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻧﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺰﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻮﺳﺮﻝ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺷﻴﺌﻰ
ﺳﺮﺥ ﺍﺳﺖ'ﻗﻀﻴّﻪ
ﻭ ﺣﮑﻤﻰ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ'ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴّﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣس ﻳﻚ
ﭼﻴﺰ ﺳﺮﺥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﺴﺮﺧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﺳﺮﺥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻗﻀﻴّﻪ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺳﺘﻘﺮاء
ﮐﻠّﻰ ﺍﺯ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺣﺴّﻰ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭﺫﻫﻦ'
ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺍﺳﺘﻘﺮاء
ﻮﻫﺮﮔﺰ ﻳﻘﻴﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺣس ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺣﻮﺍس
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻓﻬﻢ ﺫﻫﻨﻰ
ﺁﻥ ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﻗﻀﻴﻪ
ﮐﻠّﻰ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ'ﭼﻮﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺍﻣﺮﻯ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺣﺴّﻰ'ﻭ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ'ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺄﻟﻴﻔﻰ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻏﻠﻂ ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﺰﻭﻟﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ'ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﻮﺩ'
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﺣﻘﻴﻘی ﺪﺭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭﻧﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺣﻘﻴﻘی اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ'ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﻳﻘﻴﻦ ﻭ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎ ﺑﮑﻨﻴﻢ'
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻳﻘﻴﻨﻰ ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﻳﻘﻴﻦ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﮑﺮﺭ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ'ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ'ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺑﻌﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ
ﻭ ﻋﻴﻦ ﻳﻘﻴﻦ
ﺣﺎﺻﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﭼﻪ ﻳﻘﻴﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻳﻘﻴﻦ ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﺑﺪﻳﻬﻰ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺤﻖ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻏﺮﻕ ﻳﻘﻴﻦ
ﻭﺧﻮﻳﺶ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻘﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺑﺎ ﻋﻴﻦ ﺍﻟیقین
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻭ
ﺑﺤﻖ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ'ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺑﻨﻈﺮ
ﻓﻨﻮﻣﻨﻮﻟﻮﮊﻳﺴﺘﻬﺎ'ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﺘﻌﺎﺭﻓﻪ ﺩﺭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻟﻔﻈﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻋﺪﺍﺩ'ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣثاﻟﻰ
ﺭﻳﺎﺿﻰ'
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﻫﺎ
ﮐﺴﺐ ﺷﺪﻩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﺪس
ﻋﻘﻠﻰ'ﻏﻴﺮﺷﻬﻮﺩﻯﻮﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ'ﺍﺯﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻬﺎم
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺗﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﻋﺪﺍﺩ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻧﻘﻄﻪ ﻭ ﺧﻂ ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺍﺷﻴﺎﺋﭙﻰ
ﻣﺤﺴﻮس ﺍﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﻠﻤﻮس
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﻣثاﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣثاﻟﻬﺎ'ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻨﻴﺰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻳﻌﻨی
ﭽﻮﻥ ﭼﻬﺎﺭ
ﺿﻠﻊ ﺩﺍﺭﺩ
ﻧﺎﻡ ﻣﺮﺑّﻊ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻟﮕﻮﺋﻰ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻣثاﻟﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣثاﻟﻰ'
ﺑﺎ ﺗﻨﻮﻉ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺫﻫﻨﻰ
ﺫﻭﺍﺕ'ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ ﺷﺨﺺ
ﻣﺤﻘﻖ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﺪس ﺍﺯﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺷﻴﺌﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻧﻪ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻓﻘﻂ
ﺫﺍﺕﻫﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ'ﺑﻴﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺤﻘﻖ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﻧﻴﺰ
ﭘﺎﺭﻩﺍﻯﺎﺯ
ﺧﺼﻮﺻﻴّﺎﺕ
ﺭﻭﺍﺑﻄی اﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺎﺻﻞ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺻﻮﻟﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﭘﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻓﻨﻮﻣﻨﻮﻟﻮﮊﻳﺴﺖ'ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺻﻮﻝ ﻣﺘﻌﺎﺭﻓﻪ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﭼﻮﻥ
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣثاﻟﻰ ﺭﺍ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣثاﻟﻰ' ﺫﻫﻦ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﻭﺍﺭﺩ ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭼﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ثاﻧﻮﻳّﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺫﻫﻦ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻭ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ'ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﺫﻫﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻨﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﻭﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﺧﻮﺩ
ﺫﻫﻦ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﺍﻳﻦ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ'ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ ﺳﺎﻳﺮ ﻋﻠﻮﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﺤﺴﻮس ﺑﮑﺸﻒ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎﺋﻞ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.
ﻭ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺯﻯ ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﺘﻌﺎﺭﻓﻪ'ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ'ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﺯﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔس ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﻬﺎﺋﻰ'ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ'(ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ)ﺁﻧﺎﻥ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﺘﻌﺎﺭﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﻭ ﻫﻢ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﺫﻫﻦ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ' ﻫﻨﺮ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﻫﻨﺮ
ﻧﻮﺷﺘﺎﺭﻯ'ﻳﺎ ﻫﻨﺮ
ﺷﻌﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ'
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻧﻮﻳﺴﻰ' ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻣﺎﺩﻯ'ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻴﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ'ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻫﻨﺮ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺁﻥ'ﺑﻬﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣثاﻟﻰ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺫﺍﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﭘس
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ'ﻭ
ﺳﭙس ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺷﺪﻩ'ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﺘﻌﺎﺭﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ
ﻭﭘﺮﻧﺴﻴب هاﻯ
ﻣﺒﺪﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺪس
ﺍﺳﺖ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ' ﺩﺭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ثاﻧﻮﻳﻪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪﻩ'
ﺑﺮ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭﻟﻴﻪ'ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻢ
ﻧﺎﺭﺳﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫﻢ ﻣﻨﺤﺮﻑ. ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻧﻮﻉ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ' ﺑﻮﺩﻩ' ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ'
ﻭﻟﻰ ﺣﺪس
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺍﺭﻳﻢ'ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺪﺭﺫﻫﻦ
ﻭﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﻢ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻧﺰﻭﻝ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﮑﻮت ﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺼﻠﺎﺡ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻮﺍﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﻳک کامل اﻟﻬﻰ
ﭘﺎﺳﺨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺮﺳﺶ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﻨﺪ.
ﭘس ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮ'
ﻭﭘﺎﺳخ نیاﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ'ﻭ
ﻫﻢ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻢ ﮔﺎﻫﻰ ﻏﻠﻂ
ﻭ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ' ﺑﺎﺯ ﺧﻄﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻭ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺃﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ'
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭ ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺧﻄﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭﺧﻠﻂ ﻣﺒﺤث
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺑﻌﺒﺎﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﺪس
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ'ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﻋﻴﻨﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﻧﻘﻞ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺖ' ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺟﻤﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ'ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻋﻴﻨﺎ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻘﻞ
ﺷﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﻠّﻰ ﻧﺎ
ﺁﺷﻨﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻮﺍﺑﻘﻰ
ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ'ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﺑﻴﺎﻥ ﺁﻥﺮﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺎﻫﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺿﻌﻴﻒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺟﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺬﻫﻦ
ﺁﻧﺎﻥ'ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ'ﺩﺭ
ﺫﻫﻥ هر
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﭘﺮﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻧﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﮐﺮﺩﻩ'ﻳﻚ
ﮐﻠّﻰ ﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻌﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺷﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺗﺎﺯﻩ'ﻭﺁﻧﺮﺍﮐﺸﻒ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻥ'ﻭ ﺑﺸﺪﺕ
ﺃﺳﻴﺮ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ'ﺗﺮﻙ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﮐﺮﺩ'ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﺻﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻋﻘﻠﻰ'ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺒﺪﻫﺪ. ﭘس
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﺟﺰاء
ﺻﻌﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺰﻭﻝ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ'ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻤﻰ ﺁﻳﺪ'ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺣﺎﺻﻞ ﺷﺪﻩ'
ﺩﻟﻴﻞ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻈﺮﻯ ﻋﻤﻮﻣﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻴﺮ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﻠﻤﻰ'ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺎﺻﻮﻝ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺫﻫﻨﻰ'ﻭ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺧﻮﻳﺶ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﺘﺮﮐﻴﺐ
ﻭ ﺍﺋﺘﻠﺎﻑ
ﻧﮑﺮﺩﻩ'ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺟﺰﺍﻯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺷﺎﻳﺪ ﻭ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ'ﺍﺯ
ﺍﺟﺰاء ﺑﻴﺎﻥ
ﺷﺪﻩ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺷﺪﻩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺗﺼﻌﻴﺪ ﻭ ﻋﺮﺝ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺗﺰﮐّﻴﻪ ﻧﻔس اﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ' ﺑﺎﺯ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺷﺪﻩ
ﺭﺍ' ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺼﻌﻴﺪ
ﺑﻨﻈﺮ ﺧﻮﺩ'ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ'ﮐﻪ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺟﺪﻳﺪﻯ'ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻢ
ﺟﺪﻳﺪﻯ'ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ
ﺣﺘﻰﺑﻔﮑﺮ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ'ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ'ﻧﺎﻗﺺ
ﻧﺎﺭﺳﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺁﻧﺎﻥ'ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﻭﺭﺳﺦ
ﻭﺳﺦ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﺑﻌﻘﺒﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ'ﻭ
ﺳﻘﻮﻃﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﻭﻣﮑﺮﺭﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ
ﻭ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭼﻨﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻝ' ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ'ﻭﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻨﻰ
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ' ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﻟﻮ ﺑﺘﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.

ﺟﺎﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ'ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﺘﻌﺎﺭﻑ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺣﺪس
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺻﻔﺮ ﺩﺭ
ﺷﺨﺺ'ﻭ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﻫﻴﭻ
ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻮﻝ ﻓﺮﺿﻰ ﻭ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ
ﻭﻭﺿﻌﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﺍﺯ
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻧﻬﺎﺍﺳﺖ. ﺭﻭﺡ
ﺷﺨﺺ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ'ﮐﻪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺍﺯ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻋﻠﻢ ﻣثاﻟﻰ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺣﺪس
ﺷﻬﻮﺩ ﺫﺍﺗﻰ
ﮐﺴﺐ ﺷﺪﻩ' ﻭ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ'ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻣﺘﻌﺎﺭﻑ ﻭ
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﻳﺎ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻚ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑﻰﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ'ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻣﺪﺍﻭﻡ'ﺩﺭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﮐﻪ
ﻟﻔﻆ ﺍﺯ ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺟﺪﻳﺪ. ﻭﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ
ﺑﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻗﺪﻳﻤﻴﺁﻥ
ﺩﺭﺍﻟﻔﺎﻅ ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﻗﺮاءﺖ ﻣﺘﻮﻥ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﭼﻨﺪ ﺩﻩ ﻗﺮﻧﻰ'ﺑﺎﻋث
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻧﺎ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﻋﺼﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺁﻥ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺭﺍ'ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ'ﺑﻌﺪﺍﺯ
ﺩﺭﻙ ﺁﻥ
ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﻌﺎﺩل
اﻣﺮﻭﺯﺩﺭﺳﺖ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴفی
ﻮﻋﻠﻤﻰ'ﻭﺗﻤثیلات
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻫﻢ ﺩﺭﻙ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻭﻫﻢ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﺍﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ
ﻣﺘﻮﻥ ﻗﺪﻳﻤﻰﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺎﻝ'ﺍﺯ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﻫﺮ
ﻳﻚ'ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪﺩﺭﻙ ﺁﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ' ﻭﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ های
ﺣﺪس ذﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻨﻔّﺬ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻟﻮﺩﻩﺭﻭﺍﻥ
هستند. ﻭﻟﻰ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﻴﺎﺕﺩﺍﺋﻢ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﻧﮓ ﻭﺑﻮ ﻭ
ﻃﻌﻢ ﻭ ﺟﻤﺎﻝ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭﻟﻰ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺍﺻل ﺤﺪس
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﻰ
ﻓﻴﺰﻳک ﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ'ﺍﻗﻠّﺎ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻤﺮﺩﻡ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
الاّ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺣﺪس ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ'ﻣﺴﻤﻮﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺫﻫﻦ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﮔﻨﺎﻩ
ﺷﺮﻙ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ ﻭ ﺍﺳﻢ ﻭ
ﺷﻌﺎﺭ ﻫﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﻫم که ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯها ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺩﺭ
ﻗﻌﺮﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.
ﺑﺪ ﻧﻴﺴﺖ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﻨﻢ
ﺍﻣﺎ ﺻﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺻﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ'
ﻭﺣﺘﻰ ﻭﺍﮊﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ' ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ ﺣﺪﺳﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻧﺎﻗﺺ ﻭﺑﺎﻃﻞ
ﺫﻫﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ ﺍﺯ
ﺣﻮﺯﻩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ'
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺯ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩَﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﺯﺑﺎﻥ
ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﻧﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﺳﺘﺎﻥ ﻓﺎﺭس
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺸﻮﺩ'ﮔﻮﺷﻪ
ﻫﺎﻯ ﺯﺑﺎﻥ
ﺳﺎﻧﺴﮑﺮﻳﺖ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﭼﻮﻥ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﺁﺩﻡ
ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﺡ'ﮐﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺳﺎﻧﺴﮑﺮﻳﺖ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻪﺍﻧﺪ'ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ' ﮐﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻭ
ﺗﻠﻔّﻆ ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺩﺑﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﮔﺮﮔوﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺩﺍﺭﺍ
ﺷﮑﻮﻩ ﻣﺘﺮﺟﻢ
ﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ'ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻘﺪّس ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎﻯ
ﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ'ﻳﺎ
ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻭﻣﺮﺩ ﮐﻴﺎ ﻭ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
إنبیا'ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ'ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻰ ﻧﻤﻮﺩﻡ'ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻢ. ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ'ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻣﻌﺮﻭﻑ'ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭﺍﮊﻩ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﻗﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻗﺮﻳﺶ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ' ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻘﺮﻳﺶ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺒﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ'ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺭﻓﺘﻪ'ﻭ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻔﺎﻅ'ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎ ﮐﻤﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭ ﺩﻳﮑﺘﻪ ﻭ
ﺻﺪﺍﻯ ﺗﻠﻔّﻆ ﺣﺮﻭﻑ
ﺁﻥ' ﺑﻔﺎﺭﺳﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺷﺼﺖ
ﺩﺭﺻﺪ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﮐﻠﻤﺎﺗﻰﻋﺮﺑﻰ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺷﺼﺖ ﺩﺭﺻﺪ ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﺮﺏ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺼﻠﺎح ﺪﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻳﻢ.

ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺑﮕﻮﻳﻢ'ﻭﺍﺿﻌﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﺳﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻭﺿﻊ ﻭﺍﮊﻩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺃﺩﺑﻰ
ﻏﻴﺮﻋﻤﻠﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺯﺑﺎﻥ
ﻳﻚ ﻗﻮﻡ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺭﺍﻳﺞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺗﺄﻟﻴﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻭﻏﻴﺮﻩ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ'ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﺑﻤﺮﻭﺭ'ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﮊﻩﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎنی
ﺮﺍﻳﺞ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻗﺼﺎﺭ
ﻭﻣثاﻝ ﻭ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ'ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ'
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﻧﺼﻒ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺮﺑّﻰ ﺧﺎﺻﻰ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ
ﻣﺮﺑّﻯﺎﻟﻬﻰ
ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ'ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺍﺯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﺷﺪﻩﺑﺎﺷﻨﺪ'ﻧﻴﻤﻪ
ﺩﻭﻡ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﻮﺍﺩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻭ
ﻧﻮﺷﺘﻦ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻭﺿﻊ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺭﻓﺎﻫﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻭﻭﺿﻊ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺼﺮﻑ ﺁﻥ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺩﻭﺍﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﺮﮐﻨﻨﺪ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ ﻭ
ﺍﻳﻨﺘﺮﻧﺖ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪﻩ'ﻭ ﺷﺪﻳﺪﺍ
ﺭﺍﻳﺞ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺑﮑﺪﺍﻡ ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﻠّﺘﻬﺎ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﮑﻤّﻞ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻠﻞ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭ ﺑﭽﻪ
ﻫﺎ'ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺻﺪﺍﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺿﻊ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺎﻣﺎ ﻭ
ﻣِﻤِﻪ ﺍﻃﻔﺎﻝ.
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺁﻧﻬﺎ'
ﻭ ﺑﺎﺯﻯ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ. ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ'ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ'ﻭﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺶ ﭘﻴﺶ
ﮔﺮﺑﻪ'ﻳﺎ ﻫﻴﻦ
ﮔﻔﺘﻦ ﺑﺎﺳﺐ و
خَر.

ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺤث
ﭘﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﺣﺪس
ﺷﺨﺼﻰ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺟﺎﺕ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﺷﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ'
ﺣﺘﻰ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻧﻤﺎ ﺩﺭﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺑﺤث ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ
ﺩﻗﻴﻖ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭﺍﻳﺞ
ﻭﻣﺘﻨﻮﻉ'ﻭ ﭼﻪ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﻠﻞ. ﺩﺭ
ﺭﻳﺸﻪ ﻳﺎﺑﻰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻫﻤﻪﺯﺑﺎﻧﻬﺎ' ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺫﻫﻦ
ﻭﻗّﺎﺩ ﻭﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭ ﭘﺎﮐﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﺪ' ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺭﺁﻭﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻟﻐﻮﻯ'
ﺯﺑﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ'ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻗﺪﻳﻢ
ﻭﺟﺪﻳﺪ'ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻗﻮﻣﻰ
ﻭ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻭ
ﻣﻌﻠﻤﻴﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎس ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻠّﺖ ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻨﻔﻰ
ﻓﮑﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻦ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ'
ﻧمی ﺘﻮﺍﻥ
ﻫﻤﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﮔﻔﺖ'ﻳﺎ
ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪ ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺤثی ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ'ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﺪ'ﻭﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ'ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ ﻣﺎﻧﻊ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ'ﺍﮔﺮ
ﺳﺨﻦ ﺍﺯ ﺟﻨس ﻧﻘﺮﻩ
ﮔﺮﺍﻥ ﺑﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ'ﭘس
ﺳﮑﻮﺕ ﺍﺯ ﻃﻠﺎ
ﻭ ﮔﺮﺍﻥ ﺑﻬﺎ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻭ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ'ﭘس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﻓﻬﻤﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ'ﮐﻪﮐﻠﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﺪ. ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﺤثهاﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ'ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎ
ﻇﺮﻓﻴّﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

M144

اصالت
عقل و اصالت نا
معقول واصالت
عقل الهی

ﺩﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻧﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻝ'ﺩﻭ ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻥ
ﺩﻭ ﻣﮑﺘﺐﺩﺭ
ﻳﻚ
ﺗﻘﻴّﻪﻭﺍﺣﺘﻴﺎﻁ'
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮل ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺩﻭ ﮔﺎﻧﮕﻰ
ﺑﮑﺎﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﮑﺘﺐ'
ﺑﻨﻈﺮﺷﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖﺭﺍ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ'ﻭ
ﺭﺍﻩ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻳﺎ ﻣﮑﺘﺐ
ﺳﻮﻣﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ
ﻋﻘﻞ'ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪﺍﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﻋﻘل
ﻨﺸﺨﻮﺍﺭﻯ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ. ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻞ'ﻫﺮ ﺳﻪ
ﻧﺎﻡ ﻋﻘﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ' ﻭ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﺮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ' ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﻋﻘﻞ
ﭼﻴﺰﻯ و عضوی
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﻴﺸﻴﻥ
اﻧﺴﺎﻥ'
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ'ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﻪﺩﺍﺭﻧﺪ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻋﻴﺐ
ﮐﺎﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺗی
ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ'ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﻫﻤﺎﻥﺘﺤﻘق
کرﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل ﺮﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ' ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮعﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﻣﺴﻴﺢ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﭘس
ﺁﻧﭽﻪ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﺗﺮﺷّﺢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺑﺎﺯ ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ عاﻟﻢ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ'ﺍﺯﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭ ﻏﻠﻂ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺁﻣﺪﻩ'ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ'ﮐﻪ ﮐﺴی
اﻧﺴﺎﻥﺒﺸﺮﻯ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺑﻘﻴّﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻧﻴﺴﺖ
ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥﭙﻴﺶ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ'ﺭﺍﻩ
ﺟﺪﻳﺪﻯﺒﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ' ﻳﮑﺠﺎ
ﻭ ﻳﻚ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
هاﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﮐﺴﺎﻧی
هستند'ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﻭﻫﻢ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻫﻤﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺧﻮ ﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺕ ﺯﻭﺩ ﮔﺬﺭ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻟﺬﺗﻰ ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺭﻧﺞ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻟﺬﺕ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ
بنمایند. ﭘس
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ'ﻭ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻣﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
ﺒﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺑﺤﺪّ
ﺃﮐثر ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ'
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ'ﻭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺍﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻟﺬﺕ ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻟﺬﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﻟﺬﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﺩﺍﺋﻤﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻟﺬﺗﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.

ﻣﺎ
ﺍﻣثال
ﻮﺣﮑﻤﺘﻬﺎی
فراوان ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺯ
متفکّرﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻳﻢ. ﭼﻮﻥ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻗﺼﺎﺭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻧﺴﺒﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﺍﺯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻰ' ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺧﻮیش ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ نیز
ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍیم
'ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻰ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎم ﺁﻥ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﺭﺍ'
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭﺑﺴﺖ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﭘﺬﻳﺮﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭﻫﺮﺷﺨﺺﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ'ﺩﺭ
ﺣﻖّ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻳﺎ ﮐﻢ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﺳﻮﻡ' ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻏﻴﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﻮﻥ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﻮﻥ
نیز ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﻭلی
بدان ها ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎ
ﺁﻣﺪﻩ'ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ' ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺳﻪ ﺳﻄﺢ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻟﺎ
ﻧﺮﻭﺩ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺗﻤﺪﻧّﻰ'ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ'ﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﻤﺪﻧّﻰ ﺭﺍ
ﻃﻰ ﮐﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻗﺮﻥ 18 ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ'ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻗﺼﺎﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺪ'ﻳﺎ ﻣﺤﺴﻮس
ﺗﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﺧﻂ
ﻭﭼﺎﭖ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻳﻚ ﻗﺮﻥ
ﺯﻣﺎﻥ'ﺑﺴﻴﺎﺭﻯﺘﻔﺎﻭﺕ
دﺭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﺭﻭﭘﺎ'ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺩﺭ
ﺷﺮﻕ'ﺩﺭ ﭼﻴﻦ ﻭ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ'ﻭ
ﺳﭙس ﺩﺭ ﺑﺎﺑﻞ
ﻭ ﺍﻳﻠﺎﻡ ﻭ
ﻣﺼﺮ'ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﻭﺑﺎﺭﻭﭘﺎﻯ
ﺭﻧﺴﺎﻧس
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺑﺸﺮ
ﺑﺎ ﻋﺼﺮ
ﺭﻧﺴﺎﻧس
ﺍﺭﻭﭘﺎ' ﻭﺍﺭﺩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭﻟﻮ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ'ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺄﻭﺝ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺑﻔﻀﺎ ﻧﻴﺰ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ. ﻋﻤﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻓﻘﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ. ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ'ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺗﺤﻘّﻖ
ﺑﺪﻫﺪ' ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﭼﻮﻥ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺳﻮﻡ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
اﻣﺮﻭﺯﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ' ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ' ﺻﺮﻑ
ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺗﺤﻘﻖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ'ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
اﻳﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﭘس
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ'
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ' ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﻤﻊ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺑﻴﺎﻥ
ﺃﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ'ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺎﻡ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﻘﻞ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ. ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ
ﺧﺎﻡ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ'ﻭ ﻧﻴﺰ ﻋﻠﻮﻡ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻫﺴﺖ'ﻭﻟﻰ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺁﻥ ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺗﺮ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺁﻳﻨﺪﻩ'
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺗﺎﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﺷﺪ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ'
ﺩﺭﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻗﺒﻞ ﺃثیرﻯ
ﻭﺃثیرﻯ'ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ' ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ'ﮐﻪ
ﺍﺯﻣﻨﺸﺄ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭح اﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ' ﺩﺭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺖ. ﺗﺎ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ'ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ'ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﮐﺴﺐ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
جسم ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ
ﮔﺮﻓﺘﻪ'ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻃﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻭﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺳﺎﻝ. ﺧﻮﺩ
ﺑﭽﻨﺪﻳﻦ
ﻭﭼﻨﺪ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ'ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ. ﭘس
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻣﺎ'ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺗﻤﺪﻧﻰ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻫﺎﻯ ﻗﺪﻣﺎ'ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻭ ﺑﻨﺴﺒﺖ ﮐﻤﻰ
ﺍﺯ ﺩﺭﺳتی
هستند. ﻭﻳﺎ
ﻧﺴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﺯﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻮﻡ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﻣﺎ'ﺩﺭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺑﺎﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ'ﻟﺬﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ'ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﮐﻨﺪ. ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻓﺮﺻﺖ ﻋﻤﺮﻓﻌﻠﻰ'ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ'ﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ'ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﺮﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ' ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺁﺧﺮ ﺁﻥ' ﺑﻬﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻭﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺑﻤﻨﺸﺄﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﮕی ﺒﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺣﺘﻤﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭘس
ﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺩﺭﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺍﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ'ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻧﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻭ ﻗﺒﻞ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻭﻗﺒل اﺯ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ'ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ'ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﺑﺪﺍﺋﻰ'
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻐﺰ'ﻭﺑﺎﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻣﻨﻄﻖ ﻗﻮﻯ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺫﻫﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻨﺸﺄ
ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺪﺍﺋﻰ'ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻣﻨﺎﺑﻊ
ﻓﻮﻕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻳﺎ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺑﺎ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻭﻣﻤﮑﻨﺎﺕ
ﻣﺨﻔﻰ'ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﺁﻥ'
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻌﻠﻢ
ﺑﺮﺗﺮﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﻗﺮﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ
ﻟﺎﺑﺮﺍﺗﻮﺍﺭﻯ
ﻭ ﺗّﮑﻨﺘﻴﮑﻰ
ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ'ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻮﺗﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻋﻠﻤﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺪ ﻳﮑﻰ ﺩﻭ
ﺩﺭﺻﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻐﺰ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺿﻌﻴﻒ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻐﺰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ'ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻣﺤﺘﻮﻯ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺩﺍﻧﺶ ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻣﺎ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺭﺍ'ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ'ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻧﺎ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻳﺎ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻗﺪﻡ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻫﻢ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﻧﺪ'ﻭﻧﻴﺰ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺮﺷحی اﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻐﺰ'
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺮﺷّﺢ
ﺻﻔﺮﺍ ﺍﺯ ﮐﺒﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻨﺸﺄ
ﻭﻣﻨﺒﻊ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺁﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻓﻊ ﻣﻮﺍﻧﻊ'
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ ﻣﻐﺰ
ﻭﺭﻭﺍﻥﺒﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ اﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺶ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻭ ﮐﻠﺎس
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ'ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﭘﻨﺞ
ﺑﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻓﻊ
ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﺃﺯلی
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺎﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ'ﮐﻪﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺪﻑ ﻣﻨﺸﺄ
ﺃﺑﺪﻯ'ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻧﺎﻡ ﻭ ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯﭼﻨﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﺒﺎﺷﺪ'
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﺩﺭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ها' ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﺑﻤﺮﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﭘﺎکی ﻤﻨﺎﺳﺒﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ'
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ'
ﻭﻟﻮ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻳﺎﻡ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ' ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻌﻰ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕﺳﻠﻮﮐﻰ'
ﻭ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪه
گرامی ﺑﺤﺪّﻯ
که ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺄﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻋﻠّﺖ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻫﺪﻑ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺭﻭﻯ
ﻣﺘﻤﺮﮐﺰﮐﻨﻴﻢ.
ﻭ ﺍﺯ ﺯﺣﻤﺖ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺭﺍﺣﺖ ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﺭﻧﺞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ'ﺩﺭﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﭽﺸﻢ
ﺗﻦ ﻭ ﭼﺸﻢ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﻢ ﻭ
ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ'ﮐﻪﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻏﻨﻴﺘﺮﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻓﻘﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻘﺪﺭ
ﺟﺎﻫﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭﻙ ﺟﻬﻞ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻨﺪ. ﻳﺎ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎ'
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﺗﮑﺒّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ'ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺑﺪﺍﺋﻰ'ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺗﺠﺮﺑﻰ'ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ'ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍنی ﺒﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ
ﻳﻚﻧﺮﺩﺑﺎﻥ'
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺤﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻧﺎﺣﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﭼﻮﻥ
ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ'ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﭘﺮ ﺭﻧﺞ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﮐﻪﻫﻤﻪ
ﻣﺎﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻋﻤﻖ ﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺩﺍﻍ ﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻫﺴﺖ.
ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﮔﺮﻣﺎ ﻭ ﺭﻧﺞ ﻭ
ﺳﺨﺘﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺁﻣﻮﺰﺵ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ' ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﭘﻴﺸﻴﻨﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﺻﻨﻌﺘﻰ'ﺿﻤﻦ
ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺗﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺑﺮﺍﻯﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻳﺎ ﻣﻌﻘﻮﻝ'ﻭ
ﻳﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺑﻨﻈﺮ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﺮﻕ
ﺍﺳﺖ' ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻨﺪ ﻃﻨﺎﺏ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ
ﮐﻪﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ' ﻭ
ﺣﺘﻤﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻟﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﮐﺮﺩ'ﮐﻪ ﮐﻠّﻰ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺒﺮﺩﻩ ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺩﻗﻴﻖ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻣﻌﻘﻮﻝ'
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮐﻠّﻰ ﮔﻮئی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺠﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺩﻗﻴﻖ
ﺗﺮﺗﻮﺟّﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺣﻖ
ﻧﮕﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ'ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﮐﻠّﻯ هستند. ﻭ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺭﻭﺷﻦ
ﺁﻥ'ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﻋﺪﻩ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻴﻢ'ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﻠّﻰ'ﺍﺯ ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ
اﺟﺰﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪﻩ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺟﺰﺍﺋﻰ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺷﺪﻩ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ' ﺧﻮﺩ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﻳﻚ
ﮐﻠّﻰ'ﻭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ'
ﺩﺭﻳﻚ ﮐلّ
ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻭﺩﺭ
ﺭﺏّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻪﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ'
ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺟﺰﺍﺋﻰ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﮐﻞّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﻞ ﻫﺴﺘﻰ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﺍﺟﺰﺍﺋﻰ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎت ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ'ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ' ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ'ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺽ ﺩﺭﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ'ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺩﺭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ'
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻫﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻓﺖ'ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. (ﺍﻟﻠﻪ)ﻟﻔﻆ
ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ(ﺃﻫﻮ)ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻥﺎﻟﻠﻪ
ﻭﻫﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻟﻠﻪ'
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﻤﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﻣﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺸﺶ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺎﺷﻴﻢ'ﭘس
ﺑﻤﺎﻫﻴّت (ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻋﺪﻣﻰ)ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ'
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻓﺮﺿﺎ'
ﺑﻬﺎﻫﻮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻫﺮ
ﻋﺪﻡ ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻏﻴﺮ( ﺍﻭ)
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻋﺪﻣﻰ ﻭ
ﻫﻴﭽّﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻫﻴﭻ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎﻫﻴﭻ ﮔﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ ﺑﻔﺮﺽ'ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﻴﻢ'ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﺑﺪﻳّﺖ'ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻗﺎﺋﻞ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟی
ﺤﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﻧﻮع کنوﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ'ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺍﮔﺮ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ'ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺑﻌثت
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﻭ ﻭﺳﭙس
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭ'ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'
ﺍﺳﺮاء ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻫﻢ
ﻗﺎﺑﻞ ﺷﻤﺎﺭﺵﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ'
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ'
ﻳﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ'ﮐﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺳﺮیع ﻴﻚ ﺍﺳﺐ
ﺳﻮﺍﺭ ﺗﻨﺪﺭﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥﺗﻠﺎﺵ
ﺟﺪﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺴﻴﺢ'ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎل ﻮﺗﻮﻟّﺪﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺻﺮﻑ
ﻳﻚ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ'ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ'ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻧﺎﻣﻰ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﻰ.
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﮑﺘﺐ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﻠّﻯ ﻮﻧﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ' ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﻠﻤﻮس
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭﻣﺤﺴﻮس ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻡﻣﻮﺟﺐ
ﺳوء ﺗﻔﺎﻫﻢ ﻭ
ﺳوء ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺑﺮﻭﺯ ﺗﻀﺎﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺴﻠﺴﻞ ﻭﺍﺭ
ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺑﺮ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺻﺮﻳﺢ
ﻭ ﻣﻀﺒﻮﻁ ﺿﺒﻂ ﺷﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ' ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻬﺎﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻠﻤﻰ'ﻭ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺧﺎﺹ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ'ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐی هستند'
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎم ها
ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺟﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺑﺪﺍﺋﻰ' ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﻭ
ﻧﺎﻡ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ ﻭ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ'ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻣﮑﺘﺐ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ'ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﻨﺸﺄ
ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ'
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻣﻨﺸﺄ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺭﺏّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺯ
ﻣﻨﺒﻊ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﮐﺸﻒ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻭﺣﻰ'ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ'ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻏﻴﺐ ﮔﻮﻯ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻓﺎﻟﮕﻴﺮی ﻭ
ﭘﺮﺗﺎﺏ ﺑﻐﻴﺐ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﺗﻬﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺑﺒﺮﺗﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺖ. ﻋﻠﻮﻡ
ﺳﺮّﻯ ﺟﻬﺎﻥ'ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭﻟﻰ
ﻋﻠﻤﻰ'ﭼﻮﻥ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻓﻀﺎﺋﻰ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺄﺳﺎس
ﻋﻠﻮﻣﻰ ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ
ﻭ ﺍﺳﭙﺮﻳﺖ
ﻭﺍﻟﻴﺴﻢ
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭﻕ
ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ ﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭلی
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ'ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻣﻨﺼﻒ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ' ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ'ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺯ
ﻣﺸﺨّﺼﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻨﺸﺄ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻣﻨﺸﺄ
ﻣﻌﺮﻓﺖﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﻓﺮﻗﻰ
ﺑﻴﻦ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ ﻭ
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ
ﻭﮐﺸﻒ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﮑﺸﻒ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ' ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻧﺮﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻣﺮﺯ
ﺁﺧﺮ ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﻤﺎ
ﻭﺭﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺯ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی هستند'
ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ'ﺑﻤﺮﺯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻭﻧﻴﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭﺗﻤﺪﻧّﻰ'ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﺎﺗﻰ'ﭼﻮﻥ
عشق ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩ
ﺳﻮﻡ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺧﺘﻢ ﮐﻠﺎﻡ
ﮐﻨﻴﻢ'ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﮔﻢ
ﺷﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ'ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ' ﮔﻢ
ﮔﺸﺘﮕﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﻭﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍﻫﺘﻤﺎﺋﻰ
ﮐﻨﺪ'ﻭ ﺑﻘﻴّﻪ
ﺭﺍﻩﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﭘﻴﺶ
ﺑﺒﺮﻧﺪ.

M145

انواع
شناخت ومعرفت

ﺍﮔﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﮐﻠّﻰ
ﮐﻨﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺁﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺩﺭﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺃﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ'ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩ'ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻢ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ'
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﮐﻮﺩﻙ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺘﺠﺪﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺘﻔﻠﺴﻔﻴﻦ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭﻧﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ'ﺑﺸﺮ
ﻣﺪﻋﻰ
ﺗﻔﮑّﺮﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥﻤﺴﻴﺮ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮ
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺫﻫﻨی اﺯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ'
ﻭﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺪﺍﻡ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺮﮐّﺐ
ﺁﻥ ﺧﺸﻚ
ﻨﺸﺪﻩ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯﻮ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻣﺤﺼّﻞ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﮔﻴﺞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭﺷﻠﻮﻍ
ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻴﺮﺕ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮﺭﺍ
ﺩﺭﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪﺭﺍﺳﻞ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺮﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ'
ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﺮﻳﺐ ﻳﻚ ﻗﺮﻥ
ﺍﺳﺘﺎﺩﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ' ﻭﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺖ'ﺑﺎ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﺮﻓﺎﻥ'ﺑﻰ
ﺣﺎﺻﻠﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻤﻠﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
انسان ها
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻔﺘﻦ(
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻢ)'ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫند. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺸﻒ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻭﻟﻮﻣﻮﻗﺘﺎ'
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﺃﺑﺪﻯ'ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺘﻨﻮﻉ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﺴﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﮔﻮﻧﻪ
ﺳﻮﻡ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﺍ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﺠﺮبی
ﺒﮕﻮﺋﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻭﺍﺿﺢ
ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺭﺍﺣﺘﻰ ﻫﺪﻑ
ﻧﻴﮑﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭﺍلاّ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺻﺎﺣﺐ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻫﺎ'
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﻭﺳﻴﻊ ﻭﻋﻤﻴﻖ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ'ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﺁثاﺭﻣﻨﻔﻰ
ﻋﻠﻮﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﻧﻤﻰ ﺑﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻟﺎ ﺟﺮﻡ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺟﺮﻡ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ'ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻌﺮﻓﺖﻳﺎﺑﻰ
ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪ
ﭼﻬﺎﺭم ﺮﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣی
ﻮ
ﻟﺪﻧّﻯﻤﻴﻨﺎﻣﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﺶ
ﮐﻠﺎس ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺍﺯﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺍﺯ
ﺁﺩﻡ ﺗﺎ ﻣﺤﻤﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺳﻴﺎﺳﻰ'
ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻧﻰ
ﮐﺎﺷﻒ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺟﺪﻳﺪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺭﺍﻩ
ﺁﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ'ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻋﻠﻤﻰ
ﭘﻴﺮ'ﺑﻨﺎﻡ(ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)ﻭ ﻧﻪ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍﻳﺞ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺷﺮﻙ
ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ'ﻭﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺑﺪﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ' ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥﺎﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻇﺮﻑﻫﻔﺖﺳﺎﻝ ﻳﺎ
ﮐﻤﺘﺮ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ' ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯﮐﻨﻮنی
ﺨﻮﺩ' ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﻭﺳﺎﻟﻢ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﺎﻟﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﻋﺎﻟﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﻧﻈﺮﻯ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ'
ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﭘس ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺧﻮﺩ'
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺭﺏّ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﻤﺮﺯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﺮّﻩﮔﻴﺮﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯﺮﺍ ﭘس
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ' ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬی
ﻮﺑﺎ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻋﺎ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺨﻮﺩ
ﺍﻭ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﻧﺪﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺷﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ'ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭﻓﻮﺭﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﺗﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﮐﺴﺐ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺪﻩ
ﻳﺎ ﺑﺸﻮﻧﺪ'ﭘس
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ'ﺭﺟﻌﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ'ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ'ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯﺮﺍ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ'
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ'ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ'ﺩﺭﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)
ﭼﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ'ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ'ﭼﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻔﻰ ﺭﺍ
ﺑﻌﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﭼﻪ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺳﺪ'ﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺭﺍ'ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍﻳﺞ
ﺍﻣﺮﻭﺯ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺩﻭ
ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﮑﻰ
ﺁﻥ ﺩﺳﺘﻪ ﺍﺯ
ﻣﻀﺎﻣﻴﻦ ﻓﮑﺮﻯ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻭﺗﻔﻬﻴﻢ ﺁﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ'ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺍﺻﻠﻰ
ﺁﻥ ﻣﻤﮑﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺻﻮﻝ ﮐﻠّﻰ
ﺁﻥ ﻭﺍﺿﺢ'ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺕﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥﺒﺎﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻟﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﮐﻪﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺻﻮل اﻭﻟﻴﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺒﺎﻧﻰ
ﻭﻣﻨﺸﺄ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺳﭙس ﺑﺮﺏّ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻥﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺑﺬﻫﻦ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺒﺎﺷند ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺯﻣﺎﻥ و
سالکان خود
میباشد ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻫﻤﺎﻥ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ ﻏﻨﻰ
ﺗﺮ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺤﻘﻖ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻋﻠﻤﻴﺎﺳﺖ. ﮐﻪﺍﺻﻮﻝ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ'ﺍﺯ ﭼﻪ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭﻗﻮﺍﻋﺪﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ'ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ'ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﮐﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪ ﻳﺎ
ﺍﺧﺘﺮﺍع
ﺠﺪﻳﺪ'ﻭﻳﺎ
ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
ﻓﻠﺴﻔی
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺨﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻋﻘﻠﻰ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ'ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﺣﺠﺎﺏ
ﭘﻮﺷﺎﻧﻨﺪﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ'ﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ'ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ' ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻴﺎﻥ ﺍﺻﻮﻝ
ﻗﺒﻠﻰ ﻳﻚ ﻓﮑﺮ
ﺟﺪﻳﺪ'ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺗﺤﺮﻳﻒ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯﻋﻠﻤﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺑﻮﺩﻩ'ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻧﻔﻰ
ﺁﻥ ﻓﻌﻠﺎ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺍﺳﺎس ﻓﮑﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﻠﻤﻰ'ﭼﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ'ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ'ﺩﺭﺣﮑﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪﺍﻯ
هستند. ﮐﻪ ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺳﺎﺩﻩ ﺗﺮ
ﻭﻣﻌﻤﻮﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺳﺎس
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺳﺎس
ﻭﻣﺒﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﺑﺎﺷﺪ'ﭘس
ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ ﻫﻢ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺻﺪﺍﻯ ﺑﻠﻨﺪ ﻭ
ﺣﺮﻭﻑﺩﺭﺷﺖﺗﺮ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﻣﺒﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﺍﻟﻬﻰ'
ﺧﻮﺩ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﮑﺬﻳﺐ'ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭘس ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻓﻠﺴﻔﻰ'ﻭ
ﻳﺎ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﻮﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ'ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻰ' ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻀﺎﻣﻴﻦ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺳﺎﺩﻩ
ﺗﺮ'ﺁﻥ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﺯﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ'ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺗﻮﺿﻴﺤﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎﺯ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺳﺎﺩﻩﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺩﺭﻳﻚ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ'ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﭻ ﺩﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎنی ﻴﻴﻚ
ﻧﻮﻉ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ'ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺳﺎﺩﻩ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﻭ ﻣﺒﻬﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺷﺪ'ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻓﺎﺵ ﺷﺪﻥ
ﻣﻌﻤّﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﺨﺖ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺑﺪﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﻭ
ﻣﻌﻤّﺎ
ﺁﺳﺎﻥﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﺩﻭﻡ ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻗﻀﺎﻳﺎ
ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺻﺤّﺖ ﻭ ﺳﻘﻢ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺑﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻘﺘﻀﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺷﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻓﻴﺰﻳﻚ'
ﻫﻨﻮﺯ ﺟﺰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺎﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺸﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺩﺭﻫﺮﮐس
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮﻣﺤﻴﻂ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺷﺪ'ﮐﻤﺘﺮ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﮑﺘﺸﻔﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ'ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻫﻢ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺁﻥ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺠﺪﺩ'ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ
ﺣﮑﻢ ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻤﻮﺩ. ﺻﻔﺖ
ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻋﻘﻞ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻏﻴﺮ ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺎﺑﺖ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻄﻠﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻭ
ﻧﻔس ﻟﻮﺍﻣﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﻭ ﻧﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻦ ﻭ
ﻧﻔس ﻣﻠﻬﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻟﻬی ﺸﺪﻩ' ﭘس
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﻌثت ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻌﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥﮑﻪ ﻗوﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺍﺯ ﻧﻘﺪ ﺫﺍﺗﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖ'
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ'ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻟﺐ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﻮﭘﺮﻣﻦ
ﻫﺎ'ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟی
ﺮﻗﻴﻘﻪﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺿﺢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ'ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ' ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﭼﻮﻥ
ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻳﻚ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ ﻋﻠمی
ﺪﺭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭ ﮐﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ'
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺟﺰﺋﻰ
ﺩﺭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ
ﺁﻥﺎﺻﻮﻝ ﮐﻠّﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻏﺮﺽ ﻭﻫﺪﻑ
ﻭ ﻧﻴّﺖ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻋﻘﻞ'ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﺍﺻﻮل
اﻭﻟﻴﻪﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ'ﻏﺮﺽ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﻏﺮﺽ ﺷﺨﺺ
ﻧﻔﻊ ﻭ ﺷﻬﺮﺕ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ ﻋﻠﻤﻰ'ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻧﺎﭘﺎﻙ ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺘﺸﻔﻴﻦ
ﻋﻠﻤﻰ'ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻗﺎﺑﻞ ﺭﺳﻮﺍ
ﺷﺪﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﺗﺠﺮﺑﻰ'
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺣﻖ
ﺩﺍﺭﻡ ﻧﻈﺮﻡ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻢ ﻭﻗﺘﻰ
ﺣﻖ ﺍﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﻔﻊ
ﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻳﻚ ﻓﮑﺮ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ'ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭ ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭﻟﻴﻪ'ﻳﻚ
ﺭﺷﺘﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺣﻖ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ'ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻧﺪ
ﻳﺎ ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺻِﺮﻑ ﺍﻳﻨﮑﻪ'
ﻳﻚ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻳﺎ
ﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻳﺎ
ﺗﮑﺬﻳﺐﺁﻥ
کنیم 'ﻭﻳﺎ ﻓﮑﺮ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻰ
ﻋﻠﻤی ﺼﺤﻴﺢ
ﻳﺎ ﻧﺎﺻﺤﻴﺢ
ﺍﺳﺖ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﻮﻳﺪ'ﻭﻟﻰ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﻘﺒﻮﻝ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﺳﻄﺢ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻧﻈﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻪ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭﻧﻤﺎﻳﺸﻰ'ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺩﻫﺎﻥﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺳﺎﺩﻩ ﻟﻮﺡ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣثلا ﻓﻠﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﮐﻠﻴﻠﻪ ﻭ
ﺩﻣﻨﻪ'ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﺭﻭﻯ ﺻﺤﻨﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ'ﻳﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻓﻬﻢ
ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﻟﻮﺡ
ﻭﻋﻘﻞ ﻧﺒﻮﺩ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﮔﺎﺭﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ'
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻟﺰﻭﻡ ﺩﻓﺎﻉ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﺭﺍ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻭ
ﺟﺎﻟﺐ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻟﺒﺨﻨﺪ
ﮔﻮﺵ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ'ﺁﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺭﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎ ﭼﻮﻥ
ﺣﺎﻓﻆ ﻭ ﺳﻌﺪﻯ
ﻭ ﻣﻠّﺎﻯﺭﻭﻣﻰ
ﻭ ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﻭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻫﺰﺍﺭ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ
ﻣﻮﺯﻭﻥ ﺷﻌﺮﻯ
ﺑﺎ ﻣﻮﺯﻳﻚ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ ﺁﻥ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪ'ﻫﻢ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﻰ
ﻧﺒﻮﺩ'ﻭ ﻫﻢ ﺧﻄﺮﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﺩﺭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ' ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ ﺑﺎ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﮐﻢ
ﺳﻮﺍﺩ ﻭ ﺳﺎﺩﻩ
ﻟﻮﺡ ﻭ ﺿﻌﻴﻒ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ'ﺁﻥ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻰ'
ﮐﻪ ﻳﺎ ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻳﺎ ﮐﻢ
ﻣﻌﻨﻰ' ﻭ ﻳﺎ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺨﻔی ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﻣﺒﻠّﻐﻴﻦ
ﺗﺠﺎﺭﻯ ﻳﺎ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻳﺎ
ﺳﻴﺎﺳﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻃﻨﻴﻦ ﻭ ﺁﻫﻨﮓ
ﻭ ﺷﻌﺮ
ﻭﺍﺣﺴﺎس ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺳﺎﺩﻩﺗﺮﺍﻥ
ﻋﻘﻠﻰ'ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻫﻢ ﺣﺎﻝ ﺑﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺁﻫﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻫﻢ
ﺩﺭﺩﻯ ﻭ ﻫﻢ
ﺣﺎﻟﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ' ﺗﻤﺎﻡ ﻗﻀﺎﻳﺎ
ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺭﻭﺿﻪ ﺧﻮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻳﻚ ﻣﺠﺮﻯ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺗﻠﻮﺯﻳﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﮐﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ'ﺷﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺃثر
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻴﮑﻮ'ﭼﻮﻥ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻰ
ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ
ﺍﻣﻨﻴّﺘﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺩﺭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﻭ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮐثرﻳﺖﻋﻈﻴﻢ
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎ'
ﭼﻪ ﻓﻘﻴﺮ ﻭ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﻳﺎﻏﻨﻰ
ﻭﻳﺎ ﻋﺎﺑﺪ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺐ
ﻫﻤﮕﻰ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ'ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﻳﺶ'ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻦ ﺩﺭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ' ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﮑﺮ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﻬﺮ ﺣﻴﻠﻪ
ﺭﻫﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﭼﻰ ﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﺣُﺴﻦ
ﻧﻴّﺖ'ﺩﺭ
ﮐﺎﻣلی اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳوء ﻧﻴّﺖ'ﺩﺭ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ ﭼﻰ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭﻫﺮ
ﻣﺒﻠّﻎ ﺣﺰﺑﻰ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺣﺰﺏ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺄﺳﻴس ﮐﻨﺪ'ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺍﻭ
ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ ﺁﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻭﺑﻤﻨﺎﻓﻊ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺒﻠﻐﺎﺕ
ﭼﻰ ﻫﺎ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻣﻄﻠﺐ ﻏﻴﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ'ﺑﺎﺯ
ﺿﺮﻳﺐ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﺧﻄﺎ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺑﺎﻟﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ئﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎ' ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺩﺑﻰ
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻏﻴﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ'ﻳﺎ
ﺣﺪس ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺪﺍﺋﻰ'ﻭ
ﺷﺎﻣﻞ
ﻣﺘﻔﻠﺴﻔﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ'ﺍﻳﻦ
ﻋﻴﺐ ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺤﺼﻮل ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭﮐﺎﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺳﺪ'
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻘﺶ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺳﺎﺯ ﻗﺒﻠﻰ'ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺿﻌﻴﻔﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭﻣﺠﺎﺩﻟﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺮﺡ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﺷﻴﻔﺘﮕﻰ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺑﺎﻟﺒﺨﻨﺪﻯ
ﺸﻨﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻳﻦ
ﺗﻤﺴﺨﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩ'ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ'ﺃﻫﻞ
ﺣﺮﻓﻪ ﻫﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮐﻪ ﺃﻫﻞ ﻋﻤﻞ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ'ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ'ﺣﺪﺳﻴّﻮﻥ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺪﺍﺋﻰ'ﻭﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻧﺸﺘﻦ'ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ'ﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻠﺒﺨﻨﺪ
ﻧﺎﺑﺎﻭﺭﻯ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﺑﺎ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ'ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻋﺎﻟﻰ'ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻴﺎﺯ به
(ﺭﻳﺎﺿﺖ) ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺸﺮ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻯ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻣﺤﺴﻮس
ﻧﺸﻮﺩ'ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺷﮑﻤﻰ
ﻭﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ
ﻋﻘﻞ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ'ﺣﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍثباﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﻭﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺟﺪﻳّﺖ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ'ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯﮐﻠﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ'ﻭ
ﻓﺮﺻﺖ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺍﮐثر ﮐﻠﺎﻡ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﻏﺮق
ﺘﻔﮑّﺮ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﮐﻠﺎﻡ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻭ'ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﻣثلا
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭﺩ ﺩﻧﺪﺍﻧﻢ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺳﻌﻰ ﺷﻮﺩ ﺻﺮﻳﺢ
ﻭ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ'ﺑﺎﺯ
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ
ﻣﺠﺎﺯﻫﺎ ﻭ
ﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕﻭﺍﺳﺘﻌﺎﺭﻩﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻫﻢ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻧﻮﺷﺘﻨﻰ'ﻫﺮﭼﻪ
ﻗﺪﺭ ﻫﻢ ﻭﺳﻌﺖ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ'ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺎﺭﺳﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺍﮊﻩ ﻳﻚ ﻣﻠّﺖ'ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻠﻮﻣﺶ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻄﻠﺐ ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ'
ﻳﺎ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﭘس ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﺍﺑﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺧﻠﻂ ﻣﺒﺎﺣث
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻋث ﻋﺪﻡ ﻓﻬﻢ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻔﻬﻢ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺍﻳﻦ ﺭﻧﮓ
ﺳﺮﺥ ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﺮﺧﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﺁﻥ'
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻳﻚ
(ﺷِﻤﺎ ) ﻭ
ﺭﻗﻴﻘﻪ
ﻭﺷﺒﻴﻪ
ﻭﮐﻠّﻴّﺘﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻫﺮﮐس ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ'ﺗﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻳﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﻳﺎ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﮐس ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﻭﻧﺎﭘﺎﮐﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﻭ ﮐس ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻣثل
ﻫﻢ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭﻋﻘﻞ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺗﺎﺑﻊ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩﺵ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩﺵ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ'ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ'ﻧﻈﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺑﺎﺯ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯﺁﻥ ﺯﻭﺟﻰ
ﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﻚ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺴﺖ'ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ
ﭘﻠّﻪﺍﻯ'ﺑﭙﻠّﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﻓﺖ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺑﻴﺎﻥ
ﺩﻗﻴﻖ ﻭ ﺻﺤﻴﺢ
ﻭﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺩﻫﻨﺪﻩ'ﺑﺎﺯ
ﻧﻘﻞ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺗﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﻳﮑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺷﺪ'ﮐﺎﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻳﺪﻥ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﺻﺤﻴﺢ
ﻭ
ﺳﺮﻳﻊ(ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻋﻘﻠﻰ)ﺍﺳﺖ'ﻧﻪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻓﻬﻢ ﺟﺰﺋی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ'ﻭﻫﻢ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﮔﺎﻫﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻴﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺩﻧﻴﺎﺋﻰ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺺ
ﻭﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﻗﻴﺎس
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴنی
ﭽﻴﺰﻯ ﺑﺠﺎﻯ ﺷﻌﺎﻉ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺄثیر ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻫﺎﻯ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻋﻘﻞ'ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ'
ﻓﺎﻗﺪ ﺗﻤﺎس ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﺎ ﺍﺷﻴاء
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺁﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻏﻴﺮ
ﺗﺠﺮﺑی ﻮ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺰ'ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﮔﻮﺋﻰ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﺷﻮﺩ. ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻋﻤﺪﻩ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻋﻘﻠﻰ'ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ'ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ اینتویشن
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﻴﺎﻥ ﻟﻔﻈی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻤﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺑﻰ
ﺣﺪّ ﻭ ﻗﻴﺪ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ. ﻭﻧﻪ
ﺷِﻤﺎﻯ
ﺷﺒﻴﻬﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺍﺯ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ'
ﻫﻴﭻ ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﻬم ﺨﻮﺩ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺃﻣﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺰﺑﺎﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل اﺻﺎﻟﺖ
ﻋﻘﻞ'ﺑﺎ
ﺍﺻﺎﻟﺖﻋﻘﻞ
ﻏﻴﺮﻣﻌﻘﻮﻝ
ﮐﻪ ﻫﺮﺩﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﻋﻨﻮﺍﻥ'ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﺩﻭ
ﻃﺮﻑﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﺍﻧﻪ
ﻋﻤﻞ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ'ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﺍﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ'ﺩﺭ ﺗﺠﺎﺭﺕ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻣﺤﺼﻮﻟﻰ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬی
اﺯ ﺑﺎﻟﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺒﺎﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ'ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ' ﺍﺯ
ﻓﮑﺮ
ﻭﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﺪﻥ'ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ'ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺷﺨﺺ'ﺧﻮﺩ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺄثیر ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ'ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭﻣﻐﺰﻯ
ﺷﺨﺺ
ﺑﻨﻈﺮﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺟﻤﻌﺎ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺷﺨﺺﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ.
ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻋﻘﻞ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺍﺑﻎ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺍﻳﻦ
ﮔﺮﻭﻩ ﺭﺍ'ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﻘﻮل
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻭﺩﻳﻮﺍﻧﻪ'ﻫﺮﭼﻪ
ﻓﮑﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﺎﻣﻌﻠﻮﻡ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺁﻧﺮﺍ'ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺎﺯ
ﺷﺨﺼﺎ
ﺍﺯﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
'ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ. ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺟﺎﻣﻌﻪ'ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﻭ' ﻭ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﻳﺶ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ'
ﭼﻮﻥ ﮔِﻞ ﺁﺩﻡ' ﺑﺎ
ﺩﺳﺘﺎﻥﺨﻮﻳﺶﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺸﺒﺖ ﻭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺑﺨﺸﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﻤﺎﻣی ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺩ
ﮐﺎﺭﻯﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪﭼﻪ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺑﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺼﺒﻮﺭﻯ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺑﺎﺯ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺑﺮﺍﻭ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ'ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻇﺮﻑ
ﻫشت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ. ﺍﺯ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺁﺩﻡ
ﮐﻴﻮﻣﺮﺵ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ'ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺣﺴﻴﻨﻰ'ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺭﺳﻴﺪ' ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ'ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﭙﺪﺭ ﺣَﺴَﻨی
اﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻋﺼﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻳﺎﺩﺭﺳﺖﺗﺮ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻴﺎﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
خدﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺳتان خود
ﮔلِ ﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﺩﻡ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥﺠﺴﻤﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ' ﻭلی
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﺩﻡ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﺪﺭﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﺮﺩ'ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ. ﮐﻪ
ﻧﻮﺡ ﻳﺎ
ﻣﻴﺘﺮﺍ'ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﺩﻡ'ﺑﺠﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭﻋﺪﻩ
ﺁﺩﻡ'ﺑﻨﻮﺭ
ﺣﺴﻨﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ'ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﻋﺼﺮﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺩﻭﻡ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺳﻮﻡ ﺑﻮﺩﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ'ﺑﻨﻮﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺷﻴﻮﺍ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖﺍﻭﻝ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺑﻌﺪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ'ﮐﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻇﻬﻮﺭ
ﺍﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺳﻴﺪ'ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺳﻄﺢ
ﻣﻤﮑﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.

ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﮔﺮﻭﻩﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻧﺎﻣﻌﻘﻮل ﺮﺍ'
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﺐﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻔﮑﺮﻯ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ ﮐﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﻴّﺖ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ'ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻰ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ. ﻭﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭ. ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺘﻴﺴﻢ
ﻭ ﻣﻴﺴﺘﻴﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺘﺠﻴﻪﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﺎﺹ ﺟﺬﺑﻪ ﻭ
ﺧﻠﺴﻪ ﻋﺮﻓﺎنی
ﺒﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮑﺸﻒ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭘس
ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻫﺴﺖ' ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﮐﺪﺍﻡ
ﻣﻨﺒﻊ
ﮐﻪﺍﺯﮐﺪﺍﻡ
ﮔﻮﺷﻪﻫﺎﻯ ﻣﻐﺰﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﮐﺸﻒ
ﺷﺪﻩ. ﻭ ﺗﺮﺷّﺢ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺍﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ'ﺭﻭﺡ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺟﺬﺑﻪ'ﺑﺪﺭﻳﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﮔﻔﺖ'ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﺸﺄ ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﺬﺑﻪ
ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺮﻓﺎنی
ﻮ ﻧﻪ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﻧﻪ ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ﻟﺎﺑﻠﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻐﺰ'ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻴﺮﺍ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ'ﺭﻣﺰ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﮔﻔﺘﻦ
ﺍﻣﻮﺭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻟﻴﻞ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻥ ﻭ
ﻋﺠﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻨﺸﺄ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ' ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺸﻒ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻤّﺎﻫﺎ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﻤّﺎ ﭼﻮ ﺣﻞ
ﮔﺸﺖ ﺁﺳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﻳﻚ
ﺣﺎﻟﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻋﺎﺩﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻮﺩﻙ'ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ'ﻭﻟی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻮﺩکی
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺟﺎ
ﺑﺰﻧﻨﺪ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺎﭼﺎﺭ'ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮﻣﻐﺰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ
ﺧﻠﺴﻪ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﺎﺣﻞ ﺁﻥ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ'ﭘس
ﻟﺎ ﺟﺮﻡ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ'ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﻭ ﺑﺮﻭ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﻮﺏ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺪ ﺟﻮﺭﻯ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺷﺪ. ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮﻭﻳﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﺧﻄﺮ' ﭼﺎﺭﻩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ'
ﻋﻠﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ'ﺍﺯ
ﺭﺿﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺑﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻮﺍﺟﻪ ﻧﺸﻮﻧﺪ'ﻭ
ﻧﻴﺰﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻭﺑﺮﻭﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺧﻄﺮ ﻣﻮﺍﺟﻬﻪ
ﺑﺎ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭ ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ
ﻭ ﺩﺭﻧﺎﻙ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻳﻢ' ﻫﻢ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭ
ﺟﺎﻳﺰﻩ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺟﺪﻳﺪ'ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺫﺭﻩ ﺑﻴﻨﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺑﺮ
ﭼﺸﻢ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ'ﮐﻪ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻭ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ
ﻭﻭﺍﺿﺢ
ﺗﺮﺍﻣﻮﺭ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﺩﻳﺪﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺩﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ'
ﭘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.

ﮔﺎﻫﻰ
ﺃﻫﻞ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺷﻨﺎﺳﻰ'ﮐﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻤﻨﺎﺑﻊ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ'ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻠﺴﻪ
ﻭ ﮐﺸﻒ ﻭﺷﻬﻮﺩ'ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﻌﺠّﺐ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﻫﻴﭻ ﺩﻟﻴﻞ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻗﺎﻧﻊ ﮐﺮﺩ'ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﺷﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﭘس
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﻤﺎﻧﻊ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺭک اﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﻭ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ'ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ'
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻳﻘﻴﻦ'
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺳﺎﺑﻖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﻘﻴﻦ ﻭ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺎﻭﺭﻫﺎ'ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﺩﻟﺎﺋل
ﻤﺸﺒﺖ'ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻧﻔﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺩﺭ
ﺭﺷﺪ ﺍﻓﻘﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺃﻫﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻋلم
اﻟﻴﻘﻴﻥﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ'ﺻﺪﻫﺎ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﺮﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻋﻠﻤﻰ' ﺣﺪّ
ﺃﮐثر
ﺗﺠﺮﺑﻰ'ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﺒﻬﻢ ﻭ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﺗﺠﺮﺑﻪ'ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺷﻚ ﻭ
ﺩﻭ ﺩﻟﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺭﺍﻩ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ'ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻳﻘﻴﻦ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺎ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻋﻘﻠﻰ'
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﻣﻨﺎﺳﺐﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ' ﺗﺎ
ﺷﻚ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻧﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎ ﺣﻔﻆ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺩ'ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺸﺮﻙ ﺩﺷﻤﻦ
ﺧﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﻫﻤﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﺑﻮﺩﻥ'ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺑﻮﺩﻥ' ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺑﻘﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﮐﺸﻴﺸﻬﺎ ﻭ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﻭ
ﺗﻠﺒﻴس ﻭﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻫﺮﮔﺰ ﺁﻥ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟی
ﺒﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ' ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﺎ ﻓﻬﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍﻳﻘﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ'
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﺷﺮﻙ ﺁﻣﻴﺰ
ﻧﮑﻨﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺐ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﮐﻪ ﻓﺮﻳﺐ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ
ﺣﻴﻠﻪ ﮔﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺩ. ﻟﺬﺍ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﻳﻘﻴﻦ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻣﺤﮑﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﻰ
ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ ﺍﺑﻠﻴس
ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ'ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒ'ﻭ ﻫﻴﭻ
ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﭽﻪ ﻭﻋﺪﻩ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﻬﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ها ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻰ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻫﻴﭻ ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺧﻠﺴﻪ
ﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ
ﮐﻨﻨﺪ'ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻏﻴﺮ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺸﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻠﺴﻪ'ﭼﻨﺎﻥ
ﻳﻘﻴﻦ ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺘﻰ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮﻧﺪ
ﻓﻮﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻤﺒﺮﻧﺪ'ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﻭ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﮐﻨﺎﺭﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺟﺎﻥ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ'ﮐﻪ ﺟﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ'ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻢ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ' ﺑﻘﺼﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ'ﻭ ﺳﭙس
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ'ﻳﻚ ﻋﻨﺼﺮ
ﺭﺑﻮﺑﻰ ﻭ
ﺭﺍﺑﻰ ﻭ
ﻣﺮﺑّﻯﺎﻟﻬﻰ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺮ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺣﺘﻰ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭ ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺍﺯ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ'ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺁﻧﺎﻥ
هستند ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺩﻩ
ﻫﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻃﻠﺒﻰ'ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺖ'ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﻭ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﺭﺟﻌﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﺯ
ﻣﻨﺸﺄ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﮐﻪ ﺣﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻋﻠﻤﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺧﻮﺩ'ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻋﻤﻖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﻘﺮّﺏ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻣﻮﺍنع
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ'ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻃﻮﻝ ﻣﻰ ﮐﺸﺪ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ'ﺑﺎ ﻫشت ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ'ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﻣﺤﻤﺪ'
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ'ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺳﻮﻡ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﺎ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ' ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ'ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ' ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺏ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﭼﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺑﺎﻳﻦ ( ﺍﻟﻠﻪ
ﺷﺪﮔﺎﻥ) ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'
ﻏﻴﺮﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﻟﻠﻪ'ﺍﺯ
ﻣﺎﺳﻮﺕ ﻭ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻭ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﻨﺪ'ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ' ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺃﻫﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺃﻫﻞ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ'ﮐﻪ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ' ﭼﻪ
ﺃثرﻯ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﺃﻫﻞ ﺧﻠﺴﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪ. ﺻﺪ
ﺭﺣﻤﺖ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ
ﻏﻴﺮﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻣﻨﻄﻘﻰ
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮﺍﮔﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ'ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻧﺸﺎﻥ' ﺩﺭ
ﻏﺮﻭﺭ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﺁﺯﺍﺭﻯ ﻭ
ﺗﮑﺒّﺮ
ﺷﻮﻧﺪ'ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ'ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺪﺍﺋﻰ' ﺑﺎﺯ
ﺑﺴﻄﺢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﺎﻗﻞ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺘﻤﺎ ﺗﺎ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ
ﺍﺯﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻌﻠﺎ ﻫﺮﮐﺶ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻫﻢ
ﺯﺍﺩ ﺧﻮﻳﺶ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺮﺩﻭ'ﻣﺮﺑّﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺧﺸﻢ
ﻭ ﺗﺮس از
ﻗﻴﺎﻓﻪ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻄﺢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺟﺎﻟﺐﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺧﻠﺴﻪ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍثباﺕ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﮐﻨﻨﺪ'ﮐﻪﺍﮔﺮﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ'
ﺑﺎﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻟﺞ ﺑﺎﺯﻯ
ﻭ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻧﻔس
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭﻙ
ﺗﻨﺰﻳﻠﺎﺕ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ'ثرﻭﺕ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﭘس اﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﺻﺖ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ'ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'ﻭ
ﺩﺍﺩﻥ ﺟﺎﻥ
ﺷﻴﺮﻳﻦ'ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﻭﻟﻮ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ'ﻭ
ﺑﻌثت ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺳﻌﻰ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺍﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ'
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.

M146

مرزهای
شناخت ومعرفت

ﺑﺤث های
ﻣﻔﺼّﻠﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻭﭘﻴﺸﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﺎﺩﻯ'ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ'ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻰ'ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻇﻬﻮﺭ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ. ﺗﻌﺎﻟی
ﺪﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻋﻘﻠﻰ (تراسنت
دنس) ﺁﻳﺎ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺗﻰ ﺩﺭﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﮐﻨﺪ؟ﻭﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺵﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﻓﻌﻠﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﮐﺴﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﻔﻠﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﮐﺴﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺭﺷﺪ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖﻣثبتی'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﮐﻠﺎس ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ'ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﺮﻳﺒﻮﻥ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﮐﺸﻒ ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﺍﺯ
ﻣﺮﺯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺭﺩ'ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻓﻌﻠﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﮐﺴﺐ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻠﻤﻰ ﻭﻓﻠﺴﻔی
ﻤﻴﺸﻮﺩ' ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺁﻥ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﻣﺮﺯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺑﺎﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻫﺎ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺮﺯﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ'ﺳﺮﻋﺖ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻋﮑس ﺁﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ'ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺭ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻰ'ﭼﻮﻥ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ' ﮐﻪ
ﺑﺮﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﻢ ﺣﺠﺎﺏ
ﺿﺨﻴﻤﻰ ﺑﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺭﻭﺡ
ﻭﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪﺑﺤﺮﺹ
ﻣﺎﻝ ﻭﻣﻘﺎﻡ'ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺁﻥ'ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘس
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ'ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﺰﻭﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﻓﻘﺪﺍﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩ'
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻧﺴﺦ ﻭ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭘس
ﺭﺍﻩ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐس ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ'ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥﺮﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﻳﻦ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯﻬﺎ'
ﺗﺎ ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﺳﻤﻰ ﻭ
ﺭﺳﻤﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﻠﻴّﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺸﺮﻙ
ﺁﻧﻬﺎ'ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻋث ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺣﻖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻓﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ'ﻭ ﻏﺮﻭﺭ
ﻣﺘﮑﺒّﺮﺍﻧﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎ ﺑﻰ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﺪ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻧﻪ(ﺑﻪﺩﻳﻨﻰ)
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻭﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ'ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺗﺮﻙ
ﮔﺬﺷﺘﻪ' ﺣتی اﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ'ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻔﺮﺩﺍﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ'ﺷﺎﻣﻞ
ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺗﻮﺣّﺶ'ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﺩﻭﺍﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ'ﺍﺯ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻯ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺗﺎ
ﻭﻗﺖ ﺁﻏﺎﺯﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ'ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﺍﺯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻰ ﺿﺮﺭ'
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ ﭘﺮ
ﻧﻔﻊ ﺃﺑﺪﻯ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﮔﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ'ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ
ﺧﺎﻟﺺ ﻭ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﻢ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ'
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ ﺩﻭﺭ
ﺷﺪ'ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺭﺳﻴﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺳﻴﺪ'ﻭ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻟﺬﺕﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ'ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ' ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ'
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﺮﺩﺍﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﮔﺎﻩ
ﮔﺮﺩﺩ'ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ'ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺩﻭ ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺟﺴﺖ. ﻳﮑﻰ
ﮐﺴﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺖﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﻭﺟﻮﺩ
ﻮﺩﺍﻧﺴﺎﻥ' ﮐﻪﺍ
ﺩﺭﺍﮐﺎﺕﺣﺴّﻰ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻣﺪﺭﺳﻰ ﻭﻣﮑﺘﺒﻰ
ﺩﺭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎ
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﺗﺠﺮﺑﻰ'ﻭﺧﻮﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺩ. ﮐﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ'ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻢ
ﮐﻮﺷﻴﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﻭ
ﺳﻮﺩﺟﻮﺋﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍﺣﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﮐﻪ ﻣﺤﺼّﻠﺎﻥ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭘس ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﺟﻬﻞ ﻭ ﻧﻘﺺ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﻴﺴﻮﺍﺩﻯ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﮐﻢ ﺳﻮﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻮﺍﺩ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎ
ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﮐﺴﺒﻰ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﻘﻮﻁ ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﺷﺮﻙ ' ﻭﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺷﺪﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭﺗﻦ' ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﻭﺿﻊ ﻓﻌﻠﻰ
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﻣﺮﻯ ﻣﺠﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺤﺼﻞ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻮﻡ'ﺗﺮﻙ
ﻋﻠﻮﻡ ﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﮐﺎﻓﻰ'ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﮐﺴﺐ
ﻋﻠﻮﻡ ﭼﻮﻥ
ﻣﺤﺼﻠﻴﻦ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺁﻥ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺩﺭﺍک برار
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺎﻥ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺍﺯﺭﻭﺵ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭﺳﺖﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺎ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﮐﺎﻣل الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﮐﻨﺪ'ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ'ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ'ﻭ
ﻫﻢ ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺎ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺶ
ﺑﻘﺎﻯ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﭘس
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ'
ﻴس ﺍﺯ
ﻇﺮﻓﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍنی
کنوﻧﻰ'ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺁﻥ'ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺗﺠﻠﻴّﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎ'
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﮕﻔﺘﻪﺍﻧﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻧﺎﻗﺺ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻧﺎﻗﺺ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺮاء ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ ﺍﺯﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ'
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﮑﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﻭ ﺩﺭﺳﺖﺗﺮ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻳﺎﺑﺪ'
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺮﺯ
ﮐﺸﻒ ﻭ ﻳﻘﻴﻦ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﺩﺭﻭﻧﻰ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﮐﻨﺪ'ﻭ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﮐﺸﻒ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﻭﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﻣﺮ(ﺗﻌﺎﻟﻰ)ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ
ﻣﺘﻌﻠّﻘﺎﺕ
ﻭﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ'ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺠﺮﺩﺍﺕ ﻭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻫﺎ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻫﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺘﻦ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ'ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﻔﺼﻴﻞ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻋﮑس ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻭﻣﺎﻧﻊ
ﺿﺨﻴﻢ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﻨﺪ'ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻏﻴﺮ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﻭﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺠﺮﺩﺍﺕ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻏﻴﺒﻰﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻣﻮﺭ
ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺩﻳﺪﻩ ﻳﺎ
ﻣﺤﺴﻮس ﻭ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﻓﻴﺰﻳﻚ'ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺸﻒ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻣﺠﺮﺩﺍﺕ'ﺑﻤﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻣﺠﺮﺩﺍﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭﻫﻤﻰ
ﮔﺎﻫﻰﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻋﻠﻤﺎ ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﮑﺸﻒ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯ'ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ'ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺳﺖ'
ﭘس ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺮﺍﻯﺭﻭﺷﻦ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺧﻠﻂ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ
ﮔﻴﭻ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯﺑﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ'ﻭ ﮐﺸﺶ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ' ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﺍﺯ ﻣﺠﺮﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺒﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺗﺤﻘﻖ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﻭﻟﻰ ﻣﺠﺮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺯﻣﺎﻧﻰ'ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺭﻭﺡ' ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺗﺤﻘﻖ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎن هاﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺁثاﺭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻯ'ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻋﻘﻠﻰ'ﻭﺑﺎﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥﺒﭽﺸﻢ'ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺴﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﮐس
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺪﺍﻧﺪ'ﭼﻪ
ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﺑﺎﻃﻠﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﭼﻪ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻘﻖ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻖ ﻭ
ﺑﺤﻖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﻋﻠﻤﺎ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ' ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻓﮑﺮ
ﻭﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻭ (ﻧﻔس
ﺍﻟﺄﻣﺮﻯ)
ﺟﻬﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﮑمی
اﺯ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﺠﺮﺩﺍﺕ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﺠﺮﺩﻯ
ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺧﺒﺮﻯ
ﮔﺮﻓﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﻏﻴﺒﻰ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺁﻥ'ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ'ﻭ ﺗﺎ
ﻣﺮﺯ ﺮبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ'ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻥ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻄﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﻳﺪ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﮐﺮﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ بی
اﻧﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺍﺯﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ'ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ'ﺑﺎﺯ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﮐﻮﺩﻙ
ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺘﻰ ﻧﻄﻔﻪﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺖ'
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ
ﻭﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺧﺒﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮﻯﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ'ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ'ﺍﻳﻦ ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺭﺍ'
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ ﺧﺒﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﺩﺭ
ﮐﺠﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻳﻢ'
ﻭﮐﺠﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﻓﺖ'ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﭼﻪ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺑﮑﺪﺍﻡ
ﺳﻄﺢ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺪﻣﻰ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻧﻴﺴﺖ'ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻘﻮﻁ ﺍﺯ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻭ ﭼﻨﺪ
ﭘﻠّﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ'ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﺮ
ﻋﺬﺍﺏﻭﺑﻄﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ'ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ'
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺩﻭﺭﻩ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪﺍﻯ'ﺍﻳﻦ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺼﻞ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻳﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.

ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻭ ﺣس ّ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ'ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺫﻫﻦ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ'
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺭﺍ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﻭﭼﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺖ'ﻭ ﭼﺮﺍ
ﻫﺴﺖ؟ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ'ﮐﻪ
ﺳﻄﺢ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺒﺮﻳﻢ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ' ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺣﺮﮐﺖ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺳﻴﺮ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ'ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺳﺘﻮﻥ
ﻓﻮﺍﺭﻩ ﺁﺏ' ﮐﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺳﺖ'
ﻭﻣﺤﺴﻮس ﻭ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
ﺳﺘﻮﻥ ﻳﻚ
ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺩﻭﺍﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺫﺭﺍﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺁﺏ
ﺳﺘﻮﻥ
ﻓﻮﺍﺭﻩ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺩﻭﺍﻡ ﻭﺟﻮﺩ
ﺳﺘﻮﻥﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺫﻫﻦ ﻣﺎ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺳﺘﻮﻥ ﺭﺍ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺗﻦ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺼﺖ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ'ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺑﺎﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺫﺭﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻩ ﺁﻥ ﻋﻮﺽ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺟﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺬﺭﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺫﻫﻦ
ﻭﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺎ'ﺩﺭ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻋﻠﻤﻰ'ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺧﺎﺹ ﺁﻥ ﻋﻮﺽ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﻴﺮﺩ'ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﺮﺍﮐﻢ ﮐﻴﻔﻰ'ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺳﺎﺑﻖ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺸﮑﻠﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺬﻫﻦ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻓﮑﺮﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﻭﺍﻳﻦ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﺷﻠﻮﻍ
ﺗﺮ ﻭ ﺳﻴﺎﻩ ﺗﺮ
ﻭﻣﺒﻬﻢ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس
ﺁﻧﭽﻪ ﺣس
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻌﺮﻭﻑ'ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﮔﺬﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺁﺑﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﺪ'ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮑﻨﻴﻢ.

ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻤﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭﻟﻴّﻪ'ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺰﺍﺣﻢ'ﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ'ﻭ
ﺑﺎﻋﺶ ﺿﻌﻒ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣثبت ﻭ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﻓﻘﻰ'ﻋﻤﻠﺎ
ﻳﻚ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻨﮕﻴﻥﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻈﺮﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻫﺴﺖ'ﻭﻟﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﻴﺴﺖ'ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻌنیﻮﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺑﺎ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﻭﻫﻤﻰ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ'ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻳﻘﻴﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ'
ﺩﺭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺁﻧﺮﺍ(
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ) ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻓﺖ'ﻭ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺁﻥ ﻗﺴﻤﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩﺑﺮﺗﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ'
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻗﺼﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﻧﺪ'ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ'ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﻭ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ'ﻫﺮﮔﺰ
ﻋﻨﻮﺍﻥﺎﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮﻉ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ'ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﺟﺎﻫﻞ ﺗﺮ
ﻭ ﺩﻭﺭﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ ﮔﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻧﻬﺎ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺠﺰﺋﻴّﺎﺕﻫﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻪ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺻﻮﻝ ﺁﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﺭﻓﺎﻩ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﮐﻤﻚ ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺟﻬﺎﻥ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ'ﭼﻪ
ﺭﺳد
ﺑﻤﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻭ
ﻃﺮﺯ ﻋﻤﻞ ﺁﻥ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻏﻴﺒﻰ ﻗﺒﻞ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ'
ﺩﺭﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﺁﻣﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﻮﺵ ﺍﻧﺴﺎﻥ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺻﺪﻫﺎ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﺫﻫﻦ
ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﻮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﻮﺍﻥ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻤﻚ ﻭﻳﺎ
ﺑﺰﺣﻤﺖ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ'ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﻤﻚ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ'ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎ ﻫﺮ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ'ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻫﺎ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭﻣﺎﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ'
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ'ﻭ
ﺑﻮﻳﮋﻩ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻭ
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﻧﻘﺪ ﺫﺍﺗﻰ
ﺧﻮﻳﺶ'ﻭﺍﺯ ﻫﺮ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭﻯ' ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ'ﻭﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ'
ﻧﮑﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺫﻫﻦ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﺎﻗﺺ
ﻭ ﻧﺎﺭﺳﺎ ﻭ
ﻣﺘﻔﺮﻕ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺍﺳﮑﻮﻟﺎﺳﺘﻴﻚ
ﻭﻣﺪﺭﺳﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﮑﺮ'ﻭ
ﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺭﺍ ﻳﻚ ﮐﺎﺳﻪ ﮐﺮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺣﺘﻰ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻭ ﻳﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻄﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻭﻃﺮﺯ ﮐﺎﺭ
ﻭﻋﻤﻞ ﻭ ﻧﻘﺶ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻋﺰﻳﺰ ﺑﺎﻳﻦ ﻓﮑﺮ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺎﻟﺖ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻮﺩ' ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ'ﭼﻴﺰﻯ
ﺸﺒﻴﻪ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﮐﺒﺎﺏ ﺑﺠﺎﻯ ثوﺍﺏ
ﺷﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ'ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﻴﺶ ﺑﺒﺮﻳﻢ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻬﺘﺮ'ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻤﺮﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ'ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ'ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ'
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

M147

مکتب
اصالت معنی و
متعالی
ایدآلیزم
شهوی

ﺟﻮﺭﺝ
ﺑﺎﺭﮐﻠﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﺗﺼﻮّﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻓﻌﻞ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴّﻰ
ﻣﺎ'ﺑﺎﻣﻮﺭﻯ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪﺧﺎﺭج
اﺯ ﺫﻫﻦ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺧﺎﺭﺝ
ما ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥ
ﺻﻔﺤﻪ
ﮐﺎﻏﺬ'ﺟﺰ
ﺣﺪﻭﺩ ﮐﺎﻏﺬ
ﻭﺧﻄﻮﻁ ﺭﻭﻯ
ﮐﺎﻏﺬ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ'ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺳﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ
ﺳﻔﻴﺪﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻳﺎ
ﻣﺴﺘﻘّﻠﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﻋﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﺧﺎﺭﺝ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﻋﻴﻨﻰ ﻭ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮﻣﺤﺴﻮس
ﺑﻮﺩ' ﻣﻴﮕﻮئیم
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ما
ﻣﺘﺄثِّر ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﻢ' ﮐﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻣﺎ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺿﻤﻦ ﺁﻥ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ'
ﺑﻌﺎﻟﻢ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ' ﮐﻪ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﺎﺩﻯ
ﺣﺴّﻰ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﻳﺪﻥ
ﮐﻪﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ' ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ'ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ ﻭﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺭﮐﻠﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺟﻨﺒﻪ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﺎﺩﻯ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﻔﻴﺪﻯ ﮐﺎﻏﺬ
ﺃﻣﺮﻯ ﻋﺪﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺭﻭﻯ ﮐﺎﻏﺬ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﺷﻮﺩ. ﺻﻔﺤﻪ
ﺳﻔﻴﺪ ی: ﺃﻣﺮ
ﻋﺪﻣﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﺍ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﻧﻮﺭ
ﺑﺮ ﺷﻴئ ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﺍﺣﺴﺎس
ﻳﻚ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﭘس
ﮐﺎﻏﺬ ﺳﻔﻴﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﻧﻮﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﭼﻮﻥ ﻣﺤﺴﻮس
ﺍﺳﺖ'ﭘس ﮐﺎﻏﺬ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻀﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭﺷﻴﺌﻰ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺷﻴﺌﻰ
ﺩﻭﺭ
ﮔﺮﺩﺩ'ﻓﻀﺎﻯ
ﺧﺎﻟﻰ ﺁﻥ ﺷﻴﺌﻰ'ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺧﺎﻟﻰ
ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺸﺨﻴﺺﺑﺪﻫﻴﻢ.
ﭘس ﺧﻠﺄ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ ﻓﻀﺎ
ﻳﻚ (ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻋﺪﻣﻰ) ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﻔﻴﺪﻯ ﮐﺎﻏﺬ
ﻳﺎ ﻇﺮﻑ ﺧﺎﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﺤﺴﻮس ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﻇﺮﻑ ﻳﺎ
ﮐﺎﺳﻪﺍﻯ ﺑﻮﺩ'
ﺃﻣﺮ ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﮐﻒ ﻇﺮﻑ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺧﺎﻟﻰ ﺑﻮﺩﻥ ﮐﺎﺳﻪ'
ﺑﺎ ﺧﺎﻟﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﻓﻀﺎﻯ
ﺟﺎﻯ ﮐﺎﺳﻪ'ﭘس
ﺍﺯ ﺯﻭﺍﻝ ﻇﺮﻑ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻏﺬ ﺳﻔﻴﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻕ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻳﻪ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﻟﻤس
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﻧﻮﺭ
ﺭﻧﮕﻰ ﺩﺭ
ﺍﻃﺎﻕ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺑﺘﺎﺑﺪ' ﮐﺎﻏﺬ
ﺳﻔﻴﺪ ﻧﻴﺰ
ﺭﻧﮕﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس
ﺭﻧﮓ ﺳﻔﻴﺪ ﮐﺎﻏﺬ'ﻳﻚ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺧﻮﺩ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ. ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻧﮓ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺷﻴﺌﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﻧﻮﺭ
ﺗﺎﺑﻴﺪﻩ ﺑﺮ
ﺷﻴﺌﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩ'ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺁﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﻧﮓ
ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﻣﺎ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻣﺎ'ﺟﺰ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﻧﻮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ ﺑﺎ
ﻟﻤس ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺷﻴاء
ﺭﺍ ﺣسب
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺟﻮﺩ'
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺃثر
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﺮﺿﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻮﺭ ﻭ
ﺻﺪﺍ ﻭﻟﻤس ﻭ
ﺑﻮ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺎﺭﺝ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻓﻀﺎ ﻭ ﺧﻠﺄ
ﻭﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻗﻠﺐ ﻭ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺳﻔﻴﺪﻯ ﮐﺎﻏﺬ'ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻉ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﮑﺮﺭ ﺷﺨﺺ'ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎﺕ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻠﻮﻝ
ﺃثر ﺷیئ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺭﮐﻠﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺻﺎﻟﺖ
(ﻣﻌﻨﻰ ﺣﻠﻮﻟﻰ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻋﺎﻡ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﻧﻪ ﺷﺎﻣﻞ ﻧﺎﻡ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﺑﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺣﺴّﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺩﺭﺳﺖ
ﻳﺎ ﻏﻠﻂ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺃثر
ﭼﻨﺪ ﺍﺭﺗﻌﺎﺵ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ.

ﺍﻧﻄﺒﺎﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﮑﺮﺭ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺟﺰ
ﺧﺎﻃﺮﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﺷﻴﺌﻰ'ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻋﺮﺿﻪ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎﺭﮐﻠﻰ
ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺣﺴّﻰ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ (ﻣﺎ
ﺑﺎﺯاء )
ومعادلی ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﺒﻊ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺎﺋﻴﻬﺎﺋی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ (ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ)
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ(ﻣﺤﻞ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ)
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻳﮑﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس ﻣﺤﻞ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﺍ
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ' ﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺯﻋﻮﺍﻟم
اﻟﻬﻰ ﻭلی
ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ(ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺰﺋﻰ
ﻳﮑﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ'
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﮐﻠّﻰ
ﺷﺪﻩ ﺭﺍ'ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎﺟﺰﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻳﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﻄﺮﻩ ﺁﺏ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ' ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻗﻄﺮﻩ
ﺍﻯ ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎ
ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻗﻄﺮﻩ'
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻄﺮﻩ
ﺁﺏ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺪﺭﻳﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺬﻫﻦ
ﭼﻮﻥ ﺁﻥ ﻗﻄﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﻳﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻫﻢ ﻗﻄﺮﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﻳﻢ'ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﻋﮑس ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﻭﻟﻮ ﻧﺎﻗﺺ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﮐﻠّﻰ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺁﻥ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﻋﻴﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ'ﻭ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻏﻴﺮ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﺎﻗﺺ
ﻭ ﭘﺮ ﺧﻄﺎ'ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺭﺍﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟم
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺟﻨﺒﻰ
ﺑﺮﻭﻧﺪ'ﻭﺧﺎﻃﺮﻩﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﻣﻨﻈّﻢ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺎ'ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺯﻋﻮﺍﻟﻢ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ ﭘﺮ
ﺍﺑﻬﺎﻡ ﻭﮐﻢ
ﻣﻌﻘﻮﻟﻴّﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﭘُﺮﻋُﻘﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﻭﺿﻮﺡ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻤﺘﺮ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ'ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﺑﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﺳﺖ'ﻧﻴﻤﻪ
ﺧﻮﺍﺏ'ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﻫﻴﻮﻡ
ﺩﺭﻗﺮﻥ 18 ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
نیز ﻓﺮﺍﺗﺮ
ﺭﻓﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
اﺻﺎﻟﺖ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﮐﻠﻰ
ﺩﺭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺣﺴّﻰ ﺭﺍ'
ﺷﺎﻣﻞ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺎﺭﮐﻠﻰ
ﮐﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ'ﺑﺎ ﺣﻮﺍس
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻫﻴﻮﻡ ﻧﻴﺰﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻥﺠﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻭﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻭﺣﺴّﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ
ﻧﻴﺴﺖ'ﭼﻴﺰﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﻢ
ﮐﻪﺑﺎﺷﺪ
ﺣﻘﻴﻘی ﻨﻴﺴﺖ. ﻳﻌنی
ﺮﻧﮓ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻴﻮﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺑﺎﻃﻨﻰ'ﺟﺰ
ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺷﺨﺺﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﻣﺎ ﻋﺮﺿﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻣﺎ ﺍﺯ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ'ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻫﻴﭻ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻯ
ﻧﻔس ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ' ﻫﻤﺎﻥ ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪﻣﺎ
ﺍﺯﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻭﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎنی و
نوعی ﻤﺎ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻣﺎ'ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺯﻧﺪﻩ'ﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﮔﺎﻩ ﺁثاﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ'ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ'ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ' ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﮐﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﻭ
ﺗﺮﺍﮐﻤﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ' ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﻫﻴﻮﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ'ﺍثر
ﻳﻌﻨﻰ
ﭼﻴﺰﻯﻤﺴﺘﻘﻞ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻭﻧﻪ ﻳﻚ
ﺧﺎﻃﺮﻩ. ﻭ
ﺗثبیت ﺃثرﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ'ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻏﻴﺒﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻮﺍﻟﻤﻰ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻥ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ. ﻣﮕﺮ
ﭼﻨﺪ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ هستند. ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺷﺎﻫﺪ'
ﻗﺒل اﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥﺁﻥ
ﻋﺼﻮﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ'ﺍﺯ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺮﺍ'ﺑﺸﮑﻞ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ'ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻭﻣﺪﺭﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺣﺎﻟﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﺳﻴﻠﺎﻥ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ'ثاﺑﺖ ﻭ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﮐﻪﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﺮﺩﺍﺩ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺍﺻﻠﺎح اﺳﺖ'
ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻨﺒﻪﺍﻯ
ﻮﺍﻗﻌﻴﺘﺮ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'بعد ﺍﺯ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻣثبت
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ'ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭﻧﺴﺦ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭ ﻳﺎﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺁﻥ'ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻭ
ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ'ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﺸﮑﻞ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ'
ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ'ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺸﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺷﺨﺺ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺮﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪﺵﺩﺭ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ'ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﺭﺍﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮﻳﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ'ﺑﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺳﻪ
ﺑُﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ. ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﻭ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻄﻔﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻳﻚ ﺑُﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ' ﻫﺮ
ﺑُﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
وﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ. ﻭ
ﺩﻭﻡ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻭﻧﻴﺰ ﺣﺮﮐﺖ'ﻭ
ﺳﻮﻡ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻧﻔﻮﺫ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺭﻭﻥ
ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪ'ﺑﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐﻪ (ﺭﻭﺡ) ﺑُﻌﺪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺗﻦ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﺭﺍ'ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﺼﻮﺭﻯﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ' ﻭﻟﻰ
ﺭﻗﻴﻘﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ'ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﮐﻨﻮﻥﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻌثت
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ'
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻋﻠﻰّ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻃﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ' ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺑﻌﺪ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﭼﻪﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ'
ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﻋﻈﻤﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺑﻌﺪ ﭘﻨﺠﻢ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ '
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎﺭﺍ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺭﺍ'
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭﻣﻠﺎﺋﻚ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ
ﻣﺎ(ﺃﺑﺎﺑﻴﻞ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺎﻝ. ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺷﻚ'ﺑﺠﺎﻯ
ﺑﺎﻝ ﭼﻮﻥ
ﻫﻮﺍﭘﻴﻤﺎ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﮐﻤﺎﻝ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ. ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻮﻓﻖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ'ﻳﺎ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ'
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻘﺮﺏ ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ ﺃﺑﺪﻳﺖ'
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ'
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﭘﻨﺞ ﻭﺩﻩ
ﺑُﻌﺪﻯ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑُﻌﺪﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺷﻴﺦ
ﻋﻄﺎﺭ ﻣﺮﻏﺎﻥ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺭﻓﺘﻪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ'
ﭼﻮﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﻰ ﻋﺪﺩ ﻣﺮﻍ ﺑﻮﺩﻧﺪ'
ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺳﻴﻤﺮﻍ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ. ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﺍﻟﮕﻮﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﻟّﺪ
ﻭ ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ ﺗﺠﺴّﺪﻯﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻳﻌﻨی
ﺮﻭح اﻟﻘﺪس
ﺩﺭﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ' ﻭﺭﻭﺡ
ﺭﺣﻤﺎﻧی
ﺪﺭﻣﻬﺪﻯ.

ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﻫﻴﻮﻡ'ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ'ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﺮﺩﻥ'ﺟﺰ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺑﺎﻃﻨﻰ'ﻭ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺩﺭﺳﺖﺗﺮ
ﺍﺯﮔﻔﺘﻪ
ﻫﻴﻮﻡ' ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ'
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﺗﺠﺎﺭﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﺠﺎﺭﺏ
ﺷﺨﺼﻰ'ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺗﺠﺮﺑﻰﺧﻮﺩ
ﺑﻨﺎﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻋﻠمی ﻮ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ'ﮐﻪﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﺍﻓﻘﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ'ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻫﻢ ﺑﺘﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ
ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍﺣﺖﺗﺮ
ﻭﻟﺬﺕﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻟﺬﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻋﻘﺐ ﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻔﺴﺦ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ' ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﺳﻘﻮﻁ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ'ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻮﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ مجددا
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ
ﺷﺪﻩ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ'ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺑﮕﻮﻳﻢ'ﮐﻪ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻋﻠﻤﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻬﻤﻦ ﺯﺩﻥ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ژنتیک روحی
ﺣﻘﻴﺮ ﻳﺎ
ﻣﻌﻴﻮﺏ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ'ﭼﻮﻥ ﺑﻬﻢ
ﺯﺩﻥ ﺁﺵ ﺷﻠّﻪ
ﻗﻠﻤﮑﺎﺭ'
ﮐﻪﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﺵ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ'ﻭﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﭼﻴﺰ ﺑﻬﺘﺮﻯ
اﺯ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻣﻌﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮐﺮﺩ' ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﮔﺮﻓﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻌﺪﻩ ﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ(ﻣﻌﻨﻰ
ﺣﻠﻮﻟﻰ)ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ' ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺎﻋﻞ ﻭ
ﻣﺘﻌﻠّﻘﺎﺕ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺣﻠﻮﻟﻰ
ﺑﻮﺩﻥ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺣﻠﻮﻝ ﻭﻧﻔﻮﺫ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻠﻮﻟﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ(
ﺧﻠﻴﻞ) گفته ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﻠﺎﻝ ﺩﻝ
ﺁﻧﺎﻥ'ﺣﻠﻮﻝ ﻭﻧﻔﻮﺫ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﻠﻮﻝ
ﺍﺯ(ﺧﺎﺭﺝ ﺩﺭﻭﻧﻰ)ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﻴﻢ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺒﺎﻟﺎ'ﻭ
ﺑﻤﻨﻄﻘﻪ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺬﺭ
ﻭﻧﻄﻔﻪﺍﻯ' ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺍﻳﻦ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺧﻠﻴﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ'ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺣﺴّﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ'
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺣﺴّﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻦ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
اﻳﻥﮑﺎﻣﻠﺎﻥ'
ﺿﻤﻨﺎ ثوﺍﺏ
ﺁﺧﺮﺕ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ'ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ' ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺭﺍ'ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻭﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺷﺎﻳﺪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﻣﻄﻤﺌﻦ ﺗﺮ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ از نوع
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ'ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺎﺭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ'ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻟﺬﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﺎﻥ'ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻟﺬﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﻮﺩﻙ'ﺑﺎ ﻟﺬﺕ
ﻋﻘﻠی هماﻥ
ﮐﻮﺩﻙ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ' ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﻭ ﭼﻨﺪ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮔﻔﺘﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺑﻘﻮﻝ
ﺩﮐﺎﺭﺕ'ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻓﺎﻋﻞ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ'ﺑﺎ
ﻣﺘﻌﻠﻖ
ﺍﺩﺭﺍﻙ'ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ (ﻭﺟﺪﺍﻥ)
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺟﺰ ﺻﻮﺭت
ﺬﻫﻨﻰ ﺍﺯ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟی ﻤﺎﺩﻯ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬی
ﻮﻣﺤﺴﻮس
ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺎ' ﺟﺰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺳﻤﺒﻮلیک ﺪﺭ
ﺷﮑﻠﻰ ﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ'
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﺭﻧﮓ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻋﺸق آﺧﺮﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺻﻔﺖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ'
ﺣﺘﻰﺍﮔﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺩﮐﺎﺭﺕ(ﺍﺩﺭﺍﻙ)ﺑﻴﻚ(ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺫﻫﻨﻰ)ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻮﺣﻠﻮﻝ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﺗﺮ ﺑﺮﺩﻩ'ﺑﻴﻦ
ﻓﻌل ﺘﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﻣﻀﻤﻮﻥ ﺁﻥ
ﺘﺠﺮﺑﻪ' ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻠﻮﻝ
ﮐﺮﺩﻩ'ﺟﺰ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ(ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻌﻨﻰ)ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﺭﮐﻠﻰ ﻭ
ﻫﻴﻮﻡ'ﺍﻋﺘﺮﺍﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻣﺬﻫﺐ(ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﺍﻗﻊ)ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺩﺭ
ﻫﻴﻮﻡ ﺍﺯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻓﺎﻋﻞ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻓﺎﻋﻞ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ ﻭ
ﻣﺘﻌﻠﻖ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ'ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﺘﻌﻠّﻖ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺷﺪﻩ. ﻭﺑﺴﺎﺩﮔﻰ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ﻓﺎﻋﻞ
ﺍﺩﺭﺍﻙ'ﻭ
ﻳﺎﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻭ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻓﻌﻞ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﮔﻮﺋﻰ ﻓﺎﻋﻞ
ﺁﻥ ﺑﻤﺎﻭﺭﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩﮐﻪ ﻣﺎ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣثلا
ﻭﻗﺘﻰ ﺻﻔﺤﻪ
ﮐﺎﻏﺬ ﺳﻔﻴﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻢ'ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺍﺭﻡ'ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻔﺤﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ' ﺟﺎﻧﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﻣﻦ
بهماﻥ ﻧﺤﻮ'ﮐﻪ
ﺻﻔﺤﻪ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻢ'ﺁﻥ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻢ
ﻭﻣﻦ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻢ'ﮐﻪ
ﻭﺯﻥ ﻭ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ'ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺁﻥ'ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺤﺘﻮﺍﻯﺁﻥﺠﺰﺋﻰ
ﻭﺟﺪﺍنی ﻮ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻣﻦ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﻣﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﺳﻔﻴﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻣﺒﺪﺃ ﻓﻌﻞ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻣﻦ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺍﺩﺭﺍﻙ'ﻣﺒﺪﺃ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻣﮕﺴﻚ
ﻧﻮﻙ ﺗﻔﻨﮓ'ﺭﻭ
ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺮﻭﺩ' ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﻭ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﺘﻮﺍ'ﻫﻤﺎﻥ(ﮐﻠّﻰ)ﺁﻥ
ﺷﻴئ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻘﻴﺎس ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻓﺎﻋﻞ ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ'ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻟﺘﻔﺎﺕ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ
(ﻣﻀﻤﻮﻥ
ﺣﺴّﻰ)ﺩﺭ ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ'ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺳﺖﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻓﺎﻋﻞ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻤﻰ
ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻓﺎﻋﻞ ﻓﻘﻂ
ﻓﻌﻞ ﭘﺬﻳﺮ ﻭ
ﻣﻨﻔﻌﻞ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﺨﺺ. ﻭ ﺑﺎ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﻓﺎﻋﻞ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﺘﻌﻠّﻖ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﮐﺴﺐ ﻋﻴﻨﻰ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻭ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻘﺎﺑﻞ ﻓﺎﻋﻞ ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻳﺎﻣﺘﻌﻠﻖ ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺿﻤﻨﺎ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﻭ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ'ﺑﺎ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺍﺻﻮﻝ ﮐﻠّﻰ
ﻗﺒﻠﻰ'ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭﺫﻫﻥ اﺳﺖ' ﻭ
ﻧﻴﺰ ﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ' ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺫﻫﻦ' ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ
ﺻﻔﺮﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻣﮕﺮ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻋﺪﺍﺩ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﮐﺮﺩﻥ ﻳﻚ ﺷﻴئ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ ﺁﻥ
ﺷﻴﺌﻰ ﻣﻀﻤﻮﻥ
ﺿﻤﻨﻰ ﻭ
ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ عمیقا
ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻦ
ﻓﺎﻋﻞ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺍﺳﺎس ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ'ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺁﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻀﺎﻣﻴﻦ
ﻭ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻭﺟﺪﺍﻥ'ﺑﺎ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ ﻭ ﻓﺮﻭ ﺑﺮﻳﺰﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﻋﺪﻡ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﻋﺪﻡ ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺩﺭ
ﺗﻔﺮﻗﻪ'ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺍﺯ
ﺷﻴﻴٴ'ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ'ﻭﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺎ'ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ
ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻓﻌﻞ
ﺍﺩﺭﺍﻙ'ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﻠّﻴﻪ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﻓﮑﺮﻯ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺁﻥ'ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮﺑﺘﻘﺎﺑﻞ
ﺑﻴﻦ ﻓﺎﻋﻞ ﻭ
ﻣﺘﻌﻠﻖ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻟﺘﻔﺎﺕ
ﻭﺑﺴﻮﻯ ﺁﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺭﻭﺑﺮﻭﺋﻰ
ﻭﺟﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻭﺟﻪ
ﺩﺭﺁﻳﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻗﻠﻤﺮﻭ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ' ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﭼﮕﻮﻧﮕﻰ(ﺗﻘﻮّﻡ)
ﻣﺘﻌﻠّﻖ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ. ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺍﻟﺘﻔﺎﺕ'ﻧﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻗﺼﺪ ﻭ
ﻋﺰﻡ ﺍﺳﺖ. ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﻓﺎﻋﻞ ﺩﺭ ﻓﻌﻞ ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ'ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﻧﻴﺴﺖ' ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖ
ﻭﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻴﻨﻴّﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ'ﮐﻪ ﻋﮑس
ﻓﻌّﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﻴﻦ ﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺫﻫﻦ
ﺗﻘﻮﻡ ﻭ ﻗﻮﺍﻡ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥ ﻳﻚ
ﺷﻴئ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ'ﭼﻨﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻬﻢ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﻌّﺎﺑﻴﺖ
ﻓﮑﺮ ﻭﺫﻫﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻳﻚ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ'ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ'ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻭﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺷﻴﺌﻰ ﺑﺮﻭﺩ'ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ'ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﭼﻪ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺳﻔﻴﺪ ﮐﺮﺩﻥ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻧﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺎﻃﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻦ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺫﻫﻦ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭﺧﻠﺎﺻﻪ'ﺫﻫﻦ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺠﺰ
ﺷﻠﻮﻏﻰ ﻭ ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﻭ ﮔﺮﺩ ﻭﺧﺎﻙ ﻭ
ﻋﺪﻡ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺳﺎﮐﺖ
ﻭﺁﺭﺍﻡ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﺗﻄﻬﻴﺮ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺩﻝ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ'ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻭﺍﺭﺩ
ﺩﻝ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻣﺬﻫﺐﺍﺻﺎﻟﺖ(ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ)ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺴم
ﻤﻐﺰ
ﻭﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﺘﻌﻠّﻖ ﺍﻟﺘﻔﺎﺕ
ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ'ﺑﺎ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭﺗﺨﻴّﻞ'
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ' ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﺘﻌﻠّﻘﺎﺕ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ'ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ'ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺧی ﻨﻴﺰ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻭﺗﻮﻫّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺘﻌﻠّﻘﺎﺕ
ﻓﮑﺮ ﻭﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻣﻮﺭﻭﻫﻤﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭﻫﻤﺮ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺗﻤﻴﻴﺰ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ. ﺍﺯ
ﻣﻠﺎﮐﻬﺎ ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻠﺎﮐﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﺪق ﻮﮐﺬﺏ ﻳﻚ
ﺣﮑﻢ
ﻭﻳﺎﻣﻌﻨﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣِﻠﺎﻙ ﻣﻨﻄﻖ
ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﻨﻄﻖ. ﻭ ﻣﻠﺎﻙ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ'ﺑﺎ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﮔﻔﺖﺑﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻣﺒﺤث ﻣِﻠﺎﮐﻬﺎﻯ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺯ
ﻣﻮﻫﻮﻣﺎﺕ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﺷﺎﻳﺪ
ﺣتی ﺪﺭ ﺍﻣﺮ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻠﺎﮐﻬﺎﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ'ﺑﺎﺯ
ﻧﻘﺶ ﻭ ﺑﺎﺯﻯ
ﻓﮑﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻥ ﮔﺮﻓﺖ.
ﭼﻪ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ هست
ﮐﻪﭼﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻔﮑّﺮﻯﺮﺍﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺫﻫﻦ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﻓﺮﺽﮐﻨﻴم که
ﺫﻫﻦ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭﻫﺮ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺫﻫﻦ
ﻣﺎ'ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺤﺎﻝ ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎ
ﻭﻟﻰﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ
ﻧﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺗﻦ'ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﻫﻢ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ'ﻭ ﻳﺎ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﻨﺪ' ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ'
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﻋﻬﺪﻩﺩﺍﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺁﺷﺎﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﻭﺗﻌﻘّﻞ
ﺍﻭ'ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺣﺘﻰ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻫﺎ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺒّﺮ ﻫﺎﻯ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥﺨﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭﻋﺎﺷﻖ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺣﮑﻤﻰ ﺭﺍ
ﺑﺬﻫﻦ
ﺧﻮﺩ'ﺁﻣﺎﺩﻩﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭ ﺻﺪﻭﺭ
ﺑﺨﺎﺭﺝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ'ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻃﻔﻠﻰ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺣﮑﻤﻰ ﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭ ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻔﻞ'
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.

ﺍﻳﻦ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻘﺶ
ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺫﺍﺕ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺮﻯ
ﺭﺍ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﺻﻠﻰ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺁﻥ
ﻓﮑﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻮﺩﺵﻋﺮﺿﻪ
ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻭﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻳﺎﻓﺖ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻴﭻ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ' ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﮔﺰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻫﻢ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻓﮑﺮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﺮﺿﻪ ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻰ ﮐﻪ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ'ﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﮐﻨﻨﺪ' ﻭﺻﺤّﺖ
ﻭ ﺳﻘﻢ ﻳﺎ ﻋﻴﺐ
ﻭ ﻧﻘﺺ'ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺑﺪﻯ ﺘﺸﺨﻴﺺ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ'ﮐﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ'ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﮐﻨﻮﻧﻰ'ﻭ
ﻳﺎﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺎ ﺳﻄﺢ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺮﻭﺩ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮﺃﺑﺪﻯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬی
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻨﻔﻊ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﭘس ﺯ ﻣﺮﮒ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ. ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻬﺮ
ﻣﻌﻨﻰ ﺣﻠﻮلی
ﻮ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺬﻫﻦ'ﭼﻪ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺣﺴّﻰ ﻭ ﭼﻪ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ'ﺑﻌﻀﻰ ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ'ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ'ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﻳﺶ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﮐﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥﻮﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ'ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﭼﻨﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻮ
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ'ﺗﺎ
ﺿﻤﻨﺎ ﻣﻨﺼﻒ
ﻭﻋﺎﺩﻝ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺿﺪّ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺃﻯ ﻧﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ'ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻔﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﻈﺮ
ﻣﻨﻄقی
ﻤﻴﺪﻫﺪ' ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﻬﻢ
ﺗﺮ ﻭ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﻫﺮ ﻧﻔﻊ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺯﻭﺩ ﮔﺬﺭ ﺭﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﮐﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﺑﻨﻔﻊ
ﺣﻔﻆ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ'ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺬﻫﻦ'ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻭﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺟزء ﺑﺠزء
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻳﻚ ﻓﮑﺮ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ'ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭﻗﺒﻮﻝ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ'ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻭ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﺧﺎﺭﺟﻰ' ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ'ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺑﺸﮑﻞ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺭﻧﮕﻰ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ'ﻭ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪﺍﻯ'
ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ'
ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰﻯ ﻮﺭﻭﺍﻥ
ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ' ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﺧﺎﺹﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪﻭﺍﻗﻊ
ﺧﺎﺭﺟﻰ'ﺑﺎﻳﺪ
ثباﺕ ﻭﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ'ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺣﻮﺍس ﻣﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﺑﺎ
ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﻣﺸﺨّﺺ'ﻧﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭﻧﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ' ﺍﺯ
ﻧﻮﺳﺎﻧﺎﺕ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻋﺼﺒﻰ'ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟی
ﺪﺭﺫﻫﻦ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﭘﺶ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ'
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻥ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﮔﺮ ﺻﺤﺒﺖ ﺁﻥ
ﺷﻮﺩ'
ﺍﺯﺍﻭﻫﺎﻡ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺃﺷﻴا ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ'ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺭﺍﺩﻳﻮﺋﻰ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺭﺍ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﮐﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ' ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺒﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻴﺰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻗﻴﻖ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﺪ'ﺗﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ ﺩﺭﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺣﻖ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ'ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ'ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺣسّ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥﺒﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺍﺯ
ﺳﻪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﮐﻠﻤﻪ
ﺍﻯ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﻓﺘﻪ'ﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻬﻤﻪ ﮔﻔﺘﻪ'ﻭ
ﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﭽﻨﺪ
ﻧﻔﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ'
ﻭﻫﺰﺍﺭﻩ ﺳﻮﻡ
ﺭﺍ ﺑﻬﻴﭻ ﮐس
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ
ﺑﻨﻮﺩﻩ ﺍند. ﻭ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘی
ﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻫﻤﻪ ﻳﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻫﺮﮐس
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪﮔﺎﻫﻰ
ﻣثبت ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻣﻮﺭﻯ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﺍﺯ
ﻧﻔﻊ ﻳﺎ ﺿﺮﺭ
ﺁﻥ ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﻫﺎﻥ ﺩﻭﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ'
ﺑﻬﻴﭻ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻩ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ'ﻣﮕﺮﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻃﺮﺡ ﺁﻥ
ﺑﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ'
ﺻﺤّﺖ ﺁﻥﺮﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﺩ ﺳﻄﺢ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻄح
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ'ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﻳﺪ'ﻭ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ'ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻋﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻮﺍﻟﻢ
ﻏﻴﺮﻣﺤﺴﻮس
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺳﻴﻞ
ﺁﺳﺎﻯ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭ ﻓﻀﺎ' ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻤﺒﺎﺭﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺗﻤﻰ'ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺁﻥ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺳﻴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻓﻮﺗﻮﻥ
ﻭﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻳﺎ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﺎﻡ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ. ﻭﻟی
ﺨﻮﺩ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺎ'
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩ ﺃثیرﻯ'ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻫﺮﻳﻚ
ﺭﻳﺰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻣﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺸﺄ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺃﺷﻴﺮﻯ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺃثیرﻯ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ'ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ'ﺗﻤﻰ ﻭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﻫﺎﺋﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﻋﻀﻮ
اورگانیک ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺃثیرﻯ ﺍﺯ
ﺧﻠﺎﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ ﺑﺪﻥ
ﻣﺎ ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ
ﻭ ﺗﻮﻗّﻔﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻣﺴﻴﺮ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎ ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻓﺮﺍﻭﺍنی ﺮﺍ
ﻃﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ'ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﻳﻢ.
ﻭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻴﺸﻤﺎﺭﻯﺮﺍ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻳﻚ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻭﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺳﺮ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﺗﻦ
ﺧﻮﺩ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪﭼﻴﺴﺘﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ؟
ﻣﮕﺮ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎ
ﻭﺩﺭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
است.

ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻦ (
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﻫﺎ)'ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺭﺍ ﻭﻫﻤﻰ
ﻧﺪﺍﻧﻴﻢ'ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ'ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻭﻫﻢ ﻭﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺫﻫﻦ ﻣﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺣﺴﺎس ﻫﺮ
ﺷﻴﺌﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﮑﺮﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻳﻢ'ﻭ
ﺑﻤﺎ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪﺍﻧﺪ' ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺍﺭﻳﻢ'
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻧﻴﻤﻪ
ﮐﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺫﻫﻨﻰ'ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺎ ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﻳﺎ ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
میشود 'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
که ﺑﻤﺼﺮﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻟﺬﺕ
ﺑﺨﺸﻰ برسد. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺴﻰ ﭘﻮﻟﻰ ﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺑﺪﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺻﺮﻑ ﻳﻚ ﻗﻤﺎﺭ
ﻭ ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺑﺎﺭ ﻫﻢ
ﺑﺮﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ'
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﺧﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﭘﻮﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﻭﻟﻰ ﭘﺮ
ﺣﺴﺮﺕ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﻙ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﺭﺍ'ﺍﮔﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﺎ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﺻﺎﻟﺖ(ﻣﻌﻨﻰ
ﺣﻠﻮﻝ)
ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ ﻣﻌﻨﻰ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﻓﻘﻰ
ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺁﻣﻮﺯﺵ' ﻭ
ﺑﺎﺻﺎﻟﺖﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ'ﻭ
ﺳﺮﻣﻨﺸﺄ ﻫﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺷﻮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺑﻰ ﺳﻮﺍﺩ
ﻭ ﺑﺎ ﺳﻮﺍﺩ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺣﺴﺎس ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ'ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﮐﻢ ﺳﻮﺍﺩ
ﻭ ﺑﺎ ﺳﻮﺍﺩ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس
ﺑﻴﻦ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﭘُﺮ
ﺳﻮﺍﺩ'ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘُﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ'ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ

ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ'ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭﻙ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺎﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﭼﻮﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﮐﻮﺩﻙ'ﺍﮔﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﮕﻮﺋﻴﻢ'
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺟﻬﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ. ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺣﻠﻮﻟﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ'ﺑﻤﻌﺎﻧﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻠﻤﻰ'ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻤﻌﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﭽﻨﺪ ﭘﻠّﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻳﻢ'ﻭ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺳﻴﻢ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻟﺎ ﺟﺮﻡ
ﻣﺠﺮﻡ'ﻭ
ﺑﭽﻨﺪﻳﻦ
ﭘﻠّﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺩﻭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ'ﺑﺎ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮﻋﺬﺍﺏ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺒﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
اﻟﻬی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺪﻥ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺒﺮﺳﻴﻢ. ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﻳﻢ. ﻭ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥﻨﻴﺰ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﻳﻢ' ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﻯ
را ﺧﻮﺍﻫﻴم
ﻴﺎﻓﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ'
ﺩﺭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ' ﻭﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ 'ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ'ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ. ﻭ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ'ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ' ﺑﻪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﺎﺋﻴم ﻮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.

ﭘس
ﻣﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ'ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻮﺽ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺍﮔﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺝ ﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎ ﺗﺮﻙ ﺍﻳﻦ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻔﺖ ﮐﻠﺎس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ' ﺗﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ. ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻭ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻣﻌﻨﻮﻳﺎﺕ
ﻭﻟﻮ ﻭﺳﻴﻊ
ﺍﻓﻘﻰ ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ'ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﻢ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋُﻤﺮ
ﻧﮑﻨﻴﻢ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻄﺮﺡ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﻨﻮﻯ'ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺩﻝ ﻭ
ﺫﻫﻦ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ'ﺗﻄﻬﻴﺮ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ.

ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ ﺟﺎﻯ
ﺗﻨﮕﻰ ﺍﺳﺖ'
ﻭﻟﻰ ﺩﻝ ﻣؤﻣﻦ
ﻣﻦ ﭼﻨﺎﻥ
ﻓﺮﺍﺥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ ﺁﻥ
ﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕیرم ﺯﻳﺮﺍ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﻣّﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ تطهیر
دل وروان
کرده' ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﻓﻀﺎﻯ
ﺩﻝ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺁﻳﺪﻫﺎ ﻭ ﺁﻳﺖ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﭘُﺮ
ﮐﺮﺩ. ﭘس ﺭﺍﻩ
ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻞ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺎ' ﺍﮔﺮ ﺣﺮﻳﻒ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻭ ﺣﺮﻳﻒ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩﻫﺎ
ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻴﻢ'ﺍﻗﻠّﺎ
ﺣﺮﻳﻒ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺸﻮﻳﻢ.
ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ' ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺧﺎﺭﺝ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ' ﻭﻫﻢ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺎ ﺣﺪّ ﻭ ﻣﺮﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺣﺘﻤﻰ ﭘﻴﺶ ﺑﺒﺮﻳﻢ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ'ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻫﻢ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ'ﻭﻫﻢ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻋﺼﺒﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺣﻮﺍس ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ'ﻭ
ﻫﻢ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺭﺳﺖ'ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ ﺧﻮﺩ'ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺫﻫﻥ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺩﺭﻙ ﻭﻓﻬﻢ
ﻣﺎ'ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﻣﺎ
ﺑﺮﻣﺎ ﻋﺮﺿﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻧﺤﻮ
ﺩﺭﻙ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺵ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺎﻟﻤﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭﻙ ﺧﺎﺭﺝ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﻮﺩ. ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ'ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺳﻴﺮ
ﺭﺣﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﺯﻫﺮﺳﻤﺖ
ﺑﻤﺎ ﺭﻧﺞ ﻭ
ﺭجمی
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻴﻦ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ'ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺎ ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺗﺤﻘﻴﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﭙﺮ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﻧﺞ
ﻭﺩﺭﺩ ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎن
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺯﻧﺪﮔی
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ
ﺁﻧﺮﺍ'ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢ
ﻭ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﮐﻪﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭﻗﺒﻠﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ'ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﻨﻢ ﮐﻨﻮﻧﻰ'
ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺟﺎﻯ ﺷﮑﺎﻳﺖ
ﺟﺰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﺗﺎﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻨﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺎﺯ ﺭﻧﺞ ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﮑﺎﻳﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ' ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﻧﻨﻤﺎﺋﻴﻢ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ' ﮔﻮﺷﻪﺍﻯ
ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﺧﻨﻚ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻢ'ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻮﭼﻚ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻡ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺩﺭ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻪ'ﺩﺭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻭ ﺯﻳﺮ ﺳﺎﻳﻪ
ﺑﺎﻥ ﺳﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ
ﺻﺤﺮﺍ ﻭﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺎﺭﻳﻚ'ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'ﻭﺟﺰ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ
ﺧﻴﺎﻝ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺧﻮﻳﺶ
ﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺭ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭﻧﺪﻩ ﻭ
ﮔزﻨﺪﻩ.

ﭘس
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ'ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺫﻫﻦ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ'ﺩﺭﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥﻤﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺗﺤﺮﺑﻰ ﻧﻴﺰ'
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺫﻫﻦ ﺗﺎﺑﻊ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ'ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺣﻮﺍس ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ'ﻭ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ'ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣﺮﺹ ﻭ
ﻃﻤﻊ ﻣﻰ ﮐﻨﺪ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ' ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻓﮑﺮ ﻣﺤﻘﻖ ﻳﻚ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﻓﻨّﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺴﻮﻯ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻓﻮﺭﻯ
ﻭ ﺷﻬﺮﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﺭﺿﺎﻯ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺳﻮﻕ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺭﺍﻩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻥ ﺍﻋﺮﺍﺑﻰ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻣﮑّﻪ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﻟﻰ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺳﺮ
ﺍﺯﺗﺮﮐﺴﺘﺎﻥ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﮐﻪﺩﺭ
ﻧﻘﻄﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﮐﻌﺒﻪ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮ ﺷﺘﺮ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻋﺮﺍﺑﻰ
ﺟﺎﻫﻞ ﺳﺎﺩﻩ
ﻟﻮﺡ ﺩﺭﻫﺮ
ﻏﻔﻠﺖﺍﻭ'
ﺷﺘﺮش ﺑﻔﮑﺮ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻣﺴﺎﻓﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺣﺴﺎس ﮐﺮﺩ'ﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻭ ﻃﻔﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﻣﺸﺮﻙ ﻗﺸﺮﻯ'ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺳﻤﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻓﺎﺳﺪﻯ'ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺠﺮﻯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﺁﻧﻬﺎ برای تولد
بجهان ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺎﺭ ﻭ ﻣﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻓﺴﺎﺩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺳﺒﮑﺒﺎﺭﻯ گماهان
پیشین
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭﺍﺳﺮاء ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺮﺯﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺬﻫﻦ ﺩﺷﻤﻦ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﺮﺩﻩ'ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﺧﻮﺩ'
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺘّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺒﻔﻬﻤﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺗﺮﻙ
ﻫﻤﻪ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻣﻌﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺑﺎ
ﺭﻭﺯﻩ ﺷﮑﻢ ﻭ
ﺭﻭﺯﻩ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺭﻭﺯﻩ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ'
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺠﺎﻯ
ﮐﺴﺐ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻣﻨﺒﻊ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. و
ﭘﺎﺭﻭ می
ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ'
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻳﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺑﺎﺯ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺫﻫﻦ
ﺁﻟﻮﺩﻩﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻭﻭﺭﺯﺵ
ﺁﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩ' ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻳﻢ. ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺍﺯ
ﺁﺷﻐﺎﻝ ﻫﺎﻯ
ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﺎﻟﻰ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺩﻝ ﻣﺎ
ﮔﺮﺩﺩ ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪﺵ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺷﺸﻢ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ'ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺳﺮﻧﺨﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ
ﻭ ﻗﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺗﺎﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﮐﻪ
ﭘﻨﺞ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ'ﺍﻳﻦ ﺩﻓﻌﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﺑﻔﻮﺯﺃﮐﺒﺮ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯﻭ
ﻓﺮّ ﺭﻭﺯﻯ
ﻭﻧﻮﺭﻭﺯﻭ
ﻣﻴﻠﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﻌثت ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻴﺮﻳﻨﻰ
ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ'ﺍﺯ
ﻣﺮﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻋﺒﻮﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺧﺴﺘﻪ'ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻣﻰ
ﺑﺨﻮﺍﺑﺪ'ﻭ ﺑﻬﻴﭻ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﻮﺩ'ﺑﻮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﻃﻔﻠﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﺑﺴﻮﻯ
ﮐﺪﺍﻡ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ'ﻭﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺭﻭﺡ ﺷﺎﻫﺪ'
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺳﻮﮊﻩ
ﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ'ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ'ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)
ﺧﺎﻟﻖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﺍﻟﻠﻪ)ﺩﺭﻋﻤاء
هاهوت ٴ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﻨﺪ.

ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻓﮑﺮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ'ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻴﺴﺖ'ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﻯ
ﺍﻓﻘی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ'ﺑﺎﻫﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﮑﺮﺭ
ﻣﺤﺴﻮس ' ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻭ ﻓﻀﻮﻟﻰ ﺫﻫﻦ
ﺁﻟﻮﺩﻩ'ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﻮ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﻳﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﺎﻧﺖ ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺧﺎﻟﺺ
ﺧﻮﺩ' ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺘﺐ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯ. ﮐﻪ
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻣﺎ' ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖ'
ﻭﻧﻪ ﺗﻮﺭّﻡ ﺍﻓﻘﻰ
ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ. ﺑﺎﺯ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺯ
ﮐﺎﻧﺖ ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎ ﺩﺍﺭﻡ.

M148

کانت
اُلگوی مذهب
اصالت معنی متعالی
وعقل خالص

ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ تنها
ﻫﻤﺎﻥ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ'ﻫﻤﻪ
ﺁﺷﻐﺎﻝ ﻫﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ
ﺑﺰﻳﺮﺧﺎﻙ رغته
وﻳﺎ ﺭﻭﻯ ﺧﺎﻙ
ﻣﻰ ﻣﺎﻧﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻭﺡ ﺻﺎﺣﺐ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭﻣﻨﺸﺄ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪﻫﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ' ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥﻨﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﺑﻨﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ ﻳﺎ
ﻧﻔس ﻣُﻠﻬﻤﻪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﭘس
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋی
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩ' ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ'
ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺪﺍﻥ ﺍﺳﺖ'ﭘس
ﺑﺎ ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺟﺪﻳﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ' ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺎﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ'ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ'ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﭼﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺎ'ﺍﺯ ﺍﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩﻣﺎ' ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭ
ﺑﺪﺍﺋﻰ'ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ'ﻭنیز
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻤﻰ'ﻭﻋﺎﻗﺒﺖﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻫﺮﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ هرﻳﻚ
ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ ﺃﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻳﮑﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﻳﮑﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭ ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ ﺩﻳﮕﺮ.
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺍﺯ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺫﮐﺮﻯ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ'ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ'ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺗﻮﺍﻥ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺭﺳﻰﮐﺮﺩﻩﺍﻡ.
ﻣﻬﻢ ﺑﻴﺎﻥ
ﺧﻠﺎصه ای ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﻥ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻭﭼﻨﺪ
ﮐﻠﺎس ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻳﮑﺪﻳﮕﺮ' ﻭ
ﺷﮑﻞ ﻭﺭﻧﮕﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭﺍﻳﻥﻤﻘﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ'ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻏﻴﺮ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ. ﺑﺮﺧﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ' ﻣﻌﻨﻰ
ﺭﺍ ﺣﻠﻮﻟﻰ ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮﻃﻔﻞ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻠﻔﻰ ﮐﻪ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻋﻠﻔﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺮﺍﻍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﻫﻢ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻨﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻘﻞ ﺧﺎﻟﺺ
ﮐﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻢ'ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ یا
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ
ﻭ ﻳﺎ ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﮔﻔﺖ.

ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﮐﺎﻧﺖ
ﮐﺎﺷﻒ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻘﻠﻰ'ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻯ
ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﮐﺎﻧﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺑﮕﻮﻳﻢ'ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺎﻧﺖ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﺍﻓﻘﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻘﻠﻰ'ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺳﺖ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺮﻭﺝ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﺮﻭﺝ ذﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻌﺎلی عموﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻣﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺣﮑﻤﺖ
ﮐﺎﻧﺖ ﺭﺍ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭﻋﻘﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺎﻧﺖ
ﺑﺪﻭ ﻃﺮﻳﻖ
ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻳﮑﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ'ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ'ﺑﻘﻀﺎﻳﺎﻯﺗﺄﻟﻴﻔﻰ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ'ﺍﻳﻦ ﻗﻀﺎﻳﺎ
ﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﺩﺍﺋﻤﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻳﺎﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﻙ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﺭﻯ ﻗﻄﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪﺃﻣﺮﻯ
ﻧﺴﺒﻰ' ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺷﺨﺺﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺣﺘﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭ ﻳﻚ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻦ ﻳﻚ ﺁﺵ
ﺷﻠّﻪ
ﻗﻠﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﻨﻈّﻢ
ﻭﻏﻴﺮ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﻏﻴﺮﻣﻔﻴﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ'ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ'ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻟﺤﻈﻪ ﺁﻥ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻓﮑﺮ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ'
ﻭﻳﺎ ﻓﮑﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻠﺎس
ﺷﺸﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ
ﻣﻄﻤﺌﻦ'ﻫﻴﭻ
ﺗﺠﺮﺑﻪﺍﻯ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﺩ ﮐﻨﺪ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﻗﻀﻴّﻪ
ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﻣﺠﻤﻮﻉ ﺩﻭ
ﺿﻠﻊ ﻣثلّث
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﺿﻠﻊ ﺳﻮﻡ
ﺍﺳﺖ'ﮐﺎفی
اﺳﺖ' ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﺸﻮﺩ'ﮐﻪﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ'ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺤﺾ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻫﻨﺪﺳﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﺩ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﭘﺎﺭﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﮐﻠّﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﺮﻣﺎ
ﮐﺸﻒ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﮐﺎﻧﺖ'
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺯﺍﺣﮑﺎﻡ ﺗﺄﻟﻴﻔﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﮐﻠّﻰ ﺟﺪﻳﺪ'
ﺍﺯﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺭﻳﺎﺿﻰ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﮐﻠّﻰ. ﺑﻨﻈﺮ
ﮐﺎﻧﺖ ﺍﺳﺎس
ﮐﺘﺎﺏ ﻧﻘﺪ
ﻋﻘﻞ ﺧﺎﻟﺺ'
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﺍﺳﺘﻌﻠﺎﺋﻰ
ﺗﺮﺍﻧﺴﻨﺪﻧﺘﺎﻟﻰ
ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺤﺾ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ' ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ'ﻭ ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ ﻳﺎ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺁﻥ 'ﻋﻤﻠﺎ ﻳﻚ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ' ﮐﻪ ﺍﺯﻣﻨﺸﺄ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ'ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﺯﻯ ﻳﺎ ﻋﻘﻞ
ﺧﺎﻟﺺ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰﻫﺎﻯ
ﺁﻥ'ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭﻧﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ'ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻥ'ﻭ ﻋﺪﻡ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ'ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ'ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻞ ﺷﺨﺺ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﺎﻧﺖ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺍﺳﺘﻌﻠﺎﺋﻰ'ﮐﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻓﻘﻰ
ﻭﺗﻮﺭّﻡ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﻯ ﺭﺍﻩ
ﺣﻞ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻣﻌنی
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻢ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺨﺶ
ﻫﺴﺖ'ﻭ ﻫﻢ ﻫﺮ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺭﺍ'ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺻﺤّﺖ ﻳﺎ ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺭﺩﻳﺎ ﻧﻪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ'ﺣﺘﻰ
ﺳﻄﺢ ﻓﮑﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﻳﺎﻓﺘﻦ'ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﻡ ﺗﻮﺩﻩ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﺗﻮﺳﻌﻪﺍﻯ
ﺍﻓﻘی می ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺑﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﻨﺪﺗﺮ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩ' ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ثاﺑﺖ
ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻳﺎ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
سالک ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻬﺘﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ'ﺗﺎ ﺑﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ' ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺘﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﮑﺮﺭ'ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻫﺎﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ'ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺁﺧﺮ ﺁﻥ'ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻟﺰﻭﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ'ﮐﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﺑﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻭ ﺭﻭﺡ ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.

ﮐﺎﻧﺖ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩ'
ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻨﻰ ﺍﺳﺘﻌﻠﺎﺋﻰ'
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﺮ
ﻣﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ
ﺣﻘﻴﻘﻰ'ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ثاﺑﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﺣﺎﻝﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ثا بت
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻳﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ثاﺑﺖ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺧﻴﺎل
اﻧﺴﺎﻥ'ﺍﺯ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺎﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺘﻮﻥ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻓﻮﺍﺭﻩ ﺁﺏ ﻳﺎ
ﺳﺘﻮﻥ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺁﺏ ﺩﺭ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ' ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺩﻭ ﻟﺤﻈﻪ
ﺁﻥ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺩﺭﻣﻌﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻬﺎﺕ'ﮐﻪ
ﻣﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣثلا
ﻫﺮﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ'ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺁﺑﺶ ﺭﻧﮕﻰ
ﺑﺨﻮﺩ ﮔﻴﺮﺩ'ﻭ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻯ ﺑﻌﺪ
ﺭﻧﮓ ﺩﻳﮕﺮ'ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺁﺏ ﻭ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﭼوﻦ
ﻫﻤﻪ ﺁﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ'
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻳﺎ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ'
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ'ﻭ
ﻳﺎ ﺃﻧﺮﮊﻯ
ﺃثیرﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺳﺎﻝ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺁﻥ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﻧﺎﻇﺮﻯ
ﺑﺎ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ'ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﻭﺿﻊ ﻗﺒﻠﻰ ﻳﻚ
ﺃﺗﻢ ﻳﺎ ﻗﻄﻌﻪ
ﺳﻨﮓ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎ
ﺧﺎﻙ ﺷﺪﻥ
ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ ﮐﻮﻩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ'
ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯغیر
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻌﻨﻰ'ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ'
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﻘﻠﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻞ'ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭﻳﻚ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺗﭙّﻪ
ﺗﺮﺍﮐمی
اﺯﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺑﺸﺮﻯﻮﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺎﺩﻯ'ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ثباﺕ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ.

ﮐﺎﻧﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻭﻗﺘﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ'ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺑﺮﻣﺎ ﻣﮑﺸﻮﻑ
ﺷﺪ' ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺭﺑﻂی ﺑﺸﺎﺧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ ﻤﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ'ﮐﺎﺭﺫﻫﻦ
ﺑﺎﺯﻯ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺎﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺫﻫﻨﻰ' ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ثاﺑﺖ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﺤﻘﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﺑﺎ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﻳﻦ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﭽﻪ
ﺷﮑل ﻮﺩﺭﺟﻪ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺟﺰﺋﻰ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ'ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻳﮑﺴﺎنی
ﺘﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺣﻞ ﻣﻌﺎﺩﻟﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺸﻒ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ' ﺍﺟﺰاء
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺴﻮﺭﻋﺪﺩﻯ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭ ﺑﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻋﺪﺩ ﺻﺤﻴﺢ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﻧﮑﺸﺪ' ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﺣﻞ ﻫﻢ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ
ﻭﮐﺴﻮﺭ ﻋﺪﺩﻯ
ﺑﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿی
هرﮔﺰﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﻋﺪﺩ ﺻﺤﻴﺤﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻏﻴﺮﻋﺪﺩ
ﺻﺤﻴﺢ ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭﻡ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﻳﻚ
ﻋﺪﺩ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺮﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺍﺳﺖ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺑﺘﻮﺍﻧﺪﺭﻭﺵ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﻭﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺭﻳﺰﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎﻋﺪﺍﺩﮐﺴﺮﻯ
ﻭ ﺟﺰﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻋﺪﺍﺩ
ﮐﺴﺮﻯ'ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺍﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺁﻥ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺍﻋﺪﺍﺩ ﺻﺤﻴﺢ
ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻥ هستند'ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺁﻥ
ﻫﺴﺖ. ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺳﺎﺯﮔﺎﺭﻯ
ﺑﻴﻦ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺗﺄﻟﻴﻔﻰ'ﮐﻪ
ﺫﻫﻦ ﻣﺎ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﺣﺎﺻﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. یا
ﺗﺠرﺑﻪ ﺁﻥ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺗﺼﺎﺩﻑ
ﻧﺘﺎﻳﺞ' ﺑﺎﺯ ﻣﺒﻬﻢ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ'ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ'ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺻﻮﻝ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ ﻣﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ'
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺣﺸﻮ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ' ﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ'
ﮐﻪﻣﺎ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺩﺧﺎﻟﺖﺍﻧﺴﺎﻥﺮﺍ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﺎﻧﺖ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﮐﺮﺩﻳﻢ'ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﮑﺮ ﺟﺪﻳﺪ'ﺑﺮ
ﺫﻫﻦ ﻣﺎ ﻋﺮﺿﻪ
ﺷﺪﻩ'ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﮐﺸﻒﺁﻥ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﺧﺖ
ﺫﻫﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ'ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﺧﺎﻟﺖﻧﻴﺴﺖ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕﺭﻳﺎﺿﻰ'ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﺪﻡ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺫﻫﻦ ﺭﺍ ﻣﺪﻋﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺧﺎﻟﺖﻫﺎﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ'
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎ
ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ'ﮐﻪﻫﺮ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻔﮑﺮ
ﺟﺪﻳﺪﺍﻟﻬی
ﺮﺍ ﮐﺎﺭﺫﻫﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل
ﻨﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮﻭ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻭﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ'ﺣﺘﻤﺎ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﺭﻙ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ'ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺯ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻭ'ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺎﻧﺖ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ'ﺍﮔﺮﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻨﺤﻮ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ'ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ'ﺑﺎﺻﻮﻝ
ﮐﻠّﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺣﺮﻑ
ﮐﺎﻧﺖ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻨی که ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻰ'ﺧﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ
ﺍﮔﺮﺑﻮﺩﻧﺪ'ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ'ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﻚ ﺃﺻﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﭼﻮﻥ
ﺭﻗﻴﻘﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﻗﺎﺩﺭﺑﺘﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻦ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺧﺎﺹﭼﻨﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪ'ﻫﺮﮔﺰ
ﻋﻴﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ'ﺑﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﺪﻩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﮐﺎﻧﺖ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻞ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺗﺄﻟﻴﻔﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ ﻳﺎ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺍﺟﺰﺍ'ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﮐﻠّﻰ ﺟﺪﻳﺪ'ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺩﺍﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ'ﺑﻔﺮﻣﻮﻝ
ﮐﻠّﻰ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﮐﺎﻧﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺗﺄﻟﻴﻔﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ ﺫﻫنی
ﺮﺍ' ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻗﺒﻮل
کنیم. ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺮﻣﺎ
ﻋﺮﺿﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺷﻴئ ﻓﻰ ﻧﻔﺴﻪ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻢ
ﺫﻫﻦ ﺍﺯ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭ ﻫﻢ
ﻧﻘﺸﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺫﻫﻦ'ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺫﻫﻦ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺫﻫﻦ
ﻇﺮﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﻣﺤﺘﻮﻯ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺫﻫﻦ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺃﺻﻞ
ﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺣﺎﮐﻢ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺗﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻧﺒﻮﺩ'ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﺎﻟﺖﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻤﺮﮐﺰﻯ که ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺣﺴﺎس ﺣﻴﺎﺕ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰﮐﻨﺪ. ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﺏ'ﻇﺮﻓﻰ
ﺑﻨﺎم ﺪﺭﻳﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ ﻧﺒﻮﺩ'ﺁﺑﻰ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺣﺮﻑ ﮐﺎﻧﺖ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺎﻧﺖ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺬﻫﻦ
ﻫﻢ'ﺑﺪﻭﻥ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺎ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺫﻫﻦ ﻫﻢ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻨﺪ'ﺑﺎﺯ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﻟﻔﻈﻰ ﻭ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ'ﻭﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻧﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺠﺎﺕﻳﻚ ﺭﻭﺡ'ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
گفته 'ﺑﺎﻫﺮ ﻗﺪﻡ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩق
ﻤﻦ ﻧﻴﺰ ﺩﻩ
ﻗﺪﻡ ﺟﻠﻮ ﻣﻴﺂﻳﻢ'
ﺗﺎ ﺯوﺩﺗﺮ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭﺻﺪ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ'ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻭ ﺷﺮﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﻭﻟﻴﻪ'ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯم
اﺯﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻳﺎﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻧﺖ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺩﻭﻣﻰ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺁﻥ'ﺩﺭ ﻓﻌﻞ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ'ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻧﺖ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﻘﺪﻡ
ﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺭﺍ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﺤﻠﻴﻞ'
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻭ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ'ﺩﺭ
ﺗﻘﺪﻡ
ﻣﺘﻌﻠّﻘﺎﺕ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ'
ﮐﺎﻧﺖ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺭﺩ ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺭﺍ ثاﺑﺖ
ﮐﺮﺩﻩ. ﻭ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﭼﮕﻮﻧﮕﻰ
ﺗﻘﺪﻡ ﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺑﻨﻈﺮ
ﮐﺎﻧﺖ'ﺩﺍﻝ ﺑﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺎﺭﺝ
ﻭ ﻫﺮ ﻋﻠﺎﺋﻤﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﻋﺼﺒﻰ ﻣﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻫﻴﭻ ﻧﻘﺸﻰ ﺩﺭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺫﻫﻦ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﺎﺭﻯ
ﭼﻮﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﺪﺭﻭﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ' ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﺳﻴﺪ'ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ
ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ'ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻤﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭ
ﭼﻮﻧﮕﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﻒ ﻫﺮ
ﺑﻬﺮﻩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺟﺪﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ' ﭘس
ﮐﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺸﺄ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺑﺮﺗﺮ ﻏﻴﺒﻰ
ﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﻧﺒﻴﻨﺎ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻫﺎ ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻭﺟﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭ
ﺑﻔﻬﻤﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺣﮑﻤتی
ﺒﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ کند. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ'ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ'ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻫﻢ ﺯﺍﺩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺭﻭﺣی اﻟﻬﻰ' ﻭ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺁﻧﺎﻥ'ﻭ
ﺩﺭﻏﻴﺒﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺑﻴﻚ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺤﻴﻂ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺸﮑﻞ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ'ﺑﺎﻋث
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮐﻴﻔﻰ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺄثیر
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هست'ﻭﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗّﻔﺎقی
اﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﮐﻪ
بسرﻋﺖﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻢ'ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺩﺍﺧﻞ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺃﻧﺪﺭﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺭﺍ'ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﭼﻮﻥ
ﻗﻄﺮﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻫﻢ
ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪﺑﺎﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻥ
ﻗﻄﺮﻩ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻟی
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﻄﺮﻩ ﺍﻭﻝ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻥﺍﺳﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﺎ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺎﺩثه ﺳﺎﺑﻖ
ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﻤﻰ ﺁﻭﺭﺩ. ﭼﻴﺰﻯ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻭﺷﺒﻴﻪ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﻘﻂ ﻣﻔﻴﺪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺁﻥ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯﺧﺪﻣﺖ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻣﺪﻥ ﻳﻚ ﻗﻄﻌﻪ
ﺷﻌﺮ ﺑﻰ ﺿﺮﺭ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻰ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻳﻚ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻋﻴﻨﺎ
ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ' ﺣﻖ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻭﺑﻬﺮﻩ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻴﺎﻧﺖ
کار ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺟﺪﻳﺪ
برسد. ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻦ
ﺍﺯ ﮐﺎﻧﺖ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺎﻋﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺑﻴﻦ ﺍﻣﻮﺭﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺫﻫﻨﻰ
ﺭﺍ ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﻋﺪﻩ ﮐﺎﻧﺖ
ﮐﺎﺭﺧﻮﺩ ﺫﻫﻦ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺭﺑﻂ
ﺑﻮﺍﻗﻊ ﺧﺎﺭﺝ
ﻧﺪﺍﺭﺩ؟ ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﻫﺴﺖ
؟

ﺍﻣﺎ ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﺍﻗﻊ ﻳﺎ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ' ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺫﮐﺮ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ' ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻧﺖ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﺎ ﻫﺴﺖ'ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﻭﺍﻗﻊ ﺧﺎﺭﺟﻰ. ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻧﭽﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﺖ'ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺫﻫﻦ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻋﻠﺎﺋم ﻤﺤﺴﻮس
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴم
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺧﻴﺎﻟﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺫﻫﻦ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺫﻫﻦ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ'ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'
ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠی اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﺟﺪﻳﺪ
ﻳﻌﻨی ﺒﺪﻭﻥ
ﺳﺎﺑﻘﻪ. ﭘس ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺫﻫﻦ'
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁثاﺭ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ'
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺗﻮﺟﻴﻪ ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻪ'ﻭﮔﻮﻧﻪﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﺑﺎ
ﻣﮑﺎﻧﻴزﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮحاﻓﻆ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺎﺩﺭﻯ'ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻣﻮﺍﻇﺐ
ﻃﻔﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺧﻮﺩ ﻃﻔﻞ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺫﻫﻦ ﻃﻔﻞ
ﺑﺪﻫﺪ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﺩﻭﺭ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻃﻔﻞ
ﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﻘﻞ ﻃﻔﻞﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺍﺯ'ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﻣﺮﮒ
ﻭﺯﻭﺍﻝ ﻭ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺧﺸﻚ ﻭﺗﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ
ﻭﺯﻭﺍل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﭘس ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺪ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ'ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺑﺎ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ'ﻭ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺍﺣﺴﺎس
ﻫﺎﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺃﺷﻴاء
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻧﻴﺴﺖ'
ﮐﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﺎﺭ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺳﻤﺖ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺭﻭﻥ'ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺳﺎﺑﻖ ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻔﺎﻇﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﻧﺎﻗﺺ ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﻌﺪﻯ
ﻃﻔﻞ ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺃﺻﻞ ﻋﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺪﻳﻥ
عاﻣﻞ
ﻣؤثّرﺑﺎﺷﺪ'
ﺍﮔﺮ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻧﻴﺎﺑﺪ' ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺑﺎﻫﻢ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺭﺃﺻل
ﻮﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﺴﺒﻰ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﻣﺎ ﻫﺴﺖ.
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﺎ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺠﺎ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻳﻢ'
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻭﺍﻗﻊ
ﮔﺮﺍﺋﻰ'ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﺫﻫﻦ'ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺑﻴﻦ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺧﺎﺭﺝ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺫﻫﻦ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ'ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺩﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻭﻫﻢ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺫﻫﻦ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻧﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﭘس
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻭ ﺫﻫﻦ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﺍﮔﺮ
ﺧﺎﺭﺝ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ'
ﺫﻫﻦ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺫﻫﻦ ﻣﺤﻴﻂ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻭﻣﻮﻗّﺖ'ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭ ﺳﻴﻞ
ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ ﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻏﻴﺮ
ﺑﺎﻟﻎ'ﺣﺘﻤﺎ
ﭼﻮﻥ ﻃﻔﻞ ﺑﻰ
ﻋﻘﻞ ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ'
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻠﺎﻙ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ ﻫﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﻟﻖ'
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ
ﮔﻮئی
ﺪﺭﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺶ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ'ﺷﺮﻁ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ'ﺗﺎ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ'ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﻪ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ'ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻫﻴﭻ
ﮐﺎﺭﺵ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻧﻘﺺ ﻭ ﺧﻄﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ'ﻣﺎ ﻧﺪﺍﻧﻴﻢ
ﭼﻪ ﺣﮑﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ'ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻘﺮﺏ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ
ﮐﻤﺎﻝ'ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ'ﻭ ﺑﺎ
ﺩﺭﻙ ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻃﻔﻞ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ'ﭼﺮﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﺑﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭﺵ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﺮﺍ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﻃﻔﻞ' ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﻭﺭ ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ
ﻃﻔﻞ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﻄﺮ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻏﻔﻠﺖ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ'ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ'ﺩﺭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺴﻮس
ﮐﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ثاﺑﺖ
ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ'
ﻭ ﺧﻄﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺿﺮﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎﺯ
ﻳﻚ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺨﺺ ﻓﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺭﺍ'ﺑﺎ ﻫﺮ ﺧﻄﺎ
ﻭ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻢ'ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻌﺪﻡ
ﻧﻤﻴﺒﺮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ'ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ'ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻳﺪﺍﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭ ﺷﺒﻪﻋﺪم
ﺮﻭﺣی ﺮﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻟﻔﻆ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﻄﺎ ﺷﻮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺍﺯ ﮐﻠﻤﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ'ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻭﻫﻤﻰ ﺧﺎﻟﺺ
ﻭﻣﺬﻫﺒی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺯ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻳﺎ ﺁﻳﺖ
ﻫﺎ ﻭ ﺁﻳﺪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ'ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺍﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻬﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺯﻋﺪﻡ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﭼﻴﺰ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﺯﻣﻮﺍﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺧﻮﺩ
ﺷﻴئ
ﺧﺎﺭﺟﻰ'ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯﻧﻘﺶﺧﻮﺩﺵ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﻧﻮﺭ ﻳﺎ
ﻓﺮﮐﺎﻧس ﺷﻴئ که
ﺑﺎﻋﺼﺎﺏ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻭﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﻭﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺣﺴّﻰ ﻣﺎ ﺍثر
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻌﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﻧﻘﺺ ﻋﻀﻮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻣﺘﻐﻴﺮﺍﺕ ﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺘﻐﻴّﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺳﻴﻢ
ﺑﻤﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺫﻫﻦ'ﮐﻪﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭﺑﺎ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺴﻮﺍﺑﻖ'ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻇﺮﻳﻒ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮ'ﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺳﻮﺩ ﺩﺭﺯﻳﺎﻥ
ﺩﺭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻳﻚ ﻃﺮﻑ'ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻫﺮﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ' ﻭ
ﺳﭙس ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ'ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺧﻮﺩ ﺫﻫﻦ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺫﻫﻦ
ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺗﺮﻙ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻫﺎ'ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺫﻫﻦ ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ'ﭼﻪ
ﻧﻘﺸﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺫﻫﻨﻰ'ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻫﺎ'ﺍﺻﺎﻟﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻪ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ'ﻭﻧﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺫﻫﻦ ﺑﺎﻗی ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﮑﺮ ﻓﻌﻞ ﺍﺯ ﺫﻫﻦ
ﻧﻴﺴﺖ'ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻮ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﻳﻚ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﻳﺪﻩ
ﺑﻄﻔﻞ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺯ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺍﺧﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ'ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ' ﺗﺎ
ﺍثر ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﺟﻮﺩ'ﺭﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭﻙ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺳﻮﮊﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ' ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺵ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺸﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﮐﻪﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺟﻮﺩ'ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻣﺎ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻭ ﻓﺮﺩﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺩﺭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ'ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ' ﺑﻌﺪﻣﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺒﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ' ﺗﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ. ﻭﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻳﺎ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ'ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ'ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ'ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس
ﻭﺳﻤﺒﻮﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻗﺒﻮﻝ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺳﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭﻣﺎ
ﺩﻭﻥ ﺃﺗﻤﻰ ﻫﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ'
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﻯ ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﺒﺘﻨﻰ ﺑﺮ
ﺗﻘﺪﻡ ﻣﺘﻌﻠّﻘﺎﺕ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺳﻌﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﺍﻳﻦ
ﺗﻘﺪﻡ ﺭﺍ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪﺍﻭﻝ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﺎﺩﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺟﺴﺘﻦ
ﺑﻮﺩ'ﺑﻌﺪ ﺫﻫﻦ
ﻣﺎ ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﻭ
ﺩﺭﻙ ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻘﺸﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﻌﻴﻴﻦ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺩﺭﻣِﻠﺎﻙ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻦ
ﭘﺮﺳﺖ'ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻨﺪ. ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ
ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺎﻳﺠﺎﺩ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻴﭻ ﺟﺎﻯ
ﺗﺰﻟﺰﻝ ﻭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﺧﺎﺭﺝ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﺯﮐﻮﺩﮐﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺫﻫﻦ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻓﮑﺮﻯ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰﺧﺎﺭﺝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺧﻮﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻮﺷﺮﻁ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻨﺪ'ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺍﻳﻥﺨﺎﺭﺝ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥﺬﻫﻦ
ﻇﺮﻑ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺝ ﺣﺴّﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ
ﻓﺮﺽ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺧﺎﺭﺝ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺁﻥ ﻧﻪ ﺧﺎﺭجی
کاﻣﻠﺎ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻧﻪ
ﺧﺎﺭﺝ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻔس
ﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭﻧﻪ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻭﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﮑﻞ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻣﻄﺮﻭﺣﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻬﻤﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﺫﻫﻦ ﺩﺭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺁثاﺭ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺿﻤﻴﺮ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻭﻫﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻋﻴﻨﻴّﺖ
ﺩﻗﻴﻖ ﻣﺘﻌﻠّﻘﺎﺕ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺗﺎﺯﻩ ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﻭﺍﻗﻊ ﻭ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻋﻴﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻓﻠﺴفی ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻮﺩ. ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭﺍقع
اﻳﻥ اﺳﺖ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪﮐﻦ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺩﺭﻙ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ'ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭﻙ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺣﺴّﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻃﻠﺒﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺩﺭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ'ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭﻟﻮ
ﻧﺎﻗﺺ'ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﮐس
ﺑﻨﺤﻮﻯ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻳﻚ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﺍﻳﻦ ﺫﻫﻦ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ'ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻭ
ﺣﻔﻆ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ'
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩ ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺍﻟﻮﻫﻰ
ﺁﻥ ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ'
ﭼﻴﺰﻯ ﺷﺒﻴﻪ
ﻭﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﺂﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺫﻫﻦ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﺮﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺍﻭ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ'ﺧﺎﻟﺼﺘﺮﻳﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ'ﻭﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ'
ﻣﻌﺠﻮﻧﻰ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ'ﺑﺎ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ ﺭﻭﺍﻥﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻪ
ﺑﺪﺗﺮ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ'ﻭ ﻳﺎ
ﻳﻚ ﺭﻫﺒﺮ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭ'ﻭ ﻳﺎ ﻳﻚ ﻃﺮﺡ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﭘﺮ
ﺯﺭﻕ ﻭ ﺑﺮﻕ
ﺩﺭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﺎﺭﻩ
ﮐﺎﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭﺳﺖ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﻳﺎ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﮐﺎﻣﻞ' ﺗﺎ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ'ﻭ
ﺣﺮﺹ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻢ ﺩﺭﻙ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺴّﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻫﻢ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺺ'ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺧﻮﺩ'ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺩﺭ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴﻢ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺫﻫﻦ ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ
ﻭ ﺣﺎﻟﻰ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻣﺎﺩﻩ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻧﻴﺰ' ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻟﺰﻭﻡ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺣﺘﻤﻰ
ﻭ ﻟﺎﺯﻡ'ﺑﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﺑﻘﺼﺪ ﺩﺭ
ﺑُﻦ ﺑﺴﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯﺤل
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﻧﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻭ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ'ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻟﻮ ﻣﺘﻬﻢ ﺑﺎﻭﻫﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻭ ﻧﻘﺶ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺭﺍ
ﺗﻀﻌﻴﻒ'ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺫﻫﻦ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ'ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﭘﺎﻙ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺤﺼﻮﻝ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺍﻗﻊ ﮔﺮﺍ'ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ
ﺫﻫﻦ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺧﺎﺭﺝ'ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻌﻘّﻞ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﻌﻨﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ'
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﭼﻨﺪ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻓﻴﻞ ﺩﺭ
ﻣثاﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﺮﻃﻮﻡ ﻭﻳﺎ
ﭘﺎﻯ ﻓﻴﻞ ﻭﻳﺎ
ﺩﻡ ﻓﻴﻞ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺳﻮﮊﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﻟﻤس
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻳﻚ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺭﺍ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﻳﮑﻰ
ﺳﺘﻮﻥ
ﺩﻳﺪﻩ'ﻭﻳﮑﻰ
ﻟﻮﻟﻪﺍﻯ ﻗﻄﻮﺭ. ﭘس
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺎﺭﺝ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻭﺩﺭﻙ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﻣﻬم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ(ﻣﻌﻨﻰ)ﺑﺠﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
(ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯ) ﺁﻥ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻙ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭﻙ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ' ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﮐﻠﺎم ﺒﺎ
ﻳﻚ ﻃﻔﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻘﺪﺭ
ﮐﺎﻓﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺭﻭﺷﻦ
ﻧﻴﺴﺖ'ﺑﺨﺎﻃﺮﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺿﻌﻒ
ﭼﺸﻢ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺎﮐﻪﺩﺭﺳﺖ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔس ﺍﺯ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻳﺎ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﻓﺎﺳﺪ'ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ'ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﺣﺮﺹ ﺑﻌﻠّﺖ
ﮐﻤﺒﻮﺩ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ.

ﺟﺎﻟﺐ
ﺗﺮ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﺖ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺍﻳﺮﺍﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﮑﺘﺐ (ﺗﺤﺼﻴﻞ ﺣﺎﺻﻞ)
ﻳﺎ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﺴﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺎﺩﻩﮔﺮﺍ
ﻭﻟﻰﺑﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺷﺮﻁ ﻭﺷﺮﻭﻁ'ﮐﻪ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺘﺐ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻳﻢ'ﮐﻪ
ﺩﻳﺮ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪ' ﻭ ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ
ﻗﺎﻟﺐ ﺗﻬﻰ
ﮐﺮﺩ
ﻭﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﻭﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺭﺍﺳﻞ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻫﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ(ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﺍﻭ)ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﺭﻭﺡ ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻃﻠﺒﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ'ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ ﺧﺪﺍ
ﺟﻮﺋﻰ'ﺩﺭ ﻳﻚ ﮐﻠﻤﻪ(
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ ﺭﺍ )
ﮔﻔﺖ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺳﺮﺍﻍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻣﮕﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.

M149

پوزیتیویزم
اصالت مادی
ریاضی

ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﻳﺎﺿی
ﭙﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﻢ
ﻭﻣثبت ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ'که
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﺍﻗﻊ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺎ'ﭼﻮﻥ ﻳﻚ
ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ
ﺭﻳﺎﺿﻰ'ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻭ
ﻃﺮﻑ ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺴﺎﻭﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺫﻫﻨﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﺷﺪﻩ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﮐﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﭼﻴﺰﻯ
ﻫﻢ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻧﮕﺮﺩﺩ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺣﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻴﭻ ﮐس ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﻌﻘّﻞ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻳﺎ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺴﺎﻭﺍﺕ ﺩﻭ
ﻃﺮﻑ ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ
ﺭﺍ ﺩﻗﻴﻘ
ﺎﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻳﺎ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺁﻥ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ'ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺁﻥ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺫﻫﻨﻬﺎﻯ
ﺁﺷﻔﺘﻪ ﻭ
ﺁﻏﺸﺘﻪ ﺑﻌﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﻃﻤﻊ ﻫﺎ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻯ'ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻴﺐ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﻢ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺩﻳﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﻣﺮﺩﻩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺖ'ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ'ﻏﺮﻕ
ﺑﺎﺯﻯ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ ﻏﻴﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺁﻧﺎﻥ'ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺣُﺴﻦ
ﻧﻴّﺖ ﺣﺬﻑ
ﺯﻭﺍﺋﺪ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﺭﻳﺎﺿﻰ'ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺄﻣﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ
ﺑﻨﺎﻡ ﺣﻘﻴﻘﺖ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻌﺮﻳﻔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﺎﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﮔﻮﺵ
ﺷﻨﻮﺍﺋﻰ ﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﻬﻠﻴﺴﻢ
ﻭﭘﻮﭼﻰ ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﻢ
ﮔﻔﺘﻨﻬﺎ'ﻭﺍﺯ
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ' ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻣﻨﻄﻖ ﻭ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﺍﻟﻬﻰ'
ﺑﺘﻘﻮﻳﺖ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ'ﻭﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺮﻙ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ'ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﻳﺪﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ'
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ' ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﮔﻮﺵ ﺷﻨﻮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ' ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺘّﻰ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭضع
ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ'ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍلی اﻟﻬی
ﻮ ﺭﺑﻮبی
ﺪﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﻣﻨﺸﺄ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍ'ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ ﻣﻴﺮﺍﻧﻨﺪ
ﭘس ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺤﺒﻮﺑﻴﻦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ. ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ' ﺑﺎ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺣﻴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ' ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﻟﺰﻭﻡ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﮕﻮﻯ کماﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
' ﺍﺯﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ'ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﺁﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﺴﺒﺖ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺩﺭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ'ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ'ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻮﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﺣﻘﻴﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻧﺎﻓﻬﻤﻰ
ﻭ ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ ﻭ
ﻏﺮﻭﺭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎ'ﻭ ﺧﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﺮﺑﺪﻩﺍﻯ'ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﻟﻴﻞ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎتی
اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﮑﻮﺕ ﻭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺭﻙ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪﺍﮔﺮ ﺳﺨﻦ
ﮔﻔﺘﻦ
ﻧﻘﺮﻩﺑﺎﺷﺪ'
(ﺳﮑﻮﺕ) آﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻃﻠﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﺬﻫﺐ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﻢ
ﺩﺭ ﻧﻘﺪ
ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺧﺎﺭﺝ
ﺷﻨﺎس ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺣﺪﻭﺩ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﺑﻴﻦ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ' ﺑﺎ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺣﺮﻑﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﻧﻘﺺ
ﮐﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﻄﻘﻴّﻮﻥ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﺖ'ﮐﻪ پوزیتیو
ﻭ ﻣثبت ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﺍﺻﻞ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻴﻨﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻰ'ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﺘﻔﺎوﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣثبت
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﺭﺍﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ'
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﭙس
ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺭﻭﺍﻥ'ﻭ ﺗﺤﻘﻖ ﻧﺪﺍﺩﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻟﺎﺯﻡ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ'ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣثبت
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩ. ﻭﻧﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ'ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣثبت ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻥ'ﻋﻤﻠﺎ ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ
ﺑﺮﺳﺪ'ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ' ﺑﺎ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
آن ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﺻﺮﺍﺭﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻨﻄﻖ'
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ' ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻋﺒﻮﺭ ﺳﺨﺖ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺫﻫﻦ'ﺩﺭ
ﭘﺎک ﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ'
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻨﺸﺄ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﻭ ﺃﺻﻞ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻫﻤﻪ
ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥﻮﻣﺘﻔﻠﺴﻔﺎﻥ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺠﺮﻳﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ'ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺫﻫﻦ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭ ﭘﺎﻙ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺩﺭ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﺩ'ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻗﻮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺎﺩﻩ ﻭ
ﺑﺪﻳﻬﻰ'ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﺪﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﺭﻭﺷﻦ ﺁﺳﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ' ﮐﻪ
ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ
ﺍﺳﺎس ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻓﺮﺍﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺍﺭﻳﻢ'ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻓﺮﺍﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺗﺠﺮﺑﻰ ﺍﺳﺖ'
ﺍﻣﻮﺭ ﻧا
ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺒﻬم
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ ﺍﺟﺰﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭﻟﻰﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻨﺪ ﭼﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻓﻴﻞ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎﺳﺘﻮﻥ
ﻳﻚ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ. ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺘﺐ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮔﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻨﺸﺄ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ'ﻓﻘﻂ
ﺑﺂﻧﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺠﺮﺑﻴّﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ'ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺿﺮﻭﺭﺗﺎ
ﻟﺎﺯﻡ ﻧﻤﻰ
ﺁﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻧﺎ
ﻣﻤﮑﻦ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﻣﻮﺭﻯ ﻳﺎﻓﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﻄﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪﻩ' ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺷﻨﺎﺧﺖ' ﺑﻨﺘﺎﻳﺠﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﻏﻴﺮﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻫﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺗﺠﺮﺑﻰ'ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻏﻴﺮ ﺗﺠﺮبی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺳﺘﻘﺮاء
ﺫﻫﻨﻰ. ﻣثلا
ﺑﻌﻀﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻣؤﻳّﺪ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﻳﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖﻏﻴﺮ
ﺗﺠﺮبی اﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﺠﺮبی
هست. ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻣﻐﻨﺎﻃﻴس
ﻭ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧی هیچ
ﮐﺪﺍﻡ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﺭﻙ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ ﻭ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ' ﻫﻴﭻ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﺍ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺟﻬﺶ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻧﻮﺭ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺃﺗﻤﻰ ﺩﺭ
ﺍﻃﺎﻕ(ﻫﻴﺪﺳﻮﻥ)ﻧﻮﻉ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺃﺗﻢ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﺘﻬﺎ'ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺻﺤّﺖ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ'ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺗﻨﻬﺎ ﻇﺎﻫﺮﻧﺪ'
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﻫﺎ
ﺷﺒﻴﻪ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺗﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﮐﺸﻒ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺑﺮﻕ ﺩﺭ
ﺳﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﺍﺳﺖ
ﻧﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻧﺮﮊﻯ'ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﺃﺗﻤﻰ ﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺃثیرﻯ ﻭﺗﺤﺖ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺍﺯ
ﻣﻴﺎﻥ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮔﺬﺭ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺑﻨﻈﺮ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﺘﻬﺎ'
ﻣﻌﻨﻰ ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺳﻴﻢ
ﭘﺎﺭﻩﺍﻯ'ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺧﺎﺹ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺑﻮﻗﻮﻉ ﻣﻰ
ﭘﻴﻮﻧﺪﻧﺪ. ﺳﻴﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺍﻝ ﺑﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻥ' ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻭﺿﻊ ﻣﻘﺘﻀﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻧﻮﻉ
ﮐﻠﻴّﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻋﻠﻢ (ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﺣﺎﺻﻞ ) ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﺖ'ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﺎ ﻓﻮﻕ ﺣﺴّﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ های
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺣسّ ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﻋﺪم اﺣﺴﺎس ﺭﺍ
ﺩﻟﻴﻞ ﻋﺪﻡ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ ﻳﺎ
ﻋﻠﻢ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺤﺴﻮس ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ' ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻣﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ
ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺡ
ﻭﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﺎﻟﻢ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺑﺠﺰ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺣﺎﺻﻠﻪ ﺍﺯ
ﻋﻠﻮﻡ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﺪﻑ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﺍﻳﻦ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﻋﻠﻮﻡ
ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ'ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺍﻟﺎﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻭﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺳﻮﺩ
ﻓﻮﺭﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻧﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻠﻮﻡ'ﻏﻴﺮﺍﺯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﻋﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻏﻴﺮ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻋﺪﻡ
ﺁﻥ ﺿﺮﺭ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺣﺘﻤﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ'ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ' ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻠﻮﻡ ﺗﻬﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﻣﺬﻫﺐ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻫﻴﻮﻡ'ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﮔﺴﺖ ﮐﻮﻧﺖ
ﺗﻔﺼﻴﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎﻓﺖ. ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺤﺼﻴﻠﻰ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ'ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻨﻮﻋﻰ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻌﻨﻰ'ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﺍﻗﻊ'ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺑﻴﻨﺎ ﺑﻴﻦ
ﻣﺸﺘﺮﻙ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻪ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺘﻌﻠّﻖ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺁﻥ
ﮐﺪﺍﻡ ﺭﺍ
ﭘﺴﻨﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ'
ﺑﻴﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﮔﺮوهﻫﺎ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻫﻴﻮﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺘﻌﻠّﻘﺎﺕ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﺎ'ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎﺕ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻣﺎ
ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻣﻄﻠﺐ ﺍﺻﻠﻰ
ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻣﻌﺮﻓﺖ' ﻣﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴم
اﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﺳﺖ ﻓﺮﺍﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﻭﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻣﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎﺕ'
ﻭﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﺍﻗﻊ
ﺭﺍ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﻭ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺭﺍ'ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ ﻓﺎﻋﻞ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺮﮐﺐﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭ ﻫﻢ ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ'ﻧﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺫﻫﻨﻰ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻫﻤﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻋﻨﺎﺻﺮﻯ
ﺧﻨثی ﻭﻟﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ
ﻓﺎﻋﻞ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﻪﻫﺎ'ﺑﺎﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺑﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺁﻥ'ﮐﻪ ﺩﻟﻴﻞ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻓﮑﺮ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻴﺌﻰ
ﺧﺎﺭﺟﻰ'ﻭﺫﻫﻦ
ﻇﺮﻑ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ'ﻭ ﻟﺎ
ﺟﺮﻡ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺎﺯﺍﻥ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭوﺍﺡ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺳﻪ ﻗﻄﺐ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺍﺷﻴاء
ﺧﺎﺭﺟﻰ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺷﺨﺺ'ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺍﺣﺴﺎس ﺃثر
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺴﺖ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻫﺴﺖ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﺭج ﻮﺍﺣﺴﺎس
ﺫﺍﺗﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺟﺮﻳﺎﻥﺬﻫﻦ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ' ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻫﻴﭻ ﺃثرﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻣﺤﺴﻮس ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻇﺮﻑ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﻣّﺎﺭﻩ'ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻧﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﺭﺵ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻘﺪ ﺫﺍﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﺎﺭﺝ' ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺳﭙس ﺩﺭ ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﭙﺸﺖ ﺳﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ
ﺍﺷﻴاء ﺩﺭ
ﺧﺎﺭﺝ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻧﻔس
ﻣﻠﻬﻤﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ک کاﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ'ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻩ'ﻭ
ﺩﺭﻙ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﺍ' ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺃثر ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ'
ﺃثر ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺍﺭﻧﺴﺖ
ﻣﺎﺥ
ﺍﻃﺮﻳﺸﻰ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺭﮐﻠﻰ'ﺍﺟﺴﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﺮﺿﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﺭﻧﮓ
ﻭ ﺻﺪﺍ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻳﻚ ﭼﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺣﺴﺎسﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻣثلا
ﺃثر ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﻟﻤس
ﻭﻏﻴﺮﻩ'ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎس
ﻫﺎ ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ ﻳﮑﺠﺎ
ﻭﻣﺨﻠﻮﻁ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭﺍﺣﺪ
ﮐﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﺍﻳﻦ
ﺃﻣﺮﻯ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس
ﻋﺎﻣﻞ ﺳﻮﻣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺭﺍ'ﺑﻨﺎﻡ ﺣسّ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻇﺮﻑ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺄثیر
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞﮐﻨﺪ'ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺫﻫﻦ ﺍﺯ
ﻣﻨﺎﻇﺮﻯ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ'ﭼﻴﺰﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺯﻳﺮ ﺁﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮﺍﺩ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﻞ ﺍﺣﺴﺎس
ﺫﻫﻦ ﺷﺪﻩ'ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺁﻥ'ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺎﺭﺟﻰ'ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ'ﻭ
ﺃﺻﻞ ﺣﺮﮐﺖ
ﺭﻭﺡ ﺑﺴﻮﻯ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﻭ
ﺍﮐثرﺍ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻮﻗّﻒ' ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻴﻮﻡ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﻤﺪﺍﺩ ﻭ ﻗﻠﻢ
'ﺫﺍﺕ ﻣﺪﺍﺩ ﭼﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ؟
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻞّ
ﺷﻴئ ﺩﻳﺪﻥ'ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﮐﻠّﻰ
ﻧﻮﻋﻰ'ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻰ ﻭ
ﮔﺬﺭﺍﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻫﻴﭻ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺫﻫﻦ ﻧﻴﺰ ﻳﻚ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻴئ ثاﺑﺖ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺑﺎﻳﺴﺘﺪ' ﺗﺎ
ﺫﺍﺗﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﺤﻈﻪ ﺗﻮﻗﻒ
ﺷﻴﺌﻰ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻮﻗﻒ
ﻟﺤﻈﻪ'ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻋﮑس ﻳﻚ ﺟﺮﻳﺎﻥ'
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﻳﻚ ﮔﻠﻮﻟﻪ
ﻓﻮﺗﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺩﻧﻴﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﺍﻳﻦ
ﻓﻮﺗﻮﻥ'ﺑﺎ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺗﻮﻗﻒ ﮐﻨﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﺗﻤﻰ ﻭ ﺃثیرﻯ
ﻭﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ'ﺩﺭﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺑﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻪ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ' ﻣﺎﺭﺍ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻣﺤﺴﻮس ﺍﺗﻤﻰ
ﻓﻌﻠﻰ' ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺭﻭﺍنی
ﻮﺫﻫﻦ'ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺃثیرﻯ
ﻭﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺭﻗﻴق ﺘﺮﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ'ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﺍﻭﻟﻴﻪﻣﻄﻠﻖ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻡ' ﻳﺎ ﻣﮑﺎﻥ
ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪﺍﻳﻦ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﻤّاء
'ﻳﺎ ﻋﺎﻟم ﻤﺎﻫﻮﻯ
(ﻋﺪﻡ ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ)'ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ
ﻭﺍﻟﺨﺎﺭﺝ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ'ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ(ﻟﺎ
ﺑﺸﺮﻁ)ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﭘس ﺍﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺫﺍﺗﻰ
ﭼﻴﺰﻯ'ﮐﻪﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ'ﻭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺑﺎﺟﺰﺍﻯ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎﺷﺪ'ﺟﺰ
ﻭﺍﺣﺪ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ'ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺷﺒﻪﻋﺪﻣﻰ'ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻨﻮﺍﻥ(ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻣﻰ) ﻣﺎﺭﺍ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﺫﺍﺕﻭ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺟﺴﺎﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺭﻳﺰﺗﺮﻯﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﻣثلا ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ ﻳﻚ
ﻭﺍﺣﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻩ' ﺟﺴﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ'ﻭﻣﻮﻗﺘﺎ
ﻭﺣتی
ﻤﺘﻐﻴّﺮ'ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﻮﺍﺣﺪﻫﺎﻯ ﺃﺗﻤﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻋﻮﺽﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺭﺷﺪ
ﺧﻮﺩ ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻭﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻝ
ﺍﺟﺴﺎﻣی
ﻤﺴﺘﻘل هستند
ﮐﻪﺭﻭح ﻔﺮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﺭﻳﺰﺗﺮﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ'
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺗﻦ ﺃﺗمی
ﺨﻮﺩﺑﺴﺎﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻫﺎ'ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺫﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﺭﻧﺴﺖ ﻣﺎﺥ ﭼﻮﻥ
ﻫﻴﻮﻡ'ﺩﺭ
ﭘﺎﺳﺦ ﺫﺍﺕ
ﻣﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﺟﺰ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎﺕ'ﻭ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻄﺒﻊ
ﺍﺯ ﺣﻮﺍس
ﺧﺎﺭﺟﻰ'ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪﻩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺯ
ﺣﻮﺍﺩث
ﺧﺎﺭﺟﻰ'ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻣﻴﺎﻝ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎ'ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ'ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺮ
ﺧﺎﻃﺮﻩﺍﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﮐﺮﺩ' ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﻣﻰ
ﮔﺰﻳﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﮐﻨﺪ
ﻳﺎ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺫﻫﻦ ﻇﺮﻑ ﺁثاﺭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺘﻄﻘﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ'
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺷﻨﺎس
ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﮐﺴﺐ
ﻫﺪﺍﻳﺖﻫﺎﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ'ﺍﺯ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺯ
ﺣﻮﺍس ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﮐﻪ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺎﺑﻖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺍﺯ
ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺫﺍﺕ
ﺍﻳﻦ ﻗﻠﻢ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺷﻴﺌﻰ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺎﺩﻯ(ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻌﻨﻮﻯ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭ(ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﻨﻮﻯ)ﺍﺯ
ﺁثاﺭ (ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﻣﺎﺩﻯ)
ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺍﺯ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﺷﻴاء ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ'ﮐﻠّﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻉ
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴک
ﻮﺃثر ﻣﺮﺗﺴﻢ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ' ﭘس
اﺯ ﺑﺎﺯﻯ ﻭ ﺗﺄثیرﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮﻙ ﺷﻮﺩ.
ﭘس ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﭼﻮﻥ ﺭﻧﮓ ﻭ
ﺑﻮ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺷﻴﺌﻰ ﻣﺴﺘﻘل
ﺮﺍ ﺩﺭﻙ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ'
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ می
ﺨﻮﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕﻫﺮﭼﻴﺰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﻧﻮﺭ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﺷﻴﺌﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﻧﻮﺭ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻮ'ﮐﻪ ﺧﺮﻭﺝ
ﺫﺭﺍﺕ ﺭﻳﺰ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯﺁﻥ
اﺯ ﻣﺮﮐّﺒﺎﺕ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﻫﺎ'
ﺍﺯ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪﺍﺣﺴﺎس ﺷﻮﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻮﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺍﺷﻴاء' ﮐﻪ
ﺯﻭﺍﻝ ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺷﺪﻥ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺭﺍ'ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻨﮑﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ'ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺎ ﺍﻟﻔﺎﻇﻰ
ﭼﻮﻥ
ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﻩﻫﺎ ﻭ ﺁثاﺭ
ﺁﻥ' ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ ثبت ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻋﻨﺎﺻﺮﻯ
ﺧﻨثیﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭ
ﻫﻢ ﺫﻫﻨﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ. ﻣثلا
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻐﺰ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ'ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ' ﻣﮕﺮ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻋﺒﻮﺭ
ﺑﺮﻕ ﻋﺼﺒﻰ ﻳﺎ ﺑﺮﻕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺣﺴﺎس، ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺮﻕ
ﺗﺄثیرﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ' ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺮﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﮐس ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭﻙ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯﺘﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ'ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺤسّ ﻭﺑﺮق
عصبی ﺍﺯﻣﻐﺰ
ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺮﺳﺪ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﻴﺺ ﻭ
ﺑﻴﺺ'ﻣﮑﺘﺐ ﻧﻮ
ﺗﺤﺼﻴﻠﻰ'ﺍﺯ
ﺣﺎﻟﺖ ﻣﻌﺘﺪﻝ
ﺗﺤﺼّﻠﻰ ﺑﺎﺥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ' ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﻔﺼﻴﻠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﺪﺍ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺍﺩﺭﺍﻙ'ﻧﻈﺮ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺍﻗﻊ ﮔﺮﺍﻫﺎ
ﺭﺍﻗﺒﻮﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺤﻮﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺘﺐ ﺷﺪ' ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺷﺎﻣل
اﺩﺭﺍﻙ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻨﺎﺭ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻈﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﻴﺎﻧی ﻮ
ﺭﻭﺷﻦ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ'ﻭ
ﺑﺎﻟﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺑﻴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺟﻤﻠﺎﺕ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺒﺘﻨﻰ ﺑﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻮ
ﺗﺤﺼّﻠﺎﻥ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺗﺄﻟﻴﻔﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﺸﺪﻧﺪ'ﺑﻰ
ﺍﺳﺎس ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﻮﻥ
ﻣﻌﺘﺪﻝ ﻭ
ﻓﺮﺍﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻗﻀﺎﻳﺎ ﺭﺍ ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻈﺮ ﮐﺎﻧﺖ'ﻣﺎﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ
ﻗﻀﺎﻳﺎﺋﻰ
ﺗﺄﻟﻴﻔﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺣﺮﻓﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻘﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺎﻗﺪ ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﻣﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩ'ﻭ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻧﻮ
ﺗﺤﺼّﻠﻴﺎﻥ'ﺑﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﻣﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ'ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺗﺤﺼّﻠﻴﺎﻥ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻗﺪﻳﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ'ﻣﻨﺪﺭﺝ
ﺩﺭﻋﻠﻮﻡ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺍﺳﺖ. ﻋﻠﻮﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺏ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ'ﮐﻪ
(ﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ)ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻟﺬﺍ
ﺭﻭﻯ ﻣﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺷﻌﻮﺭ ﺧﻂ
ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ'
ﺟﺰ ﺑﺤث
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ'ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻧﺤﻮﻩ ﺣﺼﻮﻝ
ﻣﻌﺮﻓﺖﺭﺍ ﺍﺯ
ﺑﺤث ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ' ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻓﻘﻂ ﭘﮋﻭﻫﺶ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻏﺮﺽ ﺩﺭ ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﻧﻮ
ﺗﺤﺼّﻠﻴﺎﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ'ﺑﺎ
ﺟﻤﻠﺎﺕ ﻭﺑﻴﺎﻥ
ﻟﻔﻈﻰ ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ' ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﮐﻮﺭﻯ
ﺭﻧﮓ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﻭﭼﻴﺰﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺭﺍﺳﺖ ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺑﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻧﻮ
ﺗﺤﺼّﻠﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ'ﺑﺎ
ﻣﻨﻄﻖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﻄﻖ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺟﻮﻟﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﺤﺼّﻠﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺭﺷﺪ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻨﻄﻖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺤﺼﺎﺭ
ﻧﻮ
ﺗﺤﺼّﻠﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻧﻮﺗﺤﺼّﻠﻴﺎﻥ
ﺑﺮﻏﻢ ﻧﻈﺮ
ﻣﻨﻔﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ'ﻭ
ﺑﺠﺰ ﻗﺴﻤﺖ ﺯﺑﺎﻥ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺭﺍ
ﺩﻭﺭ ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ. ﺑﻨﻈﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻃﻮﺭﻯ
ﻃﺮﺡ ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﺷﻴاء
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺧﺎﻃﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻰ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺎﺷﻴاء
ﻧﺒﻮﺩﻩ'ﻭﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ ﺩﺍﻝ
ﺑﺮ ﺍﺷﻴاء
ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺫﺍﺕ
ﺍﺷﻴاء' ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺯﻳﺎﺩ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﻣﺒﻬم ﺒﻮﺩﻩ
ﭼﻮﻥ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺫﺍﺕ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ است. ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت
ﻣﺎﻧﻨﺪ (ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻫﻴﻮﻟﺎ)
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥﺒﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺿﺎﻓﻪ
ﻫﻴﻮﻟﺎ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ'ﻳﺎ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﺎﻥ
کساﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ'ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻣﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﺮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺖ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ(ﻟﻔﻆ
ﺍﻧﺴﺎﻥ)
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻧﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎﻣﺎﺩﻯ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺤث ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ'ﺑﻠﻔﻈ
آﻥ ﺍﺳﺖ 'ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﻟﺎﻟﺖ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺻﺤﻴﺢ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺤثیﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪﻣﻔﻴﺪ
ﺁﻣﻮﺯﺵﺩﺍﺩﻥ
ﻭﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ
ﻏﻴﺮﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻃﺒﻌﺎ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻗﺪﻳﻢ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﺷﻴاء'
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﺴﺄﻟﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻧﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻫﻴﻮﻟﺎﺋﻰ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﻣﺎﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ. ﻧﻮ
ﺗﺤﺼّﻠﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﮐﻠّﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﺤﺼّﻠﻰ
ﻫﻴﻮﻡ'ﺑﮑﻠّﻰ
ﺩﻭﺭ ﺷﺪﻩ'ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺁﻥ
ﻣﺘﻌﻠّﻘﺎﺕ
ﺻﺤﻴﺢ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﮐﻠﻴّﻪ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻋﻠﻮﻡ' ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻣﺘﺪﺍﻭﻝ
ﺩﺭﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ'ﻳﺎ
ﺟﻤﻠﺎﺗﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻭ ﺟﻤﻠﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ'ﺑﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮐﺮﺩ'ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺟﻤﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ'
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺟﻤﻠﺎﺕ ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﻭﻗﺘﻰ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻣﺘﺪﺍﻭﻝ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺑﻴﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻓﺮﺿﻴّﻪ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻧﻮ
ﺗﺤﺼﻠّﻰ
ﺭﺍ'ﺑﻤﺬﻫﺐ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻣﺎﺩﻩﻧﺰﺩﻳﻚ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ'
ﺗﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺪﺳﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻮﺵ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭﻟﻰ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﻮﺵ
ﺍﺯ ﻧﻔس
اﻟﺄﻣﺮﻯ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﻮﺵ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻥ ﺳؤﺍﻟﺎﺕ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﺎﺩﻩ'ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﺤثی ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺻﺤﺒﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
' ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺤث
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﮐﺮﺩﻩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍثباﺕ ﻏﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍثباﺕ ﺻﺤّﺖ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ'ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ' ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ'ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻧﻪ ﺑﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻴﻦ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺪﺗﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭ
ﻣﺴﺦ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻬﺎ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﻘﻴﺮ
ﻭ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻧﮑﻨﻴﻢ. ﺗﺎﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺷﻮﺩ.
ﻭ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺭﻗﻴﻘﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﺷﺒﻴﻪ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ'
ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺰﻣﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺷﻨﺎﺧﺖ'ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﺩﺭﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ
ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ'ﭼﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ ﻳﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ'ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥﻋﻘﻞ
ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ'ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺻﺮﻑ ﻋﻤﺮ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺍﮔﺮ ﺻﺮﻑ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﻳﺎ ﺑﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺃثاﺭ ﻣﻔﻴﺪﻯ
ﺑﺪﻫﺪ' ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺘﻦ ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺭﻭﺍنی
اﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ
ﺳﺒﮑﺒﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻔﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎﺯ ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ'ﺍﺯ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﻃﻤﻊ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺣﺮﺹ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺫﺍﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ
ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪﭼﻮﻥ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ'ﻓﻮﺭﺍ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﻄﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ' ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ'ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻫﺪﻑ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺑﻴﺎﻥ ﺟﻨﮓ ﻭ
ﺟﺪﺍﻝ ﻭ
ﻣﺠﺎﺩﻟﺎﺕ
ﻟﻔﻈﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺑﻴﺎﻧﻰ' ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻣﺪﻋﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ' ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻤﻚ ﺷﻮﺩ'ﮐﻪ
ﻋﻤﺮﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻫﺎﻯ ﺁﻥ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺗﻠﻒ
ﻧﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎﺳﻮﺍﺩ
ﺗﺮ ﺷﻮﺩ'ﻭ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﺗﺮ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﺗﺮ'ﺣﺘﻤﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺻﺮﻑ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ
ﮐﻤﻚ
ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﺻﺮﻓﻪ
ﺟﻮﺋﻰ ﺯﻣﺎﻧﻰ'ﻭ
ﮐﻤﺘﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩ.

M150

رابطه
شناخت ومعرفت با
علوم فیزیکی و
متافیزیکی

ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ' ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﻟﻖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪﺑﺘﺪﺭﻳج
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎﺧﻮﺩ
ﻭﻫﺴﺘﻰ ﻭﺳﭙس
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ نیز ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺧﻮﻳﺶ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﻋﺪﻡ
ﺷﻨﺎﺧﺖ در
زندگی ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺯﻭﺍﻝ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ'ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ' ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ'ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ' ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺟﻮﻫﺮ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻫﻤﻴﻦ بزبان
عرفان و سلوک
الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ' ﺩﺭ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﺪﺭﺳﻰ' ﻭ
ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ' ﺩﺭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺶﻣﻴﺒﺮﺩ. و
ﭼﻮﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺖ'ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭ ﻫﻔﺖ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻳﺎ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻭﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺣﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ' ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﻳﮕﺮ'ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ'ﻭﻧﻴﺰ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
و زردشت
'وﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭘﻴﺶ ﺑﺒﺮﻧﺪ'ﻭﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ' ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ' ﺭﺍﻩ
ﺃﺑﺪﻯ ﺗﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ بی
نهاﻳﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭﻯ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺷﺎﻫﺪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﻬم ﻮ
ﺣﺴﺎﺳﻰ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭﻳﺎ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻰ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﺗﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﻠﺎصه ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥﺒﺸﺮﻯ'ﺩﺭﻗﺎﻟﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ'ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻔس
اﻣّﺎﺭﻩ و
آلوده
ﺧﻮﺩ'ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﻃﻔﻞ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻭ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪﺍﻯ'ﺩﺭﻗﻴﺎس
ﺑﺎ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻮﻓّﻘﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﺎﺭﺍتوﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ'ﺍﺯ ﺧﻂ
ﺷﺮﻭﻉ ﺁﻏﺎﺯ
ﺣﺮﮐﺖ ﺷﺪﻩ'
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ'ﺑﻤﺮﺯﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
برﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻭ ﭼﻨﺪﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ'
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻗﻮﺍﻯ ﻠﺎﺯﻡ
ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ'ﻭﺳﭙس ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺩﻭﻳﺪﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺨﻂ
ﺁﺧﺮ ﻣﺴﺎﻳﻘﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ'ﻭ ﺑﺎ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻭﭼﻨﺪ
ﺑﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّمی
ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻰ.

ﻋﻠﻢ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻳﺎ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ'
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺴﺎﺋﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭﻫﺮﮐس
ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ ﺩﻳﺪ
ﻭﻋﻘﻞ ﺩﺭﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺑﻴﻨﺎ
ﺑﻴﻦ ﻭﻣﻬﻤّﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ
ﻭﺑﺮﺭﺳﻰ' ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ'ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ' ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﮔﺬﺭ
ﮐﺮﺩ'ﻭ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﻝ ﻧﺒﺴﺖ'ﻭﺗﻮﻗّﻒ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻧﮑﺮﺩ'ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ' ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯهفت
گاﻧﻪ'ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ' ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍنی که ﺃﺻل
اﻟﻬی ﻮﺃﺯلی
ﺪﺭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ
ﺃﺑﺪﻯ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘس اﺯﺳﻠﻮﻙ'
ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ'ﺗﺎ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎ(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ)
ﻭﻟﺪﻧّﻰ بعدی
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﮐﻨﺪ'ﺗﺎ ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ'ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮﻩ' ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ'ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ' ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺟﻠﻮ
ﺑﺮﻭﺩ'ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻭﺣﺘﻰ ﻧﺎﻣﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ' ﭘس
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺭﻭﺡ'ﺩﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﺩ'ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻭﻣﺪﺍﻡ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ'ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ
ﺩﺭﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ' ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻬﺎ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ' ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.

ﻣﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ'ﭘس
ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺑﻮﻣﻰ'ﺑﺎ
ﺟﻬﺎنی اﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻓﻠﺴفی
ﻮﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﺒﻮﺭتکاملی
ﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
درست ﮐﺮﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰ ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺑﻬﻔﺖ
ﻃﺒقه ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰشهودی
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺩﺭ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪﻋﻘﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﻤﻰ ﺗﻮﺍن
ﻓﻬﻤﻴﺪ. ﺍﮔﺮﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻋﻠﻮﻡ'ﺩﺭﻫﺮﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻈﺎﻡ
ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ'ﺍﺯ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻋﻠﻤﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺭﻭﺵﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻭﺗﺤﻘّﻖ'ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﺍﺗﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﺟﺎﻯ
ﺑﺤثﻋﻘﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ'ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﺎﻯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﺴﺖ. ﺍﻣﺎﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺤث ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ'ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧبوده ﻳﺎﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
یا ﺯﻣﺎنی
ﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻣثبت
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﮔﺎﻫﻰ ﮐﻨﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻈﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ'ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰﺍﺳﺖ'ﻭﻧﻪ
ﺑﻨﺎﺋی ﺒﺮ
ﺭﻭﻯ ﺧﺮﺍﺑﻪ
ﻫﺎﻯ ﺳﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭘس
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺟﻮﺋﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺎس
ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﮐﻬﻨﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺭﻭﻯ ﺧﺮﺍﺑﻪﺍﻯ
ﺳﺴﺖ ﺑﻨﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺷﻮﺩ'ﻭ
ﻳﺎﺑﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺧﺮﺍﺑﻪ
ﻫﺎ' ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﺎﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺑﻨﺎ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ.

ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻋﻠﻮﻡ'ﻳﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﻠﺎس
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻠﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ'ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺣﻴﺎﺕﺣﺮﻓﻪﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﻴﭻ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣثبتی
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﻭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺟﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻠﻮﻡ'ﺗﺎ
ﺣﺪّﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﺎ
ﺭﺍ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻳﻚ
ﻋﺎﻟﻢ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪﺍﻯ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ'ﺑﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻠﻤﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻋﻠﻤﻰ
تازه تر ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘس
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﺯ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻋﻠﻢ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ'ﻭ ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ ﺁﻥ
ﻋﻠﻢ' ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺁﻥ ﻋﻠﻢ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻭﺍﺋﺘﻠﺎﻑ
ﻗﻀﺎﻳﺎ ﻭ
ﻣﺒﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﻫﺮ ﻋﻠﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺤث ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺭ
ﺻﺤﺖ ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺿﻴّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ'ﺑﺤثهاﻯ ﻧﻈﺮﻯ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﻠﻤﻰ'ﺍﺯ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺗﺤﻮﻳﻞ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﺍﺯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻩ
ﺑﮑﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﻭ
ﻣﺠﺎﻟس ﺑﺤث ﻭ
ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﺗﺮﻙ
ﻫﻤﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ'ﻭﻟﻮ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻭ
ﻧﺴﺒﻰ'ﺑﺤثی
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ'ﺗﺎ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﮐﻤﺎﻝ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﮔﺮ
ﺑﺤثی ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻮﺩ'ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻴﺨﺒﺮ. ﻭ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺁﮔﺎﻫی ﺪﺍﺩﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ'
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ'ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ'ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ'ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ'ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺎﻟﻴﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ'
ﻭﺭﻓﻊ ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺑﺎﺯﺑﺴﻄﺢ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻌﻘّﻞ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻌﻘﻞ'ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ
ﺍﻳﻥﺴﻴﺴﺘﻢ
ﺷﻨﺎﺧﺖﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺭﻭﺵ
ﮐﺎﺭ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻠﻮﻡ' ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻟﺎﺋﻞ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮﻋﻠﻤﻰ
ﻭدرﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺤث ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺑﻨﻘﺎﻁ ﺿﻌﻒ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻋﻠمی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
اﺯﺟﻬل اﺳﺖ. ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﻊ ﻋﻮﺍﻣل
ﻤﺸﮑل ﺴﺎﺯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺭﻓﻊ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ ﺩﺭ
ﮐﻮﺭﻣﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻥ'ﻭ ﻳﺎ
ﺭﺍﻩ ﻧﺎﺷﻨﺎس
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺳﻂ
ﺟﻨﮕﻞ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﮐثرﺍ
ﻋﻤﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺎﻓﺮ
ﺩﺭﺟﻨﮕﻞ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﻓﺮﺿﻴّﺎﺕ ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ مصرف
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺭﻭﺵ ﻭ
ﻣﺘﺪ ﮐﺎﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻠﻤﻰ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺑﺎ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮﻫﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ'ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺁﻧﻬﺎ'ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺟﺴﺘﻦ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ
ﻫﺮﻣﺴﺄﻟﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻗﺒﻠﻰ'ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ'ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺁﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻴﻨﻰ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺩﻭﺭ
ﺩﺳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ
ﺑﻮﺩ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﻪ ﻣﺒﺎﺣث
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻰ'ﻣﺴﺎﺋلی
اﺯ ﻗﺒﻞ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ'
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺻﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻋﻠﻢ'
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ(ﺑﺤث
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺁﻓﺘﺎﺑﻪ ﺧﺮﺝ ﻟﺤﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭ
ﻣﺰﻳﺪ ﺑﺮ
ﻋﻠّﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ. ﻭﻟﻰ ﻣﺒﺎﺣث
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﮕﺮﻯ'ﮐﻪ ﺃﺻﻞ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻋﻠﻤﺎ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ'ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﺑﺸﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺗﺄﻣل ﻮ ﺍﻣﻴﺪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺤثی ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻧﻈﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺤث
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ ﺁثاﺭ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭﻋﻘﻠﻰ. ﺑﺤث
ﺩﺭﻋﺮﺑﻰ
ﺑﻤﻌﻨی
ﺠﺴﺘﺠﻮی گم
شده ﻭﺗﺤﻘﻴﻖ
بالقوّه ها
ﺍﺳت که ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺒﺤث ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻣﻄﺮﻭﺣﻪ'ﺻﺤﺖ
ﻭﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ' ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻣﺪﻩ'ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﻣثبت ﻭﻣﻨﻔﻰ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﻨﮓ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ'ﺑﻨﺎﻡ
ﮐﻨﻔﺮﺍﻧﺴﻬﺎ
ﻭ ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ'
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺭﺍﻩ
ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﺨﺬﻩ'ﻭﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻣﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺁثاﺭ
ﻣثبت ﺍﺯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺋﻰ'ﻭ
ﻗﻴﺎس ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺯ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺟﺰﺋﻰ'ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭﺿﻌﻰ ﻭ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻯ'ﺑﺎ ﺭﺍﻩ
ﺣﻠﻬﺎﻯ
ﺗﺤﮑّﻤﻰ ﺩﺭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻤﻰ'ﻭ ﺑﻌﻀﻰ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺩﻳﮕﺮ. ﻏﺎﻟﺒﺎ
ﻣﺴﺎﺋﻠﻰ ﺩﺭ
ﻗﻠﻤﺮﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﻭﺵ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﺒﺎﺣث
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ
ﺍﺟﺰاء ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﻠﻮﻡ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ ﻭ
ﺩﺭﻔﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ ﺁﻥ
میشود. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻠﻮﻙ'ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﻟﺎﺯﻡ'ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ'ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ اﻗﻞ
ﺩﺭﻳﻚ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻣﺮﺯ
ﻗﺎﻃﻌﻰ ﺑﻴﻦ
ﻋﻠﻢ
ﺷﻨﺎﺧﺖ'ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﻴﻦ ﺑﺤث ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺑﻴﻦ
ﺳﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ
ﻣﺰﺑﻮﺭ'ﺑﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺎ
ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻄﺮﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻣﺎﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ'
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ'ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺤث
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺭﺍﻩ ﺑﺤث
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﺯ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺑﺤث ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﺤﻘﻘﻰ
ﻋﻠﻤﻰ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻰ'ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯﺒﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ'ﻭﻧﻪ
ﻓﺮﺩﺍﻯ ﺑﻬﺘﺮ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺬﻫﺒﻴّﻮﻥ
ﻗﺸﺮﻯ'ﮐﻪ
ﺧَﺴَﺮ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭﺍﻟﺂﺧﺮﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ'ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﻓﺮﺩﺍﻯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﮔﺮﺩﻧﺪ'
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ' ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺰﻭﻡ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯلی
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﺪﻥ
ﻭﺻﻴﺮﻭﺭﺕ. ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻫﻤﻪ ﺍﺯ
ﻣﺒﺎﺣث
ﻋﻠﻤﻰ'ﺩﺭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻣﺪﺭﺳﻰ'ﮐﻢ
ﻭﺑﻴﺶ ﺁﺷﻨﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺑﺤثهاﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ'
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﺟﻮﺩ'
ﺩﺭﭼﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺻﺎﻟﺖﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪﺩﺭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﻭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻤﻨﺪ
ﺗﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ'ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻏﻴﺒﻰ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩ'ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﻋﻘﻞ ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻣﺎ
ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ' ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ'ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﻟﻤس
ﺁﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺑﻬﺮ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﮐﻪﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻟﻤس
ﻧﻴﺴﺖ'
ﭘﺮﺗﺎﺏﻏﻴﺐ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻧﺎﻡ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺎ
ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪﺍﺭﺳﻄﻮ
ﭘس ﺍﺯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺣﺘﻰ
ﻳﻚ ﮐﻠﻤﻪ ﺁﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻧﻴﺴﺖ'ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺮﻣﺤﺴﻮس
ﻳﺎ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﮐﻪ
ﻣﺤﺴﻮس
ﻭﻣﻠﻤﻮس
ﻧﻴﺴﺖ
ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ ﻭﻣﺎ
ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﻭﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﻟﺬﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺴؤﻝ ﺑﺤث
ﻭﺻﺤﺒﺖ'ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ'ﺗﺎ
ﺣﺪّﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ'ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻏﻴﺒﻰ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺑﭽﺸﻢ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺻﺤﺒﺖﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﻓﺘﻴﻢ'ﻭ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻣﻮﺭﻏﻴﺒﻰ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻭﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ'ﺍﺑﮋﮐﺘﻴو
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﻭﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺑﺤث ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ'ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﻭﺭﻯ
ﺍز ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ. ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺎ ﺑﮑﻨﻴﻢ'ﺗﺎ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ'ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺍﻣﮑﺎﻥ اﺩﺭﺍﻙ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺷﻮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯﺧﻮﺩ
ﺭﺍ. ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﺪﻧﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ'ﻭﻳﺎ
ﺭﻭﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻳﻢ. ﻭ
ﻣﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ'ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻈﺮﻓﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ'ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﭘس ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭ ﭘﺎﻙ
ﺷﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﺯﺗﻮﺣّﺸﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺎﻝ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺃﺑﺎﺑﻴﻞ)ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻳﻰ ﺭﺍ
ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ.

ﺩﺭ
ﻣﺒﺎﺣث ﻣﺎﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ
ﻧﻴﺰ' ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺫﻫﻦ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﮐﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺑﺴﺨﺘﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ' ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ'ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﺍﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺩﺭﻣثاﻟﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ. ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻤﺒﻮﺩ ﻭ
ﻗﺼﻮﺭ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﻫﺴﺘﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻣﺤﻘﻖ'ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻧﻈﺮﻯ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ' ﻭ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻈﺮﻯ ﻋﻘﻠﻰ'ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ'ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻫﺎ'ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ'ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭘُﺮﻋﺬﺍﺏ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻤﻰ'ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﺂﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﻣﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ
ﺭﺳﻴﺪ' ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ
ﺣﮑﻤﺖﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺷﺮﻭﻉ
ﺷﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺳﻔﺮ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ'ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺭﺟﻤﻨﺪﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭ
ﻳﺎ ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ ﺭﺍ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺁﻣﺪﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻣﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﭽﺸﻢ ﺗﻦ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ'ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻮﻯ ﻣﺎ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻭ
ﻋﻴﻥﺎﻟﻴﻘﻴﻦ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﭼﻮﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ' ﺍﺯ
ﺻﻔﺤﻪ ﺩﻝ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ'ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﻈﻴﻢ ﻭ
ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻓﻬﻢ
ﺍﺯﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﺩﻳﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻏﺎﻟﺒﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻭﻣثاﻝ
ﻭﺗﻤثیل 'ﮐﻪ
ﺭﻭﻯ ﺻﺤﻨﻪ
ﺗﺂﺗﺮ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻘﺪﺭ ﺗﻮﺍﻥ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﭽﺸﻢ
ﺗﻦ' ﻳﺎ ﺑﭽﺸﻢ
ﻋﻘﻞ ﻭﻳﺎ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩ'ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ ﺑﻔﻬﻤﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻫﻴﭻ ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﺩﻭ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ ﻭ
ﺩﻭ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺳﻄﺢ
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﺫﮐﺮ ﻣﻨﺸﺄ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ ﻣﺎ
ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪﮔﻔﺘﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺍﻭ. ﮐﻪ ﺁثاﺭﺵ
ﺭﺍ ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻭﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻏﻴﺮﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺭﺍ'ﻣﺎ
ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺁﺧﺮ ﮐﺘﺎﺏ
ﻃﺒﻴﻌﻴّﺎﺕ
ﺍﻭ'ﭼﻨﺪ ﺻﻔﺤﻪ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻧﻘﻞ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﻣﺎﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ
ﻧﮑﺎﺗﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺸﻨﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﻴﺴﺖ
ﺳﺎﻝ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻧﺎﺑﺎﻭﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﭽﻴﺰﻯ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﻫﺮﭼﻪ ﺷﻨﻴﺪ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﻓﻬﻤﻴﺪ
ﻭﻧﻮﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﻧﻴﺰ ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﮐثر
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺭﺳﻄﻮ'ﺩﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺭﺍ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺸﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ'ﺍﺭﺳﻄﻮﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻄﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻋﻘﺐﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻋﻘﺐﺭﻭﻯ ها
ﻭﻋﻘﺎﺏﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ'ﺩﺭ
ﻋﻘﺒﻪﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ'ﻭ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
'ﺷﺎﻣﻞ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ'ﺣﺘﻰ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
مبحث ﻣﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ'
ﻗﺮﻥ ﭼﻬﺎﺭم
ﻘﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﺎﺩ' 25 ﻗﺮﻥ
ﭘﻴﺶ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺍﺭﺳﻄﻮ'ﮐﻪ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ' ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻣﻄﻠﻖ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ
ﺭﺍ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﺎﻣﻴﺪﻧﺪ. ﻳﺎ(
ﻓﻴﻠﻪ ﺳﻮﻑ)ﻳﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﮐﺸﺶ ﺑﻌﻠﻢ، ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ'ﮐﺸﺶ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺳﻮﻓﻴﺰﻡ ﻭ
ﺗﺼﻮﻑ ﻭ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﺭ
ﺭﻭﺍﻥ. ﻫﻢ ﺍﺯ ﺟﻬﻞ
ﻗﺒﻠﻰ'ﻭ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﻋﻠﻞ ﺟﻬﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﺶ ﻭ
ﻗﻮس ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ'ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻭﻟﻰ ﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻭ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺧﺎﺹ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ'ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ(ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻭﻟﻰ) ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﻌﺪﻯ' ﻭﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻘﻠﻰ'ﻭ ﮐﺴﺐ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﻘﻠﻰ'ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻳﺎ
ﻋﻠﻢ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻳﺎ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻠﻤﻮس
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﮔﻔﺘﻨﺪ.
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ'ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﭼﺸﻢ
ﺗﻦ ﻭ ﭼﺸﻢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ(ﻓﻠﺴﻔﻪ
ثاﻧﻰ)ﻳﺎ
ﺑﻌﺪﻯ
ﮔﻔﺘﻨﺘﺪ. ﻳﻚ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﮐﻠّﻰ. ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺍﺯ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ'ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﮐﺘﺎب
هاﻯ ﻏﺎﺭﺕ
ﺷﺪﻩ
ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭﻳﻪ
ﻭﺷﻮﺵ ﻭﺣﺘﻰ
ﺁثاﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻠﻞ
ﺩﻳﮕﺮ'ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭﻣﻘﺪﻭﻧﻰ'ﮐﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻣﺸﺎﻭﺭ ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﺑﻮﺩ. ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻩ'ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﮑﻠﻮﭘﻴﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ.
ﻭ ﺍﺻﻞ ﺁﻥ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻌﺪﻭﻡ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﻫﻤﻪ ﻓﻀﻴﻠﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﺭﺳﻄﻮثبت
ﺷﺪ'ﻭ ﻧﺎﻡ
ﻃﺒﻴﻌﻴّﺎﺕ
ﺑﺂﻥ ﻧﻮﺷﺴﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺍﺩﻧﺪ، ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺸﮑﻞ ﺟﻬﻞ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺣﻞ ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻣﻨﮑﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺣﺴﺎس ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﮑﺎﺭ'ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯﺸﻮﺩ'
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﻣﺎ
ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ ﻳﺎ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺑﺂﻥ
ﺩﺍﺩ. ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ'ﻳﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺍﺯﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺳﻄﻮ'
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻟﻴﻞ
ﺑﮕﻴﺮﺩ'ﻭ ﺑﭙﺎﻳﻴﻦ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻳﻚ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺧﻮﺩ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﮐﺮﺩﻩ'که ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻋﻤﻞ ﻧﺰﻭﻝ
ﮐﻪﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑتدﺭﻳﺞ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﻤﻴﻴﺎﻳﺪ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺫﮐﺮ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ
ﻣﺒﺪﺃ
ﺧﻴﺮ'ﺑﺎﺯ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﻣﺤﻘﻖ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺍﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﺮﺩ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ
ﮐﺎﺭﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻏﻠﻂ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﺪ'ﻭﻫﻢ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺪﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪﺑﺎﻋث
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘس ﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﻋﮑس
ﮐﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﺍﻭﻝ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ'ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ'ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺳﭙﺶ ﻣﻴﺘواﻧﺪ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﮐﻨﻨﺪ'ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﻨﻄﻘی
ﻨﻤﺎﻳﺪ'ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻧﻪ
ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ'ﻭﺍﺯ
ﻫﺮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺯ ﻗﺒﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﺪﻑ ﻏﺎﺋﻰ
ﻭ ﺁﺭﻣﺎﻥ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭﻯ ﻧﺠﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖﻣﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪﻋﻠم
ﺮﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺘﮑﻨﻴﻚ ﻭ
ﺻﻨﻌﺖ ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﺟﻰﻋﻠﻢ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻚ ﺣﺮﻓﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺩﺭﻋﻤﻞ ﮐﻪ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﺣﺮﻓﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺍﻣﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻋﻠﻮﻡ
ﮐﻪ ﻧﻈﺮﻯ اﺳﺖ. ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﭙﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺫﻫﻥ اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺎ
ﺫﺍﺕ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺫﺍﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻧﺪﻫﺪ'
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻇﺮﻑ ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻤﺎ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ'
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻳﺎ ﻧﻔس'ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻤﮑﻨﻴﺰﻡ ﻓﮑﺮ
ﻳﺎ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﺟﻰ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ'ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺳﻮﺩ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ'ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺍ'ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺰ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻣﺰﻳﺪ ﺑﺮ
ﻋﻠّﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﻪﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻫﺎ ﺑﺴﻮﻯ ﮐﺴﺐ
ﻣﺎﻝ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﻣﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺼﺮﻑ ﻣﺰﻳﺪ
ﻓﺴﺎﺩ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺗﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺗﮑﺒّﺮ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﻯ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
عالمان
ﺠﻬﻨّﻢ ﺳﺎﺯﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.

ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﻭﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺁﻥ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺁﻥ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ' ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺫﻫنی
ﻘﺸﺮﻯﺒﻮﺩﻩ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﺸﻴﺸﻬﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻇﺮﻑ
ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ'ﻇﺮﻑ
ﭼﻬﺎﺭ ﺩﻩ ﻗﺮﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ ﺷﻴﻌﻪ'ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﭘس
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻗﺒﻠﺎ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍﺩﺷﻤﻦ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻣﻨﻄق
اﺭﺳﻄﻮ'ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥﻨﻴﺰ
ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥ ﺒﻌﺪ
ﺍﺯﻣﺴﻴﺢ'ﮐﻪﺑﺎﺭﻭﭘﺎ
ﺭﻓﺘﻨﺪ'ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻘﺪس کرﺩﻧﺪ. ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ'ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺑﺪﺩینی اﺳﺖ. ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻴﺮ ﻫﺴتی ﺮﺍ
ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﺳﺖ
ﺧﺎﻟﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ'ﮐﻪ ﺑﻨﻔﻊ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻓﺎﺳﺪ
ﻭﻭﻫﻤﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﻭﻗﺒﻠﺎ
ﻧﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ'ﮐﺎﻓﺮ
ﻭﻣﺸﺮﻙ ﻭ
ﺩﺷﻤﻦ ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ'ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺒﻴﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺟﺎﻥ
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺎ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﭼﻨﺪ
ﻗﺪﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺧﻮﺩ
ﺟﻠﻮ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺎ
ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺪس ﻭ(ﺳِﻨﺖ)ﺷﺪﻥ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺗﺎ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺸﻤﻮﻝ ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﻔﮑﺮ
ﻣﻘﺪّس ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺿﻤﻦ ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻴﻌﻪﻋﻠﻰّ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﺑﺎﻃﻞ
ﺗﻌﺼّﺒﻰ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻧﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺷﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺖ' ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﺒﺰ
ﺑﺎ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﺧﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
نماﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ'ﻭ
ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺘﺤﺼﻴﻞ
ﻋﻠﻮﻡ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ'ﺑﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭﺩﺭﺳﺘﻰ'ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﻭﺍﻡ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟیاﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺣﺴﺮﺕ
ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﻭﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ'
ﺣﺴﺮﺕ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﮐﺸﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺮﺍث
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ' ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺯﺣﻤﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺑﺎﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻴﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎ ﺑﻴﻨﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻳﻚ
ﻣﻨﻈﺮﻩﺍﻯ' ﮐﻪ
ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺷﻨﻴﺪﻩ'
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﺎﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺯ ﻣﺎﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ
ﻫﺎ'ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺑﭽﺸﻢ
ﺗﻦ'ﻭ ﺑﭽﺸﻢ
ﺫﻫﻦ ﺩﺭ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ'ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺟﺰ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻤﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎﻋث ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ ﻭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺧﻮﺩ' ﺟﺰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﺿﻌﻰ
ﻭﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻴﺴﺖ' ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮﮐﻠﺎم
ﻤﻨﻄﻘﻰ' ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ
ﻣﺘﻌﻠّﻢ
ﺑﺪﺍﻧﺪ' ﺗﺎ
ﮐﺠﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ'ﻭ
ﮐﺠﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺑﻬﺎﻡ ﻭ
ﻧﺎ ﻣﺸﺨّﺺ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ'ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﮐﺠﺎ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺳﻴﺮ ﺩﺭ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﺍﺯ
ﮐﺠﺎ ﺷﺮﻭﻉ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﺟﺪﺍﻥ'ﻭ ﺭﻓﻊ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ' ﻭ
ﺁﻧﻬﻢ ﭘﺎﻙ
ﮐﺮﺩﻥ ﻫﻤﻪ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﻫﺎ'ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ'ﻭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻣﻨﺸﺄ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺟﺎﻯ
ﺧﻠﺄ ﺫﻫﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻄﻬﻴﺮ
ﺩﻝ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ'ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ'ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻧﻴﮑﻮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﻭ ﻣﮑﺘﺐ
ﻧﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﻠّﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﻣﺒﺎﺣث ﻧﻈﺮﻯ'
ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻭﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﮐﻠّﻰ
ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻤﺘﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺫﻫﻦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﻤﻨﻄﻖ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﻟﻰ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ'ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ' ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺟﻬﻞ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ'ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻠﻘﻴﻨﺎﺕ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻳﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻌﻠّﻤﺎﻥ
ﻣﺪﺭﺳﻰ' ﻭ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺠﺎﻟس
ﺩﻳﻨﻰ'ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺟﺎﻫﻞ
ﺍﺯﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺳﺮﻣﺴﺘﺎﻥ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺳﺎﻳﺶ ﻓﻮﺭﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺖ'ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺘﺎﻥ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ'
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﺮﻣﺴﺘﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﻧﺪ'ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﺳﺖ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻴﺴﺖ'ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﺻﻔﺮ
ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﺮﻭﻉ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.

ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ
ﻏﻴﺮﻋﻤﻠﻰ'ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻓﺸﺮﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻳﻚ
ﻋﺒﺎﺭﺕ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﻌﺮﻳﻒ'ﻭ
ﺑﻨﺎﻡ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺍﻗﻊ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻭ ﮐﺸﻒ
ﻧﻤﻮﺩﻥ' ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭﻭﺭﺍﻯ
ﺣﺠﺎﺏ ﻭ ﭘﺮﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻫﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﺮﻓﺎ
ﻋﻠﻢ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻢ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺨﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍ' ﻧﺎﻡ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
(ﺍﺷﻴاء ﻓﻰ ﻧﻔﺴﻬﺎ
ﻳﺎ ﺑﺬﺍﺗﻬﺎ ﻭ
ﻳﺎ ﻧﻔس
اﻟﺄﻣﺮ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻧﺠﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ
ﺩﺳﺘﻪ ﻣﺒﺎﺣث
ﻋﻘﻠﻰ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺑﺤث
ﻭﺟﻮﺩ ﻳﺎ
ﻫﺴﺘﻰ ﺷﻨﺎﺳﻰ آنتولوژی
ﻭ ﺩﻭﻡ ﺑﺤث ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻧﺎﺷﻰﺍﺯ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﻠﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺑﻤﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺳﻮﻡ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻧﺎﺷﻰ
ﺍﺯ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻃﺒﻴﻌﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﺤﻘﻴﻘﻰ'ﺑﺎﺯ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺠﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺁﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺁﻥ ﺭﺷﺘﻪ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﺮﮐﺰ ثبت
ﻋﻠﻮﻡ ﺩﺭ
ﺍﮐﺎﺩﻣﻰ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﺗﺎ
ﺳﺎﻝ1950 ﺍﺯ
ﭼﻬﻞ
ﻭﭼﻬﺎﺭﻫﺰﺍﺭ
ﺭﺷﺘﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ثبت ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻤﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ'ﺍﺯ
ﻫﺮﺑﺎﺏ ﻋﻠم
هزﺍﺭ ﺑﺎﺏ ﻋﻠﻢ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﺯ
ﻫﺮ ﺑﺎﺏ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ'ﻧﻴﺰ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺏ ﺩﻳﮕﺮ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯ
ﺗﻨﺰﻳﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺩﺭﻙ
ﺁﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﮐثر ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭﻋﻠﻮﻡ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻬﻤﻪ
ﭼﺸﻤﻪﻫﺎ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪﺩﺭ
ﻳﻚ ﺭﺷﺘﻪ
ﺗﺨﺼﺺ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ'
ﺑﺠﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺩﺍﻧﻰ'ﺩﺭﺣﮑﻢ
ﻫﻴﭻ ﻧﺪﺍﻧﻰ'ﻭ
ﺑﻰ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺣﻮﺍس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﻭ
ﺟﻮﺭﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ.

ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺭﺷﺘﻪﭼﻬﺎﺭﻡ' ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻧﺎﺷﻰ ﺍﺯ ﺩﻳﻦ
ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ'ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻓﺸﺎﺭ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻣﺮﺩﻡ ﺳﺎﺩﻩ
ﻟﻮﺡ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺣﺰﺑﻰ
ﻭﺗﻌﺼّﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'گوئی
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﺎﻥﺮﺍ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻋﻠﻒ ﺧﻮﺍﺭﻯ
ﻣﻌﺪﻩ ﺑﺬﻫﻦ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﮐﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺭﻧﮓ ﻭ ﺑﻮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﻣﺎ
ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﮐﻠﺎس
ﺑﮑﻠﺎس ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ ﮐﻠﺎس ﺷﺸﻢ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ
ﺑﮑﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ'ﻭ
ﮐﻠﺎس ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ'ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻳﺰﺍﻯﻮﺭﻭﺩ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ' ﻭ
ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺪﺭﻙ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ'
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ'ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﭼﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻔﻰ ﻭ ﭼﻪ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ'ﮐﻪ ﻳﻚ ﺳﻔﺮ
ﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ'
ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﻭ ﻧﺎﻣﺸﺨّﺺ'ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﺪﺍﻭﻡ'ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﻳﺎ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻃﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ'ﻭﺩﺭ
ﻣثاﻟی ﺒﺮﺍﻯ
ﺟﺴﺘﻥﻴﻚ
ﺁﺩﺭس ﭘﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺗّﺐ ﺍﻳﻦ
ﺁﺩرس ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻴﻚ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻭ
ﺧﻴﺎﺑﺎﻧﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺭﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﻭﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺂﺩﺭس ﻣﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻫﻬﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪﻩ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺭﺍه ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺟﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ'ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﻬﺪﻑ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳت هاﻯ
ﻋﻘﻠﻰ'ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ'
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺍﺯ
ﻫﺮﻓﮑﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺭﺍﻩ
ﺁﻥ'ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻨﺸﻌﺐ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﺮﺳﻴم
که ﺗﻨﻬﺎ ﻳﮑﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﻢ ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﻬﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺷﺎﺧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪﮔﻮﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻟﻬی ﻤﺤﺎﻝ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﮑﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ'
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﻭﻟﺬﺕ ﻃﻠﺐ ﻭﺗﻦ
ﭘﺮﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭﻳﺎ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﻏﻴﺮ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ ﺑﻴﻚ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﻗﺒﻠﻰ' ﺑﻬﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ'
ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﻫﻔﺘﻤﻴﻦ
ﻋﻠﺎﻣﺖ'ﻭ ﺁﻳﺖ ﻭﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻣﺎﻝ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺷﻬﺮﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ'ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭ
ﺗﮑﺒﺮ ﻭ
ﺍﻧﺒﻮﻫﻰ ﺍﺯ ﺗﻀﺎﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﺴﺘﮕی هاﻯ ﻋﻘﻠﻰ'ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺎﻳﻞ
ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﺍﻩ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ'
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ
ﺯﻣﻴﻦ ﮔﻴﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ'ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺭﺍﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮﻋﺬﺍﺏ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ'
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ' ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ
ﻧﻴﺰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﺴﻴﺮ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ
ﺟﺪّﻯ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﮔﻤﺮﺍﻩﻭ ﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺘﻬﺎﻯ ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﮔﺸﺘﻦ'ﭼﻮﻥ
ﺧﺮ ﻣﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﻓﻘﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ'ﺑﺸﺮﻁ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺑﻬﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﻋﻠﻤﻰ'ﮐﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺭﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ' ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﮔﺸﺘﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﺻﺮﻑ
ﺟﻮﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ'ﻭ
ﺯﺣﻤﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭﻯ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪﻭﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺎﻫﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ' ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻠﻢ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻠﻤﻰ'ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻋﻠﻢ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺒّﺮ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﺣﺮﻳﺼﺎﻥ
ﻣﺎﻝ ﻭ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺟﻨﮓ
ﺍﻓﺮﻭﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻣﺎﻝ ﻭ ثرﻭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ'
ﺟﺰ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﭘس ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻟﺒﺨﻨﺪ
ﺭﺿﺎﻳﺘﻤﻨﺪﻯ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭﺩﻯ ﻭ ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﻰ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ
ﻏﻔﻠﺖ ﻋﻤﺮﻯ
ﺣﺴﺮﺕ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻓﻌﻠﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ'ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺑﺎﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻓﻰ'ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی رﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺍﻳﻢ'ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺷﺶ ﮐﻠﺎس ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﻭ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻭﺗﻮﺍﻟﻰ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭﺷﺶ
ﮐﻠﺎس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺘﻮﻓﻴق
ﻮﮐﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﻭﺭﻭﺩ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺑﻌﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺂﺯﻣﺎﻳﺶ ﺁﻥ
ﻣﻰ ﺃﺭﺯﺩ. ﺩﺭ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﻳﻚ ﭘﻠّﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻭ
ﺑﺮﻭﻫﺴﺘﻴﻢ ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺍﻓﻘﻰ ﻫﺮ
ﭘﻠّﻪ ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺧﻄﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺍﺯ ﭘﻠّﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺠﺮﻡ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ'
ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﻧﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ' ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﻤﻴﺒﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪ ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺴؤﻝ
ﺧﻮﺏ ﻭﺑﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎ ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺧﻄﺎ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
اﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ' ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ'ﺩﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﮐﻪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ'
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺑﺤث
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ'ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﻤﻘﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی
ﻮﻟﺪﻧّﻰ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ ﻭ
ﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﻴﻢ'
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺣث ﻭﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻧﻴﺰ'
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﺗﺮ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ'
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ'ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺸﮑﻞ
ﺗﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﻣﺒﺎﺣث ﻋﺮﻓﺎﻥ'
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭﻙ(ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻟﺰﻭﻡ) ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﭘﻴﺮ'ﻭ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺨﺼﻰ. ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ'ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﮐﺮﺩ' ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ'ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭ ﺑﺒﻴﻨﺪ' ﮐﻪ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﮐﻰ ﺑﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﺪﻥ ؟

M154

فتوّت
وجوانمردی در
سلوک الهی

ﺁﺋﻴﻦ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺠﺎﻉ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﻓﮑﺮ'ﻭﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺩﺭﺗﻥﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮐثرﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺿﻌﻴﻒ'ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺩﻋﺎﻯ ﺁﻥ ﻗﻨﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺘﻮّﺕ
ﻋﺮﺑﻰ'ﮐﻪ ﻓﺘﻰ ﺟﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻓﺮﻧﮕﻰ
ﻧﺎﻳﺖ knight ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻨﺎﻣﻰ'ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﺧﻄﺮ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺧﻮﻧﻴﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﻫﻤﻪﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯﺍﮐﺘﺸﺎﻑ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﺘﺎﮐﻨﻮﻥﺒﻮﺩﻩ'ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ'
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ'
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﻘﺸﺮﻯ گرﻯ ﻭ
ﺁﻟﺖ ﺩﺳﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﻮﺑﺪﺍﻥ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻭﻣﻠّﺎﻫﺎ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ هوﺳﺒﺎﺯ
ﺧﻮﺩ'ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺑﺠﻬﺎﻥ'ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺷﺮﻙ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ'ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻏﻠﺐ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﺩﺭ ﮔﻢ
ﻧﺎﻣﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﭘﻮﺷﺸﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ'ﻭﻓﺘﻮﺍﻯ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭﻣﺮﮒ
ﺁﻧﺎﻥ'ﺣﻠّﺎﺝ
ﻭﺍﺭ ﻗﻄﻌﻪ
ﻗﻄﻌﻪ
ﺷﺪﻩﺃﻧﺪ. ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺁثاﺭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ'
ﭘس ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﺭﺍﺯﻯ'
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻰﺩﺭﺧﺸﺪ. ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺎﺑﻞ'ﻳﺎ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭ
ﮐﻴﺎﻥ ﻣﺮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ'ﮐﻪ
ﻭﻯ ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻴﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ'
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺪﺳﺘﺎﻥﺨﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻃﻴﻨﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ'ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻧﺴﺒﻰ
ﺷﺪ' ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭﻋﺮﺵ
ﺣﺴﻨﻰ'ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ولایت
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ. ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ به ﻧﻮﺡ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺑﻠﻴﺎﻥ ﻳﺎ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭﻣﻬﺮ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ شد که ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﺑﺎﻋﺮﺵ
ﻓﺎﻃمی ﻴﺎ ﺷﻴﻮﺍ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ. ﻭﮔﺮﻭﻫﻰ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﺎﮐﺘﺸﺎﻑ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻮﺩﺍﻯ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺭﺳﻴﺪ' ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﻧﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺷﻴﻮﺍ
ﻳﺎ ﻣﺮﻳﻢ
ﺭﺍﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻋﺮﺵ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ. ﺩﺭﺩﻳﻦ
ﺁﺩﻡ (ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ) ﻳﺎ ﺩﻳﻦ) ﻭِﺩّ
ﻭ ﻭِﺩﺍﺩ
و حنیف و LOVE( )
ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﻮﺩﻩ'ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻧﺎﻡ ﻣﻬﺮ
ﻭﻣﺤﺒﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺑﻮﺩﺍ
ﻧﻴﺰ ﻳﻌﻨﻰ
جاوید وﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ ﺍﻳﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ'ﻭﺑﺎ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ. ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻨﺠﻢ'ﮐﺸﻒ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ'ﻭ
ﺑﺎ ﻋﺮﺵ
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
'ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ. ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﺑﻮﺩﺍ
ﺷﻴﻮﺍ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺩﻏﺪﻭ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ'ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﻳﻢﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻳﺎ
ﺯُﻫﺮﻩ و
زهراء
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧی ﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺳﻢ ﺃﺻﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺑﮑﻠّﻰ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ'ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋﻰ
رسیده و
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ' ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺁﺩﻡ ﺑﺪﻭﻥ
ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ'
ﻭﻟﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯﺎﻭﻟی
اﻟﻌﺰﻡ'ﻳﺘﻴﻢ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺷﻒ ﺟﺪﻳﺪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ اﺯ ﻧﻈﺮ
ﻃﺒﻘﻪﺑﻨﺪﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ'ﺍﺯ ﻣﻬﺪﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ کشف
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍﺑﻨﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﺑﺎﻋﺮﺵ
ﺑﺎﺯ ﺭﺏّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻴﺴﺘم
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﮐﻪﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ'ﻫﻴﭻ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'
ﻫﺮﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﻴﺒﺖ ﻭ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯﻘﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻣﻌﺮﻭﻑﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ' ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺷﺮﻙ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍﻳﻦ
(ﺑﺪ ﺩﻳﻨﺎﻥ)
قشری ﻧﺴﺒﺖ به
(ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ) سالک
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
تنها (ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﺎﻥ) ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮﻳﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻔﺘﻮﺕ
ﻭﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ' در أصل
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻭﺵ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺑﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭﻣؤﻣﻦ
ﺑﻮﺩﻥ نیز
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻣّﻰ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ'ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ'ﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﺩﻳﻨﻰ'ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻟﻔﻆ
ﻗﺮﺁﻥ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭ ﻗﺮّﻩ ﻳﺎ
ﺧﻮﺭّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ کتاب
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻧﺒﻮﺩ. ﻭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻳﻌﻨﻰ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻣﻘﺮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺴﺐ
ﺩﻭﻗﺮّﻩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺤﻤﺪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ'ﺑﺎﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﻚ
ﻋﻤﺮ نوع بشری
بهتر ﻭ نیز ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ شهود
های پیشین در
ﺣﺠﻬﺎﻯ
ﻋُﻤﺮﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺣجّ ﺃﮐﺒﺮﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﺩﺭ ﻋﻬﺪ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ که ﺣﺞ
ﺃﻋﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﻫﻤﻴﺸﻪ ۳۱۳
ﻧﻔﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
مربوط بوی
ﮐﺎﻓی اﺳﺖ'ﺗﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻫﻤﻴﺸﻪﻳﮑﻰ
ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺰﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺒﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭ
ﺁﻏﺎﺯﻏﻴﺒﺖ
ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻭ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻭ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﺒﺎﻃﻞ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ' ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺷﻴﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺳﻨّﻰ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺒﺎﻃﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻫﻤﻴﻦ
(ﺳِﻨﺖ)ﻭﻣﻘﺪّس
ﺷﺪﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳُﻨّﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩﻣؤﺳﺴﺎﻥﻤﺬﺍﻫﺐﻗﺸﺮﻯ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ ﺧﻠﻔﺎ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺁﻟﺖ
ﺩﺳﺖ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﺍﻧﮕﻠﻴس ﺷﺪﻩ'
ﻭﺣﺘﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥﺩﻳﺪﻩشد.

ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﺷﻴﻮﺍ
ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻴﺰﺍﻳﺎﻧﺪ
ﻭﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺯﺭﺪﺷﺖ
ﻫﻠﺎﻝ ﻭ ﻳﻚ ﺳﺘﺎﺭﻩ
کوچک ﺑﻮﺩ'ﻭ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺳﺘﺎﻩ
ﻧﺠﻢ ﺍﻟثاﻗﺐ
پُر نور ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺩﺭﺧﺖ ﮐﺮﻳﺴﻤس
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻤﺎم
اﻳﻦ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺍﺩﻳﺎﻥ'ﺩﺭﻧﻮﺭﻭﺯ
ﻭ ﮐﺮﻳﺴﻤس
ﻭﺷﺐ ﻳﻠﺪﺍﻭ
ﻧﻴﻤﻪ
ﺷﻌﺒﺎﻥ'ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﻧﺠﺎﺕﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻥ ﻭﻟﺎﺗﻴﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ
ﺑﻴﻦ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺯﺑﺎﻧﺎﻥ'ﻃﻰ
ﻗﺮﻧﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍﻳﺞ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ(ﻓﺘﻰ)ﻭ
ﺟﻮﺍﻥ ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ' ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ جدید
ﻣﺤﻤﺪ'ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻧﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمدی
ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ'ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ (ﻟﺎ ﻓﺘﻰ
ﺍﻟّﺎ
ﻋﻠﻰّ)ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﻋﻠﻰّ و
مانند علیّ ﮐﺴﻰ
ﻓﺘﻰ ﻭکامل
الهی و
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭدر ﺁﻥ ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﻋﻠﻰّ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮﮐﺎﻣﻞﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ'
ﻓﺘﻰ ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﻋﺎﻟﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﺪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺟﻨس
ﻣﺮﺩ ﺑﻮﺩﻥ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺑﺎ
ﻫﺮﺳﺨﺘﻰ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ'
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ مقام شهودی
خود ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻥ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻴﭻ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺣﺘﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ'
ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟکان ﺣﺪّ
ﺃﮐثر'ﻧﻘﺶ
ﻧﺎﺻﺢ ﻭﻣﻌﻠﻢ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧُﺼﺢ ﻭ
ﺃﻧﺪﺭﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻣﻌﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ ﻭ
ﺑﺎ ﺟﺪﻳّﺖ ﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﭘﻴﺮ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻦ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺟﺰ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻭ
ﺷﺮﻙ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ'ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮ
ﻭﺯﺷﺖ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺩﺭ
ﺭﺃسﻓﺴﺎﺩ ﻫﺎ'
ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺯﺍﺭﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﻧﻔﺎﻕ ﺑﺎ ﭘیر
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺟﺎﺳﻮﺳﻰ ﻳﻚ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ'ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
باز ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﺎﻥ'ﻭﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺸﻴّﻊ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻭﺗﺴﻨّﻦ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺳُﻨّﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ(ﺳِﻨﺖ)ﺷﺪﻥ
ﻭﺗﻘﺪّس ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺟﺰ
ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ' ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ(ﻣﻘﺘﺼﺪ)
ﻭﮐﻢ ﮐﺎﺭ'ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﺁﻣﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺸﺪﺕ
ﻋﺸﻖ ﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺍثباﺕ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺁﺋﻴﻦ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ'ﮐﻪ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﻣﺠّﺎﻧﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ'ﻭ
ﺑﻨﺎﻡ ﺣﻖّ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﺩﺭ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻠﻔﺎ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ' ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭ ﺳﻨّﻰ '
ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ ﮔﺮﺍﻥ'ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻫﺎﻯ ﺿﺪ ﺩﻳﻦ
ﻭﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺰﻭﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻤﻮﺩﻩ'ﻭ
ﺁﻧﺎﻥﺮﺍ
ﺳﺮﮐﻴﺴﻪ
ﻭﻏﺎﺭﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺷﺒﺎﻉ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ ﻭﺳﻴﺮﻯ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﮐﻪ(ﺁﺧﻮﻧﺪ)
ﻫﻤﺎﻥ(ﺃﺧﻮﻧﺪ)
ﻧﺎﺧﻮﺍﻧﺪﻩ'ﻭ
ﻗﺮﺍٴﺖ ﻳﺎ
(ﻗﺮّﻩ
ﮔﻴﺮﻯ)ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﺰﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺶ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺎﻣﻨﺪ. ﻭ ﭼﻤﺎﻕ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺑﺎ
ﻣﺴﻠﺴﻞ'
ﺳﺮﮐﻮﺏ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ'ﻭ ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺁﺋﻴﻦ
ﺟﻮﺍﻣﺮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺯﻳﺮ
ﺯمینی ﻭ ﻣﺨﻔﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻗﻠﻴّﺖ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
وﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺬﻫﺒﻰ.
ﺍﻳﻥﺮﻭﺵ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺒﻀﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﻣﺮﺩﻡ'
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺎﺷﻌﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ'ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺃﺭﻳﮑﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ'
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻩ'ﺳﺘﻢ ﮔﺮﻯ
ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻳﻚ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻭﻋﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ'ﮐﻪ ﺁﺋﻴﻦ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ' ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﭼﻪ
ﺧﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﭼﻘﺪﺭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻣؤثّر ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﺘﻌﺒﻴﺮﺩﻳﮕﺮﻯ'ﺁﺋﻴﻦ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺫﺧﺎﻳﺮ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎس ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺃﻧﺒﻮﻫﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺳﺎﻥ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ' ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ ﻭﻋﻮﺍﻡ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺍﺩﻥ ﺳﻄﺢ
(ﻓﺮّ) ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺁﻫﻨﮓ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻓُﺮّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺎﺝ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺴﺘﻦ'ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻏﺮﻕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
هر ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻴﻂ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ ﺗﺴﻬﻴﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺟﺰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺮﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻥ
ﻠﻘﺎﻯ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ'
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﺮﺭﻭﺯ
ﺑﺎ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺎ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ'ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺁﺋﻴﻥ که ﺩﻳﻦ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪﺁﺯﺍﺩﻯ
هاﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ'
ﻣﻮﻗّﺘﺎ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ' ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﻭ
ﺑﺼﻔﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻣﺠﻬّﺰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ'ﻭﻣؤﻣﻦ
ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ'ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺮﮐﺖ
ﻭﺷﻔﺎﺩﻫﻨﺪﻩ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ' ﺩﺭ
ﮐﻔﺮﺍﻥ ﻭcover ﻭﮐَﭙَﺮﻯ
ﻭﭘﻮﺷﺸﻰ
ﺑﺮﻋﻘﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ. ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﻔﻊ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺍلاّ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﻣﺎﻧﻊ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺷﺮﻳﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﺬﻫﺒی ﺮﺍ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻰ
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪ.

ﻋﻠّﺖ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻥ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺑﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ'ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺸﺮﻙ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﺍﺑﻠﻴس
ﭘﺮﺳﺖ'ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ' ﮐﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺃﺻﻞ
ﺩﻳﻦ ﻭﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺪﺭﻙ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ'ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺿﻤﻨﺎ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻣﺘﻤﺪﻧﺎﻧﻪ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺪﻧﻴّﺖ
ﻭﺗﻤﺪﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺷﻬﺮ
ﻭﻣﺪﻳﻨﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﺮﺩﻥ. ﻭﻋﻮﺍﻡ
ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰ
ﻭﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻟﺎﺯﻡ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻓﻬﻢ ﻭﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻟﻬی
ﺸﺒﻴﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﺪﻑ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭘس ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ'ﺑﻤﻮﺟﺐ
(ﻗﺎﻧﻮﻥ ﮐﺎﺭﻣﺎ)ﻭﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻭﺟﺮﻡ ﻭﻣﺠﺮﻡ
ﺷﺪﻥ'ﺩﻧﺪﺍﻥ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻧﺪﺍﻥ'ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ'ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻨﻴﺰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﻣﻴﻨﻮﻯﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﻨﻔﻊ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ ﻭ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩ'ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﻭﻣﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺑﮑﺘﺐ
ﻣﻘﺪّس ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺷﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﻨﺪ'ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐّﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨﻢ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﺭﺍ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ'
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
'ﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺟﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ' ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ'ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ(ﺍﻟﻠﻪ)ﺁﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩ (ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻳک ﺎﺧﻠﺎﻕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﺑﻬﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻮﻥﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ'
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﭼﻨﻴﻦ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﺸﻘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ'ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ. ﻭ
ﺳﭙﺶ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﻭﻫﻮﻡ'ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺑﭽﻨﻴﻦ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﻭﻓﺘﻮﺕ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺟﻪ ﻧﺒﻮّﺕ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺸﺮﻙ'
ﺑﻬﺮﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺟﺰ
ﻟﺒﺎس
ﺗﺰﻭﻳﺮﻭ
ﺗﻠﺒﻴس
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ'ﻭ ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺷﺪﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﺎ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻭﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ'
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻗﺎﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ' ﮐﻪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻮﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘُﺮ
ﻫﻮس ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ'ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ'ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺪﺭﮐﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﻨﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺁﺋﻴﻦ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺭﺍ'ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺸﻴّﻊ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ'
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ'ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ'
ﺑﻤﻘﺎﺻﺪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ'ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﺩﻟﺨﻮﺵ ﺑﻨﺎﻡ
ﺳُﻨّﺖ'ﺟﺰ
ﺧﻮﺩﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ(ﺳِﻨﺖ)ﻭ
ﻣﻘدّس ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. و
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻳﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﮐﺴﻰ
ﺑﻴﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺣﺞّ ﺃﮐﺒﺮ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ. ﻣﺬﻫﺐ
ﺳﻴﺎﺳی ﺸﻴﻌﻪ ﺑﺨﺼﻮﺹﺩﺭﺍﻳﺮﺍﻥ'ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯ
ﻧﺎﺭﺍﺿﻴﺎﻥ اﺯ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ'ﺷﻌﺎﺭﺣﻖّ
ﻋﻠیّ ﺒﺮﺍﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﺳﻠﺎمی
ﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ'ﺍﺯ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺷﻴﻌﻪ
ﻭﺗﺸﻴّﻊ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ'ﻭ
ﺑﻌﻨﺎﻭﻳﻨﻰ ﭼﻮﻥ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩ ﻭ
ﻋﺎﺭﻑ ﻭ ﺻﻮﻓﻰ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻬﺎﺋﻰ'
ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﻳﺎ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺳﺨﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ'
ﮔﺎﻫﻰ ﻫﺮ ﺷﺒﻰ
ﺭﺍ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﻫﺮ ﺷﺐ ﺭﺍ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﺍﮔﺮ
ﻗﺪﺭ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭘس
ﻫﺮﮐس ﺟﻬﻞ
ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺂﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺧﻮﺵ
ﻧﺒﺎﺷﺪ'ﺑﺎ
ﭼﻤﺎﻕ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯﺠﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪ'ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﻭﻋﺎﺷق
ﻮﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ' ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍ ﻭﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺷﻬﺮﻫﺎ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻓﺎﻫﻰ
ﻭﺳﺮﮔﺮﻣﻰ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ
ﮐﻮﭼﻚ ﻭ ﺩﻫﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻳﻦ
ﻧﻘﺎﻁ'ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﻭﺧﻮﺵ ﮔﺬﺭﺍﻧﻰ'
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ'ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺷﺎﻧس ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ
ﮐﻮﭼﻚ'ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻓﺮﻳﺐ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺘﻰ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻧﻬﺎ'ﻧﻘﺸﻰ
ﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﺸﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯکنوﻧی
ﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺁﻥ'ﮐﻤﺘﺮ
ﻓﺮﻳﺐ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺧﻮﺭﻧﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺁﻟﺖ ﺩﺳﺖ
ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻭﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻴﻬﺎ' ﻭ
ﺣﺮﺹ ﻭﻃﻤﻊ
ثرﻭﺖ ﺃﻧﺪﻭﺯﻯ
ﻮﻟﺬﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎ ﻭ
ﺟﻨﮕﻬﺎ'ﺑﺎﻋث
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺘﺬﮐّﺮ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ'ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﺍ'ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺂثاﺭ ﻣثبت
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ' ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻟﻮﺍﻣﻪ
ﻧﻘّﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﮔﺎﻫﻰ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﻓﺘﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﺮﻭﻁ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﺎﻙ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺷﺎﻧس ﻧﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻭ ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻟﻔﻆ
ﺟﻮﺍﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻢ ﺳﻦ ﻭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺟﻮﺍﻧی
ﺎﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﻮﺍﻥ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺣﺴﺎس
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺴﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺗﻮﻟﺪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ'ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺑﺎﺯ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ'ﻭﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺗﻦ'ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس ﺑﺎ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﻣﺮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺟﻨﺴﻴّﺖ ﻣﺮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺭﻳﺶ
ﻭﺳﺒﻴﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ'ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
(ﺍﺭﺍﺩﻩ)
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ'ﺑﺎﺭﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺟﻨس
ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺯﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺟﺴمی
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﻣﺮﺩ ﺑﺮ
ﺯﻥ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺯﻧﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮﺣﺎﻣﻠﮕﻰ
ﻭﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﺣﻤﻞ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ'ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﺮﺩ ﻣﺤﺎﻓﻆ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺗﻦ
ﺑﺎﻳﻦ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﺮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻘﺶ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﻭﻋﺮﻑﺟﺎﺭﻯ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ ﺑﺮ ﺯﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺴﺎﻭﺍﺕ ﺯﻥ
ﻭﻣﺮﺩ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﺯﻧﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﺑﺮﻣﺮﺩﺍﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺑﻄﻮﺭ
ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ'ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺯﻥ ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍثر ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ'ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ ﻧﻴﮑﻮ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﺎﻝ
ﻭ ثرﻭﺕ'ﻳﺎ
ﺯﻭﺭ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻮﻓﻘﻴﺘﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭﻗﺪﺭﺕﺑﺪنی
ﺮﺳﻴﺪ'ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻌﻨﺎﺻﺮ
ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻮﺟّﻪﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﺘﺎﺩ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ'ﻭﺧﻮﺩ
ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﺯﺍﺭ ﺑﺪﻫﻨﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ. ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺖ
ﭘﻮﺳﺘﻪﺍﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﻴﻨﻮﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻓﺘﻮﺕ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻫﻨﺮﻯ
ﮐﺎﺭﺑﻴﻦ'ﺧﺎﺹ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻟﻐﺖ
ﻓﺘﻮﺕ ﻭ ﻓﺘﻰ
ﻋﺮﺑﻰ ﺑﻮﺩﻩ' ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺪﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺧﻠﻔﺎ
ﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥ'ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺭﮊﻳﻢ ﺷﻴﻌﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ' ﮐﻪ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻴﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﮋ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﺳﺘثماﺭ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ'ﺑﺎﺷﻌﺎﺭﺍﺳﻠﺎم
ﻮﻣﺬﻫﺐ ﺍﺳﺖ. ﻭﻓﺘﻮﺕ
ﺩﺭﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺑﺰﺭﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪﺑﭙﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻳّﺖ ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺣﮑﻤﺖ'ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎﺹ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﻬﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺩﻳﻨﻰ'ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻳﺎ ﺩﺭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ' ﻫﺮﮔﺰ
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﺰ ﺷﺮﻙ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﻭﺍﻥ' ﺑﻨﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻔﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ'ﻓﺮﺻﺖ
ﺳﻘﻮﻁ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﺮ ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻫﺴﺖ. ﻓﺘﻮﺕ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻭﻓﺘﻴﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﻟﺒﻰ' ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺎ 'ﺑﮑﻠّﻰ
ﭘﻮﭺ'ﻭ ﺗﺄثیرﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ زبان
ﻟﺎﺗﻴﻦ juvenis ﻣﻌﻨﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻓﺘﻮﺕ
ﻭ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥالهی
ﻴﺎﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺗﺮﺩﺭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ(ﺣﻘﻴﻘﻰ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺠﻮﺍﻧﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﺷﮑﻮﻓﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺷﻠﻮﺍﺭ
ﭘﻮﺵ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺳﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﮔﺮﻯ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺍﺭﻯ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺎﻥ
اﻟﻬﻰ' ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮّ ﻭ ﺗﺎﺝ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺳﺮ' ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ'ﺷﻮﺍﻟﻴﻪﮔﺮﻯ
ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ ﺍﺯ
ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺟﺮﻣﻦ
ﻭ ﺁﺩﺍﺏ ﻭ
ﺷﻌﺎﺋﺮ
ﻣﺴﻴﺤﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﺳﻮﻣﻰ ﺍﺯ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ'ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺻﻠﻴﺒﻰ'ﻭﻳﺎﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺑﺎ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ'
ﺷﻬﻮﺍﺭﻯ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﮐﻪ ﺳﻮﺍﺭﻩ ﺩﺭ
ﭘﻴﺸﺎﭘﻴﺶ
ﺟﻤﻌﻴّﺘﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﮔﺮﻯ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﻣؤثّر ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻳﻚ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ'
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ.

ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ
ﮔﺮﻯ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺩﺭ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﻰ ﺷﮑﻞ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺑﺎﻳﻦ
ﻋﻨﻮﺍﻥ'ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﮔﺮﻯ ﺑﻨﻔﻊ
ﻓﺌﻮﺩﺍﻟﻬﺎ ﻭ
ﻣﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻄﻮﺍﺋﻒ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻧﺪ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ'ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﺪﻑ ﺍﺻﻠﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ'ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ'ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺩﺭﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ
ﻭﺭﻳﺎﺳﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﻣﮑﺘﺐ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪﮔﺮﻯ ﻣﺴﺘﻠﺰﻡ
ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺮﺍﺭﺕ
ﻭ ﺭﻳﺎﺿﺖ ﻭ
ﺳﺨﺘﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ
ﺗﻠﺎﺵ'ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ
ثرﻭﺕ ﻭ ﻟﺬﺕ. ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻫﺪﻓﻰ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ
ﻫﺎ'ﺍﻧﻀﺒﺎﻁ
ﺷﺪﻳﺪ ﻭ
ﻣﺴﺎﺑﻘﺎﺕ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ'
ﻭ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ﺗﻌﻤﻴﺪ ﻭ ﻏﺴﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺸﻮﺭﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺁﻏﺎﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺭﺍ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ'ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺗﻨﻬﺎﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ'ﻭ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺌﻮﺩﺍﻟﻬﺎ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﮑﻠﻴﺴﺎﻫﺎ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺿﺪ ﺧﺪﺍ'ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻣﺸﺨﺺ ﻭ
ﻣﺨﺼﻮﺹ' ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺷﺪﻩ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﻭ
ﻗﻄﻌﻪ ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﺑﺮﺗﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺳﺘﺮ ﻋﻮﺭﺕ
ﻟﺒﺎس ﻭﻫﻢ
ﺳﺠّﺎﺩﻩ ﻭ
ﺳﻔﺮﻩ ﻭ ﻓﺮﺵ
ﺧﻮﺍﺏ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﻭﺻﻠﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻈﻠﻮﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺭﺍﺣﺘﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﻭ ﺳﺎﻣﻮﺭﺍﺋﻰ
ﮊﺍﭘﻨﻰ ﻭ
ﭼﻴﻨﻰ'ﻭ ﻓﺘﻮﺕ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﻋﻴّﺎﺭﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯﺍﻣﺮﻭﺯﻩﻫﺴﺖ.
ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭ
ﻓﺮﺍﻣﺎﺳﻴﻮﻧﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺳﻤﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻬﺖ
ﻣﺤﮑﻮﻡ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﺷﺨﺺﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺗﺮﻙ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻣﻀﺎ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﻭﺟﻮﺭﺝ ﻣﻘﺪّس
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ (ﺟﻮﺭﺝ)
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﻮﺩﻩ'ﻭ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﮔﻔﺘﻪﻣﺴﻴﺢ ﮔﻔﺘﻨﺪ'ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﺻﻞ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻴﺎﻥﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺍﺯ
ﻧﺎﻡ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ'ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﺤﻤﺪ'ﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺍﺯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ
ﻟﮋﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺳﻴﻮﻧﺮﻯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥﺒﻨﺪﻯ
ها ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺣَﺴَﻦ
ﺻﺒّﺎﺡ'ﻭ
ﺍﺧﻴﺮﺍ ﺣﺰﺏ ﺍﻟﻠﻪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﻧﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ'ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﺍﺳﺮاء ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﺭﺍ ﻧﺎﻗﻞ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺗﻘﺮﺏ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ'ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ'
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺐ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ'ﻳﺎ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ'ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﺠﺴّﻢ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﺠﺴّﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺁ ﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ
ﮔﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ'ﺩﺭ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺠﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻰ'ﻭﻳﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺭﮊﻳﻤﻬﺎ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﻓﺮﺍﻣﺎﺳﻴﻮﻧﺮﻫﺎ'ﮐﺎﻣﻠﺎ'ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﻟﮋﻯ ﻧﻄﻔﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ
ﺍﺳﺖ'ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ'
ﻭﻳﺎﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭﻋﻤﻮﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ' ﺑﺎ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺭﺍﺳﺖ ﻭﺩﺭﻭﻍ ﺧﻮﺩ'ﺷﻮﺭﺷﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﻟﮋﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻪ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﺋﻰ
ﮐﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻟت
ﺘﻤﺎﻣﻰ ﻟﮋﻫﺎ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻴﻚ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ'ﻭ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺍﺯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ'ﻭ
ﺳﭙس ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ'ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﺁﻟﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ ﻭ
ﺍﻃﺮﻳﺸﻰ' ﻭ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ ﻭﺍﺗﻴﮑﺎﻥ'
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻈﺎﻡ ﺩﻳﻨﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺯﻳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﺍﺧﺮ' ﻫﻤﻪ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺍﻧﮕﻠﻴس ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻧﺎﻡ
(ﺟﻮﺭﺝ ﻣﻘﺪّﺵ)
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﺩﺭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺍﻧﮕﻠﻴس
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻗﺪﻳﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﻟﻮﮊﻫﺎ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﻭ
ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺸﻬﻮﺭﻭﻣﺤﺘﺮﻡ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ
ﻓﻨﻮﻥ ﻭﻋﻠﻮﻡ
ﻧﺎﺩﺭ'ﻭﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺷﻌﺎﺭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺑﺎﺯﻯ ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺮﻳﻢ'ﺩﺭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺎ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺯﻫﺮﺍ'ﻋﺸﻖ
ﺑﺎﺯﻯ ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴﻞ ﻓﺴﺎﺩ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻌﺼّﺒﻴﻦ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻫﻮﻣﺮ
ﭘﻮﺭ ﮔﺸﺘﺎ ﺧﺎﻭﺭ
ﺷﻨﺎﺵ ﻧﻈﺎﻡ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﺍﻟﻨﺎﺻﺮ
ﻟﺪﻳﻦ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻓﻌّﺎﻟﺎﻥ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺍﺯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻓﺮﺍﻋﻨﻪ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﭼﻴﻦ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻧﻈﺎﻡ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﺪاﮐﺎﺭ
ﻭﻣﺠﺮﻯ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﻦ ﻭﺧﺪﺍ ﻭ
ﺧﻄﺮ ﺟﻬﻨّﻢ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺍﻋﺪﺍﻡﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﺭ ﻓﺪﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ ﺣﺰﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺍﺧﻮﺍﻥﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻦ'ﻭ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ هاﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻘﺶ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﭘﻮﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺯیع ﺒﻴﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻭﻟﮕﺮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺘﻢ ﻭ ﻇﻠﻢ
ﻭﺧﺸﻮﻧﺖﻭ
ﺍﺭﻋﺎﺏ ﻣﺮﺩم
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﺮﻭﺭ
ﻭﺗﺮﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﮔﺮ ﺿﻤﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﻇﻬﻮﺭ ﻓﺘﻴﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯﻗﺮﻥ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻫﺠﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻣﻮﻳﻪ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺭﻭﻣﻰ ﻭ
ﻣﺼﺮﻯ ﻭﻓﻴﻨﻘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﻧﻈﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺂﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺰﺍﺭ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ'ﺍﻳﻦ
ﻓﺘﻴﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻧﺎﻥ
ﻭ ﻳﺎﻏﻴﺎﻥ ﻭ
ﻋﻴّﺎﺭﺍﻥ
(ﺭﺍﻩ ﺯﻥ) ﺷﻬﺮﺕ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺎ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺍﺭﻭﭘﺎ' ﻭﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻋث
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺼﻠﻴبی اﺳﻠﺎﻡ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺑﻮﺩﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺟﺪّﻯ
ﻋﺒﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺑﻘﻠﺐ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪّس ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻣﺴﺠﺪ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ'ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﺒﻠﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻳﻬﻮﺩﻯ' ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ
ﺩﻭ
ﺩﻳﻦ'ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺧﻮﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ ﺟﺎﻫﻞ'ﻭ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ
ﻭﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﮐﻪ
ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪّس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﺎﺩﻯ این ﺸﻬﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ (ﺑﻴﺖ)
ﻳﻌﻨﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻘﺪّس
ﺻﻔﺖ ﻫﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺮاء ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ(
ﻃﺮﻳﻘﺖﺳﻠﻮﮐﻰ
)ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﮑﻪ ﻭﮐﻌﺒﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﺞّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺣﺞّ
ﮐﻌﺒﻪ ﻭ ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﺁﻥ'ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﺠﺴّﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻗﺒﻠﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ ﺣﻔﻆ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ' ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺳﻤﺖ
ﮐﻌﺒﻪ ﻗﺒﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺟﻬﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺒﻠﻪ
ﺷﺪﻥ ﻫﺴﺖ. ﻭ(ﻗﺒﻠﻪ)
ﻫﻤﺎﻥ(ﮐﺒﺎﻟﻪ)
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﺭﻭﺵﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺎﺑﻊ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺁﺯﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻭﻗﺮﺁﻥ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺍ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﺯﺭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ' ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﭘﺪﺭ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺎﻟﺢ'ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﮑس ﺻﺎﻟﺢ'ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ
ﻳﺎ ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻋﻤﻮﻯ ﺍﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﭘﺪﺭ'ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺍﻣﻮﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻃﻰ ﻗﺮﻭﻥ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺑﺸﺪﺕ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺩﻳﻨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ'ﺑﺎﺩﻳﺎﻧﺖ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻗﻄﻊ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦ' ﺍﺯ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﻭﻩ(ﺟُﺮﻫﻮﻡ)ﻳﺎ
ﻗﺮّﻩ ﮔﻴﺮﺍﻥ ﻫﻮﻡ
ﻭ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺣﻨﻴﻒ'ﺑﻤﮑﻪ
ﺭﻓﺘﻨﺪ. ﻭﺍﺣﻪﺍﻯ
ﺑﺎ ﮐﻤﻰ ﺁﺏ
ﺑﻮﺩ' ﺗﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺳﺨﺖ
ﻭﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻧﻘﻄﻪ
ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ ﺑﻴﻦ
ﻳﻤﻦ ﻭ ﺷﺎﻣﺎﺕ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﮐﻌﺒﻪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﮐﻌﺒﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺩﺭ ﻧﻘﺶ ﺭﺳﺘﻢ'
ﻋﻤﻠﺎ ﺟﺎﻯ
ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﻧﺒﺎﺭ
ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﺎﺋﻞ ﻋﺮﺏ
ﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻋﺪﻡ ﺗﻌﺮﺽ ﺑﮑﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻨﻌﻘﺪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻰ
ﭼﻬﺎﺭﻣﺎﻩ
ﺟﻨﮓ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺧﺮﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﻤﺎم
اﺳﺎﻣی
ﭽﻮﻥ(ﻣﮑﻪ ﻣﻎ
ﻫﺎ)ﻭ(ﺑﮑﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﻳﺎ ﺑﻎ
ﻫﺎ). ﻭ ﺻﺪﻫﺎ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﮐﻪ
ﻗﺮﻳﺸﻰ ﺑﻮﺩﻩ'
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻗﺮﻳﺶ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻗﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻩ'ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﻨﺎم
ﺒﻨی هاﺷم
ﺴﻠﻮﻙ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ( ﻫَﺸﻢ)ﻭ
ﺧﻮﺭﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ'
ﺑﻘﻴﻪ ﮐﻪ ﺍﻭﻡ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
(ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ)ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﮐﻪﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﺣﻘﻴﻘﺖ'
ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﻡ ﺭﺍ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺨﺼﺎ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺑﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﭼﻮﻥ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ' ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻋﻠﻰّ ﻧﺰﺩ
ﭘﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ (ﺭﻭﺡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ) ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ولایت
ﻣﺴﻴﺢ' ﻭ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ'ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺭﻭﺡ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠیّﻮ
ﺳﺠّﺎﺩ'ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ'ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ'ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺎﻡ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺗﻦ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﺁﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ' ﻣﺪﺍﻡ
ﻟﺒﺎس ﻧﻮﻋﻰ
ﻋﻮﺽ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﻭﭘﻮﺳﺖ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ. ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﺎﻟﺺ ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ'ﭼﻮﻥ
ﺭﺳﺘﻢ ﺩﺭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺭ ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ' ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ولایت
محمدی وﺩﺭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭﺍﺣﺘﻴﺎﻁ' ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨی ﻴﺎ
ﺷﻴﻌﻰ'ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ ﺣﻮﺍﺩث
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ را ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ(
ﻓﻬﻠﻮﺍﻥ) ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
(ﻓﻬﻠﻮﺍﻧﻴّﺎﺕ)
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺁﺭﻳﺎ
ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ' ﮐﻪﺑﻘﻮل
کامل اﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﻫﻨﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺰﺩ ﺁﻧﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﺑس ﺣﺘﻰ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺳﭙﺎﻫﻴﺎﻥ
ﻋﻴّﺎﺭ
ﻭﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻧﻈﺎﻡ ﻓﺪﺍﺋﻰ
ﮔﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ'ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﺍﺯ
ﻣﺰﺍﻳﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ ﺻﻠﺢ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
ﺣﺴﻦ
ﺻﺒّﺎﺡ'ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻋﻴّﺎﺭﺍﻥ ﻓﺪﺍﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.

ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﮔﺮﻯ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ'
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺸﻮﺍﻟﻴﻪﮔﺮﻯ
ﻋﺮﻓﺎنی
گرﺩﻳﺪ. ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺟﺰﺋی اﺎﺯ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪﮔﺮﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ'ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ'ﮐﻪ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻴﺎﻥ(
ﻫﺨﺎ ﻳﺎ ﺁﻗﺎ )
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﻭﮐﻮﺭﺵ
که ﭼﻬﺮﻩ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﺎﺳﺎﻧﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺷﺪ' ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﻓﺮّ
ﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻨﺪ ﻣﻮﺑﺪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ'
ﭼﻮﻥﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ'ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺮﺍ
ﺑﺮﺗﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ'ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﻓﺮّ ﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻳﺎ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺍ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺷﻠﻮﺍﺭ
ﮔﺸﺎﺩ ﻭ ﭼﻠﻮ
ﮐﺒﺎﺏ ﺭﺍ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﮔﺮﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ'ﺩﺭ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﮔﻢ ﻧﺎﻡ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ'ﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻴﭻ ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﻋﻠﺎﻣﺎﺕ
ﺗﻘﺪس ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻭیشان ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺑﺎﺯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻋﻴّﺎﺭﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﺑﻖ ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﮔﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺩﻭﺍﺭﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ
ﮔﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺩﻭﺍﺭﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺁﻥ'ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﺷﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻳﮑﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ' ﺣﺘﻤﺎ
ﺩﺭ ﺷﺶ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ' ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭﮐﻤﺎل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺷﺸﻢ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﻳﺎ
ﺍﺳﻤاء ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻭ ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻧﺎﻣﻮس ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ'
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻭ ﻧﺒﻰب ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﻧﺒﻮّﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭﻟﻰ
اﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ' ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺸﺘﻢ ﻳﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﻫﺸﺘﻢ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﮐﻤﺎﻟﻰ'ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﻭ ﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺑﻴﻚ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
' ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ'ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻭﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺎﺭﻓﻰ'ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺟﻬﻨﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺍﮔﺮﻓﺮﺽ
ﺷﻮﺩﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ ﺑﻬﺴﺘﻰ
ﻧﻔﺮﺳﺘﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ'ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ'ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ'
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﻔﻮﺫ ﻋﻈﻴﻢ
ﺧﻠﻔﺎ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺳﻨّﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ'ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺩﺍﺩ. ﭼﻪ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻗﺪﻳﻢ
ﺑﻮﺩﻩ'ﻳﺎ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﺋﻰ
ﺧﻴﺎﻟﻰ ﺳﺮ
ﻭﻫﻢ ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﺗﺎ
ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﭼﻮﻥ
ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ ﺭﺍ
ﻧﻮﺷﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﺑﺸﻮﺩ'ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﻣﻠّﻰ'ﺟﺰ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺑﺒﺎﺭ ﻧﻤﻰ
ﺁﻭﺭﺩ'ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺣﻤﺎﺳﻪ
ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ'ﺯﺑﺎﻥﺮﺍﻳﺞ
ﻋﺮﻓﺎنی
اﺳﻠﺎﻣﻰ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻋﻤﻠﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﻫﺎﻯ ﻣﺘﻌﺼّﺒﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺳﻨّﻰ'
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﭼﻮﻥ ﺣﺴﻴﻦ
ﺣﻠﺎﺍﺝ ﻭ ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻘﻀﺎﺕ
ﻭ ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ'ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺯﻣﺎﻥﺨﻮﺩ'
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻳﺎ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺰﻧﺪﻩﺍﻯﺒﻮﺩﻧﺪ'ﮐﻪﺃﻣﺮﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﻧﻮﻳﺴی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻧﻴﺰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻋﺮﺏ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ'ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'
ﺁﻧﻬﻢ
ﺧﺎﺹﺍﻋﺮﺍﺏ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﻗﺮﻥ
ﭘﻴﺶ'ﻧﻴﺰ ﺳﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺮﺁﻥ'ﺻﺪ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺁﻥﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻥ ﺁﻳﺎﺕ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪﻩ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺭﺍﺷﺪﻳﻦ'ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ
ﻭﺧﻮﻥ ﻭﻏﺎﺭﺕ
ﻭ ﺍﺳﻴﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻦ'ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭﻭﺣﺸﻰ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺎ(ﺁﻳﻪ ﺳﻴﻒ) 223 ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺗﻌﻄﻴﻞ
ﻭﻣﻠﻐﻰ ﺷﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺘﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻣﺤﺎﮐﻤﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺍثباﺕ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ'ﮐﺎﺷﻒ
ﺩﻭ ﻗﺮّﻩ (ﻗﺮﺁﻥ)
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ.

ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ'ﻭﻟﻰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺍﺯ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﻭﻳﺞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺑﻦ ﻣﻘﻔﻊ ﭘﻴﺮﻭﺯ'ﮐﻪ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﮐﺘﺐ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻧﻴﺰ ﺻﺤﺒﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺁﺭﻳﺎﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻳﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻠﻔﺎ (ﺍﺑﻥ
ﻤﻘﻔّﻊ) ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺣﺴﻴﻦ
ﺣﻠّﺎﺝ ﻗﻄﻌﻪ
ﻗﻄﻌﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺮﺍﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬی ﺮﺍ
ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺭﻭﺯ
ﺧﻮﺩ'ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﻳﺴﺖ می
گفتند. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺑﻦ ﻣﻘﻔّﻊ
ﮐﺘﺎﺏ ﮐﻠﻴﻠﻪ
ﻭﺩﻣﻨﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺄﻟﻴﻒ
ﮐﺮﺩﻩ'ﻭ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻏﻨﻰ
ﺗﺮﻳﻦ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ ﻋﺮﺏ
ﺭﺍ ﺷﮑﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﻳﺎ ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﺎﺻﻞ
ﻫﻨﺪﻯ'ﻭ ﺗﻠﺎﺵ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺑﻮﺫﺭﺟﻤﻬﺮ
ﻧﺨﺴﺖ ﻭﺯﻳﺮ
ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ ﮐﺮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﻮﺷﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻨﺨﺴﺖ
ﻭﺯﻳﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺑﻦ
ﻣﻘﻔّﻊ'ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺍﭼﻨﻴﻦ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﺩ. ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻪ ﻧﺴﺨﻪ
ﻫﻨﺪﻯ'ﻭﻧﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺑﺰﺭﮔﻤﻬﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﮕﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ'ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﻌﺎﺻﺮ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖﻫﺪﻑﺍﻟﻬی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺃﻣﻦ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻢ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺻﺮﻳﺤﺘﺮ
ﻭﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺎ
ﻣﻨﻄﻖ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ' ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻣﻨﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺤﻠﻰ ﺗﺎ ﭼﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ'ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺴؤﻝ
ﺣﻔﻆ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎی ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺣﻔﻆ ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ
ﺭﺍﻩ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ
ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺻﺎﻟﺖﻭ
ﺻﺤّﺖﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻳﻦ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ نفس
ﺑﺎﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺷﺪﻥ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳﺦ'
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﺼﺪ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر
ﺻﺒﻮﺭﻯ'ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐﻣﺮﮒ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻢ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ'ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻰّ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ'ﺑﺎﺯ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻋﻠﻰّ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻃﻔﻞ
ﺑﭙﺴﺘﺎﻥ
ﻣﺎﺩﺭﺵ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻮﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺍﻳﻦ ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺟﻬﺎﻥ'ﺑﺴﻴﺮ
ﻭﺳﻴﺎﺣﺖ
ﻭﺗﺒﻠﻴﻎ ﻫﺪﻑﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ ﻟﺒﺎﺵ
ﺟﻨﮕﺠﻮ ﻭ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﻭ
ﻓﺘﻮﺕ'ﺍﻧﺘﻘﺎﻣﺎﺯ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺗﺮﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺁﺭﺯﻭﻣﻨﺪ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﻞ ﻣﺮﮒ
ﭼﻮﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ' ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ ﻫﺎﻯ
ﭼﻮﻥ
ﻫﻴﺮﺍﮐﻴﺮﻯ
ﮊﺍﭘﻨﻰ'ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ ﻫﺎﻯ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻴﺮ ﺩر
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﻣﮑﺮﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ'
ﺩﺍﻭﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ'ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮐثرﺍ
ﻧﻴﺰﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﭘﻬﻠﻮﺍﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ'
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺭﺳﺘﻢ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ'ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﺧﺎﻥ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻘﻠﻪ ﮐﻮﻩ
ﺍﻟﺒﺮﺯ'ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﻳﺶ'ﺑﺪﻳﻮ
ﺳﻴﺎﻩ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺳﻴﺪﻩ'
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪ'
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻓﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻋﺎﺭﻑ
ﺑﻮﺩ'ﻭ ﺍﺯ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ
ﻣﻴﺴﺮﻭﺩ'ﺗﺎ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻯﺒﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻣﺤﻴﻂ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ'ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪ'ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺣﺞّ
ﺃﮐﺒﺮ'ﻭ ﭘﺶ ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﺑﺎﺭ ﺣﺞّ ﺃﺻﻐﺮ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ'ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺠﺒﻬﻪ
ﺟﻨﮓ'ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺣﺘﻤﻰ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺸﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ'ﮔﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺣﺘﻤﺎ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ' ﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺁﺧﺮﺳﻔﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺞ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺟﻬﺎﺩ'ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺟﻬﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ' ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴّﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺗﺸﻮﻳﻖﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺪﻳﮕﺮﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻋﺎﻣﻞ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.

ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ' ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺑﺎ ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﭙﺎﻯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻭ ﻏﺰﻟﻴّﺎﺕ
ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ'ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ'ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯﻫﻤﻴﻦ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺣﺎﻓﻆ ﺳﺎﻟﻚ'ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺣﻀﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ
ﺑﺒﻴﻨﺪ'ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻭ'ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﺯﻭﺩﺭس
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ'ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ'ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻰ
ﺷﺪﻧﺪ' ﺷﺮﺍﺏ ﺻﺒﻮﺣﻰ
ﻭﻣﻘﻮﻯ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻮﺷﻴﺪﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺟﺎﻧﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﻮﺳﻪ ﺳﭙﺎس
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺣﺎﻓﻆ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺃﻫﻞ ﺩﻝ
ﻓﻬﻢ ﺁﻥ ﻣﻰ
ﮐﻨﻨﺪ'ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺳﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺩﻓﺎﻋﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻋﻠﻴﻪ
ﻗﺮﻳﺶ'ﻭ ﺻﺤﻨﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺠﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ ﺷﺪ. ﺍﺑﻮﺑﮑﺮﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺯﮐﺎﺕ'ﻭ
ﻋﻤﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﻭﻳﺞ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ'ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺑﻴﻀﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻡ'ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻏﺎﺭﺗﮕﺮﺍﻧﻪ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻭ ﻇﺮﻑ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻝ
ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﻣﻰ ﻭ
ﻓﺮﺍﻋﻨﻪ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﺸﻒ
ﺟﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧُﻤس ﻏﺎﺭﺗﻬﺎ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ'ﻭ
ﺍﻧﺒﺎﺭ
ﻃﻠﺎﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ'
ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻭ
ﺩﻣﺸﻖ
ﺑﻮﺟﻮﺩﺁﻣﺪ. ﻭ
ﻧﺎﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻧﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ'ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ' ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻠﻞ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺳﺘﻢ ﮐﺮﺩﻧﺪ'ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ' ﻫﻤﻪ
ﺟﺎ ﺭﻭﺍﺝ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺗﻘﺮّﺏ ﺑﺨﺪ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﮔﺮﻭﻩ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺭﻭﻯ(ﺻُفه) ﻳﺎ سکّو
و ﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻰ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ 'ﻭ
ﺍﺫﮐﺎﺭﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺘﺼﻔﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺷﻬﻮﺩ'ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺻﻮﻓﻰ
ﺻﺎﻓﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺗﺎ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻩ'ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺻﻮﻓﻰ'ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻣّﻰ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻭﺑﺎ
ﺗﻦ ﺧﺴﺘﻨﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﻫﺴﺘﻴﻢ'
ﮐﻪ ﺁثاﺭ ﮐﺘﺒﻰ
ﻭ ﺷﻌﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻠﻞ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﺻﻮﻓﻰ
ﻭﻋﺎﺭﻑ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻠﻞ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺩﺭﺷﺮﻕ ﺯﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ'ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎ
ﺑﻮﺩﻩ'ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻤﻠﻠﻰ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺭﺍ
ﭼﻬﺎﺭ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻠﻞ ﻣﻰ
ﻳﺎﺑﻴﻢ'ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ'ﺭﻳﺸﻪ
ﻓﺎﺭﺳﻰ(ﺩﺭﻯ
ﻳﺎ
ﺑﺎﺏ)ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺻﻞ
ﻳﮕﺎﻧﮕی
عرﻓﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﺳﺎﻧﺴﮑﺮﻳﺖ
ﺗﺎﺯﺑﺎﻥ ﺩﺭﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ. ﻟﺒﺎس ﺻﻮﻑ
ﻭ ﭘﺸﻤﻴﻨﻪ ﭘﻮﺷﻴﺪﻥ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺭﺯﺍﻧﻰ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ ﺧﺸﻮﻧﺖ
ﺁﻥ. ﮐﻪ ﻟﺒﺎس
ﻧﺮﻡ ﭘﻨﺒﻪ ﻭ
ﺃﺑﺮﻳﺸﻢ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ. (ﺻﻮﻓﻴﺎ)
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﻭﻡ
ﺷﺮﻗﻰ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮ(ﺍﻭﺭﻓﻪ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ) ﺩﺭ
ﺗﺮﮐﻴﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﮐﺰ ﺗﺼﻮّﻑ
ﻏﺮﺏ ﺑﻴﻦ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻋﺼﺮ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺑﺒﻌﺪ' ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻋﺸﻖ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻋﻘﻠﻰ'ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﺑﺦ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ'ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺗﺎﺯﻩ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥ ﺍﺳﺖ. (ﻋﻠﻢ)ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻰ ﺁﮔﺎﻫﻰ'
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﺍﻧﺶ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺗﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ'
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ'ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺑﺎﻭﺭﻧﮑﺮﺩﻧﻰ'
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'
ﻧﺎﭼﺎﺭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺭﻭﺵ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺎ
ﺗﻤثیل ﻭ ﻣثاﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ'ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻮﺩ'ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣثاﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻣﺎﺩﺭ'ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻓﻬﻢ ﺑﭽﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﮕﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ'ﻣثاﻟﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ'ﺗﺎ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣثاﻝ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ'
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ' ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﺼﺮﻑ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﺤﻘّﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩ' ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺗﺮ'ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﻤﻪ
ﻭﺣﺸﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺳﺪ'ﺗﺎ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮﻣﻮﻓّﻖ
ﺷﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﻴﻦ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ'
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺮﻗﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻭ ﺩﺭﻙ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ ﭼﻨﺪ
ﻗﺮﻥﺑﻌﺪ. ﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﺃﺩﻳﺐ ﻭ
ﻣؤﺩﺏ ﻭ
ﻣﻌﻠﻢ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﻗﺮﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﮐﻠﻤﻪ ﻋﻠﻢ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﻌﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻓﻨﻮﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﻋﺼﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ'ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻬﺎﺷﻤﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ' ﮐﻪ( ﻫَﺸﻢ)
ﻭ ﺧﻮﺭﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﻮﻣﻰ
ﻳﺎ ﻣﺤﻠّﻪﺍﻯ'
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺻﻮﻓﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺍﺯ
ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣّﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ'ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﺎﻃل ﻤؤﻣﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ'ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺼﻮﻑ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ'ﺑﺎ ﺑﻌثت
ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ'ﮐﻪ ﺑﺎﺑﻠﻴﺎﻥ
ﺁﺩﻡ
ﮔﻔﺘﻨﺪ'ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩ'ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻘﺎﻁ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﺨﺶ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺳﺮﺥ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
ﺑﻮﻣﻰ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ'ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻴﻦ ﭼﻴﻨﻴﺎﻥ
ﻭ ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ ﻭ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ
ﻭﺟﺰﺍﻳﺮ
ﺩﻭﺭﺩﺳﺖ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﮐﻪ' ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﺼﺮ
(زن یا ﻣﺎﺩﺭ
ﺳﺎﻟﺎﺭﻯ)
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﻳﻢ ﻭﻳﺎ
ﺷﻴﻮﺍ ﻭ ﺩﻏﺪﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﺭﺍ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﻣﺴﻴﺢ'ﻭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺸﻒ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺗﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻳﻦ ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﻬﺘﺮ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎ
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﺯﻧﺎﻧﻪ ﺷﻴﻮﺍ
ﻭﺩﻏﺪﻭ
ﻭﻣﺮﻳﻢ ﻭ
ﻓﺎﻃمی ﻮ
ﺯﻫﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﻧﺎﻡ
ﺯﻳﻨﺐ
ﻭﺯﻧّﻮﺑﻴﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭﻣﻘﺎﻡ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍ'
ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭ(ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺎﻥ)ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺸﻌﻞ ﻋﻘﻞ
ﺑﺪﺳﺖ ﺗﮑﻴﻪ ﺑﺮﺳﺘﻮﻥ'ﻧﺎﻇﺮﺑﺮﺫﺑﺢ
ﮔﺎﻭ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁثاﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻭ
ﺍﻳﺘﺎﻟﻴﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻳﺎ
ﻧﻮﺡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻨﻰ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻓﺘﻮﺕ ﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺘﺤﺮﻳﺮ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ'ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻭ ﺍﮐثرﺍ
ﻣﺒﻬﻢ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ'ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﻣﺬﺍﻫﺐﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺁﻧﺎﻥ
ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻘﻴﻢ'ﺑﻴﺎﻥ ﺍﺻﻮﻝ
ﻭ ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻭ
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻭﺑﻴﺴﻮﺍﺩ
ﮔﺬﺷﺘﻪ'
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ'ﺑﺠﺎﻯ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﭽﺸﻢ ﺗﻦ ﻭ ﺩﻝ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺟﻨﺠﺎﻝ
ﻭﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ'ﺑﻌﺰﻟﺖ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﻫﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﺸﺪﻩ ﻭﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ' ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻳﻢ.
ﻭﻟﻰ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ'ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺩﻭﻧﻔﺮﻯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻫﻤﻪﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ'ﻭﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺩﻥ
ﺃﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ.

ﭘس
ﺗﺼﻮﻑ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ'ﺩﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﭘﻨﺞ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ' ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺴﻠﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﭼﻮﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ'ﺩﺭ ﺷﺶ
ﺷﻬﻮﺩ'ﻭﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ'ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻗﺒﻠﻰ'ﺍﺯ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ'ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ'ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﻔﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪﺍﺯ ﺣﺠﻬﺎﻯ ﺃﺻﻐﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﺞ
ﺃﮐﺒﺮﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ'ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ'ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖﻣﻴﺮﺳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﺍﻟﻠﻪﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺃﻫﻮ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻥ ﻫﻤّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ'ﻭ
ﺣﻤﻴّﺖ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ'ﺩﺭ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﺍﺋﻢ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺑﺎ ﺁﻏﺎﺯ
ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻭﺗﻌﻬّﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻤﻠی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻯ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ'
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﭘﺪﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ'ﻭﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺧﺎﻭﺭ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ'ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺑﺮﻫﻤﻦ)ﻭ
ﺍﻣّﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ'ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺩﺭ ﺍﻭﺭ ﺩﺭ
ﺟﻨﻮﺏ ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻨﻬﺮﻳﻦ'ﻭ
ﺳﭙس ﺩﺭ ﺑﺎﺑﻞ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﺩﺍﺷﺖ'ﮐﻪﻣﻮﺭﺩ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯﺎﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺭﺍ ﺧﺪﻣﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻃﺮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻭ
ﺑﺎﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ ﺍﻭﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﺻﻠﺢ ﻭ ﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ'ﺑﺎﻧﻰ
ﮐﻠﻴﺴﺎﺋﻰ ﺷﺪﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﮐﻠﻴﺴﺎ ﺭﺍ به
ﻣﺴﺠﺪ
ﻋﻤﺮﺗﺒﺪﻳل کرﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺳﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺠﺪ ﺑﻴﻦ
ﻳﻬﻮﺩ ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺩﻋﻮﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻳﻚ
ﻣﻌﺒﺪ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ'ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺴﺎﺟﺪ
ﻭﮐﻠﻴﺴﺎ
ﻭﮐِﻨِﺸﺖ ﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻫی
اﺳﺖ'ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ هرﮔﺰﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺒﺮﺍﻯ
کسی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻳﻦ ﻓﺮﻋﻮﻧﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻳﻮﺳﻒ'ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻌﻘﻮﺏ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ
(ﻣﻮﺷﻪ)ﻭ ﻣﺎﺷﻰ
ﺭﻫﺮﻭ ﺳﺎﻟﻚ واکِرﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﻭ(ﻣﺎﺷﻴﻪ) ﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺢ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﻳﺪ'
ﻭ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﺗﺎﺑﻊ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰم
اﺳﺖ. ﺷﺎﻫﺪ
(ﺍﺳﻤاء ) ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻧﺎﻣﻬﺎ ﻭ
ﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ'ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻭﻋﻠﻰّ
ﻭﺣﺴﻴﻥﺰﻧﺪﻩﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺳﻴﻨﻪﺯﻧﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣؤﻣﻦ' ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮک
ﻮﻗﺸﺮﻯ هاﻯ
ﺁﻧﻬﺎ' ﺟﺰ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺳﻴﻨﻪ ﺯﺩ ﻭ ﺳﺮ
ﺷﮑﺎﻓﺖ' ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﻫﻤﻦ ﻭ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ
ﺷﺪﻩ'ﻭ ﺑﻮﺩﺍ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﻩ'ﻭ
ﺳﻴّﺪﺃﻫﻠﺒﻴﺖ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﺨﺼﺎ ﺑﻬاء و
نور ﺍﻟﻠﻪ
ﺷﺪﻩ'ﻭ ﺣﺎﻣﻞ
ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻠﻪﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ(ﻧﺎﻣﻮس)
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﻓﺎﺭﺳﻰ'
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺩﻋﺎﻳﺶ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻫﺮ ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻧﻤﺎﺯﺵ ﺑﮑﻤﺮﺵ
ﺯﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻙ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭﻧﻔس ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'
ﻭﺑﻬﺮ ﺍﺳﻤﻰ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﻤاء ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺷﻴﻮﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﻭﻓﺘﻮّﺕ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩ'ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻘﺮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺗﺼﻮﻑ
ﻳﺎ ﻓﺘﻮﺕ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ'ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻣﻠﻞ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯﻫﻢ
ﺷﺪﻩ' ﻭ ﻧﺰﺩ
ﻣﺘﻌﺼّﺒﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍﮐﺮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ'ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﻳﻚ ﺭﺍﻩ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺗﺼﻮﻑ ﺭﺍ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﺷﻴث
ﭘﺴﺮ ﺁﺩﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺩﻡ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺩﺭ ﺷﻤﺎﻝ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ'ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﻴث
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺁﺩﻡ'ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ ﺍﻭﻝ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭﺩﻭﻡ
ﻋﺮﺵ ﺣﺴﻨﻰ'ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻮﺩ. ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺩﻡ
ﺑﻮﺩﻩ'ﻭﻧﻪ
ﻣﻴﺮﺍث
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ. ﻳﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺗﻨﻰ ﻭ ﺁﺩﻡ
(ﭘﺪﺭﺟﺪّ
)ﺗﻤﺎﻡ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮ
ﻭﮐﻤﺮﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ' ﺑﻘﻮﻝ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ'
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﺩ'
ﻃﻴﻨﺖ ﻭﮔﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺎﻟﺶ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ'
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﺭﺍ
ﺗﺄﺳﻴس ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻳﻦ ﻭِﺩّ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ
ﻭﺩﺍﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻨﺪﻭﺍﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺁﻥ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻘﺪس
ﻭﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ' ﮐﻪ ﭘﻨﺞ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺳﻴﻨﻪ
ﺑﺴﻴﻨﻪ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﺸﺪﻩ'ﻭﺳﭙس
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺳﺎﻧﺴﮑﺮﻳﺖ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪ'ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍ
ﺷﮑﻮﻩ ﻭﻟﻴﻌﻬﺪ
ﺩﺭﻭﻳﺶ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻫﻨﺪ
ﺑﻔﺎﺭﺳﻰ ﺗﺮﺟﻤﻪ
کرد ﮐﻪ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴش ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﮐﺎﺷﻒ ﻗﺮّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﺧﻮﺭّﻩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻨﻰ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺷﻴﻮﺍ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩ. ﻭﺗﺎ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ' ﺩﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺩﻳﻦ ﺭﺍﻳﺞ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ'ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﻳﺘﺎﻟﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﭙس ﺑﻮﺩﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﻴﻮﺍ
ﻳﺎ ﻣﺮﻳﻢ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﺯُﻫﺮﻩ ﺑﻮﺩ'
ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﻦ' ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﻮﺩ' ﮐﻪ ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺗﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺩﺭ
ﻋﻤﻖ ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﮔﻢ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻤﺴﻴﺢ
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪ' ﮐﻪ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺎﺋﻰ ثبت ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﻧﻮﺑﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻴﺪ'
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ' ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ'ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﺠﺴّﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻨﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ'ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻝ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ'
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ'
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺷﺎﻥ'
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ'ﻣﺪﻋﻰ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻧﺪ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻭ
ﻣﻮﺑﺪﺍﻥ ﻭ
ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭ'ﺑﺎ
ﻟﺒﺎس ﺗﻘﺪّس
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻃﻦ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ'
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﻟﻮﺡ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩه
ﻭﺟﻬﻨﻤﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ
ﻭ(ﻳﺎ ﻫﻮ)
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
'ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻗﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻧﺪ ﮔﺮچه ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺣﻮﺍﺩث
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ'
ﻓﺮﻗﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻗﺒﻠﻪ ﻳﮑﻰ
ﮐﺮﺩ' ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭﻧﺎﻣﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﺳﺖ'ﻭﺩﺭﺣﺪّ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.

ﺭﻭﺷﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ'ﻃﻮﻝ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻗﺮﻥ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ'
ﻭﺑﺨﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ'ﻭﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ ﺩﺭﺳﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﻠﻢ ﻓﺮﺳﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﮔﺮﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﮐﻴﻔﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺮ
ﻗﻮﻣﻰ'ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺃﺩﺏ ﺍﻟﻬﻰ'ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺗﺼﻮﻑ ﻭ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﻭﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﻓﺘﻮﺕ
ﻧﺎﻣﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺝ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺁﺷﮑﺎﺭﺗﺮ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﮐثرﺍ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﺷﻌﺮﻯ ﻭ
ﺑﺮﻳﺪﻩ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎﻃنی
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻳﺖﺍﻟﻠﻪ'ﻭ(
ﺁﻳﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ)
ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ ﻭ
ﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺒﺮﻣﻰ
ﺷﻤﺮﻧﺪ
ﮐﻪﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﻔﺖﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ'ﮐﻪﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﻔﮑﺮ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻭﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻭﮐﻮﺭﺵ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﺳﺎﺧﺘﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻣﺮﻯ
ﻫﻤﺴﻔﺮﻣﻮﺳﻰ'
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺷﺎﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
یک ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﺩﺍﺭﺩ' ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ.

ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻣﻌﺠﻮﻥ
ﻋﺠﻴﺒﻰ ﺍﺯ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺩﻳﻨﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻣﺎﻝ
ﻣﻔﺖ ﻭﻫﺮ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ'ﻭﻧﻴﺰﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ. ﺳﭙس ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻣﺘﻔﮑﺮﻳﻦ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻠﻞ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ'ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ'
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ'ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻧﺎﺭﺳﺎ ﻭ ﺁ
ﻟﻮﺩﮔﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ'ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻫﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻪﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺘﺮ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﻭﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﻭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻤﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺎﻣﻰ'ﻭ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻮﻡ ﭘﺰﺷﮑﻰ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﮐﻪ
ﻗﺼﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﻭﻧﻪ ﻗﺼﺪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ.
ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﮐﺎﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ'ﺑﺎﻃل
ﺠﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﺷﺪﻳﺪ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ'
ﺟﻨﺠﺎﻝ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﭼﻨﺪ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ ﻭ
ﻧثر ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ'ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺿﺪ ﻭﻧﻘﻴﺾ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﮑﻤّﻞ ﻫﻢ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﻫﺎﻯ ﺁﻥ' ﮔﻮﺵ
ﺷﻨﻮﺍﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺭﻙ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﮐﻤﺘﺮ ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﺤﻘﻖ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭﻙ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺭﻓﺘﻨﺪ ﺻﺒﻮﺭﻯﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻧﻤﻮﺩﻩ'ﺫﺍﺗﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺬﺍﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺷﻮﻧﺪ.

ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻭ ﺷﻴﻌﺎﻥ ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺧﺪﺍ
ﻭﻧﺒﻮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﻣﻌﺎﺩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺖﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻫﺮﺩﻭ ﺍﺯ ﺍﺻﻞ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻮﻝ
ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﮔﻔﺘﻦ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺤﺎﻝ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺑﺎلاترﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻳﺎ
ﭘﻴش ﻨﻤﺎﺯﻯ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭﺍﻣّﻰ
ﺷﺪﻥ'ﭘس ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻣّﻰ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣّﻰ
ﺑﻰ ﺳﻮﺍﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺑﺎ
ﺳﻮﺍﺩ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺻﻮﻝ ﺩﻳﮕﺮﻯﮕﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﺮﻓﺖ'ﻭﻣﻌﺎﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻏﺎﺯ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻨﻰ ﭘﻴﺮ'
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﻮﺍﻥ
ﺑﻔﮑﺮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭼﻨﺪ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻃﺎﻟﺐ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻧﺒﻮﺕ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﮑﺪﺍﻡ ﻳﻚ ﺍﺯﺷﺶ
ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻌﻠّﻖ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺎﻟﻚ'ﻭ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ' ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮ'ﻭ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﻭﺩﺭﺩ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻋﺪﻝ
ﻭﻋﺪﺍﻟﺖ ﻗﻀﺎﺋﻰ
ﻭﻣﺤﮑﻤﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺗﻌﺪﻳﻞ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ' ﺑﻴﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ'
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻣﻌﺎﺩ
ﻋﻮﺩ ﻭﺑﺎزﮔﺸﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ. ﻭﻳﺎﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰ'ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ. ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺑﻘﻴﺎﻡ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﭘﺶ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ'ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺑﺮﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ'
ﻗﻴﺎﻡ ﻭ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﺎﺩﺭ
ﺑﺪﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﻭﺣﺸﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﻣﺤﺸﺮ
ﺁﻧﺎﻥ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﻣﺤﺸﻮﺭ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﮔﻠّﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻫﺎﻯﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ'
ﺑﺎ ﺍﺯﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ'ﻣﺤﺸﻮﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ(ﺣﺸﺮ
ﻭﻧﺸﺮ)ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺟﻬﺎﻥﺸﻮﻧﺪ.
(ﺟﻬﻨّﻢ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻧﻮم
ﻴﻮﻧﺎنی ﻮ
ﺟﻬﺎﻥ فارسی ﺍﺳﺖ.
ﻭ(ﺑﻬﺸﺖ) ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻥ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺟﻨّﺖ ﻋﺮﺑﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻨﺎن ﻫﻨﺪﻯ'
ﻳﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﺍﺻﻮﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺫﮐﺮ ﺍﺻﻮﻟﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ ﺳﺎﺯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺻﺪﻫﺎ
ﻭﻫﺰاﺭﺍﻥ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﺭﺍﻳﺞ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ' ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻣﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻟﻐﺖ
ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﻧﻮﺷﺖ ﭼﻪ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻭﻋﺮﺑﻰ
ﻭﻳﺎﺣﺘﻰ
ﺑﺰﺑﺎن هاﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺗﺎﺣﺪّ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻳﻢ. ﻭﺭﺍﻩ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺖ.

ﺍﻳﻮﺟﻴنیو
ﺩﻭﺭس ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ'ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ'ﺩﺭ
ﺍﺻﻮل ﺰﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺸﻮﺍﻟﻴﻪ
ﮔﺮﻯﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﮕﺮﻭه
ﻫﺎﻯ(ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺻﻮﻓﻰ)ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺪ. ﻭﻟی ﺪﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻣﻮﺑﺪﺍﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺷﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻳﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺼﻮﻑ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ'ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻘﺪﺭﺕﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﻭ ﻋﻴّﺎﺭﺍﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﭼﻨﻴﻥکرﺩﻧﺪ. ﻫﻨﺮﻯ
ﮐﺎﺭﺑﻴﻦ
ﻣﺤﻘﻖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺳﻮﺷﻴﺎﻧس
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ'ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ'ﻭﻣﻨﺘﻈﺮﺍﻥ
ﻇﻬﻮﺭﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
ﻇﻬﻮﺭ ﻭﺑﻌثت
ﻫﻤﻪ ﻧﻮﺁﻭﺭﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻒ
ﻗﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺳﻮﺷﻴﺎﻧس
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﺒﻠﻪ ﻳﺎ (ﺳﻮ ﻭ
ﺳﻤﺖ ﻭ ﻧﻮﺭ)
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺑﺮﺗﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ ﺁﻥ'
ﻧﺰﺩ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ(ﻭﺿﻮ)
ﺷﺪ. ﻳﺎ ﻭﻯ ﺳﻮ
ﻭﺳﻤﺖ ﻭﻧﻮﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺨﻴّﻞ'ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ'ﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ. ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ'ﺳﻪ ﺳﻮﺷﻴﺎﻧس
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﺎﺷﻒﻗﺮّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺩﻭﻣﻴﻦ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﮐﺎﺷﻒﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺳﻮﻣﻴﻦ
ﺳﻮﺷﻴﺎﻧس
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺒﻌﻮث
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﻋﻤﻞ' ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﻣﺸﺮﻙ ﻭﻓﺎﺳﺪ'ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻈﻬﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ'ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺍﻭﻝ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﺗﺠﺴّﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ' ﻭ ﺗﺠﺴّﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ'ﺍﻳﻦ ﻧﻘﺶ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ(
ﻣﺤﻤﺪﻯ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ (ﺣﻤﺪ)ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺃﺣﻤﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﻤﻮﺩ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ'ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﻮﺷﻴﺎﻧس
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ' ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻣﻌﺮﻓﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺵ
ﺳﻴﻨﻪ ﺯﻧﻰ
ﻭﺳﺮ ﺷﮑﺎﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﺪﻕ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ'ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻮﺷﻴﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ'ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝﻣﺤﻤﺪ' ﻫﻤﻴﺸﻪ
۳۱۳ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻓﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﻫﺎﻯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﺍﻣّﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﻏﺎﻳﺐ
ﺷﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ'ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ'ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻭﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ' ﺑﺮﻣیگزﻳﻨﺪ.
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ'ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻏﻴﺒﺖ
ﺻﻐﺮﺍﻯ ﺍﻣﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻢ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺣﺴﻨﻰ'ﺑﺮؤﻳﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺣﺠّﺖ
ﺑﻦ
ﺍﻟﺤﺴﻦ'ﺑﻮﺳﻴﺴﻠﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ ﻳﻚ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﺎﺩﻯ'
ﺍﺯ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ
ﺷﻌﺒﺎﻥ
ﻣﺒﻌﻮث
ﺷﺪﻩ'ﻳﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻭ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ. ﺗﺎﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ' ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻋﻠﻰّ'ﻭ ﺭﻭﺡ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﻧﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ' ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺘﻰ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ'ﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯﻘﺒﻠﻰ'ﻟﺒّﻴﻚ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮔﺮﺩﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
'ﻭﻟﻰ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ' ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ'
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ'ﺩﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ'
ﻳﺎ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺭﺁﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﺩ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩ'ﻭ
ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﺮ
ﻟﺬﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﮐﻨﺪ' ﮐﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ'
ﺳﺮﻣﺴﺖ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﮐﻪﺑﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺭﺍ ﭘس
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺗﺮ'ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﮐﺴﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﺑﺎ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﻟﺬﺗﻬﺎ'
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ' ﮐﻪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺳﺨﺖ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﻟﺬﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ'ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻠﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس'
ﺗﺎ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﻬﺪﻯﻫﺎ ﻭ ﺳﻮﺷﻴﺎﻧس
هاﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ'ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﺴّﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻮﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺳﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺳﻮﺍﺭ
ﺑﺮ ﺍﺳﺐ
ﻭﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﺪﺳﺖ'ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺸﺎﺋﻰ ﮐﻨﺪ'ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ
ﺑﻮﺩﻥ'ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﺷﻒ ﺟﺪﻳﺪ
ﺟﺰ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻘﺪﺵ
ﻧﻤﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ'
ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﺑﻤﺐ ﺃﺗﻢ. ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ. ﺗﺎ
ﻫﺮﮐسﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻭ' ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﻓﺎﺳﺪ ﺗﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪﺷﺮﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ'ﻓﺴﺎﺩ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍﺁﻣﺎﺩﻩﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰﻇﻬﻮﺭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ'ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﻴﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺳﺮ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺗﺤﺖﺟﻤﺎﺩﻯ'
ﺭﺟﻌت هاﻯ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ'ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻓﺴﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺤﻴﻂ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﻙ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺳﻮﺷﻴﺎﻧس ﺍﻭ
ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﺟﺰ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻏﺎﻳﺐ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻫﻢ
ﻧﺸﺪﻩ'
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﻗﺮﻥ
ﺍﺳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺑﺎ ﺯﻥ ﻭ
ﺑﭽﻪ'ﺩﺭ ﺗﻪ
ﭼﺎﻩ ﺳﺎﻣﺮّﻩ
ﻭ ﺟﻤﺎﺭﺍﻥ'ﻭ
ﻫﺮ ﻧﻘﻄﻪ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪﭼﺎﻩ
ﺟﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻭﺟﻤﮑﺮﺍﻥ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺟﻢ ﺷﺪﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥزردشتی
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻇﻬﻮﺭ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﺟﻢ ﺷﺪﻩ' ﺩﺭ ﻳﻚ ﺟﻤﻌﻪ
ﻭ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺍﻭﺝ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺡ ﻓﺘﻮﺕ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ'ﺩﺭ
ﻗﺮﻥ 14 ﻧﺰﺩ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ
ﺭﺗﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺍﮐﻬﺎﺭﺕ ﻭ
ﺟﺎﻥ ﺗﺎﻭﻟﺮ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺯﻭﺯﻭ ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺭﻭﻟﻤﻦ
ﻣﺮﺳﻮﻥ ﮐﻪ
ﺟﺰﻳﺮﻩ ﺳﺒﺰ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺠﺎﻯ
ﺻﻮﻣﻌﻪ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺳﺒﻮﺭﮒ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩ. ﺭﻭﺑﻠﻦ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪﺍﺯ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﻮﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻟﻰ
ﻣﺪﻋﻰ ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺩﻳﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ' ﻭ
ﺑﺎ ﺣﻖ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻭﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ'ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺁﺭﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺂﺭﻣﺎﻥ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﮔﺮﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺭﺍ'ﮐﻪ ﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'ﮐﻪﭼﺸﻢ
ﺑﺴﺘﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺴﻮﻯ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺑﻌﺪﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺟﻬﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺑﻤﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'ﺣﺘﻰ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻣﺪﺭﻙ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺣﺘﻰ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ'ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺯ ﻓﺘﻮﺕ ﻭ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻰ
ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻥ'ﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺼﻮﻑ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻨﺪﻳﮑﺎﻫﺎﻯ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻟﮋﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺳﻴﺮﻧﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺗﺼﻮﻑ ﻭﺍﻗﻌﻰ'ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻗﺖ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ'ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺁﻥ'ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ'
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪ ﻭﻯ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﺑﺠﺎﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ'ﻭﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ پیش
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ' ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ. ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺻﻔﺖ ﺍﺻﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﺎﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ'
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳﺖﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﻟی ﺼﻔﺎتی
اﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﮔﺮﻯ
ﺍﺭﻭﭘﺎ'ﻭ ﻓﺘﻮﺕ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ'ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎﻫﻢ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﺳﺘﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻳﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ'ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠی
ﺨﻮﺩ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﻚ ﺳﻄﺢ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ'ﻭ
ﻧﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥﻮ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒلی ﺨﻮﺩ.

ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺻﻠﻴﺒﻰ'ﻭ
ﻫﺠﺮﺕ ﻫﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ'ﻭ ﺳﺒﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺮﻭﻳﺞ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ ﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺶﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺷﺸﻢ'ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﮐﻠﺎس
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺄﻧﺪﮐﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ'ﺩﺭ
ﮐﻮﺷﺸﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺍﺯﭼﺎﻟﻪ
ﺑﭽﺎﻩ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ. ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺭ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس ﭼﻪ
ﺟﻨﮕﻬﺎ ﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎ ﮐﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺵ ﻧﻤﻰ ﺁﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺠﺎ
ﺑﺎﺷﺪ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻣﮑّﻪ
ﻭ ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪس
ﺩﻳﮕﺮ'ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻋﻤﻠﺎ
ﺷﺮﻙ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ'ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻤﺎم اﻳﻦ
ﺍﻣﺎﮐﻦ ﻣﻘﺪس
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ (ﻣﺴﺠﺪ ﺿﺮﺍﺭ)
ﮐﻮﺭﺍﻥ ﻭ ﭘﺮ
ﺿﺮﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ. ﻭ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻣﺴﺠﺪ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺭﺍ ﺧﺮﺍﺏ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ'
ﻣﺴﺠﺪ ﻭﺟﺎﻯ
ﺳﺠﻮﺩ ﻭﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﮐﻮﺭﺩﻟﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺷﻴﻌﻪ
ﻳﺎ ﺳﻨّﻯ ﺒﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﭼﻮﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺍ
ﺷﺮﻳﻚ ﺧﺪﺍ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎﻯﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻋﻈﻴﻢ ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻋﻤﻖ ﺟﻬﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ'ﺁﻟﺖ
ﺩﺳﺖ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻔﺮﻳﺒﮑﺎﺭﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪﺵ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﮐﺮﺑﻠﺎ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥنجاﺕ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻗﺼﺪ ﻋﺒﺎﺩﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﻭ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ' ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ(ﺗﻌﺒّﺪ)
ﻭﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﻴﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻫﻤﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻌﺪﻯ'
ﻣﺤﻤﺪﻫﺎ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻫﺎ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬی
هستند' ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ'
ﺩﺳﺘﻮﺭﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎ' ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺄﺟﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ'ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺗﺄثیرﺍﺕﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﻋﻠﻰّ
ﺭﺍ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻏﺪﻳﺮ ﺧﻢ ﮐﺮﺩ'
ﻭﻧﻪ ﺣﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺧﻠﻴﻔﻪ
ﮔﺮﻯ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻔﺖ ﻣﺎﻩ
ﺑﻌﺪ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ'ﺑﻬﻴﭻ ﮐس ﻧﻈﺮ
ﻣﺸﻮﺭﺗﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﺩ. ﻭﻧﺰﺩ ﻋﻠﻰّ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻣّﻰ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ'ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻰ'ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﺮﺍﻏﺶ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻭﺣﻖ ﭘﺬﻳﺮﺍﺋﻰ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻳﻚ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻭﻟیّ الهی
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﺸﺮﻙ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺣﺮﺍﻡ ﻣﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯﻮ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯﻮ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺧﻄﺎﺋﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ' ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺻﻞ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ.

ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ
ﻫﺎ ﭘﺮﺳﺘﺸﮕﺎﻩ
تمپل ﻭﻣﻌﺒﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﭼﻨﺪ
ﻗﺮنی ﺩﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺑﺎ ﺭﻧﮓ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ'ﺩﺭ
ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺻﻠﻴﺒﻰ
ﺷﺮﮐﺖﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻳﺎ
ﻗﺎﻓﻠﻪﻫﺎﻯ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺮﺍ ﺗﺎ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﺣﻔﻆ ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻓﺮﻭﺵ'ﻭ
ﮐﻠﻴﺪ
ﺑﻬﺸﺖﺭﺍ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺑﻔﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﮔﺎﻥ
ﻣﻘﺘﻮﻝ ﺩﺭ
ﺟﺒﻬﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﻨﮓ ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ ﻭﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﻣﺮﺩﻡ'ﻭﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺎﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﮔﺮﺍﻥ ﺧﺎﺭﺟی
ﺒﻰ ﺩﻳﻦ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺷﻤﻦ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺍﺯ ﻣﺎﻝ
ﻭﻧﺎﻣﻮس
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺻﻠﻴﺒﻰ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺧﻮبی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ. ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺮﭼﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺮّﻯ
ﻭﺯﻳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ'ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺍﻩ ﺯﻧﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ
ﻟﮋﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻣﺎﺳﻮﻧﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭﺍﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺁﺑﺎﺩﺍﻧﻰ ﻭ
ﮐﻤﻚ ﺑﺴﺘﻢ
ﺩﻳﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺭﻭﻯ
ﻣﺎﻓﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ
ﺳﻔﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺭﻭﺵ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺩﺭﻏﺮﺏ ﺩﺭﺃثر
ﺗﻤﺎس ﺑﺎ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﭼﻪ
ﺻﻮﻓﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻳﺎ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻰ'ﻭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻨﻰ'ﺷﺒﻴﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ
ﺑﻮﺩ'ﺑﺮﭘﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻣﻌﺒﺪ
ﺑﺮﻧﺎﺭﺩ
ﻣﻘﺪس ﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﮔﺮﺍﻝ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ'ﻭ
ﮔﺮﻭﻩ گرال
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ. ﻭ
ﺭﻭﺵ ﻣﺨﻔﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﺼﻮﻑ ﻭ ﺻﻮﻓﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ'
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺧﻄﺮ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﻭﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﻳﻞ
ﻧﺎﻡ ﺟﺎﻡ
ﻣﻘﺪّﺳﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﻰ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻗﺪﻳﻢ'ﺍﺯ ﺟﺎﻡ
ﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪس ' ﭼﻮﻥ
ﺟﺎﻡ ﺟﻢ ﻭ
ﺳﺎﻏﺮ ﺷﺎﻋﺮ
ﺻﻮﻓﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻇﺮﻓﻰ
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺷﺎﻡ ﺁﺧﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻧﻮﺷﻴﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺧﻮﻥ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺿﺮﺑﺖﺳﺮﻧﻴﺰﻩ
ﺑﻮﺩ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻰ ﭼﮑﻴﺪ'ﻭ
ﺁﻥ ﺟﺎﻡ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺑﺎﺭﻭﭘﺎ
ﺑﺮﺩﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﻣﻔﻘﻮﺩ
ﺷﺪ. ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎ'
ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ ﺟﺎﻡ
ﺧﻮﻥ ﻣﺴﻴﺢ'
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ'ﺑﺮﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ'ﻭ
ﺷﺮﺑﺖ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ
ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ
ﺟﺎﻡ ﺧﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻠﺎﺵ
ﺁﺭﺗﻮﺭ ﺷﺎﻩ ﻭ
ﺩﻟﺎﻭﺭﺍﻥ
ﻣﻴﺰﮔﺮﺩ ﺍﻭ.

ﺩﺭ
ﻏﺮﺏ
ﻧﻈﺎﻣﻴﺎﻥ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻧﻈﺎﻡ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﮔﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻪ
ﻣﻘﺪس ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ.
ﭼﻮﻥ ﻣﮑّﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺼﻮﻑ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺎﺭﻭﺷﻠﻴﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﮑّﻪ'ﻗﺒﻠﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﺞ ﻣﮑّﻪ
ﻭﮐﻌﺒﻪ'ﻳﻚ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺠﺴّﻢ
ﺑﺮﺍﻯﺤﺞ
ﺍﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﺮﻓﺖ
ﺯﻳﺎ ﻗﺮﻳﺶ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻩ'ﺩﻝ ﺍﺯ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺑﺘﺨﺎﻧﻪ ﮐﻌﺒﻪ
ﺧﻮﺩﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭ'ﻣﺠﺴّﻢ
ﮐﺮﺩﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺤﻠّﻰ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺣج کعبه ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺶ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺗﻰ ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ' ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ'ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ'ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺭﻭﺵ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ ﺳﺮﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻗﺮﻥ 18 ﻭ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ'ﺁثاﺭﺵ
ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻥ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺍﺳﻴﻮﻧﺮﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﻯ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺵ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻨﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ
ﻣﻘﺪس ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ ﻣﺪﺭﻥ
ﮐﻪ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻧﻈﺎﻡ
ﺣﻔﻆ ﺭﻗﺎﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ'ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺤﻠﻪ ﻭ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﺳﮑﺎﺗﻠﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﻨّﺎﻳﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ'ﻭ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻰ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ'
ﺷﺒﻴﻪ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺻﻮﻓﻴﻪ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺷﻌﺎﺭ
ﻣﻌﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎ'ﺩﺭ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﻰ ﻭ ﺷﻬﺴﻮﺍﺭﺍﻥ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪّس
ﺍﺳﺎس ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻧﻪ
ﻭﺻﻨﻌﺖ
ﮔﺮﺍﻧﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪﮔﺮﻯ
ﺟﺪﻳﺪ' ﻓﺮﺍﻣﻮﺍﺳﻴﻮﻧﺮﻫﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻳﺎﺭ ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﻧﻴﺰ
ﺷﺒﻴﻪ ﻧﻈﺎﻡ
ﺳﻨﺪﻳﮑﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ' ﮐﻪ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﮔﺮﻯ
ﻭ ﻓﺘﻮﺕﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺷﺮﻕﻧﻴﺰ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﺭﻳﺶ ﺳﻔﻴﺪﺍﻥ
ﺣﺮﻓﻪ ﻫﺎ'
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺧﺎﺹ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻌﺎﻣﻠﻰ ﺳﻴﺎﺳﻰ'
ﺑﻨﻔﻊ ﺳﻠﻄﻪ
ﻃﻠﺒﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﺯ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﻳﺮﺍﻥ' ﮐﺎﺷﻰ ﺳﺎﺯﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴﺎﺟﺪ ﻭ
ﺍﻣﺎﮐﻦ ﻣﻘﺪس
ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺿﻤﻨﺎ ﮐﺎﺷﻰ
ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻣﺎﮐﻦ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺳﻴﻮﻧﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﭘﻮﻝ ﺩﺭ ﻣﻌﺎﺑﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﺗﺎ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﺍﺗﻴﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﺎﻣﻰ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺩﺭ
ﻣﻮﺍﺩ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺍﻧﺶ ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ' ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩ.
ﻭﺍﺳﺘﺎﻧﺪﺍﺭﺩﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ'ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺗّﺤﺎﺩﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺣﺮﻓﻪ ﻫﺎ'ﺗﺤﺖ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻋﺮﻓﺎ
ﻭ ﺭﻳﺶ
ﺳﻔﻴﺪﺍﻥ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻭﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﺻﻨﻌﺖ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ
ﺳﻨﺪﻳﮑﺎﻫﺎﻯ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﻴﺸﺪ
ﮐﻪ ﺍﮐﺸﺮﺍ
ﺍﺳﺘﺸﻤﺎﺭ
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ
ﺑﻮﺩﻩ'ﺗﺎ
ﺧﺪﻣﺎﺕﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ. ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﮐﻤﻴﺘﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺣﺮﻓﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ ﺭﻧﮓ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ ﺧﺎﺻّﻯﻮ
ﺁﺷﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﻳﺴﻴﭙﻠﻴﻦ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﺄﺟﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﻀﺎ'ﮐﻪﺑﺎ
ﮐﻤﻰ ﻫﻢ
ﺩﺭﺁﻣﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯهستند.
ﻭﺍﻗﺘﺼﺎﺩﮐﺸﻮﺭ
ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮل
کنند.

ﻳﺎﺭﺍﻥ(ﺩﻭﺭ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ
ﮔﺮﺩ)ﻭﺳﻴّﺎﺣﺎﻥ ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺩﻭﭼﺮﺧﻪ
ﺳﻮﺍﺭﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺷﺪﻩ'ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺟﻬﺎﻧﻰ'ﺑﻴﻦ
ﻳﻬﻮﺩ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﻤﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺼﻮﻑ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺫﺍﺗﺎ
ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻤﻠﻠﻰ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻠﻞ'ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻠﻞ ﺩﺭ
ﻧﮋﺍﺩﻫﺎ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺎﻫﻢﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﭘﺪﺭ ﺟﺪّ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ثلاثه ﻭ(ﺃﺑﻮ
ﺍﻟﻔﺘﻴﺎﻥ)
ﺻﺎﺣﺐ
ﻓﺘﻮﺗﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺗﺎﺑﻊﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ'ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺯﺭ' ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻏﺮﺏ ﺁﺳﻴﺎ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺩﺍﺩ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻭ ﺧﺎﻭﺭ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻭﺍﺭﻭﭘﺎ ﻭ
ﺍﻓﺮﻳﻔﺎ
ﺭﺍ'ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﺁﺷﺎﺭ
ﺗﺼﻮﻑ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ ﮐﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﻧﻴﺰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ'ﮐﻪ
ﻫﺎﺷﻤﻴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫَﺸﻢ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺗﻀﻌﻴﻒﮐﻨﻨﺪﻩﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ'ﺑﮑﻤﺎل
ﺮﺳﻴﺪ. ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻌﺒﺎﺕ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺋﻞ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺒّﺎﺭ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ'ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻫﻢ' ﺩﺭ
ﺷﻌﺎﺭ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻗﺒﻠﻪ ﻭﺍﺣﺪ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻧﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﺷﻌﺒﺎﺕ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﻧﻴﺰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩ' ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺪ'ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ'ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ' ﻭ
ﺑﺼﻠﻴﺐ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﮑّﺎﻡ ﺭﻭﻣﻰ
ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ'ﺭﺍﺿﻰ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ'ﻣﻬﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻳﻚ
ﻣﻈﻠﻮﻡ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
. ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭ ﻓﺘﻮﺍﻯ ﺁﺧﻮﺯﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺣﺴﻴﻦ
ﺣﻠّﺎﺝ'ﻣﻮﺭﺩ
ﺣﻠّﺎﺟﻰ ﻭ
ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ
ﺷﺪﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.

ﻫﻨﺮﻯ
ﮐﺎﺭﺑﻦ ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻓﺘﻮﺕ
ﻧﺎﻣﻪ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ ﺷﺶ
ﺗﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﺷﻔﻰ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻔﻰ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﺮﺯﺍﻕ
ﮐﺎﺷﺎﻧﻰ
ﻋﺎﺭﻑ ﻣﺘﺄثّر
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺷﺶﺭﺳﺎﻟﻪ ﻭ
ﻓﺘﻮﺕ ﻧﺎﻣﻪ'ﺩﺭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻗﺮﻥ ﻫﻔﺘﻢ
ﻭ ﻧﻬﻢ ﻫﺠﺮﻯ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻭﻓﺘﻮﺕ ﻧﺎﻣﻪ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ'ﮐﻪ
ﻣﺸﺎﻭﺭﺩﻳﻨﻰ
ﺍﻟﻨﺎﺻﺮ ﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻮﺩ'ﻭ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻓﺘﻮﺕﻧﺎﻣﻪ
ﺍﻳﻦ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺑﻔﺎﺭﺳﻰ
ﻭ ﺟﺎﻟﺐﺗﺮ
ﻧﻮﺷﺖ. ﻭ ﺳﻌﻰ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﮐﺮﺩﻥ
ﻓﺘﻮﺕ ﻧﺎﻣﻪﻫﺎ
ﺑﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺪﻳﻢ
ﻭﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺪﻳﻢ
ﺭﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﮐﻪﺩﺭﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺷﻬﻴﺪ
ﺍﻟﻨﺎﺻﺮ
ﻟﺪﻳﻦ ﺍﻟﻠﻪ
ﺷﺪ'ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ'ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﺭ ﺩﻳﺪﻧﻰ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺩﻝ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﻳﻢ
ﻭﻣﺴﻴﺢ'ﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ
ﻭﻣﺤﻤﺪ'ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻭ
ﭘﻨﺠﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ. ﻭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ'
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻧﺶ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺴﻴﻴﺢ ﻳﺎ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﻣﺮﺗﻀﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺭﻙ ﺍﺭﺗﻀﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺷﺎﻧس ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ'ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ'ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ(ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ)ﺩﺭ ﺣﻖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻳﻦﺳﺎﻟﻚ'ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺬﮐﻴﻪ ﻳﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ'ﻭ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
'ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ'
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﺻﺪ ﻳﮑﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘﺶ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺩﺍﻣﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﺑﻮﺳﻪ ﺳﭙﺎس
ﺍﻭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺮﺍﺏ ﺻﺒﻮﺣﻰ
ﻣﻘﻮّﻯ ﻭﺟﺎﻥ
ﺑﺨﺶ ﻣﻴﻨﻮﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺎﻧﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﮐﻨﻨﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﻭﻫﻔﺘﻢ ﺧﻮﺩ'
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻰ ﻳﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
نفس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻗﻮﺵ ﻧﺰﻭﻝ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺩﺭ(ﻧﺰلة
ﺍُﺧﺮﻯ)ﺑﺎ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻟﻬی
اﻭ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺩﻭﻡ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'ﺳﭙﺎس
ﺑﻰ ﺣﺪّ ﻭﺣﺴﺎﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺖ'ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪﺷﺎﻧس
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ' ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ(
ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ) ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑﺮﺍﻯﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺩﻳﻨﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺳﻬﺮﻭﺭﻯ ﻧﻪ ﺑﺘﻔﺼﻴﻞ
ﻭﻭﺿﻮﺡ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮﮔﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﻮﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻖ
ﺍﺯﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺎﻳﻦ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ( ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ'ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺷﺪﻩ'ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﺩﻭﻡ
ﻗﺎﺋم اﺑﻠﺎﻍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﻴﻦ
ﻧﻮﺭ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ'ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ' ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺟﻬﺎﻥ'ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ'ﻭ ﻧﻴﺰ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺼﻮﻑ ﺳﻌﻰ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘثماﺭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺳﻮﻧﻰ ﻭ
ﺻﻮﻓﻰ ﮔﺮﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺒﺎﺯﻯ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻓﺘﻮﺕ
ﻧﺎﻣﻪ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﺮﺯﺍﻕ
ﮐﺎﺷﺎﻧﻰ'ﻫﻨﺮﻯ
ﮐﺮﺑﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﻭﻯ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺑﺰﺭﮒ ﺷﻴﻌﻪ'ﻭ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ
ﺃﻧﺪﻟﺴﻰ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﮋﺍﺩ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭﻓﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺑﻐﺪﺍﺩ
ﺑﺎﻧﺪﻟﺶ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ. ﮐﺎﺷﺎﻧﻰ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻗﺮﺁﻧﻰ'ﺑﻨﺎﻡ ﺗﺤﻔﻪ
ﺍﻟﺄﺧﻮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺖ'ﮐﻪ(ﻓﻰ
ﺧﺼﺎﺋﺺ
ﺍﻟﻔﺘﻴﺎﻥ)ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻓﺘﻮﺕ ﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎ ﮔﻮﺋﻰ ﺗﺰ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬی ﺒﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺭﻑ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ'
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻫﺎﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ(ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ)ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﮕﺎﺷﺘﻪ'ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻓﮑﺮﻯ'ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻭ
ﻣﺪﻧﻴّﺖ ﻓﺎﺿﻠﻪ'ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎ
ﻓﻀﻴﻠﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺪﻧﻴّﺖ ﺧﺪﺍ
ﭘﺴﻨﺪﺍﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺪﺭﻙ
ﻗﺒﻮﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﭼﻮﻥ
ﺟﻤﻬﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ' ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻤﺪ'ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ' ﻭﺑﻌﻠﻰّ
ﻭﺍﺭث ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻋﻠﻰّ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺧﻠﻴﻔﻪ'ﻭ ﻋﻤﺮ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﺭﻩ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﮕﺮﻓﺖ. ﻭ
ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﭼﻨﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻧﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ' ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻭﺍﺭثاﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻋﻠﻰّ'
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ'ﻭ ﮐﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ'ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ' ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻧﺒﻮﻯ ﻭﻭﻟﻮﻯ
ﻧﻘﻞ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﻫﻢ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩ'ﻭﻣﻮﺭﺩ ﻋﺪﻡ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺣﺪﻳث ﺭﺍ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻡ ﮐﻪ ﻫﺮﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﭼﻮﻥ ﺷﻌﺮﺍ
ﻭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ'ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻋﺮﻓﺎﻧی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺸﻮﺩ' ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻴﭻ
ﮐس ﺣﺮﻑ ﺑﻰ
ﺭﺑﻄﻰ
ﻧﻤﻴﺰﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻬﻢ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺭﺍﺑﻂ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺁﻥ
گفته ﻫﺎ ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻤﺮ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻋﻠﻰّ ﺩﺍﺷﺖ' ﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﺑﻨﺰﺩ ﻋﻠﻰّ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ'ﻭ
ﻋﻠﻰّ ﻧﻴﺰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﺸﺎﺭ
ﮐﻮﺩﺗﺎﭼﻴﺎﻥ
ﻭ ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﻋثماﻥ'ﺑﺎﻣﻴﺪ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻥ
ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺑﻌﺼﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺪﺕ
خلاﻓﺖ ﺧﻮﺩ
ﺻﺮﻑﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺳﻰ'ﭼﻮﻥ ﺯﺑﻴﺮ
ﻭﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻧﻴﺰ
ﺗﺮﻭﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻗﺮﺁﻥ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ'ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻧﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺩﻭ ﺑﺎﺭ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ'ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺁﻳﺎﺕ ﺟﻨﮓ
ﻭﺧﻮﻥ ﺭﺍ ﻋﻤﺮ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﭘﻬﻨﺎﻭﺭ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﺷﺪﻩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻠﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺘﺎﺑی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺑﺤث
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﻄﺮﺕ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻏﻴﺮﻣﺘﻐﻴّﺮ'ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'ﮐﻪ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻋﺎﻗﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ هست. ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ.
ﻭﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪﺗﺮ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﻗﺸﺮﻯ'ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺴﺦ ﺷﺪﻩ'ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﺎﺷﺎﻧﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻓﺘﻮﺕ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭﺍﺣﺘﻴﺎﻁ'ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﺗﮑﻔﻴﺮ'ﻣﺘﻀﻤﻦ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻫﺎ ﻭﺍﺑﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﮐﻪ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﮐﻤﭙﻠﮑﺶ ﻫﺎ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ'
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻴﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺑﺤثهاﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺟﺰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥﺸﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻬﻢ' ﭼﻮﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻭ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻮﻳﻦ'ﺣﻖ
ﻣﻄﻠﺐ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﺮﻙ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻭﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ'ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ'
ﮐﻢ ﻭ ﺑﻴﺶ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻡ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﮔﻔﺖ' ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ' ﻋﻠﻰ
ﺭﻏﻢ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ' ﺟﺰ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ'
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧﺶ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﭘس
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ' ﮐﻪ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺩﺭﺣﺎﻝ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺭﺍ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﺩ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ
ﺑﺒﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﺃﺗﻤﻰ'ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ'ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ'ﻭ ﺷﺪﻥﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ
ﻭﻟﻮﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺟﻬﻨﻤّﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺳﻬﺮﻭﺩﻯ ﻭ
ﮐﺎﺷﺎنی ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎﺭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻥﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪ. ﺩﺭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺷﻦﺗﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ'ﻧﺎﻡ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺳﻤﺎﺋﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ'ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ' ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ' ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺞ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺁﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﻨﺎﻡ
ﺣﺞ ﻫﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ
ﻣﻰ ﺷﻮﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺑﺪﺭﻣﻨﻴﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ'ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﺑﺠﻬﺎﻥ'ﭘﻴﺎﻣﻴﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﻣﺮﺩﻡ'ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻋﻠیّ ﻮ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ' ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﻮﺩﻩ'ﻭ
ﺩﺭ ﺑﻨﺪﮔﻰ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻳﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ' ﺭﻭﺵ ﮐﺎﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﻫﻴﭻ ﻭﺟﻪ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻳﻚ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ'
ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻭﺵ ﺗّﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩﺑﻴﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻓﺘﻮﺕ ﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕﺳﺤﺮﺁﻣﻴﺰﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻘﺪﺵ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ' ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﻭﺕ
ﻭ ﻣﺮﻭٴﺖ
ﻭﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ
(ﻣَرء)ﻋﺮﺑﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺩ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻗﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻗﺮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺯﻥ (ﺍﻣﺮءﻩ
یا مرءه ) ﺍﺯ
ﺭﻳﺸﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻣﺮﺩﻯ ﺑﺎ ﺭﻳﺶ ﻭﺳﺒﻴﻞ'ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﺳﺘﻢ
ﻭﺍﺭ'ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺮ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﻤﺪﺍﺭﺝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺯﻥ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺯﻧﺎﺷﻮﺋﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻓﺮﺻﺖ ﺗﺮﻙ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺯﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﮐﺎﻣﻞ
ﺍُﻣّﻰ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ'ﻭ ﺯﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻡ ﻳﺎ
ﺍﻡّ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﺑﺎﺯﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺷﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻣﺮﻭّﺕ ﺷﺮﻁ
ﻓﺘﻮّﺕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺮﻭّﺕ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎثباﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻧﻴﮑﻮﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﻴﺪﺭ
ﺁﻣﻠﻰ ﻋﺎﺭﻑ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻓﺘﻮﺕ ﻭ
ﺗﻘﺮﺏ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ' ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺍﺯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻴّﺎﺕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﻭﻫﻮﻡ
ﻭﮐﻮﺷﺶ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺭﺿﺎﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻣﻠﻰ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ'ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺡ
ﺩﺭﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ
ﮔﺮﻯ ﻭ ﻓﺘﻮﺕ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﻫﻤﻪ ﺭﺍهﻫﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﭘس ﺍﺯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺷﺶ
ﺍﻳﺴﺘﮕﺎﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺮﻭح
اﻟﻘﺪس ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻘﺪس ﺷﺪﻩ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ'ﻳﺎ
ﻫﺮﮐﺮﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻳﻮﺣﻨّﺎ'ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﺎﺩﻣﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ'ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﻓﺮ ﻭ ﺗﺎﺝ
ﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ' ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪﻣﺪﺑّﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺸﻴّﺖﻭﺍﺭﺍﺩﻩ'ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ(ﻣﺸﻰ)ﻭ
ﺭﻭﻫﺮﻭﻯ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ'ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﭘﻴﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﻣﺸﻴّﺖ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺎ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻣﺨﺎﻃﺐ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﻠﻚ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺫﮐﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺪﺩﻳﻨﺎﻥ
هرﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﺭﻭﺵ ﻭﻣﺸﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻟی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻩ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺗنها ﻟﺬﺕ ﻭ
ﻧﻔﻊ ﻭﺭﻓﺎﻩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ. ﭘﺶ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﮑّﺘﺮ
ﻭﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ.

ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﻭّﺕ یا مرد
انگی الهی
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻋﺮﻓﺎ'ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍﺳﺖ'ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﺮک
ﺪﻧﻴﺎﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﺎﻯﺪﺍﺕ
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺗﻮﺑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﺭﻭﺵ
ﻗﺒﻠﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ'ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭﮔﻨﺎﻫﻰ ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻳﻢ'ﻭﻗﺎﺑﻞ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ'
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺩﺳﺖ ﮐﺸﻴﺪ'ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺭﻭﺵ
ﻓﺘﻮﺕ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ ﻭ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺶ ﮔﺮﻓﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻄﻬﺎﺭﺕ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ نفس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻔﻄﺮﺕ ﺫﺍﺗﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ'
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻧﻪ'ﺑﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﺮﺩﻥ'ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻈﻤﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺁﻥ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭﺑﻨﺎﻡ ﺣﻔﻆ ﻃﺒﻴﻌﺖ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻴﮑﻮ'ﻭ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺁﻣﺪﻩﺍﻳﻢ'ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻳﻢ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﻭﺡ
ﻣﺎ'ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ'ﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ'
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺎﺩﻯ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻘﻞ ﻟﻮﺍﻣﻪ ﻭ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﻠﺎﺡ
ﺩﻭﻟﺒﻪﺍﻯ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ'
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻈّﻢ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﺮﺩ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭼﺮﺍﻍ ﮐﺴﻰ ﺑﺪﺯﺩﻯ
ﻭ ﻏﺎﺭﺕ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺭﺍ به هنر
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ'ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ'ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ'ﺑﻌﻬﺪ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺎ ﭘﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺠﺴّﺪ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺪ. ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﺗﻌﻬﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺍﺭﺩ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ' ﺩﺭ
ﺗﺠﺴّﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ'
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ' ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ' ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻬﺪﻯﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻩ'ﻭﻟﻴﻤﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻋﻠﻰّ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﮐﻪﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪ'ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻭﺡ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻯﺪﺭ
ﻋﺼﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻤﻮﺩ'ﻭﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕﻫﺎﻯﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﮐﻴﻔﻰ ﻭﻣﺎﻫﻮﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻤﻰ'ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ. ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﻫﻔﺖ
ﻧﻔﺮ ﺃﻫﻞ
ﮐﻬﻒ'ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯ'ﻭ
ﺭﺍﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻣﺠﺪﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﻌﺰﻟﺖ ﮔﺎﻩ ﻭ
ﺍﻧﺰﻭﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺰﻭﻯ ﮔﺮﺩﺩ' ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺗﺮﻙ
ﮔﻮﺩﺍﻝ ﭼﻮﻥ
ﻗﺒﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺯﻳﺮﺳﺎﻳﺒﺎﻥ
ﺳﺎﺩﻩ ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ
ﮐﻮﻩ ﻭﮐﻤﺮ ﻭﺟﻨﮕﻞ'ﺟﺰ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬی کاﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺧﺎﺭﺝ
ﮔﺮﺩﺩ'
ﻫﻴﭻﮔﻮﻧﻪ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ ﺑﺎ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﻫﻢ
ﻓﮑﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﺒﺎ
ﺁﻧﻬﺎﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ' ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻣﺮﮒ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻮﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺁﻧﺎﻥ'ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ'ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ'ﻭﺣﺘﻴﺪﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻏﺎﺯ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ' ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻗﺎﻣﺖ ﺷﺶ ﺃﻫﻞ
ﮐﻬﻒ ﻭ ﺳﮕﺸﺎﻥ
ﺭﺍ309 ﺳﺎﻝ
ﺁﻣﺪﻩ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻏﺎﺭﻯ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻧﻪﺍﻯ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﺎﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺃﻫﻞ ﮐﻬﻒ ﺩﺭ
ﺷﻬﺮ ﺍﻓﺴﻮس
ﺗﺮﮐﻴﻪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﻭﻣﻰ'ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺎﻡ ﻃﺮﻃﻮس
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻐﺎﺭﻩ
ﻭﮐﻬﻔﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ'ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﮐﻪ ﭘﺎﭖ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﻭﺵ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺭﺍ
ﺩﻗﻴﺎﻧﻮس
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﭘﺎﺭس
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻮﺑﺪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪﻯ'ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺳﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﭘﺎﺭﺳﻰ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺳﻦ ﺳﻰ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺑﻮﻯ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺯﺭﺩﺷﺖ'
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻳﻚ
ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻏﺎﺭ ﺃﻫﻞ ﮐﻬﻒ
ﺩﻭ ﺭﻭﺯﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺮﻭﻕ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﻏﺮﻭﺏ ﺁﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ'ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﺮﻭﺝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﺎﻡ ﺻﻔﺎ ﻭﻣﺮﻭﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﻭﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮوءﺖ ﻭﻣﺮﻭﻩ
ﻭ ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻭﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﻌﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﻫﺮ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺷﺎﻡ
ﻏﺮﻳﺒﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﺏ
ﺃﻫﻞ ﮐﻬﻒ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰﺧﻮﺩ'ﺩﺭ(ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ)ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﻈﺮﻯ'ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺻﺤّﺖ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﺋﻰ'
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ' ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻪ ﻋﻴﻦ ﻭ ﭼﺸﻢ
ﺗﻦ ﻭﭼﺸﻢ
ﺩﻝ'ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺍﺯﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﻭ ﺑﻌثت ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ (ﺣق اﻟﻴﻘﻴﻦ)
ﺭﺳﻴﺪﻩ' ﮐﻪ
ﻳﻘﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﺎﻯ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺣﻖ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ'ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺩﺭ ﺳﻔﺮ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻘﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ'ﭘﺶ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻳﮑﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭﻯ ﺍﺳﺖ'
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺎﻩ' ﻳﺎ ﻳﻚ ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎ ﺷﺶ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺷﺸﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ'ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻋﻠﻰّ
ﻣﺘﻮﻟﺪﺷﺪﻩ. ﻭﻟﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ'ﮐﻪ
ﺧﺪاﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺭﺏّ ﺷﻤﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ' ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺮﺟﻌﺖﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﻣﻦ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ'ﻫﺮﻳﻚ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺳﻮﻡ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﺯﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰ'ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺳﻴﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺍﻗﺎﻣﺖ'ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺃﻫﻞ ﮐﻬﻒ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ'ﻭ309 ﺳﺎﻝ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺤﻤﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﻘﻮﻳﻢ ﻫﺠﺮﻯ
ﻳﺎ ﺷﻤﺴﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ'ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺭﺍ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﻨﻴﻢ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻋﺼﺮ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ'
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ'ﻭﺿﻊ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻄﺒﻴﻖﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ'ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺧﻠﻂ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻋﺼﻮﺭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ'ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘت ها'
ﺁﺩﻡ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ
ﻗُﻄﺐ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﺁﺩﻡ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ'ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺯﺭ'ﻗﻄﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺩﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﮐﺎﺷﻒ ﺧﻮﺭﻩ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ. ﻣﮕﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﮐﻪ
ﺑﻘﺮّﻩ
ﻭﺧﻮﺭّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﺩﻡ ﺷﺪﻩ'ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ'ﻭ
ﺑﺪﺳﺘﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ' ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ'ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﻭ ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺟﺰ ﻇﻬﻮﺭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺧﺎﺗم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺗﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﺘﻢ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻭ ﺑﻌثتی
ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ'
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺍﺯ ﺫﮐﺮ
ﻧﺎﻡ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﻔﻮﺫ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ'
ﻧﺎﻡ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺩﻩ
ﺷﺪﻩ. ﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ'ﻭﺑﻘﻮﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺯﺭﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻧﻴﺰ' ﺧﻮﺩ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ'
ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﻮﻳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ'ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ'ﺗﺎﺁﻧﺠﺎ
ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻡ'ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭ
ﻋﺮﺑﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ'ﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.

ﺍﺯ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻓﺘﻮﺕ' ﺣﺪﻳث
ﻣﻨﻘﻮﻝ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﻠﻰّ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ'ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎﺯﺩﻳﺪ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺒﺮﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺯﻧﺎﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻠﻰّ ﭼﺸﻢ
ﺑﺴﺘﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﺧﺎﻧﻪ
ﺷﺪ ﻭﺧﺎﺭﺝ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺩﺍﺩ'
ﮐﻪ ﻣﻦ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺪﻳﺪﻡ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻭ ﺣﻔﻆ
ﺁﺑﺮﻭﻯ ﺁﻥ ﺯﻥ
ﻭ ﻣﺮﺩ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻋﺪﻡ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ
ﺑﺎﻫم
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﻮﺩ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺗﻔﺘﻴﺶ ﺧﺎﻧﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺗﻤﺎﻡ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻣﻌﺮﻭﻑ'ﻃﺒﻖ
ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻨﻊ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ'ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﮑﻢ ﺯﻧﺎﻯ
ﺷﻮﻫﺮ ﺩﺍﺭ
ﺍﺳﺖ'ﺗﺎ ﭘﻴﺮ
ﭼﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎ'ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﮑﻨﻨﺪ'ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺪﻗﺖ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ'ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩ'
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺪﺗﺮ
ﮐﻪ ﻣﺸﺮﻙ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣؤﻣﻦ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﮐﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ' ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ'ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﺑﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺑﻌﻠﻰّ ﮔﻔﺖ'ﮐﻪ
ﻳﺎ ﻋﻠﻰّ ﺗﻮ ﻓﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﻣّﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻮ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣّﺖ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ. ﻭ ﻧﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺧﺪﺍ ﻭﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺭﺍ(ﻗﻮﻡ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﺤﻘﻴﺮﻯ
ﺑﺠﺎﻯ (ﺍﻣّﺖ)
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
(ﻣﻠّﺖ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﻓﺮﺩﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﻧﻴﺰ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺮ ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﺩﺳﺘوﺮ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻧﻈﺮﻯﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺤﻖ
ﺻﺪﻭﺭ ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺭﺍ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻭﻧﻈﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻧﻴﺰ ﺭﺍﻩ
ﻭﻃﺮﻳﻖ
ﻭﻧﺤﻮﻩ ﺳﻔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺁﺧﺮ'ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺣق
ﻮﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ ﻭ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻋﻀﻮﻳﺖ ﺩﺭ
ﻓﺘﻮﺕ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ'ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﭘﻴﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﭼﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﭘﻴﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ'
ﭘﺶ ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕﺍﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺑﺪﻭﻥ ﻳﻚ
ﮐﺎﻣﻞﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ'ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺍﺕ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﮐﺮﺩ. ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻳﻚ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ'
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻳﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺳﻤﻰ ﻫﺴﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﺏ ﻭﻧﻤﻚ
ﻣﻴﻨﻮﺷﺎﻧﻴﺪ'
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺣﻔﻆ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻧﻤﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﻰّ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ' ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﻋﻠﻰّ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪﺑﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻮ ﺭﻓﻴﻖ ﻭ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻰ'ﻭﻣﻦ ﺭﻓﻴﻖ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ'ﻭ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻓﻴﻖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺭﻓﻴﻖ
ﺑﺎ ﺭﻓﻖ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻧﺮﻣﺶ'ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻫﻢ
ﺳﻔﺮ ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻭ ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ' ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﻭﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺼﻮﻡﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﻌﺼﻴﺖ'ﻭﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺧﻄﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺨﺖ ﻭ
ﭘﺮ ﺑﻠﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ئﺑﻌﺮﺵ ﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ'ﻭﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﻴﺢ'
ﻫﻤﺎﻥ ( ﻧﺠﻢ
ﺍﻟثاﻗﺐ)ﻭ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﭘُﺮ
ﻧﻮﺭ ﻭﻓﻌّﺎل
ﺒﻮﺩ. ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻴﺎ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﻫﻠﺎﻝ ﻭ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺩﺍﺧﻞ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'(ﺑﺪﺭﻣﻨﻴﺮ)ﻣﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﺧﻨﮓ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺑﺨﺶ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻧﻪ ﮐﻮﭼﻰ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﭘﺮ ﻧﻮﺭ ﻭﻏﻴﺮﻗﺎﺑل
ﺘﺤﻤّل ﭽﺸﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻗﺮﺹ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ'ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﭼﻪ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ'ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻠﮑﻮﺕ'ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺳﻤﺒﻮل ﻣﮑﺎﻥ
ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ ﻳﻚ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ'ﻭ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﻚ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯﺒﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﺻﺎﺩﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ'ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ (ﻫﺎﻫﻮﺕ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺖ. ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ ﺃﻫﻮ'ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﺩﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ
ﻳﻌﻨﻰ(ﺍﻳﻦ ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺖ)ﻭﺍﻟﻠﻪ ﺧﻠﺎﺻﻪ
(ﺍﻟﺬﻯ ﻟﺎ ﻫﻮ) ﺍﺳﺖ. ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻏﻴﺒﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﺣﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺮ ﻋﻘﻞ ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺼﻮﺭﻯ اﺯ
ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﮕﻔﺖ
ﮐﻪﺑﺪﻫﺮ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻪ ﺑﺪ ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ'
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺭﻭﺡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﻦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺗﻦ
ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ'ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺮﺍﮐﻰ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪﻫﺮﻳﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﻳﺰﺗﺮ'ﭼﻮﻥ
ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ
ﻭﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ ﺭﺍ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﻦ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺒﺠﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻫﺮ
ﮔﻠﺒﻮﻝ ﺳﺮﺥ
ﺧﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ
ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮﻯﻤﮑﻌﺐ
ﺁﻥ ﭘﻨﺞ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ'
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﻌﺪ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ'ﻭﺩﺭ
ﻃﺤﺎﻝ ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻇﺮﻑ
ﺷﺼﺖ ﺳﺎﻝ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻳﻚ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻋﻠﻤﻰ'ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺑﺎﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﻦ ﺍﻭ ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﻗﺮﻧﻴﻪ ﺷﻔﺎﻑ
ﭼﺸﻢ.

ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ که
ﻣﻴﺮﺳﺪ'
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻋﻈﻤﺖ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ'ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺍﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻳﻦ ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺍﻣثاﻝ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻤﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﻋﻈﻴﻢ
ﺧﻮﺩ ﻣﮑﺮﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺑﺰﺭﮒ
ﻫﺴﺘﻰ'ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻰ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺫﮐﺮ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ' ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻝ
ﺃﺑﺪﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ'
ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﻬﺮ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ'ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﺫﮐﺎﺭﺗﻮﺣﻴﺪﻯ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻝ ﺗﻨﮕﺶ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﻭ'ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻋﻠﻰ
ﺯﻧﺪ' ﻭﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻬﺮﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ'ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ'ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﭘﺶ
ﺍﺯ ﻓﻬﻢ ﻳﻚ ﻣﻮﺭﺩ
ﺯﺷﺖ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﺎﺩﺕ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﺯﺷﺘﻰﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺗﻰ
ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ ﺁﺏ
ﻭﻧﻤﻚ'ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﺷﮑﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ'ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻫﺮ ﺭﻭﺵ
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻋﻠﻰّ'ﻭ ﺣﺬﻳﻔﻪ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺳﻠﻤﺎﻥ'ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺗﺎ
ﻋﺼﺮ ﻣﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠیّ هرﻳﻚ
ﻣﺘﻌﻬّﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﺯ ﺩﺭ ﺍﺻﻠﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺘﺼﺪﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﭙﺮﺳﺪ'ﺗﻮ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ'ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺪﻯ'ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﻧﺸﺪﻡ'ﭼﻮﻥﻬﺮﮐﺎﻣﻠﻴﺎﻟﻬﻰ
ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻭﻯ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻯ. ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺘﺼﺪﻯ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺰﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﻣﻰ ﮔﺰﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻋﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ ﺳﻤﺖ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻣﮕﺮﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻏﻴﺒﺖ
ﮐﺒﺮﺍﻯ ﺍﻭ'ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖﺍﻭﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﺭﻭﺯﻫﺎ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮ ﺩﻝ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺳﺮﻣست ﺷﺮﺍﺏ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭﻳﮋﻩ
ﺧﻮﺩ. ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﻥ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻘﻠﻰ'ﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ'ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮﻭ
ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯ'ﺧﻮﺩ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ'
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ
ﮐﻨﻨﺪ'ﺩﻭﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﻭﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ'ﺩﻭﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻭﻡ ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﺁﻣﻮﺯ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺳﻮﻡ
ﺧﻮﺩﺩﺭﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ'ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ'ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺮﺍﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻧﺎﻥ' ﭼﻮﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ'ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭ ﺑﻰ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺤﺪّﻯ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺑﻮﺫﺭ'ﮐﻪﻭﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻰ ﺑﺎ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺖ'ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ'ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﻨﻰ ﺗﻮ
ﺑﺨﺎﻙ ﻫﻢ
ﺑﺨﻮﺭﺩ'ﺣﺘﻰ ﺯﻧﺎ
ﻭﺩﺯﺭﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺻﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻳﺎ
ﻧﺎﻣﻮس ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺮﻁ ﻭﺍﺟﺐ
ﺩﺍﺷﺘﻦ'ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ' ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﺍﺑﻠﻴس ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﻗﻴﻖ
ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻢ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ۳۱۳ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻩ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﺪﻑ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬی ﺁﻧﺎﻥ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻴﺎﻥ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻧﺠﻢ
ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻓﺘﻮﺕ
ﻧﺎﻣﻪﻫﺎﻯ ﻣﺒﻴّﻦ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺁﺏ
ﻭﻧﻤﻚ'ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻧﺎﻥ ﻭﺷﺮﺍﺏ
ﻣﺮﺳﻮﻡﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﺂﻥ ﺩﻝ
ﺧﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ
ﻭﻓﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﻫﻔﺘﻢ'ﻭ ﺳﭙس ﺩﺭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﺷﺮﺍﺏ ﻫﻮﻡ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﻣﻮﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ ﺑﻌثت
ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﻭ ﺗﻠﺒﻴس
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﻟﻴﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰ ﻫﺎ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻌﻠﻢ ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ
ﮔﺮﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺩﺭ
ﻓﺘﻮﺕ'ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺍﺯ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺤﺴﻮس
ﻣﺎ'ﮐﻪ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ. ﻋﻮﺍﻟﻤﻰ
ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺩﺭﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺁﻥ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟّﺪﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'
ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺗﺎ
ﺟﻬﺎﻥ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺏ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻦ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ'ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ
ﻳﺎ ﺍﻭ) ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺿﻤﻴﺮ ﻏﺎﻳﺐﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﻤّاء'
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ'ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢ'ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ(ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ) ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺩﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺧﺎﻟﻖ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﻬﺮﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ' ﺗﺎﺯﻩ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﭘس
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺎﻡ ﻓﺘﻮﺕ
ﻭﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﻭ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﮔﺮﻯ
ﻭ ﺗﺼﻮﻑ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ' ﻭ
ﺗﺎ ﺟﻬﺎﻥ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﻭﻝ'ﻭ ﺑﻤﺮﺯ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺟﻬﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺳﻮﺕ ﻭ ( مسّ
ماده اولیّه ) ﮐﻪﺩﺭ
ﻣﺮﮐﺰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺎﺳﻮﺕﻫﺴﺖ'ﺻﻔﺎﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻧﺰﺩ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻫﺴﺖ'
ﻣﻴﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﺎﺏ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻤﻴﻨﻮﻯ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ ﺑﺤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻡ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪﻣﺎ
ﻣﻌﻠﻮم ﺸﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺷﺮﻳﻌﺖ ﻳﺎ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﺯﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﭼﻮﻥ
ﮐﺴﻰ'ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﻌﻘﺪ
ﮐﻨﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻧﻘﻞ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ'
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺨﻄﺎ
ﮔﻔﺘﻨﺪ'ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻬﻢ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻧﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ.

ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺯﻳﺮ
ﺯﻣﻴﻨﻰ'
ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺁﻧﺎﻥ'ﮐﺴﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺁﻧﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﻳﺎ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'ﺍﻳﻦ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻄﺮ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﭘﺬﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻴﻚﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ'ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ'
ﭘس ﺍﺯﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ'ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ'
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ'ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ'ﻭﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﮔﺮﻯ
ﻭﻓﺘﻮﺕ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﭼﻮﻥ
ﺁﺏ ﻭﻧﻤﻚ ﻳﺎ
ﻟﺒﺎس
ﻣﺨﺼﻮﺹ'ﭼﻮﻥ ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﻭ ﻳﺎ ﻟﻨﮓ
ﺑﺴﺘﻦ ﺑﻨﺎﻡ
(ﺃﺯﺍﺭ) ﻳﺎ ﺯﺭﻩ
ﻭ ﺷﻠﻮﺍﺭ'ﮐﻪ
(ﺳﺮﻭﺍﻝ) ﻭﺯﻳﺮ
ﺟﺎﻣﻪ ﻭ
ﭘﻴﺠﺎﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺣﻔﻆ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻳﺎﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺤﻀﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺗﻦ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﭼﻮﻥ ﺧﺮﻗﻪ ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﻭ ﻋﺒﺎ ﻭﻗﺒﺎﻯ
ﭘﺮﻭﺻﻠﻪ'ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻞ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ'ﺑﻪ ﺍﻭﻳﺶ ﻗﺮﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻃﻠﺴﻢ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺮﻣﺖ ﻟﻨﮓ
ﺯﻭﺭﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ
ﺭﺍﻳﺞ ﺷﺪ'ﻭ
ﺑﺴﺘﻦ ﮐﻤﺮ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ'ﻭ
ﺑﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺑﺴﺘﻦ ﮐﻤﺮ ﺩﺭ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻭﺭﻧﮓ
ﮐﻪ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻣﺸﺨﺼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺭﻩ
ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﮐﻠﺎﻩ
ﻭﺗﺎﺝ ﻭ ﻓﺮ
ﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺳﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ'ﺩﺭ
ﺩﺍﺧﻞ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ
ﺍﻳﻨﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻳﺎ ﻣﻌﺒﺪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺣﻀﻮﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ'ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻔﺎﻕ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﺮﺯﺍﻕ
ﮐﺎﺷﺎﻧﻰ
ﻓﺘﻮﺕ
ﻧﺎﻣﻪﻧﻮﻳس ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺏ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺧﺮﺩ ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﻮﻩ ﺩﺭﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺩﺭﻙ ﻭﮐﺸﺶ
ﻭ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺗﺤﻘّﻖ'ﺁﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﺁﺏﺭﺍ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪ'ﻭ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺮﻳﺎﺕ
ﺁﺏ ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ'
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟّﻚ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺷﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺻﺒﻮﺭ ﺗﺮ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﺮ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﺨﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ'ﻧﻴﺰ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻯﺒﻴﺸﺘﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺩﺭ ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺭﻭﺯﺍﻓﺰﻭﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺑﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ'
ﺑﻨﺎﻡ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺪﻣﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺑﺴﻮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ'ﺑﻌﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻣﻴﺮﺳﺪ'
ﮐﻪ ﻧﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'
ﻫﻤﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻭﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻣﺖ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻄﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺧﻄﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺷﻮﺩ ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ نفس ﻣﻄﻤﺌﻨﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺷﺪ'ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭﻣﻠﻬﻤﻪ
ﻭﻋﻘل
اﻟﻬﻰ'ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺳﺎﺯ
ﻭثوﺍﺏ ﺁﺧﺮﺕ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺨﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ'
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ'ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺮﺍﺏ
ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ. ﺍﺯ
ﻧﻬﺮﻯ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺁﺏ
ﻧﻬﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻣﻔﻴﺪ
ﻋﻮﺍﻡ' ﻭ ﻧﻬﺮﻯ ﺷﻴﺮ
ﺧﺎﺹ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ ﻧﻬﺮ
ﻋﺴﻞ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻏﻠﻴﻈﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ ﻗﻄﺮﻩ
ﺍﺯﺷﺮﺍﺏﻭﻳﮋﻩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﺴﺘﻌﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ'
ﺑﻨﻴﮑﻰ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﻌﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻗﻄﺮﻩ
ﺷﺮﺍﺏ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺑﺮﺗﺮﺑﺎ ﻫﻀﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺷﺪ'ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﭼﻨﺪ ﻗﻄﺮﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪﺑﭙﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ' ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﺷﺪﻩ'
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﺗﺮﻙ
ﺁﻥ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﮐﺎﺷﺎﻧﻰ
ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﺭﺍ'
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭ
ﺍﻧﺼﺎﻑ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺵ'ﮐﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺿﻰ
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﺘﻬﻢ ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﺩﺍﺩﺳﺘﺎﻥ
ﻭﻧﻘّﺎﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﭘﻴﺮ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺭﺍ'ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻮﺩﺵ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ'
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻄﺎﮐﺎﺭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﻣﻠﺎﻣﺖﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺎﺿﻰ
ﺑﻮﺩﻥ'ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻬﻢ
ﺑﻮﺩﻥ'ﮐﻪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺣﻖ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻗﻀﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺩﮔﺎﻫﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺁﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﺴﺎﺩ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺷﻐﺎﻝ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﭽﺸﻢ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎ ﺑﺎﺯﺟﻮﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ
ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎﺭ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﻦ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﺮﺩ'ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ
ﺯﻧﺪﺍﻥ'ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺯﻥ'ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﻝ
ﺷﻮﻫﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻄﻤﻴﻊ
ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ'
ﻃﺎﻟﺐ ﻃﻠﺎﻕ
ﺑﻮﺩ' ﻣﺮﺩ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.
ﻭ ﻣﺠﻠس ﺷﺎﺩﻯ
ﺯﻥ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺑﺎﺯﺟﻮ ﺭﺍ'ﺑﺎ ﺭﻳﺶ
ﻭﻋﺒﺎ ﻭ ﻗﺒﺎ، ﻣﺮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺭﻧﺞ ﻣﻴﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻭ
ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ
ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﻓﺖ.

ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﭼﻪ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺧﺎﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻧﻌﻤﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻧﺎﻡ ﻧﻌﻤﺖ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﻧﻌﻤﺖ ﺧﻮﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻞ
ﺁﺧﺮ' ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻧﻌﻤﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘس
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺧﻮﺭﺩﻧﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮ'ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭﻣﻮﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﮔﺮ
ﺑﺼﻠﺎﺡ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻳﺎ
ﺑﺘﺄﺧﻴﺮ
ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭﻳﺎ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻭﻣﺴﺘﺠﺎﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﻭﺍﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻓﺮﻳﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺩﺳﺖ
ﻳﺎﺑﻰ ﺑﺮﺣﻤت
هاﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﺍﺯ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﭘﻴﺮ'ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﺑﻮﺩﻩ'ﻭ
ﻧﺎﻗﻠﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭﺍﺧﺒﺎﺭ'ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ' ﻧﻘﻞ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ ﺑﺎﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻥ
اﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺻﻠﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ' ﻧﻘﻞ ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﮐﻠﺎﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭﺍﺧﺒﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻧﺪﻫﺪ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭﻯ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﺍﺋﻢ
ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ'
ﻋﻴﻦ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ
ﻣﻬﻢ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ'
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺮﻙ
ﻭﻟﻐﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺗﺨﻔﻴﻒ
ﻭﺗﺸﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺿﺮﻭﺭﺕﺩﺍﺭﺩ.

ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺭﺍﻩ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻭ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺻﻠﺎح
ﻮﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ هفت
ﻫﺰﺍﺭ ﺩﻳﮕﺮﺑﺎﺷﺪ'
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪﺵ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺤﻘﻖ
ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣق ﻮ
ﺣﺠﻬﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ '
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﺞّ ﺃکبر
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﻭﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﺷﻴﻌﻰ
ﻳﺎ ﺳﻨّﻰ'ﻭ
ﺑﻬﺮﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺩﻳﻦ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﺎﺷﺎﻧﻰ
ﺳﻴﺮﺕ ﻭ
ﺫﺍﺕﻳﺎ
ﺳﺮﻳﺮﻩ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻦ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ'
ﻫﺮﺻﺎﺣﺐ ﻣﺬﻫﺒﻰ'ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺩﻟﻴﻞ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺳﻴﺮﺕ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻨﺒﻪ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩ ﮐﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺗﻦ ﻭﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻯ
ﺯﻳﺮ
ﺟﺎﻣﻪﺍﻯﺮﺍ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻰ
ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ'ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻭ
ﻋﻔّﺖ ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺕﺑﺎﺟﻨﺴﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻣﻮﺍفق
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻯ'ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻋﻔّﺖ
ﺷﻬﻮﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻯﺷﻬﻮﺕ
ﺧﻮﺩﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻣﺠﻠس ﻓﺘﻮﺕ
ﺩﺭﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﮐﻤﺮ ﺑﻨﺪ ﺑﺴﺘﻦ'
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﻭﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﻘﻴﺎﻡ ﻫﺮ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﭙﻴﺮ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﺮﺯﺍﻕ ﮐﺎﺷﺎﻧﻰ ﻓﺘﻮﺕ
ﺭﺍ'ﺁﻏﺎﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺗﺼﻮﻑ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺸﻰ ﺍﺯ
ﻧﺒﻮّﺕ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻢ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﻔﻆ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ(ﻭﺍﻟﻪ)ﺷﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯﻫﺎﻯ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّل ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﻭﻓﺎﺳﺪ ﺟﻬﻨّﻤﻰ'ﺑﻬﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺩﺭ
ﺭﺃس ﻫﻤﻪ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺳﻮﻝ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺑﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩﻡ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟی اﻟﻌﺰﻡ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺃﻣﺮﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ'ﻭﺩﺭ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ'ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ'ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ'ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭ'ﺩﻟﻴﻞ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﻳﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ'ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻧﺒﻮﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯگشت
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﺳﺨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻡ ﺩﻳﻦ
'ﻳﺎ ﺁﻥ ﺩﻳﻦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﻪ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺩﺍﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ( ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺘﻰ) ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﻀﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﻧﺒﻮّﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻧﻮﺑﺖ' ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﺒﻮﺕﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ'
ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻧﺒﻮّﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ'ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ'ﮐﻪﺷﻬﻮﺩ(
ﻋﻠﻰّ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ')ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻥ بعدی(
ﺑﺼﻮﺭﺕ روح
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ) ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻮﻟﺎ'ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ بعدی
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺎ ﻣﻮﻓّﻘﻴّﺖ
ﺑﮕﺬﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻫﻤﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﻮﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ
ﺍﻳﻠﻰ ﺍﻭ ﺭﺍ' ﺩﺭﻫﻠﺎﻝ
ﻭﺳﺘﺎﺭﻩ ﺩﻳﺪ. ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ (ﻧﺠﻢ
ﺍﻟثاﻗﺐ) ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺩﺭﺷﺖ
ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻝ
ﺩﻳﺪﻩ'ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻧﻪﺍﻯ ﺩﺭﻭﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'

ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﺷﺪﻳﺪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ باشد. ﮐﻪ
ﭼﺸﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﺗﻮﺍﻥ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺩﺭ ﺗﺠﺮﻳﻪ
ﻋﺮﺷﻰ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'
ﮔﻮﺋﻰ ﻗﺮﺹ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﻭ ازﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺯﻧﻪ ﻧﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ
باز ﮐﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﭼﻪ ﭼﺸﻢ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﭼﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺣتی
ﺪﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﻮﺭ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ'ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ' ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻠﻰّ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﺭﺯﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎم
ﺒﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺍﮔﺮﻫﻢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻧﺮﻓﺘﻨﺪ'ﻧﺠﺎﺕﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ
ندﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
نگرﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﺒﻮﺕ ﺩﺍﺋﻤﻰ
ﺍﺳﺖ' ﻭﻟﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻧﺒﻮّﺕ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ'ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭﺷﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻔﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﭘس ﮐﻠﺎس
ﻧﺒﻮّﺕ ﺷﺸﻢ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ'ﭼﻮﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺩﺭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻧﻴﺰﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭﮔﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ'ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬی اﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﻨﺪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻞ
ﻭﺍﺣﻤﻖ'ﺩﺭ ﺭﺳﺎﻟﻪ
ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺗﺮﻫﺎﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ'ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﻣﻦ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺪﻫﻢ'ﮐﻪ ﭘس
ﺯ ﻣﺮﮔﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻟﻪ ﻣﻦ'ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥﻤﻴّﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺘﻬﺎﻯ
ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﮔﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻫﺮﻃﻮﺭ ﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺑﺪﻫﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻭﻧﺼﺎﻳﺢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮑﺪﺍﻡ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺒﺎ
ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﺍﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺩﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺪﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﮐﻨﺎﺭﻫﻢ
ﻳﻚ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺰﺷﮑﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻮﻉ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ'ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﺎ
ﭘﺰﺷﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺗﺎ ﺷﻔﺎﻯ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ'
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ'ﺑﺎﺯ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ'
ﭼﻮﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭ ﺁﺩﻡ'ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺗنها
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ'ﺑﺎﺑﻌثت
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻭﻟﻰّ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'
ﮐﻪﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ'
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻢ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻭﺍﻟﻪ
ﻭ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﺧﻠﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺧﻠﻒ ﻭﻧﻔﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻠﻒ'
ﺧﻠﻒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﭼﻮﻥ ﻏﺪﻳﺮ
ﺧﻢ'ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺁﻥ ﭘس ﻧﻘﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻭﻯ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ'
ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺗﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ.

ﮐﺎﺷﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮﺭ
ﻓﻄﺮﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﻄﺭﺕ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﻳﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔت گاﻧﻪ'ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻄﺮﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺳﻄﺢ ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺖ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺍﺑﻠﻴس
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ'ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ
ﻓﻄﺮﺕ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩ' ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ'ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﻣﺮﻭﺯ'ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺗﺤﻘق
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺳﺎﺧﺘﻪﺍﻳﻢ. ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻣﻴﺴﺎﺯﻳﻢ.
ﭘس ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺧﻮﺩ' ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺷﮑﻮﻩ ﮐﻨﻴﻢ'ﻭ
ﺧﺪﺍ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﺴؤﻝ ﺁﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎﻋث
ﻣﺸﮑﻠﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ'ﮐﻤﺘﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻳﻢ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺗﻰ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ'ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻰ
ﺁﻣﺪﻳﻢ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎﻳﺪ
(ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ)
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﻴﻢ
ﭘس ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﭙﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯﻴﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﻘﻠﻰ'ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ'
ﻭﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺵ
ﺣﺴﻦ'ﻳﻌﻨی هر
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل
ﻮ ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ. ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺍﻟﻌﻔﻮ
ﻋﻨﺪ ﺍﻟﻘﺪﺭﻩ)
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺘﻘﺎﻡ ﻭﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ'ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻔﻮ
ﻭﮔﺬﺷﺖ ﮐﺮﺩ. ﻭﻳﺎ(ﺍﻟﺘﻮﺍﺿﻊ
ﻋﻨﺪ
ﺍﻟﺪﻭﻟﻪ)ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺪﻭﻟﺖ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺳﻴﺪ'
ﺗﻮﺍﺿﻊ ﺩﺍﺷﺖ'ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﻧﮑﺮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
(ﺍﻟﺴﺨاء ﻋﻨﺪ
ﺍﻟﻘﻠّﻪ)ﮐﻪ ﺑﺨﺸﻨﺪﮔﻰ
ﺩﻫﺶ ﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﮐﻤﺒﻮﺩ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﺨﺘﻴﻮﻧﺎﺩﺍﺭﻯ'ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺨﺸﺸﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺍثر ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
(ﺍﻟﻌﻄﻴّﻪ
ﺑﻐﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻨّﻪ) ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻋﻄﺎﺋﻰ
ﻫﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ' ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻣﻨّﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﻭ ﺷﻬﺮﺕ ﺟﻮﺋﻰ ﻧﺒﺎﻳﺪﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻄﺎﺋﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺩﺳﺖ ﭼﭗ ﺍﺯ
ﺩﻫﺶ ﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﺁﮔﺎﻩ
ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ثوﺍﺏ ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﮔﻮﻧﻪﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ ﻫﻢ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺗﻮﺑﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ'ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺮﻙ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺩﺭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺑﺎﻃﻞ
ﺩﻳﻨﻰ'ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻋث
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﻣﺤﻴﻂ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺗﺮﻙ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﻬﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖﮐﺮﺩ.
ﺗﻮﺑﻪ ﺍﺯ
ﺭﻳﺸﻪ ﻃﻮﺑﺎﻭ
ﻳﻮﺗﻴﺒﺎ'ﻳﺎ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻮﺑﻪ
ﺗﺮﻙ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ ﺃﭘﻰ
ﺳﺘﺮﻭﻑ' ﻳﺎ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺫﺍﺕ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺄﺻﻞ
ﺧﻮﺩ'ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻓﻄﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ به
(ﻤﺘﺎﻧﻮﻳﺎ) ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺩﺭﻭﻥ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﺯﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥﻮ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺪﺍﻭﻡ. ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻋﻔّﺖ
ﻭ ﭘﺎﮐﻰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺄﺻﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻳﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻳﻢ'ﮐﻪ ﺑﻤﻘﺎﻡﻭﻣﮑﺎﻧﺖ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻢ ﺗﺎ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﻭﻧﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺷﻮﻳﻢ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎ'ﻭﺍﺯ
ﻋﻠّﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ'ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻓﻊ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﮐﻨﻮﻧﻴﺎﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺭﻓﻊ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﭘﺎک کرﺩﻥ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻞ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺪﺍﺭﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ'ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯلی
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﻬﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ'ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺟﻮﻟﺎﻥ ﺩﺍﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻫﻞ
ﻓﺘﻮﺕ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺁﺯﺍﺩﮔﻰ ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ'
ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺯ
ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍﻩ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺭﺍ ﺁﻣﻮﺧﺖ.

ﺳﺨﺎﻭﺕ
ﺑﺎلاﺘﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﻣﺮﻭﺕ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺳﺨﻰ
بخشنده
اﺯﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﺎﺑﺪ
ﺑﺨﻴﻞ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺑﺨﺎﻟﺖ ﺩﺭ ﺩﻫﺶ
ﻣﺎﻝ ﺍﮔﺮ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺎلی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻩﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎﺟﺎﻥ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ'ﻭﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻋﺎﺑﺪ
ﺑﺨﻴﻞ' ﻫﻤﻴﻦ
ﻗﺸﺮﻯﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺘﻪ'
ﻭﺃﻧﺪﮐﻰ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻰ
ثَمَر'ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺳﻪ ﻣﺮﺗﺒﻪ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺳﺨﺎﻭﺕ ﺭﺍ
ﮐﺎﺷﺎﻧﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻳﮑﻰ
ﺑﻰ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﭼﺸﻢ ﺩﺍﺷﺖ ﺩﺭ
ﺩﻫﺶ. ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺭﺍ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮﺩﺍﺩ' ﻭ
ﻣﻨّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩ.
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺬﻝ
ﺑﺮﺳﺒﻴﻞ
ﺗﻔﻀﻴﻞ ﻭ ﻋﺪﻡ
ﺗﺮﻙ ﺃﻭﻟﻰ ﻭ
ﺃﻭﺟﺐ ﺍﺳﺖ'
ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺨﺎﻭﺕﺍﺯﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻭﻟﺎﺯﻣﺘﺮﻳﻦ
ﻭﻓﻮﺭﻯﺘﺮﻳﻦ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺳﻮﻡ ﺳﺨﺎﻭﺕ
ﺑﻤؤﺳﺴﺎﺕ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﻭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻭ ﻣؤﺳﺴﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﮔﺮﻭﻫﻰ. ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻭ ﻋﺪﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ'ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭﺗﺤﮑّﻢ
ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﻭ
ﻣﻴﻞ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﻰ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻧﺪ'ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ'ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻏﻀﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻓﻀﺎﺋﻞ
ﻭﺣﻘﻮﻕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺭﺍ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺧﺎﻃﺮ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻧﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ'ﻭ
ﺍﺳﺘﻮﺍﺭﻯ ﻭ
ﻋﺪﻡ ﻭﺣﺸﺖ'ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻣﺸﮑﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻗﻮﺕ ﻗﻠﺐ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﻋﻘﻴﻘﻪ
ﮐﻪ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻭ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﻟﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﻣﻨﺎﺳﺒﺘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﻐﺬﻳﻪ
ﮔﺮﺳنگاﻥ ﻭ
ﻓﻘﺮﺍ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ'ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺃﻣﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺫﺭﻩﺍﻯ ﻏﺬﺍ ﺣﺘﻰ
ﺁﺏ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﺳﺎﻟﻢ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﺭﺍ
ﺑﺎ ﺁﺏ ﻭﻧﻤﻚ
ﻭﺍﻧﺪﺭﻳﺪ
ﮐﺮﺑﻮﻧﻴﻚ ﻫﻮﺍ'
ﺳﺒﺰﻳﻨﻪ ﻭ
ﻏﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ'
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﺭﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻴﻘﻪ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺁﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍثباﺕ ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍ ﻋﺰﻳﺰ
ﺗﺮﻳﻦ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ'
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﻰ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺭﺍ ﻓﺮﺻﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ' ﺍﻳﻦ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﺮ
ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻋﺰﻳﺰ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ'ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺍﺳﺖ ﻭﺑﻤﺮﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻤﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻫﻤﺎﻧﮕﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺷﻮﻧﺪ'ﻭ ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﺎﻣﻬﺎ
ﻭﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎ ﮐﺴﺐ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺷﻴﻌﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﻮﻧﺪ
ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻨﺎﻡ ﺗﺸﻴّﻊ
ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺳُﻨّﻴﺎﻥ'
ﺳُﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ'ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ(ﺳِﻨﺖ)ﻭ
ﻣﻘﺪس ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﻤﻮﺩ ﺗﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ.

ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺼﻮﻑ ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻬﺎ'ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻤﻞ ﺧﻮﺩ'ﻣﻬﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ ﻭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻧﻈﺮ ﻋﻤﻮﻡ ﺭﺍ ﺟﻠﺐ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺪﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮐﻤﻰ
ﻫﻢ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﻭ
ﺃﻧﺪﺭﺯ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺪﻳﻪ ﻋﻮﺍﻡ ﻭ ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ'ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻣﺒﺮّﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﺮﺝ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ' ﻣﺎﻝ
ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﺍﻣﻨﻴّﺖ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻃﻠﺒﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺻﺪﻕ ﻭﺭﺍﺳﺘﻰ
ﻭ ﺍثباﺕ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴّﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘﺶ ﺍﺯ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘُﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ'
ﺑﺎﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺒﻴﻨﺪ'ﺗﺎ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺑﻮﺳﻪ ﺳﭙﺎس
ﻭ ﺷﺮﺍﺏ ﺻﺒﻮﺣﻰ
ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﭘﻴﺮ ﻣﻰ
ﻧﻮﺷﺪ' ﺗﺎ
ﺟﺎﻧﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﻭﺍﻓﺴﻮس
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﻫﺎ
ﻭﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻫﺎ
ﻭﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺧﻮﺩ' ﺑﺎﺯ
ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﺩﻳﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ'ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺪﻳّﺖ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ.

ﻇﺎﻫﺮ
ﻭﺑﺎﻃﻦ'ﻳﺎ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎ ﺣﻔﻂ
ﺗﻦ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻘﺼﺪ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﻮﺷﻴﺪ. ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺭﺍ ﻫﺮ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺻﺤﻴﺢ ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
(ﻫﺪﺍ)ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭ(ﻳﻬﻮﺩﻯ)ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻳﻬﻮﻩ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺪﺍ ﻭﺧﺪﺍ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ (ﻳﺎ
ﻫﻮ) ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﻭﻟﻰ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ' ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻟﺤﺎﻅ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ(ﻣﻬﺪﻯ)ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﻭﻫﺪﺍﻳﺴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ'ﻭ
ﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ'ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻋث ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪ ﺑﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ ﻭ
ﻋﻴﻦ ﺩﻝ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ'ﺑﻴﻘﻴﻦ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﭘﻴﺮﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻳﻘﻴﻨﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ' ﺍﮔﺮ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
(ﻳﮕﻴﻦ ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ)ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺣﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ'ﺧﻮﺩ
ﺑﺤﻖ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻴﺸﺪﻩ'ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﺳﺎﺑﻖ
ﺑﺸﺮﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻤﻌﻠّﻢ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻣﺤﺴﻮس ﻭ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﮔﻮﻳﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻓﻊ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﻐﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﺰﺍﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺮ ﺑﺴﺎﻟﻚ'
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺄﺟﺮﺍﺍﺳﺖ
ﻭ (ﻧﺼﺢ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ)ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﺑﻌﻤﻮﻡ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻰ ﻫﺎﺷﻢ
ﻗﺮﻳﺶ'ﻭﻣﻎ
ﺑﭽﮕﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ'ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﻭﻓﺎ
ﻭ ﭘﺎﻯ ﺑﻨﺪﻯ
ﺑﺘﻌﻬّﺪ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻓﺎﻯ ﺑﻌﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ'ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺘﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻯ ﺭﻭﺡ ﻗﺒﻠﻰ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺑﺴﻮﮔﻨﺪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻓﻄﺮﻯ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻓﻄﺮﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻮﺷﺪ. ﺑﻔﺼﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﻳﺎ ﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ'
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎثباﺕ ﺻﺪﻕ
ﻭ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺳﺨﺖ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻠﻮﺹ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﺧﺎﻟﺺ ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﻥ'ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ.
ﻭﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ'ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻮﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﺯ
ﺁﻓﺎﺕ ﻓﺘﻮﺕ ﺁﻣﺪﻩ'ﮐﻪ
ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﻧﺨﻮﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﮐﻪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺣﻖ ﻏﺮﻭﺭ' ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ'ﻭ
ﺳﺴﺘﻰ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ'ﭼﻪ
ﮐﻤّﻰ ﻳﺎ
ﮐﻴﻔﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻔﺘﻮﺕ' ﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ(ﻣُﺘﻔﺘّﻰ)
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻓﺎﺕ ﺳﺨﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁثاﺭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﻨثیﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺰﻳﺪ
ﺑﺮﻋﻠّﺖ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.

ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﺍﺯ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﻨﺮﻯ ﮐﺮﺑﻴﻦ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ'ﻣﺤﻘﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ'ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺴﻠﻮﻙ'ﻭ
ﺁﺷﻨﺎئی
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳی ﺪﺍﺷﺖ. ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺮﺁﻥ'ﻭ ﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺣﺪﻳثذ ﻧﺒﻮﻯ'
ﺻﻔﺎﺕ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ'
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ'ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻣّﻰ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺍﻭ'ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺃﺩﺑﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ'ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻗﻄﻌﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻫﻨﺮﻯ
ﮐﺮﺑﻴﻦ ﻧﻴﺰ ﻓﺘﻮﺕ
ﻧﺎﻣﻪ ﺷﻤس
ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺁﻣﻠﻰ
ﺭﺍ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻭﺑﭽﺎﭖ
ﺭﺳﺎﻧﺪ' ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺘﺐ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ' ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﮐﻠﺎﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﻴﺎﺕ
ﻓﻄﺮﻯ'ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻧﺪ'ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﻣﻨﻴّﺘﻰ ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻗﻠﻢ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺴﺎﺥ ﮐﺘﺐ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺳﺨﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮐثرﺍ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ'ﺩﺭ ﮐﻠﺎﻡ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻋﻮﺍﻡ'ﺍﮔﺮ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺤﻞ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ' ﺗﺎ ﻣﺘﻬﻢ
ﺑﮑﻔﺮ
ﻭﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﻧﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﻤﻪ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺎ
ﺑﻔﺎﺭﺳﻰ
ﻭﻋﺮﺑﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ'ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻟﻐﺖ ﻧﺎﻣﻪ ﻭ
ﺩﻳﮑﺴﻴﻮﻧﺮﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻟﺎ ﺃﻗﻞ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻟﻐﺖ
ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ ﺑﻨﻮﻳﺴﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﺰ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺁﻣﻠﻰ
ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﺍﻟﻤﻌﺎﺭﻑ(ﻧﻔﺎﻳس
ﺍﻟﻔﻨﻮﻥ)ﻧﻮﺷﺘﻪ'ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺘﻮﺕ ﻫﻔﺖ
ﺷﺮﻁ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺃﻫﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻋﺮﻓﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺁﻣﻠﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺋﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺣُﺴﻦ
ﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ'ﻭﻣﺮﻭّﺕ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺑﺨﺸﻨﺪﮔﻰ
ﻭﺗﻮﺍﺿﻊ'ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺣﻴﺎ ﺭﺍ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺑﺖ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮔﻮﻫﺮ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ'ﻳﺎ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺻﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭﭘﻨﺞ
ﻟﺸکرﻳﺎﻥ ﺣﻖ ﻭ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭﭘﻨﺞ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
ﺟﻬﻞ ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺃﺑﺪﻯ'ﻭ ﻳﺎ ﺑﺤﻘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺃﺯﻟﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
(ﺃﺧﺬ)ﻭﮐﺴﺐ
ﻓﺘﻮﺕ'ﻳﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻧﺪ. ﺑﻬﺸﺖ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ'ﮐﻪ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺎﺭﻓﻰ'ﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺖ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﭘﺎ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺩﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﻭﺯ ﺑﻴﻚ ﺗﺠﻠّﻰﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺣﻀﻮﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ'
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺭﺳﻮﻝ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﺣﺰﺏ
ﻳﺎ ﮔﺮﻭﻩ
ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﺰﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻪ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺑﺎﺯﺍﻥ ﮐﻪ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺣﺰﺏ
ﺍﻟﻠﻪ'ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﻏﻴﺮ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ'ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﺍﺣﺰﺍﺏ ﻭ
ﺩﺳﺘﺠﺎﺕ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ'ﻭﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. (ﮐﺒﻴﺮ)
ﺑﺰﺭﮒ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖ'
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭﻫﻢ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﮐﻪ
ﺑﺰﺭﮒ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺑﺎﺯ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﮐﺒﺮﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻳﻦ ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ'ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳﺖ ﻣﻄﻠﻖ ﺭﻭﺣﻰ'ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﻨﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺭﺳﻴﺪ'
ﺑﺎﺯ ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻰ'ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)
ﻳﺎ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ' ﺩﺭ ﻋﻤّاء
ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻰ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟﻖ
ﺭﻭﺯ ﻧﺨﺴﺖ
ﺍﻟﻠﻪ'ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

(ﺭﻓﻴﻖ)ﻫﻤﻄﺮﺍﺯ
ﻭﻫﻢ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﻣﻌﺎﺷﺮﺍﻥ ﻭﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺳﻔﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻳﺎ ﭼﻨﺪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ'ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﻢ ﺭِﻓﻖ
ﻭﺗﺮﺣّﻢ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﻫﻢ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻣﺸﻮّﻕ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻓﻴﻖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﮐﺸﺘﻰ ﺳﻮﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺴﺎﺣﻞ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻏﺮﻕ
ﻳﮑﻰ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻏﺮﻕ ﻫﻤﻪ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻔﮑﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﻭﮐﻴﻞ)ﻧﻴﺰﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺑﭙﻴﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ'
ﻭﮐﻴﻠﺎﻧﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ' ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﮐﻴﻠﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻣﺠﺮﻯ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ. (ﻧﻘﻴﺐ)ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻋﺰﺍﻣﻰ
ﭘﻴﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻧﺠﻴﺐ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺍﺟﺎﺑﺖ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ ﻭﺑﺴﻮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ. ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ' ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺨﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﺸﺮﻙ ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﺮ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺪﻳﻨﻰ ﮐﺮﺩ.

(ﺯﻋﻴﻢ)ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻭﺭﻳﺎﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ'ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﻣﺪﻋﻰ
ﮐﺎﺫﺑﻰ ﻫﻢ
ﺯﻋﻢ ﻭ ﺍﺩﻋﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ'ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺪّ
ﻭ ﺣﺪﻭﺩ ﻭﻣﺮﺯ
ﺩﺭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ ﺣﺪﻭﺩ
ﺗﻘﺮّﺑﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
(ﺣﺪ ﺯﺩﻥ)
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺳﺘﻢ
ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺍﺳﻴﺮ
ﺍﻳﻦ ﺩﻏﻞ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ' ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ' ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺣﺪّﻭﺣﺪﻭﺩ
ﺷﻬﻮﺩ' ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ
ﻣﺮﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺯ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺮﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﻴﺰﺍﻳﺎﻧﺪ
ﻭﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪ'ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﮐﺴﻰ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ(ﻣﺴﺎﺋﻞ)ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺳؤﺍﻝ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺑﻬﺎﻣﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻭ
ﻳﺒﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻴﻞ ﻫﺎ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ'ﭼﻮﻥ
ﺳﻴﻞ ﺁﺏ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺁﺑﻰ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. (ﺩَﻙ)
ﮐﺮﺩﻥ ﻫﻢ ﻃﺮﺩ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﻭﻧﺎ
ﺑﺎﺏ ﺍﺳﺖ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻦ ﻳﺎ
ﻣﻘﺘﺼﺪ ﻭﻳﺎ
ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺟﺎﺳﻮﺵ ﻳﻚ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ'
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻳﻚ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻧﻘﻴﻞ)ﻭﻧﺎﻗﻠﺎ
ﺍﺯ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺻﻮﻓﻴﻪ'ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺟﺪ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ'
ﺗﺮﻙ ﺟﺪّ
ﺑﺰﺭﮒ
ﻃﺮﻳﻘﺖﻣﺤﻤﺪ ﮐﺮﺩﻩ'ﻭ
ﻫﺪﻑ ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺻﻠﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﺎس
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺷﺮﺏ ﺁﺏ ﻭﻧﻤﻚ
ﻭﻳﺎ ﺩﻭﻍ ﻭﺣﺪﺕ'ﻳﺎ
ﺷﺮﺍﺏ ﺧﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ'ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺷﺮﺍﺏ ﻭ ﺁﺏ ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺑﺪﺳﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﺯﻧّﺎﺭ)ﻭ
ﮐﻤﺮ ﺑﻨﺪ
ﻋﻔّﺖ ﺗﺮﻙ
ﺷﻬﻮﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻭﺭﺍﻫﺒﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺮﮐﻤﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﮐﻤﺮﻫﻤّﺖ
ﺑﺴﺘﻦ'ﭼﻮﻥ
ﻟﻨﮓ ﻭ ﺃﺯﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻭﺗﻘﺪس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺯﻭﺭﺧﺎﻧﻪ
ﻭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ'ﻧﻘﺶ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺩﺍﺋﻤﺎﻭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﻣﺤﺎﺿﺮﻩ)ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ
ﺑﺪﻭﺭ ﭘﻴﺮ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻣﻘﻠّﺪﺍﻥ
ﺩﺍﺋﻢ ﻳﺎ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺍﺳﺖ. (ﺗﻌﺒﻴﺮ)
ﻧﻴﺰ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺳﺖ' ﭼﻪﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺪﺭﻙ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻳﺎ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻣﻘﺎﻡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺷﺪﻩ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺗﻤثیلی
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ
ﻳﺎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺮ'ﺑﺮﺍﻯﮑﺴﺐ
ﻧﻘﺎﻁ ﺿﻌﻒ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺁﺷﺎﺭ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ'ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﻮﺩ'ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮ ﻧﻘﺶ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ'ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺴﻬﻮﻟﺖﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'
ﺭﻓﻊ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺯﺷﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻋﮑس ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺭﻭﺷﻰ ﺩﺭ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﻧﻔﺮﺕ'ﻳﺎ
ﮐﺴﺐ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﻔﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻣؤثّر
ﺗﺮﻳﻦ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮﻳﻦ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺭﻭﺷﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺃﺧﺬ)
ﻳﺎ ﺍﺳﺘﺮﺩﺍﺩ
ﺣﻖ ﻓﺘﻮﺕ'ﻭﻳﺎ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻘﺘﺼﺪ
ﺑﻤﻘﺎﺻﺪﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﻏﻴﺮ
ﻣﻄﻴﻊ ﻭﮐﻢ ﮐﺎﺭ
ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻋﻠﻨﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻨﻰ
ﻭ ﻧﻔﺎﻕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ ﻋﺎﻣﻞ
ﻳﻚ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ. (ﺭﻣﻰ)ﻭ
ﭘﺮﺗﺎﺏ ﺗﺮﻙ
ﻋﻴﺐﮐﻮﭼﻚ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﻴﺐ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻄﺎﮐﺎﺭ'ﻳﺎ
ﻣﺘﻬﻢ ﺑﺨﻄﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺮﺩ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻬﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺯﻥ. ﻭﺍﻟّﺎ ﮔﻮﺍﻫﻰ
ﺯﻥ ﻧﺼﻒ ﻣﺮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﮔﻮﺍﻫﻰ
ﮐﻮﺩﻙ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻗﻀﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺍﻭﺭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ'ﻭﺩﺍﻭﺭﺍﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺩﻭ
ﻃﺮﻑﻣﺮﺯ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ'ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻭﻫﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺭﺍ'ﻃﺒﻖ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻭﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺣﻖ ﻋﻔﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﺗﺎ
ﻋﻠﻞ ﻣﺨﻔﻔﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺧﻄﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ' ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﻳﻚ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺟﺮﻳﻤﻪ
ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﺣﮑﻢ ﻋﻔﻮ
ﺁﻥ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﺤﺎﮐﻤﺎﺕ
ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ'ﺟﻨﺒﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺟﻤﻌﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻄﺎﻫﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻋﻴﺐ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﺨﺺ'ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻭ
ﻇﺎﻫﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻋﻴﺐ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﺯﺷﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﻚ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ.
ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ'ﮐﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺑﺎ
ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ'ﮐﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻭﻗﻒ)ﻭﺗﻮﻗّﻒ
ﭼﻪ ﻭﻗﻒ ﻣﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺩﻡ'ﻭﻳﺎ ﻗﻄﻊ
ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺧﻄﺎﮐﺎﺭ
ﻭﻣﺘﻬﻢ'ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺣﮑﻢ
ﺑﺮاءﺖ ﺍﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ ﺻﺎﺩﺭ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺣﻖ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺭ
ﻣﺠﺎﻣﻊ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺗﺒﺮﺋﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺳﻢ'ﺿﻤﻦ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺻﺪﻕﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ'ﺩﺭ ﺻﺪﻭﺭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻭﺍﺗﻬﺎﻡ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﭘﻴﺮ'ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻏﻀﺐ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ'ﻭ
ﭘﺸﺖ ﺑﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ'
ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻭﺗﺮﻙ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻳﻦ ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑثوﺍﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ ﻭﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺑﻰ
ﮔﻨﺎﻩ'ﺑﺎﺯ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻣﻴﺰﺍﻥ ﻋﺸﻖ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﮐﺎﻫﺪ. ﻭ ﺑﺘﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﻫﺒﻪ)ﻭ
ﻫﺒﺖ ﻭ ﻣﻮﻫﺒﺖ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻥ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬی
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس ﮐﻤّﻰ
ﻭﮐﻴﻔﻰ ﺑﺎ
ﺯﺣﻤﺎﺕ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ'ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺁﺯﺍﺭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺑﺪﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﻭ ﺭﺍﺯﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ'ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻭ' ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺩﺷﻤﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻬﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ'ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺣﻔﻆ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺟﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻓﺎﺵ ﮐﺮﺩﻥ'ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮕﺮﻭﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺁﺳﻴﺐ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻦ ﺑﻠﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺳﺨﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬی
ﺁﺧﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻳﺰﻳﺪ
ﺑﺴﻄﺎﻣﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ'ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ'ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻭ ﺳﻮﮊﻩ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺍﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ' ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻬﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ'ﮐﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻋﺸﻖ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ'
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﺴﻠّﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭘس
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺍﻭ
ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ'
ﻭﻗﺘﻰ ﻧﻈﺎﺭﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﭼﺸﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺮ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﻧﻈﺎﺭﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬی
ﺤﺎﻓﻈﺎﻥ ﻋﺮﺵ
ﺧﺪﺍ ﻭﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻭﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ'ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺣﺮﮐﺎﺕ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻔﻬﻢ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ'ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻫﻨﺮﻯ
ﮐﺎﺭﺑﻴﻦ ﺻﻮﻓﻰ
ﺷﻨﺎس
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ'
ﻣﺘﻮﻓّﻰ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻴﺮ ﻓﺘﻮﺕ
ﻧﺎﻣﻪ ﺷﻬﺎﺏ
ﺍﻟﺪﻳﻦ ﻋﻤﺮ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺷﻬﺎﺏ
ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺑﻦ
ﻳﺤﻴﻰ ﺍﺑﻦ
ﺣﺒﺶ ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ
ﻣؤﺳس ﻣﮑﺘﺐ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻳﺎ
ﺍﺷﺮﺍﻗﺎﺕ'ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﻭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻗﻄﺎﺏ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﻣﻘﻴﻢ ﺑﻐﺪﺍﺩ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻓﺮﻗﻪ ﺗﺼﻮﻑ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻳّﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ'ﻓﺘﻮﺕ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺗﺸﺮﻳﺢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺷﻴث ﺭﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ'ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻭﮐﺎﺷﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻨﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻓﺘﻮﺕ
ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺷﺮﻕ'ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻓﺘﻮﺕ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ. ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺭﺑﻄﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﻄﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ'ﮐﻪﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭﻗﺸﺮﻯ'ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﺼﻮﻑ' ﻣﺸﺮﻙ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﺎﻓﺮ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﻭﺑﻰ ﺩﻳﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻓﺘﻮﺕ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﻬﺮﻭﺭﻯ' ﺷﺒﻴﻪ
ﮐﺎﺭ ﺷﻠﻴﻨﮓﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭ ﻋﺎﺭﻑ
ﺁﻟﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ' ﮐﻪ
ﺣﻮﺍﺩث
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﺗﺎﺑﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥﻮﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﻑ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ. ﻭ ﻧﻪ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ'ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ'ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺸﻨﻤﺎﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﺷﺮﺍﻗﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭼﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ

ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﺟﻬﺎﻥ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺷﺒﺎﻫﺘی
ﺒﺎ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﮔﻔﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺷﻴث ﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﺧﻮﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﻓﻨﻮﻥ'ﺳﻨﺪﻳﮑﺎ
ﻭ ﺍﺗﺤﺎﺩﻳﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪﮔﺮﻯ
ﺭﺍ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺭﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ'ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﻳﺶﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻭﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺼﻮﺹ'
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ'ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺶ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ' ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ'ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘّﻖ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺑﺠﻠﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ'
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ'ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﮔﺮﺩﺩ'ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﻠﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪﺍﺯ
ﺭﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻥﻤﺸﻐﻮﻟﻨﺪ'
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﻭﻟﻮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻗﺖ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﺑﮑﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ'ﺍﺯ ﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﻫﻴﺰﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻢ ﻓﺮﻭﺷﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻳﺎ ﺑﺪ
ﻓﺮﻭﺷﻰ ﻭ
ﮔﺮﺍﻥ ﻓﺮﻭﺷﻰ
ﻭ ﺍﺣﺘﮑﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺗﺮﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﮐﻤﮑﻰ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ'ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻴﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺷﻴث ﺭﺍ
ﺑﺎﻓﻨﺪﻩﺍﻯ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻪ ﻓﺘﻮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﻓﺖ'ﻭ
ﭘﻮﺷﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ'ﻟﺒﺎس
ﻭﺑﺎﻓﻨﺪﮔﻰ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻟﺒﺎس ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻏﺎﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻏﺎﺯﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺶ
ﺑﺎﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﺗﺎ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺗﺎﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ'ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺏ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﭘس
ﺷﻴث ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﭙﻮﺷﻴﺪﻥ ﻟﺒﺎس
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺳﻠﻮﻙ' ﭼﻮﻥ
ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ ﻭ
ﺣﺠّﺎﺝ ﻣﮑﻪ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﺮﻳﻢ ﻧﺦ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺭﻳﺴﻴﺪﻩ'ﻭ
ﻋﻴﺴﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﭼﻮﻥ ﻟﻨﮓ
ﺍﺣﺮﺍﻡ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻟﺒﺎس
ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﻭ
ﻧﺮﻣﺶ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻟﺒﺎس
ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺪﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻌﺒﻪ
ﻭﻭﺍﺗﻴﮑﺎﻥ
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺟﺎﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺣﺮﺍﻡ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺗﻤﻠّﻚ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻭﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻪ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻧﻪ'ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻫﻢ
ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺮﺩ ﺻﻔﺎﺕ
ﺯﺷﺖ' ﻭ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺷﻴث
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ'ﻭﺩﺭ
ﻫﺮﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺶ ﻧﻔﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ'ﻭ
ﺑﺎ ﻋﺰﻳﻤﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﺎﺭﻕ
ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ' ﮐﻪ ﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯﺑﺤﻖ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻥﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪﮐﺸﻒﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺭﻭﺡ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻤﻰ'ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺳﭙس
ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﻳﻦ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ'
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ'ﻭﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺩﺭﺑﺎﻓﻨﺪﻩ ﻟﺒﺎس
ﻧﻴﮑﻮ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ' ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺁﺩﻡ ﻭ ﺷﻴث
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺑﻞ
ﭘﻨﺞ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ'ﻭﺳﭙس
ﺁﻧﭽﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺑﻞ'ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻮﻳﺴﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻧﺪﻭ
ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥﺭﺍﻧﻴﺰ
ﻧﻘﻞ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ'ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﺒﺪﺃ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﻚ
ﺷﺨﺼﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ ﻓﺮﺽ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﺩﻡ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﻭ
ﭘﻨﺞ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﮐﺎﺷﻒ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻫﻤﻪﺍﻳﻦ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ
ﻭﻋﺪﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻧﺎﻣﻮﺵ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻳﻦ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ' ﭘﺶ ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻗﻄﻌﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪﺵ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻳﺎ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯﺎﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ
ﭘﺎﺩﺍﺵﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤّﺖ ﺳﺎﻟﻚ'
ﻳﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺻﻮﻓﻰ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ
ﺻﺎﻓﻰ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﮐﻪ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺗﺎ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ'ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩﺍﺳﺖ'ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯﺎﻟﻬﻰ
ﻭﻧﺒﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻨﺒّوء ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭ ﻧﺒﺄ
ﻭﺧﺒﺮﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻭ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺑﻮﻯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﻫﻨﺮﻯ
ﮐﺮﺑﻴﻦ ﺩﺭ
ﺗﺸﺮﻳﺢ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺣﺮﻓﻪ ﻫﺎ'ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ'ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﻮﺍﻣﺮﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻧﻘﻞ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺻﻮﻓﻴﻪ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻥ'ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺶ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ ﻓﺼﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﻋﻘﻞ ﺧﺎﺹ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺟُﻨﻴﺪﻯ
ﻋﺎﺭﻑ ﻧﻴﺰ
ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺭﺍ'ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻭ
ﻋﻤﻮﻣی ﻮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ' ﺍﺯ
ﻫﺪﻑ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺗﺮﻙ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺸﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻌﻮﻳﺾ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ'ﺟﺎﻯ
ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ
ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ' ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﻧﻘﻞ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻨﻘﻮﻝ ﺩﺭﺳﺖ
ﻳﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ'ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﺧﻮﺩ'ﺳﺨﺖ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻪﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﻭﺗﻌﺼّﺐ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﻳﻨﻰ'ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺟﺰ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﻫﻮﺍﻯ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﻭ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻫﺎﻯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ'ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﺷﻴﻌﻪ
ﻭﺳﻨّﻰ ﻭ
ﻓﻘﻬﺎﻯ ﺳﻔﻴﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ'ﮐﺎﺭ
ﻓﻘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ(ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ) ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻘﺪس
ﺩﺭ ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﻰ' ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺁﻧﺎﻥ'ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﭘس
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺁﺩﻡ ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺷﻴث
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﺩﻡ'ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ'ﻭ
ﻳﺎ ﻋﻠﻰّ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ' ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ'
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﭼﻮﻥ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺷﺒﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪﻣﻮﺭﺩ ﺍﻫﺘﺪﺍ
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﺗﻮﺳل عباﺩﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﺑﻬُﺪﺍ
ﻭﺧﺪﺍ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻳﻬﻮﻩ
ﻭ ﺑﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﺎﺑﻊ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﭘﺶ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ' ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ'ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺑﺮﺩﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻧﺠﺎﺕ'ﻭ ﻃﺎﻟﺐ
ﻳﻚ ﺭﻫﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ. ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ'ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﻳﺎ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﺁﺏ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺣﻴﺎﺕﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ' ﺗﻨﻬﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ'ﻭ ﺩﺭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺪﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﺮﻳﻌﺘﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻳﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻭﺩﺭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ'ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ ﺗﺎﺯﻩ'ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷت
هاﻯ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ. ﻣﺸﺎﻝ
ﺩﺭﻳﺎﻧﻮﺭﺩﻯ
ﺳﺨﺖ ﻭ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺑﺤﺎﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ'ﻭ ﭘﺮ ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﻭﻃﻮﻓﺎﻥ'ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺭﺍ ﺷﺎﻧﺶ ﻧﺠﺎﺕ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻏﺮﻕ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ
ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺸﺘﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺎﺧﺪﺍﺋﻰ
ﭘﻴﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﮐﺸﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﺣﻞ
ﻧﺠﺎﺕﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﮐﺸﺘﻰ ﻧﻮﺡ ﻭ
ﻃﻮﻓﺎﻥ ﺍﻭ'ﺩﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻏﺮﻕ ﺩﻧﻴﺎ'ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺭﺍﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﮐﺸﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﮐﻪ
ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺸﺘﻰ ﺑﺎﻥ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺣﺘﻤﺎ
ﻭﻋﺪﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻮﺭؤﺩ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺳﻴﻨﻪ ﺑﺰﻧﺪ.
ﻭﺳﺮ ﺑﺸﮑﺎﻓﺖ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺴﻴﻦ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺰﻭﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺣﺘﻤﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺣﺘﻤﻰ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ'ﺗﺎ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﺰﻧﻰ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺖﺍﻟﻬی
ﺘﺮ'ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩ'ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻕ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﮐﻢ
ﻭﺑﻴﺶ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺻﺪﻓﻬﺎﻯ ﺑﺎ
ﺩﺭ
ﻭﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭﺩﺍﻧﻪ
ﻭﺁﻥ(ﺩُﺭّ
ﻳﺘﻴﻢ) ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺒﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺁﻥ '
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻧﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻭ
ﺧﺎﺹ ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻢ ﺧﻮﺭﻯ ﻭ
ﺗﻠﺎﺵ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﺷﺪﻳﺪ
ﻭﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺫﻫﻨﻰ'ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﮐﻪﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﮐﺸﺘﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺣﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺴﺎﺣﻞ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ' ﭘس ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ ﻭ
ﻓﺘﻮﺕ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﮔﻮئی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﺟﺰﻳﺮﻩﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ'
ﻣﻴﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺳﻔﺮ
ﮐﺸﺘﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺟﺰﻳﺮﻩ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻯ'ﺑﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻥ' ﺑﺤﻖ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪﻫﻢ
ﺣﻘﻴﻘﺖﺭﺍ
ﻭﻫﻢ ﺧﻮﺩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖﻭ
ﮐﻤﺎﻝ'
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺴﻄﺢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺩﻩﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﻳﮕﺮ'ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ'ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻋﻠﻰ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ'ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻌﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻭ ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ
ﻓﺘﻮﺕ ﺑﻨﺎﻣﻴﻢ
ﻳﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺍﺳﻢ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ'ﻣﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ'ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﺨﺴﺖﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﮔﺸﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻴﻢ ﻭ
ﺑﺘﺠﻠﮑﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس'
ﺑﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎن
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺍﮔﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﺘﻮﺕ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺟﺰﺍﻳﺮ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺑﻰ
ﮐﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ' ﭼﻮﻥ
ﺟﺰﺍﻳﺮﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﺭﻭﺡ ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺠﺰﻳﺮﻩ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ'ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺧﺎﺹ
ﺁﻥ'ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎ ﻭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻨّﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰﻣﺎ
ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﺟﺰﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎ ﻭﻧﻘﻞ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻧﻘﺶ ﻓﺮﺵﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻕ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ'ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺮﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻫﺴﺖ. ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺧﺎﺹ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﻗﺒﻠﺎ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻪ(ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ)
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ'ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻫﺮﻳﻚ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻗﺒﻠﻰ'ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺗﺎ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ'ﭼﻮﻥ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ ﻳﻚ
ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺤﺼّﻞ ﺁﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﻃﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻝ ﻭﭼﻨﺪ
ﺗﻮﻟﺪ'ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﻗﺒﻮﻟﻰ ﺑﮑﻠﺎس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺗﺎ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻞ ﺷﻮﺩ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺪﺍﺭس
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﻓﻖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﻭ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ'ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻫﻤﺮﺳﻴﺪ' ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ' ﻧﻴﺰ
ﭘس ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺟﺪﻳّﺖ' ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻣﺤﮑﻢ ﻭ
ﺟﺪّﻯﺭﺍ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺭﮐﻦ
ﻭ ﺃﺻﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺷﺶ
ﺭﮐﻦ ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺯ(ﺯﻳﺮﺟﺎﻣﻪ)
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻋﻔﺎﻑ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻞ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭﻃﺮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﻭﻡ(ﺷﮑﻢ
ﺑﻨﺪ)ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻗﻨﺎﻋﺖ
ﺩﺭ ﻏﺬﺍ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻣﺤﺮﻣﺎﺕ
ﺷﺮﻳﻌﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖﻭﺍﺭﺩ
ﻧﺸﺪﻩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﮕﻮﻳﺪ' ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺍﺟﺐﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻗﺒﻠﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺣﻔﺎﻇﺖ ﺧﻮﺩ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﻧﺸﻮﺩ. ﺳﻮﻡ(ﺑﻨﺪ
ﺯﺑﺎﻥ)ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺯ ﻏﻴﺒﺖ ﻭ
ﺑﻬﺘﺎﻥ ﻭ ﺳﺨﻦ
ﺑﺪﺷﻤﻨﻰ'ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ
ﺳﺒﻴﻞ ﺑﻠﻨﺪ'ﺩﻫﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺨﻔی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻗﻠﻮﻩ ﺭﻳﮕﻰ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭ
ﺩﻫﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺩﻡ ﺭﻳﮓ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ'ﮐﻪﺯﻧﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻬﺎﺭﻡ(ﭼﺸﻢ
ﻭﮔﻮﺵ) ﺑﺴﺘﻦ ﻭ
ﭘﻨﺠﻢ(ﺑﺴﺘﻦ
ﺩﺳﺖ ﻭﭘﺎ)ﮐﻪ
ﺑﮑﺴﻰ ﺁﺳﻴﺒﻰ
ﻧﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻭ
ﺧﺸﻮﻧﺖ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺷﺸﻢ(
ﺑﻨﺪ ﺣﺮﺹ)ﻭ ﺩﻝ
ﺑﺴﺘﻦ
ﺑﭽﻴﺰﻯ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ'ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ(ﻣﻮﺗﻮﺍ
ﻗﺒﻞ ﺁﻥ ﺗﻤﻮﺗﻮﺍ).
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺣﻴﺎﺗﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮﺑﺮﺳﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻣﻘﺘﺼﺪ ﻭﮐﻢ
ﮐﺎﺭ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ'ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ ﺷﺪﻳﺪ'
ﺗﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻭ'ﻭﻧﻴﺰ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ'ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﺩ
ﻋﻈﻴﻢ
ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ' ﻭﻧﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺩﺭﻙ ﻭﺍﺣﺴﺎس ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﻣﺮﮒ'ﻭﺩﺭ
ﺣﺎﻟﺘﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ'ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻣﺮﮒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ ﺗﺮس
ﻭﻣﻘﺎﻭﻣﺖﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺒﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﻧﻴﻤﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺭؤﻳﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺠﺒﻬﻪ
ﺟﻨﮓ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺪﺍﺋﻰ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﻣﺮﮒ ﺣﺘﻤﻰ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺸﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ'
ﮔﺮﻳﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ
' ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺩﻋﺎﻯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺣﻤﻠﻪﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﺍﺯ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺠﺒﻬﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻣﺎ
ﺷﺶ ﺭﮐﻦ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰ'ﺍﻳﻦ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﮑﻰ
(ﺳﺨﺎﻭﺕ)
ﻭﺑﺨﺸﺶ
ﻓﺮﺍﻭﻥ ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖﮐﺴﻰ'ﺍﮔﺮ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺨﺎﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻣﻌﻠﻮم ﺸﺪ. ﻭﺩﻭﻡ
(ﺗﻮﺍﺿﻊ) ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮒ
ﻧﭙﻨﺪﺍﺷﺘﻦ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ. ﻭ
ﺳﻮﻡ(ﮐﺮﻡ)ﻭ
ﺑﺨﺸﺶ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻨّﺖ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺸﮑﻞ ﺳﺨﺎﻭﺕ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺮﻳﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺃﺭﺣﻢ
ﺍﻟﺮﺍﺣﻤﻴﻦ. ﭼﻬﺎﺭﻡ
(ﻋﻔﻮ) ﻭ ﺭﺣﻢ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ ﻭ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺑﺮﻧﺠﺎﻧﻨﺪ' ﻧﺮﻧﺠﺪ
ﻭ ﻧﺮﻧﺠﺎﻧﺪ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﻣﻰ
ﻧﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﭘﻨﺠﻢ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﻨﻴّﺖ
ﻭ(ﻣﻦ ﻣﻦ) ﮔﻔﺘﻦ. ﻭ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺰﺭﮒ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺗﺮ ﺩﻳﺪﻥ
ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭﺧﻮﺩﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻨﻢ
ﺯﺩﻥ ﻭﺧﻮﺩﺭﺍﻋﺎﻣﻞ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﭼﻮﻥ ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻯ'ﺗﻮ
ﻧﺒﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﻧﻤﻮﺩﻯ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭﺩﺳﺖ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﺸﻢ(ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ)ﺩﺭ
ﻓﺘﻮﺕ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺩﺭ ﻫﺪﺍ ﻫﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎ'ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺿﺪ ﻫﻮﺵ'ﭼﻮﻥ
ﻏﺮﻭﺭ ﻭﻣﺴﺘﻰ
ﻫﺎ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻓﺘﻮﺕ ﻭﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻟﻌﺰﻡ
ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺷﻴﺦ
ﻣﺮﻧﺪﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﻓﺘﻮﺕ ﺳﺎﺧﺘﻪﺍﻯ
ﺍﺯﻧﺒﻮﺕ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﺒﻮﺕ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋی
ﻮﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺩل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ ﻭ
ﻓﺘﻮﺕ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ ﺩﺭ
ﻫﻢ'ﻭﻟﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻫﻤّﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺗﺸﻴّﻊ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻓﻄﺮﻯ ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺗﺸﻴّﻊ ﻗﺸﺮﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗﺸﻴّﻊ'ﮐﻪ
ﺗﺸﻴّﻊ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺷﻴﻌﻪ'
ﻫﻤﮕﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ'
ﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻳﻚ ﻟﺎ ﻗﺒﺎ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﻭ
ﻗﺼﺪ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺣﺰﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﻭ
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ'ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺯﻳﺮ ﻋﻠﻢ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺰﻫﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻭ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻭ'ﻳﺎ
ﺳﻴّﺪ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺼﻮﺭ'
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﻧﮓ
ﻋﻮﺍﻡ ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ'ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﻨّﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ'ﺃﻫﻞ
ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻥ'ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥﺗﺸﻴّﻊ
ﻭﮐﺴﺐﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺼﻮﻑ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﻨﺎﻡ
ﻓﺘﻮﺕ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ. ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺭﺍ ﻫﺮ
ﮐﺴﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﺎﻣﻰ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺶ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﻳﺎ
ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻓﻘﻬﺎﻯ
ﺳﻔﻴﻪ ﺑﺮﺳﺮ
ﺍﻳﻦ
ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ'ﺑﺸﮑﻞ
ﺧﺠﻠﺖ ﺁﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺳﺮ ﻭ ﮐﻠّﻪ
ﻫﻢ ﻣﻴﮑﻮﺑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻡ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﻭﻡ ﻭﻫﻮﻡ ﮐﺮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺍﻣﺎﻡ ﻭ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺳﺎﻟک
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻣّﻰ
ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ
ﻧﻴﺴﺖ' ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺩﺭﺁ ﻏﺎﺯ ﺑﻰ
ﺳﻮﺍﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻣﻴﻦ'ﺍﺯ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﻣﺸﻬﻮﺭ
ﻗﺮﻳﺶ'
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻫﺎﺷﻤﻰ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ(ﻫﺸﻢ)ﻭ
ﺧﻮﺭﺩ ﮐﺮﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ.
ﻭ ﺯﻧﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ (ﺍﻡ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ'ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ' ﭼﻪ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺯﻥ. ﻋﻤﻞ
ﺗﻮﻟّﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺﺳﺎﻟﻚ'ﺑﺎ ﺳﻮﮊﻩ(ﻭﺍﻟﻪ)
ﺷﺪﻥ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻮﮊﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺋﻢ ﺃﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ'ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﮐﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻦ'ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻓﺎﻃﻤﻰ'ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻔﺎﻃﻤﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﻮﺧﺖ. ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺳﺎﻟﻜﺎﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻋﻤﻠﺎ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻦ
ﺍﻭ ﻭ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻮﻯ'ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻭ'ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺗﺸﻴّﻊ'ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﺳﺖ' ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻧﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺪﻋﻰ ﺗﺸﻴّﻊ. ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭﮔﺬﺷﺘﻪ'ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ'ﺑﻨﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺣﺰﺑﻰ
ﻭﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺷﻴﻌﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻓﺸﺎﺭ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻭﺷﮑﻨﺠﻪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺍ ﭘﺪﺭ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨی
اﺎﺳﺮﺍﺋﻴل ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﻣﻨﮑﺮ
ﻧﺒﻮﺕ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﮐﺎﺷﻒ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﺗﻌﺼّﺐ
ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﻭﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻏﻴﺮﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ'ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﻭﺭﺍ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺯﺭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ
ﭘﺪﺭ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺗﺎﻟﺢ ﻳﺎ ﻃﺎﻟﺢ ﻋﮑس
ﺻﺎﻟﺢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ ﺷﺶ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ'
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺗﺎﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺒﻌﻮث
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ'ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺤﻠّﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ'ﻧﺎﻡ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭﻧﻪ
ﺁﻥ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻭ ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻭﺟﺪ ﺁﻧﻬﺎ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻴﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻴﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎنی ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺣﺴﻴﻦ
ﻭﻋﻠﻰّ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ'ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻓﺘﻮﺕ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺩﺭ
ﻓﺘﻮﺕ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻓﺘﻰ
ﻭ ﺟﻮﺍﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﻓﺘﻮﺕ ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰم
ﺁﻧﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺗﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺑﺂﺭﺍﻣﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺷﻮﺩ' ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻣﻴّﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ'ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ' ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺪﻫﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺰﺷﻚ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﻴﻤﺎﺭ'ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺧﺎﺹ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺗﺸﺪﻳﺪ ﻳﺎ
ﺗﺨﻔﻴﻒ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻟﻐﻮ
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻗﺒﻠی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻨﺒّوء
ﻭﻧﺒﺄ ﻭﺧﺒﺮ ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭘﺶ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻰ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ' ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﭼﻮﻥ ﻗﻄﺮﺍﺗﻰ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻴﺎﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻫﻢ ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻧﺒﻮّﺕ ﺑﺎﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪ'
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻭﻓﺎﺕ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺑﻴﻦ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ'ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺩﺭ ﺗﺄﺳﻴس
ﮐﻌﺒﻪ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻫﺮ
ﺑﺮﻫﻤﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺳﻤاء ﺍﻳﻞ ﻭ
و اله و ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻧﻰ
ﮐﻌﺒﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦ
ﺑﻮﺩﻧﺪ'ﮐﻪ (
ﺗُﺒّﻊ )
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻤﮑّﻪ
ﺭﻓﺖ'ﮐﻪ
(ﺟُﺮﻫﻮﻡ ﻳﺎ
ﮔﻮﺭﻫﻮﻡ)ﻭ
ﻗﺮّﻩ ﮔﻴﺮﺍﻥ
ﻫﻮﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ'ﺑﺠﺰ ﺍﻗﻠّﻴﺘﻰ
(ﻫﺎﺷﻤﻰ)ﺑﻬﺸﻢ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺒﻮﺩ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺑﻨﺎﻡ
ﻗﻠّﺎﺑﻰ ( ﺑﻨﻰ
ﺍﻣیّه) ﺑﻮﺩﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻭﻡ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﺘﻌﺼّﺐ ﺍﻣﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻄﻊ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻗﺮﻳﺶ با
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻳﻬﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﺯ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﺳﻴﻨﺎ
ﻭﺩﺭﻳﺎﻯ ﺳﺮﺥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺷُﻌﻴﺐ ﻧﺒﻰّ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺁﻣﺪﻩ
ﻣﺼﺮ ﺭﺍ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺩ'ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺑﻤﮑّﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩَﺭﻯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺫﮐﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ. ﻭ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺪﻯ
ﻭﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﺼﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻯﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻳﻚ ﺍﺻﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺩﻳﻦ
ﺣﻨﻴﻒ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻧﺒﻮّﺕ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻌﺪﻯ'
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ'ﺭﻭﺵ ﺣﻨﻴﻒ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺃﺳﻤاء
ﺍﻟﻠﻪ'ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ'ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻭ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﻟﻔﻆ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻧﺪ' ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻳﺎ ﺻﻠﺎﺕ
ﻋﺮﺑﻰ' یعنی
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺻﻠﻪ ﻫﺎﻯ ﺑﺎ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﭘﻨﺞ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ دعا
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. د
الاّ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﻳﺎﻧﻤﺎﺯﻯ
ﺑﮑﻤﺮ ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺯﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﭼﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ' ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﺑﺮﻭﺯﻩ'ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺮﻙ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺭﺍ
ﺷﺮﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻓﺘﻮﺕ'ﮐﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩ'ﻭلی اﻭ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ'ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺍﻗﻠّﻴﺘﻰ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻩ ﻗﺒﻠﻰ'
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'
ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺼﻠﻴﺐ ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ'ﻭ
ﻳﺤﻴﻰ
ﻣﻌﻤﺪﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺳﺮ
ﺑﺮﻳﺪﻧﺪ'ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻋﺎﺭﻑﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺷﻴﻌﻪ
ﻳﺎ ﺳﻨّﻰ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﭘﻮﺳﺖ ﮐﻨﺪﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺣﻠّﺎﺝ
ﻭﺳﻬﺮﻭﺭﻯ ﺭﺍ
ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ و
حلّاجی
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ'
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺒﺮﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺰﺩ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﮐﺴﻰ
ﻫﻢ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﻓﺘﻮﺍ
ﺩﻫﻨﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻬﻤﺖ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
خود ﻋﺎﻣﻞ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﺑﻮﺩﻩ'
ﻭﻳﺎ ﻣﺠﺎﻫﺪ ﺧﻠﻖ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
بوده اند. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺟﺪﻳﺪ'
ﻭﮐﻠﺎس ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺗﺄﺳﻴس
ﮐﺮﺩ' ﮐﻪ ﻧﻔﻰ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﺒﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺪ'ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶ'ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺗﺶﻫﺮﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ'
ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭﺷﻬﻮﺩﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﻮﺩ. ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻧﺎﻡ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ'
ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ ﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﮐﺎﺷﻒ ﻋﺮﺵ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ'
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﻧﺎﻡ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﻧﺎﻡ ﺭﺏّ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥ را ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﻤﺎﻣﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻝ( ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺻﻠﻰ
)ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ'ﻳﺎ
ﺍﺩﻳﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﻧﺠﻴﻞ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ' ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺸﺎﻥ
بلکه ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺗﺸﺎﻥ'ﮐﺘﺎﺏ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻋﻠﻰّ
ﺩﺭ ﻧﻬﺞ
ﺍﻟﺒﻠﺎﻏﻪ'ﺩﺭ
ﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ
ﺍﺯﺍﻯ ﭘﻮﻝ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻧﻔﻮﺫ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭی
ﻭﺣﺬﻑ ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﻳﺎﺕ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺳﻴﻒ ﻭ
ﺷﻤﺸﻴﺴﺮ
ﻭﺧﻮﻥ ﮐﻪ ﻋﻤﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺳﻴﻊ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﺗﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ'ﻣﻮﺭﺩ ﺩﻓﺎﻉ
ﺣﺘﻰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﮐﺎﺳﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﺍﻍ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﺵ شده اند. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺎ ﺩﻭ ﻗﺮﻥ ﭘس
ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻋﻠﻰّ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋﻤﺮ ﻭﻋثماﻥ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺑﺎ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ'
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺿﻌﻒ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻣﻮﻯ
ﻭ ﺟﺎ
ﻧﻴﻔﺘﺎﺩن ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎ
ﻃﺮف ﺪﺍﺭﺍﻥ ﺁﻥ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ ﻫﺎ
ﺟﺎﻳﺰ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺁﻳﺎﺕ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺗﻘﻴّﻪﻭ
ﺣﻔﺎﻇﺖ'ﺗﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻔﻴﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻨﻔﺬ ﺳﻨّﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﻤﻴﻨﻰ
ﮔﻔﺖ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﻣﻦ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ. ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﮐﺮﺩ
ﻭﭼﻮﻥ ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ ﺑﺎﺯ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﺰﻳﺮ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﻓﺖ'
ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ
ﺑﺎ ﻗﺮﻳﺸﻴﺎﻥ
ﻫﺎﺷﻤﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺟﺎﻣﻊ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﻋﺼﺮﻯ ﻋﻘﻞ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﻭ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻧﻰ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻫﻤﮕﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪﻧﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ. ﭘس
ﻫﻤﮕﻰ ﺟﺎﻣﻊ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺷﺮﻁ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ ﺭﺍ
ﺷﻴﻌﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ'ﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﭘس ﻋﻨﺼﺮﻯ
ﺳﻨّﻰ ﺑﻮﺩﻩ. ﮐﻪ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺬﻫﺐ ﺭﺳﻤﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩ'ﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﺷﺮﺍﻗﻰ ﮐﻪ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺗﺸﻴّﻊ ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ رسیدن
به ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ'
ﺑﻤﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺗﺸﻴّﻊ
ﻓﺮﻣﻮﺩ'ﮐﻪ شما
ﺷﻴﻌﻪ ﻧﻴﺴﺘﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ. ﻣﺤﻤﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﻬﺮ ﻋﻠﻢ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﺑﺎﺏ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻭﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﻠﻢ ﻣﺤﻤﺪ'ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻭ ﻭ
ﻧﻴﺰﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ'
که ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻋﻠﻰّ
ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺷﻬﺮ
ﺍﻳﻦ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻭﺑﺎﺏ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺎﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻋﻠﻰّ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ'
ﺑﺘﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪﻩ
ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ۳۱۳ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﻭﻧﻔﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﻳﮑﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﻭﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ و
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻨﺎﻡ
(ﻣﺄﻣﻮﻡ) ﻭﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﺘﻰﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.

ﻣﻠّﺎ
ﺻﺪﺭﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ'ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ'ﻳﺎ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ'ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻧﺒﻰّ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﺎﺑﻊ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ'
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ'ﺑﺮﺍﻯ
(ﻭﺍﻟﻪ ﺷﺪﻥ) ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻟﻔﻆ
ﻧﺒﻰ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﺷﺪ'ﮐﻪ ﺧﻠﻔﺎ
ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪﺑﺎﻋﻠﻰّ
ﭼﻮﻥ ﺃﺑﻮﺫﺭ
ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺑﻤﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬی
ﻨﺒﻰّ
ﺑﻮﺩﻧﺪ'ﭼﻮﻥﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺒل ﻨﺰﺩ
ﻳﻬﻮﺩ
ﻧﺒﻰّ'ﻭﻧﺰﺩ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻧﺒﻮّﺕ ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭ
ﺗﻘﺪس ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻧﺒﻰ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻨﺒّوء
ﻭ ﻧﺒﺄ
ﻭﺧﺒﺮﮔﻴﺮﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺯﻧﺒﻮﺭﻋﺴﻞ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭﺃﺻﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ'ﻣﻮﻗّﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ'ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﺠّﺖ ﺑﻦ
ﺍﻟﺤﺴﻦ'ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ'ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ'ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻣﻰ ﻭ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻗﺖ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ'ﺣﺠّﺖ
ﺑﻦ ﺍﻟﺤﺴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺣجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻦ
ﻋﺴﮑﺮﻯ'ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﺯ ۳۱۳
ﮔﺎﻧﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺪﻩ'
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﻏﻴﺒﺖ
ﺻﻐﺮﺍﻯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ'ﻭ ﻏﻴﺒﺖ
ﮐﺒﺮﺍﻯ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﺘﻮﻓّﻰ ﺍﺳﺖ. ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎ ﺯﻥ
ﻭﺑﭽّﻪ'ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻫﻢ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺑﻮﻟﻴﻌﻬﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺮﺍﺳﻢ (ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ)
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ'
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﻨﺪ'ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ (ﺗﺬﮐﻴﻪ
یا تزکیه ) ﻭ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﺗﻮﺭﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ' ﺑﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﺭﺏ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﮒ قبل از
مرگ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪ'
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ'ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺣﺴﻴﻦ ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﻓﺘﻮﺕ ﻳﺎ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ'
ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﻋﻨﻮﺍﻥ(ﺧﺮﻗﻪ
ﺗﺬﮐّﺮ)ﻭ(ﺧﺮﻗﻪ
ﺑﺤﻖ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﭘس ﺑﺮﮐﺖ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻦ'ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯﺴﺎﻟﻚ'
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺤﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣق ﻮﺣجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺧﺮﻗﻪ
ﺻﻮﻓﻴﻪ ﻗﺒﺎ ﻭ
ﻟﺒّﺎﺩﻩﺍﻯ ﻣﺸﺨّﺺ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺗﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮ. ﻭ
ﺧﺮﻗﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺧﺮﻗﻪﻫﺎ
ﻭﻭﺻﻠﻪﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺧﺘﻪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺎﻣلی ﻨﻴﺰ
ﺑﺠﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﺘﻌﻬّﺪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪ'ﻭﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ ﻭﮐﻤﻚ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺻﻮﻓﻴﻪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺎﺋﻰ'ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﺁﺯﺍﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺳﺖ.

ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﻭﺭﻩ
ﮐﻮﺗﺎﻩﻭﻣﻮﻗّﺖ(ﻋﻘﺪ
ﺗﻤﺘّﻊ) ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻳﺎ ﭼﻨﺪ
ﭼﻠّﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ
ﻭﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪ'ﻭﺑﺪﻗّﺖ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻘﺪ ﺩﺍﺋﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻋﻘﺪ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻭ(ﻧﮑﺎﺡ)ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ( ﻧﮕﺎﻩ
)ﻣﻮﻗّﺖ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺟﻰ
ﺟﻨﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺟﻨﺠﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻪ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩ'ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺯﻥ ﻣﻄﻴﻊ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭﺯﻥ
ﻋﻘﺪ ﺩﺍﺋﻢ'ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﭼﻬﻞ ﺯﻥ ﺻﻴﻐﻪ
ﺗﻤﺘّﻊ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻮﻗّﺖ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭﺻﺎﺩﻕ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻘﺮﺍﺭﺩﺍﺪ
ﺩﺍﺋﻢ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﺯﻭﺝ ﻳﺎ
ﺟﻔﺖ ﻭ ﺷﻔﻊ ﻭ
ﻫﻤﺴﻔﺮ ﻭﻫﻢ
ﭘﺎﻟﮑﻰ
ﺩﻭﻣﺴﺎﻓﺮ ﺑﺮ
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺷﺘﺮ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪﺑﺤﺞ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﺍﻣﺎ(ﺧﺮﻗﻪ
ﺳﻴﻔﻰ)ﻳﺎ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺟﻨﮓ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﻭﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﻠﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ'ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺪﻓﺎﻉ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﺮﻗﻪ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﻳﺎ ﻟﺒﺎس
ﻧﺒﺮﺩ ﺑﺮﺗﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎﻭﻯ
ﺑﺠﻨﮓ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﻓﺪﺍﺋﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ'ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻗﺒﻠﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺸﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ'
ﮔﺮﻳﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺩﻋﺎﻯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺮﺑﺖ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺑﻨﻮﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺷﺮﺑﺖ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
( ﺷﺮﺍﺏ ﺻﺒﻮﺣﻰ)
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﭘﻴﺮ
ﻣﻰ ﻧﻮﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺟﺎﻧﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﮐﻨﺪﻩ'ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺟﺴﻤﻰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﻓﺘﻮﺕ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ'ﻣﺒﺎﺣثی
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ' ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻓﺘﻰ ﻳﺎ
ﺟﻮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ ﺍﺯ
ﺭﻳﺸﻪ ﺟﻮﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ'ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪ
ﻭﻣﻌﻨﻰ(ﻓﺘﻮﺍ)
ﻭ ﺣﮑﻢ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ'ﺁﻧﻬﻢ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺟﺎﻫﻞ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺑﺤث ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﺘﻮﺕ ﺑﺎ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﭼﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺩﺍﺭﺩ' ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻗﺸﺮﻯ'ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﮔﺬﺭ
ﺍﺯ ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺟﻨﺒﻪ ﻗﺎﻃﻊ
ﻭﭼﻮﻥ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺮﻭّﺕ
ﻭ ﺗﺮﺣّﻢ ﻭ
ﮔﺬﺷﺖ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ'ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻓﺘﻮﺍﻯ
ﺗﺼﺮﻑ '
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ' ﻧﻪ
ﻓﺘﻮﺍﻯ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺼﺎﺹ ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﻡ.
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻓﺘﻮﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ ﻓﺘﻮﺍﻯ
ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ' ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻓﺘﻮﺕ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺭﺍﺯ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺧﺸﮑﻰ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ'ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺗﻤثیل
ﻭﻣثاﻝ'ﭼﻬﺎﺭ
ﺭﺍﻩ ﻓﺘﻮﺕ ﺩﺭ
ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺩﻳﻨﻰ'ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﻭﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻓﺘﻮﺕ
ﺩﺭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺎﺿﺮﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻞ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﭘﻴﺮ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﺠﻠﺶ'ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﻮﺩﻧﺪ'ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﺸﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺍﻗﻄﺎﺏ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻝ ﻭ
ﺍﻭﺗﺎﺩ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ' ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳّﺖ ﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ'ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻳﻬﻮﻩ ﺟﻮ
ﻭﻫﺪﺍ
ﺟﻮﻳﺎﻥ'ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﻳﻨﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺁﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭﻣﻠّﺎ
ﻭ ﮐﺸﻴﺸﻰ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﺮﻓﺘﻪ'ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻗﺎﻓﻠﻪ
ﺳﺎﻟﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ'ﮐﻪ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺴﺢ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺸﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺴﺎﻣﺎﻥ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣؤﻣﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻡ' ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﺩﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻨﺸﺴﺘﻪ'ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺴﻠﻢ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻢ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﻣﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻧﻴﺴﺖ'ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺷﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﭘس
ﻫﻤﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ'
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﭼﻬﺎﺭ ﺃﻣﺮ
ﺧﺎﺹ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺭﺍ'ﻳﮑﻰ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ'ﻭﺍﻳﻦ
ﺷﺐ ﻫﺮ ﺷﺒﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭘس ﻟﻔﻆ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪ'ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺑﺸﺎﻫﺪ
ﺁﻥﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻫﺮﺷﺐ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺍﺳﺖ' ﺍﮔﺮ ﻗﺪﺭ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﻣﺸﺨﺼﻰ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ثلث ﺳﻮﻡ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺁﺧﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ.
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ' ﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ'ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻳﺎ ﻣﺎﻩ (ﺭﻣﺾ
ﻋﻴﻦ) ﻭﺗﻮﺭﻡ ﭼﺸﻢ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻟﺰﻭﻡ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺎﻳﻦ ﺁثاﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻰ
ﺷﻮﻧﺪ'ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺭّﻩﮔﻴﺮﻯ
ﻭ ﻗﺮّﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﺨﻢ ﭼﺸﻢ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭﻋﻮﺍم
اﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
(ﺑﺎﺑﺎ ﻗﻮﺭﻯ)
ﺑﺎﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯﻧﻔﻮﺫ
ﻭﻳﮋﻩ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﻤﻪ
ﻣﺎﻫﻬﺎﻯ ﻗﻤﺮﻯ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺎﻡ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺷﺪ'ﻭﻫﻤﮕﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﻗﻮﻣﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺭﺟﺐ ﺭﺍ
ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ
ﺭﺍﺟﻴﻮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺯ
ﻣﺤﺮﻡ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺗﺎﺳﻮﻋﺎ
ﻭﻋﺎﺷﻮﺭﺍ'ﻭﺫﻯ
اﻟﺤﺠّﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻔﺮ ﻣﮑّﻪﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺣجّ
کعبه ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﻭﻡ ﺧﺎﺹ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺭﺍ(ﻏﺴﻞ
ﺟﻨﺎﺑﺖ)ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ. ﭼﻮﻥ
ﻏﺴﻞ ﺗﻌﻤﻴﺪ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ'ﺩﺭ
ﻣﻌﺒﺪ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ
ﻭ ﺻﺎﺋﺒﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺍﺧﻞ ﺁﺏ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻳﺎ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ'ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺿﻌﻒ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻴباﺷﺪ'ﺑﺎ
ﻏﺴﻞ ﺟﻨﺎﺑﺖ'ﻣﺮﺍﺳﻤﻰ
ﻣؤثّر ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﮑﻮﻫﺶ
ﮐﻨﺪ'ﻭﺑﻔﮑﺮ
ﺷﻬﻮﺕ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻏﺴﻞ ﺟﻤﻌﻪ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ' ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺟﻤﻊ ﻭﺟﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﺎﺭﺝ ﻭ ﭘﺎﻙ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻤﺤﻀﺮ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻏﺴﻠﻰ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻏﺴﻞ ﻣﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺳﻤﻰ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻧﻈﺎﻓﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻏﺴﻞ تن
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﭼﻮﻥ ﺁﺏ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮﺭﻭﺯ
ﻧﻈﺎﻓﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺳﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻧﺪ'ﺑﺎﺯ
ﻏﺴﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻏﺴﻞ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺳﻤﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ'
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺷﺴﺘﻦ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﻭ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭ ﭘﺮﭼﻢ
ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﺑﺎ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥﻗﺒﻠﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺟﻨﮕﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻮﺭﻭﺵ ﻭ
ﺩﺍﻭﺩ ﻭﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻰ ﺟﻨﮕﻴﺪﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﺟﻨﮕﺪ. ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ' ﻫﺮﻳﻚ ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭘﺮﭼﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ'
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻳﻦ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎ ﺑﺮﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ' ﭘﺮﭼﻢ ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺩﺕ
ﭘﺮﭼﻢ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ'
ﭼﻬﺎﺭ ﭘﺮﭼﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺠﺎﻟس
ﺻﻮﻓﻴﻪ' ﭼﻨﺪ ﺷﻤﻊ
ﻭ ﻳﺎ ﭼﻨﺪ ﭼﺮﺍﻍ
ﻭ ﻟﺎﻟﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻣﺤﻠّﻰ ﻭﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﺷﺮﻭﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ' ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺁﺏ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﻗﺎﺑﻞ ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ'
ﻣﻨﺒﻊ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻫﺎﻯ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ'ﺷﺮﻁ
ﻓﺘﻮﺕ
ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﭼﺸﻤﻪ
ﺁﺏ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯﺪﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮ'ﻭ ﺣﺴﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻏﺎﻳﺐ ﺳﺎﻟﻚ'ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻣﺎﺩﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ'ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺍﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﺩ.

ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﻳﻚ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ'
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺪﻑ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻓﺘﻮﺕ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ'ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺟﻨﺒﻪ
ﺃﺩﺑﻰ
ﻭ(ﺍﻟﻔﻴّﻪ)ﻭﻫﺰﺍﺭﻩ
ﻫﺎﻯ ﺷﻌﺮﻯ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯﻋﻠﻮﻡ(ﺧﻔﻴّﻪ)
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ' ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻢ ﺣﺴﺎﺏ ﻭ
ﺍﺭﻗﺎﻡ ﻭ
ﺳﻴﻤﻴﺎ
ﻭﮐﻴﻤﻴﺎ ﻭ ﻟﻴﻤﻴﺎ'ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻮﺷﺶ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ ﺧﻄﺮ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺰﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ'ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻋﻠﻤﻰ'ﺑﺮﻳﺸﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻧﺪ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ
ﻭﻟﻰ ﻣؤﺷّﺮ ﺗﺮ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺷﻖ ﻋﻠﻢﻭﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ. ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺘﻮﺕ 25 ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﻮﺩﻧﺪ'ﻭﻫﻔﺖ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺣﺮﻑ ﻑ
ﻭ 14 ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺣﺮﻑ
ﺕ' ﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺑﺎ
ﺣﺮﻑ ﻭﺍﻭ'ﮐﻪ ﺗﻔﺼﻴﻞ
ﺁﻧﻬﺎ'ﻓﻀﻞ ﺑﺎ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻓﺘﻮﺡ ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻫﺎ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺷﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻓﺼﺎﺣﺖ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﻓﺮﺍﻏﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺍﺯ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ'ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﻓﻌﻞ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺮﻑ
ﺗاء ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺗﻮﮐّﻞ
ﻭﺗﻮﺍﺿﻊ ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻭ
ﺗﻄﻮﻉ ﻭ
ﺗﻬﺠّﺪ ﻭ ﺗﻠﻄﻒ
ﻭ ﺗﺒﺮﻙ ﻭ
ﺗﺼﺮﻑ ﻭﺗﻔﮑّﺮ'ﻭ
ﺩﺭ ﺣﺮﻑ ﻭﺍﻭ
ﻭﻓﺎ ﻭ ﻭﺭﻉ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻭﺻﻠﺖ'
ﻳﺎ ﺣﻔﻆ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺎﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﻨﻈﻢ
ﻭﺗﺮﺗﻴﺐ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺴﻬﻴﻞ
ﻳﺎﺩﺁﻭﮔﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭﺭﺍﻩ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻭﻫﺮ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ
ﺑﻴﺎﻧﻰ'ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻤﻚ
ﺑﺤﻔﻆ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ'ﻭﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺧﻮﺩ'ﻭﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺒﺎﺕ
ﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﻑ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ'ﺗﺎ
ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻰ ﻭﺗﻤﺮﻳﻨﻰ
ﺑﺪﻧﻰ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻳﮕﺮ.

ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺧﻄﺎﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻳﺎ
ﺭؤﻳﺎﻳﺶ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎﭘﻴﺮ
ﺭﺍﻩ ﺣﻠّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﭘﻴﺮ'ﺗﺎ
ﻭﻗﺖ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ. ﻭ ﺳﻮﻡ
(ﺳﺨﺎﻭﺕ)
ﻭﻣﺮﻭﺕ ﻭ
ﺁﺷﺎﺭ ﮔﺸﺎﺩﻩ
ﺩﺳﺘﻰ ﻭ ﺩﺭﻳﻎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭﺏ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺩﺍﺋﻢ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﻭﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ'ﻭ
ﭘﻨﺠﻢ ﺩﺍﻧﺶ ﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺸﺨﺺ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺸﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻭ ﻫﻔﺘﻢ
ﻫﻤﻴﺸﻪﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ'ﺻﻮﺭﺕﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻧﺠﺎﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ
ﻋﻔﻮ ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺃﻫﻞ ﻓﺘﻮﺕ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻤﺘﺮ
ﭘﺮﺳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ
ﺣﻖ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ'ﺗﺎ
ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ'ﻭﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﺮﺳﺸﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﭘﻴﺮ' ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻬﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎقی
اﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﮕﻮﻳﺪ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ'ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﻋﻴﻦ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺯﻳﻮﺭﻯ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻈﺎﻓﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﻌﻄّﺮ ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺳﻔﺮﺟﺰ ﻋﺼﺎﻯ
ﺑﻠﻨﺪ
ﻭﻣﺤﮑﻤﻰ
ﺳﻠﺎﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻓﻊ ﺧﻄﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﮐﻤﮑﻰ
ﺩﺭ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺍﺯ. ﺩﺭ ﺳﻔﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﻏﺬﺍ ﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ'ﺗﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ
ﺭﺍﺩﺭ ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻫﻨﺮﻯ ﮐﺮﺑﻴﻦ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ ﻧﺠﻢ
ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﺗﺒﺮﻳﺰﻯ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﺎﻋﺮﻯ ﺻﻮﻓی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﻗﺼﻴﺪﻩ ﺟﺎﻟﺒﻰ
ﺑﺮ ﺑﺎﺭﻩ ﻓﺘﻮﺕ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭﻫﻢ
ﻓﮑﺮ ﺳﻬﺮﻭﺭﻯ
ﺩﺭ ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﺩﺭ712
ﻫﺠﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﺒﺮﻳﺰ ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺯﺭﮐﻮﺏ ﻃﺮﺯ
ﻭﺭﻭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻢ
ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻴﻦ
ﻫﺮ ﻗﻮﻣﻰ ﻭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ'ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺁﺩﺍﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭼﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﺎﻥ'ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻬﻢ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ.
ﺯﺭﮐﻮﺏ ﺍﺯ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺭ ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺍﻡ'ﻭ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻧﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ﻧﻮﺭ
ﻣﻦ ﺑﻮﺩ'ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ'ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ'ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ'ﻭﺗﺎ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻮﻗﺒﺸﺮﻯﺮﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺩﺭ(ﻋﻠﻢ ﺃﺯﻟﻰ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﮑﺎﻥ ﻭ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺕ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺣﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ'
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺭﺍﻩ ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺁﻥ'
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺎﺩﺭ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻮﺭ
ﺁﺩﻡ ﭼﻪ
ﺧﻮﺩﺵ'ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﻭ'ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﮐﻨﺪ'
ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ'ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ'
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﺭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ(ﻧﻮﺭ ﻣﻦ)
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶ'
ﻭﻳﺎﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺣﻰ' ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﻭ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﻭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻩ'ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ' ﺗﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺷﺪﻩﺍﻯ'ﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ' ﺩﺭ
ﻣﻘاﺒﻞ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭﺍﻟﻬﻰ'
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ'ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ'
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰ'ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ' ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﺍ'ﺑﺎﻳﺪ ﻃﻰ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.

ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻧﮑﺘﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﻭ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻨﺒﻊ ﻫﺮ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳﺖ ﻭ ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﻏﺰﻟﻴّﺎﺕ
ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﻤﻮﻧﻪ'ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﺗﺎ
ﻓﺮﻕ ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ'ﺑﺎ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﺮﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻭ
ﭘﻨﺎه ﺑﺒﺮﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺁﻥ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﮔﻔﺖ'
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺁﻧﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎ'ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﺸﻒ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ'
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻔﺎ ﻭ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ'
ﻣﺤﻤﺪ (ﻧﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ)ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ. ﭼﻮﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ' ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ' ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ'ﻭﻫﺮﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻏﺎﻳﺒﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭﺵ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺳﺘﻮﻥ ﺍﺻﻠﻰ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﭼﻨﺪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻫﺴﺖ. ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ' ﮐﻪ ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻣﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻗﺮﻥ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﭼﺎﻩ ﺳﺎﻣﺮّﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﺟﻤﮑﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻔﺒﺎﻯ ﺩﻳﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺗﺸﻴّﻊ
ﺑﺸﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﻘﻴﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ(ﭘﮕﻴﻪ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ (ﭘﮕﺎﻫﻰ ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﻰ)
ﺑﻨﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﻭ
ﻳﺎ ﺯﺭﮐﻮﺏ ﺍﺯ
ﺣﺪﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﮐﻨﺖ
ﻧﺒﻴّﺎ ﻭ ﺁﺩﻡ
ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻄﻴﻦ
ﻭﺍﻟﻤاء )ﮐﻪ
ﻣﻦ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ'ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻢ'ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﺎﻫﻰ
ﮐﻪ
ﺁﺩﻡﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻦ
ﺧﺎﻙ ﻭﺁﺏ ﺩﺭ
ﮔﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺎﻟﺶ ﺩﺍﺩ' ﻭ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟی
اﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻫﺰﺍﺭ
ﺣﺪﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ'
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩﻡ'
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻡ.
ﺍﻣﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ'ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺑﺎ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ'ﭘﻨﺞ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﭘﻨﺞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ' ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭﺡ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻌﺪ'
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﻩ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ ﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﮐﻪ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﭘﻴﺶ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯﺨﻮﺩ'ﺑﺎﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺭﺳﻴﺪ'ﺧﻮﺩﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻪ'ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺗﺎﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ'
ﺍﺯ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ'
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﭘس ﻗﺒﻠﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺁﺩﻡ ﻭ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺷﻒ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﺁﺩﻡ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﺁﺩﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺁﺩﻡ
ﺷﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻌﻠّﻢ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ' ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﻴﻔﻪﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺭﺍ'ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺰﺩ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﺴﺖ'
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﺮﺩﻩ.
ﮐﻪ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪﺯﺭﮐﻮﺏ'ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ' ﻋﻠﻨﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ'
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺳﻄﺤﻰ ﺍﺯ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ' ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻟﻔﺒﺎﻯ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ'ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺷﺮﻋﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﺸﺮﻳﻌﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﻧﺠﻢ
ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﺍﺯ ﺳﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﺘﻮﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻧﺨﺴﺖ(ﻓﺘﻮﺕ
ﺯﺑﺎﻧﻰ)
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻦ'ﺑﺎﺯ
ﺗﻮﺟّﻪﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﻏﻴﺒﺖ ﻭ
ﺑﻬﺘﺎﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﻭﻡ(ﻓﻄﺮﺕ
ﺩﻝ)ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺑُﺨﻞ ﻭ
ﺣﺮﺹ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺳﻮﻡ(ﻓﺘﻮﺕ
ﭼﺸﻢ)ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﻮس ﻭ
ﺁثاﺭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﺸﻢ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺭﻋﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺘﻮﺕ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰ'ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺤﻘﻖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻴّﺌﺎﺕ ﻭ
ﺑﺪﻯ ﻫﺎ
ﻭﺯﺷﺘﻴﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺤﺴﻨﺎﺕ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ'ﺳﺮﺍﺳﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺸﺮﻙ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ'ﺑﺎﺯ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ' ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ'ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻭ
ﺧﺎﺹ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻮﺩﻩ'ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣّﻰ
ﺷدﻩ ﺑﻌﺪﻯ'ﻭ
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺗﺠﻮﻳﺰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﮑﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺳﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﺘﻮﺕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﺎس ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻭﭘﺎس
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻭ
ﻧﺤﻮﻩ ﺻﺤﺒﺖ
ﺑﺎ ﺃﻫﻞ ﺧﺪﺍ. ﮐﻠﺎﻡ
ﺧﺪﺍﺭﺍ ﭘﺎس
ﺩﺍﺷﺘﻦ'ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﮐﺴﻰ
ﻧﺎﻇﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ' ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺣﮑﻤﺖﺳﻠﻮک
اﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﺎﺹﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻩ. ﺍﻣﺎ
ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻧﻪ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺷﺨﺼﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻭﻳﺎ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﻭ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯﮑﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ
(ﻣﻨّﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ)
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯﺎﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ'ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ'ﻭﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺳﭙﺎﺵ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺑﺎ ﺃﻫﻞ
ﺧﺪﺍ'ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻋﺎﻳﺖﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻋﻘل ﻮ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻣﺮﺑﻮﻃﻪ.
ﺍﻣﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎ
ﺃﻫﻞ ﺧﺪﺍ'ﮐﻪ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭ ﭘﺎس
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ . ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺃﻫﻞ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪ' ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻳﺎﻓﺖ'ﺑﭽﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ.

ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺷﺮﻳﻌﺘﻰ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑ'ﻳﺎ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭﻳﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻣﺸﺮﻙ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺧﻮﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﮑﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺃثرﻯ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﻘﻮﺍ ﻳﺎ
ﺗﻘﻴّﻪ'ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﺮﺵ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﮑﻨﺪ'ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺳﺖ
ﮐﻢ ﺑﮕﻴﺮﺩ'ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﺳﺴﺘﻰ ﻭﮐﻢ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻣﺎ
ﺗﻘﻴّﻪ
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺟﺎﻥ ﻭﺟﺴﻢ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﮐﺸﻨﺪﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺘﻮﺍﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺘﮑﻔﻴﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺗﻘﻮﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺍﻥ'ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ'ﻭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ.

ﻭ
ﻳﺎ ﺯﺭﮐﻮﺏ ﺍﺯ
ﻓﺘﻮﺕ ﻋﺎﻡ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣؤﻣﻦ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺗﺎﺑﻊ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻋﺎﻣّﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭﻋﻮﺍﻡ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻋﻤﺎ ﻭﮐﻮﺭ
ﺩﻟﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻳﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﻓﺘﻮﺕ
ﻋﺎﻡ 'ﺻﺤﺒﺖ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻋﻮﺍﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﺘﻮﺕ
ﻭﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﻫﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺺ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺁﻥ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻫﺎ'ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ
ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﺎﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣثلا
ﻓﻠﺎﻥ ﻣؤﺳس
ﻳﻚ ﻣﺬﻫﺐ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻗﺸﺮﻯ'ﭼﻴﺰﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻋﺎﻣﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺷﺒﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﭼﻮﻥ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﺪ
ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻭﮐﺸﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣثلا ﻧﺎﻥ ﺑﺎﻋث
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﻣﺎ ﺣﻖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺣﻖ ﺁﻥ
ﺑﮑﺎﺭﺑﺮﺩﻥ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﺭﺯﻕ ﻭﻧﺎﻥ
ﻭﺍﻧﺮﮊﻯ ﺑﻤﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺭﺯﻕ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻳﺎ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﺎﻥ ﺭﺯﻗﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﮑﻤﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﻋﺒﺮﺕﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﭘﺎس ﻧﻌﻤﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ'ﻭ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ'ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺍﺯ
ﮐﻞ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺑﺮﺯﻕ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯﺍﻟﻬﻰ'
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺯﺭﮐﻮﺏ ﺍﺯ
ﻓﺘﻮﺕ ﺧﺎﺹ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺣﻔﻆ ﺣقّ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ
ﻗﻮﻝ ﻭﻓﻌﻞ ﻭ
ﺑﺒﺎﻃﻦ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'ﺣﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻃﺎﻋﺖﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭ'ﭼﻮﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺪﺍﺋﻰ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻓﺘﻮﺕ ﺧﺎﺹ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺪﺍﺭﺟﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ'ﺑﺎﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﺩﺍﺏ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﻋﻤﺎﻟﺶ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ'ﻭﻳﺎﺩﺭ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﮐﺸﻒ ﻭﺷﻬﻮﺩ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ'ﺑﺸﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﮐﺸﻒ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ'ﻭ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺻﺎﻟﺤﻪ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ'ﻭ ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ
ﺑﺎﻥ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺁﺳﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻓﺘﻮﺕ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻟﺰﻭﻡ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ'ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ'ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﭘﻴﺮ
ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ'ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺤﺪّ ﺃﮐثر
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻮﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻳﺎﻓﺖ'ﺑﺤﻖ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺣﻖ ﺷﺪﻩ'ﻭ
ﺣﺞ ﺍﮐﺒﺮ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﻮﻳﺪ. ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺍﺳﻢ ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺩﺍﻥ'ﮐﻪ
ﺯﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﻭﺗﻮﺳﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻭﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺤﻤﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ'ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻋﺮﺵ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﻭﻭﻗﻴﺢ
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭ
ﻭﻓﺎﺳﺪ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ. ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ'ﻭ ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻦ ﺩﻳﮕﺮ'ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥﻮﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻫﻤﮕﻰ
ﻭﻟﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻭﺍﻟﻪ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰﺑﻴﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ' ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﻫﻤﻴﺸﻪ ۳۱۳
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻭﻳﺎﺑﺎﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ'ﻭ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺴﺎﺣﻞ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻓﺘﻮﺕ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺧﺎﺹ
ﺃﻣﺮ ﺧﺎﺻّﻰ
ﺑﻴﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﻖ ﺭﺍ ﺑﺼﺎﺣﺐ
ﺣﻖ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺴؤﻝ ﺣﻔﻆ ﺍﻣﻮﺍﻝ
ﻭﺣﻘﻮﻕ ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻭﺟﻨﮓ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺣﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﮐﻪ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺳﻮﮔﻨﺪﻯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺣﻖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺒﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺣﻖّ
ﺃﻋﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺣق ﻮ ﺭﺏّ ﻋﻈﻴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣج
ﺃﮐﺒﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺣﺞ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ' ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ. ﺣﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ'ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺣﻘﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻮﻕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻣﺎﻟﻰ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻧﻴﺴﺖ' ﮐﻪ ﺣﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺑﺮ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺣﻘﻮﻕ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺷﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻮﻓﻖ ﺩﺭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻴﻬﺎ
ﻫﺴﺖ ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺯ
ﺣﻖ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'
ﻳﻌﻨی از ﻤﻘﺎﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻭ'ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻰ'ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﻓﻖﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ.
ﻭ ﻳﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﭼﻮﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ'ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ'ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻟﺎﺯﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﮑﻴﻔﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ.

ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﻋﺎﺭﻑ ﻧﻴﺰ'ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺤﺞ
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻦ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘس اﺯ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺖ ﻫﺎﻯ
علم
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ'ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻣﻴﻨﻮﻳّﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻧﺨﺴﺖ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ'ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ'
ﺗﺎ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺸﻬﻮﺩﻩ
ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻠﻪ ﺷﺪﻩ'ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻗﺎﺋﻞ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ
ﺃﻫﻮ'ﻭﻫﺮﺩﻭ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ'ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ'ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ ﻭﺍﻟﺨﺎﺭﺝ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ' ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎ ﺳﻮﺍﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ ﺍﺳﻢ
ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ
ﻫﺴﺘی ﻮ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺮ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ'ﺑﻌﺪﻯ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺗﻴﺰ ﺭﻭﻯ
ﺳﻮﺍﺭ ﮐﺎﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ'
ﺗﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥﻫﺪﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻓﺘﻮﺕ ﻭ ﻧﺒﻮّﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺁﻧﺎﻥ'ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ'ﺩﺭ
ﻧﺰلة ﺍُﺧﺮﻯ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ'ﺑﻌثت
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻤﮑﻦ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﻌﺪ'ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ'ﻭ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ'
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺮﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻭﻧﺒﻮّﺕ ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺷﺮﺍﻗﻴّﻮﻥ ﭼﻮﻥ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ'
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻭ
ﺷﺮﻭﻕ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ ﺷﺮﻭﻕ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺩﺭﻫﺮ
ﺑﺎﻣﺪﺍﺩ'ﺭﻭﺯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻭﻧﻮﺭﻭﺯ'ﻭﺭﻭﺯ
ﻣﻴﻠﺎﺩ
ﻭﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ
ﻭﺁﺭﻳﺎﺋی ﻮ
ﺟﻢ ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺟﺸﻦ ﻋﻴﺪ
ﻗﺮﺑﺎﻥ ﻭ ﻓﻄﺮ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻭﻝ ﺭﺍ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻭﺣﺸﺮﻩﺍﻯ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺻﺒﺢ
ﺷﺐ ﻳﻠﺪﺍ'ﻭ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺁﺧﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ'ﺑﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻳﮋﻩ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﻠّﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻳّﺖﻭﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻫﻨﺪﻯ'ﻭ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﻭﺗﺮﻙ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺮﻙ ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺳﻤاء ﺍﻟﻠﻪ' ﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ'ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ'ﺣﺪّ
ﺃﮐثر
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ. ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ 13 ﺷﺮﻁ ﻓﺘﻮﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻧﺒﻮﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'ﻭ
ﺍﺯ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻧﺒﻮﺕ ﺷﺪﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ ﺍﺯ
ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﻮﺩﻥ'ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﻧﻮ ﺁﻭﺭﻯ ﻭ
ﻧﻮ ﭘﺬﻳﺮﻯ ﻭ ﻧﻮ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺑﺮﺩﮔﻰ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﻟﻎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﭼﻪ ﺑﻠﻮﻍ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺗﺎ ﺑﻠﻮﻉ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺯﺭﮐﻮﺏ ﮐﻢ
ﻋﻘﻠﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﻭﻟﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺭ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﻨﻘﺪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ'ﺗﺎ
ﮐﺸﻒ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺁﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ'ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻭﻧﻘﺶ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻭ ﻫﻮس ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺣﻔﻆ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻄﻬﺎﻯ ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﻟﻮﺍﻣﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺃﻧﺪﻙ'ﻭ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ ﻳﻚ
ﺩﺭ ﻫﺰﺍﺭ'ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ'ﻧﻴﺰ ﻳﻚ
ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮑﻢ
ﺑﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻭﭼﻨﺪ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﺴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻮﻓﻖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻭ ﺃﻧﺒﻮﻩ
ﺑﻰ ﺷﻤﺎﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ'
ﺗﺎ ﻫﻤﮕﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ'ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﺃﺑﺪﻳﺖ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺩﺭ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻧﻴﺰ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﻳﻦ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻎ
ﺑﭽﮕﺎﻥ ﻭ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻭ
ﺑﻨﻰ ﻫﺎﺷﻢ' ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ'ﻭ
ﺍﻣﻴﻦ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻳﺎﺻﻠﺎﺕ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ'ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺧﻮﺩ'ﻭﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺣﻴﺎ ﻭ ﺧﻮﺵ
ﻣﻨﻈﺮ
ﺯﻳﺒﺎﺭﻭﻯ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻋﻴﺐ. ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺗﻦ ﺭﺍ ﺑﺒﺎﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭﺧﺘﻰ
ﺑﺎ ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ'ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ'ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺧﺬ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺂﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻓﺎﺳﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ'ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ (ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫلذ اﻟﺒﻴﺖ)
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ'ﺑﻤﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﺩﺭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﻭﻫﺪﻑ
ﺳﻌﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﻭﺿﻮ ﻳﺎ ﻭﻯ
ﺳﻮ ﻭ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﺳﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﻭ ﻗﺒﻠﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻬﻤّﺖ
ﻭ ﺳﻌﻰ ﻭ ﭘﺸﺖ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ'ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﺭﺍ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ' ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺑﻬﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺵ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﺸﺪ. ﻭ
ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﮔﻴﺎ ﺑﻮﺩ'ﺍﺯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﭘﻨﺞ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻭﭘﻨﺞ ﻟﺸﮑﺮﻳﻦ
ﺷﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺟﻠﺴﺎﺕ
ﻭﺍﻳّﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻠﮑﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮ'ﻭﺭﻳﺸﻪ
ﮐﻦ ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﺯﺷﺖ ﺑﮑﻮﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﻋﻠﺖ ﺯﺷﺘﻰ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺩﺭﻙ
ﮐﺮﺩﻩ'ﻭ ﺑﺎ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ
ﺗﺮﻙ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺁﺳﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺤﺪّ ﻣﻄﻠﻖ
ﭘﺎﮐﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻗﺒﻠﻰ'ﻭ
ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻓﻌﻠﻰ'ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺻﻮﺭﺕﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻗﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺪﻣﻰ
ﮐﻪ ﺑﺴﻤﺖﺧﺪﺍ
ﺟﻠﻮﻣﻴﺮﻭﺩ' ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﻩ ﻗﺪﻡ
ﺟﻠﻮ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺑﺎ
ﻫﺮﻗﺪﻡ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﮐﺎﻣﻞ'
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻩ
ﻗﺪﻡ ﺑﻌﻘﺐ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ'ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭﺻﺪ'ﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ'ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭﺻﺪ ﺍﺯ
ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ'ﮐﻪﺳﺎﻟﻚ
ﺣﺘﻰ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻧﺒﻮﺕ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭﺑﻌثت
ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺑﻌثت
ﺑﺎ ﺩﻭﺷﺮﻁ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻣﺠﺪﺩ'ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﻭﺭﺳﺎﻟتی
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻬﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ'
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻌﺪﻳﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ. ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠﻖ'ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ. ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ' ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺭؤﻳﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ' ﺑﺎ ﺭﻭﺡ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ ﻓﻀﺎ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻭﻟﻰ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺟﻌﺖﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ'ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ ﺩﺭ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺩﺭ ﻓﺘﻮﺕ ﻧﺎﻣﻪ
ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ
ﺳﻪ
ﺩﺳﺘﻪﺍﺻﻨﺎﻑ
ﻓﺘﻮﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﻳﮑﻰ(ﻓﺘﻮﺕ
ﺑﺰﺑﺎﻥ) ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻳﮑﻰ(ﻓﺘﻮﺕ
ﺑﺎ ﺷﻤﺸﻴﺮ) ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺠﺒﻬﻪ ﺟﻨﮓ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺪﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﺟﻨﮕﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺻﻨﻒ ﺳﻮﻡ ﺭﺍ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ'(ﻋﻀﻮﻳّﺖ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ'ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ'ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻭ ﻓﺘﻮﺕ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ' ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻴﻮ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺗﺒﻠﻴﻐﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭﺗﺎﺭﻳﺦ ﻣﺸﻬﻮﺭ
ﻭ ﭘﺮ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﺯﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ'ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺹ'ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻳﻬﻮﻩﻃﻠﺐ(ﻳﺎﻫﻮ)ﮔﻮﻳﺎﻥ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺍ
ﮔﺬﺭ ﻗﺒﻮﻟﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻬﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺴﺒﺖ ﻭ ﺗﻌﺼﺐ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ'ﻫﻤﻪ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ ﺍﺯ
ﺧﺮﻗﻪ ﺗﺒﺮﻙ ﻭ
ﺧﺮﻗﻪ ﺑﺤﻖ
ﻭﺧﺮﻗﻪ
ﺗﻌﻬّﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﭘﻮﺷﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﺩ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻴﭻ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ ﺩﺍﻝ ﺑﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ'
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭﺗﻈﺎﻫﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﭼﻪ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﻰ
'ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺨﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﻭﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘﺶ ﺭﺍﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺃﻧﻔس
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻯ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﺠﺴّﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻟﺒﻴّﻚ
ﺑﮕﻴﺪ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺎ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﮐﻮﺭ
ﺩﻝ'ﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﭘﺶ ﻣﺸﺮﻙ
ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯﮐﺎﻓﺮ ﺍﭼﺰ
ﺧﺪﺍﺯﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳت ﮐﻪ ﺷﺪﻥ ﻭﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﺗّﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ ﮐﻤﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺮﺍﻮﺍﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺻﻔﺘﻰ
ﺣﻴﺎﻧﻰ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﻨﺪ' ﻭﺻﻔﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺃﺑﻮ ﺟﻬﻞ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻋﻤﻮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﮐﻪ(ﺃﺑﻮ
ﺍﻟﺤﮑﻢ)ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪ' ﻭ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻗﺮﻳﺸﻰ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻧس
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺃﺑﻮﻃﺎﻟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺮﺩﻩ
ﺩﺍﺭﻯ ﮐﻌﺒﻪﺭﺍﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪﻣﻘﺎﻡﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻗﺮﻳﺶ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻯ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﺸﺪ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﻦ ﺑﺪﻫﺪ'ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻤﻚ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺃﺑﻮ
ﺟﻬﻞ ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺮﻳﺶ ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ
ﺷﺮﺍﺏ ﻫﻮﻡ' ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺗﺮﻙ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﻨﮕﻬﺎ ﮐﺮﺩ
ﻭﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ. ﻭﻋﻨﻮﺍﻥ
عموﻯ ﺳﻠﻮﮐی
ﺪﺍﺭﺩ' ﭼﻮﻥ ﻭﻯ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻗﺮﻳﺸﻰ'ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﺍﻧﺘﺴﺎﺏ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ'ﺩﺭﺍﺻﻞ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ(ﺃﺑﻮ
ﻭﻋﻤﻮ ﻭ ﺣﻤﻮ ﻭ
ﺧﺎﻟﻮ ﻭﻋﻤّﻪ
ﻭﺧﺎﻟﻪ ﻭ ﺍﻡّ
و أب ) ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﻫﻢ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﻇﻬﻮﺭ
ﻫﺮﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ'ﭼﻮﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ'ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﺧﺮ
ﻗﺒﻠﻰ'ﺍﮐثرﺍ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘس
ﻧﺎﮔﻬﺎﻩ
ﺑﺪﺭجه
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎ
ﺳﻘﻂ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ'ﺍﻃﺎﻋﺖﺍﻭﻟﻰ
ﻭ ﺃﻫم ﻮ ﺃﻭﺟﺐ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ'ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ'ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻴﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﺠﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺒﻌﻮﺵ ﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﻣﮑﻪ ﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﻬﺮﺕ ﺩﺭ
ﺍﻓﺎﻕ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.

ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ
ﺷﺮﺍﺏ ﻭ
ﺍﻣثاﻝ ﺁﻥ'ﺍﺯ
ﺩﻭﺭﻩ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﺩﻭﻣﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ' ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭﻗﺮﺁﻥ'ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺎﺑﻞ'ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻮﺡ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﺷﺮﺍﺏ ﻣﻘﺪس ﻳﺎﺷﺮﺍﺏ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ'ﻃﻰ
ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻧﺪ. ﺷﺒﻴﻪ
ﺷﺮﺍﺏ ﻫﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ'ﻭ
ﺷﺮﺍﺏ ﺷﺎﻡ
ﺁﺧﺮ
ﻣﺴﻴﺢ'ﻭﻳﺎ
ﺩﻭﻍ ﻭﺣﺪﺕ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ'ﻭﻳﺎ
ﺁﺏ ﻭﻧﻤﮑﻰ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺍﻧﺪ. ﮐﻪﭘﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺰﻡ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺁﺳﻴﺎﻯ
ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺒﺎﺑﻞ
ﻣﺮﮐﺰ ﺑﺰﺭﮒ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺡ
ﻳﺎ ﺃﻧﻮﺥ ﻭ ﺃﻧﻮﺵ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ. ﻭﻧﺰﺩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ'ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻬﺮ
ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻭ ﺭﻡ' ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎهﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺰﺍﻳﺮ ﻭ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺘﺎﻟﻴﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﺪ'ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻓﻘﺮﺍ'ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﻳﻦ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻠﺤﻖ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻏﻨﻴﺎ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ'ﺩﻝ
ﺍﺯ ﻣﺎﻝ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪﺑﻮﺩﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﺮﺩ. ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﺭﻭﻣﻰ' ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺷﻌﺎﺭ ﺩﻳﻦ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﺭﺍ
ﺍﺗّﺨﺎﺫ
ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺸﺎﺋﻴﻬﺎﺋﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ' ﺑﺎ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻭ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ' ﻇﺮﻑ ﺩﻩ ﺳﺎﻝ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭﺭﻭﻡ ﺷﺮﻗﻰ
ﻭ ﻣﺼﺮ ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻏﺎﺭﺕ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﺭﻭﺵ ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻏﺎﺭﺕ
ﺑﻮﺩﻩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ
ﻭ ﺧﻠﻔﺎ ﺧُﻤس ﻏﺎﺭﺗﻬﺎ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭﺑﻴﺴﺸﺘﺮ
ﻫﺪﻓﺸﺎﻥ ﻃﻠﺎ
ﻭ ﺯﻥ ﻭ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﮐﻢ ﺳﻥ ﻮ ﺳﺎﻝ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﮔﻰ ﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻟﺬﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ. ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺷﺨﺼﻰ'ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﻋﺰﻟﺖ
ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺻﺎﺩﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺭﻭﭘﺎ'ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﮔﺮﻭهﻫﺎﻯ
ﺟﻨﮕﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻣﺤﻠﻰ
ﻭﺯﺑﺎﻧﻰ'ﺑﺘﺤﺮﻳﻚ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ ﺁﺏ
ﻳﺎ ﺧﻮﻥ ﮔﺎﻭﻯ
ﮐﻪ ﻣﻰ ﮐﺸﺘﻨﺪ
ﺧﻮﻧﺶ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﮔﺎﻭ ﮐﺸﻰ
ﺑﻌﺪﻫﺎ'
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﮐﺸﻰ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪ
ﺩﺭ ﺁثاﺭ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﮐﻪ ﻋﻘﺮﺑﻰ ﺑﺮ
ﺑﻴﻀﻪ ﮔﺎﻭ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺫﺑﺢ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﻠﺎﻏی
ﻤﻨﺘﻈﺮ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﻞ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺒﺮﺩﺍﺩﻥ ﺑﭙﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺯﻳﺮ
ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ ﭘﺮ
ﭘﻴﭻ ﻭﺧﻢ
ﻭﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻧﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻰ ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﻣﺘﺮ ﺁﺏ ﺩﺭﻳﺎ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﺮﻭﻧﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺗﻮﻧﻠﻰ
ﺷﻨﺎ ﮐﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ'ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﻭﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺧﻮﺩ'ﺑﻤﻴﻞ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭ ﺑﺪﺳﺖ
ﭘﻴﺮ
ﺳﺮﺑﺮﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﭼﺎﻫﻰ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺳﻨﮓ
ﻣﺬﺑﺢ ﻣﻌﺒﺪ
ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻭ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺟﻨﮕﻰ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺐ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ' ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭﺷﺪﻧﺪ'ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺻﻨﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﺎﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ'
ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻳﻚ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﻳﺖ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭﻟﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺏّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯﺯﻣﺎﻥﺮﺟﻌﺖﺧﻮﺩ'ﻭ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ(ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ)ﻳﺎ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﻋﺮﻭﺝ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ'ﮐﻪ ﺗﻦ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺩﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺍﮊﻩ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﻗﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﺃﺭﺝ ﻭ
ﺃﺭﮒ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺃﺭﻳﮑﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻋﺮﺵ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻘﻒ ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎلاتر ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺭﺳﻮﻡ
ﺩﻳﻨﻰ'ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻧﻘﺎﺷﻰ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻋﺮﻭﺝ
ﻭ ﻓﺮﻭﻫﺮ'ﺑﺎ
ﺑﺎﻝ'ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﭘﺮﻭﺍﺯ'ﻭ
ﺣﻠﻘﻪ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ'ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻨﻘﻮﻝ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﮐﻪ
ﻣﮑﺮﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻭﺻﻒ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ'ﺑﻤﻦ ﺩﻭ
ﺟﺎﻡ ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺷﺮﺍﺏ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺷﻴﺮ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺟﺎﻡ
ﺷﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﮔﺰﻳﺪﻡ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺷﺮﺍﺏ ﺩﺷﻤﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ'ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻣﻐﺰ ﻭ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻫﻴﭻ
ﻣﻨﻌﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﺍﺳﺖ. ﺷﺮﺍﺏ ﻭ
ﺷﻴﺮ'ﭼﻮﻥ ﺁﺏ ﻭ
ﻋﺴﻞ' ﭼﻬﺎﺭ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺑﻬﺸﺖﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺁﺏ ﺭﻗﻴﻖ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺷﻴﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﻏﺬﺍﻯ
ﻃﻔﻞ'
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻋﺴﻞ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻠﻴﻆ ﺻﻌﺐ
ﺍﻟﻬﻀﻢ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻫم
ﻤﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻫﻢ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺳﻄﻮﺡ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺷﺮﺍﺏ
ﻧﻮﺷﻴﺪﻧﻰ
ﺧﺎﺹ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺷﺪ'ﻭﻟﺬﺕ
ﻭﻣﺴﺘﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺒﺮﺩ'ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻟﺪﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺷﺮﻳﻚ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﻗﻄﺮﻩ ﺗﻪ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ دُﺮﺩ
ﺳﺎﻏﺮ ﺷﺮﺍﺏ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻮﺷﻨﺪ'ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻣﺴﺘﻰﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ ﺟﺎﻡ ﺷﻴﺮ'ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺮﻑ ﺑﻘﻴّﻪ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯﺘﻌﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ' ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﺳﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﻋﻠﻤﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻦ
ﺩﺍﺩ'ﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻬﻤﻪ
ﮔﻔﺘﻢ'ﻭﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ' ﻭﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭ ﺭﺍ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻡ' ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ
ﻣﺮﺯﻫﺎﻯﺒﺎﻟﺎﻯ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﺴﻰ ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﮐﻠﻤﺎﺗﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﺿﻮﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺁﻥ ﺷﻮﺩ. ﮔﺮ ﭼﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺭﺷﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ' ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣﺮﺍﺳﻢ(ﺷﺮﺍﺏ
ﺻﺒﻮﺣﻰ)ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺍﻧﺪ' ﺗﺎ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺗﻦ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﻫﻴﭻ ﻣﻨﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺸﻮﺩ'ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ
ﺷﺮﻋﻰ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ'ﺣتی
اﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﻭﺑﺪﻗّﺖ
ﻧﻴﺰ
ﺭﻋﺎﻳﺖﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮑﻨﻨﺪ' ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻋﺪﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﻧﻴﺰ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ'ﮔﺎﻫﻰ
(ﺟﺸﻦ ﺷﺮﺍﺏ ﻭ
ﺟﺸﻦ ﻧﻮﺭ)ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﺎﻣﺘﻰ ﻳﻚﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩ' ﻫﻤﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺭ
ﺷﺎﺩﻯ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﻨﻮﺷﻴﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﻫﺮ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭ ﺣﺮﺍﻣﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﻣﻴﺄﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﻧﻪ
ﺁﻧﮑﻪﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﭼﺮﺍﻏﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺯ ﻣﺒﻌث ﻳﻚ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ'
ﻳﺎ ﻧﻴﻤﻪ
ﺷﻌﺒﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﺎﺭﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﮐس ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺭﻭﺯ ﻭﺷﺒﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻋﻴﺎﺩ
ﻓﻄﺮ ﻭﻗﺮﺑﺎﻥ
ﻭ ﻧﻮﺭﻭﺯ ﻭ ﺷﺐ
ﻳﻠﺪﺍ ﻭ ﺷﻢ ﺍﻟﻨﺴﻴﻢ'ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﻣﻠﻞ ﻣﺨﺘﻠﻒ'
ﻫﻤﻪ ﺑﻤﻨﺎﺳﺐ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺭﻭﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻳﻚ
ﻭﻟیّ
اﻟﻬﻰ'ﻭﻳﺎ ﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﺸﻮﻳﻘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
(ﻋﻴﺪ)
ﺟﺸﻦ(ﺳﻌﺎﺩﺕ)
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ'ﻋﻴﺪ
ﻓﻄﺮ ﻭﺍﻓﻄﺎﺭ
ﺭﻭﺯﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ'ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ'ﻭﺭﻳﺎﺿﺖ
ﮐﺸﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ'ﻣﺎﻩ(ﺭﻣﺾ)ﻭ
ﻭﺭﻡ ﭼﺸﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ'ﭼﺮﺑﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯﭙﺸﺖﻗﺮّﻩ
ﻭﺗﺨﻢ ﺧﺸﻢ ﺍﻭ
ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﭼﺸﻢ ﺍﺯ
ﮐﺎﺳﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺯﺩﻩ
ﺍﺳﺖ . ﮐﻪﻫﻴﺒﺖ
ﺧﺎﺻﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ(ﺻﻴﺎم
ﻮ ﺻﻮﻡ) ﺭﻭﺯﻩﮔﻴﺮﻯ'ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﻫﺎﻥ
ﺑﺴﺘﻦ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﺎﺭ. ﺩﺭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﺑﺠﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺴﻦ
ﺑﻠﻮﻍ 20
ﺳﺎﻟﮕﻰ' ﻫﺪﻳﻪ
ﺷﺮﺍﺏ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ ﻳﺎ
ﺯﻧﺎﻧﮕﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺷﺠﺮﻩﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺧﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﺩﺭ
ﺗﻨﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﻭ ﺷﺎﺧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﻮﺍﻥ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﺖ
ﮐﺮﻳﺴﻤس
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺗﻰ
ﮐﻪﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺍﻳﻦ ﺩﺭﺧﺖ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﺬﺭ ﻣﻰ ﺑﻨﺪﺩ. ﻣؤﻣﻦ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ'ﻳﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺍﻭﻡ ﻭﻫﻮﻡ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ(ﻓﺘﺢ
ﻭﻓﺘﻮﺡ)ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺟﻨﮕﻰ'ﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭﻯ ﺑﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯﺒﺮﺍﻯﺘﺎﺯﻩﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻓﺘﺢ
ﺑﺎﺯ( ﻓﺮ ﺭﻭﺯﻯ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ)
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻗﺪﻳﻢ
ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻓﻮﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻭﻫﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ'ﻳﺎ
ﺗﺎﺝ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ.

ﺑﺎﺯ
ﺯﺭﮐﻮﺏ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﻦ
ﻓﺘﻮﺕ ﺑﺎ
ﺗﺼﻮﻑ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺳﻪ ﻧﻮﻉ
ﺷﻴﺨﻮﺧﻴّﺖ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﺷﻴﺦ
ﺗﻤﺴّﻚ) ﻭ(ﺷﻴﺦ ﺗﺨﻠّﻖ)
ﻭ( ﺷﻴﺦ ﺗﺒﺮّﻙ)
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﺒﺎﺣث ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﻭ ﺗﻔﺼﻴﻠﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺼﻮﻑ'ﺗﺤﺖ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻓﺘﻮﺕ
ﻭﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍﻳﺞ ﺑﻮﺩﻩ'ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﻑ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻈﺎﻟﻢ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ. ﺑﺨﺼﻮﺹﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺭﺍﻳﺞ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪﻫﺮﮐس
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺖ'ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮﻯ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺷﻬﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ'ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﮐﻪ
ﺑﺂﻥ ﺷﻬﺮ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ' ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ(ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ)ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﻧﺎﻡ
ﻫﺮ ﺷﻬﺮﻯ ﻫﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﻬﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺷﻴﺮﺍﺯ
ﻭﮐﺎﺷﺎﻥ ﻭ ﻗﻢ ﻣﻘﺪس
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻘﺪس اﺳﺖ'ﮐﻪﭘﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﻬﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻴﭻ ﺟﺎﺋﻰ
ﺗﻘﺪّس ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺣﺘﻰ ﻣﮑﻪ
ﻭﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺷﻬﺮﻫﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺖ'ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭﻭﻥ ﺁﻥ ﭘﺎ
ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺞ ﺩﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﻓﺮﺍﺧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮐﻌﺒﻪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻫﻨﺮﻯ ﮐﺮﺑﻴﻦ
ﺍﺯ ﻓﺘﻮﺣﺎﺕ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﻋﻠﻰ ﺑﻦ
ﻳﻮﺳﻒ
ﮐﺮﮐﻮﻫﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻓﻰ805 ﻫﺠﺮﻯ
ﻓﺘﻮﺕ ﻧﺎﻣﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ'
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﻭ
ﻋﻴّﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺴی اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﺪﻭﺩ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ'
ﻫﺮﺩﻭ ﻓﺮﺍﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻋﺒﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ'ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻌﺪﻯ'ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ'ﻧﻪ
ﻃﻤﻊ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺗﻮﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡ'ﻭﻧﻪ
ﺍﺯﺟﻬﻨّﻤﺖ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻢ'
ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶﻣﻴﺪﺍﻧﻢ'ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻴﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﺏّ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. ﭘس ﻧﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺁﺭﺯﻭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻧﺼﻴﺐ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﺭﻭﺡ
ﻋﻠﻰّ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻭ ﻧﺎﻡ ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ'
ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻣﻬﺪﻭﻯ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﻬﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺁﻥ ﻋﺮﺵﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ' ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﺮﺷﻬﺎ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ'ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪ.

ﺍﺯﺻﻔﺎﺕﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ'ﮔﺬﺷﺖﻭﻋﻔﻮ
ﭼﻮﻥ کاﺭ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ'ﻋﻔﻮ
ﻭﺭﺣﻤﺖﻭﻓﺮﺻﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻋﻠﻰّ ﺑﺎﺑﻦ
ﻣﻠﺠﻢ ﮔﻔﺖ'ﮐﻪ
ﺗﻮ ﻗﺎﺗﻞ ﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻰ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺑﻦ ﻣﻠﺠﻢ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﻠﻰّ
ﺑﻮﺩ'ﻭلی علیّ
ﻧﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻭﻧﻔﺎﻕ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ'ﮐﻪ
ﻗﺎﺗﻞ
ﺍﻭﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﻫﺪﻑ ﻫﺮ
ﻣﻨﺎﻓﻖ'ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﺤﺮﻳﻚ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﻫﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺑﻦ ﻣﻠﺠﻢ
ﺧﺎﺭﺟﻰ' ﺍﺯ
ﺗﻌﻬﺪ ﺑﺎ
ﺧﻠﻴﻔﻪ'ﻭﻳﺎ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬیﺴﺮﮐﺶ
ﺑﻮﺩ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﺑﻦ ﻣﻠﺠﻢ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻟﺠﺎﻡ ﻭ ﻗﻨﺎﻉ
ﺑﺮﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺷﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺍﺳﻴﺮﻯﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺑﺎﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ
ﻧﺎﺭﺍﺿﻴﺎﻥ'
ﻫﻤﻪ ﺭﻗﻴﺒﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭙﻮﻝ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﻄﻤﻴﻊ
ﻣﻴﮑﺮﺩ'ﮐﻪ
ثرﻭﺕ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ ﻧﺰﺩ ﺧﻮﺩ
ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻓﺘﻮﺕ ﻧﺎﻣﻪﻫﺎ
ﺷﺮﺡ
ﺗﺼﻮﻑ'ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﺮﺩﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﺗﻤثیلی ﻭ
ﻏﻴﺮ
ﺁﺷﮑﺎﺭ'ﺗﺤﺖ
ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺷﺮﻋﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻮﺷﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﮐﺴﻰ ﺻﺮﻳﺢ
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺼﻮﻑ ﺣﺰﺏ
ﻭ ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻧﺎﺑﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺍﻗﻠﻴّﺖ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺷﺪﻳﺪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﺍﺭﺩ'ﺍﮔﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﻗﺒﻠﻰ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺍﺳﺘﻤﺎﻉ
ﺷﺨﺼﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ'ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﻭﺭ
ﺃﺑﺪﻯ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺳﻤﺖ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺮﻓﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﻓﺘﻮﺕ'ﺟﻨﺒﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﮐﻤﮑﻰ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻪ
ﺃﻫﻞ
ﺣﺮﻓﻪ'ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻴﻦ
ﺣﺮﻓﻪ ﻫﺎ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﻨﺪﻳﮑﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﮔﺮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ'ﺍﻳﻦ
ﻧﻘﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻔﺎ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻓﺮﻣﺎﻳﺎﻥ
ﻭ ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻭﺯﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ(ﭼﻴت
ﺳﺎﺯﺍﻥ)ﻳﺎ
ﺑﺎﻓﻨﺪﮔﺎﻥ
ﭘﺎﺭﭼﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﻭ
ﺍﺭﺯﺍﻥ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺮﻓﻪ
ﺑﺎﺳﻮﺩ ﮐﻤﺘﺮ
ﻭﺧﺪﻣﺘﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ.
ﭼﻴﺖ ﻟﻔﻈﻰ
ﻫﻨﺪﻯ
ﻭﺑﺎﻓﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ(ﺷﻬﺮﺑﺎﻓﺎﻥ)
ﻳﺎ (ﺷﻌﺮ
ﺑﺎﻓﺎﻥ)ﺑﺎﻓﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﻮﻯ ﺑﺰ ﻭ
ﭘﺸﻢ ﻧﻴﺰ'ﺍﺯ
ﺣﺮﻓﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺑﻨﻈﺮ
ﺯﺭﮐﻮﺏ ﻓﺘﻮﺕ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺻﺎﺪﻕ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ'ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺷﻴﻌﻰ'ﻳﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﻗﺪﺭﺗﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ'ﻣؤثّرﺗﺮﻳﻦ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺭﺍ
ﺟﻠﻮ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻘﺎﺻﺪﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﺧﻮﻳﺶﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
ﻨﻮﺍﺩﻩﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺑﺎﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯﺿﻌﻒ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ'ﻭ
ﺟﺎ ﻧﻴﻔﺘﺎﺩﻥ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ'ﻫﺮﭼﻪ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﻔﻰ ﺑﻮﺩ' ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﭼﻨﺪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺗﺒﻠﻴﻎ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭﻟﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ'
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ ﺍﻭ'ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻏﻀﺐ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﻧﺎﺷﻨﺎس
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺮ
ﺩﺭ ﻣﻄﺐﭘﺰﺷﮑﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﻃﺒﻴﺐ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﺎﺹ
ﻫﺮﻳﻚ'ﻧﺴﺨﻪ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻳﻚ
ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ' ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻋﺎﻣﻞ
ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺭ
ﺷﻔﺎﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﺑﺎ ﻣﻮﺝ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺗﺸﻴّﻊ ﻭ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺭﺍ ﻋﻠﻨﺎ ﺑﻤﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ
ﭘﻴﺮﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺭﺍ'ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺗﺼﻮﻑ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺷﻴﺦ
ﻋﻄﺎﺭ ﻭ ﺷﻤس
ﺗﺒﺮﻳﺰﻯ ﻭ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﻭ ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺰﻳﺪ' ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝ
ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺏ ﺧﺎﻧﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺷﺖ'
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺑﺎﻥ ﻭ ﺑﺮﺩﻩ
ﺯﺭﺧﺮﻳﺪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺧﻞ ﺧﺎﻧﻪ
ﺷﻮﺩ'ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺋﻢ
ﻭﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﭼﻮﻥ کسانی ﺒﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺤﺒﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺷﺮﮐﺖﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﺤﻮﻩﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ ﺷﻬﺮﺗﻰ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺷﺎﻋﺮ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ'ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺯﻭﻥ
ﻭﻣﻮﺯﻳﮑﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ'
ﻭﺭﺩ ﺯﺑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ. ﻭﻧﻈﺎﻡ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻗﺴﻤﺘﻰ'ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺯﺭﮐﻮﺏ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺷﺮﻳﻌﺖ'ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ'ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﻳﺎﺭﺍﻥ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﻪ ﺑﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﺗﺎﻫﻢ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﻭﻫﻢ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻋﻠﻰّ ﺭﺍ
ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﺪ
ﺗﺸﻴّﻊ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺟﻨﺒﻪ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺣﺰﺑﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ'ﺑﺎ
ﮔﺮﻭﻩ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻋﻠﻰّ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻋﻠﻰّ ﻧﺒﻮﺩ. ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﻣﻌﻨﻮﻯ'ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﺩﻡ ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻗﺮﻳﺸﻴﺎﻥ ﺧﺒﺮ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻫﻨﺪ
ﻭﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺫﮐﺮ ﻧﻘﺶ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻗﺮﻳﺶ
ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﻟﺬﺍ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻋﺮﺏ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﺪ ﺑﺰﺭﮒ ﻋﺪﻧﺎﻥ
ﻭ ﻗﺤﻄﺎﻥ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻰﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺟﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﺍﺯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻋﺪﻧﺎﻥ ﻭﻗﺤﻄﺎﻥ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﺻﻞ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﺘﻌﺼّﺐ ﺍﻣﻮﻯ
ﻭ ﻋﺒّﺎﺳﻰ'
ﺑﮑﻠﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ'ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﻗﺮّﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ'ﺁﺩﻡ ﻳﺎ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻳﺎ
ﻧﻮﺡ' ﺳﭙس
ﺑﻮﺩﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ' ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻋﻤﻖ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﺴﺒﺘﺎ'ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﻣثاﻝ
ﺯﺭﮐﻮﺏ'
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺴﻨﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﻗﺒﻠﺎ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ'ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ' ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﻭ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻫﺰﺍﺭ ﺣﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺭﻳﺸﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ ﺭﺍ'ﺩﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻗﺮﻳﺶ
ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺭﻭﺷﻦ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ.
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻳﻚ
ﺧﻂ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ'
ﻭﺗﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (ﺍﻟﻠﻪ)
ﻣﻌﺮّﺏ(ﺃﻫﻮ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻭﺍﮊﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻮﻝ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺯﺑﺎﻥ ﻗﺮﻳﺶ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺻﻠﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ
ﺁﺩﻡ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ'ﻭﺗﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺷﺶ
وﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ'
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺩﺍﺋﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ'ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ'
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺎ ﮐﺸﻒ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺟﺪﻳﺪ' ﻭﺭﻭﺵ ﻋﻤﻠﻰ
ﺗﺎﺯﻩ'ﻭ ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻌﻠﻰّ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ'ﺗﻮ ﻳﺎﺭ
ﻣﻨﻰ. ﻳﻌﻨﻰ ﻋﻠﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ'ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻮﺩ'ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻫﻢ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ' ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ. ﻳﺎﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻭ'ﺩﺭﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻭ ﺃﺥ
ﻣﺤﻤﺪ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺰﻭﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﻭﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺑﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻠﻰ ﭘﺴﺮ ﻋﻤﻮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻋﻠﻰّ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺪﻳﺪ' ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻠﻰّ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﺗﺠﺴّﺪ
ﻧﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻬﺪﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ
ﻭﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ' ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎﻋﻠﻰّ ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ'ﺭﻭﺡ ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﺎﻫﺪﻯ ﺭﺍ'ﺍﺯ
ﻳﺎﺭﺍﻥ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ'
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻭﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻧﺎﻥ'
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺗﺎﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﺤﻮﻳﻞ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﻭﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺏ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻋﺼﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﺯ ﺣﻮﺯﻩ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺑﺤﻮﺯﻩ
ﺭﺏ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ'
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ'ﺭﻭﺵ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺑﺪﻧﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻋﻘﻠﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﺑﺎﮐﻤﻚ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﻡ'
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺻﺮﻳﺢ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ'ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺁﻳﺎﺕ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﮕﻰ'ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥﻤﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺭﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻦ'ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻤﻦ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻳﻚ
ﺍﻳﺪﻩ ﺩﺭ ﺣﺠم
ﻮﮐﻤﻴّﺖ'ﻓﮑﺮﻯ
ﮐﻮﭼﻚ ﻭﻟﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺑﺰﺭﮒ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻡ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺣﻖ ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷم ﺠﻮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﺧﻮﺩﻡ'ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﺷﺘﻢ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺩﻡ ﻣﻰ
ﮔﺸﺘﻢ'ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ.

ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍ'ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ'ﺑﺨﺼﻮﺹﻋﻠﻢ
ﮐﻴﻤﻴﺎ
ﮐﻪﺑﻬﺘﺮﻳﻥﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻣﺤﺼّﻠﺎﻥ
ﺷﻴﻤﻰ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩ'ﺍﺯ ﺟﻮﺷﺎﻧﺪﻥ
(ﺑﻮﺗﻘﻪ)
ﭘﺎﺭﭼﻪ ﻳﺎ
(ﺑﻮﺗﻪ)
ﭘﺎﺭﭼﻪ'ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺭﺍ ﺑﻤﻨﺰﻟﻪ ﻣﺤﺮﺍﺏ
ﻭ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻭﻋﻆ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﻪ ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺗﻘﻪ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ
ﻭﺫﻭﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻧﮓ ﻭ
(ﺻﺒﻐﻪ) ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻟﺬﺍ ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﮐﻴﻤﻴﺎﮔﺮ ﺑﺎ
ﻋﻤﻞ ﺍﺳﺘﺤﺎﻟﻪ
ﺩﺭﻭﻧﻰ' ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻓﺘﻮﺕ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﺎﻟﻰ
ﺑﺤﺎﻟﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻏﻠﻴﺎﻥ
ﻣﻮﺍﺩ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺣﺎﻝ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ'ﺑﺤﺎﻝ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﻏﻨﻰ ﺗﺮ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﮔﻮﺋﻰ
ﻏﻠﻴﻆ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬی ﺪﺭﺁﻳﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻟﻮﻁ
ﭘﻴﺎﻣﺒﻴﺮﻯﺎﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻫﻨﺮ ﺭﻧﮕﺮﺯﻯ
ﺭﺍ ﺁﻣﻮﺧﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻟﻮﻁ ﺣﺮﻓﻪ
ﮔﺎﺯﻭﺭﻯ ﻭ
ﻟﺒﺎس ﺷﻮﺋﻰ
ﻣﺘﻮﺍﺿﻌﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻫﻢ
ﻋﺼﺮ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻳﻌﻘﻮﺏ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﺁﺩﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻧﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ.

ﻫﻨﺮﻯ
ﮐﺮﺑﻴﻦ ﺍﺯ
ﺑﺤث ﺧﻮﺩ'ﺍﻳﻦ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﮐﻠّﻰ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺁﺋﻴﻦ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻓﺘﻮﺕ' ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ'ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﺮﺍﻳﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ'ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻏﻠﻂ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺎﺭﺳﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺼﺮﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺑﺎﺯﺗﺎﺏ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﺁﻣﺪ
ﻣﺎﻟﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﻓﮑﺮ'ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯﺗﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﭼﺎﻟﻪ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻥ' ﻭ
ﺑﭽﺎﻩ ﻭﻳﻞ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺁﻥﺪﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥﻔﮑﺮ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺮ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮐثر ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ'ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺒﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻋﻠّﺖ
ﻭ ﻋﻴﺐ ﺁﻥ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮﻫﺎ'ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻔﺮﻳﺐ ﻭﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺷﮑﺴﺖ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ' ﺷﮑﺴﺖ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ' ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣؤﻣﻨﻴﻦ
ﻣﺠﺘﻤﻊ ﺩﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺟﻤﻊ ﻭ ﺟﻢ
ﺷﺪﻩ'ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪﻭ
(ﺃﺩﻳﻨﻪ
وآدینه ) ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﺍﺯﺗﺠﺴّﻢ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ. ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ ﻭﻯ ﺩﺭﺟﺴﻢ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﺧﻠﻔﺎ ﻭﻣﺠﺘﻬﺪﻳﻦ
ﻗﺸﺮﻯ'ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﺭﺍ
ﺗﺠﺴّﺪﻯﺎﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺯ
ﺑﺮﺧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺣﺸﺮﺍﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻤﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ' ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺩﺍﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻦ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪﻥ
ﻭﻟﻤس
ﻭﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﻠﻤﻮس ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻭﻯ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﻣﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ'ﺗﻴﻤﺎﺭ ﺧﻠﻖ
ﻭﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺂﻧﺎﻥ'
ﺗﻴﻤﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺣﺘﻰ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻭ
ﺣﺸﺮﺍﺕ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻓﺮﺻﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﮐﻤﮑﻰ
ﻫﻢ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﻤﺴﺘﻌﺪﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺴﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ'ﻫﺮﺷﺒﻰ
ﺭﺍ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺯﺭﺩﺷﺖ'ﻓﺮﻩﻭﺷﺎﻥ
ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻓﺮّ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺣﮑﻢ
ﻧﺒﻮّﺕ ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻋﻠﻴﻪ ﻇﻠﻢ ﻭ
ﻇﻠﻤﺖ'ﻭ ﺳﺘﻢ
ﻭﺑﻰﻋﺪﺍﻟﺘﻰ
ﻫﺎ ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﺑﻨﻔﻊ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ'ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ
ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﻌﺮﺵ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ'
ﺑﺎﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺭﺟﻤﻨﺪﻯ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺷﻮﺍﻟﻴﻪﮔﺮﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ'ﻭﻳﺎﺭﺍﻥ
ﺳﻮﺷﻴﺎﻧﺖ ناﺟﻰ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ'
ﻭﭘﻴﺪﺍﻳﺶﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥﺒﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎس ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﺷﻒ ﻗﺮّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﻮﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ' ﺳﻮﺷﻴﺎﻧﺖ
ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺯ ﺳﻪ
ﺳﻮﺷﻴﺎﻧﺖ
ﮔﻔﺖ. ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ'ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺳﻮﺷﻴﺎﻧﺖ
یا سوشیانس ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ'
ﺑﺎﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻋﺼﺮ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ'
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ' ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻠﺎس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﻭ
ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻠﺎﺵ ﺑﺮﺗﺮ'
ﻣﺴﺘﻠﺰﻡ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ ﺍﺯ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﻨّﻰ'ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻓﺘﻮﺕ ﺑﺮ
ﻣﺒﻨﺎﻯ
ﺗﺸﻴّﻊ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺸﻴّﻊ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﻴﺴﺖ'ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺸﻴّﻊ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ'
ﻫﻤﻴﻦ ﻫﺪﻑ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺍﺻﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ'
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪﮐﻪ ﺭﻭﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ' ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺷﺨﺼﻰ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺳِﻨﺖ)ﺷﺪﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯﻤﻘﺪس
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺁﻥ ﺑﺮﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪﺵ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺍﺗﻬﺪ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺗﻄﺒﻴﻘﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ'ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺟﺰ ﺿﺪ
ﻭﻧﻘﻴﺾ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﺮﺍﺳﺎﺵ ﻣﻬﺮ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻌﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻬﺮ
ﻭﻣﺤﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﭼﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎﻯ
ﺁﺩﻡ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ' ﮐﻪ ﺩﻳﻦ
ﻭﺩ ﻭ ﻭﺩﺍﺩ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﺑﻮﺩ'
ﻳﺎ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﻣﻬﺮ'ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻬﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﮕﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ؟ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻪﺧﻮﻳﺸﺘﻥﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ'ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻣﻌﺎﺻﺮ' ﭼﻮﻥ
ﻋﺒﺎس
ﺍﻗﺒﺎﻝ'ﺃﻫﻞ
ﻓﺘﻮﺕ ﺭﺍ
ﺟﻤﺎﻋﺘﻰ ﺩﺭﻭﻳﺶ
ﻭ ﻓﻘﺮﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﻗﺮﻥ ﭘﻨﺠﻢ
ﻫﺠﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﻤﺎﻟﻚ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻋﻮﺍﻡ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﻭ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ ﺍﺯ ﺳﺘﻢ
ﺧﻠﻔﺎ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﮑﻤﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ'ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺗﺼﻮﻑ ﻭ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ'ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﻈﻬﻮﺭ ﻭ
ﻋﻠﻨﻰ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺗﺼﻮﻑ
ﺩﺍﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺴﺎﻋﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﺳﻌﺘﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ'ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ'
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ'ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺑﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻟﻮﻁ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﻮﺩ' ﮐﻪ ﺷﺎﻧس
ﺷﻬﺮﺕﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺷﻬﺮ ﻟﻮﻁ
ﻭﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺁﻥ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻮﺳﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺷﺪﻩ ﺷﻌﻴﺐ'ﺗﺎﺑﻊ
ﻳﻮﺳﻒ ﻭ
ﻳﻌﻘﻮﺏ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﺁﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ'ﺩﺭﻣﻬﺎﺟﺮﺕﺍﺯ
ﻣﺼﺮ
ﺑﺎﻭﺭﺷﻠﻴﻢ'ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺳﺘﻢ
ﻓﺮﺍﻋﻨﻪﺑﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ' ﭼﻨﺎﻥ
ﺷﺎﻧس ﺷﻬﺮﺗﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ'ﮐﻪﻫﻨﻮﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭﺑﻨﺎم ﺪﻳﻦ
ﺑﺮﭘﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥﻤﻮﺳﻰ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺍﻭ ﻣﻮﺷﻪ
ﻭﻣﺎﺷﻰ ﺭﻫﺮﻭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ'ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ(ﻣﺎﺷﻴﻪ)
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻬﺎﺭﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻇﻬﻮﺭﻣﺎﺷﻴﻪ
سوشیانس اول
زردشت ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﺎﺷﻴﻪ
ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ'ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ. ﻭﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮ
ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ'ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺣﺘﻰ ﻧﺎﻣﺸﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﻭﺣﻠّﺎﺡ ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ' ﺑﻔﺘﻮﺍﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﺳﻨّﻰ'ﻭ
ﺑﻌﺪ ﻓﺎﺳﺪﺗﺮ
ﺷﻴﻌﻰ'ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﮕﻰ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ'ﺳﺮﺑﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭﺩﺭ
ﭘﻮﺳﺘﺸﺎﻥ
ﮐﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ'ﻭﺑﺮﺳﺮ
ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﻫﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥﻨﻴﺰ
ﺑﺎﺷﮑﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺳﻌﺖ(
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺷﻴﻌﻪ)
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ گروه
ها وﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺧﻠﻔﺎ
ﺑﻬﺮ
ﻣﮑﺘﺒﻰ'ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﻭﺝ
ﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺩﻡ'ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻨﺎﺻﺮ
ﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻟﻠﻪ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻠﻮﻯ ﻭ ﺷﻴﻌﻰ
ﻭ ﺻﻮﻓﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﭼﻬﻞ ﻭ
ﺷﺶ ﺳﺎﻝ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﻴﺎﺳﻰ'
ﮐﻤﻚ ﺑﺘﻮﺳﻌﻪ
ﺗﺼﻮﻑ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺻﻠﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﻣﺄﻣﻮﻥ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺑﻐﺪﺍﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻄﻮس ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺷﻬﺮﺕ
ﺑﺮﻳﺎﺳﺖ ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ پیامبر و
علیّ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﺰﻭﺭ
ﻫﻢ ﮐﻪ ﺷﺪﻩ'
ﺑﻮﻟﻴﻌﻬﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺼﻮﺏ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺳﭙس ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺷﻴﻌﻪ ﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺐ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻭﻟﻴﻌﻬﺪﻯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺭﺍ
ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ' ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭ ﺷﻬﺮ
ﺍﻫﻮﺍﺭ
ﻭﺷﻴﺮﺍﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﻩ ﭼﺮﺍﻍ ﺩﺭ
ﺷﻴﺮﺍﺯ ﮐﺸﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﻑ ﻭ
ﺗﺸﻴّﻊ ﻇﺎﻫﺮﻯ'
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺟﻬﻞ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩ ﻏﻮﻃﻪ ﻭﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﺸﻴّﻊ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﺗﺼﻮﻑ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺁﻥ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ' ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻰ
ﻭﺳﻨّﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺘﺠﺪﺩﺍﻥ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺩ. ﮐﻪﺩﺭ
ﺍﺣﺰﺍﺏ ﻭ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﺣﺘﻰ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ'
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﻭﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
هستند. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥﺒﺎ
ﮐﻨﺪﻯ ﻭ ﺭﻧﺞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ'ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ
ﺑﻮﺩ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻳﻚ ﺷﺒﻪ
ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺘﻴّﺖ
نوع ﺑﺸﺮﻯ'ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺖ'
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟّﺪ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ'ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻠﺎﺋﮑﻪ
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ(ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ) ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﻪ ﺑُﻌﺪﻯ'ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﻭ
ﺑُﻌﺪﻯ'ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻳﻚ ﺑُﻌﺪﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻓﺮﻭﺯﺍﻥ
ﻓﺮ ﺍﺯ ﺣﺴﺎﻡ
ﺍﻟﺪﻳﻦ
ﭼﻠﺒﻰ'ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ'ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ. ﮐﻪ(ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺕ)ﻭ(ﻓﺘﻴﺎﻥ
ﺟﻨﮕﻰ)ﻭﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﻣﺴﻠّﺢ'ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺣﮑﻮﻣتهاﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ'ﻭﻳﺎ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺳﻮﻡ
(ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﺭﻳﺎﺿﺖ)ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻰ ﺟﻨﮕﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﻡ(ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺶ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺣﮑﻤﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﻧﻈﺮﻯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻬﺎ.
ﺍﻣثاﻝ
ﻓﺮﻭﺯﺍﻥ
ﻓﺮ'ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺎﺭﻑ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺳﺨﺖ
ﺑﺮﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻣﺸﻐﻮﻟﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻡ. ﻭﻧﺸﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﻧﺪﻳﺪﻡ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻩ ﭼﻪ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻫﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩ'ﭼﻮﻥ
ﻣﺼﺪﻕ ﺁﻣﺪ'ﭼﻪ
ﻧﮑﻮﻫﺸﻬﺎ
ﮐﺮﺩ ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺎﺯ ﺷﺎﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻧﻤﻮﺩ' ﺍﺯ ﻧﻮ
ﻗﺼﻴﺪﻩ
ﺳﺮﺍﺋﻰ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ ﺷﺎﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺖ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺑس ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭘﻨﺠﻢ
ﺭﺍ(ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﻈﺎﻫﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ) ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺘﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺸﺮﻙ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﺎﻓﺮ ﻭﺟﺎﻫﻞ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ(ﺑﻬﺪﻳﻨﻰ)ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻥ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺑﻌثت
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻧﻈﺎﻡ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻓﺘﻴﺎﻥ ﺟﻨﮕﺠﻮ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﻣﮕﺮ
ﻓﺘﻴﺎﻥ ﺟﻨﮕﺠﻮ
ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻘﻴﻪ ﺳﻴﺎﺳﺖﺑﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺗﺤﺖ ﭘﻮﺷﺶ
ﻭﺷﻌﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ.

ﻫﻨﺮﻯ
ﮐﺮﺑﻴﻦ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ'ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﻣﺴﺘﺸﺮﻕ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎ'
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﮔﺮﺍﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺄﻣﻮﺭﺍﻥ
ﻣﺨﻔﻰ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺧﻮﺩ'ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻣﺘﺼﻮﻓﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺐ
ﻭﻫﺮﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﻣﺒﺎﺣث
ﺁﻥ'ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻭ
ﺗﻮﺍﺻﻞ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ'
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻨﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺦ'ﺩﺭ
ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻣﺨﺘﻠﻒ'ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﺘﺐ ﻣﻘﺪﺵ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮔﺮﺩﺁﻭﺭﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺟﺰ
ﻣﺰﻳﺪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻣﺤﻘّﻖ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ'ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺒﺎﺣث ﻣﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺩﻳﻦ ﺷﻨﺎسی'
ﻭﻟﻰ ﺑﻰ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺤﺰﺑﻰ
ﺁﻧﺎﻥ'ﺟﻬﻨّﻤی
هستند. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮ
ﺩﻟﻰ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺭﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺑﺨﺪﺍ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻭ'ﭼﻪ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﭼﻪ
ﺭﻭﺵ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻘﺮﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺍﺯ
ﻋﻨﺼﺮﻯ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺟﻮﺍﻥ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺵ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭ ﮔﻴﺘﻰ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺗﻮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ'ﻭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻣﻔﻴﺪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﺳﻮﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮ
ﺍﺳﺐ' ﺗﻨﻬﺎ
ﻃﺒﻘﻪ ﺧﺎﺹ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺘﻰ ﺑﭙﻬﻠﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ' ﻋﻤﻠﺎ ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﺧﺎﺹ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍلاّ
ﭘﻬﻠﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ'ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻭ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺍﺳﺐ ﺍﻭ
ﺭﺍﻩ ﻣﻰ
ﺭﻓﺘﻨﺪ'ﻭ
ﭘﻬﻠﻮ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻗﺎﻫﺮﻩ ﺭﻭﺯﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺒﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻩ ﻫﺎ
ﻓﺮﻗﻪ ﺻﻮﻓﻰ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﮐﺮﺩﻡ'ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ ﺳﻮﺍﺭ
ﺑﺮ ﺍﺳﺐ'ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻴﻤﻦ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺴﺘﻌﻤﺮﺍﺕ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩ'ﻭﻣﺮﮐﺰ ﻣﻬﻢ
ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﻣﻠﻞ
ﻣﺨﺘﻠﻒ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻤﮑّﻪ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺍﺣﻪﺍﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﺰﻟﺖ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﺖﺑﻮﺩ. ﻧﺰﺩ
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﺤﻠّﻯ ﻨﻴﺰ
ﺍﻳﻦ
ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻳﺎ(ﻓﻬﻠﻮﻯ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ می
ﺸﺪﻧﺪ'ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺭﺳﺘﻢ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺧﺎﻥ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﮔﺬﺷﺘﻪ' ﺩﻳﻮ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﻪ'ﻭ ﻓﺮّ
ﻭﺗﺎﺝ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻗﺮﻳﺶ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ(ﻓﻬﻠﻮﻳّﺎﺕ)
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ'ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺭﺍ(ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﻮﺗﺎﺕ)ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻫﺮﺑﻴﺖ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﻳﻚ
ﻭﻟیّ اﻟﻬﻰ'ﻭ
ﻣﺤﻞ (ﺑﻴﺘﻮﺗﻪ)
ﺷﺐﺯﻧﺪﻩﺩﺍﺭی
س الکان 'ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮﺑﻮﺩﻩ. ﻭﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺳﺎﺩﺍﺕﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺳﻢ(ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ)
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺁﺧﺮ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺪﺍﺭﺷﺪﻧﺪ'
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶﺩﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﺁﻣﺪﻩ'ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ'ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﺣﺮﻑ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻟﺸکرﻳﺎﻥ
ﺟﻨﮕﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ'ﻭﮐﻮﺭﺵ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺣﻘﻮﻕ
ﺑﺸﺮ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺸﺎﺋﻰ ﮐﺮﺩ. ﻭ
(ﺍﺳﻮﺍﺭﺍﻥ)
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻓﺘﻴﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﮐﻪ
ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻯ ﻭ ﺧﻠﺎﻓﺖ.
ﺩﺭ ﻧﺰﺩ ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻴﺎﻥ'ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻣﻌﺮﻑ
ﺍﺻﻴﻞ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻣﻠﻮﻙ ﺍﻟﻄﻮﺍﻳﻔﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻮﺍﺭ
ﮐﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻭﺑﻘﻴﻪ ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﺭﻭ ﻭ ﺭﻫﺮﻭ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭﻓﻌﺎﻝ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﭼﻮﻥ
ﺳﻮﺍﺭﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺗﻨﺪ ﺭﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺷﺒﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺮﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﻳﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺎﻩ ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺭ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ'ﻫﻔﺖ
ﺭﻭﺯ ﻧﺰﺩ ﺭﺏّ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ که
ﺑﻬﺸﺖﺳﻮﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺭﺏّ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ'ﺑﻤﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺸﻴﺪ.

(ﺯﺭﻧﮓ)ﻳﺎ
ﺳﺮﻫﻨﮓ ﺭﺋﻴس
ﻋﻴّﺎﺭﺍﻥ'ﻧﺰﺩ
ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﻴّﺎﺭ
ﻣﻌﺮﺏ (
ﺃﻳّﺎﺭ)ﻭﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﻳﺶ (ﺫﻯ
ﻳﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ(ﻳﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﻴﻖ)ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻴﻪ'ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭﻋﺮﺏ'ﺭﻓﻴﻖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﻓﻘﺖ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﻋﻴّﺎﺭﺍﻥ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻨﺠﺮ
ﺳﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺪﻯ'ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻏﻠﺎﻑ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻳﺪ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺯﺧﻤﻰ ﺑﺰﻧﺪ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻳﻌﻘﻮﺏ ﻟﻴث ﺻﻔّﺎﺭﻯ'
ﺳﺮﻫﻨﮓ ﻋﻴّﺎﺭﺍﻥ
ﺳﻴﺴﺘﺎﻥ
ﺑﻮﺩ'ﻭﺭﺍﻩ
ﺯﻧﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺑﺮﻳﺎﺳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻋﻴّﺎﺭﺍﻥ
ﺑﻌﺪﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻣﺤﻠّﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻧﺪ'ﻭﺣﻘﻮﻕ
ﺑﮕﻴﺮ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺷﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﭘﺎﺳﺪﺍﺭﺍﻥ ﻭ
ﺑﺴﻴﺠﻴﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻥ'ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺑﻴﮑﺎﺭﻯ
ﻭﮔﺮﺳﻨﮕﻰ
ﺣﻘﻮﻕ
ﺑﮕﻴﺮﺍﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺒﺎﻃﻞ ﮐﻠﻴﺪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮ ﮔﺮﺩﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻗﻔﻞ ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺰﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺍﻳﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﻑ ﻭ
ﻓﺘﻮﺕ ﺑﻬﻢ
ﺁﻣﻴﺨﺖ'ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻏﻠﺒﻪ
ﻣﻐﻮﻝ ﻧﻈﺎﻡ
ﻓﺘﻮﺕ ﺭﺍﻳﺎﻓﺖ.
ﮐﻪ ﺭﻧﮓ ﺟﻨﮕﻰ
ﺁﻥ ﺣﺬﻑ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﻫﺮ ﻣﺤﻠﻪ ﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺯﻭﺭﺧﺎﻧﻪ
ﻭ ﭘﻴﺶ ﮐﺴﻮﺕ ﻭ
ﻣﺮﺑّﻰ ﻭ
ﻋﻴّﺎﺭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻳﻚ( ﻟﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﻟﻮﺗﻰ)ﺭﺋﻴﺶ
ﻋﻴّﺎﺭﺍﻥ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﮐﻬﻨﻪ
ﺳﻮﺍﺭ ﻭﭘﻴﺶ
ﮐﺴﻮﺕ ﻭ
ﻣﻌﻠﻮﻝ ﺟﻨﮕﻰ
ﻗﺪﻳﻢ' ﮐﻪ ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺭﻯ
ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺯﻭﺭﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺖ' ﻭ
ﭘﺮﺗﺎﺏ ﻟﻨﮓ
ﺑﺮ ﮐﺸﺘﻰ
ﮔﻴﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﮐﺸﺘﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺍﻭﺭﺍﻥ (ﻓﻮﺕ
ﺑﺎﻝ)ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ'ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﭘﺮﭼﻢ
ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺯﻭﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻭﺭﺯﺵ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺟﻨﮕﻰ.

ﺳﻮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ'ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺻﻠﻴﺒﻰ ﺍﺯ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﻭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﻭ
ﺷﻠﻮﺍﺭ ﭘﻮﺵ
ﻣﻘﺪس ﻧﻘﺶ ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺴﻴﺢ ﻭﮐﻤﺘﺮﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ. ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺻﻔﻮﻳﺎﻥ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺭﺍ
ﻓﺘﻴﺎﻥ'ﻭ
ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﮐﻠﺎﻩ ﻗﺮﻣﺰ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻋثماﻧﻰ'ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
(ﮔﻠﻴﺎﺩﻭﺗﻮﺭ) ﻗﺰﻝ
ﺑﺎﺷﺎﻥ ﮐﻠﺎﻩ
ﻗﺮﻣﺰ' ﻳﺎ
ﺳﻮﺍﺭﮐﺎﺭﺍﻥ ﺗﺮﮐﻤﺎﻥ'ﻭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ'ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ
ﭼﻮﻥ ﺣﻴﺪﺭﻯ ﻭ
ﻧﻌﻤﺘﻰ' ﺑﺮﺍﻩ
ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻗﺎﺟﺎﺭﻳﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﻬﻢ ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ. ﻗﺎﺳﻢ
ﻏﻨﻰ ﻣﺤﻘﻖ
ﺍﺯ(ﻣﺮﺍﺑﻄﻴﻦ)ﺳﺮﺣﺪّﺍﺕ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻧﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻩ'ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﺎﻓﻆ ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺑﺎﻁ
ﻫﺎ'ﻣﺤﻞ ﺭﺑﻂ ﻭ
ﺑﺴﺘﻦ ﺍﻓﺴﺎﺭ
ﺍﺳﺒﺎﻥ ﺧﻮﺩ'ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ'ﻣﺤﻞ ﺭﺑﺎﻁ
ﺍﻓﺴﺎﺭ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻯ
ﺍﺯ(ﻓﺘﻮﺕ ﺃﻧﺎﻇﻮﻝ)ﺗﺮﮐﻴﻪ
ﻭ(ﻧﻬﻀﺖ ﺃﺧﻰ)ﻭ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺧﻮﺍﻥ
ﺍﻟﺼﻔﺎ
ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﺧﻮﺍﻥ
ﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻦ'ﺑﻨﺎﻡ
ﺩﻳﻦ ﺗﺠﻤّﻌﺎﺕ
ﻭﺗﻌﻬّﺪﺍﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻗﺎﺳﻢ
ﻏﻨﻰ ﻓﺘﻮﺕ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ ﺻﺤﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺗﺼﻮﻓﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺻﻔﻪ)ﺩﺭ
ﻣﺴﺠﺪ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺘﺼﻔﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺪﺍﺩ ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍ ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﻬﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ' ﮐﺴﻰ
ﻧﻪ ﺗﺼﻮﻑ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﻓﻬﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺪﻳﻢ
ﻭﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﺭﺍ ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﻬﺪﻯ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﻣﻌﺠﻮﻥ
ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ
ﻋﺠﻴﺐ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻥ
ﺷﺒﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺸﺮ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﺭﺕﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺎﻡ ﻳﺎﻓﺘﻪ'
ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﮑﻤﺎﻟﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'ﺁﺩﻡ
ﺷﻮﻧﺪ
ﻭﺁﺩﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺧﺎﻟﻰ ﺳﻔﻴﺪ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻳﻚ
ﮔﺎﻭﻯ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻴﺎﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﻫﺴﺖ.

ﺍﺑﻦ
ﺑﻄّﻮﻃﻪ(ﺃﺧﻴﻪ)ﻭ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﻫﺎ
ﻭﺍﺧﻮﺕ
ﺭﺍ'ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﺍﺯ ﺯﻫﺪ ﻭ ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ
ﮔﺮﻯ ﻭ ﻓﺘﻮﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻭ(ﻏﺸّﺎﺷﺎﻥ)ﻭ
ﻓﺪﺍﺋﻴﺎﻥ (ﺣﺸّﺎﺵ)
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻴﻪ'ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﺗﺤﺎﺩﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﺎﺩﻣﺎﻥ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺩ'
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭ(ﺃﻧﺎﻇﻮﻝ
ﺗﺮﮐﻴﻪ)
ﮐﻨﻮﻧﻰ(ﻓﺘﻮﺕ
ﺍﺷﺮﺍﻓﻰ)ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ'ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻣﺤﻠّﻰ ﻭ
ﺷﻴﺨﻮﺧﻴّﺖ ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻗﺮﻥ ﺷﺸﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻓﺘﻮﺕ
ﺭﻧﮓ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠیّ
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻧﮓ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻋﻠﻰّ و
ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﻘﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥﺘﺎﺭﻳﺨﻰ'ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﻗﺮﻥ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﺎ ﺩﻫﻢ ﻫﺠﺮﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻓﺘﻮﺕ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ ﻇﺎﻫﺮﻯ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺮﻯ ﺟﺬﺏ ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺷﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺻﻔﻮﻳّﻪ
ﺣﺎﺻﻞ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﻑﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻘﺼﺪ
ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺷﺨﺼﻰ'ﺩﺭ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺗﺼﻮﻑ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻧﺎ ﺍﻣﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﻦ
ﺷﻬﺮﻫﺎ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ
ﺷﻬﺮﻫﺎ' ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺴﺘﻮﻩ
ﺁﻣﺪﻩﺭﺍ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺑﺠﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﻣﻠﺎﻣﺘﻴّﻪ)ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳثاﺭ ﻓﺘﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﻧﻔس ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻧﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ'ﻧﻘﺪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭ ﻋﻴﺐ ﺟﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻫﺮ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻳﺎ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﻔﮑﺮﺷﺎﻥ
ﺣﻤﻠﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩ'
ﻣﺮﺍﻗبه ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻫﺮ ﻋﻴﺒﺐ
ﻭﻧﻘﺼﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﭘس ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﭘﺎک ﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
(ﻣﻠﮑﻪ)ﻭ ثاﺑﺖ
ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣﻠﺎﻣﺘﻴﻪ'ﺑﺎ
ﺍﺻﻞ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ'
ﺳﺨﺖ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ
ﺧﻨثیﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﻤﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﭘس
ﻋﻤﺪﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'
ﺑﮕﻨﺎﻫﺎﻧﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﻭ ﻟﻌﻨﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ئﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻭﻫﻮﺳﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﻮﺩ.

ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻓﺘﻮﺕ ﻭﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ' ﺍﺯ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺻﺤﺮﺍ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ
ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍﻩ
ﻣﺤﻤﺪﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺻﺤﺮﺍ ﺟﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﮐثر
ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺑﻨﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻳﻤﻦ'ﮐﻪ
ﮐﺎﻟﺎﻯ ﻫﻨﺪ
ﻭﭼﻴﻦ ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺘﺪﻣﺮ ﻭ
ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ ﻭ
ﻣﺼﺮ ﻭﺭﻭﻡ
ﺷﺮﻗﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪ'ﺩﺭ
ﺭﺷﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺗﺄثیر ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺑﻴﻦ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺭﺑﻂ
ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ
ﺑﻘﺮﻳﺸﻰ ﻳﺎ
ﻋﺮﺑﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﻧﮋﺍﺩ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﮐﻮﻳﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺗﻀﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺘﺼﻮﻑ
ﻭ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ'ﮐﻪ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺩﺭ(ﻓﻠﺴﻔﻪ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ)
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺻﻮﻓﻴﻪ ﻋﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭ ﺻﻠﺢ ﺩﻭﺳﺖ ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺷﻌﺎﺭ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻮ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺳﻦ
ﻭﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺸﺎﻥ ﺑﺎﻝ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻏﺮﻭﺭ
ﺟﻬﻞ ﮐﻤﺘﺮ'ﻭ
ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻭﭼﺎﺭﻩﺟﻮﺋﻰ. ﺗﻦ
ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ ﺿﻌﻴﻒ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺘﻤﺎﻳﻞ
ﺑﺎﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻳّﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﭼﻪ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﮑﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺨﺖ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻭﻯﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﺒﻪ
ﻧﻔس ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻡ'ﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﺎﻣﻮﺭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ'ﻭﻳﺎ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﭘﻮﺯﺵ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ'ﺍﺯ
ﻃﻮﻝ ﮐﻠﺎﻡ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻴﺶﺍﺯﺍﻳﻦ
ﻧﺪﺍﺭﻡ.

M155

سایبرنیتیک
یا ملکه شدن
در حافظه

ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯﻮﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻋﺎﺩﺕ ﻣﻠﮑﻪ
ﺷﺪﻥ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻔﻴﺪ ﻳﺎ بی
ﺃثرﺑﻮﺩﻧﺪ'ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻣُﻀﺮ ﺑﺤﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ'
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﻫﻢ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻋﺮﻑﺟﺎﺭﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺭﺍﻩ ﺑﺮﻭﺩ' ﻳﺎ
ﺑﮕﻮﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ. ﭼﻮﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺯﺷﺖ ﻭ
ﭘﺮ ﺿﺮﺭ ﺑﺨﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻋﺮﻑ
ﻭﻋﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺤﻤﻴﻞ می
ﮐﻨﺪ'ﻭ ﻳﺎ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﻋﺎﺩﺕ
ﮐﻨﺪ' ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺁﻥ ﻋﺎﺩﺕ
ﺳﺨﺖ ﻭﻣﻮﺟﺐ ﻣﺮﺽ
ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ'ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮ
ﺗﺮﻙ ﻋﺎﺩﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﻬﻢ
(ﻓﻬﻢ) ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﻀﺮّﺍﺕ ﻳﻚ
ﻋﺎﺩﺕ'ﻭ ﻳﺎ ﺧﻄﺮﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻓﻌﻰ
باشد 'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻭ
ﻣﺤﻴﻂ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩ. اگر
ﻫﺮﻋﺎﺩﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﻣﺎﻧﻊ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻨﺎﻓﻌﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻋﺎﻣﻞ ﺗﺮس ﻭ
ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮی ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﺮﻙ ﻋﺎﺩﺕ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻣﻌﺘﺎﺩ
ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﺮﻙ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﭽﻪ
ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ' ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺮﻙ ﻋﺎﺩﺕ
ﺯﺷﺖ'ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﮐﺴﺐ
ﻋﺎﺩﺕ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﺑﺮﺍ ﻋﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﻙ'ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ'ﻭ
ﺍﺯﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﺮﺷﺘﻪﮔﻮﻧﻪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﮋﺩﻩ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺳﺨﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣتی
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ' ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺭﺍ
ﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ'ﺷﺎﻧس
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ'ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻟی ﻤﺎ ﺍﻳﻨﻚ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻣﻠﮑﻪﻫﺎﻯ
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭ
ﺷﺪﻩ ﺭﺍﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ(
ثباﺕ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ثابتی )
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﺎﺻﻴّﺘﻰ
ﮐﻪﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻬﻤﺘﺮﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
هم موضوع باید
عادت ثاﺑﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺮ
ﺟﻤﺎﺩ ﺑﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ می ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﻢ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ'ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﺎﺯ ﺁﻥ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻣﺠﺮﻡ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ'ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭ
ﻭﻣﻠﮑﺎﺕ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻃﺒﻘﻪ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﻫﺮ
ﻳﻚ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺷﺮﻭﻉ ﺷﻮﺩ'ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﭽﻬﺎﺭ ﻃﺒﻘﻪ
ﮐﻠّﻰ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﺮﺩ
. ﺳﺎﻳﺒﺮﻧیﺗﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻭﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺗﻦ'ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻭﺭﺯﺵ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺣﺮﮐﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺖ'ﻭ ﻫﻢ ﺁﻫﻨﮓ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
گیرﺩ. ﺩﻭﻡ
ﺳﺎﻳﺒﺮ
ﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﺼﺒﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻯ'ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺖ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ'
که ﻭﺟﻮﺩ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﺍﺻﻞ حال
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ ﺳﻮﻡ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺗﻤﺪﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ. و
ﻣﺤﻴﻂ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ. ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻳﺒﺮ
ﻧﻴﺘﻴﻚ ﻣﻬﻢ
ﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ و نوع
چهارم ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻳﺎ
ﺟﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﮐﻪ
ﺳﻮﭘﺮ ﺍﮔﻮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﮔﻮ ﻭ
ﻣﻨﻴّﺖ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ولی
فطرتا ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ رسیدن
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﻧﻮع بشری ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﻢ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺁﻥ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
سالک 'وﺑﻘﺼﺪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ربّ النوع
بشری و ایدآل
کمال میسّر
برای افر اد
نوع بشری. ﮐﻪ سالک
با این
سایبرنیتیک گونه
چهارم بتواند
ﺑمقام ﺮﻭح ﺍﻟﻬﻰ
برسد. ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ' ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍ'ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺪﻟﻴﻞ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﺎﻯ ﺫﺍﺗﻰ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯفطری
در ژنتیک روحی
وروان بشری
خود ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺍﻟﻬﻰ
در ﮐﺴﺐ شهود
نور قائم ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس و
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ های
ششگانه میسّر
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﻭﺻﻮﻓﻴﻪ
ﺑﺪﺍﻥ مقام
شهودی
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. چون
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ' ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺯﺷﺖ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ترک ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮﻏﻴﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
مینمایند'
وﺑﺎﻳﺪ ﮐﺴﺐ
صفات جدید
الهی تر
بنمایند ﮐﻪ
ﺑﺘﻘﺎﻟﻴﺪ ﺍﺯ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﮋﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ'ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫند. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
برای انسان
ﻭﺍﺟﺐ الهی
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ حتی
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﻗﺒﻞ ﺃﺗﻤﻰ'ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ' ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. و الاّ بدون
شهود قائم ربّ
النوع ﻣﮑﺮﺭﺍ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﺭﺍ
مجددا ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻇﺮﻑ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﮐﻨﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺩﺭﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭ
ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﮕﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
در علّت
آفرینش خود
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' تا
ﺑﺎﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ'
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮﺑﻌﺪﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻫﺎﻯ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻮ
ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ'ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳند. و ﻫﺪﻑ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ'
با استفاده
ﺍﺯ ﻣﺪﺍﺭﻙ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻣﺪﺍﺭک
علمی'ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺳﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻥ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩﮔﺮﺍﻣی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ
ﺻﺒﺮ
ﻭﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ'ﺑﺘﻮﺍن
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﺪﻑ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
و آینده های
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺑبهشت
هاﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ در
همین جهان ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺸﺮﻯ
خود ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭﻣﮑﺮﺭ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻧﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ' ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ و
تولدات مکرر
نوعی 'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﮐﺴﺐ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﻫﺮ شش
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
بشری ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
حتی صفات الهی
واخلاق
ملکوتی مورد
نیاز تولد نوع
فوق بشری
فرشته گونه
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﺗثبیت ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﺪﺍ
ﭘﺴﻨﺪﺍﻧﻪ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
داشته باشیم
'ﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫیم
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳیم
'ﻭ با ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎئی
ﺑﻨﻈﺮﻳﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮیم
' ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ وتکاملات
نوعی گذشته
های دور
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫیم، ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫیم ﻧﻤﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ'ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
مدام ﺍﺳﺮﺍﻑ ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻣﻴﮑﻨیم، ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﮕﺮﺩیم ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﮕﻴﺮﺩ' ﺣﺘﻤﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺳﻘﻮﻁ
ﺑﺪﺭﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺟﻬﻨﻢ ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
مینمائیم 'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﭼﺸﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﻧﺞ
حیوانات ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ' ﺗﺎ
ﻫﺮﮐس ﭼﻘﺪﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺧﻄﺎ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻭ
ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻭﻋﺼﻴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ کرده
باشد. ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ'
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮﮐس
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ'
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺳﺮ ﻣﺎ
ﺑﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﺍﺳﻴﺮ
ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﻣﺎﺩﺭﻯ'ﺑﻬﺮﺣﻴﻠﻪ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻃﻔﻞ ﺳﺮﮐﺶ ﻭ
ﺟﺎﻫﻞ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺳﺎﻟﻢ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺭﺣﻤﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻓﺮﺻﺖ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺎﻳﻦ ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻭﻣﺠﺮﻡ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ'ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
مجدد
ﺁﻳﻨﺪﻩ'ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ.
و ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
هر موجودی ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰکه
هست ﺑﺎﻳﺪ به
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺩﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ برسد
که خواهد رسید.
ﻭ(ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﻣﻘﺎﻡ و صفات
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩﺭﺍ
بیابد.

ﺩﺭاین
مقاله ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﮑﺎﻳﻚ
ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ ﮐﺮﺩ. ﺍﻏﻠﺐ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ'ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻭ ﺁثاﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﻊ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'
ﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻔﻬﻢ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ انسان در
هر حال
بدرجاتی
ﺑﻴﻤﺎﺭ روان
حیوانی است. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ. ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ' ﺃﻋﻢ
ﺍﺯ ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ
ﺑﺤﻖ'ﻳﺎ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺑﺎﻃﻞ ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ' ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺩﻭﻟﺘﻰ' همگی
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
اکامل و
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﻧﻈﻢ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺁﻥ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
برای آینده ها
و ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺑﻌﺎﺩﺍﺕ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ' ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻔﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ حیوانی
صفت ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ شده 'ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺁﻥ ﺑﺎ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ و الهی
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ گردد. و
اینکه ﻫﺮ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﺁﻥ'
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﺭﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪی
نیز ﺑﺘﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ.
ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥﺸﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ میتوان
ﺑﻴﻚ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺮﺳﻴﺪ'ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺭ ﺍﻭﻝ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
نخستین ﺁﺩﻡ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ'ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ ﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ شهود
دوم ﻋﺮشی
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣَﺴَﻨﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ'ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﺨﻮﺩ ﺁﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ و
کامل تر ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﻢ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ. ﻭ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺣﺴﻦ
ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﻭﻓﺎﻃمی ﻭ
مرتضوی ﻋلوی
ﻮ مصطفوی
ﻣﺤﻤﺪی
میباشند' ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ به
(ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ) ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ' ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ولایت
ششم
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰ'ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻭ
ﺣﻴﺪﺭﻩ ﺑﻮﺩﻩ'ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﻢ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩ'ﻧﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﻠﻰّ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻭﻯ ﺍﻃﻠﺎﻕ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺗﺨﺼّﺼﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺰ'ﻣﺒﻴّﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺻﻠﻰ
ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻠﻰّ'
ﻳﻌﻨﻰ ﻋﺎﻟﻰ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﺮﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ'
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺯ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺃﺣﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'ﻭﺳﻴﻠﻪﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺣَﺴَﻦ ﻧﻴﺰ
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻳﺎﻓﺘﻪ'ﻭ
ﺣُﺴﻦ ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺟﺴﺘﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺳﺎﺑﻖ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﻭ ﺣﺴﻨﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺣﺴﻴﻦ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﻚ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ
ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻦ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎﺯﺩﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ'ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻧﻔﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻴﺴﺖ
ﮐﻪﻣﺮﮒ ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺪﺍﺭﺩ.

ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻝ
ﺁﺩﻡ'ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺑﻞ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ'ﺩﺭ
ﺷﻤﺎﻝ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮐثرﻳﺘﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ' ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺰ'
ﺍﻳﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ
به ﮐﺎﺭ ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ولایت ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ'ﻭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺧﻮﺩ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻠّﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺳﭙس
ﻧﻮﺑﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﻭﻡ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻳﺎ ﻧﻮﺡ ﺑﻘﻮﻝ
ﺗﻮﺭﺍﺕ که
ﺭﺳﻴﺪ' ﻣﮑﺘﺐ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺑﺨﻠﻖ ﺷﺪ. ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﺁﺩﻡ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﻣِﻬﺮ ﭘﺮﺳﺘﻰ
که ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻬﺮ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﺭزی ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎﻯ
ﺁﺩﻡ' ﻧﻴﺰ
وِﺩّ ﻭ ﻭﺩﺍﺩ
ﻭﻣﺤﺒﺖ'
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻌﺪﻯ. ﻭلی
ﻧﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﺍﺳﻤﻰ ﺷﺪﻩ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ
ﺻﻮﺭﺕ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺻﻮﺭﺕ ﺣﺴﻨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺮﺳﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎ عرش ﺭﺏّ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻳﺎ
ﺯُﻫﺮﻩ ﻭ
ﺯﻫﺮﺍ یا شیوا
ﺧﻮﺩ'ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻰ ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻮﺩﺍ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪ'ﮐﻪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺷﻴﻮﺍ
ﺑﻮﺩ'ﻭﺑﺎ ﻋﺮﺵ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﻧﻮﺑﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺭﺳﻴﺪ'
ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ'ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ'ﺳﭙس
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ'ﺗﻮﺍﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
عمیق تر
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ
درجه ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ ﺗﺎ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﮐﺴﺐ
ﺁﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﻮﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻣﺴﻴﺢ در
ولایت چهارم
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ
نخستین بار
ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
شهود پنجم ﻭ
ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ
شهود ششم ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﺳﻴﺪ'ﻭﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻳﻦ
ﻳﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻳﻬﻮﺩﻯ' ﺷﺎﺧﻪ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ'ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺁﺯﺭ بوده است. ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻪ ﺷﺎﻧس
ﺷﻬﺮﺕ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻳﻬﻮﺩﻯ'ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻳﺎﻧﺘﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﺮ ﺷﻮﺩ' ﺩﻭﺍﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺁﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﺤﻤﺪ'ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﻣﺘﻮﺳّﻞ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩ' ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ششم ﻭشهود
هقتم ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ
ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ تأسیس
ﻧﻤﻮﺩ'ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ' ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﮑﺸﻒ شهود
هفتم وی ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ شهود
هشتم ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. وولایت
هفتم مهدوی را
تأسیس
مینماید
وهمچنان
ولایتهای
قبلی بتربیت
انسانهای
مناسب خود میپردازند.
و ﻧﺎﻣﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ
ربّ برتر از
رحمان ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ خواهد
گفت. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻬﺪﻯ موعود محمد
وسوشیانس سوم
زردشت و
فارقلیط دوم
مسیح، که ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣل ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﻭ ﺁﺧﺮ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ خواهد
بود 'ﺁﻏﺎﺯﮔﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮐﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭘسﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻬﺪﻯ'ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ و
سلوکی خود
ﺑﺠﻬﺎﻥ'
ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
قائم بگفته
محمد ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻬﺪﻭﻯ'ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﭼند ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ولایتهای
ششگانه
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭﺍﺭﺳﺎﻝ'ﻭ
ﻧﺒﻮّﺕ ﻳﺎ
ﺗﻨﺒّوء ﻭﻧﺒﺄ ﻭ
ﺧﺒﺮﻭﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ'ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ غیر
سالکان
ولایتها ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﺎﺗﻞ
ﺍﻭﻟﻴﺎی الهی
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
سرنوشت کارمائی
ﺑﺴﻮﻯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﺟﻬﺎﻥ'ﺩﺭ معاد
و ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
اصطلاحا ﻧﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻧﻪ
ﺁﺧﺮﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ. آخوندهای
قشری ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ ﺟﺎﻫﻞ
ﺑﺎﻋث ﺟﻬﻨّﻢ
آنها
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ' ﭘس
ﺍﺯﺗﺠﺪﻳﺪ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ' ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ'ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻗﻄﻌﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
دارند. این
شهودها ولایت
ششم ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ
(ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺻﻠﺎﺕ )
ﻳﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻭﻫﻤﺎﻥﺧُﻤس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺧﻤس
ﻭ ﺯﮐﺎﺕ ﻧﻘﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﻔﺮﻭﺷﻨﺪ'ﻭﮐﻠﻴﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣُﺮﺩﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺣﻤﻖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺷﺸﻢ'ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺼﻄﻔﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
دیگر ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪﮔﻮﻧﻪ
برسد 'ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ' ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﭼﻮﻥ ﺯﺑﺎﻟﻪ
ﺩﺍﻥ' ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ'
ﭼﻮﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ
ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮔﻮﻫﺮﻳﻦ'ﺑﺎﻟﺬﺗﻬﺎﺋﻰ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﺭﻙ ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﺎ.

ﺍﻣﺎ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺷﺪﻧﺪ'
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻣﻌﺼﻮﻡ'ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩه. ﮐﻪ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻰّ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ حتی تجسّم
ﻗﺎﺋﻤﻰ ﺯﻧﺪﻩ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻏﻴﺮﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪ سالکان
ولایت مهدوی
را ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
۳۱۳
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ' ﻳﺎ
ﺣﺴﻴﻦ ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ'
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺯﻧﺪﻩ'ﻳﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ'
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ندند و
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ'ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ولایتهای
پیشین ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﺳﻘﻮﻁ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ'
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ'
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺳﻮﺧﺖ ﺟﻬﻨﻢ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﻧﺞ
ﺑﺎﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺪﻭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪ
بویژه شهود
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
قائم. و ﻫﺪﻑ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺩﻥ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﮑﺘﻪ ﻣﻬﻢ
سرنوشت لاجرم
أبدی ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ أکنون
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟّﺪ'
ﻳﺎ ﺩﺭ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ'ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﺪﻳﻨﻰ
ﻳﺎ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ'ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ بعد ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ادامه
خواهد داشت. تا
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ'ﻭﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
صفاتی واخلاقی
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ثاﺑﺖ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﺸﺴﺖ. ﻭ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ أﻫﺮﻳﻤﻥ
هاﻯ ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ' ﻭ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺣﻘﻴﺮتر
(ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﻭﺭﺳﺦ ﻭ
ﻭﺳﺦ)ﻣﮑﺮﺭ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﻭﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭﻩ
با تکاملات
طبیعی موجودات
قبل نوع بشری،
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
را ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍوند
الله
أهورمزدا
'ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ
ﭘﺎﮐﻰ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ صفاتی
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ'ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭبا
ﺮﻧﺠﻬﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
امروزه انسان
یا ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
در جهنّم جهان
دارند 'ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ولایتها
با ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺁﻧﻬﻢ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝ سلوک
الهی ﺍﺯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ بشری
'ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻤی
نوع بشری، ﻮﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ.

ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
(ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ)'ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻗﺴﻤﺖ ﺑﺪﻥ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ'ﻭ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻋﻀﻠﻪ ﻭ
ﻣﻔﺎﺻﻞ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍند ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
حرکت (ﺑُﻌﺪ
ﺩﻭﻡ) ﺧﺎﺹ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺗماﻡ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺷﻴﺮﺧﻮﺍﺭﻩ
ﻫﻴچ کدﺍﻡ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻈﻢ ﺍﺳﺖ'
ﻳﺎ ﮐﻢ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻭﭘﺮ ﺿﺮﺭ ﻭ
ﻋﻴﺐ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﻰ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﻧﻈﺎﻡ
ﻭﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺭﻭﺯﺑﺮﻭﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﺮ ﻭﻣؤثّر ﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﺎﻧﺪ
ﮐﺎﺭ
ﻭﺭﺯﺷﮑﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺣﻤﻠﻪ ﻃﺮﻑ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺩﺭ ﻭﺭﺯﺵ
ﺭﺍ'ﺁﻧﻰ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺄﻣﻞ
ﭘﺎﺳﺦ ﻭ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺻﺤﻴﺢ
ﻭ ﻣؤثّر ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻋﻀﻠﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﺕ ﻭ ﮊﺳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ' ﺑﻄﻮﺭ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻥ'
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺭﺷﺪ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺁﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻣﮕﺮ ﭘﻴﺮﻯﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ها'ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ' که
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻤﺎﻳﺪ. و
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺭﺯﺷﮑﺎﺭ ﻧﻴﺰ'
ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺁﻥ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺗﻤﺎﺷﺎﭼی
ﭙُﺮ ﺣﺴﺮﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﺎﻟﺘﺮﻳﺴﺖ
ﺑﺪﺭ ﮐﻤرﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﺭﺷﺘﻪﺍﻯ
دیگر ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ'
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻏﻠﺐ ﺩﺭﻫﻴﭻ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﮔﻮﺋﻰ ﻳﻮﮔﺎ
و عزلت وعبادت
سلوکی ﺩﺭ
ﺳﮑﻮﻥ ﻭ ﺳﮑﻮﺕ ﺧﻮﺩ'
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺃثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﻣثبتی ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﮐﺎﺭﺵ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑﻰ
جسمانی
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺑﻨﺪ
ﮐﻔﺶ ﺑﺴﺘﻦ ﻭ
ﺗﺎ ﻟﺒﺎس ﭘﻮﺷﻴﺪﻥ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ ﻭ
ﻫﺮ ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﺣﺮﻓﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻥ.

ﺍﻣﺎ(ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﻚ
ﺫﻫﻨﻰ)ﮐﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﻣﻬﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
(ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ)ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻭﺗمرﻳﻨﺎﺕ
خاص ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ نیز
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻃﻔﻞ
ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ ﻭ
ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ'ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﮐﺴﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﻭﺩ'ﮐﻪ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺎﻧﺴﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﻭﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺑﻌﻠﻮﻡ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ'ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻧﺪ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
(ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺍﻧﻰ)
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻮﻡ ﻭ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ومادی ﺭﺍ
ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎی
معمولی و غیر
سالک ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
آماده کنند. ﻭ
تنها ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ولایتهای
ششگانه
بدرجاتی الهی
شدن را ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
تنها اینان
سالک کامل شده
پس از هر شش
ولایت سلوکی
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ خواهند
رفت. ﺫﻫﻦ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﺳﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
یا در ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭﻟﻰ ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻐﺰ
ﺳﺮ ﺁﻧﺘﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺗﻦ
ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﺎﺩّﻳﻮﻥ'
ﺗﺮﺷّﺤﻰ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﭼﻮﻥ
ﺗﺮﺷﺢ ﺻﻔﺮﺍ
ﺍﺯ ﮐﺒﺪ ﺑﺎﺷﺪ
نیست. و ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﻧﻴﺰ
ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ
ﺍﺿﺎﻓﻰ'ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﻐﺰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﺸﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﻈﺎﻡ
ثاﺑﺖ
ﻭﺟﺪﻳﺪﻯ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺗﻦ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﻨﺪ و
سایبرنیتیک
تقدّس نمایند
'ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻟﺬﺗﻰ ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﻭلی ﭘُﺮ
ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺮس ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻴبرند. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮﻯ ﻭ
ﺿﻌﻒ سر ﺑﺮﺳﺪ' ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ'ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ را
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ داشت.

ﺍﮐثر
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ'ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﮐﻪ تنها امور
ﺫﻫﻨﻰ را
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﻭلی
ﻣﺎ از امور
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺗﻤﺎﻡ تلاش
علمی محقّقین
وفیلسوفان
ماده پرست ﺻﺮﻑ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺫﻫﻦ
ﺷﺪﻩ' ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
نیز ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﻭﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺩﺭﺳﺘﻰ برای
ذهن خود آگاه
چه رسد بناخود
آگاه اکتشافی
جدید روان
درمانی نیز ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻭﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ'ﺑﺎﺯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ مطلق
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
باز ﻟﺎﺯﻡ و
ضروری ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﻰ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ'ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
انسان سالک
راه دیدار
مراتب الهی
خود میباشد. ﺩﺭ
ﮐﺎﺭساﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
نمودن تثبیت
صفات جدیدذ
نیکو در ﺭﻭﺍﻥ
ناخودآگاه
'ﺩﻭ ﺷﺎﺧﻪ ﻣﻬﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﮑﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳی
و روان درمانی
ﮐﻪ ﺃﻧﺪﮐﻰ
بسیار کم
ﺍﺯﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻩ در
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ ﺁﺳﻴﺐ
ﺩﻳﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﻭ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ بسیار
ناچیز و موقّت،
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺍﺯ
ﺩﺭﺟﻪ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ'ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺍﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ ﺳﺨﺖ ﻭ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺷﺎﺧﻪ ﺩﻭﻡ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟک ظاهرا
ﺴﺎﻟﻢ، ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺒﺐ
ﻣﺨﻔﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺑﺎ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﺘﻴﮑﻬﺎ
ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ' ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﭼﻪﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺴﺐ ﻧﻤﻮﺩ.

ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ'
ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻃﺒﻘﻪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻄﺒﻘﻪ
ﺑﺪﺗﺮ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻭ
ﭘﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮاﻭﺍﻥ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻭ
ﭘﻠّﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻗﺎﺑﻞ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺍﮔﺮ ﭘﺰﺷﮑﻰ
ﺣﺎﺫﻕ ﺑﺎﺷﺪ' ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭﻗﺒﻮﻝ ﭘﺰﺷﻚ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ'
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺭوﺍﻧﻰ
ﻏﻴﺮ
ﻣﺸﻬﻮﺩ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. حتی اگر
ﺧﻮﺩ ﭘﺰﺷﻚ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس
ﺑﺎﺷﺪ وﻳﺎ ﻓﻠﺴﻔﻮﻑ
ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺩﺍﺩﻥ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ این
انسانهای بیمار
روانی ولی
ظاهرا سالم و
عاقل ﺑﻤﺮﮒ
نوع ﺑﺸﺮﻯ خود
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ و تولد
بهتر بهشت نوعی
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ حیوانی
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ کنند و
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ
از ﺍﻳﻦ ﺷﺎﺧﻪ
ﺩﻭﻡ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻭ
ﺍﺻﻴﻞ تر
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭﻋﺎﻗﻞ'
ﻃﺎﻟﺐ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'
ﻫﻤﺎﻥ بررسی
وبحث عرفانی
هر ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺶ ﮐﻠﺎس
ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭ ﻧﻪ
ﻗﺸﺮﻯ هاﻯ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
میباشند. ولایتهای
سلوکی ﺁﺩﻡ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﺡ ﻭ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﺨﺴﻨﺘﻴﻦ'
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ به ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. که
آخرﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ
خواهد بود ﮐﻪ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. . و
ﻫﻴﭻ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﻭ' ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ'ﻭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. و
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ارواح
خود ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ'ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
از ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ و
دارای عقلها و
اخلاق ونیروهای
حیاتی الهی به
این همانی
صفات و
توانهای الهی
الله گردند. و
اگر ﺭﻭﺡ
انسان پاک
سازی ومعالجه
روان خود نموده
ﺍﻣﺮﻭﺯ در نوع
بشری موفق
بشهود وکسب
این همانی
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ روح
القدس با
ولایت ششم
محمدی گردد. وتنها
اینان
ﺑﻨﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ'
ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ میرسند.
ﻭ(ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)
ﺧﺎﻟﻖ ﺍﻟﻠﻪ'ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﭼﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﻠﻪ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ در مطلق
أبدیّت ﺻﺎﺩﺭ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺩﺭﺟﻬﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻠﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ'
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ'
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮑﺎﺭ ﻧﺮﻭﺩ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻴﮑﺎﺭ ﻧﻤﻰ
ﻧﺸﻴﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺿﻤﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢ'ﻭلی ﻗﺪﺭ
ﻣﻘﺎﻡ و بخت
منتظر ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﭼﻮﻥ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ'
ﺣﺘﻰ ﻳﻚ ﻭﻳﺮﻭس
ﻧﺎﭼﻴﺰ'ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺻﻔﺘﻰ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ' ﺟﺰ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ'
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺻﻠﻰ و
علّت پیدایش و
آفرینش
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻏﻔﻠﺖ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺩﺭﺟﺎ
ﻣﻴﺰﻧﻴﻢ زیرا بسلوک
الهی تنها
خواسته
خداوند نمی
پردازیم.

ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﻋﺮﻓﺎ' ﻭﻟﻮ
ﺑﺰﺑﺎﻥ مادی و
یا عرفانی
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
بوده باشد 'ﻗﺼﺪ
ﮐﻤﻚ
ﺑﺨﻮﺍﻧندﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﻣﻤﺎﺗﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﻔس بشری
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ( ﺗﺬﮐﻴﻪ)
ﻭﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﺗﻮﺭﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
الله ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻳﻢ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ' ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﻭ الاّ ﺑﺎ
ﺍﺗﻠﺎف ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ میپردازیم
' ﮐﻪ هر موجودی
در روح و
تولدات نوعی
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮ ﺭﻧﺞ ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ'
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ کارمای
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺳید.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ و
حتی صد باره ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ زندگی
های نوعی در
جهنّم جهان
ﺗﮑﺮﺍﺭﻣﮑﺮﺭ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
این ﺣﻘﻴﻘت
تکامل روح
الهی هر موجود
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺧﻮﺵ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻧﺸﻮﺩ'
ﺑﺎﭼﻤﺎﻕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮ
ﺟﻬﺎن
ﺟﻬﻨّﻤﻰ' و
ﺳﻮﺯﺍﻧﻨﺪﻩ
ﭘﻮﺳﺖ ﻭ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ'ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻨﻴﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ می
ﺷﻮﺩ. حقیقتی
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ به ﻓﺮﻣﺎﻥ
(ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﻭ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ أزلی خود
ﺭﺍ ﺗﺤﻘّﻖ
ﺩﺍﺩ'ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺰﻋﺎﻗﺒﺖ ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.

ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﻮﻟﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ'ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻟﻪﺍﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻭﻣﻮﺟﺰ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁثاﺭ
ﺧﻮﺩ' ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﻳﺶ'
تنها ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ'
ﺗﻨﻬﺎ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ ﻣﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﮔﻔﺘﺎﺭها'
ﻫﺮﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ. ﻭ
ﻋﻤﻞ ﺗﺄﻟﻴﻒ
ﺍﺳﮑﻮﻟﺎﺳﺘﻴﻚ
ﻭ ﺁﮐﺎﺩﻣﻴﻚ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ' ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺤﻘﻴﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
خود ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ
ﻟﺎﻳﻖ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'
ﻭ بخت ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ باشد. ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ شهودی
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ' ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻋﺒﺮﺕﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺒﻮﺭ
ﺳﺮﻳﻊ
ﺍﺯﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺑﺎ ﻧﻮﻳسنده ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺰ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻈﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻓﻰﻭﻣﺘﻨﻮﻉ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺫﻫﻦ او
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﺼﻮﺭﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮﻯ'
از ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ باشد. و
ﺩﺭ ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﻫﺎﻯ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﺒﻪ
ﺗﺮﻯ' ﺑﻤﻄﺎﻟﻌﻪ
و ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﺎﺑﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪ
ﻣﻬﻢ ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻠﻔﻴﻖ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ'
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﻫﻤﻴﺸﻪﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ'ﻭ ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﺒﻪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭیم. ﻣﺤﻘّﻖ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ ﺑﺎ
ﻣﺤﻘّﻖ ﺷﻴﻤﻰ
ﺩﺍﻥ'ﻳﺎ ﻣﺤﻘّﻖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
دیگر، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ'ﺑﻨﺸﺨﻮﺍﺭﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻗﺒﻠﻰ'ﻭﮐﺴﺐ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻭﻋﺒﺮﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮐﺎﺭﻓﮑﺮ ﻣﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎ
وﺗﮑﻨﻴﻚ ﻫﺎ ﻭ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ ﻣﺘﻀﺎﺩ'
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗثبیت و
سایبرنیتیک
وملکه ﻧﻤﺎﻳﺪ'که
ﺯﻳﺎﺩ ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺎﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻬﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻴﺐ ﻭﻧﻘﺺ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.

پس ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﺣﺪّﻯ
ﺑﺮﺷﺘﻪ ﺍﻯ ﻭ
ﺟﻨﺒﻪﺍﻯ
اﺯﺣﻘﺎﻳﻖ' ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ'ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺟﺎﻣﻊ
ﺍﻟﺸﺮﺍﻳﻂ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
بیماری روانی
(ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ)
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮ
ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﻧﺪ'ﻭﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﮑﺒّﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎه ﻫﺎ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ ﺗﺌﻮﺭﻳﺴﻴﻦ
ﻫﺎ و ایئولوگ
ها'ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻴﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎ ﺍﻧﺒﺎﺭ
ﻭﺍﻧﺒﻮﻫﻰ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻧﻮﺍﻗﺺ ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻭﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑخود و
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ژنتیک
روحی خود
فراهم مینمایند
و بچشم عقل و
هدایت خداوند
میتوانیم
ﺁﻧﻬﺎ را ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﭘس
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ' ﻭ
ﺳﻮﺧﺖ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻘﻴﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ'ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺗﻬﻴّﻪ
ﻣﻴنمایند. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺳﺮﻧوﺷﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ' ﺑﺎ ﻫﺮﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ ﺁﻥ' ﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪ ﻗﺒﻠﻰ
در جهان ﻓﺮﺍهم
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایبتهای ششگانه
ساوکی ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
و ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
آینده ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
تجلّیات
انوار الهی
تنها ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﻭﻣﺪﺍﺭﮐﻰ'ﺍﺯ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﮐﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ'
ﻳﺎ ﻓﻠَﺞ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮ ﺑﻮﺩﻥ
ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰانسان
ها ﺑﺘﻘﺼﻴﺮ و
ستم ﺧﺪﺍوند
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ نیست
ﻭبه ﺍﺗﻔﺎﻕ و
تصادف ﻧد
انیم. 'ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺧﻮﺩ ﻣﺴؤﻝ ﻫﺮ
ﻋﻴﺐ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ'
موهبت و ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ در
سلوک الهی
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺣﻤﺖ های ﺑﺮﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺯ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸنهاﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﻴﺮ
ﻃﻠﺴﻢ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻳﺎ
ﻋﻠﻢ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ'ﮐﻪ ﻣﺎ
ﭼﻮﻥ ﻃﻔﻞ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭ، ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺑﺰﺭﮒ
ﺷده ﻭ طفل
جاهل ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﺎﺩﺭﺵﺑﻤﺎﻧﺪ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻭﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﻫﺮﻗﻮﻣﻰ ﻭدر
ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺗﺮ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭘس
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺎﻋﺮ
ﻣﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻣﻰ ﺑﺨﻮﺭ ﻭ
ﻣﻨﺒﺮ
ﺑﺴﻮﺯﺍﻥ'ﻭﻟﻰ
ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺯﺍﺭﻯ
ﻣﮑﻦ. ﮐﻪ ﺑﻰ
ﺩﻳﻦ ﻣﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ'ﻭ ﺑﺪ
ﺩﻳﻦ ﻣﻨﺒﺮ
ﺳﻮﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
الهی ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺯﺍﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ' ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﺗﻮﺍن
ﺧﻮﺩ' ﺧﺪﻣت
گذﺍﺭﻯ ﺧﻠﻖ
ﻫﻢ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ سالکان
الهی ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺴﺘﻌﺪﻯ
میباشند، ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺑﻔﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻝ ﻫﻤّﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ'ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ' ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺎﺻﻞ
ﻣﻬﻤّﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﻋﻠﻢ'
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩ ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞرا ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
و شهودﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ عقل
و مراتب شهودی
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩ. ﻧﻪ ﺍﻧﭽﻪ
ﻭﻟﻮ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺩﺭﺳﺖ'
ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭ
ﻋﻤﺮ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﻮﺍﻧﻰ ﺗﺮ
میشود. ﻭﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﺮﺝ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ را
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
اضافی ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﻋﻤﺮ' ﺑﺎ ﻫﻮﺷﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪﺍﻯ ﻗﻮﻯ'ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ'
ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺁﻫﻦ ﺗﻴﺰ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﻫﻢ ﻋﺮض ﻋﻤﺮ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ،
ﻭﻫﻢ ﻋﻤﻖ عمر و
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺃﺑﺪﻳﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ اکنون
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﻋﻠﻮﻡ
مادی ﺑﺎﻳﺪ
(ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ )
الهی یا
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
و حکمت ﺭﺍ
ﺁﻣﻮﺧﺖ' ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﻠﻢ
(ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ
ﻫﺮﻋﻠﻤﻰ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
و ﺍﮔﺮ که (ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ) ﺭﺍ
ﮐﺴﺐ ﻧﻤﻮﺩ. ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻧﺶ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻗﺒﻠﺎ
ﻋﻠﻢ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ توانا
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ هر
ﻋﻠﻤﻰ را ﺁﻣﻮﺧﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﻋﻠﻢ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻌﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻮﻡ
ﺩﺳﺖ ﻭﭘﺎﮔﻴﺮ
ﺍﺳﺖ که ﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺶ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺍﻳﻢ. ﻭﻟﺬﺍ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ آینده
'ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪ،
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ'ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻫﺮﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻫﺮ ﻳﻚ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
(ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻭ ﻳﻮﻡ
ﻫﺎ' ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﻫﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ)
مراتب
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
فوق بشری
ﻫﺮﻳﻚ'
ﺑﻤﻴﻠﻴﻮﻥ ﻭ
ﻣﻠﻴﺎﺭدﻫﺎ ﺳﺎﻝ
ﻣﻌﺎﻓﻴّﺖ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
خواهد داشت. ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
این ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯ را
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
معنی ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺭﻭﺷﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﺑﺎ ﮐثرﺕ
ﺁﻧﻬﺎ'ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﻤّﻖ
ﻭﺗﺨﺼﺺ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ' ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﻟﺎ ﻳﻨﺤﻠّﻰ
ﺩﺍﺭﺩ' ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻋث ﺁﺳﻴﺐ
ﻫﺎ ﻭﺿﺮﺭﻫﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﻮﻡ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺴﺐ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ'ﻣﻌﺠﻮﻧﻰ
ﺩﺭﻫﻢ ﻭ ﺑﺮﻫﻢ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ'ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻐﺮﻧﺞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﭼﻨﺎﻥ ﺫﻫﻨﻰ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﻠﻤﻰ'ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ'
ﺳﻠﺎﺡ ﺩﻭﻟﺒﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﻋﻘﻞ'ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯ ﻭ
ﭘﺮﺭﻭﺋﻰ
ﮐﺎﻓﻰ' ﻫﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﺧﻤﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﻭﻫﻢ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺯﺧﻢ ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﻭ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯﻋﻠﻮﻡ' ﻭﻟﻮ
ﺑﻨﺎﻡ حقّ
ﻗﺎﻧﻮنی ﻭ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﻭ
ﺗﻮﺍﻓﻘﺎﺕ
ﻣﺸﺘﺮﻙ'ﻭ
ﻳﺎﺗﺄﻳﻴﺪﺍﺕ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﻓﺘﻮﺍﻫﺎﻯ
ﭘﻮﭺ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﻣﻠّﺎﻫﺎ ﻭ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ'ﺣﺮﺹ ﻭﻃﻤﻊ
ﻭﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
ﺑﻠﻨﺪ
ﭘﺮﻭﺍﺯﻯ'ﻭ ﻣﻴﻞ
ﺗﺤﮑّﻢ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﺻﺪﺭ ﻧﺸﻴﻨﻰ'
ﻭ ﺗﻮﻗّﻌﺎﺕ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﺩﺭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ'ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ'و ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺪﺗﺮ
ﻓﺴﺦ ﻭﺭﺳخ
ﻮحتی ﻭﺳﺦ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺣﺰﺑﻰ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺭﻭﺷﻦ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻭ ﻋﻠﻤﺎ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﻭ
ﺯﻭﺭﮔﻮﻳﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭﺣﺰﺑﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ'ﮐﻪ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺳﻠﺤﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺮﮔﺒﺎﺭ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
(ﺍﻟﻴﺖ)ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﻣﺤﻴﻂ ﺯﻳﺴﺖ
ﻭ ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ ﻭ
ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﻡ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺁﺗﺸﺒﻴﺎﺭﺍﻥ ﺑﺰﺭﮒ
ﻣﻌﺮﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺟﻤﻠﮕﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻭ ﺳﺮﮐﻮﺏ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻠﺦ ﻭ ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺷﻨﺎس
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ
ﻏﺎﻓﻠﺎﻥ ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻧﺰﻭﺍﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻗﻨﺎﻋﺖ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﻭﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺑﺪﻥ'ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﻗﻨﺎﻋﺖ
ﺑﭙﺮﻭﺭﺵ ﺫﻫﻦ
ﭘُﺮﻋﻠﻢ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﮋﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ تقویت
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮکه ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪﺍﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'
میتوانند
ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﻯ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻮﻡ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺁﺳﺎﻥ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
به ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ'ﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﻳﺶ
ﻭﺣﺘﻰ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺑﺠﺎﻯ
مسابقه ورزشی
ﻃﻨﺎﺏ ﮐﺸﻰ
ﺩﻭﻃﺮﻑ' ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻘﻄﻊ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻣﻰ ﮔﺮﺩﺩ'
ﻫﺮﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺑﺴﻮﻯ
ﻫﻢ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻮﺻﻞ
ﻭﻣِﻬﺮ ﻭﺑﻮﺳﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻣﺎﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻭ ﺣﺎﻝ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﺍﺗّﻔﺎﻕ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ'ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺗﻔﺎﻕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ و
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﺣﻘﺎﻳق اﻟﻬﻰ'
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻫﻴﭻ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. زیرا ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺧﻄﺎ ﮐﺮﺩﻩ' ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻳﺎ ﺗﻮﺍﻥ جبر
ان ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺖ'ﻭ ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﮐﻮﺷﻴﺪ ﻭﺟﻬﺪ
ﻭﺟﻬﺎﺩ
ﻧﻤﻮﺩ'ﺗﺎ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﮐﺎﺭ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ' ﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ' و ﺑﺎ
ﻓﺼﻮﻝ نوع
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺗﺮﻯ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺻﺮﻑ
ﺗﺤﻘّﻖ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻭﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
فوق بشری در جهان
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﻘﻖ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻫﺎ '
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎ
ﺻﺮﻑ ﻋﻘﻞ
ﻭﻋﺸﻖ' ﻭ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻃﺮﺣﻬﺎ
و وظایف ﺍﻟﻬﻰ
ما ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ غملا
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﻘّﻖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻓﻬﻢ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮐﺴﺐ ﻧﻤﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺗﺮﻙ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﻣﻮﺭ' ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﮐثرﻳّﺖ'
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺁﻥ' ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺁثاﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.
ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍلاّ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ' ﺍﺯ ﺷﺎﻩ ﻭ
ﮔﺪﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ' ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺮﮒ ﻓﺮﺍﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺳﺪ' ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
در ﻋﻠﻮﻡ
ﮐﻤﻴّﺘﻬﺎ'ﻭدر
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﮐﻴﻔﻴّﺘﻬﺎ
ﺻﺤﺒﺖ میشود. ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﮐﻴﻔﻴّﺘﻬﺎ
ﺑﺎ ﮐﻤﻴّﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﺎﻗﻞ
و ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺃﻧﺪﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﮔﻮﻫﺮﻯ'ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺗﭙّﻪ ﺍﻯ
ﺍﺯ ﺳﻨﮓ ﺭﻳﺰﻩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺎﻝ
ﺳﻔﻴﺪﻯ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﭘﺮﭘﺸﻢ ﻭ
ﻣﻮﻯ ﺳﻴﺎﻩ ﮔﺎﻭﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﻤﻞ'
نیز ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ'ﻣﮕﺮ
ﻫﺪﻓﻰ ﻧﻴﮑﻮ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻌﻠﻢ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ'ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪﻯ که
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
تا ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﻣﻮﻗّﺖ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭﻣﺸﺘﺮﻙ ﻫﻢ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮان
ﺭﺍ ﻫﺪﻑ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺳﺘﻰ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﻏﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ'ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺎﮐﺘﺮﻯ
ﻓﺮﺻﺖ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﻐﻴﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ
(ﮐﺸﺘﻰ ﺑﺎﻥ)
ﻫﻤّﺖ ﮐﻨﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺴﺎﺣﻞ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻋﻠﻢ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻤﻞ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺒﺪ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩﻥ'ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﻋﻠﻢ ﮐﻢ ﻭ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭ
ﻧﺎﻗﺺ'ﻭ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮﮐس ﻫﺴﺖ. و
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ
ﻋﻠﻢ ﻧﺎﻗﺺ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﮐﻨﻴﻢ ﻫﻴﭻ ﮐس
ﺑﻨﺎﻡ ﻋﻠﻢ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻫﻢ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺧﻄﺎ ﻭ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭﻧﻔﻊ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﺴﻰ ﺳﺮﺍﻍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻣﮕﺮ ﺁﻥ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻠﻖ'ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ' ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ' ﺑﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺸﻘﻰ ﺑﻰ
ﻏﺮﺽ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ'ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﻳﻦ ﺻﺒﺮﻫﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ' ﻭﻳﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻈﺮﻯ'ﻭ ﻳﺎ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﭘﻮﻝ
ﺳﺎﺯان'ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ'ﺑﺮﺍﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'
ﺑﺠﻬﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﻣﻴبرﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻢ ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ' ﺯﻳﺮ
ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﺩﺭ
ﺑﻴﻐﻮﻟﻪﻫﺎﻯ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﻭﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ'ﻫﻤﻪ
ﻋﻤﺮ ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ
ﺍﺯ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﺗﺸﻨﻪ ﻭﮔﺮﺳﻨﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ آنها را ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﭘس ﻣﻨﻄﻖ
ﺳﺎﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ'ﻭﺿﻌﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ، ﻭ ﻳﺎ
ﻭﺿﻌﻰ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻫﺴﺖ' ﺑﺎ
ﻭﺿﻌﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭﺑﻬﺘﺮﻯ ﺪﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯخواهد
بود 'ﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ'
ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﻧﮑﻨﻴﻢ. ﻓﺮﻕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻴّﺮ ﻭﻋﺎﺷﻖ ﻭﭘﺮ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭ
ﺗﺮﺣّﻢ' ﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ های
ﺷﺮﻭﺭ ﻭ
ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻭ ﺁﺯﺍﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻃﻔﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ'ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺮﺍﺭﺕ. ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻭ
ﺳﭙس ﺑﺮﺍﻯ
پیشرفت
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ'ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺭﻓﺘﻨﻦ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩ' ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﻬﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ'ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺟﺴﻤﻰ ﻣﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ نیز
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﻬﺘﺮی ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻴﺮ ﺭﺳﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﻭﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺩﺭﻫﻴﭻ
ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﻭﻣﮑﺘﺒﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻣﻮﺧﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﺧﻮﺩﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻫﺎ ﻭﺣﺮﺹ ﻭ
ﻃﻤﻊ'ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﻓﺎﺳﺪ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻋﻤﻞ
ﻋﻠﻤﻰ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻴﻔﻴّﺖ
باید ﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻤﻴّﺖ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻬﻢ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﭼﻮﻥ
ﮔﻮﻫﺮﻯ
ﺗﺎﺑﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﮐﻤﻴّﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻚ ﮔﻮﻫﺮ
ﻭﺍﺣﺪﻯ' ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺃﻧﺒﺎﺭﻯ ﺍﺯﺳﻨﮓ
ﺭﻳﺰﻩ ﻭ ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ
ﺭﻳﮕﺰﺍﺭ'ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣل که در
ﺟﻨﮕﻠﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﺣّﺶ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭﻋﺎﺷﻖ
ﻭ ﻋﺎﻣل که ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﺯﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺒﻮﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﻣﻈﻠﻮﻡ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ' ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﺘﻮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻝ ﺳﻨﮓ ﺑﺤﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﻣﻈﻠﻮﻣﺎﻥ
ﻣﻰ ﮔﺮﻳﺪ. ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻴﮑﻮ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﮑﻞ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺁﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﻭﻧﻴﺰﻫﺮﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﮑﻮ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﻣﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﻬﺪﻑ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ' ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ ﺯﻭﺩ
ﮔﺬﺭ ﻭ ﭘﺮ ﺿﺮﺭ
ﻣﻰ ﻃﻠﺒﺪ. ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﮐﻞّ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺟﺰﺋﻰﺍﺯ ﮐﻞّ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﺪﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ'ﻭﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ ﺧﻮﺩ'ﮐﻪﮐﻤﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ'ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺗﻦ ﮐﻪ ﺑﻤﺎ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺑﻔﮑﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺩﻭﺭﺗﺮ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ'
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺷﺒﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺿﻤﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻘﺪس
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﺎﻥ'ﻫﻴﭻ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﻴﻦﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ'ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺃﻧﺒﻮﻫﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻗﺪﺭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻬﺎﻥﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻳﻚ
ﺃﺗﻢ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ'ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻋﻈﻤﺖ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺍﺷﺮﻑ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
به
ﺷﺮﺍﻓﺖﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻠّﻢ ﻣﻠﻞ'ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﭼﻮﻥ
ﺯﺑﺎﻥ اﻃﻔﺎﻝ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ'ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺷﺪﻧﺪ ﺑﺮﺧﻰ
ﮐﻠﻤﺎﺕ'ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﻌﻀﻰ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ'ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣِﻠﺎﻙ ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺍﻧﺠﻴﻞ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ'ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺩﺭ ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ'ﻭ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺗی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺮﻭﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻣﺪﺍﺭس ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﮐﻠﺎس
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺩﺭﺳﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﺘﻌﺪﺩ'ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ'ﻭ
ﺳﭙس ﺑﻌﻘﻞ
ﻭﻋﻠﻢ ﺟﻤﻌﻰ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﺼﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺒﺮﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺭﺍ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﮑﺘﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻫﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﮑﺸﻒ
ﻋﻘﻠﻰ ﺗﺎﺯﻩ'ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ'ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺪﻩ'
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻭﻋﻠﻢ ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ'
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﺼﺮ ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ'ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ'ﺑﺎﺯ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐس
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺑﭙﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﭘﺎﮐﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺠﻬﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ' ﭘس
ﺧﺪﺍﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ'ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﺎﻟﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﻮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻭ(ﺣﻘﻴﻘﺖﺍﻟﺤﻘﺎﻳﻖ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺣﻴﺮﺕ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺍﺯﻟﻴّﺖ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺳﻬﻞ ﺍﺳﺖ' ﻋﻘﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭ
ﻣﻮﻗّﺖﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻋﻘﻠی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ اﺗّﺤﺎﺩ
ﻧﺎﻣﻘﺪس اﺳﺖ. ﻭﻟی
ﺒﺎ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻧﻪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺴﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻀﺮ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻧﺎﻣﻘﺪس ﭼﻮﻥ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ ﻭ
ﺟﻨﺎﻳﺘﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻮ ﺣﻘﻴﺮﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﻭ
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ ﺑﺎ
ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ'
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻟﮕﺪ ﻣﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﻭ
ﻣﺰﻳﺪ ﺑﺮ
ﻋﻠّﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ'ﻭﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﻣﻘﺪس
ﺣﺰﺑﻰ ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﻭﺭﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺗّﺤﺎﺩ
ﻣﻘﺪس ﺧﻮﺩ'ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺳﺨﺖ
ﻭ ﻣﺤﺎﻝ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻧس رﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺎﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﺒﻴﻨﻨﺪ'ﻭ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﻳﺎﺁﺋﻴﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ به
(ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ)ﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ'
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﭘس ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﮐﺎﺭﻯ ﻫﻢ ﺑﺮﻫﺒﺮﻯ
هاﻯ ﺟﻤﻌﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﮔﻮﺵ ﺷﻨﻮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﻭﻳﺎ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ'ﻭﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮔﻮﺵﻫﺎﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻋﻠﻮﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺩﺭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ'ﻭ
ﺩﺭ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'
ﺑﺎﻋث ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭ
ﺍﺗﺤﺎﺩﻯ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﺗﺤﺎﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻏﻴﺮ ﻣﻘﺪس ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺭﻳﺎﺿﻴﺎﺕ
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻰ'
ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﻤﻴّﺎﺕ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺑﮑﻴﻔﻴّﺎﺕ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺑﮑﻴﻔﻴّﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺴﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻘّﻖ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﺎ ﺳﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ'ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ'ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍ'ﻭ
ﻳﺎ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺟﻬﻨﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﻋﻠﻤﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﮔﺮﻭﻩ ﻫﻢ ﻓﮑﺮﺍﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ ﻫﻢ
ﻓﮑﺮ'ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ.
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺸﺘﺮﻙ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﺟﻬﺎﻥ هستند'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻣﻘﺪس ﻭ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﻫﺎﻯ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺟﺒﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣثل ﺁﻧﺎﻥ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖﻭ
ﺭﺃﻯ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺮﺩ
ﻭﻧﻔﺮﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺮﺩﮔﻰ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﺎﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﺍﻳﻦ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ'ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒی ﺒﻬﺮ
ﻧﺎﻣﻰ
ﮐﻪﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﺩﻳﻨی ﻤﻌﺮﻭﻑ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺭﻗﺒﻀﻪ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻋﻠﻤﻰ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺃﻫﻞ
ﺯﻭﺭ ﻭﺯﺭ'ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ'ﺍﮔﺮﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻧﻴﺴﺖ'ﺳﻮﻕ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻴﺰﻡ
ﺑﻴﺎﺭﺍﻥ
ﻣﻌﺮﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﻍ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ'ﺑﻨﺴﺦ ﻫﺎ
ﻭ ﻣﺴﺦ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮ
ﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻳﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩ'ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﻧﻊ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﻚ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﻙ ﺳﺎﺯﻯ
ﺷﻮﺩ' ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺪ'ﻭ ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺧﻠﺴﻪ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ'ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺎﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ'ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﺑﻖ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺠﻨﻮﻥ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﻨﻄﻘﺎ
ﮐﺎﺭ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ'ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﻭ ﺍﺳﺘﻘﻄﺎﺏ
ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ'
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﮐﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ'ﻭ
ﻫﺪﻑ ﻏﺎﺋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭﭼﻪ
ﻣﻘﺎﺻﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻳﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﭘﺬﻳﺮﻓﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺑﺮﺧﻰ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻨﻔﻊ ﻳﻚ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻧﻪ
ﺟﺎﺳﻮﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻋﻠﻨﺎ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺻﻠﺎﺕ ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ'ﺗﺎ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺿﻤﻦ ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﻣﻘﺘﺼﺪﮐﻤﮑﺎﺭ
ﻭﮐﻢ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺑﺎﺟﺮﺍﻯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ' ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻘﺎﺻﺪ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭ ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ' ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻣﺮﺩﻡ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻠﺤﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺑﻄﻮﺭ ﻧﻈﺮﻯ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻏﻴﺮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻋﻠّﺖ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻝ' ﻳﺎ
ﻣﻮﺟﺒﺎﺕﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺣﻮﺍﺩث ﻭ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﺎﻟﺐ
ﮔﻴﺮﻯ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺩﺭ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎ'ﻭ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﻋﻠّﺖ ﻭ
ﻣﻌﻠﻮﻝ'ﺍﮔﺮ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﻋﻠّﺖﺭﺍﻧﻴﺰ
ﻣﻌﻠﻮﻣﻌﻠّﺖﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻠّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ' ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻄﻮﺭ ﻭ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ'ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﻋﻠّﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﻠﻮﻝ ﻋﻠﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺣﺎﮐﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
' ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻠﻮﻟﺎت
ﻣﻄﻴﻊ
ﻭﺿﻌﻴﻒﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯعلل
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪﺣﺮﻑ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻣﻨﻄﻘﺎ'
ﻣﺎ به
(ﻋﻠّﺖﺍﻟﻌﻠﻞ)
ﻣﻄﻠﻖ ﻭﻟﻮ
ﻓﺮﺿﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ
ﻭﻗﺼﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻭ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭﻭ ﻧﻴﺮﻭ ﻭﻫﺮ
ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻓﻬﻢ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭ ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﮐﻪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﭘﺬﻳﺮ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ'ﺷﺒﻴﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ.
ﺗﺎ ﺭﺍﻩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺑﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺤﺪّ ﺃﮐثر
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭﺗﺤﻘﻖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺂﺭﺯﻭﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻭﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻠﺎس
ﺷﺸﻢ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ' ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ'ﺩﺭ
ﺟﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
'ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﺷﺘﻪﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺟﻌﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﮔﺮﻡ
ﻭﻟﻰ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺧﻨﻚ ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻔﺘﻢ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ'ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ'ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ ﺷﺶ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻫﺮﻳﻚ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.

ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ'ﮐﻪ
ثاﺑﺖ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﺎ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ'ﺧﻮﺩ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻌﻠﻮﻝ ﻋﻠﻞ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺣﺎﺩثه ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ'ﻳﻚ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﭻ ﺩﻭ
ﺣﺎﺩثه ﺍﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'
ﺗﺎ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻨﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﺎ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﻨﻄﻖ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﻭﻫﺮ
ﺣﺎﺩثه ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﻫﺮﻳﻚ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﭘﺎﻯ
ﺑﻨﺪﻯ
ﺑﭙﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﻮﺩ'ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﺤﺾ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﺩﻟﻴﻞ'ﻭ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ'ﻣﺪﺭﻙ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻧس ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻮ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭت ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ' ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺟﺪﻯ ﺗﺮ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ
ﺗﺮ'ﻭ ﺑﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ'ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻮﺷﺪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﺗﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻓﺮﺻﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﻋﻠﻮم
ﻮﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓّﮑﺮﻯ'
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺰﻡ
ﻣثبت ﮔﺮﺍﺋﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﭘﺎﺭﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻡ
ﻭ ﺳﻮﺩ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻋﻘﻠﻰ'
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺪﻓﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﻤّﻴﺎﺕ ﺩﺭﺁﻭﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺎﺭﻯ ﻗﻄﻌﺎ
ﻳﻚ ﺗﺤﻮﻟّﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺑﺸﮑﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ'ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺳﻮﺩ ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﻣﺖ ﺳﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﻧﻪ ﻋﻤﻮﻣﻰ'ﻭ
ﺑﻘﺼﺪ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﻴﭻ
ﻭﻗﺖ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﻰ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩ'ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻦ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ' ﻭ
ﺳﺮﮐﻴﺴﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻨﻔﻊ
ﭼﻨﺪ ﺷﺮﮐﺖ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ'ﻭﻳﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺨﺘﺮﻉ
ﻭﻣؤثّر
ﺩﺭﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻴﻞ ﮔﻴﺖ
ﺑﺎ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﺟﺎﻟﺐ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺭﻳﺰﻯ
ﻫﺎﻯ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ'
ﮐﺎﺭﺵ ﺑﮑﺴﺐ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺩﻭﻟﺎﺭ ﮐﺸﻴﺪﻩ'ﻭ
مورد ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻫﻤﻪ ﺷﺪﻩ. ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﺎﻟﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻋث ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﺷﺪﻩ. ﮐﻪ
ﺑﻴﻠﮕﻴﺖ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﺮﺩﻩ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ' ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻨﻔﻊ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﮐﻤﻚ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺨﺘﺮﻋﻰ' ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ قرﻭﺕ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺭﺍ' ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻴﻞ ﮔﻴﺖ
ﺍﻧﺪﮔﻰ ﺍﺯ ﺷﺼﺖ
ﺑﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺩﻭﻟﺎﺭ
ﺭﺍ'ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻠﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ'
ئﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﻫﺰﻳﻨﻪ ﺧﻴﺮﺍﺕﮐﻨﺪ.
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﺤﺎﮐﻤﺎﺕ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻗﻠّﺎﺑﻰ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣثلا ﭼﺮﺍ
ﻓﺮﺻﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ'ﺷﺮﮐﺘﻬﺎﻯﺪﻳﮕﺮﻯﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ
ﮐﻨﻨﺪ'ﻭﻳﺎ
ﻣﻬﻨﺪﺳﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﺮﺩ' ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺁﻥ
ﺷﺮﮐﺘﻬﺎ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻬﻢ ﺑﻨﻈﺮﻡ
ﻣﻴﺮﺳﺪ' ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ'
ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺮﮐﺎﺕ'ﻭ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺫﻫﻨﻰ' ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ'ﺑﺮﺍﺳﺎس
(ﻋﺎﺩﺕ ﺩﺍﺩﻥ) ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻠﮑﻪ ﺷﻮﺩ. ﻭﺳﻴﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ ﻭ
ﻧﻈﺎﻡ ثاﺑﺖ
ﻭﻣﺸﺨّﺺ ﻣﺤﺪﻭﺩ'ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ (ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﻴﻔﻰ)ﻭﻣﻘﺪس
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺒﻢ'ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ'ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭ ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﻨﻄقی
که ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ
(ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﮐﻤّﻰ)ﻭ ﺩﺷﻤﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺮﻙ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ'ﻭ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻬﺪﻑ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭ ﻏﻴﺒﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻮﻓﻴﻖ'ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ' ﻣﺪﺭﻙ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻳﻢ'ﮐﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ'ﻧﺰﺩ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺪّ ﺭﺍﻩ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻋﻠﻢ ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯﮐﻮﺩﻙ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ'ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ'
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ
ﺳﺎﻟﻢ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ'ﻣﺴﺎﺋﻠﻰ
ﻣﺸﺨّﺼﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﮑﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻟﺰﻭﻡ
ﻭﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺵ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ'ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﺭﻭﺷﻰ'ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻮﺣﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ
' ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺨﺶ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ'ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ'ﻭ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺷﺮﻑ ﺁﻣﺪﻥ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ'
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﮔﻮﻧﻪﺍﻯ ﺗﺼﺎﺩﻑ
ﭼﻮﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻨﮕﻞ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻨﻔﻊ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺑﺎ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﻣﻀﺮﺑﻮﺩﻥ'ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﻤﺎﺭ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺑﺮﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻮﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺭﻭﻯ
ﻳﻚ ﺷﻤﺎﺭﻩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺑﺎﺧﺖ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻧمی
ﻤﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺎﺯﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭘس
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ' ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﮑﺮ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻟﺰﻭﻡ ﺃﺑﺪﻯ ﻭ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻖ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺁﻥ'ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭﻭﺣﺸﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﮐﻪ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺨﺮﺵ
ﻭﺧﻮﻙ ﺍﺳﺖ'ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻮﻉ
ﺩﻳﮕﺮ'ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺩﺍﺭﺩ'ﺑﺎﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ'ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻭ
ﺭﻭﺍﺝ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﮕﻮﺷﻪ
ﺟﻨﮕﻞ ﻭ ﺟﺰﻳﺮﻩﺍﻯ
ﺣﺒس
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ
ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻗﻔﺴﻬﺎﻯ ﺑﺎﻍ
ﻭﺣﺶ.

ﻧﮑﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻋﻠﻤﻰ'ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺖ' ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺷﺎﺧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺭﻭﺵ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻣﻄﺮﻭﺡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ. ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺷﺎﺧﻪ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺭﺍﻩ
ﺣﻞ' ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺷﺎﺧﻪ'ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻭ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﺩ'ﺧﻮﺩ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺷﺎﺧﻪ ﻓﺮﻋﻰ
ﺩﻳﮕﺮ'ﻭ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎ ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﻫﺎﻯ
ﻫﺰﺍﺭ ﮔﺎﻧﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺎﺯ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﻭﺭ
ﺃﺑﺪﻯ'ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﻭﺭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ'ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ'ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ'
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﮔﺮﻯ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪﺍﻯ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵﻧﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻭ ﻣﺎﺩﻯﻮ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻫﻢ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻮﻡ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﻮﺩﻩﺍﺑﺪ'ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻪ'ﺑﺎﺯ ﻋﺎﺩﺕ
ﺑﺎﻣﻮﺭﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ'
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻟﺬﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ'ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺒﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻴﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺭﺍﻩ ﺣﻞ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ
ﺣﻠﻬﺎﻯﺪﺭﺳﺖﺗﺮﻯ
ﻫﻢ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻌﻨﻰ ﻟﺰﻭﻡ
ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ' ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺴﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﻧﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻘﻮﺍﻧﻴﻦ
ﮐﻠّﻰ
ﺗﺮﺑﺮﺳﺪ'ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ. ﺟﺰﺋﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ'
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﮐﺴﺐ ﻭ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﻧﮑﺘﻪ
ﺳﻮﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ'ﻫﻤﺎﻥ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﻴﻦ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﺎ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﮐﺮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﻋﻮﺽ ﮐﺮﺩ. ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻋﻮﺽ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻫﻢ
ﮔﺎﻡ ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺖ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﻤﮑﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﻣﺮﺩﻩ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻭ ﺷﺒﻴﻪ ﺁﻥ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ(ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ)ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭ ﺷﺒﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﺩﻩ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮﻋی
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﻫﺮﮔﺰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺃثیرﻯ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﭘﻴﺶﺑﺒﺮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻋﻤﻞ
ﻣﻌﮑﻮس
ﺗﮑﺎﻣﻞ'ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺄﺑﺪﻳﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ'ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﮔﺮﻳﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻫﺎ ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻙ'ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﮐﺸﻒ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺟﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﻄﻌﺎ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ' ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﻭﺍﺿﺎﻓﻪ(ﮐﻤّﻰ
ﻭﮐﻴﻔﻰ)
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﭘﺶﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ'ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺣﻴﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّر ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ'ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻭﻫﺪﺍﻳت
هاﻯ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺫﺭﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺭﻭﺡ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ'ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس ﮐﻞّ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﺴﻴﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﺩ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺭﻭﺡ ﮐﻠّﻰ
ﻭﺑﺴﻮﻯ ﺭﺏّ
ﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﺏّ
ﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﭘیش
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
( ﻫﻮ )ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻟﺎﺯﻡ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﮕﻴﺮﺩ' ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ'ﺣﺘﻤﺎ
ﻭﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻣﺠﺮﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﻘﻮﻁ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ'ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﻭﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺎﺭﻩ'ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ'ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻳﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ' ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ
ﺷﺒﻴﻪ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻭﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ' ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ'ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ.
ﺗﺎ ﮐﻪ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﻭﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ'ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻃﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺸﺮﻯ'
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ. ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ'ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻭ
ﻣﻠﻴﺎﺭﻫﺎ
ﺳﺎﻝ'ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﻭﺡ ﺧﺎﻟﺺ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟم
اﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭﭼﻪ
ﻟﺬﺗﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﺩﺍﻤﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ' ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻫﺮﻓﺘﻪ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺧﻮﺩ'
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺍﮐﺘﺴﺎﺏ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ' ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﻭﺗﺸﺒّﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻣﻴﻮﺭﺯﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻖ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺍﺯ
ﺳﻤﺖ ﻣﺎ'ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺏّ ﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﮔﺰﻳﻨﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺖ' ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻋﻈﻤﺖ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﻬﺮ
ﻗﻴﻤﺖ ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﺒﺮﻳﺎﻝ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪﻣﺴﻴﺢ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﺮﺵﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻭﻋﺪﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ'ﺗﺎ ﺑﺎ ﮐﻠﺎس
ﺑﺮﺗﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ'ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧمی ﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﻭ'ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺣﻤﺎﻥ'ﻭ
ﺣﺘﻰﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻬﺪﻯ'ﻳﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰّ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﻃﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﻴﺰ'
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﻣﺴؤﻟﻴﺖ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﺮﻕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩﺍﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﻭﻝ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﺍﺯ ﺳﻤﺖ ﻣﺎ'ﻭ
ﺭﺏّ
ﻫﺎﻯﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺳﻮﻡ ﻭ ﺩﻫﻢ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﻡ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﻓﺮﺿﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺟﺒﻴﺮﻭﺕﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﭘاﻨﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺳﻮﺍﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﻴﺰ ﺭﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ'ﻭ ﻫﺮ ﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻭ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﭽﺸﻢ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ
ﻭﺑﻔﻬﻤﻴﻢ
ﻭﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻴﻢ
ﻭ ﻋﺒﺮﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺒﺮﺗﻰ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ'ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻭ ﻧﻈﺎﻡ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺴﺐ ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻫﺪﻑ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺪﻫﻢ. ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻑ'ﻫﻴﭻ
ﮐﺎﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖﻭﭘس
ﺍﺯ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ' ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻭﻣﺼﻮﻥ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﺑﻬﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ'ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭﺍﻣﺎﻣی
ﺒﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ'ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﻭ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﮐﻨﺪ.

ﭘس ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ'ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻗﺒﻠﻰ' ﻭﻫﻤّﺖ
ﺑﻌﺪﻯ'ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻌﻨﻰ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻭﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻡ
ﺑﺎﺯ ﻣﻄﺮﻭﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻠﺎﺵ ﻣﺎﺩﻩ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﻟﺰﻭﻡ ﻓﺮﺽ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻭ'ﻟﺎ ﺟﺮﻡ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﺑﺎﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻋﻠﻤﻰ'ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻴﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﮐﻴﻔﻰ ﻭ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻣﺼﺮﻑﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ'
ﭼﻮﻥ
ﺍﺳﺐﻋﺼّﺎﺭ
ﭼﺸﻢ ﺑﺴﺘﻪ
ﻣﺪﺍﺭ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ' ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻳﺎ ﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺕ ﻭﺧﻮﺵ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺯﻧﺪﮔﻴﭙﺮ
ﺩﺭﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﻣﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭ ﺭﺳﻤﻰ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﻬﺪﻳﻨﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﺴﺖ' ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﺎﺳﺖ. ﮐﻪﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻗﺎﺑل
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻘﻴّﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ'ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺼﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻫﺰﻳﻨﻪ ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻟﺬﺕ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺭﺍ
ﻃﺎﻟﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﺑﺎ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.

ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ ﺩﻭﻟﺘﻰ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺤﺖ
ﻋﻨﺎﻭﻳﻨﻰ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ'ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻌﺪﻡ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻘﻮﻝ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ثاﺑﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﻳﻚ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺖ
ﻣﺼﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻢ'ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩﻩ'ﮐﻪ ﮔﺎﺯ
ﺍﻭﮐﺴﻴﮋﻥ
ﺧﺪﺍﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﮔﺎﺯ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﻮﺍﺩ ﻋﻨﺼﺮ
ﺳﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫﺮ ﻣﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﻰ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭﮐﺴیژﻥ
ﺩﺭ ﺗﻨﻔس
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻰ
ﺑﺨﺸﺪ'ﭘﺶ ﻳﻚ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻭﻟی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻫﻤﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ' ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺃﺻﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﺑﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺍﺯ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﻨﺪ. ﭘس
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ'ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﮐﺴﻰ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺑﺎﺯ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻗﺎﻟﺐﺭﻳﺰﻯ
ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺑﻨﺎﻡ
ﻋﻠﻢ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻣﺼﺎﻟﺢ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ ﺯﻭﺩﮔﺬﺭ'ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ ﺩﺭ
ﻣﺪﻝ ﻭ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ'ﺑﻨﺎﻡ(ﺭﻯ
ﻣﺪﻝ) ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺳﻴﺴﻢ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﺑﺬﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﺗﻦ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ دی
مدلینگ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻃﻔﻞ ﺷﻴﺮﺧﻮﺍﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﺪﻟﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﺮﮐس
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻤﺪﻝ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﻤﻮﺟﺐ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ'ﮐﻪ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﻣﺎ'
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺪﻝ ﺳﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻗﺎﻟﺐ ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﻗﺎﻟﺒﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻃﻠﺴﻢ ﺧﻮﺩ'
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺣﺒس
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻋﮑ
س ﺃﻣﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻮﻯ
ﻣﺸﺒﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ'
ﻫﺮﮔﺰ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭﺃﺑﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻓﻘﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ'ﭘس ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﺮﻋﺬﺍﺏ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ ﻧﻴﺰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﻣثبت
ﺩﺭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ' ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺪﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻭ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺳﻠﻴﻢ'ﺑﺎ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻠﺎس
ﺷﺸﻢ ﻣﮑﺘﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ
ﺑﻔﻄﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻠﺎﻣﺖ ﮔﺬﺭ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺭﻭﺡ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﺑﻬﺘﺮﻯﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻟﺬﺕ ﻭﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭘس
ﺩﺭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺣﺎﻟﺘﻰ'ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﭘس ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﮐﻮﺷﺸﻰ'ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﻟﺎﺯﻣﻰ
ﺭﺍ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس'
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺑﺂﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺁﻥ ﻣﻰ
ﺃﺭﺯﺩ'ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭﻓﻬﻢ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻫﻤّﺖ
ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﻧﮑﺮﺩ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺎﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﺪﻳﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﺧﻮﺩ'
ﺑﺠﺎﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ'
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻭ
ﺷﺮﻙ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺳﻮﺭﺍﺥ ﺩﻋﺎ
ﺭﺍ ﮔﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻳﻚ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﻯ ﺭﻭﺳﻰ
ﺩﺭ ﺑﺤث
ﻣﺬﮐﻮﺭ'ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺩﺭﻙ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ'ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
'ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻳﻦ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻫﻢ ﮔﺎﻣﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ' ﮐﻪ ﭘﻮﻝ
ﺑﻤﺤﻘﻖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺗﺎ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺭﮊﻳﻢ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺗثبیت
ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﻭ
ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺟﺎﻳﺶ
ﺩﺭ ﺗﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ
ﻳﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯﺪﺭ
ﺳﻴﺒﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻣﻮﺟﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻠﻔﻴﻖ ﻭ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻭﻫﻢ
ﮔﺎﻣﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ'ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻭ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺭﺍ'ﺑﺎ ﻣﺎﺩﻩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﺑﺎ
برﭼﺴﺒﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤی ﻮﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﭼﻪ ﺃﺗﻢ
ﺗﺎ ﮔﻴﺎﻩ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﺍﺯ
ﻫﻴﮑﻞ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻳﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﻫﻴﮑﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ' ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪﻥ
ﻭﺍﺣﺴﺎس ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴم ﻮﻫﺮ
ﻳﻚ ﻧﻴﺰ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪ
ﮔﺎﺯﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ ﻭ
ﻓﻀﺎﺋﻰ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ
ﻭ ﮊﻧﻬﺎ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﻭﺍﻋﻀﺎ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻮﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﮑﻨﻨﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ ﻭﻟﺎ
ﺟﺮﻡ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﺮﻡ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ'
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺮﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻓﻬﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ ﺍﻟﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭﭼﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻳﺎ ﭼﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭمجاﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ'ﭘﺶ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭﺑﺘﮑﻤﻴﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺖ.

ﻧﮑﺘﻪ
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺭﻭﺳﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﻋﻠﻤﻰ'
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺩﻗﻴﻖ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ'ﻣﺎ
ﺑﺎ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻣﻬﻤﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭ ﺍﻋﺼﺎﺏ'ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ ﻭﻳﮋﻩ
ﺟﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ ﻏﺪﺩ
ﺑﺴﺘﻪ'ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺣﻔﻆ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺑﺠﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻳﻦ
ﺁثاﺭ ﺣﻔﻆ ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺠﺎﻯ ﻣﻐﺰ
ﻭﭼﻪ ﻧﻘﺸﻰ
ﺩﺭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺬﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻤﻐﺰ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺘﺤﻴّﺮ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻳﻦ
ﺁثاﺭ ﺣﺴّﻰ
ﺣﻔﻆ ﻭ ﺁﺭﺷﻴﻮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻄﻮﺭ ﺣﺴﻰ
ﺑﮑﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻫﺮﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺎ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ' ﮐﻪ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ' ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﺪﺑﺮﺍﻥ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺸﺨﺺ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺩﺭﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺯ
ﺭﺏّ اﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ'ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺏّ اﻟﻔﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ' ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺮﺩ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﻤﺰﺍﺩ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ'ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺨﺶ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻫﺎﻯ ﻟﺪﻧّﮑﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﺑﺎﺭ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﻭ'
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻧﺎﺩﺭ
ﻭﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻩﮔﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﺍﺧﻞ
ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻳﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺭﺳﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺳﺖ'
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ'ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺟﻬﻞ ﻭ
ﻋﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ' ﺟﺰ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﻳﺶ ﻧﻴﺴﺖ'
ﭘس ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋی
ﻨﻔس ﺷﻴﻄﺎﻥ اﺑﻠﻴس
ﻭ ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺭﺍﺿﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﻭ ﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩ. ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮐس
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﺤﻮﻯ'ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ'ﻳﺎ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ' ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﻠﺎﻭﺕ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺑﻴﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺳﻴﺪ' ﻭ ﺩﺭ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ' ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻰ ﺷﻮﺩ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺪ. ﭘس ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ'ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺳﺖ
ﺃﻧﺪﺍﺯﻯ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣﺪّ
ﺃﮐثرﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﮑﻮﺗﺮﺍﭘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ'ﺗﺎ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺷﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﺭﺍ' ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻭﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻳﻦ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﭼﻮﻥ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺣﻴﺮﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻫﺴﺖ'
ﻭﻟﻰ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ'ﺑﺼﻮﺭﺕﻧﻈﺮﻳّﻪﺍﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻳﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮ
ﺃﻧﺒﻮﻫﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺿﺎﻓﻪﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺮﺍ
ﻧﺴﻠﻰ ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ' ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ'ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ. ﺗﺎ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺪﺍﻡ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻩ'ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻴﺰ'ﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺑﺎﺯﻯ
ﻭﺳﺮﮔﺮﻣﻰ ﻫﺎ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻫﻨﻮﺯ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﺸﺪﻩ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺼﺪ ﻗﺎﻟﺐ
ﺭﻳﺰﻯ ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻰ ﺭﺍﺑﻄﻪﺑﺎ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﭘﻮﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﺯ
ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ ﺩﺭ ﻫﻢ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﮐﻠّﻰ
ﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻭﺣﺪﺕ ﺩﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﻮﺳﺘﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻠﻮﻡ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ'
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺑﮑﺠﺎ
ﮐﺸﻴﺪﻩ'ﻭﻳﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻭﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﺭﺍ ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻡ
ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﻤﻪ ﺁﺏ ﺩﺭﻳﺎ
ﺭﺍ' ﺩﺭ ﻳﻚ ﻓﻨﺠﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ'ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺰﻩ ﻣﺰﻩ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩ. ﭘس
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﺋﻢ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ' ﺗﺎ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺁﺳﺎ'
ﺟﻮﺍﺏﮔﻮﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻳﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ'ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﻢ
ﻭﮐﻤﻮﻧﻴﺰﻡ' ﻭ
ﺍﺧﻴﺮﺍ ﺗﺤﺖ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﻢ'ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯﻮ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ'ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ'
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍنی و ﺭﻭﺣی
اﻧﺴﺎﻥ'ﮐﻪﻏﻴﺮﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺟﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ
ﺧﻮﺩ'ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﻋﺠﻴﺐ ﺍﺯ ﺟﺴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺫﻫﻦ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻧﺎﮔﺴﺴﺘﻨﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺪﻥ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ'ﺍﺭﺯﺵ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭ ﮐﻤﺘﺮ
ﺭﺍ ﺑﺠﻨﺒﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ ﻣؤﻟّﻔﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺑﺮﺁﻳﻨﺪ
ﻭ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻣﺸﺘﺮﮐﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣؤﻟّﻔﻪ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻧﻴﺰ' ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ' ﭘﺶ ﺑﻬﺮ
ﺩﻭ ﻗﺴﻤﺖ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﺣﻖ ﻣﻄﻠﺐ ﺍﺩﺍ
ﻧﮕﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖﺭﻭﺍﺑﻂ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻣﺤﻴﻄﻰ ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﭙﺮﺩﺍﺧﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺭﻭﺍﻥ' ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻣﺤﻴﻂ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ ﻃﺮﺯ
ﻓﮑﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ'ﺩﺭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋی
که ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ'ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭﻳﮋﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ'ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﺷﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﺼﺒﻰ
ﻭﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺟﻤﻌﻰ' ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ ﻋﻘﻠﻰ'ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﺘﺸﮑّﻞ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺳﻄﻮﺡ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﮐﻤﺎﻝ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮﮐس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ' ﻭﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﺠﻠﻮﺗﺮ ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ'ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺃس ﺳﺘﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺭﺃس ﺍﻳﻦ ﺳﺘﻮﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﻤﺎﻡ
ﺁثاﺭ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭ ﻗﺒﻠﻰ'ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮﻭ
ﺟﺎﻣﻊ ﺗﺮ'ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻃﺮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺻﻔﺎﺕﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ'ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣثبت ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻘﻴﺮ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻃﺮﺩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻞ
ﺗﺨﻠﻴﻪ'ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ' ﻭﻟﻰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'
ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕﺍﺯ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ'ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻗﺘﻰ
ﻋﻤﻴﻘﺎ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﺪ' ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺻﻔﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﻭ
ﻋﻴﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﻭ ﻣﻀﺮ ﺍﺳﺖ' ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺻﻔﺖ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس
ﻃﺮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﺎﺩﺕ
ﺑﺪﺍﻥ ﺻﻔﺖ. ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻃﺮﺩ ﺁﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺰ' ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻘﺶ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻠﺎﺵ
ﺳﺎﻟﻚ'ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ'ﻭﺍﺯ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺪﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﻓﻄﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﺧﻄﺎﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ'ﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻨﺼﺎﻳﺢ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺰ ﺑﺄﻣثاﻝ
ﺧﻮﺩ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻋﻤﻠﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﺟﺰ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺗﺮﻙ
ﺍﻣﻮﺭ ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ'ﺟﺰ
ﺗﺮﻙ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ'
ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻫﺮﻃﻮﺭ
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ثوﺍﺏ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ'ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﭘس
ﻣؤﻟّﻔﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ'
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻤﺎﺩﻯﺪﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎس
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣﻬﻢ
ﻣؤثّر ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'
ﮐﻪ ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺫﻫﻦ'ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺗﻦ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺯﺑﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﮐﻠﺎﻡ' ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺄﺷﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﭼﻮﻥ ﺟﻬﻞ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ'ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺪﻭﺩ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣثلا
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻋﻘﻠﻰ'ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﻭﺣﺸﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ'ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺫﻫﻦ ﺷﺨﺺ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯﻟﺤﺎﻅ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﺍﺩ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮐﺮﺩﻥ ﺷﺨﺺ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺪﺑﻴﺮ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﻄﺮﺕ ﺷﺨﺺ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻭ'
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺪﻭﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻴﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﭘﺪﺭﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ'ﮐﻪﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻃﻔﻠﻰ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ'ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺍﻳﻦ ﺿﺮﻭﺭﺕﻭ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻗﺎﻟﺐﺭﻳﺰﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﮐﻨﻨﺪ'ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﻗﺎﻟﺐ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺻﻨﻌﺖ ﺗﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﺍﺧﻠﺎﻗﺎ
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ'ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻗﺎﻟﺐ
ﺭﻳﺰﻯ'ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭ ﻣﺤﺒﻮس
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ
ﻃﻠﺴﻤﻰ'ﻭﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺪﺗﺮ
ﺭﻭﺍﻥ'ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻗﺎﻟﺒﻬﺎ
ﻳﺎ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻧﻤﻮﺩﻥ'ﺁﺳﺎﻥ
ﺗﺮ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻣثلا
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻳﻚ ﺣﺰﺏ' ﻓﻘﻂ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﮐﺰﻯ ﺣﺰﺏ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺣﺰﺑﻰ ﻗﺎﻟﺐﮔﻴﺮﻯ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻧﺎ
ﻣﻘﺪّس ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ'
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺿﺮﺑﺎﺕ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ'
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺑﻨﻮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ'ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﮔﺮﻭﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﻣﻰ
ﮐﻨﻨﺪ'ﮐﻪ ﺷﻬﻴﺪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺧﺴﺘﻪ ﻭ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪ
ﺩﺭﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺭﺍ
ﻫﻤﻪ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺴﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﻴﺞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻗﺎﻟﺐ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ' ﻭﻣﺘّﺤﺪ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﻭﺑﺎﻃﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﻌﺎﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﻌﻮﺭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺷﻌﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ' ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﮑﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﻫﺪﻑ
ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪﻩﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺍﻧﺪﺭﺯ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻧﻴﺰ
ﺳﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮاﻫﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ثوﺍﺏ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﻮﺩ
ﻫﺪﺍﻳﺖﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺍﻯﺸﺨﺺ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﭘﺬﻳﺮ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺃﺑﺪﻯ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.

ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﺄﺟﺘﻤﺎﻉ
ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ'ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻟﺐ ﺭﻳﺰﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻧﻈﺎﻡ ثاﺑﺖ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺩﺧﺎﻟﺖ ﻣﺤﺾ'ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻄﺮح
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪﺗﺄثیر
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ'
ﻫﺪﻑ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻔﻊ ﻳﻚ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ'ﻳﺎ
ﻳﻚ ﺣﺰﺏ ﻭ ﻳﻚ
ﻫﺪﻑ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻗﺎﻟﺐ ﮔﻴﺮﻯﻮ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﺎﺑﻰ
ﻭ ﺧﺪﺍ
ﻭﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺭﻓﺘﻦ'ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺃﺑﺪﻯ
ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺩﺭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ'ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ'ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﺗﺎ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ ﻧﺪﺍﺳﺘﻪ
ﻳﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﻓﺮﺻﺘﻰ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ ﮐﻪ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﭼﻮﻥ ﻃﻔﻞ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺭﺷﺪ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﻋﺼﺒﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪ'
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ'ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﺮﺻﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻰ'ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﻘﺎﻟﺐ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻎ ﻭ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺳﺎﻟﻢ'ﺑﻨﻔﻊ ﻳﻚ
ﻗﺎﻟﺐ ﻣﺸﺨّﺺ
ﭼﻮﻥ ﻳﻚ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﻳﺎ ﺑﻨفع ﻴﻚ
ﺭﻫﺒﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺣﺰﺑﻰ'ﺟﺰ
ﻓﺮﺳﻮﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ'ﺑﺎ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ'
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻧﺎﻣﻘﺪس
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺣﺎﺻﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﺳﺘﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﮐﻞّ ﻗﻀﻴﻪ
ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺗﺄثیرﻯ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﻭﺑﻰ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻈﺎمی ﺮﺍ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﻨﻨﺪ' ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺑﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ'
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻗﺎﻟﺐ ﮔﻴﺮﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺯ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.

ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ'ﮐﻪ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻫﺪﻑ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﺯ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ'ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻣﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﭼﻮﻥ
ﺯﻣﺎنی
ﺒﮕﺬﺭﺩ'ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭثاﺑﺖﺗﺮ'ﻭ
ﺑﺸﮑﻞ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪس ﺷﺨﺺ ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﻨﺪ'
ﭘس ﻧﻔﺮﺕ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ'ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺟﺴﻤﻰ'
ﭼﻮﻥ ﭘﺮﺧﻮﺭﻯ
ﻭ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ'ﻭﺍﺯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﭼﻮﻥ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺣﺮﺹ ﻭ ﻃﻤﻊ'ﻭ
ﺍﺯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﭼﻮﻥ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ'
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺎ ﺍﺯ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ' ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﭼﻠّﻪ
ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺴﺐ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺎ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﺳﭙﺎس
گذﺍﺭ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺑﻮﺩﻩ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﺤﺘﺮﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﻮﺭﺯﻧﺪ ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻠﺎﻗﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺩﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ'
ﺍﺣﺴﺎس ﺳﺒﮑﺒﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻭ ﺟﻮﺍﻧی
ﻤﺠﺪﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﺎﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﻗﺎﻟﺒﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ'
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﻭ
ﺳﭙس ﺩﺭ ﺑﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻭ
ﺍﺳﻴﺮﺍﻥ'ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﺪﻑﮐﺴﺐ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺑﺨﺎﺭ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﺑﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﮐﻢ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻭ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ ﮔﻴﺮ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺰﻭﺭ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻭ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪﻫﻤﻪ
ﺑﺮﺩﮔﺎﻥ ﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐﺸﺮﺍ
ﺑﺮﺩﮔﺎﻥ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻧﺤﻮﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮﺩﮔﻰ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭘس
ﺑﻨﺎﻡ ﮐﺎﺭﮔﺮ
ﮐﺸﺎﻭﺭﺯ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﮐﺎﺭﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﮐﺮﺩﻩ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺩﮔﻰ ﺑﺸﮑﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ اﺭﺑﺎﺏ
ﺯﺭ ﻭ ﺯﻭﺭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺟﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺗﺎ ﻧﺎﻧﻰ
ﺑﺪﺳﺖﺁﻭﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺷﺪ'ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ
ﻭ
ﺍﻭﺗﻮﻣﻴﺸﻥﻮﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ' ﮐﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻭ
ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺖ ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺭﺯﺍﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﺭﺍ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ
ﻭ ﺍﻭﺗﻮ ﻣﻴﺸﻦ
ﺧﻄﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﮔﺮ ﺑﻴﮑﺎﺭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺪ'ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﺮ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﺑﻰ
ﮐﺎﺭ'ﻧﺎﻥﺨﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﻨﻨﺪ. ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻴﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺑﻴﮑﺎﺭ ﺷﺪﻩ ﻓﻠﺴﻄﻴﻨﻰ'ﺩﺷﻤﻦ
ﺳﺮﺳﺨﺖ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺧﺪﻣﺖ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮐﺴﺐ ﺷﻐﻠﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﮔﺮﻭﻩ (ﺣَﻤَس) ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ' ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﺘﻈﺮﻩ ﺧﻮﺩ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ
ﻧﺨﺴﺖ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﺭﺍ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﮑﻤﻚ ﻣﺎﻟﻰ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﻭ ﻣﺸﺎﻏﻞ ﺩﺭ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺳﺨﺖ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﺑﺎﺯ' ﺳﻴﺮﻯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺰﻳﺮ ﺩﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺸﮑﻞﺑﺰﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﻧﮑﻨﻨﺪ'ﻫﻴﭻ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺁﺭﺍﻡ ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﭘﺶ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭﺧﻴﺎﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻳﺎ ﻣﺰﺩﻭﺭﻯ
ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪﻫﺎﻯ
ﺟﻨﮓ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺎﺯﻩ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺎ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﺟﻤﻌﻴﺖ
ﻫﺮﭼﻪ ﺟﺎﻫﻞ
ﺗﺮ'ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ ﺟﻤﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻭﻟﺎﺩ'ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﮑﺪﺍﻡ
ﺑﺤﺮﺍﻥ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﺭﻯ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺍﻭﻝ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ'ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﻤﺘﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪﺑﺎﻋﻘﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ'ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻭﻟﻮ
ﺃﻧﺪﮐﻰ'ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﺨﺖ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻢ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ'
ﻃﻌﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ ﻭﻋﺎﻗﻠﺘﺮﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺿﻌﻴﻒ'ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺗﻮﺍﻧﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﭽﻪ
ﺁﻟﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﻯ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﭘﺴﻨﺪﻳﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﭘﺮﺷﻮﺭ ﺑﺎ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻴﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩ'
ﭼﻮﻥ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻭﺗﺨﺼّﺺ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ'
ﺑﻤﻴﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﻩ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺑﺎﺑﺎﻥ ﺯﻭﺭ
ﻭﺯﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺤﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻰ
ﮐﺎﺭ ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻨﻔﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'
ﻣﻌﺒﻮﺩﺍﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻧﻪ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﮑﺮ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺍﺑﺪﻯ
ﺑﺠﺎﻯ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻓﻮﺭﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺩﮔﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﺭﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺮﺩﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻧﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺁﺧﺮﺗﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻣﮕﺮ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﺟﻬﺎﻥﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺳﺨﺘﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ'
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺁﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒل اﺯﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ' ﮐﻪ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺟﻬﻨّﻢ
ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﺁﻓﺘﺎﺏ
ﺟﻬﺎﻥ'ﻭﻳﺎ
ﺳﺮﻣﺎﻫﺎﻯ ﺷﺪﻳﺪ
ﺳﻮﺯﺍﻥ'ﮐﻪ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﻣﺎﺭ ﻭ
ﻋﻘﺮﺏ ﻭ ﺧﻄﺮ ﻭ
ﺩﺭﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻧﺪ'
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﭼﻮﻥ ﺳﻴﻞ
ﻭ ﺯﻟﺰﻟﻪ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.

ﮐﺎﺭ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺂﻧﺠﺎ
ﮐﺸﻴﺪﻩ'ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺣﺎﮐﻢ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ'ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﮐﻤﺘﺮ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻣﺸﮑﻞ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﻘﻴﺮ ﻭﺑﻴﮑﺎﺭ
ﻭﮐﻢ ﻋﻘﻞ
ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ' ﺗﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﻯ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﻭﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ'ﻭ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺻﻨﻌﺖ'ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻓﺮﻣﻮﻟﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ'
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﺯ ﺑﻴﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻭ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺯﻳﺎﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻃﻐﻴﺎﻥ
ﺻﺒﻮﺭﺍﻥ
ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﻈﺎﻡ
ﺷﻮﺭﻭﻯ ﺭﺍ
ﺑﻬﻢ
ﺭﻳﺨﺖ'ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺭﺍ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﭘﺎ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﻭﻣﺎﺷﻴﻦ'ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻭﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﻭ
ﺗﺮﺟﻤﻪ'ﻭ ﻃﺮﺡ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻣﺎﺷﻴﻦ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﮐﺎﺭﺷﻨﺎﺵ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﻴﮑﺎﺭ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺖ'
ﮐﻪ ﺁﺗﺶ ﺯﻳﺮ
ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻧﻈﺎﻡ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺟﻨﮕﻬﺎ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶﺑﻴﻤﺎﺭﻯﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ'ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ' ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﺧﺸﻚ ﻭﺗﺮ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﻨﮓ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﺑﺰﻳﺮ ﺧﺎﻙ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﻄﻮﺭ ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﺭﺍ
ﭼﺎﺭﻩ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺑﻤﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺟﺪﻳّﺖ
ﺑﺘﺨﻠﻴﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﻨﻨﺪ'ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪ' ﺗﺎ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﭼﺎﺭﻩ
ﮐﺎﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﻮﺩ.

ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺟﺪﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻓﮑﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ. ﮐﻪ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﺑﻘﺼﺪ ﺻﺮﻓﻪ
ﺟﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ'ﻭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺼﻮﻝ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺯ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ'ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻭ
ﻳﺎ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ' ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺳﻘﻮﻁ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ'ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻚ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺳﺮﻋﺖ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺍﺧﺬ
ﺗﺼﻤﻴﻢ'ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻰ ﺿﺮﺭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺟﺴﻢ'
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ'ﻭ
ﻗﺎﻟﺒﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻃﺮﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ'ﺗﺼﻤﻴﻤﻰ
ﺑﺶ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻋث
ﺗﻮﻗّﻒ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ'
ﻫﺮﭼﻪ ﺁﺯﺍﺩﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺬﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﭙﺎﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺭﺍ'ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺣﻮﺍﺵ ﭼﻮﻥ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭﻳﺎ
ﮐﻠّﻰ ﺗﺮ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﮐﺮﺩﻥﻮ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻟﻤﺶ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴاﻦ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ'ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺷﺨﺺ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ'ﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ'ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻭ ﺧﻄﺮ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺗﺮ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﮐﺎﺭ
ﻣﺸﺒﺖ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﺯﺣﻤﺖ
ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ'ﺑﻘﻴّﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺁﺳﺎﻥ ﻭ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺘﻢ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ' ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺳﺘﺸﻤﺎﺭ ﻭ
ﺑﺮﺩﮔﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺑﻮﺳﻴﻠﻪﺯﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥ'ﻣﺎﻧﻨد ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻚ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺩﻩ ﻭ
ﮔﻠّﻪ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﮐﺸﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﮔﺮﻭهﻫﺎﻯ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺷﺨﺼﻰ' ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺟﻮﺩﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻣﺸﺘﺮﻙ'ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ ﻭﺍﺣﺪ ﺩﺭ
ﻃﺮﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﮐﻪ ﺃﮐثرﺍ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ'ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻨﺎﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﺧﻮﺍﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻭ
ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻚ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻯ
ﺧﺪﺍ' ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻈﺮ ﻭ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻭ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟی
ﺘﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺴؤﻝ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺣﻞ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻰ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﺟﺰ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ'
ﻭ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺳﺮ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺩﺭﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪﺧﺎﺹﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺮﺍ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
سالکان ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺍﺟﺐ ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﭘس
ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻰ ﺧﻄﺮ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ'
ﻭﺍﻃﺎﻋﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ
ﻭﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﻔﻊ ﺃﺑﺪﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﮐﻨﺪ'ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ'ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺭﺍ ﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺣﺘﻤﺎ ﻭﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺏّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ'ﻭﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻳﮑﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻳﺎ
ﭼﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻞ(ﺑﻬﻠﻮﻝ
ﺻﻔﺖ)ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﺠﻨﻮﻥ ﻭ
ﻣﺨﺘل
اﻟﻤﺸﺎﻋﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺮ'ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ثباﺕ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ' ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﺭﮔﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﻚ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ' ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﺗﺎ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﺎﺭﮔﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ'ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺃثر ﻣثبتی ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﮐﺎﺭﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺗﺴﺮﻳﻊ ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻭ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻰ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﮐﺎﺭﮔﺮ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺵ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﻋﻠﻤﻰ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻨﻰ'ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺤﻘق
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﺪ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ'ﮐﻪﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺗﺤﻘق کاﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﻳﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ
ﮐﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪﺩﺭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩ'ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﻓﺘﻪ' ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺭﺍ
ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺩﻳﮕﺮ ﺫﻫﻨﻰ'
ﺑﮑﻠﻰ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﮐﺎﺭ
ﺑﻰ ﻧﻈﻴﺮ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﮐﺎﺭ ﻓﻨّﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺣﺮﮐﺘﻰ' ﭘس ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺗﺮﻙ ﺣﺮﻓﻪ'
ﻗﺴﻤﺖ ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺍﺯ ﻣﻬﺎﺭﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﻭ
ﭘﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ'ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻗﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺣﻔﻆ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﭼﺸﻤﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺁﻫﻦ ﺗﻴﺰ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﻗﻄﻌﻰ
ﻣﺮﮒ'ﻭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﺴﺖ'
اﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ'ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﺮﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﻮﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺣﺘﻤﺎ ﻭ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ' ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﻭﺩ'
ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﮔﺬﺷﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻧﺎﺯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ'ﺯﻣﺎﻥﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺭﻭﺡ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﭼﻮﻥ ﻳﻚ
ﺭﻭﺯ ﻳﺎ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﻳﮑﺮﻭﺯ
ﺍﺣﺴﺎس ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﭼﻮﻥ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ. در ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻫﻴﭻ
ﻧﻮﻉ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﻗﺎﻟﺒﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﻌﻠّﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ'ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗثبیت
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﻌﻘﺐ ﺑﺮﺩﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ) ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻳﻦ
ثباﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍﺑﺴﻤﺖ ثباﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﺎﻟﻴﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﺘﻴﺘﻴﻚ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻃﻠﺴﻢ
ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮ
ﺑﺮﺩﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻥ
است. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺸﺪﻩ'ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻨﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﺪﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺧﻮﺵ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎ ﭼﻤﺎﻕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺨﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﭼﻮﺏ
خدا ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﭼﻮﭘﺎﻥ ﻳﻚ
ﮔﻠّﻪ' ﻭﺩﺍﻍ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺪﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻠﺎﻣﺖﮔﺬﺍﺭﻯ'
ﺷﺎﻳﺪ ﻯﻨﮕﺎﻩ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺣﺎﻝ' ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻙ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﭼﻪ ﻧﻌﻤﺖ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﺑﺎﺩﻳﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻴﺎﺩ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ' ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺑﺎ
ﭼﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻠﻒ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﺭﺩ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻧﻴﺰ' ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ'
ﻭﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺑﮑﺎﺭﺑﺮﺩﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﻧﺼﺎﻑ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻮﺩ' ﻋﺒﺮﺕ
ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ' ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ'ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺭﺍ
ﻣﺘﻌﻬّﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺑﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺠﻠﻮ ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪ'ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﭘﺶ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ'ﮐﻪ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺣﺘﻰ
ﺑﻔﺮﺩﺍ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﺩﻥ
ﺧﻴﻠﻰ ﺩﻳﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻓﺮﺩﺍﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻓﺮّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺴﺘﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ'ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﺣﺴﺮﺕ ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ'ﺩﺭ
ﺑﻴﻐﻮﻟﻪﻫﺎﻯ
ﮐثیف در ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻫﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺑﺎﻟﻴﻨﻰ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﻫﻰ'
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﺩﻯ ﻭﻏﻴﺮ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺑﺴﻴﺎﺭﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ
ﻋﻘﻠﻰ'ﻫﺮﮔﺰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺤﻘّﻘﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺟﻨﻴﻦ
ﺩﺭ ﺷﮑﻢ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ'ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺤﻘّﻘﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺳﻘﻂ ﺟﻨﻴﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭﺟﻨﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻩ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻋﻠﻢ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺟﻨﻴﻥ ها
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻩ
ﺍﻭﻝ ﺭﺷﺪ ﺟﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ ﺑﻄﻮﺭ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ ﺭﻭﺣی
ﺭﺍ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﻭﺑﺴﺨﺘﻰ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﺍﮔﺮ
ﻓﺴﻴﻞ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺍﻭ'ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ'ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺗﺮ
بمراتب الهی
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎی ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺷﺮﻑ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺑﮕﻮﺷﻪ ﺍﻯ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺳﺘﺶ
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻧﻴﺰ'
ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ'ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ'ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻘﺮﺭ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ'ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ' ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ' ﻭﺑﺎﮐﻤﻚ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ'
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻳﺎﺑﻨﺪ'ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻋﻔﻮﻧﻰ
ﻭﻣﻴﮑﺮﻭﺑﻰ'ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﭘﻴﺪﻣﻰ ﻭﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺟﻤﻌﻰ ﺩﺭ
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺟﻨﻮﻧﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻭ ﺳﺮﻋﺖ
ﻭﺍﮔﻴﺮﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯﻬﺎﻯ ﺭﻭﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ
کاﻭ'ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ ﻭﺍﮔﻴﺮﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭی هاﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮﺗﻠﺎﺵ
ﻭﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ
ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﺗﺎﺣﺪﻭﺩ
ﻣﻔﻴﺪ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﺑﺒﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ'ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻮ ﻳﺎ
ﻓﺼﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی ﻮﺩﺭ ﺷﺶ
ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ ﺍﻋﺰﺍﻣﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ'ﮐﻪ ﺧﺮﺍﻓﺎتی
ﻮﺍﺳﻤﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﻣﺴﺘﻬﻠﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺩﺭﻫﺮﮐﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺗﺮﻙ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻓﻄﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﺬﺗﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﭘﺨﺘﻪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ' ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺻﻠﺎﺡ ﺧﻮﺩ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍﻡ
ﮐﺮﺩﻩ. ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﺠّﺎﺝ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ' ﺩﺭ ﺣﺞ
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺣﺞ
ﮐﻌﺒﻪ ﻭﺣﺘﻰ ﺣﺠﻬﺎﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺰ' ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺍﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﮔﻨﮓ ﻭﻳﺎ
ﺻﺎﺋﺒﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯﻫﻮﻳﺰﻩ'
ﻭﻳﺎ ﻏﺴﻞ
ﺗﻌﻤﻴﺪ ﻣﺴﻴﺤﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﻏﺴﻠﻬﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ'
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﻣﺪﺭﺳﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺟﺴﻤی
ﻮ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻋﺼﺒﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻓﺮﺍﺗﺮ
ﺑﺒﺮﻧﺪ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻓﺮﻭﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺟﻬﻨّﻢ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺭﻭﺯﻫﺎ'ﺑﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﻭﻡ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻫﺎ'ﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ'ﻭﺗﺬﮐّﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻋﺒﺮﺕ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺷﻮﻧﺪ'ﺗﺎ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺳﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺭﻯﺢ ﻫﺮﻳﺎﻥ ﺍﺯ
ﺗﻦ' ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺷﻌﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﻫﺮ
ﻧﺎﺭ ﻭﻧﻮﺭﻯ
ﺭﻭﻯ ﺳﻄﺢ
ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ. ﮐﻪﺩﺭ
ﺍﺣﻀﺎﺭﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ'ﺍﺯ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻥ
اﻓﺘﺎﺩﻧﺪ
ﺁﻏﺎﺯﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ ﺍﺯ
ﺩﺭﺩﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﺏ ﻭ
ﻋﻠﻔﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻌﻔﻦ ﻭﺗﻠﺦ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﮐﻤﻴﻦ ﮔﺎﻩ ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ
ﻭ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﺼﻤﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻓﻮﺍﺋﺪ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺫﻫﻦ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﺍﻧﺴﺎﻥﺮﺍ
ﺩﺭﻃﻠﺴﻢ'ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺘﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺘﺤﻘّﻖ ﮔﺮﺩﻧﺪ'
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺎﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﺩﺭ
ﺟﺮﻡ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ'ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ'ﻭ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ'ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ'
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮔﺮﺩﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'
ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ'
ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ'ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ' ﮐﻪ ﻧﺎﻣﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﭘس
ﺳﺘﻢ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧیتیک
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻭﻣﺘﻔﻠﺴﻔﺎﻥ
ﻭ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﮔﻰ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ'ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺳﺘمی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻘﻄﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭘﺸﺖ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺄﻫﺮﻳﻤﻨﺎﻥ
ﻭﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﮐﺸﻴﺶ
ﻣﺬﻫﺒﻰ' ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﺟﺰ
ﺷﺮﻙ ﻭﺗﺴﺮﻳﻊ ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺷﺪﻥﻨﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﺎﻓﻞ
ﻭﺟﺎﻫﻞ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺴﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪﻫﺎ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻗﺒﻠﻰ'ﻭﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ'
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴّﻪﺩﺍﺭﻧﺪ'ﭼﻮﻥ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺻﺮﻑﻟﺬﺕ ﻫﺎﻯ ﺷﮑﻢ
ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤّﻘﻖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺩﺍﺏ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺗﻠﺎﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻓﺮﻭ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ

ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺳﺮﻋﺖ ﻋﻤﻞ ﺩﺭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺫﻫﻨﻰ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﻭﺭﺯﺷﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺑﺪﻥ'ﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ'ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺭﻓﻠﮑس ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺳﺮﻳﻊ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤل ﻮ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺮ
ﺭﻭﻯ ﺩﺍﺩﻯ'
ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺘﻴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻨﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺭﺷﺪ ﮐﺮﺩﻩ ﺳﺪ
ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻭﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺳﺖ'ﭼﻮﻥ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﻧﻮﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ' ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻨﺎﻓﻌﻰ
ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﺯﻭﺩ
ﮔﺬﺭ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺟﻨﺴﻰ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻰ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ ﻳﻚ
ﺩﺳﺖ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺳﺨﺘﻰ ﻭ ﺩﺭﺩ
ﻭﺭﻧﺞ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﻟﺬﺗﻬﺎ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ'ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺖ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻧﻴﺰ ﺍﺣﺴﺎﺵ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﻭﻟﻰ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ'ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻰ
ﻫﺎﺋﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﺑﺎ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ'ﻭﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺑﻬﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ'ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻔﺘﺨﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﻓﻘﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻓﻘﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻔﺮ
ﻭﺟﻨﻮﻥ ﺑﺒﺎﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻘﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻓﺮﺻﺖ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻬﻰ
ﺑﻤﺎﻝ ﻭﻣﻨﺎﻝ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﻭ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ'ﺑﺎ
ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﻳﮑﻰ
ﺁﻧﮑﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺟﻨﻮﻥ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺣﺮﻑ ﻣﻰ
ﺯﻧﻨﺪ'ﻭﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻪ'ﻭ
ﺣﺪﻳث ﻧﻔس ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻧﻴﺎﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻨﺪ'ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﺁﺭﺍﻡ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻮﺍﺑﻎ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
هستند. ﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﻧﺒﻮﻍ ﻭ
ﺟﻨﻮﻥ'ﺟﺰ ﻳﻚ
ﺧﻂ ﻧﺦ
ﺑﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﻧﻘﻄﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻫﻢ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﻭﺍﺿﺢ
ﺍﻳﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺭﺍ'ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ'
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥﻤﮑﺘﺐ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ'ﻭ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﭼﺎﺭﻩﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ' ﻭﻳﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭﺍﻳﻦ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻇﺮﻑ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝ'ﻫﺮ ﺷﺒﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ'ﺭﻩ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺭﻓﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ' ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺑﺎﺯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﮐﺮﺩ
ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺪﺭ ﮐﻠﺎس
هاﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﻮﺩ.

ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ'ﺑﺎ ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻭﺷﻮﻙ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﻭﺗﺄثیر ﺗﺨﺮﻳﺒﻰ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺫﻫﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ
ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﺗﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻳﻚ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻳﺪ'ﮐﻪ ﺁﺭﺍﻡ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ
ﺣﻘﻴﺮ
ﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟیﺒﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺷﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻪ'ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﺭﺽﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺁﺯﺍﺭﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪﺍﻯ
ﺧﻤﻴﺪﻩ ﺩﺭﻭﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﻭ ﺗﺨﻴّﻴﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻗﻄﻌﺎ ﻫﻴﭻ ﺷﺎﻧس
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ تکامل
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﻋﺎﻗﻠی ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺂﻣﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻢ ﻋﻘﻞ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ'ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﺍﺧﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺵ
ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ
ﻃﺒّﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭﺩﺍﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻥ ﺳﺎﻟﻚ'ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ'ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻫﻤّﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ'ﺩﺭ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻭﻓﻬﻢ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ'ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ'ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺎﺭﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ
ﺭﺳﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﻓﺸﺎﺭ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﺑﺨﻮﺩ'ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺳﭙﺎس ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ'ﺻﺮﻓﻪ
ﺟﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ ﺷﻔﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ'ﺍﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻨﺠﺶﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺍﻳﻨﻚ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭﻙ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻙﮔﺬﺷﺖ ﺯﻣﺎﻥ'ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻔﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ'ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻢ
ﻧﺴﺒﻰﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺩﺭﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ. ﻣثلا
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻥ
ﺑﺮﻭﻯ ﻳﻚ ﭘﺎ
ﺑﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻣﺴﺖ
ﺷﺒﻴﻪﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﺑﻮﺳﻴﻠﺒﻪ
ﭘﻠﻴس ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺷﻨﺎﺧﺖ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ' ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻬﺎ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭﻙ ﻟﺰﻭﻡ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﭙﺰﺷﻚ ﺭﻭﺡ ﺷﻨﺎس
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻤﻌﺮّفی ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ'ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺧﻮﻳﺶ'ﺟﻬﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﺯ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺷﻔﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻣﻰﺗﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ' ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﻤﻴﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ'
ﻭﻟﻮ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ'ﻳﺎ
ﺑﻌثت ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺍﺿﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﺯﻭﺩﺭس ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﺩ'ﻭﻧﻪ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻣﺮﮔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻳﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺟﺎﻯ ﻟﻤﻴﺪﻥ ﻭ
ﺯﻥ ﺑﺎﺯﻯ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺩﺭ
ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﺟﻬﻨّﻢ' ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎ ﺁﺗﺶ ﻭﻣﺎﺭ
ﻭ ﻋﻘﺮﺏ ﻃﺮﻑ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ
ﻣﺴﺦ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺭﻭﺡ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺯﻣﺎﻥ'ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ' ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﺯ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ'ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻇﺮﻑ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ
ﺯﺑﺎﻥﻤﺎﺩﺭ
ﺭﺍ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺷﺶ
ﺳﺎﻟﮕﻰ'ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺑﻴﺴﺖ ﮐﻠﺎﺳﻪ
ﺭﺍ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻞ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺁﻥ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻴﻬﺎ ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ها'ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺰ ﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ' ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﻈﻤﺘﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺑﮑﻨﻴﻢ' ﻫﻨﻮﺯ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﻣﮕﺮ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﺍﻭﺭﺍ'
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻔﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﺪﻫﺪ؟
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ'ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ'ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺯ ﺻﻔﺮ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑﺮﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ'ﺑﺎﺯ ﺭﺟﻌﺖ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻤﺎ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺵ
ﻋﻠﻤﻰ'ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻥ ﺷﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘس ﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻣﻮﺭ'ﭼﻮﻥ ﺧﻠﺒﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎ ﻓﻮﻕ ﺻﻮﺕ'
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ
ﺻﻮﺕ ﻧﻴﺰ' ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺩﺭ
ﺧﻠﺒﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﻠﺒﺎﻧﻰ ﺧﻮﺏ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺤﻘﻖ
ﺟﻨﺎﺋﻰ'ﮐﻪ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺑﺎ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻭ
ﻣﺪﺍﺭﻙ ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ'
ﺑﻌﻠﻞ ﺍﺻﻠﻰ ﺟﻨﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺠﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺻﻨﻌﺖ ﻭ
ﺣﺮﻓﻪﻫﺎ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻋﺖ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑﻰ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ' ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻮﺗﺎﻩﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻯ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻭ
ﺑﺎﺯﻧﺸﺴﺘﮕﻰ
ﻭ ﺑﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ اﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ' ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺧﻨث ی ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﮔﻮﺷﻪ ﺣﺴﺮﺕ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ'ﻭﺃﻧﺒﻮﻫﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺗﺎﺯﻩ'ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﺎﻓﻰ
ﻭ ﻧﻪ ﺗﻮﺍﻥ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﻧﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ ﺟﻮﺍﻧﻰ'ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻋﻘﺐﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺭﻓﻊ
ﺁثاﺭ ﺧﻄﺎﻫﺎ
ﻭ ﻏﻔﻠﺘﻬﺎ'ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﻩ ﭘﻴﺮﻯ'
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺍﻭﻝ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﺮﻑ ﭘﻴﺮﻯ
ﻭﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﻳﺎﺑﻨﺪ' ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻨﻚ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﻬﻨﻢ
ﺑﺎﺯ ﻳﻚ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘس اﺯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ'ﺧﻮﺩ
ﺍﺣﺴﺎس ﺷﺎﺩﻯ ﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﻭ ﺧﻮﺭﻩ ﻣﻨﺪﻯ
ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ'ﮐﻪ
ﺑﭙﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻧﻰ'ﻫﻤﺎﻧﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.

ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺗﻘﻮﻳّﺖ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ'ﺩﺭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﻗﺎﻟﺒﻰ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻥ'ﺑﻀﺮﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭﮐﻴﻔﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﮐﻤّﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺍﻓﻘﻰ ﺑﺪﻫﺪ. ﻣثلا
ﺍﮔﺮ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﻭﺭﺯﺵ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﻮﺩ'ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﻧﺪﺍﻡ'ﻳﺎ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻭﺭﺯﺷﻰ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ'
ﺣﺘﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
کافی ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺫﻫﻦ ﺩﺭﻋﻠﻮﻡ
ﻭﻓﻨﻮﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺯﻳﺒﺎ
ﺃﻧﺪﺍﻣﺎﻥ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺭﻭﻳﺎﻥ
ﻭ ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ
ﻣﺎﺩﻯ' ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﺤﺼﻴﻞ ﻋﻠﻢ
ﻭﮐﻮﺷﺸﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺣﺪّ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﭘﻮﻝ ﺧﺮﻳﺪ
ﻭ ﺑﺨﺪﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺑﺘﻘﻮﻳﺖ ﺫﻫﻦ
ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﮐﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺟﺴﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ'
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﻰ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎ'ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻬﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ'ﻓﺮﺻﺖ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺑﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ'ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻭ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺑﻘﻴﻪ ﺍﻳّﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﺍ'ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯﭙﺶ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﻯ ﮐﻪ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﻌﻠﺎ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭ
ﺑﻔﮑﺮ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ'ﻭﺷﺎﻧس
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ'
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺷﻔﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺗﺮﻣﻴﻤﻰ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻧﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﭘﺶ ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻧﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﻳﺶ'ﮐﻪﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻔﺎﻯ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪﺷﻬﻮﺩﻯ'ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﭼﻪﺭﺳﺪ ﺑﻨﻔس
ﻣﻠﻬﻤﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻨﺒّوء ﻭﺧﺒﺮ
ﻭﻧﺒﺄ ﮔﻴﺮﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﭼﻮﻥ
ﻭﺣﻰ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﻫﺮ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ'ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﮑﺎﺭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻄﻮﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻯ'ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭ ﭘﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ
ﺑﺘﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭ ﻣﻬﺮﻭﺭﺯﻯ
ﺑﻬﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﻭ
ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﻪﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮ' ﺑﺎﻋث ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺳﻄﻮﺣﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس
ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮐﻪ
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﺍﺳﻴﺮ
ﻭﻣﺤﺒﻮس
ﻗﻔﺴﻬﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ'
ﺑﻨﺎﻡ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی ﺪﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ'ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻫﺮ
ﺗﻮﻟّﺪ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻗﻔﺴﻬﺎﻯ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﮑﻨﺪ'ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻗﻔﺴﻬﺎﻯ
ﺗﻨﮕﺘﺮ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺗﻠﻒ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮ ﺑﻌﺪﻯ'ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩ ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ'ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ' ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ'
ﮐﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﮐﻨﻮﻥ'
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻳﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﭘس
ﺍﺯ ﻓﻬﻢ
ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺣﻘﺎﻳﻖ'ﻭ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﮐﻪ ﺍﻨﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻄﺤﻰ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﻗﺎﻟﺒﻰ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﻃﻠﺴﻢ
ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻭﺩﺭ ﻗﻔس
ﺑﺎ ﺗﻨﮕﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻗﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ. ﻭﭘس اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﻯ
ﺗﻨﮕﺘﺮ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﮕﻰ'ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻔﺶ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ'
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺪﻭﻥﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ'ﺍﮔﺮ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﻴم
ﻮﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺷﺪ. ﭘس
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻟﺤﻈﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺍﺯ
ﺗﺮس ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻤﺤﮑﻮﻡ
ﺑﻤﺮﮒ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻨﺞ ﺩﻗﻴﻘﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﻮﺩ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﻨﺪ' ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺮﻭﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﺸﺎﺭ ﮐﺪﺍﻡ
ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺷﺨﺺﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﻫﺎ
ﺳﻮﺩﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺭﻧﺞ ﻭ
ﺩﺭﺩ ﺯﺍﺋﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس 'ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭘﻨﺞ
ﺩﻗﻴﻘﻪ
ﺍﺯﻋﻤﺮﺵ ﺑﺎﻗﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﺨﻔﻴﻒ ﺩﺭ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺑﺎ ﺍﺷﺪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ
ﺩﻗﻴﻘﻪ'ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺳﺎﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺣﺮّ ﺭﻳﺎﺣﻰ'
ﺩﺷﻤﻦ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﺭ
ﮐﺮﺑﻠﺎ'ﻇﺮﻑ
ﻳﮑﺮﻭﺯ ﻭ ﻳﻚ
ﻭﻋﺪﻩ'ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ'ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ ﺍﻭ' ﺑﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺷﺪﻳﺪﻯ
رسید'که ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ'
ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ ﺍﻭ
ﺣﺮّ ﻭ ﺁﺯﺍﺩه'
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺣﺮﻳّﺖ ﻭ
ﺭﻳﺎﺣﻰ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻮﻥ ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻭ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺗﺮ'ﻭ ﺑﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺑﭙﻴﺮ
ﻭﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻗﻮﻯ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﻫﺮ ﺷﺐ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﺍ'ﻭﻯﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس ﭘﺎﮐﺴﺰﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻣﺮﻯ ﮐﻴﻔﻰ'ﻭ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺍﺯ
ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺳﺎﻟﻢ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺳﺎس ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﺫﻫﻦ' ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﮐﻤّﻰ ﻭ ﮐﻴﻔﻰ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ'ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻭ ﺩﺳﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ ﻭ )ﺭﻯ
ﻣﻮﺩﻟﻴﻨﮓ
)ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﻳﻦ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺻﺤﻴﺢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺴﻮﻯ
ﻫﺪﻑ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻔﻊ
ﻣﻮﻗّﺖ'ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺷﺮﻳﻒ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﮐﺎﺭﻯا ﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺩﺭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ'ﺗﺎﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘل ﺠﻤﻌﻰ
ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺳﻄﺢ ﻋﻠﻢ
ﺟﻤﻌﻰ ﻧﺴﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﭘس ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻢ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺳﺮﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻘﺮﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻨﺠﺶ
ﺩﺭﺟﻪﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﻘﺮﺏ ﺩﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺮﻭح اﺳﺖ.
ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺧﺎﺻﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﺎ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺣﻰ'ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺁﺧﺮﺕﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻌﻘل ﻨﻮع
ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺸﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍﺍﺯﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ' ﻭﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺗﺄﻣﻞ
ﺩﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ'ﻭﻳﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ'ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺭ ﺧﻠﺴﻪ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ'ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵﮐﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺧﻮﻳﺶ'ﺑﺪﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺳﻄﺢ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺑﺎﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﭘس ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺁﻥ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﭼﻘﺪﺭ
ﻣﻬﺎﺭت هاﻯ
ﺍﺩﺑﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭﺗﺨﺼّﺺ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺁﺷﺎﺭ
ﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﻄﻮﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﺃﻧﺪﮐﻰ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻧﺴﻞ ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻓﻘﻰ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ'
ﺑﺎﺑﻌﺎﺩ
ﮐﻴﻔﻰ ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎ
ﻫﻢ'ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﻬﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻭﺗﻤثیلی
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺑﺎ
ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻴﺰﺍﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ'ﻭ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺴﻴﺮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭﮐﻞّ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ ﻭ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ'
ﺑﺎﺯ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﮔﻴﺮﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﺴﻠﻬﺎ' ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ'ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺧﻴﺮ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ'ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻨﮓ
ﺍﻭﻝ ﺍﮐثر
ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺯﻣﻴﻦ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻃﺐ ﻭﻧﺠﻮﻡ ﻭ
ﺷﻴﻤﻴﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ' ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﻭﻓﻬﻢ ﺯﻣﺎﻥ'
ﺗﺤﻮﻳﻞ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰ'ﺑﺎﺯ ﻳﻚ
ﻫﺪﻑ ﻣﻮﻗّﺖ ﻭ
ﻓﻮﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ'ﺯﻧﺪﮔی
ﻤﺮﺩﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺗﺴﻬﻴل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﻟﺬﻳﺬﺗﺮ ﻭ
ﺭﺍﺣﺖﺗﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻨﺪ'ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺭﻓﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﺷﺎﻧس
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎ
ﺃﻧﺒﻮﻫﻰ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ'ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺧﻨﺪﻩﺍﻯ
ﮔﺮﻳﻪﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﺮﻳﻪ ﻭ
ﺳﺨﺘﻰ'
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪﺍﻯ ﻭ
ﻋﺒﺮﺗﻰ ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺧﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰ ﻭﺫﻫﻦ'
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﺪﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﭼﻮﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺃﺑﺪﻯﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻌﻘﻞ
ﻫﺎ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ'
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻘﻴﻪ
ﻋﻤﺮ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
'ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺍﺻﻞ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ'ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻬﺸتیﺘﺮﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ'ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ' ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ' ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺎﻯ ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ'ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ'
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺗﻘﺮﺏ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪﺩﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻋﺮﺷﻰ ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭘس (ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ) ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ' ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺮﻳﻚ' ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻭﻣﻰ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﺨﺰﻭﺩ
ﺑﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺯ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺗﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'
ﻫﻤﻪ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮﮐﺶ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﺗﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺃس ﺻﻒ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﺍﺯ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ'ﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ' ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺣﻠﺎﻭﺕ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪ'ﻭﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'
ﺑﭽﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰ ﻭ
ﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻰ'ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭﻋﺮﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﭽﻨﺎﻥ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺎﺯﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء ﻫﺎﻫﻮﺕ'
ﺑﺎﻳﻦ(ﺍﻟﻠﻪ
ﺷﺪﮔﺎﻥ) ﺗﺎﺯﻩ'
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻠﻪ' ﺑﮑﺎﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺃﺑﺪﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺎ'ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ'
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﻳﺎﻓﺘﻦ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻘﺪس ﻭ ﺳِﻨﺖ
ﻭ ﭘﺎﻙ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﺶ
ﮐﻠﺎس
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﻴﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ. ﻭﻣﺮﺑﻰ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺁﻥ'ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
اﻟﻬﻰ'ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﻳﻦ
ﺣﺴﻴﻦ ﺳﻴﻨﻪ
ﺑﺰﻧﺪ ﻭ ﺳﺮ
ﺑﺸﮑﺎﻓﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻮﻥ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ'ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﻭﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻭﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩ' ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﺠﺴّﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟی ﺒﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ
ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭﺑﻴﻦ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻫﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭﮔﻴﺎﻩ ﻭ
ﺃﺗﻤﻰ'ﺯﻣﺎنی
اﺯﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﻤﺎﻟﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ'ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺷﺸﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺷﻚ
ﻣﻴﺮﻳﺨﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻧﻴﺰ'ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺭﺳﻤﻰ
( ﻣﻨّﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ)ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺣﻀﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭ
ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﭘس
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻭ'ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﻨﺎﻡ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﻃﻠﺴﻢ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻭﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ'ﻭ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺣﻘﻴﺮ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ'
ﺣﺘﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻮﺩﺭ
ﮐﻞّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺯﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭﺧﻠﻖ
ﺧﺪﺍ ﻭﮐﻞّ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ'ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ
ﻭﺣﺸﻰ ﭼﻮﻥ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
'ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ'
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک
ﻮﺍﺟﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺪﺭﻣﻨﻴﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻨﺪ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻃﺒّﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ'ﺩﺭ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﻨﺎﭼﺎﺭﻯ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ'ﻫﺮ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰﻯ'ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ'ﻳﺎ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻭﺣﺰﺑﻰ'ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ'
ﻭﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ ﻭ
ﻗﻮﻣﻰ
ﻭﺷﻮﻓﻴﻨﻴﺰﻡ
ﻧﮋﺍﺩﻯ'ﺩﺭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻭﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻪ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻭﻗﺎﻧﻮﻥﻤﻨﺪﻯ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨی
اﻧﺴﺎﻥ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﺬﺭ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ
ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ' ﮐﻪ
ﺳﺮﻋﺖ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻧﻴﺴﺖ. ﭘﺶ
ﺳﺮﻳﻌﺎ ﻗﺎﺑﻞ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ'ﺑﺎﺧﻮﺩﻫﻴﻨﻮﺗﻴﺰﻡ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ'ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ' ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﺪﺍﻭﻡ'ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺁﻣﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺍﺩﺑﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻤّﻰ'ﻳﺎ
ﺍﺑﻌﺎﺩ ﮐﻴﻔﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻝ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻬﻢ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻩ. ﻣﮕﺮ
ﭘﺶ ﺍﺯ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺍﺯ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ ﺍﻭ ﺩﺭﺑﻴﺎﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺄﮐﻴﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﺍﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺑﻨﺎﻡ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻳﺎ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ'ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺳﻠﺴﻠﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺪﻭﻥﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﻰ'ﮔﺮﻭﻩ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺣتی
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺁﻧﻬﺎﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻫﻢ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻭﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ'ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ'
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺪﻭﺩ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺃﻧﺪﻙ'ﭼﻨﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻝ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ'ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ'ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎ
ﺃﻧﺪﻙ ﺯﻣﺎﻧﻰ'
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ'ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻭ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺰ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻫﺎﻯ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ'ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﻋﻠﻮﻡ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﻳﺎ
ﻟﺎﺯﻡ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﻮﺩ'ﻭﻟﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻧﻤﻮﺩﻥ علوﻡ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯﺬﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻮﻡ'ﺩﺭﺣﮑﻢ
ﻃﻠﺴﻢ ﺳﺨﺖﺗﺮﻯﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺣﺒس
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺳﻮﺩ
ﻓﻮﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﻢ ﺑﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺗﺴﻬﻴﻞ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺭﺍ ﺑﺒﺎﺭ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻭﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻓﻮﺭﻣﻮﻝ ﺭﻳﺎﺿﻰ'ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺴﻔﻴﻨﻪ
ﻓﻀﺎﺋﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻔﺮ
ﺑﻤﺮﻳﺦ
ﺩﺍﺩ'ﻭﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺰﻣﻴﻦ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ. ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻞ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻣﺒﻬﻢ
ﻭ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ' ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺸﮑﻞ ﺩﺭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﻓﮑﺮ ﻭﻋﻠﻢ
ﻧﻴﺴﺖ'ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﺎﺭﺕ
ﻭﺻﻨﻌﺖﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﻭﻣﻌﻠﻤﻴﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪ'ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ'ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻄﺎﻣﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺳﻠﻄﻪ ﺟﻮﺋﻰ'
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻬﻴﭻ ﻃﺮﺡ ﺧﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪﺍﻯ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻠﺎ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺟﺴﻢ
ﺩﺭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺫﻫﻦ
ﺩﺭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺭﻭﺍﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﻭﺍﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺩﺍﺧﻞ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﮐﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﺍﮔﺮ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺑﻨﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻭ ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ'
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺳﻴﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
'ﺑﻨﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺖ' ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻔس
ﻣﻠﻬﻤﻪﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﻭ ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺩﺭ
ﻃﺮﺣﻬﺎ ﻭﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻮﺭﺩ ﺍﺟﺮﺍ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.

ﺍﻳﻦ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ' ﮐﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻭ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻧﻘﻄﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ'ﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﻭح اﻟﻬی
ﺪﺭ ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺩﻭﻟﺖﺷﻮﺭﻭﻯ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﺍﺯ
ﻃﺮﺡ(ﺧﻮﺩ
ﺗﻨﻈﻴﻤﻰ)
ﺑﺠﺎﻯ (ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﻣﻴﻤﻰ)
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺍﻣثاﻝ
ﺍﻳﻨﺎﻥ'ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﻣﻴﻤﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﺩﻩ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﻣﻴﻤﻰ
ﺑﺪﻥ'ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ'ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﭘﻴﺮ ﺭﻫﺮﻓﺘﻪ'ﻭ
ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ' ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﺗﺮﻣﻴﻤﻰ
ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﻨﻈﻴﻤﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻏﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺳﺮﻃﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﻓﻊ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻭﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻰ ﻭ
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﻋﺮﺽ ﻭﻋﻤﻖ ﻋﻤﺮ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ'ﮐﻪ ﮔﺮﺍﻥ
ﺑﻬﺎ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ'
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻟﺬﺕ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻃﻮﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻭﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﻭﺩﺭ ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ'ﻋﻤﻠﺎ
ﻋﻤﺮ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﻬﻮﺵ
ﺁﻳﺪ' ﺃثرﻯ ﺍﺯ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺗﻨﻈﻴم ﺪﺭ ﻳﻚ
ﺳﻴﺴﺘﻢ'ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺷﻮﻧﺪﻩ.
ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺍﻯ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﻈﻴﻢ'ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺍﺯ ﺗﻨﺘﻈﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﮐﻪ
ﺑﻤﻴﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﻮﺩ ﺗﺮﻣﻴﻤﻰ
ﺑﺪﻥ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ ﺫﻫﻦ'
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﮐﺎﺭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺟﺪﻳﺪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻗﺒﻠﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻘﺸﻰ
ﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺗﻨﻈﻴﻤﻰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﻭ ﻣؤثّر
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ'ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﭽﻨﻴﻦ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﻗﻴﻖ ﻭ ﺣﺴّﺎس
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺎﺭ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ ﻭ
ﻗﺎﺩﺭﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﺎ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ' ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺩﺭ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ'ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻭ ﻣﻄﻠﻖ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ'ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ'ﻣﺒﻬﻢ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺸﺨّﺺ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻳﺘﻴﻚ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﻧﺎﻡ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭ ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻦ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﻓﮑﺮ
ﮐﻠّﻰ'ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﺿﻴﺢ ﺑﺎ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﺤﻤﻴﻞﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻋﻘﺪﻩﺩﺍﺭ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﺪﻩ ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﻫﺮﺭﺍﻫﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ' ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﻄﺮﺕ'ﻳﺎ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺧﻮﺩ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣؤثّر
ﺗﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺄﺻﻞ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﺮ
ﺭﺧﺪﺍﺩ ﻭ
ﺗﺤﻮﻟﻰ ﺭﺍ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﻋﻠﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ'ﻭ ﻫﺮ
ﻋﻠّﺘﻰ ﺭﺍ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﻠﻮﻝ ﻋﻠﻞ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯ ﺑﻌﻠﺖ
ﺍﻟﻌﻠﻞ ﻓﺮﺿﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ ﻋﻠﻞ
ﻭﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﮐﻨﻨﺪﻩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺳﭙﻴﻨﻮﺯﺍ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻋﺎﺭﻑ ﻫﻠﻨﺪﻯ'
ﺑﻨﻔﻊ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ'ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺽ
ﮐﻨﻴﻢ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻫﺴﺖ'ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ' ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ'ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺴﺒﻰ ﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ'ﻭ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺍﻣﻴﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪ. ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ
ﺑﺼﻮﺭﺕﻭﻣﻴل
ﻮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺿﺪﻳﺖ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻭﻫﻢ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺧﺮﺍﺏ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻄﺎﮐﺎﺭﻯ هاﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻨثی ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﺮﺍﺏ ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﭘس ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ'ﻭ
ﮐﺴﺐ ﻣﺠﺪﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ'ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰﺑﺮﻭﺩ' ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻓﺮاﻭﺍﻥ
ﻭﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺗﺤﺖ
أثیرﻯ'ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺗﺎ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﺎ'
ﮔﺬﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ'ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺟﺪﻳﺪ'ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻭ
ﺳﻴﮕﻨﺎﻝ
ﻳﺎﺑﺎ ﻣﻮﺟﻰ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﺎﺭج
هر ﺷﻴئ ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻬﻢ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻴﻦ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺷﻮﻧﺪﻩﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺑﺎﺯ ﺟﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﻭ
ﺳﻴﮕﻨﺎﻟﻬﺎ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﻭﺳﻴﺎﻟﻪﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ' ﺗﺎ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺑﺪﻫﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺗﻨﻈﻴﻤﻰ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ' ﻭ
ﺷﺮﻭﻉ
ﺑﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻧﻈﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺬﻫﻦ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺳﻴگناﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻰ'ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ.
ﮐﻪ ﻣثلا ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ
ﻭﮔﻮﻧﻪﺍﻯ
ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ'ﺑﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺃثیرﻯ
ﺗﺎ ﺃﺗﻤﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
واحد ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻭ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺗﺮ'ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺃﻣﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﻭ
ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭ ﻳﻚ
ﻃﺮﻓﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﻣﺪﺍﺭس ﻧﻴﺰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻃﻔﻞ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﺯ
ﭼﺎﻟﻪﺍﻯ
ﺑﭽﺎﻩ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ'
ﮐﻪ ﻧﻈﺎﻡ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﻭ
ﺑﮑﻠﻰ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻧﻈﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ'ﺟﺎﻯ ﻧﻈﺎﻡ
ﺫﻫﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺂﻥ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ.
ﻭ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ'
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻫﺎﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ' ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻴﭻ ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎ
ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ' ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪﻣﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم
اﺣﻮﺍﻝ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﺍﻣﻴﺪ
ﮐﺸﻒ
ﻣﮑﺎﻧﺒﺰﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ ﻣﺎ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ عقلهای
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﻭ ﺑﻈﻬﻮﺭ ﺍﺯ
ﻋﺎﻟﻢ ﻏﻴﺐ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺍﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ ﻓﻬﻢ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ'ﻭ
ﻃﺮﺯ ﮐﺎﺭ
ﻭﺭﻭﺍﺑﻂ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺁﻥ'ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻴﭻ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺘﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ'ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺗﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎ
ﻭﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎ'ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ'ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﻭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯﺪﺳﺖﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺩﻭﺭ
ﺣﻴﺎﺕﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﻃﺮﺡ ﺭﻳﺰﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻘﺼﺪ ﺃﺑﺪﻯ
ﻣثبتی ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺳﺮﺍﻑ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺁﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺣﺘﻤﻰ. ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ'ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﻭﻣﻘﺼﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺃﺑﺪﻯ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺷﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻧﻰ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺴﻴﺮ
ﻳﻚ ﻧﻮﺭ
ﺑﻨﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻧﺸﺘﻦ'ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﻮﻳﺎ
ﻣﺮﮐﺰ
ﻫﺴﺘﻰ'ﮐﻪ
ﺯﺍﻭﻳﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺭ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﺑﻴﺴﺖ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ'
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺭ ﺑﻤﻨﺒﻊ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس
ﮐﺎﺭﻯ ﻋﺒث
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ'ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻣﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻝ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ'ﻫﺮﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ'ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﻌﺪﻯ'ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ
ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺷﺪﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ'ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ'
ﭼﻘﺪﺭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﻃﺮﺡ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯﺮﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺧﺒﺮﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻫﺮﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﻗﺼﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﻣﻘﺼّﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﺑﺮﺍﻯ
هرﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻣﻘﺼﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﻤﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺴؤﻝ ﻫﺮ
ﻋﻤﻞ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺩﻩﺷﺪﻩ.

ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ'ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﻨﺠﮑﺎﻭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻞ
ﻫﺮﺭﺧﺪﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪﻣﺎ
ﺑﻔﮑﺮﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ'ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﻭﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﮐﺴﻰ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻤﻞ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻢ'ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ها ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻈﺎﻡ ثابت ﮐﻪ
ﻣﺎﺷﻴﻨی
ﺮﺍ'ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺷﻴﻦ ﮐﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻃﺮﺍﺡ ﻫﺮﻧﻈﺎﻣﻰ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺯﺁﻥ
ﻃﺮﺣﻬﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺗﺎﻫﺮ
ﻃﻮﺭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ'ﻏﻴﺮﻗﺎﻧﻮﻧﻴﻮﻏﻴﺮﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻪ
ﺷﺪﻩ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻨﺪ'ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﮔﻠّﻪ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺷﻮﺩ
ﺑﮑﺸﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﮐﻠﺎس
ﻣﺪﺭﺳﻪ'ﺍﮔﺮ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﻴﻦ
ﻣﻌﻠﻢ ﻭ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻣﺤﺼّﻞ ﻋﻠﻢ
ﻧبوﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻌﻠﻢ ﺿﺒﻂ ﺻﻮﺗﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻄﻠﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻫﺮﮐس ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﻓﻬﻤﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ'ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻫﺮﮐس ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻐﺰﻯ
ﻭﺍﻋﺼﺎﺏﺍﻭﺭﺍ
ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺗﻦ ﺗﺎﺑﻊ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺫﺭﺍﺕ ﺁﺯﺍﺩ
ﮔﺮﺩ ﻭﺧﺎﻙ'ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﺘﻮﻥ ﻧﻮﺭ
ﺗﺎﺑﻴﺪﻩ
ﺑﺎﻃﺎﻕ
ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﻫﻢ
ﻣﻴﻠﻮﻟﻨﺪ'ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﻨﻈﻤﻰ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ' ﺟﺰ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﺎﻣﻞ ﺗﻨﺒﻴﻪ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻄﺎﮐﺎﺭ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻣﻌﻠﻢ ﻭ
ﺣﺎﮐﻢ'ﻭ ﻳﺎ ﻋﺎﻣﻞ
ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻄﻴﻊ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ'ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺳﺘﻢ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯﺠﻤثروت
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﮔﺮﺍﺯ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻭﻋﺪﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ'ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻠّﺖ
ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻳﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ'ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻳﻚ
ﺭﺣﻤﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﺻت ﻣﺠﺪﺩﻯ
ﺑﺮﻭحی ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻈﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺗﺎ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺒﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﺩﻓﻌﻪ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻧﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻣﻮﻗّﺖ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ'
ﺑﺮ ﻟﺬﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻧﺪﻫﺪ.

ﻋﻤﻠﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﺭﺍ'ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺤﺖ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻴﻚ
ﮐﻪ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺑﺎﺯﻯ ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ ﺿﺪ
ﺁﻥ'ﺑﻬﺮ ﻗﻴﻤﺖ
ﮐﻪ ﺷﺪﻩ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺷﻴﻄﺎﻥﻮ
ﺍﺑﻠﻴس ﺑﺎﺷﺪ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺳﻴﻮﻧﺮﻫﺎ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻳﻚ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
(ﺧﻮﺩﺗﺮﻣﻴﻤﻰ)
ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ'ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻭﺗﻮ
ﺩﻳﻨﺎﻣﻴﺰﻡ ﻭﺧﻮﺩ
ﭘﻮﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺗﺤﺮﻙ ﻣثبت
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻳﻚ
ﻃﺮﻓﻪ ﺟﺰ ﺩﻳﻮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﺎﺭﻯ
ﻭﺧﺸﻮﻧﺖ'ﻭ
ﺟﻬﺶ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻣﻮﺯﻭﻥ ﻭﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﻭ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺑﻴﻦ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺷﻮﻧﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
دﺑﺎﺷﺪ'ﻧﻘﺶ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﮐﻠﺎﻑ ﺳﺮ
ﺑﮕﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻣﻨﻈﻢ
ﺟﺪﻳﺪ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﮑﺎﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺳﺮﭘﻴﭽﻰ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﺻﺎﺩﺭ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺳﻴﺮ ﺍﺯ
ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺍﺯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻫﺎ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺷﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺧﺒﺮ ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﭘس
ﭼﻮﻥ ﮐﺒﻚ ﺳﺮ
ﺑﺰﻳﺮ ﺑﺮﻑ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺴﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎ
ﻭ ﺳﻘﻮﻁ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭ ﺭﻭﺷﻦ
ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯﻩ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ' ﻭﺟﻮﺩ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻭﭼﻨﺪ
ﻗﺴﻤﺖ ﺗﺸﮑﻴل
ﺸﺪﻩﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﮐﺠﺎﻯ
ﻣﻐﺰ ﺳﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺁﻥ ﭼﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺣﺎﻓﻈﻪ' ﻫﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻳﺎ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ'ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻤﻰ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ'ﻭﻟﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ'ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺍﺻﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖﺍﻭ'ﻭﻟی
اﮐﻨﻮﻥ ﻗﺎﺑﻞ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﻭﺗﻀﻌﻴﻒ ﺷﺪﻩ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻣﻐﺰﻯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ'ﻋﮑس
ﮐﺎﺭ ﺣﻔﻆ
ﺣﺎﻓﻈﻪ'ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﮑﻨﻴﻢ'ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺩﺭﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ
ﺁﻧﺎﻥ'ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺷُﺮُﻑ ﻣﺮﮒ ﺑﻮﺩﻥ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻗﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ'ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻭ ﺳﭙﺶ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺍﻓﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ. ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻳﻚ
ﺍﻣﺮ ﻣﻬﻤﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ ﺑﻴﺎﺩﺁﻭﺭﺩﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪﺍﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭﭼﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺤﺎﻓﻈﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ' ﻭ ﭼﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ'
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺍﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﭙس
ﺍﻳﻨﮑﻪﺁﻣﻮﺯﻩ
ﻫﺎ ﺑﺎ ﭼﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺷﺨﺺ'ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ ﻭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻳﺎﺪﺁﻭﺭﻯ
ﻫﺮﻣﻄﻠﺒﻰ ﭼﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺬﮐّﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺎﺩﻯﺮﺍ' ﻣﺎ
ﺩﺭ ﻃﺮﺡ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰ ﺳﺮ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺃثرﻯ ﺍﺯ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪﻫﺎ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ ﺟﺎﺋﻰ
ﺩﺭ
ﺁﻥﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﻐﺰ
ﺳﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﺁﻧﺘﻨﻰ ﺑﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺟﺴﻢ
ﺍﻭ'ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﻭ ﻣﻰ ﻓﻬﻤﺪ ﻭ
ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﻭﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻳﻚ
ﻧﻈﺎﻡ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ' ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭﻙ
ﻫﻤﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ' ﻧﻴﺰ ﮔﻨﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺮﺍ
ﺑﺘﺄﺧﻴﺮ ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎﺯﻯ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ'ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﻤﺰﺍﺩ'ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ
ﻳﺎ ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺍﻟﮑﻞ ﻭﻣﺴﺘﻰ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺣﺎﻓﻈﻪﺭﺍ
ﺑﺼﻔﺮ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﻧﺘﻦ ﻣﻐﺰﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﺑﺎ
ﻣﻨﺒﻊ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﻗﻄﻊ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻯ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﺖ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ که ﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻙ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗثبیت ﻭﺭﻳﺸﻪ
ﺩﺍﺭ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺁﻥ
ﻫﺴﺖ'ﻭﻧﻪ
ﺗﻮﺍﻥ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﺍ'ﺑﺮﻭﺵ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﮐﻨﺪﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﻮﺍﺩ
ﻣﺨﺪّﺭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ'ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍنی
کاﺭﻣﺎ ﺷﺪﻩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ کاﻭﻯ
ﺗﺼﻮﻳﺮﻯ
ﺍﺯﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ' ﮐﻪ
ﻗﺴﻤﺖ
ﻋﻤﺪﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﻳﺮ
ﺑﻮﺩﻩ'ﻭ ﺍﻭ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺭﺍ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻫﻮﺵ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻴﺰﺍﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﻫﻮﺵ ﺭﺍ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺩﺭﺷﺨﺺ ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻫﻮﺵ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻧﻘﺺ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﻴﺰ ﻣﺰﻳﺪ
ﺑﺮﻋﻠّﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ
ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻩ ﻫﺎ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ'ﮐﻠّﻴﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺗﺄثیر ﺁﻥ
ﺣﻮﺍﺩﺵﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺨﺺ
ﭼﻘﺪﺭ ﻋﻤﻴﻖ ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﮐﻠّﻴﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺗﺄﺷﻴﺮ ﺁﻥ
ﺣﻮﺍﺩﺵ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺨﺺ'ﭼﻘﺪﺭ
ﻣؤثّر
ﻭﺩﺭﻧﺎﻙ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺵ'
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﺭﺍ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻝ ﺩﺭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻭ ﻣﺸﮑﻞ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﺪ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﻭﻳﺎ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﭼﻮﻥﻤﺎﻧﻊ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺫﻫﻨﻰ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩ می
گردﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﻔس
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﺁﻧﺘﻦ ﻣﻐﺰﻯ
ﺷﺨﺺ ﺑﺮﺳﺪ ﺗﺎ
ﺑﻴﺎﺩﺁﻭﺭﺩ. ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺁﺭﺷﻴﻮ
ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺑﺎ ﺁﺭﺷﻴﻮ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭﭘﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻮﺍﺟﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻮﺍﻧﻌﻰ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ'
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷی
ﺮﺍﺑﺒﺎﺭ ﺁﻭﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺷﺪﻩ
ﮐﻪﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻋﻮﺍﻣﻠﻰ
ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻭ
ﻣﺤﺮﮐﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻭﮐﺎﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ
ﺿﻤﻦ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ'ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺭ ﺑﻠﻨﺪ
ﭘﺮﻭﺍﺯﻯ ﻫﺎ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺠﺮﻳﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ'
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس
ﻧﻘﺶ ﻣؤثّر
ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﻗﻴﻖ'ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ'
ﻋﻤﻠﺎ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﻮﺭﺯﺩ. ﻭ
ﺣﻔﻆ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻋﮑس
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﻫﻤّﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺩﺭ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﺑﻰ
ﻋﻠﺎﻗﮕﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻬﺮ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﭘس ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺵﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺵ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺫﻫﻦ'ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑﻰ'
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻫﺎﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﮐﺮﺩ'
ﻭ ﻋﻤﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺷﻮﺩ'
ﻭﻟﻰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺩﻳﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ' ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭﺟﺴﺘﺠﻮ'ﺧﺎﻃﺮﻩﺍﻯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ
ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻗﺒﺾ ﻭﺑﺴﻂ
ﺍﺣﻮﺍلی که ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺩﺭ
ﺑﺴﻂ ﺍﻧﺒﺴﺎﻁ
ﻭ ﻓﺮﺍﺧﻰ
ﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ ﻭ
ﺳﺒﻚ ﺣﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺑﺎ
ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻰ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻗﺒﺾ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺩﺭ
ﮔﺮﻓﺘﮕﻰ
ﻭﺩﻟﺘﻨﮕﻰ ﻭ
ﺭﻧﺞ ﻭﻏﺼّﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮐﺴﻰ ﺗﺄثیرﻯ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯﺗﺬﮐّﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻓﮑﺮ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻴﻔﺘﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤّﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﺪ. ﻭﻫﻴﭻ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯ(ﺗﺬﮐﺮﺍﺕ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺧﻄﺎﺭﺑﺪﻭﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ
ﻭﺑﻴﺪﺍﺭﻯﺪﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ'ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺭؤﻳﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸﻢ
ﻭ ﮔﻮﺵ ﺍﻭ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻗﻴﻖ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻫﺮ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻯ
ﺭﺍﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻭﺗﺘﺒّﻊ
ﺭﺍﺑﻨﻔﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺪﻯ
ﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺷﻖ
ﺟﺪﻯ ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻰ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﺒﻞ ﻭ ﮐﻢ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺯﻧﻰ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻧﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﭘﺰﺷﻚ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ
ﺍﻭ'ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺰﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻇﻬﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
هاﻳﭙﺮﻣﻨﺰﻳﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺳﺮﻳﻊ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﺄﻣّﻞ'ﺍﺯ
ﺁﺭﺷﻴﻮ ﺫﻫﻦ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ'ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺣﺎﺿﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻨﺪ' ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ'ﻭﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻋث ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﭘﺶ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ'ﻭ ﺳﭙس ﺁﻣﻮﺯﻩ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ'ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻟﻘﻤﻪ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺩﻫﺎﻥ
ﺑﭽﺸﻢ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻃﻔﻞ
ﺷﻴﺮﺧﻮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻫﺎﻯ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺎﻣﻮﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺣﺴّﻰ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ'ﺍﺯ
ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺸﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺒﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﺳﭙس
ﺑﻤﻨﻄﻘﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺍﺭﺩ'ﺍﮐثرﺍ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺤﻮﺍس
ﺗﻦ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ'ﺍﮐثر
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺍﺯ ﺣﻮﺍس
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻣﻄﻠﺐ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻣﮕﺮﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺴﻢ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ'
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﺍﺷﺨﺎﺹ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺬﮐّﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺧﺎﺹ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﺬﮐّﺮﻯ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺘﻰ
ﻃﺮﺩ ﻫﺮ
ﺗﺬﮐّﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺪﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻄﻠﺐ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺷﻌﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ
ﮐﻨﺪ' ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻗﺒﻠﻰ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻔﻴﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ ﻳﺎ
ﺻﺤﺒﺘﻰ ﮐﻨﺪ. ﺁﻧﭽﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻮﻗﻴﻌﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'ﮐﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ'ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺃﺩﺑﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺟﺎﻯ
ﺗﻌﺠّﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻋﻤﻠﺎ
ﻃﺮﺍﺣﺎﻥ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻰ
ﺗﻴﻚ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺍﺯﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺭﺍ
ﺧﻴﺎﻧﺘﮑﺎﺭ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ.
ﺍﮔﺮ
ﺣﺎﻓﻈﻪﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺤث
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﻣﻐﺰ'ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻧﺎﻡ ﺭﻭﺍﻥﻮﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'
ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻨﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺑﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨﻪ
ﻭ ﻧﻔس ﻣﻠﻬﻤﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺮﮐﺰ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺯﺣﻤﺖ
ﺗﻔﮑّﺮ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺸﺎﺭ ﺑﺨﻮﺩﺩﺭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺫﻫﻨﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻴﻚ ﺩﺭﺟﻪ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕﺍﻟﻬﻰ'ﺧﺎﻟﻘﺎﻥ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﮐﺰ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﺁﺭﺷﻴﻮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ'ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺗﺮ'ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﻣثاﻝ
ﺍﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺗﺬﮐّﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ'ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻳﻚ
ﺩﺭﺟﻪ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺫﻫﻥﺎﺳﺖ' ﻫﺮﮐس
ﻃﺮﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﮐﻪ
ﻃﺮﺡ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ
ﺭﺍ'ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﺡ ﻫﺎ
ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﻗﺼﻴﺪﻩ
ﺍﻯ'ﺣﺮﻭﻑ ﺍﻭﻝ
ﻫﺮ ﺑﻴﺖ ﺷﻌﺮﻯ
ﺭﺍ ﻳﻚ ﮐﻠﻤﻪ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺣﺮﻭﻑ
ﺍﻳﻦ
ﮐﻠﻤﻪ'ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﺑﻴﺎﺕ ﺷﻌﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﺮ
ﻣﺸﮑﻞ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ' ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﮐﻠﻤﻪﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ
ﭼﻮﻥ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ'ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻳﺎﺩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻳﺎﺩ
ﮔﻴﺮﻯ'ﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ' ﺑﺎ ﺷﻮﻕ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﭘس
ﻧﻘﺶ ثاﺑﺖ
ﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻭﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﻳﺶ'ﺩﻗّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ'ﺍﺯ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺤﺒﻮﺏﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ'
ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻳﺰ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕﺁﻥ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ'ﻭﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺗﺎ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖﻭ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻌﺮﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺣﻔﻆ ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﻭﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭﻣﺤﺼّﻠﻴﻦ
ﻣﻔﻴﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺳﻮﺩﻯﺪﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯﻤﻔﻴﺪ
ﮐﺴﺐﻣﺎﻝ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﮐﻤﺘﺮ ﺷﺎﻧس
ﺑﻴﺎﺩ ﺧﺪﺍ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪ. ﺗﺎ ﻣﮕﺮ
ﭼﺎﺭﻩ ﺳﺎﺯﻯ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ'ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻟﺤﺎﻅ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺁﺳﻮﺩﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﻮاﺭﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ'ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻣﻐﺰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺳﻪ
ﻗﺴﻤﺖ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻫﺴﺖ. ﻩ ﻧﺨﺴﺖ
ﻳﺎﺩﮔﻴﺮﻯ
ﮐﺎﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﺳﻪ
ﻗﺴﻤﺖ ﻣﻐﺰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻳﮑﻰ
ﺳﻄﺢ ﻋﻠﻴﺎﻯ
ﻣﻐﺰ' ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻗﺎﺑﻞ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺩﺍﺋﻢ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﻔﻆ ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻧﺰﺩ ﺩﺍﻧﺶ
ﺁﻣﻮﺯﺍﻥ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺳﻄﺢ
ﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻣﻐﺰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺁﺷﻨﺎ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﻳﻚ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ'ﺑﺘﺬﮐّﺮ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﻭﺑﺎ
ﺳﺨﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﺪﺍﻋﻴﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺳﺎﺯ ﺫﻫﻦ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺡ
ﺁﻟﻮﺩﻩ'ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻴﻮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﻣﻀﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺳﻮﻡ ﺳﻄﺢ
ﺳﻔﻠﻰ ﻣﻐﺰ
ﺍﺳﺖ'ﺷﺎﻣﻞ
ﻳﺎﺩﻫﺎﻯ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻭ ﺳﺮﻧﺨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺪﺍﻋی
ﺒﻴﺎﺩ
ﻧﻤﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺗثبیت
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻥ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ
ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻩ'ﻭﻳﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺿﻌﻴﻒ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻐﺰ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺟﺰﺋﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭ
ﺁﻧﺘﻦ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻐﺰ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻪ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺫﻫﻦ ﻭﻣﻐﺰ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﭼﻮﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺑﺎﺯ
ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺷﺨﺼی
ﺪﺭﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ'ﻭ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭﻣﻐﺰﻯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻧﺸﺪﻩﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪﻭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﻭ ﻣﮑﺎﻧﺒﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﺼﻮﺭ' ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ ﻳﺎ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻣﺠﺪﺩ
ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ'ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﻬﺪﻩ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ نفس 'ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﻰ
ﺍﺳﺎﺵ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣثبت ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺮﺩﻩ'ﻣﺤﺴﻮس
ﻭﺭﻭﺷﻦﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻳﺎﺩﻫﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ
ﺳﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺻﻠﻰ ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﺨﺘﻠﻒﺁﻥ
ﻗﺎﺋﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮﻗﺴﻤﺖ ﻣﻐﺰ
ﺑﻴﻚ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﻫﺎ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭ ﺗﺨﺼﺺ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺻﺪﻫﺎ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺩﺭ
ﮔﻮﺵﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺗﺨﺼﺺ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﻳﮋﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﺎﺩ
ﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺭﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺻﻴﻒﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺑﺎ
ﻣﺤﻘﻖ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻬﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺧﺘﻨﻴﻬﺎ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ'ﻭﺩﺭ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺎﺭﺟﻰ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯﺘﺤﺼﻴﻞ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺍلاّ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﻭﺿﻌﻰ ﻣﺒﻬﻢ
ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺫﻫﻨﻰ ﻫﺮﮐس
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﻔﮑﻴﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ. ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻪ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﺍﺷﺨﺎﺹ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺩﺭ ﺍﺳﻢ ﻭ ﻓﻌﻞ
ﻭ ﺣﺮﻭﻑ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺎﺭﺟﻰ'ﻳﺎ
ﮐﻠﻤﺎﺗﻰ ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺯﺑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻳﻚ ﻟﻐﺖ
ﻗﻄﺐ'ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺼﺪﺭ
ﺍﺷﺘﻘﺎﻕ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺣﻔﻆ ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻣﺴﺘﺨﺮﺝ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻣﺼﺪﺭ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻣﻮﺧﺖ ﻭﻳﺎ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩ. ﺳﺮﻋﺖ
ﺩﺭ ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎ'
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻇﺮﻑ
15
ﺭﻭﺯ'ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﺳﺨﺖ ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ
ﺭﺍﺁﻣﻮﺧﺘﻢ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻢ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻤﺠﺮﺩ ﺗﺮﻙ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﮑﻤﺎﻩ'ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷی ﺮﻓﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ اﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻳﺎ
ﺗﻠﻮﺯﻳﻮﻥ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻡ ﺑﻴﺎﺩﻡ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﻓﺎﺭﺳﻰ'
ﻳﺎ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺎﻧﺪﺧﻪ ﺍﺳﺖ. ﻫﻔﺖ
ﻃﺒﻘﻪ ﺍﺯ
ﻳﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﻳﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﭘﺬﻳﺮ
ﺗﺎﻡ'ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﭘﺬﻳﺮ ﺑﺎ
ﺗﺄﺧﻴﺮ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﻠﻔﻆ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﺭﺍ'
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺩﻫﺎﻥﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺸﻨﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻡ
ﻭﺧﻮﺩﺁﻣﻮﺯﻯﻤﻴﮑﺮﺩﻡ.
ﻳﺎ ﺩﻳﮑﺴﻴﻮﻧﺮ
ﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻠﻤﺎﺕﺣﺮﻭﻑ aﻭb ﺭﺍ
ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩﻡ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﻣﺮﻳﮑﺎ ﺁﻣﺪﻡﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺗﻠﻔﻈﻬﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻳﻢ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺗﻠﻔﻆ'ﮔﺎﻫﻰ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ ﺗﻠﻔﻆ
ﺩﺭﺳﺖ ﺟﺪﻳﺪ'ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻠﻔﻆ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻃﺒﻘﻪ
ﻳﺎﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻗﺮﻳﻨﻪ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻴﺎﺩ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻭ
ﺍﺷﺨﺎﺹ ﺁﺷﻨﺎ
ﻳﺎ ﮐﻢ ﺁﺷﻨﺎ' ﻭ ﻳﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺷﺪﻩ. ﻳﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻳﺎﺩﻫﺎ
ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻪ ﻃﺒﻘﻪ
ﮐﻠّﻰ'ﺗﺠﺪﻳﺪ ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ'ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﺮﺩ.

ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺗﺬﮐﺮ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ'ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﻟﺬﺍ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺭﺍ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ' ﻭ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻪ ﺷﺪﻥ'ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻋﻠﻤﻰ ﺁﻥ. ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﺎﻧﻪ'ﭼﻮﻥ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﻮﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺫﺍﺋﻘﻪﻭﭼﺸﺎﺋﻰ'ﻭﻳﺎ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺣﺮﮐﺎﺗﻰ
ﺩﺭﺟﺴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ'ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭘس ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺣﺎﻓﻈﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﻭﻧﻔﺮ ﺷﺒﻴﻪ
ﻫﻢ'ﺩﺭ ﮐﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﮐﻪ ﮔﻮﺵ ﺿﻌﻴﻒ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻭ
ﺩﻗّﺖ ﻭ ﺟﺪﻳﺖ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﺣﻮﺍس ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺤﻮﺍس
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺁﻥ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺣﺮﻓﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺗﺨﺼﺺﻫﺎ '
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺷﻨﻮﺍﺋﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺃﻫﻞ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺯﻳﺎﺩ
ﮔﻮﺵ ﺁﻧﺎﻟﻦ
ﺿﻌﻴﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ
ﺑﺼﺮﻩ ﻃﻔﻠﻰ
ﺩﻩ
ﺳﺎﻟﻪﺍﻯﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻞ
ﺷﻂ ﺍﻟﻌﺮﺏ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ ﻧﻪ
ﭼﺸم ﻮ ﻧﻪ ﮔﻮﺵ
ﻭ ﻧﻪﺯﺑﺎﻥﺮﺍ
ﺍﺯ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻮﻯ ﺩﺍﺩ. ﻭﺭﻫﮕﺬﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﺮﻳﺢ'ﻫﺮﮐس
اﺯ ﻫﺮ ﺳﻤﺘﻰ
ﺿﺮﺑﻪﺍﻯ ﺑﺮ
ﺳﺮ ﻭ ﺗﻦ ﺍﻭ
ﻣﻴﺰﺩ'ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻰ ﺧﻨﺪﻳﺪﻧﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻃﻔﻞ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻟﺎﻣﺴﻪ ﺍﻳﻦ
ﻃﻔﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺩﺭﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺗﺼﻮﺭ ﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻃﻔﻞ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻡ'ﮐﻪ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ' ﮐﻪ
ﺩﺭﺩ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﻄﺮ ﺭﺍ ﺩﻓﻊ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ
ﭘﻨﺠﻪ ﻃﻠﺎﺋﻰ'ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ ﺩﺳﺖ
ﺑﻰ ﻧﻤﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻭﻧﻮﺟﻮﺍﻧﻰ'ﺩﺳﺖ
ﺑﻬﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺰﺩ' ﺟﺰ ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﻭ
ﺿﺮﺭﺯﺩﻥ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺗﻨﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪﺑﻮﻯ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺁﻣﺪﻩ' ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﻳﻚ
ﻗﻄﻌﻪ ﺷﻌﺮ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ'ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭ ﻳﺎ
ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻰ ﻗﺪﺭﺕ
ﺣﻔﻆ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻣﺪﺭﺳﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ' ﻭﻟﻰ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻭﻣﺘﻦ
ﺩﺭﺳﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺭﺍ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﺪﻡ
ﻭﺣﻔﻆ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ. ﻭﻟی
هرﮔﺰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻢ
ﺧﻂ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﺎﺑﻞ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥﺒﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻡ ﮐﻨﻢ. ﻭﺩﺭ
ﺗﺎﻳﭗ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﮔﻮﺋﻰ(ﺍﺩﻳﺖ)
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﻭﺍﺯ
ﻧﻮ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﻢ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﻭ ﺣﻔﻆ
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﭼﻨﺪ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻯ
ﺑﻠﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎ ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ'ﺗﺎﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ثبت ﻧﻮﺍﺭ
ﻣﻐﺰﻯ ﺍﺯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ'ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻤﻠﻰ ﻣﻐﺰ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻃﺒّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﭘﺘﺎﻧﺴﻴﻞ
ﺑﺮﻕ' ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﺩﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺪﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺗﻘﻮﻳﺖﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭ
ﺍﻧﺴﻔﺎﻟﻮﮔﺮﺍﻑ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺃﻧﺪﻙ ﺭﺍ ﻣﺤﺴﻮس
ﻣﺎ ﻣﻴﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﻭﻯ
ﻧﻮﺍﺭ ﮐﺎﻏﺬﻯ
ثبت
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﻭ ﻣﮑﺮﺭﺍ
ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﭘﺰﺷﻚ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ.
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺳﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻨﺒﻊ ﺻﺎﺩﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﺮﻕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﻄﻮﻁ ﻣﻨﺤﻨﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺮﻭﻯ ﻧﻮﺍﺭ
ﻣﻰ ﮐﺸﺪ'ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻓﺮﮐﺎﻧس ﭼﻪ
ﺩﺍﻣﻨﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﻟﺎ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﻂ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻓﺮﮐﺎﻧس ﻫﺎ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺷﺪﺕ ﺟﺮﻳﺎﻥﺑﺮﻗﺮﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻋﻀﻮ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭﻣﻐﺰﻯﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻠّﺖ ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﺎﻧس
ﺑﺮﮒ ﺍﻃﺮﻳﺸﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 1229ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭ
ﺍﻧﺴﻔﺎﻟﻮ
ﮔﺮﺍﻑ ﺭﺍ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﻐﺰ'
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﻫﻮﺵ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻠﺎﺷﻰ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻣﻐﺰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ'
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎ ﺭﺍ
ﺳﺒﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻳﻢ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺁﻧﺘﻦ ﻣﻐﺰ
ﺑﻘﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻨﺠﺶ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﺮﻕ
ﺩﺭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰﻯ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ثبت ﮐﺮﺩ.
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ'ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﺩﺭ
ﺣﻮﺍس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﻳﺎﺩﺭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻭ
ﺗﺸﺪﻳﺪ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺤﺮﻳﮑﺎﺕ
ﻋﺼﺒﻰ'ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻐﺰﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﻓﺮﮐﺎﻧس ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ'ﺩﺭ
ﻋﺒﻮﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ ﻫﺮ
ﻗﺴﻤﺖ ﻣﻐﺰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻧﻘﺸﻰ ﺩﺭ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﻳﻦ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﺮﻕ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻣﻐﺰ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭﺗﺤﺮﻳﮑﺎﺕ
ﻋﺼﺒﻰ'ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﻭﻳﮋﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻣﻐﺰﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﺎﻃﻖ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﻮﺳﺎﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩ
ﻭﺷﺒﺖ ﺭﻭﻯ
ﻧﻮﺍﺭ ﻧﻤﻮﺩ'ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻓﮑﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﺮﻗﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺿﻌﻴﻒ ﮐﻪ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﺍﺯ
ﻳﻚ(ﺭﻳﺘﻢ
ﺍﻟﻘﺎ)ﻭ ﺩﺭﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺷﺮﻭﻉ
ﺑﺎﺣﺴﺎس ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺩﻩ ﻣﻴﻠﻰ ﻭﺍﺕ
ﺑﺮق میگوﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭ'ﻭﻟﻰ
ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻨﺪﺩ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺳﺎﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﺍﺯ 21ﺗﺎ 81
ﻫﺰﺍﺭﻫﺮﺗﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺮﮐﺎﻧس
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﻧﻮﺳﺎﻥ ﺣﺪ
ﺃﮐثرﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ثبت ﺩﺭ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻬﺎﺋﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺣﺴّﺎﺳﻴّﺖ'
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺑﺴﺘﮕﻰ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺩﺭ (ﻣﻬﻨﺪﺳﻰ
ﭘﺰﺷﮑﻰ) ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺁﻥ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻃﺒّﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﮐﻪ ﺗﺎ 15 ﺩﺭﺻﺪ
ﮔﻔﺘﻪﺷﺪﻩ'
ﺣﺘﻰ ﺭﻳﺘﻢ
ﺍﻟﻘﺎﻯ ﺁﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ثبت ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﺮﻕ
ﺩﺭ
ﺗﻔﮑﺮ'ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻤﻐﺰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻓﻘﻂ ﻋﺒﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺑﺮﻕ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺎﻡ
(ﺑﺮﻕ ﺣﻴﺎﺗﻰ)
ﻧﺎﻣﻴﺪ. ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﺮﻕ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺗﺄثیرﺍﺕﻓﮑﺮﻯ
ﻭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ'ﺍﺯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﻭﺟﻮﺩﻯ ﻏﻴﺒی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺳﭙس ﻭﺍﺭﺩ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﺩﺭ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﻭ
ﻃﺎﻗﺖﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ'ﭼﻮﻥﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﭼﺸﻢ'ﻳﺎ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﺴﻤﻮﻋﺎﺕ
ﮔﻮﺵ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻮﺍﺵ'ﻫﻤﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺯ 15 ﺩﺭﺻﺪ
ﻗﺎﺑﻞ ثبت
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ70 ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺭﻳﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻘﺎﺋﻰ'ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺑﺎ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺑﺴﺘﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ثبت ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺗﺨﺼّﺼی اﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺣﺴّﻯ ﻨﻴﺰ
ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ' ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ'ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺣﻮﺍس
ﻧﻴﺴﺖ'ﺃثرﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ثبت
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﺯ ثبت ﺁثاﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ هاﻯ
ﻣﻐﺰﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺩﺭ
ﺑﺤث ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﮐﻪﺭﺍﺑﻄﻪﺑﻴﻦ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻭﻃﺮﺯ
ﻋﻤﻞ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺁﻥ' ﺑﺎ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ'ﻫﻤﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻓت هاﻯ
ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺩﺍﺋﻢ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺩﻭ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﻣﻮﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﮑﻰ ﺩﺍﺋﻤﻰ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ'ﺗﺎ
ﮐﺎﺭ ﺍﺩﻳﺖ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﺮ ﻭ
ﺗﻐﺬﻳﻪ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻳﺎﺑﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪ'ﺑﺤﺎﻓﻈﻪ
ﺩﺍﺋﻢ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻮﻗّﺖ
ﺑﺤﺎﻓﻈﻪﺩﺍﺋﻢ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪﻓﺮﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
رکورد ﺿﺒﻂ
ﺩﺍﺋم ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻣﻐﺰ ﻳکی
اﺯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﻫﺴﺖ'ﺑﺎ
ثبت ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻮﻗّﺖ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﻞ ﻳﻚ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻳﺎ ﻳﻚ
ﻣﺸﮑﻞ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺣﻞ
ﻣﺴﺄﻟﻪ'ﺍﺯ
ﻗﺴﻤﺖ ﺩﺍﺋﻢ ﺑﻘﺴﻤﺖﻣﻮﻗّﺖ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻧﻮﺷﺘﻥﻮ
ﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺟﻮﻳﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ
ﻳﺎﺩﺍﺷﺘﻬﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺮﺣﺴﺐﻧﻴﺎﺯ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ'ﺗﺎﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ(ﻓﺮﺽ
ﻭﺟﻮﺩ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ)ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮔﻨﺠﻴﻨﻪ
ﺍﺻﻠﻰ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻧﻔﻮﺫ
ﻭﺳﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻬﻮﺩﻯ'ﺗﺎﺣﺪﻭﺩ
ﺁﻧﻬﻢ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ'ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻠﺎﺋﻤﻴﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻫﻮﺵ ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ'
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ثبت ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﻧﻪ
ﻋﻠّﺖﺍﺻﻠﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕﻭﻳﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﻭﺭﻭﺍﻥ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎ
ﮐﺎﺭ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻓﮑﺮ' ﻭﮐﺎﺭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺣﺎﻓظه ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﻭﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺠﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ'ﺧﻮﺩ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﮐﻠّﻰ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰ'ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺩﻳﮕﺮ'ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﺭﻙ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕﻣﮑﺎﻧﻴﺰم
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍﺯ
ﺗﻔﺼﻴﻠﺎﺕﮐﺎﺭ
ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺎﺷﻴﻦ'ﻳﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ'ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﮐﻠّﻯ که
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺟزء ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﺎﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻴﻚ ﻭﺍﺣﺪ
ﺟﺰﺋﻰ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ' ﮐﻪ
ﮐﻠّﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻫﺮ ﻭﺍﺣﺪ
ﮐﻠّﻰ'ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺪﺍﻥﻤﻴﺮﺳﻴﻢ'ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠّﻰ' ﺧﻮﺩ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﮐﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﮐﻠّﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺷﺪ. ﻣثلا
ﮐﻞّ ﻭﺍﺣﺪ
ﺃﺗﻢ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺍﺣﺪ' ﮐﻪ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ'ﺩﺭ ﮐﻞّ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ'ﺧﻮﺩ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﮐﻞّ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭﺍﺣﺪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ ﻳﺎ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯﻳﻚ
ﻭﺍﺣﺪ ﮐﻠّﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺍﺯ(ﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ)
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻳﻚ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺭﺍ'ﮐﻪﺟزء ﻭ
ﮐﻞّ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ ﻣﺸﺨّﺺ
ﻧﻴﺴﺖ'ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﭼﻮﻥ ﺳﻴﻞ ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺖﺍﺳﺖ'ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻳﻚ
ﺍﺣﺴﺎس ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺟزءی
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎﺯﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺩﺍﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ'ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺋﻢ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﺟﺰﺋﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺟﺮﻳﺎنی
ﺒﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﺒﻴﻨﻴﻢ ﻣثلا
ﺑﺎ ﻋﮑس
ﺒﺮﺩﺍﺭﻯ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﮐﻨﻴﻢ'ﺗﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ثاﺑﺘﻰ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ'ﻭ
ﻣﺎ ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
(ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ)ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻗﻮﺍﻡ ﻭ ﺷﮑﻞ
ﺑﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﻧﻮﺍﺭ ثبت
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﺮﻗﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﮐﻠّﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺟﺰﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'ﻭﻫﻮ
ﺧﻮﺩ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯﻳﻚ
ﮐﻠّﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺟﺰﺋی ﻮﮐﻠﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻗﻮﺍﻡ ﻭ ﺷﮑﻞ
ﻭ ثباﺗﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﺴﺎﺯﻳﻢ'
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻳﻚ ﻋﮑس
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺮﻳﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺍﺯ
ﮐل ﺠﺮﻳﺎﻥ'
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯﺟزء
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻋﻘﺐ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻥﺘﺸﺨﻴﺺﺍﻧﺴﺎﻥﺎﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﺟﺰﺋﻰ ﻫﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻗﻮﺍﻡ ﻭ ﺷﮑﻞ ثاﺑﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺑﺎﺷﺪ' ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺷﮑﻞ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻗﺪﺭﺕﺷﻨﺎﺧﺖﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎ
ﺍﺯﺻﻮﺭﺕﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﺷﻨﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ' ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﻃﻔﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ' ﻭﻃﻔل
ﻘﺪﺭﺕ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻗﺒلی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﺷﻴاء ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻋﻠﺎﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻃﻔﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'ﮐﻪ
ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻓﺎﺻﻠﻪﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺷﺨﺺ ﺁﺷﻨﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺒﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺻﻮﺭﺕﻃﻔﻞ'ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺩﺭﻋﮑﺴﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪﻫﺮ ﺳﺎﻋﺘﻰ
ﻳﮑﻰ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ'ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻟﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺎ
ﻫﺮ ﻭﺿﻊ
ﻭﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺟﺪﻳﺪﺭﺍ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺑﺴﭙﺎﺭﻳﻢ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺁﺭﺷﻴﻮ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﮑﻞ
ﻭﺷﻤﺎﻳﻞ
ﺳﺎﺑﻖ ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﮔﺎﻫی ﺴﻮﮊﻩ
ﺁﺷﻨﺎ ﻧﻴﺰ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺎﺳﮑﻰ
ﺑﺮﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻦ
ﺩﺧﺘﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﺩﻩ ﺳﺎﻝ'ﺩﺭﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭﻝ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻢ.
ﻣﮕﺮ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺩﺭ ﻣﺴﺎﻓﺮﺕ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺑﻮﺩﻡ'
ﻟﺤﻈﺎﺗﻰ ﺩﺧﺘﺮﻣﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ. ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﻭ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺑﮑﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﻢ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺎ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻗﺪﻳﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺩﻩ ﺳﺎﻝ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺩﺧﺘﺮﻡ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﭽﻪ ﮐﻮﭼک
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﻋﮑﺴﻬﺎﺋی
اﺯﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ.
ﭘس ﻗﻮﺍﻡ ﻭ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻣﺎ'ﻳﻚ ثباﺕ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺁﮔﺎﻫﻰ' ﻳﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻙ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻫﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ. ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻗﻴﻮﻣﻴّﺖ
ﺁثاﺭ ثبت ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ'ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺭﻭﺷﻦﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻳﻚ ﺯﻣﺎﻥ'ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻫﻢ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻃﻔﻞ
ﻭﻫﻢ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﻭﻫﻢ ﭘﻴﺮﻯ
ﺍﻭﺭﺍ'ﺑﺎﻫﻢ
ﻳﮑﺠﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺮﻭﻧﺪ' ﺷﺨﺼﻰ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﻣﻄﻠﻖ'ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺭﺏّ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﻋﺠﺎﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻨﻈﻢ
ﻫﺪﻓﻤﻨﺪ'ﻭ
ثباﺕﻳﻚ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ'ﮐﻪﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﻌﺪﻯﺪﺍﺭﺩ.
ﺧﻮﺩ ﻋﺠﻴﺐﺗﺮ
ﺍﺯﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎ'ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻦ ﻭ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺫﻫﻦ'
ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺷﺪﻩ ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺗﺮ ﺷﺪﻩ ﻫﺴﺖ'
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺨﺺ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﻣﮕﺮ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺭﺍ'ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺁﻧﻬﻢ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﻳﺪ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮔﻮنه ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻠﺎﺡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ'
ﻳﺎ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﻙ ﮐﺴﻰ
ﺷﻮﺩ' ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻃﻠﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳﻮﻕ
ﺩﻫﺪ ﻭ ﺑﺠﻠﻮ
ﺑﺮﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻧﮑﺎﺭﺳﻠﻮک
ﺮﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻌﻘﺐﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﺍ
ﺩﺭ(ﺍﺟﺘﺒﺎ)
ﻭﺟﺬﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﻭ
ﺑﻌﻘﺐ ﺭﻓﺘﻦ
ﺭﺍ(ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ)ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ. ﻳﮑﻰ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺻﻴﺪ
ﻣﺎﻫﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ' ﻭﻳﮑﻰ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺩﻓﻊ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺑﺪﻭﺭ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ ﺩﺭﺳﺖ
ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻬﺎﻯﺁﻥ'ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺃﻫﺮﻳﻤﻥ
ﻤﺪﺑﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺮﮒ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ'ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﺎﻧﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻤﺎﻧﻌﻰ
ﻧﻤﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
(ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺑﺎﻝ
ﺟﺎﻥ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻏﺎﻳﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ'ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭﺻﻴﺮﻭﺭﺕ' ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ'ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ'ﺩﺭ ﻧﻬﺎﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﺎ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﻫﺮﮐس
ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻔﻴﺪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﻴﺎﺯﺑﺴﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮﻝ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩﻯ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ'ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑﻬﺎ'
ﺗثبیت ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺿﻊ ﺣﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ '
ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭ ﺍﻓﺰﻭﺩﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ
ﻧﺎﻡ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺣﻖ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻫﺮﮐسذ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﭘس
ﻫﺮﮐس ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺣتی
دﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﺪﺍﻧﺴﺖ. ﻭﺩﺭ
ﻫﺮﺳﻄﺢ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺷﺨﺼﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ' ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﮐﻨﻮﻥﺪﺭ ﭼﻪ ﻭﺿﻌﻰ
ﺍﺳﺖ'ﻭﭼﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺧﻮﺏ ﻳﺎ ﺑﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻧﺰﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ ﻭﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﺗﺮﻣﻴﻢ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﻭﮔﺎﻩ
ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺗﻦ' ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬی ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻭئی ﺮﺍ
ﻣﺼﺮﻑﮐﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ ﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻤﺎ ﺑﺎ
ﻫﺴﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ'
ﻭﮐلّ هستی
ﻫﺎﻯ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻣﺤﺴﻮس ﻭ ﻳﺎ
ﻏﻴﺒﻰ ﻧﺎ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﻫﺴﺖ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘی
ﻄﺒﻴﻌﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍﺭﺍ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻫﺮ ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮﻣﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺯﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ. ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻗﺪﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪﺣﺘﻰ ﭘﺸﻪ ﻭ
ﻭﻳﺮﻭس
ﻧﻴﺰ'ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺪﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ'
ﺍﮔﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﻣﺴﺄﻟﻪ
ثاﺑﺖ ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﺨﺎﻃﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻣﺤﮑﻤﺘﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺭﺍ ﺗﺤﮑّﻢ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻳﺎ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻭ
ﮔﺮﺩﺵ
ﺟﺮﻳﺎﻥ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺤﺮﮐﻬﺎ ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ'ﺑﺠﻠﻮ
ﻳﺎ ﺑﻌﻘﺐ
ﺭﻓﺘﻦ. ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻣﺎﺩﻯ'
ﻭﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭﻟﺪﻧّﻰ'ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺩﻝ
ﻭﺭﻭﺍﻥﻮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ. ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﺍﮔﺮ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻋﺼﺒﻰ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﺑﮑﺸﺪ' ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺳﻔﻴﺪ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﻳﺎ
ﻧﺮﻭﻥ ﻫﺎ' ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺮﮔﺸﺖ
ﺑﻌﻘﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺒﺠﻠﻮ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﺮﻭﻉ
ﺑﻌﻘﺐﺭﻭﻯ
ﻭﺗﺤﺠّﺮ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﺍﺯ ﺣﻔﻆ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺒﺎﺭ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻧﺎﻗﺺ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺟﻤﻊ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ' ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻏﻴﺮ ﻣﻤﮑﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺫﻫﻦ ﻫﻢ ﺟﻨﺶ
ﺑﺎﺯﺍﻥ' ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻭﺑﺎﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﻭﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻤﻰ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻃﺒّﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﻟﻮ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﻳﻚ
ﺭﺷﺘﻪ ﻋﻠﻤﻰ' ﺍﮔﺮﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎ
ﺭﺍ
ﻧﻴﺰﺑﻤﺎﻧﺸﺎﻥﺒﺪﻫﻨﺪ'ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ
ﺩﺳﺖﭼﻴﺰﻯ ﻧﻤﻴﺁﻣﻮﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻤﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺭﺷﺪ ﻣﻌﻨﻮﻯ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﺷﺪ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻣﺎ'ﻟﻄﻤﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﭼﻮﻥ ﻃﻠﺴﻢ ﻭ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻭﻳﺎ ﺣﺼﺎﺭﻫﺎﻯ ﺑﻠﻨﺪ
ﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯﺮﻭﺡ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻣﺒﺪﻝ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻭﻣﺒﺎﺣث'ﺍﺯ
ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﻣﻐﺰﻯ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﻭﺍﻥ'
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺪﻥ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻣﻨﺒﻊ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ'ﻧﺤﻮﻩ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ'
ﺑﺎ ﻣﺮﮐﺰ ﺫﻫﻦ
ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺤث
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﮐﻤﺎﻟﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺍﺳﺎس ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺁﻳﻨدﻩ
ﺳﺎﺯﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ'ﺑﺮﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺣﻘﻴﻘتی
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺟﺎﻯ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻋﻤﺮﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ
ﺗﻠﻒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﮐﺎﺭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﭘس
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ ﻃﺎﻗت
ﻓﺮﺳﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺧﻄﺎ
ﻭﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﻧﮑﻨﻴﻢ. ﭘس ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﻣﺮﺍﻗﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ'ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻨﺠﺶ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻴﻢ'
ﺑﻔﮑﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﺎﮐﺘﺮ'ﻭ
ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﺭﺝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺍﻭﺝ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺷﺒﻴﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ'ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ'ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ. ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ. ﺗﺎ
ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺶﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺭﺍﻡﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎ
ﺑﺎﺗﺤﺮﮐﺎﺕ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎﻝ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩ' ﺑﺎ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻣﻮﺍﻧثروت
ﺮﺍ ﻣﻰ ﮔﺬﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺍﺯ ﭘﻞ
ﺻﺮﺍﻁ ﺑﺮﺧﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺎ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻣﻰ
ﮔﺬﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﭘﺎﻳﺸﺎﻥ ﻫﻢ ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﭘﻞ ﺻﺮﺍﻁ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﺩﺭﮔﻴﺮ
ﻗﻠّﺎﺑﻬﺎﻯ
ﭘﻞ ﺻﺮﺍﻁ ﻭ
تنها ﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕ می
ﺸﻮﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻗﺪﻣﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺠﻠﻮ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ'ﻭﻳﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﺧﻤﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. (ﺻﺮﺍﻁ)ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺘﺮﻳﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﺮﺍﻳﺖ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺭﺍﻳﺖ
ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺭﺍﺳﺖ ﺑﻰ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻮﺁﻣﻮﺯ ﻧﻴﺰ'ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ هست
'ﮔﻮﺋﻰ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺴﺖ
ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻭ
ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﺭﺍﻩ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻳﻢ' ﻭﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻦ
ﻣﺤﻘﻖ ﻃﺒّﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ'ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺳﻠﻮﻝ
ﻋﺼﺒﻰ ﺭﺍ'ﻋﻠﺖ
ﮐﺎﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺩﺭ ﺿﻌﻒ ﻳﺎ
ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ
ﻣﻈﺎﻫﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﮐﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﺴﺖ'ﻭﻟﻰ
ﻋﻠّﺖ ﺍﺻﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻠﺘﻬﺎ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﻋﻠﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻠﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ' ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻋﻠﻞ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ ﻋﻠّﺖ
ﺍﻟﻌﻠﻞ ﺭﺍﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﮐﻤّﻰ ﻭ ﮐﻴﻔﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ'ﻋﺎﻣﻞ ﺗﻮﺍﻥ
ﻭ ﺿﻌﻒ ﺣﺎﻓﻈﻪ'ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺧﻞ
ﺳﻠﻮﻝ ﻧﻴﺰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺳﺖ'ﻭﻗﺎﺑﻞ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻃﺒّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻔﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﮐﻴﻔﻰ
ﺩﺍﺧﻞ
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻋﻠﻢ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﮐﻤّﻰ'ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﺩﻩ ﺧﻮﺩﺵ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ'
ﮐﻪ ﺑﻤﺎ ﻋﻘﻞ ﺑﺪﻫﺪ
ﻳﺎ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻩ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺳﻔﺮ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻭ ﻧﻔﻮﺫ ﺩﺭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻳﻨتوﻴﺸﻦ ﻭ
ﺍﻧﻄﻮﺍٴ ﻭ
ﺗﻮﺩﺭﺗﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻴﻚ
ﺩﺭﺟﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﮐﻠّﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺍﮔﺮﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ'ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻟﺪﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ'ﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭح
ﺎﻟﻘﺪس
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻮ شب
ﻗﺪﺭﻯ ﺒﻘﻮل
ﻘﺮﺁﻥ' ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ارزشمند تر
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ' ﻫﺮ
ﻳﻚ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'
ﻗﻄﻌﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻭ
ﺑﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ'ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺎ
ﮔﺬﺭﻯ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻧﻴﺎ.
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﻭﻳﻢ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻟﻐﺰﺷﻬﺎﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﻭﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ
ﻧﻴﺰﻣﻤﮑﻥﺎﺳﺖ
ﻧﺼﻴﺐ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺭﺍﻩﺗﮑﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﮑﻨﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻣﻦ ﺣﺎﺿﺮﻡ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﻮ ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﻭﻡ'ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﺩﺭﻭﻳﺶ
ﺭﻓﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ می
ﺨﻮﺍﻫﺪ' ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻧﺞ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻘﻴﺮﺍﻧﻪ ﺑﺎ
ﻟﺒﺎس ﮊﻧﺪﻩ ﻭ
ﺷﮑﻢ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺤﻘﻖ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺧﻮﺩ میباشد. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭ ﻟﺬﺕﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺧﻨﻚ
ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﮐﻤی گرﻡ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺑﻴﻨﺎ ﺑﻴﻦ
ﺩﺭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ'ﮐﻪ
ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻭﺿﻊ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻄﺢ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑی
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ'ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺷﻰ
ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺑﺨﺼﻮﺹﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻘﻄﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﮐﺎﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﭘﺮ
ﺿﺮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺧﺘﻪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﺑﻴﻦ ﻭ ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭ'ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ
ﻧﮑﻮﻫﺶ
ﻭﻣﺴﺨﺮﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﺪﺭﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ سر
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺖ'ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ'ﻣﺸﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ(ﺑﺪﺍﻯ)ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﺭﺍ ﺑﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﻭﺍﺻﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻳﻚ ﻟﺎ ﻗﺒﺎ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﺁثاﺭﺗثبیت
ﺷﺪﻩ ﻭﺗﺤﮑﻴﻢ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ'ﺃﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖﺍﻧﺴﺎﻥﻤﻬﻤﺘﺮﻭﻗﺎﺑﻞ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ اﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺗثبیت
ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺑﻴﺎﻳﻨﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻗﻮﺍﻡ ﻭ ﺷﮑﻞ
ﻣﺸﺨﺺ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻧﻴﺰﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﺁثاﺭ
ﺗثبیت ﺷﺪﻩ'ﻣﺎﻧﻊ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺷﺪﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﻳﻦ ﺁثاﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻰ'ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ'ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺳﺨﺘﻰ ﮐﻪ
ﺷﺪﻩ' ﺑﺎ ﺻﺒﺮ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ'ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻰ ﺍﺯ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺗﻤﺎﻡ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺑﻴﻌﻠﺎﻗﮕﻰ
ﺑﺠﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ' ﻣﺎﻧﻊ
ﺗثبیت ﻫﺮ
ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻭﻀﻌﻴﻒ
ﺷﻮﺩ'ﻭ
ﺑﺎﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮ
ﻣﺸﮑﻠﻰ ﺣﻞ
ﺷﺪﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺪﺑّﺮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ'ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻮﻗﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻟﻤس ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ'ﻳﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ'ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ'ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻭﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ'
ﺍﺯ ﻭﻯ ﮐﺴﺐ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﺗﺎ
ﺟﺎﻧﺶ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺯﻭﺩﺗﺮﺑﻮﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﺩﺭﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﻨﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ' ﺣﺘﻰ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ ﻭﺩﻋﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺩﺭ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺗﺤﺮﻳﮑﺎﺕ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ'ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﻮﺵ
ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻣﻐﺰ ﻭﻫﻮﺵ'ﻫﺮ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ ﻭ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻫﺮ ﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻣﺨﺪّﺭ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺿﺮﺑﻪﻫﺎﻯ
ﺷﻮﻙ ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﺩﻯ ﺑﺮ
ﺷﺨﺺ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ'ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻫﺎﻯ
ﻣﻐﺰﻯ ﻭﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺷﻔﺎ
ﺑﺪﻫﻨﺪ' ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺳﺎﻟﻢ ﻧﺴﺒﻰ
ﺭﺍ ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻭﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﺑﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻤﻰ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺫﻫﻨﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﻭﻗﺘﻰ
ﺁثاﺭ ﺗثبیت ﺷﺪﻩ
ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎ ﻳﻚ ﺿﺮﺑﻪ
ﻭﻣﻮﺟﻰ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ'ﺑﮑﻠﻰ
قاﺑﺖ ﺷﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺮﻭﻯ ﻫﻢ
ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻃﻔﻞ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﺳﺨﺖ
ﻣﻀﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﺮﻡ ﻧﺮﻡ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﺮﻡ ﻧﺮﻙ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻧﺎﮔﺎﻩﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻗﺒﻠﻰ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺤث
ﻣﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺵ ﺭﺍ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﮔﺬﺭﮔﺎﻫﺎﻯ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ'ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻫﺮ ﺧﻄﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻴﺎﻣﻮﺯﺩ'ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮﻭﺩ ﺑﺎ ﻳﻚ ﺿﺮﺑﻪ
ﻭ ﺷﻮﻙ ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﻣﻐﺰﻯ ﻫﻤﻪ ﺁﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺍﻳﻦ ﺿﺮﺑﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪﺧﻄﺮ
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﭼﻴﺰﻯ اﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻋﻤﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺎﻣﻮﺧﺘﻪ' ﻭ
ﺷﺎﻳد ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﺣﻘﻴﺮ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ' ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ'ﻭ ﺩﺭ
ﺻﺪﻫﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ
ﭙﺎﺋﻴﻦ'ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭح هر ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﻭﻳﺎﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻃﺒﻴثروت اﺳﺖ'
ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﻟﺎﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﺁﺳﻴﺒﻰ ﻳﺎ
ﻓﻘﺪﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺎﻓﻈﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ'ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻬﺎﺋی
ﻨﺮﺳﻨﺪ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ' ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﭙﻴﻮﻧﺪﺩ'ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﺍﻭ ﺑﺎﻋث
قهقراﻯ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭘس
اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰﺗﻤﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ'ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘﻢ'ﮐﻪ
۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﻢ
ﻋﺼﺮ
ﻣﻬﺪﻯ'ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻠﺤﻖ ﮔﺮﺩﺩ
ﺷﺮﻙ
ﮐﺮﺩﻩ'ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰ'ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ'ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴخ ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺎﻳﻞ ﺑﺴوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺗﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺑﻴﺸﺘﺮﻯ'
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ
ﻧﺸﺪﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﺑﺴوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩ' ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻟﺬﺕ
ﺑﺨﺶ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ'ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺁﻧﭽﻪﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﺠﺎﺯ ﺍﺳﺖ'
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻟﺒﺎس ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺣﺮﺍﻡ ﺣج کعبه
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﻗﺸﺮﻯ
ﺣﺎﺟﻰ ﮐﻌﺒﻪ'
ﻟﻘﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ'
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺷﺮﻙ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ'ﻭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩﺑﺎﻋث
ﺿﻌﻴﻒ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻠﺎﺵ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﭘﺶ
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻮﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ
ﻣﺤﺼّﻠﺎﻥ
ﺩﺭﺳﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ'
ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ ﻧﺼﻒ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺩﺭﺳﻰ ﺳﺎﻝ
ﺗﺤﺼﻴﻠﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭﺗﺮﻙ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﺑﮑﻨﻨﺪ'
ﻫﻤﻪ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺩﺭﺳﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺪﺍﺧﻞ
ﻧﺎﻣﻨﻈّﻢ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ'ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ اینترفرانس ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﻣﺸﮑﻞ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻧﺎﺑﻐﻪ'ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﺩﻟﺰﺩﮔﻰ ﺍﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻭ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻧﻮﺟﻮﺍﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﺳﺎﻟﻪﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﺩﻳﺪﻡ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﺸﻦ ﻓﺎﺭﻍ ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ
ﭘﺰﺷﮑﻰ'ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﺑﺎ ﻫﻴﮑﻞ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﻳﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻳﺎ
ﺭﺋﻴس
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ'ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻣﺨﺼﻮﺻﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺟﻮﺍﻥ ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﻴﺴﺖ
ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺤﺮﻓﻪ ﭘﺰﺷﮑﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺭﺷﺘﻪ
ﺗﺨﺼﺼﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﮔﺮﺩﻳﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻗﻠﺐ ﻳﺎ
ﻣﻐﺰ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻦ ﺟﻮﺍﻥ ﺩﺭﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ'ﻭﺍﺯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻴﺎﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻤﻰ' ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺳﺎﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ'ﮐﻪ ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﻋﺸﻖ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﻫﻤّﺖ ﻋﺎﻟﻰ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺪﺍﺭﺝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺳﻮﮊﻩ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﺩ ﻳﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻳﻦ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﻳﺎ
ﮐﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺑﻴﻦ ﺁﻣﻮﺯﻩ
ﻫﺎ'ﻭ
ﺭﺷﺘﻪﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﮐﻤﻚ ﺑﺤﻔﻆ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻓﻘﻰ'ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺮ
ﻋﮑﺶ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺷﺒﺎﻫﺖﻳﺎ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭﺭﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﺎﻫﻢ' ﺑﺎﻋث
ﮐﻤﻚ ﺑﺘﺤﺼﻴﻞ ﺩﺭ
ﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﻰ ﺁﻣﻮﺯﺩ. ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺭﺷﺘﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺭﺍ
ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ'ﻭﺍﮐثرﺍ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣثلا
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻃﺒّﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﻯ
ﻟﻐﻮﻯ'ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺣﻔﻆ ﺩﺭﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﺍﻣﻮﺧﺘﻪﻫﺎ'ﺩﺭ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ'ﺍﻳﻦ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﻓﻘﻰ
ﻋﻠﻮﻡ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻓﻘﻰ' ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ (ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ)
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭﻧﻮﻋﻰ'ﻭﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪﺗﮑﺎﻣلی
اﻓﻘﻰ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻳﺎﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻮﺭﺩﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻫم
ﺪﺭﺩﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ'ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻭﺑﺰﻳﺮ ﺧﺎﻙ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺗﺪﺍﺧﻞ
ﺩﻭﻣؤثّر
ﺧﺎﺭﺟﻰ'ﺍﮔﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺧﻨثی ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺑﺎﻋث ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺣﺮﮐﺖ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺖﻭﺗﺪﺍﺧﻞ
ﺗﻘﻮﻳﺖﮐﻨﻨﺪﻩﺣﺮﮐﺖ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ'ﻭﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺎﺧﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ'
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻭﺍﻫﺪﺍﻑ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭﺗﺮس
ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ
ﺍﮔﺮﺑﮑﺎﻣﻞ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ'ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﻄﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻫﺪﻑ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ'ﭘس
ﺑﺎﻋث ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺣﺮﮐﺖ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬی
اﺩﻳﺎﻥﻘﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﻃل
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎس
ﺷﺮﻙ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ'ﺑﻨﺎﻡ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ'
ﻭﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺭﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐی ﻴﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺣﺴﺎس
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍ ﺣﻨﻴﻒ ﺷﺪﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﺁﻥ' ﺩﺭﮐﻤﺎﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﻳﻢ'ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺗﻘﺮّﺏ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ' ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺭﺩﻳﻒ
ﻭﺷﻤﺎﺭﺵ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ'ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺭﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻣﻰ
ﮔﻮﺋﻴﻢ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﺑﺮﺗﺮ'ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﺩﻏﺪﻭ ﺩﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺰﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻫﺮﺳﻪ ﺁﻧﻬﺎ'
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﺷﻴﻮﺍ ﺩﺭ ﺑﻮﺩﻳﺴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ'ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺷﻴﻮﺍ ﻭﺩﻏﺪﻭ
ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭﺯﻳﻨﺐ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣؤثّر
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺁﻭﺭﻳﻢ
ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﻭﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻴﺎﺩ
ﻧﻴﺎﻭﺭﻳﻢ'ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﺪﻯ ﺩﺍﺭﻳﻢ'ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﺤﺼّﻞ
ﻧﺎﺑﻐﻪ'ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﻫﺮ
ﺭﺷﺘﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ'ﺑﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺗﺎ ﺩﻓﻌﻪ
ﺑﻌﺪﻯ'
ﺧﻠﺎﺻﻪﺍﻯ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪﺍﻧﺪ'
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩاﻣﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻳﺎ ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎس ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﮔﺮﺩﺩ' ﺑﺎﻳﻚ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺑﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﮐﺠﺎﻯ ﮐﺎﺭ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﺷﺘﻪ
ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻫﻤﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭس ﻣﻌﻠﻢ'
ﻭﻳﺎ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺘﺎﺏ'ﺑﺴﺮﻋﺖﻭ
ﺳﻬﻮﻟﺖ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ'
ﻭﺑﺎﻋث
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﺧﺎﻃﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺸﻮﻕ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺩﺭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﺪ'
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﻴﺎﺩﺁﻭﺭﺩ'ﺩﻳﮕﺮﻫﺮﮔﺰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵﺷﺪﻩﺍﻭ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻭﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ'ﭼﻪ
ﻣثبت ﻭﻣﻄﺒﻮﻉ'
ﻭﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﻣﻨﻔﻮﺭ'ﺑﺎﺯ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻋث ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺑﻌﺪﻯ'ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻠّﺖ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ'ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﻣثبت
ﭘس ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺁﻣﻮﺯﺵ' ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺩﻭﺍﻡ ﺣﻔﻆ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ' ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﻤﻚ ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ' ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ'ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﻠّﻰ
ﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺬﻫﻦ ﻭ ﺧﺎﻃﺮ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺁﻥ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺁﺳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻟﺬﺍ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮ ﺃثر
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ'ﭘس
ﺍﺯ ﺭﻓﻊ ﻣؤثّر
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ'ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻣثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ'ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﻗﻰ
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺭﺍﻩ
ﺁﻥ ﻋﺪﻡ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺩﺍﺋﻢ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺣﺎﻓﻈﻪ'ﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﻣثبت ﻭﻣﻨﻔﻰ ﭘﺎﻙ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻦ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺳﻮ'
ﺃﻧﺒﻮﻩ
ﻣﺘﺮﺍﮐم ﻤﻨﻔی
ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺍﺯ ﺳﺘﻮﻥ ﭘﺸﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺯ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺫﻫﻨﻰ
ﺭﺍ ﻣﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻧﻔﻮﺫ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺁثاﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ'ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ'
ﻗﺎﻋﺪﻩﺍﻯ
ﻭﺳﻴﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻟﻄﻤﻪ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﺰﻧﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﻧﻔﻮﺫ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻋﺸﻖ
ﺷﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻋﻤﻴﻖ'ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻃﺎﻗﺖ
ﺯﻳﺎﺩ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﻫﻨﻴﻦ'
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯﮐﺎﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ' ﻳﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻫﺴﺖ. ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﮔﺎﻫﻰ ﺳﺮﻋﺖ
ﻫﺎﻯ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺗﺎ ﻫﺮ ﺷﺒﻰ'ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻋﺖ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﻭ. ﻭﻳﺎ
ﺣﻮﺍﺩث
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺳﺎﻟﻚ'ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺩﺭ
ﺣﻔﻆ ﺫﻫﻦ
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ'ﺑﻠﮑﻪﺩﺭﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻭ ﺗﻮﺍﻟﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺷﺪﺕ ﻭ ﺳﺮﻋﺖ
ﺣﺮﮐﺖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس'ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻔﻮﺫ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻧﻘﺶ ﻣؤثّر
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺯﻳﺎﺩﻯ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻥ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺍﺯ
ﺁﺭﺷﻴﻮ ﺫﻫﻦ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯﻨﻴﺰ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰﺑﮕﺮﻓﺘﻦ
ﺩﺍﺩﻩ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻥ
ﺁﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎ
ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻆ ﺑﻰ
ﺗﺄﺷﻴﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ'ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ'ﻭﻟﻰ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﺩﻳﺖﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﮐﻪﻋﻮﺍﻟم
ﺘﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ'ﻳﮑﻰ
ﺭﻗﻴﻘﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ هستند. ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺕﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﮐﻪﻓﺮﺿﺎ
ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻟﺎﻫﻮﺕﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺁﻧﺮﺍ'ﻣﺎﺩﻩ(ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻡ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺭﺍ'ﺩﺭ
ﻋﺪﻡ ﺑﻮﺩﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ'ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
(ﻋﺪﻡ ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺑﺎ
ﺫﺍﺕ ﺍﻭ ﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﮑﻨﻴﻢ. ﺁﻧﺮﺍ
ﻋﺪﻣی ﺒﺮﺍﻯ
ﻫﺮﻧﺎﻇﺮ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ' ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ'ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﻭﻳﮋﻩ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ'ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻭﭼﻨﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺗﺎ
ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺁﺧﺮ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﺎﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ'ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻪ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﻃﺒﻖ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺩﺭﻣﻬﻨﺪﺳﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ 95 ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﺯ
ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ'ﻋﻴﻨﺎ
ﺩﺭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﻬﺎ'ﻧﻘﺶ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻨﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﮊﻧﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻴﻢ'
ﻫﻨﻮﺯ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺁثاﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻧﺎﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻌﻤﻠﻴﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺭﻭﻯ
ﺍﻳﻦ ﺁﺷﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ' ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
می ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻓﻬﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﻴﺐ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ' ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩ ﺣﺪﻑ ﺁﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮﺑﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻧﻴﺰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ ﻭﻳﺎ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺑﺎﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺣﻔﻆ
ﺩﺍﺋﻢ
ﺁﻥﺼﺤﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺯ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪﮔﻔﺘﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ'ﺁثاﺭ
ﻣثبت ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺎﻡ ﺍﻭ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻭ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺁﻥ'ﺟﺰﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘﺶ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍﺑﺴﺎﺯﺩ. ﺩﺭﻓﺼﻞ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ'ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸم ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯﺘﻮﻟﺪ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﭘس ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺘﻠﺎﺵ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻋﻴﺐ
ﻭﻧﻘﺺ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺒﺮﺍﻯﺘﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ'ﻣﻮﺭﺩﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'
ﻣﻮﻓق
ﺸﻮﻳﻢ'ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﻧﻮﺍﻗﺺ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮔﻮﺋی
ﺪﺭ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﻭﻳﺎ ﺷﺨﺺ
ﻣﻔﻠﻮﺝ ﺑﻔﻠﺞ
ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺷﻴﺮﻳﻥﺪﺍﺷﺖ'ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﺗﺎﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻤﺘﺮ
ﺗﻨﺒﻠﻰ'ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﺪﻳﺖ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻭ
ﺳﭙس ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﺪﻯ. ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.

ﻋﺎﻣﻞ
ﻣؤثّر ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'ﻣﺼﺮﻑ
ﺳﻮﺧﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﻬﻠﺎﻙ
ﺍﮐﺴﻴﮋﻥ ﻭ
ﮐﻠﻮﮐﻮﺯ ﻭ
ﻓﺴﻔﺮ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺣﺘﻰ
ﻓﻄﺮﺕ ﺳﺎﻟﻢ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻘﺶ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻳﻔﺎ ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻳﻥﻨﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﺴﺘﻪ'ﻣﻮﺍﺩ
ﺃﺗﻤﻰ ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻟﮑﻞ ﻭﻣﻮﺍﺩ
ﻣﺨﺪﺭ' ﺧﻨثی
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯﺎﺯ ﻣﻮﺍﺩ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋی ﺪﺭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﮑس
ﮐﻪ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻭﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻓﺴﻔﺮ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮ ﺑﺒﺪﻥ
ﻓﺴﻔﻮﺭ
ﻭﻫﺮﻣﺎﺩﻩ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺮﺳﺪ' ﻭ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻏﺬﺍﺋﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻧﮑﻨﺪ' ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺴﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭﻣﻐﺰﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﮐﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺰ' ﺗﻠﺎﺵ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﺟﺴﻤﻰ'ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺭﺯﺵ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻀﻠﺎﺕ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺣﺪّ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭘﺶ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰﻯ ﻭ ﻋﺼﺒﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﮐﻠﻮﮐﻮﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺳﻮﺧﺖ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎﻡ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻤﺒﻮﺩ ﻗﻨﺪ
ﺑﻰ
ﺣﺎﻟﻰ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺴﺘﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕﻋﺼﺒﻰ'
ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥﺮﺍ
ﺿﻌﻴﻒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺧﻮﻥ ﻳﻚ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'
ﻣﺼﺮﻑﺧﻴﻠﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﻌﻤﻮل ﺪﺭ
ﺑﺪﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺭﺿﻪ
ﺭﺍ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻣثلا
ﭼﻨﺪ
ﺭﻭﺯ'ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺫﻫﻨﻰ'ﺩﺭ
ﮔﺮﺩﺵ ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻯ ﻭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻗﻨﺪ ﺧﻮﻧﺶ
ﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻣﺼﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻗﻨﺪ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻗﻨﺪ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ'ﺑﺎﻋث
ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﺑﺪﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﮑﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻣﻐﺰﻯ'ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﻐﺰﻯ'ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﻳﮑﻄﺮﻑ'ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺩﺭ ﺗﻦ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭﻳﮋﻩ
ﻭﺍﺳﺘثناﺋﻰ ﻗﻠﺐ'ﮐﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺧﻮﻥ'ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻴﻦ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻗﻠﺐ
ﺩﺭ(ﺍُﺫﻳﻦ ﻭ
ﺑُﻄﻴﻦ)ﮐﻪ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺃﻧﺪﻙ ﺯﻣﺎﻧﻰ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻫﻢ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺧﻮﻥ
ﺑﻤﻐﺰ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭﺷﺸﻬﺎ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭﺳﺮﺥ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﻥ ﺑﺎ
ﮐﻠﻮﮐﻮﺯ
ﮐﻤﺘﺮ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻫﺸﺖ
ﺩﻗﻴﻘﻪ ﺑﻤﻐﺰ ﻧﺮﺳﺪ'ﺑﺎﻋث
ﻣﺮﮒ ﻭﺳﮑﺘﻪ
ﻣﻐﺰﻯ'ﻭﺗﻮﻗﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﺪﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺧﻮﻥ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻫﺸﺖ
ﺩﻗﻴﻘﻪ'ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ
ﻭ ﺗﻦ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭﺣﻮﺍس
ﻭﺗﻔﮑّﺮ ﻣﻐﺰﻯ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻣﻐﺰ ﻭﺗﻦ ﻓﻠﺞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺳﮑﺘﻪ
ﻧﺎﻗﺼﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻨﺪﻯ
ﺑﻌﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﺩﺭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'(ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﻣﻴﻤﻰ) ﻫﻤﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰ ﻫﺴﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺩﻭم
اﻟﻬﻰ'ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ.
ﮐﻪﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻩ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺭﻭﺯﻯ ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺗﺎﻯ ﺁﻥ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﻫﻤﻪ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻓﻌّﺎﻝ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﮐﺎﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺑﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ.
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ'ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺸﻮﺩ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺼﺮﻑ ﻗﻨﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻴﻞ ﺷﺮﺑﺖ
ﻭﺷﻴﺮﻳﻨﻰ ﻧﻴﺰﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﮐﻤﺒﻮﺩ ﻗﻨﺪ'
ﻣﻴل
ﺒﺎﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭ ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺰﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺗﺎﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺻﺒﺢ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺍﺏ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ'ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻫﻮس ﻭ ﻭِﻳﺎﺭ
ﺯﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺭﺩﺍﺭ'ﺑﺨﺎﻃﺮﻫﻤﻴﻦ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﺩﺭ
ﻓﻠﺎﻥ ﻣﻮﺍﺩ ﺧﻮﺭﺍﮐﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺣﺎﻣﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺧﺎﻙ
ﻭﺧﺎﮐﺴﺘﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ'ﭼﻮﻥ
ﮐﻠﺴﻴﻢ ﮐﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺟﻨﻴﻦ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮐﺴﻴﮋﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻮﺧﺖ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻗﻨﺪ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﻤﺒﻮﺩ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ'ﮐﻢ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻐﺰ
ﻭﺧﻄﺮ ﺧﻮﺍﺏ
ﺭﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
ﻭﻋﻮﺍﺭﺿﻰ
ﭼﻮﻥ ﺧﻤﻴﺎﺯﻩ
ﻭ ﻋﻄﺴﻪ
ﻭﺳﺮﻓﻪ ﻭ
ﺗﻨﻔس ﻋﻤﻴﻖ
ﻏﻴﺮ ﺍﺭﺍﺩﻯ'ﻭ
ﻣﻴﻞ ﺑﻬﻮﺍﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺍﮐﺴﻴﮋﻥ'ﺑﺎ ﺗﻨﻔس
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻤﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﺩﻭﺩ
ﺳﻴﮕﺎﺭ
ﻭﻣﺤﻴﻂ ﺗﻨﮓ
ﻣﻨﺠﺮﺑﮑﻤﺒﻮﺩ
ﺍﮐﺴﻴﮋﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺣﺴﺎس
ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺍﮐﺴﻴﮋﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺷﺪﻳﺪ' ﺗﻨﻔس
ﻧﻴﺰ ﺿﻌﻴﻒ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺷﻬﺮﻫﺎﻯ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﺷﻠﻮﻍ ﻭﭘﺮﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻳﮕﺮ. ﺗﺄﻣﻴﻥﺎﮐﺴﻴﮋﻩ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﻯ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭﺷﻠﻮﻏﻰ
ﻣﺮﺍﮐﺰ ﺗﺠﻤﻊ
ﻣﺮﺩﻡ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮﻭ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ'ﻭﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﭘس
ﺍﺯ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻣﻮﺍﺩ ﻏﺬﺍﺋﻰ
ﻭ ﻋﻨﺎﺻﺮ'
ﺑﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻋﻠّﺖ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭﻣﺤﻴﻂ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ' ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺟﻨﺠﺎﻟﻮﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ' ﺑﺘﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺑﺪﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ ﻣﻐﺰ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﺮﻕ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻧﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻭﻥ
ﺗﻦ. ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ'ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺮﻋﺎﻳﺖ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺩﻗﻴﻖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ'ﻭ ﻳﺎ ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺣﻠﺎﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ'ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻮﻋﻰ ﺷﺮﻙ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻳﮑﺎﺗﻮﺭﻯ
ﺗﺮﺳﻴﻢ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻌﺼّﺐ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺂﺗﺶ
ﻭﻧﺎﺍﻣﻨﻰ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﻴﺮﺗﻤﻨﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺑﺪﮔﻮﺋﻰ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺍﺯ
ﻭﻟﻰّ ﻓﻘﻴﻪ
ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﺑﺎﻋﺪﺍﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻟﻄﻤﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﺰﻧﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣﻬم
ﻨﻴﺰ ﮐﻮﺷﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻠﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻭﺡ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺎﺷﺪ'ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭح
اﻟﻘدس ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺟﺪﻯﺘﺮ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺗﺮ'ﻭ ﺑﺎ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺟﻠﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
اﻧﺴﺎﻥﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻤﺎﻝ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺘّﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ' ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻏﻨﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮﺭﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﭘﺎﮐﺘﺮ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭ ﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭ ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺣﻮﺍﺩث ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻭﺭﺩ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ'ﺑﻴﺎﺩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ' ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ' ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻥ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﺒﺪﺃ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ'ﺑﺎﻭﻯ هم ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﮐﻤﻚ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺁﺭﺷﻴﻮ ﻭ
ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ'
ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺎ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺗﺄثّر و
ﺗﺄﺳّﻒ
ﻭﻧﻔﺮﺕ ﺍﻭ'ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺁثاﺭﻯ ﺍﺯ
ﺁﻥ'ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ' ﮐﻪ ﺩﺭس
ﻋﺒﺮﺕ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺑﺮﺍﻩ
ﺃﺑﺪﻯﻮﺑﺎﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﻣﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺭﺍﺳﺦ
ﺧﻠﻞ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﺑﻬﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻳﺎ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯﮑﻪ
ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﮐﻮﺷﺸﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﺎﺳﺦ ﻫﻤﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮ'ﻭ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺪﺍﺭﺝ ﻭ
ﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺩﺭ ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ'
ﺳﻘﻮﻁ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺩﻭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ'
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس'
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﺃﻧﺪﻙ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺍﺳﺐ
ﻣﺪﺍﺭ ﭼﺸﻢ
ﺑﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻋﻤﺮ ﻧﮑﻨﺪ. ﮐﻪﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺳﻘﻮﻁ ﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﺍ'ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﻭﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺗﺎ
ﻧﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺘﻤﻰ ﻭ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ'ﻭﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ. ﻋﺎﻣﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣؤثّر
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ'ﻭ
ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ' ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯﺍﺳﺖ. ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﺍﻓﺴﺮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺷﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣثبت ﻭ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻓﺴﺮﺩﮔﻰ ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺎﺻﻞ ﺍﻣﻴﺪ ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
' ﺩﺭ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻧﺪﻭﺧﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ' ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ
ﮔﻮﺵ ﺑﺪﻫﻨﺪ' ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺘﺼﺤﻴﺢ ﻳﺎ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﺴﺮﺩﮔﻰ ﻭ
ﺩﻟﮕﺮﻓﺘﮕﻰ
'ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣثبت 'ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺖ. ﻭﻧﻪﺍﻓﺴﺮﺩﮔﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺑﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ'ﻭﺣﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﺖ
ﺍﻟﮑﻞ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻌﺘﺎﺩ ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ'
ﮐﻪ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺎﺳﺘﻔﺎﺩﻩﺍﺯﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺩ'ﻭﺣﺘﻴﺎﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧی
ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ' ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﺭﺍ ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﺟﺰﺗﻮﺣّﺶ
ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ
ﮐﻮﺩﮐﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻓﺴﺮﺩﮔﻰ ﺍﺯ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﻟﻴﻞ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﮕﻰ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗثبیت ﺷﺪﻩ' ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'
ﻋﻠّﺖ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻥ
اﻧﺴﺎﻧی اﺳﺖ. ﮐﻪﺩﺭ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻫﺮ
ﺧﺒﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎﺷﺪ'ﻭﻳﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺪﺗﺮ'ﻭﻗﺘﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺸﺮﻙ'ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺧﻮﺩ'ﺍﮐثرﺍ
ﻏﻤﮕﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ'ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ' ﻭ
ﻳﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ'
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺗﺮﭘﺮﺯﺣﻤﺘﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ'ﺗﺎ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ هاﻯ
ﺍﻭ ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺪ' ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺭؤﻳﺎ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ'ﺍﺣﺴﺎس
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻟﻮ ﺃﻧﺪﻙ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪﺑﺎﻋﺶ
ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﺯ
ﺣﺎﻟﺖ ﻗﺒﺾ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺑﺴﻂ ﻭ
ﺍﻧﺒﺴﺎﻁ ﺧﺎﻃﺮ
ﻭ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺸﻮﻕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺿﺎﻓﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ' ﻏﻢ ﻭ
ﻏﺼّﻪ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺧﻮﺩ ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﻭ ﺣﺎﻟﺘﻰ ﻭ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺻﺎﺩﻕ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻰ'ﻭ
ﭼﻪ ﻏﻢ ﻭ
ﺍﻓﺴﺮﺩﮔﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘُﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻳﮋﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪﺵ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺁﻣﻮﺯﺵ'
ﮐﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻓﺮ
ﺭﻭﺯﻯ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ'ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻰ'ﺩﺭ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ ﻭ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘس
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺟﺪﻳﺪ'ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ'ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺤﮑﻢ
ﻭ ﺗثبیت ﻭﻣﻠﮑﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻣﻔﻴﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻭﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻋﺎﺩﺕ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻠﺎﺵ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻴﺂﻳﺪ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺣﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻯ'ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻣﺪﺍﺩ ﻭﮐﻤﻚ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ'ﮐﻤﻚ
ﻭ ﺍﻣﺪﺍﺩ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﺍﺯ
ﺩﺍﺩﻩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﻮﺭﺍ ﻏﻢ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻏﺮﻕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺄثیر ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺫﻫﻦ
ﻭﺟﺴﻢ ﻭﺗﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗثبیت و
سایبرنیتیک
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻗّﺖ ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ'ﻣﺎﻧﻌﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﻳﺎ ﮐﻢ ﻭ ﺑﻰ
ﺃثر ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻣﺸﮑﻞ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺮﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ'ﻭﺭﺍﻩ
ﺣﻞ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ ﺑﺼﺎﺣﺐ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﭼﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺍﻟﻬی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ
ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ'ﺑﮑﻮﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﺪﺍ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺎ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﻣﺴﺘﻰ ﻭ ﺗﺨﺪﻳﺮ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺩﺭ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺳﻌﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﻨﻨﺪ'ﻋﻤﻠﺎ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻰ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺁﻥ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻴﺪﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺭﻓﻊ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭﻣﺴﺘﻰ
ﻭ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻯ'ﻫﻤﻪ ﺁﻥ
ﻏﻤﻬﺎ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻭ ﻏﻢ
ﻭ ﺩﺭﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭﺩ
ﺁﻧﻬﺎﻫﻤﺮﺍﻩﻓﺮﻳﺎﺩ
ﻧﻴﺴﺖ'ﻭﻟﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺒﻴّﻦ
ﺳﻴﺮﺕ ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻫﺎ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺯﺷﺖ ﺁﻧﺎﻥ'ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭﻧﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻘﻮﻁ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ هاﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻔﺮﺕ
ﺧﺪﺍﺭﺍ'ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺬﻫﺐ ﻭﺩﻳﻦ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ' ﺧﻮﺩ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪﺧﻮﻳﺶﺭﺍ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﻮﻕ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻓﮑﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮﭼﻨﺎﻥ
ﻓﺘﻮﺍﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﻫﻨﺪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﻋﺎﻣﻞ
ﻣؤثّر ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ'ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭﮔﻴﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻴﺎﺯ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﺕ'ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮنی اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﺐ ﻭ ﺩﺭﺁﻣﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﻟﺰﻭﻡ ﺍﻧﺘﻘﺎﻣﮕﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﻭ
ﻳﺎ ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺭ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ
ﻫﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺟﻨﺴﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺍﺗﻠﺎﻑﻋﻤﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻋﻤﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺒﺎﺯﻯ ﻭ
ﺑﻄﺎﻟﺖ ﻭﻭﻗﺖ
ﮐﺸﻰ ﻭ ﺑﻰ ﻓﺎﻳﺪﮔﻰ'ﺍﺯ
ﻓﺮﺻﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻃی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻗﺖ ﮐﺸﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻮﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺯﻭﺩﺗﺮﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻧﺎﮔﺎﻩ ﻣﺮﮒ
ﻓﺮﺍﻣﻴﺮﺳﺪ'ﻭ ﻓﺮﺻﺖ
ﻫﺮ ﺟﺒﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
'ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ
ﺣﺪّﻯ ﻗﻨﺎﻋﺖ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻭﺿﻊ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ'ﮐﻪﺍﺯ ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﭼﺸﻢ ﻫﻢ ﭼﺸﻤﻰ
ﻭ ﻃﻤﻊ ﻭﺭﻗﺎﺑﺖ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺁﺧﺮﺕ
ﻳﻌﻨﻰ'ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'ﭼﻮﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﺑﺎﺯ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﺎﻧﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺭﺍﺿی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﭘس
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﻃﻤﻊ ﻭﻣﺎﻝ
ﺍﻧﺪﻭﺯﻯ'ﻭ
ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﻭﺵ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻟﺤﺎﻅ'ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ'ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ'ﺭﻩ
ﻳﮑﺸﺒﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺟﺪﻳّﺖ'ﺣﺘﻰ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻫﺮ
ﺷﺒﻰ ﺭﺍ'ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﺭﻫﺮﻭﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﻢ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻠﺎﺵ
ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﺮﺧﻰ'ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﺳﺮ
ﺍﺳﺖ'ﻟﺬﺍ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺫﻫﻨﻰ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻭ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ' ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ ﺍﺯ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ'ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻰ ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ'
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺟﺎﻯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﻣﺎﺩﻯ' ﻭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ' ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻢ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﻋﺒث ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی ﺸﺨﺺ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺟﻠﻪ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ'
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺑﻴﺎﺑﺎﻧﻴﺒﻮﻯ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺁﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣثبت
ﺑﺎﻋث ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺑﺎﺯﺍﺭﺍﻳﺎﻥ'
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻮﻝ' ﭘﻮﻝ
ﺭﺍ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺫﺍﺗﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﮐﻢ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻢ
ﭘﻮﻟﻰ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﺮ ﺭﻳﺴﻚ
ﺗﺠﺎﺭﻯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺰﻧﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧﻰ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻠﺎﺵ ﺑﺪﻭﻥ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻳﺎ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺧﺴﺘﮕی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺍﻧﺶﺟﺪﻳﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ'ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﻢ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺎﺩﺍﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﻧﮕﻴﺰﻩﻳﺎﺑﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ
ﺟﺪﻯ ﺗﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﺴﺘﻦ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻤّﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻴﻔﻰﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻫﺮﭼﻪﺁﺭﺯﻭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻥﺒﺮﺳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ'
ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ'ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ
ﻭﺗﻮﻟّﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﻨﺠﺎﺕ'ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ (ﺑﺪﺍﻯ)
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺩﺍﺩﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ'ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ
ﭼﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪﭘﺶ
ﺍﺯﻓﻬﻢ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻔﺮﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺪ'ﻭ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ) ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﻭ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﻘﺮﺑﺎﺕ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺍﺯ
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﻋﺖ ﺳﻘﻮﻁ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﭘس از ﻣﺮﮒ
ﺯﻭﺩﺭس
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻋﻤﻞ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻧﻴﮑﻮ'
ﭼﻮﻥ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻧﻴﮑﻮ'ﮐﻤﻚ ﺩﺭ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺣﺎﻓﻈﻪ'ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ'ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺫﻫﻦ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ'ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻰ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﺎﺩﻯ' ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺍﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻭ ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﻭﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﻭﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﺩﻳﺪﻥ'ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺣﻖّ ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺳﺪ' ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭﺁﻳﺪ.

ﺑﺎﺯ
ﻋﺎﻣﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺫﻫﻦ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻈﺮ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤﻨﺸﺄ ﻭ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
است. ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﺗﺮﺷّﺤﻰ
ﺍﺯ ﻣﻐﺰ ﺳﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺮﺷﺤّﻰ
ﻣﺘﻌﻔّﻦ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﻨﺸﺄ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﻣﺪﺑّﺮﻯ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺭﺍ'
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻣثبای ﺑﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ'ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﺭﺯﻭ ﺩﺭ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺮ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴّﻦ
ﺳﻮﮊﻩ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ'ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪﺩﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﻤﻚ ﺑﻮﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮﮐﺎﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ها ﻣﻴﮑﻮﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺄﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻴﺮﻭمندﺗﺮ
می گرﺩﺩ'ﻭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺍﺭﺩ'
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ' ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺁﻥ
ﺣﺪﻯ ﺑﮑﻮﺷﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﻭﺩ. ﻋﻠّﺖ
ﻭﻣﻨﺸﺄ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕﺍﺳﺖ'ﮐﻪﺑﺎﻋث
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ هاﻯ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﮑﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻴﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺴﺐ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻳﻦ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ'ﻭ ﻇﻬﻮﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻭﮐﺸﻒﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺩﺭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ'ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻨﺸﺄ'ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺣﺘﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭﺍﻧﺴﺎﻥﺒﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ' ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ'ﻭﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﻣﺨﺰﻥ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺫﻫﻨی اﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻧﻴﺰﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪﻣﻌﺎﺩل
ﻤﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺮﺩ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺩﺭﻫﺴﺘﻰ'
ﮐﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯﻓﻌﻠﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﮑﺮﻯ' ﮐﻪ ﺑﺂﮔﺎﻫﻰ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ'ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﻋﻤل ﻮﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭ ﻧﻔس
ﻟّﻮﺍﻣﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﻔﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻭﻣﻨﺸﺄ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﺍﺳﺖ.
ﻭ(ﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ)
ﻳﺎ ﻋﻘﻞ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ(ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ)
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻘﺶ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ' ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ به
(ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭنفس ﻣﻠﻬﻤﻪ)
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻔس ﻳﺎ
ﺭﻭح اﻟﻬﻰ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻔس
ﻣﻠﻬﻤﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎ ﻧﻔس
اﻭﻟﻴّﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ ﻳﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻔس ﻭ
ﺭﻭﺍن هاﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ' ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺸﺄ ﻭ
ﻣﺨﺰﻥ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎ'ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎ ﻧﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ'
ﮐﺎﺭﺵ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻐﻴﺮ ﺩﺍﺩﻥ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ'ﻭ
ﻋﻴﺐ ﺟﻮﻯ ﻣﺮﺍﻗﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺍﻗﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦﭘﻴﺸﺘﺮﻓﺖ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﺭﻭﺍﻥ'ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ'
ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌّﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﺸﺄ ﻭﻣﺨﺰﻥ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﺎﮐﺮﻭﺍﻥ
ﺷﺪﻩﺍﻯ'ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻭﺑﺮﺗﺮﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﺯ ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﻭ ﮐﻤﻚ ﻫﺎ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺪﺑّﺮﺍﻟﻬی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻭح اﻟﻘﺪس
'ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺤﺼﻮﻝ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺷﺖ'
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻧﻴﺰﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻭﭼﻨﺪ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﮔﺎﻫﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻞ
ﻭﻓﻬﻢ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﻨﺪ'ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ'
ﻭﺑﻤﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻫﻤﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺣﺘﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻋﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻟﺤﺎﻅ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺁﻧﺎﻥ'ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﮐﻪ
ﺍﺯﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻭﻟﺎﻳت
هاﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ
ﻣﻤﮑﻥﺎﺳﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ' ﻋﻠﻰ
ﺭﻏﻢ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ' ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺮﻙ
ﮐﺮﺩﻩ'ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ'
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻭﺍﺯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ'
ﻭﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯﺎﻟﻬﻰ'ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻠﺤﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺻﻮﺭﺕﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻫﺮﻭﻟﺎﻳﺖ'ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺯﻭﺩﺭس
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ'ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺧﻄﺮ
ﻧﭙﻴﻮﺳﺘﻦ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ' ﮐﻪ ﻓﻬﻢ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ'ﺑﺎﺯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺡ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ'ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ' ﻭﺍﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻮﻯ ﻧﻤﻴﺸﺪ'
ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺩ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰّ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﻘﺒّﻞ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'
ﺑﺎﺯ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﺑﺎ
ﻓﻬﻢ ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮑﻨﻨﺪ' ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺟﺪﻯﺘﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ'ﮐﻪﺑﺎﺗﻌﺼّﺐﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﻭﻟﻰ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ'ﺷﺮﻙ
ﺑﺪ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﻭ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ(ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ)ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻣﻌﺮﻓﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﮐﺮﺩ'ﺍﮔﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﺻﺎﺩﻕ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﻭﺑﺪﻭﻥﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ'ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻧﻔﺎق ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎﻣﻘﺘﺼﺪ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻓﻬﻢ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻭﻃﻠﺴﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥﺎﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﺮﻭﻧﺪ' ﺑﺎﻳﺪ
ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ' ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺮﻳﻚ ﭼﻮﻥ ﮐﻠﺎس
ﺑﺮﺗﺮﻯ'ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ
ﻭﻣﺪﺭﺳﻪ ﺷﺶ
ﮐﻠﺎﺳﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻫﺮﻳﻚ ﺁﻧﻬﺎ' ﻗﺒﻮﻟﻰ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺁﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺳﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ'ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﮑﺘﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯگرﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ' ﻭ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎ
ﻭﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﻧﻮﺭﻯ'ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﺮﺷﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺴﺖ '
ﮐﻪﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ'ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ' ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ'ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻯ ﺍﺯ ﭘﺎﮐی
ﺮﻭﺍﻥ' ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ'ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺗﻤﺪﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ(ﺗﻤﺪﻥ)ﺍﺯ
ﻣﺪﻳﻨﻪ'ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ' ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺷﻬﺮﻯ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺯ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ(ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ)ﺩﺭ(ﺣﺠﺎﺯ
ﺣﺞ ﺍﮐﺒﺮ)
ﺳﻠﻮﮐﻰ.

ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ'ﺭﻭﺷﻬﺎ
ﻭﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻬﺎﺋی
هستند. ﭼﻮﻥ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭﻣﻠﮑﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ'ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﺘﻴﻚ
ﻫﺎﻯ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺑﺎ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭﺗﻦ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ'ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗثبیت ﺷﺪﻩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻃﺮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ'
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩ. ﻭ
ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﺨﺼّﺺ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺩﺭ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺧﺎﺹ'ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻣﻠﮑﻪ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺤﻔﻮﻇﺎﺕ
ﺫﻫﻦ ﻋﻤﻠﻰ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﻔﻆ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺤﺮﻓﻪ ﻫﺎ
ﻭﮐﺴﺐ ﻭﮐﺎﺭ
ﺷﺨﺼﻰ. ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ
ﻭﻣﺰﺩ'ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ'ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺂﻥ
ﺣﺴّﺎﺳﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻫﺘﻤﺎﻡ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮐثرﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﺍﻣﻮﺭ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻦ ﻳﺎ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﻗﻮﻣﻰ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁﻥ'ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﺖ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩ'ﻭ ﺗثبیت ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺭﻭﺷﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺤث ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ'ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﺭﺍ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﺎﺯ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣؤثّر ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ'ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥﻮ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪﻫﺮﮐس
ﭼﻘﺪﺭ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻭﻋﺸﻖ ﺩﺍﺭﺩ'
ﻳﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ'ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻥﻮ
ﺍﺯ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺩﺭ ﺷﺨﺺﺗﻌﻠﻴم
ﺒﻮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﮐﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﻋﺸﻘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ'ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ ﺫﻫﻦ
ﺷﻮﺩ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﻘﺪس ﻭ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭﺍﻫﺘﻤﺎﻡ
ﻭﻣﻬﻢ ﺩﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺄﻣﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺩﺭﻫﺮ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻭﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻠﮑﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻳﺎ
ﺩﺭﮐﻤﻴّﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ' ﻭ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ' ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪﺩﺍﺭﺩ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻤﻚ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ ﻭ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺃﺑﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻮﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﺳﺮ ﺭﺳﻴﺪ' ﺍﻳﻦ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺑﺰﻳﺮ ﺧﺎﻙ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ'ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ'
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ'ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁثاﺭ
ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ'
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺎ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ'ﺩﺭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢ.
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﻢ
ﻳﺎ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
کرﺩ'ﺗﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺑﺬﻫﻦ
ﻭﺑﺤﺎﻓﻈﻪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺁث اﺭ ﺍﻳﻦ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ' ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺟﺪﻳﺪﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﮐﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻮﻟﺪ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺗﺤﻘﻖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ'ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺗﺤﻘﻖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺗﺮ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮﻭﻫﻮﺷﻤﻨﺪ
ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ'ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﺗﺤﻘﻖ
ﻫﻤﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ'
ﭘﺶ ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﻭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ'ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﭘس ﺍﺯ ﺗﺤﻘﻖ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎﺷﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻳﺎ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ'ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ' ﻭﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻧﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪﺣﺘﻴﺪﺭ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ'ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻧﺒﻮﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻨﺒّوء ﻭ
ﻧﺒﺄ
ﻭﺧﺒﺮﮔﻴﺮﻯ
اﻟﻬﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻧﻴﺰ' ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﭼﻮﻥﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮﺑﺎ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ'ﮐﻪ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ'ﮐﻪ ﺷﺮﻁ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ'ﻭﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﻗّﺘﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻔﮑﺮ ﻭﻫﻢ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭﻣﻠﻤﻮس
ﻭ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ'ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ'ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺑﺨﻠﻖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ'ﺑﮑﻠّﻰ
ﺩﺭﻙ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻙ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻧﻴﺰ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺵ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﻟﺰﻭﻡ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻭ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻴﻦ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻧﻴﺰ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ ﭼﻪ
ﻋﻤﻘﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻋﻘﻠﻰ'ﻭ ﺃﺷﺮﻑ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻮﺩﻥ' ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﺭﻙ(ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ)ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺳﻪ ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺗﻦ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ. ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻭﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻳﻚ
ﺑﻌﺪﻯ'ﻭﺟﻤﺎﺩﺍﺕ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭ ﭼﻪﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ.

ﭘس ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ
ﮐﺸﺸﻬﺎ ﻭ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎ' ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ'ﺩﺭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺁﻧﻬﺎ'ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﻤﺎل
ﺤﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺣی
اﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ' ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ نفس 'ﺑﺮﻭﺵ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺑﻴﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻴﻢ'ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ' ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺑﻤﺎ ﺑﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻳﻢ ﻭ
ﺯﻭﺩ ﺗﺮ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﭼﺸﻤﺎﻧﻰ ﺗﻴﺰ
ﻭ ﺑﺮﺍﻥ ﭼﻮﻥ
ﺁﻫﻦ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭ ﻋﺒﺮﺗﻬﺎ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ(ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ) ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺁﺧﺮ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﻋﺎﻣﻞ ﻣؤثّر
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺷﺎﻩ ﺗﺎ ﮔﺪﺍ'
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﮐﻤﺘﺮ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﮐﻤﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ'ﮐﻪ
ﺟﺰ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺭﻭﺣﺶ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺠﻠﻮ
ﺑﺮﻭﺩ' ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﻌﻘﺐﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺗﻮﻗﻒ
ﻭ ﺷﺒﺎﺗﻰ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ'ﻭﻟﻮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ' ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﻭﻫﻤﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻣﻞ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث
ﻣﺎ'ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﻳﺎ
ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﺟﻨﺴﻰ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ'ﻭ ﺑﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ'ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻓﺮﺳﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﺼﺒﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ'ﻭﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻓﺴﻔﺮ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺍﺩ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻴﺎﺕ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻋﺼﺎﺏﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻐﺰ ﮐﻪ
ﺁﻧﺘﻨﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪﻫﻤﻪﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ' ﺯﻧﺒﻮﺭ ﻋﺴﻞ
ﻧﻴﺰ ﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﻳﺎ
ﺯﻧﺒﻮﺭ ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ'
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻓﮑﺮ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﺗﻔﺎﻫﻤﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ'
ﺗﻨﻬﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻭﺗﻘﺮﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﻋﺼﺒﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ'
ﺻﺮﻑ
ﺷﻬﻮﺗﺮﺍﻧﻰ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺳﺮﻋﺖ
ﻭ ﺷﺘﺎﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ'
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﻭ ﻧﻪﻓﻘﻂ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ'
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ'ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻇﺮﻑ ﺯﻣﺎﻥ
ﺃﻧﺪﻙ
ﻫﻔﺖﺳﺎﻝ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ'ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻭﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺩﺍﺭﻳﻢ' ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻭﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﺍﮔﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ
ﻭ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﻨﻴﻢ'ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﮑﻨﻴﻢ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﮑﻨﻴﻢ'ﻭ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻟﺤﺎﻅ' ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﻣﺎﻧﻴﺰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺑﺎﺷﻴﻢ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺃﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻭﺑﻴﻤﺎﺭ
ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺷﻮﻳﻢ' ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺍﻟﮕﻮ
ﻫﺎﻯ الهی ﺪﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ'ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ'
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﺼﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ
ﻭﻓﺼل ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﻋﺼﻮﺭ
ﻗﺒﻠﻰ' ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻋﺼﺮ
ﺣﺠﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ'ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ' ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ. ﮐﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯﻣﻴّﺖ
ﻧﮑﺮﺩ ﻭ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺭؤﻳﺎ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭﺭﺳﻤﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
هاﻯﺠﻨﺴﻰ ﺭﺍ
ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﭘﺶ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ'ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻣﺎﻣﺸﺎﻥ ﺑﺠﻬﻨﻢ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

(ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ)ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻟﺰﻭﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﻭﻟﻰ(ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ)ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ' ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﺒﻖ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻭ'ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺎﺩﻩ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ'ﻋﻤﻠﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﺭﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ'ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ'ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺨﻠﻮﻁ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻗﺮﻭﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺄﺧﻴﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺘﻤﺪﻧﺎﻧﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘﺶ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻤﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻮﻟﺪ'ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﻭﺣﺘی ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﮐﻤﺘﺮﻯ'ﺍﻳﻨﻚ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻬﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻣﻌﻨﻰ
ﮐﻠﻤﻪ(ﻣﻬﻢ)
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻟﺎﺯﻣﺘﺮ ﺩﺭ
ﻫﻮﻡ ﻭ ﺍﻭﻡ
ﻧﻤﻮﺩﻥ'ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ'ﻫﻤﻴﻦ
ﻫﻮﻡ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﻭ ﻣﻬﻢ
ﺗﺮ ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﻫﻤﻦ ﻧﻴﺰ
ﻫﻮﻡ ﮐﺮﺩ'ﮐﻪ ﭘﺪﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭ ﮐﻠﻤﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﻔﻆ ﻗﺪﻳﻢ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻭﺍﮊﻩ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'ﺑﺴﻴﺎﺭﻯﺎﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﺎﻯ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻈﺮﻯ
ﻣﺤﻘﻘّﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ'ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ'ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﻬﺴﺘﻨﺪﮐﻪﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ'ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ'ﺩﺭ
ﺗﻌﻤّﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ'
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻟﺬﺍ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ'ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ'
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﺤﺖ
ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ' ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍﻳﺞ
ﮔﺮﺩﻧﺪ'ﻭ
ﮐثرﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ'
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﻣﺤﻤﺪ'
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ'
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ'ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﻴﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ'ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻋﺎﻟﻰ' ﺑﺎ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ
ﻭﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻯﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ'ﭼﻪ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺁﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻔﺒﺎﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﻮﺧﺖ'ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ' ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ'ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﺻﻞ
ﻗﺎﺋﻢ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺭﻭﺵ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﻃﺮﺡ
ﺗﻌﻠﻴﻢ'ﻭﺗﺎﮐﺘﻴﻚ
ﻫﺎﻯﺘﻤﺮﻳﻦ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎ'
ﭼﻮﻥ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎ'ﻭ
ﺭﻭﺵ ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ'ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﺗﻠﻘﻴﻨﺎﺕ
ﻣﻌﻠﻢ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭﻳﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻗﺪﺭﺕﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻥ'
ﻫﻴﭻ ﺭﻭﺵ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ'ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻣﻔﻴﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻋﻠﻢ ﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻫﺎ'ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ'ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
اﻟﻬﻰ'ﺑﺨﺼﻮﺹﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﻟﻬی ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻨﺶﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺭﺍ
ﻧﻴﺮﻭ ﺑﺨﺸﻴﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ'ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻃﺮﺩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ'ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﻭ
ﺍﺩﺑﻴﺎﺕﺭﺍﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﻧﺪ
ﻭﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺳﻨﻴﻦ ﭘﻴﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺟﻮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺭﺷﺪ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣؤثّر ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺍﻣﻮﺭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺳﻦ ﻭﺳﺎﻝ ﻭ
ﺟﻨﺴﻴّﺖ ﺯﻥ
ﻭﻣﺮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﮔﻔﺖ. ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻦ ﻭ ﺳﺎﻝ
ﻏﻴﺮﻩ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﻰ ﻫﺴﺖ.
ﺑﺮﺧﻰ ﺯﻧﺎﻥ ﺭﺍﮐﻢ
ﻋﻘﻞ'ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺯﻦ ﻳﺎ ﻣﺮﺩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺗﺄثیرﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺃﻧﺪکی ﺪﺭ
ﺯﻥ'ﺍﮔﺮ ﺃﺳﻴﺮ
ﻫﻮﺭﻣﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﺸﮑﻞ
ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﺩ'ﻭﻫﻢ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺿﻌﻴﻒ
ﺗﺮ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﺳﺘثناﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ هست. ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺟﺴﻤﻰ'ﻣﺸﻠﺎ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﻭﻟﺎﺩ'
ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ'ﻳﺎ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ'ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻔﺤﺸاء
ﻧﻔﺮﺳﺘﻴﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻮﻫﺮ ﻧﺪﻫﻴﺪ'ﮐﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻟﺬﺕ ﺟﻨﺴﻰ'ﻭ
ﺳﭙﺶ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﭽﻪ ﺩﺍﺭﻯ
ﺷﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﻳﺎﺋﺴﻪ ﺷﺪﻥ
ﺯﻥ'ﺗﻦ
ﻣﻨﺎﺳﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ. ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭘﺴﺮﺍﻥ'ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ' ﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭﺷﻬﺮﺕ
ﻭ ثروت ﻭ ﭼﻨﺪ
ﺻﻔﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ' ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶﺍﻳﻦ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻥ ﺩﺍﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺕ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺴﺎﺋﻠﻰ
ﭼﻮﻥ ﺧﺘﻨﻪ ﻭ
ﻳﺎ ﻟﻨﮕﻰ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻟﻮﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ. ﻣﮕﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﻮﺭﺩﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻫﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺯﻧﺎ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻗﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ'ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺎﺷﻮﺋﻰ. ﺁﻧﭽﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻓﺎﺳﺪ'ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ. ﻭﻧﺎﭘﺎﻙ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ'ﺍﺯ
ﻗﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ'ﺍﺯ
ﻟﺰﻭم اﺯﺩﻭﺍج
ﺪﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺪﻳﺮﺍﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺯﺩﻭﺍج ﺮﺍ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ' ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﻰ
ﻧﻈﻤﻰ ﻫﺎ ﻭﻧﺎ
ﺍﻣﻨﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻓﺘﻮﺍ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﮑﻨﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﻞ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺑﺪﺳﺖ'ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﺑﻤب
ﺃﺗﻢ'ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﻟﺎﺟﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺪﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺸﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺭﺍ ﻗﻮﻯ
ﺗﺮ ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻔﻆ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻭﺍﻃﻔﺎﻝ'ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﺣﺸﻰ
ﺭﺍ'ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻏﺬﺍ ﻭﺷﮑﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺯﻥ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﮐﻮﭼﻚ'
ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﻨﻴﻥﺪﺭ ﺷﮑﻢ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﺯﻥ ﺿﻌﻴﻒ
ﺍﺳﺖ'ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺯﻭﺭ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ(ﻣﺮﺩ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ)ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺟﻨس ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺣﮑﻢ ﺯﻥ
ﻣﻄﻴﻊ ﻣﺮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ' ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻳﺎ
ﺑﺮﺍﺩﺭ. ﻭﻫﻤﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ'
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﻤﻪ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺍﮊﻩ ﺯﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭ
ﻋﺮﺑﻰ'ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ'ﻣﺘﺄثّر
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﻳﮑﺴﻴﻮﻧﺮﻫﺎ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻟﻐﺖ
ﻧﺎﻣﻪﻫﺎﺋﻰ
ﻣحصوﻝ ﺩﺍﻧﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻳﺎ ﻋﻠم
اﻟﻤﻌﺮﻓﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ'ﻭﺟﻬﺎﻟﺖﺍﮐثرﻳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﺮﻑﺟﺎﺭﻯﻮ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎﻓﺘﻪ'
ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺷﺪﻩ' ﻭ ﺍﺩﺑﻰ
ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﺁﻥ ﺷﺪ. ﻳﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺩﺍﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ'ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺯﻭﺝ
ﻭ ﺟﻔﺖ ﻭ ﺷﻔﻊ ﺷﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻔﺴﻔﻪ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺟﻨﺴﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺷﺪﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻧﻪ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻧﻪ ﺑﻬﺮ
ﺩﻟﻴﻞ ﺩﻳﮕﺮ. ﻭﻟﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪﻣﺸﮑﻞ
ﺟﻨﺴﻰ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺣﻞ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻥ ﻫﻢ ﻧﻴﻔﺘﻨﺪ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺪس ﻗﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﻌﻘﻞ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﻮﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺎﻧﻪ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﻓﻬﻤﻴﺪﻥﻮ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺿﻌﻴﻒﺗﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﻰ ﭘﺴﺮﺍﻥ ﺩﻳﺮ
ﺑﺮﺷﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ 15ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ'ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺭﺷﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻏﺬﺍﺋﻰ
ﻭﻫﻮﺭﻣﻮﻧﻰ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﺷﺪ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻫﻢ ﺧﺎﺹ ﺯﻧﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻓﺸﺎﺭ
ﺟﻨﺴﻰ ﺭﺍ ﮐﻢ ﮐﺮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺟﻨﺴﻴّﺖ
ﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺷﮑﻢ
ﻭﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢ
ﺻﺤﻨﻪ ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﺧﻮﻥ ﺑﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﺮﺧﻮﺭﻯ
ﺳﻬﻢ ﺧﻮﻥ ﻣﻐﺰ
ﮐﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻰ
ﺣﺠﻢ ﺗﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻋﻘﻞ ﺳﻠﻴﻢ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺳﻠﻴﻢ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ' ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﻭﺭﺯﺷﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺑﺎﺗﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ' ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﺷﺪﻥ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻟﺎﻏﺮ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺯﺷﺖ ﺭﻭﻯ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ'ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ'ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺯﻳﺒﺎﺭﻭﺋﻴﻄﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻗﺪﺭﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻃﻮﻟﺎﻧﻰ'ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﺑﺴﻠﺎﻣﺘﻰ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥﺍﺳﺖ'ﺣﺘﻴﺎﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺧﻮﺩﺷﻔﺎﺋﻰ
ﺗﻦ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ(ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ)ﺍﺯ
ﺳﻠﺎﻡ ﻭﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﻴﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ
ﻋﻴﺴﻰ ﺭﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺩﺭﺩﻳﻦ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧی ﻮﺑﻬﺮ
ﻣﺬﻫﺐ ﺁﻥ ﭘس ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ'ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﺭﻫﺒﺮﺍﻥﺎﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﻭﺑﺮﺩﮔﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﻫﺎﺕ
ﻫﻮﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻭﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﻭ ﺣﺮﺹ ﻭﻃﻤﻊ
ﻣﺎﻟﻰ'ﻭ ﻫﻢ
ﭼﺸﻤﻰ ﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭﺧﺎﻧﻪﻭﻭﺳﺎﺋل
ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻓﺎﻫﻰ ﭼﻮﻥ ﺍﺗﻮﻣﺒﻴل
ﻮ ﺯﻳﻨﺖ ﮐﺎخ ﻮ
ﺍثاثیّه
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺑﺎ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﻟﻮﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ'ﺭﺍﺣﺖ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻴﺪﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻬﺰﺍﺭ
ﺑﺎﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺎﻯ ﻫﻨﺪﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻃﻔﻠﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺳﺎﻟﮕﻰ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ'ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ' ﻭﻧﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﻭﺩ'
ﻭ ﻧﻪﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﭼﻮﻥ
ﻓﺴﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺭﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ ﺑﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻯ'ﻫﻢ
ﻗﺪﺭﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭ ﻫﻢ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯﻤﺎﺩﻯﺮﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺭﻭﺵ
ﻏﺬﺍﺋﻰ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺗﻐﺬﻳﻪ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺒل اﺯ
ﺩﺭﺵﻭﺗﻌﻠﻴﻢ'ﻣؤثّر
ﺩﺭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺧﻮﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﻐﺰ ﺑﺮﻭﺩ
ﺑﺪﺧﻮﺭﻯ ﻭ
ﭘﺮﺧﻮﺭﻯ ﻭ
ﺯﻳﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺭﻯ'ﻭﻳﺎﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺗﻐﺬﻳﻪ'ﮐﺎﺭ
ﻣﻐﺰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥﺮﺍ
ﺁﻧﺘﻦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺗﻦ
ﺑﺎ ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ'ﻣﺨﺘﻞ ﻳﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ
ﻓﻴﻠﻢ ﺳﮑﺴﻰ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻋﺎﺩﺕ
ﺷﻮﺩ'ﻣﻐﺰ
ﻭﺫﻫﻦ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ'
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻬﻤﺘﺮ
'ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺪﻥ ﻭﻣﻐﺰ ﺍﺯ
ﻣﻮﺍﺩ
ﻭﻋﻨﺎﺻﺮﺷﻴﻤﻴﺎﺋی
اﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺫﻫﻨﻰ'ﺍﮔﺮ
ﺑﻤﺴﺄﻟﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺸﻮﺩ ﮐﻠﮑﻮﺯ
ﻗﻨﺪ ﻭ ﻓﺴﻔﺮ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﻋﺼﺎﺏ'ﻭﻭﻳﺘﺎﻣﻴﻨﻬﺎ
ﻭﻫﻮﺭﻣﻮﻧﻬﺎ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ'ﺭﻭﺯﺑﺮﻭﺯ ﺩﺭﻋﻠﻢ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻫﺎﻯ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺩﻭﺭ'ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺗﻐﺬﻳﻪ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻭﺝ ﻗﺪﺭﺕ
ﺣﺎﻓﻈﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺎ ﭼﻬﻞ ﻳﺎ
ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻧی ﻤﺪﺍﻡ
ﺫﻫﻦ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟی
ﺒﻌﺪﺍ ﺫﻫﻦ ﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻞ' ﺫﻫﻦ ﺿﻌﻴﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮﻯ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ'ﺍﮔﺮ
ﺗﻦ ﭘﻴﺮ
ﻭﺧﺴﺘﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﻭﻟﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﺟﻮﺍﻥ ﻭ
ﺣﻮﺍﺵﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ ﮐﺎﻣلی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﮕﻰ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭﺫﻫﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺗﺮس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ' ﺗﺎ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻮﻋﺪﻩ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪ' ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻟﺬﻳﺬ ﻳﺎ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺣﺎﺩثه اﻯ
ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺟﺰ
ﺑﺠﻠﻮ ﻭﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻋﻠﻤﻰ'ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻫﻮﺵ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺩﻥ
ﻭﻣﻮﻓﻘﻴﺖ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ' ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺩﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻤﺴﺎﺋﻞ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻡ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻏﺮﺑﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺷﺮﻗﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ.
ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻡ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻫﺪﻑ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺧﻄﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ' ﻳﺎ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞﻫﺎ ﺷﻮﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ'
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'
ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕﻋﻠﻤﻰ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩﺍﻡ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺪﺍﺭﻙ ﻧﻘﻠﻰ
ﭼﻮﻥ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺘﺐ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ'ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺻﻮﻝ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺷﺮﻗﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺃﻧﺪﻙ
ﻏﺮﺑﻰ ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻩﺍﻡ.

ﺩﺭ
برﺭﺳﻰ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﺘﻴﻚ'
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻌﮑﻮس ﺩﺭﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺣﺎﻓﻈﻪ'
ﻭﻧﻴﺰ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮ ﺑﻌﻀﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭﺑﺮﺧﻴﺃﺷﺮ
ﺧﺎﺭﻗﺎﻟﻌﺎﺩﻩﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺣﺴﺎﺏ ﺷﻤﺎﺭﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﻧﮑﻬﺎ
ﻣﺸﺎﻏﻞ ﺧﻮﺑﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺩﺭﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﭘﻮﻝ ﻭ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻳﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺃﺩﺑﻰ ﻭ
ﺷﻌﺮﻯ'ﺑﺮﺧﻰ
ﻓﻮﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ
ﻣﻬﺎﺭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻋﻠﻤﻰ'ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ'ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻟﻐﻮﻯ
ﺩﺭﺍﻟﻔﺎﻅ'ﺗﻔﻮﻕ
ﻭﻣﻬﺎﺭﺕ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺭﺗﺠﺎﻟﻰ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ' ﺍﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﺟﺬﺍﺏ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻈﺮﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺟﻠﺐ ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩﻥ'ﻳﺎ ﺭﻳﺰ
ﻭﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺣﺎﺩثه ﺍﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺣﻔﻆ ﺧﻮﺩ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘند
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻭ
ﺣﻔﻆ ﺻﺪﺍ'ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰﺩﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﺋﻰ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ'ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻣﺴؤﻟﻴﻦ
ﺍﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﮐﺸﻮﺭ
ﻣؤثّرﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ' ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ 65
زﺑﺎﻥ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﺍ ﻳﺎﺩ ﺩﺍﺷﺖ. ﻳﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﻩ ﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺳﺰﺍﺭ ﺭﻭﻣﻰ ﻭ
ﻧﺎﭘﻠﺌﻮﻥ
ﺑﻮﻧﺎﭘﻮﺭﺕ'ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻫﺮ ﺳﻰ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺍﺭﺗﺶ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ. ﺑﻴﻦ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺭﮐﺴﺘﺮ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻧﺪ' ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﺘﻬﺎﻯ ﺁﻫﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺣﻔﻆ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﺕﻫﺎ
ﺍﺭﮐﺴﺘﺮ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻳﺎ ﺁﻥ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺭﻭﺳﻰ'ﮐﻪ
ﺟﺪﻭﻝ ﻟﻮﮔﺎﺭﻳﺘﻢ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﻔﻆ ﺩﺍﺷﺖ'ﻭ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﻯ که
ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺑﺴﺘﻪ ﭼﻬﻞ ﺭﻗﻴﺐ
ﺷﻄﺮﻧﺠﺒﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭﻣﻮﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻬﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺣﺮﻳﻔﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪﺩﺭ
ﺣﻔﻆ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻳﮑﻰ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﺎﺯﻳﻬﺎﻯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﻄﺮﺝ
ﻣﺴﺎﺑﻘﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺣﻔﻆ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﭼﻪ ﻭﻗﺖﭼﻪ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﺪﺍﻡ ﻣﻬﺮﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ' ﻳﻚ ﺃﻣﺮ ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﻳﺎ ﻭﺭﺯﺷﻰ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ'ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺭﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮ ﮐﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯ ﭘس
ﺩﺍﺩﻥ'ﺍﺯ
ﻣﺤﻔﻈﻪ ﺭﺍ
ﻣؤثّر
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺭﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺳﻴﮕﻨﺎﻟﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺸﺨﺺ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻨﺤﺮﻑ'ﻳﺎ ﺧﻨثی
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ'ﮐﻪ
ﻗﺴﻤﺖ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺎﻙ ﮔﺮﺩﺩ'ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻳﻚ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ'ﻭﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﻫﺮ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﺩﺭ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺎﻙ
ﻣﻄﻠﻖ' ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ' ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻮﻟّﺪﻯ
ﻫﻢ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﺩﺭ ﻋﻤّاء ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ(ﺍﻭ)
ﺁﻓﺮﻳﺪ. ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ' ﺗﺎ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ'ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺧﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺍﺯﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭﺳﻄﺢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ'ﺗﺎﻣﺎ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺎلاتر
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺍﻭﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﺎ ﻋﺰﻡ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﺪ ﻭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ'ﮐﻪ ﺑﻘﺼﺪ ﺁﻥ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻓﺖ'ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺷﻒ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'
ﺩﺭﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ'
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ'
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﭼﻮﻥ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪﺵ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺯﻳﺮ
ﻋﺮﺵ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﺤﻤﺪ'ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ
ﮐﺎﺷﻒ ﻳﻚﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪ'ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻴﺒﺮﺗﺮﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟی
ﺒﺎﺯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻌﺮﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺑﺮﻭﺩ. ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻗﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺖ'ﮐﻪﺷﺸﻢ
ﺁﻥ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪﺵ ﻭﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ. ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﻭﻳﺎ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ'ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ' ﻭﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﻧﻮﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ' ﻭ
ﻋﺮﺷﻬﺎﻯ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ'ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻫﺮﺃﺗﻢ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ'ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﻭﺭﺳﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﺟﺎﻥ' ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎ ﺭﻓﻊ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﺭﻭﺍﻧﻰ'
ﻭ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ'ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺗﺎ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺤﺼﻮﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻋﺮﺵ ﺍﻭ'
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻧﻮﺭ
ﺍﻭ'ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ'ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ' ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﻳﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩ' ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﻭ ﻧﺰلة
ﺍُﺧﺮﻯ' ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﺣﺴﻨﻰ'ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.

ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ'ﺑﻨﺎﻡ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺑّﻰﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺩ'ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺨﺺ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ' ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﺯﺍﺩﻯ'ﻭ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪﺵ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﺪ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﻣﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎ' ﺑﺎﺯ
ﻭﺿﻊ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻤﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻨﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﺳﺮﭘﻴﭽﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻧﺒﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ'
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﺁﻏﺎﺯﮔﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ'
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻴﭻ ﻧﻔﺮ
ﺩﻭﻡ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺁﻣﺪﻩ' ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ' ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ' ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻭ ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﻭﺿﻊ ﺧﻮﺩ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻦ ﻓﻬﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ
ﻗﺮﻥ ﺑﻴﺴﺘﻢ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩﺣﺎﻓﻈﻪ'ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﺸﺪ ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﮐﻴﻔﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﺿﻌﻴﻒ ﻳﺎ
ﻗﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﮐﻴﻔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺿﻌﻴﻒﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻌﺪﺍ
ﮐﻪ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﻫﻮﺵ'
ﻭﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﺑﺎ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻬﺎ
ﺳﻨﺠﻴﺪﻩ
ﺷﺪ'ﺑﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﮐﻤّﻰ
ﻭﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﻋﺪﺩﻯ ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺳﻨﺠﺶ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﻫم
ﺮﺍ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻤّﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ'ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺭﻗﻤﻰ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﺍﺣﺪ(ﺑﺎﻳﺖ) ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﻳﺎ ﺁﻥ'
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻭ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺩﺭﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺘﮕﺎه ﻫﺎﻯ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺑﺎ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺗﻨﻈﻴﻢ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺎﻡ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
ﮐﻴﻔﻰ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ'ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ها ﺩﺭﻫﻢ
ﺗﺄثیر
ﻭﺗﺄثّر
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﺭﻳﺎﺿی کرﺩﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻘﺎﺭﺏ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﻫﺮ ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺑﻴﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮﮐﺸﺶ
ﻭ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻰ'
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻭﺩﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺗﺄثیر ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ'ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ' ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ'ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ'
ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭ
ﺭﻓﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻧﻴﺰ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻧﻈﺎﻣﻰ' ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻳﻚ(ﻭﺍﺣﺪﻯ)ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ'ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺟﺰﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪﻩ' ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺂﻥ'
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﻭﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮐﻞ
ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺣﺪ'ﺧﻮﺩ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﮐﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻨﻔس ﮐﻞّ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺟﺰﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ'ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﺗﺎﺑﺂﻥ
ﮐﻞ
ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﻭﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻥ ﮐﻠّﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺻﻔﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺷﺨﺺ
ﺧﻮﺩ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﺍﻳﻦ
ﺟﺰٴ ﻧﻴﺰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻭﺻﺒﻮﺭﺗﺮ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺁﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ
ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻧﺪ' ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﻳﻚ ﮐﻞ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺑﺎﺯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻋﻠﻢ ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺩﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ ﻭ
ﺑﮑﺎﺭ گرﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻭ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﺠﺮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺤﺴﻮس
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺑﺄﺟﺰﺍﻯ ﺁﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
'ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺎ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻭﻃﺮﺯ ﻋﻤﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ' ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﺮﺍﺕ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ' ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻴﻢ'ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ'ﭼﻮﻥ
ﻗﻄﺮﺍﺗﻰ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺍﺟﺰﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ'
ﺧﻮﺩ ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻳﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﺟﺰ
ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯﺩﺭﻳﺎﺩﺭ
ﻫﺮﻗﻄﺮﻩﻭﺟﺰﺋﻰ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﻗﻄﺮﻩ
ﺩﺭﻳﺎ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻯﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭﻳﺎ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ'ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﺮﻭﺩ ﺗﺎ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ'ﺗﺎ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﮐﻞّ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺑﮑﻞ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﮐﻞّ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮐﻞّ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﻓﻬﻤﻴﺪ. ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺎ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻞّ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻧﻈﺎﻡ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ'ﻭ ﺑﻔﺮﺽ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻈﺎﻡ ﺗثبیت ﺷﺪﻩ'ﻭﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻈﺎﻡ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ'ﻭﮐﻞّ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻞّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺒﺮﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ'ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﺭﺝ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ
ﮐﻞّ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯ ﺑﻔﮑﺮ
ﻗﺪﻡ ﻓﺮﺍﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ' ﺗﺎ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺎﺭﻓﻄﺮﺕ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﺗﺮﻗّﻰ
ﺑﺪﻫﺪ' ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ
ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻄﻔﻪ ﻣﺘﻮﻟﺪ'ﻭﭘﺶ
ﺍﺯ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ'
ﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﺟﺰﺍ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ'ﺗﺎ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺁﻥ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺻﻔﺖ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻢ'ﮐﻪ ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺩﻭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ' ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻧﻘﻄﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﺗﺎ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﺗﺼﻮﺭﻯ ﻫﻢ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﻫﺮ
ﮐﻠّﻰ'ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﮐﻞ ﺧﻮﺩ
ﺟﺪﺍ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻗﻄﺮﻩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎ ﺟﺪﺍ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺭﻭﺡ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻞ ﺑﺮﺗﺮﭼﻮﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﮐﻞ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻳﻚ
ﻧﻴﺮﻭ ﻭﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﭼﻮﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭﺑﻮﺩﻥ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ'ﻭ ﺟﺪﻳّﺖ
ﻭ ﻫﻤّﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﮐﻞّ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﺮﻭﺩ'ﻭ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺫﺍﺗﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﮐﻪﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺐ ﺁﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻠﺎﺕ ﮐﻤّﻰ
ﻭﮐﻴﻔﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﻳﭙﻠﻢ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮐﻠﺎﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ. ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﺎﺷﻒ ﻋﺮﺵ
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﻮﺩ'ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﺍﻭ' ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. که ﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ'
ﻳﺎ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ ﻟﺎﺯﻡ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭﺻﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ. ﮐﻪ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎفی اﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻟﺎﺯﻡ ﺍﻟﻮﺻﻮﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ'ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﻫﻢ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ ﻳﺎﺩﺭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥﮑﻪﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ'
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﭘﻨﺞ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ' ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ ﺗﺎ
ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ'ﻭﻟﻮ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﺩ' ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪﺵ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ'ﻧﺎﻡ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ'ﻳﮑﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﺯ ﺻﺪ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'
ﻳﮑﻰ ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ۳۱۳ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ'
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ'ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ' ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻋﺎﺩﻯ ﺩﺭﺑﻴﻦ
ﺧﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺑﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻭ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﻨﺪ ﻏﻴﺒﺖ
ﮐﺒﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻏﻴﺒﺖ
ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻭﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ' ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺑﺎﺯ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ'ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺸﺘﮕﺎﻧﻪ ﺁﻥ'
ﻫﺮﻳﻚ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﺎﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ'ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺩﺭﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﻓﺮﺿﻰ
ﻳﻚ' ﺭﻭﺡ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ(
ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ'ﻭ ﺧﺎﻟﻖ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ.
ﻭ ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻠﻪ'ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻏﻴﺮ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺍﺯ
ﻣﺎﺳﻮﺕ
ﻭﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺷﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﺄثیرﭘﺬﻳﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻭﻋﻠﻢ ﺟﻤﻌﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻤﺘﺮ
ﺗﺄثیر ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﺗﻠﻘﻴﻨﻰ'ﻭﻫﺮ
ﻧﻈﺎﻡ ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺑﻀﺮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺮﻓﻪ ﻭﺻﻨﻌﺖ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻔﻴﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ'ﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﮑﻮﺷﺸﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻫﻴﭻ ﺗﺄثیرﻯ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩ' ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﺄثیرﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺩﺍﺭﺩ'ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﺎ ﺩﻩ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺗﺮﻙ ﻧﻈﺎﻡ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ'ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺒﺪﻝ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻫﻢ
ﮐﻪﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ'ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬی اﻭ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻣﻠﻤﻮس
ﻭﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪ ﻭ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﻭﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﻢ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ'ﮐﻪﺗﺄثیر
ﻳﺎ ﺗﺄثّر ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﮔﺮ ﺩﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﺎﻫﻢ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﻭﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﺗﺎ
ﻧﻈﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﺄثیر
ﭘﺬﻳﺮﻯ ﺑﺤق
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺣﻖ ﻳﺎﺣﺞ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺗﺄثیرﮔﺬﺍﺭ'ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻭﻗﺘﻰ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻳﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ'ﻭﺑﺎ
ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ'ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ'ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﺯ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺳﺨﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺯﻭﺩﺭس
ﺷﺎﻫﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﻯ
ﺑﺮﺏّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣثبت
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻤﻮﺩ. ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ'
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺸﻦ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺷﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻭﻝ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﺳﺎﻟﻚ'ﮐﻪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﻣﺤﺎﺳﻦ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺎ ﺁثاﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﭘﻴﺸﻦ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭؤﻳﺎ'
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩ'ﻭﺑﺎﻭﺭﮐﺮﺩﻥ
ﻭ ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺻﻔﺎﺗﻰ' ﺗﺮﻙ
ﺁﻥ ﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ
ﺁﺳﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ'ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ'ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻧﻘﺎﻅ ﺿﻌﻒ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ'ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻳﺎ
ﮐﻨﺪﺗﺮ' ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻢ
ﺷﺪﻩ' ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﻮﺻﻴﻪ
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻘﺎﻣﻰ'ﺍﺟﺰﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﮐﻞّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻭﻋﺼﻴﺎﻥ ﻭﻣﻌﺼﻴﺖ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻤﮑﺎﺭ
ﻭﻣﻘﺘﺼﺪ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺸﺮﻯ هاﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺸﺮﻙ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﮐثرﺍ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻨﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻔﺎﻕ ﻭ ﺟﺎﺳﻮﺳﻰ
ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ'ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺍثباﺕ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ ﺑﻰ
ﺃثر ﺑﻮﺩﻥ
ﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ ﭘﻴﺮ'
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻃﻠﺎﻕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺳﻪ ﺑﺎﺭ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﻃﻠﺎﻕ '
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩ. ﻣﮕﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ'
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺒﻨﺪﺪ'ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺩﻭﻡ ﻫﻤﺎﻥ(ﻣﺤﻠﻞ)ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﺰﺩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﮐﻤﻚ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﺪﺭهمه ﻣﺬﺍﻫﺐ'
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻭﺧﺪﺍ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺷﺮﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺟﻬﻨﻢ
ﺩﺍﻍ ﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﻗﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ'
ﮐﻪ ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ
ﺭﻭﺣﻰ'ﭼﻘﺪﺭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺧﻮﺩ' ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺎﻗﻰ
ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥﺮﺍ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﻴﺐ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻴﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺵ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻳﺎ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺍﻯ
ﺩﺭ ﮐﻞ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ'ﺑﮑﻠّﻬﺎﻯ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﮐﻪ ﮐﻞّ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺗﺄثیر ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻭ
ﻧﻈﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﻨﺪ'ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﻳﻦﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﺭﺷﺪ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﻃﻔﺎل اﮔﺮ ﻣﺤﻴﻂ
ﻭ ﻭﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻴﮑﻮ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺳﭙس
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ'ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺟﺎ
ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻌﻠﻤﻴﻦ
ﻭﻣﺪﺍﺭس
ﻭﻣﺤﻴﻂ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺎﻟﻤﻰ'ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺿﻌﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺫﻫﻦ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻌﺪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻋﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻴﺐﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻗﺒﻠﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻭ
ﺑﺎ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﻨﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺷﺨﺺ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﺒﺮﺗﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﭘﻴﺪﺍ ﻭ
ﺟمع ﺁﻭﺭﻯ
ﺷﺪﻩ' ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺪﻩ'ﭘس ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺻﺮﻑ
ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ'ﻳﺎ ﺑﺎﺯ ﺻﺮﻑ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺿﺎﻓﻰ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ'ﻭ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻬﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ' ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ ثواب
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ' ﻭ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﻋﻤﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻋﻤﺮ
ﻭﺟﻮﺍﻧﻰ'ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻬﻢ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﭼﻮﻥ
ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻥﻮﺭﻭﺍﻥ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﻋﻤﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻴﺎﻧﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻣﻬﻢ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ'
ﺗﻮﺍﻥ ﮐﺎﺭ
ﻭﻫﻮﺵ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ'
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﮐﻪ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﻫﺮﮐس ﭘﻴﺮ
ﺷﻮﺩ'ﻭ
ﺩﺭﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﭘﻮﭺ'ﻭﺭﻭﺍﻥﭙﺮ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺧﻄﺎ ﻭﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ' ﻣﺠﺎلی
ﻨﻴﺴﺖ' ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻗﺮﻥ ﺑﻴﺴﺘﻢ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ
ﺍﺣﺴﺎس
ﮐﺮﺩﻧﺪ' ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ ﻣﺎﺷﻴﻦ'ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻪ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪﺍﻳﻦ
ﻳﻚ ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ'ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺮ
ﺷﻮﻧﺪ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ' ﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ' ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺨﺶ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻫﻤﮕﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺿﺪﻳّﺖ
ﺑﺎﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﺁﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺭﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪ'ﺟﺰ ﭘﺮ
ﺑﺎﺭ ﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﺳﺒﮑﺒﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ'ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﺒﻰ ﺭﺍ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﻳﻚ ﺷﺐ ﺩﺭ
ﺳﻔﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺎﻓﻠﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ' ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺟﺪﻯ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﺷﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺷﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎﻩ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﻭ ﻳﻚ ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻭﻋﺪﻡ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ. ﺗﺄثیرﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﮐﻤّﻰ
ﻭﮐﻴﻔﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺮ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺷﻮﻧﺪﻩ'
ﺍﺑﻌﺎﺩ ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺣﺠﻢ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﻤّﻰ ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﻧﺮﮊﻯ'ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ'ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﭘﺬﻳﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﺳﺮﭘﻴﭽﻰ
ﻧﮑﻨﺪ. ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﻐﺰ
ﮐﻮﭼﻚ ﺳﺮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻣﻐﺰ'ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻭ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺧﻮﺩ'
ﻣﻐﺰ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺳﻴﮕﻨﺎﻟﻬﺎ ﻭ
ﻋﻠﺎﺋﻤﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻳﺪﻩ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺳﺎﺋﻞ' ﺗﺄثیر
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻤﻐﺰ' ﺳﭙس
ﺑﻘﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻦ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ'
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻧﺘﻨﻰ
ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ'ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻭﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻤﺘﺮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ'ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ'ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻬﺎﻯ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻫﻮﺵ ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺎﺩﻯ'ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻥﻨﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﻣﻴﻞ ﻭ
ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﮐﻤﻚ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﮔﺸﺘﻦ'ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﭼﺸﻢ
ﺩﻝ ﺑﺴﺘﻪﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺩﻝ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻌﻘّﻞ
ﺑﺪﻭﺭ ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺭﺍﺩﻣﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﭼﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺑﺸﻮﺩ
ﮐﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ'ﭼﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﭼﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭﭼﻪ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺁثاﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻔﺮﺽ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺗﺮ'ﺍﺯ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﺣﺎﺻﻞ ﮔﺮﺩﺩ.

ﺩﮔﻤﻪ
ﻭ ﮐﻠﻴﺪ
ﮐﻴﺒﻮﺭﺩ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ'ﺁﻏﺎﺯ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ ﻗﺒﻠﻰ ﻳﻚ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﺗﻴﮑﻰ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﺍﺳﺖ
'ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻟﻰ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ' ﻣﮕﺮﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺧﺮﺍﺏ ﺷﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻣﻠﮑﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﺫﻫﻦ' ﺑﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺣﻘﻮﻕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺍﮔﺮ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺸﮑﻞ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺳﻴﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﺪ'
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﻭ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺁﻥ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗثبیت ﺁﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺍﺧﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ'ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﭼﻮﻥ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﻭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ'ﻭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺩ' ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻠﺎﻑ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻋﻤﻞ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻌﻤّﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻏﻔﻠﺖ ﺳﺎﻟﻚ'ﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺑﺤﺪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﮐﻪ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ' ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭﻣﺎﺩﻳّﺖ'ﻣﺪﺍﻡ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﮐﻴﻔﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻐﺰﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺘﻦ'ﻭ ﺃﺷﺮ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺴﺒﺖﺑﻤﻐﺰ
ﺳﺮ'ﻭ ﺃﺷﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮑﻤﻴّﺖ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟم
الهی کمیّت
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'
ﮐﻪ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺃثیرﻯ'ﻭ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ'ﺗﺎ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻡ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺁﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ' ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻗﺪﺭﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ' ﻳﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﻰ
ﻣﺎﺩﻳّﺖ'ﻭﺑﺪﻭﻥﺤﺠﻢ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺣﺠﻢ
ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺣﺠﻢ ﮐﻴﻔﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ'ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﺤﺖ
ﺃﺷﻴﺮﻯ'ﻭﺩﺭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺩﺭﻟﺎﻫﻮﺕﻳﺎ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ (ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻡ ﻣﺎﺩﻯ)
ﺭﻓﺘﻪﺍﻳﻢ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻳﺎ ﺍﻭ'ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﺭﺍ'
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ(ﻋﺪﻡ ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ)ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﻣﺎﺩﻳّﺖ
ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖﺍﻭ
ﺑﺎ ﺫﺍﺕ ﺍﻭ
ﻳکی اﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ (ﺍﻭ) ﻋﺪﻡ
ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻗﻄﻌﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ'ﻳﻚ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻧﻮﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺘﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻤّﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ' ﻭ ﺩﺭ
ﺣﺠﻢ ﮐﻴﻔﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ'ﺑﺤﺪّ
ﺃﮐثر ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﭘس
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻐﺰ ﺭﺍ'ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ' ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻋﻤﻞ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺁﺳﺎ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ'ﻳﺎ
ﻏﻴﺒﻰ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻇﻬﻮﺭ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥﺪﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻫﺪﺍﻳﺖﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮﺩﺳﺖ'ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ'
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻰ
ﻳﻚ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻟﺰﻭﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ' ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺑﻴﻦ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻐﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻰ'ﺁﻧﻬﻢ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠی ﻴﺎ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻪ
ﻧﻈﺎﻡ ﺭﺍ ﻧﻈﻢ
ﺑﺪﻫﺪ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﻈﺎﻡ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﻭﻣﺪﺍﻡ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺮ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺭﻓﻊ ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻗﻄﻊ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺭﺍ'ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻓﻄﺮﻯ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣﺪﺑّﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﻴﺮ ﺃﺯﻟﻰ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻳﺎ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﻴﺐ ﻭ
ﺟﻬﻞ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ'
ﻣﺮﺗﻔﻊ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﻧﻈﺎﻡ ﻓﻄﺮﻯ
ﺭﺍ' ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋی ﺒﺂﻥ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ'
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل
اﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ'ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻴﺒﺮﺍﻯﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻠّﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ'ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻋﻨﺼﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻋﻀﻮﻯ
ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺣﺎﻓﻆ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻥﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ'ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺫﺭﺍﺕ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻓﺸﺎﺭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺎ ﻭﺟﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺩﺭ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻳﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻢ
ﺑﻴﺎﺑﺪ'ﻭﺑﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭﺑﺎﻗﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻴﻚ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﻣﺤﺴﻮس ذﺗﺮ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺗﺮﻋﻘﻠﻰ'ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻓﻮﻕ
ﻣﺎﺩﻯﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﺳﺖ. ﭼﻪ ﺣﻀﻮﺭﺍ
ﻭ ﺷﺨﺼﺎ ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﻭ ﭼﻪ
ﻋﻘﻠﺎ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻠﻰ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺑﺬﻫﻦ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺃﺷﺮ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﺍﻳﺖ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﻭﺍﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ'ﺍﺯ ﺭﺏ ﻗﺎﺋﻢ'ﻭ
ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎﺯ ﺩﻭﺭ'
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺣﻀﻮﺭﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻬﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭘﺬﻳﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺟﺴﺘﻦ ﻓﻌﻠﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ'ﻭ
ﻧﻘﺶ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻤﻔﻬﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻭﮐﺸﻒ ﻣﻰ ﮐﻨﺪ ﻭﺑﮑﺎﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﮑﺶ ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﻫﺮ ﺟﺴﻤﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻋﻠﻤﻰ'ﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻮﺝ ﻭ ﻓﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﻣﻮﺝ ﻧﻮﺭﻯ
ﺭﺍﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻧﮕﻬﺎ' ﺩﺭ
ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻣﺮﺋﻰ
ﻭﻳﺎ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ'ﺩﺭ
ﻣﻨﺸﻮﺭﻫﺎ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻠﺎﺵ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ'
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺭﻧﮓ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﭼﻪ
ﮐﻠّﻰ ﭼﻮﻥ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ'ﻭﻳﺎ
ﭼﻪ ﺟﺰﺋﻰ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﻋﻨﺼﺮ
ﺃﺗﻤﻰ' ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪ
ﺭﻧﮕﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻧﻮﺭ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﮊﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﺑﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﻣﺎ ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﮐثرﺕﻫﺎﻯ
ﮐﻤّﻰ ﻭ
ﮐثرﺗﻬﺎﻯ
ﮐﻴﻔﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺷﻤﺎﺭﺵ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ ﻧﻘﺎﻁ
ﺳﻴﺎﻩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﻧﮓ ﺩﺭ
ﻣﻨﺸﻮﺭﺭﻧﮕﻬﺎﺋﻴﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ'
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺩﻗﻴﻘﺘﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻭﻟﻮ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺘﺠﺰﻳﻪﺃﺗﻢ'ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ'ﻓﺮﮐﺎﻧس
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺻﺪﮔﺎﻧﻪ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﺑﺎﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺃﺗﻤﻰ
ﺟﺪﻳﺪ'ﺟﻬﺶﻫﺎﻯﻨﻮﺭﻯﻮﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺨﺼﻮﺻﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﺍﻝ
ﺑﺮﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻠی ﺃﺗﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪﺩﺭﺍﻃﺎﻕ
ﻫﻴﺪﺳﻮﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس
ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕﺍﺣﺴﺎس
ﻋﺼﺒﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭﻙ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ
ﻭ ﺍﺷﺎﺭﺍﺕ
ﻭﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﮐﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﻬﻢ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﮐﻤﺎﻝ'ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻮﺩﻳﺪﻥ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺣﺴﺎس
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ'ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﺭﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺷﻦ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺳﻴﮕﻨﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ'ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺩﺭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺳﺎﻟﻚ. ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ'ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﻣﻐﺰ ﺗﺎ ﻏﺪﺩ
ﺑﺴﺘﻪ' ﻫﺮﻳﻚ
ﭼﻮﻥ ﻣﻐﺰ
'ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺳﻴﮕﻨﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺭﺍ'ﺑﻌﻠﺎﺋﻢ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺑﺎﻋﻀﺎﻯ ﺩﺭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺳﻴﮕﻨﺎﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ'ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺳﻴﮕﻨﺎﻟﻬﺎ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻤﻮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﺷﺪﺕ
ﻭ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺍﻭﺝ
ﮔﻴﺮﻯ ﺩﺍﻣﻨﻪ
ﻣﻮﺝ'ﻭ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺗﺮﺩﺩﻫﺎ
ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕﻣﺴﻴﺮ
ﻣﻮﺝ'ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺸﺨﺼّﺎﺕ ﻭ
ﺁﺷﺎﺭ ﻫﺮ
ﺗﮑﺎﻥ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻭ
ﺿﺮﺑﻪ ﻋﺼﺒﻰ'ﻳﺎ
ﻳﻚ ﻣﻮﺝ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻥ'ﻳﺎ ﻳﻚ ﺷﻌﺎﻉ
ﻧﻮﺭﻯ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻣﻮﺍﺟﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻈﺮﺍﻓﺖ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ'ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻭ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﻫﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪﺣﺘﻤﺎﻫﺪﻑ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ'ﻭ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ. ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻫﺮ ﻭﺍﺣﺪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ'ﻭﺍﺭﺩ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺳﭙس
ﺩﺍﺧﻞ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺃﺗﻤﻰ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪ ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ
ﮊﻥ ﻭ ﺳﻠّﻮﻝ
ﻭﻋﻀﻮ'ﻭ ﺣﺘﻰ ﮐﻞ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﭼﻨﺪ ﻋﻀﻮﻯ'ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻀﻮﻫﺎﻯ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍنی
ﺮﺍﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺷﻤﺎﺭﺵﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺟﺪﻳﺪﻯ'ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﺳﺎﺧﺘﻪ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺁﻧﺮﺍﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻭ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺩﺭ
ﮐﻠّﻴّﺖ ﺁﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺴﻄﺢ
ﺟﺪﻳﺪﻯ'ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻃﻔﻞ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ'ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺳﺎﺩﻩ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ'ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺄﻭﺝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ' ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﺷﺪﻩ'ﺭﺟﻌﺖ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ' ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺗﺄثیر
ﻭﺗﺄثّر
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺯ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ'ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ' ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺩﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭﻭﺳﺎﺋل
اﺭﺗﺒﺎﻁﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﺧﻴﻠﻰ
ﺳﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﮔﺮ ﻣﺪﻋﻰ
ﺷﻮﻳﻢ' ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻦ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﺎ
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﮐﻮﭼﻚ ﺍﺯ
ﻠﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ' ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﺘﻨﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺳﻴﮕﻨﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻣﻴﺒﻨﻨﺪ. ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﺩﺭ
ﺣﺠﻢ ﻭﻟﻰ
ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻦ. ﻭ ﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ
ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ'ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺧﺎﺹﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻜﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ' ﺩﻭ ﺃﻣﺮ
ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﺴﺎﺧﺘﻪﻭ
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻠﻪ'ﮐﻪﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭﺍﺣﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﺭﺍ
ﻣثل ﻫﻢ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻳﻚ ﻧﻄﻔﻪ
ﭼﻨﺪ ﻗﻠﻮ
ﺷﺪﻩﻭﺑﻈﺎﻫﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ'ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻧﻄﻔﻪ
ﻭ ﻋﻠﻘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ'
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﺍﺧﻞ ﺭﺣﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ'ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ'ﻭ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ ﺧﺎﺹ
ﻓﺮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺒﻰ ﻭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭘﺶ ﻣﺎ ﺟﻬﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ'
ﺑﺮﺍﻯﺪﺭﻙ
ﻭﻓﻬﻢ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪﺑﺎﻫﻢ
ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻗﻄﻌﻰ
ﺻﺎﺩﺭ ﮐﺮﺩ'ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻃﺒﻴﻌﻴﺎﺳﺖ'ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ'ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻭﺩﺭﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ'ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ' ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺎﻧﻮﻥﺠﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ' ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺧﺎﺹﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖﺍﻳﻥ
ﻘﻮﺍﻧﻴﻦ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﻫﺮﻟﺤﻈﻪﺍﻯﺎﺯ
ﺣﻴﺎﺕﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ'ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﭼﻮﻥ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻘﻮﺍﻧﻴﻦ
ثاﺑﺖ
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﺋﻰ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﺳﺎس ﺳﺴﺖ
ﻭﭘﻮﭺ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻥ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ'ﺣﺘﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ ﺷﺒﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺷﺪﻩ'
ﭼﻮﻥ ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ'ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻓﺮﻭ
ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ'ﻭ
ﺍﺳﺎس ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻌﺪﺍ ﻓﺮﻭ
ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ. ﭘس ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ'
ﺍﺯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ'ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻗﺎﻟﺐ
ﺭﻳﺰﻯ ﻭ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﻭﻧﻪ
ﺷﺎﻧس ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺪﻑ ﺍﻭﻝ ﻭ
ﺁﺧﺮ'ﺍﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ'ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻓﮑﺮﻯ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﭘﺮ
ﺯﺣﻤﺖ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻤﮑﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.

ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ'ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﻭﻃﺮﻓﻪ
ﺑﺎﻳﺪﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺸﮑﻠی ﺘﺄثیر
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﺯﺗﺎﺏ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻫﺴﺖ. ﻭﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﮐﻞ' ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﻮﻧﺪﻩ'ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻫﺮ
ﻭﺍﺣﺪ
ﮐﻠّﻰ'ﺑﺎ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﮔﺎﻫﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻠﻤﻮس ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ'ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﻴﻦ
ﻗﻄﺮﻩ ﻭﮐﻞّ ﺩﺭﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻗﻄﺮﻩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻳﺎ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﺩﺭﻳﺎ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﻄﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻗﻄﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ'ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ'ﮐﻪﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ اﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﻣﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ' ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ' ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺷﺪﻥ ﻭﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ'ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ
ﻭﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﻠﻪ
ﺷﺪﻩ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺪﺍﻥﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺻﺎﺩﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﮔﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺰﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﺑﻮﺑﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻴﻮﺍﻥ
ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ'ﮐﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻣﺪﻩ'ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ'
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺟﻬﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻠﻪ ﺟﺎﻯ
ﻟﻤﻴﺪﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﻓﺎﺣﺸﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺰﺭﮒ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻟﺬﺕ ﺳﮑس
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ'
ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺁﻧﻬﺎ'ﭼﻮﻥ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﺮﻯ'ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﻣﺤﻠّﻪﺍﻯ'ﻭﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﻫﺮ
ﻳﻚ ﺑﺎ
ﻫﻔﺘﺎﺩﺍﻃﺎﻕ'ﻭﻫﺮ
ﺍﻃﺎﻗﻰ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺗﺨﺖ
ﺧﻮﺍﺏ'ﻭﻳﻚ
ﺭﻭﺣﻴﻪ
ﻟﻤﻴﺪﻩ
ﺑﺮﺁﻥ'ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺍﻳﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺷﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﺘﻤﺎس
ﻫﻢ ﺧﻮﺍﺑﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺯﻧﺎﻥ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺷﺪﻩ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺍﺯ
ﻏﻠﻤﺎﻥ ﻭ
ﻣﺮﺩﺍﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻟﺬﺕﺟﻨﺴی
ﺪﺍﺩﻥ ﺒﺰﻧﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺟﺰ
ﺳﮑس ﻓﮑﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻧﺎﻟﻪ ﺁﻥ
ﺯﻥ ﺯﺷﺖ
ﭼﻴﺴﺖ'ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﮑس ﺩﺍﺷﺘﻢ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺩﻧﻴﺎ که نکیر
ومنکردارم. ﻏﻠﻤﺎﻥ
ﺣﻮﺭﻳﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺒﻐﻞ ﻣﻦ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻄﻔﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﻨﺴﻴّﺖ ﺯﻥ
ﻭﻣﺮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺳﮑس ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'
ﺑﺎﺯ ﺯﻥ
ﻭﻣﺮﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﻧﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺯﻥ ﻳﺎ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻟﻬﻰ'ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺑﻬﺸﺖ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻪﺷﺪﻥ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﻪﺩﻳﻨﻰ. ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ' ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺷﺖ.
ﺗﺎﺑﺎﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ' ﺻﺮﻑ ﮐﺴﺐ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻣﮑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺸﺶ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ'ﻭ ﭘس
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺁﻥ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺟﻬﻨﻢ ﻓﻌﻠﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺳﭙس
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺳﺨﺖﺗﺮ'
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﺟﻬﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺩﺭﺁﻥ'ﺑﻘﺼﺪ ﺧﻮﺩﺁﻣﻮﺯﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ'ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑﻰ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﮐﻢ ﺩﺍﻧﺶ ﺑﺎﺷﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺑﻬﻴﭻ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻫﻢ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﻭ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺑﺎ ﻣﺎﺷﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺣﺴﺎﺏﻭﺑﺎ
ﺍﻋﺪﺍﺩ ﻭ
ﺍﺭﻗﺎﻡ'ﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻬﺎ'ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﭼﻴﺴﺖ' ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ'ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ'ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺪﺍﻡ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ'ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺠﺎﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ'ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬی
ﻨﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻚ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ' ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺑﮑﻨﻨﺪ' ﺗﺎ
ﺿﻤﻦ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ' ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭﻣﻠﮑﻪ'ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﻤّﻰ ﻭﮐﻴﻔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻭﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ'
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﻫﺪﺍ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻭﺍﺟﺐ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪﺵ'ﻭﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗثبیت ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ'ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﻪﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﺰ
ﺍﺗﻠﺎﻑﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ ﻳﮑﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ'ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﺝ ﺍﻳﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ'
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ'ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺸﺮﻙ' ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻫﻢ'ﺩﺭ
ﺭﺍﻩﺷﺮﻙ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺠﻬﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﻬﺎ'
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ' ﭘس
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﻋﻠﻤﻰ' ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯﻬﺎ
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
که ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻣﻌﮑﻮس ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻮ
ﺑﻨﺎﻡ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺧﺪﺍﻭ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺪس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺍﻳﻦ(ﻣﻠﺄ)ﻳﺎ
ﻣﻠّﺎﻫﺎ
ﻭﻋﻮﺍﻡ
ﺍﻋﻤﻰ'ﻭ ﺑﻰ
ﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻓﺮﺻﺖ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ'ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺗﺮ'ﻭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺴﺦ
ﻭﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ ﮔﻴﺎﻫﻰ'
ﻭ ﺭﺳﺦ ﻭتحت
ﺟﻤﺎﺩﻯ' ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ'ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻡ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺗﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻫﺮﮐس ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺭﻭﺡ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ'
ﺣﺘﻰ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻭﻳﺮﻭس
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ' ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﻋﺮﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ'
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺭﺏّ
ﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ' ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ. ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﭼﻨﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻪ'ﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ' ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ.

ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ'ﺗﺎ
ﻧﻈﺎﻣی ﺒﻬﺘﺮ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﮑﺎﺭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ که
ﺣﻴﺎتی اﺳﺖ. ﻭﻟی
ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬی
ﺪﺭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'ﻫﺮ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﻬﺘﺮ'ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻭﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ ﻧﻈﻢ ﺍﻳﺪﺁﻝ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻨﻈﻢ
ثاﺑﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺁﻧﺮﺍ
ﺷﺎﺑﺖ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ'ﺩﺍﺋﻢ
ﻭ ﻳﮑﺪﺳﺖ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ' ﺃﻣﺮﻯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﭘﺬﻳﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺑﺪﻯ'ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ
ﻭ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻣﺪﺕ ﻭﺣﻘﻴﺮ
ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ'ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻄﻠﺴﻢ
ﺣﻘﻴﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺩﺍﻧﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﺎﺑﻊ
ﻋﻠﻮﻡ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴثروت
ﺪﺭﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺴﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﺗثبیت ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ.
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻌﮑﻮس ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺭﺍ ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﻭﻣﺸﺨّﺺ ﺷﺪﻥ
ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻤﻖ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺷﻤﺎﺭﻩ
ﻳﻚ ﻭﺩﻭ'
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺷﻤﺎﺭﻩﻫﺎﻯ ﺟﺰﺋﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻋﺒﻮﺭ ﻧﻤﻮﺩ
ﺗﺎ ﺑﺮﻗﻢ ﺩﻭ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﭘﺮﺗﺎﺏ ﺗﻴﺮ
ﺃﻧﺪﺍﺯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰﺑﻬﺪﻑ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﺟﺰﺍٴ ﺭﺍﻩ'
ﺭﺍ ﻃﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺟﻬﺶ ﺟﻬﺶ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.

ﺍﻟﺒﺘﻪﺩﺭ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ'ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺑﺎ ﺣﻔﻆ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻭﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
هرﻧﻈﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻥ ﺗﻬﻴﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻫﺴﺖ. ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﺁﻧﺎﻟﻴﺰﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻣﻨﻄﻘﻰ'ﺩﺭ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺎﻟﺐ ﺭﻳﺰﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻌﮑﻮس ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻧﻈﺎﻡ
ﺗﺮﻣﻮﺳﺘﺎﺭﺕ
ﺑﺎ ﻣﺪﺍﺭ
ﺑﺴﺘﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻌﺎﺩﻟﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﻔﺘﺪ'ﻭ
ﻣﻌﮑﻮس
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻧﺴﺎﺯﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺍﻳﻦ
ﺷﺮﻁ ﻣﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻮﺳﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺮﺧﻰ
ﭘﺎﺭﺍﻣﺘﺮﻫﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﮋیک'ﺣﺪّ
ﻣﻌﻴﻨﻰ ﺩﺭ ﮐﻢ
ﻭﺯﻳﺎﺩﻯ ﻭ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺁﻥ'ﺑﻬﻢ
ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﻭﻧﻈﺎﻡ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ'ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﻫﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﻌﮑﻮس
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻧﺸﻮ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺤث ﻧﻈﺎﻡ
ﺑﻬﺘﺮﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻴﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻄﻌﻰ'ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﺯ
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺩﺭ(ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺣﻴﺎﺕ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﻳﻚ ﻧﻈﺎﻡ ثاﺑﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻌﮑﻮس
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭﻣﻄﻠقی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺣﺘﻰ ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻪ
ﺭﺍ
ﺍﺗﻮﻣﺎﺗﻴﻚ
ﺑﺎ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺎﺷﻴﻥﻤﻤﮑﻦ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺳﺮﻋﺖ
ﺑﻴﺶﺍﺯ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﻨﻨﺪﻩ'ﮐﻪ
ﮔﺮﺩﺵ ﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭﻭﺯﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﮔﺮﺩﺵ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮﮐﺰ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ'ﻭ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺒﺴﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺳﻮﺧﺖ
ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻭ
ﺳﺮﻋﺖ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﺮﻋﺖ ﮐﻢ
ﺷﻮﺩ'ﺑﺎﺯ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻭﺯﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ'ﺑﺠﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ'ﻭﺭﺍﻩ
ﺳﻮﺧﺖ ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﺪ' ﺗﺎ ﻋﮑﺶ
ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ'ﻭﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺣﺎﺻﻞ ﮔﺮﺩﺩ'ﮐﻪ
ﺗﻨﻈﻴمیﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺷﺎﻧﻴﻪ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭﺟﺴم
ﻮ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﮐﺎﻓﻰ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺍﻳﻦ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺸﻠﺎ
ﺳﻠّﻠﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰ ﺗﺎ ﻫﺸﺖ
ﺩﻗﻴﻘﻪ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺧﻮﻥ
ﻳﺎﺍﮐﺴﻴﮋﻥ
ﺭﺍ ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻨﺪ ﺩﻗﻴﻘﻪ
ﻧﻔس ﻧﮑﺸﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺳﻘﻮﻁ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ
ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﻨﺪ.

ﻧﻈﺎﻡ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺻﻨﻌﺘﻰ'ﺷﺒﻴﻪ
ﮐﺎﺭ ﻗﺎﻳﻖ ﺗﻨﺪ
ﺭﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﺴﻮﻯ ﻫﺪﻑ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ'ﺧﻂ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ ﺑﺠﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺃثر ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻳﻖ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ
ﺩﻳﺪ'ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﭘﻴﺶ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﻌﮑﻮس
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﻳﻖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﮕﺬﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺃثر ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﺑﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍﻥ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻫﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺮﻳﻊ
ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩنی ﻭﺍﻳﻦ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻌﮑﻮس ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺁﻥ ﻫﺴﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ(ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﺄﺧﻴﺮ) ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ
ﺩﺭ(ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻄﻠﻖ) ﻫﻤﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻄﻠﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ'ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺩﺭﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ثاﺑﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ' ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻌﮑﻮس ﺁﻥ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺎﺧﺒﺮ
ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﻧﻈﺎﻡ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺩﺭ ﺻﻨﻌﺖ
ﺑﺸﮑﻞ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﺧﺒﺮ
ﺷﺪﻥ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣؤثّر ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺷﺪﻥ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻇﻬﻮﺭ
ﺁﺷﺎﺭ ﻫﺮ
ﻋﻤﻞ'ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﻌﺪﻯ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺴّﺎﺳﻴّﺖ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ'ﺍﻧﺤﺮﺍﻑﺍﺯ
ﻣﺴﻴﺮ'ﻭﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻘﺮﺭ
ﺑﻮﺩﻩ' ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻋﮑﺶ ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﺻﻨﻌﺖ ﻫﺴﺖ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺗﺼﺤﻴﺢ ﻳﺎ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺷﻮﺩ'ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻭﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻤّﻰ ﻭ ﮐﻴﻔﻰ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ. ﻭﻋﺎﻣﻞ
ﻣؤثّر ﺩﻳﮕﺮ'
ﺯﻣﺎﻥ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻝ ﺩﺭ
ﻧﻈﺎﻡ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻞ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ'ﺯﻣﺎﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺑﮕﻴﺮﺩ'ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻭﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻤّﻰ ﻭﮐﻴﻔﻰ
ﺭﺍ ﻣﻌﻨﻰ ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻣﺴؤﻝ ﺍﻳﻦ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﺑﺎﺯ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺭﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﺎﺯﺩ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺗﺄثیر ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻭﺯﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﮔﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﻣﺮﮐﺰ'ﺩﺭ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺳﺮﻋﺖ
ﻣﺎﺷﻴﻦ'ﺑﺎ ﻣﻮﺍﺩﻯ
ﺯﺍﺋﺪ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﻭﺯﻧﻪ ﻫﺎ'ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﺑﻴﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻈﺎﻡ
ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺎﺷﻴﻦ'ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻳﺒﺮ
ﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻴﺰ'
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﮑﻨﺘﺮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﺼﺪﻯ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺰ' ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﮑﻨﺘﺮﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ ﻭﻣﻐﺰﻯ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺩﺭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺩﻗﻴﻖ
ﮐﺎﺭﻧﮑﻨﺪ. ﭘس ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﺎﺭ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺗﻦ' ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﻣثبت
'ﻭﺩﺭ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯﻮﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕﻣﻨﻔﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋی اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻴﺎﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺰﻣﺎﻥ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ عکس
ﺍﻟﻌﻤل ﻔﻮﺭﻯ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻓﺮﺻﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ'ﻧﻌﻤﺖ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﻋﻈﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ'ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻭﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻣﺴﻴﺮ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮔﻮئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺎﺭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣلی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮﻳﻦ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻠﺴﮑﻮﺏ ﻫﺎﻯ
ﻓﻀﺎﺋﻰ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺭﺻﺎﺩ
ﻭﺗﻮﺟﻪ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺷﻨﺎس
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﻠﺴﮑﻮﺏ'
ﭼﻮﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺭﺩ' ﻫﻢ ﺧﻮﺩ
ﺳﻴّﺎﺭﻩ'ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﮐﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺎﻩ
ﺗﻠﺴﮑﻮﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﻣﺮﮐﺰ
ﻋﺪﺳﻰ
ﺗﻠﺴﮑﻮﺏ ﻧﻴﺰ'
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺣﺮﮐﺖﮐﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻭﺿﻮﺡ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩ. ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻭ
ﺳﺮﻋﺖ ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻠﺎﺡ' ﮐﻪ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺳﺎﺑﻴﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺩﻭﻃﺮﻑ ﻋﺪﺳﻰ
ﺍﺻﻠﻰ' ﺩﻭ
ﻋﺪﺳﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ ﮐﻞ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭﺭﻭﻯ
ﺻﻔﺤﻪ
ﻣﻴﻨﻮﺗﻮﺭ
ﻣﻨﻌﮑس
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﻨﻈﺮﻩ'
ﺩﻳﺪ ﺩﻭ ﻋﺪﺳﻪ
ﺑﺮﻭﻯ ﻫﻢ'ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺭﺍ ﻭﺍﺿﺢ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ'
ﭘس ﻋﺪﺳﻰ
ﺍﺻﻠﻰ' ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺷﻨﺎس
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭﺿﻮﺡ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﺩﻭ ﻋﮑس
ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ'ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻋﺪﺳﻪ ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻋﺪﺳﻰ ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺭﺍ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻭﺿﻮﺡ ﺩﻳﺪ ﺁﻥ
ﻣﻄّﻠﻊ ﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺩﻭ
ﻋﺪﺳﻰ
ﺟﻨﺒﻰ'ﺳﺘﺎﺭﻩﺭﺍ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺩﻭﺭ ﺗﺮﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﮐﻞ ﺗﻠﺴﮑﻮﺏ'ﻭ
ﺳﺮﻋﺖ ﺣﺮﮐﺖ'ﻭ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺳﺘﺎﺭﻩ'ﺷﻨﺎس
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻀﺎﺋﻰ
ثباﺕ ﺣﺮﮐﺖ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻭﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺭ
ﺩﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣؤثّر ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰﻫﺴﺖ'ﭼﻮﻥ
ﻣﺤﻴﻂ ﺃﺗﻤﺴﻔﺮ
ﺯﻣﻴﻦ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻏﻠﻴﻆ ﺗﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻮﻓﺎﻧﻬﺎﺋی
ﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭ
ﻳﺎ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﺪﻥ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺩﺭ ﺟﺎﻯ
ﺍﺻﻠﻴﻮ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﺻﺮﻑﻧﻈﺮ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺯﻳﺎﺩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻧﻮﺭ
ﺳﺘﺎﺭﻩ'ﮐﻪ
ﺑﻤﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻧﻮﺭﻯ ﻓﺎﺻﻠﻪﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﺮ ﺳﺘﺎﺭﻩﺍﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ ﻧﻴﺴﺖ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ'
ﺗﺎﺯﻩ ﺳﺘﻮﻥ
ﻧﻮﺭ
ﺳﺘﺎﺭﻩ'ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺍﻧﺸﺘﻦ'ﺗﺤﺖ
ﺟﺎﺫﺑﻪ ﻣﺮﮐﺰ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻣﺮﮐﺰ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ'ﻭﻫﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺟﺬﺏ'ﻧﻮﺭ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺴﻴﺮ
ﻧﻮﺭ ﺑﺎ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻳﺎﺑﺪ' ﺑﻴﺴﺖ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ
ﺑﻤﻨﺒﻊ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﺷﺪ'ﻭﺑﺴﻰ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ ﺳﺎﻝ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﮔﺮﺩﺩ.
ﭘس ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﺳﺘﺎﺭﻩﺷﻨﺎس
ﻣؤثّر ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ
ﻧﺎ ﺭﺳﺎئی
هاﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺄﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻩ'ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻬﻢ
ﺑﺰﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﺗﻨﻈﻴم
ﻤﻤﻴﺸﻮﺩ. ﭘس
ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺑﺎﻳﺪ'ﻳﻚ
ﻣﺪﺍﺭ ﺑﺴﺘﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ'ﻋﻠﻰ
ﺭﻏﻢ ﻫﻤﻪ
ﺣﺮﮐﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ' ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻋﻤﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﻭﻫﻢ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺍﻭ'ﻭ
ﻫﻢ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﺎﻯ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﺯﻳﺮﺍﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺁﻟﻮﺩﻩ'ﻭﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺁﻥ ﮐﺮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺻﻨﻌﺖ
ﮐﻪ ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺧﺴﺎﺭﺍﺗﻰ ﺩﺭﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻫﺮ ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﻫﺴﺖ'ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﺑﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺿﺮﺭﺵ
ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻭﺗﺴﺮﻳﻌﮑﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑﻳﮑﺪﻳﮕﺮ'ﻭ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻴﻬﺎﻯﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﻭ ﺍﺳﻴﺮ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺠﻬّﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻟﺪﻳﮕﺮ
ﺩﻳﺪﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﭼﻪ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ' ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ'ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ'
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔت گاﻧﻪ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭﺧﻨثی
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺭﺍ ﺑﺎﻋث
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺩﺍﺋﻢ
ﺃﺑﺪﻯ'ﻭ ﻳﺎ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻗﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ' ﺩﺭﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ'ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻴﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ'ﺩﺭ ﻓﻘﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﻠﺬﺕ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺘﺮﻙ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺎ ﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻧﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﻮﻩ ﻭ
ﺟﻨﮕﻞ ﻭ ﺩﺭﻳﺎ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ همین
ﻫﺪﻑ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﺎ
ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪﻏﺎﻓﻠﺎﻧﻪ ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ اﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺮﻑﻟﺬﺕ
ﺷﮑﻢ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻴﻢ'ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺿﺮﺭﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﺭﺍ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ
ﺭﺍﻫﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﻴﻤﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ'ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﻳﻢ. ﮐﻪﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ ﺑﻰ
ﺧﻴﺎﻝ ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﻗﻤﺎﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭﻫﺴﺘﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺡ
ﻣﺎ'ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺪﻩ'ﻭﺷﺒﻨﻤﻰ
ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻰ ﮐﺮﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﻣﻄﻠﻖ
ﺧﻮﺩ'ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ.
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﮐﺴﻰ ﻫﻢ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﺩﻗّﺖ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ'ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺷﺪﻥﺎﺯ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺣﺮﮐﺖﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ' ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ'ﺍﺯ ﻧﻈﺎﻡ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺕ
ﻃﻔﻞ
ﺩﺭﺣﺮﮐﺖ'ﻭﻭﺭﺯﺷﮑﺎﺭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﻯ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﭘﻨﮓ
ﭘﮕﻨﮓ'ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺎﺯﻯ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺮﻋﺖ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺧﺒﺮ'ﻭﺳﺮﻋﺖ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻋﮑﺶﺍﻟﻌﻤﻞ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﺩﻥ ﮐﻠﻴﺪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﻣﻐﺰ' ﺗﺎﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻭ
ﺑﺘﺼﺤﻴﺢ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ'ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ' ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﺮﻋﺖ
ﻭ ﺩﻗّﺖ'ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺷﺎﺑﺖ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ'ﻭ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ'ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﻭ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﺘﻰ
ﺍﻃﻔﺎﻟﺒﺪﻭﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ'
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﻩ ﻭﻣﺎﺩﻩ'ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﻮﻗّﻊ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻭﮐﺎﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻝ'ﻭ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻭ ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮ ﺍﺯﺯﻧﺪﻩ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺖ'ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﻤﻚ ﻭ
ﺍﻣﺪﺍﺩ'ﻭ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭح ﺪﺭ ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ'ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻥﺸﺎﻳﺪ ﺳﺨﺖ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪﺳﺨﺖﻭﺗﻠﺦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪﺷﻮﻧﺪ'
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻭ
ﺁﺳﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﭘﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻨﺪ'ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﻭﻣﻤﺎﻧﻌﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐﻓﻄﺮﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻓﺴﺎﺩ ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬی ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ' ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻭﻥ ﻗﺼﺪﻯﺑﺎﺷﺪ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻌﻤّﺪ
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻧﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﻭﺭﺯﺷﮑﺎﺭﺍﻥ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻫﺮﻋﻀﻮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﻴﻢ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻭﺭﺯﺷﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻭﺍﺯﻩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺷﺎﻳﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻴﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ'ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﺑﺎﻥ
ﻫﺎﺭﺍ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﮐﻨﺪ. ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻦ'ﻭ
ﻣﻨﻈّﻢ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺁﻥ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ
ﺑﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﻭﺍﻟﻴﺒﺎﻝ'ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺑﺎﺯ ﺟﺎﻯ
ﻭﺭﺯﺷﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻋﻮﺽ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺗﻴﻢ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﮑﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺭﺍ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭﻣﻨﻈّﻢ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥ
ﻭﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻦ'ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﮐﻤّﻰ
ﻭﮐﻴﻔﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺎﻝ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺭﺳﻴﺪ'ﮐﻪ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺍﻭ' ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻗﻴﻖ
ﻭ ﻇﺮﻳﻒ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴکی
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻧﺶ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪﺍﻧﺤﺮﺍﻑﺩﺳﺖﺩﺍﺩﻩ'ﻭﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻔس ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻟﺎﺯﻡ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ'ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻳﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻰ'ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﻧﻪ ﺗﺮ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺪﺍﺩﻯ
ﺫﻫﻨﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻣﺪﺍﺩﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﺴﻢ
ﺳﺎﻟﻚ' ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺬﻫﻦ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ'ﭼﻮﻥ
ﺣﺮﮐﺖ ﻋﺮﻭﺳﻚ
ﺧﻴﻤﻪ ﺷﺐ
ﺑﺎﺯﻯ' ﺩﺭ
ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭ ﻫﺪﻑ ﺩﺍﺭ
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ'
ﺑﻤﻮﺟﺐﻳﻚ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻤﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺝ ﻭﻧﻈﺮ
ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺼﺎﻓﺎ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ' ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ ﻭ
ﻫﻮﺵ'ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻈﺎﻡ
ﻣﻨﻈّﻢ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻃﺒﻖ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻣﻮﻗّﺘﺎ
ثاﺑﺖ'ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ ثاﺑﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭؤﻳﺎ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺴﺎﻟک
ﻨﺸﺎﻥﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﻘﺪّﺵ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﭼﺰﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ'ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻨﻈّﻢ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻇﺮﻳﻒ ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺎ ﻣﺤﺴﻮس
ﻭﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻌﻘّﻞ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻰ
ﻋﻤﺮ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﺟﺎﻯ
ﺁﻥ'ﻭ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺩﺭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥﺎﻧﺪﻳﺸﻪﺁﻥ'ﻭ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺟﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻥ'ﻣﻨﻈّﻢ ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺗﺮ'ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ ﺭﺍ
ﺳﺎﻟﻢ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ'ﻭﻫﻢ
ﻋﺮﺽ ﻋﻤﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺖﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻢ ﻋﻤﻖ ﻋﻤﺮ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ'ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻮﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﻧﺒﺎﻳﺪ'ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻢ ﻋﻤﻖ
ﺑﺎﺷﺪ'ﭼﻮﻥ ﺳﺎﺣﻞ
ﭘﺮ ﻟﺠﻦ
ﻣﺮﺩﺍﺏ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻐﺰ'ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﻧﻈﻢ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﺎﻭﺵ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ'ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭﺳﻴﻊ
ﺍﺯ ﻣﻮﺍﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻃﻔﻠﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﺑﺪﻫﺪ'ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺍﻳﻦ ﭘﺎﺭﺍﻣﺘﺮ'ﻳﺎ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ'ﻳﺎ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﻭ ﺭﻃﻮﺑﺖ' ﻭﺑﺎ
ﺳﺮﻋﺖ ﮐﻨﺘﺮل
کنندﻩ ثباﺕ'ﮐﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﻦﭘﺎﺭﺍﻣﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﭙﺎﺭﺍﻣﺘﺮﻫﺎﻯ
ﺣﺴّﺎس ﺗﺮ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻤﻄﻠق ﻮﻋﺎﻣﻞ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ' ﺿﻤﻨﺎ
ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭﭘﺎﺭﺍﻣﺘﺮ'ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ اﺮﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻌﮑﻮس ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻌﮑﻮس ﺭﺍ
ﻋﺎﻣﻞ ﺍﺻﻠﻰ
ثباﺕ ﻳﻚ ﻧﻈﺎﻡ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﻧﻈﺎﻡ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺗﻦ'ﻭ
ﻧﻈﺎﻡ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺫﻫﻦ'ﻭ ﻧﻈﺎﻡ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ
ﻳﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﻨﻴﻢ.
ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﻧﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻄﻠﻖ'ﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻪ ﺗﺤﺖ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮﻳﻦ ﺩﺭﺟﻪ
ﺷﺮﺍﻓﺖ'ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺳﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ'ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ'ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻴﻚ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ(ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ)ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.

ﺍﮔﺮ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ'ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻳﻚ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺗﻨﻈﻴﻢ'ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ثباﺕ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺑﺎ ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺭﻳﺎﺿﻰﻃﺮﺩﻯ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺃﻣﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮐﻨﻨﺘﺪﻩ ﻋﮑﺶ
ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻤﺘﺮ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻃﺮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ'ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ثوﺍﺏ'ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ ﮐﻨﺎﺭ
ﻃﺎﻗﭽﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺎﭖ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﺪﺍﻟﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﮐﻪ
ثوﺍﺏ ﺳﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺗﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻋﮑﺴﻰ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﺍﺣﺴﺎسﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﺪ'ﻭﮐﻢ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﻓﻬﻢ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮐﺮﺩ
ﺩﻭﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻃﺮﺩﻯ ﻭﻋﮑﺴﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﺭﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻔﻬﻤﺪ'ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﺪ. ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻣﺪﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺷﺮﻳﻚ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻔس ﮐﺸﻴﺪﻥ ﻭ
ﻃﭙﺶ ﻗﻠﺐ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺻﺪ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺎﻧﻴﺴﺖ'ﻭﺩﺭﺩﺳﺖ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻓﺮﺽ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ'ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺭ ﺩﻭﺍﻡ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪﻣﺮﮒﻫﺴﺖ. ﭘﺶ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﻌﮑﻮس
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ'ﺩﺭ
ﻧﻈﻢ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺑﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺟﺴﻢ ﺑﺎ ﺿﻌﻒ ﭘﻴﺮﻯ
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﺫﻫﻦ
ﮐﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ ﻭ
ﻳﺎ ﺿﻌﻒ
ﻭﺯﻭﺍﻝ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ'ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ' ﻭ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭ
ﭘﺮ ﺧﻄﺮ ﺧﻮﺩ'
ﺑﻬﻴﭻ ﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺰﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﻴﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻢ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ'ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺑﺤﺎﻝ
ﭼﻘﺪﺭ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﺪ. ﭘﺶ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﻠﺎﺵ
ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻫﺮ ﺗﺄﺧﻴﺮ ﻳﺎ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﻬﻢ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻫﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﺭﻧﻈﺎﻡ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ'ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﻳﺎ
ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ'ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺧﺒﺮ ﻭ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ'ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﻋﺖ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺑﺸﺮﻁ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ ﻫﺪﻑ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭ
ﺻﻠﺎﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺎﻡ
ثاﺑﺖ'ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯ ﻳﺎ ﮐﻢ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﻧﻈﺎﻡ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ثباﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﻢ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ثباﺕ ﻭ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﻮﺩﻥ
ﮐﺎﺭ ﻳﻚ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮐﺎﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮﺩﻥ
ﺗﻦ ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻣﻐﺰ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺷﺮﻁ ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺭﺍ'ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ریاضی
ﻭﺗﺼﺎﺩﻓﺎﺕ ﻭ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎﺕ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﻧﺰﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻠﻚ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﻧﻈﺮ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﮐﺪﺍﻡ ﻧﻈﺎم
ﺪﺭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﺯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻫﻢ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺳﻴﺪ'ﭼﻪ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ اﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻌﺪﺍ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺣﺴﺮﺕ ﺑﺒﺎﺭ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﻤﺪﻳﺪ
ﻫﻢ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﺏﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻳﺎ ﺑﻴﺪﺍ'ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻳﺎ ﺟﺎﻫﻞ. ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ
ﺷﺘﺎﺏ
ﺑﺴﺮﺍﺯﻳﺮﻯ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻳﻦ ﺣﺮﮐﺖ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﺮ ﻓﮑﺮ
ﮐﻤﻴﻢ'ﺯﻣﺎﻥ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻗﻴﻖ ﺗﺮ
ﺑﺰﻣﺎﻥ ﻭ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ
ﺑﻬﺴﺘﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﻴﻢ'ﺍﺣﺴﺎس
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ'ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻤﺮ ﻃﻮﻳﻞ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺳﺖﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﺳﮑّﻪ'ﻧﻤﻮﺩﺍﺭ
ﺳﻘﻮﻁ ﺳﮑّﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﻯ ﻭ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺩﺭﺻﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮ
ﺭﻭﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﮑّﻪ.
ﻭﻟﻰ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﺸﺪﻩﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺮﻋﺖ ﺑﺎﺩ'ﮐﻪ
ﺭﻭﻯ ﺣﺮﮐﺖ
ﺳﮑّﻪ ﺃثر ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﺃثر
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﻯ ﻫﻤﻪ ﺣﺮﮐﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ'ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﺳﮑّﻪ ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﺷﺪﻩ ﺃثر
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻳﻚ ﺑﺎﺯﺭﻯ'ﻳﺎ
ﻳﻚ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻥ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﺪ. ﭘﺎﻯ ﻋﻠﻢ
ﻣﻨﻄﻖ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺑﺎﻳﻨﺠﺎ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ'ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻘﻮﻁ
ﺳﮑّﻪ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﻢ ﻧﺸﺪﻩ. ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺟﻚ
ﭘﻮﺕ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺯﻧﻴﻢ'ﺑﺎﺯ
ﭘﺎﺳﺦ ﺑﺮﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺸﮑﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺟﻚ
ﭘﻮﺕ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺗﺎﺵ
ﻧﺮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺮﻳﺰﻳﻢ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨی
اﺭﻗﺎﻡ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﺎ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭ ﺑﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ'ﺣﺎﻝ ﻣﻬﻢ
ﻭﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﭼﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ ﻳﺎ
ﻃﺒﻴﻌﻰ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭ. ﭘس
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﻫﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ
ﻧﺎﺳﺰﺍ ﮔﻔﺖ
ﻳﺎ ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺪ ﮔﻔﺖ'ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺖ. ﻋﻠﻢ
ﻭﺭﺍﻩ ﻓﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺸﻒ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺷﺎﺑﺖ ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﻭ ﻧﺎﻡ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ'ﻳﺎ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺁﻣﺎﺭﻯ
ﻭ ﮔﺰﺍﺭﺷﺎﺕ
ﺁﻣﺎﺭﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻳﻦ ﺁﻣﺎﺭ
ﻧﻘﺶ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺋﻴس
ﺟﻤﻬﻮﺭﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻣﺸﺨّﺼﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺪﺭ ﮐﺸﻮﺭ
ﺑﺠﺮﻳﺎﻥ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪ'ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ' ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻚ
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﺯﻭﺍﻝ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ' ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ'
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻳﻚ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺋﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﻮﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎﻯ
ﻗﻮﻣﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﻞّ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻗّﺖ ﻭ ﺑﻠﻮﻍ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺑﻘﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻣﺴؤﻝ
ﺍﻳﻦ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﺯ ﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﭼﻮﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺑﺤث
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﺭﺍ
ﺑﻔﺮﺻﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﻣﻞ
ﺗﺼﺎﺩﻓﺎﺕ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻯ
ﻗﺎﺋﻞ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺍﺗّﻔﺎﻕ ﺭﺍ
ﻣﺤﺘﻤﻞ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻫﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺑﺎﻫﻢ ﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ
ﺑﺎﻫﻢ'ﻳﺎ
ﺩﺭﺿﺪ هم
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭﺑﺤث ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ'ﺑﻮﺩﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﻬﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﭼﻨﺪ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻭ ﭼﻨﺪ ﻫﺪﻓﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺎنعة ﺍﻟﺠﻤﻊ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻧﮑﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺯﻳﺒﺎﻯ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻳﺎ ﻳﻮﻧﮓ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﻭﻗﻮﻉ
ﻫﺮﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻣﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﻟﻴﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﺎﻗﻠﻰ'ﻭﻣﺸﻴّتی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻭﺃﺯﻟﻴّﺖ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺩﺭﺳﻄﻮﺡ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ'ﮐﻪﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺳﭙﻨﻮﺯﺍﻯ
ﻫﻠﻨﺪﻯ'ﺑﻨﻔﻊ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﺽ
ﮐﻨﻴﻢ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺃﺑﺪﻯﺪﺭ ﺫﻫﻦ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺷﺪ. ﻭ ﻫﻴﭻ
ﺳﺎﺣﻞ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻓﮑﺮﻯﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻮﺩ'ﭘﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯﺟﻮﺍﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﺩﺭ
ﻣﺮﺗﻊ ﺳﺮﺳﺒﺰ
ﻓﻠﻚ'ﻣﺸﻐﻮﻝ ﭼﺮﻳﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﺃﻯ ﮐﺎﺵ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺮﻩ ﺧﺮ
ﻣﻴﺂﻣﺪ ﻭ
ﺍﻟﺎﻍ ﻣﻴﺮﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﺒﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﺴﺎس ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﺑﻰ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ'ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻭ ﺧﺴﺎﺭﺕ
ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ'ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺳﻮﺩ ﻭﻟﺬﺕ ﻭﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﻭﭘﻴﺸﺮﻓﺖﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ. ﻟﺬﺍ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺁﻥ'ﺭﻓﻊ ﺧﻄﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﻧﻪ ﻃﻠﺐ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺬﺕ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﻣﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺗﻮ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻢ'ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺸﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺷﻮﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﺮ
ﺩﻭﺟﻬﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻧﺮﻓﺖ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻫﺴﺖ'ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻨﻊ ﺳﻘﻮﻁ
ﺩﺭﺟﻬﻨّﻢ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ'ﺍﮔﺮﮐﻪ
ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻫﻨﻮﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺍﺳﺖ'
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺮﻩ ﺧﺮ
ﻭ ﺍﻟﺎﻍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻧﮑﺘﻪ
ﺟﺎﻟﺐ ﮐﻪ ﻧﺎﺏ
ﻭ ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﺍﺳﺖ'ﺩﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻟﺰﻭﻡ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻋﺼﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺑﺮﻕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺭ
ﻋﺼﺐ'ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻓﻌﺎﺕﭘﺮﺗﺎﺏ
ﻭ ﺗﮑﺎﻥ ﮔﺬﺭ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﻭ
ﻃﺒﻖ ﺗﺮﺗﻴﺒﻰ
ﺍﺯ
ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎ'ﮐﻪ
ﻣﻌﻨی ها ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻌﻨی ها ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﺼﺐ ﺑﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ
ﺿﺮﺑﻪ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎﻋﺼﺎﺏ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﺪ'ﻭ
ﻓﺮﺻﺖ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﺩﺍﺋﻢ
ﮔﺮﺩﺩ'ﺍﻣﮑﺎﻥ
اﺗّﺼﺎﻝ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﻧﺘﻴﺠﻪﻭ ﺃﺷﺮ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﺼﺐ ﻣﻨﻔﺠﺮ
ﺍﺯ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻰ'
ﻋﺼﺐﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭﻡ ثاﻧﻴﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻮﺩ'ﺑﺎﺯ
ﺳﻴﮕﻨﺎﻝ ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻋﺒﻮﺭ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻣﺎ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺣﺴّﺎﺵ ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ'ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻣﻨﻈّﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ
ثاﺑﺖ'ﻭ ﻫﻢ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ'ﻭﻟﻰ
ثاﺑﺖ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ'ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺪﺍﻭﻡ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺩﺭ
ﻣﻴﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺳﻠّﻮﻝ ﻋﺼﺒﻰ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻬﻢ
ﺑﺨﻮﺭﺩ' ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺍﺧﺘﻠﺎﻝ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﻋﺼﺐ
ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺩﻳﻮﺍﺭﻩ
ﻗﻠﺐ'ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻗﻠﺐ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﻭ ﺧﻮﻥ ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻣﻐﺰﻯ' ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﮕﺎﻩﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﺮﺍﺣﻰ ﻗﻠﺐ
ﺑﺎﺯ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻳﻚ ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﻣﻮﺭﺩ'ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺩﻳﻮﺍﺭﻩ ﻗﻠﺐ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻣﻐﺰ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ'
ﻳﻌﻨﻰ ﻗﻠﺐ ﺯﻧﺪﻩ
ﮔﺮﺩﺩ'ﮐﻪ ﺗﻦ
ﻧﻴﺰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﺷﺪّﺕ ﻣﺤﺮﻙ ﺧﺎﺭﺟﻰ'ﻭ
ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺃثر
ﺩﺭ ﺍﻋﺼﺎﺏ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺧﻄّﻰ
ﻭﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻟﻮﮔاﺮﻳﺘﻤﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ'ﮐﻪ
ﺑﺎ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ'ﻭﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺑﻨﻮﻋﻰ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺰﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ'ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﻟﻮﮔﺎﺭﻳﺘﻢ
ﻭ ﭼﻨﺪ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺭﺍ
ﺑﺴﺨﺘﻰ ﺩﺭﻙ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ' ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻥ ﺗﻮﺍﺗﺮ ﻭ
ﺗﺮﺩﺩ ﻭ
ﻓﺮﮐﺎﻧس ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻭ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﺯ
ﻧﻘﻄﻪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ'ﺗﺎ
ﻧﻘﻄﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻭﻫﺪﻑ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ
ﻋﺠﻴﺐ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺒﺰﺭﮔﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭ ﺃﺯﻟﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ'ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩ. ﻭ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻐﺰ ﺳﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺑﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﮐﺎﺭﺵ
ﻭ ﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺗﺶ
ﺭﺍ ﺭﻗﻤﻰ ﻭ
ﻋﺪﺩﻯ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺭﻳﺎﺿّﺎﺕ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩﺍﻯ اﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺗﻤثیلی ﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺯ
ﺍﺭﻗﺎﻡ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻗﻢ
ﻣﻌﺪﻝ ﻧﻘﺶ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺣﺎﺻﻞ ﺧﺒﺮ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺭﻗﻤی
ﻮ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻗﻢ
ﺗﮑﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﻫﺮﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﺎ ﻗﻮﻯﺘﺮ
ﻭﻳﺎ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ' حاﺻﻞ
ﺟمع ﺁﻧﻬﺎ ﻳﻚ
ﺧﺒﺮ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺧﺎﺻﻰ ﺑﮑﻨﺘﺮﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻩﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻳﺎﻋﮑس
اﻟﻌﻤلی ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﺧﻮﺩﺵ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ
ﮐﺮﺩ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﭼﻮﻥ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺻﺪﺍ ﻭ ﻳﺎ
ﮐﻠﻴﺪ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ'ﻳﺎ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻳﻚ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻣﻐﺰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺗﻤثیلی ﺭﻗﻤﻰ
ﺩﻳﺠﻴﺘﺎﻟﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺤث
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ ﺗﺎ ﭼﻪ
ﺣﺪّﻯ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﺷﻴﻨﻬﺎﻯﺣﺴﺎﺏ'ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺭﻗﻤﻰ ﻭﻧﻪ
ﻋﺪﺩﻯ'ﺍﺯ ﺃﺻﻞ
ﻫﻤﻪ ﻳﺎ ﻫﻴﭻ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺃﺻﻞ ﺁﺭﻯ ﻳﺎ
ﻧﻪ'ﻭ ﻳﺎ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺧﻂ ﻳﺎ
ﻧﻘﻄﻪ بی
ﻤﻌﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ
ﮐﻤّﻴﺘﻰ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺯ
ﻭﺿﻊ ﮐﺎﺭ
ﻣﺎﺷﻴﻦ'ﺳﺎﺩﻩﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺗﻤثیلی 'ﺧﻂ
ﮐس
ﻟﻮﮔﺎﺭﻳﺘﻤﻰ
ﺍﺳت ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﻫﺮ ﻣﺤﺼﻠی هست.
ﻭﭼﻮﻥ ﻋﺼﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺷﺪﺕ
ﻣﻌﻴّﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻤﺘﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺎﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻳﺎ
ﻧﻘﻄﻪ ﺑﺤﺮﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭘﺶ ﻋﺼﺐ
ﺑﺎ ﺩﻭ ﺣﺎﻟﺖ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﺿﺮﺑﻪ ﻭ
ﺗﮑﺎﻧﻰ' ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺴﺖﻭ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪﺣﺪّ
ﻭﺳﻂ
ﻭﻣﻴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻋﺼﺐﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﺴﺐ(ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺪﻥ'ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺿﺮﺑﻪ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻭ ﺗﮑﺎﻧﻪ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻥ ﻋﺼﺒﻰ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﺳﻠّﻮﻝ
ﻋﺼﺒﻰ'ﻳﻚ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺗﺮﺷّﺢ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩﻭﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺗﮑﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ. ﺑﺎﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺭﻗﻤﻰ ﻭﻋﺪﺩﻯ
ﺩﻳﺠﻴﺘﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺗﺼﺎﻝ
ﺍثرﺑﻌﺼﺐ ﺑﻌﺪﻯ
ﺗﺎ ﻣﻐﺰ'ﺑﺎ
ﻓﺮﮐﺎﻧس
ﺗﮑﺎﻧی ﻭ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﭼﮕﺎﻟﻰ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻋﻀﻮ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺗﻤثیلی
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺮﻗﻤﻰ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﺃثر ﺿﺮﺑﻪ ﺩﺭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺑﺮﺍﻩ
ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﻴﻔﺘﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺩﺳﺖﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻧﻰ ﺭﻗﻤﻰ
ﻭ ﺗﻤثیلی ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻤﻐﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ'ﮐﺪﺍﻡ ﻳﻚ
ﺍﺯ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﺼﺒﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ؟ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻧﻮﻉ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﻋﻠﻢ ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ'ﺍﺯ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺣﺴﺎسﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻌﺼﺐﺭﺍ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﺮﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﻕ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻭ(ﺑﺮﻕ ﺣﻴﺎﺗﻰ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﺠﺮﻳﺎﻥ ﺑﺮﻕ(أی
سی) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﺮﻕ (دی
سی ) ﻭ
ﺩﺍﻳﺮﮐﺖ
ﻣﺪﺍﻭﻡ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﻨﻌﺖ ﺑﺮﻕ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻧﻘﻄﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺩﺭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺑﺮﻕ ﺭﺍ'ﮐﻪ
ﻓﺮﮐﺎﻧس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﻕ
ﺑﺎﻃﺮﻯ'ﻭ ﻧﻮﻉ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺑﺮﻗﻰ ﻭ ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻫﻢ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺧﻮﺍﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻮﺭﺩ ﻓﻬﻢ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺼﺐ'ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻮﺝ ﺭﺍﺩﻳﻮﺋﻰ
ﺑﻴﻚ ﺗﮑﺎن
ﻋﺼﺒﻰ ﺩﺭ
ﮔﻮﺵ'ﻳﺎ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻳﻚ
ﺿﺮﻳﻪ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺬﻫﻦ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮐﻪﭼﻪ
ﺑﺮﻕ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺑﺮﻕ'ﻭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺗﺄﺷﻴﺮﻯ
ﺿﺮﺑﺘﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺿﺮﺑﺘﻰ ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻐﺰ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻣﻮﺝ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻤﻐﺰ'ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﺑﺎﻋﺼﺎﺏ'
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﺯ
ﻋﺼﺐ'ﺩﺭ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﻀﻠﺎﻧﻰ ﺑﺪﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﺭﺍ ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﮐﻪﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﻢ. ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻓﺮﻗﻰ ﺑﻴﻦ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻣﻦ
ﻭﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻋﺎﻣﻞ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﺻﻠﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩﻣﺎﻥ ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ. ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻳﻚ
ﻋﻀﻮ ﻭ
ﺟﺰٴ'ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐﻞّ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﮐﻞّ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐﺸﺘﻰ'ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﻣﺴﺎﻓﺮ ﮐﺸﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﮐﺸﺘﻰ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻰ ﺑﺎﻥ
ﻭ ﻣﻐﺰ ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺸﺘﻴﺒﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻮﺳّﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.

ﺍﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ. ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺎﻋث ﺗﻌﺠّﺐ
ﻭ ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻠﻢ ﻫﻢ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻳﻚ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻋﻠﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮ
ثاﻧﻴﻪ'ﺍﺯ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻘﻄﻪ
ﺑﺪﻥ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺣﺴّﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻮﺍس
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ'ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻘﺎﻁ ﺑﺪﻥ'ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻟﺎﻣﺴﻪ'ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﮐﻪ
ﺑﻤﻐﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ' ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻨﺪ ﺿﺮﺑﻪ ﺁﻥ
ﺑﺨﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻘﺪﺭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﺗﺤﺖ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻫﻮﺵ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ'ﻗﺴﻤﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﺑﺎﻳﺖ ﻫﺎ
ﺭﺍﺑﭙﻴﺶ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺤث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ ﺑﺤث
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻳﻦ
ﺁثاﺭ
ﺍﺯﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺨﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ'ﺩﺭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺍﺯﻣﺨﺰﻥ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻤﺪﺑّﺮﺍﻥ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﺮ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ'
ﻳﺎﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﻭ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻨﻈﺮﻳﻪ(ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ)ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﻣﻦ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ'ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩﺍﻟﻬﺎم
ﻔﺮﻗﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥاﻟﻬی
ﻮﺩﺭﻫﺮ ﺳﻄﺤﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﻳﻦﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ'ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﻮﻳّﺖ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
و مشهود
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻢ
ﻭﺗﻘﺪس ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'
ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ
ﺟﺴﻢ ﺑﻌﺪﻯ ﻋﻠﻰّ
ﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻋﻠﻰّ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﮐﻠّﻰ
ﻋﻠﻤﻰ'ﮐﻪ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﺿﺮﺑﻪﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ
ﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ'ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﻤﺴﺎﺋﻞ
ﺑﻐﺮﻧﺞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺟﻮﺍﺏ ﺑﺪﻫﺪ' ﻭﻳﺎ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺩﺭﺳﺖﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻴﻦ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ'ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ'ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ'ﻭ ﻳﺎ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺣﻞ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻣﺎﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺴﻤﺖ ﺑﺎﻟﺎ ﻭ
ﻗﻠّﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﻭﻳﻢ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻢﺑﺮﻭﻳﻢ'ﺑﺎ
ﺍﻓﻖ ﺩﻳﺪ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮﻯ
ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﺭﺳﻴﻢ. ﻭ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪﺯﺣﻤﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺩﻗّﺖ ﻧﻈﺮ'ﻭﺣﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻠّﻪ ﻭﮐﻠّﻪ
ﮐﻮﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ'ﻭ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺘﻪ ﺩﺍﺷﺘﻦﻭﻳﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺯ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﻭ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﺨﺘﻠﻒﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﻭﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ' ﺣﺘﻤﺎ
ﺳﻘﻮﻁ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻢ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﻢ ﺷﺪﻥ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ'
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﺍﺕﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺟﻨﺎﻳﺖ ﻭ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ ﭘﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭﻧﺎﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﺧﻮﺭﻧﺪ.

ﺑﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﺍﺯ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺣﺴّﻰ'ﻭ
ﺑﺮﮔﺸﺖ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺍﺯ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﺯ ﺧﻠﺎل
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬی
ﺘﻨﻬﺎ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﺬﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث ﻣﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻠﻔﺎﺕ
ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻳﺎ
ﺑﺮﮔﺸﺖ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺣﺴّﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺟﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺣﺴّﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺣﺴّﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ'ﮐﻪ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺍﺣﺪ ﺣﺴّﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭ
ﺷﻠﻮﻏﻰ
ﻭﺟﻨﺠﺎﻝ
ﺗﺮﺍﻓﻴﻚ ﺩﺭ ﻣﺮﮐﺰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ'ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺣسّ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺷﻠﻮﻏﻰ
ﺑﺤﺮﺍﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭﺷﺨﺺ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻠﺎﺻﻰ ﺍﺯ
ﺍﺯﺩﺣﺎﻡ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺟﺰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻐﺰ ﻭﺭﻭﺍﻥ
اﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺪﻭﺩ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻗﺎﻟﺒﻰ
ﺷﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ ﺍﺯ
ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻭﺟﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎﺯ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺪﺍﻡ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺟﻨﺠﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
'ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺗثبیت ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﻣﻐﺰ
ﻳﺎﺫﻫﻦ'ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﺎﺩﺍﺕﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻭﺣﺎل
ﭙﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻰ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﻠﺎس
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ'ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﮐﻤّﻰ ﻳﺎ
ﮐﻴﻔﻰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎﺩﺭ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻬﺎﺋی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﺭﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﻭﺗﺸﻌﺸﻊ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺪّﺃﮐثر
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺎﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻫﺎ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ'ﻭﻋﻤﻠﻴﺎﺕﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ' ﺑﺎ
ﺯﺣﻤﺖ ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﻫﻔﺘﻢ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺷﻠﻮﻏﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ ﺣﺴّﻰ
ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ'ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﻠﻂ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻭﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﻭﻣﺒﺎﺣث
نمی ﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﺰﻟﺰﻝ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﻣﺮﺯﻫﺎﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩ' ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺄﻣﻞ ﻭﺻﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ'ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ' ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﻳﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﻨﺪﻩ'ﺗﺎ
ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺪﻩ'ﻭﻗﺴﻤﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺷﻮﺩ.
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻳﻦ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﺑﻬﻴﭻ ﻭﺟﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﺍﻟﻬﻴﺪﺭ
ﻧﻮﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻔﺎﻭﺕﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﻤﻪﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪﺧﻮﻳﺸﺘﻥﺪﺍﺭﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻜﺎﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﭼﻪﻧﻮﻉ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﺍﺩﻯ ﺗﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻟﺪﻧّﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺣﺴﻰ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ
ﺧﺎﺭﺟﻰ'ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس 'ﻭ
ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﻧﺪ'ﺑﺎﺯﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺿﻌﻒ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ . ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩﻯ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ' ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺗﺼﻮﻳﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﺠّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩ' ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺸﺎﻫﺪ
ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺗﻠﻘﺎﺋﻰ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺧﺒﺮ'
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ'ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺭﻭﺣﺎﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻪ'
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ'
ﺭﻭﺷﻬﺎ
ﻭﻣﻬﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﭘﺮﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻧﻮﺍﻗﺺ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺧﻰ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩﺷﻨﻴﺪﻩ
دﻧﻤﻴﺸﻮﺩ'ﻭﻳﺎ
ﺫﻫﻦ ﻣﺸﻐﻮل
ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺧﻮﺩ'ﻭ
ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺍﺯ ﺑﺮﺧﻰ ﮐﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ'
ﺩﺭﻙ ﺁﻧﭽﻪ ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻄﺎ
ﻭﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ'
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺧﻄﻮﻁ
ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ'ﻧﺎﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻳﺎ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ.
ﻳﺎ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺑﺎﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻭﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺿﺒﻂ ﺻﺪﺍ
ﻳﺎ ﻭﻳﺪﻳﻮﻯ
ﺗﻠﻮﺯﻳﻮﻧﻰ'ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺑﻬﺘﺮ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﺎﻯ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺻﺪﺍ'ﮐﻪ ﺻﺪﺍﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺍﺯ
ﺿﻌﻒ ﻳﺎ ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻨﺒﻊ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﮐﻨﺪ'
ﻭﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﺣﺘﻰ
ﺳﺘﺎﺭﻩﻫﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻨﻮﺭﻯ
ﮐﻪﺍﺯ ﻣﺎﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭﺗﺠﺰﻳﻪ ﻧﻮﺭ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪ
ﻧﻮﺭﻯ ﻫﺮ ﺳﺘﺎﺭﻩ'
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺍﻳﻨﺘﺮﻭﭘﻰ ﮐﻪ
ﺍﻟﻔﺒﺎﻯ
ﺗﺮﻣﻮﺩﻳﻨﺎﻣﻴﻚ
ﺍﺳﺖ' ﻳﻌﻨﻰ ﻳﻚ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺑﺎ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﺮ ﺑﻰ ﺗﺮﺗﻴﺒﻰ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻩ
ﺩﺭﺩﺳﺘﮕﺎﻩ'ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻳﻨﺘﺮﻭﭘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻤﺎ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ'ﭘس ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﺍﻳﻨﺘﺮﻭﭘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻳﻨﺘﺮﻭﭘﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ ﮐﺎﺭﻳﻚ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﻭﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻰ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺯ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ'ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺻﺪ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ'ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩﺍﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺ'ﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ'
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺻﺪ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪﺵ
ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ'
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠی ﺒﻌﺮﺵ ﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮔﺮ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻰ
ﻭﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﺑﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﺵ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻋﻠّﺖ
ﺭﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪ'
ﺷﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ'ﭼﻮﻥ ﺳﮕﻰ
ﺯﻳﺮ ﺗﺨﺖﺧﻮﺍﺏ
ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﮑﺴﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ' ﭼﻮﻥ
ﻓﻠﺎﻥ
ﮐﺎﺭﺯﺷﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﻭﺿﻊ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ'ﭘس
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻓﺴﺎﺩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ
ﺟﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ'ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺎﺟﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﺘﺮﻭﭘﻰﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﺑﻪ ﺁﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﻌﻘّﻞ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻣثلا
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻰ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻭ ﻳﺎ
ﮐﻢ ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﻫﻤّﺖ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﺧﻮﺩ'
ﻭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻫﻮﺵ ﺧﻮﺩ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﮐﺮﺩ'
ﮐﻪ ﻋﻴﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﭘس ﺍﺯﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺗﻨﻔّﺮ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ'ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺪﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣؤثّرﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻣﻰ
ﮐﻨﺪ'ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻤؤثّرﻫﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺪﻫﺪ' ﻭ
ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻇﺮﻓﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ' ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﺯ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﻧﺸﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻇﺮﻓﻴّﺖﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﻫﺮﻗﺪﺭﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
اﻭ ﻭﻧﺰﺩ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﻭﻯﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻢ ﺁﻧﭽﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ'
ﻭﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﺁﻧﻰ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ'ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺭﺳﻴﺪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ'ﺗﺎ
ﺣﺪﻯ'ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻴﭻ
ﻧﺪﺍﻧﻴﻢ'
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺣﺎﻓﻈﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻫﺎﺋی
ﺮﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ. ﺫﻫﻦ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻭﻋﻤﻠﻰ'ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻢ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺖﻭﻫﻢ
ﻣﻮﻗﺘﻰ. ﺑﻤﺠﺮﺩ
ﺗﺰﻙ ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ'
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺿﻤﻦ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﺠﺪﺩﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺭﻭﺣﻰ' ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﻭﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻗﺎﺋﻞﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺃﺩﺑﻰ' ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺯ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'
ﺍﻟﺒﺘﻪﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﮐﻤّﻰ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﻴﺖ
ﺷﻌﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ ﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻏﻴﺮ
ﺷﻌﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺍگر ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﺁﻥ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯﺒﺎﺷﺪ'
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ'ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺭﺍ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ ﮐﻪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺷﻌﺮ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻭﺯﺍﻥ ﺷﻌﺮﻯ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﮐﺮﺩ. ﭘس
ﺷﻌﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻗﺪﺭﺕ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺒﺘﮑﺮ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺑﻬﺮ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺧﻮﺩ'
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ'ﻭ
ﺑﺰﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ. ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﻮﺵ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺟﺎﺋﻰ
ﻣﻬﻢ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺭﻗﺎﻡ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﻳﺎ
ﺃﺷﻴاء ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺯﻣﺎﺵ'ﭘس
ﺍﺯ ﻧﮕﺎﻩ
ﻭﺩﻗّﺖ'ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺮﺗﻴﺒﻰ ﺍﺯ
ﺫﻫﻦ ﺭﺍ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ جه
ﺪﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺗﺎﻫﺸﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ. ﺑﻌﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ گفت.
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ'ﺣﺘﻤﺎ
ﺷﻠﻮﻏﻰ
ﻣﻄﺎﻟﺐﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﺗﺄﻣّﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ' ﻭ
ﮐﺸﻒ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎ
ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﻗﺎﻡ ﮔﻔﺘﻴﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺷﺨﺺ'ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﭘﻴﺶﻧﻤﻴﺁﻳﺪ'ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻤﻚ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ'ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻟﺤﺎﻅ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﻫﻮﺵ
ﺗﺮ'ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻧﻈﺮ ﺑﻴﻚ ﺃﻧﺒﻮﻩ
ﺷﻠﻮﻍ'ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻭﺳﻴﺴﺘﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ' ﻭ ﺍﺯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺮﻳک
ﺒﺎ ﺑﻌﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣثلا
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺣﺮﻑﺍﻭﻝ ﻫﺮ
ﺑﻴﺖ ﺷﻌﺮﻯ'ﮐﻪ
ﮐﻠﻤﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ ﮐﻪ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺤﺼّﻠﺎﻥ
ﺟﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺵ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ'ﺍﺯ
ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻟﻔﻴّﻪ ﻭﻫﺰﺍﺭﻩﻫﺎﻯﺸﻌﺮﻯ'ﺑﻨﺴﻠﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ
ﻭﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ
ﮐﻪ ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﻡ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺯﺣﻤﺖ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻔﺘﻦ
ﮐﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﻭﻫﻢ ﮐﻤﻚ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻠﺎﺵ ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻞّ ﻣﻄﻠﺐ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺻﻨﻌﺘﻰ'
ﺩﻟﻴﻞ ﻫﻮﺵ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺣﻔﻆ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ' ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻮﻗﺎﻳﻊ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ'ﭼﻮﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﺮﺩ'ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ' ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯ
ﻣﻬﻤﺘﺮﺍﺯ ﺁﻥ
ﻗﺪﺭﺕﺍﺳﺘﺮﺩﺍﺩ
ﻭ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻮﺵ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﻠﺎ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻳﮑﻨﻔﺮ'ﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﮔﺮ ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﺰﮐﻴﻪ'ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮐثرا ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗثبیت و
فیکس کردن ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺎ
ﻧﻤﻰ ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺑﻴﺎﺩﺁﺭﻭﻧﺪ'ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﺩﻳﮕﺮاﻦ ﮐﻨﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﻮﭘﺮ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ'ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻧﺮﻭﻧﻬﺎ
ﻭﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰﻯ ﺩﺭ
ﮐﻮﺭﺗﮑﺶ 10ﺑﻘﻮّﻩ 10
ﻳﻌﻨﻰ 10ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﺑﻠﻴﻮﻥ
ﺳﻠّﻮﻝ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪﺷﺪﻩ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺩﺍﺋﻤﺎ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﺮﻭﻧﻬﺎ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
10
ﺑﻘﻮّﻩ 5 ﻳﻌﻨﻰ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺍﺣﺪ ﺧﺒﺮﻯ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺷﺎﻳﺪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﮐﻤّﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﮐﻴﻔﻰ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯها
ﻧﻘﺶ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻬﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﻧﺘﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺨﺰﻥ ﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺕ'ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻳﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺎﻟﻢ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ'ﻭ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻇﺮﻓﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻔﻆ ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
' ﻭﻣﺨﺰﻥ ﺑﺎﻟﺎ
ﺗﺮ
ﻭﻭﺳﻴﻌﺘﺮﻯﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘﺮﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ'ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺏّﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ۵۵ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺒﻌﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺨﺰﻧﻰ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﺣﺎﻓﻈﻪ'ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻋﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﻴﭻ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ'
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﮐﻤّﻴﺘﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﺒﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ'
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ'ﺩﺭ
ﻃﺮﺣﻬﺎ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
اﺭﺍﺋﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﺭﺗﺠﺎﻟﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻰ'ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻔﮑّﺮﻳﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ'ﻭ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﺤﺮﻳﺮ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻦ
ﻋﻤﻠﺎ ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﺎ ﻣﻰ ﻧﻮﻳﺴﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﺪ. ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ'ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮐﻴﻔﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﻤﻴّﺖﻫﺎﻯ
ﮐﻤّﻰ ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎ ﻭ
ﻧﻮﺷﺘﻨﻴﻬﺎ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﺰﻳﻠﻬﺎﻯ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪ ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﻳﺎ
ﮐم ﻔﺎﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻨﺰﻳﻠﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ ﺍﻨﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺼﻮﺭ. ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻄﺮﺡ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﮐﻴﻔﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ'ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ'ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﮑﻴﻔﻴّﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻓﺼﻮﻝ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻴﻔﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ'ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺑﻰ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭘﺶ ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻧﺮﻭﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺩﻳﮕﺮ'ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻫﻤﻪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻧﺪ'ﺑﺎﺯ
ﺗﻮﺍﻥ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺣﻔﻆ ﻭ
ﺍﺳﺘﺮﺩﺍﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﺑﻌﻀﻰﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﮐﺖ
ﺩﺭﮔﻮﺷﻪﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺳﺘﺮﺩﺍﺩ ﻫﺮ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺑﻨﻈﺮﺷﺎﻥ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ. ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺴﺘﺮﺩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺑﻴﺎﺩ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﺤث ﺷﺮﮐﺖ
ﻓﻌّﺎﻝ ﻭﻣثبت ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﺑﻴﺎﺩ ﻫﻢ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺗﻮﺍﻥ
ﻧﻈﻢ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﻫﻮﺵ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘﺶ
ﺑﺎﺭﻗﺎﻡ ﻭ
ﮐﻤﻴّﺘﻬﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻮﭘﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺸﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ'
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ 16 ﺳﺎﻋﺖ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺟﻤﻌﺎ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ۵
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ
ﻭﺍﺣﺪ ﺧﺒﺮﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻥ ﺣﺴّﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺳﻔﻴﺪ
ﮐﻪ(ﺑﺎﻳﺖ) ﻭ
ﺗﮑﺎﻥ ﺣﺴّﻰ
ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ 10 ﺑﻘﻮّﻩ 23
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺷﺎﺧﮑﻬﺎﻯ ﻫﺮ
ﺳﻠّﻮﻝ ﻋﺼﺒﻰ
ﺳﻴﻨﺎﭘس ﻫﺎ'
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺣﻔﻆ
ﺭﺍ ﺑﺤﺴﺎﺏ ﻣﻰ
ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺃﻧﺒﻮﻫﻰ
ﻓﺮﺷﺘﺎﮔﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﻣﺴﺘﻘﻞﺍﺯ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺳﻠّﻮﻝ30
ﺳﻴﻨﺎﭘس
ﻭﺷﺎﺧﻚ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯﺨﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴکی
ﺨﺎﺹﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻴﻨﺎﺑس ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺴﺎﺧﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﻳﻚ
ﺳﻠّﻮﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻪ
ﺳﻠّﻮﻝ ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﻴﻂ ﻣﺎﻳﻊ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻫﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ' ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﻬﺎﻥ
ﺷﻠﻮﻍ ﺍﺯ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻗﺒﻞ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣثلا ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻧﺮﻭﻥ 14 ﺧﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎ ﻭ
ﮔﻠﻮﻟﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺍﻧﺒﺎﺭﻯ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺧﺒﺮﻯ'ﻭ ﺍﺯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ'ﻭ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﮕﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎ
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ'
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺍثباﺕﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬی ﻮﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬی
ﻨﻴﺰﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻋﻠﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﻤﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ'ﺍﺯ
ﻋﻠﻮﻡ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻳﻢ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺷﻠﻮﻏﻰ
ﮐﻤﻴّﺖ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺪﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻣﻬﻤﺘﺮﺍﺯ
ﺷﻠﻮﻏﻰ ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ'ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻣﺤﺎﻝ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺍﻣﻮﺭ
ﮐﻴﻔﻰ'ﺍﻳﻦ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕﺭﺍ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻧﻈﺎﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﮐﻤّﻰ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﻭ
ﻧﺴﺒﺖﻣﻴﺪﻫﻴﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭﻣﻐﺰ
ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻴﻔﻰ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ'ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻩ'
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﭽﻨﺪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ'ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﮐﻴﻔﻰ ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮐﻴﻔﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻟﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺃثیرﻯ ﻭﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕﻗﺎﺋﻢ'ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭ ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻥ ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘی ﻤﺎﺩﻯ
ﺸﻮﺩ. ﮐﻪﺟﻤﻌﺎ ﺟﻬﺎﻥ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺳﻴﻊ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣل ﻮ ﺷﺎﻫﺪ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻣﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻴﻢ' ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺍﺭﺯﺵﻣﺎﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺴﺘﻴﻢ'ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﺎ'ﭘﻮﺳﺖ
ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﻭﺁﺷﻐﺎﻝ'
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﺮﺍﻥ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ ﺫﻫﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﻴﺮ ﻭ
ﻏﺮﻕ ﺍﻧﺒﻮﻫﻰ
ﺍﺯ ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ'ﻭ
ﺍﻧﺒﻮﻫﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﻳﺎ ﮐﻢ ﻣﻌﻨﻰ'ﻭ
ﺃﻧﺒﻮﻫﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺩﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ'ﻭ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻴﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻮﻫﻰ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺃﻧﺒﻮﻫﻰ ﺍﺯ
ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ' ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮ
ﺭﺍ ﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ' ﻳﺎ ﺁﻥ
ﻳﮑﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻴﭽﮑﺪﺍﻡ
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﻄﻌﺎ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻈﺮ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﻩﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ'ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺷﻠﻮﻏﻰ ﻭ ﺃﻧﺒﻮﻩ
ﮐﻤﻴّﺎﺕ
ﻭﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ
ﺣﺴﻰ
ﻣﺎﺩﻯ'ﭼﻮﻥ ﮐﺮﻡ
ﺍﺑﺮﻳﺸﻢ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩﭼﻨﺎﻥ
ﺃﻧﺒﻮﻫی اﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺧﻔﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻃﻠﺴﻢ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻭﺭ ﮐﻨﺪ'
ﻭﭼﻮﻥ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ
ﺁﺯﺍﺩ'ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﭘﺎﺭﻩ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥﺭﻭﺡ ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎﻯ ﮐﺮﻡ
ﺍﺑﺮﻳﺸﻤی
ﻮﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧی ﺪﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ'ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ ﺑﻠﻮﻍ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﺩﺭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﺩﻩ
ﭘﻴﺮ ﺑﺎ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭﻫﻤّﺖ
ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﭘس
ﺍﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺁﺩﻡ ﺗﺎ ﻣﺴﻴﺢ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ'
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻠﺎﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖﮐﻪﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﺟﻬﺎﻧﻰ اﺰ
ﮐﻤﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺷﺪ
ﮐﻪ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺣﺴﺮﺕ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺑﻴﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ' ﮐﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺣﺴّﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺩﺭﻭﻧﻰ' ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺫﺭﺍﺕ ﻭ
ﮔﻠﻮﻟﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ'ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭﻣﻴﮑﻨﻴﻢ'
ﺩﺍﺧﻞ ﻋﺼﺐ
ﻭﻧﺮﻭﻥ ﻭﻣﻐﺰ
ﺟﻤﻊ ﺷﻮﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺗﺮﺷﺢ
ﻓﮑﺮ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ'ﭼﻮﻥ
ﺗﺮﺷّﺢ ﺻﻔﺮﺍ
ﺍﺯ ﮐﺒﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺩﺍﺧﻞ ﺃﺗﻢ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺩﺭﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻪ
ﺃﺗﻢ' ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'ﮐﻪ
ﮐﻤﻴّﺖﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ
ﮐﻴﻔﻴّﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﻮﻍ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺩﺍﺧﻞ ﺃﺗﻢ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ'ﻭﺩﺭ
ﻫﻤﮕﻰ ﺃﺟﺮﺍ'ﺑﻠﻮﻍ
ﺧﻮﺩ ﺃﺗﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻥ
ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺃثیرﻯ'ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺃﺗﻢ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻔﺠﺎﺭﺩﺍﺧﻠﻰ
ﻭﺧﺮﻭﺝ
ﻣﺎﺯﺍﺩ
ﺍﺯﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻭﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻫﺎ'ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﺍﺿﺎﻓﻰ ﺑﻤﺪﺍﺭﺁﺧﺮ
ﺃﺗﻢ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺃﺗﻢ
ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ
ﺃﺗﻢ ﻫﻴﻠﻴﻮﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﺰﻯ
ﻭﺷﻴﻤﺎﺋی
ﺠﺪﻳﺪ' ﺗﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺭ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻪ
ﻫﻴﻠﻴﻮﻡ' ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻤﺪﺍﺭ ﺧﺎﺭﺝ
ﺧﻮﺩ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ' ﮐﻪ
ﻫﻴﻠﻴﻮﻡ ﻧﺘﺮﻭﮊﻥ
ﮔﺮﺩﺩ. ﭘس ﺻﻔﺎﺕ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺃﻧﻮﺍﻉ
ﺃﺗﻤﻰ'ﺑﺎﻧﻮﺍﻩ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ'ﻭ
ﺳﭙس ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ'ﺗﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻋﻀﻮﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭘس
ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺷﻠﻮﻍ ﻭﻣﻬﻢ ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ'ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻣﻮﺍﺩ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺷﺪﻩ'ﺩﺭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻳﻦ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖﻭ ﻟﺎ
ﺟﺮﻡ ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.

ﺍﮔﺮ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻣﻐﺰﻯ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﮐﻤّﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ'ﺑﺎﻳﺪ
ﭘس ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﻋﻤﺮ ﻭﺯﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺰﻳﺎﺩ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﺪ ﻳﺎ
ﺣﺠﻢ ﻣﻐﺰ ﻭ ﺳﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﭘﺶﭼﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﻓﮑﺮ'ﺗﺨﻠﻴﻪﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﻭﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺃﺗﻤﻰ' ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﻫﺎ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺳﻴﮕﻨﺎﻟﻬﺎ
ﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ'ﺑﺨﺼﻮﺹﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ها ﻭﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻐﺰ
ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺎﺭﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥﺎﺯ
ﺳﻄح عقل ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴّﮑﻨﻴﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ'ﮐﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﻭﻳﮋﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳکی
ﺒﺎﺷﻨﺪ'ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﻧﻔﺠﺎﺭﺍﺯ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺷﻮﺩ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﻫﻢ ﮐﻤﮑﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻤﺮﮒ ﻭ ﺗﻮﺭﻡ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳکی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺣﻮﺍﺵ'ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺸﮑل ﺪﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﻭﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺍﺯﻧﻈﺮ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ'ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ'ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ' ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﺎ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﻭ
ﻓﻮﺗﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺣﺴّﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪﺍﻟﮑﺘﺮﻳﻚ
ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ' گرﭼﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ' ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺶﺍﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
اﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧی
اﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺭﺍﻩ
ﻧﻔﻮﺫ ﺿﺮﺑﻪ
ﺣﺴّﻰ'ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻭﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺴﺘﻪﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﭼﻪﺍﺣﺴﺎس
ﺷﻮﺩ' ﺧﻴﻠﻰ ﺭﺍﺣﺖﻭ
ﺳﺮﻳﻊ' ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ می گرﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺍﺯ ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔﺴﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﺴﺐ
ﻣﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖﻭﻓﻬﻢ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭﻋﻘﻞ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺍﻳﻦ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ هست.
ﻭ ﮔﺮﭼﻪ ﻳﻚ
ﺗﺠﺎﻭﺯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭘﺶ ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺠﺎﻭﺯﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺘﻔﻠﺴﻒ'ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﮐﻪ
ﺑﺤث ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﺑﮑﻠّﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻨﺸﺄ ﻭﻣﺒﺪﺃ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ'ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﺑﻤﻘﺼﺪ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺗﻔﮑّﺮﻧﻤﻴﮑﻨﺪ'
ﺑﻬﺮﺷﮑﻞ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﻑ'ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑﺑﻴﺸﺘﺮ.
ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺻﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﮑﻨﻴﺪ، ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﺑﺸﻤﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﻨﻴﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺘﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻫﺮﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ'ﻭﻳﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻈﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻭﺩﺭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
هست ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ می گرﺩﻧﺪ'ﻭﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭم اﻟﻬی
ﻮﺑﻌثت ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﭘس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﮐﺪﺍﻡ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻐﺰ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻧﻴﮑﻮ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﺣﺘﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻣﻘﺪﺍﺭﺳﻠّﻮﻝ
ﻋﺼﺒﻰ'ﻳﻚ ﻳﺎ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﮐﻨﻴﻢ'ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ. ﻫﺮﻳﻚ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺍ ﺟﺰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻨﺪ. ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺎ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮐﺎﺭﮐﺮﺩ ﻋﻘﻠی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﻨﺮﻯ'ﻭﻳﺎ ﮐﻪ ﻃﺒّﻰ
ﻳﺎ ﻓﻴﺰﻳکی
اﺳﺖ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺪﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻤﺮ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﻦ ﺷﺶ ﺗﺎ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺍﮐثرﺍ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺰﺩ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺨﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﻭ
ثاﺑﺖ ﺗﺮﻯ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﺤﺶ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺷﻴﻮﻩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻭ
ﺳﺮﻋﺖ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ' ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺨﺺ'ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻭ ﻫﺪﻓﻤﻨﺪﻯ
ﺳﺎﻟﻚ' ﻭ
ﺟﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺍﻫﺘﻤﺎﻡ ﻭ
ﺗﻘﺪس ﮐﺎﺭﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻳﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻥ'ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﻔﻆ ﻭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﺁﻥ
ﻣؤثّر ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺁﻥﻨﻴﺰ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ
ﺧﺎﺭﺟﻰ'ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﺎﺭ ﻳﻚ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﻄﻮﺭﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﻳﺎ
ﻭﺣﻰ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ. ﭘس
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻘﺎﻯ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺯﻳﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻫﺮﮐس ﻧﻴﺰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺩﺭ
ﺣﻔﻆ ﻭﮐﺸﺶ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺳﻮﮊﻩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ'ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﮐﺸﺶ
ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﻭﺟﺎﺫﺑﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺂﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻘﺶ ﻣؤﺷّﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻚ ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﺤﺘﻮﻯ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭ ﺣﺮﻭﻑ ﻧﻴﺴﺖ'
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺟﻤﻠﺎﺕ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺳﻄﻮﺭ
ﻭﺧﻄﻮﻁ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻓﺼﻮﻝ ﮐﺘﺎﺏ
ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺸﻒ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ' ﺍﮔﺮﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ'
ﺩﺭﻙﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ'ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﮐﺴﺐ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻔﻴﺪﻯ
ﻣﻄﻠﺐ ﻟﺪﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻳﺎﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻨﺘﺸﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﻣﻌﻨی ﻮﺗﻘﺪس
اﺳﺖ. ﻭﺍﻓﮑﺎﺭﻣﻘﺪس
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻢ
ﺍﺭﺯﺵ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﺘﺐ ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﮐﺘﺐ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺣﺮﻭﻑ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺘﺐ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻗﺪﻳﻢ'ﻭﻟﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻤﻌﻨﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻫﺴﺖ.

ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ'ﭘﺮ
ﺧﺒﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻭﭘﺮ ﻣﻄﻠﺐ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺑﺬﻫﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻟﺪﻧّﻰ'ﻳﺎﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن حسّ
ﻣﺎﺩﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎسﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺍﻟﺒﻬﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺑﻌﻭﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﺗﺎ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.
ﺍﻳﻦ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻣﻬﻢ
ﺗﺮ ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻮﺩﻙ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻰ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻣﻬﻢ
ﻧﺒﺎﺷﺪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻬﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﮐﻤّﻴﺖ ﻫﺎ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴﺎﺋل کمیّت
ﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ'ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻫﺎ ﻭ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﻮﺩﻥ ﻫﺎ'ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﻫﺎ
ﻭﻣﻨﻈّﻢ ﺑﻮﺩﻥ
ﻫﺎ'ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﻳﮕﺮﺭﺍ'ﺣس
ّﻋﺼﺒﻰ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭج ﺒﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺑﻤﻐﺰ
ﻭﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻙ ﻧﻴﺰ ﺑﮑﻨﺪ
ﮐﻪﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭﻟﻰ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻋﻘﻠﻰ'ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ'ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺁﻧﺎﻥ'ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ'ﺑﻄﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻴﻮﺑﻴﺎﻥ'ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮐﻴﻔﻴّﺘﻬﺎﻯﺪﺍﻧﺸﻰ
ﻭﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺣﻮﺍس ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﻇﺮﻓﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﺩ'
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷت هاﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ'ﻭﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﻣﻴﻨﻮﻯ'ﻭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺭﺳﻴﺪ'ﻫﺮﮔﺰ
ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺿﺮﻭﺭﻳّﺎﺕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ'ﻭ ﻃﺒﻖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﺮﻑ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ'عاﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺗﺮﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﮑﻤﻴّﺖ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺍﻓﺰﻭﺩ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﺗﻌﻤﻴﻖ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ'ﮐﺴﺐ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﮐﺮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ'
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺷﺪﻩﻩﮐﻪ
ﺗﻘﺮﺏ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﮐﻨﻴﻢ'ﮔﻮﺋﻰ
ﻃﻠﺴﻢ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺪﻡ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ'ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺟﺰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻮﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧی ﻮ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ'
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﺧﺒﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺻﺮﻓﻪ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﮐﻤّﻰ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ'ﻭ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻭﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺩﺭ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺩﺭ ﻫﺮ ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻰ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺧﺒﺮ
ﻭﻣﻄﻠﺐ ﻫﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﺪﺍﻡ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﮐﺴﺐ ﻭ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻣﻄﻠﺐ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺍﺯﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ'ﻭ ﭼﻪ
ﺳﻴﻞ ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭﻓﺸﺮﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﺩﺭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ'
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ' ﺑﺎ
ﺣﻔﻆ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺖ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻳّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس 'ﻭﺍﺟﺐ
ﺗﺮﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺟمع ﺁﻭﺭﻯ
ﺳﻨﮓ ﻫﺎﻭ رﻨﮓ
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ'
ﺑﻨﺎﻡ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺮﻧﮓ
ﮔﻮﻫﺮ ﺗﻠﻒ ﻧﮑﻨﺪ.
ﭼﻨﺪ ﮔﻮﻫﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ'ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺗﻠّﻰ ﺍﺯ
ﺳﻨﮓ ﺭﻳﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻧﮕﻴﻦ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭ ﺑﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺎﻟﺎ ﻭ
ﺁﺷﻨﺎ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﮐﻠّﻰ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ'
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎ
ﻭﮐﻠّﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻭ
ﺻﺮﻓﻪ ﺟﻮﺋﻰ
ﺩﺭﺗﻠﺎﺵ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺂﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ'ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺣﺪّﻯ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺗﺮﻙ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﺮﺩ'ﻭﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺸﻮﺩ'ﺑﺮﻯ
ﮐﺴﺐ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ'ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﺪﻳﺪﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻩ ﻣﻐﺰﻯ
ﻭﮐﻮﺭﺗﮑس
ﻧﻴﺰ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﻓﻌﺎﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ
ﺷﺮﮐﺖ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ'ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﮐﻤّﻰ ﻭﮐﻴﻔﻰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺎ ﻭ
ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﮐﻤﻴّﺖ
ﻫﺎﻯ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺣﺴّﻰ'ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻫﺎﻯ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺎﺯﺩ'ﺗﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﮐث رﺕ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺴﺐ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﺩﻩ ﺗﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﺤﺪﻯ
ﮐﻪ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﭘﺎﺳﺦ ﮔﻮﻯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﻭﻫﻢ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﻮﺍﺑﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸﻢ ﺩﻝ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺮﺍٴﺖﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺑﺪﺍﻧﺪﻭﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ'ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻄﻠﺐﻗﺮاءﺖ
ﻭﻓﻬﻢ ﻭ
ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ ﻣﻴﺮﺍﻧﺪ.
ﻋﻤﻞ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﻯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﮐﻠّﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﮐﻤّﻰ
ﺟﺪﻳﺪ'ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﻟﻴﻞ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐثرﺕ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ'ﺩﺭﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﮐﻤّﻴﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻭ ﭼﻨﺪ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﻤّﻴﺖ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺟﺰﺋﻰ
ﺭﺍ'ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍٴﻮ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﻭﻋﺒﻮﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ 'ﺯ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺠﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺣﺴّﻰ'ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺯﻳﺎﺩﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ' ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺎﺏ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺑﺎﺑﻰ ﺭﺍ
ﺑﮕﺸﺎﺋﻴﻢ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺏ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺑﻮﺍﺏ'ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺍﺑﻮﺍﺏ ﺩﻳﮕﺮ'ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺷﺎﻳﺪ
ﻳﮑﻰ ﺩﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺟﻠﻮ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭﺑﺎﺑﻰ ﺭﺍ
ﺑﮕﺸﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﺑﻮﺍﺏ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻈﺮﻓﻴّﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ'ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻭ
ﺫﻫﻨﻴّﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩ'ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﺗﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﺩﺭﻙ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﭘس ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧی
ﻮﺍﺯﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺪﺍﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮐﻢ
ﺷﺪﻩ' ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ.

ﭘس
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﮐﻴﻔﻰ
ﻭ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﺫﻫﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺘﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻧﻴﺰﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣﺴّﻰ
ﻭ ﺟﺰﺋﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ'ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﺣﺮﻓﻪ ﻭ
ﺗﺨﺼّﺺ'ﮐﻤﻚ
ﺑﮑثرﺕ ﮐﻴﻔﻰ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻭ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮﺍﺯ
ﻫﺮ ﻓﻨّﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕﺟﻤﻊ
ﮐﻨﻨﺪ'ﻫﻤﻪﺩﺍﻧﺎﺋی
هیبچ ﻧﺪﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﻭ ﻏﺮﻭﺭﻭﻭﺧﻮﺩ
ﭘﺴﻨﺪﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺪﺍﻥ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﻭﺗﺨﺼّﺺ
ﻭ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﺭﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ'ﺭﻭﺷﻨﻰ ﻓﮑﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺭﻭﺷﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ' ﻧﻈﺮ
ﻭﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﻋﻠﻤﻰ'ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﮐﺎﺭ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻴﻔﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺭ ﮐﻴﻔﻰ'ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻫﺮ
ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳﻨﺠﺶ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﺟﺰ ﺍﺭﻗﺎﻡ ﻭ ﺳﻄﻮﺣﻰ
ﺩﺭ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺣﺎﻝ
ﺗﺼﻮﺭ ﺷﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ'ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻴﮑﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﮐﻴﻔﻰ ﺑﮕﻴﺮﺩ'
ﺗﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺳﻨﺠﺶ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺁﻣﺎﺭ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ'ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻋﻠﻤﻰ'ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﻧﻘﻄﻪ
ﻧﻈﺮ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﮐﻠّﻰ ﻭﻫﻤﻪ
ﺟﺎﻧﺒﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ'
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻫﺎﻯ ﮐﻠّﻰ
ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺧﺒﺮ'ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﻓﺮﺻﺖ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻭ ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻰ'ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﻋﻴﺐ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ'
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ
ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ ﻳﺎﺑﺪ'
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﮐﺞ
ﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺼﺤﻴﺢ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ'ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬی ﻮﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻣﺨﺘﺮﻉ
ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻭ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺟﻤﻌﻰ'ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺫﻫﻦ'ﻣﺨﺰﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻣﻄﺎﻟﺐﺣﻔﻆ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻳﮑﻰ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺘﺠﺎﺭﺏ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺭﻭﺯﻣﺮﻩ
ﻣﻮﺭﺩ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﻭ
ﺣﻔﻆ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺣﺮﻓﻪ
ﺍﻯ' ﻭ ﻳﺎ ﻧﺤﻮﻩ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺎﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻔﻆ ﺍﺧﺒﺎﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩﺳﺎﺯﻯ
ﺃﻳﺪﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪﻭﺍﮐﻨﺶ
ﺑﻴﻮﺷﻴﻤﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻪ ﻫﺮ
ﺳﻠّﻮﻝ
ﺑﺪﻥ'ﻫﺮﻳﻚ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﻣﮕﺮﺩﺭ
ﺟﻬﺸﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻧﻰ'ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺑﻰ ﺃﺷﺮ
ﻭﻳﺎ ﭘﺮ ﺿﺮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺩﺭﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ
ﻋﻮﺍﺭﺿﻰ 'ﭼﻮﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻫﺎ ﻭ
ﺳﺮﻃﺎﻥﻬﺎ
ﻭﺣﺴّﺎﺳﻴّﺖ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ثاﺑﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ'ﻣثلا
ﭼﺸﻤﻰ ﺭﺍ ﺑﭽﻪ
ﺭﻧﮕﻰ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺩ'ﭘس ﺻﻔﺘﻰ
ﻭﻫﺮ ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣؤثّر ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺘﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ'ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺃﺯﻟﻰ
ﺗﺎﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﺑﺎﺿﺎﻓﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﺩ'ﭘس
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﭘﺬﻳﺮ'ﭼﻮﻥ
ﺳﺘﻮﻥ
ﺟﻴﻮﻩﺗﺮﻣﻮﻣﺘﺮ
ﻭ ﺣﺮﺍﺗﺮﺕ
ﺳﻨﺞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎﻟﺎ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﻣﻰ
ﺍﻳﺴﺘﺪ'ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻰ
ﺁﻭﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﻭﻋﻤﻴﻖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻳﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ ﻣثبت
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ' ﺑﺎﻋث
ﻧﺰﻭﻝ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺗﺮ'ﺩﺭ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ'ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ'ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺗﺎ ﺣﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭﻳﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻠﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﺩ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻧﻴﺰ'ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺍﮐثرﺍ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻣﻌﺎﺻﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺑﺎﻟﺎ ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﮊﻧﻬﺎﻯﺠﺴﻤﻰ
ﺷﻮﻧﺪ'ﺑﻌﺪﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻘﺶ ﮊﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺑﺨﺼﻮﺹ'ﺧﻴﻠﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻭ
ﺃﺻﻠﻴﺘﺮ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﻣﻐﺰﻯ'ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻢ ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺮﺳﺪ'ﻣﺸﮑﻞ
ﺑﺰﺭﮒ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ'ﮐﻪ
ﻣﻐﺰ ﺳﺮ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻯ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ ﻳﺎﻓﺘﻪ'ﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﻠﻢ ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥﺒﺨﻠﻖ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ' ﺣﺘﻤﺎ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﻭ
ﻧﻮﻉ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻔﺘﻪ
ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﺟﺴﺎم ﺪﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺮﻭﺣﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ'ﻫﻤﺎﻥﺒﺤث
ﻋﺮﻓﺎﻥﻮﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ' ﺭﻭﺡ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩﺵ ﻭ
ﻫﺮﮐﺴﻰ'ﻓﻘﻂ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻣﺪﻩ. ﻭﺑﺎ
ﻫﺮ ﮐﻢ
ﻭﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺗﺮ
ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﺷﺪﻩ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺑﺨﺖﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺑﺪﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﻭﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﻰ'ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﻧﻮﻋﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس
ﻣﺴؤﻝ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﺁﺯﺍﺩ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ'ﻋﻤﻠﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭﮐﺎﺭﺵ'ﺿﺪﻳﺖ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ'
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﻓﻮﻕ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻤی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ'ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺭﺍ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﺍﺯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺴﺖ
ﻭﻓﻬﻢ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ' ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ'
ﮐﺎﺭﻯ
ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ'
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ. ﺟﺎﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺎ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﻓﻠﺎﻥ ﻧﮋﺍﺩ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻣﻴﺂﻳﺪ' ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻤﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﭘس
ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﺩ' ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﺎﺭ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺗﺮﻯ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﺗﺎ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ'ﻭﻧﻪ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺁﻥ'
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﻣﻮﻗّﺘﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎهﻫﺎ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ'ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ'ﻭ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﻓﺮﻕ ﻫﺮﺗﺠﻠّﻯﺎﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺳﻮﺍﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﻨﺪ
ﺭﻭ'ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﺎﺯﺩ' ﮐﻪ
ﺑﺴﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ نفس 'ﺩﺭ
ﻳﮑﺴﺎﻝ
ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎﻋﺸﻖ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭﻋﻤﻞ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ' ﺑﻤﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﭼﻘﺪﺭ ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻪ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻢ ﭘﺮ ﺧﻄﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻢ ﺭﺍﻩ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺧﻄﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻨﺪﺩ. ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ'ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻣﺰﻳﺪ ﺑﺮ
ﻓﺴﺎﺩ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ'
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺍﺭﺩ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻓﺎﺳﺪ
ﻭ ﺧﻄﺎﺭﺍ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻭﺗثبیت ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺟﺰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ'
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﺎﻙ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﻧﻴﺰ'
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺰﻭﺍﻝ
ﺃثر ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ'ﺗﺎﺯﻩﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻨﻴﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺩﺭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﻮﻧﺪ
ﻭﺗثبیت
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺃثر
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺃثر ﺑﺎﺯ
ﺻﺪ ﺩﺭﺻﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻭﻧﻘّﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺷﺪ'ﻭ ﻋﻴﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻳﺪ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ'ﻭﮐﻢ
ﮐﻢ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺣﺬﻑ ﻧﻤﻮﺩ. ﻳﺎ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﮐﺮﺩ. ﭘس
ﺍﮔﺮ ﺩﻭ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻓﺮﺽ
ﺷﻮﺩ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻥﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺗثبیت ﻭﻣؤثّر
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺣﺎﻓﻆ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺃﺯﻟﻰ'ﻭ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺷﺨﺼﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻳّﺘﻰ ﭼﻮﻥ
ﻣﻐﺰ ﻭﺑﺪﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺎ ﺩﻭ
ﺫﻫﻦ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧی
ﺮﺍ ﭼﻨﺪ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺟﺰﺋﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﺪ. ﻣﻌﻠّﻢ ﻭ
ﺳﺨﻨﺮﺍﻥ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻧﻤﻰ
ﺁﻭﺭﺩ'ﻭﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﭼﻨﺪ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭ ﺍﺯ
ﺣﻔﻆ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﻭ
ﻣﻔﻴﺪ
ﻃﺮﺡ'ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺷﺒﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺑﺤﺎﻓﻈﻪ
ﻭﺭﻭﺍﻥﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻧﻮﻋﻰ'ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﻋﻴﺐ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ' ﻫﻢ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ'ﭘﺎﻙ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻴﮑﻮ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ'ﺍﺿﺎﻓﺎﺗﻰ
ﻣثبت ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺑﺘﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﮔﺮ ﭘﺮ ﺑﺎﺭ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ'ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ'ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﻭﺣﺘﻤﺎ'ﺑﻴﻚ
ﻧﻄﻔﻪ ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻨﺴﺐ ﻭﺿﻊ ﭘﺎﮐﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ'ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺁﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺪﺗﺮ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ. ﻭﻟی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ'
ﺭﺑﻄﻰ
ﻭﻣﺴؤﻟﻴﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻪﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻨﻰ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺳﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺘﻰ
ﻳﺎﻓﻠج
ﺒﻮﺩﻥﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺯﻳﺒﺎﺭﻭﻯ
ﻭﻋﺎﻗل ﻮﭘﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﻧﺠﻬﺎ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﭼﻮﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻴﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ گذشته
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨک
ﺒﺒﻘﻴّﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺍﮔﺮﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻭﻧﻴﺴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ'
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﺁﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻮﺷﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﭼﺮﺍﻍ
ﻏﺎﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺣﺴّﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺗﻦ
ﺑﺬﻫﻦ'ﺟﺰ ﺃثر
ﻣﻨﻔﻰ ﺑﺮ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﻳﺎ
ﺃﮐثرﺍ ﻣﻨﻔﻰ. ﮐﻪ
ﺁثاﺭ ﻣثبت ﻧﻴﺰ
ﺑﻌﺪﺍ ﻣﻨﻔﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﺍﮔﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭﻋﻠﻢ ﭼﻮﻥ
ثرﻭﺕ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺣسّ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺩﻓﻊ ﺧﻄﺮ
ﻭﺿﺮﺭ' ﻭﻧﻴﺰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ'ﮐﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺣﺴّﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﮐﻠّﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﻴﺎ ﻫﺮ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'
ﻫﻤﻪ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﮐﻴﻔﻰ ﻭ ﮐﻤّﻰ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺩﺭﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺟﺰﺋﻰ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻗﺎﺑﻞ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﺑﻮﺩﻩ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ' ﮐﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩ'ﺁﻧﺮﺍ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﺃﺯﻟﻰ'ﻭﻳﺎ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ'ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺤﺎﻓﻆ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ'ﺗﺎ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻟﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪ'ﻭ
ﻳﺎ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺭﺳﻴﺪ'ﺁﺷﺎﺭﺵ
ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺒﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻭﻟﺎﺩ ﻭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻧﻄﻔﻪ
ﻭﺍﻭﻭﻝ
ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ'ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻠﻒ ﻭ ﮐﻢﻋﻘل ﺘﺮ ﺍﺯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻨﻄﻔﻪﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺑﺎﻫﻮﺵ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻭ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ'ﺑﺎﺯ
ﻳﻚ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻭﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﺳﭙﺮﻡ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻭﻭﻝ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭﻭﺭ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻧﺎﻗﺺ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ' ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻘﻂ ﺟﻨﻴﻦ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺍﺯ ﮐﻮﺯﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﺮﺍﻭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﺎﺧﻠﻔﺎﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺷﺪﻩ'ﮐﻪﺑﺎ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ثرﻭﺕ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻘﺎﻁ ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺖ ﻭ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻥ ﺍﺯ ﺣﻖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡ ﺑﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﻨﺸﺴت
'ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻧﺒﻮﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ'ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﺍ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ' ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺁﺧﺮ ﺑﺎ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ'ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺋﻢ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﭘﺪﺭ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺷﻮﺩ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ' ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﺭﻭﺍﺡﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ'ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻳﻚ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻭ ﻓﺎﻣﻴﻞ
ﻭﻧﮋﺍﺩ'ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻗﻰ ﻳﻚ ﻫﺘﻞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻣﺮﮒ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻤﺴﻴﺮ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ'ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻩ'
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻃﻔﻞ
ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺒﺮﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻣﺮﮒ
ﻗﻄﻊ
ﺭﺍﺑﻄﻪﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪﻫﺎ
ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻴﭻ ﺩﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺩﻭﻗﻠﻮﻫﺎﻯ
ﻳﻚ ﺗﺨﻤﻰ'ﺍﺯ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺩﻭ
ﻧﻄﻔﻪ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﻫﺮﻳﻚ ﺁثاﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﮔﻔﺘﻦ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺭﺏﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻮﻗﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ'ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺗﺎ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥﺨﻮﺩ
ﺩﺭﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺗﺎﮐﺘﻴﻜﻬﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻴﭻ
ﻭﺍﺣﺪﻯ'ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﻯ ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻳﻚ(ﻭﺍﺣﺪ
ﮐﻠّﻰ) ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺣﺪ
ﮐﻠّﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺎﺯ ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻄﺢ
ﮐﻠّﻰ ﺗﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ'ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻴﻚ ﮐﻠّﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ' ﺧﻮﺩ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ'ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﺑﺮﺳﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ'ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻓﺼﻮل ﺁﺧﺮ
ﺁﻥ هستیم 'ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻠﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻭﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕﺍﺳﺖﮐﻪﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻓﺮﺻﺖ
ﮐﻤّﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ ﮐﻴﻔﻰﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﮑﻨﺪ ﻭﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻢ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ'ﺧﻴﻠﻰ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﺎ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ ﻧﻘﺪ و
انتقاد از
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭ
ﻋﻴﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻦ' ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺷﺒی ﺮﺍ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺭﻫﺮﻭﻯ ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﮑﺎﻣل
اﻃﻔﺎﻝ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋی
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴثروت
ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺮﺷﺒﻰ ﺭﺍ
ﻳﻚ ﺷﺐ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺩﺭﺻﺪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺷﺸﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻔس ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺴﻄﺢ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺍکسیژن ﺧﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻐﺰ
نرﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻤﻴﺎﺯﻩ ﻭ
ﺳﺮﻓﻪ ﻭ ﻋﻄﺴﻪ
ﻭ ﺗﻨﻔس ﻋﻤﻴﻖ ﻏﻴﺮ
ﺍﺩﺍﺭﻯ ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﻭﺭﺯﺵ'
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻤﺒﻮﺩ ﺗﻨﻔس
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﺭﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻳﻚ ﮐﻠﻴﻪ'
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺳﻮﻡ ﻇﺮﻓﻴﺖ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﻣﻮﺍﺩ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺣﻴﺎﺕ
ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺫﻫﻦ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﻨﺪ ﻭﺍﻟﮑﻞ ﻭ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﻀﺮ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭ
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ'
ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ 90 ﺩﺭﺻﺪ
ﻇﺮﻓﻴﺖ
ﺍﻋﺼﺎﺏ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺳﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ'ﻇﺮﻓﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺍﮔﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺳﺮﻋﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ'ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺭﻭﺭﻯ ﺍﻭﻭﻝ
ﺯﻥ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ' 500
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺍﺳﭙﺮﻡ'ﻭﺍﺭﺩ
ﮐﺎﺭﺯﺍﺭ
ﺗﻠﻘﻴح
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻮﻓﻖ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻘﻴﻪ ﮐﻤﻚ
ﺑﺂﻥ ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ 250
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺍﺳﭙﺮﻡ'ﻧﻤﻴﻮﺍﻥ
ﺍﻭﻭﻟﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﺭﻭﺭ ﮐﺮﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺍﺳﭙﺮﻣﻰ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺩﻭ
ﺍﺳﭙﺮﻡ ﻧﻴﺰ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﺷﮑﺴﺘﻦ
ﺃﺗﻢ' ﻭ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﺑﻤﺐ
ﺃﺗﻤﻰ ﺳﺎﺧﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺗﻨﻬ ﺎ3 ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﺍﻭﺭﺍﻧﻴﻮﻡ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺨﺮﻳﺒﻰ ﺩﺭ
ﺑﻤﺐ ﺃﺗم را
ﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺻﺪ ﺩﺭ ﺻﺪ ﭼﻪ
ﻏﻮﻏﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ثانیه ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﺻﺪ
ﺩﺭﺻﺪ ﺩﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ250 ﺗﻦ
ﻣﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺳﺒﻚ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﭼﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﻓﻀﺎ
ﻭ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺘﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﭙﺎﮐﺴﺎﺯﻯﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻴﭻ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ ﺃﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ
ﺃﺷﻴﺮﻯ'ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻴﺐ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻋﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺩﻩ ﺩﺭ
ﺻﺪ'ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺤﺪّّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ'ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺤﻘﻖ
ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ'
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ ﭼﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ'
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺳﻴﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻥ علمی
'ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﻣﻐﺰ
ﺭﺍ 10 بقوّه 6 ﻳﺎ 10
ﺑﻘﻮّﻩ32 ﺑﺎﻳﺖ
ﻳﺎﺧﺒﺮﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺃﻧﺪﺍﺯﻩﺍﻯ
ﮐﻤّﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﮐﻴﻔﻰ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﺫﻫﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﻮﺩ 10
ﺑﺮﺍﺑﺮﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻣﻐﺰ
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺑﮑﺪﺍﻡ ﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺩﺭﺟﻪﭘﺎﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻇﺮﻓﻴّﺖﮐﺎﺭ
ﻣﻐﺰ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺩﻩ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺣﺠﻢ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ ﭼﻘﺪﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﺭﻓﻊ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭼﻘﺪﺭﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮ
ﺩﺭﺻﻔﺎﺕﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﺩﻩ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﺯﻭﺍﻝ
ﻣﻨﻔﻰ ﻫﺎ'ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻴﺶ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣثبت
ﺍﻟﻬﻰ'ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ از
شرایط لازم ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
میسّر
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ'ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﺑﺎﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎئی
ﺪﺭ ﮐﺎﺭﺑُﺮﺩ
ﻣﻐﺰ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺟﺴﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
(ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ)ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺃثر ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﺑﻬﺘﺮﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺗﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻭﻟﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺑﺎﻳﺖﻫﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ ﻭﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ
ﮐﻪﺑﺬﻫﻦ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻣﻴﺮﺳﺪ' ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺟﻮﺍﺑﮕﻮﻯ
(ﻣﻌﻨﻰ)ﺣﻮﺍﺩث
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺘﻬﺎ
ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﻫﺮﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺧﻴﻠﻰ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﺍﺯﺁﻧﻬﺎﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺧﺒﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺖ ﮐﻪ
ﮐﻤﻴّﺖ ﺍﺳﺖ'
ﻭﻟﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ را در
خداوند
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
چنین ﻫﺴﺖ'
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮐﻤّﻴﺘﻬﺎ
ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﻭ
ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﻭﺟﺪﺍ
ﺩﻳﺪﻥ ﺍﺷﻴاء
ﺍﺯ ﻫﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﭼﻴﺰﻫﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ(
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ) ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﻞّ
ﻭنیزﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺁﻥ' ﺑﻨﻮﺑﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ امور
هستی بهم
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺗﻐﻴﻴﺮﮐﻴﻔﻰ
ﺧﻮﺩﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺫﻫﻦ ﻣﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣثبت
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ'ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ'ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻫﺎﻯ
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ
موجودات ﻏﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩ'ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
بصورت ﺗﻮﺩﻩ
کلّی ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﻭﻟﻰ
ﺫﻫﻦ ﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻭﻋﻘﻠﺎ'ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ
ﮐﻪﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻫﻢ مطرح است. ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ
تغییرات منفی
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺳﻴﻞ ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻰ'ﻭﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣل
روحی و ذات
انسان وهر
موجودی در
ﺗﻘﺮّﺏ صفاتی
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﻃﺒﻖ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
در جریان ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﮒ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻋﺎﻗﻞ'ﻗﺒﻮﻝ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ'
ﻭﺳﻘﻮﻁ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﻋﻘﺐﺭﻭﻯ هاﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﮔﺬﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ'ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت
ﻳﺎ ﻣﻨفی ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ'
ﺑﺨﺼﻮﺹﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
نوعی ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
اگر ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻴﺰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺩﻳﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎله ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎله ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ' ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻧﻮﺍﻗﺺ'ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣثبت ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺩﺭﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮﺗﺠﻠّﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ بعد
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺑﺎﻳﺖ ﻭ ﺿﺮﺑﻪ ﻋﺪﺩﻯ
ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺳﺘﮕﺎه ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺸﮑل اﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ'
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻴﻔﻰ
ﻏﻴﺮﻣﺎﺩﻯ
اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
(ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻭﻣﻌﻨﻰ'ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻘﻞ) ﻭﺣﮑﻤﺖ های
الهی و حقیقی
ﮐﻪﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ'
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻨﻌﮑس
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
بطور ﮐﻴﻔﻰ' ﺑﺮ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ های ﮐﻤّﻰ
ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺭﺍﺑﻄﻪ
هائی
ﺑﻤﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻳﺎ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭﻳﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﻓﻄﺮﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩش
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﺑﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
درﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک اﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ'
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧی اﺳﺖ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺪ ﺭﺍﻩ ﮔﺸﺎﻯﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﮕﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻳﺎ
ﻫﺮﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ'ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﮐﻴﻔﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ'ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺣﻞ ﮐﻨﺪ'
ﭘس ﻗﻄﻌﺎﻭﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ میباشد
ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺻﻠﻰ و
امانتهای
الهی ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ' ﮐﻪ
در واقع ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻟﺬﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ ﻓﮑﺮﻯ'ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺩﺍﺋﻢ
ﻭﻗﺎﻳﻊ'ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳق
ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﺷﮑﻢ
ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺷﮑﻢ'ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﻣﻮﺭﻯ
ﺴﺮﮔﺮﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﻄﻤﺌﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎی
شهودی وصفات
الهی 'به
(ﺣﻘﻴﻘﺖﺣﻘﺎﻳﻖ)
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
الهی خود
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ولی
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ های مرحله
ای ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ کسب
شده 'ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ آنها ر
ا ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻴم
ﺪﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﭘﻮﭼﻰ ﺑﺎﺷﺪ'ﻭ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'که
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﭘﻮﭼﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ'ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩﻯ باشد و
یا بالعکس
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻓﺎﺳﺪ' ﺑﻌﺒث
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﺴﺘﻪ
ﮐﺮﺩه
وﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺷﺮﻙ ﺁﻣﻴﺰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻣﻴﻠﺮ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ
ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﺎﺩﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺒﻨﻰ
ﺑﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻳﺎﺩﮔﻴﺮﻯ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﻌﻨی
ﺨﺒﺮ یافتن
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ معنی
ﻣﺴﺘﺘﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺣسّ ﻳﻚ ﺿﺮﺑﻪ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻥ
ﻋﺼﺒﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺭﻯ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﺣﻴﺎﺗﻰ'ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻥ ﻋﺼﺒﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث ﺷﺪﻩ' ﻭﺧﺒﺮ
ﺿﺮﺑﻪﺭﺍ
ﺑﺎﻋﺼﺎﺏ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﺎ ﻣﻐﺰ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻳﺎﺩﮔﻴﺮﻯ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻔﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻉ خبر
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ درک ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﺍﺳﺖ. ﻭﻋﮑس
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺩﺭﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺒﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ بوده
ﺒﺎﺷﺪ' ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺁﻧﺮﺍﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﻭﺭﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺟﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﻃﻠﺴﻢ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺟﺰﺋﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی
ﺨﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ و
انحرافی و
خرافی ﻣﺎ
ﺩﺭهر کار ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﻠﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻳﺎﺩﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﻣﻮﺿﻮﻉ'
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻄﻮﻝ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
وﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﻣﻮﺿﻮﻉ ثاﺑﺖ'
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺑﭽﺸﻢ ﻭ ﺣﻮﺍس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻣﻮﺿﻮع ها ﺑﺎ
(ﺑﺎﺭ ﻣﻌﻨﻮﻯ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺒﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ) ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺭؤﻳﺖ
ﻧﻘﺶ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ که
(ﻃﻮﻝ ﻣﻮﺿﻮﻉ
)ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺠﺎﻯ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺣﺴﺎس
ﻣﺎ'ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻴﻠﺮ
ﺁنسانی ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ' ﭼﻮﻥ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﺭ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍرﺩ
ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺿﺮﺑﻪ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﻓﺮﺿﻰ
ﻏﻴﺮﻣﻨﻄﻘی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﮐﻨﻮﻧﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﻧﺪ'د ر
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺗﮑﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ'ﺑﺼﻮﺭﺕﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪﺍﻯ
اﺯ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺑﻤﻐﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﮐﻪ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺑﺎﻳﺖ
ﻫﺎ'ﮐﻪ ﺑﺎﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﺎ
ﻣﺤﺮﻙ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ' ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺷﻨﺎﺧﻨﻪﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
و ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﺁﻥ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﺎﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ'ﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻗّﺎﺩ
ﻭﺑﺎ ﻫﻮﺵ'ﻭﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭﺑﺎ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺍﻟﺒﺘﻪﺑﺎﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻣﺎﺩﻯ بیشتر
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻋﻠّﺖ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﺪﻳﺪ'ﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺩﺭس ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ'ﻭ
ﻋﺒﺮﺕ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻌﻨﻮﻯ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻧﻴﺰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ.
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﻋﺒﺮﺕ
وعبور متعالی
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺸﻚ'ﻣﻌﻨﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻋﺒﺮﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻳﮑﻰ
ﻣﻮ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﻭ
ﻳﮑﻰ ﭘﻴﭽﺶ
ﻣﻮ'ﻭ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻮ ﻭ ﭘﻴﭽﺶ
ﺁﻧﺮﺍ'ﺑﺎﺿﺎﻓﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻮﺭﺍ
ﺩﺭ ﮔﻮﺭﻯ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ'
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﭘﻴﺶ ﻣﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﻮﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺯﻳﺒﺎ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭﻯ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
(ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺪﻝ) از
ﺍﻳﻦ ﮔﻴﺴﻮﺍﻥ
ﻋﺒﺮﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
از ﮔﻴﺴﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻏﺮّﻩ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﭼﻨﻴﻦ
ﮔﻴﺴﻮﺋﻰ
ﻓﺮﻳﺐ ﻧﺨﻮﺭﺩ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺑﻬﺘﺮﻯ
کند. ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻓﮑﺮ
ﺑﻬﺘﺮ'ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺍﻥ'ﻭ
ثوﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺗﻘﺮّﺏ ذ اتی
روح ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
الهی ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ'ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ'ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻋﻘﺐ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﺩﺭﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﺭﻭﺣﻰ' وﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﺳﻴّﺎﺭ بدون
وقفه ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺴﺎﺣﻞ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ جهنّمی
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. تا
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎ
و مرحله ضروری
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ بیاﺑﺪ. و
ﺗﺎ ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ' ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺑﺤﺎﺭﻯ
ﺑﺤﺮﺍنی
ﺘﺮباشد' تا
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪ اکنون
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ'
ﮐﻪ حتی ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ولو بهتر
ﺴﻘﻮﻁ ﻧﮑﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻃﻮﻝ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ اﺯ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ' ﺑﺎﺭ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﮐﻤﺘﺮ'ﻳﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﻇﺮﻭﺗﻮﺍﻥ
ﺷﺨﺺ'ﺑﺎﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻃﺒﻌﺎ
ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﺪﻳﺪ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭﺳﺨﺖﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'
ﻭﻳﺎ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻭ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﮑﺎﺭ نرﻭﺩ. ﻭ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻧﮕﺮﺩﺩﻫﺮ
ﺩﻡ'ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ'
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ
ﺩﻳﮑﺴﻴﻮﻧﺮ' ﻭ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻭﻣﻌﻠﻢ' ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺯﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯﮐﺎﺭﻫﺎ را
ﺑﭙﺮﺳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﮑﺘﺐ ﻧﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻭﻣﻠّﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻳﺮﺍﺩ'ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻃﻮﻝ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﺭ
ﺗﺄثیرﮔﺬﺍﺭﻯ'ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺧﺒﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯﻫﺮ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ'ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﻭﻳﮑﻨﻮﺍﺧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ ﻃﻮﻝ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻧﺎﻡ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺑﺎﺯ
ﻣﺸﮑﻞ ﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ'ﻫﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺣﺴّﻰ
(ﺣﺎﺻﻞ ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﻰ)
ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﺎﻇﺮ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻳﻚ ﺗﮑﺎﻥ ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﺣﺴّﻰ'ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ' ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻭﮐﺴﺐ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
اﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ'ﻧﺘﻴﺠﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﻳﻚ ﻭﺍﻗﻌﻪ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﮐﻤّﻰ
ﻭﮐﻴﻔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﻃﻮﻝ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎ'ﻭﻋﺮﺽ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﻟﺬﺕ'
ﻭﻧﻴﺰ ﻋﻤﻖ ﺁﻥ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕدرک و
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ ﺫﻫﻦ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ ﺍﺳﺖ. ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺷﮑﻞ ﻣﺎﺭ
ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ ﻋﺎﻣی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺒﺎﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﺪ'ﻟﺬﺍ ﺍﺯ
ﻣﺎﺭﻧﻴﺰ
ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺳﻮﺍﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﮐﻠﻤﻪ ﻣﺎﺭﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻠﻤﻪ ﻣﺎﺭ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻧﻴﺰ' ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻔﻬﻤﻴﺪ' ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ. ﻣثلا
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ'ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺷﮑﻞ ﻣﺎﺭﮐﺒﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﮐﻠﻤﻪ ﻣﺎﺭ ﺭﺍ
ﺩﺭﺧﻂ
ﻧﺴﺘﻌﻠﻴﻖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﮐﺪﺍﻡ ﻣﮑﺘﺐ ﺧﻂ'
ﻭ ﮐﺪﺍﻡ
ﻣﺎﺭﻫﺎﻯ
ﮐﺒﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻫﺴﺖ. ﺩﻟﻴﻞ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺿﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ'
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺿﺮﺑﻪ
ﻫﺎﻯ ﺣﺴّﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺤﺴﻮس
ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﻋﻠﺎﻣﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ' ﺑﻄﻮﺭ
ﻗﺎﻃﻊ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺭﺍ
ﻣﺸﺨﺺ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺣﺴّﻯ ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
الهی و ﻠﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ یک
ﻭﺍﺣﺪ ﺣسّ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺿﺮﺑﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻢ
ﺧﻮﺩ چگونگی
ﺣﻔﻆ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻭ نیز
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
مکانیزم ﺗﺨﻴّﻞ
ﺁﻥ ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ یک أمر
ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ آنرا
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
کمک در تنزیل
منطقی
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ انسان
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺑﺤث ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﮐﺴﻰ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﻬﻴﻢ'
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺧﻮﺩ'
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ومادی مناسب
عقل شنونده وخواننده
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯﺁﻥ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ و ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ'ﻭ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ بنماﻳﺪ
که ﻣﻔﻬﻮم ﺘﺮ ﺷﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﻋﺼﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ
ﺧﻮﻳﺶ' ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺩﺭﻙ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﻄﺒﻘﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﭼﻨﺪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺧﺒﺮ'ﮐﺎﺭﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﮔﻮﺋﻰ
ﻃﻔﻞ ﻳﺎ ﻣﻴﻤﻮﻥ'
ﺣﺴّﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﮐﻪ یک ﺣﺴّﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ'
ولی ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ باید
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ یک
ﺍﺣﺴﺎس ﻓﻘﻂ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺿﺮﺑﻪ ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ ﺑﻌﺼﺐ
ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﻮﺝ
ﺍﻳﻦ ﺿﺮﺑﻪ'ﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺭﻧﮓ
ﻭﻳﺎ ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻭﻳﺎ
ﺩﻟﻴﻞ ﺳﻮﺩ ﻭ
ﺿﺮﺭ'ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻭﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺘﺸﺨﻴﺺ های
ﺩﻳﮕﺮ' ﺑﻬﻴﭻ
ﻭﺟﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺿﺮﺑﻪ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﺣﺴّﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺮﺍﻍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻣﻔﻴﺪ ﻣﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﻧﻬﻢ ﺍﮔﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻫﻢ ﮔﺎﻣﻰ و ارتباط
بهتر وبالاتر
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﭼﻪﺭﺍ
ﻧﻔﻬﻤﻴﻢ'ﺍﮔﺮ
ﻧﺎﻡ ﻭﺍﺿﺢ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺧﻮﺩ ﻧﺎﻇﺮ
ﺍﺣﺴﺎس
ﮐﻨﻨﺪﻩ' تنها
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ' ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.

ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺣﺴﺎس ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﺑﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪ'ﻣثلا
ﺻﺪﺍﺋﻰ ﺑﻮﺩ'
ﻭﻟﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻳﻢ. ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﺷﻨﻴﺪﻳﻢ
ﻭ ﻓﻬﻤﻴﺪﻳﻢ. ﻳﺎ
ﺑﻤﺎ
ﮔﻔﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺻﺪﺍﻯ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻣﺎ ﺍﻳﻦ
ﺻﺪﺍﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺩﻳﺮﻭﺯ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻳﻢ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻗﺒﻞ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻳﻢ. ﭼﻪ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻳﻢ؟
ﺍﻳﻦ ﻳﻚ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺫﻫﻦ ﺑﻮﺩﻩ' ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﻞ
ﻭﻧﺎﺩﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭﻣﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺮﻭﻯ
یک ﺷﺨص ﺗﺬﮐّﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩ'ﻭﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ، اﻳﻦ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺳﻴﻊ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ'ﻭ
ﻧﺰﺩ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم می
گیرﺩ' ﻭﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﻋﻤﻖ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭثباﺕ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺫﻫﻥ ﻤﺎ'ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻥ
ﻋﺼﺒﻰ
ﻳﺎﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺭﻓﻊ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
(ﺟﻬﻞ)ﮔﻮﺋﻰ یک
خلاء ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
بوده ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﭘُﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻮﺍﻧﻊ'ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﭘُﺮ ﺷﺪﻥ ﺍﻳﻦ
ﺧلاء ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎی ﺑﺎﻃﻞ است.
ﻭ ﺍﮔﺮکه ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺑﺎ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬی ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ'
ﺣﺘﻰ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻫﻢ ﺑﺘﻔﮑﻴﻚ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﺴﺖ ﻭﻧﻴﺴﺖ در
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ'ﻭﻟﻮ ﺗﺎ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ'ﭼﻮﻥ
ﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
یافته است. ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺮﻋﺖ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺟﺪّﻳﺖ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻋﺘﻬﺎ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯﻫﺮﺷﺒﻰ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﻮﺩ'ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻯ ﺑﻔﻬﻤﺪ'ﮔﻮﺋﻰ
ﻃﻔﻞ ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺎﻇﺮ ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ' ﭼﻨﺪ ﺿﺮﺑﻪ
ﺣﺴّﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮔﻮﺵ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻨﺪﺩ
ﮐﻪ ﺻﺪﺍﺋﻰ ﺭﺍ ﻧﺸﻨﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﺻﺪﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ
أمرﻣﻬﻤّﻯ
ﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺤث ﻭﺳﻴﻊ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﭼﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮑﻨﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس
ﭘﺬﻳﺮﻯ ﻗﻮﻯ
ﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺷﻨﻮﺍ ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﻗﻴﻖ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪ نباشیم. ﮐﻪ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻌﮑﻮس ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺣﺴﺎس ﺑﻤﻐﺰ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ' ﻳﺎ
ﺑﺎﺷﺘﺒﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ.
ﭘس ﺁﻧساﻥﺮﺍ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮﻫﺮﮐس
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺷﺨﺺ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ'
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ ﮐﻨﺪ
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻄﺎﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻫﺎ'
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻴﻦ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کمتر
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺵ'ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩ. ﻭ
عقده های
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺑﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس
ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺁﻧﮑﻪ ﺍﺯ ﻣﺰﺍﻳﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻨﺪ' از
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ'
ﮐﻪ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺁﺗﺸﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻒﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺿﻤﻦ ﺍﻳﻦ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ'ﺑﺎﺯ
ﻫﻢ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﮐﻤﺘﺮﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺷﺪﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﻭﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ'
ﺧﻴﻠی ﺴﺨﺖ ﺗﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ'ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺟﻬﺎﻥوزندگی
نوعی ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﻮﺧﺘﻦ ﺩﺭ
ﺁﺗﺶ'ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻤﺘﺮﻯ اﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺮ ﺁﻓﺘﺎﺏ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺳﻮﺯﺍﻥ'ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﺸﻨﻪ ﻭ ﭘﺮ
ﺩﺭﻧﺪﻩ ﻭ
ﺷﮑﺎﺭﭼﻰ می
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺎﺭ
ﻭﻋﻘﺮﺏ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ سو زان
ﺁﺗﺸﻴﻥ
هساتند. ﺯﻳﺮﺍ
این گزنده ها
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎنی
میباشند که ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻳﻚ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ'
ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﻭﺿﻊ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮ از آن
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ' ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻭﺿﻊ
ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺰﻫﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻳﻢ'ﺟﺎﻯ
ﺷﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺩﺭ
ﺑﺤثهاﻯ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺬﻫﻦ' ﻗﺒﻠﺎ
ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ'ﺍگر
ﻓﺮﺻﺖ ﻭ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻭﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﺒﺎﺣث
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭﻋﻠم اﻟﻤﻌﺮﻓﻪ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ
ﻫﺮﻋﻠﻤﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ' باید
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺻﻮﺭﺕﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﮐﻪ ﺁﺭﺯﻭ
ﺩﺍﺭﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺑﺎ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻴﺮ
ﻭﺗﺎﺭ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﻳﺪ ﻭﻓﻬﻤﻴﺪ. ﻫﺮ
ﻧﻈﺎﻡ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ' ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻎ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺭﺍﻩ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻭ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ' ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ'
ﻭ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺁﺭﺍم ﺒﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ در
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﻭ ﻫﺮ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴکوشد' ﺗﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ
ﺁﺩﻣﻴّﺖ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐند. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺟﺎﻯ
ﺑﺤث
ﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺃﺩﺑﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺴؤﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ'و ﻳﺎ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ آن ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩ. و ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
همچنان ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
وحیوانی ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎﺭ
ﻫﺎ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺗﺤﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﺗﺎ ﺑﻌﻘﻞ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﺣﺘﻤﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.

ﻫﺎﻣﻴﻠﺘﻮﻥ
ﺍﻳﺮﻟﻨﺪﻯ'(ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ)
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﻋﻠﻢ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻋﻤﻞ
ﺿﺮﺏ'ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ
(ﻋﻮﺍﻣل ﺁﻥ)
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺭﺍ' ﻣﺎﮐﺴﻮﻳﻞ
ﺑﻴﻦ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺴﻰ
ﻭ ﺑﺮﻕ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ'ﮐﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻮﻡ
پیدا ﺷﺪ. ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﻫﺎ'
ﺗﺮﺗﻴﺒﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
اصلاحی ﻧﻴﺎﻓﺖ'
ﻓﺮﺻﺖ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻗﺪﺭﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'ﻣﮕﺮ
که ﺩﺭادامه ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻮﻗّﺘﺎ'ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ'ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺭﺍ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻮﻗّﺖ
ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴنماید ﺗﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻭدر ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰدیگری
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'
ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺗثبیت
ﻣﻮﻗّﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻨﺸﻮﺩ'ﻭﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﮑﺎﺭ گیرﺩ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ' ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﻚ ﻣﺼﺪﺭو
مبدأ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ' ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﻭﺍﺷﺘﻘﺎﻕ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ'
ﺁﻧﮕﺎﻩﺍﺯ ﻫﺮ
ﻭﺍﮊﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﻮﺧﺖ'ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻣﺸﺘﻘّﺎﺕ ﭼﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ
ﺧﻄﺎﻯ ﮐﻤﺘﺮﻯ
که ﺯﻭﺩ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺁﻧﺮﺍ (ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
)ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
( ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ) که
ﺑﺎﻳﻨﮕﻮﻧﻪﺭﻭﺷﻬﺎ'
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺃﺻﻠﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺟﺰﺋﻰ
ﺗﺮ ﺁﺳﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ' ﮐﻠّﻰ
ﻫﺎﻯﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
هستند' ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻳﺪﻩ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ'ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻘﺪّس ﻭﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
ﺒﮑﻨﻨﺪ. ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ' ﻫﻴﭻ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﺭﺍ ﺑﺴﺘﺎﻳﺶ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻘﺪّس وﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﺃﻧﺒﻴﺎ ﻧﻴﺰ'ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ثوﺍﺑﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ'ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ'ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣؤﻣﻦ ﻭ ﻋﺎﺭﻑ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺭﻭﺯﺑﺮﻭﺯ
ﻣﺸﺮﻙ ﺗﺮ ﻭ
ﺟﺎﻫﻞ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ' ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋی ﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺮﮒ ﺯﻭﺩﺭس ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﺭﺷﺘﻪ
ﻣﻨﻴﻤﻮﻧﻴﻚ ﻳﺎ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺣﺎﻓﻈﻪ'
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺑﺮﺩﻥ
ﺑﺎﺯﺩﻩ
ﻭﺭﺍﻧﺪﻣﺎﻥ
ﺗﻌﻠﻴﻢ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥﺑﻬﺘﺮ
ﺭﻭﺵ ﺑﻴﺎﻥ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ'ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻳﺎﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺳﺮﻳﻊ ﺗﺮ
ﻭﺩﻗﻴﻖ ﺗﺮ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ'ﮐﺎﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺭﺍ ﺁﺳﺎﻥﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺭﻭﺵ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐﺁﻣﻮﺧﺘﻦ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺁﺳﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺵ ﻧﻴﺰ
ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ'ﻳﮑﺴﺎنی
ﺪﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ'
ﺗﺎ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺷﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﺩ. ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ'ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻴﻢ ﭼﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻭﺿﻌﻴّﺖ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﻣؤثّرﻯ
ﺩﺍﺭﺩ' ﺗﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﮑﻨﻴﻢ'
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭﺷﮑﻞ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻳﻢ'ﮐﻪ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻯﻨﻴﺴﺖ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺳﺮﻋﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ
ﻗﺎﻋﺪﻩﺍﻯ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺷﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﻃﻠﺴﻢ ﺩﺍﺋﻢ
ﻭ ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘل
ﺠﻤثروت ﺒﺮﻭﺩ
ﻭﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ' ﻣﮕﺮ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
درستی
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻧﻈﺎﻣﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ'
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ'ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐی ﻤﻤﮑﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ'ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺍﻥﺎﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ'
ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ ﻭﺍﺯ
ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ'ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
به (ﺬﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ) ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺴﻠﺎﻣﺖ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ. ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻋﻤل
کنند. ﻭﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ولایت
ششم و در ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ'ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟّﺪﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻨﻪ
ﮔﻮﻧﻪ خواهند
بود. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ'
ﺑﺎﺯ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺴﻮﺍﺑﻖ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ یک
روح میباشد
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺴﻠﻮﻙ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺮﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ'ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ. ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺬﺭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺑﺎ
ﺧﻄﺮ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺍﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺮﮐﺰ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺩﺭ
ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﺯﻳﺮﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺳﻄﺢ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻋﺼﺒﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﭼﻮﻥ ﻣﺦ
ﻭ ﻣﺨﭽﻪ ﻭ
ﻧﺨﺎﻉ ﺷﻮﮐﻰ ﻭ
ﻏﺪﺩ ﺳﺘﻮﻥ
ﻓﻘﺮﺍﺕ'ﺗﺎ
ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ
ﻏﺪّﻩ ﻋﺼﺒﻰ ﺩﻧﺒﺎﻟﭽﻪ
ﺑﻮﺩﻩ باشد. ﮐﻪ
ﻗﺒل اﺯ ﺁﻥ' ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺘﻮﻥ
ﻓﻘﺮﺍﺕ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﮊﻥ
ﻭ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ'
ﭼﻮﻥ ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻭﺑﺎﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ' ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ'ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺪﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻋﺼﺒﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺣﺴّﻰ'ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ'
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺍﺣﺴﺎس ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻐﺰ ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻋﻤﻞ ﻭ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘس
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺣﺴﺎﺳﻴّﺖ ﻭ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻣثلا
ﺩﺭ ﺃﺗﻢ ﺑﺎﺭ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﺁﻥ'ﺩﺭ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺃﺗﻢ' ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺻﺪ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺍنفجاﺭﺩﺍﺧﻠﻰ
ﻭﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﻤﺪﺍﺭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺃﺗﻢ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥﺎﻧﻔﺠﺎﺭﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺃﺗﻤﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺪﺍﺭ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﭘﺮ
ﺑﺎﺭ ﺍﮐﺘﺮﻭﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺃﺗﻤﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺎ ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ' ﭼﻮﻥ
ﻧﺘﺮﺍﺕ ﻭ ﮐﺮﺑﻮﻧﺎﺕ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﭼﻨﺪ
ﺃﺗﻤﻰ'ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﮕﺮﻭﻩ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺍﺳﻴﺪ ﺃﻣﻴﻨﻪ(
دی ان أ )ﻣﺒﺪﺃ
ﺣﻴﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ'
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻭﺍﺣﺪ
ﮊﻧﺘﻴک ﺷﺪﻥ'ﻣﺎﺩﻩ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺷﻴﺌﻰ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺭﻳﺰﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺭﻳﺰ ﺗﺮ
ﺭﺍ'ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﺟﻤﻊ ﮐﻨﺪ'ﻭ ﺗﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺫﺭّﺍﺕ ﺟﺴﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺣی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ'
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ'ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺟﺴﻢ ﻣﺤﺴﻮس
ﻳﻚ ﺭﻭح
ﻣﺠﺴّﻢ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴل می ﺪﻫﻨﺪ'
وﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﺤﺖﺃﺗﻤﻰ
ﻭﺃﺗﻤﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﺎ ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ' ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺗﺒﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻓﺮﻕ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﭼﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺁﺯﺍﺩ ﭼﻮﻥ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﮔﺎﺯﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣثلا ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ
ﺁﺏ ﺩﻭ ﻧﻮﻉ
ﺃﺗﻢﺍﮐﺴﻴﮋﻥ
ﻭ ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺃﺗﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﺩﺭ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ'ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺃﺗﻤﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﺏ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﺎﺧﺖ. ﺑﻠّﮑﻪ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻞ' ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﻳﺎ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭﮔﻴﺎﻩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ ﻣﻮﺟﻮﺩ'ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺰﺭﮒ ﺑﺎﺷﻴﻢ'
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ'ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺗﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﺮﻭﺝ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﮔﺮ
ﺑﺮﻭﺩ'ﻳﺎﻣﺮﮒ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﺮﻙ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ' ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺟﺪﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺘﻨﻮﻉ' ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻮﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ'
ﺧﻮﺩﺵ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﻣﺴﺘﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﻀﻮ ﺩﻭﻣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻣﻄﻠﻖ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﻣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺫﻫﻦ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﺁﻥ'ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﺯ ﺟﺎﺋﻰ ﺗﺎ
ﺟﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ'ﻧﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ'ﻭﺍﺯ
ﻳﻚ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻣثلاﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻓﻘﺮﺍﺕ'ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻗﻮّﻩ ﻧﺎﻃﻘﻪ'
ﻳﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺻﺪﺍ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﻌﻘﻮﻝ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻟﺤﺎﻅ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺻﻔﺘﻰ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ
ﺻﻔﺘﻰ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﮐﻮﺭﺗﮑﺶ ﺑﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻋث ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴم
ﺪﺭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺪﻩ' ﻭ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺳﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ'ﻳﺎ
ﮐﻤﺎﻝ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺣﻨﺠﺮﻩ
ﮐﻪ ﺻﺪﺍ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﺁﻥ' ﺑﺎﻋث
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻮم ﺮﺍ
ﻣﻴﺴّﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩﺍﻯ
ﭼﻮﻥ ﺍﺻﻮﺍﺕﺩﺭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ'ﻭﻋﻠﺎﺋم
ﺪﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻨﻴﻬﺎ. ﻭﺩﻳﮕﺮﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﺩﺳﺖﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺴّﺎس وﻗﺎﺑﻞ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺴّﺮ
ﮐﺮﺩﻩ. ﻭ ﺳﻮﻡ
ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﭘﻮﺳﺘﻪ ﻣﻐﺰﻯ
ﺯﻳﺮ ﭘﻴﺸﺎﻧی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﺒﻘﺎﺕﻋﺼﺒﻰ
ﺯﻳﺮ ﮐﻮﺭﺗﮑس
دﺭ ﻣخ ﻮ ﻣﺨﭽﻪ ﺗﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻏﺪﺩ ﻓﻘﺮﺍﺕ'
ﻫﺮﻳﻚ ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺗﺤﺖ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺷﺪﻩ'
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮑﻮﺭﺗﮑس
ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ'ﺑﺴﻮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثال ﺑﺠﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ
ﻋﺼﺐ'ﺑﻴﺴﺖ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺷﮑﻞ
ﺟﻤﺠﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺴﺘﻄﻴﻞ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺨﻢ
ﻣﺮﻏﻰ'ﻭﺩﺭ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﮐﺮﻭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ14 ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ
ﺳﻠّﻮﻝ ﻋﺼﺒی
اﺳﺖ' ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺁﻥ کمتر
ﺑﺎﺷﺪ'
ﺗﮑﺎﻣﻠﺁﻥ
اﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻤﺘﺮﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﻣﻴﻤﻮﻥ 9
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ ﺳﻠّﻮﻝ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻣﻮﺵ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﺳﻠّﻮﻝ
ﮐﻮﺭﺗﮑﺶ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻋﺼﺒﻰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎﮐﻮﺭﺗﮑس
ﻫﺴﺖ. ﻭﻫﻤﻪ ﺁﻧﺘﻦ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺣﻴﺎﺗﻴﺒﺎﺯ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ'ﻫﻤﻪ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺗﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻨﻔس
ﮐﻞّ ﻗﺎﺋم
هستند. ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ'ﻳﻚ ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻮﭼﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﻄﺮﻩ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ ﻧﻴﺰ'
ﻗﻄﺮﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻳﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
گونه ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺖ' ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻨﮓ ﺩﺍﺭﺩ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺪﻥ'ﺍﺯ
ﻋﻀﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ'ﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮊﻧﺘﻴﻚ جسمی ﻭ
ﻧﻈﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻪ
ﻫﺮ ﺳﻠّﻮﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎنی اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ'ﻭ
ﺑﺴﻮﺋﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﻫﺪﻑ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺍﺟﺰاء ﻭ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ'ﻭﺿﻌﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪﮔﻮﻧﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﻴﺶ
ﺁﻧﻬﺎ' ﺯﺷﺘﻰ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﺮس
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻭﺯﻳﺒﺎ ﻭ
ﺣﻮﺭﻳّﻪ ﻭ ﻳا
از ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ.

ﭘﻮﺳﺘﻪ
ﻣﻐﺰﻯ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﻧﻴﻢ
ﻣﻴﻠﻴﻤﺘﺮ
ﻗﻄﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺭﻭﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﻗﺴﻤﺖ
ﺟﻠﻮ ﻣﻐﺰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻭﭼﻨﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ'ﺷﮑﻞ
ﻭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺟﻤﺠﻤﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻓﻄﺮﻯﺁﻥ ﺷﮑﻞ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻣﺴﺎﺣﺖ
ﮐﻮﺭﺗﮑﺶ 2300
ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ
ﻣﺮﺑّﻊ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺪﺍﺋﻰ'ﻭﻳﺎ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺗﻮﻗﻒ ﺭﺷﺪ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭﮐﻮﺭﺗﮑس ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻨﻴﻦ
ﺑﻴﺴﺖ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻮﻗﻒ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺭﺷﺪ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺨﺖ'ﺑﺎﺯ
ﺭﻭﺯﻧﺎﻧﻪ
ﺩﻭﻳﺴﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﻠّﻮﻝ ﻋﺼﺒﻰ ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ'
ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻨﺦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﻘﺸﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
همچنان ﻧﻘﺸﻰ
ﺩﺭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺁﻧﺘﻦ ﺑﻮﺩﻥ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻣﻐﺰﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺘﻦ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ'ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻭﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮﻳﻚ
ﻋﻤﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﻭﻟﻰ ﻋﺠﻴﺐﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﻤﺎﻝ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ' ﺗﻤﺎﻡ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﻣﺮﺩﻩ
ﻭﺑﮑﻨﺎﺭﻯ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩ'ﺑﺎﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻳﺎ ﺁﻧﺘﻦ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺳﺎﻟﻤﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻟﻄﻤﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ' ﭼﻮﻥ ﻳﺘﻴﻢ
ﺷﺪﻥ ﻃﻔﻞ'ﻭ ﻳﺎ ﺳﺘﻢ
ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰ ﺍﺯ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰﻯ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﻓﻌّﺎﻝ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﺪﻥ ﻣﺎ ﺗﺤﺖ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺍﺩﺍﺭﻩ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭﻣﻐﺰ
ﻫﺴﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻐﺰ
ﻧﻴﺰ
ﺗﺤﺖﮐﻨﺘﺮﻝ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ' ﺗﺤﺖ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻭﻣﺘﻤﺪﻥ ﻭﺑﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﻰ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﻢ
ﻋﻘﻞ
ﮐﻪﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﺩﺭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺳﻴﺴتم ﻣﻐﺰﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺿﻌﻴﻒ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑﺮ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ
ﺑﺎﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ'ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻭثیق
ﻭ ﻣﺤﮑﻤﻰ ﺑﻴﻦ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻣﻐﺰ ﻭﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺁﻥﻤﺪﺑﺮ
ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻧﺎﺳﻮﺕ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ'ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﻭﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
'ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺩﺭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ ﻋﺮﺵﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺏّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻓﻮقﺒﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺏ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ.

ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰ'ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻡ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺼﺐ
ﺷﻨﺎﺳﻰ'ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬﻢ'ﻭﻭﺍﺟﺐﻣﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺕ'ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺟﻮﺩ'ﻭ ﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ. ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻫﺮ ﺳﻠّﻮﻝ
ﻋﺼﺒﻰ ﻳﺎ
ﻧﺮﻭﻥ ﻭ
ﻫﺮﻋﺼﺒﻰ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﻯ
ﺷﺎﺧﻚ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮐﺴﻮﻥ
ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺯﺍﺋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭﻡ
ﻣﻴﻠﻴﻤﺘﺮ ﺗﺎ
ﺩﻩ ﻫﺎ
ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯﻤﻐﺰﻯ
ﺗﻨﻮع ﺰﻳﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻈﺎﻡ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ اﺯ
ﻋﻨﺎﺻﺮﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻮﻉ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺑﺎﻫﻢ'ﻭ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺷﺎﺧﮑﻬﺎ
ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ'ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻋﺼﺒﻰ
ﻣؤثّر ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺭﺷﺪ ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺍﺣﺪ ﻭ
ﺁﻧﺘﻨﻰ ﺳﺎﻟﻢ'
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﺑﺎ ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺳﺎﻟﻢ
ﺷﺪﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺎ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻄﻠﻖ' ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭ ﺗﻦ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻴﺴّﺮﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ' ﺭﻓﻊ
ﻭﺭﺟﻮﻉ ﺷﻮﺩ. ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﺗﺄﻣﻴﻦ'ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺑﺮﻃﺮﻑ'ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﺯﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﻄﺮ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﺠﺪﺩ
ﻧﻮﻋﻰ'ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺶ ﻧﻴﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐثر
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﻟﻮ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﻬﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻬﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ'ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻭﺣﺠﻢ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ'
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺍﻋﻀﺎ'ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺟﻤﻌﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺫﻫﻦ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﻤﺎﻣﻰﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻫﺮ ﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺣﻔﻆ ﻫﺮ ﺧﺒﺮ
ﺣﺴّﻰ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺭﺍ'ﺩﺭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﻧﺘﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻭﻋﮑﺶ
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻫﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻋﺼﺒﻰ'ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻭﺩﺭ
ﻭﺭﺍﻯ ﺁﻥ'ﺭﻭﺡ ﻳﺎ
ﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ'ﻭ
ﻧﻔس ﻣُﻠﻬﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ'ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺎﻳﺖ ﻫﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻥ ﻋﺼﺒﻰ'ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻳﻚ
ﻣﻮﺝ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﻣﺨﺼﻮﺹ'ﮐﻪ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎ ﺍﺯ
ﺷﺮﻭﻁ
ﻟﺎﺯﻡﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻣﺎ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺭﻭﺍﻥ'ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻭ ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ'ﻭ ﺟﺒﺮﻭت
هاﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺽ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻨﺠﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭ
ﺷﺎﺧﮑﻬﺎ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﻓﻴﻤﺎ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺤﮑّﻢ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺣﻮﺍﺩث ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻗﺴﻤﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻗﻄﻌﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﮊﻧﻬﺎﻯ ﻫﺮ
ﺳﻠّﻮﻝ
ﻋﺼﺒﻰ'ﻧﻘﺶ ﻣﺤﻠّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺁثاﺭﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺘﻨﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺎﻗﺺ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻭ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻫﺮﺍﺣﺴﺎس ﺧﺎﺭﺟﻰ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺣﺴﺎس ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﻟﻴﻞ ﺁﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻔﺘﻤﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﻮﺍﺩث ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺮﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺟﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﺣﻮﺍﺩث
ﺑﺪﻧﻰ' ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﻮﺍﺩث
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻋﻘﺪﻩ
ﺳﺎﺯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻘﺪﻩﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯﻨﺎﻗﺺ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻭﺟﺰﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭ ثبت ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭﻣﻠﮑﻮﺕﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺤث
آثاﺭ ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ ﺭﺍ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫﻦ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﺎﻯ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭﺟﺎﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻴﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺍﻋﺼﺎﺏ'ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﻓﻄﺮﻯ ﺑﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﻗﺴﻤﺘی ﺒﺎ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻭﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺿﻌﻴﻒ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺘﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﺭﺷﺪ ﺟﺴﻤﻰ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺮﺷﺪ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺳﭙﺶ ﺑﺮﺷﺪ
ﻋﻘﻠﻰ'ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺮﺷﺪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺤث ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ. ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ' ﺑﺮﻭﺡ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﺳﭙﻴﺮﻳﺖﻭﺍﻟﻴﺴﻢ'
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ'ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
ﺸﺶ ﻣﮑﺘﺐ
ﻋﺮﻓﺎﺗﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻣﺎﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺷﺶ
ﮐﻠﺎس
ﻭﻣﮑﺘﺐﺍﻟﻬﻰ'
ﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻴﺎﺑﺪ'ﻭ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺁﻥ
ﺗﻮﻟﺪ'ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺭﺍ'ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ' ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ'ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ'ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺎﻳﺪﺁﺍﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺁﻥ ﮐﻪ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﻯ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻰ
ﺣﺘﻤﺎ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪﻋﺪم
ﺁﻥ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋی
ﺪﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ثوﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ هست. ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮔﻨﺎﻩ (ﺗﺮک
اﻭﻟﻰ) ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺮﻙ ﺃﻣﺮ
ﻭﺍﺟﺐﺗﺮ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ'
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺪﺍﺭ ثوﺍﺏﻣﺸﻐﻮﻝ
ﮐﻨﺪ' ﻭ ﺗﺮﻙ
ﻧﻮﺍﺯﺵ
ﻣﺮﻳﻀﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻏﺮﻳﻘﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺩﺍﺧﻞ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕﻋﻠﻤﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺧﻞ سلّوﻝ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺑﻴﻮﺷﻴﻤﻰ
ﻭ ﺷﻴﻤﻰ ﺁﻟﻰ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺩﻗﻴﻖ ﮐﺮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻞ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻥ'
ﺑﺨﺼﻮﺹﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺭﺍ'ﺩﺭﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺃﺗﻤﻰ ﺟﺪﻳﺪ'ﻭ ﺩﺍﻧﺶ
ﻭﺭﺍثت ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻮﻡ'ﭼﻮﻥ
ﮐﺴﻰ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺃﺳﻴﺮ ﻳﻚ ﻋﻠﻢ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺳﻰ
ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺩﺭ84
ﺭﺷﺘﻪﻋﻠﻤﻰ
ﺻﺮﻑ ﮐﺮﺩﻡ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻳﮑﺼﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺩﻳﻨﻰ'ﮐﻪ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺧﻮﺩﻡ'ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺸﺘﻢ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ ﺭﺷﺘﻪ
ﺭﻭﺡ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﺳﭙﻴﺮﻳﺖﻭﺍﻟﻴﺴﻢ
ﺑﻮﺩ' ﮐﻪ ﺳﺮ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻡ.
ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ
ﻣﻔﻴﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ'ﻭﻟﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻀﺮ
ﻭﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻳﻢ.
ﭼﻮﻥ ﺷﺮﻙ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ'ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻧﺎﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻧﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺑﺤث
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻋﺼﺒﻰ
ﻳﺎ ﺑﺮﻕ ﺣﻴﺎﺗﻰ'ﮐﻪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺑﺎ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﺮﻕ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ'ﻭ
ﻣﻮﻟﺪ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﺑﺮﻕﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ'ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ'ﭼﻮﻥ
ﺳﻴﻢ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﻕ ﻋﺼﺒﻰ'ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻣﻮﺝ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ. ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺳﺮﻋﺖ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﻣثاﻝ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﻕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺭﺍ'ﺻﺪ ﻣﺘﺮ
ﺩﺭثاﻧﻴﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﻕ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﺴﻴﺘﻪ300
ﻫﺰﺍﺭ
ﮐﻴﻠﻮﻣﮑﺘﺮ
ﺩﺭ ثاﻧﻴﻪ
ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﺮﻕ ﻋﺼﺒﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺭﻭﻯ
ﻫﻢ
ﺭﻓﺘﻪ'(ﻣﻌﻨﻰ
ﻳﻚ ﺍﺣﺴﺎس )
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ. ﺗﺄثیر
ﻋﺼﺒﻰ ﻭ ﺑﺮﻕ ﺣﻴﺎﺗﻰ'ﺍﺯ
ﺳﻠّﻮﻝ ﻋﺼﺒﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎ
ﺯﻭﺍﺋﺪ ﻭ ﺷﺎﺧﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻞ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﻭ
ﺍﮐﺴﻮﻥ ﺍﺯ ﺩﻭ ﺳﻠّﻮﻝ
ﻋﺼﺒﻰ ﺭﺍ
ﺳﻴﻨﺎﭘس ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺑﺮﻕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻳﮑﻄﺮﻓﻪ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻟﻮﻟﻪ ﺁﺏ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺁﻥ
ﻳﮑﻄﺮﻓﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻋﺼﺒﻰ ﻫﻨﻮﺯﺭﻭﺷﻦ
ﻧﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻰ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﭽﻪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﺩﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ'ﺑﺎﺯ
ﻳﻚ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯﺟﺰﺋﻴّﺎﺕﻣﻬﻤی
ﺪﺭ ﺃﻣﺮ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻧﺸﺪﻩﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﻫﺮﻳﻚ
ﻧﻴﺰﻣﻄﺮﺡ ﮔﺮﺩﺩ'ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮ' ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯﺣﺴّﺎس
ﺗﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻭ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ'ﻭ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳق ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺷﺮﻙ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﺷﺪ'ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ'ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﻣﻮﺍﺩ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣثلا
ﺁﺩﺭﻧﺎﻟﻴﻦ ﻭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺁﺳﺘﻴﻞ
ﻟﻮﻟﻴﻦ' ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺍﮐﺴﻮﻥﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻭ
ﺃثر ﺩﺭﺳﺘی
ﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺸﺮﻁ ﻟﺎﺯم
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻫﺮﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ'ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ ﺣﻘﺎﻳﻖ'ﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﻧﮑﺘﻪ
ﺑﺎﺭﻳﮑﺘﺮ ﺩﺭ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﻓﺖ ﻭﺩﻳﺪ' ﻧﻪ
ﻧﺸﺴﺖ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﺑﺸﻨﻮﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭﻣﺎ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺷﻨﻴﺪﻩ باﺷﻴﻢ.
ﮔﻮﺋﻴﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﺵ
ﺩﺍﺧﻞ ﻭ ﺍﺯ ﮔﻮﺵ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ' ﻣﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺗﻤﻰ ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺧﺎﺹ
ﺃﺗﻤﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻋﻘﻞ ﺳﺎﺯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ'ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ
ﺣﻴﺎﺕﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻣﺮﻯ
ﺍﺳﺖ' ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﻭﻏﻴﺒﻰ ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻌﻰ
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﻋﻠﻤﻰ'ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﻨﻌﺖ'
ﻭﻳﺎ ﮐﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺷﺒﺎﺕ
ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺧﺪﺍ'ﻭﻳﺎﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺭﻭﺡ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﻣﻰ ﭼﺴﺒﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺩﺭﻧﺎﻟﻴﻦ
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮﺷﺎﺧﻚ
ﻋﺼﺒی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ'
که ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﺯ
ﻋﺪﻡ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪﺩﺍﻧﺶ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﮐﻪﻣﺎﺩﻩ
ﺳﺎﺯ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﭘﻴﺸﻴﻦ'ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻫﻢ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ'
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺨﺖ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ'ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻣؤثّرﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس
ﺗﺰﺭﻳﻖ ﺁﻥ
ﺩﺭﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ'ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﺘﺸﮑﻴل
ﺸﺪﻩ'ﮐﻪ ﻣﻮﺍﺩ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﮐﻮﭼﻚ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﻣﻐﺰ
ﮔﺎﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ'ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﻮﺵ ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻓﺴﻔﺮ
ﺑﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻓﺴﻔﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠّﻮﻝ ﻋﺼﺒﻰ'
ﻫﻮﺵ ﻭﻋﻘﻞ
ﻧﻤﻰ ﺳﺎﺯﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭ
ﺁﻧﺘﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻭ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﻭﻗﺘﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺎ ﺑﺮﻕ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﺴﻴﺘﻪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﻕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻋﺼﺐ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ. ﺍﻟﮑﺘﺮﻭ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺑﺎﻃﺮﻯﻫﺎ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﻕ
ﺍﻋﺼﺎﺏ'ﭼﻮﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺯﻧﺪﻩ'ﺣﺘﻰ
ﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ'ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس'ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﻠّﻰ'ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻞّ ﻫﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻳﺎ
ﻣﻬﻢ
ﺗﺮﺗﮑﺎﻣﻠﻰ'ﻳﺎ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻓﻌﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺩﺍﺭﺩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻮﻗّﺘﻰ
ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺗﺨﺪﻳﺮ
ﺷﺪﻩ'ﺑﺎﺃﻧﺪﻙ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺧﻮﺩ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ'ﻭ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ.
ﻫﺮﮐﺶ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ' ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺪﻭﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺍﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ

ﮔﺬﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﺗﮑﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﺍﺯ
ﺳﻴﻨﺎﭘﺴﻬﺎ
ﺭﺍ'ﺗﻤﺮﻳﻨی ﺒﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭ ﺳﻴﻨﺎﭘس
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﭘﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺟﺴﻢ
ﺩﺭ ﺍﻋﻀﺎ
ﺭﺍ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﻴﻨﺎﭘس
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺗﮑﺎنه ﻫﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺣسّ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﺳﻠّﻮﻝ
ﻋﺼﺒﻰ ﺭﻭﺷﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺗﺼﻤﻴم
اﻧﺴﺎﻥﺒﺮﺍﻯ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤل
ﺪﺭﻫﺮ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
اﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ' ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺍﺯﺁﻥ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻴﻢ' ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﻏﻥ کاﺭﻯ
ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺩﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ' ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺣﻔﻆ ﻭ
ﺍﺳﺘﺮﺩﺍﺩ
ﻣﺤﻔﻮﻇﺎﺕ ﺃثر
ﺍﺳﺎﺳی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ'ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﻣﺎﺩﻳّﺖ
ﻭﻫﻮﻳّﺖ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺎﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﻘﻞ ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ ﺩﺍﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖﮐﺮﺩ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻋﻘﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻣﺎﺩﻩﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭﺷﺖ ﺩﺭ
ﺣﺠم
گرﺩﻳﺪﻩﮐﻪ
ﻣﻠﻤﻮس
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ'ﻭ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻏﺮﺑﺎﻝ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺭﻳﺰﺗﺮﻫﺎ'ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻤﺎ
ﺯﻣﻴﻨﻪﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯﻄﺮﺡ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻣﻮﺭ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻴﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﻭﭘﺎﻳﻪ ﮐﺠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ'ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮐﺞ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ'ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻓﺮﻭﺭﻳﺨﺘﻦ. ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﮐﻪ
ﮐﺠﻰ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺖ.

ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺳﻠّﻮﻝ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭ ﺷﺎﺧﮑﻬﺎ ﻭ
ﺳﻴﻨﺎﭘﺴﻬﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﺧﮑﻬﺎ'ﻭ
ﺳﺮﻋﺖ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺩﺭ ﺳﻴﻨﺎﭘﺴﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ' ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻪ'ﺍﻳﻦ ﻇﺮﻓﻴّﺘﻬﺎ
ﭘﺮ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ'ﻭ
ﺣﻔﻆ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻭﺳﻴﺴﺘﻤﻰ
ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻭ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﺯﻳﺎﺩ
ﺁﻥ' ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﻭ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬی
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺬﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﺧﻮﺩ
ﻋﺼﺐ ﻭ
ﺷﺎﺧﮑﻬﺎﻯ
ﺁﻥ'ﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﻘﺎﻁ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺷﺎﺧﮑﻬﺎﻯ ﺩﻭ
ﺳﻠّﻮﻝ ﺩﺭ
ﺳﻴﻨﺎﭘس
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻧﻘﺶ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺗﮑﺎﻥ ﻋﺼﺒﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺮﺩﺍﺩ
ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪﻭﺣﺘﻰ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﺬﺭﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺿﻌﻒ ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺗﻠﻒ ﺷﺪﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﻔﻮﻇﺎﺕ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﮐﻪ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻣﺪﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻭﺯ
ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﺬﻫﻦ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﮐﺴﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻋﺼﺎﺏ'ﺑﺎ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻋﺼﺐ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﺮﻕ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﻭﺩ.
ﺗﺎ ﺍﺣﺴﺎس
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﻭﻳﺎ ﺣﻔﻆ
ﻭ ﺑﻴﺎﺩ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﺍﻩ
ﻭﻧﻮﻉ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ'ﮐﻪﺑﻤﻐﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﻣﻐﺰ
ﺷﻮﺩ'ﻣﺴﺎﺋﻠﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﻮﺍﺏ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی ﺨﺎﺭج
اﺯﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭ
ﺟﻮﺍﺑﮕﻮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﻳﻚ ﺷﺎﺧﻚ ﻋﺼﺒﻰ ﻭ
ﺍﮐﺴﻮﻥ ﺁﻥ'ﺩﺭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻋﺼﺐ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺎﺷﺪ '
ﻭﺍﺯﻃﺮﻓی ﺨﻴﻠﻰ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺎﻇﺮ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺣﺴﺎس 'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺄﻣﺮ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏﻭﻧﻮﻉ
ﻣﺨﺰﻥ
ﻭﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺁﻥ'ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺍﮐﺴﻮﻥ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺳﻠّﻮﻝ
ﻧﻈﺮﻳﻪ (ﻗﻴﻒ)ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺗﺄثیر
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺎﭘﻰ ﻳﻚ ﺧﺒﺮ
ﻭﺭﻭﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﺴﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻧﺮﻭﻧﻬﺎ ﻭ
ﺷﺎﺧﮑﻬﺎ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻧﺮﻭﻧﻬﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ ﻭ
ﻧﺮﻭﻧﻬﺎﻯ
ﺣﺮﮐﺘﻰ'ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻧﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑی
ﺪﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺭﺍ ﺑﻨﻘﻂ ﺑﺪﻥ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ ﻭ
ﺷﺮﻃﻰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻭ
ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻳّﺖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﮐﺎﺮﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﻋﻤﻞ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺭﻭﺷﻬﺎ
ﺑﮑﻞّ ﻣﻐﺰ ﺩﺭ
ﺣسّ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻰ ﮐﺸﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﮐﻪﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻃﺎﻋﻰ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻴﺎﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ. ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻌﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻳﺎ ﺯﺑﺎﻧﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻬﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻥ ﭼﻮﻥ ﺩﺳﺖ
ﻭ ﭘﺎ ﻭﮔﺮﺩﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪﻥ
ﺑﺴﻮﺩ ﻭ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺍﻯ
ﺃﻣﺮ ﺟﺎﻟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ ﺧﺒﺮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻠّﻰ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻰ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻋﮑسﺍﻟﻌﻤﻞ ﻭ ﻳﺎﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻫﺮ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ. ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻋﺼﺒﻰ
ﺑﻌﻀﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﻘﺒﺾ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻋﻀﻠﺎﺕ
ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﻣﻮﺍﺩ ﺯﺍﺋﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻮﺧﺖ ﺭﺍ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﮔﻬﺎﻯ
ﻭﺧﻮﻥ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﻮﺍﺩ
ﻏﺬﺍﺋﻰ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯ
ﺧﻮﻥ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ'ﻭ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﺼﺒﻰ ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﻣﺎ'ﺩﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻀﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎ
ﺃثر ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ'ﺑﻴﻦ
ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﻔﻞ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻧﻈﻢ ﻗﻄﻌﺎﺕ
ﺑﺪﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺗﺎﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﻞ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻣﻮﺍﺩ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﮊﻧﻬﺎ'ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺷﺮﻁ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﮐﺎﻓﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻣﻮﺭﻣﻴﻨﻮﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﻮﺟﻴﻪﺷﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﺁﻧﺘﻦ ﻳﺎ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﺘﻦ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ
ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﻯ
ﻣﻐﺰﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻋﺼﺎﺏ'ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﮐﻤﮑﻰ
ﺍﻋﺼﺎﺏﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﺗﻐﺬﻳﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻮﺭﻭﮔﻠﻴﺎ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ
60 ﺗﺎ 90
ﺩﺭﺻﺪ ﻣﻐﺰ
ﺭﺍ'ﺍﻳﻦ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﺍﺷﻐﺎﻝ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﻯﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻧﺮﻭﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ'ﻭﻫﻢ
ﺩﺭﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻧﻮﺭﻭﮔﻠﻰ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺯﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ'ﺟﺮﻡ
ﻧﻮﺭﻭﮔﻠﻰ ﻫﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﻧﺮﻭﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻧﻮﺭﻭﮔﻠﻰ ﻫﺎ
ﻣﻬﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭﻭﮔﻠﻴﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻳﺪﺩﺍﻧﺴﺖ. ﭘس
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪﻥ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻋﺼﺐ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺰﻭﺍﺋﺪ
ﻭ ﺷﺎﺧﮑﻬﺎﻯ ﻋﺼﺐ'ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻧﻘﺶ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ
ﺗﺴﻬﻴﻞ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺗﺎ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﺬﻫﻦ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ'ﺑﺎﻋﺼﺎﺏﻭ
ﺑﺪﻥ ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻧﻈﺮﻯ'ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ. ﺍﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﻣﻬﻢ
ﻧﺮﻭﻥ ﻋﺼﺒﻰ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺗﺄثیر
ﭘﺬﻳﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺷﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ
ﺗﺄثیر ﻭ
ﺗﺄثّر ﮐﻪ
ﻧﻘﻄﻪ ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ'ﺩﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﮑﻰ
ﺗﺄثیر ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﻧﺮﻭﻥ' ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﺨﻮﺍﺹ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻋﺼﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪﺑﺎ
ﻭﺿﻌﻴّﺖ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻣﺤﻴﻂ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺄثیرﭘﺬﻳﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ ﺁﻥ ﻧﺮﻭﻥ
ﻭ ﻋﺼﺐ ﺍﺳﺖ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻭﺿﻌﻴّﺖ
ﻧﺮﻭﻥ ﻋﺼﺒﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﮐﻤّﻰ ﺩﺭ
ﺗﺄثیر ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ
ﺗﺄثیر ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﺩﺭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ'
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻴﻦ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻭ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺩﺭ
ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﻧﺮﻭﻥ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ' ﻭﻟﻰ
ﻣﺮﮒ ﻧﺴﺒﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺳﻠّﻮﻝ
ﻣﺤﺘﻮﻯ ﻣﻮﺍﺩ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻴﺁﻥ ﺧﺸﻚ
ﺷﺪﻩ' ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻨﺦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﺴﺘﻪ
ﺳﻠّﻮﻝ
ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﺳﻠّﻮﻝ ﭼﺴﺒﺪ. ﻭ
ﻏﺬﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻘﺸﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺗﺮﺷّﺢ
ﻣﻐﺰ ﺑﺎﺷﺪ' ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ' ﺑﺎﻋث ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﺄثیر
ﭘﺬﻳﺮﻯﺁﻥ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻧﺮﻭﻥ ﺑﺎ
ﺷﺪﺗﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ
ﺑﺂﻥ ﺑﺮﺳﺪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺄثیر
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎس ﻧﮑﺮﺩﻩ'
ﻭﻟﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺗﮑﺎﻥ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ'ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ
ﺁﻥ ﺳﻠّﻮﻝ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺪ'ﻧﺮﻭﻥ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﻭﺣﺴّﻰ
ﺭﺍ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻧﻤﻰﮐﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺮﻭﻥ
ﺩﺭ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺑﻴﻦ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻭ ﺣﺪ
ﺃﻗﻞ'ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﻕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺷﺪﺗﻰ ﺍﺯ
ﻣﺤﺮﻙ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺗﺄثیر
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﺭا
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ'(ﻫﻤﻪ
ﻳﺎ ﻫﻴﭻ)
ﻟﺬﺍﺩﺭ ﻋﺼﺐ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺯﻳﺎﺩ
ﺷﻮﺩ'ﺃثر
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃثر ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪ ﺃﻗﻞ
ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ'ﻫﺮ
ﺳﻠّﻮﻝ ﻋﺼﺒﻰ
ﺑﺎﻳﻚ ﻓﺮﮐﺎﻧس
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻳﻚ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻧﺮﻭﻥ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﻓﺮﮐﺎﻧس
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭ
ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ
ﺗﺄثیر ﭘﺬﻳﺮﻯ ﺁﻥ
ﻓﺮﻕ ﮐﻨﺪ. ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ'ﭼﻮﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ'ﺑﺸﮑﻞ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ'
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻋﺪﺍﺩ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ثاﺑﺖ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍلی
ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﻭﻓﺮﺿﻰ
ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﻋﻠﻢ'ﺟﺰ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶﻫﺎﻯ
ﺑﻰ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﺎﻋث
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﭘس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻘﺪﺍﺭﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ ﻋﺼﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄثیر
ﭘﺬﻳﺮﻯ ﻳﻚ ﻧﺮﻭﻥ
ﻭ ﮐﻞّ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻋﺼﺒﻰ'ﮐﻢ
ﻭﺯﻳﺎﺩ ﺷﺪﻥ
ﺁﻥ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺟﺴﻢ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ'ﻭﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﻋﺼﺒﻰ'ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ'ﺗﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﻥ ﺍﺯ
ﻋﺼﺐ ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺗﻐﻴﺮ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ'ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥﮑﻪ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺣﻔﻆ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻫﺮ
ﻋﮑﻰ ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻣﺎﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ
ﻣﺴﺘﺪﻝ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺤﺴﺎﺏ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻳﺎ
ﮐﻞّ ﻣﻐﺰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﺩﺭ ﺭﻭﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻄﺢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﻦ(ﻣﮑﺎﻥ
ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ)ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺟﺴم
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﻭﻗﺘﻰ
ﻋﺼﺒﻰ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻧﺸﻮﺩ'ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺧﻞ ﻋﺼﺐ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﻋﺼﺐ
ﺭﺍﻋﺎﻣﻞ ﺍﺻلی
اﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺑﺮﻭﺯ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻫﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﺭﺍ
ﺗﺮﺷّﺢ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺣﺎﻟﺎ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻋﺼﺐ'ﺑﺘﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻋﺼﺐ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺃﻣﺮ
ﺁﻧﺘﻦ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻋﺼﺐ'ﻭﻣﻮﺍﺩ ﺩﺍﺧﻞ
ﻋﺼﺐ' ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻧﮑﺎﺭﻧﮑﺮﺩ
ﮐﻪ ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﻫﺴﺖ'ﻭﻟﻰ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻓﻬﻢ
ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻴﻨﻮﻯ'
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎ ﻫﻤﺰاﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ' ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻗﺘﻰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ'ﻭﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ'ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺧﻞ ﺳﻠّﻮﻝ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻘﺸﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ
ﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺁثاﺭﻯ ﺑﻨﺎﻡ ﻓﻬﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺧﻞ ﻋﺼﺐ
ﻣﻄﺮﺡ ﺑﺎﺷﺪ'ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺑﺎﻫﻢ'ﺑﺎﭼﻪ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣس
ّﻣﺸﺘﺮﻙ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺠﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺗﺠمّع ﺘﻤﺎﻡ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ'ﻭﮐﻢ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭ ﻧﺮﻭﻧﻬﺎ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻋﺼﺒﻰ'ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺿﻌﻒ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺰﻫﺴﺖ'ﺷﺪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺄثیرﻯ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﺍﮔﺮﮐﺴی ﺮﺍ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﻙ
ﻋﺎﺩﺕ
ﻭﺍﻋﺘﻴﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻮﺩ' ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﮑﺴﻰ ﺑﺸﻮﺩ'ﺗﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺣﺴﺎس
ﻓﻄﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻬﺪﻳﺪﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﻣﺪﺍﻡ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ' ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺣﻮﺍﺩﺵ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﻮﺋﻰﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻗﻄﻊ ﻳﺎﺩﺭ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﻗﻄﻊ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕﺭﺍ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺿﺢ'
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻌﮑﻮﺵ
ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺭﺍ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻨﻈﺮ ﺳﺨﺖ ﻭ
ﭘﺮ ﺯﺣﻤﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐی هفت
گاﻧﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻓﻘﺮ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﻯ
ﺴﺨﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺨﺘﺼﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮔﻮﺋی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔی ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﻧﺮﻭﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻭ ﺷﮑﻞ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺑﺪﻭ
ﺭﺍﻩ ﺗﺄثیر
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻳﮑﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﮑﺎﻥ
ﻋﺼﺒﻰ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ
ﺍﮐﺴﻮﻥ ﺷﺎﺧﻚ
ﻧﺮﻭﻥ ﻋﺼﺒﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ. ﻭ
ﺳﻠّﻮﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﺘﺄثّر
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺝ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑی ﻮ
ﺣسّ ﺁﻧﺮﺍ
(ﻣﻨﻔﻌﻞ)
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ
ﻳﮑﻄﺮﻓﻪ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻐﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ ﺩﺭ
ﮔﺬﺭ ﺗﮑﺎﻧﻪ
ﻫﺎ ﺍﺯ
ﺳﻴﻨﺎﭘس ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ'
ﺷﺒﻴﻪ ﮐﺎﺭ ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﺩﺭ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻃﻮﻝ ﻣﻮﺝ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺪﻡ ﺍﻳﻦ ﻃﻮﻝ
ﻣﻮﺝ
ﺭﺍﺩﻳﻮﺋﻰ
ﺳﮑﻮﺕ ﺑﺒﺎﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ'
ﻭﻟﻰ ﺩﺭﻋﺼﺐ
ﻣﻨﻘﻄﻊ
ﺍﺯﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺂﻭﺭﺩ. ﺭﺍﻫﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺯﻧﺠﻴﺮﻩ
ﻧﺮﻭﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ' ﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻧﻪ
ﻫﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺷﺒﻴﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﻮﺯﻥ
ﺭﺍﻩ ﺁﻫﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭﺍﻫﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻨﺪﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺎ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺭﺍهﻫﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺑﺒﻨﺪﺩ'ﻭﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻣﻔﻴﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ'ﻭﻟﻰ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻭﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ'ﻭﻫﺮ
ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﭼﻬﺎﺭ
ﺭﺍﻩﻫﺎﻯ ﻣﺴﻴﺮ'
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻧﻪ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﻚ ﺟﺰ
ﺑﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮﺳﻮﺯﻧﺒﺎﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﭼﻪ
ﻳﻨﻔﻊ ﺷﺨﺺﻭﻳﺎ
ﺑﻀﺮﺭ
ﺍﻭﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺯﻃﺮﻳﻖ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺟﺴﻢ
ﺩﺭﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ
ﻓﺮﺽ ﺷﻮﺩ'ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ثاﺑﺖ
ﺷﻮﺩ'ﺑﺎﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻇﺮﺍﻓﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻨﻈﻴم ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻫﻢ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﺣﻴﺎﺕ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺷﺪﻩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ ﺟﻨﻴﻦ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺴﻤی ﺮﺍ ﺷﮑﻞ
ﺑﺪﻫﺪ ﻣﮕﺮ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ'ﺍﻳﻦ
ﻧﻄﻔﻪ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺭﺷﺪ ﺟﺴﻢ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻭ
ﻃﺮﺯ ﻋﻤﻞ ﻳﻚ ﻧﺮﻭﻥ
ﺳﻠّﻮﻝ ﻋﺼﺒﻰ'
ﺩﺭ ﺗﺄثیر
ﺩﺭﻋﺼﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ'ﻭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺩﺭ
ﺿﺮﺑﻪ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ'
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ'ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭﮐﻨﺘﺮﻝ'
ﺑﻤﻨﺎﻃﻖ
ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﺿﺮﺑﻪ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﮐﻞّ
ﻣﻐﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻫﺮﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺯ ﻧﺮﻭﻧﻬﺎ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻋﻀﻮﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺩﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭﻟی
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ
ﻭﺍﺣﺪ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻫﻢ
ﺳﻨﺨﻴّﺖ ﻭﻫﻢ
ﺁﻫﻨﮕﻰ
ﻭﺗﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻋﺎﻣﻞ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭ ﻳﻚ
ﻧﺮﻭﻥ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻣﻐﺰ'ﻗﺎﺑﻞ
ﭘﺮﺳﺶ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻤﻞ ﻓﺮﺩﻯ
ﺳﻠّﻮﻝ'ﺑﺎ
ﻋﻤﻞ ﮐﻞ ﻣﻐﺰ'ﻳﺎ
ﮐﻞ ﮔﺮﻭﻩ
ﻋﺼﺒﻰ. ﭘﺮﺳﺶ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻣﻐﺰ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭ ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﺳﻠّﻮﻝ
ﻫﺎﻯ ﻋﺼﺒﻰ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ ﮐﻞ ﺗﺎﺑﻊ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ؟ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﺳﻠّﻮﻝ ﻋﺼﺐ
ﻭ ﮐﻞّ ﻣﻐﺰ'
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺁﻣﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﺮﻣﻮﺩﻳﻨﺎﻣﻴﮑی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺸﮑﻞ ﮐﺎﺭ ﺟزء
ﻳﺎ ﮐﺎﺭ ﮐﻞّ ﺭﺍ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﮐﻨﺪ. ﻳﺎ
ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﮐﻞّ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺷﺨﺺ. ﺗﺎ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﻔﺮﺽ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻭ
ﮐﻞّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺗﺮﻣﻮﺩﻳﻨﺎﻣﻴﻚ
ﺑﺮﺃﺻﻞ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺁﻣﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﻯ ﻫﻢ ﺭﻓﺘﻪ
ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻋﺼﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ
ﮐﺎﺭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭ
ﺣﺎﺻﻞ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻣﻐﺰ
ﺷﻤﺮﺩﻩ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺷﺪﻥ' ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻫﺴﺖ'ﻭﻟﻰ
ﺟﻮﺍﺑﮕﻮﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ
ﻗﺒﻠﻰ'ﻭ
ﺗﻌﻘّﻠﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻣشکل
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﻋﺼﺎﺏ'ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ' ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺣﻴﺎﺕ ﮐﻞّ ﻣﻮﺟﻮﺩ'ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺍﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺑﺪﻥ
ﻧﻴﺰ'ﺟﺰﻣﻮﻟﮑﻮﻝ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﭘﺶ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺍﺣﺴﺎﺵ
ﺧﺎﺭﺟﻰ به
(ﻣﻌﻨﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ)
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ؟ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻭﺳﻂ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺟﻨس
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺃثیرﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻐﺰ'ﻳﺎ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﮐﻨﺪ'ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻓﻴﺰﻳﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺄﻋﻀﺎﻯ
ﺑﺪﻥ' ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻐﺰ ﺭﺍ ﺑﺸﮑﻞ
ﻧﻴﻤﻪ ﺁﻣﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻫﻤﻪ
ﻧﺮﻭﻥ ها
ﻣﻌﻨﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻮﻥهر
ﻧﺮﻭﻥ ﺧﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﺎﺻﻰ ﺩﺍﺭﺩ' ﻭ
ﻧﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﻣﮕﺮ
ﺃﻣﺮ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻧﻴﺰ ﺑﻌﺼﺐ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠّﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ
ﻣﻐﺰ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺍﻧﺪﻣﺎﻥ
ﻭﺑﺮﺁﻳﻨﺪ
ﺭﻭﻯ ﻫﻤﺮﻓﺘﻪ'ﺑﮑﺎﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﭘس ﺁﻣﺎﺭ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺣﺎﺻل ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﺎﻣﻞ
ﺗﺼﻤﻴﻢ'ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻌﺪﻯﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ کلّ
ﺑﻴﻨﻰ ﺁﻣﺎﺭﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﻭ
ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻌﻘّﻞ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻤﻰﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺑﺪﻥ
ﺭﺍ'ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺄﺷﻴﺮﺍﺕ
ﻋﺼﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻓﻬﻤﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻋث
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﺷﺪﻥ
ﺟﺴﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ
ﺑﻮﺩﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﭼﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﻣﻐﺰ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﮐﻞّ ﺍﺟﺰﺍ'ﺗﺼﺎﺩﻓﻰ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ'ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺩﺍﻧﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﭘسر ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻣﻐﺰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﮐﻪ ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ
ﻫﺮ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﺼﺎﺩﻓﻰ ﺑﻬﺮ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻪ ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﺼﺎﺩﻑ' ﻭ ﻧﻪ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺩﺭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻗﺎﺑﻞ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﻣﻐﺰ ﺍﺳﺖ' ﻭﻧﻪ
ﺑﺎﺯ
ﺟﻮﺍﺑﮕﻮﻯ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺣﻔﻆ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﻞّ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻣﻐﺰﻯ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺒﻬﻢ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺴﺎﺏ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﺍ'ﺷﺎﻳﺪ
ﻳﻚ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﻃﺒﻖ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺗﻐﺬﻳﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺂﻥ'ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻳﺎ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ ﻭ
ﻃﻔﻞ ﻭﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺍﺭﺩ'
ﻭﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺮ
ﻓﻌﻞ ﻭﻋﻤﻞ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﺣﺴﺎﺏ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻭ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻓﺮﺽ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ؟ ﻭﻫﻤﻪ
ﺳﻌﻰ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺭﺍ'ﺑﺮﻭﺡ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ'ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﮑﺸﺪ'ﻭ ﺣﺮﻑ
ﺁﺧﺮ ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻐﺰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﻮﺩ.

ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺗﻌﻘّﻞ ﺑﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ'ﻣﻨﺎﺳﺒﺘﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻌﻘّﻞ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺑﺎ
ﻗﻄﻌﻴّﺎﺕ
ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻣﺪﺍﻡ ﺣﺶ
ﺑﺮﺳﺪ' ﻭﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﭘس ﻫﻴﭻ ﮐﺴﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﺗﺼﻤﻴﻤﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ'ﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺭﺍ
ﻓﻮﺭﻯ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻭﻓﮑﺮ
ﻭ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﺄثیر ﺣﺴّﻰ
ﺍﺯ ﺍﺷﻴاء
ﺧﺎﺭﺝ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﺷﺎﺭﺍﺕ ﺣﺴّﻰ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ' ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣس
ّﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ'ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻮﺍﺑﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ'ﺁﻣﺎﺭﻯ ﻭﮐﻠّﻰ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﻗﻄﻌﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻐﺰ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺑﮕﻴﺮﺩﻭﺑﻔﻬﻤﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺣس ّ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯﭼﻨﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻳﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﻳﮕﺮ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺸﺨّﺺ ﮔﺮﺩﺩ'ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﻳﺎ
ﺍﺯ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﺎﺭﺩ ﺩﻓﺎﻋﻰ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ'ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺣﻤﺎﻳﺘﻰ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺠﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺗﺤﺖ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﺫﻭﻗﻰ'ﻭ ﻫﺮ
ﺷﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺁنها ﺟﺰ
ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ' ﺟﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭ'ﺑﻀﺮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭﺃﺑﺪﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﺼﺎﺩﻑ ﻭ
ﺍﺗﻔﺎﻕ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩ'ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ'
ﻭﺑﻀﺮﺭ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻋﻤل
کنند. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺮﻭﺳﻬﺎﻯ
ﺟﻨﮕﻰ ﺭﺍ
ﺑﻤﻴﺪﺍﻥ ﻧﺒﺮﺩ
ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ' ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﻤﺎﺷﺎ
ﻭﻟﺬﺕﺟﻨﮓ ﻭ
ﺑﺮﺩ ﻭﺑﺎﺧﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﺭﺍ
ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻨﺪ'
ﭼﻮﻥ ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ
ﺁﺗﺶ ﺑﺎﺯﻯ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻳﻚ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻗﺪﻳﻢ
ﻫﻨﺪﻯ'ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻴﭻ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻣﺎ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻋﻠّﺖ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ' ﻫﺪﻑ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ' ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺑﺒﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺷﺎﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ'ﺩﺭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻫﺮ
ﺟﻨﻴﻨﻰ'ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺮﻳﻌﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺁﺧﺮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﺍﮐثرﺍ ﺍﻳﻦ ﻇﻬﻮﺭ
ﺁثاﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﻴﺸﻴﻦ' ﭼﻨﺎﻥ
ﺳﺮﻳﻊ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ
ﺟﻨﻴﻦ ﺷﮑﻢ
ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﺧﻄﺮ
ﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺑﺠﻨﻴﻦ'ﻭﺩﺭ
ﻫﺮﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺭﺷﺪ ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻥ
ﻭﻟﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ ﭼﻮﻥ
ﺫﻭﺣﻴﺎﺗﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻥ ﻧﻄﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﺑﺸﮑﻞ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺒﻮﺩﻥ ﺟﻨﻴﻥ
ﺒﺸﺮﻯعاﻗﺒﺖ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﻨﻴﻥﺒﺴﻄﺢ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺟﻨﻴﻦ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺟﻨﻴﻦ'ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻭ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻪ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﺭﺍ'ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻭ ﺑﻔﻌﻞ
ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭﻓﻬﻢ ﻭ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻋﺠﻴﺐ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻰ'ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﻤﻴﻦﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ ﺩﺭ
ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ' ﻭ
ﻣؤﺷّﺮ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰاﺴﭙﺮﻡ
ﻭ ﺍﻭﻭﻝ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ
ﭘﺮﺳﺶﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺭﻳﻢ'ﮐﻪ
ﺟﻮﺍﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩﺁﺭﺷﻴﻮ ﺣﺎﻓﻈﻪ'ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ'ﻭ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ'ﻣﻐﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﮐﺰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﺮﮐﺰ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﻐﺰ ﺷﻤﺮﺩﻩ
ﺷﻮﺩ' ﺑﺎﺯ ﻧﻘﺶ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭﺭﻭﺡ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺂﻳﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ ﺑﻬﺮ
ﻗﻴﻤﺖ ﮐﻪ ﺷﺪﻩ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻐﺰ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻋﺼﺒﻰ'ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﺤﺎﻓﻈﻪ'ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﺳﺖ. ﺣﺎﻝ
ﺍﺯ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ ﺑﻰ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﻣﻐﺰ ﻳﻚ ﺁﻧﺘﻦ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﺳﺖ. ﺑﻴﻦ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﭼﻪ ﻭﻗﺘﻰ ﺟﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻭ ﻳﺎ ﻧﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻋﺎﻗﻞ
ﺷﺪﻩ ﻧﺴﺒﻰ'ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺭﺏ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ'
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺑﺮاﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ نفس ﻣﻠﻬﻤﻪ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ' ﻭ (ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ)ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺸﺨّﺺ ﺷﺪﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﻫﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ'ﻭ
ﺷﺮﻭﻉ ﺗﺄﻟﻴﻔﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔی
ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ' ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺟﺎﻯ ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺭﺍ'
(ﺑﻄﻦ ﭘﺴﻴﻦ)
ﻣﻐﺰ' ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺒﺎﺭ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭ ﻗﻠﺐ
ﺧﻮﻧﻴﻦ
ﮔﻔﺘﻪﻣﻴﺸﺪ' ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﺣﻴﺎﺕ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﭙﺶ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻣﻐﺰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻧﻘﺸﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﺍﻭﻧﭽﻰ ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩ'ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻈﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻗﺮﻥ 18 ﻭ ﮐﺎﻟﺒﺪ
ﺷﮑﺎﻓﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﺰﺷﮑﻰ ﻣﺤﻞ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻮﺳﺘﻪ ﻣﻐﺰﻯ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﺯﻳﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﻗﺴﻤﺖ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ
ﺭﺍ'ﺗﮑﺎﻣلی
ﻴﺎﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ'ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻋﺎﻟﻰ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﺭﻭﻯ
ﻣﺦ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻪ 14ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ
ﺳﻠّﻮﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﺭﺷﺪ ﺟﺴﻤﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ'ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻓﺼﻞ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮﺗﻮﻟﺪ' ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﻳﻦ ﭘﻮﺳﺘﻪ ﻣﻐﺰﻯ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﻗﻄﻌﺎ ﻣﻐﺰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﭘﻮﺳﺘﻪ
ﻣﻐﺰﻯ ﻗﻄﻮﺭﺗﺮ
ﻭ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺷﮑﻞ ﺟﻤﺠﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﺘﻄﻴﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻮﺳﺘﻪ ﻣﻐﺰﻯﺑﺎ
ﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻭ ﺟﻬﺶ ﻫﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ' ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ' ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﻤﺠﻤﻪ ﺩﺭﺍﺯ
ﻭ ﺑﻠﻨﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺮﻳّﺨﻰ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮔﺮﻭﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﺟﺎﻯ
ﺣﻔﻆ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ ﺳﻔﻴﺪ
ﻣﻐﺰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ' ﮐﻪ (ﮔﺎﻝ ) محقريال
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻴّﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻋﺎﻃﻔﻰ'ﮐﻪﺩﺭﻋﻨﺼﺮ
ﺧﺎﺻّﻰ ﺍﺯﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻧﻘﺎﻁ
ﻣﻌﻴّﻨﻰ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﺭﺍ ﺟﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻣﻐﺰ
ﺭﺍ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺁﻥ
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺑﻤﻨﺎﻃﻘﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﺎﻯ ﺣﺶ
ﺑﺎﺻﺮﻩ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺧﺎﻡ
ﺣسّ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﺑﺎﺯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕﺫﻫﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺪﺭﺫﻫﻦ
ﺻﻮﺭﺕﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺣﻮﺍس
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪﺩﺭ
ﮐﻠّﻯ هاﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺗﺸﮑﻞ ﺷﺪﻩ'ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣسّ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻗﺴﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ ﺣﺴّﻰ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺣﺴﺎس
'ﺑﺎﺿﺎﻓﻪ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣثلا
ﺑﻰ ﻭﻓﺎﺋﻴﻮ
ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻭﺟﻨﺎﻳﺖ ﻭ
ﭘﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ'ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮ'ﮐﻪ
ﺟﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﻭﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ'ﻣﻐﺰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ
اﺯ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻣﻐﺰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭﻧﻔﺴﺎﻧﻴّﺎﺕ'ﺟﺎﻯ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ'ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﻧﺘﻦ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻐﺰﺭﺍﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﺁﻧﻬﻢ
ﻏﻴﺮﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﻭﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭح اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ' ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻓﻬﻢ
ﻭﻋﻘﻞ'ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﺟﻮﺍﺏ ﻗﺎﻧﻊ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺎ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻣﻐﺰﻯ ﻭﻋﺼﺒﻰ
ﮐﻪﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ'ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﻘﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﭼﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻴﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﻭﺍﻣثاﻝ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﮐﻪﺩﺭﺳﺖﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭘﻴﺶﻣﻴﺮﻭﺩ'
ﺗﺎﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻮﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﻧﻄﻔﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻈﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'
ﮐﻪﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ'ﺗﺎﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﺷﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ'ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗی اﻟﻬی
ﺘﺮ ﻭﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﻫﺴﺖ ' ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻫﻴﭻ ﺳﻴﺘﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﮑﺘﺐ ﮔﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺑﺎ ﺟﺴﻢ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯﺭﻭﺡ'ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻟﺎﺋﻞ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﺍﻳﻦ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻥ ﭙﻴﺶ
ﺑﻴﺎﻳﺪ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭﺟﺴﻢ
ﺳﺎﻟﻤیﻮﺟﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﻘﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس اﮔﺮ
ﺑﮑﻠّﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺟﺴﻢ ﻧﻮﻋﻴﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ'
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ'ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪﻫﺎ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺩﻟﻴﻞ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯﺪﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺘی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﻣﻐﺰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺧﺘﻠﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
بیماﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ' ﺍﺧﺘﻠﺎﻟﺎﺕ
ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺁثاﺭﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺯﮐﺎﺭ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪ ﺷﺪﻥ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻣﻐﺰ ﺁﻧﺘﻨﻰ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ ﻭﻧﺎﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﻢ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺟﺮﺍﺡ ﻧﻴﺰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺷﻔﺎﻯ ﻧﺴﺒﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ'ﺩﻟﻴﻞ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﻣﻐﺰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩﺩﺭﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺑﺪﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﺩ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هست'
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﺑﺎﺭﺯﻯ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻬﻰ ﻧﻔﺴﺎﻧﻴّﺎﺕ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻘﻄﻪ
ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﺭﺩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻀﺎ'ﺑﺨﺼﻮﺹﺩﺭﻣﻐﺰ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﭼﻪﺭﺳﺪ' ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺍﺟﺰﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ
ﺟﺰٴ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺿﻤﻦ ﮐﻞّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺶ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻮﮊﻯ
ﮔﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ
ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻤﺠﻤﻪ'
ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﻫﺮﻧﻘﻄﻪ ﺟﻤﺠﻤﻪ
ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﮐﺮﺍﮐﺘﺮ ﺍﺷﺨﺎﺹ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﻗﻴﺎﻓﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻰ
ﺃثر ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺑﺪﻥ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ'ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻰ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺑﺎ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺩﻗﺎﻳﻖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭﺷﮑﻞ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ
ﻣﻐﺰ ﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﻭﻗﺎﻟﺐﺟﻤﺠﻤﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻮﺭّﻡ ﻣﻐﺰ ﺑﺎﻋث
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ
ﺟﻤﺠﻤﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻨﺪ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ '
ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺎﺭﻳﻮﻥ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺗﻔﺎﻕ'ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ ﻭ ﻗﻠﺐ
ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ'ﻭ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺩﺍﺧﻞ
ﺑﺪﻥ. ﭼﻮﻥ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻥ
ﻫﺎﺿﻤﻪ ﻭ
ﺗﻨﻔّﺴﻰ
ﻭﺍﺩﺭﺍﺭ ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻋﻀﻠﺎﺕ
ﻭﻏﻴﺮﻩ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﺟﻨﻴﻦ ﻳﺎ
ﺍﻃﻔﺎﻝ'ﻣﻨﺎﺳﺒﺘﻰ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺑﺪﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻳﺎ
ﻧﻄﻔﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ'ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻘﻂ ﺟﻨﻴﻦ ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﻌﻴﻮﺏ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻧﻘﺺ
ﻋﻀﻮ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻘﺺ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰﻯ'ﻭ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎ'ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﺍﮔﻴﺮﻯ ها ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ'ﮐﻪﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭﻋﻠﻢ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﻓﻠﻮﺭﺍنس
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ'ﺳﺮﮐﺮﺩﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﮔﺎﻝ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﻯ
ﭘﺮﻧﺪﻩ ﻫﺎ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ. ﻭ
ﻗﺸﺮ ﻣﻐﺰﻯ
ﺍﻳﻦ ﭘﺮﻧﺪﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺁﺳﻴﺐ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ'ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﮐﺎﺭﭘﺮﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﭘﺮﻧﺪﻩ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺁﺳﻴﺐ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺟزء
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻐﺰ'ﺁثاﺭ
ﺑﺪﻧﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﺭﺍﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺭﺍ'ﺑﺎ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻗﻄﻌﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩ'ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺩﺭ
ﺁﻧﺘﻦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﻐﺰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺁﻧﺘﻨﻰ ﺭﺍ
ﺍﮔﺮ ﻧﻘﺼﻰ ﻳﺎ ﻋﻴﺒﻰ
ﺩﺭﻳﻚ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﻴﻢ'ﻳﺎ
ﻋﻴﺒﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ'ﺩﺭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﮐﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺁﻧﺘﻦ
ﺃثر ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﻘﻖ ﻋﻠﻤﻰ'
ﻣﺤﻘّﻖ ﻧﺎﭼﺎﺭﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﺄثیر ﻭ
ﺗﺄثّر ﻫﻤﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰ ﻳﺎ ﺑﺪﻥ ﺭﺍ'ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻳﻚ ﺳﺎﺯﻣﺎﻧی
اﺯ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﮐﻞّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ'ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﺽ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ
ﺩﺭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺷﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻨﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎﻟﺎ ﺁﻣﺪﻩ'
ﺗﺎ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.

ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻓﻠﻮﺭﺍﻧس '
ﻟثلی
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﻓﻠﻮﺭﺍﻧس
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮﻝ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﺤﻘّﻖ
ﻣﺎﺩﻯﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ'ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ' ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ'ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻭﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻏﻴﺒﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ'ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻐﺰ ﺁﻧﺘﻦ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺸﺮﻳﺢ
ﻣﻐﺰ
ﺃﻧﺸﺘﻦ'ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﺑﺎ
ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻋﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺏ ﻳﺎ ﺑﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ'
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺑﻰ
ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ'ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ
ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﺪﺍﺩﻩﻫﺎﻯ ﺟﺰﺋﻰ
ﺣﺴّﻰ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﺑﻄﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺑﺪﺍﻋﺎﺕﻫﻨﺮﻯ
ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﺸﺨّﺺ'ﻭ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﻗﻮﻉ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ نفس 'ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.

ﭘﺎﻭﻟﻮﻑ
ﺭﻭﺳﻰ' ﻣﺒﺘﮑﺮ
ﺭﻭﺵ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺷﺎﻳﺪ' ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭﺳتی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﻫﺴﺖ'ﻭﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ'ﻳﺎ ﺭﺷﺪ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ'ﻧﻘﺶ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﺴﻤﻰ'
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﮐﺎﺭ
ﻭﻣﺤﻴﻂ ﻭﻧﻮﻉ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ'ﺟﺰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺩﺭ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻭﺩﺭ
ﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺍﮔﺮ ﻣﻄﺮﺡ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺟﺰ
ﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﻟﻐﺰﺵ ﺑﺤﻘﺎﺭﺕﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
ﺒﺨﺎﻃﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﻣﻐﺰ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﭘﺎﻭﻟﻮﻑ
ﻋﻤﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﺭﺍ'ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺘﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ ﺩﺭ
ﮔﺮﻭﻩ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻳﻚ ﻋﻀﻮ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﺟﻤﻊ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﮐﻠّﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ
ﻭﺣﺪﺗﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﺗﺮ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﺩﺭ ﻋﻠﻞ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ'ﺁﻧﻬﻢ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺴﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻤﺎ ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻋﺼﺒﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻣﺦ
ﻭﻣﺨﭽﻪ ﻭ
ﻧﺨﺎﻉ ﺷﻮﮐﻰ
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺗﺤﺖ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻤﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺸﮑﻞ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﻃﺒﻘﻪ
ﺍﮔﺮﮐﺎﺭ
ﺗﺨﺼﺼﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﻃﺒﻖ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭﻳﻚ
ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪ
ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ
ﺳﺎﺯﻯ' ﻫﺮ
ﻗﺴﻤﺖ ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﺭﺍ'ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺑﻤﻴﻞ
ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺮﺳﺪ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻃﺮﺍﺣﺎﻥ
ﮐﻠّﻰ'ﻭ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪ'ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣثلا
ﻓﺮﻭﺵ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﻫﺮ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﺍﺯ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﮐﺎﺭ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﺸﻴﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺯﻣﺎﻥ'ﻳﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻧﻔﻮﺫ ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﮔﻴﺮﻯ'ﺭﺍﻩ ﺣﻞ
ﻫﺎﺋﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻮﻗّﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺭﺍ'
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ ﺳﻘﻮﻁ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺿﺪﻳّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺃﺯﻟﻰ
ﻭﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ'ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺟﺴﻤﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻟﻮﻟﺒﻰ
ﻭﻣﺎﺭﭘﻴﭻ
ﭼﻮﻥ ﻓﻨﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺣﺮﮐﺖﺍﻓﻘی که
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭﺟﺎ
ﺯﺩﻥ ﻨﻴﺴﺖ'
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺎﺭﭘﻴﭽﻰ ﺑﺎ
ﮐﻨﺪﻯ'ﮔﻮﺋﻰﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﮐﻮﻫﻰ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ'ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﻣﺎﺭﭘﻴﭽﻰ ﺑﺎ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﺍﺭﺗﻔﺎﻉ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻭﻋﻤﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﮐﻮﻩ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ' ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﺤﻮ
ﺑﻘﻠّﻪ ﮐﻮﻩ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺖ
ﻟﻮﻟﺒﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺧﻄﺮﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻘﻮﻁ ﺩﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺪﻡ
ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻭﺗﻨﺎﻗﺾ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﻳﺎ ﻣﮑﺎﻥ'ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺹ ﻫﺮﻳﻚ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﻗﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﻭﺍﻡ
ﺑﻴﺎﺑﺪ'ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺍﺯ
ﻳﻚ ﻗﺮﻥ
ﭘﻴﺶ'ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﮐﺎﺳﻪ
ﺳﺮ'ﺗﺤﺮﻳﮑﺎﺗﻰ
ﺑﺮ ﻣﻐﺰ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ'ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ'ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺑﺸﻮﻧﺪ'ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻣﻨﺎﻃﻖ
ﻣﻐﺰ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺑﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ'ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﻄﺢ
ﻣﻐﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ'ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ'ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺘﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺣﺮﮐﻰ
ﻭﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮕﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﻳﻚ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻗﺴﻤﺖﻫﺎﻯ
ﺍﺳﻴﺐ ﺩﻳﺪﻩ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺑﺪﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻫﺮ
ﻧﻘﺺ
ﺩﺭﻋﻀﻮﻯ'ﻳﺎﻫﺮ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺯﻯ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﺳﻴﺐ ﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺍ ﺗﺮﻣﻴﻢ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﺪﻥ'ﺧﻮﺩﺩﺭﻣﺎﻧﻰ
ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺮﻣﻴﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻗﻄﻊ
ﻳﻚ ﻋﻀﻮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻳﺎ ﺁﺳﻴﺐ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘﺰﺷﻚ
ﻣﺤﻘﻖ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ
ﺳﻴﻢ ﻧﺎﺯﮐﻰ
ﺑﺎ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﺮﻕ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻔﺎﻯ ﺯﺧﻢ
ﻭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺩﻭﺭﺑﻴﻦ ﻭ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ'ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻫﺮ
ﻧﻘﻄﻪ ﻣﻐﺰ'
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺧﺎﺹ
ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻠّﻰ
ﺟﺴﻢ ﺍﺳﺖ. ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺭﺍ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺗﺤﺖ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ'ﮐﻪ
ﺁثاﺭ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺟﺴﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﻥ ﺃثاﺭ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﺩﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺃثرﻯ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ'ﺗﻨﻬﺎ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺁثاﺭ
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﻟﻴﻞ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺁثاﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺷﺪﻩ'
ﺣﺘﻤﺎ ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﺣﻔﻆ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪﺟﺎﻯ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺷﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺮﮐﺖﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺗﺤﺮﻳﮑﺎﺕ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ'ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻮﺩ'
ﺟﻨﺒﻪ
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﻪ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﺴﺐ
ﻋﻠﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺍﻋﻀﺎ ﺻﻮﺭﺕﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ'
ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻌﻨﻮﻯ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﻨﺸﻰ ﻳﺎ ﺗﻌﻄﻴﻞ
ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ ﺑﻌﻀﻰ
ﻣﻨﺎﻃﻖ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﻣﻐﺰ'ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻭ
ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻴﺮﺍثی ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ' ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻧﻘﺶ ﺍﺻﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ'ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻓﻌّﺎﻝ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﮐﻪﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻫﺪﻑ ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ'ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ'ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺁﺯﺍﺭ
ﻧﺮﺳﺎﻧﻨﺪ' ﻳﺎ
ﺗﻮﺣّﺶ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ'ﻳﺎ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﺯﺍﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﻨﺎﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻥ'ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺗﺨﺪﻳﺮ ﻭﺳﺴﺖ
ﻭﺿﻌﻴﻒ ﮐﺮﺩﻥ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻥ عملی
ﺒﺎﺷﺪ' وﻟﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﻔﺎﺑﺨﺶ
ﺭﻭﺍﻥ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻭ ﺟﻨﻮﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺟﻨﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻤﻐﺰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻐﺰ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻫﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻋﻘﺪﻩﺩﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﻋﻠﻢ ﺩﺳﺘﺮﺳﻰ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ. ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ'ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ'ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺿﻌﻴﻒ'ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺃﺷﺮ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭﺁثاﺭ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻈّﻢ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺯﺣﻤﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻮ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ'ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ'
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ. ﺁﻧﺎﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﻭﻯ
ﻣﻐﺰ'ﺑﻘﺼﺪ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺮس ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﺮﺩﻯ
ﺷﺨﺺ'ﺧﻮﺩ ﺿﻤﻦ ﻓﻄﺮﺕ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻢ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ'ﻭ ﻫﻢ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﺍ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ'ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻨﻮﻋﻰ ﻭﺣﺸﻰ
ﻧﻤﻮﺩ'ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﺭﻭح
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﺃثر
ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩ'ﺣﺘﻰ
ﺗﺎ ﮐﺸﺘﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﺩ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﺻﻔﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥﻴﺎﻓﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ'ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻳﺎ
ﺣﺪ ﺃﻗﻞ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﺎﺭﻯﻤﺤﺎﻝ
ﻭ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺁﺳﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺤﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ'ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﺟﺮﺍﺣﻰ ﻳﺎ
ﺷﻮﻙ ﺑﺮﻗﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻠﻘﻴﻨﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ.
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤّﻰ ﻭ
ﮐﻴﻔﻰ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ'
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ'ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ'ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﺳﻄﺢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭﺵ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁثاﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ'ﻭ ﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺁﺳﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺸﻰ
ﻭﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ'ﻭ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ'ﺑﺎ
ﺗﻠﻘﻴﻨﺎﺕ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.

ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺑﺮﺩﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺁﺳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺰﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ'ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﺮﻳﮑﺎﺕ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﺴﻴﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﮐﺸﺖ'
ﻭ ﺑﺎ ﭘﻨﺒﻪ ﺳﺮ
ببرﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻴﺰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ' ﻭﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺁﺯﺍﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ'ﺷﺎﻳﺪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ ﻭ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣثبتی ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺎﻣﻴﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﺩﺭ
ﮐﺸﺘﻦ ﻭ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﺩﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ'ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺮ ﮐﺴﻰ ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﭘﻨﻔﻴﻠﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﮔﻴﺠﮕﺎﻫﻰ ﺳﺮ
ﻧﻴﺰ'ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻮﻥ
ﻣﺨﺘﻞ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺷﻮﺩ'
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣﺨﺘﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰ'ﮐﻪﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻳﺶ
ﺑﻬﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻧﺰﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻝ ﻭ
ﺻﺪﻣﻪ ﺯﺩﻥ
ﺑﻬﺮ ﻗﺴﻤﺖ
ﻣﻐﺰ'ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺘﻨﻰ ﺭﺍ
ﻣﻌﻴﻮﺏ ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ'ﮐﻪ ﻧﻘﺶ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬی اﻳﻔﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺟﺴﻤﻰ'ﺻﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻣﻐﺰﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻔﻴﺪ'ﻭ
ﺻﻠﺎﺡ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻗﻄﻊ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﺎﻣﻞ
ﺻﺪﻣﻪﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ'ﻭﻳﺎ
ﺗﺮس ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﻋﺎﻣﻞ
ﻟﻄﻤﻪ ﺯﺩﻥ
ﺑﻤﻐﺰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﻟﻄﻤﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻴﻞ ﻭ
ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺮس
ﻭ ﻟﻄﻤﻪ ﺩﻳﺪﻥ'
ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﺵ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﻓﻮﺭﻯ ﺧﻮﺩ ﻗﻄﻊ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺟﺰ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺃﺑﺪﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻩ ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﻓﻌّﺎﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ' ﮐﻪ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻓﻨﻮﻥ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ'ﻭﻣﻔﻴﺪﻗﺎﻧﻊ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﺑﻴﺎﺩﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺑﻴﺎﺩﺵ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﻣﺤﻔﻮﻇﺎﺕ
ﺩﺭ ﻣﺤﻔﻈﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺷﺨﺺ ﺍﺯ ﺳﺎﺑﻖ
ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺁ
ﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ'ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻣﺸﺨﺺ ﻭ
ﻣﺴﺘﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺸﻮﺩ ﺩﺭﺁﻥ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻭﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﮐﺮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻐﺰﻯ ﺑﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﺨﺮﻳﺐ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ' ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺗﺨﺮﻳﺐ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﺩﺭﺩﻯ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺑﺪﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ'ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ'ﺗﺨﺮﻳﺐ
ﻭ ﺟﺮﺍﺣﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭﺩﻯ ﺩﺭﻣﻐﺰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻓﻮﺭﻯ
ﻭﺳﺮﻳﻊ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬی ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻫﺮ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﻭ
ﻟﻄﻤﻪﺯﺩﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ'ﺩﺭﺩﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ'ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﺗﺨﺮﻳﺐ ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺟﺮﺍﺣﻰ
ﻭﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺩﺭﺩ ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ' ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ.

ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺗﺨﺮﻳﺐ ﺩﺭ
ﮔﻴﺠﮕﺎﻫﻰ'ﺑﺎﻋث
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻇﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻧﻘﻮﺵ ﻭ ﺁﻫﻨﮕﻬﺎ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺟﻤﻠﺎﺕ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻚ
ﻧﻈﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺧﻴﺎﻟﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻥ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭ ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﺁﻫﻨﮓ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻣﻌﺘﺎﺩﺍﻥ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻳﺎ ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻰ ﺩﺭﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺟﻤﻠﺎﺕ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺍﺯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺗﺄثیر ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻤﺎﻳﺸﺎﺕﺩﺭﺻﺤﻨﻪ
ﺭؤﻳﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺻﺤﻨﻪ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺷﻚ
ﺩﺍﺷﺖ ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻩﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭلی
اﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺖﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﮔﻴﺞ
ﮔﺎﻫﻰ
ﻭﻫﺮﺟﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺪﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺰﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻧﺰﺩ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮕﻮﺋﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺧﻮﺩ' ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻫﻨﮕﻬﺎ
ﻭ ﺻﺪﺍﻫﺎ ﻭ
ﺭﻧﮕﻬﺎ'ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ'ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺃثرﻋﻤﻴﻘﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ. ﻭ
ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭ ﺻﺪﺍﻫﺎ ﻭﺭﻧﮕﻬﺎ'ﺃﻣﺮ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺻﺪﺍﻫﺎ ﻭ ﺣﺮﻭﻑ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭ ﺟﻤﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺷﺎﺭﺍﺕ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ'
ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻣﺠﺪﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ' ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻋﮑﺶ ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﺮﻳﮑﺎﺕ
ﮐﻠﻴﺪ ﻣﺤﻔﻈﻪ
ﺁﻥ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺍﻳﻦ
ﺭﻧﮕﻬﺎ ﻭ
ﺻﺪﺍﻫﺎ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ'ﭼﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ'ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻣﺤﺮﻙ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻚ'ﻭ ﺟﺎﻯ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺷﺪﻩ
ﺷﺎﺑﺖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻴﺰ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﺑﺎﺷﺪ'
ﮐﻪﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﻴﻨﺎ ﺍﺯ
ﻣﺤﻔﻈﻪ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻭﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ'ﭼﻮﻥ ﺫﻫﻦ
ﺷﺨﺺ ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ'ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﺍﺯ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺑﻖ ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻧﺸﺪﻩ ﺷﺨﺼﻰ'
ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺣﻮﺍﺩث ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻭ'ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﻯ ﻭ ﺍﺯ
ﺣﻮﺍﺩث
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﺑﻴﺎﺩﺁﻭﺭﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺪﺍﻥ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﻴﺰ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺳﺎﺑﻖ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻣﺠﺪﺩ'ﻭﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﺪﻫﺪ'ﺗﺎ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕﺳﺎﺯﻧﺪﻩ'
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﮕﺮﺩﺩ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺷﺨﺺ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻡ'ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﻴﺎﺩﺵ ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺭﻧﮓ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻗﺪﻳﻢ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ' ﭘس ﺧﻮﺩﺵ
ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻫﺮ ﭘﺮﺳﺸﻰ
ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻨﺼﻒ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻘﺸﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﺒﻮﺩﻩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﻯ ﻳﻚ
ﻣﻴﺪﻳﻮﻡ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ'ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺴﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻣﻐﺰ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺁﻧﺘﻦ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ' ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰﺍﺯ
ﺭﻭح اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﻫﻤﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻫﻤﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ) ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻭﻣﺴﺎﻭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻭ
ﺳﻄﺢ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﺰﻳﻞ. ﺍﮔﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺭﺍ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﺑﮑﻨﻨﺪ'
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﺤﻔﻈﻪ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯﺨﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﺴّﺎﺳﻴّﺖ
ﻫﺎﻯ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﻣﻮﺭ'ﺑﺎﻋﺶ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﮐﺎﺭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﻦ ﺭﻭﺷﻬﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ؟ﮐﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻧﺪ ؟
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﺮﻕ'ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺩﺳﺘﮕﺎه ﻫﺎﻯ
ﺗﺨﻠﻴﻪﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ'ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻳﺪ. ﮐﻪ ﻃﺒﻌﺎ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺑﺮﻣﻐﺰ ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺪﺍﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻯ ﺍﺭﺯﺵ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻳﻚ ﺑﺎﺯﻯ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺩﻥ ﺁﻧﺘﻦ
ﻣﻐﺰﻯ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭﺍﻧﻰ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺃثر
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺄثیر
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ'ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻭ
ﺑﺤث ﻣﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻧﻴﺰ'ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﺳﻮﺩﻯﺒﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ'ﺍﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺖ'
ﮐﻪ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ
ﺁﻧﺘﻨﻰ ﺑﻴﻦ ﺗﻦ
ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﻦ ﻭﻣﻐﺰ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻄﻮﺡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ' ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺎﻟﺎﻣﺒس
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻧﻮﺭﻭﮔﻠﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﻦ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻣﻐﺰ'ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﻣﻐﺰ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻧﺮﻭﻥ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻮﺭﻭﮔﻠﻰ
ﻫﺎ'ﻧﻘﺶ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻭ ﺎﻗﻞ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻈﻢ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭ ﻧﺮﻭﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﺮﻭﻧﻬﺎ
ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋی ﺁﻥ
ﮐﻪ ﻧﻈﻤﻰ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ'ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻨﻮﺭﮔﻠﻰ ﻫﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯﻧﻮﺭﻭﮔﻠﻰ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ثاﺑﺖ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻘﺶ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺤﺪّﻯ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺭﺍ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻈﻢ ﺁﻧﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻳﻚ
ﻧﺎﻇﻢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﻣﺮﺩﻩ'ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﺩﺭﻧﻘﺶ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺎﻗﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻳﻔﺎ ﮐﻨﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ'
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ' ﺑﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺿﻤﻦ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻟﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻭﺣﺪﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﮔﺎﻟﺎﻣﺒﺶ
ﻧﻮﺭﻭﮔﻠﻰ ﻫﺎ
ﺭﺍ'ﻣﺤﻔﻈﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﮐﻤﻴّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ'
ﺩﺭ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﻧﻮﺭﻭﮔﻠﻰ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺎ ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻧﺮﻭﻥ
ﻫﺎ'ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ' ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﻧﻴﺴﺖ'ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﮑﺠﺎ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ'ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ'
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﻭﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﻘﺸﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺳﻴﺐ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺁﺳﻴﺐ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯهاﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﺍﻳﻦ
ﺁﺳﻴﺒﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻣﻐﺰﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻳﻦ
ﺁﺳﻴﺐ ﻫﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻈﻬﻮﺭ
ﺑﺮﮐﺎﺕ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ'ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺗﺼﺮﻑ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ
ﺳﺎﻳﮑﻮﺗﺮﺍﭘﻰ
ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ'
ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﮔﺎﻟﺎﻣﺒﺶ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﻇﻦّ ﻭ ﮔﻤﺎﻥ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﻚ
ﮐﺎﺭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭﻃﺐ
ﻭﻣﻌﺎﻟﺠﻪ'ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ'ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﺍﺩ ﻭﻧﻪ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ.

ﺑﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻭ
ﻃﺮﺯ ﻋﻤﻞ ﮐﺎﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ'ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻴﻢ. ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﺮﻭﻩ ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻫﺴﺖ
ﻧﺨﺴﺖ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ ﺭﻭﺍﻥﺷﻨﺎﺳﻰ'ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
(ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ) ﺳﺎﺩﻩ ﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﮕﻮ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ
ﻓﻴﺰﻟﻮﮊﻯ ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻋﻀﻮﻯ ﺑﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺯﺗﺎﺏ
ﻭﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ که
ﭘﺎﻭﻟﻮﻑ ﺭﻭﺳﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻥ
ﻣﮑﺘﺐ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺳﺎس ﮐﺎﺭ ﺍﻭ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺳﺎﺯﻯ ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﺮ ﻣﺤﺮﻙ'ﻳﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭ ﻳﺎ
ﺿﺮﺑﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﻰ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻥﭽﻨﺪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺁﻣﻮﺯﻯﺍﺳﺖ.
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺿﺮﺑﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ'ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺁﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﺳﻮﻡ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ'ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻬﺎﻥ ﻳﻚ ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪ
ﺑﺰﺭﮒ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺟﻮﺍﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻨﺒﻊ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋی ﺪﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭ
ﻋﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘﻞ'ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺷﻨﺎس
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺩﺭﻣﺎ
ﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻩ'ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎﻯﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺁﻥ
ﻏﺮﻕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻋﻮﺍﻟﻤی که
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ'ﻭﻟﻰ
ﻗﻄﻊ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﭘﻨﺠﻤﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺭﺍ
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﻋﺮﻓﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ.
ﻭ ﺁﻥ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻭ'ﮐﻪ
ﻣﺤﻞ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻋﻮﺍﻃﻒ'ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﻣﻴﻨﻮﻯ'ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ' ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭﻳﺎ
ﺟﺎﻥ ﻭﻧﻔس
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺗﻐﻴﻴﺮﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻋﺎﻟﻴﺘﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎﻝ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻋﮑس ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ'ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻭﻳﺎﺩ ﻳﻚ
ﮐﻠﻤﻪ ﻳﺎ ﻳﻚ
ﻓﮑﺮ'ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻟﺶﺩﺭﺫﻫﻦ
ﻣﺘﺬﮐّﺮ ﺁﻥ
ﻭﺍﮊﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪﺩﺭﺳﺖ
ﻳﺎ ﻏﻠﻂ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﺟﺎ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﮐﺎﺭ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﻭﻫﻨﺮ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻣﺴﻴﺮ
ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻏﺎﻟﺐ ﺑﺮ ﺁﻥ
ﻣﺴﻴﺮﻯ'ﮐﻪ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﺫﻫﻦ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺷﺖ. ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ' ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﻰ
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﺣﺘﻰ ﻓﺮﺻﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻳﺎ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺩﺭ
ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻳﺎ
ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ'ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧﻰ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﮐﻤﻴّﺖ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ'ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺯ ﻣﻨﺒﻊ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ' ﺑﻨﻈﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺨﺶ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ'ﺑﺪﻝ
ﻭﻓﮑﺮ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ'ﺣﺘﻰ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻔﺘﻦ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻦ'ﻓﺮﺻﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﻧﺪ' ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻪ ﺃثر ﻧﺎ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎ'ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ'ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ'ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻳﻚ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﻮﺩ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺗﺪﺍﻋﻰ'ﮔﻮﺋﻰ(ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎ
ﺗﺼﻮﺭ)ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻫﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺃﻣﺮﻯ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺷﻮﺩ' ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﻬﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻣﻐﺰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺸﺎﺑﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺃثر
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻘﻰ ﻳﻚ
ﮐﻠﻤﻪ
ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻟﺬﺕ
ﺧﺎﺻﻰ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻓﻬﻢ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻓﻬﻢ
ﻟﺬﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺮﻳﻚ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺫﻫﻨﻰ'ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﻓﻬﻢ
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻭﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺵ' ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻤﮕﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ' ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ'ﻭﻧﻴﺰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ'ﺍﻳﻦ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
هاﻯ ﺑﻰ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺩﺭ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺒﺮﻯ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺯﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﺒﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺗﺮﺷّﺢ ﻓﮑﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻐﺰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭ ﺑﻤﺴﺎﺋﻞ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺮﻯ ﻭ
ﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﺐ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ
ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﭼﻮﻥ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ'ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﻣﻬﻤﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ'
ﺑﺎﻳﺪ ثیت ﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻨﻮﺍﻗﺺ
ﻭ ﺁﺳﻴﺐ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻐﺰ
ﻧﻴﺰ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺁﻧﺘﻦ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ'
ﺑﺎﺯ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
اﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻳﺎ
ﺭﺏّﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ'ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﺼﻤﻴﻢ ﻭﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﻟﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺩﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺟﺰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﮐﺴﻰ ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻰ
ﮐﺮﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ'
ﻭ ﺍﺯﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘس ﺍﺯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﭘﻠّﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ'ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﺣﺘی ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﻭﻣﺎ ﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﺭﻭﺡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺟﺴم
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﺍﺟﺴﺎﻡ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﻭﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺟﺴم
اﻧﺴﺎﻥ و
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ'ﻋﺎﻟﻤﻰ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻔﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺣﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ'ﺍﺯ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺎﻝ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺧﺪﺍﺋﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺣﺴﺎس
ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘس
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻗﺪﺭ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ'ﻭ
ﺷﺒﻬﺎﻯ ﻗﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ'
ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻭ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ'ﻭ ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻋﻴﻦ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺑﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ'ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺗﺎﻡ ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺭﻭﺣی
اﻧﺴﺎﻥ' ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩ'
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭ ﺍﺯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﭼﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﭼﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ'ﻭ ﻳﺎ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺳﻴﺎﻕ ﮐﻠﺎﻡ'ﻭﺧﻮﺩ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﺤث ﻭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺑﺮ
ﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺍﻳﺪﻩﻫﺎ
ﺩﺭﺫﻫﻦ'ﺩﺭﺑﺮﺧﻰ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻏﻨﻰ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ ﺿﻌﻒ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺍﺯ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻋﻘﻠﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺟﻨﺒﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﻮﻣﻰ ﮐﻪ
ﺃﺩﺑی
ﻮﺷﻌﺮﻯ'ﻭﻳﺎ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻳﺎ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣثلا
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺻﻨﻌﺖ
ﮔﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺗﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ'ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺯﺑﺎﻥ ﺍﺯﻫﻤﻪ
ﻟﺤﺎﻅ ﺑﺎﺷﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﺑﺎﻥ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻭ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ'ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ ﺷﺪﻩﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻗﻮﻡ'ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻌﺮ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻏﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺷﻌﺮ ﻋﺮﺑﻰ
ﻗﻮﻯﺘﺮ
ﺩﺭﮐﻠﺎﻡ'ﻭﻟﻰ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻋﺎﻟﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﮐﻠّﻴﺎﺗﻰ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﺍﺳﺘثناﻫﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺫﮐﺮ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﻣثلا
ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪ ﮐﻪ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮ'ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪ'ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﮐﻠﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻫﻢ ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﺍﺑﻄﻪﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺷﺨﺺﺁﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ'ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎﺯ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﮐﻠّﻴّﺖ
ﻓﮑﺮ'ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻟﻔﻈﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻨﺰﻳﻠﺎﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻳﺪﻩﻫﺎﻯ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﺑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺳﻄﺤﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺁﻧﺮﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻣﻐﺰ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺤﮑﻤت هاﻯ ﭘﺮ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺳﺎﺧﺖ
ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﺨﺶ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭ
ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺵ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﺎﻟﺺ ﺑﻨﻈﺮﺵ
ﺭﺳﻴﺪ ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﺁﻣﺪﻩ'
ﻭ ﭼﺮﺍ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﺮﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﭼﺮﺍ ﻓﮑﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻏﻨﻰ
ﺗﺮ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.

ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﮐﺸﻒ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻳﺪﻩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻋﻘﻠﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻫﻤﻪﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﺃﻧﺪﻳﺸﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ ﺣﻔﻆ
ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻬﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺧﺮﻭﺝ
ﻳﻚ
ﻣﻌﻨﻰ'ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﺯ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ ﺑﺎﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﻫﻢ
ﺧﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺍﺯ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﺵ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻳﺸﻪ
ﮐﻠﻤﻪ (ﻣﻌﻨﻮﻯ)
ﺍﺯ ﻭﺍﮊﻩ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ (مینوﻯ)
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ'ﺩﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﻳﻨﻰ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮔﻮﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺃﺩﺑﻰ
ﻋﺮﺑﻰ'ﺑﺎ ﺁﻥ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ. ﻫﻢ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﻭﻟﻰ ﻣﺎ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺁﻥ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻋﺮﺑﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺻﻞ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ' ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻡ ﻓﺮﺻﺖ
ﺩﻳﮑﺴﻴﻮﻧﺮ(ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ) ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ'ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺰﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﺮﻧﮕﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺗﻬﻴّﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻢ. ﺳﺎﺩﻩ
ﺗﺮﻳﻦ ﻣﺸﺎﻝ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﺭﺍ'ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺑﻴﺎﻥ ﻭ ﮔﻔﺘﻦ'ﺃﺩﺑﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮﻯ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻥﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﺘﺮﺍﺩﻑ'ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻢ ﻭﺯﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺑﺎﻫﻢ'
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﻧﻮﺷﺘﺎﺗﺮ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺁﻥ ﺁثاﺭ ﻟﺬﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭ ﻓﻬﻢﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺣﻔﻆ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥﺁﻥ
ثاﺑﺖ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻓﻘﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ'ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﻮﻧﻮﺳﻮﻑ'ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﺭﺍ ﻳﻚ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺍﻭ
ﻣﺠﺴّﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻴﻮﻧﺪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻫﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺸﺘﻰ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺁﻧﺎﻥ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﺩﺭﻳﺎ'ﺑﻔﮑﺮ
ﮐﺸﺘﻰ ﻧﻤﻰ
ﺍﻓﺘﻨﺪ ﻭﻳﺎﺑﺎﻟﻌﮑس.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺸﺘﻰ ﻭ ﺩﺭﻳﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻨﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻳﺎﺋﻮﺳﺘﻮﻓﺴﮑﻰ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﻫﻨﺮﻯ'ﺍﺯ
ﺯﻧﺠﻴﺮﻩ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎ ﺗﺼﻮﺭ ﻳﻚ
ﻭﺍﮊﻩ'ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ'ﻭ ﺑﺎ ﺯﻧﺠﻴﺮ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﭼﻘﺪﺭ
ﻧﻴﺮﻭ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﻭﺳﻌﺖ
ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﺩﺭﻓﮑﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﺒﺪﺃ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﮔﻢ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﻟﻐﻮﻯ ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺑﻴﺎﻥ ﻳﻚ
ﻭﺍﮊﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺿﺪﻳّﺖ
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﻫﻢ
ﺯﺑﺎﻧﻰ'ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺬﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭﻩ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻳﮑﻰ ﺍﺯﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ'ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺩﺭﺳﺎﺧﺘﻦ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﮐﻠّﻰ'ﺍﺯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻫﺮ
ﻣﺤﺼّﻞ
ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺳﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﮐﺎﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺭﻳﺎﺿﻰ'ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻳﺎ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﻳﺎ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ'ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ'ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﮐﻠّﻯﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩﻭﺭﻳﺸﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮐﻠﻴّﺎﺕ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ'
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ' ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻌﻨﻮﻳﺎﺕ
ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻨﺪ'ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ'
ﻟﺪﻧّﻰ ﻗﺪﺭﺕ
ﮐﻠّﻰ ﻳﺎﺑﻰ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺪﻧﻴﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻫﻴﭻ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻣﻨﻄﻖ ﻭﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ'ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻮﺍﻧﺎئی
ﻤﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺣﺬﻑ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰ' ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ'ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻮﺭ
ﻭﻫﻮﺭ
ﻭﺧﻮﺭّﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﭼند ﻫﺰﺍﺭ
ﺁﻥ ثبت ﻗﺮﻃﺎس
ﻭ ﮐﺎﻏﺬ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺟﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'ﺗﺎ ﺭﻭﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻨﺰﺩ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺫﻫﻦ ﺍﻭ
ﻧﺰﻭﻝ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺑﻠﻮﻙ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻫﺮ ﻳﻚ
ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺍﻃﺎﻕ'ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻃﺎﻗﻰ ﻳﻚ
ﺣﻮﺭﻳّﻪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﻓﺎﺣﺸﻪ ﺧﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺮ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺎﺭﻓﻰ
هر ﻓﮑﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺍﻏﻠﺐ
ﺭﺷﺘﻪ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﻄﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﻓﺖ. ﺗﺎ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻘﺪﺭﺑﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ ﭼﻘﺪﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺗﺴﻠﺴﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻭ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ'ﺑﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻇﻰ ﻗﻄﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘسﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻭ
ﭘﺮﻧﺴﻴﭗ
ﻫﺎﺋﻰ'ﮐﻪ
ﺳﺘﻮﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﮑﻠﺖ
ﮐﻠّﻯﻮﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ'ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ'ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺷﺨﺺ ﺧﺎﺭﺝ ﮔﺮﺩﺩ'ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻗﻄﻊ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻓﮑﺮﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻡ
ﺣﺮﺍﻡ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻗﻄﻊ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﺭﺳﻮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﺒﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﭘس ﻓﮑﺮ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺮس
ﺍﺯ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ
ﺍﺯ ﺭﮊﻳﻢ
ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩﻯ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ'
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺍﺯ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻭ ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ(ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻧﺴﻮﺭﻯ) ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺍﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﮐﺸﺪ.

ﮐﺎﻧﺖ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻋﻘﻞ ﺧﺎﻟﺺ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ
ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻠﻔﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﺑﻮﻯ
ﮔﻔﺖ'ﺗﻮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺑﻰ
ﻫﺴﺘﻰ. ﺣﻴﻒ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﮐﻔﺮ
ﺁﻣﻴﺰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻰ. ﮐﻪ
ﮐﺸﻴﺶ ﻣﻦ
ﺗﻮﺭﺍ ﻧﮑﻮﻫﺶ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻧﺖ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺧﺎﻟﺺ
ﺭﺍ ﻧﻮﺷﺖ'ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﺧﺎﻟﺺ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺳﺮ
ﻭﮐﺎﺭﺵ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻴّﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺍﻭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭﮐﺎﻧﺖ
ﮔﻔﺖ'ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﮐﻠﻔﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﮐﻨﻢ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﻠﻔﺖ ﻗﺮاءﺖ
ﮐﺘﺎﺑﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭ
ﺑﺪﻫﺎﻥ ﮐﺸﻴﺶ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﻮﺍﺩث
ﻏﻴﺮﻣﺘﺮﻗﺒّﻪ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺮﺳﺶ ﻳﻚ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ'ﮐﺎﺭ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﻬﻢ ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﺎﺳﺦ
ﺳؤﺍﻝ'ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﻭ ﮐﻠﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ'ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﻃﺮﺣﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ'ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ثاﺑﺖ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﻃﺮﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺤث ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻫﺮﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺮﻭﻧﺪ'ﺑﺎﺯ
ﺑﺮُم ﻮ ﺍﻭﻡ
ﻳﺎ ﻫﻮﻡ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪﻫﻤﻪ
ﺭﺍهﻫﺎ ﺑﺮُﻡ ﻣﻨﺘﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻗﻄﻊ ﺷﻮﺩ'ﺑﺎﺯ
ﮔﻮﺋﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﻠﺴﻠﻪ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﻘﻮﻝ
ﺑﺎﺑﺎ ﻃﺎﻫﺮ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﻋﺎﺭﻑ'(ﻭﻗﺖ)
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﻭ ﺍﻳﺪﻩ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺭﺳﻴﺪﻥ'ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻧﺸﺪ
ﻣﻴﺮﻭﺩ'ﻭ ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ( ﻭﻗﺖ) در
وقت دیگری
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻊ ﺫﻟﻚ ﺍﻳﻦ
ﻭﻗﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻗﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻗﺖ ﻭ
ﻓﮑﺮ'ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺁﻥ هنگاﻡ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ'ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻥ مفید ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭ (ﻭﻗﺖ) ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘﺶ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺁﻥ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻏﻨﻰ
ﺗﺮﻯ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﻢﺗﻨﺰﻳﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭﻣﻔﻴﺪﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺗﻦ'ﻧﻘﺸﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻫﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﺗﺸﻨﮕﻰ'ﻭ ﻳﺎ
ﻟﺰﻭﻡ ﺭﻓﻊ ﻫﺮ
ﺍﺣﺘﻴﺎﺟﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺪﻥ. ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ'ﻋﻤﻠﺎ ﻳﻚ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﺯﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻬﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺷﻮﺩ'
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺩ می
گیرﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﻀﺎﺩ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻓﮑﺮ
ﮔﺮﻳﺨﺘﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ'ﻳﻚ ﻓﮑﺮ
ﺭﺍ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩ'ﮐﻪﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﮊﻩﺍﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﮐﺘﺎﺑﻰ ﻧﻮﺷﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ ﺟﻤﻊ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎ
ﻣﺤﻴﻂ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻧﮕﻴﺮﻳﻢ'ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭحی
ﺪﺍﺷﺘﻦ'ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ'ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻝ ﺑﻤﺐ
ﺃﺗﻢ ﻭ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺃﺗﻤﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩ'ﻭﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺧﺮﺍﺏ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺧﻮﺩ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺷﺪ
ﻳﺎ ﻧﻮﺑﻞ ﺍﺯ
ﮐﺸﻒ ﺧﻮﺩ ﺗﻰ
ﺍﻥ ﺗﻰ ﺭﺍ ﮐﺸﻒ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻟﻮﻫﻴﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺯﻳﺎﺩ ﻫﻢ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺪّﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﺎﺵ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻣﻤﻨﻮﻋﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻳﺎ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ'
ﺿﻤﻦ ﺍﻳﻦ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺗﺮﻙ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭﺩ ﺳﺮ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻨﻰ
ﺷﻮﺭﻭﻯ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ'
ﺗﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺗﺒﻌﻴﺪ
ﺳﻴﺒﺮﻯ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.

ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺩﺭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻳﻚ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ'ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻃﺮﺡ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﻃﺮﺡ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﻭﺑﺤث
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﺖ ﺷﻌﺮﻯ'ﻳﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﮊﻩ'ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﺻﺤﺒﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﺘﻔﺮﻗﻪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭘﻴﺶ
ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ
ﺩﻭﺭﻯ ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺻﻠﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ'ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺁﻥ'ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻠﺎﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺪﻫﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺣﺮﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒی اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺳﻠﻮﮐی
ﻮﻣﻮﺭﺩ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ(ﻣﺬﻫﺐ)ﺭﺍﻩ
ﺫﻫﺎﺏﻭ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﻗﺒﻠﻪ ﮐﻌﺒﻪ
ﻫﻢ ﺑﺮﻭﻧﺪ'ﺳﺮ ﺍﺯ
ﺗﺮﮐﺴﺘﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﺮﻙ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺪﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺳﺮﻋﺖ
ﺗﺪﺍﻭﻡ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ'ﺑﺪﻟﻴﻞ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺯﻳﺎﺩ ﻗﺒﻠﻰ'ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﺁﻥ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺯﮐﻠﺎﻡ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺭﻭﺿﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻬﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﻚ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻋﺖ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ' ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻫﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﻄﺤﻰ'ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻧﻪ ﺑﻨﺰﺩ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﻧﻪﺩﺭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻗﻠﻤﺒﻪ ﺳﻠﻤﺒﻪ'ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻇﺮﻳﻒ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﻰ ﻧﺸﻴﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺁﻥ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻴﻮﺑﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻗﻠﻤﺒﻪ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭﻧﺎﻣﺄﻧﻮس
ﻋﻮﺍﻡ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺧﻮﺍﺹ
ﻭ ﺑﺎ ﺳﻮﺍﺩﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻫﻨﺮ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ'ﮐﻪ
ﻣثلا ﻫﺮ
ﺳؤﺍﻟﻰ ﺭﺍ ﺑﻰ
ﺩﺭﻧﮓ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ ﺩﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ'ﭼﻮﻥ
ﺍﻃﺒّﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ' ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻦ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﺗﻴﺰ
ﻫﻮﺷﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ'ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺎﺷﺪ'
ﭼﻮﻥ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺻﺤﻴﺢ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺁﺭﺍﻡ'ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻔﻠﻰ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﺫﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻨﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ'ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻘﺶ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ'ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻣﺎﺩﺭ
ﺩﺭ ﻃﻔﻞ ﺗﺎ
ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻟﮕﻰ'
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺪﺍﺭس ﻭﻣﻌﻠﻤﻴﻦ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﺭ
ﺭﺷﺪ ﺫﻫﻨﻰ ﻃﻔﻞ
ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ ﻭ
ﺑﺪ ﺑﻴﻨﻰ ﻭ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﭼﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﻣﺠﺎﻟس
ﺻﻮﻓﻴّﻪ'ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻟﺬﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺻﻮﻓﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰﻯ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺰ ﺗﺄثیرﻯ
ﺩﺭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﭘس ﺍﺯ
ﺻﺤﺒﺘﻬﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ ﻳﻚ
ﻣﺎﺷﻴﻦ. ﻭ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﺩ
ﻫﺮ ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺎﺩﻩ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ ﺍﺳﺖ'
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﻭﻧﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺗﺎﺯﻩ. ﺑﻠﮑﻪﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻟﻴﻞ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ.

ﭼﺨﻮﻑ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﭼﻨﮕﮑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﻟﺎﮐﺸﻴﺪﻥ
ﺗﻮﺭ ﭘﺮ
ﺍﺯﻣﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺎﻫﻰ
ﮐﻠﻤﻪ(ﺟﻮ)ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺟﻮ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻳﻚ ﺗﮑﺎﻥ
ﺧﺎﺭﺟﻰ'ﺁﻧﭽﻪﺭﺍﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﻌﻰ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺑﻴﺎﺩ
ﻧﻤﻴﺁﻭﺭﻳﻢ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺬﻫﻨﻢ ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻓﮑﺮﻯ ﻟﺪﻧّﻰ'
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ' ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﺯﺣﻤﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺎﺩ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺣﻰ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺣﻮﺍﺩﺵ ﺟﺎﺭﻯ
ﺍﮐﺸﺮﺍ
ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺤﻴﻂ ﺍﻟﻬﻰ'ﭼﻮﻥ
ﻣﻌﺒﺪ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭘﺮﺳﺶ ﻭﺣﮑﺘﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﺨﺶ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ'ﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗثبیت ﻭ
ﺣﻔﻆ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﺭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺫﻫﻦ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﮐﺴﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣرﻭز ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻳﺎ' ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻗﺪﻣﻰ
ﭘﻴﺶ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ'ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﺗثبیت ﻭ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻪ
ﮐﻨﻨﺪ'ﺗﺎ ﺳﻮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺷﺮﻃﻰ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﺣﻔﻆ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﺍﺯ
ﭘﺎﻭﻟﻮﻑ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺍﺻﻞ
ﺑﺎﺯﺗﺎﺏ ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ' ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻳﻚ ﻋﻠّﺖ ﻭ
ﻣﺤﺮﻙ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ'ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ
ﻫﺮ
ﻋﻠّﺘﻰ'ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻌﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻓﻊﺿﺮﺭ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﺮﺏ
ﻭﮐﺴﺐ ﻧﻔﻊ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﻫﺮ
ﻣﺤﺮﮐﻰ ﺣﺮﮐﺖ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻥ ﺟﺎﺑﺠﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﻋﻠّﺖ'ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻧﻔﻊ
ﻭ ﺿﺮﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻓﻮﺭﻯ'ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻧﻔﻊ ﻭ ﺿﺮﺭ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻔﻊ ﻭ ﺿﺮﺭ
ﺑﻮﺩ'ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﺃثرﻯ
ﻳﺎ ﻋﮑس
اﻟﻌﻤﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ
ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﮐﻤﺘﺮ'ﻭ ﺩﺭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﻋﮑس
ﻟﻌﻤﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﮐﻤﺘﺮ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺽ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻋﻠّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺴﻢ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﺭﻯ ﻫﻢ
ﺑﺨﺎﺭﺝ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻣﺤﻴﻂ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻭ
ﺑﺴﺎﺩﮔﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺑﺎﺣﻮﺍﺩث
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ'
ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺤﻴﻂ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.

ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ'ﺑﺎ
ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﻬﺮ ﻋﻤﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭﻋﻤﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﮐﻤﺘﺮ'ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎ
ﻫﺮﻋﻤﻞ
ﻭﮐﻠﺎﻡ ﻭﺣﻮﺍﺩثﻣﺎﺩﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ' ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻋﻤﻴﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻭﻋﺒﺮﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻓﮑﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ' ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ' ﻭ ﻫﺮﮐس
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ' ﻭﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺷﺮﻃﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﺎﻧﻪ
ﻭﻣﺪﺭﺳﻪ
ﺑﻄﻔﻞ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺧﺪﺍﺩﻫﺎ'ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻏﺮﻕ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ'
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮐﺎﺭﻯﺒﺠﺴﻢ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺳﮑﻮﺕ ﻭ
ﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪﻥ
ﺑﻨﻘﻄﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺍﻭ'ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺟﺴﻤﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺍﮔﺮ
ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺭﺍ'ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ'ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﻌﮑﻮس ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺟﺴﺘﻦ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﻞّ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ'ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭﭼﻪ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻌﮑﻮس ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺷﺮﻃﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺴﻤﺖ ﭘﺸﺖﺳﺮ
ﻳﺎ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻴﺎﺋﻰ ﻣﻐﺰ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺍﻃﻔﺎﻝ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ' ﻫﻨﻮﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ ﺩﺭ
ﺗﻦ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻣﻐﺰﻯ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺴﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﻠّﻰ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩﻭﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻃﺮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﻳﺎ
ﺫﻫﻦ'ﮐﻪﺑﺮ ﺍﻭ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﮑﺮﻯ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﺪ'ﺟﻨﺒﻪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻋﻤﻠﺎ
ﻳﻚ ﺣﺎﻟﺖ
ﺗﮑﺎﻥ اﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺳﻮﺍﺑﻘﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﺒﺮﺕ
ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ' ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ ﺑﺪﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻌﺪﺍ
ﺃثر می گذﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﺩﻳﺪ' ﻭ
ﻳﺎ ﺧﻄﺮ را
ﻧﺸﻨﺎﺧﺖ'ﺗﺮس ﻭﻓﺮﺍﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﻭ
ﮔﺎﺭﺩ ﺩﻓﺎﻋﻰ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﺩ. ﻳﺎ
ﺍﮔﺮﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻧﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺤﺴﻮس ﺭﺍ' ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﻄﻠّﻊ
ﺷﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺩﻳﺪ ﻣﺠﺪﺩ ﺁﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ' ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻓﻮﺭﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺷﺮﻃﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻮﺍﺩ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ'ﻭ
ﺿﺮﺑﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﺷﻮﺩ'ﺩﺭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭﻋﻀﻠﻰ'ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤل هاﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﻦ'ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ'ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ'ﺗﺮس ﻭ
ﺟﻬﻞ ﺍﻭ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس
ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﮑﺮ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ'
ﮐﻪ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث ﺁﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺭﺍ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻦ ﻭ'ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺍﺯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺗﻦ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻭ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.

ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺯﺗﺎﺑﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺷﺮﻃﻰ'ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﺑﻘﺼﺪ
ﺳﺎﺯﺵ ﺑﺎ
ﻣﺤﻴﻂ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻣﺪﺍﻡﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﺍﺳﺖ'ﭘس ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞﻏﻴﺮ
ﺷﺮﻃﻰ ﻳﺎ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ'ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯﻃﺮﻑ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻣﻔﻴﺪ
ﻓﻮﺭﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ' ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪﭼﻮﻥ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻋﻘﻞ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐﻏﺮﻳﺰﻩﻫﺎ
ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺧﻮﺩ'ﻧﺎﭼﺎﺭﺍﺳﺖ'
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﺷﺮﻃﻰ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﭼﻪ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﮐﻨﺪ'ﻳﺎ ﻋﺒﺮﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﺎﺋﻴﻦ'ﻫﺮﮔﺰ
ﻋﺒﺮﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﺗﺎ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺮﺩﺩ. ﭘس
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺷﺮﻃﻰ
ﺣﺎﺻﻞ ﺍﺯ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ
ﺩﺭﺩ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻴﻮﺍﻥ'ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺪﻭﺭﻯ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻋﺒﺮﺕﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻋﺎﻣل همیشه ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﮔﺎﻫﻰ ﻫﻢ
ﺧﻄﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺷﺮﻃﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻨﻴﻦ
ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﻰ
ﮐﺎﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺳﺎﺩﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ'ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺷﺮﻃﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯﺼﺎﺩﻕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﮐﺴﻰ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺳﺨﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺖ'ﮐﻪ ﻣثلا
ﺩﺭ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺁﺳﻴﺐ ﺩﻳﺪ. ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻋﺎﻗﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ ﺧﻄﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ'ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻗﺒﻠﻰ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ ﺷﺪﻩ'ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭﻗﻮﺍﻋﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺗﻬﻴّﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ'ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺑﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﮐﻢ ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﻳﺎﺩﺭ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺩﻭﻳﺎ ﺳﻪ
ﺳﺎﻟﻪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ ﺳﺎﻳﺒﺮ
ﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻯﻮﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ'ﻣﺎﻧﻨﺪﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﻭ ﺯﺧﻤﻰ ﺷﺪﻥ '
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺧﻄﺮ'ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻈّﻢ ﻭ ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺫﻫﻦ'ﻫﺮﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺭﺍ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﻨﻨﺪ' ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺤﺒﻮس ﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ
ﺯﻧﺪﺍﻧﻬﺎ ﻭ
ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺑﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﺷﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ثاﺑﺖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﺨﻄﺎ'ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭﻧﮓ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻦ'ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ ﮔﻔﺘﻴﻢ. ﺑﺎﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺳﻠّﻮﻝ ﻋﺼﺒﻰ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺳﻔﻴﺪ ﻳﺎ
ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﻯ
ﻣﻐﺰ'ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﺎﻣﻞ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﺍﺳﺘﺮﺩﺍﺩ
ﻣﺤﻔﻮﻇﺎﺕ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻫﻢ ﺟﺴﻢ
ﻭﻫﻢ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ'ﻭ ﻫﻢ
ﺑﻬﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻳﺎ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ'ﺑﺎﺯ
ﺁثاﺭﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﮐﺎﺭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﻫﺎ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻓﺮﻣﻨﺖ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﮐﺎﺗﺎﻟﻴﺰﻭﺭ
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﻣﺴﺎﻋﺪﻯ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ'ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﺧﺒﺎﺭ ﻭ
ﺁﺷﺎﺭ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻓﺮﺩﻯ'ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺨﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ' ﺍﮔﺮ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺒﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﻧﮋﺍﺩ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺍﮔﺮ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ' ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺳﺪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺑﻄﻮﺭﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑﺮﺍﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺻﻔﺎﺕ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ'ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ'
ﻣؤثّر ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ ﺃثر
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ'ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩ' ﮐﺸﻒ
ﺟﺪﻳﺪ ﺻﻔﺘﻰ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﻣﺘﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻥ ﺷﺨﺺ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮ ﻣﻮﺍﺯﻯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻳﻦ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺍﺳﺖ ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺎﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﺸﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﭼﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺑﻰ ﺃثر'ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﻨﺪ.

ﻓﺮﻣﻨﺖ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﺳﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺃﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﭘس
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺗﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻥ'ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ' ﻭ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﺑﻴﻮﺷﻴﻤﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣثلا
ﺣﻔﻆ ﺩﺍﺋﻢ'ﺭﺍ
ﮐﺎﺭ ﻣﺎﺩ
ﻩﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺭﻳﺒﻮﻧﺌﻮﮐﻠﻴﻚ
ﺍﺳﻴﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻭﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ'ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺩﺍﻧﻰ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭ ﻫﻴﭻ
ﻗﺴﻤﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺪﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻮﺍﺩ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺃﺗﻤی ﻨﻴﺰ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻤﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
اﻟﻬﻰ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻴﭻ
ﺩﻭ ﺭﺧﺪﺍﺩﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻨﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﺷﺎﻣﻞ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﻗﺒﻮﻝ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ'
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﻮﺍﻃﻒ'ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺿﻤﻦ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮﺩﻩ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟی
عاﻗﻠﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺳﻮﻕ
ﻭﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﭽﺸﻢ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﭘﺎﻭﻟﻮﻑ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﭽﻨﺪ ﻧﺴﻞ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮﺭﻭثی
ﮔﺮﺩﻧﺪ'
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ'ﻳﻚ ﺻﻔﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﺎﺩﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﻣﻰﺩﺍﻧﻴﻢ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﮐﺮﺩ'
ﺻﻔﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﮐﻤﺘﺮ'ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺷﺮﻃﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺑﻮﺩﻧﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﺪﻟﻬﺎﻯ
ﻧﺮﻭﻥ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺳﻴﻨﺎﺑس ها'
ﮔﻮﺋﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﭼﻮﻥ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﺮﻕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ 'ﺑﺎﻋث
ﺭﺷﺪ ﺳﻴﻨﺎﺑس
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪﮔﻮﺋﻰ
ﻭﺭﺯﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺳﻴﻨﺎﺑس ﮐﻢ ﻭ
ﺗﮑﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮﻋﺒﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ
ﻣؤثّر ﺍﺳﺖ. ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻴﻨﺎﺑس ﻫﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ
ﺑﺪﻥ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
ﻫﻨﻮﺯ
ﺟﻮﺍﺑﮕﻮﻯ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺻﻠﻰ'ﻣﻨﺸﺄ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﻭ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺮﺍ
ﺣﻞ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ' ﮐﺎﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ثاﺑﺖ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎﺑﻊ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﺰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ'
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺧﻰ ﮊﻧﻬﺎﻯ ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻨﺴﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮔﺮﺩﺩ. ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪ
تکاﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺗﺨﺮﻳﺐ ﮊﻧﺘﻴﮑی
ﻮ ﺿﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﻠﻰ
ﮐُﺸﺖ'ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺴﻞ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻤﺎﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻣﻬﻨﺪﺳﻰ
ﮊﻧﺘﻴک که ﺟﻨﺒﻪ
ﺗﺨﺮﻳﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ'
ﻓﻮﺍﺋﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﻣﺎﺩﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻮنی
اﻭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺃﺑﺪﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺨﺮﻳﺐﻫﺎ'ﻭﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ثباﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺍﺯﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮔﺮﺩﺩ.

ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻏﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ'ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻦ'ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
(ﻣﺪﻝ ﻫﺎ) ﻧﺮﻭﻥ
ﻋﺼﺒﻰ ﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺩﺭ ﻣﺪﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺷﺮﮐﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺪﻝ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﺳﺒﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﺪﻟﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻗﻠﺐ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺍﮐﻮﻣﻨﺰﻳﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺬﮐّﺮ
ﺧﺎﻃﺮﻩﺍﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﺑﺤﺎﻓﻈﻪ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺸﮑﻞ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻴﺂﻳﺪ'
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ' ﻗﻠﺐ
ﺷﺪﻥ ﻣﺪﻟﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭﻣﻐﺰ'ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺮﻳﻚ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ
ﮔﻮﺋﻰ ﻳﻚ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺳﻴﻨﻤﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭ
ﺣﻮﺍﺩث ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس 'ﺍﺯ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ'
ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍ'ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺫﻫﻨﻰ'ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﺍﺗﻰ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﺑﻂ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻫﻢ
ﺑﻤﻐﺰ
ﻭﺗﻥﻨﺪﺍﺭﺩ'ﮐﻪﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻤﻤﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻣﻮﺭﺫﺍﺗﻰ
ﺭﺍ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ. ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﻢ
ﺑﺎﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪﺍﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺻﺮﺍﺭﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻣﺎﺩﻳّﺖ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﻔﺮﺽ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺖ' ﻳﺎ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺳﺖ'
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭﻙ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﺗﺨﺮﻳﺐ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻃﻔﻞ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ'
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ ﻭﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ'ﻭﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﺽﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺑﻌﻠّﺖﻣﺸﮑل
ﺮﻭﺍﻥﺒﻴﻤﺎﺭ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﻧﻴﺰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺫﻫﻦ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ ﻭ
ﻳﺎ ﻧﻈﻢ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑی
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﻭ ﺑﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺒﺮﺧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺟﺎﺳﺎﺯﻯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ'ﻭ ﺗثبیت
ﻣﻮﻗّﺖ ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺩﺭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯم ﺘﺎ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺪﺍﻯ الهی ﻮ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ'ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ' ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺟﻮﺍﺑﮕﻮﻯ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺑﺮﻭﻯ ﺍﺳﺎس
ﻭﭘﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﻧﻪ ﻗﺪﻳﻤﻰ
ﺑﻨﺎ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻃﺮﺣﻬﺎ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺧﺎﻧﻪ ﻗﺪﻳﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﺳﺎس
ﺧﺎﻧﻪ ﻗﺪﻳﻢ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﻮﺩ'ﻭ ﻃﺮﺡ ﻧﻮ
ﻭ ﺍﺳﺎﺳﻰ'ﻭ
ﭘﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻟﺎﺯﻡ
ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﺗﻬﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺎﻧﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﭼﮕﻮﻧﻪﺷﺮﺍﻳﻄﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺽ
ﮐﻨﻴﻢ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﻮﺍﺯﻡ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ'ﮐﻪﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺎﻝ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﭘس
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻎ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻧﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ' ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ'ﻭ
ﭼﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ'
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﺩﺭ
ﺟﺮﺍﺣﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺳﭙس
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ'ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻧﻈﺎﻡ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ'ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﺷﻮﺩ'ﺗﺎ ﺑﻘﻴﻪﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﺷﺒﻴﻪﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻴﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴم اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺣﺮﮐﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻨﺪﻩﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﺍ
ﻃﻔﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻨﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﮐﻮﺩﮐﻰ'ﺩﺭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺮﺍ
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮ'ﺍﮔﺮ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺭﺍ
ﻃﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﻣﻄّﻠﻊ
ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﺨﺺ'ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ ﺭﺍ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺮ'ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺭؤﻳﺎ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣلی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻰ'ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺩﺭﻭﻍ ﺭﺍ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺩﺭﻭﻍ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻗﺎﻳﻌﻰ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ ﻗﻠﺐ
ﻭ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺧﺎﻃﺮﻩﺍﻯ
ﺗﻘﻠّﺒﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﻭﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺳﺮﮐﻮﺏ ﺷﺪﻩ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺗﻤﺎﻡ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺫﻫﻦ'ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵﺷﺪﻩ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﺷﺪﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺎﻋث
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕﻭﺗﻘﻠّﺐ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ'ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﮑﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻘﻮﻁ
ﻧﻴﺮﻭئی ﻠﺎﺯﻡ
ﻧﻴﺴت ﻭﻟﺬﺕﻫﻢ
در صُرصُره
بازی بهمراه
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺻﻌﻮﺩ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻧﻴﺮﻭ ﻭﺟﻬﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﺑﻰ ﺧﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﮐﺎﺭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ' ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ ﻧﻮﻉ
ﺑﺪﺗﺮ ﺧﻮﻙ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺎﺭ
ﻭ ﻣﻮﺭ ﺷﺪﻩ'ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻴﻚ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺡ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﭼﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﻧﺨﻞ
ﺧﺮﻣﺎ ﺭﺍﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻋﻠﻒ
ﻫﺮﺯﻩﺍﻯ ﺷﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺍﺳﺖ ﺣﺎﻝ ﺍﺯ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺪﺍﻡ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﻣﻴﻤﻮﻥ'ﻭ ﺳﭙس
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺧﻮﻙ'ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﭘس ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺍﻭﻫﺎﻣﻰ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ'
ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﻭﻣﻌﻠّﻢ ﻭ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻭ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺭﮔﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﻣﺎﺩﺍم
کسی ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ'ﻭ
ﻏﺮﻗﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺩﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻫﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺘﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻨﺎﻳﺘﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻬﻢ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺠﻨﺎﻳﺘﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ'ﻭﺍﺯ
ﻋﻠﻞ ﻣﺨﻔّﻔﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﺪﺍﻟﺘﻰ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺍﺯﮐﺎﺭ ﻣﺘﻬﻢ
ﺑﺎ ﺍﻭﻫﺎﻡ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﭼﻪ ﮐﺮﺩﻩ'ﻭﻟﻰ
ﻣﺪﺍﺭﻙ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺘﻬﻢ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩﺍﺳﺖ'
ﺗﻨﻬﺎﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺘﻬﻢ'ﭼﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺘﻬﻢ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺗﻬﺎﻡ
ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ'ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻴﮑﻮﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻋﻠّﺖ
ﺁﻥ'ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻏﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ' ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻭﺍﮊﻩ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺁﻧﭽﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﻳﻚ ﻣﻈﻬﺮﻯ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻞ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺟﺎﻟﺐ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻋﻠﻤﻰ'ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻃﺐ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ ﻭﺍﻭﻫﺎﻣﻰ'ﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﺷﺨﺺ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ' ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﻨﺠﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻭﺿﻊ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻏﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺩﺭﻙ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﺗﻮﻫّﻢ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭﻭﻍ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧی که
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺩﺭﻭﻍ ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻮﺩ'ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ ﺟﻌﻞ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﺭﻭﻍ
ﮔﻮﻳﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭﻭﻍ
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﺧﺎﺻﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺃﺻﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻳﻚ ﻓﻴﻠﻢ
ﺳﻴﻨﻤﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ'ﻳﺎ
ﺭﻣﺎنی ﺮﺍ ﺗﺤﺮﻳﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'
ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﮐﻤﭙﻠﮑس
ﻫﺎ'ﭼﻮﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺷﺨﺺ'ﺩﺭﻫﺮﻧﻈﺎﻡ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻋﻠّﺖ
ﺃﺻﻠﻰ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺟﻌﻞ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﮕﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎ'ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺻﻔﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺩﺭﻭﻍ
ﮔﻮﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺳﻌﺪﻯ
ﺷﻴﺮﺍﺯ'ﺩﺭﻭﻍ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺁﻣﻴﺰ' ﺑﻪ ﺯﺭﺍﺳﺖ
ﻓﺘﻨﻪ ﺃﻧﮕﻴﺰ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐی ﺨﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﭼﻨﺪ
ﺩﺭﻭﻍ ﻋﻤﻠﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺎﺵ ﮐﺮﺩﻥ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻗﻮﺍﻟﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ' ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣلی
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻋﻠّﺖ ﺃﺻﻠﻰ
ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺭﺍ ﺑﻰ
ﺟﻮﺍﺏ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻚ ﺟﻮﺍﺏ
ﺳﺎﺩﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻄﻔلی که ﻣﺎﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﻳﺎ ﻓﻮﺕ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﮐﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻭ'ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﻭﺿﻊ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺪﺭﻭﻍ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺁﻣﻴﺰ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ'ﻣﺎﺩﺭﺕ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﺭﻓﺘﻪ'ﺗﺎ ﻫﺪﻳﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻣﺸﮑﻞ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻟﺎﺕ
ﻳﺎﺩﮔﻴﺮﻯ'ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﺼﻮﺭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ'ﺗﺎ ﻓﻬﻢ
ﺁﻥ ﺑﮑﻨﺪ' ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺸﮑﻞ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ هاﻯ
ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺩﺭﻭﻍ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻥ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﻳﺎ'ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﻗﻄﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﻳﺎ
ﺷﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭﺭﻓﻊ
ﻋﻠﻞ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﺫﻫﻦ'ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥﻋﺸﻖ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﺨﺺ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﮐس ﺗﺎ ﻫﺮ
ﺳﻄﺢ ﺍﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻟﻮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﺍﻭﻝ
ﺩﺭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﮐﺴﺐ
ﻧﮑﻨﺪ' ﺗﺎﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﺴﺖ.

ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
(ﮐﺮﻳﺐ
ﺗﻮﻣﻨﺰﻳﺎ )ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻗﻀﺎﺋﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵﺷﺪﻩ'ﺍﺯ
ﻧﻮ ﺑﻴﺎﺩ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ'ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺫﻫﻦ
ﺷﺨﺺ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ
ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﺷﻨﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺎ
ﺁﺷﻨﺎ ﺭﺍ
ﺑﻐﻠﻂ'ﺁﺷﻨﺎﻯ
ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺷﺨﺺ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺳﺎﺩﻩ ﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﺍﻳﻦ
ﻓﺴﺎﺩ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻧﻪ
ﻓﺴﺎﺩ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ ﻋﺼﺒﻰ
ﻣﻐﺰﻯ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺗثبیت ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻳﺪﻯ'ﺍﺯ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻣﻠﮑﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻃﻠﺴﻢ
ﻭ ﻗﻠﻌﻪ
ﻣﺤﺒﻮس
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻋﻠﻤﻰ'ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ'ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺳﺎﻟﻢ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻃﻠﺴﻢ
ﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ'ﺑﺎ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﻭ ﺧﻴﺮ
ﺃﺑﺪﻯ ﺷﺨﺺ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪ
ﻭﺗﻮﻃﺌﻪ'ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺎﺳﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ'ﺩﺭﻟﺒﺎس
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ'ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻮﺋﻰ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﺋﻰﮐﻪ ﻫﺮ
ﻓﺴﺎﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻓﺘﻮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﻓﻠﺎﻥ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'ﻗﺼﺪ
ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻓﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﻥ
ﻃﻠﺴﻢ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ'ﺑﺮ ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻯﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺍﺳﺖ'ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺯﻧﺎﻥ
ﺯﻳﺎﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺯﻧﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﺮﻣﺴﺮﺍﻯ
ﺧﺎﻧﻪﺍﺵ'
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺯﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺷﻮﻫﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻪ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺯﻥ'ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺯﻥ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﺮﺩ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎل اﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﻭﻯ
ﭼﻪ ﺯﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻣﺮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻳﺎ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ'ﭼﻮﻥ
ﺩﺍﻭﺩ ﻭ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﮐﻮﺭﺵ ﺭﺍ'ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺩﻟﻬﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ'ﮐﻪ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺟﺎﻟﺐ
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ ﮐﺴﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺎﻃﺮﻩ'ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻍ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﭘس
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻍ ﺭﺍ
ﺑﺸﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﻫﺮ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﮐﻨﺪ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ'ﺑﺎ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ'ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺩﺭﻭﻍ
ﻭﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻄﻠﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﺷﻒ ﺁﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻓﻬﻢ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ'ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﺫﻯ
ﻧﺸﻮﺩ'ﺟﺰ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺁﻥ
ﻧﻤﻰ ﺳﺎﺯﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺍﺳﮑﻠﺖ
ﻭﻣﺪﻟﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ'ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺁﻧﭽﻪ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺍﺻﻠﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
که ﺭﻭﺿﻪﺧﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺮ
ﻣﻨﺒﺮ'ﻳﺎ
ﮐﺸﻴﺶ ﺩﺭ ﭘﺸﺖﺗﺮﻳﺒﻮﻥ'ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﻄﺎﻟﺒﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﺴﻤﻮﻡ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ'ﻭﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺪﻟﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﻏﻠﻄﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣﺪﺍﻡ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻫﻢ ﻧﺸﺪﻩ'ﻭ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺑﻨﺎﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺎﻃﻞ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﺨﺮﻳﺐ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﺴﺨﺖﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺣﻮﺍﺩث
ﺁثاﺭﻯ ﺍﺯ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻩ'ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﺎﺩ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ'
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ ﻭ
ﺑﻨﻮﻳﺴﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﮐﺴﻰ ﺷﻌﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻩ'ﻭﺧﻮﺩ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺷﺎﻋﺮ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻌﺪ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ'ﮐﻪ ﺁﻥ ﺷﻌﺮ
ﺍﺯ ﺷﺎﻋﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻮﺟﻴﻬﻰ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺨﻔﻰﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺭﻭﻍ ﺑﺎ ﺩﻩ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﺭﻭﻍ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎﻳﺪﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻍ ﻗﺒﻠﻰﻣﻨﺼﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﺩﺭﻭﻍ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺪﻩ ﻫﺎ
ﺩﺭﻭﻍ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ'ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ
ﺭﺍ'ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻧﺎﻣﻴﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﺷﮑﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ'ﺑﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﻗﺒﻠﻰ. ﺍﻣﺎﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ'ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻰ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺧﻮﺩﺵ ﭼﻨﻴﻦ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ'ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ' ﻫﺮ
ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻌﻮﺍﻡ ﻭ
ﻧﺎﺑﺎﻭﺭﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﻣﺪﻟﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ
ﻣﻌﻘﻮﻟﻴّﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻧﺰﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻳﻚ ﻓﮑﺮ'ﮐﻪ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎ
ﻓﻠﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﻪﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﻌﻘﻮﻟﻴّﺖ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺧﻰ
ﻋﻘﻠﻬﺎ'ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﻭلی
ﺒﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺪﺭ ﻫﺮ
ﮐس ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻗﺒﻠی ﻮﻳﺎ
ﻧﻔﺮﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﻳﺎ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺁﻥ
ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ
ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ(گرﻳﺐ
ﺗﻮﻣﻨﺰﻳﺎ) ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﺎﻟﻢ
ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻙ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ'ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺣﺎﺩثه
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎﺑﺎﻟﻌﮑس ﺣﺎﺩثه
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺭﺍ'ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺣﺎﺩثه ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺩﺭﻧﻮﺟﻮﺍﻧﻰ'ﻟﺤﻈﺎﺗﻰ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺭﺍ
ﺳﺮﻍ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ'ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻗﺒﻠﺎ
ﺁﻧﺮﺍﺩﻳﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺣﺎﺩثه
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﭘﻴﺶ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻮﻗﻮﻉ ﻧﻴﺰ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ. ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺣﻮﺍﺩث ﻣﺎﺩﻯﺭﺍ
ﺑﻤﻴﻞ ﺧﻮﺩ' ﺍﺯ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﮐﺴﻰ
ﻧﺎﮔﺎﻩ
ﺑﺤﺎﻟﺘﻰ ﻓﺮﻭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ' ﻭﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺣﺎﺿﺮﺍﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺵﻫﻢ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ
ﺷﺨﺺ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺭﻓﺘﻪ'ﻭ ﻫﺮﺟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺁﻥ
ﺷﺨﺺ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺣﺎﺩثه ﺗﺼﺎﺩﻑ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﻭﺑﺒﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭ
ﭘﺰﺷﻚ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﺰﺭﻳﻖ
ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺎﺭ
ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺭﺍ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﺭﻳﻖ ﺷﺨﺺ
ﺯﺧﻤﻰ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ'ﭼﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻭ ﺯﻫﺮ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ شخص
غرق فکر
ﺑﺤﺎﻟﺖﻋﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺠلس
ﺑﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺁﻥ ﺷﺨﺼﻰ ﮐﻪ ﺑﺨﻄﺎ
ﻣﺴﻤﻮﻡ ﺷﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﺮﻭﺩ'ﻭﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻭﻯ ﺭﻓﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﺗﺤﻘﻖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺷﺨﺺ ﻣﺎﻧﻊ
ﮐﺎﺭ ﭘﺮﺳﺘﺎﺭ
ﻭﺗﺰﺭﻳﻖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻄﺎﺋﻰ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺟﻨﺠﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﭘﺰﺷﻚ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺳﻢ ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺍﺭﻭ
ﻣﻌﻠﻮم ﻮ ﺁﻥ
ﺷﺨﺺ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍﺍﺧﺘﻠﺎﻝ
ﺩﺭﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻣﻐﺰﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﻟی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎمی اﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ
ﻭﻗﻮﻉ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺍ ﺑﺸﺨﺺ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ
ﻭ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮﻯ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭﺩﺭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ'ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﺟﻨﻮﻥ
ﻭ ﻧﺒﻮﻍ' ﻳﻚ ﻧﺦ ﺑﺎﺭﻳﻚ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺒﻮﻍ ﻧﻮﺍﺑﻎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻭﺟﻨﻮﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﺍﺯ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻫﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻭ ﺭﺧﺪﺍﺩﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﺎ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﻭﻫﻤﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻥ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻧﻴﺴﺖ'ﻭﻟﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻧﺒﻮﻍ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ'ﺍﺯ
ﺑﺮﺧﻰ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺳﺖ. ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﻮﺩﻩ'
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻩﺍﻧﺪ'
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺣﻠّﺎﻝ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻝﺍﺯﮐﺪﺍﻡ
ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ'ﻭﮐﺪﺍﻣﻤﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻳﺎ ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ'ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﺧﻴﻞ ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻌﺘﺪﻝ ﮐﻠّﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﺴﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ'
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﮑﻮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﻭﻯ ﻋﺎﻗﻞ ﺍﺳﺖ
ﭼﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺳﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ'ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﺘﻬﻤﻴﻦ
ﺟﺎﻫﻞ ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﮐﻢ'ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺩﺭﻙ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻬﻢ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﻋﺪﺍﻡ ﻭ
ﺷﮑﻨﺠﻪ' ﻭﻟﻮ
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﮐﻨﻰ
ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ'ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﺑﺮﺃﻧﮕﻴﺨﺖ'ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ' ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﺮﺍﻧﮕﻴﺨﺘﻦ
ﺩﺭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺳﺨﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎس
'ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﮐﺸﺶ
ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﻰ
ﺑﻮﺩﻥ' ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﻠﻴﻤی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺳﺮﻳﻊ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﮐثرﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺩﻟﻴﻞ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻚ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎﻋث
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻮﺋﻰ'ﻭ
ﺑﺎﻋث ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺟﻨﺎﻳﺖ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭﻧﻘﺎﻁ ﺩﻳﮕﺮ'
ﻣﮑﺮﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﭼﻨﺪ
ﺩﻩ ﺯﻥ ﻓﺎﺣﺸﻪ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﮐﺎﺭ
ﺟﻨﺴی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﻌﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭﺣﻴﺮﺕ
ﺻﺪﻭﺭ ﺣﮑﻢ
ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻗﺘﻞ
ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯﻫﻤﻪ
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﻮﺩﻩ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻪ ﮐﺴﻰ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﺪ'ﻭ ﺑﺎ ﭼﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ ﻭ
ﺃﻧﮕﻴﺰﻩﺍﻯ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺣﻠﻖ
ﺁﻭﻳﺰ ﮐﺮﺩﻧﺪ'ﻭ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺸﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻋﻠﻨﺎ
ﺣﮑﻤﻰ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻭ ﺻﺎﺩﺭ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻓﻠﺎﻧﻰ ﮐﻔﺮ ﻭ
ﺷﺮﻙ ﮐﺮﺩﻩ'ﻭ
ﺍﻫﺎﻧﺖ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻩ'ﭘس ﺑﺮ
ﻫﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺠﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻬی اﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﮑﺸﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺘﺮﺟﻤﺎﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻭﺭﺍ
ﮐﺸﺘﻨﺪ. ﺍﺣﮑﺎﻣﻰ
ﻋﺠﻴﺐ ﻭﻓﺎﺳﺪ'
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻭ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ'ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻔس آﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﻳﺎ نفس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺗﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﮐﺸﻴﺸﻰ ﺭﺍﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭﻣﺤﺼﻠّﻴﻦ ﻭ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻣﻬﻢ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ'ﻫﻤﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻓﮑﺮ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺣﺎﻓﻈﻪ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻣﺪﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ
ﻧﺮﻭﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ'ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺍﻣﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺪﻝ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻬﻢ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ
ﻭﻧﻮﺳﺎﺯﻯ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺳﺎﺩﻩ ﺗﺮﻳﻦ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺭﺍ'ﮔﺬﺭ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻭﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺑﺤﺎﻓﻈﻪ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻣﻮﻗّﺘﻰ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻗﺎﺑﻞ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺪﺭﻭﻥ
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺑﻰ ﻣﺼﺮﻑ
ﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻨﻔﺠﺮ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺩﺍﺋﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻋﻠّﺖﻓﻠﺎﺳﻔﻪﻣﺎﺩﻯﮑﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺣﻴﺮﺕ
ﺷﻠﻮﻏﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟمع ﺁﻭﺭﻯ
ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷﻚ ﻭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻤﺒﺎﺭﺍﻥ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻭ ﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﺯﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺎﻋث ﻃﻠﺴﻢ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺳﺎﺯﻯ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'
ﻭﺳﭙس ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﺘﺮﺍﮐﻢ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ'ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ
ﺩﺭﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩ' ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺭﺍ ﻳﺎﺩ
ﺑﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﭼﺴﺒﻨﺪﮔﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻤﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺧﻮﺩ'ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺘﺬﮐّﺮ ﻭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﺑﻴﻔﺎﻳﺪﻩ
ﺩﺭﻋﻤﻞ ﺑﻨﻈﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺑﻴﺎﺩﺁﻭﺭﺩﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ'ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭ
ﺩﺭﺧﻮﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ که
ﺑﺬﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ'ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺍﺯ
ﭼﺴﺒﻨﺪﮔﻰ ﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻥ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺫﻫﻦ
ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻇﺮﻑ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ
ﻭ ﺑﺎ
ﭼﺴﺒﻨﺪﮔﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪﻩ
ﻧﻔﻌﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺃثری دﺭ
ﻓﮑﺮ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﻭ ﻃﻠﺴﻢ ﻋﻘﻞ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﻣﻨﺤﺮﻑﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻗﻮﻯ
ﺗﺮ'ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺑﺤﺎﻓﻈﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﺎﻟک
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺍﻓﮑﺎﺭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻣﻨﻄﻖ
ﺩﺭﺩﻟﻴﻞ
ﺑﺬﻫﻦ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﺨﺺ ﻗﺪﺭﺕ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻧﺴﻮﺭ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﻭﺯ
ﻧﺪﻫﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻥﺎﺳﺖ'ﮐﻪﺩﺭﻣﺒﺤث
ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ'ﮐﻪ
ﺫﻫﻦ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﺍﮔﺮ
ﺷﺨﺺ ﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﻏﺎﻳﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺷﺨﺺ'ﺑﺎﻋث
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﻭ ﺑﻰ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪﺣﺪّ
ﺃﻗل ﺒﺪﻭﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣی
هستند. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
اﺯﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ'ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺠﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻇﻬﻮﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺘﻔﺮﻗﻪ'ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺁﺷﻐﺎﻝ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﭘﺰﺷﻚ'ﺍﮔﺮ
ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ
ﮐﻨﺪ' ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻏﻴﺮ ﻃﺒّﻰ ﺑﺬﻫﻦ
ﺍﻭ ﺭﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﺰﻧﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺳﺨﻨﺮﺍﻥ
ﻃﺮﺡ ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺍﺳﮑﻠﺖ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺭﺍ'ﺑﺎ
ﺗﻔﮑﺮ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭ ﺣﺬﻑ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻗﺒﻠﺎ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﻬﻴﭻ
ﻭﺟﻪ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺪﻑ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﻭ ﺩﺭ ﺍﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐﻠﺎﻣﺶ
ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ. ﻳﺎ
ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﻊ
ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ'ﻭ
ﺟﻮﮐﻰ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻭ ﺍﺳﺘﻤﺎﻟﺘﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﻧﻄﺮﻳﻪ
ﻣﺪﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ'ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﮐﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﭘﺎﺳﺦ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺯﺍﺋﺪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ'ﺍﮔﺮﭼﻮﻥ
ﻣﺪﻟﻰ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﭼﻴﺪﻩ ﺫﻫﻦ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺍﻳﻦ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺭﻳﺴﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻬﻢ ﻣﻰ
ﺩﻭﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻡ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﭘﺮﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺪﻑ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺧﻮﺍﻧﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭ ﻟﺰﻭﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ' ﺣﺘﻤﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
(ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ'ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ' ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﭘﺎﮐﻴﻬﺎﻯ ﻣﻄﻠﻖ'ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻈﺮﺵ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺯﺍﺋﺪ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﻭ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺻﺤﺒﺖ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪﻣﺪﺍﻡ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﺪﺍﻋﻰﺭﺍﻩ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪﻋﻤﻞ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﺮﮐﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺁﻥ'ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻭ
ﺟﺴﻤﻰ
ﺻﻮﺭﺕﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺧﻄﺎ ﻭ
ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻭ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻭ
ﺟﻨﺎﻳﺖ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﮐﻞّ
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﺶ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻮﻟّﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﮔﺎﻫﻰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭﻳﻚ
ﻣﻮﺿﻮﻉ'ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺫﻫﻨﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭ ﺑﺤﻖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﮐﻨﺘﺮﻝ نفس ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺿﻌﻴﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻨﺎﻓﻊ'ﻳﺎﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﮐﺎﺭﻯﻮﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺧﻄﺮ'ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻄﻤﻴﻊ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐﮐﺎﺭﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'
ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺍﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ' ﻭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﺭﺵ ﻳﺎ
ﻧﻔﻊ ﺟﺎﺭﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩ'ﺻﻠﺎﺡ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻳﺎ ﭼﻪ ﺑﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻫﺴﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻭﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﻟﻰ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺿﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺑﺎ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﺪﺍﺭﻧﺪ' ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪ ﻭ
ﺣﻠّﺎﺟﻰ ﺗﻦ ﻭ
ﺁثاﺭ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻨﺠﺪ'ﮐﻪ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻏﻠﻂ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﮐﻨﺪ'ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺁﻥﺮﺍﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﺷﺪﻩ ﺟﺪﺍ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﭼﻮﻥ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺃﻧﺒﻮﻫﻰ ﺍﺯ
ﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨی
ﻨﻴﺴﺖ'ﭘس
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﮑﺒﺎﺭﻩ
ﻃﺮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺧﻄﺎ
ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺮ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ'ﻭﻧﻪ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻃﺎﻋﺖ.

ﭘﺮﺳﺶ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ'ﺍﮔﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﻣﺪﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﺮﻭﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺣﺎﻟﺖﺁﮐﺘﻴﻮ
ﻭﻓﻌّﺎﻝ ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﭘﺎﺳﻴﻮ ومنفعل
ﺩﺭﺁﻳﺪ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﻈﺎﻡ
ﺫﻫﻨﻰﺭﺍ ﺑﻬﻢ ﺭﻳﺨﺖ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻥ ﭘﺰﺷﻚ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭ ﺷﻮﻙ
ﻭﺩﺍﺭﻭﻫﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﻣﺨﺪّﺭ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻋﺼﺎﺏ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩ
ﻭﻟﻮ ﮐﻤﻰ ﻄﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﭼﻴﺰ
ﻣثبتی ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ'ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺭﻭﺣﻰ'ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﮑﻮ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺪﺑﺮﺍﻥ'ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻭﻣﺸﺮﻙ ﻭ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﻭﻳﺎ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ ﻣﺪﺍﺭس
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﮐﻠﺎس ﺷﻠﻮﻍ ﺍﺯﻣﺤﺼّﻞ
ﻋﻠﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﺎ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻣﺪل
هاﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻈﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﻣﻌﻠﻢ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ
ﻳﺎ ﺑﺎﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺻﺤﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﻟﺎﺑﺮﺍﺗﻮﺍﺭﻯ'ﻣﺤﺼﻠﻴﻦ
ﻧﻈﺎﻡ ﻋﻠﻤﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﻭﻣﻌﻠﻢ
ﺟﺰ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ'ﻧﻘﺸﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺎﻧﻊ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺤﺼّﻠﻴﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺩﺭ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﭘﻨﻔﻴﻠﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺪﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﻳﺪﺍﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺑﻬﻢ ﺭﻳﺨﺘﻦ
ﻭ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﻤﻠی هست ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺤﺎﻟﺖ ﻓﻨﺎ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻥ اﺳﺖ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ'
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻣﻐﺰﻯ'ﺗﺬﮐّﺮ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ'
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺩﺳﺖﮐﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﻫﺴﺖ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻓﺮﺽ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫﺴﺖ' ﺍﺧﺘﻠﺎﻝ
ﺩﺭ ﻣﺪﻟﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﻳﺎ ﺍﺧﺘﻠﺎﻝ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻣﺪﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻴﻮﻣﻘﺪﺵ
ﺷﺨﺺ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﻋﻘﺪﻩ)ﺍﺯ
ﻣﻨﺸﺄ
(ﺍﻳﺪﻩ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ(ﻋﻘﻴﺪﻩ) ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺖ'ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺑﺬﻫﻦ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﺘﻌﺼّﺒﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺣﺎﺿﺮ ﺑﮕﻮﺵ
ﺩﺍﺩﻥ ﻳﺎ
ﻗﺮﺍٴﺖ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ'
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺘﻌﺼّﺒﻴﻦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰﺑﺎﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﮔﻮﺵ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻳﻚ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﻳﻚ ﺩﻳﻦ ﻭﺍﺣﺪ'
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﮔﻮﺵ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪﺑﺎﻃﻞ
ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ
ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ'ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ'ﻭﻗﺒﻮﻝ
ﺃﺻﻞ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﻭ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺳﻴﻞ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﺯﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﺭﺷﻴﻮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.

ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ'ﮐﻪ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﻓﻨﺎ ﻭ
ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ ﻭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺧﻠﺴﻪﻭ
ﺳﺎﻣﺎﺩﺍﻯ ﻭ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪﺍﺣﻮﺍل
ﺪﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺍﺯ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺩﺍﺭﻭ
ﻭ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭ
ﺷﻮﻙ' ﻳﺎ ﺗﻠﻘﻴﻨﺎﺕ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺍﻳﻦ
ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﺶ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﺍ ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﺪﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ'ﭼﻨﻴﻦ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﻧﺰﺩ
ﻫﻤﻪ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ'ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺩﺭﻫﺮ
ﺩﻭ
ﺣﺎﻝ'ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ' ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻐﺰ ﺍﻭﻭﻟﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ'ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻳﺶ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ'ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺑﺎ ﺭﻭﺡ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺷﺨﺺ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﺮﻫﺎ
ﺷﺪﻩ'ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥﻮ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ'
ﺑﻤﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺁثاﺭﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻇﻬﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﭼﻨﺪ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺭﺍ
ﺑﺴﻴﺰﺩﻩ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ
ﺑﺮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﭼﻨﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﻣثلا
ﺩﺭﭼﻪ ﺟﻨﮕﻰ
ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﺗﺄثیر ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ' ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻣﺪﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻣﺪﻝ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ'ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻓﻨّﻰ
ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺣﻔﻆ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺪﻝ ﻧﺎﻣﻴﺪ.
ﻭ ﻳﺎ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻫﺮﭼﻪ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺷﺨﺺ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﺪﺑّﺮ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻥ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ'ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻧﺎﺭﺳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺷﺨﺺ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭﺵ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﭘﻴﺶ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ'ﻭﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺃثرﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﭼﺴﺒﻨﺪﮔﻰ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮ ﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺗﺮس ﻭ ﺿﺮﺭ ﺍﺯ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻣﺪﻥ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻄﺎﻟﺐ' ﺷﺒﻴﻪ ﮐﺎﺭ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺩﺭﺩﺍﺩﮔﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﭼﺴﺒﻨﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ'ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ ﻧﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺮس ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ'ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻗﻠﻢ ﺳﺮﺥ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﻧﻨﮕﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺳﭙﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﻮﻗّﺖ' ﻳﺎ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ'ﻳﻚ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﻭﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ'
ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﻰ
ﻭﺩﺭﺩﻣﻨﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻳﺎﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻋﻤﻞ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
هاﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ
ﻧﻤﻴﺁﻭﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻴﺎﺩﺁﻭﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﺮﻭﺭ ﺁﻓﺮﻳﻦ
ﻭ ﺑﺎﻋﺸﻖ
ﮔﻨﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭﺧﻨثی
ﺷﺪﻥ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺯﺷﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺭﺩ'ﻭ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺧﺠﻞ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﭘس
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺮ
ﺑﻌﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ
ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻳﻨﺪ'ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺻﺪ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻴﺸﺪ' ﮐﻪ ﻃﻠﺐ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴگرﺩﺩ.
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ ﺑﻮﺩﻩ'ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖﻭ
ﻋﻔﻮﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﺐ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺍﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﭘس ﺯﻭﺩﺗﺮﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮ'ﺩﺭﻙ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻭﻧﻔﺮﺕﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪﺑﺎﻋث
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺍﻳﻦ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ ﻭ
ﻣﻄﻠﻖ'ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ'ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﻰ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺭﻭﺡ ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ'ﻭ ﺍﺯ ﻣﻄﻠﻖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻭﺳﻠّﻮﻟﻰ'ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻋﻀﻮﻯ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺑﺎﺯ
ﻋﻘﻞ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ ﻋﻘﻞ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪﻩ
ﺑﻌﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ ﻋﻘل
ﻮﺻﻔﺎﺕ.

ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﭼﻮﻥ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺑﺸﺨﺺ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺍﻳﻦ
ﻋﻤﻞ ﺯﺷﺖ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ. ﻏﺮﻭﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﺑﺮﻣﻴﺁﻭﺭﺩ'ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻣﻨﮑﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺷﺨﺺ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺘﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭘس ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﮐﻪ
ﺳﻬﻞ
ﺍﺳﺖ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺮﻳّﺖ ﺯﺩﻥ
ﻭﺑﮑﻮﭼﻪ
ﻋﻠﻰّ ﭼﭗﺯﺩﻥ
اﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭﺟﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭ'ﭼﻘﺪﺭ
ﺷﺪﻳﺪ
ﻭﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ
ﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕﭼﻰ
ﻫﺎ'ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻈﺮ ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺭﺍ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺗﻀﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﻭﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺗﺎبع
اﻫﺪﺍﻑ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﭼﻰ ﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻳﺎ
ﺣﺰﺑﻰ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ'ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر ﺩﺭﻭﻏﻬﺎﻯ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻰ ﻭ
ﺗﻠﻘﻴﻨﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ'ﻭ
ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﻧﻮﻳﺴﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﻰ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﮔﺮﺩﻧﺪ'ﺗﺎ
ﻫﻢ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ'ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺷﺎﻳﻌﺎﺕ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻰ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﺎﻝﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ' ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺍﻳﻦ (ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ)
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻣﺤﺼّﻞ (ﺳﻄﺢ ﻋﻠﻢ
ﺟﻤﻌﻰ) ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﭼﻪﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺒﺎﻟﻎ
ﻭ ﺟﻮﺍﻥ ﺑﻔﮑﺮ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻓﻨﻮﻥ' ﺁﺳﺎﻥﺘﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺍﺯﻧﻔس ﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭘس
اﺯ ﮐﻤﺎﻝ'
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﺩﺭﻋﻠﻮﻡ
ﻭﻓﻨﻮﻥ کرﺩﻩ'
ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻴﮑﻮﺋﻴﻬﺎ
ﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﻭ ﻧﺎﻗﺺ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﮐﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻓﺮﺩﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺩﻳﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ'ﺣﺎﺻﻞ
ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻳﺎ
ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﺭﻧﺞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥﻮﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ'ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺪﺗﺮ
ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ'
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺑﺮّ ﻭ ﻓﺮّ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺗﺎﺝ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺮ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺧﻴﻠﻰ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺗﺼﻮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﻳﺶ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﻣﺠﻌﻮﻝ ﻭﻏﻴﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻧﺎﻡ ﺁﻧﺮﺍ
ﻋﺼﺮ ﻃﻠﺎﺋﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﻭ
ﺍﻳّﺎﻡ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ'ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻘﺶ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺧﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﻧﺘﺎﻳﺞ'ﻭﻳﺎ
ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺭﺳﻮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻟﺖ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﭼﺴﺒﻨﺪﮔﻰ
ﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ پس ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ'ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ'
ﻭﺑﺎ ﺷﺠﺎﻋﺖﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻥ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮ
دﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭼﺴﺒﻨﺪﮔﻰ
ﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﻜﺮﺍ
ﺑﻔﻨﺎ'ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﺪﻳﺪﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺧﻠﺴﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺿﻤﻦ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺩﺭ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩ'ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﺧﻮﺍﺏ ﮐﻨﻨﺪﻩ'
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎ ﻭ
ﺗﻠﻘﻴﻨﺎﺕﻋﻘﻠﻰ
ﭘﻴﺮ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﺣﻀﻮﺭﺍ'ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ(ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ)ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ' ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻟﺖ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ' ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻘﺶ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﺴﺘﻬﺎ
ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺭﺍ'ﮐﺎﻧﻮﻥ
ﺑﺎﺯﺩﺍﺭﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺷﺨﺺ'ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﻭ ﮐﻤﻚ
ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﻮﺷﺶ
ﺑﺎﺯﺩﺍﺭﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ'ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﮐﺎﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ'ﻭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺋﻢ ﺑﺠﻠﻮ'ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ' ﭼﻪ ﻣﻨﻔﻰ
ﺁﻥ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺯﺷﺖ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﻴﮑﻮ'ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻧﻨﮕﻴﻦ'ﺍﻳﻦ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎﺑﻮﺩﻥ
ﻧﻔﺮﺕﺍﺯ ﺻﻔﺘﻰ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻮﻓق
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻮﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺯﺷﺖ ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺗﺮﻙ ﻋﺎﺩﺕ
ﻣﻮﺟﺐ ﻣﺮﺽ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﻟﺬﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻨثی
ﺷﺪﻩ' ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻨﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ'ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﻠﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﻭ
ﺷﺎﻧس
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻓﺼﻮﻝ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺗﻀﻤﻴﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ'ﺑﮑﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭ
ﺍﺯﻣﺸﮑﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺑﭙﺮﻫﻴﺰﺩ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ' ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ'
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺧﻄﺮ ﻟﻐﺰﺵ
ﻭﺳﻘﻮﻁ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﺴﺖ.

ﭘس ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻦ'ﺑﺸﮑﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﻭ ﺭﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻯ'ﺩﺭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ'ﺟﺰ ﻃﻠﺴﻢ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ'ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻣثلا ﻋﻴﺐ
ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻭﺍﺭﺩ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻬﻢ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺩﺍﺷﺘﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻳﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ'ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺑﻔﺼﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺑﺎﺯ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
اﮔﺮ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖﻣﺴﻴﺢ
ﻋﻤل کند. ﭘس اﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﻨﺠﻢ
ﺗﻮﻗﻒ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ'ﺑﺎ
ﻋﺮﺵ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺁﺧﺮ ﻣﺴﻴﺢ'
ﮐﺎﺷﻒ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﭘﻨﺠﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﺩ' ﺗﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪﺵ'ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ'ﮐﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻗﻄﻌﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺯﻭﺩﺭس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ'ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺗﺮﻙ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪﺷﺎﻳﺪ ﻳﻚ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﻮﺩ' ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺗﺎ ﺁﺨﺮ ﻋﻤﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺷﺶ ﻳﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ'ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺟﻌﺖﻭﺗﻮﻟّﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ' ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﺶ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻫﺸﺖ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ

ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﭘﺶﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍم
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭﻳﮑﻰ
ﺍﺯ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﻮﻟّﺪ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ'ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﭘس ﺭﻭﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻧﻔس ﻧﺎﻥ'
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻄﻠﻖ ﭘﺎﮐﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ'ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ'ﭘس ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ'ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺑﻨﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﻴﻚ ﻣﻈﻬﺮﻯ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ'ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﻭ ﻫﻠﺎﻝ ﻣﺎﻩ
ﻣﻴﺪﻳﺪﻩ' ﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻧﺠﻢ
ﺍﻟثاﻗﺐ
ﺗﺎﺑﻨﺎﻙ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺤﻤﺪ'ﻭﻳّﻚ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻗﺮﺹ ﻣﺎﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺮﺹ ﻣﺎﻩ ﻳﺎ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺘﺎﺭﻩﻫﺎﻯ
ﭼﻮﻥ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺯﺭﺩﺷﺖﺭﺍ
ﺩﺭﻋﻤﻖ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺳﻮﺭﻩ
ﻗﺪﺭ'ﺭﻭﺡ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥﮑﻪ
ﺯﻳﺮﻋﺮﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ
ﻣﺨﺘﺼﺮ'ﺍﺯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺣﺘﻰ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﻭﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ' ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻳﻦ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻀﻮ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﻧﻴﺰ'ﮐﻪ
ﺭﻭﺡﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮاء ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﻧﺎ
ﻓﺘﺪﻟّﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ'ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻣّﻰ
ﺷﺪﻩ'ﻭﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ'ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺎﻟﻬﺎﻳﻢ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ' ﺩﺭﻙ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ' ﮐﻪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻬﺪﻭﻯ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺳﺮاء
ﮐﻨﻨﺪ'ﻭ
ﺍﺭﺟﻤﻨﺪﻯ ﻳﺎ
ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺣق ﻮ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ'ﺍﺯ نرﺩﺑﺎﻥ
اﻧﻮﺍﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (
ﻫﻮ)ﺩﺭ ﻋﻤّاء
ﺮﺍ' ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﻟق اﻟﻠﻪ
ﻭﺻﺎﺩﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ'ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍﺥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ'ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ'ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺣﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺫﺭﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻞ
ﺟﺎﻥ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ' ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻭﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﺑﺮﺍﻯ اﺳﺮاء
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺠﺎﻥ
ﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻞ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﺒﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻞ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺤث ﻣﺎ
ﺍﺯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﺘﻴﺘﻴﻚ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪ'ﻭﻟﻰ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﻠﺎﻡ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ'ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻓﻄﺮﻯ'ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
(ﺣﻴﺎﺗﻰ)ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﻘﺶ(ﻣﻤﺎﺗﻰ) ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻤﺴﺄﻟﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ.

ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ' ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﺑﻮﺩ'ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ'ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ'ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺑﻨﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ'
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ'
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﺍﻥ'ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﺳﻘﻮﻁ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﻭﻝ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪﻣﺎ
ﺩﺭ ﮐﻠﻤﻪ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﻭﻡ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﻰ'ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺳﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺭﻭﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ' ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺳﭙﺮﻳﺖ
ﻭﺍﻟﻴﺴﻢ ﻭ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﮐﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺩﺭﺩ
ﻭﺭﻧﺞ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻮﺷﺸﻰ
ﺍﺯ ﺗﻦ'ﺍﺯ ﺍﺷﻌّﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﻫﺮ
ﻧﺎﺭ ﻭﻧﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻧﺞ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺗﺮس ﻭ
ﻫﺮﺍس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﺯ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻳﺎ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ'ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻣﺮﮔﻬﺎ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕﻣﮑﺮﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ' ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺁﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮ'ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻰ'ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ'ﮐﻪ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ'
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﺍﻣﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺑﻌثت ' ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ'ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﭼﻬﺎﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭﻝ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ'ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻭﻡ
ﺁﻧﺎﻥ'ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﮐﻪ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﭘﺮﺣﮑﻤﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺧﻮﺩ'ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺼﻮﺭﻣﻴﮑﻨﻴﻢ'
ﮐﻪﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ'ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﻳﮑﺮﻭﺯ
ﻳﺎ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﻳﮑﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ'
ﺭﻭﺯ ﺳﻮﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻭﺗﻔﺎﻫﻢ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺩﺭ ﺷﺶ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺑﻴﺴﺖ ﮐﻠﺎﺳﻪ
ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴل گرﺩﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ
ﺁﻥ ﻋﺼﺮ'ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻋﻈﻴﻢ
ﺁﻧﺎﻥ'ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ(ﺃﺑﺎﺑﻴﻞ)
ﻳﺎ ﭘﺮﻧﺪﻩ
ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺎﻝ
ﻧﺎﻣﻴﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎ
ﻓﻀﺎﺋﻰ'ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺒﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﻣﻮﺷﻚ ﭼﻮﻥ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺭ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﺸﻮﻧﺪ'ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯﺎﺭﻭﺍﺡ'ﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻭﻫﺮ
ﺻﻔﺖ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ'ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻓﻀﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﺳﻔﺮﻫﺎﻯ
ﺑﮑﺮﺍﺕ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﺒﻦ
ﭘﺮ ﺗﻮﺣّﺶ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ'ﻭ ﻧﺎ
ﺁﺭﺍﻣﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﺮﭼﻪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺗﺮ ﻭ ﻋﺎﻟﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻳﻨﻰ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺩﺭ
ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺭﺍﺳﻞ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻡ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ۹۹ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻧﻪ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﻢ
ﺑﻮﺩﻥ'ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﮐﻪ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ'ﻭ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ'ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ'ﻭﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﻤﺪﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺭﺍﺳﻞ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻦ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ.
ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺣﺎﻓﻈﻪ'
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﮐﻮﺭﺳﺎﻧﮑﻰ
ﺭﻭﺳﻰ
ﻣﺘﻮﻓّﻰ 1900 ﮐﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﻃﺒﻘﻪﺑﻨﺪﻯ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑ به
(ﮐﻮﺭﺳﺎﻧﮑﻰ)
ﺷﺒﻴﻪ ﻋﻮﺍﺭﺽ ﺍﻟﮑﻠﻴﺴﻢ
ﻳﺎ ﺗﺐﺳﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺍﺯ
ﻣﺼﺮﻑ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﻟﮑﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻤﺴﺘﻰ
ﻫﻢ ﻧﮑﺸﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺗﻀﻌﻴﻒ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻗﺪﻳﻢ
ﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﭘﺒﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﻴﺰ'ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﻋﻤﺮ ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ
ﺷﻮﺩ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﺣﺎﻓﻈﻪﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰ' ﻧﻴﺰ
ﺿﻌﻴﻒﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺍﮔﺰﻣﺎﻳﻨﺮ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﺩﺭ ﻣﺪﻟﻬﺎﻯ
ﻧﺮﻭﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻰ ﺍﻧﺠﺎﻣﺪ. ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﺪﻋﻰ
ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺄﻣﺎﮐﻨﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﺸﺪﺕ ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﺣﺴّﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﻨﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺟﺴﻢ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻨﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻳﺮﺍﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ'ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﻧﺎ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﻭﺍﺯ ﻫﺮ
ﺩﺭﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺟﺎﻟﺐ
ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻋﻮﺍﺭﺽ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ' ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻫم ﻔﺼﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺟﺴﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺩﺭﻙ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺿﻌﻴﻒ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭘس ﻋﺒﺮﺕ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﺎ ﺗﻔﮑّﺮ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﻤﺎ
ﻭﺭﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ'ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺷﻮﺩ'ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺩﻟﻴﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﻬﺮ ﺩﻟﻴﻞ
ﻓﺴﺎﺩ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻭﻣﺴﻴﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺴﺎﻟﻢ'
ﻭ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ

اگزماینر
ﻧﻴﺰ ﻓﻘﺪﺍﻥ
ﮐﻠّﻰ
ﺣﺎﻓﻈﻪ'ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﺳﻴﺐ ﻣﻐﺰﻯ
ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺪﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘس ﺍﺯ ﺣﺎﻟﺖ ﺑﻴﻬﻮﺷﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﻴﻚ
ﻣﺒﺪﺃ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'ﺑﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺩﺭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺴﺒﻰ
ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺁﺭﺷﻴﻮ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﮐﻤﻚ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺷﺨﺺ'ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ'
ﻭﻟﻮﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺧﻮﺩ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻗﺪﻳﻢ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﻋﻘﻞ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ'ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻈﻴﻢ ﻭ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ'ﻭﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﺎﺳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﻨﺴﻰ'ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﭼﻮﻥ
ﻗﻤﺎﺭ'ﻣﺪﺍﻡ ﻋﻘﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻬﺮﻩ ﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻓﺎﺳﺪ ﺁﻧﻬﺎ'ﺷﺒﻴﻪ
ﺗﺮ ﺑﻴﻚ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﻘﺐ ﺗﺮ'ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ'ﻭ
ﻳﺎﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺤﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ'ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭﺍﺟﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺃﺯﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺪﻥ
ﻭﺻﻴﺮﻭﺭﺕﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺗﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.

ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭﺍﺯ
ﻣﺪﺕ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺏ
ﮐﻮﺗﺎﻩﺗﺮﺑﺎﺷﺪ'
ﺑﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﺠﺪﺩ' ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﺟﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﻫﺎﻯ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻃﻔﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ'
ﭘس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺟﻨﮕﻞ'ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻧﮕﺮﺩﻳﺪﻥ' ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ'
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ'ﭘﻨﺞ
ﺳﺎﻝ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﻳﮋﻩ ﺑﻄﻔﻞ
ﺟﻨﮕﻠﻰ'ﮐﻪﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻣﻌﻠﻤﻴﻦ
ﻣﺤﻘﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺎﺍﻣﻴﺪ ﮐﺮﺩ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻋﻤﺮ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﻨﻔﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺯ ﺘﺮس وﻧﻔﺮﺕ
ﻭ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻦ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﺑﻂ' ﻫﺮﮔﺰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻣﻐﺰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺳﺨﺖ
ﺁﺳﻴﺐ ﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺿﺮﺑﻪ ﻣﻐﺰﻯ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻧﻴﺰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻧﻰ
ﭘس ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭﺍﺯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳﺪ'
ﺑﺎﺯ ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﻣﺠﺪﺩ ﺭﻓﺖ'ﻭﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻳﺎﺩ
ﺑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺳﻴﻨﺎﺑس
ﻣﺤﻞ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰ ﻧﻴﺰ ﻣﺤﻞ
ﺣﻔﻆ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺁﺳﻴﺐ
ﺩﻳﺪﻥ' ﻣﻐﺰ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺘﻦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩ'
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
کنترﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺷﺪﻥ'ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﺮﺩ. ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺎ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺳﻘﻮﻁ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ'ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻰ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺣﺮﺍﻡ ﻭ ﺣﻠﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍﻡ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ثوﺍﺑﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ'ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺘﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ'ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺻﻮﺭﺕﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺁﻧﻬﺎ'ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ
ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﭘﺶ
ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻭ ﺳﺨﺖ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺳﺎﺯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻃﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﺪﻯ ﻭ ﺻﺒﻮﺭ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ'ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ'ﺷﺐ
ﻗﺪﺭﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻳﻚ ﻋﻤﺮﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺍﺯﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس 'ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﮒ. ﻭﻣﺠﺮﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺪﺍﻯ
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
عرﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻮﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻧﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ
ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺩﺭﺷﺮﺍﻳﻄﻰ
ﻧﻴﺰ'ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
(ﺣﻠﻮﻝ ﺍﺭﻭﺍﺡ)
ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺑﺮﻭﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺑﻤﺎﻩ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭ
ﺩﺭﺍﮐﻮﻟﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺑﺎ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺩﻭﻡ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ'ﻋﺎﺩﻯ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺳﻪ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ﮔرﺍﺭﺵ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﻮﺍﺩ
ﻣﺨﺪّﺭ ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﮑﻞ' ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث می گرﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ'ﻭﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺟﺎﺕ ﺳﻘﻮﻁ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻣﺸﮑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ
ﻫﺮﺣﺎﺩثه'ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﻥﺮﺍ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺷﻮﺩ
ﺍﺯﺍﺣﺴﺎس
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻨﻮﻧﻰ'ﻳﻚ ﻧﺴﺨﻪ
ﺑﺬﻫﻦ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺣسّ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﻧﺴﺨﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺒﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻧﺴﺨﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'
ﺑﺎﻳﺪ ﭘس
ﺍﺯﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻳﺎ ﻫﻤﺰﻣﺎﻥ
ﺑﻨﺎ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻭﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﻥ ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺃﻣﺮﮐﻪﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ
مراجعه میکند
'ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺨﺺ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺴﺨﻪ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﺑﺎ ﻧﺴﺨﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
'ﮐﻪ ﻣﺪﺑﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس
دﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺣﻮﺍﺩث ﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ'ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﭘﻴﺶﮔﻮﺋﻰ می
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻴﻦ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻮﺩ ﻭﺯﻳﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﻳﻚ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻠﻤﻰ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﻥ ﺃﺑﺮ
پیشگوﺋﻰ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﻣﺎﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺭﺍﺧﻴﺎﻧﺖ
ﮐﺎﺭ ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺟﺰ
ﺧﺪﻣﺖ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺑﺼﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻟﺎتی
ﺪﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﻣﻐﺰ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ'
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ حقیقت
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺣﺘﻰ
ﮔﺎﻫﻰ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ' ﺑﺨﻄﺎ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭘس
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭﻋﻘﻠﻴّﺎﺕ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﻳﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻭ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﭘس
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ'
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩﺵ ﻧﻴﺰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﺟﺎﺗی
اﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﻫﺮ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺗﻮﺍﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭﻙ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺷﺎﻧس ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ'ﺩﺭﺍﻣﺘﻨﺎع
ﺒﺎﺯ ﻣﺸﺮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺠّﺖ ﻭ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻠﺤﻖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﮐﺎﻣﻞ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ'ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﻡ
ﺭﻓﺖ. ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ'ﺑﺎﺯ
ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺷﻬﺮﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻣﻄﻴﻊ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺭﻭﺯﺑﻪ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ'ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺯ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ'ﻭﻳﻮﻡ ﻭﺍﻭﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺷﺖ'
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﺳﻠﻤﺎﻥ(ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ)'ﻭ
ﭘﺎﺭﺳﻰ ﻳﺎ ﭘﺎﺭﺳﺎ
ﻭ ﺩﺭﻭﻳﺶ ﻭ
ﻣؤﻣﻦ'ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺎﻡ
ﺗﺎﺯﻩ ﮔﺮﻓﺖ. ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺷﻬﺮﺕ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ'ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﺎﻡ ﺭﻭﺯﺑﻪ
ﻳﺎ ﺑﻪ ﺭﻭﺯ
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻣؤﻣﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺸﻬﻮﺭﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺍﺧﺘﻠﺎﻟﺎﺗﻰ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻫﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻗﺴﻤﺖ
ﻣﻐﺰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ'
ﮐﻪ ﻋﺼﺐ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺍﺩﻭﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﭽﺸﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﺼﺮﻯ'ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺣسّ ﺳﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺿﻌﻒ
ﺷﻨﻮﺍﺋﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﭼﺸﻢ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﭼﺸﻤﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﻟﻤس ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻟﻤس ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﻃﻔﻠﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺼﺮﻩ
ﺩﻳﺪﻡ'ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﻭ ﻧﺎﺷﻨﻮﺍ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻮﺩ'ﭘس
ﺯﺑﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﻴﺎﻣﻮﺧﺖ'ﻭ
ﺟﺰ ﺣس ﻟﺎﻣﺴﻪ
ﻗﺪﺭﺗی
ﻨﺪﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﺳﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺠﺴﺖ. ﻭﻫﺮﮐس
ﻧﻴﺰ ﺿﺮﺑﻪ
ایﺑﺮﺳﺮ ﺍﻭ
ﻣﻴﺰﺩ'ﻭ
ﺍﺯﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ ﻭﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻃﻔﻞ ﻣﻰ
ﺧﻨﺪﻳﺪﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺎﻝ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻮﻣﺎﻟﻰ
ﺩﻳﺪﻡ'ﮐﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﺑﺸﻬﺮ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ'ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎ ﭼﻮﺏ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺰﺩ ﻭ ﻣﻰ
ﺧﻨﺪﻳﺪ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ. ﭘس
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺃﻧﺪﻙ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﺮﮒ ﺯﻭﺩ ﺗﺮ
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺟﺎﻧﻴﺎﻥﺮﺍ
ﺍﻋﺪﺍﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﻨﺎﻳﺖ
ﻧﮑﻨﻨﺪ' ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻋﺪﺍﻡ ﺟﻨﺎﻳﺘﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺭﺍﻩ ﺣﻞ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ'
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺯﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰﻫﻴﭻ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻭﻟﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﻫﺎﺋﻰﺭﺍ
ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
ﻫﺎﻯﺯﻳﺎﺩ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺭﻧﺞ
ﺩﺍﺩﻥ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻓﻘﺪﺍﻥ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺣﺮﮐﺘﻰ'ﻳﺎ
ﺍﭘﺮﺍﮐﺴﻴﺎ'
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻣثلا ﺩﮔﻤﻪ
ﻟﺒﺎس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ'ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪﺑﺒﻨﺪﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻌﮑﻮس ﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺖ ﺻﺤﻴﺢ
ﻋﻀﻠﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻧﻪﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻭﺿﻌﻴّﺖ
ﻋﻀﻮ ﻣﺘﺤﺮﻙ
ﺭﺍ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺗﮑﺎﻧﻪ ﺑﻮﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻌﮑﻮس ﺭﺍ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻟﺎﺕ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﺮﻗﺴﻤﺖ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﻣﻠﮑﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺮﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻣﺮﮐّﺐ'ﻣﺸﺘﻤﻞ
ﺑﺮ ﺳﻠﺴﻠﻪﺍﻯ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺳﺎﺩﻩ
ﻭﺟﺰﺋﻰ'ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻀﻠﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﭘﻴﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻳﺒﺮ
ﻧﻴﺘﻴﻚ ﺷﺪﻩ. ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺎ
ﺁﻏﺎﺯ ﺣﺮﮐﺖ' ﻫﻤﻪ
ﺍﺟﺰﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ' ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭﺭﺯﺷﮑﺎﺭﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺗﻮﭖ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ
ﺣﺮﻳﻒ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕﺿﺮﺑﺖ
ﺣﺮﻳﻒ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ' ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻥ'ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺂﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻯ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﻣﻬﺎﺭﺕﺩﺭ
ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺍﺷﺎﺭﻩ ﭼﻮﻥ
ﮐﻠﻴﺪ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺯﺩﻩ ﺷﻮﺩ'ﺗﺎ
ﺑﻘﻴﻪ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﻴﺮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻣﻠﮑﻪ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ' ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺍﻳﻦ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻭ ﮐﻤﻚ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎلاتر ﺍﺳﺖ. ﻟﮑﻨﺖ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﮔﻔﺘﻦ
ﺁﻓﺎﺯﻳﺎ ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺘﺮﻳﻦ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺑﺪﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻬﻢ
ﺁﻫﻨﮕﻰ ﺩﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﻋﻀﻠﺎﺕ
ﺩﻫﺎﻥ ﻭ ﮔﻠﻮ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﻟﺒﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﻠﻔّﻆ
ﺍﮔﺮ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻟﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ'ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻟﮑﻨﺖ ﺯﺑﺎﻥ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻳﻚ ﺻﺪﻣﻪ
ﻣﻐﺰﻯ ﺯﻳﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ'ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺷﺪﻧﺪ'ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺷﻮﻧﺪ' ﺗﻨﻬﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﺎﻯ ﺣﻔﻆ ﺁﻥ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺍﺯ ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺭﻳﺸﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ' ﺣﻔﻆ ﻣﺨﺘﺼﺮﻯ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻗﺪﻣﺖ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻫﺴﺖ'
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺩﺍﺋﻢ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺟﺰاء
ﻤﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬی
ﺮﺍﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩ.

ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﻭﻣﻐﺰ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻰ ﻭ
ﺩﻳﺴﻚ ﻭﻧﻮﺍﺭﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮﮐﺎﺭ
ﺭﻫﺒﺮﻯ' ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﺴﻤﻰ'ﻭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﻭ
ﺩﺭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ'ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﻭﻫﻤﺰﺍﺩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻭﺝ ﺍﻳﻦ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﭘﺬﻳﺮﻯ ﺟﺪﻳﺪ'ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺸﺎﺑﻪ
ﮐﺎﺭ ﻣﻐﺰ ﺑﺎ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺩﺍﺭ'ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ
ﻭ
ﺗﺼﺮﻑﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭﮐﻤﭙﻠﮑس
ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ'ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭ
ﺣﻔﻆ ﻭﺍﺳﺘﺮﺩﺍﺩ
ﻣﺤﻔﻮﻇﺎﺕ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﺣﻔﻆ ﻫﺮ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺷﻮﺩ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺷﻮﺩ'ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺑﺬﻫﻦ
ﻣﻰ ﺭﺳﺪ. ﻭﻟﻰ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺳﻮﮊﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺷﻮﺩ'
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ'ﻭﻣﺮﺍﺣﻠﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﺤﺒﺖ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ' ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﻳﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻭﻳﺎ ﭘﺮﺳﺶ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻣﺸﮑﻮﻙ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﻮﺩ' ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻴﺴﺖ'ﻋﻠّﺖ
ﺁﻥ ﭼﻴﺴﺖ ﻭﭼﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس ﭼﻨﺪ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﮐﻪ
ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ
ﮐﺎﺭﺁﻳﻴﻰ ﺩﺭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺖ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻭﺍﺭﺩ
ﺫﻫﻦ
ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺟﻨﮓ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﺒﺮﺩ
ﻫﻮﺷﻤﻨﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺣﺘﻤﺎ
ﺩﺭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮﻳﻦ
ﻓﺮﺻﺖ'ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﭼﻮﻥ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍﻫﻬﺎ ﺑﺮﻡ
ﺧﺘﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻡ ﻭﻫﻮﻡ
ﻭﺧُﻢ ﻭ ﻗُﻢ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ'ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺗﺎ ﺣﺪّ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ'
ﮐﻠﺎﺳﻰ
ﺗﺮﺑﻴتی ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺪﻑ ﺩﺍﺋﻢ
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﻠﺎﻡ
ﺧﻮﺩ'ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻳﺎ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ'
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﭼﻪ ﭘﺮﺳﺶ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮﺡ ﮔﺮﺩﺩ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻮﺍﺯﻯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺎ ﭘﺸﺖ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻮﻗّﻒﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻣﮕﺮ
ﺁﻥﻘﺴﻤﺖﺍﺯ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﮐﻪﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬیﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﮐﻠﺎﻣﺶ
ﺃثز ﻧﮑﺮﺩﻩ'ﻭ
ﭼﺮﺍ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤل
ﻨﺸﺎﻥ ﻤثبت
ﺑﺪﻫﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎﻡ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ'ﻫﻴﭻ
ﻃﺮﺡ ﺩﻓﺎﻋﻰ
ﻳﺎ ﻫﺠﻮﻣﻰ
ﻧﺒﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺑﺮﺧﻰ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻭﺭﺯﺷﻰ
ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﮐﺎﺭ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻧﺸﺴﺘﻦ ﻳﻮﮔﺎ'ﺑﺮﻭﻯ
ﺳﺮ ﻭﺩﺳﺖ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﭘﺎ
ﺑﻬﻮﺍ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ' ﺗﺎ
ﺧﻮﻥ ﺩﺭﻣﻐﺰ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭ ﻋﻀﻮﻯ
ﻣﻐﺰ'ﺑﺎ
ﺗﻐﺬﻳﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﻥ ﺭﻓﻊ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﮐﺴﻴﮋﻥ
ﻭﻓﺴﻔﺮ
ﻭﻣﻮﺍﺩ ﻣﻌﺪﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﻣﻐﺰ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﻐﺰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻮﺗﻮﺭﻭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﺍﺭﺩ
ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺳﺘﻨﺪﻩ ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﻳﺎ ﺭﺍﺩﺍﺭ'ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﺑﺮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻭﺿﻮﺡ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺭﮐﻮﻉ
ﻭ ﺳﺠﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻫﺪﻑ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺁﺭﺍﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯ
ﺩﺭ
ﻳﻮﮔﺎ'ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺯﺍﺋﺪ ﺑﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﻣﺼﺮﻑ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺧﻮﻥ
ﺭﺍ
ﺗﻠﻒﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﻭ
ﺳﻬﻢ ﻣﻐﺰ ﺍﺯ
ﺧﻮﻥ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺳﺖ ﻭﭘﺎ ﺭﺍ
ﺑﺸﮑﻞ ﻗﻔﻞ
ﻭﺯﻧﺠﻴﺮ ﺑﻬﻢ ﺑﺴﺘﻦ'ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻃﻮﻝ ﮐﺸﻴﺪﻥ'
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﺍﻩ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺧﻮﻥ ﺑﻘﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻥ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻨﺪﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ هستند
ﺧﻮﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻓﻌّﺎﻝ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺷﻬﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺴﺖ'ﻭﻟﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻋﺪﻡ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﻭﺫﻫﻦ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﻤﻚ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻧﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻳﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺘﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩ'ﺧﻴﺮ
ﻭ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﺧﻴﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻨﻴﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺧﺎﻟﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺪﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺩﺑﮕﺮ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺧﻄﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺧﻴﺮ ﻭﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺍﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺨﺸﺶ ﺑﻔﻘﺮﺍ
ﮐﻪ ﻧﻴﮑﻮ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻰ
ﻣﻨّﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻭ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻨﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻏﺮﻭﺭ ﺷﺨﺼﻰ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺨﺸﺸﻰ
ﺑﮑﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ'ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻫﺮ ﺷﻮﺍﺑﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ ﻭ
ﻋﺎﻣﻞ' ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺍﻥﺒﺨﺸﺶﻭﮐﻤﻚ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮﻳﻦ
ﮐﻤﻚ
ﻭﻣﺴﺎﻋﺪﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺴﻰ
ﻣﻄّﻠﻊ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻏﻠﺐ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ
ﭘﻮﺷﺎﻧﻨﺪ'ﺗﺎ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺸﻨﺎﺳﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺸﮑّﺮ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻌﺮﻭﻑ'ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺩﺳﺖ
ﭼﭗ ﺑﺎﺧﺒﺮ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ ﮐﻤﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻟﺰﻟﻪ
ﺯﺩﮔﺎﻥ ﻳﺎ
ﻓﻘﺮﺍ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ'ﺑﺮﺍﻯﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭ' ﺑﺎﻋﺶ
ﺭﻭﺍﺝ ﮐﺎﺭ
ﻭﺑﺎﺭ'ﻭ ﺣﺴﻦ ﺷﻬﺮﺕ
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻣﻘﺪﺵﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺑﺨﺸﺶ
ﺑﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ'ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭ ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'ﻭ ﺑﺎ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺫﻫﻨﻰ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﭘﺮﻧﺴﻴﭗ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻭ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻭ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﻭﺍﺟﺐ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺮﺳﺶ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻳﺎ ﺭﻫﮕﺬﺭ'ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺫﻫﻨﻰ'
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻭ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ'ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻓﻮﺭﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻳﺎ ﺿﻌﻴﻒ ﻭ
ﺃﻧﺪﻙ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺷﺨﺺ ﺍﻟﻬی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﻬﺎﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺎﻡ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺭﻭﻯ ﺁﻥ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺩﻗﻴﻖ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﮐﻠﻤﺎﺕ'ﻭ
ﺩﺭﺑﺮ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ ﻫﻤﻪ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﺑﺎﺷﺪ
ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ'ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻔﮑّﺮ ﮔﻔﺘﮕﻮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ
ﺍﺻﻠﻰ ﺣﮑﻤﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ'ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﻧﺒﻮﺩ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺍﭘﻴﺴﺘمه ﻟﻮﮊﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺠﺸﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺰ' ﻗﺎﺑﻞ
ﻃﺮﺡ ﻭﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻌﻰ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺳﻬﻞ ﺍﺳﺖ'ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺃﻧﺪﻙ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ'
ﻫﻤﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺗﻤثیلی ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﻭﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﺩﻗﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ'
ﺩﺭﺳﻬﺎ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ'ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ'ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﺘﺄﺷّﺮ ﺍﺯ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﺩﻩﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪﺷﻚ ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻭﻧﺎﺑﺎﻭﺭﻯ'ﻳﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﮐﺴﺐ ﻧﻔﻊ
ﻭ ﺷﻬﺮﺕ'ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﻋﺼﻮﺭ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ
ﻟﺬﺍﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺳﻮﻕ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ
ﺣﺘﻰ(ﺍﺟﺘﺒﺎ)ﻭﺟﻠﺐ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻗﻠّﺎﺏ ﻣﺎﻫﻴﮕﻴﺮﻯ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﮐﺸﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ(ﻣﺠﺘﺒﻰ)ﺷﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺑﺮﺧﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺭﺍ(ﺃﺑﻮ ﻃﺎﻟﺐ)
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ'ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﻘﺎﻯ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ'ﭘﺪﺭﻯ ﻭ
ﺍﺑﻮّﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻰّ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺴﺨﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ'ﻭﻟی
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺁﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ'ﻭ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ (ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻄﻠﺐ)ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'ﻳﺎ
ﺑﻨﺪﻩ ﺍﻯ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻃﻠﺐ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ'ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ'
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻴﺰ
ﻋﻠم اﻟﻤﻌﺮﻓﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻧﺠﺎﺕﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺤﺼﻮﻝ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ. ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﭘس اﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ. ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﻤﺰﺍﺩ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﻫﻤﺰﺍﺩ'ﭘﻴﺮﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ'
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻣﻈﻬﺮﻯﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺳﺎﻟﻚ'
ﺧﻮﺩ ﻋﺎﺷﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺷﺘﻪﻣﺮﮒ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻭ
ﺁﺭﺍﻡ' ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﺑﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻃﻮﻝﻣﻴﮑﺸﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﻳﮑﺮﻭﺯ ﻳﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﻣﺮﮒ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐسی
اﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪﻣﺮﮒ
ﮐﺴﺐ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﺗﺎ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻮﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ'ﭘﺶ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ'ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ'
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻟﺤﺎﻅ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﺄﻳﻮس
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ' ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﭘس
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﭘﻴﺸﻴﻥ ﻘﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'ﻭ
ﻣﺮﺍﺳﻢ (ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ)
ﺷﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﻮ ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎ'ﻫﺪﺍﻳﺖﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻭ
ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺍﻟﻬی اﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻣﻌﺼﻴّﺖ
ﻭﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ.
ﻭﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ. ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺁﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس 'ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬی ﻮ
ﻫﻨﮕﺎﻡ (ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ) ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ'ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ'ﺳﺪّﻯ
ﻭ ﻃﻠﺴﻤﻰ ﻭ
ﺣﺼﺎﺭﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨفی
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻣثلا
ﻳﻚ ﻋﻀﻮ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭﺣﺰﺑﻰ ﻭ
ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﺘﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﻳﻚ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺯﻳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻣﺎﻓﻴﺎﺋﻰ
ﺗﺠﺎﺭﻯ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ' ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﻧﻈﺎﻡ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻦ ﻣﻌﺮﻭﻓﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺖ' ﻫﻴﭽﮑﺪﺍﻡ
ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻬﻰﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻧﻈﺎﻡ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻣثلا
ﺳﻴﻚ ﻫﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺷﻤﺸﻴﺮﻯ ﺟﻨﮕﻰ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺧﻨﺠﺮ
ﮐﻮﭼﮑﻰ ﭼﻮﻥ ﮔﺮﺩﻥ
ﺑﻨﺪﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺟﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻏﻠﺎﻑ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺷﺪ'ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﻧﻴﻦ ﮔﺮﺩﺩ'ﮐﻪ
ﺑﻐﻠﺎﻑ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺟﻤﻊ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻭ
ﻳﺎﺭﺍﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ ﻧﻮﻋﻰ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﺘﻴﻚ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁثاﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺧﺎﺹ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻧﺎﻣﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻣﻘﺪس 'ﮐﻪﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﺎﻡ
ﺍﺻﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺼﺮﻑ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻣﻬﺎﺭﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﺍ'ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﻥ
ﻭﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ'ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻔﮑﺮ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻭ
ﻗﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﻭﺑﺎ
ﺳﻨّﺖ ﺍﻟﻬﻰ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻨﺖ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﻣﻘﺪﺵ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺭﻭﺡ' ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻭ ﭘﺮﻧﺴﻴﭗ
ﺁﻧﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﻬﺮ ﭘﺮﺳﺶ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺻﺤﺒﺖ
ﺷﻮﻧﺪ'ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺍﺯ ﺭﻡ ﻳﺎ ﺍﻭﻡ
ﻭ ﺧﻢ ﻭ ﻫﻮﻡ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.

ﺷﻌﻮﺭ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭﺳﺮﻋﺖ ﻓﻬﻢ
ﻭﻋﻤﻖ ﻓﻬﻢ
ﻧﻴﺰ'ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ
ﮐﻤﭙﻠﮑس ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺫﻫﻨﻰ
ﺭﺍ ﻣﺨﺘﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ'ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
تخلیه ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﮐﻤﭙﻠﮑس ﻫﺎ
ﻭﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﻨﻔﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ'ﺳﺮﻋﺖ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺷﻌﻮﺭ
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ
ﮐﻠﻤﻪ(ﺍﺩﺭﺍﻙ)ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﻳﺪﻥ
ﺑﭽﺸﻢ' ﺑﺎ ﺩﻗّﺖ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﮔﻴﺮ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ'
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﺍﻳﻦ
ﺩﻗّﺖ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺩﺭﻙ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ'ﺍﻳﻦ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﻗّﺖ
ﮐﺎﻓﻰ'ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﺷﻌﻮﺭ'ﻭ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ
ﻭﺧﻮﺍﻧﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ'ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﻗﻴﻖ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ'ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘﺶ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ'ﺧﻄﺎ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻓﮑﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ' ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭ ﺷﻌﻮﺭ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘﺰﺷﻚ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ'ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﭼﻘﺪﺭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥﻭ
ﻳﺎ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺮﺩﻩ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻭﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ'ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺷﻌﻮﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻰ ﺷﻌﻮﺭ
ﺑﺴﺨﺘﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎ
ﻣﺤﻴﻂ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺗﺄثیر
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ'ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﻭ
ﭘﺎﻟﮑﻰ ﻳﺎ
ﻧﺎﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ'ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ'ﺭﺑﻂ ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﺷﻌﻮﺭ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﻮ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻧﻴﮑﻮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺑﺎﺯ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﺤﻴﻂ
ﺑﺎﺷﺪ'ﭘس ﺷﻌﻮﺭ
ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ' ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻗﺪﻳﻤﻰ
ﻭﭘﻮﺳﻴﺪﻩ
ﺭﺍ'ﻣﺪﺍﻡ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﻭ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﺷﻌﻮﺭ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺪﺭ
ﮐﺴﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻔﻴﺪﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻭ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﺧﻮﺩ'ﻭ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺠﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ'ﻭﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻥ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﻨﻨﺪ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻋﻘﻠی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﻌﻮﺭ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺎﺍﻧﻌﮑﺎس ﺷﺮﻃﻰ'ﻭ
ﺁﺳﻴﺐ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺩ'ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﻄﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘس ﺍﺯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺃﻣﺮﻯ
ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻥ ﺩﻭﺭﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻃﻔﻞ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪﻫﻨﻮﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺯ
ﻫﻤﻴنگوﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻭﺁﺳﻴﺐ
ﻫﺎ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺮﻙ ﺁﻥ ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭﻙ
ﻋﻴﺒﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭﺗﺮﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪﻣﻌﺘﺎﺩﺍﻥ
ﻣﺨﺘﻠﻒ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ'ﻫﺮ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻃﺮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺟﺰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ'ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻗﺴﻤﺖ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﻮﺩ. ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ'
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ' ﻭ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺧﻄﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﺘﻴﻚ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ'ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻌﺪ'ﭼﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻄﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﻮﻧﺪ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﮔﺸﺘﻦ'ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻴﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ. ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘﺶ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﻭ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﻓﻬﻢ ﺁﻥﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎ'ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ'ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺩﺭﻙ ﻭ ﺷﻌﻮﺭ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﻧﮕﻠس
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺖ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ'ﭼﻮﻥ
ﺍﺳﺘﻘﺮاء ﻭ
ﻗﻴﺎس ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻳﮑﺴﺎﻥ می
ﺪﺍﻧﺴﺖ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺷﻌﻮﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺷﻌﻮﺭ ﺩﺍﺩ. ﻳﺎﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻌﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺷﻌﻮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ'ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﺑﺎ ﺷﻌﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ'
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ'ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻭ ﺿﻌﻒ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ ﺷﻌﻮﺭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﺮﺽ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﻭﺣﻔﻆ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ'ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ'ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺷﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﭼﻪ ﺍﺻﻮﻝ
ﻭﻣﺒﺎﺩﻯ ﻭ ﭘﺮﻧﺴﻴﭗ
ﻫﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﺷﺨﺺ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺁﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﺍﺣﺴﺎس ﻳﺎ
ﺩﺭﻙ ﺿﻌﻴﻒ
ﺗﺮ'ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﺁﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
'ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕﺍﻭ
ﺑﺎ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﺘﺄثّر ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺁﻥﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻋﻤﻠﻴّﺎﺗﻰ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺫﻫﻦ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻡ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﺋﻰ؟
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭﺭﺍﺿﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻌﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺗﺮﮐﻴﺐ'ﺑﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺴﻮﺍﺑﻖ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻭﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻳﻚ ﺃﻣﺮ'ﻭﻳﺎ
ﻃﺮﺯ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻳﻦ ﺃﻣﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ'ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻣﺠﺪﺩ'ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺷﻌﻮﺭ
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ'ﮐﻪ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺮﻓﺘﻥﻤﺮﺍﻗﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﺗﻔﺮﻳﺪ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ'ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺃﺻﻞ ﮐﻠّﻰ'ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻳﺎﺑﺎ
ﺟﻬﻞ ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺮﺍ ﺑﺂﮔﺎﻫﻰ
ﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﭘس
ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻭ ﻳﮑﻰ
ﮐﺮﺩﻥﻮ(ﻳﮑﺎﻥ)ﻧﻤﻮﺩﻥ'ﮐﻪ
ﻋﺮﺏ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ'ﺁﻧﺮﺍ(ﻳﻘﻴﻦ)ﭼﻮﻥ
(ﻳﮕﻴﻦ)ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺣﺮﻑ ﮒ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﺷﺘﻦ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺣﺮﻭﻑ(ﺝ ﻳﺎ ﻕ) ﺭﺍ
ﺑﺎﺻﺪﺍﻯ ﮒ ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻳﺎ (ﺗﻔﺮﻳﺪ)ﻭﻓﺮﺩ
ﻭﺍﺣﺪ ﻭ ﺗﻚ
ﺑﺪﻭﻥﺠﻔﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻩ'ﮐﻪ ﺩﻭﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﺶ
ﺍﺯ ﻃﻰ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ' ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻔﻨﺎ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﻣﻮﻗّﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻮﺍﺣﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ'ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
(ﺍﺳﺮاء ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ)ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺎﻟﺖ(ﻭﺍﺣﺪﻳّﺖ)ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪﺵ ﻗﺎﺋﻢ' ﺣﻀﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﺷﺪ'ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'ﻣﺎﺩﺭﻡ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻦ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻡ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﺩﺭ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻭﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻣﻦ
ﺑﻮﺩﻩ'ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ'
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﻡ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﺎﻳﻦ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ'
ﮐﻪ ﻣﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻧﻤﻮﺩﻡ.
ﻭ ﺍﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻭﺭﻧﮑﺮﺩﻧﻰ
ﺩﺭ ﺳﻨﻴﻦ ﻧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻭﺯﻣﻴﻦ ﮔﻴﺮ
ﺷﺪﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺷﺐ
ﺃﻭﻝ ﻗﺒﺮ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻣﻮﻫﻮﻣﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎ'ﺍﺯ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺗﺮﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ'ﻭﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﺮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻧﮑﻴﺮ
ﻭﻣﻨﮑﺮ'ﻭ
ﮐﻮﺑﻨﺪﮔﻰ ﺑﺎ
ﮔﺮﺯ
ﺁﺗﺸﻴﻦﺑﺮ ﺳﺮ
ﻣﻴّﺖ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺳﺸﻬﺎ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﺷﺎﻫﺪﻯ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺷﺸﻢ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ'ﻫﻴﭻ
ﮐﺶ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ(ﺃﺣﺪﻳّﺖ)ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣلی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺍﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﻟﺖ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ'ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻳﻢ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ' ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻋﺮﻭﺟﻰ'ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ'ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﺮﺷﻰ ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻴﺎ'ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﻫﺮ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍ'ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻴّﻮﻥ
ﻭ ﺩﻫﺮﻳّﻮﻥ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ'ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﺻﻠﻰ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﻣﻨﺸﺄ ﻭﺟﻮﺩ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﭘس ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎﺩﺭ ﺣﺪّ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ که ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﺤﻴﻄی
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﻳﺮ
ﻭﮐﻨﺪ. ﻭ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺧﻄﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺧﺮﺍﺏﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ'
ﺍﮔﺮ ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻴﺐ ﺟﺪﻳﺪ' ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻣﺮﺩﻡ
ﺁﺯﺍﺭ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺰﻳﺪ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻭ ﻋﻠّﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﭘﺎﮐﺮﻭﺍﻧﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﻔﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ'ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﺗﻤﺎم عمر
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻨﻘﻮﻝ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺮﺻﺖ
ﻫﻴچ گناﻩ ﺳﻨّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻳﮋﻩ ﻭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻳﻦ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻟﻨﺪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻉ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺗﺸﺎﻥ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﻤﺮﮐﺰﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺳﮑﻮﺕ ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ'ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ(ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ) ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺩﺍﻭﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ'ﺩﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﻭﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ'ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻳﺎ
ﻧﻬﺎﺋﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺣﺎﺻﻞ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩ '
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻧﺴﺒﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ ﺁﺧﺮ
ﺗﻮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ'ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺑﺸﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻴﺪﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺎﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ
(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ)
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﭘﺶ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﻳﮋﻩ
ﮐﻨﺪ'ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ'ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪﺵ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻫﺪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻯ ﺭﻭﺣﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻗﺎﻟﺐ
ﺗﻦ ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭﺩﺭﻙ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ' ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﮐﻨﺪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺳﻮﮊﻩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺟﺎﻥ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻳﺎ
ﻧﻔسﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ.
ﻭ ﺧﻮﺩﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم
اﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺑﺘﺠﺴّﻢ
ﻭ ﺗﺠﺴّﺪ ﺁﻥ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻟﺒّﻴﻚ
ﮔﻮﻳﺎﻥ ﭘﺎﺳﺦ ﻣصبت
ﺑﺪﻫﺪ'
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ'ﺗﺎ
ﻣﺮﮒ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﺎ ﻗﺒﻠﺎﺯ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺫﻫﻦ
ﻭﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭﺗﻴﺮﻩ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ' ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭﺭﻭﺡ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻳﺎ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺻﺤﺒﺖﺍﺯ
ﺭﻭح اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺷﺮﺍﺏ
ﺷﻮﮐﺮﺍﻥ
ﮐﺸﻨﺪﻩ ﺳﻤّﻰ
ﻣﻴﻨﻮﺷﻴﺪﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻓﺎﺳﺪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
دﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ'ﻭ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﮐﺘﺮ ﺯﻳﮕﻤﻮﻧﺪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﭘﺰﺷﻚ
ﺳﻮﻳﺴﻰ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﮐﺮﺩ'ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻮﺩ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺳﻮﻡ ﺳﻮﭘﺮ
ﺍﮔﻮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﭘﺮ
ﺍﺯﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﮐﻤﭙﻠﮑس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﺍﻭﺩﻳﺐ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﺭ ﺭﺍ ﺍﺳﺎﺵ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﮔﻔﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻭﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﺍﻭ'ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻌﻘﺪﻩ
ﺍﻭﺩﻳﺐ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﺭ
ﭼﻮﻥﻴﻮﻧﮓ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ'
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﻢ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ'ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻫﻤﮕﺎﻥﻬﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭﺷﺮﻗﻰ ﻗﺒﻠﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ'
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺎﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﻣﻐﺰ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻐﺰ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻧﺘﻦ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺰ' ﺧﻮﺩ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﮐﺴﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ'ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺷﺪﻩ ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ'ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻴﻬﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺪﺑّﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ خوﺩ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ'
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ
ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻨﻢ'ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻳکی ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ'ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺣﺴﻨﻰ
ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻳﺎ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻳﺎ
ﻧﻮﺡ ﻭ ﺃﻧﻮﺥ ﻭ
ﺃﻧﻮﺵ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻣﻦ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻡ'ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻭﺣﺸﺮﺍﺕ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'
ﻫﺮﻳﻚ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺘﺠﺴّﻢ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ'ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﺮّﺏ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ'ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻣﺎ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ
ﭘُﺮﻋﻘﺪﻩ
ﻭﭘﺮ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.
ﮐﻪﺣﺪّ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻳﺎ ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ'ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ. ﻭﻣﺎ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﻳﺶﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺍﺣﺎﺩیث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻭﭼﻮﻥ
ﺣﺎﻓﻆﺷﻴﺮﺍﺯ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻳﻮﺍﻧﺶ'ﻧﻘﺶ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭنفس ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻋﻤﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ'
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺑﺮﻭﺩ ﻭﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﺪ'ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻫﻴﭻ ﮐس ﻭﺣﺘﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻧﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ به ﺴوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ' ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺩﺍﻍ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺭﺍﻩ
ﺁﻥ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ' ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎ ﺑﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻭ ﺻﺎﺩﻕ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﺟﺎﻣﻊ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ'
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﻯ'ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻳﻚ ﺻﺪﻡ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭﻡ
ﺁﻧﭽﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ'ﻭﺻﺮﻑ
ﻧﻈﺮ ﺍﺯ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﺴﻤﻰ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻫﻤﻴﻦ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﭼﻨﺪ
ﺭﻭﺯﺍﺧﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻣﺪﺭﺳﻰ' ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﺁﻥ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ'ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ ﺷﺨﺺ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﺎﻫﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ ﻭﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺤﺮﻓﻪ' ﻳﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﺎﺭﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺯﻃﺮﻓﻰ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'
ﻋﻘﺎﻳﺪﻯ
ﺑﺬﻫﻨﺶ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻭ ﻟﻐﻮﻯ ﻭ
ﺃﺩﺑﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻧﺶ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭﻳﺎ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ.

ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻌﻮﺭﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸود
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷند
ﮐﻪ ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻄﺮﺯ
ﮐّﺎﺭ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺁﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻙ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺍﻣرﻭز
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﻫﻢ
ﻭﺑﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ
ﺗﺨﻴّﻞ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻭ ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﺷﺨﺺ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﻗﺎﻳﻊ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺎﻡ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﺍﺗّﻔﺎﻕ
ﺟﻨﺒﻰ ﮐﻪ ﺭﺥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻔﮑﺮ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﺑﻨﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ. ﭘس
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻭﺍﺿﺢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪﮔﺎﻫﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﻋﻴﻨﺎ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻗﺪﺳﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺍﺿﺢ ﻳﺎ ﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺯ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺣﺪﻳث ﻗﺪﺳﻰ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺍﺩﺭﺍک ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺧﻮﻳﺸتن
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻭﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺷﺎﻫﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

ﺑﻨﻬﺎﻳﺖﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ'ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻧﮑﺘﻪ
ﻧﺎﮔﻔﺘﻪ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﺷﻮﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻗﺒﻠﺎ
ﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﺋﻢ'ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻢ
ﻳﺎﻣﻴﺪﺍﻧﻢ'
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻢ. ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻦ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻓﻄﺮﺕ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻧﻴﺰﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ'ﺗﻨﻬﺎﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﻌﺮﻭﻑ'ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﺁﻧﻬﺎ. ﻭﻫﺮﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍ' ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴﻨی ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺳﺎل
ﺴﻠﻮﻙ ﺑﺠﺎﻯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ'ﻭﮐﺴﺐ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺘﻮﻟﺪﺷﺪﻩ
ﺗﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﺩﺭﺍﺯ
ﺗﺮ ﭼﻨﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﻭ ﺑﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻰ ﻧﻴﺰ' ﺩﺭ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ'ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ ﺭﺍ
ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻪﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﻳﺎ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﺑﻴﻌﻘﻞ'ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﮐﻪ(ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ)ﺧﻴﻠﻰﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ (ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ)ﺍﺳﺖ. ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ(ﺑﻪ
ﺩﻳﺘﻰ)ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

M168

أندیشه
و شناخت

ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ' ﻭﻟﻰ ﺑﻤﻐﺰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﺍﺯ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﺮﭼﻪﺭﺍ
ﮐﻪ ﻃﻔﻞ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﺄﻣّﻞ
ﺩﺭﺍﺣﻮﺍل
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﺍ ﭼﻪ
ﺍﺯ ﺗﺮس
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭﭼﻪ ﺍﺯ
ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺑﺪﺍﺷﺘﻦ
ﭼﻴﺰﻯ' ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﺩﻩ
ﺗﺮﻳﻦ ﻭ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺗﺮﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺍﺻﻮﻝ
ﺗﺤﻘﻴﻖ'ﻭ ﻣﺒﺎﻧﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻣﺒﺎﺩﻯٴ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻃﻔﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ'ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰﻯ'ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺪﻭﺩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻃﻔﻞ'ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﻐﺬﺍ
ﻭ ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ ﺑﺎ
ﺧﻄﺮ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﮐﻤﮑﻢ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻥ گراﺋﻰ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﺐﻫﺎ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻭﺗﻨﻬﺎﺋﻰ'ﻭ
ﺭﺍﻩ ﭼﺎﺭﻩ
ﺟﻮﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺮﻭﻧﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺳﭙس
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺗﺄﻣّﻞ' ﺳﻌﻰ
ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬی ﺎﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻳﺎ
ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﻮﻧﺪ'ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻌﻤّﻖ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻓی ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ ﻓﮑﺮ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻫﺎﺋﻰﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
'ﺗﻮﻟﺪﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻳﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﺑﺎ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺗﻔﮑﺮ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ'
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﺑﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺎﻟﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻳﺎ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﻴﺰ'ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻣﻔﻴﺪ ﻟﺬﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻓﻄﺮﻯ'ﻭﻫﺪﻑ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﮕﺮﺩﺭ ﺗﺮﻙ
ﺍﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎ'ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺗثبیت ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﮐﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﺎﺹ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ'ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖﻫﺎﻯ
ﻮﺍﺿﺤﺘﺮ' ﻭ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﮔﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ'ﭘس
ﺍﺯ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ'ﻭﻫﺮ
ﻳﻚ ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺑﻬﺘﺮﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻮﺑﺖ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ' ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺖ'ﺗﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻥﻤﻌﺮﺍﺝ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ'
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺗﻰ
ﺷﺒﻴﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺧﺎﺹ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ
ﺧﻴﺮﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. (
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻭ ﺳﭙس (
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ) ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﻈﺎم
عقیدﺗﻰ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ هاﻯ
ﺍﺻﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ'
ﺑﺰﺣﻤﺖ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ'ﻭ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺳﺎﺩﻩ
ﻋﻮﺍﻡ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻭﺿﻤﻦ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺣﺴﺎس
(ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﻙ ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل اﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻧﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
'ﻫﻔﺖﺳﺎﻟﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ'ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺳﺨﺘﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ'ﻭ
ﻳﺎﺩﻳﮕﺮ
(ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ)ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ'ﺩﺭ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺃﺭﻭﺍح ﺘﻤﺎﻡ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻮ
ﺣﺘﻰ ﺃﺗﻤﻬﺎ'ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺗﺤﺖ
ﺍﻳثرﻯ'ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺣﺴﺎس ﮐﻨﻴﻢ. ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ' ﺑﻨﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ'ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﻭ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩ
(ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺗﻤﺪﻥ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺼﺮﻑ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺣﻴﺎﺕ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻭ
ﻃﺮﺯ ﻋﻤﻞ ﺍﻳﻦ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﻣﺎﺩﻯ' ﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ'ﺑﺠﺰ ﻧﻮﻉ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭ
ﻣﺤﻴﻄﻬﺎ ﻭ
ﻧﮋﺍﺩﻫﺎ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ'ﻧﺨﺴﺖ ﺑﺎ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺍﺷﻴاء
ﺁﺷﻨﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺳﭙس ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ(ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻪ) ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺍﺣﺴﺎس ﻋﺼﺒﻰ
ﻭﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ'ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺎ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺷﻴاء'
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺧﺎﻡ'
ﻳﺎ (ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ) ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺷﻴاء
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺩﺍﺭﺩ' ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻭ (ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ثاﻧﻮﻳﻪ)
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﺷﻴاء ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻪ'ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﮑﺎﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﻣﺪﺍﻡ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻭ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻳﻦ
ﺁثاﺭ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻏﻨﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ثاﻧﻮﻳﻪ
ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻫﻢ'
ﻭ ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺳﺪّ
ﺭﺍﻫﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭼﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺣﺎﺻﻞ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺳﺎس
ﮐﺎﺭ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ'ﺑﺎ ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺗﺼﻮﺭ ﺷﺪﻩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻋﺎﻟﻴﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻃﺒﻘﻪﺑﻨﺪﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺭﻭﺵ ﺩﺭﺳﺖ
ﺟﺰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ' ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ'ﻭﺩﺭﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻣﻬﻢ ﻭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ'ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﮕﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻦ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ها ﺭﺍ (ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ) ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺻﺮﻓﻪ
ﺟﻮﺋﻴﻬﺎﻯ
ﮔﺎﻫﻰ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖﻫﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯﻫﺎﻯ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ'ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺑﺎﻃﻞ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﻭ ﻭﺳﺦ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﻳﺪﮔﺎﻥ ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ' ﮐﻤﻚ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺑﺎﻃﻞ'ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ'ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﻧﻴﺰ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺧﺎﻡ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ'ﻋﺎﻣﻞ
ﻣﺰﺍﺣﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻌﮑﻮس
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﻘﺶ
ﺣﺎﻓﻈﻪ'ﻭ
ﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﻭﻣﻨﻔﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﻋﻤﻠﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺁﻧﻬﺎ' ﻧﻘﺶ
ﻣﻬﻤّﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ'ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ'ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺭﻭﺍنی
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ'ﺍﮔﺮ
ﺩﻭﭼﺎﺭﻫﻤﻴﻦ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯﺎﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺗﻮﻟﺪﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﻮﻧﺪ'ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺗﻮﺍﻧﺴﺖ'
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭ ﻣﺎ ﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ'
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ.

ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﺯ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻭﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ
ﺑﻌﺪﻯ'
ﻭﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻫﺎﻯ
ﮐﻴﻔﻰ' ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻭ
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺷﺨﺼﻰ
ﻳﺎ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﻭ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ'ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ'ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
(ﺻﻮﺭﺕ ﺟﺰﺋﻰ)ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ثاﺑﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ' ﻭ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻭ ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧی
ﻤﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺷﺨﺺ'ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺴﻤﺖ ﺟﻠﻮ ﻭ
ﻳﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷت هاﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ'ﺩﺭ
ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ'ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﮐﻤﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﺻﺤﻨﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻧﺎﺩﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺨﺖﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤّﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ(ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ) ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺴﺖ ﺍﻟﮑﻞ'ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﻏﺮﻕ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺳﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﮐﺶ ﻳﻚ
(ﺻﻮﺭﺕ ﮐﻠّﻰ
ﻣﺒﻬﻢ)ﺍﺯ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ(ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ) ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺴﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﮑﺎﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﮐﺪﺍﻡ
ﻣﮑﺘﺐ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﺟﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ
ﺍﻣثاﻝ
ﺧﻮﺩ'ﭼﻮﻥ
ﺍﺳﺒﻬﺎﻯ ﻳﻚ
ﮔﺎﺭﻯ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺑﺎﺗﻌﺼّﺐ
ﻭﺍﻓﺘﺨﺎﺭ'ﺑﺎﺭﮐﺸﻰ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﺍﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻳﺎ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻳﺎ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺣﺰﺑﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻓﺮﺻﺖ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﻃﻠﺴﻢ ﺑﺮﺩﮔﻰ
ﻭﺑﺎﺭﮐﺸﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ'
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻌﺼّﺐ ﮐﻮﺭ'ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺗﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻳﺸﻪ
ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺣﺎﻓﻆ
ﻫﺴﺖ'ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﺧﻄﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺫﻫﻦ'ﻭ(ﺗﺨﻠﻴﻪ)
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ'
ﻣﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ (ﺗﺤﻠﻴﻪ)
ﺑﺪﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬی ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺗﺼﺤﻴﺤﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﻳﮑﺒﺎﺭﻩ
ﺯﻳﺮ ﻭ ﺭﻭ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ. ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯﺵ ﺳﺨﺖ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﺁﻥ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ'ﻭﻟﻰ ﻣﻴﻮﻩ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍ'ﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩ ﺑﺎﻣﻮﺭﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ'
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻣﻮﺭ(ﻭﺿﻮﺡ
ﺫﻫﻨﻰ)ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺍﻟﮕﻮﺋﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻣثاﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺳﺎﺧﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ'
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﻭﻣﺤﮑﻢ
ﻋُﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻭﮐﻤﻚ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﺍﻥ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ
ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﻣﻔﺎﻫﻴﻤﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ'ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺤﺴﻮس ﺭﺍ'
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭﻟﻮ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ'ﻭﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺁﻧﻬﺎﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻧﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ'ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ'
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺯﻯ ﻫﺎﻯ
ﺗﺨﻴّﻠﻰ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ'
ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻭﻣﮑﺘﺒﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮑﺸﺘﺎﺭ
ﻭ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻨﺎﻡ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ'ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﻴﻨﺪﺍﺯﻡ'
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﺎﺳﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻃﺮﻑ
ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ'
ﺑﺴﻮﺩ (ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺗﺴﻠﻴﻤﻰ)ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻣﺰﺍﺣﻤﻴﻦ
ﺷﺮﻗﻰ ﺩﻳﻨﻰ'ﻭ
ﻏﺮﺑﻰ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍ ﺩﺭ ﺃﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺍﺩﺑﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﻳﮕﺮ' ﮐﻠّﺎ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺳﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺍﺯﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻬﻢ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭ ﻣﺴﺄﻟﻪ
(ﻣﻌﺎﺩ) ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﭼﻮﻥ
ﻫﺪﻓﻰ ﺩﻭﺭ
ﺩﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻣﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻮﺩ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺍﺯﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻘﺶ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ'
ﻋﺎﻣﻞ ﺍﺻﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ(ﺭﻭﺡ)ﻳﺎ
ﺭﻳﺢ ﻭ ﺑﺎﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻣﺪﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﺭﻯﻤﻴﺪﻫﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﺒﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ'ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻰ ﭘﺪﺭ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﮐﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ'
ﭘﺪﺭﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ'ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﺭ ﺍﺷﻴاء'ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﭼﻮﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺣﺮﮐﺖ
ﻭﻣﺤﺮﮐﻬﺎ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎﻯ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥﻤﻴﺸﻮﻳﻢ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻭﻣﺘﻮﺳﻂ'ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺮﺯ ﺍﺯ
ﻣﺤﺮﮐﻬﺎ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﻳﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ' ﻧﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻧﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻗﻨﺎﻋﺖ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻏﻴﺒﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺴﺨﺘی
ﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ'ﻭ
ﺑﮑﻨﺪﻯ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻣﺤﺮﮐﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺹ ﻳﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣﺤﺮﻙ
ﺩﺍﺧﻠﻰ'ﻳﺎ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎ ﻭ
ﮐﺸﺶ
ﻭﻏﺮﺍﻳﺰ'ﻭ
ﻣﺤﺮﻙ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺧﺎﺭﺟﻰ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻣﺸﮑﻞ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪ' ﻭ
ﺑﺴﺨﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻭﻣﺘﻌﺪﺩ ﺁﻥ
ﮔﺬﺷﺖ. ﻭ
ﺍﮐثرﺍ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻴﺮ ﻭ
ﺩﺍﺭﻫﺎ ﺟﺎ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻨﮑﺮ ﺁﻥ
ﺷﻮﻧﺪ'ﻭﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻗﺎﻃﻌﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻤﻰ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ ﻭﺗﻦ
ﻭ ﻣﺮﮒ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ'ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻴﺮ ﻭﺷﺮ
ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻏﻠﻂ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﺩﺭﮔﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ' ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

(ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺷﻨﺎﺧﺖ)ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻭ ﺣﺮﻭﻑ' ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ ﺍﺻﻮﻝ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭﻗﻮﺍﻋﺪ ﺁﻥ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺿﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﺭﺟﺎ
ﺯﺩﻥ ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺮﺧﻰ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﻳﺎ
ﺻﺪﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﻭ ﺁﻥ
ﺻﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻌﻨﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﮐثر
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﭘﻴﺪﺍﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﺎﻡ
ﮔﺎﻭ'ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ ﺻﺪﺍﻯ
ﮔﺎﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻗﺘﻰ
ﭼﻴﺰ ﻧﺎ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ ﺩﻳﺪ'ﺍﺳﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻣﮑﺮﺭ'ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺰ
ﺟﺎ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹﺩﺭ
ﻃﺒﻘﻪ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﻭﻣؤثّر ﺗﺮ
ﻗﻮﻡ ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﺼﻮﻳﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻳﺎ
ﻃﺮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﻧﺎﻣﻬﺎ'ﺍﺯ
ﺁﻭﺍﺯﻫﺎ ﻭ
ﺁﻭﺍﻫﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺣﺴّﻰ ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ'ﺩﻭﮔﺎﻧﮕﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﮑﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺰﻡ
ﺫﻫﻨﻰ. ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰﺁﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺣس ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺍﺳﺎس ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺖ
ﻫﺎ ﻓﮑﺮ ﻭﺫﻫﻦ
ﺭﺍ ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺍﺷﮑﺎﻝ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﺮﻓﺎ(ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ )ﺗﺤﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺫﻫﻦ ﻭ ﺟﺴﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺣﺎﮐﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﺫﻫﻦ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ ﺗﻦ
ﻭﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺤﺮﮐﺖ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺮﺩ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺫﺍﺗﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﺍﻣﻴﺎﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺗﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﺫﻫﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﺩﺭ
ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺿﻌﻴﻒ
ﻓﮑﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی اﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﺳﻨﮓ
ﻭﺟﻤﺎﺩ'ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭﺫﺭﺍﺕ ﺁﻥ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ثاﺑﺖ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺃﺗﻤﻰ'ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ثاﺑﺖ ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻣﻨﮑﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺻﺎﺩﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻭﻟﻴّﻪﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.

ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺳﻪ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ(ﻣﺎﺩﻯ
ﮔﺮﺍ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﮔﺮﺍ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﮔﺮﺍ)ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻫﺮﻳﻚ'ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻫﺮﻓﺮﺩ'ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻘﻞ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﮐﺸﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻃﻠﺐ
ﻋﺎﺷﻖ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ. ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ'ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﺮ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭﻟﺬﺕ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺩﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻮﻉ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ'ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮﺩﺍﻯ
ﺑﻬﺘﺮ'ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺫﻫﻨﻰ
ﮔﺮﺍ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ'ﻭﻳﺎ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ'ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﺭ ﻃﻠﺴﻢ
ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﺟﻴﮑﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺘﺨﻴّﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﺨﻴﻠّﺎﺕ ﻭ
ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭﻫﻤﻰ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻴﻤﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻟﺬﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ' ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻭﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﭙﺴﻨﺪﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ
ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺑﺘﻮﺣّﺶ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻇﻠﻢ ﻭ ﺳﺘﻢ
ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ
ﺭﺍ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ'
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻟﮕﺪ ﻣﺎﻝ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺣتی
اﺯ ﺭﻭﻯ
ﺍﺟﺴﺎﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻤﺴخهاﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩ' ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺫﻫﻨﻰ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ ﻳﺎ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ'ﮐﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺗﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ'ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭﺳﺮﺩﺭ
ﮔُﻤﻰ ﻭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ' ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻫﻢ
ﺣﺎﺻﻞ ﻋﻤﺮ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'
ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﺁﺯﺍﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ
ﺩﺭﺟﺎ ﻧﺰﻧﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ'ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ'ﺑﺠﺎﻯ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻔﺘﻬﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻋﻈﻴﻢ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺍﻣﺎ
ﺃﻫﻞ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺒﺤثهاﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ'ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﺒﺎﺣث ﺁﻧﻬﺎ
ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﺍﺳﺖ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﺻﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﻃﻠﺴﻢ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺎﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻢ
ﺍﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺑﺎﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس ﻧﺎ
ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ ﺿﻤﻦ ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ' ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷند ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ق ائم
'ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﻭ ﺣﺞ ﻫﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ'
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﺑﻌﻤﺮﻯ
ﺣﺎﺻﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﻭﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺘﺮﻯ
ﻭ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ' ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ
ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'ﭘس
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺠﻬﺎﻥ'ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ'
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺑﺪﻯ'ﻭ ﺍﻧﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ'ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ' ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘﺶ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ'ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ ﻧﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ'ﻭ ﻧﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺫﻫﻨﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ'ﻭ ﻧﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ'ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ'ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﺁﻧﻬﺎ'ﮐﻪ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﺗﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﮕﺮﺩﻳﻢ ﻭ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺗﻠﻒ ﻧﮑﻨﻴﻢ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﻣﺘﺨﺼّﺺﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺑﻤﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﻋﻤﻠﻰ
ﺍﻭ'ﺩﺭ ﺃﻋﻤﺎﻝ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ'ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ' ﺑﺘﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﺣﺪﺃﻗﻞ
ﺑﺎﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﭙﻴﺸﻴﻦ'ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪﺵ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺮ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ'ﻧﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ'
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺳﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻭ ﻗﻮﺍﻋﺪﻯ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ'ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ.
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ ﻭ
ﺫﻫﻨﻴّﻮﻥ ﻭ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﺍﺯ ﺃﻫﻞ
ﻋﺮﻓﺎﻥﻮﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺁﻧﺎﻥ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺟﻬﻞ ﻧﺴﺒﻰ ﻭ
ﻋﺪﻡ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺩﺭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺻﻮﻝ
ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎ ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﮐﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺤﻘّﻖ
ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ ﺍﺯ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻃﺮﺯ
ﻭ ﺍﺳﺎس ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﺮﻭﺭ ﻭ
ﺁﺷﻨﺎ ﮔﺮﺩﺩ' ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﻄﺮﻓﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ'ﮐﻪﺑﻌﻘﺎﻳﺪ
ﻫﺮﻃﺒﻘﻪ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴق
ﺒﻴﻄﺮﻓﺎﻧﻪ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ ﻭ
ﺫﻫﻨﻴّﻮﻥ ﻭ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺻﺤﺒﺖ
ﺑﻤﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢ. ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺗﺼﻮﻑ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺰﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻞ ﺑﺴﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﻋﻤﺪﻩ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺷﺎﻣﻞ ﻫﺮﺳﻪ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ'
ﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻭﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻨﺎﺑﻊ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ'ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭﻟﻰ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ
ﻧﮑﻨﻨﺪ'ﺑﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍﺑﺮﺧﻰ
ﺑﻌﻤﺮﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻟﻪ ﻭﺣﺘﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻟﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﮔﺮﻭﻩ
ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﻭ
ﻣﻠﻬﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ' ﺗﻔﮑﺮ ﻭ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﻙ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻃﺒﻘﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻌﻤﺖ ﻭﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻃﺒﻘﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ (
ﺿﺎﻝّ)
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺳﻮﻡ(ﻣﻐﻀﻮﺑﻴﻦ)
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺑﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺍﻭ' ﻭ ﭘﻴﺎﻡ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭ
ﺑﺠﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺷﻦ
ﻓﮑﺮﻫﺎ'ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ'ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
هماﻥ ﻳﻚ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﻴﺰ'ﺭﺍﻩ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺘﺎﺯﻩ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮑﺘﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺍﺳﺖ' ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﺍﺟﺐ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ'ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺭﻭﺵ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭽﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻰ ﺩﻫﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ'
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤّﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭﻟﻰ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ
ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ(ﺣﺘﻰ
ﺃﻋﻠﻢ) ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﺑﺪ. ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻋﺴﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖﻭ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺣﺘﻰ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﺸﺼﺪ ﺳﺎﻝ'ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﺎﻧﻨد ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ'ﮐﻪﺩﺭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭﺗﻦ
ﻋﻠﻰّ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ'
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ'ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ' ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﺩ' ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ'ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ'ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ'
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺽﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺵ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﭼﻨﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﻭﺵ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ'
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ' ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ'ﻭ ﺍﺭﺍﺑﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﺍ' ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻧﻮﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﺯﻧﺎﻧﻪ
ﺷﻴﻮﺍ ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍ' ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﺩﻡ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﻨﻮﺭ ﺣﺴﻴﻨﻰ' ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﺣﺴﻨﻰ' ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.

ﻟﺬﺍ
ﺗﻮﻟﺪ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻳﺎ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ'
ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺩﺍﻣﻪﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺁﻥ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺯﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥﻤﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺍﮔﺮ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺟﺐ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻟﺒّﻴﻚ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﮐﻪ(ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ)ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ'
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐﻣﺸﮑﻠﺎﺕﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺍﻭﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷﺖ' ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﻭ
ﮔﺮﺩﻳﺪ'ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺮﺳﺪ. ﺗﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ' ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺏّ ﻧﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ'ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ' ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﻭﺡ ﻳﻚ
ﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ' ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ (ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ'ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ' ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﻳﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺭﺏّ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﻳﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ' ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﮐﺎﻓﻰ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎﺭﻳﺨﭽﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺁﺩﻡ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ'ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻠﻬﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﻃﺮﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺁﻧﻬﺎ'
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺴﺖ. ﺁﮔﺎﻩ
ﺁﺩﻡ ﻳﺎ
ﮐﻴﻮﻣﺮﺵ ﻭ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯﻨﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻭﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ'ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮔﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺎﻟﺶ
ﺩﺍﺩ'ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﻋﺮﺵ ﺣﺴﻨﻰ'ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ'ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
پیش
ﺒﻮﺩ'ﮐﻪﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﭘﻨﺞ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ'ﺑﺨﻂ
ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺳﺎﻧﺴﮑﺮﻳﺖ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪ'ﮐﻪ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺍ
ﺷﮑﻮﻩ ﻭﻟﻴﻌﻬﺪ
ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭ
ﻫﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺑﻮﺩ'ﻭ ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺟﺮﻡ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸﻢ ﭘﺪﺭ'ﺑﺪﺳﺖ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﺧﻮﺩ' ﻭ
ﻓﺘﻮﺍﻫﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺰﺩﻭﺭ ﻭ ﺟﺎﻫﻞ
ﻭﻣﺸﺮﻙ ﺧﺪﺍ
ﺳﺮ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪ. ﻭﻯ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺘﺮﺟﻤﻪ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﮐﺘﺎﺑﻰ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺩﺍﺭﺍ
ﺷﮑﻮﻩ'ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻳﺎ
ﻧﻮﺡ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺑﻠﻴﺎﻥ ﻮ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰم ﺪﻭم ﻮ
ﺑﻮﺩﺍ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺳﻮﻡ'ﮐﺎﺷﻒﻧﻮﺭ
ﺷﻴﻮﺍﻯ ﻓﺎﻃمی
ﺸﺪ. ﻭ ﺳﭙس ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺑﺎ ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪ
ﻭﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺳﻮﺷﻴﺎﻧﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﺘﺎﺏ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺍﻭﺳﺘﺎ'ﮐﻪ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻭﺑﻘﻴّﻪ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻳﻬﻮﺩ'ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺰﺭﺩﺷﺖ ﺑﻮﺩﻩ'
ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭ ﻳﻌﻘﻮﺏ ﻭ
ﻳﻮﺳﻒ ﻭ ﻣﻮﺳﻰ
ﺩﺭ ﻣﺼﺮ ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ
ﺑﺂﻥ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺑﻞ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﮐﻮﺭﻭﺵ' ﭘس ﺍﺯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺯ
ﺑﺮﺩﮔﻰ ﺑﺎﺑﻠﻴﺎﻥ'
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺑل ﺒﻮﺩ'
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻟﻴﻮﺷﻊ ﻳﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻳﻠﻰ ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻳﮑﺼﺪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﮐﻨﻔﺮﺍﻧﺶ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﭼﻬﺎﺭ ﻗﺮﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ' ﻫﻤﻴﻦ
ﭼﻬﺎﺭ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﺳﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ
ﺍﻧﺠﻴﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺼﺮﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻄﻰ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﺍﺭﺗﻮﺩﻭﮐﺴﻬﺎﻯ
ﺍﺭﻣﻨﻰ'ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻣﻮﺭﻣﻮﻧﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎ'
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺠﻴل اﺭﺑﻌﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪﺍﻳﻦ ﮐﺘﺐ
ﻣﻘﺪس ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺮﺁﻥ' ﮐﻪﻭﺿﻊ
ﺭﻭﺷﻦ ﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ'ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭ(ﻓﻬﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎ'ﻭ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺸﻮﺩ'ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ'ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ
(ﻗﺮﺁﻥ) ﺩﻭ ﻗﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻳﻥ هدﺍﻳﺖ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻴﺒﻘﻴّﻪ
ﺭﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
(ﺃﻫل اﻟﺬﮐﺮ)
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻬﺮ
ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﺎ ﺷﻌﺎﻉ
(ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﻭ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﮐﻪ(ﺳﻨّﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻘﺪّس سلوکی
)ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

M193

طبقات
عقلی انسانها

انسان نوع
بشری مانند هر
حیوانی در نوع
خود، عقل
محدود زندگی
مادی خود را
دارد، که میتواند
با آن، راه زندگی
و کمالات وصفات
الهی جستن
بیشتر را پیدا
کند. انسان که
عقل مادی نوع
بشری خودرا
دارد، نتیجه
تکاملات و
تولٌدات قبلی
در فصول نوع
بشری پیشین
بوده است. که
پیش از نوع
بشری کنونی در
انواع حیوانی
وگیاهی
وجمادی، و از
(أزل زمانی) با
زندگی های این
جهان جهنٌمی کسب
کرده است. ولذا
اینک انسانها
یکسان در عقل
و دردیگر کرامات
وامکانات نوعی
و حیاتی الهی نمیباشند.
و بخصوص در
قدرتهای ذهنی
و عملیٌات
عقلی در مغز و
روان خود
تفاوتهای
فاحش وجود
دارد. که برخی
عقل بیشتر
ایدآل جوی قوی
تر از عقل
مادی دارند، که
متوجٌه وظیفه
الهی خود از
آفرینش بشری کنونی
خود میشوند. که
باید با (به
سازی) روان و
ژنتیک روحی
مقام بالاتری
را کسب کنند. که
تا أبد این
جریان تکامل روح
انسان ادامه
دارد. در این
بهبودی روان و
سلامتی آن از
آلودگیها و
مفاسد و عقده
های روانی
وکمبودها، میتوانند
تا حدٌ أنبیا
و اولیای الهی
هر زمان، از
زمان نیز سبقت
بگیرند. وتا هفت
هزار سال نیامده
هم اکنون
میتواند
جلوتر از
دیگران رشد
عقلی ومحصول عرفانی
ودرک معنی
زندگی را
بیابد. که سالکان
عقل مادی
همگانی نوع
بشری را، با
تکاملات
تولٌدات
پیشین
بعقلهای برتر
ایدآل طلبی و
هدی و هدایت، و
خدا و تجلٌیات
الهی برتر
برسد. که
میتوان با
چنین قدرت درک
مسؤلیٌت الهی
وطبیعی وقدرت ذاتی
خود، بمقامات
الهی نیرومندی
برسد. که باز
در طبقات عقلی
مختلف، در
نیرو وتوان
وآینده جوﺌی
باشد. این عقل
برتر در دوره
سلوک الهی هفت
ساله یا کمتر
وبیشتر، با هدایت
وراهنماﺌی
پیر کامل حسینی
ره رفته الهی
وبمعرفی خداوند
در رؤیا، که
مناسب مشکلات
روانی انسان
طالب( لقای
شهودی مراتب
الهی) میسٌر نوع
بشری، در روح القدس
قاﺌم و عرش برتر
از رحمان رسید.
که ویزای تولد
در نوع فوق
بشری هفت هزار
سال بعد در
جهان است. که از
هزاران برابر عقل
نوع بشری میگوﺌیم.
همان گونه که
عقل انسان
بشری هزاران
برابر عقل نوع
قبلی میمون را
دارد. و
سالکان
ولایتهای
ششگانه نوع
بشری، برای
رسیدن بنهایت
تحقٌق کرامات
بالقوٌه خود، با
استفاده ار
کرامات
بالفعل خویش، با
تأمین شرایط لازم
برای عشق ورزی
وشوق بیشتر، و
صبوری در
بلایای سلوکی
هرچه بیشتر، وسیله
پاکسازی روان
و ژنتیک روحی خود،
میتواند با
تأمین حتی
کمتر از ده در
صد پاکسازی و
تأمین شرایط
لازم، تا شرط کافی
از نظر داوری
الهی، بر
هوسرانی حیوانی
خود غالب گردد.
و عوامل قهقراﺌی
شهوانی و
هوسرانی و
حیوانیٌت نوع
بشری، موفق بتزکیه
نفس و پاکسازی
روان از معایب
و کمبودها، پس
از تخلیه از
گذشته ها و
تحلیه بنیکوﺌی
های پیر الهی،
بتجلیه های هفتگانه
الهی میسٌر نوع
بشری، ودر عوالم
الهی( معراج و
اسراء) مینماید.
که گوﺌی
آینده های
نیامده را هم
اکنون خواهد
دید. و شرایط لازم
آنرا آماده مینماید.
و در همه
مراحل تخلیه
وتحلیه، وحتی هفت
مرحله مهم
تجلیه های
شهودی، از
أرباب ( فصول)
نوع فوق بشری
عقلهای
نیرومند تری مییابد.
که مورد بحث این
مقاله است. و
قبلا بسیار
مطالب درباره عقل
و قدرتهای ذهنی
انسان، که
مهمترین قسمت ماهیٌت
وجودی انسان
است، در
مقالات
ونوشته های دیگر
از مراتب(
مُدبٌر) الهی
بالاتر گفته
ایم. زیرا تمام
عملیات مادی
تن و فکر
انسان، و
تصمیمات لازم
برای حفظ جان
انسان، نتیجه مقام
تکاملی و طبقه
الهی عقل
انسان و در
کنترل
مدبّران الهی میباشد.
و تنها ایمان
راستین و راه
و صراط مستقیم
قاﺌم رسان روح
القدس، همین
عملیات چند
ساله تخلیه
وتحلیه سلوک الهی
میباشد. که
انسان
سعادتمند
ببهشتهای
تولدات انواع
فوق بشری وتا
أبد را
مینماید. و از
کارماها و
قهقراهای عقب
روی قدرتهای عقلی
ونوعی، که در
حیوانات
میبینیم نجات مییابد.

مبدأ
نخستین این
سعادت و دوری
از شقاوت و
حقارت، تنها
داشتن پیر
کامل حسینی
بمعرفی خداوند
است. که ره
رفته قبلی و
آگاه از شرایط
لازم برای
داشتن ارتباط
روحی با مراتب
الهی بالاتر
میباشد. که
خداوند این
وسیله هدایت
انسان را در
رؤیا بوی نشان
میدهد. تا او
را بشناسد، و
اگر خود نیز
پیر الهی را
خواسته باشد. وحتی
داشتن همین
شهود نخست و
شناخت پیر
حسینی برای
سالک نجات بخش
است. و
شهودهای برتر حَسنی
وفاطمی
ومرتضوی، در
تسمیه های
ولایت ششم محمدی،
طبقات الهی و
عقلی و کرامات
عالی تری
میباشد. چه
رسد که بشهود
پنجم مصطفوی
وششم روح
القدس قاﺌم و
شهود هفتم عرش
رحمان، که انسان
را با مقام پیامبری،
و حسینی زنده برای
چند سالک
احتمالی و
طالب نجات
روحی خود خواهد
رساند. که عقل
برتر میسٌر
برای انسان، و
از سطح نوع فوق
بشری و عرش
ربٌ النوع فوق
بشری رحمان را
خواهد یافت. که
هر شهود و
پیشرفتی، خود بهشتی
الهی ونوعی میباشد.
و نداشتن این توفیقات،
یعنی از دست
دادن وسوختن
کرامات الهی تولدات
پیشین خود، در
لذٌتهای حیوانی
و شهوانی، وبازگشت
مجدد (بگذشته
ها در آینده
ها)، و در
صورتهای نوع حیوانی
مسخ شده، در
همین جهان یا جهانوم
جهنٌمی و در
صورتهای نوعی
حقیر تر
میباشد. که پس از
صدها هزار
وحتی میلیونها
سال، باز
بهمین نوع
بشری کنونی
ووظیفه فطری
وطبیعی والهی
خود، برای تکامل
روح ورسیدن
بتجلٌی واجب
الهی قاﺌم روح
القدس خواهد پرداخت.
ولی بقیمت رنجهای
جاودانی
جهنٌمی. سرنوشتی
که اکنون عقل انسان
میتواند برای
چنین سعادتی
یاری کند، وظرف
هفت سال بجای هفتاد
سال عمر، پیشرفت
هفت هزار سال نیانده
را بنماید. وحتی
از هزاران
هزار سال
تکرار
کارماهای جهنٌمی
نجات بیابد. که
باید نجات
یافت. وحتی
عاقبت روح هر
أتم و گیاه
وحیوان و
انسانی بدان خواهد
رسید. که
بفرمان( کن
فیکون) الهی و
از أزل تا أبد
هر روح فردی باید
انجام بدهد.

در
این نوشته ها
وتفسیرات
سلوکی وعرفانی
خویش، از گفته
های پیامبران
و اولیای الهی
طول زمانها، و
نیز تجربه شخصی
خود را میگوﺌیم.
که هرکس باید زودتر
بپیر الهی خود
بمعرفی خداوند
برسد. تا پس از احوالی
در دوره سلوک،
با عشق وصبر و
ایمان، بشهود
پنجم مصطفوی
منبع الهی ولایت
ششم بشری، که
تاکنون در
جهان پیدا شده،
بتواند با عقل
الهی در هر
لحظه بلحظه، رسیده
بانسان سالک و
پیر الهی او، از
پرده مرگ قبل
از مرگ در
رؤیا بگذرد. که
بکمال ایدآل نوع
بشری روح القدس
قاﺌم برسد. و
قیامت خود را
از نوع بشری انجام
بدهد. آنگاه با(
بِدای)
سرنوشنی، و
مشیٌت های ویژه
الهی، از خواب
مرگ بیدار، وتولد
دوٌم الهی پیامبرگونه
خود را بیابد. و
انسانی سالم و
صالح، و
الهامات لدنٌی
را همیشه در
دل آماده دارد.
و بقیه عمر
بشری را با
اخلاق نوع فوق
بشری بگذراند.
تا هفت هزار
سال بعد در
نوع فوق بشری،
و ماهیٌت(
چهار بُعدی)
بجهان متولد گردد.
که تمام کهکشان
راه شیری را میتواند
جولان بدهد. و
٥٥ قرن دیگر
از امروز، با
بعثت ورسالت الهی
آخرین کامل ولایت
مصطفوی، وآغازگر
نوع فوق بشری،
مهدی موعود محمد
و سوشیانس سوم
زردشت، ولایت هفتم
سلوکیفوق
بشری، و کلاس
و طبقات عقلی
خیلی بالاتر
نوع فوق بشری
را، أرمغان انسانهای
دیگر بنماید. وتا
شهود هفتم (
نور ربّ
رحمان) و شهود هشتم
عرش ربٌ برتر
از رحمان، که
نامی برای او
نمیدانیم، باید
بخداوند الله أهورمزدا،
در أبدیٌت، نزدیکتر
بمقام وعقل
وکرامات حیاتی
الهی دیگر شد،
و احوال و
قدرتهای الهی
تری را یافت.

ما
در این مقاله
برای باور
کنندگان
پیامبری محمد
وولایت علیٌ، گفته
های آنان را با
ترجمه و تفسیر
سلوکی خاص
خودمان عرضه
میداریم. تا افکار
خود را از
دهان پیامبر
وامامان و
اولیای الهی بخواننده
گرامی عرضه کرده
باشیم. تا اگر ما
را باور کرد، آنگاه
تمام کتابها
را بسته و
کتابچه کوچک دل
را باز نماید،
تا خداوند چند
کلمه ای شهودی
در آن بنویسد. که
تنها سند
ومدرک و
سرمایه الهی برای
آینده انسان خواهد
بود. که لاجرم
و بدون جرم
وکارما و
قهقرا، راه أبدی
خود را دنبال
نماﺌیم. و
تفاوتهای عقلی،
ووظیفه یافتن
طبقه عقلی بالاتر
والهی تر را
باور نماﺌیم. و
بجای اندوخته معلومات
با أندکی معقولات(
معنوی)، و
بداده های (
مینوی ) الهی
برسیم. ودل بحیوانیت
نوع بشری بیش از
این ندهیم. و
ما بعنوان صرفه
جوﺌی عمر
وتلاش برای
خواننده
گرامی، منقولات
دیگران و
معقولات
اولیا و
تجربیٌات سلوکی
خود را نقل میکنیم.
تا یار الهی کرا
خواهد و میلش
بکه باشد. و
خداوند همیشه با
عافلترانی است،
که میتوانند
با عشق وعقل، یک
شبه ره صد
ساله دیگران برود.
و اینک أحادیث
نبوی وگفته
های ولوی
اولیا و
امامان با
طبقات عقلی الهی
آنان.

امام
صادق در حدیث
٠٠٠١ از مولا علیٌ
نقل میکند، که
عقل زنان در
زیباﺌی آنها
است. و زیباﺌی مردان
در عقل آنان میباشد.
این نظریٌه مولا
علیٌ را اگر برداشت
سلوکی نداشته
باشیم، کلامی
غیر واقعی است.
ولی در برداشت
سلوکی کلامی حقیقی
میباشد. سالکان
چه مرد باشند
یا زن، در حکم زنان
در اختیار مردان
الهی خود
میباشند. که
اولیای الهی
نیز چه مرد
باشند یا زن. و سالک
در اطاعت چون زنان
است. و سالک کامل
الهی شده، زن
یا مرد، برادر
و حتی پسر
الهی خداوند
میگردد. وچون سالک
بمراتب شهود
بالاتر نرسیده
باشد، عقل سطوح
الهی بالاتر، و
الهامات
لدنٌی در دل
را ندارد. پس
از سطوح بالاتر
عقلی والهی
همچنان برخوردار
نیست لا جرم از
عقل و تصمیمات
پیر الهی وحسین
الهی زنده خود
بمعرفی خداوند
استفاده مینماید.
زیباﺌیِ های
عقلی و گفتاری
و رفتاری
واخلاقی، و
حتی پندارهای زیبا
وحکمتهای بالاتر،
و ابعاد نا
پیدای معنوی وحتی
مینوی الهی را
خواهند داشت. که
مَرد و( مَرء و
مروءت ومروٌت)
چون اراده مردانگی
را دارد و زن هرغیر
سالک ندارد. که
عقل زن گفته
شده، عادت اعراب
گذشته وحتی اکنون
است. که مردانگی
را بریش وسبیل
میدانند. ونه
در اراده و
مُرید بودن و
خواستن
مردانگی انسان
سالک باشد. چه مرد
یا زن، گوﺌی
انسان کامل آدم
است و آدم شده،
و سالک مطیع
داوطلبانه
پیر، چون(
حوٌا برای آدم)
کامل است. و
الاٌ زنان عاقلتر
از مردان فراوان
است. ولی عقل
از کدام جنبه زندگی
انسان. اما
رابطه زیباﺌی
(صورت )با درجه کمال
عقلی، در
زیباﺌی( سیرت)
انسان علاوه بر
صورت او است. که
روانی سالم و
عقل الهی تر
وموانع أهریمنی
و شهوانی کمتر
داشته باشد. و
کاملان الهی هستند
که پندار و گفتار
و رفتار و
کردارهای نیکو
دارند. که در
سطوح شهود
بالاتر
هفتگانه نوع
بشری، این نیکوﺌی
ها وزیباﺌی
ها بیشتر است.

امام
صادق از مولی علیّ
در حدیث ٠٠٠٢ نقل
میکند، که أصل
انسان مغز سر او
است. و عقل او همان
دین او میباشد،
که ( مروٌت
ومردانگی)
اورا میرساند.
که روان خود
را در چه سطح
قرار میدهد. أصل
انسان ( ژنتیک
روحی) وهمان روان
بشری یا
ناخودآگاه او
است که تمام
کمالات تولدات
گذشته و تمامی
معایب انواع قبلی
در خود دارد. که
هر بار روحی
که آنرا (
ژنتیک روحی) میگوﺌیم
در هر صورت
نوعی که متولد
شده سعی میکند،
طبیعی یا ارادی
وتکاملی، صفات
حقیر انواع قبلی
را که صفات
تولد فعلی
محسوب میشود، آنها
را در سلوک و
تخلیه وتحلیه
أبدی، بصفات الهی
تر نوع نیامده
فوق بشری
تبدیل نماید. و
شهود تجلٌیات الهی
مدرک قبولی خداوند
از نوع زندگی انسان
سالک میباشد. وانسان
بشری سالک، با
عقل مادی و عقل
خداجوﺌی وتکامل
طلبی، و با
کمک خداوند و
هدایت پیر
کامل بمعرفی الهی،
عملا بعقلهای مدبٌران
الهی خود برسد.
و با شوق وعشق و
فهم و اطاعت استاد
پیر الهی أجلّ،
و صاحب تجلٌیات
الهی، حتی
رهروی و تکامل
روحی صد ساله دیگران
را، در هریک
شب سلوکی ( طی
تکاملی) می
نماید که با
زمان مسابقه میگذارد.
آنگاه هفت
هزار سال برای
معلٌمی که
اکنون در جهان
پیدا نشده
منتظر در بهشت
سوم عرشی
خواهد بود شاید
بتواند روحی
را از نوع فوق
بشری بانواع باز
بالاتر هدایت کند.
پس أصل انسان
مغز و عقل
ودرجه کمال
الهی ژنتیگ روحی
او میباشد. که تن
و ذهن وروان بشری
انسان، جز پوست
وظاهر بیشتر
نیست که
اصالتی بانسان
نمیدهند. انسان
عاقل از کرامات
بالفعل خود، کرامات
بالقوٌه خویش
را تحقٌق میدهد
که کرامات
بالفعل نوع
بالاتر بعدی خواهد
بود. وعقل مادی
وبشری را
موقّتا کنار گذاشته،
بعقل الهی پیر،
و سپس بعقل
الهی مراتب شهود
تجلٌیات خود
میرسد. که
شاهد هر تجلٌی
الهی، ( این
همانی) مقام و
عقل واحوال
الهی مقام شهودی
خود را مییابد.
و از حیوانیٌت
نوع بشری بالوهیٌت
بالاتری
فرشته گونه میرسد.
تجلٌیات الهی هفتگانه
درهر ولایت سلوکی
ششگانه، اسامی
محلٌی خود را
دارند. که در
ولایت محمدی، که
تصوٌف ایرانی
میخوانیم، نام
پنج تن آل عبا
را دارند. مقامات
حسینی پیر و
حَسنی امام
زمان سالک و
هر دو زنده، و
نیز مقام
فاطمی مادر
نوع بشری، تا شهودهای
نجات بخش
مرتضوی و
مصطفوی و
قاﺌم و عرش رحمان
هستند. همیشه
تمام أدیان ومذاهب
غیر سلوکی، مفهوم
و برداشت آنان
از تمام
اصطلاحات
عرفانی، جز
شرک ورزی و
جهنٌم پروری برای
پس از مرگ بشری
نمیباشد. که
با خدا و
پیامبران خود
دروغ میگویند
و نفاق دارند. دومقام
حسینی پیر، و حسنی
امام زمان، همیشه
دومقام الهی انسان
وزنده هستند، که
مرگ و
جانشینانی برای
سالکان خود
دارند. بقیه مراتب
شهودی تنها در
رؤیا مشهود و
دیده سالک میگردند.

امام
صادق در حدیث
٠٠٠٣ شرایط درست
الهی وعقلی را
چنین میگوید، که
باید بأصل
حدیث مراحعه
کرد. وتفسیر سلوکی
در وبسایت ما
هست، که بسیار
خلاصه اینجا
نقل میکنیم. امام
میگوید که پنج
چیز میباشد، که
لذٌت و برخورداری
وتمتٌع از
آنها در انسان
زیاد است. و
سازنده عقل
الهی تر در
انسان
میباشند. که
عبارتند از
دین و عقل و
حیا و حُسن
خُلق و حُسن
أدب، که همیشه
در سلوک الهی
مهم هستند. (دین)
روش سلوکی و
متدلوجی عملی
و معالجه طبّ
روانی در
تکامل روح است.
که با کدام
طریقت پیامبر اولی
العزم ششگانه
نوع بشری در
سالک دنبال میگردد.
و کدام درجات شهودی
ومراتب عقلی الهی
را دارد. واکنون
تخلیه وتحلیه
وتجلیه سالک
در چه حدٌی
رسیده است. ولی
عقل در انسان
چیز و (عضوی
مشخٌص
ومحدودی) نیست.
بلکه مجموعه
ای صفات
وامکانات
روان
ناخودآگاه انسان
در رفتار و
گفتار و کردار
او برای دیگران
است، که قدرت عقلی
شخص را
میرساند. (عملیٌات
ذهنی) بحث
دیگری جدا از
(عملیٌات
عقلی) میباشد،
ولی باز ضمن مجموعه
عقلی قرار
دارند. بخصوص عقل
مادی که برای زندگی
نوع بشری است. اما
( حیا) همان خویشتن
داری انسان سالک
است، که از خداوند
و پیر الهی، وگاهی
از دیگران
خجلت وحتی
انسان از خودش
شرمندگی دارد.
تا هر کار
ممنوع سلوکی
خود را نکند. که
این تمام معنی
گناهکاری سالک
میباشد. غیر
سالکان درسلوک
الهی گناهی ندارند.
که هرکار آنها
گناه است. حتی اگر
عبادات و
خیرات
ومبرٌات کنند.
زیرا شِرک و
جهنٌم پروری کرده
اند. ( حسن خلق)
یا اخلاق
رفتاری با دیگران،
تنها در سالک
از وظایف
سلوکی بتعلیم پیر
الهی او میباشد.
و عقل بهتر
شده سالک است،
که رفتارش
بهتر میشود. اما
(حسن أدب) بمعنی
رفتار با
همگان نیست. بلکه
در رفتار با پیر
الهی که
مؤدِّب الهی سالک
میباشد. آنگاه
اخلاقی از نوع
اخلاق نوع فوق
بشری خواهد بود.
که با دیگران
أدب الهی نشان
میدهند. مانند
عفو خطای
دیگران، ودر
هر حالی که بوده
باشند. و بخشش
هرچه را که
دارد. و
راستگوﺌی حتی
بضرر خود انسان
باشد. ودیگر صفات
را امام صادق
فهرست بلند
بالای
(لشکریان خیر
و شر) را میگوید
که در تفسیرات
ما ضمن نه
هزار حدیث هست.

امام
صادق در حدیث
٠٠٠٤ میگوید
ثواب و پاداش الهی
برای عبادات، برحسب
عقل شخص مورد
داوری الهی میباشد.
که چقدر فهم و
تصوٌر از هر
موضوع مورد کسب
ثواب آنرا دارد.
و نزدیکی آن(
فهم واقعی
بحقایق )الهی
چقدر است. که سالکان
با توسٌل بشهودهای
بالاتر، و ولایت
های برتر
نزدیکتر
بحقایق الهی هستند.
و گرچه مطلقا
شباهت
ونزدیکی همه
جانبه را با سطوح
الهی ندارند. عقل
ها در تولدات
فصول و مراتب
نوعی تفاوت دارند.
و قابل افزایش
با تعلیم چون
علوم نمیباشند.
که عقل از نوع
علم نیست. ولی
قابل کم شدن و
تحقیر یافتن هست.
گناهان سطح عقل
انسان را
پاﺌین تر
میآورد. که
حتی از همان
سطح اولیه
پاﺌین تر
میرود و بنسخ بشری
حقیرتر میبرد.
و اگر که بمسخ حیوانی
حقیرتر نبرد. و
تنها در سلوک الهی
وتزکیه نفس در
تخلیه و تحلیه
وتجلیه های الهی
است، که بصفات
و عادات واصول
عقلی و
حکمتهای الهی بالاتر،
در ذهن وروان
شاهدان مراتب الهی
آینده میتوان
رسید. تا شاید
بسطح (عقل
ایدآل کمال
نوع بشری) در نور
قاﺌم رّب
النوع و نزدیک
بعقل نوع فوق
بشری در
شاهدان عرش رحمان
رسسید. که (
ثواب) الهی
چون ( ثوب ) و
پیراهن ولباس
بهتری برای
روان انسان است.
و قدرتهای ادراکی
معانی یا همان
( معنوی وحتی
بالاتر مینوی)
و الهی تر پیدا
میکنند. گرچه
در کاملان
الهی ٣١٣ گانه
همیشه زنده، همین
تفاوتهای عقلی
و صفات عقلی و
گفتاری آنها وجود
دارد. ولی
تفاوت مراتب شهودی
را ندارند. گرچه
تفاوت درجات
عقلی و الهامی
مقام شهودی
خود را دارند. که
تفاوت کمٌی و
کیفی در
استفاده از
الهامات لدنٌی
خود را دارند. که
تفاوت بخاطر(
بقایای
آلودگی های روانی
) آنان است. زیرا
خداوند با
کمتر از ده درصد
پاکساری
آلودگی روان
سالک را بنجات
از نوع بشری
میرساند. ولذا
خداوند نیز
درهرزمان، عالی
ترین سطح عقل
انسانهای کامل
در مقام امام
هر زمان را
تعیین میکند، که
أرشد تمام
کاملان زنده است.
که حکمتهای
بالاتری
مناسب عقل
زمان دارند. که
اولیای ولایت
مصطفوی محمدی،
از سطوح عقلی بالاتر
از ولایتهای الهی
آدم کیومرث تا
زردشت ومسیح
برخوردار
هستند. پس
ثوابهای الهی بمقدار
ودرجه سطح عقل
انسان سالک میباشد.
که در صبوری و
تمرکز دقیق و
عشق ورزی
بوسیله الهی
خود بهتر
وسریعتر، میتوان
مراحل تخلیه وتحلیه
را پیشبرد. که بتجلیه
های بالاتر و
سطوح عقلی مربوطه
رسید. گوﺌی هر
شهود انسان
کامل، سطح عقل
زمانهای
آینده را نمایندگی
میکند. که
هنوز در جهان
پیدا نشده که
خواهند شد. پس حکمتهای
الهی اولیا
معاصر، نسلهای
بعدی و چند قرن
بعد مفهوم و
منطقی برای دیگران
میگردد. و
همچنان سطوح
بالاتر را کاملان
هر زمان، واضح
تر ارائه میدهند.
که الهامات لدنٌی
از سطوح الهی بالاتر
شهودی خود را
دارند.

امام صادق
در حدیث ٠٠٠٥ میگوید
پیامبر هیچ
گاه از عمق
عقل وادراک
ومقصود خود، نتوانست
برای دیگران
مطرح کند که مفهوم
آنان بشود. ولی
باز پیامبر
معدودی سالک
وکامل شایسته
تر از دیگران
با خود داشت. که
از سطوح بالاتری
با آنها صحبت کند.
ولی از سطح
نهاﺌی عقل
محمد وهر کامل
الهی نیست. و
سالکان مستعد
پیشرفته عقلی
در هر زمان، گاهی
از سطح عقل پیر
الهی خود نیز
بالاتر
میروند. که
الهامات الهی
بالاتر دارند.
مانند
حکمتهای عقلی
مولا علیٌ، نسبت
بحکمتهای
پیامبر. زیرا پیامبر
بیشتر از
حکمتهای عملی
سالکان ولایت اکتشافی
خود گفته است. ولی
مولا علیٌ از حکمتهای
عقلی و نظری وفلسفی
مناسب زمان
بعدی، و
مشکلات
اجتماعی وبشری
عصر خود صحبت میکند.
پس هرچه بزمان
بعثت بخلق مهدی
موعود
نزدیگتر
میشویم، حکمتهای
الهی پیچیده
تر و عمیق تر و
نزدیکتر
بحقایق
بالاتر الهی میگردد.
ولی همچنان احترام
حقٌ تقدٌم
گذشتگان در
حکمتهای عملی محفوظ
است. که (احکام
عملی) سلوکی
روح انسان بشری،
تقریبا در
تمام
ولایتهای الهی
یکسان است. ولی
(حکمتهای
نظری)
گویندگان
بعدی پر بار
تر از حکمتهای
عقلی ونظری
ولایتهای
الهی قبلی میباشد.
و هر کدام نیز
نسلهای مناسب خود
را در جهان و
در هر زمان دارند.
زیرا نسلهای
بشری بمرور از
ولایتهای تازه
خود، بسطوح
قدرت ادراکی
بالاتر میرسند.
باز میتوان
گفت، درک سطوح
برتر
ولایتهای
بعدی را
ندارند. که انسان
بداﺌی با
ولایت آدم ومیترا،
بیشتر قدرت
جذب یکدیکر را
دارند. و لذا
حکمتهای
ولایت محمدی
ومولی علیٌ و
حتی اولیای الهی
و عارفان زمانهای
بعدی، پر
بارتر از
حکمتهای نظری
پیامبر و مولا
میگردد. زیرا
در کاملان
الهی مناسب
نیاز عصر خود،
و سطح قدرت
عقل مردم و
نسل خود صحبت
میکنند. که
نوع بشری خود در
جمع نیز در
تکامل طبیعی
میباشد. گرچه
روح فردی در
هر فصل نوع
بشری، پرونده
أزلی تکاملات
تولدات بشری
شخصی خود را
دارند.

مولا
علیٌ در حدیث
٠٠٠٦ میگوید
بین بندگان
موبد و سالکان
ولایتهای
ششگانه نوع
بشری، تقسیم امور
الهی یکسان
نیست. که پنج مورد
متفاوت
عبارتند از (
یقین یا
اطمینان روانی)
از حکمتهای
عقلی، که در
سالکان واصل بمراتب
شهود بالاتر (
یقین و یگین و
یگانه) شدن با
مراتب الهی بالاتررا
دارند. در
یقین
واطمینان و
ثبات عقیده و
عقل بیشتری هست.
و دیگر( قنوع و
قناعت) و قدرت تسلیم
سالک بهر سطح
حکمت عقلی الهی
خود میباشد. و
سوم (صبر سلوکی)
که سالکان با
هم در صبوری
دوره سلوک
متفاوت هستند
زیرا آلودگی روانی
متفاوت دارند.
ومراحل تکامل
طبیعی و فصول نوع
بشری متفاوت
داشته اند. لذا
سالک صبور با شهود
بالاتر
سپاسگذار
بلایای سلوکی
سخت خود هست. وشکایت
از هرگونه
سختی ندارد. لذا
شکر وسپاس
سالک نیز
درجاتی دارد. هرچه
بیشتر درک
رحمتهای الهی ونعمات
خداوند در
سالک باشد، شکر
و سپاس بیشتر
دارد. حتی برای
انجام سپاس
باید سرمایه گذاری
بیشتری
درسالک بوده باشد.
زیرا عمیقا
دانسته است که
چنان بلایای سلوکی،
چه رسد بداده
های نیکوی الهی،
بیش از
شایستگی سطح کنونی
خود میباشد، پس
سپاس میگوید. امام
میگوید تمام این
موارد که
یکسان در انسانها
و سالکان
وکاملان
نمیباشند، بسته
بعقل و(قوٌه
ادراکی
اهمیّت سلوک)
برای انسان است.
که در بلایا
میتواند
فایده بعدی
تحمٌل بلایا
را بکند. که
همان پاکسازی
ناخودآگاه
آنان، از
آلودگی های حیوانبی
و بشری و
شهوانی
میباشد. که
باید بجای آن
صفات الهی و
نیکو قرار داد.

امام
صادق در حدیث
٠٠٠٧ میگوید
خداوند، منفورتر
از انسان احمق
انسانی
نیافریده است.
یعنی
انسانهای بشری
یکسانی عقلی ندارند.
آنکه کمترین عقل
را دارد، پس رفتار
و گفتار و
پندارهای
نیکو ندارد. و
هر کاری را پر خطا
مینماید. لذا
منجر بقهقرا
در مقام روحی خود
انسان میشود
که کارما
میگردد لذا
منفور خداوند
است. و خداوند
هدف از آفرینش
کنونی را، با
سطح پاﺌین
عقلی آن، کوشش
ولو با سختی و
بلایای زندگی
پر فشار در
جهنٌم جهان
واجب میداند، که
این سطح عقلی خود
را با تزکیه
نفس و تخلیه
وتحلیه پاکتر
وبالاتر ببرد.
آنگاه محبوب خداوند
میشود. بخصوص
کسانی که بسطح
عقل الهی عرش رحمان
با ولایت
محمدی، در
دوره حیات وزنده
بودن کامل محمدی
برسند، محبوبترین
برای خداوند
میگردند. زیرا
این همانی سطح
عقل وکمالات و
تکاملات سطوح
الاهی بالاتر
را مییابند، و
نزدیکتر
بقاﺌم و عرش
رحمان، و در
واقع نزدیکتر بخداوند
الله أهورمزدا
میشوند. که
الله در
أبدیٌت مطلق است.
ولی با هر
پیشرفت شهودی
بالاتر، قدمی
نزدیگتر
درصفات حیاتی
بخداوند الله
برداشته اند. و
شاهدان هر
مقام شهودی، (
این همانی) مقام
الهی آنرا پیدا
میکند. که خود
نیز از مقامات
الهی و
الوهیٌت روح الهی
پیدا مینمایند.
و خداوند در مقابل
گناه و فساد و
سرکشی
انسانها، بخصوص
سالکان غیر مطیع،
با سلب قدرت
عقل کنونی، بجای
پیشرفت عقل الهی،
عملا مجازات کارماﺌی
آینده خود را
از هم اکنون
دارند. ولی
معمولا انسان نمی
فهمد، که فهم
او کم شده است. که
بالعکس تصوٌر
کمال ببشتر در
خود دارد. و
خود را (مجرٌب)
میداند. که
انسان کامل
وقتی بفهم بالاتر
رسید، میتواند
بداند که
پیشرفت در فهم
کرده است. و
این تفاوت
احساس
موجودیٌت خود
میباشد. که
حیوانات و
اطفال و
بیماران
روانی وگناه
پیشگان نمی
فهمند، چقدر
عقب تر در فهم رفته
اند. و همچنان
در عقل و ارزشهای
الهی وکمالات
عقلی عقب رفته
(فِسق وپَسَک)
رفته اند. ولی سالکان
از لحظه نخست
پیمان سلوکی خود،
دریافت
بهبودی احوال
و افکار و
رؤیاهای خود را
دارند و تشنه
تر جلو میروند.
و هرگز احساس
خستگی و سیری
و دل زدگی از نتایج
پیشرفت سلوکی
خود ندارند. که
اصطلاحا سرعت تکاملات
بعدی آنها
بیشتر است. که یک
شبه میتوانند
ره صد ساله
دیگران را
بروند. که تا
هفت هزار سال دیگر
نیازی بتولدات
بجهان برای آموختن
ندارند.

مولی
علیٌ حدیث
٠٠٠٨ میگوید
جبرﺌیل بآدم
کیومرث گفت، و
حتی بمحمد و
هر کامل الهی
که آدم برتر
از آدم تاریخی
است. و جبرﺌیل
روح القدس
ایدآل کمال میسٌر
نوع بشری در
شهود ششم گفته
است. سه دستوری
بتو میدهم، و
تورا مختار وآزاد
میگذارم. هر
کدام را
انتخاب کنی. آنگاه
میتوانی آن دو
دیگر را رها کنی.
زیرا هریک
جامع همه
موارد دیگر
مبیباشد. عقل
وحیا و دین، که
عقل ذات کنونی
هرکسی است. و (حیا)
زندگی عملی
سالک میباشد. که
خویشتن داری کند.
و( تقیٌه و
اجتناب) از گناه
و خطا بنماید. که
خدا و پیامبر
و پیر الهی او
بوی گفته باشد.
و سوم دین
ورزی است. که
همان سلوک الهی
با هر یک از ولایتهای
الهی منظور میباشد.
آنگاه ذات
سالک بکمال
شهود نهاﺌی
عرش رحمان که رسید،
وظیفه الهی او
تمام شده، که بهدف
خداوند در
مقابل این همه
کرامات
بالفعل وبالقوٌه
از نعمات و
رحمتها برسد. وهریک
از این سه مورد
ارتباط بیکدیگر
دارند. بخصوص
سالک که گوﺌی
با هر سه عامل توجٌه
دارد و پیش
میرود. وخداوند
بتدریج با هر
درجه پیشرفت
سالک در عقل وخویشتن
داری ومراتب شهودی
باز بوی کمک
میکند. ولی
بدون تزکیه
نفس پیشرفتی
نخواهد بود. که
بالعکس فسق وپسک
روی قهقراﺌی
مقام روحی دارد.
که پس از مرگ
بنسخ ومسخ
بدتر بشری
میرود.

امام
صادق در حدیث
٠٠٠٩ میگوید هرکس
که تکمیل عقل
خود نمود، انجام
اعمال او نیر
بهتر میشود. که
عبادات انسان
عاقل ارزش
الهی دارد. گفتار
وکردار انسان
عاقل مطلوب و
معلٌم مردم
میباشد. وکم
عقلان با
خدمات اجتمای خود،
ندانسته عذاب
تازه ای
نمودده اند. که
اصطلاحا خدمت
خاله خرسه
میباشد. تکمیل
عقل که أمری
در ذات روان و
ژنتیک روحی
انسان است، ممکن
نیست. مگر در
سلوک الهی. والاٌ
عقل انسان
قهقرا و ضعف
دارد، ولی پیشرفتی
ندارد. مگر در
هر یک از
ولایتهای الهی
ششگانه نوع
بشری. واگر در
این کلاسهای
روحی والهی، شخص
در پیمان با
خداوند، تمام
وظایف سلوکی در
تخلیه وتحلیه
تا تچلیه های الهی
هفتگانه میسٌر
برای نوع بشری
انجام بدهد، آنگاه
بوسیله مراتب(
مدبٌر) و حافظ
الهی سالک
تقویت عقلی او
انجام میگیرد.
که الهامات لدنٌی
سطح بالاتر الهی
دارد. که هر
انسان
وحیوانی این الهامات
لدنٌی را دارد.
و گوﺌی با هر
مرحله پیشرفت عقلی،
صد سال تجربه
زندگی تازه
پیدا میکند. چه
رسد که شایسته
نوع فوق بشری
آینده خود در
جهان میشود. که
از هزاران
برابر عقل نوع
بشری خواهند
داشت. شاهدان
هفتم عرش رحمان
از مراتب الهی
بالاتر نوع
فوق بشری الهامات
لدنٌی دریافت
رحمتهای عقلی
و روح الهی دارند.
و این رشد
عقلی در ژنتیک
روحی انسان، همان
ذات و أصل
وجود انسان
است. وتنها چیزی
که از انسان با
مرگ باقی
میماند. تا
هفت هزار سال
بعد، نطفه
تولد نوع فوق
بشری اورا تشکیل
میدهد. و شاید
با ولایت هفتم
مهدی موعود، در
نوع فوق بشری
و روشهای غیر
قابل درک بشری
ما، برای پاکسازی
بیشتر روان و
تعلیمات
وتمرینات
برای تقویت روان
وعقل نوع فوق
بشری، موفق بشهود
هفتم نور
رحمان ربٌ
النوع فوق
بشری، وحتی
عرش ربٌ برتر
ار رحمان گردد.
که برای تولدی
در نوع باز
بالاتر ار نوع
فوق بشری شایسته
گردد. که باز بجهان
در کره زمین
یا کرات دیگر متولد
گردد. تا بنور
ربٌ برتر ار
رحمان و عرش
باز رب ٌبالاتر
برسد. که بجای هفت
هزار سال بهشت
سوم عرشی نوع
بشری، چهارصدهزار
سال بهشت انتظار
در عرش ربٌ
برتر از رحمان
داشته باشد. و
آنقدر تکامل یافته،
که موقٌتا
تولد مادی
بجهان را نیاز
ندارد. زیرا
کلاس ومربٌی
الهی برای
آنان در جهان
نیست. که
ییامبران
اولی العزم
کاشفان
تجلٌیات برتر
الهی هنوز پیدا
نشده اند. مهدی
موعود خود
آخرین کامل ولایت
ششم محمدی است.
که اینک در
جهان مکتب
ومدرسه ای
دایر است. و
مهدی بجای نور
قاﺌم بنور
ربٌ رحمان
میرسد. وولایت
هفتم مهدوی را
تأسیس میکند. ومتولدین
نوع فوق بشری،
که اکنون در
جهان بنور
قاﺌم رسیده
اند، تنها
متولدین نوع
(سوپرمن و
نیومن) فوق
بشری خواهند
بود. که روح محمد
وعلیٌ برترین
پیشرفته ترین روح
نوع بشری، شاگردان
حلقه بگوش
مهدی
ومهدویان
شاهد نور
رحمان خواهند بود.
واین مهدی کاشف
نور رحمان، همان
قاﺌم آخر
الزمان نوع
بشری ووشرافت
آن میباشد. که الگوی
کمال برای ارواح
نوع فوق بشری خواهد
بود.

مولی
علیٌ در حدیث
٠٠١٠ میگوید
دوست ومصاحب انسان
عمل او میباشد.
و بزرگنرین
دشمن او جهل او
است. جهل در
مقدار کمٌی
مطالب
دانستنی
وعلمی نیست. که
عقل از نوع
علم نمیباشد. بلکه
جهل کمبود و
نداشتن
کیفیٌت روحی
کافی از پاکی
روان، و داشتن
تجلٌیات
مقدماتی
پنجگانه است. که
سالکی را با
تزکیه نفس
بتواند بشهود
ششم واجب قاﺌم
روح القدس برساند.
وبا شهود عرش رحمان
احتمالا
بعنوان پیامبری
تازه نفس برای
چند سالک احتمالی
خود بخلق
بازگردد. و از
خواب مرگ قبل
از مرک تولد
دوم الهی خود
را بنماید، و
مبعثی مقدٌس بیابد.
که این همانی
مقام واحوال پیامبر
اولی العزم خود
را دارد. پیر
کامل حسینی بمعرفی
خداوند بطالب
لقای الهی، بهترین
دوست انسان
است. که عقل الهی
و الهامات لدنٌی
سطح شهودی عرش
رحمان را دارد.
که آموزش سالک
میدهد و
تجربیٌات خود
را بوی اراﺌه مینماید.
که بدون پیر
الهی امکان توفیق
نهاﺌی نیست. وبا
عقل مادی نمیتوان
بعقل الهی رسید.
که کوری نمیتواند
کوری دیگران
وخودش را
برطرف کند. یا مرده
ای که بخواهد مرده
ای را زنده
کند.

امام
رضا در حدیث
٠٠١١ میگوید
حتما عقلی که ودیعه
ای الهی است، روزی
انسان را نجات
میدهد. (عقل
مادی) تنها
مشکلات زنده
ماندن را یاری
میدهد. ولی این
(عقل ایدآلیستی)
و حقیقت جوﺌی
انسان است، که
با کمک مراتب الهی
و خواست انسان،
میتواند به
(عقل الهی)
ونجات از نوع
بشری برسد. که در
شاهدان شهود
ششم قاﺌم
ارتباط ذهنی
با مراتب الهی
و الهامات آن
پیدا میکند. که
دربازگشت بخلق
پیامبر گونه
با عقل الهی شده
خود، که قابل مقایسه
با عقل مادی
ومعمولی نوع
بشری نیست، بقیه
ایٌام عمر خودرا
معصومانه، و
بعنوان محبوب خداوند
دنبال مینماید.
که با مرگ
بنوع فوق بشری،
با هزاران
برابر عقل بشری
بجهان متولد میشود.
که کرامات
بالفعل آن زمان
او خواهد بود. که
موجودیٌت (
چهار بعدی) غیر
قابل تصوٌر
انسان را خواهند
داشت. وهنوز عقلهای
عظیم تر والهی
تر، در کاملان
نوع فوق بشری با
ولایت مهدی، شاهدان
نور رحمان در
پیش خواهد بود.
که موفٌقان نوع
فوق بشری
فرشته گونه، با
هشت شهود خود چهارصد
هزارسال
نیازی بتولدات
و عقلهای بیشتر
ندارند. و
فاصله هر عقل نوعی
با نوع بعدی
را، باید از
عبارت هزاران
برابر گفت. و
بقول پیامبر
فاصله آسمان
های بالاتر
ازهم دارند. که
پانصد سال
تکسوار تندرو،
باید این فاصله
را طی نماید. که
همان فاصله پین
تولد موفقانه نوع
بشری، برای رسیدن
بشهود ششم قاﺌم
میباشد. که
هزاران برابر
عقل انسانهای بداﺌی
را دارند. وراه
کسب عقل برتر
نوعی، تنها
سلوک الهی و
در پاکسازی عقده
ها وکمبودها، و
مفاسد روان ناخودآگاه
است. که پس از تخلیه
وتحلیه بتجلیه
های الهی، و
کسب این همانی
مراتب الهی را
میباشد.

امام
صادق در حدیث ٠٠١٢
میگوید از
مراتب عقل است،
که (فِطنت) و
زیرکی وفهم
نیرومند
ادراک و توان
حفظ در حافظه
از علوم و
آگاهی ها
بانسان میدهد.
وعملا چیزی
بنام عقل
مشخٌص در روان
ناخودآگاه انسان
نیست. بلکه مجموعه
ای از قدرتها
و عملیٌات
اصطلاحا عقلی
است. که برخی از
این قدرتها در
(حافظه جمعی)
یا عقل چمعی
نوع بشری بوده،
وروز برور قوی
تر شده، که فصول
بالاتر نوع
بشری
درتولدات خود
کرامات
بالفعل
بیشتری در
تولد جهان
دارند. که باز باید
بیشتر گردد. که
در سلوک الهی
میتوان ببشتر نمود.
والاٌ غیر
سالکان با کسب
علوم مادی
حقارت عقلی
ایدآل طلب خود
را بیشتر
میکنند. و
چنان قدرتهای
عقلی اکنون در
کاملان ولایت آخر
مصطفوی، بصورت
تصوٌر و تخیٌل
و ابداع، وحتی
امکان تحصیل
علم بیشتر، وانجام
تجربه های
علمی و حقایق،
با (ترکیب
وقایع) چاری آنها
را تبدیل
بحقایق عقلی
وعلمی و
بسیاری هنرهای
عقلی
مینمایند. که
علوم مادی غیر
سالکان هرگز باین
سطوح قدرت تصوٌر
وابداع و هنر
نماﺌی نمیرسد.
وگهگاه عوام چنان
قدرتهای عقلی استثناﺌی
را حسّ ششم
میگویند. که
همان درچه کمال
ژنتیک روحی انسان
در تولدات قبلی،
ویا کسب شهود عرش
رحمان در تولد
کنونی میباشد.
چون قدرت (
تِله پاتی) و
ارتباط بین ذهنها
در فاصله های
کم یا زیاد، و
معجزات سلوکی
أنبیا واولیا،
بخصوص پیش
بینی های آنان
از آینده های نیامده،
ضمن این قدرتهای
عقلی و روانی کاملان
الهی، و افراد
نوع بشری است. که
ولایتهای سلوکی
و تزکیه نفس خودرا
عمیق تر انجام
داده اند. علوم
تجربی و تکنولوجیکی
ویا فیزیولوجیکی،
که برای تقویت
هوش وحافظه
گفتنی هاﺌی دارند،
باز هیچ کدام
کار پاکسازی
ناخودآگاه صاحب
خود را نمی
کند. که بیشتر وسیله
سوء استفاده
برای کاربرد
در زندگی راحت
تر نوع بشری میباشد.
که خود دورتر
شدن از پاکسازی
روان است. پس بادانش
کمتر، سالک عاقل
تر، آثار کیفی
و خدا پسندانه
بیشتری دارد. که
گوﺌی سالک یک شبه
رهروی صد ساله
دیگران را
مینماید. و
عبادت اولیای الهی
عملا همان(
غرق عقلهای
الهی) وحکمتهای
برتر خود
میباشد. که
باز بهره بیشتر
پاکسازی روان
را دارد. و
بقول پیامبر
تفکٌر ساعتی در
انسان سالک بهتر
از هفتاد سال
عبادت ورزان
نیرومند میباشد.
که عابد تنها عبادت
میکند، ولی عارف
معرفت او عبادت
است. ونجات بخش
دیگران نیز میتواند
باشد. غیر
سالکان با
اعمال خیرات و
مبرٌات خود، بی
خبر از جنبه
های منفی کار
خود هستند. وبرای
همان جنبه های
منفی ندانسته،
مجازات الهی و
طبیعی و فطری دارند.
مانند کسی که کمک
مالی بنماید، و
بر کمک گیرنده
منٌت
ویادآوری مداوم
مینماید. که اگر
کمک نمیکرد بهتر
بود. همان
گونه که (بی
دینی) انسان غافل
خیلی بر (
بددینی) قشری
های مذهبی
فضیلت دارد. که
باید( بهدینی)
و تزکیه ساوکی
نمایند.

امام
سجٌاد در حدیث
٠٠١٣ میگوید
هرکس که عقل
او کاملتر نباشد،
پس هلاکت او
آسان خواهد
بود. چه هلاکت
ومرگ انسان
بشری، یا
قهقرای عقلی و
مقام الهی
روحی و از هم
اکنون خود. وبالأخره
پس از مرگ نوع
بشری، (هلاکت
و حلق آویزی)
در دریده شدن
و شکار و
قصٌابی آنان
بیشتر و آسان
تر است. که
سرنوشت هر
حیوانی چنین دریده
شدن میباشد.

مولی
علیٌ در حدیث
٠٠١٤ میگوید
که از جهل فقری
بدتر نیست. و
عدمیٌت
ومحرومیٌت
بدتر از
محرومیٌت
عقلی نمیباشد.
اگر سالک
تقویت عقل کند،
ثروتمندی در
موجودیٌت
آینده خود
دارد. و غیر
سالکان همان
عقل مادی و
جزﺌی نوع بشری
خود را، که از
تولدات زیاد حیوانی
و بشری بدست
آورده بودند
اکنون از دست میدهند.
(خود فقری) سالکان
غنای فکری و
روحی آنان را
میرساند. و
الاٌ حرص و
طمع، بهترین دلیل
کم عقلی وفقر
عقلی است. که
همچنان در
حیوانیٌت نوع
بشری خود غوطه
ور میباشند. مولی
زهد دوره بشری
را بهترین راه
دوری از هر
أمر حرام الهی
میگوید. که سالکان
أمر حرام را
از پیر خود دارند.
که خنثی کننده
ثوابها
وپیشرفتهای
روحی آنها است.
و حلال أمری
بمعنی مجاز و امتیازی
است. اما أمر
واجب سازنده
امتیازات الهی
میباشد. و یا
أمر نیکو کردن
زمینه ساز
ثواب الهی بیشتر
است.

پیامبر
در حدیث ٠٠١٥ میگوید
آی مردم قریش،
یعنی قرٌه
گیران سلوکی، کافی
است که أرزش انسان
دین او باشد. نه
دین بعنوان پیوستگی
گروهی وحزبی، چه
رسد بگروه مذهبی.
که دین ورزی
بقول امام
صادق همان عشق
ورزی با وسیله
الهی سالکان میباشد.
پس کافی است
انسان توجٌه
باین عشق ورزی
سلوکی بکند. که
(دین سلوکی)
سالک را بشهود
برتر تجلٌی الهی
تا عرش رحمان
میرساند. و
خود نیز این
همانی مقام
الهی روح
القدس ربٌ
النوع خود را
مییابد. که شایسته
تولد نوع فوق
بشری هفت هزار
سال بعد بجهان
میگردد. پیامبر
نیز میگوید
أصل وجود
وموجودیٌت
انسان، عقل و
ذات متولد شده
کنونی او
میباشد. که (ژنتیک
روحی) او میگوﺌیم.
که محصول تکاملات
أزلی یک روح فردی،
از تمام انواع
جمادی و گیاهی
و حیوانی، و
فراوان فصول
نوع بشری او میباشد.
پس این أصل
عقلی با انسان
متولد شده، که
با گناهکاری
روحی بعدی
ضعیف تر، و
شایسته تولد قهقراهای
کارماﺌی
میگردد. که گناه
کاری ضدٌ
تکاملات روحی
میباشد. و با
عقل قوی تر
شده نسبت بعقل
جزﺌی
ایدآلیستی
وحقیقت جوﺌی،
سالکان بعقلهای
الهی هفتگانه
متناسب
تجلٌیات الهی میسٌر
نوع بشری، میتواند
بالاتر برود. پس
فهم بیشتر
عبادت الهی
ارزشمندتر
دارد، و خدمات
انسانی او، و
رفتار وگفتار
و کردار
نیکوﺌی دارد. که
هدایت و رفاه
احوال کنونی
دیگران را
تأمین میکند. که
دیگران در وقت
مناسب خود نیز
بتکاملات روحی
خواهند پرداخت.
ولی اکنون
انسانها در تن
و ذهن و روان، نیاز
بتجربه و
بهبودی واقعی
دارند. تا
بعقل ایدآل
طلب برسند، که
بعقلهای الهی
موفق گردند، و
این همانی
مقام الهی
مدبٌران الهی خود
را بیابند.

امام
صادق در حدیث
٠٠١٧ میگوید
هرکس که عاقل بود،
خاتمه و پایان
بهشتی دارد. و
اگر خداوند بخواهد.
که عاقل با
عقل یرومند
خود، سلاح دو لبه
تیز در دست دارد.
هم خودی وهم دشمن
را زخم میزند. که
با عقل نیرومند
میتوان
بدترین گناهان
و انحرافات را
پیدا کرد. که
رهبران سیاسی
و آخوندهای
مذهبی
بحرانهای اجتماعی
را سبب میشوند.
که تبلیغات چی
های جهان میکنند.
پس حقارت عمیق
وسریع در روان
خود و دیگران
را فراهم مینمایند.
و یا با این عقل(
دست از تعقٌل)
خود برمیدارند.
و بعقل پیر
الهی بمعرفی
خداوند اکتفا
میکنند، تا
بعقلهای الهی و
شهودی خود
برسند. و خود
نیز الهی و
پیر الهی چند سالک
خود شود. و
برای تولد نوع
فوق بشری
عقلهای برتری
کسب کند. که با
ولایت مهدی بنور
ربٌ رحمان و
عرش ربٌ برتر
از رحمان برسد.
که تا أبد این عقلهای
برتر در پیش
هست. و هر یک
هزاران برابر
عقل نوع قبلی
دارند. در
حالیکه آینده
های أبدی در (
جبروتها)
وعوالم أرباب نوع
و تجلٌیات
شهودی الهی، هرچه
بالاتر و
بالاترباشد
باز پایانی
ندارند. تا شهود
الله روح الأرواح
ونور الأنوار
ربٌ الأرباب
أهورمزدا در
حدٌ وحدودی نیست.
که نه پایانی دارد
و نه بالاتر
از خود دارد.

امام
باقر در حدیث
٠٠١٨ میگوید
خداوند
مؤاخذه و
محاکمه عباد
وموبدان بنده
خود را که
سالکان هستند،
برحسیب مقام عقلی
آنها، با آنها
و هم اکنون
داوری سلوکی میکند.
برحسب عقل مراتب
شهودی در
ولایت سالکان،
و برحسب عقل مادی
و ایدآل طلبی،
که همه انسانها
وهر حیوانی در
هر نوعی برای زندگی
نوعی خود دارد.

امام
صادق در حدیث
٠٠١٩ میگوید
هرک عقل داشت
دین دارد. و
اگر که دین داشت،
ببهشت میرسد. که
عقل انسان ممکن
است کارش بدین
ورزی نکشد. که
جهنٌم پروری و
لذٌت جوﺌی در بهشت
چهارم موعود
تولد وسلوک
ولایت پیشین
خودرا بنماید،
و محروم از تولد
نوعی بهتر
میشود. که سالکان
در دین ورزی
امتیازات
الهی دارند. واگر
بسلوک و عشق
ورزی بوسیله
الهی وتمرکز و
صبوری و باوری،
و دیگر شرایط سلوک
الهی را داشت،
آنگاه کسی صاحب
دین الهی است. نه
(دین رسمی واسمی)
آخوندهای مذهبی
قشری در همه
ادیان غیر
سلوکی. که هر
روز انسان میتواند
دین ومذهب اسمی
و قشری خود را عوض
کند. و
دکٌٌانی برای کسب
مال بیشتر و
فریب دادن
بیشتر مردم
بکار برد، که آخوندهای
مذهبی میکنند.
دخول بهشت، یا
در بهشت ولایت
و طریقت و
خانقاه پیر
بمعرفی خداوند
و نیز عزلتگاه
سالک در هر
زاویه ای که
باشد. پس
احوال بهشتی و
رؤیاهای
شهودی و
گردشهای
ملکوتی دارند.
چه رسد که کامل
الهی گردد. بخصوص
بهشتهای
چهارگانه وچهار
گونه. ولی نوع
فوق بشری
فرشته گونه در
جهان، که هفت هزار
سال بعد متولد،
برای کسب آینده
های باز
بالاتر الهی وعقلی
ووجودی. که
هریک بهشتی الهی
میباشند. واینک
در ولایت
بمعرفی خداوند
که بهشت فوری سالک
طالب لقای الهی
میباشد.

پیامبر
در حدیث ٠٠٢٠ میگوید
خداوند فضیلتی
بیشتر از عقل
ببندگان خود
نداده است. که
حلاصه، داده
های بزرگتر از
عقل نداده. که
کاملان الهی
بعقلهای مراتب
شهودی رسیده
اند. و تنها
نقطه مشترک
نوع بشری با
نوع فوق بشری
میباشد. این
عقل بیشتر از
عقل مادی، همان
عقل جزﺌی
ایدآل طلبی
مستعدان سلوک الهی
است. که پس از
تزکیه نفس در
تخلیه وتحلیه
و تجلیه های
الهی هفتگانه،
بعقلهای الهی
میرسد. که
قابل قیاس با
عقلهای قبلی نیست.
ولی باز با عقلهای
عظیم تر از
انواع فوق
بشری قابل مقایسه
نمیباشد. که
بطور نا محدود
از هزاران
برابر عقل
آنها میگوﺌیم.
پیامبر ادامه
میدهد، که
خواب انسان عاقل
فضیلت و ثواب بیشتر
ار بیداری
جاهل دارد. که
حتی اگر عبادت
کند جهالت و
شرک وجهنٌم
پرئری کرده
است. و تنها
عبادت سالکان
در توسٌلات
سلوکی و با نور
صورت پیر کامل
خسینی بمعرفی
خداوند مقبول
الهی میباشد. و
نیز (افطار)
عالم فضیلت و
ثواب بیشتر از
(صوم) و روزه
جاهل دارد. حتی
ترک عبادات
کاملان معصوم،
باز فضیلت
میباشد. و
هرگونه خدمات
الهی آنان
برای هدایت
مسلمانان خود،
عین عبادت و
صدها برابر
ارزش بیشتر از
عبادات قلبلی
اولیای الهی میباشد،
که بنجات میرسند.

امام
باقر در حدیث
٠٠٢١ میگوید
کسانی که عقل
ندارند
توجٌهی باین (دین
محمدی) ندارند.
و خداوند
باینان خطابی
ندارد. وقتی(
با اولی
الألباب)
میگوید، یعنی
کسانی که لبٌ
ومغز و محتوای
معقولات الهی
و شهودی دارند.
که کاملان
الهی چنین
میباشند. خداوند
چون عقل را
آفرید دستور
احضار بآن داد.
که عقل پیش آمد.
و باز دستور
دورشدن داد، عقل
نیز انجام داد.
که سالک وکامل
عاقل است که
دستورات واجب،
و ممنوعات رفتاری
پیر را رعایت
میکند. و برای انجام
سلوک الهی و
برای بازگشت
بخلق در
کاملان، و
دوری از گناه
در سالکان
عاقل. وخداوند
سوگند دارد، که
زیباتر و
(أحسن وتحسین)
و تکاملی
بیشتر از عقل
نداده ام. و
پاداش یا عذاب
خود را، مناسب
این عقل شخص
میدهد. کم
عقلان
معافیٌت از
مجازات
ندارند. بلکه
درکارماهای مجدد،
درصورتهای
نوعی بجهنٌم
جهان را دارند.
که بتدریج عقل
مادی نوعی را پیدا
میکنند. آنگاه
در فصل آخر
نوع بشری، وظیفه
سلوک تا نور قاﺌم
را دارند. که
بعقل الهی
برتر برسد. و
الاٌ باز
تولدات مکرر کارماها
بجهان جهنٌمی،
زندگی های نوعی
پر عذاب را
دارند.

مولی
علیٌ در حدیث
٠٠٢٢ میگوید
سینه انسان عاقل
صندوق اسرار
او میباشد. که
دل وروان
ناخودآگاه
سالک عاقل
وشاهد تجلٌیات
الهی و اسرار
الهی، یا همان
ناموسهای الهی،
دریافتها و
أسماء الله و
مراتب شهودی، در
تسمیه محمدی پنج
تن آل عبا
میباشد. که در
ادیان سلوکی دیگر
اسامی محٌلی
خود را دارند. که
تمام هستی
وموجودیٌت
کنونی، همان
مقامات تجلٌی
الهی انسان کامل
است، که ژنتیک
روحی او برای
بازکشت بخلق
پیامبر گونه، و
یا برای تولد نوع
فوق بشری
آینده، که
نزدیکتر
بحقایق الهی و
عقلها و
حکمتهای الهی میباشد.
پس قابل ربوده
شدن اسرارشان،
از دل اولیای الهی
نیست. حتی اگر
کشتار و
حلٌاجی قشری
ها در تن شوند. که
دانشهای
معنوی در
برابر
دانستنی های مینوی
و شهودی قابل قیاس
نمیباشند. دانش
معنوی وعلمی
مفید زندگی
نوع بشری است. ولی
برای زندگی
نوع فوق بشری
هفت هزار سال بعد،
امروز نیاز
بداده های مینوی
الهی میباشد. که
اکنون برای تولد
فوق بشری باید
فراهم کنند. پس
چیزی بهتر از داده
های عقلی الهی
برای آینده سازی
انسانهای مستعد
نیست. و اگر
عقل باشد
تدبیر در
اعمال و أقوال
و پندارهای
انسان الهی تر
خواهد بود. و
جهل بحقایق
الهی وشهودی، فقر
واقعی انسان است.
حتی اگر
ثروتمند مادی باشد.
که لبریز از
اسراف و گناه
شده و شهوتهای
جهنٌمی را
دارند.

پیامبر
در حدیث ٠٠٢٣ میگوید
حتی اگر رفتار
کسی مطلوب شما
بود، بعقل او توجٌه
کنید. که خداوند
برحسب عقل او داوری
میکند. که عقل
کدام سطح الهی
وشهودی را دارد.
و الاٌ انسان
میتواند با
زندگی پر گناه
از عقل مادی
استفاده کند. و
تقش انسان
عاقل و الهی را
بازی کرده که
آخوندها
مینمایند. ولی
در یک بحران
زندگی، تمام این
نقش بازی کردن
ها، چون دود
بهوا میرود. و
هر چیزی را میسوزاند.
عقلهای مادی و
حقیقت جوﺌی
مستعدان، قابل
قیاس با
عقلهای شهودی نمیباشد.
که خود عقلهای
شهودی، هر یک
از دیگری، باندازه
صد سال تجربه علمی
و زندگی تفاوت
دارند. لذا
اعمال و اقوال
اولیای الهی
مفهوم دیگران
نمی باشد.

مولی
علیٌ در حدیث
٠٠٢٤ میگوید مال
و ثروت ارزش عقل
را ندارد، ومصیبتی
عظیم تر از
جهل و نداشتن
عقل الهی نمیباشد.
و نصایح دیگر مولی
علیٌ، که
تشویق بکسب
عقلهای الهی
مناسب مراتب شهودی
سالکان و
کاملان
ولایتهای
الهی ششگانه
مینماید. که
الهامات
لدنٌی مراتب
مربوطه الهی
را دارند. که
بدون سابقه
اطلاع قبلی
حکمتهاﺌی را
بیان میکند.

پیامبر
در حدیث ٠٠٢٦ میگوید
دین بر پایه
عقل است. که
بدون عقل نمایش
دینداری قشری جهنٌم
پروری است. ولی
عقل الهی
حقیقت جوﺌی
مستعدان، و
عقلهای الهی والهامی
اولیای الهی
از مراتب و
سطوح شهود
نهاﺌی خود، همان
دین ورزی عالی
تر است. که از
هر شب سلوکی رهروی
صدساله دیگران
میگوﺌیم. دین ورزی
عشق ورزی است. و
عشق ومحبٌت
بدون عقل و درک
اهمیٌت راه
خود نمیباشد. پس
فریضه های
الهی انسان، که
واجبات عبادی
او است، بر
اساس عقل میباشد.
که چقدر عشق وباوری،
و تسلیم و صبوری
در سلوک الهی
با وساﺌل
الهی، و بقصد
تزکیه نفس در
تخلیه و تحلیه
میتوان داشت. مولا
میگوید، زیرا
شناخت خداوند
با عقل است. و
شناخت شهود تجلٌیلات
بالاتر الهی
حدٌ أکثر عرش رحمان
در نوع بشری، پس
از کسب ایدآل
کمال وعقل ربٌ
النوع خود روح
القدس قاﺌم میباشد.
پس بدون شهود مراتب
الهی، هر درجه
عقلی انسان، باید
جای تردید باشد.
که مبادا
بازیچه عقده
های روانی و
نفس امٌاٌره
ناخودآگاه
قرار گرفته باشد.
که عقده ها بصورت
عقیده ها در حکمتهای
فلسفی و علمی ومادی
بر زبان جاری
میگردد. ولی حکمتهای
الهی نیز پس از
دریافت با
زبان عرفان نظری
و نصایح الهی
بدیگران قابل
انتقال میباشد.
عاقل بخداوند نزدیکتر
از عابد قشری جاهل
بتجلٌیات
الهی است. وحتی
از سالکان
نرسیده بمراحل
نهاﺌی شهود خودی،
که یک مثقال(
برٌ وفرٌ)
عاقل از چهار
هزار سال عبادت
دیگران در راه
خدا، فضیلت
بیشتر ومقام
ومحبوبیٌت الهی
دارد.

پیامبر
درحدیث ٠٠٢٧ میگوید
که قوام
وموجودیٌت
انسانی انسان
عقل او میباشد.
که بدون عقل
دین ورزی وجود
ندارد. قوام و
ستون اصلی موجودیٌت
روح انسان
الهی، شهود قاﺌم
در یک قیامت
سلوکی، با
شهود روح القدس
و عرش رحمان
است. که
عقلهای الهی
را صاحب میشود.
پس رفتار و
کردار و پندار
او نیز الهی تر
میباشد.

امام
صادق در حدیث
٠٠٢٩ میگوید هنگامی
که خداوند
بخواهد نعمتی
را از کسی باز ستاند،
عقل اورا
تغییر میدهد. که
شخصیٌت و عقل
حیوانی تر
ومادی تر پیدا
میکند. بدون
اینکه خود شخص
درک کند، که
عقلش عقب روی
کرده است. که سالخوردگان
فراموشکار
نیر تصوٌر
باطلی دارند، که
عاقلتر و
تجربه دار
میباشند. در
حالیکه
فراموشی ارزش عقل
آنها را کم
میکند. زیرا فراموشی
مرگ تدریجی
عقل است. و
حاضر جواب
بودن عکس فراموشی
است. و دلیل قدرت
عقلی وروانی
انسان میباشد.

امام
صادق در حدیث ٠٠٣٠
میگوید (غوص) و
درون نگری
عقلی هنگام
صحبت نمودن، برای
این است که از باطن
مکنونات قلبی وذهنی
خود، مانند
استخراج
مروارید از دریا،
که حکمتهای
الهی را گفته
باشند. و تنها کاملان
الهی موانع
آلودگی در
روانرا ندارند.
یا کم دارند
که الهامات الهی
خود را سریعا
دریافت
نمیکنند که بر
زبان برانند. گوﺌی
خود آنرا فکر
کرده و ساخته
اند.

مولا
علیٌ در حدیث
٠٠٣١ میگوید
چهار صفت و
خصلت است که انسان
الهی شده دارد.
عفل و دوری از عیب
و فساد در
رفتار وگفتار،
و رعایت أدب
گفتاری
وکرداری در
محضر دیگران. و
نیز جود وبخشش
در مال وعفو
خطاکاران
بخاطر جهل
آنها. که
نتیجه مجموعه
این صفات عقل
است. که همان
مقام الهی روح
فردی است. که باید
بآینده های الهی
برود. و الاٌ
بآینده های قهقرای
کارماهای، در
انواع مجدد
حقیر حیوانیمیروند.
که میمون وخوک
بهترین شانس
تولٌد آنان
میباشد. این عقل
با صفات نیکو
و عملیٌات
ذهنی و عقلی، کاملا
پیچیده و نا
معلوم انسان
وخود متفکٌر میباشد.
که گوﺌی روان
گوینده وروح او،
بعوالم ملکوت
الهی، وحتی چبروتهای
أرباب نوع، ایدآلهای
کمال نوع بشری
میرود و
استخراج جقایق
جدیدی
مینماید. که سالها
وگاهی قرنها
بعد قابل درک دیگران
میگردد.

امام
عسکری در حدیث
٠٠٣٣ میگوید
زیباﺌی صورت
أمر ظاهری از
جسم وتن وصورت
انسان برای ناظران
دیگر میباشد. تا
عقده های روانی
ناظران چه کیفیٌتی
داشته باشد. که
هرکس برای خود
زیباﺌی های
خاص خود را دارد.
ولی زیباﺌی
عقلی جمال باطنی،
وروان و روح الهی
انسان میباشد.
که در اولیای الهی
تا سطح عرش رحمان
رسیده باشند، عقل
الهی تر رحمان
نادیده را
دارند. آنگاه
آن معقولات و
الهامات را، بزبان
بشری و قدرت أدبی
و لغوی خود
تبدیل وترجمه وتنزیل
منطقی
مینماید که
مفهوم دیگران گردد.
حتی زیباﺌی عقلی
انسان کامل، ویا
کسانی که از
تولدات پیشین کمالات
شهود مراتب الهی
بالاتر داشته
باشند. اگر
جمال وزیباﺌی
صورت و تن
داشته باشند، شنوندگان
خود را خسته
نمیکند. که زیبا
رویان وصورت، ولی
زشت سیرت، شنودگان
خود را خسته و
از رفتار آنها
رنج میبرند و
دوری میکنند. و
سالکان در
دوره سلوک، شرایط
لازم زیباﺌی
عقلی وروانی
از خداوند و
پیر الهی خود
میآموزند، که
محبوبیٌتی بین
دیگران
مییابند.

مولا
علیٌ در حدیث
٠٠٣٤ میگوید صبوری
بشمشیر و خون
است. و عقل چون
شمشیر برٌان
میباشد. پس با
صبر خود معایب
عقل خود را
بپوشان. که سالکان
با پیر الهی خود
رعایت میکنند.
و حتی کاملان
با گذشت خود
هر رفتاری
نامطلوب
دیگران، درس
عبرتی در
اصلاح عقل و
روان خود
میگیرند. و با
عقل خود باید
با نفس وهوس
روان امٌاره
جنگید. که همان
خویشتن داری
بسیار مهم
سالکان
میباشد.

مولا
علیٌ در حدیث
٠٠٣٥ میگوید
رؤیت رؤیاﺌی
عوالم الهی و
شهودی با چشم
تن نیست. که
بسیار خطا
بینی در چشم
تن داریم. اگر
عقل وپاکی روان
بچشم تن کمک
نکند که چه می
بید. ولی اگر
بعقل الهی مراجعه
شود، با حکمت
و نصیحت و( نصح الهی)
ومعراجی خواهد
بود. که سالکان
با عقل پیر
کامل الهی خود،
تعلیمات
وهدایتهای
برای رسیدن باسراء
و عوالم الهی،
که همان ( نصح بنی
اسراﺌیل) است. سالکان
الهی بایل وایلیا
بشهود مصطفوی
میتوانند
باین عقلهای الهی
وحکمتهای
ملکوتی برسند.
گرچه بنظر
میرسد که انسان
خودش تفکٌر
نموده است. وتمام
دستورات سلوکی
همه طریقتهای الهی
ولایتهای ششگانه
اولی
العزمهای
ششگانه، و
هزاران شاخه
تجربیٌات
شاهدان موفق کامل
این ادیان، از
گونه حکمتهای عقلی
است. که گاهی بنظر
میرسد، کاربرد
جهان بشری
انسان غیر
سالک را ندارد.

پیامبر
در حدیث ٠٠٣٦ میگوید
هر کاری وسیله
و امکاناتی میخواهد.
ووسیله کار
مؤمن عقل او میباشد.
عقل ایدآل طلبی،
که عقل پیر
الهی حسینی سالک
بمعرفی خداوند
میباشد. و نیز عقلهای
هر یک از مراتب
شهودی رؤیاﺌی،
ویا در بیداری
و تفکٌر
بازگشتگان بخلق
پیامبر گونه، که
برای چند سالک
خود دارد. عقل
مادی وسیله زندگی
بشری است. و
عقل ایدآل
طلبی وسیله زندگی
سالکان است. که
بهدف عقل الهی
مراتب شهودی آخر
میسٌر خود برسد.
وظیفه نوع
بشری رسیدن حتمی،
بفرمان کن فیکون
که بعقل نور
قاﺌم روح القدس
برسد. تا
بتواند بانواع
فوق بشری در
آینده های این
حهانی برسد. وشاهدان
عرش رحمان بیش
از وظیفه الهی،
تعالی مقام شهودی
وارتباط
بجبروت دوم ربٌ
رحمان دارند
که تا زنده باشند.
که جلوتر از
زمان خود در
عقل وحکمت و
اخلاق و رفتار
وکرامات دیگر میباشند.
پیامبر نیز میگوید،
که عقل( چوپان)
هر قوم یا اوم
کنندگان
میبیاشد. و
کالای مجتهدین
که جهد
کنندگان در امور
الهی و عقلی
آنها است. ولی نه
مجتهد آخوند
قشری تنبل و
بیکاره منفور
الهی که تزکیه
نفس لازم را
ندارد. ومدام لبریز
از عقده ها و
گناه مینماید.
زیرا هر چیزی
ویران شدنی است.
وتنها آخرت و
عاقبت انسان
آینده، انسانی
که با عقل
الهی تر آباد
میگردد. وقتی
که انسانی کامل
و عابد موبد
شد. وراهنمای
مسلمان صادق
وسالک، تقلید و
پیروی از عقل
اولیای الهی
خود دارد.

مولی
علیٌ در حدیث
٠٠٣٧ میگوید هیچ
وسیله ای بهتر
از عقل نیست
اگر الهی باشد.
که عقل مادی
همان جهل از
عقلهای الهی میباشد.
پس( طینت) و ذات انسان
عقل او است. ودوری
عاقل، بهتر از
(وصلت)او در جامعه
است. که عملا
خراب کننده
وصلت وارتباط
خود با خداوند،
وحتی با ولایت
خود میباشد. وهرچه
عقل بیشتری
نباشد زمینه
قتل وکشته شدن
جاهل آماده تر
است. چه بمیرد
و یا در
کارماها
سربریده شود.

مولی
علیٌ در حدیث
٠٠٣٨ میگوید
زیباﺌی در کفتار
است، ولی کمال
در عقل میباشد.
زیباﺌی طبیعی
تن و زیباﺌی
تصنٌعی انسان
که خود را
نیکو نشان
بدهد و تظاهر بنیکوﺌی
کند، ویا گفتار
أدبی ومعنوی
بیان کند. که
دوامی ندارد. وچون
کمال اولیای الهی
نیست. که ذاتا
و بطور داﺌم و
طبیعی بنظر
خواهد رسید. که
عادات و اخلاق
و زیباﺌی های
تصنٌعی انسان،
در بحرانهای
اجتماعی و
امنیٌتی
بسرعت فراموش
میشوند، و
بحالت توحٌش
قبلی خود باز
میگردند. عقل
مادی وحماقت
غیر سالکان، دنباله
مبارزات غیر
الهی دوره طفولیٌت
ببعد شخص میباشد.
وآنچه تثبیت
شخص از عادات واخلاق
وعقاید شده
همه عمر باقی میماند.
و امکان اصلاح
ندارند. ولی سالکان
با پاکسازی روان
خود از خوب وبد،
بعقلهای الهی میرسند.
که تنها ذخیره
روح انسان برای
آینده پس ار مرگ
میباشد. و
اعمالی که با
عقل صورت گرفت،
گنجینه های پر
قیمت انسان
میباشد.

مولی
علیٌ در حدیث
٠٠٣٩ میگوید
عقلها امامان
و هادیان، افکار
وگفتار انسان
میباشند. که
افکار اولیای الهی
از نوع الهی و
آینده های نیامده
میباشد. گفتار
باعقل الهی و
گفتار باعقل مادی
همه بیک نام هستند.
ولی بسیار فاصله
وتفاوت در
ارزشها و
حقیقت داشتن دارند.

پیامبر
در حدیث ٠٠٤٠
میگوید از عقل
ارشاد وهدایت بخواهید.
که آن عقل الهی
پیر کامل الهی
بمعرفی خداوند،
بطالب لقای الهی
روح القدس، وسیله
ارشاد سالکان میباشد.
پس هرگز با آن سرکشی
نکنید که پشیمان
میشوید. که دستورات
و هدایت پیر
الهی بمعرفی خداوند
را نباید
سرکشی نمود. که
باعث محرومیٌت
از مراتب
شهودی و
نداشتن بهشتهای
الهی بیشتر
میباشد. چه
رسد که بقهقراهای
عقلی و
کارماهای در
نسخ ومسخ بدتر
میشوند. وحتی در
فسخ گیاهی ورسخ
جمادی ووسخ تحت
جمادی. که
آنگاه دوباره و
حتی صد باره، باید
بفرمان کن
فیکون أزلی
أبدی، از نردبان
انواع بهمین نوع
بشری، و پس از صدها
هزار وحتی میلیونها
سال، عذاب زندگی
های نوعی جهان
را کشید. که
همین سلوک الهی
تا نور قاﺌم
را باید انجام
داد. که ببی
نهایت انواع فوق
بشری پیش رفت. وهربار
نزدیکتر در
بازگشت بخداوند
نمود. کاری که
اینک امکان دارد،
ولی پس از
رنجها باید
نمود. که برای همین
هستی وموچودات
هستی آفریده شده
اند. و تنها
هدف الهی است.

پیامبر
در حدیث ٠٠٤١ میگوید
عقل آفریده الهی
و از فرشته ای است،
که سرهای زیادی
دارد. که بتعداد
مخلوقلات و تا
روز قیامت است.
عقل انسانها
در کمیٌت، و
سطح کیفیٌت
تکاملی و طبیعی
در اولیای
الهی هست. که اینان
فرشتگان خدا هستند.
و تا شهود قاﺌم
تربیت سالک
برای شخص، آفریده
شدن بیشتر
عقلی او میباشد.
که هر کدام از
شهودها عقل مربوطه
را دارند. گوﺌی
در آینده های
نوع بشری، تا
آغاز نوع فوق
بشری ادامه خواهد
داشت. که عقل مربٌیان
الهی نوع فوق
بشری مهدویان،
شاهد نور
رحمان و عرش ربٌ
برتر از رحمان،
تا چهار صد هزار
سال بعد از بعثت
و رسالت مهدوی،
سطوح برتر
طبیعی عقل خود
را خواهند
داشت. که ما از هزاران
برابر عقل نوع
بشری میگوﺌیم.
و هر سری وجه
وصورت و جنبه
ای ار حقیقت
را دارد. که نه فقط
عقلهای مادی بشری
یکسانی مقام الهی
باهم را
ندارند، که حتی
عقلهای
اولیای الهی نیز
تا زنده باشند،
یکسانی شهودی
دارند ولی یکسانی
حکمتهای عقلی
و الهامات لدنٌی
را ندارند. که
مناسب زمان
خود میباشند. و
بمرور زمان
عقلهای جمعی انسانها،
ودر فصول نوع
بشری برتر پیدا
میشود. که الفبای
عقلی نسلهای جدید
میباشد. و
سالکان هستند
که میتوانند با
تخلیه وتحلیه وتجلیه
های هفتگانه، خود
را بجلو پرتاب
کنند. که تا
هفت هزار سال نیامده
را، از لحاظ
تربیتهای نوعی
و عقلی و روحی
از خداوند
مییابند. و
حتی اندیشه
های علمی ومادی
که تکامل خود
را دارند، از نوع
أندیشه علمی و
تکنولوجی میباشد.
که قسمت ظاهری
و ناچیز
أندیشه های
عقلانی
انسانهای الهی
میباشد. واولیای
الهی قدرت کسب
علمی وتکنیکی
بزرگی دارند. ولی
باز دل از (
ذخیره آخرت) و
عقلها وحکمتهای
الهی خود نمی کنند.
تا برای تولد نوع
فوق بشری، کرامات
بالفعل و
بالقوٌه نوع
فوق بشری بیشتری
داشته باشند. و
زودتر بسلوک مهدوی
وشهود نور
رحمان برسند. که
چهارصد هزار
سال بی نیازی بتولدات
چهنمی جهان را
داشته باشند. که
بهشت سوم عرشی
کاملان الهی میگوﺌیم.

امام
باقر در حدیث
٠٠٤٢ میگوید خشونت،
کار کبد انسان
است. و حیا کار
روان انسان
میباشد. و عقل مسکنش
در قلب یا
همان
ناخودآگاه
روان میباشد. کبد
سمبول اعمال
تن است. و ذهن و
تفکٌر انسان باعث
رعایت حیا وخویشتن
داری میشود. ولی
ژنتیک روحی جایگاه
عقل مراتب
شهودی و الهی
بالاتر میباشد.
و الاٌ عقل مادی
غیر سالکان، در
همان عقده های
روانی آنان است.
که بشکل دهنده
عقیده شخصی
درآمده است.

پیامبر
در حدیث ٠٠٤٣
میگوید سرور تمام
اعمال انسان
برای هر دو جهان
عقل است. که در زندگی
نوع بشری، چگونه
عقل مادی بضرر
انسان بکار نرود.
و در سلوک و
نجات برای نوع
فوق بشری، چگونگی
عقلهای الهی برتر،
تا سطح عقل
عرش رحمان را
یافت. و ذخیره آخرت
باز بیشتری
فراهم نمود. که
کرامات بالفعل
و امکانات بالقوٌه
بیشتری برای انسان
نوع فوق بشری
و در ولایت مهدوی
را هرچه بیشتر
در کمیٌت
وکیفیٌت جمع
آوری نمود. که
شاید بدون کارماهای
حقیرتر از نوع
فوق بشری بود. پیامبر
میگوید ستون و
أصل و ذات
مؤمن کامل عقل
او میباشد. و
ارزش عبادت
مؤمن سالک، برحسب
درجه عقل و
مقام شهودی وپاکی
روان تزکیه شده
او میباشد. گرچه
بقول پیامبر خداوند
با پاکسازی کمتر
از ده در صد
روحی را بنجات
میرساند. تا
در انواع فوق
بشری وعقلهای بیشتر،
بتوان معایب ذاتی
خود را شناخت. که
اینک امکان
فهمیدن آنها برای
بشر نیست.

امام
صادق در حدیث
٠٠٤٤ میگوید خداوند
عقل را از چهار
چیز ساخته است.
علم آگاهی، و
قدرت توان، واز
نور راهنما، ومشیٌت
اراده الهی. در
کار( أمر الهی) یا
همان سلوک الهی
است. البته
برای عقل
توصیف و تعریف
علمی بیشتری
میتوان کرد. که
پیامبر برحسب
زمان
وانسانهای
اطراف خود، در
این چهار عامل
که همگی سلوک الهی
هستند، خلاصه
نموده است. که
علم ودانش
مفید آگاهی
آغاز از شهود
حسینی پیر کامل،
نخستین وسیله
شهود سالک بمعرفی
خداوند. که در
رؤیا برای
طالب لقای الهی
نور قاﺌم، و
قدرت و توان
نیز همان استعداد
قبلی از تکاملات
پیشین یک روح فردی
در تولٌدات
بشری قبلی او است.
که قبلا بکدام
شهودهای ولایتهای
پنجگانه
رسیده است. که میخواهد
اینک ادامه تکامل
روح تا نور
قاﺌم را بیابدف
آنگاه توان و
جدیٌت سالک در
کار او مؤثٌر
میباشد. ونه
توان تن مادی. و
نور نیر وسیله
الهی راهنمای پیر
کامل، برای توسٌل
عبادی از ره
رفته موفق، بنور
برتر الهی میباشد.
که راهنما
روشن کننده
چند قدم جلوتر
رهرو میباشد. که
چلوتر معمولا تاریک
است. وباعث انحراف
وگمگشتگی رهرو
میباشد. ومشیٌت
الهی باز خکان
خواست خود انسان
و خواست پیر
الهی او است. و
بخصوص خواست
خداوند قبل و
بعد از داوری
الهی از کیفیٌت
و کمٌیت پاکسازی
روان سالک
میباشد. که
أمر خدا تنها سلوک
الهی است. و نه مسلمانی
قشری بودن. که
ابلیس پرستی و
جهنٌم پروری و
شرک بخدا میتواند
باشد. که
ولایت فقیه
سفیه آخوندی
را شریک ولایت
الهی زمان قرار
داده است. لذا خداوند
عقل را بر
اساس علم و
آگاهی شهودها
و در ملکوت و
عوالم الهی
قرار داده است.
که سالکان باید
بدرجه معراجهای
روانی و
رؤیاﺌی
بعوالم الهی و
شهودی خود برسند.
یعنی تمام کار
عقل و دین و
رضایت خداوند،
و بهشت روح انسان
در کار شهود سلوکی،
با تجلٌیات
هفتگانه ولایت
محمدی تا عرش رحمان
است. که اولی
العزمهای پیشین
باین سطح
نرسیدند. و
تولد مجدد
بجهان بصورت
بشری بهتر، سالک
ولایت محمدی
بنور قاﺌم و
عرش رحمان، و
نیز انواع فوق
بشری خواهند
رسید. که روح
مسیح در صورت مولا،
و روح زردشت
بصورت امام سجٌاد
در تولد بهتر در
ولایت محمدی بنور
قاﺌم و عرش رحمان
نیز رسیدند. تا
باز درنوع فوق
بشری بنور رحمان
نیز برسند.

امام
باقر در حدیث ٠٠٤٥
میگوید وقتی خداوند
نخست عقل را
آفرید، آنرا مورد
آزمایش قرار
داد. که دستور رفتن
وسپس دستور بازگشت
داد. که عقل آنرا
اجرا نمود. که سالک
دستورات پیر
کامل بمعرفی
خداوند، این تسلیم
و اطاعت را
نشان میدهد. پس
خداوند گفت که
تو محبوبترین
مخلوق من هستی.
یعنی کامل الهی
صاحب این عقل برترالهی،
محبوب تر برای
خداوند است. و
خداوند ادامه
میدهد، که(
أمر و نهی) و
پاداش آن، یا عذاب
ومجازات خود
را بر حسب عقل
شخص خواهد بود.
یا با درجه
ادراک سالک از
کاری که میکند.
و با فهم و
نیٌت قبلی او
باشد.

پیامبر
درحدیث ٠٠٤٨
میگوید خداوند
عقل را از نوری
در مخزن سرٌی
و الهی خود
آفرید. که صاحب
عقل سابقه
اطلاعی از آن نداشت.
که الهامی
لدنٌی و الهی
بوده است. بطوریکه
پیامبران از
آن آگاه
میشندند. در
باره ولایت محمد
و کاملان ولایت
محمدی، و همان
تصوٌف ایرانی
است، که مسیح وزردشت
نیز از شهود
قاﺌم و عرش
رحمان، و
عقلها
وحکمتهای
مربوطه آن
مراتب الهی
خبر نداشتند. که
در تولد مجدد
بشری، بعنوان
سالک مطیع
اولیای الهی
زنده محمدی، آنان
نیز بهمان
مراتب شهودی
میرسند. که مسیح
در صورت علیٌ
و زردشت، در
صورت بشری بهتر
امام سجٌاد رسید.
لذا عقل را تن،
و فهم و ادراک
را روح آن دانست.
و زهد و
درویشی سراسر عقل،
و حیا را چشمان
آن، وحکمت را زبان
او، و نرمش
اخلاقی را
همٌت وسعی، و
رحمتهای الهی را
قلب و ژنتیک
روحی دانست. سپس
خداوند عقل را
بدو چیز دیکر
تقویت نمود. که
سالکان در
عزلتگاه خود دارند.
یقین و باوری
و نیز یگانگی
ووحدت وجود
شاهد در شهود
ومشهود خود، و
صدق و آرامش و
اخلاص و کرامت
ودهش و قتاعت
و تسلیم
بدستورات پیر
و سپاس نهاﺌی
سالک. وسالک
در هر مرحله
از پیشرفتهای
خود که بعقل
الهی و شهود عرش
رحمان برسد. و
چون خداوند
باین عقل کامل
الهی شده گفت
حرف بزن، آنگاه
سپاس خدا کرد. و
عقیده خودرا
درباره
خداوند و
شناخت عرفان خودرا
نمود. که هر
کامل الهی در
بازگشت بخلق
در مجالس و در
نوشته های خود
دارد. و لذا
خداوند گفت
شرافت و مقام عالی
را بتو عقل
الهی شده، در
عرش رحمان
میدهم. که
پیامبری تازه نفس
بخلق باز
میگردد. و
پاداش و عقاب
با عقل میدهم. پس
عقل گفت خدایا،
مرا بآنچه
آفریدی شفاعت بده،
که عفو از
گذشته ها است. یا
شهود نهاﺌی
که همیشه روح القدس
بوده باشد. آغاز
از پیر حسینی
تا مقام
بالاتر
مصطفوی و بالاتر.

امام
رضا در حدیث
٠٠٤٩ پاسخ پرسشی
را میدهد که
گفت، اینک
حجٌت خدا عقل است.
نمی گوید مقام
امام زمان یا
هر کامل الهی (
حجٌت) است. که
همان( وسیله
حجٌ أکبر)
شهود قاﺌم
برای سالکان من
هستم. که امام
زمان خود بود. که
میگوید عقل حجٌت
است. که هر کامل
الهی برای
سالکان خود
هست. اگر عقل
انسان خدا جو
حجٌت خود را
بخواهد خداوند
اورا بطالب
الهی هدایت میکند.
که عقل الهی
را بوی نشان بدهد.
صدق وکذب کسی
را بخصوص سالک
طالب لقای الهی
را میگوید.

امام
باقر در حدیث ٠٠٥٠
میگوید عبادت بدون
عمل نیست، که
عبادت در عامل
باید باشد. که
امید وخیر از
آن دارد. شایستگی
خیر یا تکامل
سلوکی که
مستعدان از تولدات
پیشین دارند. بقیه
همچنان در
حیوانیٌت نوع
بشری خود هستند.
واولیا شرٌی
از آنان دیده
نمیشود. و کمی
خیر را زیاد
میداند، و
زیاد خیر
وکمال را در
خود همچنان کم
میبیند. و از طلب
علم و شهود
خسته نمیشود. و
در تمام عمر
مغرور
نمیگردد. وذلٌت
سلوکی را بر
عزٌت دنیوی
ترجیح میدهد. و
فقر برای او
بهتر از ثروت است.
و اکتفا بعزت أندک
زنده بودن
دارد. و هر
کدام را ببیند
اورا بهتر از خود
میداند. زیرا
بیشتر در صدد تکامل
است. مردم را با
خیر وکمال و
تقوای بیشتر
از خود میداند.
وخود را از شرور
درکفر میداند.
برای خیر
تواضع دارد
چون بوی برسد. بخصوص
پیر کامل
حسینی. و اگر
شرٌی دید، میگوید
شاید خیری در
باطن دارد که
آنرا نمیبید. چون
دانست برتر و
سیٌد و سرور
أهل زمان خود
میشود. وقتی
که بکمال الهی
وبازگشت بخلق
رسید.

امام
باقر در حدیث
٠٠٥١ میگوید
خداوند روز
قیامت، برای شهود
قاﺌم، محاسبه
انسان را
برحسب مقدار
عقل او که در
دنیا داشته مینماید.
عقل مادی عوام
و حیوانی است. و
سالکان عقل
مراتب شهودی
خود را دارند. و
ناجیان برحسب عقل
مصطفوی وحوض
کوثری که
دارند. و
أنبیا با مردم
برحسب عقل آنها
صحبت و رفتار میکنند.
زیرا دیکتاتوری
و اجباری
بدیگران ندارند.

امام
صادق درحدیث
٠٠٥٢ از پیامبر
نقل میکند، اعتبار
عقلی انسان در
طول ریش و نقش انگشتری
او ویا شهرت وی
هست. که شاید امام
شوخی کرده باشد،
که اینها دلیل
وعلامت عقل نیستند.
که دلیل
ریاکاری و
قشری گری
مذهبی میباشد.

پیامبر
در حدیث ٠٠٥٣ میگوید
عقل در سه
قسمت تقسیم
شده. یا عقل
دارد و یا
تکمیل عقل میکند،
که بشهود
بالاتر وعقل
الهی تر برسد. و
یا که عقلی ندارد
و شناخت خدا
را ندارد. که طاعت
پیر سلوکی وی
میباشد. ودیگر
شرایط سلوک الهی
را دارد.

امام
صادق در حدیث
٠٠٥٤ میکوید
اکنون انسان
درحال تکمیل و
تصحیح میباشد.
مقام عقل را
از نور عرش
میگوید. که عرش
رحمان برای کامل
محمدی است. ونیز
خداوند جاهل
را ار آب شور
از دریای
تاریک آفریده،
که اطاعت بپیر
و پیامبر خداوند
را نکرده است. که
فرمان سلوک الهی
و دستور پیر
الهی را اجرا نمیکند.
پس اورا تکفیر
ولعنت کرد. که
اینان همان ابلیس
های آخوند
هستند. و برای عقل
٧٥ لشگریان خیر
میشمارد، که
ببیشتر هم هستند.
و برای جهل
نیز ٧٥
لشکریان میکوید.
و امام
لشکریان خیر
را میشمارد. مانند
ایمان وتصدیق
و امید و
عدالت و رضایت
و بقیه را، کاملان
بسالکان خود میگویند.
وهرچه پیر
بگوید خدا و
پیامبر برای سالک
کلامی الهی و
سلوکی گفته
است.

پیامبر
در حدیث ٠٠٥٥ میگوید
عقل عقال
ووسیله بستن پای
جهل است. چون بستن
پای شتر. و نفس
حیوانی انسان
چون هر حیوانی
است، که بدون
عقل در حیرت
است. و از عقل
حلم و جبر، با رؤیاهای
شهودی یا
آگاهی الهی میباشد.
و از آگاهی
رشد وعفٌت
ومصونیٌت و
حیا از یگدیگران
پیدا میشوند. و
ادامه خیر و
تکامل و وزین بودن
و نفرت از
شرارت، و
اطاعتت از
ناصح الهی خود.
که احکام
سلوکی نصیحت
وهمان (نصح بنی
ایراﺌیل)
طالبان اسراء
میباشد. ولی
برای سالک جبری
نیست. مگر خود باید
بخواهد انجام بدهد.
و پیامبر
بتفصیل شاخه
های منشعب شده
از علم و خیر
را میشمارد. که
پیر سالک نیز
خواهد گفت، که
بسلامت روح
منجر میگردد. و
حکمت و شرافت
و هدایت و
ثواب. که طوبا
یعنی خوشا
بحال مجری این
راه الهی. و
هریک از صفات
را شاخه ای از
درخت حکمت میگوید.
و بأصل حدیث
باید مراجعه کرد.

امام
صادق در حدیث ٠٠٥٩
در تعریف عقل
میگوید، آنچه
با آن میتوان
راه رحمان را
پرستید. و
ببهشت او رسید.
و در عرش رحمان
شهود آخر عرشی
ولایت محمدی.

پیامبر
در حدیث ٠٠٦١
میگوید صفت
عاقل، آرزوی
دانستن هرچه
جاهل آن است. که
مراتب شهود
برتر میباشد. و
هر ستمگر بخود
را می بخشد، وتواضع
بپاﺌین تر
دارد. و
مسابقه با
بالاتران
دارد. که
بآنها برسد. و
بفرٌ و برٌ الهی
برسد. اگر در
گفتنی خیر نداشت
پس سکوت میکند.
و در أمر شرٌ
داخل نمیشود. و
سپس پیامبر از
صفات جهل
میشمرد. که
باید بأصل
حدیث مراجعه کرد.

مولا
علیٌ در حدیث
٠٠٦٢ میگوید
عقل هر غصٌه
ای را تحمٌل
کردن است. و
مصیبتی را صبر
نمودن و با
دوستان مدارا
کردن.

امام
صادق در حدیث
٠٠٦٣ میگوید
عاقل در برابر
حق ذلیل وتسلیم
است. و در برابر
باطل خصم میباشد.
ترک دنیا
میکند ولی ترک
دین خود نمی نماید.
صادق القول و
صواب فعل دارد
وکار درست
میکند. وعاقل کاری
نمیکند که اورا
متٌهم کنند. که
آخوندها
کاملان را
متهم و تکفیر
مینمایند. هوس
روان، دشمن
عقل ومخالف حق
و قریت باطل
میباشد. و
شهوت در حرام
خوردن، وغفلت
از وظایف الهی
و اهانت
بمقررات سلوکی
ندارد.

پیامبر
در حدیث ٠٠٦٤ میگوید
عاقل زمان را
چهار قسمت
میکند. ساعتی
در مناجات ربٌ
خود، و ساعتی
محاسبه نفس اماره
خود، و ساعتی
که مراجعه
بأهل علم سلوک
و شهود میکند،
و ساعتی برای
لذٌت حلال خود.

پیامبر
در حدیث ٠٠٦٥ میگوید
نگوﺌید فلان دیوانه
است که او بیمار
میباشد. دیوانه
کسی است که
دنیا را بر
آخرت ترجیح
میدهد. تولد مسخ
حیوانی پس از
مرگ را بر
تولد فوق بشری
هفت هزار سال
بعد ترجیح
میدهد. که در
مسخ حیوانی هزاران
برابر عقل
بشری او کم
میشود. و در
نوع فوق بشری
هزاران برابر
عقل الهی بیشتر
خواهند داشت.

پیامبر
در حدیث ٠٠٦٦ میگوید
تعریف عقل آن
است که عمل
بطاعت خدا نمود
که عاقلان میکنند.
عمل بسلوک
الهی از پیر و
پیامبر است. که
هر کار دیگر انسان
در جهان، جنبه
های منفی آن
بار مسؤلیٌت
روحی را بیشتر
میکند.

مولی
علیٌ در حدیث
٠٠٦٧ میگوید
عاقل آن نیست
که شاخص وانگشت
نما شود. مگر
در کسب معاش و
یا قدمی برای (
معاد) وهمان
بازگشت بجهان
پس از سلوک. ویا
لدٌتی که حرام
نباشد. امور مجاز
سالکان که حلال
سالک است ولی
حرام وواجب
نیست. و
تأثیری در کار
تزکیه نفس
سالک ندارد.

پیامبر
در حدیث ٠٠٦٨ میگوید
در ایمان
بهترین کار پس
ار عقل، کسب محبٌت
مردم است. که
تحبیب آنان
شانس فهم
نصایح سلوکی
انسان کامل را
بیشتر
مینماید. عاقلترین
مردم با
اینکه( محسن
در تحسین) و
تکامل است. باز
ترسان خدا است.
که همچنان حقٌ
مطلب را أدا نکرده
باشد. و
جاهلترین مردم
بدکاران، که
احساس امنیٌت
در کار خود مینماید.

مولی
علیٌ در حدیث
٠٠٦٩ میگوید
عاقل کسی است
که با کسی
صحبت نمیکند، که
بداند تکذیب
او مینمایند. و
درخواستی از کسی
نمیکند که میداند
نخواهند داد. و
کاری نمیکند
که باید معذرت
بخواهد. و یا
امیدی بکسی
داشته باشد که
مطمأن است نا
امید نمیکند. و
عاقل همیشه
توکٌل بخدا دارد.

امام
صادق در حدیث ٠٠٧٠
میگوید بهترین
طبیعت عقل عبادت
است. که همان سلوک
الهی است. و
مطمأن ترین
صحبت علم وآگاهی،
کسب شهود تجلٌیات
الهی است. و نه علوم
فیزیکی. که
تنها مفید زندگی
رفاهی بیشتر
بشری است. ولی
آنها فرصت
ستمکاری
بیشتر میدهند.
مانند مال ومقام
و شهرت. و
بهترین شانس
عقل کسب حکمت الهی
است. و بهترین ذخیره
دنیا نیکوکاری
و تکامل روح
در سلوک الهی است.

امام
صادق د ر حدیث ٠٠٧٢
میگوید کمال
عقل در سه چیز است،
تواضع بخدا یا
برای خدا ونیکوﺌی
و یقین. ( یقین) یعنی
یگانگی سالک
با مراتب الهی.
که یقین معرٌب
(یگین و یگانه)
فارسی قوم زردشتی
قریش است. و
سکوت مگر در
أمر خدا و
تکامل و هدایت
و بهبودی
احوال دیگران.

امام
باقر در حدیث ٠٠٧٤
میگوید
خداوند آدم را
آفرید و اجلش را
برابر چشم او
قرار داد و
امید را پشت سر
او. ولی چون
آدم افسانه ای
خطا کرد، امید
را در برابر
چشمش و أجلش
را پشت سر در یا
بی اعتناﺌی
قرار داد. که امام
ار فرق سالک و
غیر سالک باز
میگوید.

پیامبر
در حدیث ٠٠٧٥
میگوید عاقل کسی
است که اطاعت
خدا کند و از
زشتی دوزی نماید.
و دوری از
هرکار غیر مهم
و غیر( هوم و
اوم )سلوکی. و
جاهل سرکش خدا
است. با اینکه
زیبا روی و
مهم بنظر
میرسد. بهترین
و با فضیلت
ترین مردم
عاقلترین
هستند. که
اولیای الهی
فضاﺌل الهی
دارند.

امام
صادق در حدیث
٠٠٧٦ میگوید
عاقل دوبار از
سوراخی نیش
مار نمی خورد. که
تکرار خطا
نماید.

امام
صادق در حدیث ٠٠٧٧
میگوید اگر خواستی
عقل کسی را
امتحان کنی، صحبت
غیر ممکن را
مطرح کن. اگر
نصدیق کرد
آنگاه غیر
عاقل خواهد بود.
و اگر تصدیق کرد
حاهل در امور
مادی است. ولی در
امور الهی چنین
نیست. که (
ایمان قبل از تجربه)
است. ولی در
علم (تجربه
قبل از ایمان)
میباشد.

امام
صادق در حدیث ٠٠٧٨
میگوید نظر کردن
زیاد بعلم و
آگاهی، یا همان
تمرکز در
وسیله شهودی و
توسٌل عبادی میباشد.
که عقل باز مینماید.
درامور مادی و
میکانیکی
ربطی بکار عقل
ندارند. آموختن
عملی علم الهی
استنه آموحتن
عرفان نظری.

امام
کاظم در حدیثهای
طولنی ٠٠٧٩ میگوید
خداوند مژده
بأهل عقل و
فهم در کتابش
میدهد. چه کتاب
قرآن عثمانبی
یا کتاب وپیمان
مقرر سلوکی که
باید بنجات
رسید. زیرا بهترین
کلام را
میشنوند و
بدان عمل
میکنند. که در
سلوک الهی
چنین میباشد. که
صحبت و دلیل
را عاقلان دارند.
و بیان بهتر
میکنند که در
باره ربوبیٌت
خدا وتربیت
الهی میگویند.

مولی
غلیٌ در حدیث
٠٠٨٥ میگوید
عاقل کسی است
که باطل را
نمیپذیرد، و زبانش
با دلش و فکرش
یکی است. ولی احمق
قلبش ورای زبانش
میباشد. که ارتباطی
باهم ندارند. هرچه
عقل بیشتر میشود
کلام کمتر
میگردد. که خلاصه
گوﺌی میشود. ولی
در لزوم هدایت
دیگران، پر گوﺌی
را لازم دارند.
جاهل افراط و
تفریط دارد. ولی
عاقل مناسب هر
کاری را میکند.
عقل کافی است
که بانسان
بگوید راهی که
میروی نا درست
است. و عقل با
ولادت است و
عقل الهی
وذاتی میباشد.
و علم آموختن
است. چه علم مادی
یا آگاهی های
سلوکی. و
مجالس الهی
باعث مزید علم
است. هم نشینی
جاهل عقل را کم
میکند. ثبات کار
عقل است. و غضب جاهل
در کلام او
است، و غضب عاقل
در افعال او
میباشد. که عقل
ها موهبت الهی
هستند. در أصل
ذات در تولٌد،
ویا در سلوک و
شهود. ولی
آداب واخلاق
کسبی هستند. میتوان
آمو. خت یا تغییر
آن داد. با
سفیهان فساد
اخلاق، و با
عاقلان صلاح اخلاق
هست. عقل از تجارب
زندگی عبرت میگیرد.
و اگر کسی را
نماینده خود فرستاد،
ترچمه کننده عقل
وسلوک او است. که
چه کسی انتخاب
شود. از
عاقلان
نشنیدن همان درک
عقل مادی
انسان است. و
هرکس برخلاف
هوس خود عقل وحلم
دارد، خود پسند
بنظر خود، گمراه
است و لغزش دارد.
و تکبٌر نمودن
بر مردم ذلٌت میآورد.
که در سلوک
نیز بجاﺌی نمیرسد.
که بکارماها میرود.
خود پسندی دلیل
ضعف عقل انسان
است. عاقل
شهوت خود را
نا دیده
میگیرد، و
حسرتی هم
ندارد. کوشش
عاقل ترک گناه
و اصلاح مفاسد
روان خود
میباشد. و رفع
کمبودها و ترک
عقده ها و
عقیده ها. که
این کار
سالکان الهی است.

مولا
علیٌ در حدیث
٠١٩٢ میگوید
عاقل کسی است که
از کلام مفید نا
راحت نمیشود. و
ستایش جاهلان
حکمت نیست. انسانها
هرچه بدانند
همان را میکنند،
که سالکان مراتب
الهی والهامی
دارند. پس شما
نیز در باره
علم الهی صجبت
کنید، تا قدر ومنزلت
شما معلوم گردد.

امام
باقر در حدیث
٠١٩٣ میگوید
در( زبور) آمده
که سالکان بنی
اسراﺌیل
وراهبان آنها
بگو، با مردم
با تقوا صحبت
کنید. و اگر
انسان متٌقی
کامل الهی
نیافتید با
عالم صحبت کنید.
که برخی از
مراتب شهودی و
سلوکی را دارد.
و اگر عالم
الهی نبود با
عاقلان صحبت نماﺌید.
که باز هم در
خط تکامل روحی
و الهی هستند. مع
اطلاعات نظری وعرفان
و سلوک الهی
میدانند.

مولی
علیٌ در حدیث
٠٢٠٤ میگوید
که رهبران
برعایای خود راست
بگویند. و عقل خود
را حاضر داشته
باشند. و خود
از اجر در
آخرت شهود آخر
ومناسب نوع
بالاتر دارند
که بدان خواهد
رسید. ناظر بقلب
در شهودها و
عامل سلوکی با
چشم تن در
تمرکز، آغاز
علم الهی است. حتی
اگر بضرر خودش
باشد. که عامل
با علم و
راهنما در
راهی که میرود،
از مقصد دورتر
میشود. و عامل
با علم و
وسیله الهی
رهروی در راه
واضح
میبنماید.

امام
صادق در حدیث
٠٣٣٣ میگوید
برخی علما
أنبار علم در
خود میکنند و
بکسی نمیدهند.
که در( درک و درجه)
اول جهنٌم
خواهند بود. آخوندهای
قشری که
اطلاعات دینی پیامبر
بسالکان خود
را در حدیثهای
پیامبر میخوانند
ولی بدان نیز عمل
نمیکنند. ولی
بدیگران دستور
اجرا میدهند
تا مردم از
آنها دور نگردند،
و آنها را استثمار
کرده باشند. و
یا وقتی ایرادی
از آنها گرفته
میشود بآنها
بر میخورد. و
اگر خود وعظ کند
با خشونت
میباشد. و یا
عالمی که علم خود
را نزد صاحب
مال ومقام
میگذارد و
بفقرا توجٌه نمیکند.
مانند پزشکان
پولکی. یا تحصیل
کرده ها و
مخترعین
ومتخصصین
علمی که
متنفٌذین وثروتمندان
نزدیک میشوند.
و یا اخبار
ادیان دیگر را
دارد که اظهار
علم بیشتر
کرده باشند. که
بولایت خود اکتفا
نمیکنند. پس راه
رفتن خود را
نیر فراموش
کرده، و یا
خود را تنها برای
پرسش مردم
قرار میدهد. وچیزی
ندارد بیاموزانند.
و امام مراتب
هفتگانه و درک
ها و درجات جهنٍم
را بین این
گونه علمای
غیر الهی تقسیم
کرده است.

پیامبر
در حدیث ٠٤٣١ میگوید
اگر خداوند
خیر وتکاملی
برای کسی
خواست، دل
اورا برای شنیدن
و فهمیدن باز
مینماید. و
افراد شرور را
(طبع دل) میگوید.
که نمیفهمد. چون
آلودگی های ناخودآگاه
آنها عامل
نفهمیدن است. ولی
سالکان پس از تزکیه
نفس بیشتر
برداشت و فهم
بیشتر
مینمایند. زیرا
عقل مناسب
مراتب شهود
تجلٌیات الهی است.
که عقل مادی
هنگام تولد
هرکس، باز نتیجه
تکاملات با
ولایتهای
پیشین او در
تولدات قبلی
بوده است. که
با گناه جدید
آنها را نیز از
دست میدهد.

امام
رضا در حدیث ٠٥٥٧
میگوید معجزه
از امام نباید
خواست. که
خداوند با
عاقلان صحبت میکند.
و دلاﺌل وآیاتی
میخواهند که پیامبر
داشت. یا همان مراتب
تجلٌیات
شهودی پیامبر
که هفت شهود
قوس صعود و
هفت شهود، بالعکس
در ترتیب، در
قوس نزول
وبازگشت بخلق
میباشد. که
برای چند سالک
با خود
پیامبری کند. و
الاٌ با معجزه،
اورا گاهی
ساحر و عالم
ویا علم
نیرنگات
میخوانند. که
حیله های علوم
شیمی و فیزیکی
را بکار
میبرند، که مردم
تماشاچی
آگاهی از آنها
ندارند. و یا
مردم مستعد
نمیدانند. تا
در راه نجات
وتوسٌل
وتمرکز در حضور
ذهنی ووسیله
الهی خود باشد.
و حقٌ را رها
نکند. که هر
لحظه معجزه ای
میباشد. معجزات
منقول أنبیا
سراسر در
رؤیاهای
سالکان آنها
دست داده، که
خداوند
میخواهد
سالکان
باولیای الهی خود
ایمان و
اعتقاد پیدا کنند.
و همچنان این روش
الهی برای طالبان
لقای الهی روح
القدس، و آغاز
از پیر الهی
جاری میباشد. و
طالب حق مانند
کشتی بان است
که وقت امواج
جدٌی است. و در
آرامش دریا، او
نیر ساکت وآرام
است. اما
کسانی که أسیر
شیطان ابلیس آخوند
قشری در لباس
ریکاری و
انبلیسی در کارش
دفع حقٌ را با
امور باطل
مینمایند. پس آنها
را رها کن و
بهر طرف که
میروند و هر
مذهبی و بهانه
هاﺌی که
دارند.

پیامبر
در حدیث ٠٧١٥ میگوید
ما أنبیا و
اولیای الهی
با مردم برحسب
عقل آنها صحبت
میکنیم. و لذا
احادیث
پیامبر از
مجالس مختلف قابل
نقل راویان
نیست، مگر
تفسیر سلوکی و
برداشت از مقصود
پیامبر را
داشته باشیم. پس
با روایات پیامبر
مانند قرآن
عثمان
نمیتوان بخدا
و در شهودها و
فهم مقصود
الهی رسید. مگر
با ولیٌ الهی
حسینی بمعرفی خداوند،
بخصوص تفسیر
رؤیاهای سالک
خود. وقرآن خود
میگوید، بأهل
علم باید
مراجعه کرد. نه
بآخوندها
بلکه اولیای
کامل زنده، که
قرآن ناطق
هستند. وتنها
برای چند سالک
خود میگویند. قرآن
دوقرٌه شهودی
آخر محمد است
قاﺌم و عرش رحمان.

مولا
علیٌ در حدیث
٠٨٠٧ میگوید
حلال وحرام
نکنید، که
خداوند حلال و
حرام میکند. که
پیامبر وهر
امام وولیٌ الهی،
صاحب اختیار
وتفویض الهی
برای چند سالک
خود دستور حرام
میدهد. یا
حرامی را بعدا
میتواند حلال سالک
نماید. که پیر
الهی بسالگ دیگری
در کنار سالک
دستور مغایر
میدهد. که علاج
مشکلات روانی هریک،
نسخه طبٌی خاص
خود را نیاز
دارد. که مهم
در سالک وحتی هر
بیماری أصل اطاعت
مهم میباشد. و
نه موضوع مورد
دستور بسالک برای
اطاعت. وهر
کار برخلاف
تحریمات پیر
بسالک مجازات
الهی دارد. و(
حلال ) یعنی مجاز
و( حلٌ) که چون گره
باز شده برای سالک
است. که بعد از (
تحریم و حرام
)کردن پیر
الهی، وحلال
شدن آن
میتواند و
اجازه ادارد
انجام بدهد. والاٌ
أمر (مکروه)
انجام آن برای
سالک گناه نبیست.
ولی عدم انجام
آن ثواب الهی
برای سالک
دارد. و( مستحب)
یا آنچه سالک
دوست دارد. اگر
انجام بدهد(
صواب و ثواب)
دارد. و عدم انجام
آن گناهی ندارد.
و(واجب) شامل
تکلیف بسالک از
همه امور است. که
باید بکند ویا
نباید بکند. و
یا بهتر است بکند
یا بهتر است نکند.

امام
باقر در حدیث
٠٧٦٩ میگوید
روز قیامت
خداوند بر طفل،
و مردن سالک
دور از أنبیا
و اولیا. نه عاقل
درک و باور
کرده أنبیا. و
نیز أبله و
مجنون و کر
ولال وکور، برای
داوری خداوند
بهانه دارند. و
لذا خداوند
قبلا رسول
میفرستد، که
اتمام حجٌت
کند. که پیر
الهی حسینی
(ناصح) در امور
الهی و رسول
ارسالی خداوند
برای سالک است،
وقرآن ناطق او.
که سالک را
مجبور نمیکند.

امام
سجٌاد در حدیث
١٠٢٥ میگوید
دین خدا را
نمیتوان
برحسب عقل
ناقص انجام داد.
و یا نظریٌات
باطل و
معیارهای
فاسد باشد. مگر
با تسلیم و
اطاعت سالک
بولایت الهی
بمعرفی خداوند.
آنگاه سالم در
سلام و نجات
میباشد. وهرکس
اهتدا کرد و طلب
(هداو خدا) و
هدایت راه الهی
بودف وسیله الهی
برای رهروی حجٌ
أکبر شهود
نهاﺌی قاﺌم
را بوی میشناساند.
که نور صورت او
وسیله هدایت و
در حضور ذهنی
هنگام عبادات
و دعاهای سالک
حاضر دارد. وخدا
را بآن ولیٌ
الهی سوگند
میدهد. آنگاه امام
گفت. ما ولایت
افکار( سبع المثانی
و قرآن عطیم )
را داریم. یعنی
افکار الهامی
رسیده ار هر
هفت شهود
تجلیٌات الهی
ولایت محمدی. که
ششمین آن نور
قاﺌم ورب ٌ
عظیم و اسم
أعظم روح القدس
وشهود هفتم عرش
رحمان و قرآن
است. عظیم
یعنی شهود بزرگتر
ومهم تر از
نظر واجب الهی
که روح القدس میباشد.
و خداوند نا
دیده رحمان، برای
پیامبران
وکاملان نوع
بشری، که بالای
عرش( ربٌ أعلی)
وبرتر میباشد.
والاٌ تا
خداوند الله آهورمزدا،
بی نهایت
أرباب نوع بالاتر
وعظیم تر
واعلی تر از رحمان
در پیش هست. که در
مطلق آبدیٌت
روح فردی موفق،
بفرض محال، بلقای
الهی الله نور
الأنوار ورب ٌ
ٌالأرباب و
روح الأرواح میرسند.
که بازگشت همه
بسوی خدا
میباشد. و
خداوند الله در(
اعلی العلٌیین)
است در ( لاهوت). بعد
ار بی نهایت (
جبروت)ها که آنگاه
هنوز بخداوند
( هو یا او) بیرون
از هستی ها
رسیده نشده
است. که الله
ترجمه عربی (
آهو) میباشد. یعنی
این اله والله،
هنوز خداوند هو
بیرون از هستی
ها نمیباشد. که
در (هاهوت) میگوﺌیم.
اشاره بضمیر مخاطب،
باز در ضمیر
همیشه غایب. و
برای عقل انسان
درک حدود
پایان أبدیت
میسٌر نیست. که
برای دیدار
رحمان نیر
شایستگی ندارد.
مگر هفت هزارسال
بعد در کاملان
محمدی، که تولدی
با هزاران برابر
عقل نوع بشری
خواهند داشت. و
هزاران برابر
کرامات
بالفعل وصفات
وامکانات و
قدرتهای الهی
ونوعی بالاتر
فوق بشری، در ولایت
مهدی موعود. که
او ٥٥ قرن دیگر
در جهان مبعوث
میگردد. آخرین
کامل ولایت محمدی،
واولین کامل نوع
فوق بشری. وهمان
سوشیانس سوم زردشت
و مهدی موعود محمد.

امام
صادق در حدیث ١٠٤٣
میگوید کسانی
که دیگران را
بدین خود
بکشانند، که
برحسب رأی و
قیاس غقلی
خوبیش
مینمایند، نه
خود نتیجه
شهودی ورضای الهی
دارند، و نه
برای دیگری. دین
یعنی آﺌین و
روش عملی سلوک
الهی و
متدلوجیک
میباشد. که برای
هرسالک پیر
اختصاصی
والهی او دستورات
آنرا میدهد. وخداوند
خود این پیر
کامل حسینی و
شهود اول سالک
را بوی معرفی مینماید.

در نوشته
١٥٢٩ این
نوسنده در
باره عقل
مطالبی گفته
ام، که مستند
بنتایج شهودی
این نویسنده
با ولایت الهی
مصطفوی میباشد.
و در چند
مقاله آمده
است.

امام
صادق در حدیث١٨٠٠
گفته قرآن را تفسیر
میکند که
خداوند میگوید،
از کمرهای
اجداد انسان
عهد الست او
را از آنها گرفته
شده است. یعنی
انسان قبلا
نیر مراتب الهی
را دیده بوده،
که پیمان با
نور شهود برتر
خود بسته است. که
حالا فراموش
کرده است. وانسان
ناسی فراموش کرده
است. زیرا انسانها
در تولدات بشری
قبلی ودر
ولایتهای سلوکی
خود، بمراتب شهود
تجلٌیات الهی
میسٌر خود رسیده.
والاٌ بتمام شهود
مقدماتی
نرسیده بودند،
که اکنون باید
بقاﺌم برسد. در
قرآن آمده که پرسیده
میشود که ربٌ وخدایت
کیست؟ که گفته
است الله. یعنی
کامل شاهد نور
مرتضوی ایلی و
ایلیا بولایت زردشت،
ذکر توحیدی دفع
شرک الله را گفته
است. که باله رسیده
ولی
هنوزبخداوند هو
نرسیده است. و
کامل مسیحی
چون خود مسیح
با نور مصطفوی،
برب ٌ واله
وسیله تألٌه و
تربیت خود
رسیده، ولی بخداوند
هو نرسیده است.
که الله یا هرمعادل
این ذکر را گفته
است. ولی روح
مسیح در صورت بشری
تازه، و تولد مولا
علیٌ، با
تجسٌم انسانی ربٌ
مصطفوی خود محمد،
لبٌیک گفت، وخود
نیر بنور قاﺌم
رسید. ویا روح زردشت
پس از کمال
خود، در ولایت
مسیحیو سپس
تولد دیگر در
ولایت محمد
متولد شد. و در
صورت تازه امام
سچٌاد بود. که
او نیر لبٌیک
را گفت، و عهد
الست خود را فراموش
نکرد. پس بنور
قاﺌم رسید، باز
عهد الست تازه
ای با نور
قاﺌم داشت، که
با تجسٌم انسانی
قاﺌم در مهدی موعود
محمد لبٌیک بگوید.
تا خود نیز بنور
رحمان چون
مهدی برسد. والاٌ
تمام کرامات
تولدات پیشین وهر
هفت شهود نوع
بشری ولایت محمدی
خود را از دست میدهد.
هر مخلوق الهی
چون آدم افسانه
ای، در بهشت
با اولبین سرکشی
از دستور
تکاملی الهی
سقوط قهقراﺌی
بجهنم نوعی جهان
میکند. تا
تکرار گذشته
ها را در
آینده ها
بنماید.

امام
صادق در حدیث
١٨٨١ میگوید، عقل
انسان در پیری
بعقل کودکی
شپاهت پیدا میکند.
و اگر با سلوک
الهی بشهود
عرش رحمان
نرسیده باشند،
که معصوم
ومصون از هر
قهقرا وعقب روی
گردد، دوچار
فراموشی و
ناتوانی عقلی
و برای همیشه
میگردد. والاٌ
کاملان الهی هرچه
پیرتر
میگردند، ارتباط
با منابع الهی
عرشی خود قوی
تر مییابند. وارتباط
خود را با
مدبٌران الهی
بالاتر را از دست
نمیدهند. و
حکمتهاب بهتر
ومناسب عقلهای
قوی تر نسلهای
آینده اراﺌه
میدهند.

پیامبر
در حدیث ٢٠١٤ میگوید
انسان (کیٌس)
پر عقل کسی است
که خودرا
همیشه محکوم
میکند و مسؤل
میداند، وخود
را همچنان دون
و حقیر
میشمارد. پس برای
پس از مرگ
مدام عمل
تزکیه
مینماید، که
ثواب ذخیره
آخرت هرچه
ببشتر داشته
باشد. ولی در
مرگ انسان (
عاجز) غیر عاقل
همیشه دنبال هوسهاس
خود را میرود،
وغیر خدا را
آرزو دارد که
دورتر از خدا
میشود.

پیامبر
در حدیث ٢٦٨١ میکوید
چهار کس روز قیامت
برای شهود
قاﺌم روح القدس
بآنان نظر نمی
ماید، که شهود
قاﺌم را
ندارند. ونیز کسی
که عاق والدین
شده، یا همان پیر
حسینی و امام زمان
حسنی سالک شده
باشد، اگر سرکشی
در اطاعت از دستورات
سلوکی پیر
الهی نماید. ونیز
کسی که منٌت
گذار دیگران
است. وقتی خدمتی
یا کمکی بآنها
مینماید. بخصوص
بر پیر الهی خود
منٌت دارد که اطاعت
او نموده است. و
یا کسی که تکذیب
(قدر) نماید. که سرنوشت
و (شب قدر)
سلوکی را
تحقیر کند. ویا
برای قدرت خود
در اعمال خویش
قاﺌل باشد. که
هرکس قدرت برحسب
کرامات
بالفعل
تکاملی گذشته
های خود را
دارد. درحالیه
هرکس توان
بیشتر
ازکرامات بالفعل
خود را با
تحقٌق کرامات
بالقوٌه کند، وتازه
از خداوند در
سلوک بگیرد. که
سرنوشت خود را
تبدیل
بسرنوشتهاتی سلوکی
هفتگانه و
سرنوشت نهاﺌی
معصومیٌت، و
کسب این همانی
بالاترین شهود
چون شهود قاﺌم
نماید. تا در
عصر ولایت مهدوی
ونوع فوق بشری
خود را بنور
رحمان وعرش رب
ٌ برتر از
رحمان برساند.
که باز بیشتر
عقل الهی پیدا
کرده باشد. گوﺌی
مجموعه تکاملات
صفات نوعی وحیاتی
والهی در
انسان، ودر
کاملان الهی رسیده
بعقلهای الهی
میباشد. که
شامل احوال
الهی
ورؤیاهای
شهودی و
الهامات
لدنٌی از سطح بالاتر
الهی میباشد. و
چهارم انسان
معتاد بألکل و
هر ماده مخدٌر،
که هرگونه اعتیاد
مادی و
(پرنسیپهای)
ذهنی و عادات
(سایبرنیتیکی)
شده، زوال
تواناﺌی های
کنونی مغز و
روان انسان
است، که اگر
بیشتر نشود
حتما کمتر میگردد.
که در هستی هرگز
سکون و توقٌف در
هر مورد و
سطحی وجود
ندارد. یا
پیشرفت یا عقب
روی. چون جریان
آب که توقف در
مسیر خود
ندارد. مگر در
گودال حقارت و
نزدیکتر بعدم رفتن.

امام
صادق در حدیث
٢٩٥٥ میگوید عطای
الهی کوثر
بپیامبر و أهل
بیت او، که در شهود
پنجم صورت مصطفوی،
بعلیٌ نیز افتخار
این نهر کوثر
داده شد. که هر کامل
ولایت محمدی نیر
سطح برتر عقل الهی
والهامات لدنٍی
را دارد. جریان
رودخانه ای
عقلی والهامات
لدنٌی ار سطح عقل
مصطفوی، که
همان سطح عقل
عرش رحمان است.
که بهر
بازگشته بخلق با
عرش رحمان
داده میشود. تا
نوبت بمهدی موعود
و کاملان مهدوی
نوع فوق بشری
برسد. که از ٥٥
قرن دیگر در
جهان آغاز
میگردند، منبع
سرشار تر و
بالاتر از
منبع کوثر
شهود مصطفوی خواهند
داشت. که ما از هزاران
برابر عقل
کاملان محمدی میگوﺌیم.
همان گونه که هر
سطح شهودی، صدها
برابر عقل صاحب
شهود قبلی
دارند. وتا خداوند
مطلق الله، بی
نهایت أرباب
نوع و تجلٌیات
الهی و
شهودهای برتر
الهی، برای هر
روح سالک و تا
أبد در تکامل
آماده میباشد.
که نزدکتر بعقل
وکرامات و
امکانات
وتوانهای حیاتی
خداوند
میگردند. که از
این همانی
صفات با مراتب
الهی میگوﺌیم.
و حتی هر روح انسانی
وحیوانی وگیاهی
وحتی روح هر
آتم و موچودات
تحت آتمی، باید
فرمان ( کن فیکون
و شدن) و تکامل
نوعی را کسب
کنند. واز
نردبان انواع خود
را بنوع بشری کنونی
و شهود قاﺌم برسانند.
ودر انواع فوق
بشری بخداوند
الله أهورمزدا
نزدیکتر
بشوند. و این
همانی های الهی
مراتب الهی را
پیدا کنند که خواهند
کرد. ولو بقیمت
تکرار گذشته
های نوعی در
آینده های تولدات
جهنٌمی حهان. زیرا
بازگشت همه
بسوی خداوند
گفته شده همه انبیا
واولیا میباشد.

امام
صادق در حدیث
٣٦٠١ میکوید
خداوند هر پیامبری
را با صدق کلام
و أدای أمانت،
ویا انجام
مراحل نهاﺌی
اوم و امٌی شدن
آفریده که
بخلق
بازگردانده
سلوکی نموده
است. انسانهای
صالح و غیر صالح
میتواند
استفاده کنند،
از حدیث وکلام
صادقانه
و(نصوحانه)
سلوکی اولیای الهی
که مسؤلیٌت
آنان را نیز بیشتر
مینماید. اگر بفهمند
و باور کنند و
در خود انجام ندهند.

امام
باقر در حدیث
٣٧٦٢ میگوید
ابراهیم یا هر
کامل الهی، برهمن
راه رفته و
(هدا جسته) وچشمانی
نیرومند داده،
که بالاتر ار
آسمانهارا
میدید. و عرش
خدا را دیده
وزمین و زیر زمین
را نیز دیده. که
دید عقلی اولیای
الهی و با
شهود تجلٍیات الهی
بالاتر
میبینند. ودر رؤیاها
و احوال و
افکار و
أنذیشه های خود،
چون درون
گراﺌی
واینتویشن بیشتر
مینمایند. والاٌ
دانستنی های
هستی والهی پایانی
ندارند. که عقلهای
عظیم تر را
نیاز برای دیدن
وفهمیدن وکسب
این همانی
آنها را لازم دارد.

امام
باقر در حدیث ٢٧٤٦
میگوید داوری الهی
روز قیامت و
شهود نور قاﺌم
در ولایت محمدی،
برحسب درجه
عقل رسیده
آنها، که در چهان
بودند میباشد.
یعنی برحسب
عقل شهود الهی
آخر خود. و
داوری الهی
خاص سالکان و
در دوره سلوک
آنان میباشد، که
چه وقت شایسته
شهود بعدی برتر
ویا نهاﺌی قاﺌم
و عرش ذحمان قرار
گیرند. وبرای مراتب
بالاتر در
تولدات فوق
بشری وولایتهای
مهدی های موعود
بالاتر است. و
قیامت سالک با
مرگ قبل از مرگ
خود، برای دیدار
نور قاﺌم میباشد.
و محاسبه وداوری
الهی، همان داوری
ولیٌ الهی سالک
بمعرفی خداوند،
و نیز دیگر مراتب
( مدبٌر وناظر
و حافظ ) الهی در
عوالم الهی میباشد.

پیامبر
در حدیث ٢٠٣١ میگوید،
وتوصیف نهر کوثر
مینماید. که
همان سطح عقل
شاهدان شهود پنجم
مصطفوی، و قبل
و بعد ار رفتن سالک
بسوی مرگ قبل از
مرگ است. که با
مقام محمدی تاره،
و نقش پیامبر
برای هدایت مستعدان
دیگر سلوک الهی،
صاحب همان الهامات
لدنی ٌ درون
دل و ذات خود
میگردد
ومیگوید. نهر کوثر
از زیر عرش
سرچشمه میگیرد.
که ار منبع خدای
نادیده رحمان میرسد.
تا در نوع فوق
بشری وولایت مهدوی،
جریان عقلی عظیم
تر الهی را از زیر
عرش ربٌ برتر از
رحمان کسب نماید.
که از زاران برابر
عقل بشری میگوﺌیم.

پیامبر
در حدیث ٢٩٣٢ میگوید
در آسمان روح
نهر کوثر را
خداوند بمن نشان
داد. که هزار
هزار کاخ بر
ساحل این رودخانه
قرار دارد. که حکمتهای
عقلی شاهدان
این کاخها را
دارند. و
سراسر گوهرین
و الهی میباشد.

پیامبر
در حدیث ٢٩٣٣ میگوید
هرکس ایمان و
باوری بحوض کوثر
نداشت، از آن
نیز آبیاری
نمیشود. که
بشهود مصطفوی
نمیرسد. حتی اگر
کاملان ولایتهای
قبل از محمد
بوده باشند. که
الهامات لدنٌی
وحکمتهای مناسب
از مراتب الهی
خود دریافت
کند.

پیامبر
در حدیث ٢٩٣٦ میگوید
من سیراب کننده
شما از نهر وحوض
کوثر خود هستم.
که وسعتی بین (
بصری تا صنعا)
دارد. و
بتعداد
ستارگان پیاله
نوشیدن دارد. دو
شهر در دو طرف صحرای
عربستان، که
شاید بصره
باشد، که
همان( بصری و
بصیرت و
تنبٌصر) سالک
در تمرکزات و
توسٌل عبادی در
وساﺌل خود
میباشد. و یا شهر
صنعا در یمن. باز
همان ( صنعت
وخود سازی)
سالک در تزکیه
نفس او میباشد.

مولی
در حدیث ٢٩٣٩ میگوید
سوگند بخداوند
که با این
دستان کوچک خود،
دشمنان رسول خدا
را از حوض
کوثر او دور مینمایم.
و دوستان خود
را بدان
میرسانم. دستان
مولی در شهود چهارم
مرتضوی، در
تجربه این
نویشنده، بسیار
بلند و قطور وعظیم
وهولناک بود. که
با انگشتان
خود بر مغز سر من
خطوط زیگ زاگ میکشید،
که حرکت دردناکی
داشت. تا
مراحل نهاﺌی
تزکیه وپاکسازی
شاهد خود را
برای یافتن، شهود
مصطفوی بعدی
انجام میداد. زیرا
داشتن صورت
انسانی مرنضوی،
و صورت انسانی
مصطفوی را
بدنبال
نخواهد داشت. که
این نویسنده صورت
مرتضوی در
حجاب نور را
دیدم. وهمیشه مراتب
تجلٌیات قبلی،
در صورت شایستگی،
تجلٌٍی صورت
انسانی تجلٌی قبلی
در حجاب نور
است. و جالب که
در هر شهود
تازه الهی، تمام
مراتب شهودی
قبلی نیر، در هاله
ای ار نور حاضر
هستند. چون مشخٌص
بودن شهود قبلی،
مانع از توجٌه
سالک بصورت
شهود تازه او
میشود. گوﺌی
صورت شهود
قبلی، پشت سر سالک
است. که توضیح
یا صحبتی میکند.

مولی
علیٌ در حدیث
٢٩٤٠ میگوید پیامبر
گفته یا علیٌ،
تو و شیعیانت
وارد حوض کوثر
میشوید و
سیراب میگردید.
دارندگان
شهود چهارم
مرتضوی در
ولایت محمدی
تنها شیعیان علی
هستند. وکاملان
بوداﺌی نیز
(عرش ) مرتضوی
را داشته، و
زردشتیان(
نور) مرتضوی (
ایلی) را
داشته و دارند.
و کاملان
بازگشته بخلق ولایت
مسیح نیر، با
(صورت) مرتضوی مسیح
هستند. که
محمدیان کامل
بصورت حجاب
نور مرتضوی میباشند.
که شانس شهود
پنجم صورت مصطفوی،
وحوض کوثر
مقام عقلی الهی
از منبع ربٌ
العرش نادیده رحمان
دارند. وهر
بار شهود برتر
سطح کیفی
وکمٌی حکمتهای
الهی، حقیقی
تر ونزدیکتر بحقیقت
های الهی
بالاتر
میباشند. . (شیعه
علیٌ) تنها
دارنده شعاع نور
شهودی مرتضوی است.
سیراب شدن از حکمتهای
الهی کاملان
در أندیشه های
خود را دارند. پیامبر
دوستان علیٌ
را با صورتهای
نورانی میگوید.
که دربازگشت بخلق
در رؤیای شاهدان
دیده میشوند. ودر
تولد نوع فوق
بشری هفت هزار
سال بعد، زیباﺌی
صورت و زیباﺌی
سیرتی نیکو
دارند. دشمنان
علیٌ بگفته پیامبر
صورت سیاه
دارند. که در
تولدات نسخ ومسخ
حقیرتر ار نوع
بشری، صورتهای
سیاه دارند. شهود
(مسیح دجٌال)
غیر حقیقی
برای مدٌعیان شهود
مرتضوی است. که
بدون پیمان سلوکی
با ولیٌ الهی حسینی
و امام زمان
حستی خود، و
نداشتن شهود
سوٌم فاطمی مادر
هستی نوع بشری،
آنگاه شهود راستین
مرتضوی را
دارند. وبدون
شهود مرتضویو
پنج تن، نمیتوان
بشهود مصطفوی
رسید. که تنها راه
رسیدن بنجات از
نوع بشری با
شهود نور
قاﺌم میباشد.

پیامبر
در حدیث ٢٩٤١ میگوید
حوض کوثر
فضیلتی الهی است
که پیامبران
نداشتند. مگر در
سطح شهود پنجم
صورت مصطفوی
در ولایت محمد
متولد و سلوک نمایند.
که مسیح
وزردشت حکمتهای
حوض را
نداشتند. و
نیز بتعداد انسانها
پیاله نوشیدن کنار
حوض کوثر هست. که
همه باید
زمانی بدان
برسند.

امام
صادق در حدیث
٢٩٤٣ بکسی میگوید،
مگر تو عرب نیستی؟
چون کلامی را
امام بعربی گفته
است. و اینکه عرب
بغض علیٌ را
ندارد و تکذیب
حوض کوثر نمیکند.
اتٌفاقا تمام اعراب
بگفته معاصران
علیٌ، بغض
علیٌ را داشتند.
که میگفتند
خانواده ای نیست
که کشته علیٌ
نداشته باشد. (عرب
) عربی شده (أربٌ)
یا بدون ربٌ
ومربٌی الهی
در سلوک است. که
تربیت الهی ندارد.
مانند لفظ (عجم
یا همان أجم
که بدون جم )و
شهود مراتب الهی
است که کاملان
(سیٌد) شده دارند
وغیر سالکان
جم شدن ندارند.
که اعراب عجم
را، بر غیر
عرب بخصوص ایرانیان
گفته اند. که
شهرت تاریخی جمشید
و زردشت را داشتند.
تنها شاهدان
حوض کوثر با شهود
مرتضوی ومصطفوی
باین سطح عقل الهی
رسیده، خبری از
ماورای عرش
رحمان را
دارند. حوض کوثر
حوزه علمی وتعلیمی
و عرفانی خاص بازگشتگان
بخلق ولایت محمد
پس از شهود
عرش رحمان
میباشد.

امام
صادق در حدیث
٢٩٤٤ میگوید
کسانی که در رؤیا
( ما أهل بیت) را
میبینند، چنان
خورسندی را دارند.
چون با حوض
کوثر شهود
قاﺌم روح القدس
ایدآل کمال میسٌر
برای نوع بشری
را دارند. (أهل
بیت) أهل
شدگان الهی و
تنها کاملان الهی
زنده هر زمان
هستند. ووسیله
الهی برای توسٌل
عبادی سالکان میباشند.
ونه خویشان و
اولاد جسمانی پیامبر
و امامان و
اولیای الهی، مادام
که تنها خواسته
أجداد الهی خود
را انچام
میدهند. وکاملان
حسینی تا زنده
هستند، این
همانی مقام الهی
پیامبر را
برای چند سالک
خود دارند. و
خداوند خود یکی
از آنها را بطالب
لقای الهی معرفی
مینماید.

پیامبر
در حدیث ٢٩٤٥ میگوید
روز قیامت، که
روز شهود قاﺌم
سالکان ولایت محمدی
است، آنگاه (پرچم
علیٌ) نخستین واردان
بهشت هستند. که
ولایت سلوکی مولا
در هر زمان
است، که شهود
مرتضوی را
دارند. که هم
اکنون با شهود
مصطفوی بنور
قاﺌم بامرک قبل
از مرگ میرسند.
والاٌ در
تولدات و
ولایتهای
سلوکی مجدد، باید
بشهود مرتضوی
برسند. پیامبر
میگوید آنگاه
صورتهای چون ماه
و انواری چون خورشید
دارند. که سالکان
در شناخت پیر
حسینی خود از خداوند
در رؤیا این چنین
نورانیٌتی میبینند.
چون بدر منیر
ماه شب چهارده
تمثیل نور قاﺌم
دارند. وحتی
از روزنه ای، مانند
پیامبر، نور
خورشید را
دارند. که
سمبول نور رحمان
در نوع فوق
بشری آینده
برای موفقان با
ولایت مهدوی
میباشد. که در تجربه
این نویسنده، گوﺌی
قرص خورشید تمام
آسمان را پوشانده
و پر نور و حرارت
است. که تنها
از رورنه ای، وکوتاه
زمان میتوان
بروشنای آن
خورشید (حقیقت
رحمانی) رسید.

مولی
علیٌ در حدیث ٢٩٤٨
سوگند میخورد،
که با این دستان
خود دشمنان
خود را ار حوض
کوثر دور مینمایم.
که نمیتوانند بشهود
مصطفوی برسند.
و اگر مدٌعی
شهود مرتضوی بوده
باشند، همان (مسیح
دجٌال) است. چون
پیمان با مراتب
شهود مقدماتی
پنجگانه آل
عبا را ندارند.
ولی دوستان خودرا
بحوض کوثر میرسانم.
که پیمان
سلوکی ولایت
علیٌ وشهود
مقدماتی را
دارند. آنگاه بشهود
مصطفوی وعرش
رحمان میرسند.

پیامبر
در حدیث ٢٩٤٩ میگوید،
روز قیامت
ندای آسمانی است،
که علیٌ کجا است
؟ و (علیٌ رضا)
یعنی سالک شاهد
مرتضوی مورد رضایت
خداوند است، که
آنگاه حاضر میشود.
که سالکان باید
این مدرک علوی
ومرتضوی خودرا
نشان بدهند. که
روز قیامت و
شهود قاﺌم این
سالکان از هم
اکنون نجات و
بهشتهای الهی
را دارند. که
مرگ قبل ار مرگ
را تجربه میکنند.

امام
عسکری در حدیث
٣١١٢ میگوید قدرت
محاسبات الهی
بسیار زیاد
است. که
باولیای الهی
در بهشت
میدهند. و الهامات
لدنٌی در بهشت
خانقاه یک
کامل محمدی و
نیز در نوع
فوق بشری با
هزاران برابر
غقل نوع بشری،
که اولیای الهی
ضمن مراتب الهی
وقدرتهای او میباشند.

پیامبر
در حدیث ٣١٢٠ میگوید
درخت طوبا در
بهشت بوده. که
أصل آن درخانه
علیٌ است. خانقاه
ولایت مولا در
حیاتش، و شهود
چهارم مرتضوی
در هر زمان
بعدی وتا أبد،
برای همه
موجودات چون بنوع
فوق بشری باید
برسند. شهود
مرتضوی
وحکمتهای عقلی
و سلوکی لازم را
باید کسب کنند.
که أنبیای قبلی
نیز باید
بشهود وعقل
مرتضوی برسند.
که عقل شاهدان
مرتضوی آغازی
از (مدینه فاضله)
هر کامل الهی میباشد
و نه شهر
مدینه
عربستان. که
مدینه فاضله همان
دین ورزی با
فضلیب الهی
واصلان مراتب شهودی
میباشد.

امام
عسکری در حدیث
٣١٣١ میگوید
شجره (طوبای طیٌبه)
شفا بخش و
همان
(یوتیبای)
الهامات عقلی ولدنٌی
الهی در مقام
مصطفوی، که دارای
تریافت های
تازه بتازه
الهامی
میباشد. که
حکمتهاتی
مختلف عقلی را
اراﺌه میدهد. و
یا در نوع فوق
بشری حکمتهای
نیکو تر را
خواهند داشت.

امام
صادق در حدیث
٣١٨٤ میگوید، جهان
برای (امام) چون
گردوﺌی
میباشد. که
هرچه بخواهد
از آن بر
میدارد. کروی
بودن زمین، وکوچک
شده در برابر
چشم دوربین و
آینده نگر
اولیای الهی
را میرساند. بخصوص
در بازگشت
بخلق، و یا در
تولد فوق بشری،
که کهکشان را جولان
خواهند داد.

امام
باقر در حدیث
٣١٨٧ میگوید (شجره
ولایت) یا همان
(درخت طوبا)
أصل آن در
خانه ولایت محمد،
چنان بزرگ است،
که پرنده ای
نمی تواند ببالای
آن برسد. ولی سالکان
محمدی بدان
سطح بالای درخت
طوبا میرسند و
معراج دارند. و
در عوالم الهی
و آینده های بهشت
نوعی بالاتر
میروند.

امام
عسکری در حدیث
٣٣١٤ میگوید
تفاوت نمیکند،
که منکران محمد
در سلوک الهی،
که حتی اگر
عباداتی بکنند،
که همچنان شرک
کرده اند. زیرا
بامام زمان هر
کامل الهی
حسینی زنده، باید
توسٌل عبادی کرده
باشند تا شرک نکرده
باشند. و با
عقلهای الهی
(ایمان سلوکی)
و عبادت و
اصلاح روان خود
مینمایند.

مولا
علیٌ در حدیث
٣٤٣٢ میگوید اساس
اسلام هفت أصل
است. نخست عقل،
که باعث داشتن
صبر و تحمٍل
میباشد. و
دیگر که بسطح معرفت
و شناخت شهودی
برتر عرش رحمان
است که اسلام سلوکی
دارد. و نیز
صدق وراستی
کلام است. و
همچنین (تلاوت
قرآن) که بقراءت
(تلو الأخری) و
بدنبال هم، قرٌه
های شهودی هفتگانه
میسٌر نوع
بشری را دارد. و
نیز محبٌت نمودن
بخاطر خدا، که
بپیر الهی خود
دارد. و نیز دیگر
اصول اعتقادی
(اسلام راستین)
یعنی سلوک الهی
با ولیٌ الهی.

مولا
علیٌ در حدیث
٣٤٥٦ میگوید
پیش از اینکه
مرا از دست بدهید
پرسش نماﺌید. که
در آن زمان که
مولا زنده بود،
درخواست
عضویت در
ولایت اورا نمایند.
یا همان
درخواست از
پیر حسینی سالکان
خود میباشد. وپس
از وفات مولا در
هر زمان بعدی،
وتا أبد
بعنوان صاحب
شهود چهارم مرتضوی
ایلی و ایلیا،
راه نجات روح هر
سالک بشهود برتر،
ونجات از نوع
بشری حیوانی خود
خواهد بود.

امام
صادق در حدیث
٣٤٧٧ بخلیفه
عبٌاسی میگوید،
که دانستنی
های فراوان
پیامبر برای شاهدان
شهود پنجم مصطفوی،
از مراتب الهی
و الهامات لدنٌی
میرسد. تا هر کامل
الهی برای تربیت
الهی سالکان خود،
همیشه آماده وحاضر
بذهن داشته
باشد.

امام
صادق در حدیث
٣٤٧٩ بفیلسوف
ماده گرای عرب
میگوید، هرکس
را خداوند گمراه
نمود. و یا دلش را
کور کرد، که شهود
الهی نداشته
باشد، پس او وسیله
ای در دست شیطان
أهریمن آخوند
ابلیس در لباس
روحانیٌت کاذب
میباشد.

امام
صادق در حدیث ٣٥٩٥
میگوید، هر پیامبر
را خداوند با
صوت و صدای نیکو
مبعوث و ارسال
میکند. که نیکو
گفتار دارد. چون
الهامات الهی
حقیقی تازه
بتازه الهی را
دارد.

امام
عسکری در حدیث
٣٨٠٩ گفته
خداوند که (
منٌ و سلوا)
برای یهودیان
در صحرای( تیه) وگمراهی
میفرستاد، که غذای
آنان باشد. یا
الهامات لدنٌٍی
عقلی برای
صاحبان شهود
الهی. که سالکان
با موسی در
صحرای سینا دور
خود میگشتند. تا
بعمران و
آبادی برسند. یا
همان (گزنگبین
شیرین) صحرا
از بخار آب صبحگاهی
(مه)، بصورت
داده های الهی،
بدون منٌتی الهی،
و برای ( سلوا) و
(تسلٌی) و
آرامش خاطر
سالکان میباشد.

امام
صادق در حدیث
٣٨٢١ از علم (جفر)
میگوید. که
شاید همان
(علم جبر) و
ریاضیٌات
باشد. که یا (علوم
سرٌی) دیگر. که خداوند
امور نا
شناخته را
بولیٌ الهی میدهد،
تا سالک او
بشهود نور
قاﺌم و نحات از
نوع بشری، در
نوع فوق بشری
به (جهنٌم جهان)
باز گردد. که در
ولایت محمدی
وعلیٌ
وهرکامل زنذه حسینی
میسٌر است. و
نه با علوم فیزیکی
و تکنیکی. چون
و تا أبد این علوم
مادی وتکنیکی
بکمال مطلق
خود نمیرسند. و
الهامات لدنٌی
اولیای الهی هر
زمان، این
علوم (خفیٌه
ومخفی) را دارند.
که در سلوک الهی
حاصل انسان
میگردد.

امام
صادق در حدیث
٣٨٢٢ میگوید کمک
خداوند که
میگوید آنچه
بشما نازل کردیم
با قدرت نگاه اولیا
است. که سالک
با مراتب
توسٌلات
شهودی، آغاز
از پیر کامل حسینی
بمعرفی خداوند
برای سالک رسیده
ونازل شده الهی
میباشد. که
عقلهای الهی مراتب
شهودی خود را دارند.

امام
صادق در حدیث ٣٨٣٨
میگوید گنجی
که (عبد صالح)
بموسی در باره
اطفال یتیمی
کفت. همان عبادات
و بهره های سلوکی
سالکان است. که
اگر پیر الهی نداشته
باشند یتیم
هستند. که
نمیتوانند
اوم و سلوک و
عبادات پذیرفته
خداوند نمایند.

امام
رضا در حدیث ٣٨٤٧
چشمه آب حیات ولایت
را، رسیدن بچشمه
های عقل الهی
میگوید. که دارنده
این عقل در
مرگ مونس او
میباشد. تا سالک
نترسد و بمرگ قبل
از مرگ پیش
برود، که بنور
قاﺌم میرسد. ولو
اینکه با شهود
عرش رحمان، پیامبرگونه
بخلق باز نگردد.
مونس انسان در
زندگی وتکامل
بیشتر روح، و
رضایتهای الهی
در همین عقلهای
الهی یافتن
است. که
سالکان
متوالیا
مراتب شهودی و
عقلهای مربوطه
را کسب میکنند.

امام
کاظم در حدیث
٤٠١٧ میگوید
هر پیامبری مبعوث
میگردد، که
سالکان پس از
نهایت شهود
میسٌر خود، و
عقلهای مربوطه
مبعوث و
فرستاده الهی بخلق
برای هدایت سالکان
دیگر میگردد. که
از خواب مرگ قبل
از مرگ بیدار میگردد،
وتولد دوم الهی
خود را دارد. و الهامات
لدنٌی ووحی و
هدایتهای
غقلی الهی دم
بدم دارند. و
حکمتهای عقلی
سمبولیک.

عایشه
در حدیث ٨٦٥١ میگوید
پیامبر همیشه
کلامش (فصل
کلام) بود که
هرکس
میتوانست بفهمد.
عایشه خود
کلام
پیامبررا
نفهمید که سلوک
الهی نکرد. و
جنگ جمل با
علیٌ را در بصره
براه انداخت. فصل
کلام یعنی گفتاری
که رفع هر
ابهام و تردید
را میکند. که (فصل
خطاب) میکرد و
با مخاطب خود(
فصل وتفصیل)
وتوضیخ لازم را
میداد. وقاطعانه
در امور دینی و
سلوکی آموزش میداد.
که متناسب عقل
ودرک شنونده بوده
باشد.

أنس خادم
پیامبر در حدیث
٨٦٥٥ میگوید
پیامبر هرگاه
صحبت مینمود، سه
بار موضوع کلام
را تکرار
میکرد. یعنی
مطالب مهم را
برای تأثیر
گذاردن در
شنونده تکرار
میکرد. ونه هر گفته
غیر مهم را
تکرار نماید.

خواننده
گرامی تا
اینجا اکتفا
بهمین مقدار احادیث
منقول ار پیامبر
نمودم، که ارزش
عقل الهی را
برای انسان و
سالکان نشان میدهند.
وعقل مادی وکسبی
در هرکس، برحسب
مقام تکامل نوعی
وروحی او میباشد.
که کرامات
بالفعل تولد کنونی
او میباشد. که عقلهای
بالاتر نیاز بقدرت
تصوٌر گفته ها،
بصورت مفاهیم ذهنی
است. و
پیامبران واولیای
الهی از علوم مادی
صحبتی ندارند.
که تصوٌر ذهنی
آنرا همه دارند.
که معقولات
الهی و سطوح بالاتر
عقلی را، تنها
در سلوک و (رفع موانع
وکسب لوازم)
آن را میخواهد.
که سالکان در
(تخلیه وتحلیه
تا تجلیه) های الهی
بدان میرسند. و
اولبیای الهی برحسب
نیاز خود برای
تعلیم و هدایت
چند سالک خود،
الهامات لدٌنی
الهی دارند. که
انسان کامل گوﺌی
خودش تفکٌر کرده،
و بحقیقتی که
نمیدانسته
رسیده است. و
با هر درچه پاکسازی
روان ناخودآگاه
است، که انسان
الهامات مدبٌران
الهی خود را میتواند
بشنود، و
تصوٌر آن کند. تا
بصورت کلامی
بدیگران منتقل
نماید. این قدرت
دریافت بیشتر و
درست تر از الهامات
الهی، نتیجه
تسلیم و اطاعت
و پیگیری کلام
الهی پیر کامل
حسینی سالک است،
که بمعرفی خداوند
بوده باشد. و
چون سالک
بشهود نهاﺌی عرشی
خود رسید، صاحب
چنان الهامات لدنٌی
میگردد. که عقل
وکرامات تازه الهی
وی میباشد. که
دیگران شاید چند
قرن بعد آن حقایق
عقلی را
میتوانند بفهمند.
و انسانهای
صاحب (عقل مادی
و عقل ایدآل
طلبی) بوده که
میتوانند
بعقلهای الهی برسند.
و از گفته های پیامبر
واولیای الهی
درس عبرت بگیرد.
وخود را یک شبه
صد ساله رفتن
بسطوح عقلی الهی
و نیامده بفهم
همگان برسد. که
هر سطحی بهشتی
الهی بالاتر میباشد.
و بی نهایت سطوح
عقلی و الهی تر
در انواع فوق بشری
در پیش هست. و
کلید موفقیت آن
اکنون سلوک الهی
با یک ولیٌ
الهی بمعرفی خداوند
میباشد. و اگر کسی
طالب آن از خداوند
باشد. آنگاه
کلام پیر الهی
(قرآن ناطق)
الهی برای چند
سالک خود میباشد.
ونوشته های او
صفحات قرآنی و
(مصحف) خود
سالک میباشد. که
هرچه پیر کامل
پادشاه الهی سالک
بگوید، همان گفته
خداوند است. بقول
فردوسی عارف الهی،
چه فرمان یزدان
چه فرمان شاه. ٢٦/٦/٢٠٠٩

M217

بی
نهایت ها

در
حقیقت بی
نهایت و آخر
نداشتن در
کمیٌت ها و
اعداد ریاضی
وجود ندارد. و این
عجز قدرت ذهنی
و تصوٌر انسان
است، که هرچه زودتر
خواهان رسیدن
به نهایتی
برای اعداد و
هر کمیٌتی در برابر
چشم خود
میباشد. تا بتواند
بشکلی رقم محدودی
در ذهن خود
حفظ کند. ولی
در هستی اشیاء
و موجودات
زنده و یا
ظاهرا غیر زنده،
آنقدر زیاد است،
که هیچ گاه نمیتوان
مشکل عجز
تصوٌر در ذهن را
حل نمود. و لذا ناچار
بی نهایت را در
ریاضیٌات بشکل
رقم هشت 8
خوابیده
ترسیم میکنند،
که تصوٌر عددی
برای آن ندارند.
و بی نهایت ها خود
نیز در بی
نهایت ها میباشند.
تا بفرض محال مطلق،
رسیدن به أبدیٌت
خداوند الله
أهورمزدا
رسید، که الله
سمبولی و
مجموعه ای
برای نهایت این
بی نهایت ها میباشد.
که بقول
اسپینوزا
عارف هلندی، بنفع
ما است که فرض کنیم
خدائی هست. تا از
مشکل بی نهایت
ها نجات یافت. برای
مثال اعداد
متوالی آغاز از
یک ببعد، از هزاران
به میلیونها و
ملیاردها به
ترلیون ها و
بیشتر میرسد و
خاتمه نمی باید.
که برای هر
مجموعه ای
نامی اختراع میکنند.
بودجه های
دولتی چون آمریکا
از مرز
بلیونها
گذشته، که
ترلیون را نام
جدیدی کشف نمودند.
و بشوخی اوباما
رئیس جمهور ولخرج
را در تفکٌر
ترسیم کردند، که
برای بعد از
ترلیون نام میجوید.
ترلیون رقمی که
در کنارش ۹
صفر بوده باشد.
در حالیکه
خیلی راحت روزی
میرسد، که نیاز
بشمارش با
تعداد صفرهای
بیشتری باشد. پس
بی نهایت عدد هست.
ولی حتی شمارش
با مبدأ زوجی
۲ و ۴ و ۶ و بیشتر
اگر بخواهیم شمارش
کنیم، همچنان در
برابر بی
نهایت قرار میگیریم.
و همین طور برای
انتخاب بی
نهایت مبدأ
شمارش که بی
نهایت هستند، با
بی نهایت از
بی نهایت ها روبرو
هستیم. در
ریاضیٌات
حاصل ضرب عدد سمبولیک
بی نهایت، در
هر مقدار دیگر،
وحتی ضرب در
عدد بی نهایت
دیگری، باز
نتیجه را همان
بی نهایت فرضی
و ساده 8 خوابیده
مینویسند. در حالیکه
منطقا بی
نهایت ها در
کیفیٌت و
ماهیٌت با هم فرق
دارند. و حاصل ضرب
آنها را از یک
جنس، بشکل عدد
8 خوابیده دانست.
که یک فرار
انسان شمارش
گر از حقیقت
است. و انسان نیز
توان عقلی و طول
عمر دراز و
قدرت محاسبه و
تفکیک و شمارش
را ندارد، که دریابد
حاصل ضرب بی
نهایت در بی
نهایت، نمیتواند
هر یک از بی نهایت
ها، چون رقم 8
خوابید بوده باشد.
ولی برای خداوند
مطلق بی نهایت
از انواع بی نهایت
ها حاصل ضرب و
تقسیم و جمع
بی نهایتها، همان
بی نهایت قبلی
نیست. بلکه عدد
مطلقی و مشخٌص
نزد خداوند
میباشد. خداوند
مطلق در بی
نهایت انواع عقلی
و هر یک از صفات
بی نهایت هستند
که همه آنها تنها
درخداوند جمع
است. که انسان
توان تصوٌر ندارد،
زیرا عقل و
ذهن انواع فوق
بشری نیز، توان
آن را ندارد. که
گوئی هستی نه فقط
تراکمی از واحدهای
قابل شمارش موجودات
آغاز از
موجودات تحت أثیری،
و هر یک جدا
شده و آفریده شده
از منشأ و
منبع نخستین
دریای روح الأرواح
خداوند ربٌ الأرباب
است. بلکه تراکم
و بی نهایت
گونه تراکم ها
در کنار
یکدیگر
میباشد. و چون
ترکیبات
جدیدی بین
آنها را
بخواهیم محاسبه
و تصوٌر کنیم،
باز با بی نهایت
ترکیبات ممکن
روبرو هستیم. که
عقل انسان
حاضر نیست خود
را در گیر این بی
نهایت ها کند،
که حل شدنی نمیباشند.
و یا اتلاف عمر
و قدرتهای حیاتی
خود را نموده
باشد.

در
ادبیٌات
لاتین etc یا(
اِت سِترا) را و
بی نهایت
ریاضی را بشکل
عدد 8 خوابیده
مینویسند. و یا
در زبان عربی(
هَلُمّ جَرّا)
میگویند یا مینویسند.
یعنی همین طور
ادامه بده، که
نهایتی در کار
نیست. مشکل
دیگر بی نهایت
ها در کمیٌت و
شمارش، در کیفیٌت
و ماهیٌت ها
ونیز در احوال
و امور غیر مادی
بی نهایت ها مطرح
میباشد، که
عقل نیرومند
تری در انسان ضروری
است، که بتواند
بتعداد أندکی
از کیفیٌت ها
و انواع تفاوتهای
آنها برسد. که شاید
در انواع فوق
بشری فرشته
گونه آینده
های دور انسان
کامل بوده باشد.
که مراتب الهی
اکنون بی
نهایت های
مختلف را خود میسازند
و شمارش
میکنند، که بتوانند
نظم و تدبیر
به امور هستی
بدهند. که مشکل
بی نهایت بی
نهایت ها را اداره
کنند. فهم
تفاوت امور
باهم در اعداد
و کمیٌت، ساده
و حتی کودکانه
است. ولی تفاوت
امور در
کیفیٌت ها
نیاز بقدرتی
نیرومند در
تصوٌر ذهنی از
مراتب الهی را
میخواهد. که انسان
تفاوتهای در
کیفیٌت ها را بشکل
کمیٌت ها مطرح
میکند. مانند عدد
8 خوابیده در
ریاضیٌات
میباشد. که آن
را چون عدد
معلومی وارد عملیٌات
ریاضی و حلٌ مسائل
میکنند. گوئی
شمارش آخر بی نهایت
را میدانند. انسان
نه فقط تشخیص
تفاوت ها در
صفات را نمی
تواند بشمارد.
مانند تفاوت
رنگ های سرخ، و
یا احوال و
تعداد
رنگهائی که ممکن
است از گروه
سرخ باشد. در
نتیجه تفکٌر انسان
در اموری که پای
بی نهایت
کمیٌت و کیفیٌت
و تفاوت صفاتی،
و حتی بسیاری دیگر
از انواع طبقه
بندی ها در
تفاوتها و
شمارش ها پیش میآید.
انسان بسادگی
از آن میگذرد. گوئی
( شتر دیدی ندیدی)
باشد. که عملی غیر
منطقی و منحرف
کننده از راه حقیقت
جوئی احتمالی
در تفکٌر
انسان باشد. مانند
ریشه رادیکال
هر عدد گنگ، که
در محاسبه ها
أکثرا اجزای
حاصل ریشه
یابی به عدد
بی نهایت میرسد.
آنگاه وقتی
کمتر از نصف
عدد صحیح باشد،
همه آنها را نادیده
میگیرند. و
اگر آن اجزای ریشه،
بیش از نصف یا پنجاه
درصد باشد، بجای
آن یک عدد
صحیح بمجموعه
در دست محاسبه
اضافه میکنند.
که باز منطقا
قابل قبول نیست.
و نمیتواند اجزاء
نقش یک واحد
کلٌی و اصلی
را بنماید. اگر
بپذیریم که سراسر
هستی حتی دو
موجود مانند هم،
و بطور مطلق
یکسان وجود
ندارد، زیرا تفاوت
در اجزاء، یا در
زمان در میان
سیٌاله و
جریان بدون توقٌف
تغییر هر چیزی
در هستی نیست. و
یا سطح تکاملی
و بودن بسیار
مبدأ ها برای تفکیک
تفاوت ها باشد،
آنگاه با بی
نهایت از بی نهایت
ها روبرو
هستیم. که تنها
در قدرت تفکیک
و بقصد تصوٌر
آنها را
نداشته باشیم
که در خداوند
مطلق قابل
تفکیک هستند. که
مراتب الهی (
کمتر از مطلق)
باز نمی توانند
به بی نهایت
برسند، چه رسد
به بی نهایت از
بی نهایت ها. و
شاید از لحاظ
منطقی، داستان
تصوٌر بی نهایت
از بی نهایت
ها، خود دلیل
وجود خداوند
مطلقی برای
منکران مادی خداوند
بوده باشد. یا
برای پرستندگان
اعداد، که
امور را چون
فیثاغورث بشکل
ریاضی میداننند.
که حتی تأیید گفته
اسپینوزای
هلندی را
میکند، که فرض
کنیم خدائی هست.
که بمرز جنون
و بیماری(
حیرت ) در
نرسیدن به نتیجه
محاسبه ها
نشویم. و
همچنان ما
أکنون در
برابر مشکل
مراتب کیفی و
صفات و تصوٌر اعداد
ویا احوال و
زمانها و
مکانها و
هزاران أمر دیگر
هستیم، چه رسد
بهستی های
معنوی یا هستی
های مینوی و
بالاتر باشد. زیرا
انسان اگر
برای نجات از
ضعف قدرت
تصوٌر خود، براه
حلٌی متشبٌث
نشود، ولو فرض
وجود آن نکند،
دیوانه میشود.
گوئی ماشین حساب
عقل و ذهن انسان
چنان بهم
خوردگی از نظم
های ثابت
ریاضی بیرون میآید،
که بحیرت های
روانی قاتل مقام
تکامل ژنتیک روحی
انسان میرسد. و
لذا خداوند که
منطقا فرد
(واحد از نوع مطلق)
لاهوتی خود میباشد،
که دیگری مانند
او در هستی ها
چون در لاهوت
الله وجود ندارد.
هیچ دو انسانی
در بی نهایت
جهات قابل
بررسی در وجود
مرموز او، یکسان
وجود ندارد. چه
در کمیٌت مادی
سلٌولهای
نوعی، یا در
أتم های تن و
یا در واحدهای
انرژی در هر
أتم و سلٌول تن
انسان بوده
باشد. پس بقول محمد،
خداوند انسان
را بصورت خودش
آفرید. ولی نه
در صورت با چشم
و دهان وبینی. بلکه
در( صورت نوعی)
و شکل کلٌی
خاص هر نوع، و
شکل خاص و
مشخٌصات هر
نوع و حتی در
هر فرد نوعی. چون
انسان قدرت
تفکیک صفات مختلف
را در جزئیٌات
و کیفیٌات را
ندارد، پس گروه
ظاهرا شبیه هم
در صفات ظاهری
وکلٌی را یک
نوع مینامد. و
ناچار شده اند
که باز نوع را
بفصول نوعی
ومراتب برتر
یا زیر تر، و
بی نهایت
میتوانند تقسیم
کنند. که بالأخره
با وحدت ماهیٌت
هر موجود میرسیم.
سالکان نیز در
تکامل روحی بشهود
مراتب الهی، یا
همان آینده
های نوعی
نیامده شاهد
میرسند، که بطور
سمبولیک، آینده
را بزبان
مفهوم امروز
بشری می بینند.
که در حقیقت
زبانها باز یکی
نمی باشند. و
مهمتر که با
بی نهایت
تفاوت ذات
ناخوآگاه سالکان،
در صفات نیکوی
الهی یا صفات
زشت أهریمنی
کارمائی
حیوانی، ما با
بی نهایت از
مقامات الهی و
عقلی و نوعی و بهشتی
انواع بالاتر،
یا جهنٌمی
انواع پائین
تر قهقرائی
روبرو هستیم.

پس
ما با بی نهایت
معیارها و
مبدأ سنجش
روبرو هستیم. کافی
است انسان منصف
وعاقل بپذیرد،
که خود وعقل و
احوالش آنقدر
نا چیز است، که
لبریز از بی نهایت
های نیامده
بوجود می
بینیم. پس
نقصی از این
واضح نر نیست،
که ژنتیک
انسان با تمام
سوابق تکاملی زندگی
های انواع قبل
جمادی و جمادی
و زندگی های دوره
انواع گیاهی و
حیوانی و فراوان
فصول نوع بشری،
هنوز جز عقل مادی
ناتوان در
برابر آینده
های نامحدود، اصطلاحا
لنگ میباشد. که
قدرت بینش و فهم
و تکامل و سطح
وجودی بالاتر را
ندارد. پس به
این نتیجه نیز
میرسیم، که خود
شناسی و در
نوع خودش میباشد،
میتوان بغیر
خود شناسی
رسید. که عاقبت
بخدا شناسی
نظری و شهودی
رسید. ولی نه
خدا شناسی
شهودی و عملی،
که تنها با تجرید
نفس یا روان از
مادیٌات و
شمارش شدنی ها،
میتواند
بمرزهای خلاء
و تهی شدن ذهن
از عقاید
حیوانی و عقده
ای، و حتی از
نوع بشری باشد،
خود مدام
بوادی مرگ قبل
از مرگ پا
گذاردن
میباشد. و جز
در توان
عاشقان صادق و
ترک خود کرده،
میتواند
بشهود تازه بالاتر،
بخصوص قائم
روح القدس
ایدآل کمال نوع
بشری رسید. یعنی
بجای شمارش با
ترک شمارش به
بی نهایت و
جاودانگی در احوال
ملکوتی رسید. گرچه
اگر کسی سلوک
الهی نکرد، بالعکس
در سقوط مقام روح
الهی خود، فردی
در قهقراها و
جاودانگی ها، تکرار
گذشته ها در
آینده ها دارد.
زیرا این
فرمان أزلی
أبدی الهی در
بازگشت همگان
بخداوند، بشرط
داشتن شرایط
لازم، قابلیٌت
و محترم بودن،
برای روبرو شدن
با هر یک از
مراتب
تجلٌیات الهی،
پس از تکرار
گذشته ها در
آینده ها برای
قهقرائیان، تحت
عنوان کارما
یا گارمه و
جرم و کرایم لاتین،
با رحمت الهی بزرگی
روبرو هستیم، که
فرصت مجدد و
مکرر بروح غافل
میدهد، و هر
که غفلت در تکامل
روح نکرده
باشد، از حیوانیٌت
نوع بشری
بفرشته شدن
نوع فوق بشری
میرود، که ۵۵ قرن
دیگر در جهان آغاز
میگردند. پس
خواننده گرامی
اگر تا کنون
بأهمیٌت الهی
و لزوم تکامل
ژنتیک روحی خود
پی نبرده، که بنفع
أبدی و جاودانگی
عظیم تر از
آنچه هر شکل
جاودانگی، با کمال
در نوع بشری خود
می توانیم به
جاودانگی الهی
برسیم. که همان
بهشتهای
چهارگانه و
چهار گونه
شاهدان عرش رحمان
میباشد. بهشت اول
روزها در سعادت
فکری و آرامش
خیال، و شبها
در سعادت
بهشتت دوم گردشهای
رؤیائی
ملکوتی، و با سعادت
مرگ بسیار
شیرین، چون هر
کشش برای خواب
در انسان خسته
و خواب آلود، که
خود را بدامان
خواب می
اندازد. که
نمی تواند
بداند در بی
خبری خواب، چه
برسر و تن او
وارد میشود. که
کاملان الهی
چنان مرگی را،
بقول امام
صادق هر لحظه
آنرا می بینند
و لذٌت میبرند.
زیرا دارند رؤیای
شیرینی را می بینند.
پس لذٌت از
نوع لذٌت
مینوی میبرند.
آنگاه پس از
هفت هزار سال
چنین رؤیائی
بهشت سوم
انتظار عرش
رحمان را، که چیزی
از آن
نمیدانیم. گرچه
بطور سمبولیک
حقایق آینده
نوع فوق بشری خودمان
را در رؤیا می بینیم.
که بزبان و
فهم نوع بشری ما
است. که شاید هم
اکنون بقول برخی،
در کرات دیگر،
نوع فوق بشری
زندگی میکنند،
که روح کامل
الهی پس از
وفات هم اکنون
بدان جا ها معراج
و صعود دارد، و
زندگی فوق بشری
را دنبال می
کند. یا اگر در
همین کره زمین
بوده باشد، که
منطقا در
رؤیاهای خود
چنین دیدم. که
هفت هزار سال
در احساس زمان،
چون لحظه ای
میگذرد. مانند
هر خواب انسان
که زمان و
مکان وهیچ یک از
صفات و شرایط مادی
دیگر در خواب
وجود ندارد. گرچه
تماما سمبولیک
و تمثیل و
بزبان ویژه الهی،
برای آینده
های نیامده ما
بوده باشد. و
بالأخره نتیجه
اینکه، باید هرچه
زودتر پیر
کامل حسینی مناسب
خود را از خداوند
خواست. تا با تخلیه
و تحلیه به
تجلیه های هفت
گانه نوع بشری
و آغاز فهم بی نهایت
ها را بشکل
حقیقی نمود.

M218

برهان

برای
ثابت کردن
درستی هر مطلب
و نظر یا گفته
ای، در فلسفه
آنرا از چند راه
میسٌر
میدانند، یکی قیاس
و یکی استقراء.
و راه سوم را
که آنالوجی یا
تمثیل
مییباشد. روشهای
شناخت علمی و
تجربی، که تکرار
نتیجه تجربه های
مکرر یکی باید
باشد. و نیز چند
شرط دیگر، که
بنتیجه قابل قبول
رسید. قیاس مقایسه
یک مطلب ثابت نشده،
با مطلب و موضوعی
است که قبلا
باثبات ریده
است. روشهای شناسائی
وجود خدا یا روح
و عوالم الهی
و یا آینده
های نیامده
بوجود، روش متا
فیزیکی
ثئولوجیک
میباشد. که
معتقدند کسی
هستی را با
هدفی ساخته است.
و قطعا بطور
مداوم
راهنمائی
انسانها را بر
شناسائی
عوالم الهی
مینماید. و هرنوع
انحراف را جبران
میکند که تصحیح
و تعدیل
مینمایبد. تا
انسانها برای شناخت
امور الهی، مستقیما
بسوی هدف خداوند
پیش بروند. و برای
درستی مسیر
شناخت، شهود تجلٌیات
هفتگانه الهی میسٌر
نوع بشری هست،
که در نتیجه عملیٌات
سلوکی و آماده
سازی روان
میباشد. این
دلائل در رؤیا
بنظر دل طالب
لقای الهی و
شناخت امور
الهی نادیده
میرسد. منطقا
هر پدیده ای در
هستی که عالم کبیر
است، و در
انسان که عالم
صغیر میباشد، دارای
انگیزه و علٌت
و مقصودی
میباشد. انگیزه
پیدایش کلٌ هستی
در أزل نزد خداوند
آغاز کننده هستی
است. که بقول محمد
در حدیث ( کنت کنزا
مخفیٌا، فأحببت
أن اعرف) که من
گنج و أمری
مخفی در گنجینه
ای بودم، که خواستم
شناخته شوم. غیر
از خدا کسی نبوده
و نیست، که باید
این گنج را
بشناسد. و
بعدها مخلوقات
خدا در هستی
نیز قدرت شناسائی
امور مطلق و
ناپیدا و یا نیامده
بوجود را ندارند،
یا بسیار
محدود میباشد.
که در نوع بشری
و در نهایت
های فصول نوع
بشری، با عقل برتر
از عقل مادی و
غریزی زندگی
های حیوانی
بوده، که
محصول تجربه
تولدات پیشین
یک روح فردی میباشد.
که بتدریج
انسان در
تولدات
فراوان خود، با
تکامل طبیعی
چون روش
انعکاس شرطی
تربیت حیوانات،
بتدریج بعقل
حقیقت جوئی
رسید، که انگیزه
طبیعی و فطری
ذات روحی
انسان، برای شناسائی
میباشد. این
عقل ایدآل طلب
بهمراه تدبیر
الهی، و طی مراحل
ناشناخته
معرفت
أپیستمولوجیک،
بأهمیٌت سلوک الهی
پی میبرد. و به
پیشنهاد
خداوند بوسیله
پیامبران
اعزامی اولی
العزم در هر
شش ولایت سلوکی
آدم تا محمد خاتم
گردیده، که انسان
با اراده و اصرار
در خواستن و
باعشق و
پیگیری و درک
سطوح باطنی هر
حقیقت نا پیدا
و هر مطلبی، عاقبت
ناخواسته
فطرت انسان به
خداوند و طبیعت
پناه میبرد و کمک
میخواهد. تا نزدیک
تر بسطوح
حقیقی و نزدیک
تر در تشبٌه
صفاتی بخداوند
و حقیقت برسد. آنگاه
با معرفی الهی
از پیر کامل
ره رفته و ربٌ مربٌی
مناسب سطح عقل
نوع بشری، سالک
آنگاه میتواند
در مسیر تکامل
روح خود، که
شناسائی
بیشتر و دقیق
تر معیار های
شناسائی
بهمراه دارد، سرعت
بیشتری در تعلیم
بیابد. که اصطلاحا
میتواند هر
شبی یا روزی را
رهروی صد ساله
دیگران کند. که
آن حرکت را در
تکامل طبیعی
چون دیگر
حیوانات
یافته است. آنگاه
سالک تنها با پاکسازی
روان خود از
عقده ها
وعقیده ها، که
عامل و مانع
پیدایش هر انحراف
در فکر و
حقیقت جوئی
هستند، و در
هر گونه ارزیابی
های انسان برای
انتخاب او
میباشد. که همچنان
این عقده ها و غریزه
ها در کنترل
خداوند
میباشد، که از
مدبٌران الهی
هر موجود
میگوئیم. آنکاه
با تخلیه از معایب
و عقده ها و جبران
انحرافات و
نیز تأمین
کمبودها و
شرایط لازم برای
پیشرفت تکامل روان
یا ژنتیک روحی
او برای تعالی
جستن، بر کرامات
و قدرتهای
شایسته نوع بشری
خود، و با تحلیه
بصفات جدید الهی
که بتقلید و
تعلیم و هدایت
پیر کامل
بمعرفی خداوند
صورت میگیرد. پس
از تأمین
شرایط لازم که
بدرجه مطلق
پاکی هم نمی
رسد، آنگاه خداوند
نیز در(شرط
کافی) از نظر
تکامل روحی و
تعالی جستن
روحی از نوع
بشری تا نوع فوق
بشری بالاتر، آنگاه
سالک مدارک پیشرفت
درستی راه خود
را در هفت شهود
رؤیائی و
احوال و
الهامات
لدنٌی که بدل
انسان کامل می
نشیند، آنگاه شهود
ششم قائم روح القدس
ایدآل کمال
میسٌر برای
نوع بشری را مییابد،
و خود نیز (این
همانی) مقام روحی
و الهی شهود
قائم خود دارد،
که با مرگ قبل
از مرگ امکان
و رسیدن بنور
قائم میباشد. پس
سالک بکلٌی
ترک صفات بشری
خود مبکند، که
بجانان الهی
نور قائم و
احوال آینده
های نیامده خود
برسد. و برای
شخص سالک شاهد
برهانی قاطع
برای وجود
خداوند و هدفهای
او میشود. که برای
آینده های
برتر الهی فوق
بشری و تا أبد،
برای باوری و
یقین یک روح
ضروری است. که در
سلوک الهی نیز
روان سالک
پاکسازی شده، بدیدار
احوال نیامده
آینده میرسد. که
شرط لازم برای
ادامه پیشرفت
تکامل روحی، و
رسیدن به
انواع فوق بشری
و کسب صفات و احوال
و اخلاق الهی
میباشد. و
الاٌ انسان بدون
سلوک الهی نمی
تواند وجود خدا
و هدف اورا بفهمد
که باور کند. پس
ندانسته
کرامات بالفعل
نوع بشری خود
را، که موهبت
و داده ای
الهی وامانات
او نزد انسان
نوع بشری است،
بمصرف تحقٌق
کرامات بالقوٌه
خود نمی رساند،
که سخت مورد
نیاز تولد
احتمالی در
فصل نوع بشری
بالاتر، و یا
در فصل نوعی
بشری بالاتر
میباشد. پس اتلاف
داده های الهی
کرده و به
مصرف لذٌت
بهشت چهارم
وعده الهی خود
از تولد پیشین
برای تولد کنونی
میرساند. که لذٌتهای
کوتاه و خام و
اشباع نشدنی
شکم و اطراف شکم،
و یا بازی های
وهمی ذهنی خود
مینماید. و پس
از مرگ با دست خالی
از امکانات حیاتی
کافی، جز
معادل تولد در
یک نوع حقیر
نسخ و مسخ حیوانی،
و شاید هم در فسخ
گیاهی و رسخ جمادی،
برحم و نطفه
یک مادری
میرود، که ساختمان
جسم و ذهن آن
روح حیوانی، بسته
بقایای
کرامات
بالفعل بشری
اتلاف شده، یک
ژنتیک روحی
میباشد. تا
دوباره از
نردبان انواع و
پس از صدها هزار
و میلیونها
سال، دوباره و
حتی صد باره، بهمین
نوع بشری
کنونی برسد، که
آنکاه بخواهد فطرت
ذاتی خود را تکامل
عقلی و روحی و
سلوکی بدهد. که
مانند هر موجودی
در طبیعت، حتی
موجودات در
انواع تحت
أتمی، طبق
فرمان کن
فیکون، باید
از نردبان انواع
فوق بشری
بازگشت
شایستگان
بخداوند
بنماید. که
لاجرم بازگشت خواهند
کرد. که در
هستی غیر از
خداوند کسی نبوده
و نخواهد بود.

خداوند
أنگیزه های شبیه
انگیزه های
عقده ای انسان
ندارد. بلکه این
انسان است که همیشه
دنبال چیزی
میباشد که
ندارد، یا
بداند کسی
هستی را آفریده
است. و بقول عرفا،
این صفت حقیقت
در انسان کامل
است، چه رسد
بخداوند، که موجود
کامل مطلق و
تکامل دیگر
موجودات را
میخواهد. روش
دیگر شناخت
حقایق
اصطلاحا
کسمولوجی یا کیهان
وجهان شناسی
است. بخصوص انسان
ناظر هستی
وعجایب آن، بوجود
خالق آن میرسد.
و سراسر هستی
و هر ذرٌه
کوچک آن، هزاران
حکمت مرموز
دارد، که نمی
توان آنها را
اتٌفاقی
دانست. که چون
تراکم ذرٌات
خاک، کوهی را
بسازد. هستی نیز
این چنین
تراکمی پیدا نشده
است. و فراوان فرمول
و قوانین
طبیعی را، انسان
از علوم مادی
خود در مییابد.
که مخالف جریان
اتٌفاق در
امور هستی
میباشد. گرچه
ندانیم چگونه
بوده، یا آینده
آن چگونه
خواهد بود. در جهان
شناسی حرکت
دیده میشود، که
برای آن محرٌک
لازم میگردد. و
محرکهای مادی
نیز باز
محرکهای عاقل
قبلی را
میخواهد. حتی
اگر انرژی و فورمولهای
طبیعی را
خداوند تصوٌر
کنند، باز در
فیزیک جدید
أتمی کنونی
روشن است که آنها
خود نیز
ترکیبات
داخلی و جزئی
و حتی سرنوشت تکاملی
یا قهقرائی
دارند. که نمی
تواند سرنوشت موجودات
تا انسان رقم
بزنند.

نمونه
سوم برای برهان
وشناخت راه
آنتولوژیک
میباشد، که بموجب
این نظریٌه
فلسفی، خداوند
کاملترین ذات
میباشد. که بقول
عرفا روح الأرواح
الله در مطلق
کمال خود میباشد.
که تصوٌر کمال
بالاتر برای خداوند
نادرست است. و
خود انکار همان
کمال مطلق
بودن خداوند خواهد
بود. میتوان گفت
هستی و داشتن
هر أمری(
بایسته)
میباشد. گرچه عقل
انسان که مطلق
نیست، نمیتواند
امور مطلق را دریابد.
مگر در أبدیٌت
کمال و در
انواع فوق
بشری، که همان
رسیدن صفاتی
بخداوند الله میباشد.
فلاسفه این سه
نمونه را قیاس
و استقراء
میگویند. ولی
هر کس میتواند
این احساس را بکند،
که حرکت بگفته
ارسطو، محرٌکی
دارد. و نمیتواند
یک عامل کور و
عدمی محرک قبلی
بوده باشد. که از
أزل تا أبد
مسیر تکامل
موجودات را میداند،
مگر خداوند
عاقل مطلق
باشد. انسان فطرتا
متفکٌر و در کنترل
روانی و جسمی
مدبٌر الهی
خود میباشد. در
تمثیل
آنالوژی با تجربه
و آزمایش، بگسترش
تجارب و نتایج
کلٌی تر میرسد.
مانند آنچه
افلاطون در
حرکت سایه ها
بر دیوار غار تاریک
میگوید. که
حرکت موجودات حقیقی
بیرون غار، عامل
حرکت سایه ها
میباشند، و نه
اینکه سایه ها
از خود حرکت داشته
باشند. عوام
سایه ها را
حقیقت و أصل
میدانند، و برای
عقیده خود نیز
تعصٌب
مینمایند، که مانع
از احتمال رسیدن
بحقایق
بالاتر برای آنها
خواهد بود. چه
تعصٌب دینی یا
تعصٌب فلسفی و
حتی تعصٌب
هنری و سلیقه
ای. و هر حرکتی
هرچه قدر
طبیعی و أبدی باشد،
باز نیاز به محرٌک
دارد. که مبدأ
و آغاز هدف
جوئی در نهایت
میباشد. هیچ کاری
مانند یک
تفکٌر درست و
همراه یقین و اطمینان
که بعدا باعث انکار
نشود، و انلاف
عمر انسان
نبوده باشد، که
بسیار سخت میباشد.
بقیٌه کارهای
انسان قابل
انجام و تغییر
آسان است. که خسارت
پشیمانی
کمتری دارد. انسانها
در هرکاری اگر
مجبور باشند
بدنبال نفع و
لذٌتی باشند، حتی
وقتی که
انسانهای
مؤمن بخدا و
قیامت باشند، دنبال
ثئواب و کسب صفات
الهی هستند. که
آنرا ( ذخیره
آخرت) برای
آینده
میدانند. ولی در
واقع سالکان هستند،
که برای شهود
آخر و واجب
الهی خود، برای
دیدار قائم
روح القدس، و کسب
این همانی عقل
و صفات ربٌ
النوع خود، و
فرار از
مجازات
کارماها، شهودها
انگیزه تعالی
مقام روحی
انسان میشود. شاهد
سایه در دیوار
غار مثال افلاطون
قطعا ضعف چشم
دارد، که نمیتواند
در روشنائی
بیرون غار
عامل حرکات
سایه ها را ببیند.
مگر بسختی که سالکان
با ترک صفات بشری،
میتوانند
انوار الهی را
آنهم در رؤیا
ببینند. که چشمان
آنها آزار
نداشته باشد. و
حتی چیزی نمیتوانند
ببینند. روح و
فکر الهی سالک
نیز درغار تن
نوع بشری خود،
بصورت تمثیل
های سمبولیک
شهودی، هر
مرحله ای از پاکسازی
روان، بسطح نورانی
تر میرسد، که میتواند
تحمٌل انوار
شهودی را
بنماید. که اگر
تحمٌل هر
مرحله بعدی را
نداشته باشد، خداوند
مدبٌر در
تدبیرات خود
چنان روح ناتوانی
را بسطح
بالاتر و الهی
تر و آینده
های بهتر
(نیامده بوجود)
نمی رساند. مخالفین
حقایق بالاتر
که قدرت تصوٌر
آنرا ندارند، دیدن
های شهودی
اولیای
بازگشته بخلق
را میگویند، که
چشمان خود را
در تمرکزات
عبادی خراب
کرده اند. که توانستند
این دیدنی های
شهودی خود را پیدا
کنند. سقراط
در وقت مرگ
نیز بمخالفین
خود گفت، چیزی
را که نفهمیده
اید، چکونه میخواهید
دیگران را بفهمانید.
و اگر انحراف خود
را از امور
نفهمیدند، آنگاه
همان انحرافات
را بدیگران
منتقل میکنند.
گوئی جهل و
نافهمی چون میکرب
بیماری است که
دیگران را واگیر
میکند.

در برداشت
سلوکی این نویسنده،
(اِستقراء) فلاسفه
و حتی أهل
کلام مذهبی، اسم
بی مسمٌائی است.
زیرا استقراء
در حقیقت بمعنی
حقیقی قرٌه
گیری و خورٌه
یابی در
تجلٌیات شهودی
و در سلوک الهی
هر شش ولایت
نوع بشری
میباشد. زردشتیان
سالک وکامل در
سلوک الهی خود،
دنبال ( کیان خورٌه
) خود یا همان
قرٌه شهودی
بالاتر یا نهائی
خود هستند. یعنی
شهود نهائی
واجب الهی ولایت
خود را
میخواهند
برسند. که همان
شهود چهارم
نور ایلی مرتضوی
و شهود پنجم
عرش مصطفوی
است. که بعدها مسیح
و محمد، دو سوشیانت
موعود زردشت
ظهور کردند، که
کشف نور برتر
الهی را نمودند،
که زردشت هم
نداشت. مسیح و
محمد و همه
کاملان ولایتهای
آنها، بترتیب
از این انوار
تجلی برتر
بالاتررفتند،
که بنور قائم
و عرش رحمان رسیدند.
قریش زردشتی
فرهنگ زردشتی
داشت، مانند همه
ملل اصطلاحات
فلسفی و الهی
عرفانی آنان بمرور
تغییری مناسب
در مفهوم و
فهم و بیان
ملٌت خود کرده
اند. امشاسپندان
مراتب شهودی
زردشت، در ولایت
محمدی همان (
اسماء الله)
پنج تن آل عبا میباشد،
که محمد در
حدیث کسا گفته
است. در فیزیک دلائل
تجربی و حتی ریاضی
باز موقتی هستند،
که در زمان
دیگری، نظریٌات
علمی ثابت تری
مطرح میشوند. باوری
در همه سطوح عقلی
و سطوح کمال روحی
فصول نوع بشری
وجود دارد. ولی
در سطح عقلی بالاتر
آن باوری ها
مورد انکار
میشود، یا حدٌ
أقل مورد اصلاح
و تغییر
میگردند. ولی
سطوح عقلی
پائین تر نمی توانند،
تصوٌر
نظریٌات عقل بالاتر
را بنمایند. پس
بخود فرصت تفکٌر
و استدلال های
بیشتر صاحبان
نظریٌات بالاتر
را نمیدهند.

پس ما
انسانها نیز در
هر سطح عقلی و تحصیلات
علمی که باشیم،
در همان سطح
میتوانیم باوری
داشته باشیم. و
آنرا نیز
برهان و استدلال
فلسفی و عقلی
میگوئیم. در
حالیکه حتی در
ریاضیٌات که حقایق
ر یاضی قابل
انکار بنظر نمیرسند،
باز عقل انسان
نمیتواند
معایب آنرا
بگیرد. که درعقل
نوع بالاتر، هزاران
برابر
نیرومند تر
میتواند از ریاضیٌات
و حتی منطق ارسطوعیب
بگیرند. برای
کمال حال حاصل
ضرب عدد دو در
دو چهار میشود.
که نمیتوان
انکار آن کرد. ولی
این باوری
وقتی درست است،
که اعداد را
اعشاری
بمحاسبه بکشیم.
زیرا ( ده تا ده
تا) از هم تفکیک
میکنیم. و انسان
با ده انگشت
خود از گذشته
ها ریاضیٌات
اعشاری را عادت
نموده، و تنها
درست میداند. در
حالیکه در
ریاضیٌات عالی
مبدأ شمارش
وآغاز هر
محاسبه
معیارهای مختلف
بکار میرود. که
بسته بخواست
هر زمان انسان
حساب گر است. که
معیارهای
دوازده گانه چون
ساعت یا سی
گانه چون شمارش
ماه ها و حتی در
تمام مکاتب
فکری فلسفی و
دینی، هر یک
برای خود
ارقام مقدٌسی دارند.
که مبدأ محاسبات
آنان در حقایق
میباشد. لذا
حاصل ضرب دو در
دو، گاهی چهار
میباشد و گاهی
کمتر یا بیشتر.
تا مبدأ شمارش
اعداد چگونه انتخاب
شده باشد. چه رسد
بامور الهی که
بهیچ عنوان
ربطی
باستدلالات علمی
و مادی و عقل
بشری ندارد. بلکه
وابسته بعقل
های الهی و
آینده های نیامده
فوق بشری میباشد.
و تنها تجربه
شخصی انسان
اگر پیش داوری
و تعصٌب نشده باشد،
در سلوک الهی
در تسلیم پیر کامل
بمعرفی خداوند
میباشد. که در
رؤیا و بطور
سمبولیک
آینده های نیامده
را خواهند دید.
پس هر کس مسؤل
معتقدات خود میباشد.
که از نظر
تکامل روح
بشری، در سطوح
پائین تر قرار
میگیرند. پس انسان
خود سازنده سرنوشت
گذشته های خوب
یا بد بوده، و
همچنان خود سازنده
سرنوشتهای خوب
فوق بشری بهشتی،
یا اانواع نسخ
و مسخ جهنٌمی
آینده خود میباشد.
و بقول محمد
این فایده هست
که ما تجربه سلوک
الهی را بکنیم،
تا آینده بهتر
را انتخاب با سلوک
الهی کرده
باشیم و از
آینده قهقرائی
در أمان باشیم.

M227

خیال
و تخیّل

تخیٌل
و احضار صورت
هر چیزی و خاطره
ای در ذهن را، عرفا
(حضور ذهنی) از
حضرات مراتب
الهی در
سالکان و
هنگام عبادت و
توسٌل عبادی، و
یا کاملان الهی
تا زنده هستند،
که در تجلٌیات
شهودی خود هر دم
مراجعه و
درخواست کسب الهام
و وحی مینمایند.
که گوئی با هر تخیٌل
و احضار بذهن،
هر بار لقای مجدد
با مراتب الهی
و حکمتهای
الهی تازه ای روبرو
میشوند. و
احوال ملکوتی والهی
تازه ای مییابند،
که نمی توانند
آنرا حتی برای
عزیران خود نیز،
آن چنان که بفهمند
وباور کنند
بیان نمایند. عالم
ملکوت که جهان
و صحنه رؤیا
های در خواب
میباشد، هرکس
رؤیاهای
نیکوی شهودی امید
بخش از آینده
های نیامده بهتر
خود را می
بیند. و یا در
کابوس ها غیر
سالکان و قشری
های مذهبی
مشرک، نمونه
های عذاب
زندگی و موجودیٌت
حیوانی خود را
در آینده ها می
بینند. که ظاهرا
در رؤیا سوژه
های دیگر غیر
ار خودشان می
بینند، که میخواهند
بوی لطمه و آسیبی
برسانند. گرگ
درنده در کابوس
همان ذات
کنونی خود انسان
شاهد کابوس است.
زیرا صفات گرگ
دارد. یا هر
گونه صفات حیوانی
و توحٌش و زشت و
فاسد، که هرکس
در زندگی خود
و یا در
دیگران می
بیند.

عرفا
دنیای خیال را
(بَرزَخ )بین
دو عالم ناسوت
مادی جهنٌمی، و
جهان الهی
نورانی فوق بشری
میگویند. که گوئی
انسان روی بند
راه میرود، و
هر لحظه
احتمال سقوط
بدرٌه جهنٌم
زیر چای خود
را دارد. که به
نسخ و مسخ و
فسخ بدتر از
امروز نوع بشری
گرفتار میشود.
پس چون( پُل
صِراط ) بگفته
زردشت است، که
از مو باریک
تر و از لب شمشیر
تیزتر میباشد.
در خیانت سالک
بپیمان خود
این سقوط را دارد.
و چون بطرف
آخر پل، یا همان
لفظ لاتین(
استریت و
استرایت)، یعنی
ولایت الهی و پیر
کامل حسینی، مناسب
تربیت الهی
طالب لقای الهی
بمعرفی خداوند،
آنگاه بساحل
أمن رسیده، خطر
بحرانها و
توفان ها و
احتمال غرق شدن
در دریاهای احوال
و اوهام و
افکار را ندارد.
زیرا در کشتی ولایت
پیر الهی کشتی
بان چون پیامبری
را دارد، که همه
سالکان کشتی
را بساحل
میرساند. و
مسافر کشتی خود
نیز کشتی بان
دیگری برای دیگران
میگردد.

برزخ
همان عربی شده
(دوزخ )جهنٌم و
جهانوم جهان
فارسی دری قوم
قریش زردشتی
میباشد. که
فرهنگ الهی و
عرفان اسلامی
و قریش زردشتی
بوده، که هر
شش ولایت سلوکی
مکمٌل همدیگر
هستند. و چون کلاس
هائی برتر از
دیگری، برای عبور
تربیتی روح
سالک انسانی
هستند، که بساحل
أمن تولد نوع فوق
بشری هفت هزار
سال بعد، با هزاران
برابر عقل نوع
بشری
میرسانند. که بجای
سه بُعدی بشری
در تن و ذهن و روان،
در نوع فوق
بشری چهار
بُعدی بوده، که
( تن و ذهن و
روان و روح
الهی) ذات تازه
را دارند. که
ما امکان تصوٌر
موجودیٌت
چهار بُعدی را
نداریم. که پیامبران
و اولیای الهی
بمرزهای
موجودیٌت جهار
بُعدی رسیده
اند، که
شایسته بهشت
های چهارگانه
شاهدان نور قائم
و عرش رحمان
شده اند. همان دو
قرٌه و خورٌه،
یا همان قرآن
و معجزه محمد،
که پیر کامل حسینی
سالک خود محمدی
زنده و (قرآن
ناطق) سالکان
خود میباشد. گرچه
خیال در عالم
ذهن و جنبه شخصی
دارد، که منکران
حقیقت آنرا
باطل میدانند.
زیرا واقعیٌت
تجربی علمی
ندارد. ولی
سالک مراتب شهودی
را واقعیٌت و حقیقت
نسبی و حتی
تجربی شخصی در
رؤیا میداند. که
دیگران
بشنیدن این امور
اکتفا می کنند.
که عملا بچشم
دل خود نیز
بدان دیدار
میرسند.

روان
شناسان علمی، نوع
خیال انسان را
(أصل ذات) شخص
انسان میداند.
بدون خیال
انسان چون
مجسمه سنگی
است. گرچه
خیال حقیر
همراه شهودهای
الهی در سالکان
هنوز وجود
دارد. و خیال
نیز از ریشه(
خیل) اسب است، که
سوار کاران
بسرعت پیش
میروند، که
پیاده روها آن
سرعت را
ندارند. و نیز
از ریشه لفظ فارسی
( خیلی) دری است،
که بزرگی و الوهیٌت
و اهمیٌت مقام
الهی سالک
شاهد را میرساند.
تمرکز سالک تنها
عبادت پذیرفته
الهی از انسان
است. با داشتن
وسیله توسٌل الهی
پیر کامل حسینی
بمعرفی
خداوند، و با
هر شهود برتر بعدی،
که تنها وسیله
حضور ذهنی
خیال و تخیٌل
و تصوٌر سالک
است. و انسان
غیر سالک نیز
بدون تصوٌر یک
مطلب از
گوینده در ذهن
خود، نمیتواند
مفهوم او باشد،
پس (خیال وهمی)
میکند و بخیال
باطل خود
بحقیقت رسیده
است.

صوفیان
خیال در سطح
الهی و شهود
تجلٌیات الهی در
حضور ذهنی خود
میدانند، که بهمراه
آن احوال و افکار
الهی نیکو و آرامش
بخش میباشد. هر
فکر کنونی
مبدأ پیدایش
قبلی داشته، و
خود نیز مبدأ
پیدایش فکر بعدی
است. چه فکر
بهتر یا فکر بدتر.
در قهقرائیان
که گناهان
خودرا وظیفه طبیعی
و حقٌ خود
میدانند، که باید
انجام بدهند. بالعکس
در سالکان پس
از مقدمات
اولیه و افکار
قبلی است که وارد
جهان (خیال
سلوکی و ملکوت
) میشوند. که جای
عشق ورزی الهی
است. که عشق در جهان
مادی نمی
تواند مقدٌس باشد،
یا بحقٌ بوده باشد.
روان آلوده غیر
سالکان عشق ناپاک
میباشد. و روان
سالکان تزکیه کرده،
عشق صادقانه و
پاک با وسائل الهی
دارند. آغاز از
پیر کامل است. تجسٌم
خیال در صحنه
دل سالک و
شاهد رؤیاها از
جمله عوالم
الهی میباشد. که
این همانی
مراتب شهودی و
عوالم ملکوتی
و جبروتی
میباشد. و حتی
(موجودات هستی
در برابر ما، عملا
وهم ذهن) ما میباشند.
که اشیاء هستی
مدام جریان و تغییر
بدون توقٌف
دارند. و ذهن انسان
خود نیز هر
لحظه صحنه ای
از واقعیٌتهای
جهان مادی را
با تغییر دائم
دارد. زیرا در
هستی غیر از خداوند
کسی وجود ندارد.
و دیگران
تجسٌم صفات و تجلٌیات
ٌ نوعی خداوند
بوده اند. که انسانها
بالاترین
فرشته زنده
حیوانی هستند.
که همچنان در
مقایسه آن با
وجود نوع فوق بشری
و مراتب الهی،
کمتر از ذرّه
ای میباشد. آینده
های برتر سالک
کامل شده، بطور
سمبولیک و معجزه
الهی در رؤیا
دیده میشود، که
گوئی آینده
شخص را به جلو
آمده، تا نمونه
های آنرا
ببیند، و تشویق
ادامه سلوک الهی
او باشد.

رسیدن(
بتخیٌلات الهی)
و تمرکز سالکان
در مراتب شهودی
غذای رشد عشق
و مقام الهی
ژنتیک روحی انسان
است. که تجلیه
های الهی از نوع
خیالات رسیده
از خداوند است،
و نه تخیٌل
شخصی، که هرکس
برای خود در
ذهن خویش میسازد.
و احضار مجدد مراتب
شهودی در ذهن،
آنگاه کار
تخیٌل سالک از
اراده خودش میباشد.
که با کمک
مدبٌران الهی
میسٌر سالک
است. خیالات نفسانی
و خود ساخته
ذهن عقده دار
است. اگر که
واقعیٌت ذهنی هم
داشته باشد، واقعیٌت
خارج از ذهن را
ندارد. زیرا
لحظه ای بعد
این خیالات تغییر
کرده اند. و
خیال انسان غیر
سالک، حضور ذهنی
از خاطرات
گذشته های
حیوانی خود او
میباشد. که نشخوار
و تکرار
خیالات ذهنی
عملا، أثر معکوس
و عقب روی یا کارما
شدن عمیق تر
برای پس از مرگ
در نسخ و مسخ حیوانی
میباشد. زیرا
بیاد آوردن گناه،
خود تجدید
گناه است. و
نفرت احتمالی
از گناه راه جبران
و پاکسازی
آثار گناهان
قبلی در ژنتیک
روحی میباشد. رؤیاهای
شهودی در
سالکان و کاملان،
نسبتا حقیقت
های خود را دارند.
و تخیٌل آنها
در انسان پس از
توفیق شهودی تجلٌیات
الهی میباشد. و
هر شهود آخر
سالکان ولایت
ها، سمبول
مقام الهی و
ربٌ الفصل یا
(ربٌ الفرد)
نوعی خاص هر
انسانی است. و یا
مراتب شهود بالاتر
روان انسان
پاک روان شده،
همان گوئی ربٌ
الفرد و فرشته
مدبٌر الهی
بالاتری را در
اختیار
میباشد.

روان
شناسان علمی
سعادت انسان را
در نوع تخیٌل
او میدانند. که
آن چنان را آن چنان
تر میکند. ( صور خیال)
عرفا همان
تجلٌیات الهی هستند.
و همچنان فراسوی
خیال ملکوتی
عوالم بالاتری
هست. که ژنتیک روحی
انسان در تولدات
انواع فوق بشری،
با تجلٌیات و
کمالات بیشتر
و (ذخیره آخرت)
خود سعادت های
عظیم باور
نکردنی در پیش
دارد. که خداوند
بطور سمبولیک
عظمتهای غیر قابل
تعقٌل و تصوٌر
انسان را، در یک(
تنزیل شهودی)
و کوچک و رقیق
شده بنظر سالک
شاهد رؤیا
میرساند. که مثلا
جهان ربٌ النوع
قائم را چون
قرص ماه و
جهان نوع فوق بشری
را چون قرص
خورشید اکنون
از روزنه ای
نشان میدهد، گوئی
تمام آسمان دل
شاهد را اشغال
کرده باشد. (
نوع تخیٌل)
انسان نشان
گر( درجه
تقرٌب) یا دوری
او از خداوند
و حقیقت و
آینده های بهتر
و بهشتی و یا بدتر
جهنٌمی
کارمائی خود
انسان میباشد.
مراتب شهودی و
خیال انوار
الهی در رؤیا
این همانی
مقام الهی روح
سالک در آینده
ها میباشد. گوئی
جلو تر آینده
های خود را می
بیند. غیر
سالکان در کابوس
ها آینده
حیوانی مجدد
آینده خود را
می بینند. غیر
سالکان که قشری
های مذهبی
باشند، ندانسته
بازیچه عقده
های روانی خود
هستند که پاکسازی
نشده اند. پس خیال
میکنند که خود
آن افکار و
صحنه ها را در
زندگی ایجاد
کرده اند. و
کسی هم نمی
تواند عیب
محصول فکری و
عملی و اخلاق اجتماعی
خود را ببیند. و
تذکٌر دیگران
نیز با مخالفت
و مقاومت
روبرو میشود.

M228

صورت و
معنی

تعبیری
عرفانی از
واقعیٌت هستی،
و حقیقت برتر
از واقعیٌت
هستی. که انسان
در وهم ذهنی هرچه
میبیند، یک جریان
دائم تغییر در
تمامی سوژه
های دیدنی و
احساسات دیگر میباشد.
ذهن خود نیز
جریان ذهنی
دارد، که آن تغییر
را در خیال و
تصوٌر خود را حقیقت
میشمرد. که عرفا
آن را واقعیٌت
میگویند، و
لحظه ای بعد
واقعیٌت
دیگرهست. وهیچ
کدام حقیقت
نهائی و ثابت
و مطلق را ندارند.
که وقایع مدام
از حقیقت خود
دورتر شده و
یا نزدیک تر
میگردد. که در
سلوک الهی با تکامل
روانی سالک، در
تخلیه و تحلیه
های هفت گانه
الهی میسٌر
نوع بشری است. که
درهر تولد یک
تجلٌی برترمیسٌر
است، و بهمراه
آن کرامات و
امکانات بالفعل
بیشتر نوعی از
خداوند میرسد.
و در هر شهود
تجلٌی سالک
نیز با یک
عالم الهی
بالاتر یا درونی
تر آشنا میگردد.
که پنج ملکوت
تجلٌیات
مقدماتی و
شهود ششم قائم
جبروت اول، و
عرش رحمان که جبروت
دوم است. غیر
سالکان قشری
مذهبی با شرک
مداوم و فساد روز
افزون در
ژنتیک روان خود،
کمبودهای بیشتر
برای تولدات
بهتر پیدا میکند،
و گناه و فساد
و صفات زشت
حیوانی بیشتر
روح را، به تولد
بعدی در
کارماهای حقیر
تر میبرد. که نَسخ
بدتر بشری یا مَسخ
و مسخره شدن
حیوانی، و حتی
فَسخ و گندیدگی
گیاهی، چه رسد
به رَسخ و رسوخ
جمادی گردیدن
در مولکولها و
أتم ها، و شاید
هم در نهایت فساد
به وَسخ چون چرک
در انواع تحت
جمادی میرود. تا
از نو از نردبان
انواع بالا
برود. تحمٌل
مجدد انواع حقیر
چون تکرار گذشته
ها در آینده
ها، تا ازعبور
تکاملی از انواع،
دوباره و حتی صد
باره بهمین نوع
بشری برسند، که
از فراوان
فصول نوع بشری
و کسب تکاملات
طبیعی چون دیگر
حیوانات، بعقل
مادی بهتر
برسند. که بتوانند
با عقل حقیقت
جوئی خود را
در هر شش مکتب سلوکی
ولایتهای
الهی آدم
کیومرث و
میترای نوح و
بودا و زردشت
و مسیح و محمد،
خود را بشهود
ششم نور قادم
ربٌ النوع بشری
برسانند. که تنها
شرط لازم برای
تولد یک روح
هفت هزار سال بعد،
در نوع فوق بشری
در جهان کره زمین
یا کرات دیگر
برسد. آنگاه با
ولایت هفتم
مهدوی و هزاران
برابر عقل نوع
بشری، و با موجودیٌت
چهار بعدی، آنگاه
شاید به نور
ربٌ رحمان، شهود
هفتم ولایت مهدوی،
و شهود هشتم
عرش ربٌ برتر
از رحمان
برسند. که تکمیل
همان هشت بهشت
موعود، با عقل
ها و احوال و کرامات
و امکانات بالفعل
مربوطه برسند.
که بی نهایت
ارباب نوع
بالاتر از
رحمان تا خداوند
الله أهورمزدا،
ربٌ الأرباب بعد
از عبور بی
نهایت جبروت
های الهی، یک روح
موفٌق بفرض
محال در لاهوت
به نور الأ
نوار ربٌ
الأرباب، و
روح الأرواح و
حقیقت الحقایق
برسد، که پایان
فرمان الهی(
کن فیکون)
أزلی أبدی برای
همه ارواح
میباشد. حتی روح
هر أتم و ما دون
أتم، هم اکنون
همگی در حال تکامل
ژنتیک روحی خود
هستند، تا از
انواع جمادی و
گیاهی و
حیوانی و بشری
و فوق بشری، مانند
هریک از ما انسان
ها، که این وظیفه
الهی را داریم،
بخداوند الله بازگشت
نمائیم. که در نوع
بشری خود با سلوک
الهی هر شش
ولایت الهی
بقائم روح القدس
ایدآل کمال
میسٌر برای نوع
بشری و با مرگ قبل
از مرگ برسند. آنگاه
واقعیٌت های
متغیٌر عقلی و
ذهنی و شهودی
انسانها، که سطوحی
از حقیقت الهی
هستند، هر کدام
واقعیٌتی را باید
بواقعیٌت
الهی بالاتری
برسند. گرچه هر
کدام از واقعیٌت
ها حقیقتهای نسبی
میباشند، و شاید
خود را بحقیقت
الحقایق
خداوند الله
در مطلق أبدیٌت
و کمالات و به
بیی نهایت
أرباب نوع و
تجلٌیات و
سطوح عقلی، موجودیٌت
های چندین و(
چند بُعدی)
چون مراتب
الهی گردند. که
اینک ما انسانها
همچنان در
واقعیٌت و در
اصطلاح عرفا در
صورت هستیم. که
در علوم مادی
برای شناخت موجودات
زنده، بطور
فرضی، از (
صورت های نوعی)
گیاهی و
حیوانی
میگوید. زیرا
بطور کلٌی افراد
یک نوع شبیه هم
هستند، ولی هریک
با دیگری
تفاوت های خاص
خود را دارد. و
دو چیز در
هستی مانند هم
آفریده خداوند
نشده است. آنگاه
برای جنبه های
نیامده حقیقی
تر و بالاتر، عرفا
از (لفظ معنی) استفاده
میکنند. که در
ذهن انسان
بصورت معنوی، مفهوم
عمیق تر از
شناخت مادی هر
شیئ میباشد. و
در سلوک الهی
در شهودهای
عوالم الهی بالاتر،
معنی مادی تر
میباشند. که هر
سطحی (معنی باطنی
تر) بهمراه دارد.
که از عوالم مینوی
و ( صورتهای
معنوی و
مینوی) میتوان
نام برد .

پس
جهان بصورت یک
رؤیا جریان
سیٌاله ای
گذران دارد، که
چیزی را در
هستی ثابت نمی
بینیم. که هر
توده ماده
متراکم چون کوه
و کره زمین، که
تکامل روحی
ندارد، ولی
زوال و سایش
تدریجی دارد. پس
(وجودی بی حقیقت)
میباشد. که
(وهم ذهن انسان)
خوانده میشود.
و الاٌ أتم
های کوه، همچنان
در حال تکامل روحی
خود هستند. که کوانتوم
و انرژی و
موجود ات تحت أثیری
و تحت أتمی رسیده
از خورشید و
فضا و کهکشان
و عوالم الهی نادیده
ملکوتی
میگیرند. مانند
گودال و حفره سیاه
کهکشان ها که فراوان
از این گونه حفره
ها در طبیعیت هست.
که ماده ناسوت
از طریق آن
بجهان ملکوتی قبلی
خود باز میگردد،
و یا از جهان
ملکوت بجهان ناسوت
مادی میآیند. و
همه درحال تکامل
نوعی روح أصلی
خود هستند، که
کوانتوم ها
داخل کوه میشوند،
و از آن طرف کوه
بیرون میروند.
مگر اندکی که
در محتویات یک
صد گانه أثیری
و سازنده هسته
أتم، جزئی از
طلسم أتم میگردند.
و پس از میلیونها
سال و اشباع
محتویات داخل أتم
از انرژی و
کوانتوم و
فوتون، آنگاه (انفجار
هیدروژنی) داخل
أتم صورت میگیرد،
که کوانتوم ها
آزاد شده، و قسمتی
از آن الکترون
جدیدی بدور هسته
هیدروژن قرار
میگیرد، که
آنگاه أتم هیدروژن
تکامل نوعی خود
را پیدا کرده،
تبدیل به أتم هیلیوم
شده است. که
عناصر شناخته شده
و شناخته نشده
أتمی، دارای
فراوان الکترون
میشوند. و یا
بالعکس
الکترون از دست
میدهند، که قهقرای
نوعی أتم میباشد.
و هر عنصر صفات
فیزیکی و
شیمیائی و حتی
صفات ملکوتی نا
شاخته ما دارند.
آنگاه أتم ها
از جهان (
انواع أتمی)، وارد
جهان (انواع
مولکولی) و فراوان
ترکیبات چند أتم
با هم میشوند،
که تمام مواد
در طبیعت
ناسوت محسوس، همین
ترکیبات أتم
ها باهم هستند.
و سپس ادامه تکاملات
روحی أتم ها و
مولکول ها، بمرحله
(انواع ژنتیکی)
میرسند، که در
مرداب ها مدام
تکامل روحی و
نوعی خود را دارند.
و برخی از
آنها مجموعه (
أنواع
اورگانیک)
زنده را تشکیل
میدهند، که تولد
مثل خود را چون
کروموسوم ها میکنند.
که موجودات اصطلاحا
زنده از نظر انسان،
همین مجموعه
های متحد و
ترکیبات عجیب و
غریب
اورگانیک ها میباشند،
که ( انواع گیاهی
و انواع حیوانی
و انواع بشری و
انواع فوق بشری)
را میسازند. که
هر یک تکامل روحی
أصل الهی خود
را دارند. ترکیبات
أتم ها و
مولکولها، همچنان
در واحدهای أتم
اولیه آنها، وحتی
واحدهای انواع
ما دون أتمی نیز،
همچنان تکامل فردی
روح خود را دارند.
که منجر بتکامل
نوعی گروه بالاتر
نوعی، چون گیاه
و حیوان و
انسان میشوند.
و هربار هر
تکامل روحی هر
موجود، هزاران
برابر نوع قبلی
امکانات
طبیعی، و یا در
حیوانات و بشر،
کرامات عقلی و
امکانات حیاتی
و صفات الهی نا
شناخته پیدا
میکنند. که انسان
سه بُعدی و حیوان
دو بُعدی و
گیاه یک بُعدی،
در نوع فوق بشری
آینده، که از
۵۵ قرن دیگر
با تعالی نوع
بشری در جهان پیدا
میشوند، (چهار
بُعدی) غیر قابل
تصور چگونگی موجودیٌت
آنها است. گوئی
فرشتگان بال
دار در فضای
کهکشان پرواز
خواهند کرد، تا
باز در نوع فوق
بشری و ولایت مهدوی
و تکرار تجلٌیات
نوع بشری، بتجلٌی
هفتم نور
رحمان و هشتم عرش
ربٌ برتر از
رحمان برسند، که
دارای موجودیٌت
پنج بُعدی و
بالاتر تا میلیونها
برابر کامل تر
از نوع بشری پیدا
میکنند. که ما ناچار
از ضعف قدرت تصوٌر
ودر بیان و
کلام نوع بشری،
از آنها توصیف
و بیان میکنیم.
و الاٌ مانند نوع
بشری، برای توصیف
نوع میمون بهر
صورت و شکلی از
نوع میمون بهتر
باید گفت. که واقعیٌت
ذهنی میمون
داشته باشد که
حقیقت برتر خود
را ندارد. گوئی
یک روح از مراتب
الهی شده است. زیرا
روح انسان بخصوص
با هر شهود
تجلٌیات برتر
الهی، (این
همانی) مقام
الهی ربٌ
النوع و ایدآل
کمال نوع خود
را پیدا میکند.
که مدام
صورتهای
موقٌت و قابل تغییر
در هر تولد
نوعی، و حتی
در تغییر در
هر سال و ماه و
لحظه ای در حیات
فعلی، صورت با
چشم ولبان انسان،
و در اندام تن
بصورتهای
نوعی و شخصی دیگری
در میآیند. که چون
حافظه و تشخیص
درک تفاوت
آنها را نداریم،
تصوٌر ثبات صورت
و وجه انسان
ها را میدانیم،
که در توهٌم
ذهنی ثابت
بنظر میرسند. که
باز این توهٌم
و تصوٌر، تغییر
دیگری در ذهن
انسان دارند. جهانی
بی حساب که در
یکدیگر در
ارتباطات بی
حساب هستند. و(
بی نهایت از
بی نهایت ها)
میسازند، که تنها
خدای مطلق
آنها را
میداند، چون
(خدا داخل) در
همه این هستی
ها میباشد. و لذا
میگوئیم هر
موجودی بخصوص انسان
عاقل، چه رسد بانسان
الهی کامل، هریک
تجسٌم صفاتی
خداوند هستند.
فرشته و معجزه
ای الهی
میباشند، که حتی
اگر أتم و پشه
باشد، چه رسد بانسان.
ولی همگی انسانها
در استثنای (تکامل
طبیعی) حیوانات،
قدر مقام الهی
خود را نمیدانند.
تا ادامه تکامل
روحی خود را بدهند.
که برای همین
بجهان آمده
اند. و الاٌ با خودسری
و لذٌت جوئی
کرامات
بالفعل خود را
که امانت الهی
هستند، گروه گروه
از دست میدهند.
مانند مرگ گروهی
هر روزی دویست
هزار سلول عصبی
کورتکس مغز
انسان زیر پیشانی،
مدام میمیرند و
جانشین ندارند.
و مدام از
چهارده بلیون
سلول میلیون
هائی کم میشوند
که کم عقل تر
میگردند. و سالکان
با تخلیه و
تخلیه نه فقط مرگ
سلٌولها را ندارند،
که سلولهای
عصبی مرده آنها،
که بصورت نخ عصبی
در آمده اند، دوباره
زنده شده نقش حیاتی
و فکری و روحی بهتر
انسان را
بوجود میآورند.
و غیر سالکان
جز کارماهای
نسخ و مسخ، و تکرار
گذشته ها در
آینده های
جهنٌمی، و
تکرار زندگی
های حیوانی
حقیر، چاره ای
جز زندگی
ندارند. که تا کنون
از روحی
درباره نوع صورت
زندگی و سرنوشت
کنونی او
پرسشی نکرده
است. مگر در
استثنای
انسان ها و
پاکسازی روان،
تا کسب شهود
قائم، که موجود
الهی آماده تولد
هفت هزار سال بعد
در نوع فوق بشری
میشود که با هزاران
برابر عقل و
چهار بُعدی
خواهند بود. که
اگر بنور
رحمان و عرش
ربٌ برتر از
رحمان، مانند
مهدی موعود رسیدند،
آنگاه میلیونها
برابر عقل بشری
و چهارصد هزار
سال بهشت سوم انتظار
عرشی، باز
متولد جهان میشوند.
و مطلقا نمیتوان
تصوٌری از وضع
آنان داشته باشیم.
که خرس تصوری از
نوع میمون
ندارد، چه رسد
که از نوع
بشری بتواند توصیفی
برای خود کند. و
هرچه بگوید همان
خورخور خرس، و
عرعر خر خواهد
بود. همان
آینده انسان
عاقل امروز پس
از مرگ در
کارماها، بخاطر
نداشتن سلوک الهی
و پاکسازی
روان، و با اهمیٌت
الهی و تصوٌر
سختی آن. و بقول
امام رضا ر اه
خدا دو قدم است،
که قدم دوم را بر
نداشته رسیده ایم.
تا عشق وعقل و
اراده و صبوری
سالک چگونه باشد.

ملاحظه
میشود چگونه بی
نهایت در بدایت
های گذشته ها
تکرار دردناک
میشود. که تنها
عقل انسان شاهد
عرش رحمان و
تا زنده هست، میتواند
بخطر خسران عظیم
رسیده خود را
متوجٌه گردد. که
هنوز از حقیقت
های خسران
دیگر خبر ندارد.
پس جهان نوع بشری،
که رؤیا مانند
خواب و جریان
پرده سینما
میباشد. که بسرعت
میگذرد. و
چیزی حقیقی با
خود ندارد. که واقعیٌت
آنها نسبتا
حقیقی هم
باشند، ولی
عقل و منطق ما
را ملزم بکسب
حقایق بالاتر،
و بالا بردن
ماهیٌت روحی و
ذهنی و وجود نوعی
خودمان فرمان
میدهد. و الاٌ
جاهل و دیوانه
و بیمار روانی،
شایسته همان کارماهای
جهنٌم جهانوم جهان
میباشد. ژنتیک
روحی ما عملا در
زندان و طلسم
صورت نوع بشری
یا فصل نوع بشری،
و حتی در( صورت
نوع فرد)
منحصر بخود انسان،
چون خداوند در
یگانگی میباشد.
که نظیر ندارد،
و راه نجات از
این طلسم به
پیشنهاد خداوند،
تنها سلوک
الهی هر شش
ولایت و کسب شهود
نور قائم با مرگ
قبل از مرگ
است.

محمد
در دعائی
میگوید، خدایا
( أرنی الأشیاء
کما هی) یعنی
آنچه را میبینم
باطن و حقیقت
نا دیده آنرا
بمن نشان بده. که
انسان آینده
فوق بشری و
شهود بالاتر
هر کدام، باطن
و حقیقت آینده
هر کس و هر
چیزی میباشد. و
شاهد تجلٌیات
الهی آرزوی
دیدن حقیقت
آنها در
تولدات بهشتی
و نوعی باز بهتر
بعدی دارد. زیرا
تجلٌیات سمبل و
نمونه تمثیلی
و مثال بوده
که بمنظور
امکان فهم
انسان ( تنزیل
ماهوی) شده، که
نور الهی بالاتر،
تبدیل بانوار
رقیق تر قابل تحمٌل
چشم و عقل، برای
و شهود شده، که
بتدریج با هر شهودی،
نورانیٌت
بیشتر و
عقلانیٌت
بیشتر و الوهیٌت
احوالی
بالاتر دارد.

جهان
ناسوتی ما صورت
مادی است، و
ملکوتها (معنی
و باطن) آن میباشد.
تجلٌی بالاتر
قائم روح القدس
باطن و حقیقت تمام
انوار تجلٌیات
الهی انواع
قبل بشری میباشد.
و نور ربٌ رحمان
در جبروت دوم،
گوئی برایند و
خلاصه و مجموعه
مراتب
تجلٌیات و
ارباب نوع
قبلی است. که مراتب
وجود افقی در کنار
هم نیستند. بلکه
عمودی و( تو در
توی هم) متوالی
و متتالی
میباشند، که باید
هر یک ( تلو
الأخری) و بدنبال
هم (تلاوت و شهود)،
برای (قراءت و
قرٌه گیری) و
توسٌل عبادی
سالکان گردد. ذهن
انسان باطن تن
او است، و
روان باطن ذهن
پر از عقده و
عقیده است، و
روح الهی شهود
نهائی شاهد قائم
در بُعد چهارم،
باطن بالاتر
از روان و ذهن و
تن انسان است. یا
همان ژنتیک روحی
و أصل أزلی الهی
آن، که غیر از
خدا در هستی
چیزی نیست. پس
هیچ صورت ذاتی
قدیم نیست، بلکه
همه موقتا هر یک
در زمانی در تولدات
نوعی پیدا شده
و آفریده شده
اند. ولی ( معنی
در واقع، همان
ژنتیک روحی) و أصل
الهی قدیم و
أزلی میباشد. ولی
نه به قدمت
الله یا خداوند
هو. که زمانی
شبنمی از
دریای روح الأرواح
در أزل بودند
که از خدا جدا
شده است تا از نردبان
انواع بالا برود.
وهر بار
جدیدتر و الهی
تر شده که شایسته
بازگشت بخداوند
شود.

ماجرای
دوگانگی های منطق
و فلسفه و ادر
اک انسان در
مفهوم (صورت و
معنی) میباشد. و
یا ( تن و روح) و
یا ناسوت و
ملکوت
دوگانگی
انسان باشد. تفاوت
فهم مظاهر و ظواهر
محسوس، بخاطر نداشتن
شرایط لازم و شایستگی
باطنی است. که شایستگان
نیز با هم
متفاوت در(
درجات
واقعیٌت و
حقیقت نسبی) خود
هستند. و هریک
از شهودها یک
سطح باطنی
بالاتر را دارد.
و خداوند هیچ دو
موجودی را مطلقا
مانند هم
نیافریده است.
و بقول محمد
انسان کامل را
بصورت خود
آفرید. یعنی
در صورت منحصر
بفرد چون الله.
که هر انسان کاملی
نیز هر یک
بهشت الهی و
عقلی و آینده خاص
خود را داشته
و خواهند داشت.
وجود مادیٌات
وجودی ظاهری است.
(عِلَل و
اسباب )در ذهن
جنبه های باطنی
را بانسان
میرساند. که مراتب
باطنی بالاتر
و حقیقی تر
دارد. ( توحید
سلوکی) که سالک
با وسیله الهی
مدام تمرکز و
توسٌل عبادی دارد،
خود را با
مراتب الهی
برتر یگانه و
وحدت وجود
میدهد. که( این
همانی) مراتب الهی
را مییابد. و
خود نیز این
همانی مقام شهودی
میشود. که کاملان
الهی شاهد نور
قائم خود نیز
روح القدس
برای چند سالک
خویش هستند. و
شاهد مرتضوی
خود نیز علیٌ زنده
ای است. و شاهد مصطفوی
خود نیز محمد
زنده ای برای سالکان
خود میباشد. راه
تعالی ذات و
روح و معنی
خودمان تنها سلوک
الهی با پیر الهی
بمعرفی خداوند،
و پس از تخلیه و
تحلیه روانی و
تجلیه های
الهی، به أصل
الگوی کمال ربٌ
النوع خود میرسند
و الهی میشوند.
تا در انواع فوق
بشری آینده با
هزاران برابر
عقل نوع بشری
و کرامات بالفعل،
آن چنان تعالی
هائی مییابند،
که در وهم و
فرض ذهنی انسان
نیز نمیرسد. لذا
گفته میشود که
وی از مراتب
الهی شده است. (أبابیل)
یعنی بدون بال،
فضای ملکوت و
جبروت را گردش
میکنند. و
ریزه سنگی بهر
چه غیر الهی است
میزنند، که اشغال
کنندگان کعبه را
کشتار نمودند.
و یا سنگ بشیطان
در مراسم حج
میزنند. (علم الأدیان)
یعنی علم سلوک
الهی هفتگانه،
در مقابل (علم الأبدان)
پزشکی، که (
معنی) الهی
برای صورت
مادی أهریمنی
میباشد. علوم
مادی آموختنی است،
و علوم الهی
با پاکسازی
روان از عقده
ها و عقیده ها
و از معایب اخلاقی
میباشد. و با تأمین
کمبودهای
صفات نیکوی الهی،
که بتوان بجانان
الهی نور قائم
و با مرگ و ترک جان
بشری رسید.