M_Set_01

مجموعه
مقالات علمی و
فیزیکی

فیزیک در
خدمت
میتافیزیک

مجموعه مقالات
علمی

مقاله
03         علم
راهی بخدا
ندارد

مقاله
103       علم
فیزیک

مقاله
107       در
باره زمین
وماده

مقاله
128       گونه
های حیات

مقاله
129       علم
الحیات در
تفسیر
میکانیکی

مقاله
134       تکامل
و تطوّر

مقاله
151       علم
الوجود یا
آنتولوجی

مقاله
233       ر از و
سرّ خلقت

مقاله
251       فیزیک
ذرّات بنیادی
تحت أثیر ی Page 3

مقاله
252       إنرژی
یا ماده ملکوت

مقاله
253       جاذبه
مغناطیسی و
اجتبای الهی

مقاله
255       خدا
در فیزیک هسته
ای و بینس
علمی

مقاله
258       منشأ
إ نرژی و هستی

مقاله
261       رابطه
علوم مادی و
ملکوتهای
الهی

M251

فیزیک
ذرّات بنیادی
تحت أثیری

==================

بطور
بسیار عجیبی
تحقیقات علمی داخل
أتم و اجزای
داخلی آن، که در
سالهای اخیر
قرن بیستم مطرح
گردید، با
تئوری عرفانی عرفای
الهی گذشته، بخصوص
عرفای ایرانی
هزاره اخیر
امثال
سهروردی
مطابقت نشان
داده است . گوئی
عرفا بدون
شکستن أتم از
مراتب الهی
خود الهام
گرفته اند، که
هستی جهان
محسوس مادّی  یونیورس
(ناسوت) از
ذرّات أتمی
تشکیل شده، که
بر خلاف نظر متفکّرین
یونان، أتم
ریز ترین ماده
سازنده هستی
نیست، بلکه
قابل شکستن بریز
تر میباشد. ابن
سینا عالِم تئوریک
در قطعه شعری
ذرّه ناچیز را
چون خورشید
عظیم و پُرحرارت
میگوید، که
گروه کرات
دیگری دورا
دور خود دارد. این
تشبیه رابطه
مستقیم روح انسان
ملکوتی را با
تن او، شبیه
رابطه ذات ذرّه
ماده أتمی
ناسوتی محسوس
ما، با جهان
ملکوتی عوالم
الهی میباشد. که
ملکوتها خود
جهانهای
بیشماری
هستند. نخستین
را (ملکوت)
جایگاه ملائک
و ارواح
انسانی منتظر
تولد بهتر نوع
بشری و یا در
فصول متفاوت نوع
بشری میباشد. در
حالیکه (
عوالم وجودی
بالاتر
یونیورس ) الهی
را مجموعه بی
نهایت مراتب الهی
که (جبروت ها
یا
یونیورسهای
رقیق تر ) گفته میشود.
و هریک گوئی
جایگاه و(مکان
لا مکان) یک ربّ
النوع فوق
بشری میباشد. که
در آینده ها ظهوراتی
بصورت افراد
انسانی مجسّم
شده درجهان خواهند
داشت. جبروت
اول از طبقات
ملکوت الهی، جای
قائم روح
القدس است . که مسیح
بزیرعرش قائم
رسید، ولی نور
قائم را دیدار
نکرد. ولذا
مسیح بعنوان
پیامبر اولی العزم
پنجم نوع بشری،
با کشف مقام
الهی( نور
مصطفوی) شهود
پنجم سالکان
الهی نوع بشر،
خود نیز( تجسّم
مادی و این
همانی بشری)
مقام الهی شهود
چهارم (صورت
مرتضوی) ایلی
یا ایلیا برای
نوع بشر گردید.
و بعد از مسیح محمد
آخرین کامل
ولایت های مسیح
وزردشت، در
شهود ششم خود
بالای عرش
قائم رفت، ونور
قائم روح
القدس یا روح
الأمین
جبرئیل را کشف
نمود. وخود
تجسّم انسانی(
مقام مصطفوی) برای
سالکان خود شد.
و محمد نیز تا زیرعرش
ربّ رحمان
شهود هفتم خود
بالارفت، ولی
نتوانست
بالای عرش
رحمان برود. گرچه
از روزنه ای
نور ربّ رحمان
را دید. که
بصورت نقطه پُر
نور از قرص
خورشید، که
گوئی تمام
آسمان را
پوشانده باشد.
دیگر کاملان
ولایت محمدی درهر
زمان بعدی نیز،
بهمین دیدارهای
محمد میرسند. که
شکر خداوند
این نویسنده
نیز بدان
توفیق یافت. و
لذا تمام آنچه
از امور شهودی
گفته ام تجربه
شخصی بوده است.
گرچه هر شاهد
تجلّیات الهی،
هریک برحسب
زمان و فهم
معاصران خود، و
متناسب درجه
کمّی و کیفی
پاکسازی روان
خویش، و نیز قدرت
عقلی و ادراکی
از امور سمبولیک،
بنحوی توصیف صحنه
های شهودی خاص
خود را دارند. و
ناچار
هرشاهدی همان
صحنه های
دیدار خود را (تنزیل
منطقی) برای دیگران
در آثار کتبی
وگفتنی های
خود میکند. تا
سالکان
احتمالی
پیروان سلوکی خود
را تفهیم کرده
باشد. ولی
عاقبت در 55 قرن
دیگر از امروز،
مهدی موعود
محمد یا همان
سوشیانس سوم زردشت
و فارقلیط دوم
مسیح، که
آخرین کامل
ولایت ششم محمدی
خواهد بود، پس
از هر شش (شهود
مقدماتی حجّ
های عمره آل
عبا ) و شهود
ششم (حجّ أکبر)
قائم، ببالای
عرش ربّ رحمان
میرسد، و( حجّ ربّ
اعلای) دیدار
نور رحمان را
مینماید. که
سالکان نوع فوق
بشری خودرا
نیز بهمان
مراتب شهودی
میرساند. محمد
وارد معراج مرز
جبروت اول
قائم شده، و
مهدی وارد مرز
جبروت دوم
رحمان میشود. و
مهدی تا مرز
جبروت سوم عرش
ربّ برتر از
رحمان میرسد، که
نامی هم از او
نمیدانیم. وهر
شاهد تجلّیات
الهی خود نیز(
اینهمانی) ودرجه
الوهیّت مقام شهودی
خود را مییابد.
چه بخلق پیامبرگونه
بازگردد یا باز
نگردد. و لذا مهدی
موعود خود
تجسّم انسانی قائم
شده ، که (مقام
قائم آخر
الزمان) و شرافت
نوع بشری وبرتری
ولایت محمدی یافته،
و آغاز شرافت نوع
فوق بشری و برتری
ولایت هفتم مهدوی
خواهد بود. و
متولدین نوع
فوق بشری در
ولایت مهدوی، همگی
همان شاهدان
نور قائم در
زندگی نوع
بشری خود را خواهند
بود، که با ساختمان
موجودیّت
چهار بُعدی، در(
تن وذهن و
روان و روح الهی)،
خود هزاران برابر
عقل واحوال وکرامات
بالفعل نوع
بشری را خواهند
داشت. محمد
نیز نام مهدی
را محمد گفت. که
محمد یعنی وسیله
حمد وپرستش. و
شخص محمد کاشف
قائم أحمد و
برتر در مقام
محمد بودن
ونیز مهدی
مقام الهی محمود
خواهد داشت و
روح محمد
تاریخی در
تولد نوع فوق بشری
با شهود نور
ربّ رحمان خود
نیز محمود
خواهد بود. و
این نویسنده در
رؤیاهای شهودی
خود برخی صفات
جهان نوع فوق
بشری، و حتی
صورت انسانی
مهدی موعود را
دیدم و در
آثار خود گفته
ام. وعقل نوع فوق
بشری را هزاران
برابر عقل نوع
بشری میگویم. و
یا با منتهای
زیبائی و
تناسب اندام و
مشخّصات صورت
و بدن فرشته گونه
میباشند. که از
روز سوم تولد
با مادر خود
تکلُم وتفاهم
دارد. و
میتوانند در
سلوک مهدوی تمام
کهکشان راه
شیری را در
ولایت مهدوی
جولان بدهند. تا
شاید بدیدار
نور ربّ رحمان
برسند. وحتی
با ( شهود هشتم
عرش ربّ برتر
از رحمان)
بخلق نوع فوق بشری
بازگردند. و اگر
که از خواب (مرگ
قبل از مرگ) و تولد
دوم الهی خود را
در بعثت ورسالت
الهی داشته باشد.
که در آن صورت
از بهشتهای
چهارگانه و
چهارگونه
مانند کاملان
ولایت محمد
برخوردارشده که
کاملان ولایت
مهدوی
بهشتهای برتر دارند.
گرچه همچنان
مطلق پاکسازی
روان خود نکرده
اند، و در هر
نوع وسلوک
برتر، با کمتر
از ده در صد
پاکسازی، در
حدّ کفایت و در
شرط کافی از
نظر داوری
الهی بآینده
های برتر میرود.
تا پاکساری
مطلق را به فرض
محال در(
لاهوت الله
آخرین
جبروتهای بی
نهایت) ، و بی
نهایت تجلیات
ارباب نوع را کسب
نمایند ، که
آنگاه پایان وظیفه
الهی هر روح
در فرمان ( کن فیکون)
یعنی تکامل(
أزلی أبدی) روح
و أمانت الهی خواهد
بود .

ما در
این مقاله پس
از این مقدمه کوتاه
در رابطه (علم فیزیک
أتمی و ذرّات
بنیادی) با (علم
نظری و شهودی
و لدنّی) الهیّون
در دیدار أنوار
تجلّیات الهی
و الهامات مراتب
مدبّران الهی،
میخواهیم از جهان
(تحت أتمی
أثیری) و حتی جهان
های بی شمار(
تحت أثیری)
بگوئیم. که فیزیک
أتمی نیز تا
حدودی بدان
رسیده و ضمنا نتیجه
مطالعات نظری
خود را نیز گفته
باشیم. که گفته
های ما کمتر
از شبنمی نسبت
بسطح تحقیقات
دانشمندان
أتمی و فیزیک
ذرّات بنیادی
سازنده جهان
أتمی میباشد. به
این امید که
کمکی
بخواننده
گرامی خود کرده
باشم، ونه
بقصد اظهار
علم ومعرفت
ناچیز خود. و
دانشمندان
ذرّات أتمی
خود درحیرت و
کم دانی معرفت
خود معترف هستند.
همان گونه که اولیای
الهی هرچه بیشتر
بفهمند، همچنان
خود را کم علم
و با عقل جزئی
و فهم محدود میدانند،
لذا بادامه پاکسازی
روان مشغول هستند.

بطور
کلّی فیزیک
أتمی بر اساس
شناخت( چهار
نیروی اصلی طبیعت)
میدانند. ولی بسیاری
از نیروهای
الهی تر واز
سطح عوالِم
اصلی بالاتر
نیز وجود دارند
که علم بشر
نمیتواند درک
آنها کند ، که سراسر
در مشیّت الهی
و ومدبّران الهی
میباشند. این چهار
نیرو، یکی( نیروی
جاذبه) که در
سراسر هستی
هست، که هنوز
جز سقوط اشیاء
چیزی از آن
دانسته نشده است.
نیروی دوم (نیروی
الکترو
مغناطیس) است،
مانند نور و
امواج رادیوئی
و راداری و مایکرو
ویو، که آنرا
مسؤل پیوستگی
محتویات هستی با
هم میدانند. و
سوم (نیروی
مبادلات قویّ )
در هسته أتم و
بالأخره(
نیروی
مبادلات خفیف)
مسؤل پدیده رادیو
أکتیو میباشد.
هر چهار نیرو با
نام نیرو
خوانده میشوند،
ولی ما در
ماهیّت و ذات آنها
را (نسبتا شبه مادی)
میگوئیم. که اگر
ماده ای هم
داشته باشند و
دارند، از نوع
ماهیّت ماده
جهان ملکوت، وسطوح
عوالم الهی بالاتر
از جهان ناسوت
ماده أتمی
میباشد. چه رسد
بجهان و
(یونیورسهای ماسوت
بسیار سنگین
در مرکز کهکشانها
. بطور کلّی
میتوان گفت در
ماهیّت این
نیروی های
تشکیل دهنده
هسته أتم، باید
آنها را از نوع
( درجانی از ماده
أثیری تحت أتمی)
دانست. ولی
عمل و تأثیرات
آنها در داخل
هسته أتم و در داخل
تمام هستی
مادی را نیز
در بر میگیرد. که
ما در این
مقاله (جهان
تحت أثیری)
میخوانیم. و نام
أثیر یا إتر و
ایثر را متفکّران
یونان در باره
محتویات در
فاصله بین أتم
ها می گفتند، که
ما آنرا برای محتویات
بین قسمتهای
داخل أتم نیز بکار
میگیریم. وحتی
مراحل
وواحدهای أثیری
را جهان تحت
أثیری و
جبروتی
میدانیم. که نیروهای
الهامی مراتب
الهی عرش
رحمان برای عرفای
ولایت محمدی و
تصوّف( ایرانی
أریائی) بصورت
(امواج تله پاتیک)
میتوان گفت. که
عرفا آنرا ماهیّتی
از (ماده عقلی
یا نوری ) نیز
گفته اند. ولی ماهیّت
آنها را (درعمل
ناسوتی) نیرو
گفته میشود.

مطالعات
دانشمندان
فیزیک أتمی
عموما یا (بشکل
نظری) و
استنتاج شخصی
است، که ما
آنها را( الهامات
از مدبّران
ومراتب الهی
درباره
تحقیقات أتمی
علمای فیزیک
جدید آنها
میدانیم. زیرا
هر موجود متفکری
نیز تفکّرات او
الهامی مراتب
مدبّر الهی مناسب
متفکّر
میباشد ونه تفکّر
آنها از ماده مرده
ای چون مغز
انسان . اما (قسمت
تجربی) که مورد
تدریس میباشد،
شامل( وسائل
فنّی شتاب دهنده)
ذرّات و بسیار
نیرومند و
سرعت دهنده تا
ذرِات را بروی
هم پرتاب با
قدرت کنند. تو أثر
آن پرتاب، انعکاس
جرقّه انوار قابل
عکسبردای
باشد، که تنها
احساس در حواس
محققّین مِلاک
علمی میباشد. و
نیز دستگاه
های( فنی رد
یابی و شمارش)
که در مسیر
حرکت ذرِات
شتاب یافته، با
بارهای
الکتریکی
نیرومند هستند.(
تونل های بلند
دایره ای یا مستقیم)
و نیز دستگاه (
اطاق حُباب
نیلسون) تشکیل
شده از چندین
تن هیدروژن مایع،
در یک ظرف
هزار تُنی، که
میتوان یک
میلیون عکس از
یک جرقّه سریع
بگیرد. و بالأخره
کامپیوترهای
قدرتمند که بکار
گرفته میشود.

در قسمت نظری
تحقیقات هسته
بر اساس دو
نظریه وتئوری
مهم ومعروف فیزیک
استوار است. یکی(
تئوری میکانیک
کوانتوم) برای
پدیده های بی
نهایت کوچک ، و
دیگری تئوری( نسبیّت
أنشتن) برای حرکت
ذرّات در حدود
سرعت نور. که اینک
این دونظریه
را باهم (میکانیک
کوانتوم نسبی)
یا (تئوری
کوانتوم
میدانها)
مینامند. دستگاه
شتاب دهنده دو
قطب الکترود
الکتریکی د
ارد که بزرگ
ترین شتاب
دهنده جهان در
حومه نیویورک
بنام بروک
هاوِن است . که ژنراتور
مولد برق
بسیار عظیم با
قوس الکتریکی
750000 ولتی مستقر در
محیط گاز
هیدروژن که
ذرّات داخل
هسته أتم را
پرتاب با سرعت
نزدیک بسرعت نزدیک
سرعت نور
میدهند که
جرقّه حاصل را
عکسبرداری
کنند. شتاب دهنده
های گوناگون دیگری
ساخته شده، وچون
مسیر هر( بار
الکتریکی) در خط
مستقیم دوچار
انحراف شود
تشعشعات
الکترو مغناطیسی
تولید میگردد.
و این انوار
چون بشکل
اشعّه ایکس قابل
عکس برداری
میگردد.

اما
مهمترین بحث
لازم برای شناخت
اجزای ریز تر داخل
هسته أتم است. که
برای سهولت
درک از ماهیّت
شبه مادی یا (ملکوتی
عوالم الهی أثیری
و تحت أثیری)
میگوئیم. در هسته
أتم( پروتون)
با نیروی الکتریکی
مثبت قوی است. ومعادل
آن نیروی بار
منفی (الکترون
های) دور هسته
که گردش
میکنند. ضمنا (نوترون
) در هسته أتم
که بار
الکتریکی
ندارد، ولی
نقش نیروی
جاذبه را دارد،
که اجزای
بسیار ریز و
متضاد یکدیگر داخل
هسته را بهم مرتبط
مینماید. برای
روشن کردن نقش
داخل هسته، اینک
عبارت (ذرّات بنیادی
)به آنها داده
میشود. که این
ذرّات مدام و
بسرعت پروتون
ها و نوترون
ها بیکدیگر
تبدیل میگردند.
که ما از (أصل تدبیر
الهی) برای انتقال
ماده از جهان
های ( ناسوت و
ملکوت)
بیکدیگر میدانیم.
در اینجا چیزی
دانستنی روشن نیست
. که عرفا از
تدبیر و مشیّت
الهی میگویند.
که روح ملکوتی
تن مادی و أتمی
انسان،  ویا حتی درهر
لحظه از تفکّر
و رؤیای انسان
، این انتقال
بین دو جهان ناسوت
وملکوت احساس
میشود . گرچه عرفا
امور ملکوت را
همچنان
سمبولیک شبیه امور
مادی می بینند
وتوصیف
میکنند. مانند
وجود درخت
وکوه و دریا که
در رؤیا دیده میشود،
اولی از نوع ماده
ملکوتی بوده ،
ولی (سمبولیک
بشکل ناسوتی)
بنظر صاحب
رؤیا میرسد. که
بتواند بفهمد
و حفظ حافظه
ذهن خود کند، و
نت بتواند ( تنزیل
منطقی و با
توصیف مادی)
برای دیگران
نماید .

وزن
ذرّه بنیادی
را بیست برابر
وزن الکترون
بیرون هسته میدانند.
که حفظ (قیّومیّت
ووحدت وجود )هسته
أتم را با بودن
بار الکتریکی
منفی الکترون
ها حفظ
مینماید. بعدا
در شناخت ذرّه
بنیادی(
بذرّات ریزتر)
دویست برابر وزن
الکترون نیز رسیدند.
و نیز ذرّه
دیگری را بنام
(مومزون یا موئون)
که این ذرّه
نقش عامل تبدیل
پروتونها
بنوترون ها میباشد.
پس (ذرّات ریز
منفی بیرون از
هسته) عبارتند
از الکترون در
مدارهای
متفاوت، و مزون
منفی و مئون
منفی یا ذرّات
بنیادی منفی و
نیز ضدّ
پروتون و
واحدهای( زیگما
و ضد زیگما) که هر
دو منفی هستند،
و نیز( کِسی و اُمِگا)
ذرّات دیگر که
منطقا تا أبد
در تحلیل
پایان ندارند.
ولی (ذرّات
مثبت داخل
هسته) عبارتند
از( پوزیترون
و مزون مثبت) و(
مئون مثبت) و (ذرّات
بنیادی مثبت)
و (پروتون) و (زیگمای
مثبت و ضد
زیگمای مثبت)،
و نیز ذرّه( کِسی
مثبت) و( ذرّات دیگر
خُنثی) که در
نور فوتون نیز
هستند. و
عبارتند از(
فوتون و نوترینو
و ضدّ نوترینو
و ضدّ ذرّات
بنیادی و ضد
نوترون و
نوترون و ضد
زیگما و زیگمای
خنثی). جهانی
از ذرّات که
مناسب فهم
انسان نیز
نیست و مدام بیکدیگر
تبدیل
میگردند.

از گذشته
در فیزیک از (
أصل بقاء ماده)
میگفتند که
البته در کلّ طبیعت
همیشه ثابت
است و بهر شکلی
که تبدیل و
تغییر بیابد. ولی
ماده ناسوت مدام
از جهان ملکوت
مایه میگیرد. که
بصورت إنرژی
ملکوتی بجهان
ناسوت افزوده
میشود. ویا
ماده در حفره سیاه
کهکشانها بدنیای
ملکوت باز میگردد.
پس در وحدت
وجود عوالم
ناسوت و ملکوت
ها، أصل بقاء
ماده صادق است.
ولی از سطوح
عوالم وجودی
بیکدیگر
تبدیل
میگردند. که بفرض
محال در آخر
عمر( أبدیّت
هستی ناسوت)
همه ذرّات آن
بأصل ملکوتی و
حالت( سیّاله یونیزه)
خود باز میگردند.
که همچنان
زمانهای بسیار
درازتر بعدی
از هر جهان جبروتی
بجهان جبروتی بالاتر
نیز این انتقال
ماهوی هست ، که
عاقبت باید
گفت أصل (
إنرژی های هر عالِم)
وجودی یونیورسهای
ماهوی و أصل
الهی دارد. مانند
إنرژیهای
رسیده از
کهکشان بقرص
خورشید که آنرا
بهیجان در
میآورد، که تاکنون
روشن مانده
است. گرچه صحبت
از سرد شدن
بیک سوم در خورشید
میشود. ( انرژی
الهی) هر یک از
عوالم بالاتر
ماهیّتی
نیرومتد تر
دارند. که إنرژی
جهان جبروت
سنگین تر بعدی
را (تغذیه
إنرژیک)
مینماید.

در یک توضیح
دیگری طبقه
بندی ذرّات
عمده داخل
هسته أتم، که جمعا
ذرّات بنیادی و
سازنده ذرّات مختلف
هسته أتم
میباشند، چنین
گفته اند که ذرّات
بنیادی دو گروه
هستند. یکی آن ذرّات
بنیادی که بین
آنها نیرو وهم
کنش متقابل
قوی برقرار
است . مانند پروتون
و نوترون ها
که بنام کلّی(
هادرُن)
خوانده میشوند.
و گروه دوم
ذرّات مشابه، که
نیرو و برهم
کنشی
وحسّاسیت
ندارند، که آنها
را (لپتون)
میگویند. تا
کنون از گروه
لیپتونها (شش
ذرّه لپتون و
شش ذرّه ضد
لپتون)
میگویند. که
شش ذرّه لپتون
در دو گروه سه
تائی هستند. شامل
الکترون و
پوزترون که (
ضدّ ذرّه)
خوانده میشود
و نیز سوم(
نوترینو
اشکالی هندسی)
مانند بوجود
میآورند. اما گروه
دوم لپتونها
عبارتند از
موئون شبه الکترون
بسیار سنگین و
نوترینوی موئون
که بار
الکتریکی و بی
جرم میباشد. و( ذرّه
ای بنام تاو) که
جرم 36000 بار
سنگین تر از
الکترون یافتند.
خانواده بزرگ
دیگر ذرّات بنیادی
هادرُن هستند.
جالب اینکه
این ذرّات بر خلاف
لپتونها که دانه
های مادی
هستند، باز دارای
ترکیب داخلی میباشند
و عمر برخی از
آنها طولانی است.
پس خود مراتبی
از وجودهای
موجودات (
انواع تحت
جمادی و تحت
ایثری) میباشند.
که خود هر یک در
حال تغییر و تکامل
وجودی مستقلّ خویش
میباشند. ذرّات
خانواده
هادرُن
عبارتند از
پروتون و نوترون
و ذرّه جدید (مزون
پی ) که لقب (
شگفت وعجیب)
نام گرفته است.
و نیز گروه
ذرّات بنیادی (افسون
)و بالأخره
ذرّات که( زیبا
)نام گرفته اند.
تفاوت این
ذرّات بنیادی
در( تفاوت بار
الکتریکی)
آنها جالب در
نظر محقّقین
این است. که برخورد
ذرِات بنیادی
با هم، ذرّات
جدید دیگری
پیدا میشود. گرچه
در کلّ بار
الکتریکی
آنها در أتم همیشه
ثابت است. این بار
الکتریکی
همان (إنرژی
الهی تر) و
نیروی رسیده
از عوالم
ملکوت بالاتر
بموجودات
ناسوتی شده، ویا
در شُرُف
ناسوتی شدن
میباشند.

و آخرین کشف
درون أتمی در
سال 1969 در
امریکا بود که
ذرّات بنیادی
کوچکتر( کوارک)
کشف شد ، که خود
تراکمی باز از
ذرّات ریز تری
میباشند. شش
کوارک شناخته شده
در نامهای (
بالا و پائین
یا شگفت و افسون
و یا تَه و سَر)
نام دارند. این
اسامی دقیقا
احساس الهامی
دانشمندان
بوجود عوالم
الهی و تدبیر
مراتب الهی میباشد.
که رنگ های مخالف
و طول موج
کوچکتر از دیگر
ذرّات دارند. علمای
أتمی ملاحظه
کرده، که یک
پروتون یا یک
نوترون از سه
کوارک ساخته شده
است و مدام این
ذرّت ریزتر
بنیادی با جرم
سنگین خود، مدام
بین پروتون و
نوترون( تجزیه
یا ترکیب)
میشود. گوئی ماده
جهان ملکوتی تبدیل
بجهان ناسوتی
مادی میشود. جمعا
12 ذرّه بنیادی
هستند، که 6
عدد لپتون و 6 عدد
از خانواده
کوارک
میباشند. که
همچنان ضدّ
ذرّات هر یک
از آنها نیز
وجود دارند. ذرّات
بنیادی هسته أتم
را تشبیه
بعروسک های
روسی میکنند
که داخل هر
عروسکی عروسک کوچکتری
هست. و همچنان
بدون رسیدن بعروسک
نهائی میباشد.
که عملا در جهت
مطلق لاهوت الله،
این اجزای
ریزتر ولی
مؤثّر
ترهستند که
موقتّا
موجودات
سنگین تر ماده
ناسوتی را بوجود
میأورند. و حفره
سیاه کهکشان
را جای تبدل و تغییر
ذرّات جبروتی
بذرّات
ناسوتی
میتوان گفت. جهانی
از موجودات
پیچیده، که هر
واحد آنها، خود
واحدهای وجودی
و حیاتی ریز
تر دارند. که آنها
نیز سازنده
واحدهای
سنگین تر مادی
تر هستند. که بتدریج
قابل احساس
علمی انسان
میگردند.

مبحث
جالب دیگر
جهان واحد أتم
مسأله (ذرّات
ضدّ ماده)
میباشد. در
مطالعه ذرّات
الکترون
بیرون أتم ملاحظه
وجود ذرّات
دیگری از غیر
ساختمان الکترون
میباشند. که بر
خلاف الکترون با
بار منفی
الکتریکی این ذرّات
جدید بار
الکتریکی مثبت
دارند. و چون
این ذرّات در (معادلات
ریاضی دیراک)
انگلیسی در
سال 1930 مخالف
بار الکتریکی الکترون
بود، نام (ضدّ
ماده یا ضدّ
الکترون) به
آن دادند. و جالب
تر که بعدها معلوم
شد ذرّه أتمی،
نه فقط الکترون
که ضدّ خود را
دارد، که هر
یک از ذرّات بنیادی
دیگر نیز ضد
ماده خود را
دارند . باز
موضوع پیچیده
تر (أشعّه
کیهانی) هستند،
که از فضا
بکره زمین
میرسند. و
درسطوح
بالاتر فضای
کره زمین، این
تشعشعات
بیشتر میباشد،
که کمتر بزمین
میرسند. در
آزماشگاه یونیزاسیون
با میدان
مغناطیسی
بسیار قوی، عکسبرداری
از تشعشعات
کرده اند. الکترونهای
مثبت یا ضد
الکترون برخلاف
الکترونهای
منفی، خط سیر
مخالف هم
دارند. که نام (پوزیترون
)گرفتند، و
عمری بسیار
کوتاه دارند. که
چون یک پوزیترون
بیک الکترون
برخورد کند، هر
دو نیست و محو
میشوند. ولی
مقداری انرژی
آزاد میشود، که
موضوع (تبدیل
جرم به انرژی) یک
تئوری نظری را
حقیقت داد. که فرمول
انرژی أتمی
انشتن را واضح
نمود. یک واحد
الکترون با یک
واحد پوزیترون
یک میلیون ولت
تولید میکند. و(
اشعّه گاما)
از آن ظاهر میگردد.
پوزیترون را (
قرینه الکترون)
میگویند. و
تبدیل انرژی
بجرم گوئی
ماهیتّا
ملکوتی، تبدیل
بماهیّت
ناسوتی شده است.
و چیزی که قبل
وجود نداشت
بوجود آمده
است. که باز
قابل بازگشت
بجهان قبلی
انرژی خود
میتواند باشد.
یعنی موجودات
محسوس ما (
تراکمی غیر
واقعی) انسان
بصورت یک(
تصوّر ذهنی
ساخت ذهن)
همیشه آلوده
بصفات دورتر
الهی است، که
واقعیّت ذهنی خود
را نشان میدهد،
ولی حقیقتا
وجود ناسوتی ندارد.
پس نتیجه
اینکه هستی
مادی سراسر (
وهم ذهنی هر
انسانی بشکلی)
است ودر انسان
واصل بجهان شهودی
ملکوتی
سازنده جهان ناسوت
میباشد و همین
هدف خداوند
است. که ( ارواح
با ماهیّت
ملکوتی) در
انسان
وموجودات
زنده در (پیدایش
موقّت ناسوتی
خود بجهان، شرایط
وکمبودها ومشکلات
ماده ناسوتی)
را باید از
خود برطرف کند،
تا در( شرط کافی)
شایسته تولد
ناسوتی بهتری
در جهان نوعی بالاتری
و بشکل الهی
تر و عاقل تر و
احوال نیرومند
تر فرشته گونه
درجهان
ناسوتی زمین یا
کرات دیگر
پیدا شود. باز
هر بار کمتر
از ده در صد از رفع
معایب روان نوعی
وحیوانی، درجه
ای خود را پاکسازی
کرده تا شایسته
تولد نوع بهتر
بعدی می گردد. که
عقل واحوال
وکرامات بالفعل
و بالقوّه
خیلی بیشتری
از نوع قبلی
دارد، که از
هزاران برابر میگوئیم.
وجود ناسوتی وأتمی
همیشه موقّتی
است، و عمر آن
در کنترل و
تصمیم
مدبّران الهی
وسرمایه های
تکاملی پیشین روح
یک انسان میباشد.
که سالک ولایتهای
ششگانه سلوکی بکمک
خداوند، و در
ترک جان بشری
در یک مرگ قبل
از مرگ، و ترک کرامات
بالفعل نوع
بشری خود، وپس
از تأمین(
تخلیه وتحلیه بتجلیه)
های مقدماتی
شش گانه که رسید،
شایسته شهود
ششم نور قائم
روح القدس ربّ
النوع و الگوی
ایدآل و کمال
میسّر ائسان
میرسد، و
شایسته تولد هفت
هزار سال بعد
در یک نوع فوق بشری
فرشته گونه
میگردد. که
چون ملائک و
فرشتگان مورد تصوّر
انسانها
میتواند تمام فضای
کهکشان راه شیری
را پرواز سریع
تر از نور کند و
آنچه قابل تصوّر
و فهم انسان
حیوانی
نمیتواند باشد
دارد . قدرتها
و امکانات و دریافت
های الهی
جدیدی مییابد،
که از این لحاظ
همان مقام الهی
والوهیّت
سالک شاهد هر شهود
تجلّیات الهی
خود میییابد. گوئی
انسان در روح
از( سطح
حیوانیّت) (بسطح
الوهیّت نسبی)
خود رسیده است
.

ما در
این مقالات
ونظریّات
عرفانی خود که
سعی در تطبیق
دادن حقایق
علمی را با
حقایق عرفانی
و الهی مینمائیم
تا روشن نمائیم،
بطور کلّی
إنرژی سازنده
اصلی تمام
ذرّات بنیادی
را ماده جهان
ملکوتی
میدانیم، که در
خواب و فکر
واحوال انسان
سالم و کامل، میتوان
نمونه (سمبولیک
ماهیّت ماده ملکوتی)
بالاتر از
ماهیّت
حرارتی
ناسوتی انرژی
محسوس اعصاب
انسان دانست. و
از (ذرّات بنیادی
ماهیّت های
موقّت ناسوتی
و أتمی) در
هسته أتم پیدا
میشود. که پس
از عمر سرنوشت
نوعی هر موجود
أتمی و قبل
أتمی، مانند
هر موجود
گیاهی و
حیوانی و بشری
عمر محدود در
امکانات بالقوّه
دارد. که قطعا
باید روزی بمرگ
نوعی خود برسد.
که اگر تکامل
روحی نکرده باشد،
دوچار کارماها
و جهنّم های
زندگی پُر درد
نوعی در جهان میشود.
و اگر تکامل
روحی و کسب
مراتب تأیید
الهی در
شهودها را پیدا
کرد، از هم
اکنون عقل
واحوال و افکار
و درون گرائی
خود را، شبیه آنچه
در آینده نوع فوق
بشری خواهد
داشت بدست میآورد.
که اساس ایمان
او بخدا و آینده
و سلوک الهی و تجلّیات
الهی میگردد. و
لذا جهان های قبل
از أتم جمادی
را جهان أثیری
و جهان متغیّر
در ذرّات بنیادی،
سازنده جهان
هسته أتمی را جهان
تحت أثیری
میگوئیم، که خود
بی نهایت
مراتب وانواع
و مراحل میباشد
که تا (أزل بی
ابتدا) از
گذشته شروع شده،
که باید
بأبدیت بی
انتها و
کمالات نوعی
تا رسیدن
شایسته بکمال الوهیّت
در جبروتها، و
تا لاهوت الله
آخرین جبروت فرضی
برسد، که بازگشت
همه بسوی خداوند
است.

ما در این
مقالات قصد اظهار
علم وفضل و دانش
نداریم. که دانشمند
ترین انسان
کنونی نسبت بعلوم
آینده های فوق
بشری، همچنان جاهل
ترین دانائی در
امور الهی و عقلی
را دارد . و این مشکل
انسان حیوانی
است که در هر
سطح دانائی که
رسید، خود را همه
چیز دانا
میداند، ومتکبّر
ومغرور خود
پنداری دارد. ولی
تسلیم سالک
بمربّی الهی
خود بمعرفی خداوند،
شرط لازم برای
رسیدن بسطوح
دانائی و شهودی
و احوالی بیشتر
میباشد. که اکتفا
بهر سطح شهودی
و دانائی خود آغاز
جهالت و
سرازیری و
سقوط قهقرائی
نوعی و روحی او
میباشد. حتی از
پیامبران خدا باشند،
که در مرحله بعدی
بندگی شایسته
تران خود نکند.
و چون پسر نوح
پیامبر بقول
تورات وقرآن
تمامی کرامات پیشین
خود را یک باره
از دست میدهد،
و أهل و
شایسته مقام کنونی
خود نیز نمیباشد.
که خود را بدست
خویش از جهالت
و لجاج خراب
میکند. و یادآوری
های مداوم
خداوند و انبیا
و کاملان الهی
در همه ولایتهای
سلوکی این بوده
و هست. که باید
از قدرتهای
الهی و داده
های بالفعل
خداوند برای کسب
قدرتهای الهی بالاتر
وبهشتی
بالاتر
استفاده کند، و
الاّ جهنّم
جهانوم جهان
عاقبت هر
مخالف تکامل روحی
و سلوکی
میباشد. راه رسیدن
برضایت و
رضوان الهی و
بهشتهای فوق بشری
انسان، تنها
سلوک الهی در هر
شش ولایت سلوکی
نوع بشری و بترتیب
میباشد. که هر
کدام را در یک تولد
با فصل نوع
بشری بهتر و دریک
ولایت برتر، پس
از تکرار
تجلّیات
ولایتهای
پیشین ، بیک شهود
برتر و با هزاران
برابر
امتیازات
الهی بیشتر
میرسد که در ولایت
ششم مصطفوی محمد،
پس از تجدید
هر شهود پنچگانه
در ولایتهای
پیامبران اولی
العزم آدم
کیومرث ومیترای
نوح، و بودا وزردشت
و مسیح ومحمد
در ولایت محمدی
با یک کامل
ولایت محمدی
زنده بمعرفی خداوند
بطالب نجات از
نوع بشری، آنگاه
بشهود ششم قائم
ربّ النوع بشری
میرسد. وبا مرگ
قبل از مرگ و
یک در صد وحتی یک
در هزار از شاهدان
بشری نور قائم،
از خواب مرگ قبل
از مرگ بیدار
و بمشیّت و بِدای
ویژه الهی، تولد
دوم مقدس
پیامبر گونه و
بعثت و نبوّت خود
را مییابد. تا بقیه
عمر بشری خود
معصوم و تمام لحظات
خود را در
ارتباط با
مراتب الهی بوده،
که حتی در
سختی ادامه زندگی
به ادامه
پاکسازی
مشکلات ومعایب
و عقده ها و
کمبودهای
روان خود را مینماید،
که ( ذخیره آخرت)
میگوئیم. تا در
تولد هفت هزار
سال بعد در
فصل نوع فوق
بشری بالاتری
تولد بیابد، و
کرامات بالفعل
و بالقوّه بیشتری
داشته باشد، که
شاید بتواند سرعت
حرکت جوهری و
تکامل روح خود
را در پاکسازی
بیشتر بنماید.
در حالیکه یک موجود
هرچه که سرعت
حرکت بیشتر تکاملی
نیز داشته باشد،
هنوز می لنگد
و هرچه زمان دیرتری
پاکساری صورت گیرد،
باز خیلی دیر شده
است. چه رسد که واگذار
فردا کند که فردا
خیلی دیر و
جبران ناپذیر میباشد.
و همیشه شانس
توفیق در
اختیار نیست. اگر
کم کاری و بدکاری
چه رسد به (بد
دینی و قشری
گری) های مذهبی
تمامی ادیان
اسمی و غیر سلوکی،
کرامات الهی
نوع بشری خودرا
خنثی مینماید .
آنچه باید
توجه شود، اراده
و فهم و ( احساس
اهمیّت سلوک الهی)
میباشد. که انسان
سالم و عاقلی خود
بخواهد، تا خداوند
نیز بخواهد. وقتی
که انسان خواست
طالب لقاء
ودیدار الهی
ربّ النوع
گردد، خود
وخدای خود یکی
شد، باعث شایستگی
بهشت های عظیم
نوعی و عقلی و
احوالی
چهارگانه وچهارگونه
را دارد. که بقول
محمد هرکس از
خدای خود
تقیّه وتقوا
نمود، دوبهشت دارد،
که قبل از آن نیز
دو بهشت دیگر دارد.
و خواننده گرامی
خود داند و
خدای خود. و آنچه
عقل ما رسیده
در حدود علم أتم
و علوم مادی وعلوم
ملکوت سلوکی، با
تمام کمبودهای
آن همین بود
که بی ریا عرضه
خواننده کرده
ام، تا خداوند
چه رضایت از نویسنده
و خواننده
داشته باشد.

M103

جهان
علوم فیزیکی
مقابل جهان
میتافیزیکی
روح

============================

ﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻢ ﮐﻮﺷﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﻢ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﮐﺮﺩﻥ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻭﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺣﺴّﻰ ﻣﺎ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻧﻈﺎﻡ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻧﻈﺮیه
اﻯ ﻣﻨﻄﻘی اﺳﺖ،
ﻧﻈﺎﻣﻰ که
ﺼﺎﺩﻕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘﻴﺪﺍﮐﺮﺩﻥ
ﻳﻚ ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ذهنی ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮐثرﺕ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺤﺴﻮس
ﻭﻣﻌﻘﻮل
ﻮﻣﻘﺒﻮﻝ است ﺍﮔﺮ
که ﺿﻤﻦ ﻧﻈﺎﻡ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺎﺷﺪ. هر
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺎ ﺳﺨﺘﻰ
ﻓﺮﺿﻴﻪ ﻫﺎ ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﻧﺴﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﺎﻯ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ
ﭘﺮﺳﺶ، ﻭ ﻃﺮﺡ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻭ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻣﮑﺮﺭﺟﺪﻳﺪ
بوده وﺑﺎ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
میگوئیم (
فلسفه
ﻋﺮﻓﺎنی)
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺮﺩﻳﺪ بوده ، ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯهر أمر و
نظریّه نسبی
ﺍﺳﺖ. و ﺩﺭ ﺣﺪّ
عقل و تجذبه
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
أمری ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻫﺮﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻘﺒﻮﻝ بوده ، ﻭﺑﺎﻃﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﺮ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻏﻴﺮ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
مدام ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺗﺠﺮبه
ﺮﺍ ﻋﻠمی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. و
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﻠﻤﻰ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﺯﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺭﻓﻊ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. گرچه
ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
تکامل ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﻄﻌﺎ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻋﻘﻞ
ﻭﺫﻫﻦ ﻗﻮﻳﺘﺮ،
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ،
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎت
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﺗﻤﺪّن
ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭت
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﻴﺮو
نردبان
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ترقّی ﻓﮑﺮ
ﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﺯﻯ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻘﺮاء ﺗﺠﺎﺭﺏ،
و ﻳﺎ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﻗﻴﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎ، ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﻭﻟﻴﻪ
خود میکنند و با
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺗﻐﻴﻴﺮدائم
(ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ) ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ است. ﮐﻪ
ﻋﺎﻣﻞ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻭﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﺍﺳﺖ. ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺩﻗﻴﻖ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ، ﺩﺭﮐﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﺻﻮﻝ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ. ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻓﮑﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭﻧﺎﻗص
اﺳﺖ. ﺗﺎ در
ﻋﻘﻞ ﻭﻓﮑﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯّ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻭﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻭﻣﻄﻤﺌﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﺪﻑ
ﻋﻠﻢ ﺭﻓﺎﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ ﻓﮑﺮ
ﻭﻋﻠﻢ ﺑﺸﺮی
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻓﮑﺮ
ﻭﻋﻘﻞﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ، ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس برای
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻥ باشد. ﺯﻳﺮﺍ
مدام ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺫﻫﻦ
ﻭﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ، ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
درﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻫﺪﻓﻰ ﻣﺤﺎﻝ
ﺗﺮ ﻭﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﺗﺮ، و
یا ﺍﺯ ﭘﻮﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎ
ﻟﺬّﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ویا ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
جستن. و راه ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﻮﺯﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﻨﮕﻠﻰ ﻭ
ﺑﺪﺍﺋﻰ، ﻭ
برای ﻣﻌﻠﻢ
ﻣﺪﺭﺳﻰ، ﻭیا
ﭘﻴﺮﺁﻣﻮﺯﻯ
بتدبیر
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ،
ﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎل
ﻮﻋﻘﻞ بالاتر
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻠﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﺎ ﻋﻘل
کاﻣﻠﺘﺮاست
که ﻣﻴﺘﻮﺍن
علم ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺮﺍﻩ واقعی
ﺗﮑﺎﻣل عقل
وﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻠم
بشر ﺍﺳﺖ. نخست
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻋﻘﻞ، ﺑﻌﺪ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻋﻠﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ
گردیدن
ﻧﺒﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ. آنگاه
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﮐﺸﻒ ﻋﻠﻤی
خواهد بود. ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺸﺘﻦ، ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺎ (ﻣِﺘﺮﻳﻚ)
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻣﺠﻤﻮعه
اﻯ ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﺍﻧﺪﺍﺯه
گیرﻯ ﺍﺳﺖ ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍن در
اﺭﻗﺎﻡ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺍﻧﺶ
ﮐﻠّﻰ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻗﺎﻟﺐ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻥ. ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻧﺸﺘﻦ،
(ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ)
ﺭﻭﺷنی ﺪﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻤﻴّﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺷﺪﻩ، ﻭ
اشکال ﻫﻨﺪﺳﻰ
نیر ﮐﻤﻴّﺎﺕ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﺸﻮّﻕ
ذهن انسان
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
او ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻃﻤﻊ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭﺩﻧﻴﺎ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭ ﮐثرﺕ ﻃﻠﺒﻰ
ﺭﺍ در اﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻫﺎ ﻣﻰ ﮐﺸﺎﻧﺪ. و
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ أنداره
ها ﺑﺠﺎﻯ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ کمیّت
را ﻣﻄﺮﺡ
میکند. در
حالیکه ﺍﻣﻮﺭ
حقیقی وﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺃﺑﺪﻯ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻴﻔﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ ﺁﻥ
تنها ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
أنگیزه ثرﻭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. زیرا
هر ﺗﻮسعه
ﺍﻓﻘﻰ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ .

ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺸﺘﻦ، ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ تنها
ﺩﺭﺷﺎخه هاﻯ
ﻓﻴﺰﻳکی  ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ مورد
تحقیق علمی
ﻫﺪﻑ، ﺩﺭﻙ ﻳﻚ
(ﺣﻮﺯﻩ ﻣﺤﺪﻭﺩ)
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻋﻠﻢ
ﺑﺴﻮﻯ ﺗﺨﺼﺺ
میرود، ﮐﻪ
ﺭﻓﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻟﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﭘس اﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ،
که ﺁﻧﮕﺎه
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﻋﻠﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ دارد. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻫﺪﺍﻳت
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺴﻮﻯ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ، ﺭﻓﺎه
ﺘﻦ ﺭﺍ نیز ﺗﺄﻣﻴﻦ
میکند. ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻯ، ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺎﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻧﺴﺒت
ﺒﻨﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮی و ﺒﺴﺘﻪ
ﺑﻌﻘل اﻭ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍﺣت
ﺘﺮ، میگذارد
وﻳﺎ ﻣﺼﺮف آﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺎﻩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ روح
انسان
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ، ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺭﻓﺎﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻋﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺟﻮ، ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ
ﺍﺯ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻓﻘﻰ، ﻭﺗﻮﺟّﻪ
بیشتر ﺑﻤﻨﻄﻖ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﺑﻴﻨﺶ
ﻏﻴﺮﻋﺪﺩﻯ
ﮐﻤّﻰ ﺍﺳﺖ. و
عقل تکامل جو
بدنبال ﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﺯﻯ ﮐﻴﻔﻰ
است. که
ﻨﺮﺩﺑﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﭘلّه هاﻯ
ﺟﺪﻳﺪی
ﺳﺎﺧﺘﻦ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ باز
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ است. ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ الهی ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ.

ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺧﻮﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻤﻴّﺎﺕ بوده ،
ﮐﻪ ﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ
ﮐﻤّﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐثرﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺭﻓﺎﻩ ﻟﺎﺯﻡ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﺎ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮﺕ
ﻧﺼﻴﺒﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ،
ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ثرﻭﺕ ﺳﺎﺯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻮ ﺑﺎ
ﺗﻘﻠّﺐ
ﻭﺩﺯﺩﻯ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﻔﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺁﺧﺮﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ دارند. ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﺣﺪﺕ
ﻧﻈﺮ ﺫﻫﻨﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻋﻠﻮﻡ
ر ا در ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻭﺭﻭﺍﺑﻂ
میداند، که
ﺪﺭﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻳﺎﻓﺘن اﺳﺎﺳﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻞ
ﻋﻠﻮم ﻔﻴﺰﻳﻜی
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺍ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺭﺍﺳﺦ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺑﻔﻮﺭﻣﻮﻝ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺃﺯﻟﻰ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺷﺮﻭﻉ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺭﺍ
ﺩﺭﺗﻨﺰﻳل
ﺨﻮﺩ ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﺮﺩﻩ است. ﻭﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﻭ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﺑﺎ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﭘس ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺭﻓﺖ، ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺩﻭﺭتر ﺍﺯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻓﺎﻩ ﺳﺎﺯﻯ
ﺑﺸﺮ، ﺃثرﻯ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎلفعل
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﺪﻑ
ﺍﺯ ﻫﺮﻃﺮﻳﻘی
که ﺑﺎﺷﺪ، ﺟﺰ
ﻋﻘﺪﻩ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭﺗثبیت
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﭘس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺫﻫﻨﻰ درعلم و
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺳﺖ. که
ﻋﻠﻮﻡ ﺗﺠﺮﺑﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ یک
ﺗﻮﺟّﻪ و
توسعه ﺍﻓﻘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺭ ﺳﻨﮕﻴن
ﺘﺮی ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺳﺒﮑﺒﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﺪﻑ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﺑﻔﮑﺮ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻭحی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻤﺮﺍﺗب
ﻤﻠﮑﻮتی
ﻨﻤﻴﺮﺳند. چه
ﺮﺳﺪ ﺑمعراج
ﻤﺮﺍﺗب
ﺠﺒﺮﻭتی
اﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻫﺪف
ﻮﻋﺸﻖ
ﻭﺍﺻﺮﺍﺭﻯ
آنرا ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺟﺎﻟب
اﺳﺖ که
ﻤﮑﺘﺸﻔﻴﻦ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ، ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺴﻮﺩ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺧﻴﻠﻰ
ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ، ﮐﻪ
ﻋﻠﻤﺎ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎن ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﮑﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﻠﺴفه و علم برتری
ﺒیابند. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ علم وکشف
جدید ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻮﻝ
ﺳﺎﺯ ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺴﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺩﻳﺴﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺸﺘﺎﺩ
ﮐﺸﻒ ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ثرﻭﺕ ﻧﺮﻓﺖ
ﻭﻓﻘﻴﺮ ﻣُﺮﺩ. ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﺍﻭ
تنها ﻣﻴﺮﺍث
ﻭﺍﺭثاﻥ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﻔﺮﻳح گاﻩ
ﺩﺭ ﻟﻮس اﻧﺠﻠس
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺗﻤﺪﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﮐﺸﻒ ﺍﺻﻮﻝ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﻓﻴﺰﻳﻚ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺻﻮل
ﻤﻨﻄﻘﻰ ﺍﻧﺴﺎن
ﺮﺍ ﺑﻬﻢ ﻣﻰ
ﺭﻳﺰﺩ. ﻭ ﺟﺒﺮ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﻭﺩﻳﺘﺮﻣﻴﻨﻴﺴﻢ
ﺍﻭ ﺭﺍ، ﺗﺠﺎﺭب
أﻧﺸﺘﻦﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﮐﺮﺩ و ﻳﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻓﻀﺎﺋﻰ انشتن. ﻣﻨﻄﻖ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﻭﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺭﺍ ﺑﻬﻢ ﺭﻳﺨﺖ،
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻧﻴﺰ، ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺎ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﻓﻀﺎﺋﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺁﻥ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺠﻨﮓ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺸﺮ ﻧﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﻭﺟﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺣﻤﻠﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ، ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺳﻮﻕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺒیه ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ جزﻳﺮه اﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ(
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ)، ﺻﺎﺣﺐ
ﻫﻤﻪ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘل
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
میشوند. ( ﻭﺣﺪﺕ
ﻋﻠﻮﻡ) ﻫﺪﻑ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﻠﻤﻰ، ﻭ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻈﺮﻯ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻰ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ ﮐﺎﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﺯﻯ ﻋﻠﻤﻰ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮی اﺳﺖ. ﻭ
تفکّر
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰیک
ﺴبک ﺗﺮ ﺷﺪﻥ، ﻭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻫﺎ الهی
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ،
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻀﺪ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ، ﺑﺴﻴﺎﺭﺁﺳﺎﻧﺘﺮ
ﻭﻟﺬﻳﺬﺗﺮمیشود.
ﭼﻮﻥ ﻟﻐﺰﺵ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻰ
ﻭﭘﺮش ﺑﻴﻚ
استخر ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻟﺬﺕ
ﻭﺧﻨﺪﻩ
ﻭﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ، ﻭ
ﻳﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﻮﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻮﻫﻨﻮﺭﺩﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺩﺭﺍﺯ ﻣﺪﺕ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﻓﻘﻰ
ﻋﻠﻤﻰ، ﮐﺎﺭ
ﺑﺸﺮ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺖ، ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
روح ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﮐﻞّ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ است.
ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺭﺍهﻫﺎی ﺫﻫﻨﻰ
ﻗﺮﺍﺭ می
ﮔﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺩﺭ ﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺭﺍﻩ
ﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺴﻠﻬﺎی
ﺒﻌﺪﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻳﺎ
ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻧﻈﺮﻳّﺎت
ﻤﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺸﻮند. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺑﺴﻤت ﻤﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮند. ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻃﻠﺒﻰ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﺑﻌﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴشوند. ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺍﺯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﻮﻯ
ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ یک
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﮐﺎﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ روش
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﺯﺑﺘﻮﻟﺪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻧﻈﺎﻡ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ ﺭﺍ، ﮐﻪ
ﺳﻪ ﺃﺻﻞ ﺍﻭ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ(
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻘطه اﻯ،
ﮐﻪ ﮐﻤﻴّﺖ)
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺍﺳﺎس ﺟﺎﻣﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﻢ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺷﻨﺎﺣﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺄثر ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺃثر
ﻭﮐُﻨِﺸﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮبه ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻋﻤﻞ
ﻭﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ،
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ ﻧﻘﺶ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻓﻀﺎ. ﭘس
ﻧﻈﺎﻡ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﺃﺳﻴﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
برتر ﺍﺯ
ﻣﺤﺪﻭﻩ ﻫﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﮐﻪ ﮐﺸﺶ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﺍﺳﺖ،
ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺸﺶ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﺩﺭﺟﻪ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﺗﻦ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﻬﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺖ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﮐﺮﺩﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﮑﺸﻔﻴّﺎت
علمی. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺂﻥ
ﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ
ﻧﻴﺰ، ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ
ﻧﻘﺎﻁ ﺿﻌﻒ
ﻋﻠﻮﻡ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍ ﮔﻮﺵ ﺯﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ

ﺍﻧﺸﺘﻦ ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﺧﺪﻣﺖ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﻌﻠﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. چون
ﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕ
ﻓﻀﺎﺋﻰ به
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ ﺟﺮﻣﻬﺎﻯ
ﻣﺘﺼﻞ
ﻭﻣﻨﻔﺼﻞ کمک
کرده ، ﻭلی (ﺃﺻﻞ
ﺑﻘﺎﻯ ﺍﻧﺮﮊﻯ )ﻭ
ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﺩﻳﻨﺎﻣﻴﻚ
ﺳﺎﺧﺘﮕﻰ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
نیوتون ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻧﻮﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﮐﻪﺍﮔﺮ ﻣﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ، ﺩﺭﻙ
ﻧﻮﺭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻨﺒﻊ ﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻧﻮﺭ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﻫﻢ
ﻳﺪﺍﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺖ، ﺗﺎ
ﻟﻄمه اﻯ
ﺑﺸﻬﺮﺕ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺍﻭ
ﻧﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻣﻮﺟﻰ
ﻧﻮﺭ ﺭﺍ ﻋﻴﺐ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻧﻮﺭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ
ﺧﻠﺄ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻓﻀﺎ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ، ﻭ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻧﻮﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻮﺭ
ﺳﻴّﺎله اﻯ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻩ ﺁﻥ
ﻓﻮﺗﻮﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮ ﺷﻮﺩ، ﺍﺯ
ﻣﻮﺝ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﺍﺳﻴﺮ آن
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻮﺍﺩ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺃثیر، ﺍﺯ
ﻣﻴﺎﻥ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﮔﺬﺭ ﻧﻮﺭ ﺍﺯ
ﺻﻔﺤﻪ ﺷﻴشه. ﺍﻧﺸﺘﻦ
(ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻳﺎ
ﻣﺠﺎﻝ) ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺭﺍ، ﻭﺍﮊﮔﻮﻥﮐﻨﻨﺪه
ﻨﻈﺎﻡ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺠﺎﻝ ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﺮﺍتب
ﻤﺎﻫﻮی
ﺮﻗﻴﻘﺘﺮ، ﺍﺯﻣﺎﻫﻴت
ﻤﻮﺝ ﻧﻮﺭﻯ
ﺃثیری ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
هنوﺯ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃثیری، ﺧﻮﺩ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﻭ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺷِﺒﻪ
ﻋﺪﻡ لاهوت
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺻﻞ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺷِﺒﻪ ﻋﺪﻡ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻟﻔﻂ ﻋﺪﻡ ﻭ
ﻧﻴﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﻳﻨﻢ.
ﺯﺑﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﻋﻰ ﻣﺎﻫﻴّت
ﻘﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺎﺩﻩ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻡ، ﻟﺎ ﺟﺮﻡ،
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺎﺩﻩ (ﻋﺪﻡ ﻣﺎ
ﺳﻮﺍﻩ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻋﺪﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻓﺮﺿﻰ ﺑﺂﻥ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻋﺪﻡ ﺷﺪ، ﺗﺎ
ﺩﺍﺧل گرﺩﻳﺪ. ﻭﻣﻌﺪﻭﻡ
ﻧﻴﺰﻃﺒﻌﺎ ﻧﻪ
ﺩﺧﻮﻟﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﻧﻪ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺩﺧﻮﻝ. ﭼﻮﻥ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻗﻄﺮه اﻯ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ ﻫﻢ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭﺣﺠﻴﻢ ﺗﺮ
ﻭﻏﻨﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺿﻤﻴﺮ
ﻏﺎﻳﺐ ﻣﻔﺮﺩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺿﻤﺎ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ، ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﻮﺟﻰ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻤﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺧﻞ ﻣﻮﺝ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ ﻣﺎﺭﺍ
ﺍﺯ ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺝ ﺃثیرﻯ300 ﻫﺰﺍﺭ
ﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ثاﻧﻴﻪ، ﺑﺴﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺖ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺳﺒﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻤﻨﺒﻊ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ علم
از ﺣﺠﻢ ﻓﻀﺎ ﻭ
ﻠﺄ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥﺩﺭﺳت
ﻨﻴﺴﺖ، ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺃیثیر ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﭘس ﻓﻀﺎ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻣﺤﺪﻭﺩه
اﻯ ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻣﺎ
ﻭﺭﺍﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﺧﻴﺎﻝ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﻭ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻓﻬﻢ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭم . ﻭﻟﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎ
ﻭﺭﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ، ﺑﻄﻮﺭ
ﻧﻈﺮﻯ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﺎﺭﺍ( ﺑﻮﺟﻮﺩ های
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻳﺎ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ، )ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل کرﺩ. ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
که ﺴﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺭﻓﺎﻫﻰ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﻭ ﺳﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﺤﻘﻴﻖ ﺩﺭ
ﺁﻥ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬی ﺮﻩ
ﺭﻓﺘﻪ، ﻭﺍﺳﺘﺎﺩ
ﮐﺎﺭ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﻬﻴﭻ ﺭﻭﺵ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ، ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺭﺍ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻭﻟﻰّ
ﻣﺠﺮﺏ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.  آﻥ ﺩﻭ
ﺳﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﻳﮑﻰ
ﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻟﺎ
ﺟﺮﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺠﺮﻡ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﺨﺪﺍ، ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ نرﺳﺪ، ﺣﺘﻤﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﻳﺸﺮﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺭﺍﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻠﻨﺒﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑی ﺳﻮﺍﺩﻯ
ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﻧﺴﺎن اﺳﺖ، که
ﺁﺯﻣﺎﻳش اﻳﻦ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ، که
ﭽﻘﺪﺭ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺗﺎﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﺒﻌﺪ، ﺑﻴک
ﻴﺎ ﭼﻨﺪ ﭘلّه
ﺠﻠﻮﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺩﺭﻙ
ﺧﻄﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺣﺘﻤﻰﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰﺭﺍﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺩﺭ
ﺑﺤث ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺭﺍﺑطه اﻯ ﺑﻴﻦ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ، ﮐﻪ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻫﺴﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺩﺭ
ﺩﻭﺭهﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻘﻠﺎب علم
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺳﺘﺨﻮﺵ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻧﺸﺪ. ﻭﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﮐﻮﺷﺶ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﺳﺎس
ﻧﻈﺮﻯ
ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺖ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺻﻌﻮﺩﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﻔﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺸﮑﻞ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃﺗﻤﻰ، ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻋﻠﻢ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺳﺮﺍﺳﺮﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﻧﻪ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﭘﺮ ﺍﺯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭﻏﻴﺮ
ﻓﻴﺰﻳﻚ، ﮐﻪ
ﻣﺎ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّت
هاﻯ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﭼﻮﻥ ﻓﻀﺎ، ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻠﺄ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺒﻮﻩ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻓﻀﺎ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃثیرﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﻮﺩﺭﺗﻮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩ ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻡ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺎﻟﻖ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺍﻳﻦ
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻡ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮت که ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ، ﻭﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. که
ﺒﺎﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻋﻤّاء
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺭﺍ، ﻣﺎﺩﻩ
ﻋﺪﻡ ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻟﻰ نه
ﺒﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﻭ. ﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻋﺪﻡ ﺍﺳﺖ، ﺍﮔﺮ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪﻣﺎﺩه-اﻯﺑﺮﺍﻯﺍﻭﺑﺎﺷﺪ.

ﭘس
ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺄﺗﻢ
ﮐﻨﺪ ، ﻃﺒﻌﺎ
ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ، ﻭ
ﺍﺳﺎس ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮ
ﺷﺎﻟﻮﺩﻩ ﻭ
ﺍﺳﺎس ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻴﺰﻳﻚ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺍﻧﺸﺘﻨﻰ، ﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩ ﺑﺼﻒ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﺁﻥ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻥ، ﻣﺮﺣله
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﻔﻴﺪ
ﮔﺬﺭﺍﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎنی هست. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺮﺕ
ﻭﻧﺎﺩﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﻋﺮﻓﺎ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
(ﺣﻴﺮﺕ ﻧﻈﺮﻯ)، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻢ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ، که
ﺒﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
(ﺣﻴﺮﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ)
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻌﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﻭﺍﻧﺸﺘﻦ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﺑﭽﻪ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺍﺯ ﺣﻴﺮﺕ
های-الهیﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺑﺤث
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎﻯ
ﻧﺰﻭﻟﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺟﺎﻯ ﺑﺤث ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻪ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭﻧﻪ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻤﻰ.
ﺟﺎﻯ ﺗﺄﺳّﻒ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﺗﺮ
ﺩﺭﻋﻠﻢ ﻭﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﺭﻓﺎﻫﻰ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻯ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ، ﺑﺤث
ﺍﺯ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣثبت
ﻣﺎﺩﻯ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻤﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍﻩ ﻳﺎﺑﺪ، ﻭﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍه گشا ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻥ ﺃﻧﺪﻙ
ﺃﻧﺪﻙ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ،
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺃﺳﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ،
ﮐﻪ ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻓﻄﺮﻯ ﻋﻘﺐ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ، ﻭ
ﺻﻌﻮﺩ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮاء ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺂﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ، ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺰﻳﺮ ﺧﺎﻙ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺁصاﺭ
ﻭﻧﻮﺷته هاﻯ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ، ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺑﻄﺮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ . ﭼﻮﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﻧﻴوﺘﻮﻥ
ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﺸﺪ ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩ. ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻣثاﻝ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻫﺎ، ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻭ
ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﻋﻠﻤﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ، ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺗﺤﺼﺺ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ
ﺭﺷﺘﻪ ﻋﻠﻤﻰ، ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺘﻔﮑﻴﻚ ﺃثر، ﻫﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﮐﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻳﻦ( ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻠﻤﻰ)ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺄﻫﻤﻴّت
ﻮﻟﺰﻭﻡ ﻗﺒﻮﻝ(
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ)
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻳﻚ ﻫﺪﻑ
ﻭﻧﻘﻄﻪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ، ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺴﻮی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺣﺘﻰ
ﺑﻔﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻈﺮﺍ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ، ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮی ﺮﺍ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻣﺎ
ﺭﺍﺑﻤﺮﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺘﮑﻠﻴف
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺍﺯ ﺣﻴﺮﺕ
ﻋﻠﻤﻰ، ﻭﺍﺯ
ﺣﻴﺮﺕ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺣﻴﺮﺕ ﻫﺎﻯ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﻟﻮ ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺭﺍﺣﺖ
ﮔﺮﺩﻳﻢ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻦ ﻋﻴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺭﺍ
ﺑﮕﻮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺮﺍﺏ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﮐﺸﺘﻦ
ﻭﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺄﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺃﺗﻢ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﮐﻪ
ﻏﻴﺮﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻮﺩﺟﻮﺋﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﺍﺯ
ﻣﺒﺪﺃ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺠﻠﻮ ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ، ﻭﻟﻮ
ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺒﻤﺐ ﺃﺗﻢ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﻨﻔﺠﺮﮐﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺑﻤﺐ
ﺃﺗﻢ ﺑﺮﺳﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣنفجر ﻧﮑﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﮑﻨﺪ، ﺑﻨﻔﻊ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻯ ﻳﻚ
ﻗﻄﻌﻪ ﺳﻨﮓ ﺑﻴﺴﺖ
ﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮﻯ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎ، ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﮑﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭﻓﻨﺎﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻨﺠﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﻨﮓ ﺍﺯ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﻨﻔﻊ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻀﺮﺭ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﻰﻫﻨﻮﺯ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ، ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷند که
ﺰﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺸﺮﺷﻮﻧﺪ.

ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺟﺮﻡ
ﻧﻘطه اﻯ، ﻭ ﮐﺸﺶ
ﺩﻭ ﻧﻘﻄﻪ ﺑﻬﻢ
ﺍﺯ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺩﻭﺭ، ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﺮﻡ، ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﮐﻨﺶ ﻭﻭﺍﮐﻨﺶ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ پی
ﺑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻓﻀﺎ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣؤثّر ﺩﺭ
ﻓﻴﺰﻳک هستند. ﻭ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻗﺮﻥ
ﻧﻮﺯﺩﻫﻢ، ﺑﻬﺮﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻧﻰ، ﭼﻮﻥ
ﺣﺮﮐﺖ ﺍﺟﺮﺍﻡ
ﺳﻤﺎﻭﻯ ﺣﺎﺻﻞ
ﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻴﮑﻰ،
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻧﻮﺭ، ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻓﻮﺗﻮﻥ ﻗﺎﻧﻊ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﺒﻮﺩ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻓﻮﺗﻮﻥ
ﺑﻨﻈﺮﻳﻪ
ﻣﻮﺟﻰ ﻧﻮﺭ
ﺟﻮﺍﺑﮕﻮ ﻧﺒﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻧﻮﺭ،
ﻗﻄﻌﺎ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ. که
ﺬﺭّﺍت ﻨﻮﺭ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺑﺎﺷﺪ . ﭼﻮﻥ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺮﻋت
ﻨﻮﺭ، ﻭ
ﺗﺪﺍﺧﻞ
ﻧﻮﺭﻫﺎ ﺩﺭﻫﻢ،
ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺳﺘﻘﻄﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﺩﺭﻧﻘﻄﻬﺎﻯ، ﮐﻪ
ﻋﮑس ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﻭ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﮔﻰ
ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ، ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎﺍﻳﻨﮑﻪ(
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻭ
ﻣﺠﺎﻝ) ، ﻧﻈﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺟﺎﻯ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺎ
ﺍﻓﺘﺎﺩ. ﻭﺭﺍﻩ
ﺣﻠّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺟﺎﺫﺑﻪ ﻳﺎ ﮔﺮﺍﻧﺶ،
ﺑﺎ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺟﻨﺒﺸﻰ ﺣﺮﮐﺖ،
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﻔﺮﺿﻴﻪ
ﺫﺭﺍﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺃثیرﻯ
ﻭﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃصیرﻯ، ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺷِﺒﻪ ﻋﺪﻡ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻓﺎﺭﺍﺩﺍﻯ
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻭ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻣﻐﻨﺎﻃﻴس
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﺬﺏ
ﺫﺭﺍﺕ ﺑﺮﺍﺩﻩ
ﺁﻫﻦ، ﻭﺟﻮﺩ
ﺫﺭﺍﺕ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﻳﺎ
ﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺴﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻴﻢ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ، ﻣﺴﺎﺋﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺸﺘن ﺭﺍ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﻓﻀﺎﺋﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻳﺎ
ﻣﺠﺎﻝ، ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴّﺎله اﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻣﻴﺪﺍﻥ
ﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺴﻰ
ﻳﺎ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ، ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺩﺭ ﻓﻀﺎ
ﺧﻠﺄ ﻭﺟﺎﺋﻰ
ﺧﺎﻟﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻠﺄ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
که ﻨﻮﻋﻰ (وجود
ﻋﺪﻣﻰ) ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻓﺎﺭﺍﺩﺍﻯ، ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ، ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺭﺍ، ﺗﻮﺿﻴﺤﻰ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻣﻐﻨﺎﻃﻴسﮔﻔﺖ.
ﻣﺎﮐﺴﻮﻝ ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺖ، ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ
ﮐﺸﻴﺪ، ﺗﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻥ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﻠﻤﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻣﺎﮐﺴﻮﻝ
ﻫﺮ ﺟﺴﻢ
ﻣﺘﺤﺮﻙ ﺭﺍ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺑﺎﺭ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﻣﻴﺪﺍﻥ
ﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺴﻰ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺟﻨﺒﺸﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺑﻘﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻥ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻭ ﻓﻀﺎ
ﺳﺮﻣﻨﺸﺄ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺣﺮﮐﺖ،
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﻨﺒﻪ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻭﻣﺤﺴﻮسﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ ﺟﻨﺒﻪ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻓﻀﺎﺋﻰ ﻣﻴﺪﺍﻥ،
ﻣﺎ ﻭﺭﺍﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
(ﺃﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻧﻴﺴت ﺒﻠﮑﻪ
ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺻﻞ ﻭ ﻓﺮﻉ، ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎﻝ،
ﻳﺎ ﻣﺤﺴﻮس
ﻧﺎﻣﺤﺴﻮس
ﺒﺎﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻭﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺩﺍﺋﻢ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ
ﺣﺮﮐﺖﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺍﺻﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻓﻀﺎﺋﻰ
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ، ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺒﺪﺃ ﻣﺎﺩﻩ، ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺃﺯﻟﻴّﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻰ، ﻭ
ﺃﺻﻞ ﺃﺻﻴﻞ ﺭﺍ
ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻬﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﺎ ﻋﺎﻟﻢ ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻡ ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ
ﺍﻟﻠﻪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻋﺪﻡ ﻣﺎ ﺳﻮﺍﻩ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﻤّاء
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺭﺍ، ﺍﺳﺎس
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﺮﺽ ﺍﻭﻝ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺒﻠﻴﻎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺍﻳن
است که ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺷبه عدﻡ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎ ﺳﻮﺍﻩ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ. ﺁﻧﮕﺎه
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺭﺍﻫﮕﺸﺎﻯ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻓﻌﻠﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﺴﻠﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻓﺮﺿﻴﻪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻤﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ،
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﻣﺎﺳﻮﺕ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻣﺮﮐﺰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ، ﮐﻪ
(مَس) ﺍﺻﻞ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻣﺴﺎﺋﻠﻰ، ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮ ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺟﻮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺁﻧﺮﺍ
ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺎﻳﻦ
ﻓﺮﺽ ﺩﻭﻡ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺃﺻﻞ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ، ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ، ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﻭﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻫﺪﻓﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺒﺪﺃ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺁﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻗﻄﻌﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺃﺑﺪﻯ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺁﻥ ﻫﺪﻑ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺟﻤﻌﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ، ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺟﻨﮓ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﻭ ﮐﻠﻤﻪ
ﺭﻭﺡ
ﻭﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﻥ، ﺩﻟﻴﻞ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﻤﻴن
ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. که
ﻤﻮﺟﻮﺩی ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻳﺎﻓته اﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﻚ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻣﺎ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺁثاﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﺎ
ﻓﺮﻳﺐ ﺁثاﺭﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺭﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ، ﻭﻫﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﻭﺡ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ،
ﺟﻨﺒﻪ
ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻠﻴّﺖ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺟﻨﺒﻰ ﻭﻓﺮﻋﻰ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺟﻨﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﺤﺶ
ﺩﺭﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺗﺼﻮﻑ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ، ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻗﻄﻌﻰ ﻣﺎ ﺭﺍ
ثاﺑﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺎﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻧﺮﻭﺩ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺠﻠﻮ ﻧﺮﻭﺩ، ﻭﻣﺎ
ﻣﺎﻧﻊ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺁﻥ
ﺑﺸﻮﻳﻢ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷته ها ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ. ﺗﺎ
ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﻄﺮﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﻭﺡ، ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺪﻑ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﻳﮋﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻴﻢ،
ﻭ ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺒﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﺗﺎ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ ﺗﺮ، ﭼﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻔﻰ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭﺭﻭﺣﻰ،
ﻭﭼﻪ
ﺩﺭﻙﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ، ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺑﺎﺷﮑﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺤﻘﻖ ﻭﺷﺪﻥ
ﻭﺗﺠﺴّﻢ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺸﺪه
اﻧﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺎ، ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺑﺤث ﻣﺎ
ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻓﻴﺰﻳﻚ، ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻓﻴﺰﻳﻚ، ﭼﻮﻥ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﻭﮐﺎﻣﺴﻮﻝ
ﻭﺍﻧﺸﺘﻦ، ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻣﺎ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ، ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺩﺭﻙ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،
ﻭﺣتی ﺮﺍﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺻﻞ ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻈﺎﻫﺮ ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯﻳﻚ ﺃﺻﻞ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺃﺻﻞ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ، ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥﻓﮑﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭﺟﻤﻌﻰ،
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺑﺴﻮﻯ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ،
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﻭ
ﻓﻌﻠﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﺘﺮة
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ، ﻳﺎ
ﭘﺮﺩﻩ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﭼﻮﻥ
ﺷﺠﺮﻩ ﺍﻯ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﻦ
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻦ، ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻬﺎﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻤﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﻣؤﺳس ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻤﺮﺯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺷﺪﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ،
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻫﺎﻳﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﻗﺒﻮﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ، ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻤﺪﺍﺭﻙ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺃﺭﺑﺎﺏ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎی
ﺒﺴﻴﺎﺭﻋﻈﻴﻢ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺭﺍ، ﺑﻬﺮ
ﺯﺑﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺷﺪﻩ
ﻭﺗﻮﺍﻧﺴته اﻡ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ، ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻫﺎﻡ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺑﻮﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭ، ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ
ﻭﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺷﮑﺴﺖ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ، ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺤﺼﻮﻝ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﺪ. ﻭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺪﻡ ﺩﻭﻡ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷته اﻳﻢ
ﺭﺳﻴﺪه اﻳﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ ﺑﺎﺰ
ﻧﮕﺮﺩﻳﻢ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﺁﻧﮕﺎه
ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ. ﻭ
ﻣﻠّﺎ ﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻳﺴﻴﻢ ﻭ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﻭﺍﺯ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺟﻠﻮ
ﺑﺰﻧﻴﻢ. ﮔﺮچه
ﺪﺭﻋﻤﻞ
ﺍﻗﺪﺍمی ﺒﺮﺍی
ﺴﺎﺧﺘﻦ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯﻧﮑﻨﻴﻢ.
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻓته اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺭﺍ
ﺗﻌﻤﻴﻢ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮ ﮔﻴﺮﺩ. ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ، ﻭ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻮﺍﻠﻰ
ﻭﺟﻮﺩ، ﭘﺎﺳﺦ
ﮔﻮﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻤﻴﻢ ﻭﺷﻤﻮﻝ
ﺑﺮ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﺭﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻣﻌﻨﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺁﻥ ﺗﻌﻤﻴﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﻭ
ﺟﺎﻣﻊ ﺗﺮ
ﻭﺣﻘﻴﻘﻴﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻓﻴﺰﻳکی اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﻧﺰﺩ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻪ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻭﻏﻴﺮﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﻌﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﺎس ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﺎﮐﺴﻮﻝ
ﻭﻣﻴﺪﺍﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ، ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﺸﺪﻧﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺑﮕﻮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺍﺳﺎس ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃﺗﻤﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﻭ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ . ﺍﺳﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺳﺎس ﻣﺎﺩﻩ . ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﺮﺩﻭ
ﺑﺎﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﻨﺎﺳﺐ، ﺩﺭﻙ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮐﺪﺍﻡ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻳﺎ
ﻧﻪ. ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ ﺳﻄﻮﺡ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﻳﭙﻠﻢﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻋناﺻﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻭﺑﻨﻮﻉ
ﻫﻴﻠﻴﻮﻡ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﮑس ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﻮﺭﻣﻰ ﺃﺗﻢ، ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎﻟﻮﻧﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺳﺒﻚ ﺗﺮ ﻭ
ﻇﺮﻳﻔﺘﺮ ﻭ
ﺣﺠﻢﺑﺎﻟﻮﻥ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﺩﻩ
ﻫﻮﺍﻯ ﺩﻣﻴﺪﻩ
ﺑﺎﻟﻮﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﮕﻴﺮﻳﻢ. ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺃثیرﻯ. ﻭﻟﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺍﺯ
ﺳﻤﺖ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻧﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ، ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﻇﺮﻳﻔﺘﺮ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ ﻭﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﻭﺧﺪﺍﺋﻰ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺷﺖ.
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺻﻨﻌﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﺎﺭ
ﺁﻣﻮﺯ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺳﺎﺩﻩ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺷﺮﻭع ﺷﻮﺩ، ﻭ
ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺑﺠﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻣﺸﮑﻞ
ﺗﺮ ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺗﺮﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ. ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁن
ﺒﭙﻮﻝ ﻳﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺷﻬﺮﺕ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻟﻬﻰ، که
ﺒﻬﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﻨﺎﺑﻊ
ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻓﮑﺮﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺗﺮس
ﺍﺯﺟﻬﻨّﻢ
ﻗﻬﻘﺮﺍ، ﻭﻧﻪ
ﻃﻤﻊ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺭﻭﻯ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪﺵ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ، ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﺑﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻋﺮﻓﺎ
ﻓﺮﺩﺍﻫﺎﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ .

ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺭﺍ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﺘﺮﻳﻚ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺳﺎس
ﻣﺘﺮﻳﻚ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻢ ﺟﺎﺫﺑﻪ ﺭﺍ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ، ﻭ
ﺍﺳﺎس ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭﻣﺨﺘﺼّﺎﺕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ
ﻭﻣﺠﺎﻝ، ﻳﻚ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﺳﻄﺢ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭﻙ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺟﺎﺫﺑﻬﻨﺮﺳﻴﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻧﻔﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺮ
ﺳﻄﺤﻰ
ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﮐﺎﻟﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺏ ﻳﺎ ﺑﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺯﺷﺖ
ﻭﺯﻳﺒﺎ. ﺗﺪﺍﺧﻞ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺭﺍ، ﭼﻮﻥ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﭘﻴﺎﺯ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،
ﮐﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﻧﻘﺶ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺫﺭﺍﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻧﻴن
ﻨﻴﻮﺗﻮﻥ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎﻥ،
ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻧﻘﻄﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه کرﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻟﻮﺯﻧﺘس ، ﺑﺎﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ ﺩﺭ
ﺃﺗﻢ، ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻣﻐﻨﺎﻃﻴس
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﻣﺘﺤﺮﻙ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺳﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﺯ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺿﻤﻦ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺳﻄﺢ
ﻣﻨﻄقی ﻮ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺭﺍه ﺮﺍ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﮔﺮﻓته
ها ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺻﻞ ﻓﻮﻕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺁﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﭘس
ﺑﺎ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺳﻄﻮﺡ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﺘﻔﺎﻭت
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺟﺪﻳﺪ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ . ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺎﺭﻓﻰ،
ﺩﺭﺩﻝ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﻬﺮ ﺣﻴﻠﻪ
ﺭﻫﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ. ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺎﻃﻔﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ. ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻧﻴﺰ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺩﺭ
ﻗﺮﻥ ﺑﻴﺴﺘﻢ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺣﺪﺗﻰ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺩﻭ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻧﻈﺮﻯ ﺟﺪﻳﺪ، ﻳﮑﻰ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻧﺴﺒﻴﺖ، ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺎﻗﺾ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﻴﻞ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻮﺣﺪﺗﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺭﺍ
ﺗﺸﺮﻳﺢ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺩﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﮐﻨﻴﻢ. ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﻣﻄﺮﺡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻋﺎﻟﻰ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮﮐﻪ ﺍﺻﺎﻟت
ﺨﻮﺩﺭﺍﺣﻔﻆ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻭﺣﺪﺕ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻧﺸﺘﻦ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧی ﺤﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﻭﻡ
ﻋﺎﻟﻢ
ﺃﺻﻐﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﻋﻘﻞ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐی
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ، ﻭ
ﺣای ﺪﺭ ﺣﻘﺎﺭت
ﺼﻔﺎت ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﻳﻦ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻤﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﺍﻭل
ﻴﻬﺮﻳﻚ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺨﺺ
ﺧﻮﺩ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻧﺸﺘﻦ،
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺼﺎﻭ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍی ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﭽﻪ ﺯﺣﻤﺘﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ
ﻧﺸﺪﻩ. ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮی که
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﻳﮑﺪﺳﺖ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻨﻮﺑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ . ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺩﺭ
ﮊﺑﻨﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ. ﭘس
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ، ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻫﺎ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪه اﻳﻦ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﺎﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ، ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺮﻭﻑ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻇﻰ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﻫﻤﻪ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻗﺪﻳﻢ
ﻭﮐﻨﻮﻧﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﻫﻤﮕﻰﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭﮐﻠﺎس
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﺧﻮﺩ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺍﺯﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺩﺭﺁﻥ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﭘس
ﺒﺠﺎﻯ ﺟﻬﺎن
ﺃﮐﺒﺮ ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﺩﺭﺳت
ﺘﺮ ﺟﻬﺎن ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﺗﻤﺪن
ﺒﺪﻫﻴﻢ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺩﺭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭﺗﻤﺪﻥ ﺩﺭ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺩﻳﻦ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ ﺍﺳﻤﻰ،
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﺑﺎﻃﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻳﻦ ﻳﺎ ﺁﺋﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺳﺎﻟﻢ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺭﻭﺍﻥﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﻤﻪﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺂﺩﻣﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎه
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ، ﺑﺴﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩ. ﻭ
ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻓﻘﻰ
ﺩﺭﻋﻠﻮﻡ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻧﺰﺩ
ﻋﺮﻓﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺘﺎﺏ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻧﻈﺮﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﮐﻨﻢ ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ، ﺑﺎﻃﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻥ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ، ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭﺳﻰ
ﻭﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺮﻋﺖ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﺪ.

ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻣﻌﺎﺩﻟﺎﺕ
ﻣﺎﮐﺴﻮﻝ
ﺩﺭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﻧﻮﺭ، ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻟﻮﺭﻧﺘس ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﺩﻟﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺩﺭ ﺁﻣﺪ،
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻥ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺟﻬﺎﻥ(ﻣﻴﺪﺍﻥ
ﻭﻣﺠﺎﻝ) ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﭻ ﻧﻈﺮﻳﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻭﻳﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻟﺎ ﻳﺘﻐﻴّﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ، ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﺮﺩ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﺼّﻠﻴﻦ
ﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎﻥ
ﻳﺎ ﺩﺑﺴﺘﺎﻧﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻓﻴﺰﻳﻚ، ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﮕﻔته
اﻧﺸﺘﻦ
ﻣﻌﺎﺩﻟﺎت
ﺮﻳﺎﺿﻰ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻭﻣﻌﺎﺩﻟﺎﺕ
ﺭﺍ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭﺍﺯ
ﻧﻮﻉﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻴﺘﻮﻥ
ﺑﺂﺭﺯﻭﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺄﺻﻞ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺃﺯﻟﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺃﺑﺪﻯ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﻟﻰ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ ﻫﻢ،
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭﻣﻴﺪﺍﻥ
ﻭﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﻭﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﺑﺮﺳﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻴﺎﻥ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ، ﻭﺑﺎﺯﻯ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺎ
ﻣﻌﺎﺩﻟﺎﺕ
ﻭﻓﻮﺭﻣﻮﻟﺒﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ، ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻏﻴﺒﻰ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻤﻚ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﻌﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻣﺎﺩﻯ،
ﻭ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻴﺪﺍﻥ، ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻔﺎﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﺭﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺟﻬﺶ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ .

ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪ، ﻫﻤﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ
ﺭﻭﺵ ﻟﻮﺭﻧﺘس
ﻣﻮﺍﺯﻯ ﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﺮﺩﻥ
ﻫﻤﻪ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ،
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ ﺟﺮﻡ
ﻭﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪ، ﮐﻪ
ﺟﺮﻡ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻣﺎ ﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻫﺴﺘﻰ
ﺃثیرﻯ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪﻧﺪ،
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍﺑﻤﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺳﻨﮕﻴﻨﺘﺮ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺍﺯ
ﺃﺯﻟﻰ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻮﺍﺩ ﺗﺤت
ﺃثیرﻯ، ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
اثیرﻯ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻣﻮﺍﺩ ﺍثیرﻯ
ﻣﻮﺍﺩ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ، ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
به ﮋﻧﻬﺎ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺟﻬﺎﻥ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﻋﻘﻠﻰﻭﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻨﺠﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﺃثیری
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﭘﻴﭽﻴﺪه ﺘﺮ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭﻣﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ، ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﺻﻔﺎت
ﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﺩﺭﺳﺘﺘﺮ
ﺍﮔﺮ ﺻﻔت
ﻤﺎﺩﻯ ﺷﺪﻥ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ، ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻓﮑﺮﻣﻴﺪﻫﻴﻢ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ، ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ. ﻭﻟﻮ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ. ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻔﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺎﺭﺵ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ، ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶﺩﺍﺭﻧﺪ، که
ﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭﻙ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺷﺨﺺ، ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺗﻠﺎﺵ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻳﺎ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﻇﺮﻑ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ،
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺩﺭ
ﻫﻔت ﺸﻬﻮﺩﻭ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺴﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ، ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺳﻘﻮﻁ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺖ ، ﺗﺎﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ، ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺍﺭﺍﺧﺮ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻩ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﺩﺭﺏ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﺮﺍتب
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ، ﻭﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﭘﺎﻙ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻋﻴﺐﻭﻧﻘﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭﻭﻳﺶ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ، ﮔﻮشه
ﮐﻮﭼﮑی اﺯ
ﺑﻬﺸﺖ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﺍﻍ ﺭﺍ، ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭﻟﻮ ﮔﺮﻡ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺧﻨﻚ
ﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻋﺒﺮﻯ
ﮔﻮﻫﺎﻧﻮﻡ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺁﻧﺮﺍ
ﺟﺤﻴﻢ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻗﺮﻳﺶ
ﻧﻴﺰﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﮔﻮﺩﺍﻝ ﺁﺗﺶ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻄﺎﻟب
ﻤُﺮﺩه ای ﺮﺍ
ﺍﺯ
ﮔﻮﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﻣﺮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺯﮔﺬﺷته ها
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣُﺮﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺑﻴﻨﺶ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
چون
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﺍﻟﻬی
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ، ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪﺍﻣثاﻝ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺍﻧﺸﺘﻦ، ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﻣﺤﺪﻭﺩ، ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻣﺨﺘﺼّﺎﺕ، ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﻥ ﺩﻭ ﺟﺮﻡ
ﻧﻘطه اﻯ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻧﻰ ﺭﺍ،
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻮﺷﺶ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺑﻮﺩ. ﺑﻴﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ ﺍﺯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﮔﺎﻟﻴﻠﻪ ﻭ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻧﻰ
ﺑﻮﺩ. ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻘﺎﻯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺎ ﻭﺯﻥ ﺁﻥ، ﺩﻭ
ﭼﻴﺰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﻫﺮ
ﺩﻭﺭﺍ ﺑﺎ
ﻭﺍﺣﺪ ثاﺑﺘﻰ
ﮐﻪ ﺟﺮﻡ ﺍﺳﺖ
ﺑﺴﻨﺠﻨﺪ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺷﺘﺎﺑﻰ ﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺖ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺟﺮﻡ
ثاﺑﺖ ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ ﺟﻬﺖ
ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭ
ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺖ
ﺑﺎﺯ ﺷﺘﺎﺏ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻤﻨﺒﻊ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺷﺘﺎﺏ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺟﺮﻡ ﺷﺎبت اﺳﺖ.
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، که
ﺘﺠﺮﺑﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺒﺪﻳل اﺯ
ﺣﺎﻟﺘﻰ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺃﺻﻞ
ﺗﻌﺎﺩﻝ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺴﺎﻭﻯ
ﻳﻚ ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ
ﺭﻳﺎﺿﻰ. ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺻﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﮐﻪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﻫﺴﺖ،
ﺩﺭ ثاﺑﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻨﺘﻔﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻫﻢ
ﺭﺍﻩ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ثاﺑﺖ ﺭﺍ ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﺎ
ﺑﺎﻳﺪﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺷﻮﺩ، ﻭ
ﻳﺎ ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺗﻠﻒ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ
ﻣﻬﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﺣﻤﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻌﻤﺖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺸﻮﺩ، ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺯﻧﺪگی کرﺩﻥ، ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﺗﻠﻒ ﺷﺪﻥ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻨﺠﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﮐﺎﺭﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺗﻠﻒ
ﺷﺪﻩ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﭘس
اﺯ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﺮﻋﺬﺍﺏ
ﺟﻬﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ. ﭘس
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺻﺤﻴﺢ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﻠﻒ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﺮﺯﻯ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.

ﺩﺭﺑﺤث
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ، ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻴﻢ، ﺗﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ، ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪﻭﺳﺎﺋﻞ
ﮐﺎﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ، ﻭﭼﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻠﺒﻌﺪﻯ
ﺧﺴﺎﺭﺗﻰ
ﺑﺒﺎﺭ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺣﺎﻓﻈﻪ،
ﻭ ﺳﺮﻋﺖ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎﭼﻪ
ﻃﺒﻴﻌت ﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻓﻮﺭﻯ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺩﺭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﺮﻭﻯ
ﮐﺎﻏﺬ ﺑﻴﺎﻳﺪ،
ﻭﺑﺎ ﭼﻪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻣﻔﻴﺪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﺩﺭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻌﺪی ﺒﺎﺷﺪ. چه
ﺮﺳﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ. که
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﺗﺠﺮبه
ﺮﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﺪﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ، که
ﺘﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪهﻫﺎ
ﺧﺘﻢ ﮐﺮﺩه
ﺒﺎﺷند. ﻭﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ، ﻫﻴﭻ
ﺗﺠﺮﺑﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻴﻠﻰ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﭼﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻴﺮﻧﮕﻬﺎﻯ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﻃﻠﺒﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﻫﺒﺮﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺍﻭﺭ ﻭ
ﻧﺎﻇﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﺑﮑﺸﺪ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﻋﻤﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﻮﺩ، ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻴﮑﻮ ﺍﺳﺖ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﭙﻠّﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑرﺳﺪ. ﭘس
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻳﮑﻰ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﻧﮑﺮﺩه اﻡ، ﻭ
ﮐﻮﺗﺎهی اﺯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﻫﻤّﺖ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭ
ﺻﺪﺍﻗت ﻴﻌﺪی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﻮﮐّﻞ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺎﻓی
ﻮ ﻋﻤﻴق ﺤﻖّ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﻖ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ، ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺳﻴﺪ. ﻣﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ، ﮐﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺒﺤث ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ، ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻫﻤﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺣﺘﻰ
ﺑﺨﻮﺩ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰیک
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ، ﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩ ﭼﺸﻢ ﺍﺯ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺮ ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺃﺳﻴﺮ ﻭ
ﭘﺎﺑﻨﺪ ﺍﺻﻮﻝ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺑﺸﺮﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺷﻬﺮﺕ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻏﺮﻭﺭ
ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺑﺨﺼﻮص
ﺒﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﺯﺣﻤﺖ
ﺯﻳﺎﺩ، ﺑﺠﺎﻯ
ﺟﻠﻮ ﺭﻓﺘﻦ. ﮐﺎﺭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺩﻝ
ﺧﻮﺵ ﺑﻠﺬﺕ
ﺻُﺮﺻُﺮﻩ
ﺑﺎﺯﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﮐﻮﻩ ﻧﻮﺭﺩﻯ
ﻟﺬﺗﻰ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺭﻧﺞ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﮕﻨﺠﻰ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻫﺪﻑ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﻠﻂ ﺩﻭ ﻣﺒﺤث ﻋﺒﻮﺭﺩﺍﺩﻥ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻋﺎﺷﻖ ﻳﺎ
ﺁﺷﻨﺎ
ﺑﻔﻴﺰﻳﻚ ﻭﻣﺎﺩﻩ،
ﻭﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺸﺶ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻳﺎ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﺍﺯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺟﺮﻡ
ﺳﻨﮕﻴﻦ، ﻭﺟﺮﻡ
ﻭﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. که
اﮔﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ، ﻭ
ﻳﺎ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺗﺎ ﻟﺎ
ﺟﺮﻡ ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﺮﻡ ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻭﺟﺮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻓﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻫﻢ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ، ﺯﻣﺎنی
اﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ،
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ. ﺍﻣﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺧﻠﻂ
ﻣﺒﺤث ﻓﻴﺰﻳک
ﻭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﮔﺮ ﻭﻗت
ﻮﺣﺎﻟﻰ ﺑﻮﺩ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﮐﻮﺷﺶ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﻨﻢ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﻃﺮﺡ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻡ، ﻭ ﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻢ. ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻢ. ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻦ ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺟﻮ
ﻭﻫﺪﺍﻃﻠﺐﻭﻟﻘﺎیﺘﺠﻠّﻰﺑﺮﺳﺪ.
ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺃﻧﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ، ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺃﮐثر
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺍﻧﺎﻥ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻦ (ﺃﻧﺸﺘﻦ)
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺧﻴﺮ ﻭﺧﻮﺷﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﻓﻀﺎ ﻭﺯﻣﺎﻥ، ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﻗﺎﻳﻖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻳﻦ
ﺃﻣﺮ ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌت
ﻮﺑﺎﺯﻯ ﺁﻥ، ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻫﺴﺖ. ﭼﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻭﭼﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮﮐس
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ، ﺭﺍﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﺭﺍﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﮔﺰﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺖ ﻧﻐﺰ
(ﻟﺴﻴﻨﮓ) ﺭﺍ
ﻣﺎﻳﻪ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮔﺮﺍﻥ ﺑﻬﺎ،
ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻭ
ﻓﺎﮐﺖ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻭﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻔﻄﺮﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺳﺮ، ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺳﺎﻝ ﺭﻭﺡ ﻣﺎ، ﺍﺯ
ﺻﻔﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻏﻮﻝ ﭘﻴﮑﺮ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﭼﻮﻥ
ﺫﺭّهاﻯ
ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎی عظیم ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ
ﻫﻮﺍﭘﻴﻤﺎ
ﺑﻔﻀﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﺣﺘﻰ
ﺷﻬﺮﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻘﺪﺭﻫﻨﻮﺯﮐﻮﭼﻚ
ﺍﺳﺖ، ﺍﮔﺮ
ﺑﻌﻤﻖ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﻫﺎ
ﺑﺮﻭﻳﻢ، ﺣﺘﻰ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭﻧﻈﺎﻡ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﻧﻈﺎﻡ ﮐﻬﮑﺸﺎﻨﻰ
ﻣﺎ، ﺫﺭّه اﻯ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮐﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﻦ
ﺷﺮﻁ ﻋﻘﻞ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎلی
که ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻳﺎﻓته اﻳﻢ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺎﺩﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺩﺍﻧﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺑﺮﺳﻴﻢ،
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ، ﻫﺪﺍ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ که
ﺪﺭﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻣﺘﺮﻳﻚ
ﻧﻴﺘﻮﻧﻰ
ﻣﺎﺩه ﻮﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻓﻀﺎ
ﻭﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﺑﻨﻈﺮﻳّﻪ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﺧﺼﻮﺻﻰ
ﺭﻫﻨﻤﻮﻥ ﺷﺪ، ﺑﺎﺯﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺄﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﻈﺮﻳﻪ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺑﻘاء
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ ﻭﺯﻥ
ﻭﺟﺮﻡ ﻣﺎﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺩﻭ ﭼﻴﺰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺘﻤﺎﻳﺰ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺟﻮﺍﺏ ﮔﻮﻯ
(ثاﺑﺖ ﻭﺍﺣﺪﻯ)
ﮐﻪ ﺟﺮﻡ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺳﻨﺠﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ ﺳﻨﺠﺶ
ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﮑﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭﻭﺯﻥ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻓﻀﺎ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻳﺎ
ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺷﺘﺎﺏ ﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺖ ﻋﻠﻰ
ﺭﻏﻢ ثباﺕ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭﺟﺮﻡ ﻭ ﺑﻘﺎﻯ
ﺁﻥ، ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺩﻳﮕﺮی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺭﻓﻊ
ﺍﺷﮑﺎﻝ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺍﻧﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻧﻰ، ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻀﺎﻗﺎﺋل
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺭﻣﻮﺯﻯ
ﮐﻪ ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺣل کرد
، ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ، ﻣﺤﺮﻙ
ﻭ ﻳﺎ ﻣؤثّر
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ. ﻳﮑﻰ
ﻭﺭﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺮﻣﻮﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻭﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺃثیرﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻟﻠﻪ، ﮐﻪ
ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﻣﺎﺩﻩ(ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻡ)ﻣﻰ
ﻧﺎﻣﻴﻢ. ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﻧﺴﺎن برﺍی
اﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭک
ﻮﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻴﺰﻯ
ﻋﺪﻣﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻡ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺻﺎﺩﺭ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ، ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺟﻬﺎﻥﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻋﻤّاء
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﻟﻤس ﻮﺍﺣﺴﺎس ﻭﺩﻳﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. که ﺪﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﺟﻬﺎﻥ
ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻩ
ﻋﺎﻟﻢ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺭﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻩ(ﻋﺪﻡ ﻣﺎ
ﺳﻮﺍﻩ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ، ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻋﺪﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﻭﺣﻰ، ﻭﺍﺭﺩ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ( ﻫﻮ)
ﺷﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻋﺪﻡ
ﮔﺮﺩﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﺩﺭﺩ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ ﺩﻳﺪﻥ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻋﺪﻣﻰ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎه
ﻤﻌﻨﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺷت
ﻮ ﻣﻨﻄﻘی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻣﻌﺪﻭﻣﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺭﺍﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪ
ﻭﺑﺒﻴﻨﺪ. ﺍﺿﺎفه
کنم که الله ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ
ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺴﺖ،
ﻭﻟﻰ ﺩﺍﺧﻞ
ﺩﺭﻭﻥ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴتی اﺳﺖ. ﺑﮕﻔته
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻫﻤﺎن
اﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩَﻫﺮ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﻭ ﮔﻔﺖ
ﺑﺪﻫﺮ ﺑﺪ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﺩﻫﺮ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻋﺮﻓﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺍﺋﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺃﺑﺪﻯ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﺣﺘﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ،
ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﻭ
ﻧﻪ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺗﻦ
ﺁﻧﻬﺎ. ﮐﻪ ﺗﻦ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺃﺗﻢ ﻭﺃثیرﻯ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺑﺒﺤث
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻗﻮﺍﻯ
ﻣﺮﻣﻮﺯ ﻓﻀﺎ ﻭﺯﻣﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻣؤثّر
ﺩﺭﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺣﺮﮐﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭ ﺷﺘﺎﺏ
ﺩﻫﻨﺪﻩ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐُﻨﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﻃﺮﺡ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻫﮕﺮﺍ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﺟﻮﺩ
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺍﻧﺸﺘﻦ، ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﮔﻮﻳﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺩﺭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻭ
ﻓﻀﺎﺋی
ﺰﻣﺎﻧﻰ، ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻧﺸﺘﻦ
(ﺯﻣﮑﺎﻧﻰ) ﻓﻌﻞ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺷﺪه
اﺳﺖ. ﻭﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥ ﭘﻴﺶ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎﻃﺮﺡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺘﺠﻠیه هاﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻃﺒﻘﻪ
ﻫﻔﺘﻢ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﻀﺎﺋﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ، ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻗﻴﺎس
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﻟﻮ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺩﻳﮕﺮ،
می ﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺩﺭﻙ
ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳت
اﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. که
ﺤﺪّ ﺃﻗل
اﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻭﺟﻮﻳﻨﺪه
ﺤﻘﻴﻘت ﻮﺃﺻل
ﻮﻣﻨﺸﺄ
ﻭﻣﻨﺒﻊ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ، که
ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺁﺭﺍﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺣﻴﺮﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺣﻴﺮﺕ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ .   ﺣﺎﻝ
ﮐﻤﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺳﺨﺘﻰ ﻓﻬﻢ ﺁﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺍﺯ
ﻓﻀﺎﻫﺎ ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ، ﻭﻋﻮﺍلم
ﻮ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﻣؤثّر ﻭﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﻨﻄﻖ ﻭﻟﺎﺯﻡ
ﺍﻟﻔﺮﺽ، ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺽ ﺍﻭﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻓﺮﺽ ﺩﻭﻡ ﺁﻥ
ﻫﺪﻑ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭﻣؤثّر ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﺑﺮ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻓﺮﺽ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ ﺩﻭ
ﻓﺮﺽ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺟﺴﺘﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺷﺪ. ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﺧﺼﻮﺻﻰﻭﻣﺤﺪﻭﺩ،
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺷﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻡﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻳﺎ
ﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻣﺘﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺭﻳﻤﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻫﻢ
ﺍﺭﺯﻯ ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻓﻀﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻞ ﺷﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻋﺪﺍﺩ ﻭ
ﺍﺭﻗﺎﻡ ﻭ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ، ﺷﺎﻣﻞ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ، ﺑﺮﺟﻬﺎﻥ
ﻓﻀﺎﺋﻰ ﻧﻴﺰ
ﺳﺮﺍﻳت ﺒﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﮐﺎﺭی غیر
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻣﻴﺪﺍﻥ
ﮔﺮﺍﻧﺸﻰ
ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﺳﺮﺍﻳﺖ ﺑﺪﻫﺪ،
ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻥ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﻨﺎﻡ
ﻓﻀﺎ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ . ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰیک
اﮔﺮ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺗﻰ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻴﭻ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺎ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻳﺰ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ، ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻦ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ، ﺑﺎ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺟﻬﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ بزرگ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺃﺗﻤﻰ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻭﻳﮋﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺎ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻋﺪﺩﻯ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻣﺘﺮﻳﻚ ﺭﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭﻫﻢ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻗﺎﺑﻞ ﺷﻤﻮﻝ
ﻫﺮ ﺳﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻝ ﻭ ﺭﻳﺰ
ﻭ ﺩﺭﺷﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺴﺘﻦ(ﺍُﻡّ
ﺍﻟﻘﻮﺍﻧﻴﻦ)
ﻳﺎ ﻓﻮﺭﻣﻮلی
که ﻫﻤﻪ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ ﻭ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﻤﻮﺩ.

ﺍﻧﺸﺘﻦ
از ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻣﺎﺩی
ﻤﻨﮑﺮ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻟﺒته
ﺒﺎﺯ ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺧﻮﺍﺹ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻀﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﮐﻪ ﻓﻀﺎﻯ ﻣﺎ
ﻭﺭﺍﻯ ﻣﺎﺩﻩ، ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﻀﺎﻯ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺳﺮﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺹ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﻧﺎﺳﻮﺕ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﻳﺪ. ﺭﺻﺪ
ﺧﺎنه ها ﺑﭽﺸﻢ
ﺗﻦ ﻭ ﭼﺸﻢ ﻋﻘﻞ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﻏﻴﺒﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺴﺖ
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ. ﻭ
ﻣﻬﻤﺘﺮ که
ﻨﻴﺴﺖ، ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺩﺭﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻣﺎ ﻫﺮچه هست . ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺍﻩ ﻭﺭﻭﺩ، ﻭﻟﻮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻧﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺭﻳﺰﺻﻌب
اﻟﻌﺒﻮﺭ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺑﻬﻔﺖ ﻃﺒﻘﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ، ﮐﻪ
ﺑﭙﻨﺞ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﻭ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺁﻧﺮﺍ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻳﮑﻢ، ﻭ
ﻫﻔﺘﻤﻴﻦ ﻳﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ ﺍﺯ ﺳﻤﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ، ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﭘﻮﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺣﺎﮐﻤﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻭﻧﺎﺳﻮﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮﮐﺰ
ﭘﻴﺎﺯ.

ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻗﻄﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﺪﻋﻰ ﺷﺪ
ﺍﺳﺎس ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺑﺨﺸﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﻄﻌﻴّﺖ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻗﻄﻌﻴّﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺃﺳﻴﺮ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﺑﺎ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﮔﺮﺍ
ﻃﺮﻑ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺩﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺍﻭ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ، ﺗﺨﻢ
ﻋﺮﻓﺎنی اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﺩل اﻭ
ﮐﺎﺷته ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﻋﻤﻮﻣﻰ، ﺍﺯ
ﺩﻭ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺻﻠﻰ
ﮔﺮﺍﻧﺶ ﺟﺎﺫﺑﻪ،
ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭ
ﻣﻐﻨﺎﻃﻴس
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﺑﺎ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. که
اﻧﺸﺘﻦ ﻧﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺒﺮﺩ، ﻭﻟﻰ
ﻋﺮﻓﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ
ﺍﺭﻗﺎﻡ ﻭ ﻋﺪﺩ
ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻤﻰ، که
عمومیّـت
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺳﻴّﺎله
ﻮﻣﻴﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻭﺣﺪت ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ ﺩﺭﺣﮑم
ﺪﺭﻳﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻗﻄﺮﺍﺕ ﻓﺮﺩﻯ
ﺩﺭﺁﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﻣﺸﮑﻞ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺩﺭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻤﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ، ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻳﺎ
ﻋﺎﻟﻢ ﻓﻀﺎ
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﻣﻴﺪﺍﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺠﺎﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺎﻡ
ﺑﺮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﺑﺪﻥ ﺍﻭ، ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺍﻳﻦ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﮐﺪﺍﻡ ﻗﺴﻤت
ﺘﻦ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﮐﺪﺍﻡ ﻗﺴﻤﺖ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺧﻮﺩ ﻗﻄﺮه ای
ﺩﺭ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ، ﺗﻮ
ﺩﺭ ﺗﻮ
ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺷﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﺎﺯ
ﻧﻘﺺ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﻋﻤﻮﻣﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺪﺍﻥ،
که ﺘﻮﺿﻴﺤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺃﺗﻢ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ، ﭼﻮﻥ ﺩﻳﺪﻥ
ﺍﺯ ﭼﺸﻢ
ﻣﻴﮑﺮﻭﺳﮑﻮﺑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻰ
ﻭﻧﻮﺭﻯ
ﻭﻏﻴﺮﻩ، ﺃﺗﻢ
ﺩﻳﺪﻥ ﻧﺸﺪﻩ، ﻣﮕﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﻮﺩﻩ
ﻣﺘﺮﺍﮐﻢ که
ﺨﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺁن ﻨﻴﺴﺖ. ﻭنه
ﺪﺭﻭﻥ ﻫﺴﺘﻰ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺗﻤﻰ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺍﻧﺸﺘﻦ، ﻧﻈﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﺟﻠﺐ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ
ﻗﺮﺍﻭﻟﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺍﺗﻤﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ،
ﺑﻄﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﺎ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺃﺗﻤﻰ،
ﻭ
ﺩﺳﺘﮕﺎهﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﻄﻮﺭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ،
ﺑﻴﻚ ﺻﺪ ﻣﺎﺩﻩ
ﺃثیرﻯ ﻫﺴﺘﻪ
ﺃﺗﻢ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﻗﺴﻤﺖ ﻋﻤﺪﻩ
ﮐﺎﺭﺃﻧﺸﺘﻦ
ﺑﺎ ﻓﺮﺿﻴّﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻳﺎ
ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ
ﺑﺴﻮﻯ ﺑﻤﺐ
ﺃﺗﻢ ﺭﻓﺘﻪ، ﺗﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﻃﺒّﻰ ﻭ ﺭﺷﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻧﮋﺍﺩﻫﺎ، ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻨﻈّﻢ ﺩﺭ
ﮊﻧﻬﺎ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺃﺗﻤﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﻣﺪﺭﻙ ﻣﺎﺩﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﺟﻬﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﺍﻫﻰ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﻰ،
که ﺮﺍﻫﻰ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭﺧﺪﺍ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺑﻌﻠﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﻣﺸﮑﻞ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﻓﻀﺎ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮم
اﻃﻠﺎﻋﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮐﻤﻚ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻧﺸﺘﻦ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺪﻳﺪ
ﺃﺗﻤﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﺭﺍ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻓﻀﺎ ﻭﺯﻣﺎﻥ،
ﻳﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮت
ﻮﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻩ، ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻪ
ﻭﻋﻨﺎﺻﺮ ﺻﺪ
ﮔﺎﻧﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﺮﺑﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺃﺗﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻫﺴﺘﻪ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻰ
ﺟﻬﺪ، ﻭ ﺃﺗﻢ
ﺭﺍ ﻋﻨﺼﺮﻯ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣثلا
ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ
ﻫﻴﻠﻴﻮﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪ، ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞﺃﺗﻢ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﻤﻮﺍﺩ
ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﺍﮐﺘﻴﻮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘﺶ ﺍﺯ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻪ
ﺃﺗﻢ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺯﺍﺋﺪ ﻫﺴﺘﻪ
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺟﺎﺫﺑﻪ ﻫﺴﺘﻪ
ﺃﺗﻢ ﻣﻴﺮﻭﺩ . ﮐﻪ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻓﻀﺎ
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﻳﺎ
(ﺯﻣﮑﺎﻥ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻮﺟﻰ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻣﻴﺎ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻟﺤﻈﻬﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﻣﻮﺝ، ﻓﺮﺿﺎ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﺷﺪﻩ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻣثلا
ﻋﮑس ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ
ﺣﺮﮐﺖ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻮﺩﻩ ﻭ
ﮔﻠﻮﻟﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃثیرﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﻮﺗﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺁﻥ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻤﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﻳﺎ
ﻓﻮﺗﻮﻥ ﭼﻴﺴﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻥ
ﻭﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﺑﺮﻭﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ، ﻣﺎﺭﺍ
ﻧﻈﺮﺍ
ﺑﺠﻬﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺗﺎ ﻣﺎﺩﻩ ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻡ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻋﺎﻟﻤﻰ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻣؤثّر
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻭ ﭼﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻳﮋﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ، ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﻭﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ، ﺑﻬﻔﺖ
ﻃﺒﻘﻪ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩی
ﻤﻴﺘﻮﺍن ﺮﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻧﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣثلا ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﺭﺳﻴﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﻈﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ، ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺸﺄ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺍ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺁﻧﻬﻢ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﺯﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﻬﺪﻯ، ﻳﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖ ﮐﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭ ﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﻭﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮﻯ. ﺗﺎﺑﺎﺯ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﮐﺎﺷﻒ
ﺗﺠﻠّﻰﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﺭﺏّ ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﮐﻪ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎت
اﻟﻬﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺂﻥ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﻭﮐﺴب
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ
ﻳﺎ ﺍﮐثرﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﻨﺠﺎت
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﺭﻭﻳﻪ
ﺩﻭﻡ ﻭ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻓﺮﺻﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 1900 ﻣﺎﮐس
ﭘﻠﺎﻧﻚ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺸﻌﺸﻊ
ﺍﺟﺴﺎﻡ، ﺗﺎﺑﻌﻰ
ﺍﺯ ﺣﺮﺍﺭﺕ ﻳﺎ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺳﭙس
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦﺍﻟﮑﺘﺮﻭﺩﻳﻨﺎﻣﻴﻚ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎﮐس ﭘﻠﺎﻧﻚ
ﺩﺭﻳﭽﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎﺯ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻭ
ﺗﺸﻌﺸﻊ ﻭ ﻣﻮﺝ
ﺭﺍ، ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﺎﺻﻰ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﻣﻴﺪﺍﻥ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﺫﺭﺍﺗﻰ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻓﺮﺽ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺃﺗﻢ ﻫﻢ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻣﻮﻟﮑﻮلی
ﻮﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﻳﻦ
ﺫﺭﺍﺕ ﭼﻪ
ﻧﻘﺸﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻃﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﮔﻮﺋﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺑﺎﻟﺪﺍﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺃﺑﺎﺑﻴﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺎﻝ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻮﺷﻚ
ﻓﻀﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺎﻝ
ﭼﻮﻥ
ﻫﻮﺍﭘﻴﻤﺎ ﻭ
ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺑﺎ ﺑﺎﻝ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻝ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎﻯ ﭘﺮ
ﻫﻮﺍﻯ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺎﻝ
ﻣﺼﺮف ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺃﺑﺎﺑﻴﻞ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻭﺍﮊﻩ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ، ﺩﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷتی
اﻟﺄﺻﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺃﻟﻒ ﺁﻥ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻧﻔﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺣﺮﻑ (
ﺑﺎ) ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺑﻴﻞ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻣؤثّر ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﻭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﻭﻝﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺃثر
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭﺣﺘﻰ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺃﺗﻢ
ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﮊﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﺃﺗﻤﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺟﻬﺶ
ﻭﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺩﺭ
ﮊﻧﻬﺎﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺻﻔﺖ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮐثر
ﺟﻬﺸﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺑﻀﺮﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻓﻌﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺼﺮﻑ ﻭﻣﻮﺭﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺑﺤث
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﻭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺤﻘﻖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺳﺮ ﻭﮐﺎﺭﺵ، ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺠﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ، ﺳﻴّﺎله
اﻯ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ، ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺃﺻﻞ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ، ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﻭﻳﻚ
ﭘﺎﺭﭼﻪ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺗﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ، ﭼﻮﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ .

ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﻨﻢ، ﮐﻪ
ﺗﻮﻗف
اﻧﺮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﺯﺍﺋﺪ ﺃﺗﻢ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﺪﺍﺭﺃﺗﻢ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻳﻚ ﺗﻮﻗّﻒ
ﻣﺮﺣله ای
ﺪﺭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺳﺪ،
ﻭ ﺃﺗﻢ ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﺼﺮی ﺒﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺗﺮ ﺑﺒﺮﺩ
ﻭ
ﺩﺭﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ، ﺻﻔﺎت
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺑﺪﺳت
ﺁﻳﺪ. ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺎﺩﻩ، ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ، ﻣﺒﺪﺃ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ
ﻭﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﮊﻧﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺎ
ﺑﺮﺳﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺪﺍﺷﺘﻦ ﺁﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ،
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ
ﻣﻠﺎﺋﮑﻬﺎﻯ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻳﺎ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ
ﭼﻬﺎﺭﺑُﻌﺪﻯ
ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻫﺎﻯ ﭘﻨﺞ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭ ﺩﻩ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﺻﺪ ﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ، ﺻﺎﺣﺐ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎ
ﺑﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺮﻭﻯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺣﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻔﺼﻞ ﺭﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪ
. ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ
ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ، ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﮐﻮﭼﻚ ﻣﺮﺋﻰ
ﻭﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺣﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﺭﺵ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﻴﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﺻﻨﻌﺖ ﻣﻔﻴﺪﺍﺳﺖ.
ﻭﻟی ﻤﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺮﺍﺳﺎﺵ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﻨﻴﻢ، ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﻭ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻧﻴﺰ ﺣﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﻭ ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺟﻬﺎﻧﻰ، ﮐﻪ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺰﺩﻳﻚ، ﺑﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺷﺪﻥ
ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺟﺰﺋﻴّﺎت ﺮﺍ
ﺑﺎﺭﻋﺎﻳﺖ
ﮐﻠّﻴﺎت
ﻮﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ،
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍن
ﺒﺮﺭﺳﻰ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺠﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺭ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻣﻰ
ﻋﻤﻞ ﺷﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎﺩﻩ
ﺣﺮﮐﺖ، ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺩﺭ
ﺩﺳﺘﮕﺎه ﻣﻮﺟﻰ
ﺷﺮﻭﺩﻳﻨﮕﺮ ، ﺑﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎﻧﺒﻪ
ﺍﻣﻮﺍج که ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ. ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻤﻮﺝ
ﻭﺍﻗﻌی
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭﺳﺖ
ﻋﮑس ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻣﺎﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﺭﺍ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎﺩﻩ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﻣﻮﺍﺝ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺃثیرﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﻳﻨﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺽ
ﻗﻄﻌﺎ ﻭﻓﻌﻠﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ،
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﺤﺴﻮﺳﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻌﻘﻞ ﺭﺳﻴﺪ، ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻧﺎﻡ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮔﺬﺍﺷﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﺸﻖ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻈﻬﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻘﻞ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﻘﻞ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻢ
ﻭﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺩﺍﺗﺎﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺮﺷّﺤﻰ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺩﺍﺋﻢ
ﻭﻫﻤﮕﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﺑﺪﻯ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﺮﺽ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺪﻑ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮐﻪ ﻣﻮﺍﺩ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﭼﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﻮﺝ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﻤﻠﮑﻮﺕ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺑﻴﻚ
ﺑﻨﮓ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺫﺭﺍﺕ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﺧﻮﺩﺑﺨﻮﺩ
ﮐﺴﻰ ﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻓﻀﺎ
ﺧﺎﻠﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﻀﺎﺋﻰ
ﻫﻢ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، که ﺨﻮﺩ
ﺍﻣﺮﻯ ﻋﺪﻣﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮔﺰ ﺧﻠﺄﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺃﺗﻢ ﺧﺎﻟﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺗﺎ ﻣﺎﺩﻩ ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻡ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻫﻤﻪ
ﺟﺎ ﺭﺍ ﭘُﺮ
ﮐﺮﺩه اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺧﻠﺄ ﻭ ﻓﻀﺎ
ﻭﻣﮑﺎﻥ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺷﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ، ﻳﺎ
ﻓﺮﺿﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ، ﺑﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍ،
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ، که
ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺃﺻﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺑﺘﺪﺭﻳﺞﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺳﭙس ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻣﻰ ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ، ﻭﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻣﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ،
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺻﻔﺎﺕ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ . ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻤﻴﻦ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﮔﻰ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻳﻚ ﻟﺒﺎس
ﻣﻮﻗّﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺗﻦ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪ، ﻫﻴﭻ
ﺗﻦ ﻭﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺁﻥ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻣﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺎﺯ ﻣثل ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺃﺯﻟﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﮐﺴﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ، ﻭﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﻴﺰ
ﮐﺴﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﻟﻰ ﺍﻳن
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻣﻬم
اﺳﺖ، که
اﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻗﺪﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
که ﺎﻳﻨﻚ ﺑﺎ
ﮔﺬﺷﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺃﺯﻟﻰ، ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، که
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺭﺍﻩ
أبدی ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺩﺭﻏﻔﻠﺖ
ﺑﺎ ﮐﻤﻰ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺕ، ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﻓﺴﺎﺩ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺳﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻫﺪﻑ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﺭﺍ،
ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺍﺟﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ، ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮐﻤّﻰ
ﻭ ﮐﻴﻔﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻴﻦ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺑﻌﺪﻯ،
ﺍﻳن ﻔﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺎﺭﺍﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﻈﻬﺮﻯ
ﺍﺯ
ﺍﻳﻦﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺻﻔﺖ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻏﻴﺮ ﻣﺤﺴﻮس ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ ﻳﺎ
ﺻﻔﺎﺗﺶ ﻋﻘﻞ
ﺃﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺍﺯ ﻣﺒﺎﺣث
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻋﺪﺩﻯ
ﻭ ﺃﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﺽ
ﮐﺮﺩ، ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺳﭙس ﻣﻮﺝ، ﻭ
ﺑﻌﺪ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ، ﺑﺪﻳﻮﺍﺭﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺎﻳﺴﺘﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺃﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺁﻥ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻓﺮﺽ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻢ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺁﻥ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻓﺮﺿﻰ،
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻣﺎﺩه
اﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﻓﺮﺽ
ﮐﻨﻴﻢ، ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻢ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭﺵ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس
ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﺩﻳﻮﺍﺭعرشی
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ، ﻫﻤﺎﻥ
( ﺳﺘﺮﺕ
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ)ﻳﺎ
ﺳﺘﺎﺭ ﻭ ﭘﺮﺩﻩ
ﭘﺎﻳﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺼﺎ ﺿﻤﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻪ، ﺩﺭ
ﻧﻘﺶ ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎ
ﻭ ﻋﺮﺷﻬﺎ ﻧﻴﺰ،
ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﮐﻮﻩ
ﻗﺎﻑ ﻳﺎ ﻗﻠّﻪ
ﺗﻮﻗّﻒ ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺣﺪّ ﻳﻘﻒ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻠﺄﺧﺮﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻠﻮﻡ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ
ﺳﻴﻨﻪ
ﺩﻳﻮﺍﺭﻯﺑﻘﺼﺪ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘثماﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻋﻘﻞ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﻮﺭت
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ ﺣﻴﺮﺕ
ﻭﺗﻮﻗﻒ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ غیر
ﻣﻨﺼﻒ، ﺁﻏﺎﺯ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭ ﺟﻨﻮﻥ
ﻭ ﺷﺮﻭﻉ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﺠﻨﻮﻥ، ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺗﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ
ﮐﺸﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی اﻭﻟﻴﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ، ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺎﺩﻩ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺤﻴﺮﺕ ﻭ
ﺟﻨﻮن
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻌﻘﻞ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﻭﻋﺸﻖ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻥ ﺑﻬﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻣﻴﺪ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، که
ﻤﺮﮒ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭ ﺿﺮﻭﺭﻯ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻮﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺳﺒﻘﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﺯ
ﺧﻮﻳﺸتن
ﺨﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫم
ﺪﺭﻳﺎﺑﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻳﺎﺩ
ﻫﻢﺑﺪﺍﻧﺪ، ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻴﭻ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻋﻠﻤﻰ، ﺎ
ﺩﺍﻧﺶ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺨﺘﺼﺎﺕ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻮﺩ. ﻭ ﭘﺮ ﺑﺎﺭ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻳّﺎﻡ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ. ﺍﻣﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ . ﺗﺎ
ﻳﺎﺭﮐﻪﺭﺍﺧﻮﺍﻫﺪﻭﻣﻴﻠﺶﺑﮑﻪﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺎﭼﻪ
ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻳﺎﺭ ﻣﻴﻠﺶ
ﺑﻤﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ؟ ﺭﺳﻢ
ﻫﻤﻪ ﻣﻌﺸﻮقه ها
ﺍﺳﺖ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ، ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﻣﻰ
ﮔﺰﻳﻨﺪ، ﻭ
ﺩﺭﺁﻏﻮﺵ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ ﻣﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺍﻫﻰ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﮐﻨﻴﻢ، ﺑﺮﻫﺮ
ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ
ﺭﺍﻩ ﻗﺪﻡ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻟﺎﻙ
ﭘﺸﺖ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺪﻣﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻳﻢ، ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ
ﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺍﮔﺮﺑﺪﻭﻳﻢ، ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻃﻰ
ﻃﺮﻳﻖ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻫﻢ
ﺑﮑﻨﻴﻢ، ﺑﻘﻮﻝ
ﺃﻫﻞ ﻣﻌﺮﻓﺖ، ﺣﺘﻰ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﻓﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ، ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ، ﮐﺎﺭ
ﻫﻔﺘﺎﺩﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ که
ﻄﻴّﺎﺭ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ،
ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻣﻴﻨﻮی ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘﺎﮔﻴﺮﻫﺎﻯ
ﮐﻒ ﺻﺮﺍﻁ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺘﺮﻳﺖ ﺍﺳﺘﺮﺍﻳﺖ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ، ﻭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ. ﻭ
ﺟﻌﻔﺮ ﻃﻴّﺎﺭ،
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺟﻌﻔﺮ ﻭﺟﻢ
ﺟﻤﺸﻴﺪﻯ، ﻭ
ﻓﺮّ ﻭ ﺑِﺮّ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻃﻴّﺎﺭ ﻭﺵ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﻋﺮﻭﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮاء ﺧﻮﺩ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﻧﺎﺩﻳﺬﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﺴﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺴﻴﻤﺮﻍ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺳﻴﻤﺮﻍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻳﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻣﻰ ﮔﺰﻳﻨﺪ. ﻭﮐﻨﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﻧﺸﺎﻧﺪ، ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﺤﺒﻮﺏ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻡ، ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﺮ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺩﻳﺪﻡ که
ﻤﺪﺍﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻳﺎ
ﺳﺒّﻮﺡ ﻳﺎ
ﻗﺪﻭس ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻢ، ﮐﻪ
ﻳﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻦ،
ﺧﻮﺩ ﻋﺎﺷﻖ
ﻳﺎﺭ ﻓﺮﻳﺒﺎئی
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ
ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ،
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺭﻭﻯ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﻟﺒﻴﻚ
ﮐﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺏّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺒّﻮﺡ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ، ﻭ
ﺳﺒﺎﺣﻪ
ﻭﺷﻨﺎﮔﺮﻯ
ﺑﺴﻮی اﻭﺭﻓتن
اﺳﺖ. ﻭﺑﺤﺎﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺑﺴﻮﻯ ﺗﻮ
ﻣﻴﺂﻳﻢ. ﻭ
ﻗﺪّﻭس ﻫﺴﺘﻰ
ﮐﻪ ﻣﻘﺪّس ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﻘّﺪﺳﻰ
ﻫﺴﺘﻰ، ﮐﻪ من ﻳﺎﻓته
اﻡ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻌﺸﻮﻗﻰ ﺭﺍ
ﻃﺎﻟﺐ ﺑﺎﺷﻢ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺒﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﮔﺰﻳﻨﺪ، ﭘس
ﻓﺮﺩﺍ ﺧﻴﻠﻰ
ﺩﻳﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺍﻳﻦ ﺳﻔﺮ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺩﻭﺭ ﻗﺪﻡ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻗﺪﻡ
ﺩﻭﻡ ﺭﺍ
ﻧﮕﺬﺍﺭﺩه اﻳﻢ
ﺭﺳﻴﺪه اﻳﻢ. ﺗﺎ
ﺭﻩ ﺭﻭ ﭼﻘﺪﺭ
ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﻭ ﻗﺪﻡ
ﻧﻴﺰﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻔﺮ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭه
ﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ، که
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟب اﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﻳﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ معرّفی-کند،
که ﻨﺼف ﺮﺍه ﺘﻤﺎم
ﺸﺪه- است.

M255

خدا
در بینش علمی
و فیزیک هسته
ای

==========================

جهان بینی یعنی
چگونگی هر
آنگونه که هست،
بطوریکه
معقول برای
امکان تصوّر و
فهم و تصدیق
عقل نوع بشری
ما بوده باشد. لذا           ما
اکنون بچند
مشکل اساسی
روبرو هستیم
که حل ناشدنی است. یکی
اینکه هستی
کنونی ثابت
نیست و لحظه
ای بعد، چه
رسد بزمانهای
دور آینده از
هر لحاظ تغییر
میکند. چه این
تغییر تکاملی
مثبت و
پیشرفته باشد
که امور جدیدی
پیدا میشوند. و
در مطالعات
امروز انسان
نمی توانند
مدّ نظر نباشد.
و یا تغییر
منفی مینماید،
که گوئی بحال
یک زمان قبلی
باز میگردد. مانند
اینکه ذرّات
هستی ترکیب جدیبدی
پیدا کنند. و
یا تجزیه وتحلیل
صورت گرفته
باشد، که بشکل
و نظام قبلی
خود باز گردد. گوئی
تغییر مثبت را
میتوان تکامل
بسوی آینده بهتر
نامید. زیرا
نوآوری وبدون
سابقه قبلی
شده است. و با
تغییر منفی
عملا آنرا
قهقرای ضد
مفهوم تکامل
میتوان خواند.
زیرا ماده
بشکل ووضع قبل
از پیدایش شکل
جدید خود باز
میگردد. اکسیژن
و هیدروژن آب
میشوند، که
تکامل و ترکیب
جدیدی است. و
یا آب در یک تحلیل
و تجزیه فیزیکی
بهمان دوماده قبلی
اکسیژن
وهیدروژن باز
میگردد، گوئی
سیر قهقرائی
از نظر پیدایش
نوآفرینی شده
است. که البته
در باره مواد
أتمی و
تراکمات مادی
غیر تکاملی که
چون توده ماده
بروی هم قرار
بگیرند، تنها
اشکال هندسی
چون تپّه و
هرمی را بوجود
میآورند که تکاملی
بدنبال ندارد.
زیرا تراکم
غیر تکاملی
چون تپّه جدید
پیدا شده، روحی
ندارد و سابقه
ژنتیکی
تکاملات
انواع پیشین
را ندارد. گرچه
سائیدگی و زوال
تراکمات ماده
مطرح میباشد، که
سائیدگی
بمعنی بازگشت
بعناصر اولیه
قبلی تپّه
نیست.

پس
ما بدون تغییر
مداوم در(
سیّاله هستی) که
گوئی جریان آب
رودخانه ای
است لحظه ای
توقّف ندارد، و
لحظات بعدی
شبیه وضع
لحظات قبلی
است. پس جهان
بینی علمی ما
بطور فیزیکی
که متفکّرین و
علمای معاصر
بدنبال آن
هستند شناختی
واقعی نمی
باشد. بلکه
شناخت تغییرات
و تراکمات غیر
تکاملی استريال
که شکل ظاهر و
برخی صفات از
نظر دید و تصوّر
انسان آنرا
تغییر میدهند ،
تا خود بسودی
تجاری و صنعتی
و رفاه زندگی
نوع بشری برسند.
که در این
صورت هرکس و
هر گروه
انسانی
بدنبال یک
گونه سود و
استفاده
میباشد. پس جهان
بینی شخصی
نمیتواند
جهان بینی
علمی باشد، که
ما را بآینده
های بهتر
انواع فوق
بشری فرشته
گونه برساند. و
آینده های صنعتی
و تغییر ظاهر
نیز نمیتواند
نام جهان بینی
و شناخت علمی
داشته باشد. این
مشکل اوّل
جهان بینی
علمی است که
ماده هستی
مدام تغییر مینماید.
مشکل دیگر سطح
عقل و فهم
انسانها است
که مدام تغییر
مینماید. زیرا
مدام فصول نوع
بشری جدیدی
بجهان با تکامل
روحی
مستعدّان بظهورمیرسد،
که عقل وفهم و
تصوّرات آنها
کاملا متفاوت
میشود. که گاهی
در سطح عقل یک
فصل نوعی برتر
چندین برابر
فهم و عقل
افراد فصل نوع
بشری قبلی
میباشد. و
بدین ترتیب
نمی توان
شناخت ثابت
بدون تغییر که
شرط علمی بودن
است، از جهان
بینی داشت. یا
حدّ أکثر برای
هر قرنی از
زمان یک گونه
جهان بینی و
بطور کلّی و
نسبتا علمی
میتوان وجود داشته
باشد. و مدام متفکّران
سطوح برتر
عقلی و فصول
برتر نوعی، میتوانند
تغییر اساسی
از جهان بینی
علمی رایج
بنمایند. جنگ فیلسوفان
وعلما در همین
سطح است، و
ربطی هم
باستفاده
تجاری و
اقتصادی
ندارد. که هر
سطح عقل بشری
ازهر گونه
جهان بینی
ظاهرا علمی، تنها
نمایان گر عصر
و زمان خود افراد
مربوطه است که
استفاده آن
میبرند. زیرا
تولیدات جدید
نزد انسانها
تنها مورد
مصرف برخی
افراد میباشد.

مشکل
سوم تفاوت
سطوح استفاده
از تغییرات
تراکمات غیر
تکاملی که در
صنایع میباشد،
و استفاده
عامّ و مداوم
نیست. مانند تولد
برق برای
همگان مصرف دارد.
ولی تولیدات
مختلف برای
سطوح خاص انسانها
است. پس برای سطوح
مختلف
استفاده
صنعتی و سطوح
مختلف عقلهای انسانی
و بودن جریان
مداوم تغییر
درهستی، نمیتوان
از قوانین
ثابت بعنوان
جهان بینی علمی
ودائم صحبت
کرد که همگان
در همه زمانها
مورد استفاده باشد.
پس حلّ مشکلات
اساسی با پیدایش
قوانین ثابت
برای جهان
بینی نیست که
درعالم ذهنی
هم چیزی ثابت
نیست. که مدام
در سطوح مختلف
افراد
تغییرات
مختلف هست. و
این مشکل
چهارم جدید
میباشد. زیرا به
ماجرای روان
وروح و ذهن
انسان در
تراکم تکاملی
میرسیم، که
آنگاه علی رغم
تغییر مداوم
تکامل ارواح، نظام
ثابت آنها از
أزل تا أبد در
فرمان الهی
(کن فیکون)
جاری بوده، و
بی نظمی
ادراکی عقل
بشری، برای نظم
أبدی و الهی
آماده میباشد.
که انسان باید
از سطح عقل نوع
بشری، خود را
بسطوح نوع فوق
بشری برساند، که
از 55 قَرن دیگر
در جهان آغاز میگردد،
و هزاران
برابر عقل نوع
بشری را دارند.
و چنان فرشته
گونه و از
سطوح الهی مربوطه
عقل و فکر
دارند، که حتی
قدرت تصوّر
آنها را در
ذهن و عقل نوع
بشری حتی در
بالاترین سطح فصول
نوع بشری آنرا
نداریم. ولی
بالا بردن سطح
عقل نوع بشری،
اکنون تنها یک
راه مستقیم و
درست وکوتاه
دارد که همان
سلوک الهی و
تربیت ژنتیک
روحی هر کس در
تخلیه و تحلیه
است، که
ماهیّت روان
بشری خود تا
رسیدن بتجلیه
های هفتگانه
الهی و میسّر
برای نوع بشری
میباشد. هدف
این نویسنده
نیز رسیدن
بدرک أهمیّت سلوک
الهی در
خواننده گرامی
میباشد. و
الاّ عمر بشری
که تمام شد، گوئی
جهان بینی وواقع
شناسی و بفرض
محال حقیقت شناسی
با مرگ تن
بشری، آنچه
میماند ژنتیک
روحی انسان
است که بیک
سطح پائین تر
ازنسخ فصل
حقیرتر نوع
بشری، مانند انسانهای
بدائی میبرد. و
حتی شاید
بسطوح حقیرتر
مسخ حیوانی
میرود، که
بقول پیامبر
صورت نوعی میمون
و خوک بهتریبن
شانس آنان خواهد
بود. و الاّ
مار و مور و
حتی فسخ وگندیدگی
در انواع گیاهی،
و حتی رسخ و
رسوخ در
حقارتهای
جاویدانی، چون
مواد أتمی و
تحت أتمی میروند
تا دوباره
بازگشت تکامل
نوعی و تولد بجهان
خواهند داشت. که
از نو گذشته
ها را تکرار کنند.
و پس از صدها
هزار و حتی
میلیونها سال
باز دوباره و
حتی صد باره
بهمین نوع
بشری و نردیان
فصول نوع بشری
بالا بیایند، که
عاقبت قدرت فهم
اهمیّت سلوک الهی
و لزوم انجام تخلیه
وتحلیه وکسب تجلیه
های هر مورد
نیاز، تا حدّ
کفایت پس از
تأمین شرایط
لازم از نظر
داوری الهی
خاص سالکان
ولایتهای
سلوکی ششگانه نوع
بشری برسند. که
چون بشهود ششم
قائم روح
القدس الگوی
کمال نهائی میسّر
برای افراد نوع
بشری در ربّ النوع
رسیدند آنگاه با
مرگ قبل از مرگ
که در سلوک و
در رؤیا دست
میدهد. و اگر شاهد
قائم از خواب
مرگ ارادی
بیدار شد با شهود
هفتم عرش
رحمان چند
سالی که زنده
هست، بعنوان
انسان کامل در
تن بشری ودر
عقل وروان انسانی،
روحی الهی شده
و معادل و( این
همانی) کمال
الوهیّت ربّ
النوع خود را در
قائم دارد. آنگاه
چنین شاهدان
عرش رحمان در
بازگشت بخلق، میتوانند
وضع جهان بینی
گذشته ها و
وضع کنونی را
دریابند که
تغییرات
چگونه باید
باشد. بخصوص در
مورد روان انسان
و بالأخره
برای آینده ها،
که لا جرم همه
ارواح بشری در
پیش دارند، باید
از نردبان
انواع فوق
بشری هفت هزار
سال آینده آگاه
گردند. وهمچنان
یک روح بی
نهایت انواع
بالاتررا در پیش
دارد. و هربار
تولد جدیدی در
نوع برتر
هزاران برابر عقل
و کرامات
بالفعل نوعی
بیشتر از نوع
قبلی دارند، که
میتوان
بنظریّات
جهان بینی
آنها اعتماد نمود.
و اگرکه خداوند
یک زنده آنها
را بطالب لقای
الهی و دیدار
آینده برتر
خود را در
رؤیا بوی معرفی
نماید. آنگاه
جهان بینی
علمی تر که از
سطح علوم
متغیّر آینده و
الهی بوده
باشد، بتحقیق صورت
گیرد. و اگر
لازم باشد
قانون و
فورمولهای موقّت
برای شناخت
علمی و فیزیکی
هستی برای نسلهای
جدید فراهم
گردد. تا اینجا
فرزندم زمینه
سست دید علمی چه
رسد بدید فلسفی
و دید مذهبی
قشری همه
ادیان رسمی
برای تو یاد
آور شدم، که
بعدا در
مطالعه دیگر
مقالات و نوشته
های بابا، بامور
سلوک الهی تا شهود
نور قائم
بپردازی، که نجات
أبدی خواننده
و شاهد قائم
خواهد بود.

با
این مقدمه میتوانم
آخرین
پیشرفتهای
علمی و فلاسفه
وعلما تجربی
را که انجام گرفته
بشرح زیر
خلاصه کنم تا
مگر در آینده
نه خیلی دور
باز کشفیّات
علمی و دگرگونی
قوانین طبیعی ظاهرا
ثابت فیزیکی و
علمی، چگونه
تغییر پیدا
کنند. در تحقیقات
إتمی و نیو
فیزیک که چند
ده سال بیشتر
نیست که عقل
نوع بشری بسطح
عمیق تر آن
رسیده است، که
از دید تئوری
ذرّات بنیادی
و اساسی ماده میگویند.
یکی تئوری
نسبیّت عمومی
است، که أنشتن
پس از نسبیّت اولیّه
خود مطرح کرد. که
گفت همه چیز
در حال حرکت
است. شاهد
ومشهود
واحوال شهودی
متغیّر هستند.
ونیز این
تئوری خاص
ماده در حجم
های بزرگ
کهکشانی است و
نظریّه دیگری
تئوری میکانیک
کوانتوم است. در
تئوری نسبیّت
عمومی جهان را
در مقیاس بزرک
کهکشانی نگاه
میکند که دیدگاه
آینده ها را
دارد ولی در
تئوری میکانیک
کوانتومی در
مورد أتم و
جهان بسیار
ریز ملاحظه دارد.
که بقولی یک
تلریونیوم
میلیمتر از
ریزی دیدگاه
دارد. پس
انسان محقق را
بسوی گذشته
های (تراکمات
مادی و
تراکمات
تکاملی) ماده
و انواع پیشین
أتمی و أثیری
وتحت أثیری بی
نهایت در
توالی ریزی
میبرد. که
شاید زمینه
استفاده اقتصادی
بیشتری برای انسان
باشد. و الاّ
تحقیقات
کوانتومی اگر زمینه
ساز عقیده و
قدرت تصوّر
انسان برای
امکان تصوّر
تئوری نسبیّت
عمومی، چه
بهتر بجهان
فلسفه عرفان و
خدا شناسی و أبدیّت
جوئی ببرد سود
دیگری ندارد.

بسیاری
از دانشمندان
بفکر یافتن
تئوری سوّمی
هستند که بتوانند
دو نظریّه
نسبیّت و
کوانتوم را
یکی بنمایند. هدفی
که امید آن را
دارند و بدان
نرسیده اند. که
اگر رسیدند
همچنان در
جهان ماده و
گذشته ماده
هستند. ولی
هشت هزار سال
است و بخصوص در
هزار سال أخیر
که عرفای الهی
ایرانی
نظریّه جامع
هرگونه نظریّات
مادی دیگر را
مطرح کرده اند.
و همچنان سلوک
الهی و رسیدن
بسطوح عقل نوع
فوق بشری
فرشته گونه که
از 55 قرن دیگر
از امروز در
جهان پیدا
میشوند، که برترانی
که از برترین
انسان کامل
نوع بشری شاهد
نور قائم و
عرش رحمان آغاز
میگردد، که
نام سمبولیک
کاشف مهدی موعود
یا سوشیانت
سوّم را دارد. آخرین
کامل الهی
ولایت ششم
مصطفوی محمد، که
بجای شهود نور
قائم ششم بنور
ربّ رحمان ربّ
النوع فوق بشری
میرسد، وبا
شهود هفتم
دیگر مهدویان
فوق بشری
پیروان سلوکی
ولایت هفتم مهدوی
خواهند بود
و با شهود
هشتم عرش ربّ
برتر از رحمان
که نام اورا
نمیدانیم، بخلق
نوع فوق بشری
باز میگردند و
در آن زمانها همچنان
افراد نوع بشری
و دیگر افراد حیوانی
و گیاهی و
جمادی
بتلاشهای
تکامل طبیعی
خود برای رسیدن
بنوع بشری و
شهود نور قائم
که تنها ویزای
ورود بنوع فوق
بشریاست ادامه
میدهند. و
مدام تمام افراد
همه سطوح نوعی
و فصول نوعی
با مرگ طبیعی
تولد بهتر و
مجدد در نوع
بالاتر مییابند.
مگر
استثناءاً افراد
فصول نهائی
نوع بشری اگر
مستعد سلوک و
قدرت درک راه
نجات روح باشند،
ولی خود را از
نوع بشری برای
رسیدن بنوع
فوق بشری
آینده، نخواهند
بسلوک الهی بپردازند،
پس امکانات
بالفعل
وکرامات
بالقوّه نوع بشری
خود را مصرف
لذّت و شهوت و
بازی های ذهن
و هوسها و
عقده های روانی
بکنند، که همه
( بی دینان
کافر) جاهل
وحتی بدتر که
(بد دینان
مشرک) خدا و
قشری همه
مذاهب وادیان
اسمی غیر سلوکی
میکنند، بخصوص
آخوندها و
کشیشان و
ملّاهای غیر
سالک الهی که
برحسب هوس
عقده های جاه طلبی
خود مقررات دینی
نا مقبولالهی
برای مردم
فریب خورده خود
وضع میکنند، که
بقول محمد
ابلیس و اهریمنان
زنده برای فریب
خوردگان خود
هستند، که میباید
(به دینی) یا
همان سلوک الهی
بنمایند. یعنی
تخلیه وتحلیه
و تجلیه های
مراتب شهود
الهی را پیدا کنند،
که آنگاه قدرت
بیشتری برای جهان
بینی خواهند
داشت. و حقّ
شناخت گذشته
های همه موجودات
و شناخت مقام روحی
و عقلی کنونی خود
وموجودات را
بشناسند. ونیز
تا حدودی
شناخت آینده
احوال بهشتی
ارواح موفق را
تا هفت هزار سال
آینده را
بدانند. و یا
جهنّم کارما و
قهقرای خود و
امثال غیر
سالک خود را
جلو تر بدانند.

فرزندم
خیلی بهتر از
بابا مسائلی
بنام علم مطرح
میکنم تو آنها
را زودتر و بهتر
از من دانسته
ای، وهمچنان پیشرفت
علمی خود را
داری. گرچه
مطالعات تو از
نوع صنعتی است.
ونه علوم الهی
که مورد نظر
من برایت میباشد.
پس من بر سبیل
یادآوری مطرح میکنم
که تو أندیشه
و اینتویشتن و
درک فهم باطنی
خود را بهتر دنبال
کنی . در وسط
کهکشان وحفره
سیاه ازماده
بسیارسنگین جهان
ماسوتی، که
أصل پیدایش
محتویات داخل أتم،
وحتی هر واحد
أثیری را تشکیل
میدهد، که ترلیونها
واحد أثیری و
کوانتومی
اشباع کننده
محتویات یکصد
گانه هسته أتمی
را تأمین میکند،
و منجر
بانقلاب داخل
أتمی میشود. که
مثلا هسته
هیدروژن هسته
هیلیوم
میگردد. تا بعدا
پس از بلیونها
سال هسته
هیلیوم نیز
بهسته های
سنگین تر
دارای نیروی
رادیو أکتیو
شوند. که هر یک در
جهان نوعی خود
آماده انقلاب متوالی
مولکولی و
انواع ژنتیکی،
تا انواع تک
سلّولی و
انواع
اورگانیک، تراکمات
تکاملی بیابد،
که عاقبت سر
از انواع
گیاهی و
حیوانی و بشری
در بیاورند. و
جالب اینکه نطفه
ژنتیک روحی من
وتو عزیزم، ترلیون
ترلیون سال از
این نردبان
أزلی انواع
تحت جمادی و
جمادی خود را بانواع
گیاهی وحیوانی
و بشری رسانده
ایم. که هر بار
تولد بعدی بهتر
و صفات جدیدی
بعنوان
کرامات و
قدرتهای حیاتی
بالفعل
موهبتی الهی
یافته ایم. که
ما را اکنون شایسته
تولد نوع بشری
و عقل فصول
آخر نوع بشری
نموده است. حال
این کرامات را
میتوانیم
مصرف هفت سال
تلاش سلوک الهی
و رسیدن
بشایستگی
صفاتی و شهودی
نوع فوق بشری
آینده و فرشته
گونه با هزاران
برابر عقل وکرامات
نوع بشری، و
از هم اکنون
آماده نمائیم.
و یا این کرامات
ازلی تا کنون
خود را مصرف
لذّت و رفاه و
شهوت و شهرت و بازی
ذهنی روان
آلوده بعُقده
های حیوانی
باقی مانده در
ژنتیک روحی خود
بنمائیم. که در
نتیجه موفق
نشویم کرامات
بالقوّه الهی خود
را تحقّق و
بالفعل کنیم، که
مورد نیاز نوع
بالاتر فوق بشری
همین کرامات
بالقوّه است، که
بمرحله تحقّق
و کمال صفاتی
خود رسیده
باشد. که غیرسالکان
بی دین بجای
تکامل و کسب
صفات بهتر مورد
نیاز نوع فوق
بشری، لذّت بیشتر
و سرمستی و
سرکشی از
طبیعت وفطرت
ذاتی خود
دارند، پس دوچار
تجدید
حیاتهای فصول
اولیّه نوع بشری
مجدد میشوند. و
بدتر که قشریّن
مذهبی
خرافاتی که با
داشتن
استعداد سلوک
الهی، بجای
تحقّق کرامات
بالقوّه
امکانات
بالفعل خود را
سوخت سریع تر
درهوس ها و
جنون ذهنی و
حیوانی خود
بکنند و زود
تر بزوال
کراملات
بالفعل
میپردازند. پس
از مرگ بقول پیامبر
مسخ میمون وخوک
بهترین بخت
آنان خواهد
بود، که دوباره
بجهان تولدات حیوانی
بیابند. اگر
که مار و مور و
سوسک نشده باشند،
که گیاه و جماد
نیز امکان فسخ
ورسخ و حتی
بدتر وسخ چون
چرک در بیایند،
که جاودانگی
زندگی های جهنّمی
گوهانوم جهان
را خواهند
داشت. که باز
بنوع بشری
برسند تا دوباره
و حتی صد باره
فرمان کن
فیکون أزلی أبدی
الهی را انجام
داده باشند، که
بنور قائم ربّ
النوع بشری در
این همانی کمال
او برسند. که دنباله
تلاش أزلی
سرنوشت ما بوده
که بشهود ششم
نور قائم ربّ النوع
روح القدس و
روح الآمین
برسیم، که باید
برسیم و عاقبت
نیز خواهیم رسید.
که بازگشت أبدی
همگان موجودات
حتی تحت أثیری
و أتمی، رسیدن
بفرض محال
بلقای تجلّی
الله
أهورمزدا
میباشد. که
آنگاه نیز
هنوز بخداوند
هو بیرون از هستی
ها رسیده نشده
اند پس نظریّه
سلوک الهی در
هر شش ولایت سلوکی،
کلاسهای
مقدماتی که از
آدم کیومرث و
میترای نوح و
بودای بیدار و
زردشت زریّن
کلام و مسیح
زنده کننده مردگان
ومحمد معجزه
گرعرفان، و
آماده کننده
راه رسیدن
شایستگان سالک
بنور قائم ربّ
النوع میباشد.
که تنها ویزای
تولد در نوع
فوق بشری در
همین جهان هفت
هزار سال بعد میباشد.
و میتوانم
بگویم، سلوک
الهی همان
تئوری سوم
ایدآل و آرزوی
متفکّرین
علمی است که جامع
بین نظریّه نسبیّت
جهانهای
کهکشانی و
نظریّه جهان
بینی
کوانتومی
بسیار ریز تحت
أتمی میباشد. زیرا
بقول ملّای
رومی چو صد
آمد نود در
پیش ما است. یعنی
واصلان بسطوح
عقلی و حقایق
الهی بالاتر
جامع تمام
سطوح عقلی
پائین تر
میباشند.  بحث در
ابعاد ماسوتی
ماده سنگین
ماس مرکز کهکشان،
که هر
سانتیمتر مکعّب
آن تا 250 تُن و شاید
بیشتر
میگویند. و سپس
جهان درشت تر
از ماسوت و Mass سیّاله
اوّلیّه
سازنده أتم
های جهان
ناسوت کنونی
أتمی محسوس ما
است. که ناسوت
جای ناس مردم
وناسیان عهد
الست تولد پیشین
خود با خداوند
در آخرین شهود
خود بوده، که در
تولد کنونی
بهتر خود با ولایت
سلوکی بالاتر،
در تسلیم تجسّم
انسانی شهود
پیشین خود
گردند. که
برای کمال روح
یک کامل الهی زردشتی
در ولایت مسیح
بنور مصطفوی، و
یا کامل ولایت
مسیح در تولد
بهتر بعدی، با
ولایت برتر
محمدی بشهود
ششم نور قائم
ربّ النوع و
تنها مدرک
شایستگی تولد نوع
فوق بشری هفت هزار
سال آینده گردد.
و الّا ناسیان
عهد اِلسَت
دوچار از دست دادن
بسیاری کرامات
روحی گذشته
های خود
میشوند، وگرفتار
تولدات ومرگ
ومیرهای نسخ ومسخ
و فسخ و رسخ و
وسخ میشوند. تا
چقدر فساد و گناه
در روان بشری خود
بجای تکامل و پاکسازی
کرده باشند.

یونیورس
جهان ملکوت پس
از ماسوت وناسوت
در اطراف
ومحیط وجودی
همین ناسوت
میباشد ولی
نادیده ما است.
که در رؤیا و
تفکّرات و تخیّلات
درست وغلط خود
عملا پا درجهان
ملکوت جایگاه ملائک
گذارده ایم که
ملکوت را نیز
جای ارواح منتظر
تولد بجهان
است. برخی برای
فصل نوع بشری
بهتر و برخی
برای تولدات
کارمائی و قهقرائی
میباشند. که در
مجلس احضار
ارواح با
ارواح منتظر
تولد بجهان
ارتباط میگیرند،
و جهنّم سوم کارمائیان
میباشد . انسان
بخصوص سالکان در
دوره سلوک وکاملان
الهی ولایتهای
سلوکی تا زنده
باشند، در احوالی
که در افکر و
دل و روان
احوالی دارند
و الهام میگیرند
عملا لحظاتی در
ملکوت
میباشند. ولی
شاهدان
ملکوتی نور
قائم در جبروت
اول بالاتر از
ملکوت، تحت تدبیر
فرشته مدبّر
شهودی خود
میباشند. ونیز
سطح عرش رحمان
در جبروت دوم
بالاتر است، که
مهدی موعود
بالای عرش
رحمان تا
زیرعرش ربّ برتر
ار رحمان میرسد.
و هر ربّ النوعی
فوق بشری تا
خداوند الله
هر یک در یک جبروت
بالاتر هستند.
که بی نهایت
میباشند. و
رسیدن بآخرین جبروت
بفرض محال، در
شاهدان
تجلّیات ارباب
نوع قبلی به آخرین
جبروت بنام
لاهوت (مکان
لا مکان) الله
أهورمزدا و
بفرض محال میرسند.
که خداوند هو
بیرون از هستی
ها در عمّاء
در هاهوت جهان
عدم ما سواه میباشد.
که الله نیز
که خداوند أهو
وارد آن
نمیشود. که
توصیف ( بشرط
لا) میشود و
خداوند هو توصیف
(لا بشرط) دارد. لا
بشرط مانند
خئاوند هو
عالم است ولی
نه علم
مخلوقات و
بشرط لا در
مورد الله
عالم است ولی مطلق
علم انسانها.

بموضوع جهان
بینی علمی باز
گردیم. شرح نسبیّت
عمومی را بگویم
خود زمان دراز
و نوشتنی
بسیار
میخواهد. خلاصه
اینکه فضا و
زمان نزد
نیوتون که مطلق
و ثابت دانسته
میشد، بنظر انشتن
همه در حال حرکت
هستند، و هیچ
نقطه ای در
هستی جز خداوند
الله ومراتب مرحله
ای تجلّی او، أمر
ثابتی نیست و بقیّه
متحرّک در حال
تراکم تکاملی
یا تراکم غیر
تکاملی
میباشند. و
همه هرچه
هستند نسبی
میباشند. و
انشتن از
(زمکان)
میگوید یا همان
أمر بین أمرین
که هم زمان ومکان
هستند و هم
چنین توصیف
درستی ندارند.
ما قبلا
از مشکلات
جهان بینی گفتیم
که انشتن مشکل
جدید مطرح میکند.
و ذهن انسان
که بخواهد بفهمد
تا بداند، خود
نیز بازیچه
عقده دهای
روان نوع بشری
و بقایای صفات
حقیر دوره های
حیوانی
وحشیانه و
جاهلانه است. پس
دانستن انسان
کامل که حتی
در انسان کامل
الهی باز نسبتا
پاک شده
میباشد. چه رسد
بغیر سالکان
چگونه میتواند
جهان بینی
درستی داشته باشند.
تنها میتوانند
جلو پای خود
را ببینند که بچاهی
نیفتند چه رسد
که بخواهد یا بتواند
بوحدت وجود با
مراتب الهی در
شهود ها برسند.
که در سلوک الهی
وحتی با کمتر
از ده در صد پاکساری
در حدّ کفایت و
شرط کافی از نظر
الهی، میتوانند
شایسته تولد هفت
هزار سال بعد در
نوع فوق بشری فرشته
گونه گردند. پس
مکان ها در
فضا مشخّص
نیست که معیار
ومبدأ باشد. و زمان
نیز باز در هر
لحظه نا مشخّص
است . در نظریه نسبیّت
تمام کرات در
حالت منحنی
حرکت میکنند
ونه مستقیم، که
آنرا فضای
ژئودزیک در
حال گردش
میگوید. و جاذبه
خورشید چه رسد
بجاذبه مراتب نیرومند
تر کهکشان تا مرکز
آن، در حرکت سیّارات
أثر میگذارند
که برای کره زمین
نیز صحبت از یک
فضای چهار بعدی
می گوید که
مدارهای
نیوتون سه بعدی
بود. و هرچه از منبع
جاذبه سنگین
تر دور شد، زمان
طول کمتر ولی سرعت
دوری بیشتر میگردد
و در فرکانس
های بلند
إنرژی و حرکت
بلند تر است .

در
نظریّه
کوانتوم خاص
جهان بسیار
ریز تشعشعات
با فرکانس های
بالا، انرژی
کمتری مصرف میشود.
که گوئی یک ستاره
آتشین بی نهایت
میتواند
انرژی ساطع
کند. یا همان
دیترمینیزم
یا أصل عدم قطعیّت.
ولی مادام که در
تحقیق فیزیک و
فضای جهان
بالاتر ملکوت را
در نظر بگیریم
، أصل قطعیّت
بشکل دیگری
مطرح است گوئی
جهان بالاتر
مدام حرکت
دهنده
موجودات جهان پائین
تر است. که
مرکز کهکشان
است که خورشید
را هیجان
آتشین بیشتر و
أبدی میکند. و
ملکوت جهان
ناسوت را سخت
در کنترل دارد.
گوئی امکان حیات
یا مرگ بخصوص
مربوط
بموجودات
زنده وانسان
میدهد. که در
سلوک الهی
شاهدان
تجلّیات
شهودی دقیقا
فرشتگان قرین
و مدبّران
الهی خود را
می بینند. که
شاهدان نیز
این همانی
مقام الهی
فرشتگان شهودی
خود را مییابند.
البته در یک منطق
مادی انسان
غیر الهی مادام
که نمیتواند
هیچ نقطه
مکانی یا زمانی
کنونی بشری
خود را بداند،
چگونه
میتواند
آینده با آن
همه تغییرات
مداوم را پیش
گوئی دقیق کند
که آرزوی همه علمای
فیزیک و
کاشفان فورمولهای
فیزیک میباشد.
و در سلوک الهی
شاهدان
سمبولهای
نوری و الهی
آینده را بشکل
نور می بینند
ونه واقعیّتهای
مادی آن زمانها.
پس تمام
الهامات لدنی
اولیای الهی سمبولیک
است، ولی در
تنزیل منطقی
بزبان نوع
بشری، میتواند
مفهوم مادی و
ذهنی عامیانه گردد.
که اولیای
الهی این تنزیل
را با تفاوت در
هنرمندی
استفاده میکنند.
که سالک مطیع
پیر الهی خویش
پس از فهم
الهام تنریل و
مادی شده را
فورا آنرا بار
دیگر بکمک
اطاعت سالک و
تفهیم پیر و
مشیّت الهی
باز بهمان سطح
ملکوتی وجبروتی
پیر الهی میرسد.
و لذا بتدریج
سالک این همانی
ذهنی پیر خود
را پیدا میکند.
که حدّ أکثر
در حدود شهود آخر
پیر کامل میباشد،
که در ولایتها
متفاوت هستند.
یا عقل کل ّ
محمدی قائم که
سالک بدان
رسید، که
دریافتهای باز
سمبولیک الهام
دهنده بالاتر ربّ
رحمان میباشد .

مثال بازی
با طاس تخت
نرد تا حدود
احتمالات
آندکی میتوان
فرض امکانات احتمالی
داد ولی بمعنی
تحقٌق و
قطعیّت آن نیست.
و اگر شد کار
مدبّران الهی
میباشد. و تمام
رخدادهای زندگی
انسان و حتی
تحوّلات ذهنی
و احوال درونی
انسان تحت تدبیر
مدبّران الهی است،
که انسان را
برای آینده
غیر محدد
آماده میکنند.
گوئی مدبّران خود
میخواهند با شهود
شاهد از آنها و
دادن ( این همانی)
بشاهدان، خود
میخواهند تولد
مادی و انسانی
در جهان را پیدا
کنند که
مفهومی تناسخ
است. هرکس چه با
تکامل چنان شرایط
مناسب زندگی
بالاتر را در
ژنتیک روحی
خود اکنون آماده
بکند، و یا با
قهقرای غیر سالکان
شرایط زندگی
تولد در نوع حقیر
تر را از هم
اکنون بوسیله مدبّران
الهی سطح پائین
تر خود آماده می
نمایند. که
سالکان با
تزکیه نفس
ومشیّت الهی و
کمک پیر کامل با
صبر وعشق و
پیگیری سالک، میتوانند
جلوگیری از
قهقرای روح خود
بنمایند و کسب
شایستگی نوع
بالاتر را پیدا
کنند. وقتی که
کرامات
بالقوّه خود
را تحقّق و
بالفعل نماید.  نظریّه
انبساط و توسعه
محیط پرتاب
ستارگان که گوئی
از انفجار
مرکز کهکشان
در بیگ بنگ
بأطراف پرتاب شده
اند، و سرعت
آنها کم شود
چون بصفر برسد،
همان مسیر آمده
را باز میگردند.
چه بیگ بنگ یک
کهکشان باشد، یا
بیگ بنگی که
ملیارها
کهکَشان
بوجود آورده
باشد. که خوشه
های کهکشانی
در فضا دیده
میشود. نقاط ضعف
نظریّه بیگ
بنگ یکی
درتصادف
کهکشانها است،
که در پرتاب
ودور شونده اجزاء
از یکدیگر، نباید
نزدیک هم شوند.
که بالعکس
باید از هم دور
شوند. مرکز
انفجار نیز
باید نقطه
خالی باشد. ولی
چنان سنگینی
درحفره سیاه
هست که تمام ستارگان
پرتاب شده را
بدور خود نگاه
میدارد و
تصادم کهکشان
نتیجه تدبیر
مراتب ملکوتی
و الهی است نه تصادف
کور اتفاقی که
در فضا بین کهکشانها
دست بدهد. اطلاعات
ستارگان و فضا
شناسی خود جالب
هستند، که روبروز
عقلهای
دوربین چون
دوربین هابل
بانسان کمک
میکند که شاید
ده ها سال طول
بکشد که از
عکسهای رسیده
شرح ونظریّه
پردازی بشود. وسائل
کار و شناخت
فاصله ها و صفات
ماده هر ستاره
و چرخش های
آنها همچنان
در مراحل
اولیه دانش
فضا شناسی است.
و متخصّصان تا
کنون توانسته
اند از چهار
نیروی طبیعی
حاکم بر جهان
بشناسند که
مجموعه
نیروهای
دیگری است که تشکیل
دهنده ذرّات
ماده جهان
هستند. که آنرا
ذرّات (آسپین
یک دوم) میگویند
گوئی هر ذرّه
چون فرفره
بدور خود و بدور
ذرّه دیگری
میچرخد. ذرّات(
آسپین صفر و
یک و دو) نیر در
گردش بدور خود
نیروهائی هستند
که برماده أثر
میگذارند. (آسپین
یک دوم)
سازنده ترکیب
ذرّه میباشد
لذا ذرِات
گروه دیگر را
ذرّات مجازی
میگویند.  کشف
دانشمند
اطریشی
پائولی أصل معروف
به (طرد
پائولی) در مورد
دو ذرّه شبیه بهم
است که طبق
أصل عدم
قطعیّت، نمی
تواند دارای
یک موقعیّت را
اشغال کنند. زیرا
دو ذرّه شبیه
بهم
درمشخّصات ومقدار
کوانتوم های
آنها یکسان
نیستند. زیرا ترکیبات
تحت أثیری
وابسته بجهان ملکوتی
این ذرّات
قابل رسیدگی
علمی نیستند. پس
بدون أصل طرد
پائولی کوارک
ها سازنده
اجزای أتم
نمیتوانسته
اند تشکیل
پروتون و
نوترون و یا
الکترون
بدهند. در
فضای پلاسمای
تحت أثیری
ترکیبات داخل أتم
نیز بیکدیگر
تبدیل میشوند.
و یا اگر از
ذرّه ای نور
ساطع شود، که شناخته
گردد. پس سرعت
آن کم میشود و مراحل
اشباع تحت أثیری
میگوئیم. که
قبل از پیدایش
أتم میباشد. گوئی
ذرّات مجازی
غیر حقیقی در کنار
ذرّات آسپین
حقیقی باشند. در
نتیجه ذرّه فوتون
نور از دیدی
برای ما، ذرّه
حقیقی است واز
دید دیگر موجی
مجازی میباشد
که بصورت ذرّه
نمیباشد.  چهار
نیروی طبیعت
را نخست
(نیروی جاذبه)
میدانند که هر
ذرّه ای در
هستی نیروی جاذبه
خود را برحسب مقدار
جرم و انرژی
خودکم یا زیاد
میشود. نکته
جالب نظر در نیروی
جاذبه، که خود
خفیف ترین
نیرو در هستی
است، باز از
فاصله های دور
أثر گذار
میباشد، و
همیشه جذب کننده
است. و چون
ذرّات بدور هم
جمع شوند
وتوده ای شوند
نیروی جاذبه
آنها بیشتر
میگردد. عرفای
ایرانی از نیروی
(قیّومیّت) حفظ
ترکیب مواد
وموجودات در
هر شکل نوعی
که هستند
میگویند. چون
تن در انسان
بوسیله ژنتیک
روح بشری او
همان نیرون
جاذبه طبیعی
میدانند. گرچه
ضعیف باشد ولی
برای مدّت حیات
و حفظ قوام و
صورت نوعی و
شکل هیکل هر
موجود زنده، موقتا
نیروی خود را
دارند که در
تدبیر مراتب
الهی میباشند.
و آنچه
گراویتون و
جاذبه متبادل
بین مواد گفته
میشئود که بین
خورشید و کره
زمین باهم
ارتباط و
مباله جاذبه
دارند. گوئی
ذرّات فرضی
نقش گراویتون در
نیروی جاذبه
دارد.  نیروی
مؤثر دوم در طبیعت
را (نیروی
الکترو
مغناطیس) است. که
جاذبه ذرّات چون
بار الکتریکی
هستند که دو
قطب مثبت ومنفی
الکتریکی هست.
و فرق ذرّات
الکترو مغناطیس
بخاطر دو بار
مثبت و دوبار
منفی است که یکدیگر
را دفع میکنند.
ولی یک ذرّه
با بار مثبت
ویک ذرّه با
بار منفی
یکدیگر را جذب
میکنند، که گوئی
یکدیگر را
تکمیل
مینمایند. مانند
دو قطب کره زمین
و اجسام دیگر،
که تعداد
بارهای مثبت ومنفی
آنها یکسان
هستند. گوئی
نیروی الکترو
مغناطیس حاصل ذرّات
ته نشین شده
این نیروها
میباشد. و
آنرا نیز عامل
گردش
الکترونها
بدور هسته أتم
میدانند. و
فوتون ذرّه نور
را تشکیل میدهد
از نوع ذرّه
مجازی است. و ذرّه
حقیقی فوتون
هنگام ساطع
شدن نور انرژی
آزاد شده ذرّه
میباشد. که قابل
دیدن این نور
بسته بطول
فرکانس موج و
قدرت دریافت و
احساس سیستم
عصبی چشم
انسان است.  نیروی
سوم حاکم بر
هستی را ( نیرو
جهان هستی برهم
کنش متقابل
هسته ضعیف )
مینامند، که عامل
رادیو اکتیو
است. که بر
تمام لپتون ها
و ذرّات(
آسپین صفر و
یک و دو) أثر
میگذارد. نیروی
چهارم را نیز (
نیرو یاهم کنش
هسته ای قوی )
میگویند گه هزار
برابر قوی تر
از نیروی
الکترو
مغناطیس و باز
بسیار قوت تر
از نیروی
جاذبه است که عامل
حفظ تماس
ذرّات
محتویات أتم
با هم میباشد. یا
همان نیروی
قیّومیّت و
نقش ربّ النوع
قائم مدبّر
ارواح تمام افراد
نوع میباشد. در
حفظ احوال و
افکار و تن
موجودات نوعی خود
میباشد.

تا اینجا
از چهار نیروی
حاکم بر طبیعت
بگفته دانشمندان
فیزیک است ولی
فراوان
نیروهای
طبیعی
ناشناخته و
مؤثّر تر دیگر
هستند، که علم
فیزیک اخیرا در
منتهای
برآورد های خود،
هر مجموعه از
این نیروها را
مجموعه ای در
یک نیرو میدانند.
که در این چهار
نیرو خلاصه
شده برای
امکان فهم عقل
نوع بشری است. و
شاید نظر
متفکّرین
منصف در علوم
فیزیک أتمی باین
نکته نهائی
رسیده باشند، که
در حقیقت تمام
چهار نیرو با
مجموعه های
جزئی هر یک
آنها، جمعا
همگی در اصل
یک نیرو باشند.
یعنی یک نیروی
لا یزال دائم
زائل نشدنی
الهی است، که این
نیروهای چهار گانه
را بوجود
آورده و اداره
میکند. و از
این دلیل بهتر
علمی و تجربی
نمیتوان از (وحدت
وجود) یک (عاقل
و عامل الهی)
بنام خدا یا هر
نام دیگر گفت. که
طبعا این نیروی
جامع از أزل
تا أبد بکار
خود پایان نا
پذیر میرسد. تا
همه موجودات
را در روح و
عقل در سطح
الهی برساند. و
خود هدف این مقام
نهائی هستی است.
که بقول پیامبر
خداوند دوست
داشت صفات ووجود
اعجازی خود را
بدیگرن نشان بدهد،
که قبلا کسی
وجود نداشت. پس
هستی وموجودات
هستی در ژنتیک
های روحی موجودات
َآغاز از
انواع تحت جمادی
تا جمادی
وگیاهی
وحیوانی و
بشری پیدا شدند،
که هریک درجه
ای بهتر خدا
را در صفات
میشناسند. که
تکامل روح انسان
بشری در سلوک الهی
و پاکسازی
ارادی بهدایت
وکمک مراتب الهی،
و صبوری و
تعقّل سالکان
بتحلیه صفات و
اخلاق الهی
ارباب نوع خود،
و تجلیه های
ارباب نوع میرسند،
و این همانی
أنها را پیدا
میکنند تا در
بی نهایت انواع
فوق بشری بصفات
الهتر وکسب
این همانی
مراتب
الوهیّت
بالاتر پیدا شود.
که اینک در
نوع بشری با
هر شش ولایت سلوکی
نوع بشری
بشهود قائم روح
القدس ربّ النوع
بشری میرسید. و
الاِّ زندگی نوع
بشری بدون سلوک
الهی وتکامل روح
عملا اتلاف
کرامات بالفعل
و مهم تر از
عدم تحقِق کرامات
بالقوِه مورد نیاز
تولد نوع بالاتر
است. پس جز
کارماها و
مجازاتهای طبیعی
و فطری
قهقراهای
مجدد در انواع
حقیر نسخ ومسخ
و حتی فسخ و
رسخ ووسخ برای
تکرار دوباره
وحتی صد باره
و هزار باره
رسیدن بنوع
بشری مجدد
وهمین
امکانات
امروزه بالفعل
و بالقوّه، که
چه رنج های زندگی
ببیند. که باز
با تجربه و
دردهای پر رنج
خطاهای تربیت طبیعی
حیوانات
بتواند بسختی بدرجه
عقل بیشتر برسد.
که طالب سلوک الهی
و کسب عقل
الهی وشهودی و
لدنّی را
بیابد. که هر
شبی را ره صد ساله
رفتن نماید. که
هر صد سال یک بار
تولد در جهان است
.

عزیزم
و خواننده گرامی
هدف نویسنه از
مطالب علمی
برای رسیدن
بدرک اهمیّت
لزوم سلوک
الهی با هر شش ولایت
سلوکی و با یک
ولیّ الهی
زنده بمعرفی
خداوند برای سالک
مستعد و طالب
لقای الهی
میباشد. که در
هفت سال سلوک
بجای هفتاد
سال عمر عبادی
پس از هفت هزار
سال انتظار در
بهشت سوم عرش
رحمان مصون از
تولدات بقیه فصول
نوع بشری در
جهنم جهان، و
همان جهانوم
یونانی و
گوهانوم عبری
و جحیم قریش و
آتش سوزان
کوانتوم های جهان
میباشد. تا در
نوع فوق بشری
با هزاران برابر
عقل نوع بشری
و طول عمر
بیشتر و
قدرتهای باور
نکردنی فرشتکان
الهی، تمام کهکشان
راه شیری را جولان
خواهند داد. و
این آخرین پیام
بابا است و پوزش
از رنج مطالعه
نوشته های نه
چندان منظّم
میباشد.

(
بیورتون 18/10/2012 )

M252

اِنرژی
یا ماده
یونیورسهای
جهان ملکوت

============================

دانش
فیزیک بخصوص
فیزیک أتمی و
مدِرن باین نتیجه
قطعی خود
رسیده که جهان
مادی ناسوت از
واحدهای أتمی
بوجود آمده که
در (تراکم
تکاملی) بصورت
ژن و سلّول و
اورگان عضوی
عاقبت بانواع
گیاهی و
حیوانی ونوع
بشری رسیده
است، که
همچنان
تراکمات
تکاملی هر
موجود در هر
تولد نوعی
بالاتر ادامه
خواهد داشت. که
بعقیده ما پیدایش
انواع فراوان
فوق بشری
نتیجه تکاملات
اورگانیک و
عضوی نوع بشری
ونیر تکامل ذهنی
و روانی انسان
بسطوح برتر در
تن وروان وروح
الهی خواهد
رسید. (تراکم
تکاملی) تعبیری
از ما میباشد
که موجودات
دارنده روح حیاتی
این( تکامل
طبیعی) و حتی (تکامل
ارادی سلوکی)
نتیجتا هر نوع
تکاملی در
تدبیر
مدبّران الهی
و عوالم
ملکوتی
سازنده
موجودات از أزل
تا کنون و
پرورش دهنده روح
همین موجودات
در انواع برتر
آینده تا أبد
میباشد. ولی
اگر موجودی (تراکم
غیر تکاملی)
ماده داشته
باشد مانند، هر
تپّه و کوه و
پاره سنگ، چون
طرح أزلی در
تکاملات نوعی
از قبل نداشته،
پس برای آینده
های خود نیز
طرح تکاملی
ندارد. گرچه
سائیدگی و
معدوم شدن در
شکل هندسی
تراکم خود
دارد . ولی چون
روح ندارند در
تدبیر
مدبّران الهی
نیستند. پس
تراکم غیر
تکاملی ماده
مرده هیچ گونه
بررسی علمی و
فلسفی ندارد . ولی
تراکمات
تکاملی موجودات
دارای روح، هم
گذشته های
آنها قابل بررسی
است وهم آینده
آنها قابل پیش
بینی و بحث
کردن هم
اکنونی نیر میباشد.
و اکنون نیز برای
ادامه زندگی
نوع بشری ما
نیز باید مورد
مطالعه و شناخت
قرار گیرد.

در تراکم
تکامل موجودات
زنده نه فقط
گیاه وحیوان و
انسان بلکه حتی
موجودات أتمی
و مولکولی و
ژنتیکی هر یک روحی
دارند ، که
تکامل هدف
الهی و أبدی
خود را دنبال
میکنند. و
موجودات مادی
آنها در تن، همان
تراکم
موجودات مادی
ریز تر، باز
دارای روح و
تراکم تکاملی
میباشند. و ما
درطبیعت هیچ
موجودی ر ا
سراغ نداریم
که دارای تکامل
تراکمی نباشد.
و در هستی
بقول عرفای الهی
جز خداوند در
هستی وجود ندارد
که تراکمی و
تکاملی
نمیباشد. نه
اجزاء دارد و
نه تغییر حال ووضع
کنونی خود
وهرگونه که
هست دارد. ولی
بقول أنبیا و
عرفا خداوند
دوست داشت که شناخته
شود. ولی کسی
وجود نداشته
که شناسائی
خداوند و صفات
و معجزات و
قدرتهای مطلق
اورا نماید. پس
خداوند مخلوقات
آغاز از صدور
الله أهورمزدا،
بعنوان (خدا داخل)
هستی و با نام
و صفت ( الظاهر)
آفرید. آنگاه خداوند
الله وهرمقام الهی
بعدی، متوالیا
موجودات
متوالی مراتب
کلّی قبلی و مراتب
جزئی بعدی بوجود
آورده، که بی نهایت
أرباب نوع ، هر
یک در یکی از
جبروتهای خود،
بی نهایت
افراد کمیّ
نوع خود را در
فراوان فصول
نوعی متفاوت
با هم آفرید. و
حتی هر یک
برای خود از
افراد در(
واقعیّت نوعی
خویش) آفرید. وهر
یک مانند خداوند
الله واحد در
نوع الوهی خود
میباشند. و
تمام موجودات
قصد تکامل و بهبودی
صفات جسمی و
حیاتی در تن و
ذهن وروان و أصل
الهی ژنتیک روحی
خود را دارند . که
چون گیاهان
وحیوانات
وانسانهای
بدائی تا هشت
هزار سال پیش
در تکامل
طبیعی
مدبّران الهی خود
بوده، و خود
موجودات در
تسلیم مطلق
سرنوشتی خود بوده
اند ، تا
بترتیب از
نردبان انواع تحت
جمادی و جمادی
و گیاهی و
بشری، با
هزاران
تولدات
متوالی نا
محدود و با
مرگهای نوعی، هر
بار برای تولد
بهتر در فصول
نوعی برتر و
عاقل تر نوع
بشری پیش میروند.
که خداوند عقل
وکرامات
بالفعل و
بالقوّه
نسبتنا کافی
بأفراد بشری داده،
که با مربّیان
الهی ولایتهای
ششگانه نوع
بشری آدم
کیومرث و
میترای نوح و
بودا و زردشت
و مسیح ومحمد
با ولایتها
سلوکی وخواست
وهمّت خود
کوشش ارادی
نمایند تا سریع
تر بکمال نوعی
ژنتیک روحی خود
برسند. که در
تصوّف و سلوک
الهی پیروان
عامل و صادق
این ولایتها
صورت میگیرد. که
بیشتر از قسمت
وظایف (خویشتن
داری) و
امتناع از
کارهای وحشیانه
وحیولنی و حتی
صفات عام نوع
بشری وانواع حقیر
بنمایند. و
کاری کنند که چنان
کارهای را نکرده
باشند. ولی
بمرور در
ولایتهای
ششگانه
انسانهای عاقل
تر باز تحت
هدایت ولی
بدون جبر و
فهمی حکمت سلوک
الهی، میتوانند
قسمت کمتری از
وظایف سلوکی
را در انجام
دادن امور
بکنند. که اصطلاحا
یک شبه ره صد
ساله دیگران
در تکامل طبیعی
و یا در تکامل ارادی
خویشتن داری و
کنترل نفس
مینمایند.

سالکان
در قسمت وظایف
سلوکی با کارهای
بسیار اندکی
که آنها را
(خیر وتکاملی) میخوانیم
خود را با
اعمالی عبادی بدستور
پیر کامل
مربّی الهی
سالک در هر
ولایت های الهی
کار خدا
پسندانه
میکنند. یعنی با
خویشتن داری
هرچه کامل تر در
تخلیه تن وذهن
وروان ناخود
آگاه، از
عُقده ها و
عقیده ها و
صفات و عادات گذشته
حیوانی ونوع
بشری خود در
یک پاکسازی بنام
تزکیه نفس و
تجرید آن از امور
گذشته
میکوشند، تا
آنجا که بحدّ
کفایت از نظر
داوری الهی
باشد. که معمولا
با کمتر از ده در
صد بمراتب
نجات و پایان
سلوک و کسب
شهود نهائی
ربّ النوع خود
میرسند. و با
انجام اعمال و
صفات مثبت ونیر
انجام خیرات
ومبرّات نجات
دهنده، چون خدمات
الهی و انسانی
و عبادات و
دعاها، و
مُدام در یاد خداوند
بودن و انجام
تکامل و صبوری
و عشق ورزی و
دیگر صفات
نیکو و
لشکریان خیر
که هرکس برحسب
قدرت عقلی خود
میتواند
موارد جدیدی
از امور خیر
را داشته باشد.
آنگاه باز در
حدّ کفایت از نظر
داوری الهی از
جریان تخلیه وتحلیه
و کسب صفات
نیکو و مَلِکه
و سایبرناتیک
نمودن آنها
بتقلید عملی
از پیر کامل
الهی و ره
رفته وصاحب شهود
تجلّیات الهی،
بخصوص در شهود
ششم قائم رب
ّالنوع بشری جبرئیل
روح القدس
میرسند. که چون
أندکی از
شاهدان نور
قائم در (تولد دوم
و الهی) خود در بازگشب
بخلق پس از
خواب مرگ قبل
از مرگ بیدار
میگردد، بمقام
پیامبری ولایت
سلوکی خود
میرسد . و
مبعوث برسالت
و نمایندگی
مراتب الهی
برای چند سالک
احتمالی مورد تقلید
خود میشود. ولی
نه تقلید دینی
از تمامی آخوندهای
مذهبی قشری
درتمامی
ادیان رسمی
ساخته عُقده های
جاه طلبی
آخوندهای
ولایتها. که بقصد
حکومت برمردم
و مال مفت
خوردن بنام خدا
دستورات بی نتیجه
دینی میدهند، که
عملا دستورات
اعمال قهقرائی
جهنّم پروری
روح و شرک
خداوند
میباشد.

و بدین
ترتیب خداوند
بمرور خود و
صفات و قدرتها
و داده ها و کرامات
وموهبتهای
خود را بافراد
نوعی نشان داد
، که در انسان
أشرف مخلوقات
عالی ترین مقامات
الوهیّت را
داد . ولی
همچنان نسبت
بصفات و خواست
خداوند برای آینده
های دور بسیار
ناچیز است، ولی
ضرورت تأمین
شرایط لازم تا
شرط کافی در
طول تاریخ و
أبدیّت
میباشد. علم فیزیک
شناخت مواد
مُرده غیر تکاملی
را درنظر
میگیرد و
بررسی
مینماید. گرچه
از قدرتهای
عقلی و روانی
وحتی الهامات
الهی خود بدون
اینکه توکّل
بخداوند داشته
باشند گهگاه
در مطالعات
خود با امور
غیر مادی
روبرو میشود، ولی
همچنان
برداشت ذهنی مادی
مینماید. علوم
ریاضی و روان
شناسی و طب ّ و
نجوم و ژنتیک و
چندین رشته
علمی دیگر، جنبه
های غیر عادی
امور مادی ر ا
توجّه دارد، که
زندگی کنونی
بشری خود را
راحت تر و
لذیذ تر انجام
بدهند. گرچه
در بُرد دور
علاقمندان
علوم کرامات
بالقوّه نوعی
خود را همچنان
در نطفه باقی
میگذارد. و
بجای تخلیه
وتحلیه صفاتی
ورسیدن
بتجلیه های
الهی، روز
برور بار
سنگین عقده
های روانی و
عادات زشت سایبرنیتیک
شده ریشه دار
تر گردیده، روان
خود را بیشتر
قهقرائی
میکند. که
سالکان
بالعکس روان
خود را با
تخلیه و تحلیه
سبک بار
میکنند، و با
کمتر از ده در
صد بقول پیامبر
بنجات از نوع
بشری با شهود نهائی
خود نور قائم
روح القدس
میرسند.

در همین
قسمت مطالب
علوم فیزیک از
ماده مُرده، بخصوص
ماده أتمی و
مولکولی که
شناخت آن اساس
شناخت مراتب
انواع تکامل
یافته میباشد.
درعلم نیو
فیزیک أتمی، باین
ذرّات ریز
سازنده أتم و
حتی سازنده
ذرّات أثیری
ریزتر، که
ذرّات تحت
أثیری
میگوئیم
رسیده اند. که
هر یک باز از ذرّات
ریز تر داخل
خود تشکیل شده
است. گوئی تا
أبد در تخیّل
و تجربه ما، میخواهیم
بأصل أزلی
روزهای نخستین
پیدایش و
آفرینش برسیم.
و همچنان تلاش
علم در سمت
ادامه دارد. ولی
هرگز بنهایت
تحلیل خود از
ماهیّت ماده نمیرسند.
که از
نظرعرفان
الهی و خلاصه
نظریّات عرفا
وأنبیا، ابتدای
آفرینش
موجودات فردی
در نطفه روحی
که چون شبنمی
در کوچکی از
اقیانوس وسیع
بی پایان روح
الأرواح الله أهورمزدا
خارج شده است. همان
طور که (الله)
صادر اول
خداوند (هو )در
جبروت آخر و
لاهوت بیرون
از هستی نمود. خداوند
هو در عمّاء
بقول پیامبر
درهاهوت عدم ما
سواه بود. دیگر
أرباب نوع
آغاز از انواع
تحت حمادی از
(علم الهی
غیبی) بعلم
علمای بشری
رسیده، و
ارباب انواع
جمادی و گیاهی
و حیوانی تا
ربّ الفصل های
نوع بشری وحتی
ربّ الفرد هر
انسان افراد
ربّ النوع
بشری قائم در
عرفان دنبال
میشود. و در
سلوک الهی
افکار واحوال
و رؤیاهای
صادقانه
کاملان تا
زنده هستند، بهمین
مراتب أزلی و
تا حدودی از
آینده نوع فوق
بشری خود تا
هفت هزار سال
میرسد .

اما علم
فیزیک أتمی با
رسیدن بذرّه
فوتون و دانه
نور، گرچه خود
مرکّب ازذرّات
ریزتر دیگر
است که نام
إنرژی به آن
داده شده است،
دیگر پیشرفتی
در علم مادی و فیزیک
نشده و طبق
معمول علم
وعلمای مادی
در طول تاریخ،
با هرمورد
اکتشاف علمی
خود را سرگرم
استفاده اقتصادی
و رفاهی برحسب
عقل بشری خود
میکند، و پول
سازی و برتری
جوئی علمی و
حتی ریاست های
دولتی و نظامی
وولایتهای
مذهبی هر
آخوند سفیه در
همه ادیان
دیده میشود. و
ما در این
مقاله هر آنچه
درباره إنرژی
میدانیم چه الهام
الهی باشد که
هر کسی از
خداوند دارد، و
چه الهام علمی
بوده باشد که
از تحقیقات
علمی و آثار
علما آگاه شده
ایم، تنها
بقصد دریافت
کمک برای
شناخت آینده
فوق بشری خود
پس از مرگ، بحث
إنرژی را دنبال
مینمائیم. همان
گونه که بحث
نطفه های روحی
در موجودات
تحت جمادی تا
نوع بشری را
انجام داده
ایم. و یا از
مراتب هفت
هزار سال
آینده ونوع
فوق بشری
برحسب توان
عقلی واحوالی
ملکوتی وروحی خود
میگوئیم .

دانه وواحد
إنرذژی خود از
ترکیبات داخلی
تشکیل شده وما
همه مرحله إ نرژی
و ترکیبات داخلی
نا شناخته
آنرا از ماده
جهان ملکوت
میگوئیم. گوئی
هر دانه انرژی
روحی و آینده
تکامل روحی در
تولدات خود در
هستی همیشه با
أنرژی ظریف تر
الهی پیش
میرود. که
بفرض مدبّران
الهی هدایت هر
موجود را مینمایند،
و اجرای آن با
قدرت و
امکانات
خداوند است که
اینک گذشته ها
را بدروازه
أنرژی خلاصه
مینمائیم . ما
اکنون و هیچ
گاه از ماهیّت
انرژی ومواد
سازنده جهان
ملکوت و ارواح
و مراتب الهی
نادیده نمیدانیم
چیزی بخواهیم
بدانیم که بقول
پیامبر
ذاتیّات بر
سالکان حرام است.
یعنی سالک از ذات
امروز روحی
خود و آینده
تکاملی یا
قهقرائی نسخ
ومسخ
نمیتواند
بداند، و نه
از ماهیّت
مادی مراتب
الهی و ملکوتی.
مانند
ترکیبات
داخلی هر واحد
انرژی که همه
نامحدود( تو
در تو) اجزای
ریز تر دارند. ولی
میتوانیم
مطالعات
علمای فیزیک
را در باره
إنرژی بررسی
کنیم. که قصد
آنها گذشته
های أزلی ماده
نیست، بلکه
صفاات کنونی ماده
بصورت اولیّه
أنرژی میباشد
که بخواهد
سوخا برنامه
های اقتصادی و
حرکاتی و لذّا
کسب بیشتر
رفاهی دنیا
پرستی خود
مینمایند. که این
نویسنده قبلا
مثال سوسکی را
آورده که گاری
پر از اشغال
خود را
نمیتواند
بکشد، و بفکر
افتاده از
انرژی وتوان
انسان
نیرومند را
برای کشیدن
گاری خود
استفاده کند
که اصطلاحا خر
خنده اش
میگیرد.

علما
برای انرژی
مباحثی جدا ار
هم بررسی کرده
اند که دانستن
کلّی آنها
برای خواننده گرامی
مفید است. تا
همیشه با هدف
تکامل روح خود
جهان مادی و
أتمی محیط زندگی
خود را بشناسد.
و آنچه صلاح
میداند دنبال نماید.
فیزیک از اصول
ترمودینامیک
و میکانیک
نیوتون و
تئوری نسبیّت
انشتن تشکیل شده
که در مبحث
الکترومغناطیس
و انوار و
شعاع ها ناچار
ببحث بمب أتم
میرسیم ، که قاتل
خود علما و
شاید کلّ
بشریّت شود. یا
حدّ أقل
انسانیّت
متمدّن را
بگوشه های قبل
از تمدن عصر
حَجَر بکشاند.
در این میان
تنها ارواح
انسانهای
سالک ولایتهای
الهی میباشند،
که خود را
برای مرگ قبل
از مرگ آماده
میکنند. چه
بسا ارواح
شاهدان قائم
روح القدس هفت
هزار سال بعد
که از 55 قرن
دیگر آغاز نوع
فوق بشری و
کشف نور ربّ
النوع رحمان و
عرش ربّ برتر
از رحمان
خواهد بود، شاید
در کرات دیگر آسمان،
چه مجموعه
خورشید های
کهکشان راه
شیری ادامه تکامل
أبدی خود را
تا رسیدن
بمطلق کمالات
الهی الله و بفرض
محال که پایان
فرمان الهی کن
فیکون أزلی
أبدی میباشد.

با کشف
نیروی بخار
دانشمندی
فرانسوی بنام
(سعدی کارنو)
أثر کاربرد
نیروی طبیعی
را بجای نیروی
حیوانی مطرح کرد.
که وی فرزند
عاشق افکار
عرفانی سعدی
شیرازی بود که
نام خود و فرزندش
را باز سعدی
گذارد و وزیر جنگ
ناپائون بود. أصل
اول
ترمودینامیک
و خلّاق هندسه
مُدرن گردید. که
در جوانی با
وبا در1832 مُرد. وی
حرارت را
جریانی
سیّاله ای ولی
بدون جرم
دانست، که نام
کالوریک به آن
داد. پس کار میکانیکی
تغییر حالت
سیّاله حرارت
از ومنبع گرم
تر بدریافت
کننده سردتر
میدانست. بعدا
جمیز ژول انکلیسی
حرارت را بدون
بقا دانست و
کار میکانیکی
مولّد حرارت
گفت وحرارت را
موجودی مادی نمیدانست.
که ما نیز از دنیای
ملکوت با
ماهیّت تحت أثیری
میگوئیم. محقّقین
بعدی تئوری
دینامیک
حرارت توئوری
ترمو دینامیک
شد. ولی در
ترمودینامیک
بدون حرارت از
ماده دانسته شد
که نام إنرژی
پیدا کرد.

ترمودینامیک
چهار أصل دارد.
أصل صفر أصل
بقاء إنرژی و علم
انژی را علم
نیروهای طبیعت
بررسی میکند. در
حالیکه
نیروها أثر
محسوس ناسوتی انسان
میباشد، و
انرژی هنوز
ملکوتی است. اگر
خطا نکرده باشم
منکران وجود خدا
مدام دنبال
سوژه هائی
هستند، که بجای
خدا سازنده
هستی بدانند. أتم
نشد ولی انرژی
این نقش را
دارد. أصل دوم
ترمودینامیک
أصل( عدم
تقارن بنیادی)
طبیعت میگوید
این أصل از
توزیع انرژی
بحث میکند، که
جدا از میزان
کمّی انرژی
است . أصل سوم
را در باره
درجات حرارت
بسیار پائین
تا صفر مطلق 273
زیر صفر
سانتیگراد
است انرژی که بعدا
از ( کوانتوم)
واحد آن را
گفتند، سازنده
محتویات أتم و
دیگر موجودات
فوق أتمی است. ولی
تنها یک بیان کلّی
و ناقص میباشد
که تکامل و
انواع و آثار
صفات پیدا شده
تولیدات انرژی،
که بصورت کار
ومنافع دیگر
برای انسان
میباشد نمیتواند
روشن کند که موجود
مرده ای هرچه
طبیعتا قوی باشد
کار تکاملی
مینماید. پس
انرژی وسیله
کار مدبّران
الهی است، که
هستی را ساخته
و اداره میکنند.
که گرچه بتوان
در باره امور
الهی چیزی
علمی گفت ولی انسان
متفکّر و
معتقد ودارای
کشش های
نامعلوم، نمیتواذند
بکلّی أصل وجود
کسی یا مقام
ویا چیزی را
بنماید، که انرژی
را بطور معقول
و تکاملی و
دارای معنی بلطنی
ومعنوی و حتی
دارای معانی
مینوی الهی اداره
مینماید. همان
گونه که انسان
در هر ماشینی
انرژی آنرا کنترل
میکند، و منجر
بنتیجه مثبت
ومعقول
میرساند و از
نتایج مخرّب
نابود کننده، حتی
المقدور دور مینماید.
که نتایج
مخرّب نقطه مخالف
نیروهای سازنده
و خلّاق و
الهی و أزلی
أبدی میباشد. و
هدف تکامل روح
در انسان
شناخت
نیروهای خلّاق
است. گرچه
شناسائی
نیروهای مخرّب
برای اجتناب و
خویشتن داری وکنترل
های خویشتن
میباشد.

در
مسأله کار نتیجه
انرژی، گرچه
انرژی در أصل
و کمیّت خود
فنائی ندارد، ولی
تولید کار
مفید انسان هنوز
روشن نشده که چگونه
و با چه انگیزه
و عوامل
بالاتر از
حرارت و انرژی
میباشد . انرژی
ذخیره و کامن
درون ماده، شاید
ربطی هم بحرارت
و انرژی نداشته
باشد، زیرا زنده
وبالا برده میشود.
ذخیره انرژی
وارد کار
انسان یا مراتب
الهی است و بشکل
حرارت نیست. گرچه
دست انسان
بالا برنده
وزنه انرژی که
حرارت در دست
تولید میکند، که
در وزنه منتقل
نمیشود. و اگر بشود
کار انرژی
نیست، کار پیدایش
طبیعی و الهی
ناشناخته
أبدی انسان و
هر سطح علمی
میباشد. مسأله
خارج شدن
مقداری انرژی
در کار تبدیل
های انرژی
روشن نیست. گوئی
ضایعات انرژی
باشد. هیچ ماشینی
تمام حرارت را
نمیتواند تبدیل
بکار کند. و
کار نیز گوئی
تولید حرارت نبوده
است. مانند
انگیزه های
روانی که
حرارتی نبوده
ولی کار بیشتر
و تولید حرارت
بیشتر را باعث
میگردد. راندمان
و ظرفیّت قدرت
یک ماشین
مولّد نیرو
محد ود است و
ماجرای عدم
تقارن فراموش
شده است.

ضایع شدن
حرارت را اینتروپی
میگویند. قبلا
بین گرما وکار
انسان رابطه
با تبدیل
انرژی دانسته
شده که این
نفع انسان است،
و معنی کار
میدهد، و
تغییر درهستی
دارای نفع
انسان نیست و
خداوند آفریننده
و پرورش دهنده
طبیعت و موجودات
هستی نفع شخص
و مشخّص ندارد
گرچه ما نقش
تکامل روح را هدف
خداوند
میدانیم، ولی
این تکامل اتلاف
انرژی ندارد. که
بالعکس با نیروی
قوی تر ژنتیک روحی
و نوعی کار در
تن و ماده و یا در
ذهن چه معنوی
و چه در روح
حکمت الهی
اضافه انرژی
خیلی بیشتر
وجود دارد، که
انرژی با
تغییرات
طبیعی مدبّر
عاقل الهی
نمیتواند
سازنده
تکاملی روح و
جسم نوع و
جنبه های روحی
ومعنوی گردد. که
هیچ کس
نمیتواند
منکر نتایج تکاملی
سرنوشت أبدی
انرژی باشد. گوئی
در علم مادی
انتظار فزونی
انتروپی و
نسبت ضایعات
انرژی
میباشند. که در
این صورت گوئی
مرگ هستی در
سردی مطلق خود
میباشد. در
حالیکه اگر
نظریّه
قسمتهای
انرژی بصورت
امواج گاما
بمرکز سنگین
کهکشان را در
نظر بگیریم، یعنی
گرمای امثال
زمین بمرکز اولیّه
خود که مرز
بین ملکوت و
ناسوت در حفره
سیاه است میرود،
که باز انفجار
بیگ بنگ فرضی تکرار
میشود. زیرا نیروی
پرتاب های کهکشانی
از بیگ بنگ
اولیه مورد اعتقاد
علم در 14 بلیون سال
پیش بتدریج کم
میشود که بصفر
و بازگشت
سنگین شده به
کهکشان بنقطه
اولیه آن
میرود.

انشتن
نیز نور را
تحت جاذبه
مرکز هستی
میداند، که انحراف
تدریجی بمسیر مستقیم
نور میدهد. و گوئی
محیط کره هستی
بیست تا سی
بلیون سال
مسیر نور گفته
اند. که یک نقطه
نوری بمرکز نخستین
فرستنده نور باز
میگردد. تمدّن
صنعتی و هدف
علوم مادی
تنها غارت
طبیعت و
نیروها و
امکانات ذخیره
شده آن در طول زمانها
میباشد . که معلوم
نیست اگر
تکامل روحی
مدّ نظر نباشد
این نیروهای طبیعی
چرا تلف
میشوند و کجا میروند.
رعایت محیط زیست
را بعنوان
صرفه جوئی در
ضایعات انرژی
میگویند ولی
خود کار جدیدی
است که مصرف انرژی
دارد و تولید کننده
انرژی نیست.

علم فیزیک
بدنبال انرژی
نهفته طبیعت
یا سینتیک و جمع
انرژی ذخیره
در هسته أتم
میباشد که انرژی
اجسام نیرومند
مانند انسان
عملا انرژی
أتمی خود را
بکار می
اندازد که در
غذا و عضلات
این قدرت انسان
است که تولید
کننده، آن
تنها فرض فعل وانفعالات
شیمیائی یا
فیزیکی جواب
گو نیست، که دست
الهیو مد
بّران ملکوتی
در کار است. بالأخره
در ترمودینامیک
بأصل بی نظمی
میرسند که بقول
انشتن بی نظمی
خود دارای نظم
ویژه ای
میباشد، که ما
را ببیرون از ساختمان
أتم و اجسام
در عوالم
ملکوتی و
مدبّران الهی میبرد.
مبحث دیگر
مورد مطالعه
علم فیزیک نظری
و أتمی
میکانیک
نیوتون
میباشد. گالیله
ریاضیّات را
پایه گذاری
علمی کرد، که اندازه
گیری بوجود
آمد. ولی دکارت
أصل توسعه عقلانی
و فلسفی را در
نظر داشت، که عرفای
الهی دنبال
نتایج روحی
تکامل و کاربرد
طبیعت و انرژی
میباشند، که سازنده
شایستگی نوع فوق
بشری برای روح
انسان رسیده
بکمال در حدّ
کفایت از تأمین
شرایط لازم
تخلیه وتحلیه
و تجلیه های
ششگانه
میباشد. قوّه
جاذبه حاکم بر
تمام طبیعت، گوئی
امواج انرژی ملکوتی
است، که مدام
و لا ینقطع
بین اجسام و
با مراکز نا
شناخته
ملکوتی رفت
وآمد دارد و
أندکی هم کم نمیشود.
قدرتی که کهکشان
و کرات را در کنترل
مدبّران الهی هستی
دارند. البته
قوانین فیزیک
متفکّرانی امثال
نیوتون در حجم
کوچک مورد
شناخت انسان هست،
ولی چون غلبه
قدرتهای بی
نهایت ملکوتی،
چون جاذبه پس
ارزش علمی
قوانین میکانیک
کم میشود، و
بارزش تکامل روحی
و ذهنی انسان
بیش از ارزشهای
منافع مادی و
قدرتهای
صنعتی و علمی میباشد.
که عدم توجّه
باین أصل
تکامل روحی و ذهنی
و تنها توجّه
بتکامل جسم و
مواد آن شاید
محرومیّت از تکامل
روحی باشد. ولذا
پس از مرگ انسان
کامل بگروه
روح بشری خود دوچار
کارماهای نسخ ومسخ
و بدتر میشود. که
صدها هزار و
حتی میلیونها
و بلیونها سال
تکرار گذشته
ها در آینده ها
برای یک روح فردی
طول میکشد. گرچه
جسم امروز
انسان بشری که
بتدریج پیر وناتوان
میگردد و
جبران شدن ضعف
و پیری و دوری
از مرگ حتی در
وهم انسان
نیست که سلوک الهی
جبران کافی در
این باره دارد
.

ألبرت أنشتن
متولد آلمان
در 1921 جایزه نوبل
گرفت و در 1933 با
ظهور نازی ها
بامریکا آمد و
تا آخر عمر در 1955
بتریس نظریّات
فیزیک خود
مشغول بود و
پست ریاست جمهور
اسرائیل را رد
کرد که یهودی بود.
وگفت نمی
خواهد برای
امروز بشری
فعّالیّت کند،
که دنبال جاودانگی
چون معادلات
ریاضی میباشد.
وی دروغ نگفت یهودی
تبار تحت
تأثیر تربیت دینی
یهودیان زردشتی
الأصل بود، که
مدبّران الهی
دنبال تربیت
روحی او بودند.
و در فیزیک
میکانیک
سیستم یک مبدأ
ثابت برای هر
حرکت را لازم
دانست. قبلا
حالت سکون
مبدأ برای هر حرکتی
میگفتند و
انشتن نقطه مبدأ
ر ا نیز
همچنان نسبتا
در حال حرکت
میدانست. نیوتون
قبلا در
میکانیک خود
دوچار ضدّ
ونقیض بود. زیرا
بفضا وزمان
توجّه داشت. لذا
نمیتوانست
تعریف وضع مطلق
ثابت را بنماید.
زیرا امور مطلق،
مطلقا کار
خداوند و مراتب
الهی میباشد
که مخلوقات را
بسوی هدف مطلق
أبدی خداوند
سوق میدهد و
هدایت میکند و
اصلاح هر انحراف
را در مستعدان
میکند. و از
هزار یکی را هم
اکنون بمراتب
نجات تکاملی
میرسانند . قبلا
در تئوری موجی
بوسیله اگست
فرنل فرانسوی
مبدأ إتر را
بعنوان یک
نشانه مطلق
گفته بود ، که نتیجه
ای هم نداشت. پرسش
این بود که آیا
سرعت نور
خورشید رسیده بکره
زمین که خود
نیز در حال
حرکت است، آیا
همان سرعت نور
داخل محیط کره
زمین است؟ و چون
فر نل یکی میدانست
تا 1905 انشتن در
باره الکترو
دینامیک
اجسام در حال حرکت
موضوع اصلی
نظریّه
نسبیّت انشتن گردید.
که سرعت نور
خورشید در خلاء
مقدار ثابتی گفت.
ولی هنوز
انشتن این را
نگفته که در
طبیعت خلاء
وجود ندارد. بلکه
ایثر بقول
یونانیان در فاصله
بین أتم ها را
پُر کرده در
حالیکه فاصله
ذرّات بنیادی
فیزیک تحت
أتمی همچنان
مملوء از مراتب
بیشمار انواع مواد
یکی ریز تر از دیگری
میباشد. و
الاّ خلاء و
مکان وجود
ندارد که خالی
باشد. آنچه هست
خداوند نیز در
آن هست . و آنچه
از أصل الهی
أزلی( الله أهو)
جدا شده است، که
همان ارواح
فردی هر موجود
تحت أثیری و
أتمی تا موجود
ات گیاهی و
حیوانی و بشری
وفوق بشری و
تا أبد میباشد.
زیرا همه دارند
از مبدأ خدا
بمقصد خداوند میروند
و با تفاوت
تکامل در روح شایسته
قطره شدن، برای
رفتن بدریای نخستین
روح الأرواح
بگفته سهروردی
میباشند. که
خداوند داخل هستی
و حتی خود
هستی میشوند. گوئی
خداوند از این
جیب خود بجیب
دیگرش که همه الهی
هستند هر چیزی
را جابجا
مینماید. وآنچه
ما با عقل
بشری تفکّر و تصوّر
میکنیم و برای
مبدأ ومقصد و
مکان وزمان
تصوّراتی داریم،
سراسر انتزاع
ذهنی انسان
بتدبیر مراتب
الهی است. گوئی
از نوع وهمی و انتزاع
ذهنی میباشد. که
هر کس بنحوی تصوّر
و عقیده ای دارد
که افراد و
دانای فوق بشری
هرچه بیشتر ودرست
تر و نزدیک تر
بحقیقت در
تصوّری را از
هستی و
اصطلاحات
مفهوم ما از هستی
خواهند داشت. گوئی
بفرض محال
ارواح کامل
شده در أبدیّت
و با عقل
مراتب الهی
نسبتا رسیده
بمطلق، مانند خدا
یا شبیه خداوند
الله فکر
میکند. گرچه تا
آن زمان
شایستگان هر
نوع بشری و
انواع فوق بشری
در سطح فهم و
حقیقی تصوّر
ربّ النوع خود
را مینماید. که
فراوان با
أبدیّت
واصلان
احتمالی بفرض
محال بسطح
دیدار نور
الأنوار الله وعقل
مطلق الله و امکان
تصور و فهم
امور مطلق، که
نسبیّت و جزئیّت
و موقتی و ناقص
نبوده باشد. باید
پرسید که همه
موجودات تحت جمادی
و تحت أثیری
چون از تکامل
عوالم گیاهی و
حیوانی و نوع بشری
کنونی ما عبور
تکاملی کردند،
و بی نهایت
سطوح فهم وعقل
و شهود انوار
تجلّیات الهی تا
الله أهورمزدا
نمایند پس
خداوند کاملان
شایسته أبدی
میخواهد و ین همانی
الله را پیدا
کنند. گرچه
هنوز الله خدای
مطلق داخل هستی
هنوز خداوند
هو بیرون از هستی
ها نیست. که بقول
پیامبر
درعمّاء است. که
همچنان با ضمیر
سوم شخص غایب (
او ) معرفی میشود.
که جداگانه از
عوالم ماسوت
وناسوت و
ملکوت و جبروتهای
بی نهایت
میباشد. آنجه ما
تصوّر میکنیم
و نمی تواند
غیر از الهام
خداوند در
ژنتیک روحی ما
باشد، که هر
موجودی این الهام
الهی را دارد. بقول
محمد زنبور عسل
وحی الهی دارد
چگونه خانه خود
را منظّم بسازد
.

در اینجا
ما از موضوع
أصلی جدا شدیم
و از خلاء گفتیم،
که روشن شدن
آن در مفهوم
درست وکامل
نظریّه انشتن
و آینده های فیزیک
باید در نظر
گرفته شود. جالب
نظر انشتن است
که گفت أتر یا
ایثر
نمیتواند
درست باشد، چون
یک فضای مطلق
در حال سکون
نمیتواند با
یک نقطه از فضای
خالی پُر از
امواج
الکترومغناطیس
و حتی بسیار
امواج باز
رقیق تری هست که
بعدها نیز کشف
شدند و خواهند
شد. بدین
ترتیب انشتن
تغییرات اساسی
در میکانیک را
مطرح کرد، که نظریّه
نسبیّت او هم آهنگ
گردد یا همان
نسبیّت محدود
و نه نسبیّت
عمومی که
مرحله بعدی
نظریّه انشتن
گردید.

زیرا سرعت
نور نهایت
سرعت نیست. برای
ذرّات نور که مجموعه
أنبوهی از ذرّات
بسییار ریز تر
از ذرّات بنیادی
چون یون های سازنده
ذرّات بنیادی
سرعتهای بیشتر
دارند. و حتی
سرعت امواج جاذبه
از دو طرف هستی
سرعت آنی و
غیر قابل
اندازه گیری
میباشد. گوئی
زمان آنی
دارند. پس عامل
الهی توجه
بزمان و مکان
و نوع تصوّرات
و فرضیّات عقل
انسان و هر
موجودی حتی عقل
مادی ارباب نوع
فوق بشری
آینده نیز
ندارد. لذا
اگر حرکت
انسان فوق بشری
55 قرن آینده را در
کهکشان راه شیری
میگوئیم، همچنان
سرعت محدود و ناچیزی
از سرعتهای
الهی دیگر میباشد.
که هم اکنون
جریان دارند
ولی انسان
سرگرم تصوّرات
زمانهای محدود
این سرعتها
میباشد.

در فرمول
انرژی سنتیک و
کامل در جرم
که سرعت جسم و سرعت
نور در مقد ار
انرژی جرم
چنان ثابت و مطلق
نیست. گرچه در
عمل برای
انسان و
استخراج قسمتی
از انرژی أتم
صورت گرفته است.
که صحب از 3 در
صد انرژی کامل
جرم میباشد. پس
گفته أنشتن
جالنجب
است که فیزیک
دنیای کوچکتر
از أتم و دنیای
فیزیک جهان بسیار
درشت
کهکشانها، هر
یک قابل قیاس با
فیزیک ماده در
سطح فهم و درک
اکنون نوع بشری
نمیباشد. پس
انسان سرگرم
اوهام انتزاعی
ذهنی است که باید
با ترک عقل بشری
بعقل فوق بشری
الهی رسید. که آنگاه
همچنان نسبت
بعقلهای
مراتب انواع
بالاتر سراسر
وهم و انتزاع
است. اکر
واقعیّت
بیشتری نشان
بدهد باز حقیقت
نیست که نزد خداوند
است. حتی هر
سطح واقعیّت
بالاتر حقیقت نسبی،
نسبت بحقایق
بالاتر میباشد.
پس شرط کمال روح
انسان این است
که تا أبد
بانچه هست دل خوش
نباشد. و هر
مرحله بعدی
هزاران بار و
سیعتر و حقیقی
تر است. زیرا با
خداوند در
مطلق طرف
هستیم، که باید
تسلیم او شویم.
و بدون خستگی
و درنگ تا آخر عمر
و حتنی آخر
أبدیّت باید
در تسلیم و تکامل
خود در پاکسازی
روح وروان از صفات
انواع حقیر و
حتی نوع بشری
و صفات انواع
فوق بشری بوده
باشیم. که هدف ما
در این مقالات
همین نتیجه
میباشد. و
الاّ این
نویسنده هرگز
دانش کامل
أتمی ندارد، که
از انشتن
انتقاد کند. که
أنشتن خودش
بیشتر ار خودش
انتقاد نموده است
ولی پاسخ مشکلات
او در انواع فوق
بشری میباشد. در
فیزیک جدید
نیز باین مرز رسیده
اند که گوئی
ذرّات بنیادی
از جهان ملکوت
تحت بنیادی در
حفره سیاه مانندی
در کهکشان ها
مدام بدنیای
ناسوتی میآیند
و بجهان ملکوتی
خود باز میگردند.
گوئی چون آب
گاهی یخ و گاهی
آب و حتی گاهی بخار
میشود، که شاید
همان ذرّات
بنیادی
ملکوتی گهگاه
ناسوتی شده و
باز جهان های
رقیق تر
بالاتر دارند.
که بجای سه حالت
استثنائی آب، هزاران
سطوح وجودی
دیگر تا مبدأ
الهی خود بوده
باشد .

شاید
انتقادات ما دور
از ادب باشد ولی
این تفکّر است
که باید گفته شود،
زیرا در هر
حال الهام الهی
است که هر
موجودی دارد. که
تصوّر میکنند
خودشان فکر وتصمیم
و انتخاب
مطالب میکنند.
انشتن خود نیز
از اتّساع
زمان میگوید، که
اگر سرعت حرکت
ساعت کُند کنونی
بسرعت نور
حرکت کند چه اتّفاقی
می افتد. در
حالی که زمان کُند
محسوس ما ناسوتی
است، و در جهان
تحت أثیری و
فوق کهکشانی
قابل استفاده
نیست. ارواح
انسانی طول زمان
را که حسّ
میکند ولی حشراتی
که سه روز طول
عمر دارند، چگونه
طول زمان و عمر
خود را فکر میکنند.
که انسانهای صد
ساله عمر نیز
عمرهای جاودان
را اندیشه میکند.
همان گونه که انسانهای
فوق بشری با طول
عمر چند هزار
ساله چه رسد
بمیلیون سال
بالاتر، که میلیونها
و بیلونها سال
عمر وفعّالیّت
و نقش حیاتی
دارند، طول عمر
همه موجودات
را چون طول عمر
همان پست و
کوتاه میدانند.
و عمر خد اوند
الله بالاتر
از خود را
جاودانگی
حقیقی میداند،
که نا محدود در
زمان است. و
الاّ منطقا
خداوند الله داخل
هستی در زمانی
بوسیله خداوند
هو خارج از
هستی ها در
هاهوت عمّاء
صادر شده است. هرچه
که نمی توانیم
مرزی برای أزلیّت
خداوند الله
قائل شویم، که
حتی برای یک روح
فردی جدا شده
از روح الأرواح
الله را نمی
توانیم تصوّر
آغاز آن کنیم. تازه
هنوز ما
بأزلیّت الله
و أزلیّت مطلق
علی الأطلاق خداوند
هو چیزی نمی
توانیم
بگوئیم. فایده
این جسارت ما تنها
در این است، که
خواننده گرامی
بداند عمر ما کوتاه
و عقل ما فوق العاده
ضعیف و بدنبال
توپ و گردو
بازی میباشد. خواننده
گرامی
میتواند
مطالعات
فیزیک خود را
در کتب علمی
ادامه بدهد، ولی
مقصد ما انجام
تکامل روح و
کسب قدراتهای
الهی و
نیرومند تر میباشد
آنگاه البته
مطالعه علوم
صد چندان مفید
تر است.

از ماده
و انرژی و فضا ومکان
و زمان باز میگردیم
، که انشتن
بحق عبارت
نسبی برای آنها
بکار برده است
و از بُعد چهارم
فضا ومکان
مشترکا گفته، که
(زمکان) میگوئیم
تعبیری که نه تنها
زمان است و نه مکان،
و هم زمان است
وهم مکان. بقول
امام جعفر
صادق (أمر بین
أمرین یا مرحلة
بین مرحلتین)
یا شقّ ثالث
میگوید، که انسان
سه بعدی قدرت تصوّر
جهان چهار
بعدی نوع فوق بشری
فرشته گونه را
ندارند. آنها زمان
و مکان نسبی
خودشان را حقیقی
تر از زمان و
مکان نوع بشری
میدانند. همان
گونه که انسان
سه بعدی زمان ومکان
نوع تفکّر دو بعدی
میمون را
ناتوان و
ناچیز میداند.
گرچه حتی نمیتوان
تصوّر آنها را
بکند. گه حتی
تصوّر کودک و
حتی امکان تصوّر
هر انسان دیگری
مورد مکالمه
با خود را
بنمائیم، که میخواهیم
با آنها تفاهم
کنیم. نمیتوانیم
تشخیص دهیم اگر
انسانی هم اکنون
برخی دوبُعدی
حیوانی و سه بُعدی
بشری و برخی نیز
انبیا و
اولیای زنده
که چهار بُعدی
فکر میکنند که
نمی توانند ما
را با زبان سه بعدی
بشری بفهمانند.
مگر اینکه ما نیز
پاکسازی روان بشری
خود کنیم، وبا
تخلیه وتحلیه بتجلیه
های هفت گانه
برسیم که ینده بس  طولانی
در  پیش
داریم که
اصطلاحا با خداوند
وداوری او  طرف  هستیم
آیا
میاولت از  این
تفکّر
أبدیّت خود  دست  کشید و
همچنان ببازی  نفس و  فکر  خود
بپردازیم که
احمقانه تر  از  بازی با  تئوشاید
بوئی از نوع
فکر چهار بّعدی
نوع فوق بشری
آینده منتظر
ما میباشد بکنیم.
و الاّ از هم اکنون
نیز در حال سقوط
بیک بُعدی گیاهی
وحیوانی
هستیم. و با مرگ
جز دو بُعدی
حیوانی ویک بعدی
گیاهی و شاید
بدون هر بُعد
عقلی جمادی
پیدا کنیم، که
هر موجود
جمادی وگیاهی
و حیوانی در حال
تکامل طبیعی
روح خود
میباشند. که بحیات
بشری اکنون ما
برسند. و
اولیای الهی
نیز انتظار
دارند که ما توقّف
در سطح فکر
بشری خود نتیستیم
، و با سلوک الهی
و ره روی الهی
بسطح عقل فوق بشری
و از هم اکنون
نیز برسیم.

فرزندم
میدانم که مطالعات
فیزیک و علمی تو
بسیار زیاد
است، و حتی خودم
را دانای
درستی
نمیدانم. تنها
میدانم که باید
سلوک الهی کرد
تا بهتر
بتوانیم بفهمیم
اگر مطالعه
کنیم، یا کلامی
را گوش بدهیم. بخصوص
با گوش دل
بکلام فرشته
مدبّر الهی
خود بدهیم ویا
پیر معرفی شده
خداوند هرچه بگوید
پرسشی نکنیم . کلام
آنان خیلی زود
برای انسان
عاقل و عاشق و
شایسته و در
حال ترکیه نفس
خود بحقایق
میرسدگرچه کمی
دیرتر. گوئی
طول زمان برای
فهمیدن لازم است
که برخی فوری
و برخی دیگر چند
سال بعد می فهمند،
وبرخی دیگر که
بالأخره
نخواهند فهمید،
مگر پس از
کارماها و تکرار
گذشته ها در نسخ
ومسخ و حتی فسخ
و رسخ ووسخ در جهنّم
جهانوم جهان
در تولدات
نوعی دردناک، که
اکنون امثال آنها
را در برابر
چشم خو
میبینیم و
البته عاقلان را
اشارتی بس میباشد
.

(
بیورتون 13/10/ 2012)

M258

منشأ
انرژی و هستی

=============

اگر
درعلم فیزیک
جدید أتمی
تمام هستی
ناسوت مادی
محسوس ما از
تراکم أتم
تشکیل شده
باشند که چنین
هستند، و
ترکیبات أتمی
بعدی پیدا شده
مولکولها و
ژنها و
اورگانهای
گیاهی
وحیوانی و
بشری بوجود آمدند،
و قطعا تمام
انواع آینده
فوق بشری در
جهان مادی نیز
دنباله همان
تراکم أتم ها،
ولی در
نظامهای
معقول وحیاتی
زنده ومقبول
ومفهوم ذهن
برای شناخت
انسان أشرف مخلوقات
خواهد بود. پس
أتم سنگ اوّل
بقای جهان (محسوس
آبژگتیو) ما است.
ولی دانش
فیزیک أتم را
جهانی وسیع تر
ار وسعت
کهکشسانها
میداند ومرموز
تر میباشد. بقول
بوعلی سینا
بیش از هزار
سال قبل از
نظر دانشمندان
فیزیک که گفته
است اگرذرّه
بشکافیم، جهانی
وسیع چون
خورشیدی
کوچکی است . و
چون خورشید و
سیارات
دورادور
خورشید میباشند.
وچون دقّت
بیشتر دراین
ذرّه بشود، جهانی
ازامکانات
نیامده بوجود
نیز برای قدرتمندترین
تصوِّرات
آینده نگریآماده
دارد ، ومنتظر
مکتشفین خود
میباشد. ونظریّه
یونانی أتم
غیر قابل
تجزیه قطعا
درست نبوده، که
هر چیزی از
چیزهای دیگری ساخته
شده است . ولی چون
تاریخ تکامل و
تغییرات أزلی
قبلی دارد، پس
هیچ چیزی
امکان پیدایش
ناگهانی بدون
تاریخ تکاملی
قبلی نمیشود. که
در فرمان( کن
فکان
)آغازپیدایش
هستی از خداوند
صادر شده است. که
الله أهورمزدا
ومراتب الهی
وماده نخستین
نطفه روح
موجودات، که از
دریای روح
الأرواح الله أهورمزدا
جدا شده ، که
آنگاه آغاز
فرمان دیگر
الهی کن فیکون
صادر شد. که شدن
وصیرورت و
تکامل بتدریج
طی عبور
تکاملی نطفه
نخستین روح
الهی هر موجود
ار نردبان
انواع تجت جمادی
وجمادی و
انواع گیاهی
وحیوانی تا
فراوان فصول
نوع بشری و
انواع فوق
بشری آینده
شدن مقرر أزلی
الهی خود را
اجرا میکنند. هر
واحد روحی کسب
صفات نوعی جدید
با ترک صفات نوعی
قبلی، خود را با
کرامات
بالفعل نوعی تازه
ای آماده تولد
نوع بالاتر مینماید.
که روح از أزل
تا أبد مرگ
ندارد، وهمیشه
در یک صورت نوعی
در جهان
آبژکتیو و
موجود ملموس
میشود. پس
پیدایش
هرموجود و
هرچیزی
تکاملی و
هرغیر تراکم
غیر تکاملی مُرده
، چون کوه و
تپّه نمیتواند
بدون (مراحل قبلی)
و تکاملی و
تغییرات مثبت
تکاملی باشد، وحتی
تغییرات منفی قهقرائی
نوعی که در
باره انسان
عاقل ومسؤل
میگوئیم بوده باشد.
که موجودات تراکمی
غیر زنده چون کوه
وتپّه
سائیدگی و
زوال تدریجی و
نزدیکتر شدن بعدم
و نیستی رفتن
است. و
تغییرات منفی
غیر تکاملی از
دید انسان
بخاطر نفی
منافع میباشد.
والاّ تغییر
بهر شکل آن، مگر
دگرگونی که تنها
در قسمت تغییر
مثبت تکاملی
ژنتیک روحی هر
موجود و حتی
هر أتم و ما دون
أتم، عملا تغییر
نظام و تبدیل
بنظام و شکل دیگر
میباشد. و مرگ
موجود وحتی
انفجار أتم
وماده، تنها تغییر
نظام و شکل هندسی
وجود یک موجود
قبلی است که
تغییرکرده
است، که
بدنبال آن
دگرگونی صفات
نوعی پیدا میشود.
که درهر حال
هرگونه صفات
جدید، صرف نظر
از مفید و
مفهوم بودن
آنها از دید انسان،
نوعی ارزیابی ازسطح
عقلی خود بوده
باز صفات تازه
خود را دارد. بخصوص
که ( صفات
انواع ) بصورت
توالی و دنبال
هم میباشند. که
هر صفتیزائیده
ازصفات قبلی
بوجود آمده، ودرآینده
نیز صفات
جدیدی از
تغییر صفت
کنونی باعث میگردد.

اینک
فیزیک أتمی را
از مجموعه دو
قسمت جدا از هم
مییابیم ، که
با هم در هسته أتم
بنام پروتون
وبا بار
الکتریکی
مثبت است، و
نیز از ذرّات االکترون
با بار
الکتریکی
منفی که بدور
هسته أتم بسرعتهای
غیرقابل
تشخیص گردش
میکنند. دو
أتم مختلف نیز
که با هم
مولکولی را تشکیل
میدهند، باز الکترونهای
آنها باید در
هم پیچیده شود،
و نظام قبلی
أتم ها بنظام
جدید مولکولی
تبدیل گردد، که
پیچیده تر
ونامفهوم است.
گوئی اتحاد
أتم ها عملا
یکی شدن چند
أتم نیست. در
مثال مولکول
آب که از یک
أتم هیدروژن و
دو أتم اکسیژن
میباشد، صفات
آب هیچ شباهتی
بصفات دو گاز
سازنده مولکول
آب ندارد. گوئی
صفات هر یک از
آنها مخفی شده،
و صفات جدید
آب ناگهان از
عدم پیدا شده است.
و در تحلیل
الکتریکی
مولکول آب، بار
دیگر دو گاز
اکسیژن
وهیدروژن جدا
از هم پیدا
میشوند، و
صفات مولکول آب
بعدم و غیب
رفته است. و
معلوم نیست
این صفات قبلی
و جدید کجا بوده،
در غیابشان
کجا میروند. گوئی
وجود یک (
انتزاع ذهنی
ووهمی) انسان
باشد. یا که
گوئی صفات از
جهان ناسوت
آتمی بجهان
مولکولی
ملکوتی
میروند. و در
ذهن و جهان
علم الهی
وآرشیو
أبدیّت آینده
ها محفوظ
هستند. گوئی
در ملکوت ورای
جهان ناسوت
محسوس، تا در
یک پرونده نامرئی
ملکوتی، خاص
هرمولکول و
أتمهای
مولکول باشد. گرچه
همین رفت و
آمد و انتقال
مادی از ناسوت
و ملکوت و نیز
بین ملکوت و
جبروتهای بی نهایت
بالاتر نیز صورت
میگیرد. که
جبروتها جهان
های رقیق تر
هستند. گوئی
آرشیو و
بایگانی الهی
هر واحد وجودی
( موجود تحت
آثیری) چه رسد،
بواحد بزرگ انسانی
و فوق بشری
مطرح میباشد. لذا
موضوع آمدن از
عدم مطرح نیست.
که برای گوهر
اصلی انفجار
(بیگ بنگ فرضی)
میگویند. انفجار
از أصل بالاتر
ملکوتی است، ونه
گوهری مشخّص
مادی ناسوتی، که
چون سنگ
جواهری تصوّر
شود. که باز از
أصل و عامل
انفجار بیگ
بنگ پرسش شود.

پس أتم
ساختمان
پیچیده تر و
ریز تر و حتی
دقیق تر در
الکترونهای مداری
و (ذرّات بنیادی)
تشکیل دهنده هسته
أتم مطرح است. که
ما از ترکیبات
داخلی وبنیادی
ریز تر ذرّات بنیادی
یکصد گانه که
سازنده هیکل و
اسکِلِت هسته
را تشکیل
میدهد، که جون
تسبیحی این
ذرّات أثیری
یکصد گانه، گوئی
با بندی بهم
مرتبط هستند. وهریک
موجودی زنده
که مدام واحدهای
کوانتوم از
خارج خود
دریافت و
ذخیره میکند. که
پس از اشباع
ذخیره سازی از
کوانتوم ها، انفجار
درون هسته
صورت گرفته و
یک الکترون
بمدارهای
بیرون هسته اضافه
میشود، ومقداری
نیز انرژی
وجرقّه نوری
برای دید انسان
صادر میگردد. زیرا
ذرّات ریز
ودرشت أتم و
بالاتر، عملا
( مظروف های
بدون ظرف)
میباشند . دانشمندان
فیزیک أتمی که
توانسته اند، بسیاری
از این
محتویات یکصد
گانه هسته أتم
را بشناسند، ودر
تجارب خود
ثابت نمایند، که
ما آنها را (
ماده أثیری
تحت أتمی) میگوئیم.
گرچه یونانیان
گذشته مواد
فرضی بین
فاصله أتمها
را أثیر
میگفتند، که
ما از داخل
هسته میگوئیم.
و هنوز پرسش
مواد احتمالی بین
فواصل أتمهای
بی جواب مانده
است. و خلاء
ومکان عملا
وجود ندارد، که
جهان های
ماهوی تر
بسیار پیچیده
تر در کمیّت و
کیفیّت و
تعدادهای
هولناک ارقام
کهکشانی
دارند. ونیز
واحدهای
کوانتوم و
دانه های انرژی
که ما آنها را
(ماده تحت ایثری)
میگوئیم. تا در
ذهن دوچار خلط
مطالب نشویم. اینک
جز هسته مدّ
نظر ورسیدگی محقّقین
نیست. و فاصله
بین أتمها
وحتی بین
مولکولها چه میتواند
باشد. همان گونه
که در فاصله
بین دو انسان،
بسیاری چیز
وجود دارند که
مانع جمع
وتشکیل جامعه
افراد انسانی نمیشود.

گرچه هر
واحد تحت
أثیری که
بلیونها و
ترلیونها از آن
بصورت یک واحد
کوانتوم و
انرژی ونور
بوده وارد
ذرّات بنیادی
هسته وحتی
درون الکترون
ها میشوند، تا
بار وظرفیّت
انرژی نهفته
آنها بیش از
حدّ اعتدال
وآفرینش نوعی
خود باشد، آنگاه
دوچار
انفجارو
ظهورالکترون،
و رسیدن هسته بحالت
اعتدال طبیعی
و فطری خود
میگردد. باید اضافه
کنم که همین
دانه کوانتوم و
انرژی تحت أثیری
خود از ترکیب
مرموز تر
ذرّات بنیادی
ریزتر میباشد
و ترکیب آنمها
دانه کوانتوم
را میسازد وما
با بی نهایت
مراتب انواع تحت
أثیری، هریک ریز
تر و دقیق تر و
نزدیکتر بأصل
أزلی والهی
آنها میشویم. که(
هر چیزی را از
چیزهای ریزتری
بوجود آمده)
میدانیم. که خود
ذرّات ریزتر، ترکیبی
از ذرّات باز ریز
تر تشکیل شده،
که ما برای امکان
تصوّر ذهن
بشری، بصورت تقسیم
(عوالم وجودی)
بالاتر از ناسوت
در ملکوت، وبی
نهایت عوالم
الهی تر جبروت
میگوئیم. که
بفرض محال
بلاهوت الله، آخرین
جبروت میرسیم.
که هنوزهم
بهاهوت
خداوند هو
بیرون از هستی
ها رسیده نشده
ایم. وما ماده عوالم
بالاتر ناسوت تا
لاهوت را از (
ماده شبه
عدمی) میگوئیم،
که ماهیّتی دارند
ولی برای تصوّر
انسان در حکم
و شبیه عدم
ونیستی میباشد
.

باز أصل ماده
اولیه و نطفه
نخستین هر
موجود که روح
آن موجود را
مینامیم ، که بقول
سهرودی عارف
شبنمی از
دریای روح
الأرواح الله
در أزل باراده
الهی بالاتر
جدا شده است. وچون
این شبنم روحی
قدم بوجود و
ظهور درهستی
گذارد، بالا
رفتن از
(نردبان
انواع) را
آغاز تعالی و
تکامل طبیعی نمود.
که چون از
انواع تحت
جمادی و جمادی
بانواع گیاهی
وحیوانی تا انواع
بشری رسید وفوق
بشری نیز
خواهد رسید، مدام
درحال اجرای
فرمان الهی کن
فیکون و شدن است.
و اصطلاحا صدور
نخستین شبنم
از دریای روح
الأرواح را
طبق (فرمان کن فکان)
بوده که همان
لحظه فرمان شدن
خود را تمام
شده دارد. و یک
موجود تحت
أثیری تا بالاتر
آتمی و
اورگانیک گیاهی
وحیوانی
بتدریج صفات
نوعی خود را
تبدیل بصفات
نیکوتر مورد نیاز
تولد در نوع بالاتر
مینماید. و ار
ترکیب وتغییر
و مکانیزمهای نا
مفهوم امور
الهی و صفات جدید
نوع تازه در
ژنتیک روحی، همیشه
زندگی پیدا میشود.
که در مرگ نوعی
تنها تن و ذهن وروان
متلاشی میگردد
ونه ژنتیک
روحی. بخصوص روح
الهی شده و
بُعد چهارم
انسان کامل پس
از شهود هفتم عرش
رحمان، که
کاندیدهای
تولد در بعد
چهارم ژنتیک روحی
فوق بشری را تشکیل
میدهند. و
بمقدار زیادی الهی
شده که الوهیّت
های بالاتر
باز در پیش و
تا أبد دارد. که
عاقبت هر
شبنمی روحی پس
از کمال وکسب
صفات تمام
ارباب نوع، باید
بازگشت بخداوند
الله نمایند. تا
بعدا چه هدفی
از خداوند (هو)
مقرر گردد . انسانهای
امروز که اکثرا
غیر سالک راه الهی
وتکامل بیشتر
روحی هستند، خود
فرشتگان و
معجزات الهی در
تولد ات قبلی وبا
کسب شهود و
صفات الهی
برتر بوده اند،
که شایسته تولد
نوع بشری گردیدند.
ولی متأسفانه قدر
مقام الهی خود
را نمیدانند. و
تمام اندوخته
های تکاملی
انواع پیشین خود
را سوخت لذّت
و جهالت نسبی خود
مینماید. و
بجای احتمال
توفیق نوع فوق
بشری، دوچار
کارماهای تکرار
گذشته ها در
آینده ها میگردند،
که کارمای
جهنّمی( جهانوم
و گوهانوم و
جهان) در عذاب زندگی
های صورتهای
نوعی نسخ ومسخ
و بدتر
میگوئیم. و
جاودانگی های
نسبی چند
میلیون سالی در
جهان خواهند
داشت. ولی سالکان
وکاملان الهی پس
از کسب شهودهای
میسّر خود، جاودانگی
های نسبی و
بهشتهای صورتهای
نوعی فوق بشری
را خواهند
داشت . و در هر
شش ولایت سلوکی
نوع بشری، تنها
بایک دین الهی
بنام سلوک
الهی وحنیف وسِنت
ومقدّس و امّی
ومؤمن شده، هر
بار یک مقام شهود
برتر روحی و
تجلّی الهی
یافته، وعقلهای
عظیم الهی و احوال
نیکوی غیر
قابل فهم
انسان خواهند
داشت. و اینان
با تلاش سلوکی
خود یک شبه ره صد
ساله رفتن، با
زمان مسابقه گذارده
و ازهم اکنون نمونه
های سمبولیک آینده
فوق بشری خود
را خواهند دید.

بقول معروف
از هرجا که آغاز
کلام و نوشتن و
ره روی کنیم، خواه
نا خواه و عاقبت
همه راه ها به
رُم و هوم و
سلوک الهی، تنها
هدف خداوند
میریسیم. که راز
اول و آخر از
افرینش ما میباشد
. و بدون
موجودات هستی چیزی
هم بنام هستی وجود
ندارد. که همه چیزها
مظروف بدون ظرف
هستند. و جهان
وفضا و خلاء
عملا ظرف
موهوم برای وجود
مخلوقات الهی است.
و تنها وجود واقعی
در( روح انسان)
است. وهر
موجودی که
گوئی ماهیّت مادی
(ژنتیک روحی) مانند
روز نخست صدور
آن از دریای
روح الأرواح، ماهیّتی
الهی و ملکوتی
دارد. که حتی پیدایش
هستی مادی و
کهکشانها نیز
از (گوهر
اولیه )بیگ
بنگ، یعنی از
ماهیّت
ملکوتی و الهی
بوده است. گرچه
عوالم الهی
شبه عدمی رقیق
تر تا خداوند
الله در لاهوت
میباشند. و
برای خداوند
هو بیرون از هستی
ها از (ماهیّت
عدم ماسواه )
میگوئیم. که برای
غیر او مطلقا
وجود ظاهرشده
ای ندارد. که (
مطلق علی
الاطلاق)
میگوئیم. (الله
)عربی شده قوم
قریش زردشتی
از لفظ ( أهو) در
أهورمزدا است.
یعنی این الله
اله هست ولی
خداوند هو
نیست. و تمام تجلّیات
الهی شهودی
الهی هستند
ولی الله چه
رسد بخداوند
هو نمیباشند.

اینک ما در
این مقاله از
آغاز پیدایش
هر موجود أتمی
و قبل أتمی، و
حتی بعد از
أتمی را بطور خلاصه
گفته ایم. و
علم فیزیک
أتمی با تمام پیشرفتهای
جالب آن، هنور
در مراحل اولیه
درک حقایق
میباشد. این
علم حرفهای دیگری
دارد، که
شنیدن آن کمک
بتصوّرات لازم
برای درک عوالم
روحی و الهی و
آینده های
منتظر همگی ما
میباشد. و علم فیزیک
معتقد است، که
هستی أتمی نیز
ساخته شده از
واحدهای
انرژی وکوانتوم
میباشد. و
آنچه همیشه جای
پرسش بوده و
هست، که انرژی
نخستین
پیدایش وجود
از چه منشأ
ومنبعی بوده است
. باز پرسش و
دور تسلسل این
انرژی وگوهر
اصلی رسیده از
خداوند است. که
خداوند در
لاهوت و مراتب
ارباب نوع در
جبروتها، موجودات
خود را منبع اصلی
انرژی و
پیدایش میباشند.
وغیر باور
کنندگان بخداوند
و تدبیرات
پیدایش و
اداره و عاقبت
هستی ها تنها
خداوند میباشد،
که موجود
حقیقی هستی
الله است. و
موجودات تجلّیات
و پرورش یافتگان
الله میباشند.
و غیر سالکان
و ناباوران
گوئی چون ذهن
طفل یا انسان
دیوانه وعقب
مانده، که
مدام تکرار
کلام خودرا میکند.
که اگر بپرسیم
کلاه من کجا است،
میگوید در کنار
چتر تو میباشد.
و چون بپرسیم
چترم کجا است،
میگوید کنار کلاهت
میباشد. راست گفته
ولی چیزی نگفته
است. زیرا تا یک
مبدأ مشخّص
برای شناخت
نباشد، امکان
شناخت هر امری
نمیباشد. چه
رسد که مبدأ شناخت
ما ولو بفرض
خد اوند نبوده
باشد، بدون این
مبدأ نخستین
هیچ چیزی
شناختنی نیست.
آنگاه بهترین فرصت
برای نفس امّاره
و روان الوده بعُقده
ها و عقیده
های باطل سایبرنیتیک
و تثبیت شده
میگردد.

انشتن
از فیزیک
کوانتوم و
نسبیّت ها میگوید،
که سازنده
ذرّات بنیادی
و اولیه برای پیدایش
انرژی میباشد.
ولی در نظریّه
تورّمی
دانشمند
امریکائی دیگری،
که میگوید
(کلّ انرژی جهان)
در أصل صفر بوده
مگر از (انرژی
مثبت) بوده
است. ولی نیروی
جاذبه انرژی
منفی با کمترین
انرژی در کنار
انرژی انرژی
مثبت بوده است.
در حالیکه باز
از انرژی
افسانه ای و مرموز
قبلی مطرح میکند،
که همان
خداوند است. که
او نیز بجای نام
خدا به ( انرژی مرموز
اولیه) پناه
پرده است. و
اینک در تفکیک
وشناخت
ترکیبات داخل
هسته أتم بهر نامی
که باشد، از دو
قسمت میگوید. یکی
مثبت ویکی منفی،
که اصطلاحا
ماده و ضدّ
ماده میباشد. که
منطقا باید یک
دیکر مثبت
ومنفی را خُنثی
نمایند. ولی
جای تعجّب است
، که زمانهای
أزل تا أبد، این
دو خصم و قاتل یکدیگر
در کنار هم
هستند. وحتی دوست
و متحد
میباشند. که اساس
( قیومیّت ) و
سرپا بودن هر
چیزی، ولو برای
مدّتی کوتاه، ویا
طول یک عمر
نوعی
مأموریّت الهی
خود را دارند. که
موجود را زنده
در هر نوعی که
هست حفظ گردد. که
در هر (صورت نوعی)
مدام در تغییر،
همچنان یکسانی
اصلی و این
همانی قبلی
خود را دارد. و انسان
نیز خود را
همان طفل کودک
وجوان میداند.
درحالیکه هر
شصت سال عمر، پنجاه
بار تمام ذرّات
تن انسان عوض
میشود. چه رسد
که ماهیّت ذهنی
و روانی و ژنتیک
روحی هر کس
مدام تغییر مینماید.

و جالب
تر این دو
نیروی متحد
تحت کنترل عقل
واداره
بالاتر الهی
در فضای خالی
است ، که ما ظرف
موهوم برای هر
(مظروف بدون ظرف)
میگوئیم. بدون
کنترل یک عامل
قدرتمند عاقل بالاتر،
نمیتواند این
اتحاذ با
داشتن هدف تکاملی
را بوجود آورد.
که هستی مادی
ظاهرا درهم
وبرهم و خنثی
کننده نیروی یکدیگر
میباشند، تا یک
نیروی واحد و
معقول وکنترل شده
بوجود آورد، که
آنرا ژنتیک روحی
از اصل الهی
عاقل وهدف دار
میباشد .

برای امکان
تصوّر مثال
مظروف بدون
ظرف، و یا
تصوّر نیروهای
مثبت ومنفی، که
ضدّ یکدیگر
وخنثی کننده
هم میباشند، ولی
موقتا در
کنترل عوامل الهی
همچنان متحد
هستند. که در
مرگ طبیعی
یکدیگر را
خُنثی میکنند.
آنچه میماند
ژنتیک روحی هر
موجود چون
انسان، که
برای تولدات نوعی
بهتر بهشتی، یا
بدتر جهنّمی
جهان، برای
موجودیّت
مادی تن و ذهن
بعدی بهتر یا بدتر
میگردد. شاید
من در مثال
زیر برای
امکان تصوّر
مثبت ومنفی
بتوانم بگویم.
یکی دریافت
پولی از بانک،
که انسان فقیر
را ثروتمند
میکند، که ضمنا
همان مقدار و
بیشتر بدهکار
بانک خواهد بود
کخ باید بدهد. پس
وی هم ثروتمند
است و هم فقیر
است. ودر واقع انسان
بدهکار چون
گذشته خود میباشد.
و یا میتوان تصور
أمر وهمی نمود
که مانند توپی
آنرا بدو قسمت
موجود وغیر
موجود جدا از هم
نمود. که
دارای قسمت مثبت
موجود چون ثروتمند
دارای پول وام
گرفته از بانک
است. و قسمت دوم
نامرئی دیگر
این کره وهمی
باشد. که چون
دو قسمت بهم
متّصل گردند
نیست میشوند، و
به همان عدم
وجود قبلی
میرود. حال
اگر دارنده وام
و دارائی قسمت
مثبت وجود را
مصرف تحقیق
امکانات
بالقوّه
سرمایه گذاری
درست کند، میتواند
بعدا وام را
مسترد و سودی
نیز ببانک داده،
وخود نیز سود
بیشتری در جیب
برایش مانده باشد،
که شاید برای
سرمایه گذاری
جدید نیاز بوام
نباشد. ولی
اگر وام و
موجودی مثبت
را که در مورد موجودات
بخصوص انسان
که کرامات
بالفعل نوعی
او میگوئیم، که
وامی الهی
برای یک زندگی
بشری انسان
است. که آنرا
هزینه تفریح و
قمار و لذّت
جوئی کند، جز مجازات
کارمائی و زندان
سرنوشتی ندارد.
ولی سالک الهی
سرمایه کرامات
بالفعل وامانت
الهی خود را
صرف تحقّق
کرامات
بالقوّه در
اختیار خود
میکند، و آنرا
با تخلیه و
تحلیه وتجلیه
های الهی نیز
بالفعل کرده ،
که شایسته و ذخیره
آخرت و تولد
نوع فوق بشری
گردد، که هزاران
برابر عقل نوع
بشری میگوئیم.
پس در تولد
فوق بشری هفت
هزار سال بعد
با هزاران برابر
عقل و امکانات
نوع بشری، و
با آن تکنولوجی
آینده و شاید
عمر هزار ساله،
قدرت سیر
وسیاحت
کهکشان راه شیری
را داشته باشد.
آنگاه باز با
تحقّق کرامات بالقوّه
فوق بشری و
بالفعل کردن
آنها، خود را بمیلیون
ها برابر عقل بشری
رسانده ، که
تجلّیات الهی بالاتر
از عرش رحمان
تا رسیدن بعرش
ربّ برتر از رحمان،
چنان قدرتهای عقلی
و روانی و
احوال و
نیروهای الهی
دیگر که اکنون
نوع بشری و جز خداوند
خبر از آنها
ندارد خواهد رسید
.

امیدوارم
دو مثال من روشن
کننده دو جنبه
مثبت و منفی
دشمن هم ولی در
کنار هم، تحت
تدبیر یک قدرت
و مدیریّت و
عقل بالاتر
چون خداوند
میباشد. و مثالهائی
که (هیچ چیزی
را همه چیر )
کرده است. و
دارنده همه
چیز را نیز در
عدم سلوک الهی
بکلی بی چیز
مینماید. حیوانی
که فرشته الهی
میشوذد، و
فرشته الهی
چون ابلیس بعنوان
مثال سمبولیک
بقول پیامبر، که
تجسّم در
آخوند قشری
مذهبی فاسد
روان میباشد، که
هزاران سال
عبادات و تکاملات
انواع پیشین
خود را سوخت
هوس و عُقده ها
و تحکّم و ستم
بدیگران
میکند. گرچه
بشکم واطراف
شکم خود بهتر میرسد.
ولی سقوط از
بهشت نوع بشری
بدرّه های
حقارتهای
انواع نسخ ومسخ
و حتی فسخ ورسخ
ووسخ میرود. ثروتمندی
که با مرگ
بهیچ وعدم
ازهمه چیز رسیده
تا از نو ذرّه ذرّه
گدائی امکانات
از طبیعت های نوعی
خود کند و
اندوخته مجدد
کافی برای
تولد نوع بشری
بجهان بیابد. که
آنگاه شاید
دوچار سرپیچی
از یگانه
دستور خداوند
برای سلوک الهی
نشود. که باز
دوباره وحتی صد
باره
کارماهای
جهنم را تکرار
کذد. در حالیکه
اکنون سالکان
برخلاف این
مخالفان سلوک
در بهشتهای
عظیم تر انواع
فوق بشری و
عوالم ومقامات
الهی ویژه که
اولیا الهی دارند،
باز بفکر سپاس
خداوند و کسب
داده های
بیشتری عقلی از
الهامات
لدنّی
میباشند. که بقول
موسای پیامبر
همچنان فقیر بداده
های الهی میباشم.
گرچه خود بحدّ
نهائی میسّر
نوعی خود در کمال
رسیده بوده است
.  بعد
دانشمندان
دیگری معتقد
به (حالت
تورّمی) منشأ
بیگ بنگ و
پیدایشهستی
صحبت از
ترمودینامیک
و پیدایش و
آفرینش
میکنند، که
هرچه ظاهرا درست
باشد، حقیقت مکانیزم
و ذاتیّات الهی
آنها و حتی
ذات خود را
نیز نمیکنند. داستان
ماده و انرژی
یا عدم فنای ماده
در مقابل آن
بحث فلسفی
دیگری است که
ماده هستی
ثابت است. و
اگر هم کم شود،
زیرا ماده از
جهان ناسوت بجهان
ملکوت مانند
مرکز کهکشان و
حفره سیاه باز
میگردد. پس
درکلّ الهی و
أبدی هرچه هست،
چه ماده
ناسوتی یا
ماده ملکوتهای
الهی سراسر ثابت
هستند وتا خداوند
خدائی میکند. و
بالآخره اگر
همه باید بخداوند
بازگشت کنند. پس
گوئی ماده
ناسوت و حتی
جهان ملکوت و
هر چیزی بنام مظروف
بدون ظرف
ناسوتی در
جهان نخواهد بود.
که چون مکان
وفضا نیز در
أصل ظرف وهمی
بوده اند، و
اوهام انسان نیز
نیست هستند
معدوم میشوند.
که یا الهی
شده و حقایق
بهتری بجای
وقایع موقّت
خواهند شد، و یا
بقهقرای
کارمائی میروند
که حقایق وجود
و درجه (وجود
نوعی) چه رسد
بمعیارعقل و
احوال و افکار
دیگر، که انسان
و فرشتگان
الهی برتر دارند،
در حکم عدم
هستند. وحتی طول
عُمر سه روزه
پشه یا عُمر
تغییر یافته
هر چیزی أتمی،
برای طول عُمر
معنی نخواهد
داشت. گرچه
انصافا انسان
در طول عمر صد
ساله بارها
وجود بهتر یا
بدتری یافته است.
که همه چیز در
حکم فراموش شده
خواهد بود. و
اکنون زمان تنها
لحظه ای است، که
خود را بآینده
نیامده بهتر
یا بدتر
تکاملی یا قهقرائی
پرتاب میکند. دلش
خوش است که زنده
میباشد . چون فکر
میکند، و موفق
است چون لذّت میبرد.
که در واقع
چون خنده کودک
در یک سراشیبی
است، که خورسند
میباشد، و فکر
لزوم بازگشت ببلندی
قبلی نیست و
تا کی میتوان
همچنان در سرازیری
های لذّت جاهلانه
جست .

غیر از
نظریّات
نسبیّت أنشتن
و نظریه تورّمی
آلن گوت
آمریکائی، ودیگران
بفکر نظریّات اصلاحی
بیک بنگ
افتاده اند . که
دانشمند (
هاوکینگ) مفلوج
متوفّی دوسال پیش
که تنها مغز
او کار میکرد
و با کامپیوتر
با دیگران تماس
داشت. وی عامل سوم
بعد از زمان
ومکان میگوید .
که نمیتوان برای
بی نهایت
واقعیّت
داشته باشند. و
آغاز بیگ بنگ
را یا منکر
است، زیرا قبلا
و بطور أزلی بوده
، و یا در یک (
نقطه یگانه) و (
سنگولَر) ، که جز
توصیف آن در
وجود خداوند نمیتواند
مفهوم منطقی و
مفید ذهن انسان
محقّق داشته
باشد. و صحبت از
زمان موهوم
حیاتی و فرضی میشود
چه از بهشت یا أبدیّت
که اکنون نیز
غرق (جریان سیّاله
ای) حقیقت باشیم،
که میاتوانیم
خود را بشناسیم
یا در گذشته و خاطرات
هستیم، و یا در
آینده و
آرزوها و
تحقّق عُقده
ها میباشیم. و
همان زندگی
حیوانات در
چراگاه است. و
یا انسان غیر
سالک که آنقدر
بخودش سوزن
میزند، زیرا وقتی
که سوزن نمی
زند، احساس
لذّت میکند. داستان
احوال لذّت در
انسان که خود از
غرق آلودگی
های روان عقده
ای وحیوانی
است . که
سالکان در
ملکوت
میتوانند
تصوّر آسیب را
نمایند، و فایده
رنج و کوشش و
صبوری در درد
و ناراحتی را داشته
باشد. که منجر
بتکامل روح در
امکان
پاکسازی روان از
عُقده ها و
عقیده های نادرست
و حیوانی
میباشد .

بهتر
است اگر که بخواهم
گرفتار شکّ دائم
ذهن خود
نباشیم، علوم جدید
فیزیک و غیره
را خود مطالعه
دقیق کنیم، گرچه
شکّ برطرف شدنی
نیست و اتلاف
عُمر شده است. ولی
سالک با هفت سال
تجرید نفس
وروان و تخلیه
ذهن خود، هفت
هزار سال نیامده
را تکامل روحی
ونوعی
مینماید، که آنگاه
تمام قوانین
محکم هستی ناسوت
شبیه بازی
جادوگران و
خرافاتیان برای
عقل نوع فوق
بشری هزاران برابرعقل
بشری خواهد
بود. که اینک
نیز نظریّات
کودکانه و
انتزاع وهمی خود
را در کسب
علوم
دانشگاهی
خرافات وخنده
آور میدانیم. تنها
اشکال ما این است
که کلاسهای
بالاتر از دوره
دکترای
دانشگاه هنور
تشکیل نشده و
معلّمی ره رفته
ندارد. که در
نوع فوق بشری
کلاسهای برتر تکامل
روح برقرار خواهد
شد، که از
ولایت سلوکی
هفتم مهدوی 55
قرن دیگر
میگوئیم.

هاوکینگ
مثال جالبی
دارد، که فیلم
قطعات خورد
شده فنجان را اگر
بطور معکوس
روی پرده
سینما بیاریم ،
گوئی خورده
ریزهای فنجان
دوباره کنار
هم جمع شده و
فنجان اولیه
را تشکیل میدهد.
البته وجود مراتب
خورد شده ریزه
های أتمی
هستند، ولی
أصل هستی
اولیه از
خورده ریزه قبلی
بوجود نیامده،
که اگر آنرا
اراده خداوند نمدانیم،
مطلقا آنرا
توضیح عقلی و
مفهوم ذهن
بهانه گیر
انسان داده
ایم. وی
میگوید جهان مدام
در حال
انتروپی و بی
نظمی روز اول
است، که آنرا
خدنگ زمان هم گفته
اند . که در
جهان هرگز
تراکمات چیزی
ثابت ومعقول و
نهائی نمی
سازد. که تن
موجودات زنده کار
طبیعی أتمی نیست.
بلکه کار
مدبّر و کنترل
کننده دائم
جهان أتمی میباشئد.
که روح الهی
در ملکوتها میگوئیم.
ولی خداوند که
از انسان
نخواسته که
فکری برای بی نظمی
جهان کند، که نظمی
وجود ندارد که
چیزی ثابت
باشد. وهر بی
نظمی خود نظام
خاص خود را
دارد. و بقول
انشتن حتی قوانین
فیزیکی خاص
خود را دارند. که
ما حتی از
قوانین فیزیک
آینده ای دور
دست نوع فوق
بشری آگاهی
نداریم. که حای
برتر از قوانین
فیزیک جهان کهکشانهای
درشت باشد.

اصولا
وقتی انسان
متفکّر از تغییرات
محسوس در ماده
أتمی ناسوت
میگوید بی خبر
از تغییرات
حاصل در ذهن و
روان و بخصوص
در ژنتیک روحی
میباشد. زیرا
سرگرم دور خود
گشتن حرکات
ذهنی است، که
نمیداند در
شکل مشخِص و
ثابتی ولو لحظه
ای توقف کند. تا
بتواند آنرا
توصیف و ترسیم
نماید چه رسد
که نظریّه ای
تازه ارائه
بدهد. هاوکینگ
پس از پایان
حرکت پرتاب
شده های بیگ بنگ
میگوید
بالعکس راه معکو.
س را بکار
میگیرد. که خاصیّت
ترمودینامیک
میباشد، انقباض
پس از انبساط. یا
همان عبارت
عرفانی تکرار
گذشته ها در
آینده ها برای
تجدید و فرصت
تازه برای
حصول نتیجه
تکامل روح. که
کسی نمیتواند
بتکامل روانی
خود بپردازد و
سلوک الهی
نکرده باشد. زیرا
روح همیشه
زنده است، گرچه
در هر نوع
تولدی صفات جدید
پیدا میکند، که
همان شخص قبلی
است، ولی موجودی
دیگر مانند طفل
بزرگ شده که
همان طفل است و
همان وجود جدید
را دارد.

برای انسان
که میخواهد
بسرعت نتیجه و
حاصلی داشته باشد،
تنها از
امکانات بالفعل
بشری خود میتواند
استفاده . کند
پس قیامت و
پایان فرصت
حیات و تفکّر
وتکامل انسان
در وقت مرگ
طبیعی و نوعی است.
ولی فطرت
همیشه زنده
روح انسان، همان
موجود که
لاجرم بدون اراده
خود در نطفه
یک تولد جدید
و نوع بهتر یا
بدتر تازه در
رحم مادری
قرار میگیرد. که
از صفات
بالفعل و
بالقوّه در تن
وذهن وروان و
احوال باراده
خود او نیست. همان
است که
امکانات نوعی
بوی تحمیل
میکند. چه بخورد
و چه کاری
بکند. و این
استثنای عقل
انسان بشری در
فصول آخر نوع
بشری است. که میخواهد
با نیروی عقل وعشق
و صبوری و
اراده با کمک
وهدایت هر
لحظه مدبّران
الهی و پیر کامل،
هر شبی را ره صد
ساله دیگران برود
و هفت هزار
سال نیامده را
اکنون شرایط لازم
آنرا تا حدّ
کفایت و شرط کافی
از نظر داوری
الهی پیدا کند.
آنگاه شایسته
شهود نور قائم
و عرش رحمان و
تولد در نوع فوق
بشری در ولایت
سلوکی هفتم
مهدوی، با هزاران
برابر عقل و
توانهای حیاتی
نوع بشری
خواهد بود، که
باز هر شبی را
بیش از صد سال ره
روی کند، که بنور
ربّ رحمان
وحتی عرش ربّ
برتر از رحمان
و میلیونها
برابر عقل نوع
بشری را بیابد.
و چهار صد هزار
سال بعد که بهشت
سوم عرشی او است
بجهان نوع
بالاتر از نوع
فوق بشری
بجهان در کره زمین
یا کرات دیگر
متولد گردد. که
تنها خداوند
میداند چه عقل
و کرامات و قدرتها
و موجودیّت
الهی و
الوهیّتی خواهد
داشت .

داستان
علمی جالب قمر
مصنوعی کُب که
در حال بررسی
اشعه کیهانی
ملیاردها سال پیش
میباشد. که
سال 1990 آغاز
گردیده است. ده
ها سال دیگر
لازم است که مطالعات
علمی و عکسهای
دوربین هابل و
آثار کُب منجر
بنظریّات
جدیدی باشد. که
خواه نا خواه
دلائل عصر جدیدی
برای وجود
خداوند و
مکانیزم و
ذاتیّات طبیعی
هستی خواهد بود.
کاری که هشت هزار
سال پیش عرفای
رسیده بالهامات
لدنّی شهودی خود،
چون کیومرث
آدم نخستین
پیامبر اولی
العزم در شش ولایت
سلوکی اولی
العزم های بعدی
تا محمد، که 55
قرن دیگر نیز
نوبت مهدی
موعود محمد و
سوشیانس سوم زردشت
میرسد، که ولایت
هفتم نور ربّ
رحمان و شهود هشتم
انوار عرش ربّ
برتر از رحمان
را کشف نماید. و
سالکان نوع فوق
بشری با خود
را نیز بهمان
سطوح شهود و
عقلهای الهی
برساند. آنگاه
جهان بینی فوق
بشری قابل
قیاس با جهان بینی
نوع بشری نیست.
همان گونه که هیچ
شباهتی بین
جهان بینی
میمون چه رسد بمور
و ملخ نمیباشد.

پس بجای
آب در هاون
کوبیدن و در خلاء
بخواهیم راه برویم،
و در پوچی و
نِهلیزم جهان
وَهم واقعی برای
خود بسازیم، که
بی شباهت بجهان
بینی میمون
نخواهد بود. پس
بهتر است با سلوک
الهی با ولیّ
الهی و بمعرفی
خداوند، در
یگانه دین
سلوکی خداوند،
که شش کلاس
تربیتی را
دارد، خود نیز
بمراتب شهودی
و تولدات
بهشتی خویش
برسیم. که حتی
با مرگ قبل از
مرگ سلوکی
بشهود نور
قائم و پایان
دوره حیات نوع
بشری برسیم . پس
نظریّه سلوک الهی
و تکامل روان
بشری و کسب
عقل الهی مربی
و الهامات
الهی خود، میتوان
جواب گوی
هزاران برابر پرسشهای
فیزیکی و
طبیعی وعلمی و
فلسفی باشد. که
بقول محمد این
ارزش را دارد،
که آزمایش
سلوکی کنیم. تا
هر قدر از
آینده را زودتر
ببینیم گوئی
فرشته ای الهی
میشویم.

M261

رابطه
علوم مادی با
ملکوتهای
الهی

بدون تردید
(علوم مادی)
فیزیکی و
مادیّات
کنونی محصول
طبیعی و الهی
نسلهای بسیار
طولانی از موجودات
حیاتی رسیده
بنوع بشری
میباشد. که هر
روز بهتر از
روز قبل و هر
عصر وزمانی
هزاران برابر
پیشرفتهای
عصور قبلی
میباشد. در
حالیکه
همچنان سطوح
علمی دیگری که
میلیونها
برابر
پیشرفتهای کنونی
بشر در علوم
مادی، در
آینده های
بسیار دور
انواع فوق
بشری خود را
در پیش دارد. گوئی
انسان کودکی
است که
میخواهد از
اختراعات
واکتشافات
خود در هستی
وصفات الهی
آینده خود را
هم اکنون
بداند. لذا
همین سطح علم
وعقل کنونی، که
انسان را نیز
بفضا وکرات
دیگر رسانده، باید
سخت مورد
احترام و
ارزشمندی
بوده باشد. زیرا
اساس و سکّوی
جهش و پرواز
به آینده های
برتر همین سطح
علوم فیزیکی
کنونی میباشد.
و این سطح
علمی کنونی نوع
بشری گل
سرسَبد
پیشرفتهای عقلی
و علمی و
حیاتی نوع
بشری میباشد، که
مطلقا تحت
کنترل و هدایت
و تدبیر مراتب
الهی نا
شناخته ما میباشد.
که خواه نا
خواه با هر
سختی ومشکلات
دائم آن نوع
بشری بسوی
توفیق تعالی بیشتر
و رسیدن در
تربیت سلوکی بسطح
(لقای عقل و
کمال) ربّ
النوع والگوی
میسّرنوع خود
(قائم روح القدس)
و حقایق برتر
پیش میرود. پس
احترام و ارزش
علوم مادی
قابل توجّه
انسان باید
باشد. و تحقیر
علوم مادی و
دست کم گرفتن
آینده های
بسیار عظیم و
عجیب عقل و
علوم نوع بشری
و انواع فوق
بشری در پیش
خواهد بود، تا
بفرض محال
انسان بشری با
تکامل روحی
وکسب (
تجلّیات
شهودی) بلقای
مراتب الهی
بالاتر وکسب کمالات
عقلی و علمی، چه
رسد بسطوح عقلی
و تربیتهای
الهی بالاتر، بفرض
محال بخداوند
الله ربّ
الأرباب أهورمزدا
در شهود وکسب
کمالات و (این
همانی الوهیّت)
او برسد.

ولی
تنها عیب و
نقص علم مادی
و اکادمیک این
است که
نمیتواند در هیچ
زمانی حرف آخر
را بزند، که حرف
برتر از آن
وجود نداشته
باشد. و این
خود حُسنی در
کسب تکامل
علوم و پیشرفت
نوعی نوع بشری
میباشد. که بداند
همچنان بتحقیقات
و کسب کمالات
علمی و ذهنی و
روحی بیشتر
پیش برود. و
هیچ گاه
نتواند حرف
آخر را بزند
که پایان
تکامل بوده
باشد. ولی برای
گذران درست
زندگی باید
رعایت
هرپیشرفت
وقواعد وقوانین
علوم مادی را چه
قوانین
فیزیکی ویا شرایط
حیاتی و
اجتماعی را
بنماید.

تنها
راه رسیدن
بپشرفت حقیقی علم،
همان پیشنهاد
خداوند
بوسیله أنبیا واولیای
عارف تجلّیات الهی
میباشد. که انسانها
هر یک بنوبه
خود پاکسازی
عقده های روانی
و مراتب چهالت
و توحّش پیشین
خود را بنماید.
که شاید پس از (
تخلیه) روان خود
از صفات کنونی
وحیوانی نوع
بشری و کسب (تحلیه)
صفات اولیای
الهی مربّی
خود، و کسب اخلاق
و عادات و
درجاتی از الوهیّت
و آینده های
فرشته گونه نیامده
بوجود، آنگاه تنها
در سلوک الهی هر
یک از ولایتهای
سلوکی ششگانه نوع
بشری، بتواند
به( تجلیه)های
انوار
سمبولیک شناخت
و لقای مراتب الهی
وکسب این
همانی
الوهیّت مدبّر
خود برسد. که هر
یک گوئی نوعی
با ظرافتی
برتر ودرجه اُلوهیّت
بیشتر شاهدان
میباشد. که روح
وروان و عقل
وادراک انسان
سالک راه خدا،
هرچه بیشتر از
حیوانیّت و
جهالت و فساد
دور تر بشود، و
قدمی بسوی خدا
و آینده روح خود
انسان پیش برود،
که به سطوح الهی
تر و حقایق و
تمدّن و شایستگی
تولدات آینده
در نوع فوق بشری
فرشته گونه
برسد. این است
که ما نیز پس
از عبور از
جهالت های حیوانی
و دوره طفولیّت
و جوانی نوع
بشری خود، سر از
دنیای علوم ابتدائی
مدارس و کتاب
ها درآورده، آنگاه
میتواند
حقیقت تلخی را
متوجّه شود، که
هرچه بیشتر بفهمیم،
بیشتر کم فهمی
و بد فهمی و
درجاتی نافهمی
داریم. و تازه میفهمیم
که چیزی هم
نمی فهمیم ونمیبدانیم.
و همچنان باید
از پلّه های
علوم مادی فیریکی
خود را بالا بکشیم،
تا شاید بعلوم
میتافیزیکی و الهی
نیز شایسته آموزش
های آن گردیم. تا
آنجا خداوند و
طبیعت حیات
برای هرکس
امکانات و
(کرامات بالفعل)
نوع بشری و
(امکانات بالقوّه)
در نطفه روحی
هر کس بعنوان
نعمت و داده
الهی هست. و
برای پرورش و
تحقّق و
بالفعل کردن امکانات
بالقوّه، که مورد
نیاز تولد بهتر
روح ما در
آینده پس از مرگ
بشری ضرورت
دارد، تا
شایسته کسب صفات
ومقامات الهی
بشویم. که
ببهبود عقلی
وعلمی، چه رسد
بروانی و روحی
میرسد. و تنها بپیشنهاد
و دستور
خداوند از
طریق سلوک الهی
و طریقتهای
اصلاح عملی
(روان درمانی)
اولیای الهی خود،
میتواند موجودیّت
و حیات حیوانی
نوع بشری ما
را یکایک، و
پس از دوره نسبتا
کوتاه هفت ساله
عزلت سلوک
الهی، شایسته
شهود وکسب تجلّیات
الهی برساند، که
تنها مدرک
الهی برای
توفیق سلوکی و
تکامل عقلی و شایستگی
روحی برای
تولد نوع فوق بشری
با هزاران برابر
عقل وعلم نوع
بشری میباشد.

ما در
این مقاله
رابطه علوم فیزیکی
و مادی و از سطوح
بالای علوم
بشری در فیزیک،
و شناخت جهان
أتم و حتی عوالم
(ما دون و
ریزتر از أتم) بتوان
بیشتر از رابطه
و ارتباط و
اتّصال دائم
علوم مادی
فیزیکی با علوم
متافیزیکی و سلوک
الهی صحبت
کرده باشیم، که
خود جهانی
مناسب تحقیق
بیشتر برای همگان
میباشد. و برای
تفکیک سطوح بررسی
عقلی و علمی خود
از هستی، که
مناسب قدرت درک
ذهن بشری ما
بوده باشد. و
هرچه بیشتر در
کمیّت و
کیفیّـت در شناخت
خود و جهان و هستی،
ناچاریم وحدت
وجود تمام
هستی را تفکیک
سطوح مراتب وجود
را بنمائیم. کاری
که گذشتگان
ودانشمندان
الهی نیز چنین
کرده اند. ما نیز
با استفاده از
پیشرفت نسبی علوم،
برحسب پیشرفت
پاکسازی
روانی این
نویسنده، در سطوح
زیر تقسیم
مینمائیم. که البته
قابل توسعه واصلاح
و تسریع
خوانندگان و
آیندگان
میباشد. ولی برای
خواننده گرامی
این مقاله و بررسی
های عرفانی و
سلوک الهی
عرفای الهی تاریخ
بشر، طبقه
بندی زیر کمک
زیادی بتفاهم
انسانها با یکدیگر
مینماید. که
هم فکر و هم
حال و در هر
سطح عقل و روحی
بوده ، که خدمت
بجمع وخودمان
نیز کرده باشیم.

جهان
مادی محسوس را
( ناسوت) گفته
اند ومیگوئیم
که از قدیم
مطرح بوده است
. زیرا ناسوت
جهان اتمی و
محسوس وملموس ما،
و جایگاه ناس
یا مردم حیوان
ناطق بشری میباشد.
و الاّ
حیوانات وگیاهان
و جمادات هر
یک عوالم خاص
خود را دارند،
و مشمول طبقه بندی
ناسوتی
نمیباشند. درحالیکه
در عرفان و
تصوّف
وولایتهای سلوکی
ششگانه نوع بشری،
بخصوص در ولایت
ششم مصطفوی
محمد، که أشرف
مخلوقات را اکنون
تشکیل میدهند،
وتا 55 قرن دیگر
که نوع فوق بشری
فرشته گونه در
جهان پیدا شود
و عمومیّت وأکثریّت
پیدا کنند، آنگاه
سطح عرفانی
ولایت برتر هفتم
اصطلاحا
ولایت مهدوی، و
سوشیانس سوم زردشت
و فارقلیط دوم
مسیح، آنگاه
بسطح شرافت
مندی بالاتر
نوع فوق بشری
فرشته گونه
خواهیم رسید. که
تنها متولدین نوع
فوق بشری همین
ارواح
انسانهای نوع بشری
کنونی خواهند بود،
که توانسته بودند
خود را بایدآل
کمال ربّ النوع
خود شهود ششم نور
قائم برسانند.
شهودی که در
ولایت سلوکی محمدی،
ونه منظور دین
رسمی اسلام در
همه مذاهب قشری
آن، أعمّ از
سنّی و شیعه
ویا بهر نام دیگر،
میتوان چنین توفیق
لقای قائم را یافت.
که مورد بحث دائم
تمام نوشته
های این
نویسنده میباشد.
و انبیا واولیای
الهی نیز
مستقیم و غیر
مستقیم، هریک مناسب
سطح عقل مردمان
زمان خود گفته
اند. کاملان شاهد
نور قائم، پس از
مرگ طبیعی، هفت
هزار سال (
بهشت سوم انتظار
عرش رحمان) را دارند
تا آنگاه از
والدین فوق
بشری خود
متولد چهان گردند،
و خود را نیز
بشهود برتر
وهفتم ( نور
ربّ رحمان )
برسانند وحتی بسطح
عرش ربّ برتر از
رحمان برسند، و
از چهار صد هزار
سال بهشت سوم عرشی
خود استفاده کنند.
که باز در نوع بالاتر
از نوع فوق بشری
بجهان متولد گردند.
و تا أبد این ارباب
نوع و انواع فوق
بشری و عقلهای
الهی، و
بموازات آن
علوم و اخلاق
و تمدّن آنها
بیشتر وبهتر میشود.
و این توفیق اکنون
برای ما با
پیوستن بیک
ولیّ الهی بمعرفی
خداوند در رؤیا
است. که پس از پیمان
سلوکی مراتب تخلیه
وتحلیه تا تجلیه
های الهی هفتگانه
را کسب نمائیم.
که هر شهود
بشری در یک
ولایت سلوکی و
در یک تولد بهتر
نوع بشری
امکان کسب
سلوکی آن
میباشد. و
تنها بهدایت
مربّیان الهی زنده
امکان کسب
شهود برتری
میباشد. که هر
یک حجّ عمره
ای و شهود ششم قائم
حجّ أکبر
میباشد. ونه حجّ
کعبه واورشلیم
و استخر و کوه کرمل
. شهود هفتم
عرش رحمان در نهایت
سلوک ولایت مصطفوی،
وپس از ( تولد دوم
الهی) شاهد
قائم پس از (مرگ
قبل از مرگ)
میباشد. که با
مقامی پیامبرگونه
ولایت خود، برای
بر چند سالک احتمالی
خود پادشاهی الهی
مینماید. ولی امروزه
غیر سالکان مخالف
هدف ولایت های
سلوکی، بخصوص قشری
های مذهبی تمامی
ادیان اسمی پس
از مرگ دوچار کارماهای
جهنم تولدات نوعی
در جهان میشوند.
ودر نسخ بدتر
بشری و یا مسخ حیوانی
وحتی در فسخ و
گندیدگی
گیاهی ویا بیشتر،
که تا چقدر
بجای پاکسازی روان
از فساد وگناه
وعقده های خود
را فزونی داده
باشند.

این غیر سالکان
دارای امکانات
بالفعل و
بالقوّه
ومخالف سلوک الهی،
همان ناسیان (عهد
اِلَست ) تولد پیشین
خود هستند، که
در یک ولایت سلوکی
بشهود نهائی خود
رسیده بوده و
بشهود نور تجلّی
آخر خود با
سوگند، متعهّد
میشوند که در تولد
فصل نوع بشری
بعدی با تجسّم
انسانی همان
نور شهودی آخر
خود، با یک
ولیّ الهی بمعرفی
خداوند، پیمان
تسلیم بیک
دوره سلوکی
لبّیک گویان، مطیع
اجرای دستورات
پاکسازی روان کنند.
که تنها عبادت
مقبول الهی آنان
میباشد. اینان
ناسوتی و
ناسیان عهد
الست خود بقول
محمد، فراموش کنندگان
خدای خود
میباشند، که اکنون
باید بسطح تجلّی
و مقام شهودی نور
الهی بالاتر
برسند. تا پس
از شهود قائم
شایسته تولد نوع
فوق بشری هفت هزارسال
بعد گردند. که هزاران
برابر عقل و
کرامات بالفعل
و بالقوّه نوع
بشری بیشتر
خواهند داشت، و
مورد رابطه مستقیم
وبالاتری با مدبّران
الهی قرار میگیرند.
زیرا قدرت ذهن
وروانی نوع
بشری، بسیار مسائل
حیاتی را با این
عقل لنگ لنگان
خود نمیتواند
موفق گردد. مگر
باز با تزکیه نفس
عمیق تر که
پاکسازی عمیق
تر روان در
نوع فوق بشری
و با عقل بیشتر
میسّر خواهد
شد . زیرا هیچ
گاه هیچ روانی
جز روح
الأرواح خداوند
الله مطلق پاکی
مطلقذات ندارد.
و مراتب انواع
فوق بشری برای
پاکسازی عمیق
تر با عقل وعلم
بیشتر میباشند.

تا اینجا
ما ار ناسوت گفتیم
که قبل ار ناسیوت
و قبل از
پیدایش انسان
آنرا (جهان ماسوتی)
میگوئیم، که از
حفره سیاه کهکشانها
از ماده بسیار
سنگین تر و
حتی بدون نور محسوس
ما میباشد. و
در علم فیزیک أتمی
اسامی خاصی
دارد. سیّاله وجود
واصل ماده (
تحت أثیری) میباشد.
نام ماسوت را
از ماده ماس Mass
که در فیزیک أتمی
آنرا سازنده عناصر
أتمی میدانند
میگوئیم ، که
شاید هم بتوان
ماهیّت ماده تحت
اثیری را همان
ماده أصلی
عوالم الهی وملکوتی
وجبروتی الهی
دانست. که مدام
ماده أتمی
حفره سیاه، گوئی
دروازه جهان
ملکوت بوده باشد.
و تا حدودی دانش
فیزیک أتمی
آنرا شناسائی
کرده که گوئی ماده
اولیه تحت
أثیری بازگشت بجهان
ملکوتی داخل حفره
سیاه را میباشد
.

اما
جهان وجودی
سوم میگوئیم
که در تفکیک
ما ملکوت
میباشد. که پس
از بی نهایت انواع
و عوالم ماسوتی
و تحت أثیری و
جهان ناسوتی
در فراوان صورتهای
نوعی جمادی و
گیاهی و
حیوانی و فصول
فراوان نوع
بشری، که اینک
ما در این مرحله
موجودیّت طبیعی
هستیم. و سالکان
با مرگ ارادی قبل
از مرگ، برای شهود
ششم نور قائم
روح آنان از
جهان نوع بشری
وناسوتی
بیرون برده، جان
بشری را داده که
بجانان الهی نور
قائم رسیده
باشد. و تنها
برخی از شاهدان
نور قائم بخلق
پیامبرگونه بازمیگردند
که تولد دوم و
الهی آنان میباشد.
ولی اکثرا با همان
مرگ ارادی قبل
از مرگ خود، برای
شش هزار سال بهشت
سوم انتظارعرش
رحمان میروند،
که تولد نوع فوق
بشری را بیابند.
چه در این کره زمین
یا کرات دیگر. و
جهان انتظار
عرش رحمان در
ملکوت الهی است.
که ( جبروت ) سطح نخستین
آن( مکان لا
مکان) ربّ النوع
قائم بوده و شهود
هفتم عرش ربّ رحمان
جبروت دوم، مکان
لا مکان رّب أعلای
رحمان میباشد.
که مهدی موعود
و کاملان مهدوی
آینده شاهدان
نور ربّ أعلای
رحمان، با
رسیدن بعرش ربّ
برتر از رحمان
بمرز جبروت سوم
و چهار صد
هزار سال بهشت
سوم انتظار عرشی
خود را دارند. و
تا خداوند
الله در مطلق نهایت
أبدیّت، همچنان
بی نهایت ارباب
نوع و تجلّیات
الهی بالاتر از
ربّ رحمان و
جبروت ها در
پیش هستند. که تمامی
ارواح موجودات
حتی روح هر
أتم و گیاه وحیوان
وبشری زمانی
لاجرم بعرش رحمان
وبالاتر تا
خداوند الله خواهند
رسید. ولو بقیمت
تکرار مکرر
کارماهای
زندگی های
نوعی جهنّم جهان
باشد. که اگر میلیونها
سال نیز طول بکشد،
عاقبت همه
موجودات در روح
باید فرمان کن
فیکون نوع
بشری را در شهود
قائم انجام بدهند.
که در أبدیّت مطلق
بفرض محال
بخداوند الله برسند.
(لاهوت) نام عالم
الهی خداوند(
أهو) یعنی این
هنور خداوند
(هو) نمی باشد. و
همان لفظ أهو
در أهورمزدا
است، که قریش
زردشتی الأصل(
الله ) گفت و
یهودیان اِلوهیم
یا اِلاه
میگویند. اسامی
مختلف در ملل وولایتهای
متوالی
یکدیگر فرق میکنند.
و محقّق طالب لقای
الهی نباید
خود را گرفتار
اسامی و
مفاهیم محدود
کند.

پس
جبروتهای بی
نهایت که مکان
لامکان یا
جهان غیر
ناسوتی و غیر
أتمی ارباب نوع
آینده برتر
الهی بوده و
عاقبت بفرض
محال یک روح
وهر روحی باید
بلاهوت مکان لا
مکان خداوند
الله برسد. و
شاهدان
تجلّیات و
ارباب نوع
الهی خود نیر(
این همانی)
الوهیّت و
تقدّس و
کرامات
تجلّیات الله
را پیدا می
کنند، و گرچه هنور
بخداوند هو بیرون
از هستی ها در
هاهوت عمّاء
رسیده نشده است.
که الله خود نخستین
مخلوق و
صادراوّل الهی
خداوند هو میباشد.
و ما جهان فرضی
خداوند هو را هاهوت
میگوئیم. که
همچنان با ضمیر
سوم شخص غایب،
بخداوند
نادیدنی هو اشاره
از دور میشود. و
این تفکیک عوالم
الهی را برای رسیدن
بمرز توقّف
برای فرض
احتمالات
ذهنی انسان از
عوالم الهی بالاتر
میباشد. که پیامبر
هاهوت را عالم
( عمّاء) و
تاریکی و نا
بینائی میخواند.
ویا همان جهان
( الخارج و
الباطن)هستی
ها است. که در
جهان (عدم ما
سواه) نیز میگوئیم.

تا اینجا
طبقات عوالم وجودی
را مطرح کردیم.
ودر سلوک الهی
و فلسفه
عرفانی و
تصوّف ایرانی وولایت
سلوکی محمدی
بیشتر از امور
ناسوت بشری
برای تخلیه روان
خود از صفات بشری
صحبت میشود. سپس
در مرحله
تحلیه بصفات
الهی پیر کامل
مربّی الهی
خود بمعرفی
خداوند از عوالم
ملکوت صحبت میشود.
و چون سالک شاهد
ربّ النوع
قائم شهود ششم
شد، روح کقدّس
شده سالک، وارد
جبروت اول از
عوالم الهی
شده که معراج
او میباشد. و
از این پس مستقیما
و بطور لدنّی
از مراتب الهی
برتر خود، هر فکر
و دانش و
امکان هر عمل
و داشتن اخلاق
الهی را آموزش
میگیرد، تا نوبت
تولد روح در نوع
فوق بشری برسد
که مربّی الهی
مهدوی یک روح
نوع فوق بشری
را تربیت برای
اخلاق و صفات
و عقل و علم
الهی تر
بنماید .

وما اینک
با بررسی
پیشرفتهای
علمی مادی
أتمی ناسوت، میخواهیم
خواننده گرامی
را بآنچه از جهان
ملکوت و شهودی
خود رسیده ایم
آشنا نمائیم، که
آرزوی توفیق
خواننده
گرامی را
میکنیم. و نمی
توانیم بصورت
علمی از
پیشرفت های
علوم مادی بحث
نمائیم. که لشکریانی
از متفکّرین
درجه اول
گذشتگان چون نیوتون
و یا معاصرین
چون أنشتن
گفته و هزاران
زنده آنان در
آزمایشگاه
های خود، در
حال بررسی و
نوشتن تجارب ونظریّات
خود تلاش
میکنند. ولی ما
اینک تنها
بصورت گذران
از آنچه
پیشرفتهای علمی
أتمی و مادی
آگاه شده ایم،
تنها در رابطه
با فلسفه الهی
سلوک تجلّیات الهی
و شهود
الگوهای کمال
آینده های
تکاملی برتر
مطرح نمائیم. باشد
که خواننده
بجای مطالعه
هزاران کتاب
با مطالعه این
مقاله اکتفا
نمایند، که آشنا
و طرفدار
فلسفه زندگی الهی
سلوک و لزوم کسب
تجلّیات
شهودی گردد.

فراموش
نکنیم که با هر
سطح آشنائی
علمی و أتمی
دوچار اعتقاد
فریب خورده
فلسفه های
جاهلانه مادی
نشویم، که در بهترین
گفته های آن، باز
نادرستی موج میزند.
که حدّ اقل ما
را از شانس پیشرفت
و احتمال کسب سطوح
باز برتر از أتم
و ماده در سلوک
الهی محروم
مینماید. و
بجای تعالی و
معراج های
بالاتر
گرفتار سقوط مقام
روحی خودمان در
کارماهای
جهنّمی
تولدات انواع
تحت بشری شویم،
که تکرار مکرر
زندگی های
نوعی گذشته ها
را در آینده
ها بنمائیم. و
یا نتایج
ظاهرا درست (
واقعی) بگیریم،
و در مرحله
پیشرفت
(حقیقی) بودن
درعقل و علم
آنها را باطل
و نا درست
بیابیم. برای
مثال وقتی
جهان( ما دون
أتم)  را  عقلا  نگاه
هرچی
بیبشتر  افراد
بکمالات  الهی  رسیدند
جامعه
آنها نیز
شایسته
پیشذ

عنوان انرژی
دادند، همان را
سازنده هستی
دانستند، پس
انرژی را
تعریف خداوند
دانستند. که أنبیا
و دیگران از
خداوند گفته
اند که حتی خالق
إنرژی میباشد.
و حتی متقکّران
عرفانی
خداوند را
توصیف ماهوی
از(ماده عقل)
سازنده هستی
گفتند و مبدأ
آفرینش دانستند.
زیرا انسان
طبیعتا نمیتواند
چیزی را واقعی
وموجود بداند،
مگر اینکه
تصوّری ذهنی
از آن پیدا کند.
و بنحوی شکل و
صورت مادی
مانندی به آن
بدهد. ولو تصوّرات
انسان یک انتزاع
ذهنی و خود
ساخته میباشد.
که هرکس مناسب
پیشرفت عقلی
وعلمی خود شکل
و نامی هم
برای آن داده
است. و چون (ربّ
الأرباب) خالق
مراتب رب ّهای
پائین تر، ویا
(روح الأرواح)
منبع نخستین
ارواح تمامی موجودات
زنده هستی، و
یا (نور
الأنوار) منبع
پرتو دهنده
أصلی أزلی
أبدی به دیگر
انوار شهودی
وعقلی کاملان
الهی همه سطوح
نوع بشری و
فوق بشری بوده
باشد. پس( الله
)عربی شده قوم قریش
از نام ( أهو)ی زردشتی
می باشد. که الله
یعنی این مقام
الهی هنوز( هو)
خداوند بالاتر
بیرون از هر
گونه عوالم
هستی ها
میباشد. و
الله أهو را صادر
اول و آفریده شده
خداوند ( هو یا او)
بیرون هستی ها
در عمّاء
میباشد.

تا اینجا
مقدمّه ای را مطرح
کردیم بنکات
مرتبط بامور
الهی و سلوکی
برسیم که ذیلا
مطرح میکنیم. که
باز گفته های
ما حرف آخر و قطعی
نمیباشد. و
حتی اموری
هستند که نوشتنی
و محدود شده
عقلی و أدبی
نمیتواند
باشند. تا خداوند
بهر یک از
طالبان سلوک
الهی چگونه
آنان را تفهیم
از حقایق برتر
مناسب عقل ودرک
هر کس بنماید. إنرژی
سازنده أتم را
ذات هستی و جوهری
خالق هستی ها
میگویند. که اگر
خالق سطوح
ناسوت مفهوم
عقل نوع بشری
باشد، جوهری
مادی نیست که
جوهری روحی
میباشد. زیرا
(روح ) نا مرئی
موجود زنده
أصل حقیقی آن
موجود است، و
نه تن و صفات
مادی و نوعی
آن. که مدام
ماهیّت مادی
متغیّر بوده و
مرگ و زوال
دارد. وما (
جوهر روحی را ژنتیک
روحی) میگوئیم.
که پس از مرگ
تن موجود بشری
همچنان بیرون از
جهان ناسوت
مادی در عوالم
الهی ملکوتی
زنده میباشد. و
آماده تولد
مجدد بهتر یا بد
تر در جهان
ناسوت میباشد.
در تولد نوع فوق
بشری فرشته
گونه هفت هزار
سال بعد، و یا تولد
در نسخ ومسخ حقیر
تر حیوانی در
کارماها و
مجرم شدن های مجدد
بجهان جهنّمی
ناسوت نماید، که
تکرار گذشته
ها را در
آینده های بسیار
طولانی نماید.
تا باز به
همین سطح نوع بشری
کنونی خود برسد
که شاید آنگاه
تنها خواسته
خداوند در
فرمان کن فیکون
از أزل تا أبد
را انجام بدهد.
که بشهود و
کمالات ربّ النوع
بشری قائم روح
القدس و روح
الأمین برسد. زیرا
شهود قائم تنها
مدرک پذیرش یک
روح برای تولد
در نوع فوق بشری
هفت هزار سال بعد
در عصر ولایت مهدوی
می باشد.

در واقع
انواع
موجودات
دنباله
یکدیگر در تغییرات
أتمی و نوعی
جمادی وگیاهی و
حیوانی و بشری
بوده اند. و
خود عوالم آتمی
دنباله
تکاملات
انواع أثیری
قبل أتمی، و حتی
نماینده و
نتیجه تکامل
ذات روحی
انواع تحت أثیری
پائین تر
میباشند که بفرض
محال بمبدأ
نخستین
پیدایش یک روح
در نطفه أزلی،
که شبنم جدا شده
از اقیانوس بی
کران روح
الارواح الله
میگوئیم. پس
نوع بشری کنونی
خود مقدمه ای
ضروری برای تکاملات
نوعی برتر
بعدی در آینده
ها میباشد. که بفرض
محال بنهایت
کمالات
خواسته خداوند
در فرمان کن
فیکون، یعنی
مدام شدن و
صیرورت و تکامل،
و کسب
اینهمانی
الگوهای
تکاملی در
ارباب نوع برسیم.
که بازگشت همه
موجودات
بخداوند را
گفته اند. زیرا
همه موجودات
أتمی و گیاهی
و حیوانی و فراوان
فصول نوع بشری
باید بدون استثنا
بنوع فوق بشری
و فراوان
انواع فوق
بشری و کسب
این همانی
کمالات الهی
ارباب نوع
بالاتر برسند
که خواهند رسید.
ولو بقیمت تکرار
مکرر کارماها
و جهنّم های
زندگی این
جهانی در
صورتهای نوعی
باشد.

پس ماده
امتداد گذشته
های قبل مادی
أتمی، و خود
نیز نطفه
آینده های
نوعی فوق بشری
فرشته گونه
والهی میباشد.
یعنی (سیّاله
وجود) و جریان
وجود چون آب رودخانه
میباشد که قطع
نمیشود و لحظه
ای نیز توقّف
ندارد. و حتی
تکرار همان
لحظه را ندارد،
که اگر از نظر
ما تکرار شد، همان
وضع قبلی نیست.
بلکه همراه با
تغییراتی
مثبت یا منفی
تکرار شده است.
که مرغ از تخم
است ونه از
مرغ قبلی. که
هر موجودی
تکرار گذشته
خود نمیباشد، که
وضع جدیبدی
دارد. که تغییرات
تکاملی ویا قهقرائی
یافته اند. که در
فلسفه عرفان
هندوان از (
چرخ سامسارا)
و یا ( مدار دور خود)
گردیدن
میگویند. تکامل
عقلی وعلمی
نوع بشری نیز قسمتی
از شناخت
مرحله تکامل
عقلی و علمی
نوع بشری، نیز
قسمتی از شناخت
مرحله ای علمی
نوع بشری
میباشد. که از
ابتدا غذا و
آتش وودیگر وسائل
زندگی را شناخت،
تا بهزاران
اسرار طبیعت و
مواد رسید. وهر
یک وسیله ای برای
شناخت عمیق تر
گردید. که اکنون
بشر با مجموعه
علوم فیزیکی و
شیمیائی، توانسته
پا بیرون از کره
زمین بگذارد.

قبلا
علم فیزیک
نظری و فلسفه برای
بشر و ملل
قدیمه ، چون
مصریان
ویونانیان و
چینی ها تمدّن
علمی پایه
گذاری کردند. که
علم تجربه و
طبقه بندی شده
را قابل تعقیب
کردند. اکنون
از کار طالس
مالطی میگویند
که شش قرن قبل
از میلاد مسیح
از چهار عنصر
أصلی طبیعت
گفته بود . آب و
خاک و هوا و
آتش و حتی
أناکسیمنس معاصر
طالس، تنها انرژی
را سازنده ماده
خواند. ولی
عرفای الهی هر
زمان عنصر
أصلی ماده را
(عشق ) گفتند. زیرا
ترکیبات
عاشقانه مواد
با یکدیگر
سازنده طبیعت
شده است. آتش و
انرژی را عامل
درجه اول این
(عشق تکوینی) و
خلّاق
دانستند، که
نقش خدائی به
آن داده اند. و
همچنان عرفا
عشق و آتش شوق
به کمالات
الهی را سازنده
آینده های برتر
روح انسان
وهمان (أصل
ملکوتی آدمی)
و انواع فوق بشری
فرشته گونه و بهشتی
آینده
میدانند. و
اگر این عشق
را بزبان
فیزیک همان
قدرت ( نیروی
جاذبه) بدانیم،
که عامل أصلی
هر فعل و
انفعالی در طبیعت
میباشد. گوئی(
نفرت) عکس عشق،
دور کننده
مواد اولیه از
هم، و عامل
محرومیّت
بیشتر پیدایش و
آفرذینش های
عظیم تر و بهتر
بعدی میباشد
پس آنرا نیروی
أهریمنی دانستند.

فیثاغورث
عارف الهی
آمورش گرفته
یونانی عرفان
الهی در مصر و
خاورمیانه، ریاضیّات
را زبان گویای
عشق و آفرینش
در هستی دانست
. که کاملا
ریاضیّات و
اعداد را زبان
علم در هستی
گفت. که خود کمک
عظیمی بنوع بشر
برای پیشرفت
علمی و عقلی وتمدّن
الهی نموده
است. بدون تردید
عشق و نیروی
جاذبه که
همچنان و
مطلقا ناشناخته
بشر است، از
ساده ترین
قدرتهای آفرینش
الهی میباشد، که
هستی را بوجود
آورده است. و
(عشق سلوکی)
انسان کنونی
را نیز هم
اکنون بآینده
های نیامده و الهی
فوق بشری
راهنمائی
سلوکی میکند. گوئی
اعداد و
فورمولهای
ریاضی نام دیگری
برای خداوند
خالق هستی
دانسته اند. که
در واقع
خداوند و
مراتب الهی
هرچه هستند، خود
خالق همین اعداد
و آثار ریاضی
و نیر خالق
ریاضتهای
سلوکی
وهرگونه
ریاضت وتلاش
فکری و علمی
میباشد.

پس ماده عملا
تراکم
موجودات ریز
تر از أتم است،
که هر شکل
تراکمی باعث
محسوس شدن آن
شیئ برای انسان
شده و هر نامی
که خواستند به
آن داده اند. که
در واقع این
اشکال محسوس و
آبژکتیو، یک (
انتزاع و
تصوّر ذهنی)
انسان میباشد.
و الاّ أصل
ماده شکل
محسوسی ندارد.
وهر شکلی هم
که پیدا شود موقّتی
است. مانند صفات
نوعی موجودات
در (ژنتیک روح)
آنها است، که
بصورت محسوس
در (ژنتیک جسمی)
و تجسّم نوع بشری
شده است. ولی
حقایق قبل
أتمی و حقایق
فوق بشری
همچنان محسوس
نیستند. و
نمیدانیم
چگونه بشکلی و
تراکم و نظامی
قابل محسوس
ذهن انسان گردیدند.
گرچه (تصوّرات
سمبولیک
شهودی) و ذهنی
رؤیائی برای
آینده های
نیامده
درعرفان و
سالکان عارف
هست. وهر چه
غیر سالکان و
الهی نا شدگان
مطرح میکنند
انتزاعیّات
حیوانی بشری و
جاهلانه، و
حتی بیمار
گونه نسبت
بحقایق امور
نزد شاهدان
تجلّیات الهی
است. که کمک بپشرفت
ذهنی وعقلی
انسان غیر
الهی نمی کند. و
ندانسته منحرف
تر و دور تر از
حقیقت
میگردند. وعلّت
کارماهای جهنّمی
ارواح آنان پس
از مرگ بشری
در نسخ ومسخ
وفسخ وحتی رسخ
ووسخ میگردد. که
راه نجات از
این انحرافات
طبیعی تنها
سلوک الهی در
طبیعت های الهی
میباشد.

خط و
حروف مانند
اعداد کمک دیگری
برای یافتن
روابط متّصل
عقلی وعلمی
مادی با عرفان
و حقایق
نادیده نمود. واین
حقایق الهی هم
آکنون در
أگاهی الهی و
أبدیّت، موجود
ومنتظر لقای
روح انسان های
کامل که
پاکسازی عقده
های جاهلیّت روان
کرده و میکنند.
چون حافظه
انسان قدرت
حفظ ذهنی و
روانی درست
وکاملی ندارد.
و سلوک الهی
حافظه ذهنی و روان
آلوده بحیوانیّت
انسان در
اخلاق و ذهن و
کلام و فکر و
دیگر کرامات بالفعل
نوعی انسان
کمک مثبتی
میباشد. پس
سالکان
وکاملان ولایت
های الهی، شاهدان
تجلّیات الهی
و سمبولهای
آینده های نیامده،
برای تقویت و
قدرت ذهن
وحافظه و
هشیاری و
أندیشه های متعالی
انسان میباشد .
هم آهنگی و روابط
معنوی و مینوی
حروف و کلمات
با هم در ذهن
انسان، هرچه بیشتر
سالم وپاک شده
عقده ها و
انحرافات و
توحّش، انسان
را بسطوح
جدیدی از
دانستنی برتر
میبرد. همان
گونه که اعداد
و تناسب آنها باهم
بسیاری از
مراحل و
مجهولات
نادیده
آفرینش و پیدایش
ماده و
موجودات مادی
هستی را برای ما
روشن مینماید.
که درعرفان
الهی هم آهنگی
تمامی هر شش
ولایتهای الهی
و سلوک نوع
بشری، در
مراتب
تجلّیات
شهودی متّصل
بهم، وانسان
شاهد تجلّیات
نهائی
ولایتهای
سلوکی را
بخداوند در کمالات
و حقایق
بالاتر نزدیک
میکند. که
تازه شاهدان
می فهمند راه برای
پیشرفت بیشتر و
سریعتر بسوی
مراتب الهی
بالاتر برای
انسان در راه خدا
میسر میباشد و
دنباله أبدی دارد.

پس
دنباله تخلیه
و تحلیه و
تجلیه های
هفتگانه نوع بشری
را دنبال کردن،
راه آینده و
دنباله همین
مراتب شهودی
نوع بشری
خواهند بود. و
قطعا بشکل
ناشناخته از
مراتب
تجلّیات الهی،
برای مراتب
موجودات
جمادی و گیاهی
وحیوانی، الگوهای
کمال هستند، که
تنها خداوند
میداند چگونه
سلسله متّصل
بعوامل تجلّی
نوع بشری
میرسند. و
اصطلاحا ( آدم
کیومرث)
نخستین انسان
بشری در تاریخ
تکامل روحی، دنباله
پیشرفتهای
روحی وعقلی
ووظایف الهی وحیوانی
خود را انجام داده،
که شاید بقول
داروین نوع میمونی
خود را درحدّ
داوری الهی
بدرستی وکمال
طی کرده، که بشهود
نخستین تجلّی
الهی، که (شهود
حسینی اول) از
تجلّیات نوع
بشری میگوئیم
رسیده وکاشف آن
گردید. وحتی
(این همانی
الوهیّت ) و
کمالات الهی
این مقام الهی
نخستین، از
پنج شهود برتر
میسّر برای نوع
بشری رسید. وتوانست
سالکان ولایت سلوکی
خود را نیز به
همین مقام شهود
نخستین
برساند. وهمچنان
ولایت آدم
کیومرث و تا
کنون وتا أبد ارواح
حیوانی وارد نوع
بشری شده را بشهود
حسینی
میرساند. که (
میترا و یا نوح
) بگفته تورات ،
آخرین کامل
الهی بطریقت
ولایت آدم، که
(بشهود دوم
مقام الهی حسنی)
در تسمیه
ولایت سلوکی محمدی
نیز رسید، و
کاشف و مؤسس
آن بود و تا
کنون ادامه دارد.
که باز( بودای
بیدار) آخرین کامل
میترائی، بکشف
( شهود سوم فاطمی
شیوا ) مادر
نوع بشری رسید،
وهمچنان
سالکان خود را
که موفّقان ولایت
میترائی شده باشند
بدیدار شیوا میرساند.
زردشت نیز
آخرین کامل الهی
ولایت سوم
بودا، با کشف (
نور مرتضوی ایلی
چهارم) نوع بشری
رسید و تاکنون
سالکان خود را
بطریقت اولیای
الهی زردشت ادامه
میدهد. و
اصطلاحا ولایت
زردشت مادر
ولایتها و
انبیای بعدی
مسیح و محمد گردید.
که مسیح (شهود پنجم
نور مصطفوی) و
نیز محمد
(شهود ششم نور قائم)
را کشف نمود، که
قبلا مسیح تنها
بعرش قائم جبرئیل
ربّ النوع بشری
رسیده بود. و
کاملان ولایت محمد
و تاکنون و در
هر زمان بعدی،
سالکان الهی پس
از کسب هر شش
تجلّیات
شهودی نوع بشری
خواهند
توانست در
ولایت (مهدی موعود
محمد و
سوشیانس زردشت)
بشهود هفتم
نور ربّ النوع
فوق بشری رحمان
بگفته محمد
برسند، که باز
شایسته تولد نوع
بالاتر و شهود
هفتم ربّ
النوع بالاتر
برسند. و تا أبد
این تجلّیات
وانواع فوق
بشری تا
خداوند الله
ربّ الأرباب
ادامه دارند. و
هر یک از کاملات
ولایتهای
ششگانه بشری نیز،
برخی از مراتی
شهودی را
بانتخاب الهی
ویا بشهود عرش
ربّ برتر خود
میرسند، ولی نه
بنور آن ربّ
برتر. وشاهدان
انوار
تجلّیات آخر
خود راپس از
خواب مرگ قبل
از مرگ و
بیدارشدن که تولد
دوم و مقدّس
آنان، و با
مقام پیامبری ولایت
پیامبر اولی
العزم خود را تا
زنده باشند برای
چند سالک خود
دارند.

ملاحظه میشود
که رابطه و
اتصّال انواع تحت
جمادی وجمادی با
انواع گیاهی و
حیوانی یکایک موجودات
، و تنها این
ارتباط در روح
و نه در تن
تولد بهتر در
جهان را دارند.
که از نردبان
فصول نوع بشری
و ولایتهای ششگانه
نوع بشری، خود
را شایسته تولد
نوع فوق بشری هفت
هزار سال بعد
نمایند. و
درجه الوهیّت
وعقل وعلم و
اخلاق و
قدرتهای حیاتی
دیگر را مییابند.
جهان ماده اینگوه
در روح جمادات
بجهان و عوالم
الهی انواع فوق
بشری و فرشته
گونه میرسند. و
رابطه ماده أتمی
وما دون آن، با
مراتب ملکوتی
وجبروتی
عوالم الهی
روشن میباشد. وهر
موجود أتمی و گیاهی
وحیوانی چه رسد
بانسانی، هر
یک از فرشتگان
الهی شده و
بدرجاتی بفرّ
الهی رسیده، که
شایسته
کرامات
بالفعل و
بالقوه نوع
کنونی خود را از
خداوند دریافت
کرده اند. ولی
هر یک اکنون بخصوص
انسان بشری در
ناسوت ونسیان
وفراموشی (عهد
الست ) خود با
آخرین شهود نوع
قبلی خویش را فراموش
کرده، ومانند بسیاری
از مخالفین سلوک
الهی و ماده پرستان،
و بدتر در
قشری های مذهبی
همه أدیان، بجای
تکامل سلوکی و
کسب شایستگی تولد
نوع فوق بشری،
دوچار از دست دادن
و اتلاف کرامات
بالفعل خود
شده، و با کمی لذّت
وتن پروری و بی
غمی، مدام برای
کارماهای عمیق
تر نوعی، بخاطر
انحرافات و
گناهان
تکاملی بیشتر
دوچار میگردند.
و هدف ما در
این مقاله و
هر گفته دیگر،
مانند لشکریانی
از اولیای
الهی هر شش
ولایت های
سلوکی بقصد یاد
آوری عهد الست
گذشته هرکس
میباشد. که در
ولایت ششم
مصطفوی باید
خود را بنور
قائم آخرین
وظیفه الهی هر
روح بشری برسانند،
و از بهشتهای چهارگانه
و چهارگونه
خود برخوردار
گردند. و ضمنا مصون
از کارماها و جهنّم
های چهارگانه و
چهارگونه خواهند
بود. و نردبان ارتباط
مادیّات مادیّات
هر روحی را باهداف
نا محدود الهی
فرشته گونه و
الهی تر میرساند.

فراموش
نکنیم که برای
پیدایش تراکم
أتمی و تجسّم
یافتن اشیاء
آتمی و قابل دیدن
احساس انسان و
حفظ چنان شکلی
در حافظه، عواملی
چون حرارت یا
إنرژی بیشتر
یا کمتر و یا
فشار أتمسفر
محیطی کمتر یا
بیشتر، و نیز فرصتهائی
که فورمولهای
طبیعی فیریکی
و شیمیائی
بانسان میدهد،
و زمینه را
برای انسان آماده
مینماید. و تا حدودی
از گذشته
اشیاء و
احتمال آینده
فیزیکی اشیاء بما
آگاهی میدهد. ونیاز
مادر اختراع و
اکتشاف و
ابداع اشیاء جدید
است. ولی در
امور روانی و روحی
اگر تحت تأثیر
أندکی از
حرارت و فشار
محیطی و فورمولهای
عامل در نوع بشری
باشد، در جهان
تصوّف و عرفان
و تکامل روح
سالکان، با تخلیه
وتزکیه نفس
بمراتب تحلیه بصفات
الهی میتوان
رسید که قسمت محسوس
نوع بشری
میباشد. آنگاه
با تجلیه های هفتگانه
تا عرش رحمان
را برای
سالکان
ولایتها
فراهم میکند. که
شناخت و شهود
هرغیر مشهود
وغیر محسوس
دیگران در
شهودها
میباشد.

در تاریخ
تمدّن نوع
بشری بسیار در
باره مکتشفین
و متفکّران و فلاسفه
گفته اند، که
هرچه درست
گفته باشند
باز نا درست عصر
بعدی بوده است
. مانند نظریّه
بطلیموس که دو
هزار سال عامل
عقب ماندگی
تکامل علمی و
عقلی و حتی
سلوک الهی
انسانها گردید.
زیرا بجای پاکسازی
روان آلودگی
بیشتر و
کارمائی
نمودن، و بخت
کسب انواع
بالاتر، روح
را بانواع حقیرتر
کارماهای
جهنّمی جهانوم
و گوهانوم
جهان و زندگی
های دردناک
حیوانی مینماید.
و اشاعه
جادوگری و
خرافات مذهبی
و فلسفی شده
که بنحوی کمک
بنفکّر افراد
مستعد نموده، و
چون علم
کیمیاگری
بدنبال تبدیل مس
بطلا واضح
ترین نمونه
أنگیره
پیشرفت علمی و
عقلی انسان
بوده است. و رسیدن
انسان بمراتب
کمال الهی و
تجلّیات
شهودی تنها
آرزوی کسانی شده
و میشود، که هر
چه تکامل مادی
بیابند، آنان
را گرفتار
مشکلات دیگر
زندگی و حتی
کارماهای نوعی
در جهان شده، ولی
ترک جان بشری
برای رسیدن
بجانان الهی
نوع فوق بشری
روح خود، که
برای نوع بشری
تا قائم روح القدس،
امکان کسب
الوهیّت ومقدّس
شدن در سلوک
الهی هست. نیرومند
ترین انگیره
ادامه
پاکسازی روان
در عقده ها و
عقیده ها و
تعالی نسبی، بنام
علم موافق
مادی بوده باشد.
که در فرشته
شدن های خود، سعی
برای نتیجه
گیری خواننده گرامی
برای (درک
اهمیّت حیاتی
سلوک الهی) و
کسب مراتب تجلّیات
الهی باشد.

داشتن
روحیّه علمی
با عشق کسب
حقایق، بر
خلاف عاشقان
خرافات و قشری
های دینی
ومذهبی، میتواند
أنگیزه رقابت
سازنده و خلّاق
روح انسان نیز
باشد. و مانند
تحقیقات علمی
در آزمایشگاه،
سالک
بتحقیقات
روحی و
درعزلتگاه
سلوکی و رؤیاهای
آنها باشد. که با
قرّه گیری و تمرکز
و اینتویشن و
أندیشه و درون
گرائی خود بروند،
تا جان بشری خود
را بیرون از تن
کنند، و بیرون
از جهان مادی
ناسوت بشری
برده، تا
بجانان الهی
ملکوتی و جبروتی
برسد. و با ترک پندارهای
شخصی
بالهامات لدنّی
و الاهی وبه
آینده های
نادیده خود
برسد. که شاهدان
عرش رحمان
ولایت محمد، آخرین
جنبه های
سمبولیک از
کیفیّت عصور فوق
بشری هفت هزار
سال آینده خود
را می بیند، که
مشوّق ادامه
پاکسازی عمیق
تر روانی آنان،
وتا وقتی که زنده
هستند باشد.

حرکت
تکامل روح را عرفا
حرکتی جوهری و
روحانی و
بالارفتن
میگویند. و
تغییرات
قهقرائی و سقوط
مقام روحی و
تنوعی در مجرم
شدن های کارمائی
غیر سالکان، بخصوص
قشری های
مذهبی میباشد.
که کرامات بالفعل
الهی خود را
بجای مصرف و
تحقَّق کرامات
بالقوّه مورد نیاز
آینده خود
کنند، مصرف
لذّت و شهوت
جسمی وذهنی و تحکّم
و تکبّر و دیگر
صفات زشت و حقیر
نوع بشری مینمایند.
ولی سالک
ولایتهای
ششگانه در
دوره سلوک از
پیر الهی خود
بمعرفی خداوند
خواهند آموخت.
علم در حرکت
از پائین بسوی
بالا میرود، ولی
سالکان حرکت از
بالای الهی بپائین
میروند. یعنی هدف
سالک از لحظه نخست
لقای الهی خداوند
است. ولی هدف
عالم مادی کسب
مادّیات اقتصادی
و موقعیّتهای اجتماعی
از مطالعات وتحقیقات
خود میباشد. پس
از پائین شروع
میکند و
همچنان پائین
نیز میمانند، و
جز انحراف از
حقایق و دور
خود گشتن در
مدار آسیاب
روح بالارفتنی
ندارند.

بسیاری
اصطلاحات
علمی وجود
دارند یا پیدا
خواهد شد، که تمامی
آنها بمعنی ظاهری
و بنفع رفاه
بیشتر اقتصاد
و زندگی بشری میباشند،
ولی در بردی
دور تر بضرر
آینده روح پس
از مرگ وحتی از
هم اکنون که
زنده هستند
مشکل ساز
بیشتر انسان
ها میباشد. که
در عین جهالت
احساس کاذب
کمال علمی و
برتری نهائی
خود بر دیگران
میکنند. پس
مفاهیم روحی
وسلوکی همه اصطلاحات
علمی، وحتی
دیگر امور
زندگی مادی، باید
مورد توجّه
انسان طالب
حقایق باشد. که
زودتر و راحت تر
بسطوح برتر
عقلی وپاکی
روان حیوانی و
شفای عقده ها
وکمبودها
باشد تا به
کسب شهود
تجلّیات
بالاتر برسد. اگر
همیشه بدانیم
که هرچه بیشتر
بیابیم
بندانسته های
بیشتری روبرو
هستیم. پس دنبال
معلم ودانای آن
ندانسته ها باید
رفت. که پیر
کامل الهی
نخستین معلم و
مقام مجسّم الهی
از گونه و سطح
عقل نوع فوق
بشری، ضروری برای
امروز انسان سالک
بشری میباشد.

بدون
تردید
محقّقین علمی
در آزمایشگاه
های خود نتایج
فکری جدیدی
میرسند، که
سراسر هدایتی
الهامی از
مراتب الهی
خود را دارند. گرچه
گاهی از ترس
تکفیر جاهلان
دیگر، آن حقایق
و برداشتهای
الهامی و
لدنّی خود را
بر ملا نمی
کنند. مانند
رابطه عدد هفت
که بین عناصر
أتمی وجود دارد.
و یاد آور
شهودهای
هفتگانه
تجلّیات الهی
میسّر نوع بشری
است. و یا هرچه
بیشتر بفعل
وانفعالات
فیزیکی و شیمیائی
اندیشه
میکنند، باز
خود را بعلّت
غائی ونهائی
یا همان علّت
العلل خداوند
و مدبّران
الهی وآینده
های نیامده و
نرسیده و
ناخواسته
ادامه أندیشه
نمی کنند و
بتفکّرات
فلسفی خام خود
میپردازند. درحالیکه
سالکان با کمک
پاکسازی هر چه
بیشتر روان از
کمبودها
ومفاسد مانع
أندیشه درست
وکمک پیر الهی
وهدایت های
مدبّران الهی
ارواح انسانی،
که عامل أصلی
تفکّر وهر
گفته وعمل
انسان میباشد،
بعلل بالاتر
حقیقی میرسند.
و گرچه امیدوار
هستند که در
تولدات انواع فوق
بشری آینده
بعلّت العلل
خواهند رسید. آنگاه
دارای قدرت
هرگونه
آفرینشهای
مادی میشوند، و
صلاح میدانند
که چنان نکنند
و بتحقیق باز بیشتر
بپردازند. میگویند
أنیشتن درکشف
واعلام
فورمول انرژی أتمی
خود پشیمان
شده بود. زیرا بمب
أتم با هدایت این
فرمول ساخته شد.
ولی حق ّآن
بود که ادامه
تحقیق میداد، تا
اینکه چهل سال
بعدی کارش
تنها فرمول
نسبیّت خود را
تعلیم بدهد، و
کمتر نو آوری کند.
که محققین
علمی بدنبال پول
و مقام
اجتماعی
ودانشگاهی، بخت
بهتر خود را
در کسب کمالات
الهی نوع فوق
بشری از دست میدهند،
وزمینه ستمکاری
و کارما سازی
روان خود را بیشتر
مینمایند.

مواد
أتمی ناسوت صفات
فیزیکی و
شیمیائی
معینی دارند، که
علم سایِنس
أکادمیک نمی
تواند بداند (
علّت ثبات) این
صفات درعناصر
و اشیاء چیست،
که بصورت
ارقام مشخّص و
ثابتی
میباشند. چرا
این چنین شده است؟
و چه حکمت در
ورای مکانیزم
پیدایش
نخستین و
مراحل بعدی در
کار بوده است؟
و چه هدفی
برای آن اکنون
و در آینده ها بدنبال
دارند؟ گرچه
هر صفت دیگری
هم فرض میشده
باز همین پرسش
هست، که چرا
وچگونه چنین
شده و غیر از
آن نشده است. و
اگر غیر از آن شدنی
هم باشند، که
صفات جدیدی
بجای صفات
قبلی پیدا شود،
که در تکامل طبیعی
مادی، چه رسد بتکامل
روحی و روانی
موجودات زنده بخصوص
انسان، باز
پرسش چرا و
چگونه مطرح
است. که کار
علم مادی
دانستن این
پاسخ ها است. گرچه
این پاسخ ها
که در سطح
تکامل روان و
عقل انسان بشری
با یکدیگر هم
تفاوت میکنند،
و بحقیقت
نردیکتر
نمیشوند. و یا
تا حدودی خدمت
درعلت نخستین
و صفات نهائی
تغییرات در
ماده میباشد. که
این تفاوت های
عقلی خود
زمینه هرگونه
تغییر
احتمالی در
تغییرات بعدی
در جهان روان
و روح انسان
وهر موجود
زنده میباشد. گوئی
جهان ملکوت هم
اکنون درجهان مادی
ناسوت متّصل
است، و ما
هستیم که نمی
توانیم آن
اتّصال و
ارتباط را احساس
کنیم. و در
حقیقت یک(
وحدت وجودی)
بین عوالم مادی
و ملکوتهای
الهی و آینده
های خود
موجودات
برقرار است. که
شرط لازم
یکدیگر برای
حصول تکامل و رسیدن
بهدف نهائی
خداوند در فرمان
کن فیکون، و
تکامل و
صیرورت و شدن
برتر میباشد
که گوئی جهان
مادی وسیله
حمل و بار بری وجود
جهان ملکوتی میباشد.
و چون ریشه ای لازم
برای رُشد تنه
درخت هستی
پیدا و نا
پیدا میباشد. که
پیدای آن در
تجسّم ماده و
تن انسان، و
قسمت نا پیدای
آن در روان و
روح وعقل و
احوال و احساس
و افکار و
اخلاق انسان
وهر موجودی
میباشد. که جمع
تغییرات تکاملی
مجموعه مادی و
ملکوتی تن
وذهن وروان هر
سه بُعد وجودی
انسان، آخرین
سطح تکامل
یافته نوعی
موجودات در
کره زمین، همان
عقل و نیروی
ادراک احساسات
عقلی وفکری از
شرایط جدید میباشد.
و در تجربه و
هدایت خداوند
و مر اتب
اولیای الهی و
أنبیا در این بوده،
که با تزکیه نفس
و ترک صفات
حیوانی نوع
بشری در انسان
سالک در تخلیه
و تجرید روان
از عقده ها، برای
امکان کسب و تحلیه
به صفات جدید
الهی تر بتوان
رسید. که
آنگاه در
داوری الهی در(
شرط کافی) در
تخلیه های
لازم، میتوان بتجلیه
های هفتگانه
آینده های نیامده
خود هم أکنون
رسید. که پس از
مرگ نوع بشری
هفت هزار سال بعد،
تولد در نوع
فوق بشری
فرشته گونه را
بتوان داشت . که
از هزاران برابر
امکانات
بالفعل و
بالقوّه نوع
بشری خواهند
داشت، که تمام
کهکشان راه شیری
را جولان خواهند
داد. و
برحمتها و
داده های الهی
برتری از
مدبّران
ومراتب الهی
بالاتر
میتوان رسید. گوئی
مادری که طفل
شیری خود را
آماده انسانی
بزرگسال عاقل و
سالم و
دانشمند
مینمایند، که
وظایف جدید و
سخت تری را برای
آینده های
بالاتر بعهده بگیرد.
و بتواند
مانند خود و
بهتر از خود
نیز تولید مثل
و پرورش نماید.
پس محیط رُشد
تکامل همه
موجودات هستی
زیر نظر و تحت
اداره و تدبیر
مدبّران الهی
میباشد.

معجزه
پیدایش اولیه
یک موجود عدمی
در برابر
معجزات عظیم
تر بعدی، که
هر یک پیدایش
وآفرینش
جدیدی میباشد.
و هر موجودی
چون انسان را
بنوع بالاتر
نیامده بوجود
نوع فوق بشری
برساند، هر
متفکّر منصفی
را وادار باین
نتیجه گیری میکند
که هدف الهی
تکامل أبدی هر
موجود وحتی هر
أتم وهر گیاه
و حیوان و
انسانی بشری
میباشد. پس
جلوگیری هرکس
از این جریان
حیاتی أبدی
خود انسان
یعنی تکامب
روحی ونوعی، مخالف
و مقاومت
کننده را
دوچار
کارماهای
جهنّمی
وتکرار گذشته
های انواع حقیر
تر پیشین، در
آینده ها مینماید.
ولی همراهی
انسان عاقل و
آگاه و مستعد،
با جریان طبیعی
و الهی هستی، چه
در جریان مادی
أتمی یا جریان
ملکوتی روان و
کسب تجلّیات
الهییا سمبول
آینده های
بالاتر و الهی
تر، خود خدمتی
بخویشتن
انسان و هستی
میباشد. که خدمتی
بطبیعت و
خداوند گوئی
وظیفه أبدی هر
روح بشری میباشد.
و لذا بقول
پیامبر
خداوند نیز با
هر قدم پیشروی
انسان سالک
بسوی خداوند
در سلوک برای
لقای مقام الهی
برتر، خداوند
خود ده قدم و بیشتر
جلو میآید. تا سالک
زودتر بلقای
جانان الهی
میسّر خود
برسد. که
بتجلّی و (این
همانی ) یافتن صفات
و اخلاق وعقل و
احوال ربّ
النوع خود در
(نور قائم روح القدس)
و در نوع فوق بشری
به ( نور ربّ
رحمان)، و
اینکه صفات و
ارزشهای
معنوی و مینوی
و عقلی هر شهود
برتر هزاران برابر
صفات شهود قبلی
میباشد، که
حتی قابل قیاس
با هم نمی
باشند. و در
حقیقت ماهیّت
صفات مراتب شهود
برتر با صفات
شهودی وعقلی و
احوالی شهود
قبلیريال
قابل قیاس نمیباشد
، که از
هزاران برابر میگوئیم.
گوئی سرعت
نجومی وحتی سرعتهای
کهکشانی در
حرکت تکاملی
کمیّ و کیفی
یک روح شاهد
شده دست میدهد.
که امانت أزلی
الهی خود را که
نطفه اولیّه
روح بوده است،
و شبنمی از
اقیانوس بی کران
روح الأرواح الله
میگوئیم ، بتواند
به أصل أزلی خود
در بازگشت بدریای
روح الأرواح
أبدی خداوند
برسد. و پس از
کمالات مختلف
مورد نیاز
نوعی خود، هر
بار هر روحی
این همانی صفات
و الوهیّت و
مقام الهی شهود
آخر خود را
داشته باشد که
شایسته لقای مراتب
الهی بالاتر نیز
گردد.

ثبات
أندازه ها و
کیفیّت کمیّت
ها در ماده
أتمی چون وزن نوعی
و عدد أتمی و
یا دیگر
واحدهای ریاضی،
چون عدد پی در
ریاضیّات و بی
نهایت قوانین
و فورمولهای
فیزیکی و
شیمیائی وحتی
فرمول های غیر
مادی در صفات
شبه مادّی و
اخلاق
موجودات وحتی
صفات اجتماعی
و جمعی افراد،
هر أندیشمند
راستین و صادق
با خود را، هدایت
بوجود ارتباط مادی
با خودش روانی
، و ارتباط هر
دو با مراتب الهی
مدبّر کنونی، و
حتی فرشتگان مدبّر
آینده احتمالی
و شهودی
مینماید. گوئی
زودتر بخودش
در آینده ها
را هم اکنون
میرسد. یا
طفلی که با سرعت
تکاملعقلی خود،
هم اکنون آینده
خود را در دانشگاه
و قدرتهای
مختلف و
کمالات ببیند.
و شوق سرعت
گرفتن حرکت
جوهری و تکامل
روانی و پاکسازی
سریع و آسان
روان حیوانی خود
و بشری را
مینماید.

در بررسی
صفات عناصر
اوّلیه
ملاحظه میشود،
که هرچه أتم
سنگین تر در
تعداد
الکترون میباشد،
میل ببازگشت
بعنصر قبلی خود
را دارد. همان
طور که با دریافت
أنرژی
کوانتوم، أتم
سبک هیدروژن
بأتمهای
سنگین تر
رسیده، وعناصر
سنگین بیشتر
مایلند الکترونهای
خود را از دست بدهند،
که بأصل
هیدروژنی
پیشین خود باز
گردند. گرچه در
زمانهای
بلیون سالی
بوده باشد. و این
حالت رادیو
أکتیو
درعناصر
سنگین و ظاهرا
غیر ثابت در
نوع خود میباشند،
که انسان در
بمب أتمی
میخواهد از این
میل طبیعی
عناصر سنگین
استفاده کند، و
انرژی آزاد
شده آنرا بنفع
زندگی نوع
بشری خود
بصورت نور و
حرارت و غیره استفاده
کند. در حقیبقت
تمام عناصر
این میل طبیعی
را دارند، گوئی
مرگ تن دارند،
ولی روح آن در
هر نوع دیگری باز
زنده میباشد. و
حتی ذرّات
ریزتر سازنده
أتم، مانند
کراتی که
سازنده شکل
کهکشان زنده میباشد،
طبیعتا میل
بازگشت بأصل
خود را دارند،
و بسوی حفره سیاه
میروند. همان
گونه که زمانی
از حفره سیاه بجهان
ملکوتی قبل ناسوت
خود میروند. که
ما قدرت دیدن
انوار حفره سیاه
را نداریم. وبار
دیگر بحفره
سیاه باز
میگردند. که
قبل از انفجار
بیگ بنگ
مانندی در
کهکشان خود
داشتند. ودر
انفجار دیگری
باطراف پراکنده
میشوند، و
بتدریج سرعت
پرتاب
پراکنده ها کم
میشود، که چون
زمانی چند صد
بیلیون سالی
بصفر رسید، آنگاه
حرکت معکوس
بازگشت بعقب
وبه حفره سیاه،
و یافتن
تدریجی سرعت
بازگشت
مییابند. که
گوئی بهمان
گوی و گوهر
فرضی نخستین
خود میرسند، که
باز انفجار
تازه ای
بیابند که این
گوهر مادی
أتمی نیست، بلکه
گوهرو ذات و
أصل ملکوتی و
تحت أثیری داشته
که این ملکوت
نادیده، آخرین
عالم وجودی
جبروتی بی
نهایت تا
خداوند الله در
لاهوت میباشد.
که انتقال
وجود ماهوی از
یک سطح بسطح
الهی تر باید
از هزاران
ترلیون سال مفهوم
ما را طیّ
نمود، که
عاقبت بأصل
سنگین تر (ماس)
ماده سنگین
مادر
کهکشانها رسیده
که زمان
بازگشت بعقب و
مرکز خود
میرسد. زیرا
بازگشت همه
هستی
وموجودات و
عوالم هستی
بسوی خداوند
میباشد. که خداوند
أهو یا الله
ربّ الأرباب، تنها
موجود واقعی و
مطلق أبدی در
هستی ها
میباشد.

بدون تردید
هر موجودی که
بنحوی نوعی
مادیّت دارد، در
ماهیّت
سازنده تن وروح
نادیده خود، چه
أتم باشد یا
بالاتر و
پائین تر
دارای
فورمولی
مشخّص ماهوی
برای درک انسان
محقّق میباشد.
که بصورت
فرکانس های
نوری یا فرکانس
های لرزشی در هر
مرحله از
مراحل
موجودیّت خود میباشد.
گوئی
شناسنامه هر
ماده و در هر
مرحله نوعی وتکاملی
خود میباشد. که
امروزه علم با
شناخت این
فرکانسها و
رنگها و تفاوت
نقاط نورانی و
تاریک نور
دریافت شده از
کرات دیگر، مشخصّات
آن کرات را در
مییابند. که
این ثبات
موقّت ماهیّت
اشیاء ومواد، گوئی
معرّف ترکیبات
ذاتی وداخلی
هستی، و چه از
گذشته ها و یا
در آینده های
آن شیئ میباشد
. و انسان باین
نتیجه میرسد
که برای شناخت
علّت های طبیی
و فورمولهای
ثابت طبیعی و
ریاضی و
آفرینشی هر
پرسشی از ما معنی
ندارد. که
پاسخ همان
اراده و اداره
أزلی أبدی
فرمان الهی کن
فیکون برای
شدن و تکامل
روحی میباشد. ولی
انسان نوع
بشری میتواند
برای تکامل
مثبت وسریع تر
عقلی و روانی
و روحی مورد نیاز
آینده بهتر
خود، از
چگونگی ها
ادامه تحقیق
نماید، که زندگی
نوعی خود را
میسّر وکم رنج
تر نماید. و
شاید هم
بتواند خود را
بسطوح هستی و
نوعی بالاتر
برساند. که تکامل
نوعی ومادی
ظاهری در ورای
خود تکامل روحی
و روانی برای
امکان زندگی
در شرایط الوهیت
آینده میباشد.
و تجلّیات شهودی
در رؤیاهای
صادقه سلوکی مدرک
وعلامت پذیرش
خداوند و
آینده از
شایستگی یک روح
بشری برای تولد
نوع فوق بشری
است. که بی
نهایت انواع فوق
بشری تا
خداوند الله
نیز در پیش
دارد. پس در کار
خداوند چرا گفتن
دلیل جهل و
میل حقارت مجدد
ذات انسان در کارماها
میباشد. ولی دانستن
چگونگی ها که
علم فیزیکی
نیز کمک میکند،
دلیل عقل و
قدرت و استعداد
تکامل روحی
بمقامات الهی
بالاتر
میباشد. ولذا
واصلان هر سطح
الهی بالاتر، خود
نیز کسب این
همانی همان
درجه الوهیّت
مراتب تجلیات بالاتر
را مییابد. نها  باشد که  با
قرّه
گیری و تمرکز
و اینتویشن و  درون  گرائی و
آ

ن  با با  مراتب  الهی  موجود  و
نیامده
نوعی
بوجود
بخوبی
روشن میباشد
وتنها  سلوک  الهیب  در  تخلیه
وتحلیه
وتجایه  های راه  تعالی
یک  روح
بمراتب
الهی
بالاتر
میبلاشد  و هربار  تولد  در  جهان  حالات مختلف
عناصر أتمی که
بصورت گاز
ومایع وجامد
باشد، نمونه
ای از جهان
های مختلف
نوعی و وجودی
در جهان ناسوت
أتمی میباشد. که
آب هر سه حالت
را دارد، و
دیگر مواد با
سرد کردن یا حرارت
دادن کافی
تغییر حالت پیدا
میکنند و صفات
جدیدی را پیدا
مینمایند. تغییر
حالات أتمی نتیجه
تراکم أتم ها درداخل
هسته أتم
میباشد. که هر
چه بیشتر
پیچیدگی و بغرنج
بودن شرایط را
دارد. همین
تغییرات داخل
ماده که منجر
بتغییر احوال گازی
و مایع و جامد
میباشد، برای
نوع احساس و برخورد
انسان با ماده
دارای اهمیّت
است. که چون
صورتهای نوعی
و شکل تراکم
مادی أشیاء، تنها
در ذهن انسان
شکل مشخّص
دارد، که از
انتزاع ذهنی و
حتی از گونه
وهمی میگوئیم.
انسان را
بادامه شناخت
بیشتر ماده
تغییر یافته
میرساند. و
کار ذهن نه واقعیّت
ماده دارد، ونه
حتی حقیقت
ملکوتی
نیامده بوجود.
زیرا کار ذهن
انسان بخصوص
غیر سالکان
همیشه مخلوط
با تأثیر
کمپلکس ها ومعایب
و صفات حقیر
میباشد. پس
امکان تصوّر و
انتزاع ذهنی و
عقلی انسان را
دور از حقیقت
و حتی از
واقعیّت
میکند. ویا
گوئی یک
واقعیّت خاص
ذهن یک انسان میباشد.
که هیچ دو
انسانی مانند
هم انتزاع
ذهنی یکسان ندارد.
گرچه در نتیجه
تفاهم انسانها
در تعلیم و
تربیت بتدریج
شباهت کمی در
انتزاعیّات
پیدا میکنند. زیرا
هر انتزاع
ذهنی بدون
اشکال هندسی
یا فرمولهای
ریاضی ویا نحوه
تصوّر ذهن
انسان از هر
چیزی میباشد. ولی
انسان در
تحقیق و تفکّر
خود باموری میرسد،
که بنظر میرسد
حالات ثابتی
ندارند. و
جهان بی نظمی
و بغرنج دارند.
که انسان
نمیتواند، شکل
ثابتی را
سمبول آن
بداند. مانند
حرکات گرد وخاک
درستون نور در
اطاق تاریک، ویا
حرکات امواج
روی آب دریا، و
یا درهر شلوغی
و تراکم امور
انسانی مانند.
که بقول انشتن
بی نظمی در
هستی برای خود
نظم خاص خود
را دارد، که برای
انسان و امکان
تصوّر نظمی برای
آن میسّر نیست.
و در جهان فکر
و احوال روان
و صفات مثبت و منفی
روانی و
اخلاقی و
عادات دنیوی
از بی نظمی
های ریاضی
روبرو هستیم
که جز أندک بسیار
ضعیفی از وضع
آنها در حافظه،
میتواند
تصوربیابد ویا
اعاده آن تصور
نماید. والاّ أکثر
آنها تنها در
کنترل
مدبّران الهی
وحافظه های
ژنتیک روحی
انسانهای
رسیده باین
همانی مراتب
تجلّیات شهود
انوار الهی بالاتر
میباشد. پس سالک
که با تسلیم
بپیر الهی
بمعرفی خداوند،
ترک حافظه و
دانائی های
خود میکند، و
آنچه پیر میگوید
جانشین ذهن
خود مینماید. گرچه
پس از بازگشت
بخلق اولیای
الهی، همچنان
خاطرات و
حافظه های
قدیمی و غیر
منظّم سابق خود
را آماده دارد،
که با دیگران
از آنها
استفاده برای تفهیم
وتفاهم و
تعلیم دادن
سالکان خود
مینماید.

نظم در جهان
أتمی در کریستالها
برای انسان
مشخّص میباشد.
گوئی هر مرکز
دانه برف
باران، برای خود
مرکز و محوری
دارد و بارش
ذرّات آب یخ
زده اطراف این
مرکز قرار
میگیرند، گوئی
اولین درجات
حیات مفهوم
انسان درماده
در
کریستالهای
آغاز میگردد، که
اگر خراشی
بنظم کریستال
داده شود
بتدریج جبران
و معالجه شده،
بنظم قبلی خود
باز میگردد. و
مولکولهای آب
عامل کریستال
شده در خراش
کریستال چون
داروئی حالت اولیه
را بکریستال
میدهد. در
احوال مادّی
ذرّات ریز تر
ماده أتمی
عامل تغییر
احوال مایع و
جامد وگازی
ویا استحکام ومرونت
لغرش أتم ها
بروی هم در
سرمای مطلق 273
درجه
سانتیگراد
زیر صفر ظاهرا
بسکون ماده
میرسیم. که با یافتن
حرارت مجدد
حرکت أتمی
شروع میشود. گوئی
ما در صفر
مطلق ماده را
بحالت ملکوتی
پیشین آن
میرسانیم. در
حالیکه
ماهیّت اولیه ماده
سراسر تراکم
انرژی کوانتا
میباشد.

در جامدات
تنها هفت گونه
شکل تراکم أتمی
دیده میشود، که
قابل تطبیق
بأشکال هندسی
میباشد. و
اینکه ذرّات أتمی
چگونه باهم زوایا
و اضلاع یک شکل
هندسی را
میسازند. زوایای
شکل هندسی و اضلاع
هندسی شکل این
هفت گونه
کریستال را در
جامدات تشکیل
میدهند، ولی بشر
در علم
توانسته 36 نوع فرعی
در اشکال برای
این هفت شکل کریستال
ماده جدید را بسازد،
که هر یک صفات
خاص ووظایف
خود را دارند. مطالعه
بیشتر فیزیک
در امور گازها
و مایعات و جامدات
صنعت شیمی را
تشکیل میدهد، که
تنها مفید
استفاده از
صفات آنها
برای رفاه و
ادامه زندگی
انسان میباشد.
ولی تأثیری
چندان در
پرورش روان
انسان ندارد. نیروی
کششی در
مایعات گوئی
عامل جذب دو
قطب حالت الکتریکی
ذرّات یک ماده
میباشد. که
عشق در انسان
همان جاذبه
مغناطیسی و
الکتریکی
باشد. فشار
اِسموزی آب که
خود را
بدرختان
بسیار بلند
میرساند، نتیجه
فشار سطح آب
میباشد. استثنا
نیز درطبیعت
بندرت هست. که
باز نمیتوان
آنرا طبیعی دانست،
که در تدبیر
مراتب مدبّر الهی
هستی میباشد. برای
مثال هر ماده
ای در حرارت
حجم بیشتر
مییابد، ولی آب
از درجه
انجماد و سرما
حجم بیشتر مییابد،
که محافظ سطوح
زیرین آب از یخ
زدن میباشد. و
بدون این
استثنا امکان
حیات در هستی
ناسوتی نبود. و
لذا عرفا آب را
مبنای حیات
دانستند، که قبلا
یکی از عناصر
چهارگانه
اسطقساط بود. آب
در بسیاری شرایط
بدائی مادی
نقش دارد، مانند
ایجاد تعادل
در توزیع حرارت
و یا انتقال انرژی
در طبیعت و در
غذا رسانی
بسلولهای زنده
تن انسان که هر
یک برای خود یک
وجود زنده و شبه
مستقلّی دارند.

شناخت علوم
مادی برای انسان
منصف، که بازیچه
هوسهای نفس
آلوده حیوانی
خود نباشد، بخصوص
در علوم فیزیولوژی
و طبّی انسان
دور أندیش را متوجّه
وجود نقش
مدبّران الهی
و هدفهای الهی
در تن انسان
را مینمایند. که
در کار ذهن و
فکر انسان
بسیار مؤثّر و
همگی أنها در
تکامل و بهبود
کار روان، چه رسد
بروح الهی
انسان سالک و
کاملان رسیده
باین همانی
کمالات ربّ
النوع بشری خود
مینماید. که
ما در این
مقاله قطره ای
از دریای
حقایق علمی ماده
را مطرح کردیم،
پس نباید تحقیر
علوم مادی را
نمود، ولی نباید
بپرستش ماده رسید،
و یا بفکر
بهره گیری از ماده
برای لذّت و
رفاه زندگی
کوتاه نوع بشری
نمود. و
پیچیده تر از
این نیست، که
انسان بخواهد
از راربطه و
اتّصال موجود بین
ماده أتمی ناسوت
با با عوالم ملکوتی
تحت أثیری
بگوید ، چه
رسد بعوالم بالاتر
جبروتی تا
خداوند الله
تصوّری بدون الهام
لدنّی نماید. و
تنها باید
باین اکتفا نمود،
که همه عوالم پائین
تر تحت کنترل
و اطاعت عوالم
الهی بالاتر
میباشند. و
تمام سطوح
هستی اصطلاحا باید
قربانی سطوح بالاتر
گردند. اگر انسان
مستعد بطور
ارادی چنان نکرد،
بطور طبیعی و
در تدبیر
مراتب الهی
صورت میگیرد. و
تنها رنج زندگی
های دردناک
جهنّمی انواع در
نسخ ومسخ، و
حتی در فسخ و
رسخ ووسخ برای
یک روح انسان
خود سر و سرکش،
بنام (جهنّم کارماها)
میباشد. که
حتما عاقبت با
تکرار گذشته
ها درآینده ها
بهمین فصول نوع
بشری، و لزوم
ترک صفات حیوانی
در تخلیه وتزکیه
روان و تجرید
آن از آلودگی
ها و عقده ها، بقصد
کسب صفات نیکوی
الهی مورد نیاز
تولد نوع فوق بشری
هفت هزار سال
بعد میباشد. که
با مراتب تجلّیات
ششگانه واجب
میسّر در نوع بشری،
( شرایط لازم)
برای داوری
الهی تا حدّ (
شرط کافی) از نظر
مدبّران الهی
رسید. که با
(مرگ قبل از
مرگ سلوکی) و
ارادی وهرچه زودتر
از موعود مرگ طبیعی،
امکان رسیدن بنور
قائم و نجات
از طلسم نوع بشری
میباشد. که در
هر شش ولایت سلوکی
ودر ولایت ششم
مصطفوی محمد، و
همان ( تصوف ایرانی
آریا شدن) با کمک
پیر الهی بمعرفی
خداوند
میباشد. که آرزوی
نویسنده برای هر
خواننده خود
تنها همین توفیق
میباشد.

M233

راز یا
سرّ خلقت

هستی و (طبیعت
وجود) قطعا آغاز
وجود و
پیدایشی دارد.
که مبدأ
(آفرینش أزلی)
هر موجود میباشد.
که منطقا
موجودی آنرا
بوجود آورده
است. که أمر
عدمی نمیتواند
خود را بوجود
آورد. و حتی موجود
نیز نمیتواند به
عدم مطلق باز
گردد. و اگر
هستی و ماده
از ( قدیم أزل)
موجود بوده و
آفریده جدیدی
نشده است، یعنی
خود همان
خداوند است. مانند
منشأ أرواح از
دریای وجود
الله که خالقی
نداشته است. مادیٌون
که منکر وجود خدا(
الله یا أهو)
هستند، و یا
ما خداوند (هو
یا او) بیرون
از هستی ها، در
جهان( هاهوت
عمٌاء)، در
اسم ( الباطن و الخارج)
هستی ها
میگوئیم، با
صدور الله
نخستین
آفرینش
خداوند هو از
خداوند( الله أهو)،
با تمام توابع
و آینده های
مرحله ای
خداوند الله
انجام گرفته
است. گوئی هر
مقام آفریده
شده ای، خود مراتب
پائین تر خویش
را میآفریند. یعنی
الله صادر
الهی هو، خود
آفریننده ربٌ النوع
بعدی است. که او
نیز آفریننده
ربٌ النوع
بعدی خود
میباشد. و این آفرینش
ها عملا در
صحنه وجود
مادی در فصول
نوعی و شرایط
و توابع و مراحل
تکاملی أرواح
موجودات هستند.
که باید ارواح
تکامل جو
بآنها برسند. آنگاه
گوئی آن وجود
های الهی غیر
مادی ، متحقٌق
در وجود الهی
شده اند. بنظر انسان
هستی مادی در
کهکشانها، و
تن های موجودات
آفریده خداوند
الله یا خداوند
هو باشند. در
حالیکه این مادیٌات
نیز حقیقتا وجود
ندارند. که تنها
توهٌم ذهن
انسانی ما است.
که تراکم تن موجودات
ریز تر نوعی، که
در تراکم تن
های مادی
موجودات قابل احساس
و دیدن انسان
میگردد. و
الاٌ در هستی
ماده ای نیز
نیست . آنچه هست
که ما می
بینیم أتم ها
هستند. که بی نهایت
موجودات نوعی قبل
أتمی نیز هستند،
که باعث پیدایش
و محسوس شدن أتم
شده اند. که از
عوالم نوعی
أثیری و تحت أثیری
میگوئیم .

علوم فیزیکی
کنونی با پیشرفت
نسبی کنونی خود،
از یکصد و
أندی اجزای گوناگون
داخل هسته أتم
میگوید. و هیدروجن
نخستین أتم، دارای
این اجزای سازنده
هسته أتم هستند.
که مشخٌصات
بیش از نصف این
ذرّات داخل
هسته أتم را شناخته
اند. وهرچه نسلهای
عظیم تر علمای
فیزیک در
آینده های نوع
بشری بخواهند تحقیق
کنند، هرچه بمراتب
داخلی تر أتم
شناخت پیدا میکنند،
تا أبد نمیتوانند
بمطلق شناخت و
حرف آخرو حرف
نخستین
ساختمان أتم و
مادون أتم
برسند. و جالب تر
اینکه هر یک از
اجزای یکصد و
أندی داخل
هسته أتم، بطور
مداوم
واحدهای کوانتوم
یا انرژی از جهان
خارج خود کسب
میکنند. که
اندکی از آنها
را در خود حفظ
مینمایند . و
هر یک از اجزای
هسته أتم ، بیلیون
ها واحد های کوانتوم
، و در طول
بیلیونها سال،
این اجزای داخل
هسته أتم، اشباع
از کوانتوم میشود.
که فورمولهای مربوطه
جز در قدرت اطلاع
خداوند نیست. تا
بدرجه ای از
اشباع که رسید،
داخل هسته أتم
انفجاری درون هسته
ای صورت میگیرد،
که انرژی
زیادی آن آزاد
میگردد. و یک الکترون
جدیدی بمدار هسته
أتم میفرستد . آنگاه
هسته أتم هیروژن
دارای دو
الکترون در
مدار اول خود میشود،
که نام جدید
أتم هیلیوم پیدا
میکند. و صفات فیزیکی
و شیمیائی و
ماهیٌت وجودی خاصی
پیدا میکند، که
گوئی هرگز
قبلا أتم
هیدروژن
نبوده است. و
این عمل همان تکامل
نوعی (روح أتم)
هیدروژن است، که
بنوع هیلیوم بالا
آمده است. و تاکنون
علم فیزیک و
شیمی یکصد و
چهارده عنصر را
شناخته، که هیدروژن
ساده ترین آنها
است. ولی
همچنان بسیار
عناصر دیگری
هستند، که امکان
احضار آزمایشگاهی
و مطالعه آنها
میسٌر نیست. زیرا
یک لحظه کوتاه
بیشتر ثباتی
برای احساس شدن
محقٌق ندارند.
و باز بماهیٌت
های ریزتر نا
شناخته تبدیل
میگردند. گوئی
مدام
میخواهند (شکل
أتم ثابت) بخود
بگیرند. ولی
بأصل قبلی خود،
که جهان قبل
أتمی أثیری و
حتی قبل أثیری
میگوئیم باز میگردند.
گوئی آنها بین
( ماهیٌت های) ملکوتی
و ناسوتی رفت و
آمد دارند. که خود
منبع أزلی
پیدایش ماده بهر
شکل بعدی آن میباشد.
و عناصر شناخته
شده کنونی
چندین
الکترون تا چند
صد الکترون در
مدارهای خود دارند.
و خاصیٌت
رادیو أکتیو
پیدا میکنند. گوئی
میخواهند تا
الکترونهای
زیاد خود را مانند
یورانیوم کم
کنند. و با
شکسته شدن
هسته هر عنصر
رادیو اکتیو، انرژی
ذخیره شده طول
هزاران بلیون سال
خود را آزاد میکنند.
که در انفجار
أتم های سنگین
و انفجار
هیدروژن سبک می
بینیم. باز
عجیب تر از
اجزای داخلی و
سازنده هیکل
هسته، که خود
در انواع
متوالی هستند
که از فراوان
أنواع
موجودات
أثیری میگوئیم.
باز در فیزیک أتمی
باین نتیجه رسیده
اند، که هر
واحد کوانتوم
یا فوتون، که براحتی
از بدن تمام موجودات
دارای تن أتمی
عبور میکند و
بمقصد أبدی و
تکامل روحی خود
میروند. و تنها
قسمت ناچیزی
از انواع أثیری
رسیده بداخل
هسته أتم، طلسم
و أسیر هسته میگردد.
که جزئی از
هسته أتم
میشود. این
کوانتوم خود از
گونه عناصر
اولیٌه ای تشکیل
شده است. مانند
مولکول آب از دو
واحد هیدرژ ن و
یک واحد اوکسیژن
تشکیل شده ، که
با اتحاد آنها
( دانه کوانتوم)
بوجود آمده و
شبیه مولکول
های أتمی. و
منطقا اجزای
داخلی عناصر ترکیب
کننده واحد تحت
أثیری کوانتوم،
خود نیز
ازعناصر
اولیه قبلی و
ریزتر تشکیل
شده اند. که میتوان
فرضا تا رسیدن
به أصل أزلی
ماده پیش رفت،
که به روز نخست
پیدایش ماده ،
از منبع الهی روح
الأرواح الله
رسید. که هنوز
موجودی در
هستی نبوده است.
که ما نام (
شبنم روحی) خارج
شده از منبع دریای
بی کران روح الأرواح
الله أهو
میگوئیم . که همگی
اجزای ریز و
درشت، دارند جهان
های هستی و
نردبان انواع تحت
جمادی و جمادی
وگیاهی و
حیوانی تعالی
می جویند، که بفصول
فراوان نوع
بشری و انواع فوق
بشری بی نهایت
در آینده ها پیش
میروند. که مقصد
نهائی آنها بازگشت
بخداوند است. تن
های موجودات از
تن های موجودات
کوچک تر هستند.
و آنها نیز
روح دارند که تکامل
نوعی و صفات الهی
تری پیدا میکنند.
پس امکان رسیدن
به أصل أزلی ماده
، چه رسد بمقصد
أبدی آینده ماده
نمیرسیم. که از
هر طرف( بی بدایت
و بی نهایت) هستند.
که بفرض محال
از لحاظ نظری و
عرفانی رسیدن بخداوند
الله در لاهوت،
پس از عبور تکاملی
روحی از بی نهایت
جبروتهای أرباب
نوع ، همچنان بخداوند
(هو) رسیده نشده
ایم. که در
(عمٌاء ) بگفته
محمد و بیرون از
هستی ها میباشد.
که الله خود نخستین
صادر شده خداوند
هو میباشد. طبیعی
است که بحث ما از
عوالم الهی ، و
بقول محمد (ذاتیٌات
) جسارت
جاهلانه
میباشد. و
همین جهالت و
گستاخی، عامل کارماهای
انسان های نوع
بشری میباشد. مگر
که بازگشت بخلق
وتسلیم مطلق
خود بسرنوشت و
تدبیرات الهی مدبٌران
در تسلیم
گردند. روح انسان
عاقل و دارای اختیار
آزاد میباشد، بر
خلاف ارواح تمام
موجودات قبل
بشری، پر از
عقده ها و
عقیده هائی
جاهلانه و
حیوانی از
تصوٌرات و
نظریٌات میباشد.
و لذا انسان در
برابر وظیفه الهی
تکامل روحی برای
جستنن حقیقت ،
نمیتواند از نردبان
افکار و نظریٌات
بحقیقت برسد. مگر
بهدایت خداوند
از طریق سلوک الهی
و پاک سازی روان
بشری خود ، از
عقده ها وعقیده
ها وتأمبن (
شرایط لازم تا
شرط کافی) از
نظر داوری
الهی خاص سالکان
ولایت ها
میباشد. که سالک
با پیر راه
الهی رفته بمعرفی
خداوند، طی
نمودن سلوکی
از مراتب شهود
تا نور قائم، و
با مرگ قبل از
مرگ از نوع بشری،
آماده تولد هفت
هزار سال بعد
در نوع فوق
بشری میشود. که
هزاران برابر
عقل بشری و
کرامات بالفعل
الهی تر، و در
موجودیٌت چهار
بعدی چون دیگر
مراتب فرشته الهی،
شاید بنور ربٌ
النوع فوق بشری
رحمان برسند. که
تصوٌف ایرانی
( آریا شدن) در
ولایت مصطفوی ششم،
باید خود شخصا
در عمل سلوکی
بآینده های
عقلی و نوعی و
الهی بالاتر
رفت. و از ( مبدأ تا
مقصد ) جریان دائم
مادی آگاهی بیشتر
یافت. که در هستی
جز همان شبنم
های روحی موجودات
رسیده از خداوند
الله چیزی
نیست. و تن موجودات
مادی، تراکم
در تن از
موجودات ریز
تر است. که خود هر
یک روح و هدف تکامل
نوعی خود را دارند.
تا نوبت مهدی موعود
محمد و سوشیانس
سوم زردشت
برسد . که آخرین
کامل ولایت محمدی
در ۵۵ قرن دیگر،
بجای رسیدن بنور
قائم به نور
ربٌ رحمان و
عرش ربٌ برتر از
رحمان میرسد. که
هفتمین ولایت الهی
را تأسیس
مینماید. آنگاه
نیز همچنان کلاسهای
قبلی مدرسه تکامل
ارواح در ولایتهای
سلوکی، آغاز از
آدم و میترا همچنان
بکار خود در
تربیت نسلهای انسانی
بالا آمده از
انواع قبلی حیوانی
ادامه میدهند.
همان گونه که محمد
آخرین کامل ولایت
زردشت و مسیح ،
کشف دو قرٌه جدید
نور قائم و
عرش رحمان را نمود.
که (قرآن محمد)
و معجزه او، همین
(دو قرٌه)
وخورّه تازه
از مراتب شهودی
است ، که بسالکان
ولایت خود نیز
میرساند. اگر
سالکان با مرگ
قبل از مرگ به
نور قائم و پس از
پنج شهود پنج تن
آل عبا رسیدند.

پس
آفرینش برای انسان
آغاز از شبنم
روح الهی هر موجود،
و پیدایش بی نهایت
ارواح تحت جمادی
یا تحت أیثری
میباشد. و در
هستی جز خداوند
الله نبوده و
نخواهد بود. که
ما از تمثیل در
نظریٌه خود، از(
مظروف بدون ظرف)
میگوئیم. که هر
چیزی مظروف است،
که ظرفی ندارد.
و اینک ما انسانهای
با عقل نسبی و جزئی
خود، باید همچنان
در تکامل ژنتیک
روحی، رشد یافته
أزل تا کنون
را ادامه بدهیم.
که با سلوک
الهی و تخلیه از
صفات حقیر بشری
، و از عقده ها و
عقیده ها، و تحلیه
آن با صفات تازه
الهی و عکس صفات
منفی قبلی، به
تجلیه های
الهی برسیم. که
خداوند در شرط
کافی از پاکسازی
روان، و تأمین
شرایط لازم
بتجلٌیات الهی،
و تجلٌی ششم نور
قائم با استقبال
زودرس مرگ از بشریٌت
، برای تولد نوع
فوق بشری هفت هزار
سال بعد، با هزاران
برابر عقل، در
ولایت هفتم مهدی
موعود محمد یا
همان سوشیانس سوم
زردشت و
فارقلیط دوم مسیح،
شایسته تولد در
جهان گردیم. که
آنگاه پایان فرمان
( کن فیکون )
الهی برای نوع
بشری ما خواهد
بود. پس هستی
عملا ( وَهم
ذهن) انسان است.
و حتی فضای خالی
آسمانها وهم است.
که حدود و
ماهیٌت ندارد،
و از نوع ( وجود عدمی
و ذهنی) است. گوئی
ظرف باشد که ظرفی
وجود ندارد.

تا اینجا
ما از پیدایش
أصل ماده و
انواع تعالی یافته
ماده، تا نوع بشری
گفته ایم. که
همچنان ما
باید روح نوع بشری
خود را تکامل باز
بیشتر بدهیم. که
هفت هزار سال
بعد در نوع فوق
بشری، با هزاران
برابر عقل و
موجودیٌت جهار
بعدی، چون فرشتگان
پرواز کننده
کهکشان، بجهان
متولد گردیم. که
شاید با ولایت
مهدی موعود، که
۵۵ قرن دیگر آغاز
میگردد، که کشف
دو قرٌه شهودی
نور رحمان
وعرش ربٌ برتر
از رحمان را مینماید،
و سالکان نوع فوق
بشری را نیز بعرش
ربٌ برتر از
رحمان، و
میایونها برابر
عقل بشری، برای
موجودیٌت پنج
بعدی، نوع بالاتر
از نوع فوق بشری
نزدیک تر
بخداوند الله
شد. که همچنمان
تا أبد و
خداوند الله، برای
کسب تجلٌیات او
ادامه بدهیم. که
متولدین نوع فوق
بشری، در عصر
ولایت مهدوی، تنها
کاملان الهی ولایت
محمدی دارای شهود
ششم قائم، کلید
ورود بنوع فوق
بشری خواهند بود.
در حالیکه همچنان
هر شش ولایت نوع
بشری در افراد
بشری خود تعلیم
الهی میدهند. وبا
پیدایش کلاس و
نوع بالاتر، همچنان
انواع قبلی افراد
خود را هدایت
و تکامل روحی
مینمایند. و همچنان
موجودات تحت أتمی
بجهان های
أتمی بالا
میآیند. و جهان
های مولکولی و
ژنتیکی و سلٌولی،
تا انواع اورگانیک
گیاهی و
حیوانی، خود
را به فصول فراوان
نوع بشری و
انواع فوق بشری
میرسانند. که هیچگاه
خداوند الله محدودیٌتی
ندارد. که پایان
یافتن آفرینش موجودات
تازه، از شبنم
های روحی و از منبع
پایان ناپذیر
الله روح الأرواح
نهایتی ندارد.
و در نوع بشری است،
که با استفاده
از کرامات
بالفعل، برای تحقٌق
کرامات بالقوٌه
و بالفعل کردن
آنها، که سخت
مورد نیاز تولد
نوع بالاترفوق
بشری میباشد. و
در سلوک الهی تنها
هدف خداوند و
راز خلقت برای
تکامل ارواح در
هر شش ولایت نوع
بشری، باید بنور
قائم رسید، که
در تولدات
بهتر مجدد همه
موجودات
خواهند رسید. و
ادیان سلوکی
باهم تضادی ندارند،
که یکدیگر را تکفیر
و کشتار نمایند.
و این مذاهب قشری
در همه ادیان غیر
سلوکی رایج جهان،
که هیچ رابطه تکامل
روحی با خدا و
پیامبران
اولی العزم خود
ندارند. پس شهود
مراتب الهی را
ندارند. عامل اصلی
جنگهای مذهبی،
و دشمنی بین انسانها
بنام خدا، که بقول
محمد قاتل ومقتول
آنها در جهنٌم
هستند. و مشرک قهقرائی
در کارماها میباشند.
که بقول محمد،
مسخ میمون و
خوک بهترین شانس
آنان برای تولد
مجدد حیوان در
جهان خواهد
بود. و الاٌ مار
و مور و حتی فسخ
و گندیگی گیاهی
بدتر نیز دارند.
که فساد
آخوندهای همه أدیان
و مذاهب غیر سلوکی،
یا همان ابلیسان
زنده در جهان هستند،
ولو اینکه قبلا
هزاران سال
عبادت و تکامل
روحی داشته
اند، که بنوع
بشری نیکو
متولد شدند. و تمام
این موهبتهای
الهی خود را
سوخت هوسهای ریاست
و جاه طلبی و
عقده های
شهوانی و برتری
جوئی
مینمایند. لقای
الهی نور قائم
، پایان وظیفه
الهی برای نوع
بشری، در فرمان
( کن فیکون) و شدن
و صیرورت و
تکامل روح ، همان
أصل انسان و
(ماهیٌت الهی)
او میباشد. و
بقیٌه موجودات
، (ماهیٌت مادی
و ذهنی) هستند
که با مرگ نوعی
بنیستی
میروند. و در
تن موجودات دیگری
بکار برده میشوند.
در( رؤیاهای شهودی،
و شهودهای
عقلی) سالکان و
شاهدان
تجلٌیات الهی،
نمونه های آینده
بهشتی نوع فووق
بشری خود را
از خداوند و
بطور سمبولیک می
بینند. که مناسب
عقل امروز نوع
بشری میباشند.
و الاٌ انسان سه
بُعدی نمیتواند
موجودیّت چهار
بُعدی را بفهمد
و احساس کند. ولی
در پاکسازی
روان در سلوک الهی
با هر شش
ولایت سلوکی، میتوان
دید و فهمید، و
خود نیز از
آنان گردید . که
تاج شاهی الهی
نوع فوق بشری بر
سر هر کامل الهی
برای چند سالک
خود میباشد.

پس راز خلقت
و آفرینش تمام
هستی، که همه
واحدهای دارای
روح میباشند، و(
خدا داخل) هستی
ها، اصل روحی آنها
است. که همگی بنوع
بشری و نور قائم
و نوع فوق بشری
خواهند رسید. ولو
بقیمت تکرار کارماها
و تکرار گذشته
ها در آینده
ها. تن انسان در
کنترل ذهن او است،
و ذهن بازیچه روان
آلوده به
کمپلکس های
بشری است. و همه
آنها نیز در
انگشتان مدبٌران
الهی هستند. چه
سالکان که
بروح القدس بُعد
چهارم برسند ،
و یا قشری های مذهبی
که دوچار
تکرار گذشته
ها در آینده
ها میشوند. و کسانی
که قدرت عقلی
کافی ندارند، در
فصول بهتر نوع
بشری و با عقل
و کرامات
بالفعل بیشتری
خواهند بود. و
بخاطر رنجهای
زندگی و تجارب
آنها در روش انعکاس
شرطی دیگر حیوانات،
آنگاه در تولد
با عقل حقیقت
جوی کافی به
عقلهای الهی
میرسند . و از روان
و( نفس حیوانی) به
( نفس لَوٌامه) ملامت
کننده خود
میرسند، که شاید
بنفس مطمئنٌه
شاهدان تجلٌیات
برسند. ودر صورت
بازگشت پیامبرگونه
بخلق و پس از
مرگ قبل از
مرگ، به (نفس
ناطقه) وگویای
همه مربٌیان الهی
برای چند سالک
خود میرسند. و
برخی نیز (نفس مُلهمه)
و قدرت تازه الهی
برای دریافت الهامات
الهی در دل و
ذهن خود، که زبان
خدا را
میفهمند. و
ترجمه و تنزیل
منطقی برای دیگران
مینمایند. و
یا آثاری نوشتنی
بجای میگذارند.
که گاهی حکمتهای
آنها هزار سال
بَعد مفهوم همگان
میگردد. یک روح
در نردبان انواع
و زندگی های پر
رنج جهان جهنٌمی،
که شامل ما انسان
ها نیز میباشد،
أندکی عقل
بیشتر
مییابند. و روح
خود را درجه
ای تقرٌب بخداوند
میرسانند. که میتواند
در تولد بعدی تن
و ذهن وروان
صورت نوعی بهتر
در نطفه خود
بسازند. انسان
ازاد است که پس
از فهم و( درک اهمیٌت
حیاتی سلوک
الهی) در یک پیمان
با پیر کاملی بمعرفی
خداوند، بمراتب
شهودهای هر شش
ولایت، و
هرکدام را در
یک تولد و یک مرگ
فصل نوع بشری،
چون بقائم روح
القدس رسیدند،
معصومیٌت در بازگشت
بخلق دارند، که
برای نوع فوق
بشری خود کرامات
و ذخیره آخرت بیشتر
از خدمات
سلوکی و الهی فراهم
میکنند، که در
فصل نوع فوق
بشری بهتر و
با عقل بیشتر
آن نوع، شاید بتوانند
به شهود هفتم
نور ربٌ رحمان،
و میلیونها برابر
عقل و الهامات
الهی برسند. و
انسان اکنون میتواند
با عشق و
صبوری، و دیگر
شرایط سلوکی و
حیاتی، با تخلیه
و تحلیه ، حتی در
کمتر از ده در
صد پاکسازی، بنور
قائم و عرش رحمان
و مقام پیامبری
نیز برسند. تا در
نوع فوق بشری و
عقل بیشتر، بتوان
درک شناخت معایب
خود را داشت ، که
اکنون تصوٌر
محاسن خود
میدانند. و
این راز
آفرینش است، که
مراتب موجودات
در سطح روحی، خود
نیز از مراتب الهی
گردند. و گنج
حکمتهای الهی مخفی
را، شایستگان مقرٌب
الهی دریابند.
و خود را ( این
همانی) آن
سطوح الهی برسانند.
که گوئی بخود
خدائی میرسند.
مرغانی که بسیمرغ
خدای خود
رسیدند، که همان
خودشان بودند.
ارواح انسانی عاقل،
حتی کامل الهی
شده در هر مرحله
تکاملی و نوعی،
با نخستین سرکشی
خواست خدا
سقوط قهقرائی دارند.
که گوئی جریان
رودخانه زندگی
آنها را
بگودالهای حقارت
نوعی میبرد. که
در سمبول
داستان آدم که
بدست خدا ساخته
شد، با کوچکترین
عدم اطاعت دوچار
سقوط جهنٌم جهان
شد. که جهنٌم
های الهی و
کارماها و
قهقراهای روحی،
تمام رحمت های
الهی برای
غافلان از
رحمت خداوند میباشد.
که بآنها فرصت
مجدد برای
تعالی میدهد. گنجهای
الهی مخفی، همان
مراتب شهودی و
عقلهای
وابسته به آن،
و احوال و صفات
الهی دیگر میباشد.
که تنها شایستگان
دیدار مراتب الهی،
خود شخصا کاشفان
گنج های الهی میگردند.
که نمیتوان ارزش
های الهی هر
نوعی را، بارزشهای
نوع قبلی تبدیل
نمود، و خود نیز
همچنان
ارزشهای ناچیزی
نسبت بگنج های
شایگان نادیده
بالاتر الهی میباشند.
تنها باید از(
خود امروز) حقیر
بشری گذشت، که
به آینده غیر قابل
توصیف رسید . که
از هزاران برابر
عقل میگوئیم . والاٌ
در نسخ و مسخ در
هر نوعی، که بیشتر
سقوط مقام روحی
کارمائیان صورت
گیرد، در هر
یک سقوط هزاران
برابر ارزشهای
عقلی و وجودی
از دست میدهند.
که کسب مجدد
آنها در حکم محال،
و صدها هزار و
حتی میلیونها سال
لازم میباشد، که
باز بنوع بشری
رسید. و همین نوع
بشری از فصول نخستین
انسان میمون
نما ، تا کنون،
به تحقیق شده آثار
علمی ، سیصد هزار
سال طول کشیده
است. و الاٌ میمون
یک میلیون و
خرس ده ملیون سال،
و این گونه ارقام
باور نکردی نیاز
دارند، که سر
از نوع بشری درآورند.

M253

جاذبه
مغناطیسی و
جاذبه
اِجتِبای
الهی

نیروی
مغناطیس
طبیعی در
اوکسید آهن
هست. وچون با
هر فولادی
مجاور شود
آنرا نیز
مغناطیسی
مینماید. و
جریان برق در
یک سیم پیچ ، نیروی
مغناطیس
مصنوعی
میتوان ساخت. مغناطیس
جریانی از
نیروی طبیعی
ناشناخته است
که شبیه جریان
برق در سیم
میباشد. دو
جریان
مغناطیسی
شبیه هم
یکدیگر را جدب
میکنند و دو
جریان مخالف
هم در سمت
جریان یکدیگر را
دفع مینمایند.
خود جریان برق
مسیر
الکترونها یا
ترکیبات داخلی
أتم بین دو
قطب میباشد که
تعادل جریان پیدا
کنند. پس
نیروی جائبه
نیز جریان(
ذرّات بنیادی)
أصل ماهیّت
ماده میباشد
که در فیزیک
أتمی شناخته
شده، ولی هنوز
این ذرّات
بنیادی
بمرحله نیروی
جاذبه نرسیده
که آصل آن
مشخّص گردد. وشاید
در کنترل علم
و انسان در
بیاید که برای
نوع بشر محال
بنظر میرسد. تا
در انواع فوق
بشری فرشته
گونه آینده
چگونه بتوانند
شناسائی
ماهیّت نیروی
جاذبه را
بکنند. که از
یکطرف هستی
بطرف دیگر، در
یک( آن زمانی)
سرعت حرکت
دارد. جریان
جاذبه از منبع
مغنایسی که
گوئی هرگز
خالی نمیگردد.
پس نیروی از
دست رفته در
جذب از منابع
ناشناخته
طبیعت از مراتب
پائین تر
ماهوی تأمین
میگردد. همان
گونه که امواج
مرکز کهکشان
کرات امثال
خورشید را
همیشه روشن
نگاه میدارد. پس
منابع جاذبه
بشر از مراتب
تحت أثیری حتی
پائین تر ار
سطح ماهوی
انرژی و ذرّات
بنیادی تحت
آتمی تأمین
میگردد. بدین
معنی که رابطه
ماهوی و
تدبیری نیروی
مغناطیس
طبیعی با مرکر
هستی و طبیعت
در عوالم ملکوت
و بالاتر در
عوالم بی شمار
جبروتی فوق ملکوت
تا خداوند
الله میباشد. اقیانوس
روح الأرواح و
منبع هرگونه
انرژی و قدرت
و جاذبه و
سرعت
ارتباطات بین
موجودات هستی
ناسوتی أتمی و
ملکوتی تحت
أتمی و
جبروتهای تحت
أثیری و نیمه
الهی است. یگانه
وجود حقیقی در
هستی و بوجود
آورنده أزلی
را هر موجود
واقعی ناسوتی
و دیگر
موجودات
عوالم سنگین
تر از ناسوت
ماده أتمی که
جهان ماسوتی مرکز
کهکشان هم
میتوان گفت. و
نیز با عوالم
سبک تر از
ناسوت أتمی
درجهان ملکوت
و بی نهایت
عوالم باز
بملکوت و
جبروت تا بفرض
محال در تصوّر
مل بجهان
لاهوت شبه عدم
خداوند
أهورمزدا
برسیم، که
هنوز بجهان
بیرون از هستی
ها در هاهوت عمّاء
خداوند( هو یا
او ) صاحب نام
الباطن و الخارج
و در توصیف لا
بشرط رسیده
نشده، که خود
صادر کننده و
آفریننده
نخستین هستی
در (الله أهو)
میباشد. یعنی
أهو هنوز
خداوند هو
نیست و کلمه
الله خود صادر
کننده و خالق
بی نهایت
ارباب نوع
متوالی است. که
الله توصیف
الداخل و
الظاهر در
بشرط لا میباشد.
و هریک از این
مراتب ارباب
نوع افراد
جزئی خود را
میآفریند و
تربیت وتکامل
میکند. گرچه
برای امکان
تصوّر از
ارباب فصول
نوعی و (أرباب
الفردی هر موجود)
نز میتوان گفت.
ولی در حقیقت
همه در وحدت وجود
خود در الله
هستند که گوئی
درون خود تمام
عوالم قبلی را
با خود دارد. و
هر نوعی که
بظهور در هستی
ناسوتی میرسد،
تا أبد افراد
تازه رسیده
بسطح آن نوع
را تربیت روحی
میکند و ملحق
کردن یک روح
کامل شده بسطح
نوع بالاتر
میباشد. که اینک
روح انسان یا
ژنتیک روحی که
اصل نخستین آن
شبنمی از
دریای روح
الأرواح الله
در أزل بوده، همه
مراحل تکامل نوعی
گذشته را با
خود دارد. و
بقول مولانا
از جمادی مردم
ونامی شدم و
از نما مردم ز
حیوان سر زدم
زحیوان نیز
مردم و انسان
شدم پس من کی زمردن
کم شدم؟ تا
باز بانواع فرشته
گونه بی نهایت
در عظمت هریک
نسبت بنوع
قبلی خود سر
در بیاوریم. اگر
اکنون در نوع
بشری توانسته
باشیم با
تأمین( شرایط
لازم تا شرط کافی)
که حتی کمتر
از ده در صد
میباشد، پاکسازی
صفاات حیوانی
و آثار منفی
گذشته های أزلی
را در تخلیه و
تجرید نفس و
روان پاک کنیم،
که بتحلیه صفات
الهی از منبع
ره رفته الهی
اولیای الهی بمعرفی
خداوند برسیم.
آنگاه در
تجلیه های
هفتگانه
مدارک پذیرش
آینده های
الهی از روح
بشری الهی شده
ما خواهد بود. که
شش شهود که هر
یک مدرک فارغ التحصیلی
یک ولایت سلوکی
نوع بشری آدم
ومیترا وبودا
و زردشت و
مسیح ومحمد است،
بشهود واجب
نور قائم روح القدس
ربّ النوع
بشری برسیم و
این توفیق
نهائی با مرگ
قبل از مرگ
امکان پذیر
است. والاّ
روح بشری که
بنور قائم نرسیده
باشد پس از
مرگ دوچار
کارماها و
تکرار گذشته
ها در آینده
ها میشود. تا دوباره
و حتی صد باره
پس از تجدید زندگی
های گیاهی و
حیوانی، و کسب
کمالات
بالفعل لازم
شایسته تولد
نوع بشری شود. که
همین سلوک با
هر شش ولایت
سلوک الهی را
بنماید. و با
نور قائم بسوی
عرش ربّ رحمان
و آینده هفت هزار
سال بعد با
هزاران برابر
عقل وکرامات
بالفعل
وبالقوّه
بجهان رجعت
فوق بشری فرشته
گونه بنماید. که
باز برای
تأمین شرایط
لازم تا شرط کافی
تولد در نوع
فوق بشری
بالاتری بجهان
متولد شود. درکره
زمین یا کرات
دیگر. اگر
آنگاه بشهود
هفتم نور ربّ رحمان
ربّ أعلی رسیده
باشد.

تا
اینجا مقدمه
ای از جریان
گذشته أزلی
ارواح گفتیم ،
که با هر
ندانستن و
نداشتن خبر از
آینده ها، تنها
با دل دادن
بالهامات
الهی برتر، که
هر موجودی حتی
حشرات نیز
دارند ما نیز
در تجربه
سلوکی شخصی خود
بتقلید از
فراوان أنبیا
و اولیا و
کاملان الهی
هر شش ولایت
های سلوکی، برداشت
مادی ناسوتی
برحسب عقل نوع
بشری خود میکنیم
ودر اختیار خواننده
گرامی شایسته
تعالی أبدی
میگذاریم. که
در هرحال همه
ما ار نویسنده
وخواننده در
تدبیر
فرشتگان
مدبّر الهی خود
هستیم، تا در
مسیر طبیعت
الهی قرار
گیریم. و تنها
هدف و غایت الهی
در فرمان کن
فیکون و تکامل
ارواح نوع
بشری شایسته
تولد در انواع
فوق بشری شویم.

نیروهائی
که این جریان
حرکت هستی از
أزل تا أبد را
در ماده و
ارواح بعهده دارند
بر یکدیگر
حکومت میکنند،
و سرکشی هر
موجودی از
مسیر الهی
بخود لطمه زده
که تکرار
کارماها را مینماید،
تا باز در
مسیر جریان طبیعت
باشد. چه در
أزل نیروهای الهی
نا شناخته تحت
أثیری، تا نوبت
نیروهای
جاذبه و جریان
با سرعتهای
کهکشانی آن
برسد. که بعدا
جریان انرژی و
فوتونی یا
جریان تکامل وتغییرات
همه جانبه در
ماده آتمی و
مولکولی و ژنتیکی
و اورگانیک
بجهان انواع گیاهی
وحیوانی ونوع
بشری برسیم که
بی نهایت
انواع فوق
بشری حرکت
تکاملی روحی
ادامه یابد آینده
های موفق منوط
بتوفیق گذشته
های نوعی است
که اکنون در
نوع بشری باید
بشهود نور
قائم الگوی کمال
و نمونه کسب (
این همانی ) او
میسّر برای نوع
بشری رسیده، تا
شاید انسان
بتواند
باراده خود
مرگ قبل از
مرگ را بپذیرد،
که جان بشری
را عاشقانه و
داوطلبانه
بدهد تا بجانان
الهی نور قائم
ومراتب
شایستگی تولد
فوق بشری برای
رسیدن بشهود
هفتم نور ربّ
رحمان و شهود
هشتم عرش ربّ
برتر از رحمان
رسید، که حتی
نامی از او
نمیدانیم. که
مهدی موعود
محمد و
سوشیانس سوم زردشت
و فارقلیط دوم
مسیح 55 قرن
دیگر از امروز
آغاز گر نوع
فوق بشری و موجودیّت
چهار بُعدی
گردد که تنها
ارواح شاهد
نور قائم در
طول زمانهای
پیشین
متولدین نوع
فوق بشری
هستند.

و
لذا ما نیز از جریان
جاذبه
مغناطیسی
مانند دیگر
جریانات که
قبلا گفته ایم
یا خواهیم گفت
چون جریان أتم
و ژنتیک های
انواع جمادی و
گیاهی و
حیوانی و بشری
و صفات جسمانی
و ذهنی ئورانی
بسیار عمیق
انسان مستعد و
سالکان کامل
الهی گفتیم، که
برای خواننده
گرامی نشان
بدهیم. جریان
مثبت زندگی
خدا پسندانه
ما، باید در
سلوک الهی تا
شهود قائم
ولایت ششم محمدی
وتصوّف
ایرانی
آریائی دنبال
کنیم. و خسته
از مطالعه و
مراقبه و
تمرکز و درون
گرائی و
قدرتهای صبوری
و عشق ورزی و
امیدواری
نشویم. که
ریاضتی
جسمانی و
روانی و ذهنی
انسان مستعد
تنها مسیر درست
زندگی او در
این دوره کوتاه
زندگی نوع
بشری است. والاّ
بعدا دوچار
پشیمانی
دیرکرد یا
مجازاتهای
کارمائی و
زندگی های
مجدد در انواع
حقیر حیوانی
نشویم .

میدانم
که خواننده گرامی
منتظر
اطلاعاتی در
باره نیروی
مغناطیس و
جاذبه میباشد
که میگویم هر
بحثی علمی
ومادی در ورای
خود مراحل
معنوی و روحی
و الهی دارد
که ما آنرا
بیشتر بنفع
خواننده
میدانیم. جاذبه
مغناطیسی را
دارای دو نیروی
مثبت ومنفی
مانند جریان برق
میباشد. که در
واقع ماهیّت
هر دو یکی است. و
دو طبیعت در
هستی نیست، ولی
طبقات و سطوح
پائین تر در
کمالات و
طبقات و سطوح
بالاتر در
کرامات بالفعل
الهی وجود
دارند. که
نیروی منفی را
همان میل
بسرازیری
مقام روحی و
نوعی میگوئیم
و نیروی مثبت
را دارای
نیروهای مثبت
و شایسته کمالات
الهی بالاتر
داده های الهی
و داتاهای
الهی در
الهامات
معنوی ومینوی
میباشد. از
دید انسان
جریان جاذبه
برق الکتریکی در
کنار هم و
باهم هستند که
ترکیب آنها جریانات
دیگر برتر را
بوجود میآورد
که کلّا نیروی
الکتریکی و
مغناطیسی
نادیده
میباشند.

در
جهان مطالعات
فیزیک ماهیّت
ماده أتم را
غیر از ماهیّت
تحت ماهوی
انرژی و
مغناطیس و
عوالم پائین
تر میدانند، که
نام ( میدان و
مجال ) دارند. میدان
الکتریکی و
میدان مغناطس
ومیدانهای عوالم
جهلن ملکوت
پائین تر. پس جاذبه
و حرکت و
الکتریسیته
هرسه باهم کار
میکنند. که
حرکت جهان
بالاتر از نیروی
طبیعی و
مغناطیسی است
و هر سه نیروی
یکدیگر قابل تبدیل
شدن بیکدیگر هستند.
که وحدت وجود
هستی را در
سطح قبلی پائین
بدائی بما
نشان بدهد. ونمونه
وحدتهای وجود
عوالم بالاتر
بعدی تا ارباب
نوع و کل ّ
هستی میباشد. جریان
مغناطیس در جذب
مواد خود را بما
نشان میدهد. که
سقوط سیب از
درخت برای نیوتون
کشش جاذبه را نشان
داد. و جهش نور
وجرقّه
نورانی وجود رابطه
مغناطیس و
حرکت را بما نشان
میدهد بطوری که
انسان عاقل
ومنصف
دریافته که
هستی تنها با نور
دیده وفهمیده
میشود. ودر
تاریکی گوئی
هیچ چیزی وجود
ندارد زیرا ذهن
انسان
نمیتواند
چیزی حسّ کند تا
شاید تصوّر
ومفهومی در
ذهن خود
انتزاع و
توهّم آن نماید.
اگر هستی را
نور بدانیم که
پائین ترین سطح
وجود محسوس و
مفهوم انسان است،
مراتب قبلی
رقیق تر نیز
انواری با فرکانس
های بسیار
پائین تر یا
بالاتر
میباشد. و سالکان
نیز (آینده
های الهی خود)
را بصورت نور
در مراتب
شهودی
وتجلِّیات
الهی می بینند.
و حتی بالاتر
از انوار الهی
الهامات عقلی
الهی هستند، تا
بالاتر از الهامات
الهی، چه مراتب
ظریف تر و
الهی تر وجود
داشته باشئد، که
در انواع فوق
بشری بدان
خواهیم رسید. و
اینک در شهود
نور قائم و
عرش رحمان و
بازگشت بخلق
ببالاترین سطح
حق و معنای
الهامات
لدنّی از ربّ
النوع رحمان
را بتوان رسید
و دانست که انسان
را از مقام
حیوانی بمقام ربوبی
و الوهیّت و
خدائی
میرساند. و تنها
با سلوک الهی
در تخلیه و
تحلیه وتجلیه
های هر شش
ولایت سلوکی این
توفیق میباشد.

جهان
قبل از نور را
در سیّاله و
میدان و جهان ظاهری
غیر مادی و
ناسوتی انسان
را أثیر یونانی
تکرار میکنیم،
که همچنان
جهان های تحت
أثیری بیشتری
هم هست و در
أتم شناسی
محتویات تشکیل
دهنده آتم را
نیز أثیر یا
ایثر و إتر
میگویند. که
قبل از آن فراوان
سطوح وجود قبل
أثیری و در
نامهای علمی دانش
نیو فیزیک و
أتم شناسی نیز
میگویند. جالب
است که نیروهای
طبیعی
مغناطیس و
الکتریکی میل طبیعی
بحفظ تعادل و
آرامش خود را
دارند، که لرزش
و فرکانس
نداشته باشند.
که چون حرکت بوجود
آورنده اشعه های
الکترو
مغناطیس و
ارتعاشات و لرزش
هائی که
تغییرات در
وضع جاذبه و
برق و حرکت
میشود، تنها
وسیله شناخت
انسان است. و
میتوان برای
هر موجودی
ارتعاشات خاص
که فرکانسهای وجودی
میگویم قائل
شد. و نور را
اولین ماده رسیده
از جهان ملکوت
بناسوت
میتوان دانست.
و أثر بر
اعصاب چشم یا
اعصاب حسّی
خاص حرارت و
لرزش میگذارد.
گوئی مدام
مراتب الهی یاد
آوری هر انسان
عاقل میکند که
بخود بیاید و
بداند أبر
وباد ومه
وخورشید وفلک
در کار هستند
که انسان
بوظیفه خود بپردازد
و اتلاف عمر
کوتاه و عزیز
را ننماید.

امور
فرعی محمول
موج نوری در
یک منشور
رنگهای مخالف
در میآیند، که
ما را بجهان
بسیار وسیع و
پیچیده تر
میبرد. که تفاوت
امواج جزئی یک
موج نوری باعث
رنگهای و
امکان شایسته
هر چیزی در
هستی میباشد. که
از تفاوت
رنگها و حدود
اشیاء بانسان
امکان تصوّر
محدود ذهنی میدهد.
رنگهای أثرات
مخالف بر
اعصاب دارند و
سازنده امکان
انتزاع ذهنی
متفاوت
میباشد. که گوئی
با جهان خارجی
مادی و قبل
ماده ر ا
توهّم و تصوّر
ذهنی میکنیم. در
افراد است که
کوانتوم ها
بصورت انرژی وارد
محتویات هسته أتم
میشود، و أتم
را سنگین تر و
ترکیبات عناصر
بالاتر از
هیدروژن بوجود
میآورد و جهان
متراکم تن موجودات
همین عناصر
مادی از سرمایه
اولیّه انرژی
وکوانتوم و
ماهیّتهای مادی
عوالم الهی
تحت أثیری
میباشد. که حیات
و زندگی را بموجودات
و بما میدهد. که
چون مرگ فرا
رسید یا نظم
حیاتی یک جسم
و ذهن و روان
بهم بخورد، یا
هر توقّف و از
کار افتادن
وظیفه طبیعی
خود دوچار شود
مرگ فرامیرسد .
که تمامی ذرّات
تن متعفّن و
از هم جدا
میشئوند و حتی
ماهیّت روان و
ذهن انسان نیز
که ماده
ریزتری هستند
متلاشی
میشوند و از انسان
تنها ژنتیک
روحی باقی
میماند که در
برخی سالکان
وکاملان الهی
تبدیل بروح القدس
و مقدّس بُعد
چهارم میشود. و
در برخی دیگر
غیر سالک چه رسد
بقشری های
مذهبی مشرک، که
شایسته
تولدات نسخ
ومسخ حیوانی و
حتی گیاهی
وجمادی
میشوند که تکرار
گذشته ها را
در آینده ها
بنماید.

قبلا
ودر کتب علمی
از جهان أتم
بسیار گفته
شده است، و
اینک در بحث
جاذبه و امواج
حیاتی و
الکتریکی
بفهرست طول امواج
نوری، میتوان
گفت که امواج
بسیار کوتاه
کیهانی تا اشعّه
سنگین تر گاما
و بازر اشعه
سنگین تر ایکس،
بترتیب وارد
امواج محسوس انسان
میشویم. تشکیلات
ماورای بنفش و
اشعّه نور
معمولی و امواج
دون قرمز که باز
سنگین تر، بامواج
حرارتی و
رادار و
تلوزیونی و
امواج کوتاه
رادیو و متوسط
و بلند میرسیم.
که تنها آنها
در تفاوت طول
موج هستی آنها
دارند. چشم انسان
تنها پنجاه
درصد امواج
نور خورشید را
احساس میکند، و
چهار در صد
ماورای بنفس و
47 در صد مادون
قرمز نامحسوس ما
است. چه رسد
بآثار
ناشناخته
حرارت و
تأثیرات
ژنتیکی سازنده
سلولهای
انسان و حتی تغییر
دهنده ماهیّت
نوعی موجودات
گیاهی وحیوانی
میباشد.

امواج
أثیری از هر
مانعی عبور
میکند و تنها
ترکیبات داخل هسته
أتم قسمتی از
آنها را جذب
میکند، که آماده
تغییر ماهیّت
أتم را بنماید.
که یکصد و چند
جزء هسته أتم
گوئی هر یک
ماهیّت خاصی
دارند. که در
اندازه های معیّن
در کنترل مراتب
الهی هستند. و
چون لبریز از کوانتوم
شوند انقلاب
داخل هستی أتم
را باعث
میگردد. که هسته
أتم سنگین تر
و عدد أتمی آن
بیشتر و پیچیدگی
صفاتی عجیبی
پیدا میکنند. که
ترکیبات
مولکول و
ژنتیک و
اورگانیک و
اجسام گیاهی و
حیوانی وبشری
را بوجود
میآورند. راه دراز
أزلی که نطفه اولیّه
روح الهی هر
یک از ما، از
مراتب تحت جمادی
و جمادی و
گیاهی
وحیوانیو
بشری رسیده که
امروز هر یک از
ما یک تجلّی
صفاتی الهی و
فرشته ای شده
ایم، که قدر
مقام وجودی
وکمال خود را نمیدانیم.
که باید
همچنان
بآینده های الهی
بالاتر با
سلوک الهی
برسیم. گرچه
با تکرار
کارماها
خواهیم رسید. ولی
بقیمت تکرار
رنج های زندگی
های نوعی در جهان
و در انواع حقیر
تر .

اگر
از ماجرای
جاذبه
مغناطیس و
نیروی الکتریکی
باز جلوتر
بیاییم، که علم
فیزیک را
تشکیل میدهد، از
میکانیک
کوانتوم و
جهان داخل
هسته أتم و
مسائل فلسفی
پیچیده چون
قطعیّت و
دیترمینیزم و
احتمالات ریاضی
و اشعّه لیزر
پُر انرژی به
اشعّه میزر
میرسیم که خارج
از موضوع بحث ما
جاذبه میباشد.
انفجار أتمی
متلاشی کردن
ماده و نیز
بحث پیچیده تر
همجوشی یا
(فوزیون) که
عکس انفجار أتمی
جمع آوری
ترکیبات جزئی
برای ساختن یک
چیز کلِّی
میباشد. مبحث (پلاسما
و سیّاله اولیه
موجودات قبل از
رسیدن بحالت
یونی بودن، ونیز
بمب هیدروژنی،
گوئی بشر هر
چه بیشتر از
خدا و آینده
برتر و خدائی خودش
دورتر میشود. و
بالأخره کار
بازی ذهن
انسان که تشنه
اطلاعات و
بهره گیری
اقتصادی و
رفاهی از طبیعت
است. مسائل فلسفه
فراوان پیش کشیده
میشود که اگر
پس از سلوک
الهی و کسب
الهامات لدنّی
ربّ رحمانی
درشهود عرش
رحمانی داشته باشیم.
که نیروی أبدی
جاذبه الهی از
ارواح و(
اجتبای دل و
فکر وروح) انسان
سالک و کامل الهی
است. آینده
های برتر فوق
بشری فرشته
گونه برای خود
میتوانیم هم
اکنون بسازیم.
و الاّ گوئی
در جهان منافع
و هوس ها و
شهوت ها و خود
خواهی ها باز
عمیق تر
میرویم. و لذا
آخرین توصیه
این نویسنده و
بفرزندم لزوم
تجدید نظر در
جهان بینی مادی
خود وکسب جهان
بینی عرفانی و
شهودی میباشد،
تا خداوند چه
خواهد و انسان
طالب لقای
الهی چه کسان
سعادتمندی باشند.

(
بیورتون 10/14/2012 )

نمرا
جا بجا گند
امواج پیدا
میشوند که
مورد استفاده
عملی انسان
نیر هست و خود  عامل در
اختیار
مراتب
الهی
میباشد که
مراحل
بعدی ئ

M003

ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ

قبلا
ﮔﻔﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﻭﻫﻢ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻋﻠﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺘﺤﻠﻴﻞ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺘﺮﮐﻴﺐ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﮐﺎﺭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻋﻤﻮﻣﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ فلسفی
ﺩﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻫﺎی علم
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺳﺒﻘﺖ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭﻗﺪﻳﻢ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ علم
ﻃﺐّ ﻓﻠﺎﺳفه
اﻯ ﭼﻮﻥ ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ
ﺩﺳﺖ ﺑﮑﺸﻒ
ﻋﻘﻠﻰ حقایق
طبّی ﻣﻴﺰﺩﻧﺪ،
ﭼﻮﻥ ﮐﺸﻒ
ﻋﻠﻤﻰ تجربی
دقیق ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺖ، ﻭﺍﻃﺒّﺎ
ﭼﺎﺭه اﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮔﻔته
اﻧﺪ ﮐﻪ
ماهیّت ﻋﻠﻢ
(ﻋﻤﻠﻰ
وﺁﻣﻮﺯﺷﻰ) ﺍﺳﺖ،
ﺍﺯ ﮐﻤﺘﺮ
ﻭﮐﻤﺘﺮ، ﺑﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ(
ﺍﺳﺘﻘﺮاء
علمی) ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ (ﻧﻮﻋﻰ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ، ﺑﮑﻤﺘﺮ
ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺑﮑﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻋﻠﻢ
ﺩﺭدیدی
ﺗﺨﺼﻴصی ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭ
دیدی ﮐﻠّﻰﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺷﻤﻮﻝ
میکوشد ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺎﻣﻊ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺳﺖ. وﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﺎ
ﺳﺮﻣﺎیه اﻯ ﮐﻢ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﻟﻨﮓ ﻟﻨﮕﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳﺎت
ﻔﻠﺴﻔﻰ می
پردازند که ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﻧﻴﻨﺠﺎﻣﻴﺪﻩ
است. ﻭﻋﻠﻢ
ﺣﺘﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑنظریّات
فلسفی ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺗﺨﺼﺺ
ﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺍﺯ
ﻣﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻦ ﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ، ﻭ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﮐﻞّ
ﺑﺸﺮ ﺑﻐﺎﻳﺖ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭانجام
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺗﺨﻠّﻖ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ .

همکاﺭﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻋﻠﻢ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﺮﺩه است. ﺩﺭ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻋﺎﻟِﻢ یا
(ﺳﺎﻳنتیست)
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻋﻠﻤﻰ
ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻓﻴثاﻏﻮﺭس
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺩﺍﻥ
ﺑﻮﺩ ﻭنیز
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ . ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻋﻠﻤﺎ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ ﺳﻪ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻫﺴﺖ. ﻳﮑﻰ
ﮐﻪ ﻋﺎﻟِﻢ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻳﮑﻰ
ﮐﻪ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﻳﮑﻰ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ
ﺩﺍﻳﺮة
اﻟﻤﻌﺎﺭﻑ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻋﺎﻟم اﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﻋﺎﺭﻑ
ﻭﻧﻪ ( ﺍﻧﺴﮑﻠﻮﭘﻴﺪﻯ
ﻧﻮﻳس) ﺑﺎﺷﺪ، و
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
در تاریخ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ هر کدام
ﺁﻧﻬﺎ که
ﺷﻬﺮﺕ ﻋﺎﻟِﻢ
ﻭ عاﺭﻑ ﻭیا
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻧﻮﻳس ﺷﻬﺮﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺍﺯﺩﺳﺘﻪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
بدانیم ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﺣﻖ ﺷﻬﺮﺕ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻋﻠﻢ ﻧﺰﺩ
ﻓﻠﺎﺳفه
ﻴﻮﻧﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻣﻌﺮﻓت
ﺸﻨﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺳﺘن ﻴﺎ
(ﺃﭘﺴﺘﻤﻪ) است. ﻭ
ﻣﻌﻨﻰ ﻋﺎﻟِﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻌﻨﻰ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯو
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺻﺪﺭﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻧﻴﺰ ﻋﺎﻟﻢ ﻭ
ﻋﻠﻢ، ﺑﻤﻌﻨﻰ (
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ) ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺳﻔﺮ ﺑﺴﻮﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘدس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ . ﮐﻪ
به اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍطلاﻕ
ﻣﻴﺸﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ( ﻳﺎ
ﻋﺎﻟِﻢ) ﺧﻄﺎﺏ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺍِﻣﺎﻡ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﻗﺮﻥ
ﺍﺧﻴﺮ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﺑﺮای
ﺩﺍﻧﺶ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻋﻠﻢ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭهمین
ﺣﺎﻝ ﻧﻴﺰ بدتر
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ، ﻟﻔﻆ
ﻋﻠﻢ ﻭﻋﻠﻤﺎ
ﺑﺮ ﻓﻘﻬﺎ
اطلاق شد. ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻋﺎﻟﻢ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻔﻴﺰﻳﻚ ﺩﺍﻧﺎﻥ
ﻭﺻﻨﻌﺘﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻃﺎﻕ میشود. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺮ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺩ عنوان
ﻋﻠﻢ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. که
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺻﺪﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﮐﻠﻤﻪ ﻓﻘﻪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺗﺨﺼﺺ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﻋﺎﻟﻢ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ، ﮐﻪ
بعدا و بناحقّ
به ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺷﺮﻋﻰ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻓﺖ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺹ
ﻋﺮﻓﺎ
ﻭﭘﻴﺮﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ. ( ﻓﻘﻴﻪ)
ﺻﺪﺭﺍﺳﻠﺎﻡ، ﻫﻤﺎﻥ
(ﭘﮕﻴﻪ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ( ﭘﮕﺎﻫﻰ)
بود ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺣﻘﺎﻳق اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻫﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ
ﻳﻚ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻧﻮﻳس ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ، بخاﻃﺮ
ﻧﻴﺎﺯ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﻯ ﻭ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﮐﺒﻴﺮ، ﻭ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎﻟﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﺸﺎﻭﺭ ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
شد، که
اوﻋﻠﻮﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ از
ﺷﺮﻕ ﻭﻏﺮﺏ
ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ علوم
و حقایق ﺭﺍ ﻫﻢ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
(ﻋﻠﻮﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺭﺍ که ﻣﻌﺪﻭﻡ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺫﮐﺮ ﺣﻖ، ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺁثاﺭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻳﺎ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺍﻧﺴﮑﻠﻮﭘﻴﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻮﺷﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺠﻤﻮعه اﻯ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻠﻮﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩ. ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺿﻤﻨﺎ ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻮﺷﺖ،
ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻫﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ ﻣﺼﺮ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻣﻨﻄﻖ
ﺭﺍ (ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ)
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ. که
ﺣﺘﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﻨﺎﻯ ﺧﻮدش
ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳﺦ
ﺟﺰ ﺩﺭ ﺩﻭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ ﻭﻣﻠّﺎ
ﺻﺪﺭﺍ، ﮐسی
ﻤﻨﻄﻖ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻘﺪ ﻧﮑﺮﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺑﻄﻠﺎﻥ ﺁﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﺑﻨﺎﻡ
ﻣِﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺧﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩ. ﺩﺭ
ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﻨﻔﻮﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻧﺎﮔﺎﻩ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺸیشاﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ مقدّس
ﺷﺪ. ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺁثاﺭ ﻣﻠﻌﻮﻥ
ﺍﺭﺳﻄﻮ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍثباﺕ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﮐﻠﺎﻡ ﻣﺤﻤﺪ، ﺍﺯ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﮐﻤﻚ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ
ﺑﻤﻨﻄﻖ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻧﻴﺰﺁﻧﺮﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻧﺒﺮﺩ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺸّاء ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻃﺒﻴﻌﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ .

(ﻣﻨﻄﻖ
ﺻﻮﺭﻯ) ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺷﻮﺩ ﻭ
ﺑﻤﻨﻄﻖ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ ﻭ)ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﭘوﺰﺗﻴﻮﻳﺰﻡ( ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﻋﻨﺎﻳﺘﻰ
ﺑﺸﻮﺩ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻳﻚ ﺁﻟﺖ ﺧﻮﺑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻔﻴﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﻭﻧﻪ
ﺩﺭﻭﺍﺯه اﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻨﻄﻖ . ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺏ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺍﺯﻋﻠﻞ ﻓﺮﺍﺭ
ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﻳﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺳﺖ . ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﻨﻄﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﺨﺼﺺ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﻣﺎیه اﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺁﻥ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺩﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺮﺍی کاﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎ
ﺍﺻﻮﻝﻫﺮﻧﻮﻉ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶﺍﺯﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﻨﻄﻖ ﻋﺮﻓﺎﻥﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ (ﻣﻨﻄﻖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ) ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻨﻄﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺻﻮﻝ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﻣﮕﺮ
که ﺠﺴﺘﻪ
ﻭﮔﺮﻳﺨﺘﻪ
ﻧﮑﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻳﻚ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻳﻦ
ﺗﻄﺒﻴﻘﺎﺕ
ﺑﺮﻣﻨﻄﻘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﻔﮑﺮﻋﺎﺭﻑ
الهام
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧند
دیگران ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ، ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻓﻬﻢ ﺑﺴﻄح ﻣﻨﻄﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮ(ﺳﻄﺢ
ﻣﻨﻄﻘﻰ)
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻧﻔﻰ
ﻣﻨﻄﻖ ﺳﻄﺢ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﮑﻤّﻞ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻴﭻ ﮐس
ﺩﺭﻫﺮﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﮕﻮﻳﺪ،
ﻳﺎ ﻓﮑﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﮐﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺳﺖ
ﺑﺰﻧﺪ. ﻣﺎﺩﺍﻡ
که اﺳﻴﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
روان ونفس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ با
قوانین
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﺪ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ . ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺳﻴﺮ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻣﻨﻄﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻭﺳتی
ﻮ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻣثل ﭼﻴﻨﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺩﻭﺳﺘﻢ
ﺑﺪﺍﺭ ﺗﺎ ﻣﺮﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻰ. ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺸﻖ ﮐﺎﺷﺖ ﺗﺎ
ﻓﻬﻢ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻧﻪ ﻋﻠﻤﺎ، ﻭﻧﻪ
ﺭﺟﺎﻝ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﮑﺎﺗﺐ فکری
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﻤﻨﻄﻖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﺧَﺮ لَنگ نفس
ﺧﻮﺩﺭﺍ
همچنان ﺑﺠﻠﻮ
ﻣﻴﺮﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻫﻤگان
ﭼﻪ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻳﺎ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﭘﻴﺸﻴﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺩﺍﺋﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﭘﺎﺑﻨﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﺭﺳﻄﻮﻯ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﻣﻨﻄﻖ
ﺻﻮﺭﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﺭﺍﺳﻞ ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﻢ،
می ﺨﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻨﻄﻖ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﭘﺸﺖ ﺑﻤﻨﻄﻖ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﺭﺍﺳﻞ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻣﺮﮒ ﺃﺑﺪﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻨﻄﻖ
ﺭﻣﺰﻯ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻳﺎ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﻢ
(ﻣﮑﺘﺐ ﻭﻳﻦ
)خود ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ. که
ﻮﻯ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻓﻴﻠﺴﻮف ﺁﻥ
مکتب ﺑﻮﺩ. ﻣﻨﻄﻖ
ﺻﻮﺭﻯ ﺧﺎﺹ
ﺍﻟﻔﺎﻅ، ﺑﺎ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻓﻮﻕ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺳﺮ ﻭ
ﮐﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺭﺍ
ﻓﻮﻕ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ. ﺑﺎﻳﻦ
ﻗﺼﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺁﻥ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ
واستنباط ﻭ
ﺩﺭﻭﻥ ﻳﺎﺑﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻴّﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ را
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ، ﺑﺘﺤﺮﻳﺮ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﻧﮑﺮﺩه اﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﻮﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺸﺮ
ﻧﺰﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﻭﺣﺸﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻪ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻟﺎﻳت و ولیّ
اﻟﻬﻰ،
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، برای
(ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ) ﻫﺎﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ
ﻭ ﻧﺰﻭﻝآن ، کاملان
ﺑﺴﺎﺣﻞ و مرز
ﻓﻬﻢ ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎی الهی
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﻫﻤﻪ
ﻃﺒﻘﺎﺕ، ﻫﻤﻪ
ﻣﻨﻄﻖ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻌﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﻬﺮ ﺣﻴﻠﻪ
ﺭﻫﻰ ﺑﺎﻳﺪ جست.
(ﻣﻨﻄﻖ ﻋﺸﻖ)
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻌﺮﻳﻔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻨﻄﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﺩﻳﺪ ﻭﭼﺸﻴﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﻧﻤﻮﺩ.

ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﻮﺩ، ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺘﻤﺎﻳﻞ
ﺑﻌﻠﻢ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺭﺍ می
ﺨﻮﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎﻟﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺳﺮ
ﺩﺭ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻠّﺎ
ﺻﺪﺭﺍ، ﻭﺍﮊﮔﺎﻧﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺩﺑﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍثباﺕ ﻣﻨﻄﻖ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺻﻮﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺪﺭﺩ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ
ﺍﻣثال
خودشان
ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﺪﻣﺖ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻭ ﻣﮑﺘﺐ
ﺗﺮﺍﺷﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺟﻮﺭﺝ
ﺳﺎﺭﺗﻮﻥ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻋﻠﻢ، ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻣؤﺭﺥ ﻋﻠﻢ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﺮﺩ. ﻣﮑﺎﺗﺒﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻃﻞ ﻳﺎ
ﺧﺎﻡ ﻭﮐﻮﺩﻙ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰﺍﺭﺳﻄﻮ
آنرﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺸﮕﺎﻩ
ﻋﻠﻢ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺁﻧﻬﻢ
ﻋﻠﻤﻰ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻏﻴﺮ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ، که
ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺧﺮﺍﻓﺎت ﺬﻫﻨی
ﺒﻮﺩ. ﻭﺗﺎ ﻗﺮﻥ
ﻫﻴﺠﺪﻫﻢ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺭﺳﻄﻮ، ﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮐﺮﺩ. ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥ، ﺩﺭس
ﻣﻨﻄﻖ ﺩﺭ
ﺣﻮﺯﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻬﻢ
ﺷﺪﻩ، ﻭﻫﻤﻪ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻬﺎ
أکنون ﺩﮐﺘﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
(ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻠﻮﻡ)
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻓﮑﺮ
ﻣﻰ ﮐﻨﻢ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﻣﻘﺪﻭﻧﻰ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﺴﺘﻌﻤﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ
ﻫﺎ ﻭ
ﺃﺑﺮﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﻳﺪﻳﻢ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﻋﻠﻢ ﻭﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﺩﺭ
ﺑُﺮﺩ ﺩﻭﺭ ﺗﺮ،
ﻫﻤﻪ
ﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﮐﻠﺎﻥ
بوده وﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺳﺮ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ
ﻫﻤّﮑﺎﺭﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻋﻠﻢ،
ﺭﺳﻤﺎ
ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
(ﻟﺎﻫﻮﺕ) فلسفه
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺑﺨﺪﻣﺖ ﮔﻴﺮﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ، ﻟﺬﺍ
ﻓﮑﺮ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ ﺑﺮ
ﺳﺎﻳﺮ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﻰ ﺣﺎﮐم
گرﺩﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤچنان
ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﮐﻠﻴﺴﺎ بودند. ﻭﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺃﮐﺒﺮ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﺷﺪ. ﻭﺑﻌﺪﻫﻢ
ﻣﻌﻠّم اﻭﻝ
ﻓﻠﺎﺳفه
اﺳﻠﺎﻣﻰ
ﮔﺮﺩﻳد. ﭼﻮﻥ
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺭﺳﻤﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻧﻈﻴﺮ ﮐﺎﺭ
ﮐﻠﻴﺴﺎ ﺷﺪه
بود. ﻭ ﺩﻳﻦ
ﺑﻬﺎنه اﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺧﻠﻔﺎ
ﮔﺮﺩید، ﻭﻧﻪ
برای ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺩﺭ
ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﮐَﻨﺪﻯ ﻭ
ﻓﺎﺭﺍﺑﻰ ﺗﺎ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ ﻭ
ﺍﺑﻦ ﺭُﺷﺪ، ﻫﻤﻪ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻨﺪﻥ
ﺭﻳﺸﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺟﺰ
ﻓﺎﺭﺍﺑﻰ ﻭ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ
ﺩﺭﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﮐﻪ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ، که
ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﻫﻢ ﺳﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍشت. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦﺣﻴﺮﺕ
ﻭﻧﺪﺍﻣﺖ، ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﻤﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺣﺘﻰ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺭﻭشی
عملی و
متُدلوجیﺍﺳﺖ
و ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎت
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻣﺘﮑﺒّﺮﺍنه ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣؤﺭﺧﻴﻦ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔته اﻧﺪ، ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ارسطوئی ﺩﺭ
ﺷﺮﻕ ﻭ ﻏﺮﺏ، ﺩﻭﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻣﺎﻧﻊ
ﺗﺮﻗّﻰ ﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻠﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ، ﻭﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﻠﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻳﻦ(
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺸّاء)
ﺫﻫﻨﻰ و
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ
ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭﻭﻫﻤﻰ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ ﻧﻪ ﺣﺘﻰ (ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ )ﻣﺎﺩﻯ
واقعی، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺪﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
حقیقی ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ .

ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ،
ﻋﻠﻢ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺩﺳﺖ ﻭ
ﭘﺎﮔﻴﺮﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ، ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻭﺑﺰﺣﻤﺖ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﻭﺭ ﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺨﺼﺺ ﻭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻋﻠﻮﻡ،
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺠﺪﺍﺋﻰ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺤﺴﻮس ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻤﻠﻰ، ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﺘّﮑﻰ ﺑﻔﮑﺮ
ﻣﺠﺮّﺩ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭﻭﻫﻤﻰ
آلوده روان
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ، ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﺸﺪ
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﺍﺯ
ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻭﺍﺭﺩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻓﻀﻮل
ﺒﺎﺯﻯ ﮔﺮ، ﺁﻟت
ﺪﺳﺖ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺟﺰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس کاری
ندارد. ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻠﺐ ﻧﻈﺮ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻋﻠﻮﻡ ﻭﺣﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﻘﺼﺪ
ﺩﺭﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ،
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻋﻠﻮﻡ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ، ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻬﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻤﺎﻝ
نیزﻋﺎﺭﻑ ﺟﺰ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﻠﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺒﻰ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﻌﻠﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻋﻠﻢ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟی
ﺒﺒﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﭘﻮﻟﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﻠﻮﻡ ﻫﺴﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﺸﺪﺍﺭﻯ
ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯﻋﺮﻓﺎی
اﻟﻬی اﺳﺖ، ﮔﺮچه
علما ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮔﻮﺷﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﻫﺸﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ .

ﻧﻬﻀﺖ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﻋﻠﻢ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﺑﺎ
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﺷﺪ. که ﺒﻘﺼﺪ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﻣﺎﺷﻴﻦ و
ﺁﻟﺎﺕ
ﻣﮑﺎﻧﻴکی ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﺍ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ . ﺗﺎ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﺩﺭﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﭼﻪ
ﺭﻭﺯنه اﻯ ﻫﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺑﺴﻮﺩ
ﻭ ﺗﺴﻠّﻂ
ﺁﺩﻣﻴﺎﻥ ﺑﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﺴﻠّﻂ
ﺁﺩﻣﻴﺎﻥ ﺑﺮ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻘﺎﻁ ﺿﻌﻒ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﻮﻥ
ﺑﺎ ﺗﻔﮑﺮ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻣﻴﻮﺭﺯﻳﺪﻧﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺣﻖ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺣﺎﻝ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻣﻘﺼﺪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﭼﺮﺍ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻧﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻧﻪ ﺁﺧﺮﺕ. ﻭ
ﻋﻠﻤﺎ ﺩﻧﻴﺎ
را ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ ﺁﺧﺮﺕ، ﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ فوق
بشری فرشته
گونه ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺗﺄﻣّﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮ ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ
هست. ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭﺣﻘﻴﻘت
ﺮﺍ ﻣﻴجوﺋﻰ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺸﻴﺶ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ
ﺭﻭﺟﺮ ﺑﻴﮑﻮﻥ
ﻣﺘﻮﻓّﻰ 1249
میلادی ﺍﻳﻦ
ﻧﻬﻀﺖ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯﮐﺮﺩ. ﻭﻯ
ﻃﺮﻕ ﮐﺴﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺖ، ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﺴﻪ ﻗﺴﻤﺖ
ﮐﺮﺩ . ( ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻧﻘﻠﻰ) ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ (ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺫﻫﻨی
ﻮ ﻣﻨﻄﻘﻰ. ﻭ
ﺳﻮﻡ( ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻰ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻟﺎﺑﺮﺍﺗﻮﺍﺭﻯ
ﻭنه ﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳن کشیش( ﻨﺎ
ﻣؤﻣﻦ) حتی
ﻳﺎﺩی هم
ﺍﺯﺳﺮﭼﺸﻤﻪ (
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻧﮑﺮﺩ. ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﻓت ﻨﻘﻠﻰ،
ﺑﺎﺯ ﻣﻘﺼﻮﺩﺵ
ﻧﻘﻞ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﺒﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ، ﻣﺨﺘﺺ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻮﺩ
ﺗﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻨﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻳﺎ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻋث ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻴﮑﻮﻥ
ﻣﻨﺒﻊ(ﻧﻘﻞ)ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﻔﻴﺪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺖ،
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻋﻠّﺘﻰ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﺸﺪ، ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺷﻮﺩ. ﻭﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ، ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺭﺍ ﺑﺮ مَلا
کند. ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻳﻚ
ﻣﺬﻫﺒﻰنیر
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻫﻢ
ﺑﮑﺎﺭﺫﻫﻦ . ﺑﻴﮑﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻬﻢ ﻗﺎﺋﻞ ﺑﻮﺩ.
ﻳﮑﻰ (ﺻﺤّﺖ
ﮐﻠﺎﻡ) ﻣﻨﻘﻮﻝ
ﻭ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ، ﻭ
ﻳﮑﻰ (ﮐﺸﻒ
ﺣﻘﺎﻳﻖ) ﺟﺪﻳﺪ . ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
(ﺗﺠﺮﺑﻪ)
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻌﻠﻤﻰ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﻋﻠﻮﻡ ﺷﺪ. یعنی(ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ)
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ
ﻫﺮﭼﻴﺰی
گرﺩﻳﺪ، ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﺼﺎﻓﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ،
ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ، ﺑﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ ﺁﻥ
ﻣﻰ ﭼﺮﺑﺪ. ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺎﺯ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺟﻨﺠﺎﻝ ﻭ
ﺷﻠﻮﻏﻰ ﻓﮑﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻧﺸﻮﻳﻢ، ﻭ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺍﺯ
ﻏﻠﺎﻑ بیرون
ﻧﮑﺸﻴﻢ، ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ، ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﻴﺰ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻭ
ﺍﺷﮑﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
خود را ﺩﺍﺭﺩ. اگر
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺤﻖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺑﺎﺯ ﺣﺮﻓﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ . ﺑﻰ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺵ
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﮐﻦ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﭼﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻋﻠﻤﺎ،
ﻭ ﺣﻴﺮﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺷﻮﻳﻢ ؟ ﺧﻴﻠﻰ
ﺭﺍﺣﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﺍﻭﻝ
ﺧﺪﺍ ﺑﻌﺪ
ﺧﺮﻣﺎ. ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣؤﻣﻦ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﺵ، ﺍﮔﺮ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻯ، ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺳﻨﺪﻳﮑﺎﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻋﻠﻤﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺩﺍﺷﺖ، ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
و تکنولوژی
ﻧﻴﺰﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎ ﺩﺍﺭﻡ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪ .

ﻋﻠﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻰو
تکنولوژی ﻭﺳﻴله
ای اﺴﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺴﻠﻂ ﺑﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ،
ﻭ (ﺍﺳﺘﻘﺮاء ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ)
ﻣﺸﺎﻫﺪﺍﺕ، ﺗﺎ
ﺣﺼﻮﻝ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
نقش ﭼﺸﻢ ﻭ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﺣﺮﻑ
ﺍﻭﻝ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺗﺠﺮﺑﻰ چشم
ودست عالِم
ﺍﺳﺖ نخست ﻋﻠﻢ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ، ﺳﭙس
ﻃﺐّ ﻭ ﺷﻴﻤﻰ
ﻭﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﻬم ﺤﻴﺎﺗﻰ
ﺑﺸﺮ ﭼﻪ
ﺭﻧﺠﻬﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﺒﺮﺩﻧﺪ. ﻣﮕﺮﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺵ
ﺑﺮﭘﺎ ﻭﺑﻨفع
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩه اﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭼﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﭼﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭﭼﻪ
ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺠﺎﻥ ﻫﻢ
ﻣﻴﺎﻓﺘند. وﺟﺎﻟب
اﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺨﺘﺮﻋﺎﺕ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻰ، ﺑﺠﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ ﺁﻥ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻳﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻓﺘﺎﺩ. ﺑﻰ
ﭼﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺿﻌﻴﻒ ﮐﻪ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ ﻭﭘﺎﻯ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻟﮕﺪﻣﺎﻝ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻭ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ
ﻣﮕﺮ ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺯ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺑﺰﺭﮒ عاقبت
پیشرفت علوم
تکنیکی ﺧﻴﻠﻰ
ﺩﻭﺭ بوده ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺳﻠﺤﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻫﻤﻪ
ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﮑﺸﺪ؟ ﭘس
ﭼﺮﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻔﮑﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺯﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
بلاهای بشری
را ﺑﺒﺎﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺗﻮﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ نوع ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔت
هزﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻳﻚ ﺳﺘﺎﺭه
اﻯ ﺩﺭ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ، ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ، ﭘﺎ
ﺑﻌﺮﺻﻪ ﻭﺟﻮﺩ
میگذارند. وﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺳﻮﭘﺮﻣﻦﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻰ باشند. ﻧﻤﻰ
ﮔﻮﻳﻢ ﺑﺠﻨﮓ
فلاسفه و علما
ﺑﺮﻭﻳﻢ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ
ﺑﺠﻨﮓ ﺑﺎ ﻧﻔس
ﭘﺮﻋُﻘﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰﻫﺎﻯ
ﮐﻤﭙﻠﮑﺴﻰ
ﺑﺮﻭﻳﻢ ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.

ﮐﺎﺭ
ﺑﻴﮑﻮﻥ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻧﻤﻮﺩن علم ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺂﻧﺠﺎ ﮐﺸﻴﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ
(ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻮﻥ
ﺟﺪﻳﺪ)، ﻳﺎ
ﺁﻟت ﻮﻋﻀﻮ ﻭ ﺍﺭﮔﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮐﺮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻋﻠﻢ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﺑﻮﺩ. ﻧﻴوﺘﻮﻥ
ﮐﻪ ﺳﻪ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩ، ﻳک
(ﻘﺼﻮﺭﺫﺍﺗﻰ) و
ﺩﻭم (ﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺳﺮﻋﺖ ﻭ ﻧﻴﺮﻭ)،
ﻭ ﺳﻮﻡ (ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﻋﻤﻞ ﻭ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ) . ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻣﺎﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺷﺪﻧﺪ . ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺵ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ
(ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ)
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭﻧﻪ
(ﻋﻠﻢ ﻃﺒﻴﻌﻰ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﻋﻠﻢ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻋﻠﻢ
ﺧﺎﺹ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭﺷﺮﻕ
ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺷﻮﺭﺍﻯ
ﺳﻠﻄﻨﺘﻰﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻧﮕلیس ﻋﻠﻢ
ﻳﺎ ﺳﺎﻳِﻨس
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ. ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻋﻠﻢ
ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﻓقه
ﻤﺬﻫبی) ﻮ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺩﻳﻨﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻓﺖ. ﻭﭼﻨﺪ
ﻣﺤﻘّﻖ
ﻋﻠﻤﻰﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﻧﺠﻮﻡ
ﻭﻃﺐّ ﻭ ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﻟﻔﻆ ﻋﻠﻢ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻋﻠﻢ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﻋﻠﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﻔﻆ ﺳﺎﻳﻨس ﻭ
ﻓﻦّ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪ. ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﺷﻴﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻟﺎﻭﻭﺍﺯﻳﻪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺩﺍﻟﺘﻮﻥ ﺩﺭ
ﺃﺗﻢ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩ،
ﻭ ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﮔﺸﻮﺩ. ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﺳﻮﺳﻴﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺰ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ. ﻋﻠﻰ
ﺳﻴﻨﺎ ﻣﺎﻧﺪ
ﻭﺣﻮﺿﺶ . فلسفه
مذهبی. ﺧﺮﻭﺝ
ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻯ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﻧﺘﺮﻭﭘﻮﻟﻮﮊﻯ،
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻄﺎﻯ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻢ ﻧﺘﻴجه اﻯ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻠﻤﺎ
ﺍﻭﻝ ﻋﺎﺭﻑ
ﺷﻮﻧﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺭﺍﻩ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻋﺎﺭﻓﻰ ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺷﻮﺩ ﮐﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﻊ ﺫﻟﻚ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣؤثّر
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ
ﺩﮐﺘﺮ
ﺷﻮﺍﻳﺘﺰﺭ
ﻋﺎﺭﻑ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﭘﺰﺷﻚ ﺷﺪﻩ، ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺳﺎﻝ ﻗﺎﺭﻩ
ﺳﻴﺎﻫﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﺭ ﺍﻣﻴﺪ
ﻣﻴﺪﺍﺩ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻫﻢ ﮐﻢ ﺩﺍﺭﺩ . ﺩﺭ
ﺷﺮﺡ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﺪﻫﻢ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻧﺨﺴﺖ
(ﻗﺼﻮﺭ ﺫﺍﺗﻰ)
ﺟﺴﻢ ثاﺑﺖ ﻳﻚ
ﻣﺤﺮﻙ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ تا
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﮐﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻳﻚ ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺫﺍﺗﺎ ﻗﺎﺻﺮ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺿﻊ ﺧﻮﺩ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺑﺪﻫﺪ. ﭼﻪ
ﺣﺮﮐت ﺠﺴﻤﻰ
ﻳﺎ ﺣﺮﮐت
ﺬﻫﻨﻰ ﻭﻳﺎ
ﺣﺮﮐت ﺠﻮﻫﺮﻯ
وﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ برای
انسان. و
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺄﺑﺪﻳﺖ ﻭنه
کارمای
ﺘﮑﺮﺍﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ، ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻭﺍﻗﻌﻰ
در جهان ﺍﺳﺖ. ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺩﻭﻡ ﻧﻴﺮﻭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺣﺎﺻﻞ
ﺿﺮﺏ ﺗﻮﺩﻩ ﺟﺴﻢ
ﺩﺭ ﺳﺮﻋﺖ ﺁﻥ
ﺩﺭﺁﻣﺪ، ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺳﻮﻡ
ﻓﻌﻞ ﻭ ﺭﺩّ
ﻓﻌﻞ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻫﻢ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺖ ﻣﺨﺎﻟﻒ
هم ﺗثبیت ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﻨﻄﻖ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﻢ
ﮐﻪ ﺣﮑﻢ ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ،
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﻋﻠﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﻔﻊ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﮔﺮﺩﺩ.

أنواع
تفکّر

ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺴﺖ. ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺣﻖ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﻋﻠﻤﻰﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻤﺎ ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ. ﺳﻪ
ﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮ
ﮔﻔته اﻧﺪ. (ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻮﺍﻡ) ﻳﺎ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ. ﺩﻳﮕﺮ
(ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻠﻤﺎ)
ﻳﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻠﻤﻰ، ﻭ ﺳﻮﻡ
(ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ). ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
(ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ) ﺭﺍ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ(ﺣﻘﻴﻘﺖ)
در هستی همین
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎت
(ﻭﺍﻗﻌﻰ) هستند.
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻳﻢ، ﻧﻪ
ﺑﺪﺭﺩ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺪﺭﺩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﻳﺪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺭﺍ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﻨﻴﻢ،
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ. (
ﻓﮑﺮ ﻋﺎﻗﻞ)، ﻭ
(ﻓﮑﺮ ﻋﻘﻞ
واﻣﺎﻧﺪﻩ) ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮ (ﻓﮑﺮ
ﺳﺎﻟﻢ) ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﺎﻟﻢ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ، ﻭ
ﻳﺎ ﺃﻫﻞ ﻣﻨﻄﻖ
ﻭﮐﻠﺎﻡ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺳﻮﻡ(
ﻓﮑﺮ ﺳﺎﻟﻚ) ﮐﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻭﻧﺎﺩﺭ، ( ﻓﮑﺮ
ﻭﺍﺻﻞ) ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻫﺮﮐس
ﺍﮔﺮ (ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)، ﻭلی
ﻧﻪ (ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ) ﻓﺎﺳﺪﻯ،
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺑﻘﻮﻟﻰ
ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩ
ﻭﺩﻳﺪ ﻭﭼﺸﻴﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻬﺮ ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ
ﮐﺮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻗﻄﻌﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮﮐس
ﻭﻫﻤّﺖ ﺷﺨﺼﻰ،
ﻭ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﮐﻤﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﻓﺮﺩ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
همان ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
تفکّر ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺎ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺳﺮ ﻭ ﮐﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻳﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺎ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﺧﻮﺩ ﻭﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭ ﻳﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺑﺎ
ﻃﻔﻞ
ﺧﻮﺭﺩﺳﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮ ﻭﮐﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﻳﻚ ﮐﺎﺩﺭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﺎﺭﺝ
ﻧﺸﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻓﮑﺮ ﻭﺭﺍﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻋﺎﺭﻑ ﻧﻴﺰ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ
ﺭﻧﮓ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻟی
همان ﻓﮑﺮ
ﻭﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺭﺍ، ﺟﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭﻳﺎﺩ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ، ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻗﺒﻀﻪ
دستان ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺪ
ﻧﻴﺴﺖ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻨﻮّﻉ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻳﻚ
انسان ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﻨﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺷﺨﺺ ﻳﺎ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻳﻚ(
ﺍوُﻓﺖ) ﻭ ﺳﻘﻮﻁ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺍﻭﺝ
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﻋﺮﻭﺝ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﺮﻓﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﺣﺎﻝ
ﺧﺎﺻﻰ ﮔﻔته اﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭﺟﺰ ﻓﮑﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺑﻘﻴﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭ
ﻭﺁﺳﻴب ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﺍﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺨﺶ ﺧﻮﺩﺵ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻣؤثّر
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻃﻔﻞ
ﻫﻢ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻟﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﻭﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، تا
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﻄﺢ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩ برساند.

شاید
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺧﻮﺩ، ﺗﻌﺼّﺐ
ﺷﺪﻳﺪﻯ ﻧﺴﺒت
ﺒﻤﺴﺎﺋﻞ
ﺧﺎﺻﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣثلا
ﻟﺎﻳﺒﻨﻴﺘﺰ
ﺍﺯ
ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭ
ﺍﻟﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺼﺮ ﺭﺍ
ﻓﺘﺢ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺧﺸﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﻴﻦ ﺷﺮﻕ ﻭ
ﻏﺮﺏ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭﻯ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ، ﻣﮕﺮ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺑﺤﻖ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍشته
باشند. ﻳﺎ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﺑﺂﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻧﮋﺍﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮﻧﮋﺍﺩﻯ،
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺷﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ ﻫﻨﺪ
ﻭﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﺁﻧﺎﻧﺮﺍ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻴّﺪ ﻭ ﮐﻮﻫﻦ
ﻭ ﺳِﻨﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺑﺎ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺿﺪ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ
ﻟﺎﻳﺐ ﻧﻴﺘﺰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﻫﻴﺘﻠﺮ ﻳﺎ
آﻓﺮﻳﻘﺎﻯ
ﺟﻨﻮﺑﻰ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﺩ . ﺍﻣثال ﻟﺎﻳﺐ
ﻧﻴﺘﺰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺰﺩﻭﺭ
ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻳﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﺍﺭﺳﻄﻮ. ﭼﻮﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﺎﺭﺵ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺭﻧﮓ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ، ﺟﺰ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﺗﻔﻠﺴُﻒ ﻭ
ﺧَﻠﻂ ﻣﺒﺎﺣث
ﻧﺘﻴجه اﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺧﻮﺩ،
ﻧﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭ ﻧﻪ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﻦ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻦ هستند.
ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﺭﻑ، ﺟﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻏﻴﺮﺣﺮﻑ ﺣﻖ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﭘﺎﺑﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻧﻪ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭ ﺗﺎ
ﭘﺎﻯ ﺟﺎﻥ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩه اﻧﺪ.
ﺭﻭﺯﻯ یک
ﺧﺎﻧﻢ ﻃﺮّﺍﺡ
ﻣﺪ ﺩﺭ ﭘﺎﺭﻳس
ﺍﺯ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﭘﺰﺷﻚ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎس ﻭ ﻋﺎﺭﻑ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﺝ
ﺷﻬﺮﺗﺶ ﺑﻮﺩ، ﻧﻈﺮﺵ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣُﺪ ﻟﺒﺎﺳﻰ
ﭘﺮﺳﻴﺪ. ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﮔﻔﺖ، ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻦ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻢ ﻧﻈﺮ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻧﻈﺮ ﻳﻚ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ. ﻭﻟﻰ
ﺷﻤﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺷﻬﺮﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻋﺎﺭﻓﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﭘﺮﺳﺶ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻮﺩ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﺍﺩ ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺠﺎب
ﺪﺭﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻬﻴّﺞ ﺟﺴﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮﺧﻮﺩﺗﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺘﻴﺪ، ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺭﻧﺞ
ﻧﺪﻫﻴﺪ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻧﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻳﻚ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﻣﺪ
ﻟﺒﺎس ﻣﻴﺪﺍﺩ. ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺩﺭﻫﺮﻣﺴﺄله اﻯ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺟﺰ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻫﺪﻓﻰ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﺑﺮُﻡ
ﻳﺎ ﺧُﻢ ﻳﺎ
ﺍﻭﻡ ﻭﻫﻮﻡ
ﺧﺘﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
ﻧﻪ ﺑﻪ ﻗُﻢ ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺷﻴﻌﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. بلکه
ﻗُﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﻴﺎﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺎ نور ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﺳﺖ ﺍﻭﻡ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺳﻨﺴﮑﺮﻳﺖ ﻭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﻤﺎﻥ وِرد
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻨﻮﻧﺪه هر
دعا اﺳﺖ.

ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﮐﻮﭼﻪ ﻭ ﺑﺎﺯﺍﺭ
ﻋﺎﻣّﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺮﺣﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮﻃﻔﻞ
ﻭﮐﻮﺩﻙ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ، ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺩﺍﺩ. ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻢ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ، ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ خواب و
رؤیا مورد
ﺑﺤث ﻓﻨّﻰ
ﻭﺧﺎﺹ ﭘﻴﺮﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﭘُﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺻﺘﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ، ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ
ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻢ . ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻣﺮﺑﻮﻁ بشفای
ﺪﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﮑﻮ
ﺗﺮﺍﭘﻰ و
معالجه ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ،
و ﻣﻔﻴﺪ ﺣﺮﻓﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ، ﻭﻋﮑس
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﮑﺮ، و
مُنجر ﺑﺴﻘﻮﻁ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﻓﺘﺎده اند، ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺟﺴﻢ ﺑﺎﺷﺪ، ولی
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﻫﻢ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ، که
ﮐﻤﻰ آنان را
بسطح
ﺑﺎﻟﺎتری
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﻋﻮﺍﺭﺽ منفی
ﺑﺪﻧﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﮐﻤﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﭘﻴﺮﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ، ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻳﺎﻓﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺍﺧﻞ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮیش
داشته باشد. ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ یا
ﺍﻧﺴﺎﻥ های
سالک ﺳﺎﻟﻢ
ﺩﺭﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ،
ﻭﻟﻰ ﻧﺎﻗﺺ ﺩﺭ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺑﺎﻭﺝ
ﻣﻤﮑﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺸﺮﻁ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
انسان ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺑﻮﺩﻥ،
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻣﻄﻴﻊ ﻣﺮﺑّی
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤل ﻨﻤﻮﺩن
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ( لا
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻓﻰ
ﺍﻟﺪﻳﻦ)، ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ، که
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﺃﺑﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴای ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ،
ﻭ ﺗﺼﺮﻓﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ، ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﭘﻴﺮ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
(ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺷﻔﺎﻋﺖ) ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷَﻔﻊ ﻭ ﺟُﻔﺖ
ﻭﻫﻢ ﺳﻔﺮﻯ، ﻭﻧﻪ
ﭘﺎﺭﺗﻰ ﺑﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ ﺩﺭﺟﺴﻢ
ﻭﻧﻔس وروان ﻭ ﻓﮑﺮو
ذهن. و در
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺳﺨﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﻓﻨﺎ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺒﺎﺣثی
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﺭﺩ
ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺭﺩ، ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﻋث ﻧﻔﺮﺕ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍن
اﺯﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺩ . ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﻟﻘﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭ
ﺣﺎﺿﺮﻧﺪ ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ روان
آلوده وحیوانی
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ
ﻭ ﺧﻄﺮ ﮐﻨﻨﺪ.

ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﻃﺮﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﺎﻣﻰ، ﻣﺠﻤﻮعه
اﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮﺷﻤﺮﺩ :۱ – (ﻣﻐﺎﻟﻄﻪ
ﻭ ﺧﻠﻂ ﻣﺒﺤث
)ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ، ﻭ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺩﻗّﺖ ﻭ عدم
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ، ﮐﻪ
ﻋﻴﻨﺎ ﺷﺒﻴﻪ
ﻓﮑﺮ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ، ﻭﻳﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ، که
ﻤﺪﺍﻡ ﺷﺎﺧﻪ
ﺑﺸﺎﺧﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻧﻈﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭ
ﻋﻠﺎقه اﻯ ﻫﻢ
ﺑﺪﻗّّﺖ
ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﻨﻄﻖ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ . ۲ - (ﺣﻮﺍﻟﻪ
ﺑﻐﻴﺐ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭ ﻋﻠّﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ، ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺠﻬﻮﻟﻰ
ﺣﻮﺍﻟﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﺯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻭ از ﺷﻴﺎﻃﻴﻦ
ﺯﻳﺎﺩ ﻧﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﻳﺎ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭلیﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻴﭻ
ﻣﺘﻔﮑﺮﻯ
ﺗﻮﺍﻥ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺍﺋﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﺟﺎﺋﻰ ﻣﻰ
ﻟﻨﮕﺪ، ﻭﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. و
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺭﺣﻢ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻭﻟﻴﺎ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ، ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﻓﻖ ﺍﻣﺮﻭﺯ،
که ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ بتولّد
بجهان
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ . ﻭﻳﺎ
ﻟﻨﮕﻰ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،
ﺍﺯ ﺯﺧﻢ ﭼﺸﻢ
ﻭﺣﺴﺎﺩﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻏﻴﺮﺩﻗﻴﻖ دارند.
۳ –( ﺗﻌﻤﻴﻢ ﻏﻠﻂ
ﻓﮑﺮﻯ)، ﺑﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻧﻤﻮنه هاﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺣﮑﻤﻰ
ﻗﻄﻌﻰ ﻭﻋﺎﻡ
ﻭﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻓﺮﻭﺩﮔﺎﻩ
ﮐﺸﻮﺭﻯ
ﺳﺮﺳﺒﺰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﻮﺩ، ﻭ ﻳﺎ اگر
ﺑﺎ ﺑﺎﺩ ﻭﺧﺎﻙ
ﻭﮔﺮﻣﺎﻯ
ﻓﺮﻭﺩﮔﺎﻫﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﻧﺪ، ﺁﻥ
ﮐﺸﻮﺭ ﺭﺍ
ﺑﻬﺸﺖ ﺯﻳﺒﺎ ﻭ
ﻳﺎ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﻤﻴﻢ
ﻭﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ،
ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻕ
ﺃﻣﺮﻯ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﺮ ﮐﻞّ، ﺑﻰ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑﮑﺎﺭ
ﻋﻠﻤﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻠﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻴﻠﻰ ﺗﻨﮓ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺟﺎﻯ(
ﺍﺳﺘﻘﺮاء
ﻋﻠﻤﻰ) ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺍﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻣﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﻈﺮ ﻗﺎﻃﻊ
ﺩﺍﺩ. ۴- ﺭﺑﻂ
ﻧﺎﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺣﻮﺍﺩث
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻋﺎﻣّﻰﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻋﺮﺿﻰ ﻭ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭ ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺻﺒﺢ
ﺟُﻐﺪﻯ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﭘس
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺁﻥ
ﺭﻭﺯ ﺑﻌﻠّﺖ
ﺁﻥ ﺟﻐﺪ ﺍﺳﺖ . گرﭼﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻌﮑﻮس ﺁن که
ﭼﻮﻥ ﮐﺒﻮﺗﺮ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪ، ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻴش
ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ ﻧﻴﻚ
ﺭﻭﺯ ﺭﺍ ﺑﺂﻥ
ﻧﺴﺒت ﻤﻴﺪﻫﺪ. که
اﻳﻦ خوش بینی
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ
ﮐﻠﺎﻍ بد بینی
ﻣﻀﺮّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﻴﻦ ﺣﻮﺍﺩث
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﺎﻯﻋَﺮَﺿﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﻨﻴﻢ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﻳﻘﻴﻦ
ﻋﻠﻤﻰ ﻓﮑﺮ
ﻧﮑﺮﺩه اﻳﻢ. ﺩﺭحالی
که ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺩﺍﺩﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﻴﻦ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ،
ﻋﺮﻓﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺩ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻫﻢ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺑﺎ ﺩﻭﺭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ ﺳﻠﻮﮐﺎﻧﻪ
می نمایند، و
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﺼﻠﺤﺘﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ، ﺭﺍﺑطه
اﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺿﻌﻴﻒ ﺍﺳﺖ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻠﻞ ﻗﻮﻯ
ﺗﺮ ﺭﺍ ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻍ
ﻣﺼﻠﺤﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺍﺳﺖ ﻓﺘﻨﻪ
ﺃﻧﮕﻴﺰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻋَﺮَﺿﻰ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ،
ﺑﺎ ﺩﻭ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻳﮑﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻳﮑﻰ ﻏﻴﺒﻰ
ﻳﺎ ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻬﻢ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﮐﻨﻴﻢ،
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻃﺮﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺒﻰ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺣﻖ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ آن
ﺭﺍ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻢ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭهم ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﻮﺍﻡ ﺟﺰ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺳﻬﻞ
ﺍﻟﻔﻬﻢ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ، ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﻋﻠﺎقه اﻯ
ﺑﺘﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺣﺮﻓﻰ ﺯﺩ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻧﺎﺩﺭ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﻴﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﺯﻯﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺻﺤﻴح ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍلاّ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺘﺠﺎﺭﺏ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺮاءﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺩﺍﺩن
ها، ﺑﺠﺰ ﺩﺭ
ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ
ﻭﺭﺯﻳﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ
ﮐﺎﺭ ﻋﺮﻓﺎ ﺩﺭ
ﺩﺍﺩﻥ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻳﻚ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍثباﺕ
ﻭﺑﺸﮑﻠﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻳﺎ ﻋﻠﻤﻰ
ﻳﺎ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ، ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻣّﻰ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎﻯ
ﻟﻔﻈﻰ ﻭﻧﻈﺮﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﻭ
ﻧﻪ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭﺳﺖ . ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻭﺍﺑﻄﻰ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭ
ﻋَﺮَﺿﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﺎ ﻏﺎﻳﺖ ﻭ
ﻫﺪﻓﻰ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻳﻚ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﮐﺎﻣﻞ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺎﻯ
ﺗﻌﺠّﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣﻮﺯﻩ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭ ﺗﻌﻤّﻖ ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﭘﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ۵ –( ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻮﺭﻯ )ﺷﺪﻳﺪ،
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ، ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻭﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ، ﺍﺳﺎس
ﻫﺮﻓﮑﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ. که
ﺒﻤﻮﺟﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ ﻧﻔﻊ
ﺟﻮﺋی برای نفع
خود ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ
ﺍﺑﺘﺪﺍﻯ ﮐﺎﺭ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺗﻮﻗﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﺪﻯ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﺑﮑﻠّﻰ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺒﺮﺩ،
ﻭ ﺳﺨﺖ ﻋﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣثلا
ﺧﻄﺮﺍﺗﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﻭﺭ
ﺍﺳﺖ ﻣﻬﻢ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ، ﻭ
ﺑﺨﻄﺮﺍﺕ
ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﻬﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﻏﺮﻕ ﻭﺯﻭﺍﻝ
ﻣﻴﮕﻤﺎﺭﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺧﻄﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ، وﺧﺴﺎﺭﺕ
ﻣﺎﻟی ﻴﺎ
ﺩﺭﺁﻣﺪ ﺭﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻌﻘﻮل ﻤﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﺩ.

۶- (ﺗﻌﺼّﺐ)
ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻭ
ﻟِﺠﺎﺝ، ﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭ یا ﺟﺰﻣﻰ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻡ
ﻭﮐﻠّﻰ ﮔﻮﺋﻰ
که ﻣﺠﻤﻮعه اﻯ
ﺍﺯ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ ﺣﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ، ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ وفلسفی
ﻭ ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ) ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻏﻠﺐ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ(
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ)، ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﺒﻘﻪ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺁﺳﺎﻧﺘﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺤﻠیه
ها ﻣﺸﮑﻠﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﮐﺎﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﻣﻌﻠّﻢ ﺍﻭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﮐﻢ . ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ،
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﭼﻮﻥ
ﺗﻮ ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ
ﺍﺳﻴﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ
ﺯﻨﺪﮔﻰ ﻧﺸﺪه
اﻧﺪ، ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭﻟﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻏﺪﻳﺮ ﺧُﻢ
ﻋﻠﻰّ ﺭﺍ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
(ﻭﻟﺎﻳت
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻧﻤﻮﺩ،
که ﺮﺑﻄﻰ
ﺑ(ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻬﺎ، ﻭﻳﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻠﻔﺎ)
ﻧﺪﺍﺷﺖ ، ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮاﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮیش ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻠﻰّ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻮﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﻧﻔﺮ ﺑﺨﺒﺦ ﻳﺎ
به ﺒﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺟﺴﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻓﻦ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻋﻠﻰّ ﺟﺰ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻋﺎﺭﻓﻰ ﮔﻞ
ﮔﻔﺘﻪ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻴﺎﺭ، ﻳﮑﻰ
ﺑﻤﻘﺼﻮد
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﻣﻐﻀﻮﺑﻴﻦ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ ﺁﻏﺎﺯ
پاکسازی
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺧﺘﻢ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻮﺷﺶ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻭﻓﻄﺮﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﻭ
ﺣﻮﺽ و حوزه عقلی
ﮐﻮثر ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺩﻭﺭ ﮐﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ،
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺷﻴﺎﻃﻴﻦ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺪﻝ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻣؤﻣﻦ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺮﺩه ﻮ
ﺍُﻣّﻰ ﺷﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺍﻳﻦ
ﺃﻧﺪﺭﺯﻫﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻭ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ می
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺍﻡ
ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ،
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ، ﻭﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ،
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺣﮑﻴﻢ
ﻫﻨﺪﻯ ﻗﺪﻳﻤﻰ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕ از
نوع بشری را
ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ را ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺗﻮ فرزندم ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﻫﻤّﺘﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻯ، ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺭﺍ، ﺟَﻬﺶ
ﻭﺍﺭ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻰ، ﻭ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺮﻭﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺎﻩ ﻳﺎ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
مسئولانه عمر
بشری ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ.
ﺍﻣﺎ ﻃﺮﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻧﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺏ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﮐﻤﻴﻦ
ﮔﺎﻩ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﺸﺨﺼﺎﺗﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ :۱- (ﺩﻗّﺖ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ)، ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻗّﺖ
ﻟﻔﻈﻰ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻟﻔﻈﻰ
ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎ ﮔﻔﺖ. ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻣﺮﺩﻡ ﮐﻮﭼﻪ ﻭ
ﺑﺎﺯﺍﺭ، ﺑﺪﻳﺪﻥ
ﻳﻚ ﺷﻴﺌﻰ ﻣثلا
ﺩﺭﺧﺖ، ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺷﻴﺌﻰ ﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺸﺨّﺺ، ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺷﮑﻠﻰ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﺩﺭﺁﻳﺪ. ﺍﺯ
ﺩﻗّﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻘطه ﺪﺭ
ﺷﻴﺌﻰ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺳﺎس ﮐﺎﺭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻋﻠﻤﻰ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺍﺳﺖ . ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﮐﺴﺐ
ﮐﻤّﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺯﺍﺟﺰاء
ﺑﺮﺳﺪ . ﺩﻗّﺖ
ﻟﻔﻈﻰ ﻭ
ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ، که
اﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻪ
ﺁﻥ ﺩﻗّﺖ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﻗّﺘﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ . ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﻫﻨﺪه ﻤﺪﺑّﺮ
ﺩﻗّﺖ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻏﺎﻳت
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻋﺎﺭﻑ،
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ
ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻣﻄﻠﺐ
ﺩﺭ ﺩﻗّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﺎﺭﻑ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ۲ – (ﺗﺤﻮﻝ
ﺍﺯ ﮐﻴﻒ ﻭﮐَﻢ) . ﻋﻮﺍﻡ
ﺑﮑﻴﻔﻴّﺖ
ﺍﻣﻮﺭ، ﻭﻟﻰ
ﻣﺘّﮑﻰ ﺑﺮ
ﺣﻮﺍس ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺧﺎﺻﻴّﺘﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ ﺩﺭﻙ
ﺍﺷﻴاء ﺍﺳﺖ. ﻭ
(ﺟﻮﺍﻧﺐ ﮐﻴﻔﻰ
ﺭﺍ ﺑﮑﻤّﻰ
)ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺎﻳﻦ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺁﺏ ﮔﺮﻡ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﻭﻟﺮﻡ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﺩﻗﻴﻖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺿﺒﻂ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮐﻴﻒ
ﺑﻪ ﮐم ﺪﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍلاّ
(ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻏﻠﻂ
ﺑﻐﻠﻂ )
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
میﺃﻧﺠﺎﻣﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﮑﻴﻔﻴّﺖ
ﻭﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻧﻘﻄﻪ ﺷﺮﻭﻉ
ﺁﻧﻬﺎ ﻏﻠﺎﻁ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺭ ﮐﻤﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻘﻄﻪ ﻣﺒﺪﺃ
ﺣﻘﻴﻘﻰ، ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﻬﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻟﺎﺯﻡ،
ﻭ ﮐﻤّﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﻋﺪﺩﻯ ﻳﺎ
ﮐﻤّﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ . ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﻗّﺖ ﮐﻤّﻰ
ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭﻋﻠﻤﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻟﻰ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﺍﺷﻴاء
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﺑﺮﺳد
ﺗﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﺷﺪّﺕ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﮐﻴﻔﻴّت ﺴﺎﻟﮑﺎن
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ. ﻫﻴﭻ
ﭼﻴﺰ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
(ﮐﻤّﻴّﺎﺕ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺟُﺴﺘﻦ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﮐﻤّﻰ ﺑﺮﻭﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
(ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
احتمالا ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﺍ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. و ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ، ﺍﺯ
ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ
ﻋﺒﺮﺕ ﺃﻧﮕﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻘش ( ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ) ﺭﺍ
ﺑﺎﺯﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ (ﻋﻘﻞ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻃﻠﺒﻰ)
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭ (ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺑﻮﺋﻰ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﺒﺮﺩه اﻧﺪ.

۳- ﺗﻌﻤﻴﻢ
. ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻳﻚ
ﺷﻴﺌﻰ ﻭﺍﺣﺪ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻳﻚ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﻢ ﺳﺎﻳِﻨس
ﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﺘﻌﻤﻴﻤﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ که ﻤﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻬﻴّﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺸﻮﺩ،
ﺗﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺍﺯ ﻳﻚ
(ﺗﻌﻤﻴﻢ ﺟﺰﺋﻰ)
ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
(ﺗﻌﻤﻴﻢ
ﻭﺍﻗﻌﻰ) ﺧﺎﺹ
ﺻﻌﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ . ﺍﻳﻦ
(ﺗﻌﻤﻴﻢ ﻋﻠﻤﻰ)
ﻃﻠﺴﻢ ﺍﺳﺖ
ﻭ(ﺗﻌﻤﻴﻢ ﺗﮑﺎﻣلی)
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺗﻮﺟّﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﺟﺰاء
ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣثلا
ﮔﻠﻰ ﮐﻪ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻞ، ﺑﻬﺮﺁﻧﭽﻪ
که ﻋﺎﻡ ﻫﻤﻪ
ﮔﻠﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ .

۴- ﺍﻣﮑﺎن ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺻﺤّﺖ . ﻋﺎﻟﻢ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺸﻒ ﺻﺤّﺖ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯﻋﻠﻤﻰ،
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺻﺪﻕ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻥ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﺮﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ،
ﻣثل ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺧﺎﺹ
ﺩﻳﮕﺮی ﺒﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻭﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺣﺎﮐﻢ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻄﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ، ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. بلکه
( ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ) ﺍﻟﻬﻰ
در جریان ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﻮﺩ ﻣﺸﻴّﺘﻰ
الهی ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺁﻥ
ﺣﺎﻟﺖ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺴﻮس ﺑﺸﺮ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﮐﺎﺭﺵ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻤﻰ رسد.
ﻭﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﻳﺎ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻧﻤﻰ
ﺷﻮﺩ ﻳﺎ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
تنها ﺟﻨبه اﻯ
ﺭﺍ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺍﮐثرﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻨﺎفعی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
خود ﺭﺍ ﮐﺎﻓﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. (ﺻﺪﻕ
ﻋﻠﻤﻰ) ﺭﺍ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﺑﺎ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺑﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
میگوید. ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﻌﻴﺎﺭ
کار تطبیق
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺳﺖ، ﻭﮐﺪﺍﻡ
ثابت ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
(ﺻﺪﻕ ﺣﻘﻴﻘﻰ)
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ثاﺑﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﺯ
ﺟﺰﺋﻴّﺎت
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺑﺎﺳﺘﻘﺮاء
ﻧﺎﻗﺺ، ﻗﺎﻧﻮنی
ﺮﺍ ثاﺑﺖ
ﻣﻴگمارد. وﺑﻌﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﮐﺴﺐ ﺻﺪﻕ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
(ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ)
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺳت که ﻣﺎﻧﻊ
(ادامه تجربه)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺻﺪﻕ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍ، ﮐﻪ
ﻋﻠّﺖ (ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻳﻚ(
ﺑﻴﻨﺶ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩی) ﭽﻨﻴﻦ
ﺗﺠﺮبه اﻯ ﻭثباﺕ
ﻭ ﺻﺤّﺖ ﭼﻨﻴﻦ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻘﺮاء ذهن
انسان ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻭﺳﻴﻊ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﻴﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﺮﺍﻳﺖ
ﮐﻨﺪ. ﻳﺎ اگر
ﺻﺪﻕ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺎﺷﺪ، ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺷﻮﺩ. ﭘس ﭼﺮﺍ
ﻫﻴﭻ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺑﻰ ﺍﺳﺘثنا
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﺟﺰاء،
ﻭ ﮐﻠّﻴﺎﺕ ﺑﺎ (ﺗﻘﺮﻳﺐ
ﺑﻌﺪﺩ ﺻﺤﻴﺢ)
ﺻﻮﺭﺕ ﻤﻰ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ ﻣﺪﺍﻡ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﻃﺮﺩ می کنند ، ﻭﺑﺘﻬﻴّﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ثابت
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ ﻭ ﻳک
ﻨﻮﺍﺧت ﺼﺎﺩﻕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﻴﭻ
ﻭﻗﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺧﺎﺹ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﺟﺴﺘﻦ
ﺻﺤّﺖ ﻳﻚ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﺗﺠﺮﺑﻪ،
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻧﺰﻭﻝ بخلق
ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺒﺪﺃ ﺣﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸته اﻧﺪ.
ﻭ ﺿﻤﻨﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﮐﻤّﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ
ﻭﺍﺭﺩ
ﮐﻤﻴّﺎﺕ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺧﻮﺩ ﻋﻠﻤﺎ نیز
ﺑﻤﺴﺎﺋﻞ
ﻧﻈﺮﻯ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﻬﻴّﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺁﻧﻬﺎ،
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﮑﺘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ ﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺫﺍﺗﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺣﺘﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﮐﺎﺭﮐﻨﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻠﻤﻰ، ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻨﻴﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺤﻘّﻖ که
ﻨﻈﺮﻯ ﻋﻠﻢ و
ﺍﻣﺮﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﺯ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﻧﻔس و روان
آلوده ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﺻﻞ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺼﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺭﺍ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺳﻮﺩ
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ( ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ)بدانند
ﺑﺎ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻋﺪﻡ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ
ﺑﺤﺴﺎﺏ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﮐﺎﺭ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺍﻳن علما
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﺎﺷﻒ ﻭ
ﻣﺤﻘّﻖ أمری
ﻓﻄﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﻴﺮﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ ﻣﺴﻠّﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺷﺪه
که ﺃﻣﺮﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣتاﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﻣﺴﻠّﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ . ﻭﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻭَﺟﺪ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ ﻫﻨﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻨﺮ
ﺟﻨﺒﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻋﻠﻤﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺒﻴﻪ
ﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺒﻴﻪ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ،
ﭼﻮﻥ ﺑﺤﺪس ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺒﺪﺋﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺠﺎﻣﻊ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺑﺎﻳﺪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺁﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﻭ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺳﻮﺩ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ، ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻋﻴﺐ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﻫﻢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺻﺤﻴﺢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺎﻗﺺ ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ
ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻨﻔﺮﺍنس هاﻯ
ﺧﻠﻊ ﺳﻠﺎﺡ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻗﻄﻌﺎ ﻧﻘﺸﻪ
ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮﻯ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺍﺟﺮﺍ
ﺍﺳﺖ، مثلا
ﺟﻨﮓ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ را
در نظر دارند. ﻭﺍلاّ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﮐﺘﺐ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﮐﺎﺩﻣﻴﻬﺎ، ﻭ
ﺍﻣﺎﻧﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ . ﺍﻣﺎ
ﻋﻠﻤﺎ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺩﺍﺭﻯ ﻧﺪﺍﺷته
اﻧﺪ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺣﺘﻰ ﺣﺪس ﻭ ﺣس
ّ ﺷﺸﻢ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺤﻘﻖ
ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻴجه ای
ﺩﺍﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻭﻝ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺷﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻣﻮﺍﺭﺩﻯ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺣﻮﺍس
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﺎ، ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺎﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭ ﻣﺒﺎدئ
ﻧﻴﺴﺖ . ﺣﻖ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﻳﻚ ﺃﻣﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺣﺪس
ﻋﺎﻟِﻢ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ ﺣﺮﻑ
ﻭ ﺣﺪس ﺟﺪﻳﺪ، ﭼﻪ
ﺳﻮﺩﻯ
ﺑﺴﻴﺴﺘﻢ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻣثلا
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ
ﺷﻮﺭﻭﻯ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻭﺟﻮﺩ حقیقی
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
یک (ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻓﺸﺮﺩه اﻯ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﻔﮑﺮ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺍﺭﻭﺍح ﺮﺍ
ﺑﮕﺎﺭی کشی ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﻨﺪﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻮﺳﮑﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﮕﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺒﻨﺪﺩ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﮕﺮ ﮐﺘﺐ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﮐﺰ ﺁن
ﻤﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩ ﻧﻴﺴﺖ؟
که ﻓﻘﻂ
ﺑﺎﺣﺘﻤﺎﻝ ﻭ
ﻓﺮﺽ ﮐﺮﺩن
ﺒﺴﻨﺪﻩ کرده
اند. ﻭ ﭼﻪ
ﻓﺮﺿﻴّﺎت
اﻋﻠﺎﻡ ﻧﺸﺪه
اﻯ، ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭﺣﺘﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺷﺪﻥ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻋﻠﻤﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ شخص
ﮐﺎﻓﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣؤﻣﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻏﺎﻓﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
عارفان را
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﺎﺑﻮﺩ ﺷﻮﺩ ﻭ
ﻋﻤﺮ ﺗﻠﻒ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ .

۵ - ﻣﻮﺿﻮﻋﻴّﺖ
ﻭ
اُﺑﮋﮐﺘﻴﻮﻳﺘﻰ
ﻭﻣﻠﻤﻮس
ﺑﻮﺩﻥ. ﮐﻪ
ﻫﻤچنان
ﻣﺤﺴﻮس
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺗﺠﺮﺑﻪ، ﻋﺎﻟﻢ
ﺧﻮﺩ ﺷﻴﺌﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ، و
ﻧﻪ در ﺫﺍﺕ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺑﺎﻃﻦ
هر ﺷﻴﺌﻰ. ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺷﻴﺌﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻣﺪﺧﻠﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺤﻘﻘّﻘﻴﻦ
ﻭ ﻣﺨﺘﺮﻋﻴﻦ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻥ
ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻭﺁﺭﺯﻭﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺁﺯﻣﺎﻳش
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ که
ﺁﻳﺎ ﺁﺭﺯﻭﻳﺸﺎﻥ
ﻋﻤﻠی ﻮﻣﻔﻴﺪ
ﻫﺴﺖ؟ ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﺼﻒ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﺁﺭﺯﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺩﺭﺳت ﺒﻮﺩﻩ
ﻳﺎ ﻧﻪ. ﻫﻴﭻ
ﺗﺠﺮبه اﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩ. ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﻋﻠﻢ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺪﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﻘّﻖ
ﻗﺒﻞ ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ، ﺩﺭﺣﮑﻢ
ﻳﻚ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﺗﺌﻮﺭﻳﺴﻴﻦ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮﻫﻢ
ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﻗﻤﺮﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺎﻩ
ﺑﺂﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺮﻯ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ
ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ، ﺟﺰﺍﻳن
ﻨﻴﺴﺖ که
عوﺍﻃﻒ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻋﺎﻣﻞ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﻳﺰﻯ
ﺑﻮﺩﻩ . ﻭﻟﻰ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﺪّﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﻬﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺁﺏ
ﺩﺭ90 ﺩﺭﺟﻪ ﻣﻰ
ﺟﻮﺷﺪ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺩﺭﺟﻪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ را ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺨﺪﻣﺖ
ﻃﺮﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﺍ
ﻃﻮﺭﻯ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺃﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﺭﺯﻭﻳﺶ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺩﻫﺪ، ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
أنگیزه ﻫﺮ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﻰ
ﺍﺳﺖ . ﻭﻯ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺶ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ . ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﻨﻨﺪ،
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺳﻮﺩ
ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ ﻳﺎ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺑﺎﻋﺎﻃﻔﻪ ﺳﺮ
ﻭﮐﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
(ﻋﺎﻃﻔﻰبشری
ﺍﺳﺖ ﻣﻨﻔﻰ)
میباشد. ﭼﻮﻥ
ﻣﺪﻋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺤث
ﻭﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻭﻓﮑﺮﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ،
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻏﻴﺮﺫﺍﺗﻰ ﻳﺎ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻣﻮﺿﻮﻋﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮﺷﻴئ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ، ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺩﻳﺪﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. . ﭘس
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﻴﻨﺶ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻭﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻫﻢ ﻫﻴﭻ
ﺗﺠﺮبه اﻯ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺩﻳﺪﻫﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩه اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ، ﺑﻴﻨﺶ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﺒﻪ ﻭ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
باز ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻋﺎﺭﻑ
ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺩﻳﺪ ﺧﺎﺻﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭﻫﺮﺳﻄﺢ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﺨﺼﻮصی ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻫﺮ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﻮﺩ . ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﺩﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﮐﺴﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺘّﻔﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ(
ﻋﻠﻤﻰ ﻓﮑﺮ)
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ . ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﮑﺮﺩﻩ، ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯﻣﺤﻞ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩه
ﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﺪﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﺮﺗﺮ،
ﻣثلا ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴباشند. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻄﺮﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻋﺪﻡ
ﻗﻨﺎﻋﺖ، ﺍﺯ
ﻧﺘﺎﻳج ﺠﺰﺋﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ، که
اﻟﺒﺘﻪ ﺣقّ
نوع بشری
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺨﺴﺖ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻭﺍﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﮐﻠّﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﺷﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪه ﻫﺎﻯ
ﺍﺯ ﺧﻂ ﺍﻟﻬی
هستند، ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻨﺸﺨﻮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻋﻠﻤﺎ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺨﻠیه
روان آلوده
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ، ﺑﺪﺍﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻤﺎ
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.

ﺑﻘﻮﻝ
ﺑﺮﺍﻭﺩ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ، ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻠﻮﻡ
ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ ﺟمع ﺁﻭﺭﻯ
ﻭ ﺳﭙس ﺑﺎ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻥ
ﺗﺠﺎﺭب ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ، ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﻭﻳﮋه اﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺮﺳﺪ . ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﺟﺎﻟﺒﻰ ﺍﺯ
ﻋﺎﻟﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﻧﻬﺎئی
ﻋﻠﻢ
ﺩﺭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ( ﺑُﻌﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ) ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﺪﻑ ﺍﻳﻦ
ﻋﺮﻓﺎ ﺑﺨﺪﻣﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻋﻠﻢ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎت ﺒﺸﺮ ﻭ
کار برد (ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ). ﻭالاّ
ﻋﻠﻢ ﺁﺩﻡ ﺧﺪﺍ
ﻧﺸﻨﺎس ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﻨﺎس ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺸﻨﺎس، ﭼﻪ
ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮑﻨﺪ؟ﺟﺰ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
دیگر. ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻣؤثّر ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻠﻤﺎ ﺩﺭ
ﻓﺮﻳب ﺠﺎﻣﻌﻪ
موثّرﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻢ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺳﺘثماﺭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯﻃﺒﻴﻌت
ﻮ ﺍﺳﺘثماﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ، ﻭ
ﺑﮕﺎﺭﻯ ﺑﺴﺘﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ .

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،
ﻋﻠﻢ ﺑﻘﺴﻤﺖ ﻭ
ﺟﻨبه هائی ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﮑﻞّ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻈﺮﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻧﺎ ﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﭼﺸﻢ ﻭ
ﻋﻘﻞ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﻋﻠﻢ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺣﺎﺿﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
. ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻣﻦ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻦ، ﺑﮑﻮﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳت
ﺒﮑﻮﺭﻣﺎﻟﻰ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﻗﻨﺎﻋﺖ ﮐﻨﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ
ﻭ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻓﻴﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. و
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ ﺩﻭﺭ
ﺩﺳﺖ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻟﻢ ﻳﺎ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ
ﺟﺴﺘﻦ ﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻴﻦ
ﻫﻤّﺖ ﮐﻨﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﺎﺯﻋﺎﺕ ﻭ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺯﺣﻤﺘﻬﺎئی
که ﺪﺭﻋﻠﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺍﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻤﻚ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﺍلاّ ﺻﻌﻮﺩ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺳُﻠطه ﻭ
ﻗُﺪﺭت
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﻋﺰﻳﺰﻡ،
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﺍﻳﻦ ﺑﺤث
ﭼﻘﺪﺭ ﺧﺴﺘﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﻣﻦ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ ﺑﭽﻨﺎﻥ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻳﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺸﻰ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺁﻳﻨﺪﻩ روح ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ است
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ. ﻭﺍلاّ
ﻋﻠﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻃﺐّ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﺍﺭﻭ ﺳﺎﺯﻯ، ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭ
ﮐﺸﺎﻭﺭﻯ، ﮐﻪ
ﺭﻓﺎﻩ ﻋﺎﻡ
ﺑﺸﺮ ﺭﺍ دارد
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺍﺭﺯﺍﻥ ﺗﺮ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨند
ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﺁﻣﺎﺩﻩ نمی
ﻧﻤﺎﻳﺪ. بلکه
ﻓﺮﻳﺐ ﺭﻓﺎهی
ﻭ ﺑﺎﺯﻯ
ﻭﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﺩﻧﻴﺎ می ﺪﻫند.
ﻋﻠﻤﺎ ﻧﺨﺴﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺷﺎﻫﺪ ﻭﺑﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻧد ﺑﻌﺪ
ﺑﺘﺤﻘﻴﻖ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﺁﻥ
ﻭﻗﺖ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺧﻴﻠﻰ ﻓﺮﻕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺍﻣﺎ (ﻃﺮﺯ و
نوع ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ) ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺼﻴﺒﺘﻰ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺑﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻤﻰ است
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻣﻞ
فلاﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ
(ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
مشّاء ﻭ ﺃﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫب)
ﻤﺨﺘﻠف ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻣﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ولی ﻓﻠﺎﺳﻔﻪﻋﺎﻟِﻢ ﻧﻤﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺸﺨّﺼﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ :

1 - ﺷﻚّ که
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺫﺍﺗﺎ ﺷﮑّﺎﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺷﻚّ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻫﺮﮔﺰ نیز
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
(ﺗﺠﺮﻳﺪ نفس
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﻚ)
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، که
ﺷﮑّﺸﺎﻥ
ﻣﺨﺮّﺏ
ﻭﻣﻨﻬﺪﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﺸﺪﻥ ﺑﻬﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻥ ﻣﮕﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺩﻗﻴﻖ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺭﺍ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺑﺎﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﭘُﺮﻋﻘﺪﻩ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺷﻚ ﻗﺪَﻡ
ﺍﻭﻝ ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ ﻗﺪﻡ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ . ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺷﻚ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﮐﺎﺭﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺷﻚّ
ﻓﻠﺴﻔﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺷﻚ
ﻭ ﺣﻴﺮﺕ ﺩﺭ
ﻋﺪﻡ ﻭﺿﻮﺡ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻗﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻳﺎ
ﺣﺪﺳﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺣﺪﺳﻰ ﺍﺯنوع
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
باشد، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﻠﻤﺎ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸگاه
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
باز ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺭﻭﺵ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﻳﻚ
ﺧﻂ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺣﻘﻴﻘﺖ یاﺑﻰ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻧﺸﻮﺩ .

۲ - ﺍﺳتقلاﻝ
ﻓﮑﺮ، که ﺟﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻨﻄﻖ، ﻗﺒﻮﻝ
ﺣﺎﮐﻢ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﺧﻮﺩ می ﺩﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ کمپلکس
های ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺳﺖ، ﻧﺎ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻭاﻗﻊ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ، ﮔﺮﻓتار
(ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ) ﻭ
ﺩﺭﻭﺋﻰ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﺳﺖ . ﻣﻨﻄﻖ
ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻌﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻨﻄﻖ نیز ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
ﻨﮑﺮﺩ . ﻣﻨﻄﻖ
ﺁﻧﻬﺎ همان
خواستن
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻭ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﺯﻳﺮﺍﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ چنین
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻋﻘﻞ ﻭ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻖ
ﻧﺴﺒﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﻧﺎﻗﺾ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻟﻰ که
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺑﻠکه
ﺪﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻭ
ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﺗّﮑاء ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭﻋﻘل جزئی
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺗّﮑاء ﺑﻨﻔس
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﻘﻮﺍ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻧﻴﺴﺖ . ﭼﻮﻥ
ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ
ﺧﻮﻳﺶ هم
ﺩﺭﻃﻠﺴﻢ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻧﻔس،
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻧﺴﺒﻰ ﺍﻳﻦ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻫﻢ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻧﺘﻴجه اﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺣﻴﺮﺕ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺳﺎﻳﻪ ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
در ﺑﻴﻦ( ﺗن های)
ﺩﻳﮕﺮ، ﺍﺣﺴﺎس
تنهاﺋﻰ
ﻭﻏﺮﺑﺖ ﺩﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ ﺯﻧﺪﺍن از
بنام ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺑﺠﻨﻮﻥ
ﻭﺧﻮﺩﮐﺸﻰ ﻭیا
ﭼﺮﻧﺪ گوئی
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭﻣﻰ
ﺍﻓﺘﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﺍﺳﻞ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻭﭘُﺮﻋﻤﺮ
ﺗﺮﻳﻦ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﻌﺎﺻﺮ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. و
این چنین
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ ﭼﻪ
ﺳﻮﺩ بشری
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﺮت
اﻓﺘﺎﺩه اﺳﺖ؟
حتی ﺍﮔﺮ چون
راسل ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺩﺍﻥ
ﺑﻮﺩ. ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺍﺯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺑﮕﺬﺭﺩ. ﺑﻌﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪ، ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
قبلی ﺧﻮﺩ، ﻭﺣﺘی
اﺯ محلّ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻋﺎﺭﻑ
ﻭﺍﺻﻠﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻧﺶ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
(ﺳﻴﺮﺕ ﻭ ﺻﻮﺭت) او
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪی اﺳﺖ.
ﻭﺧﻄﺎﻳﺶ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺣﺘﻰ
ﮔﻨﺎﻫﺶ ثوﺍﺏ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮ همان
(ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ)
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ(
ﻓﺮﺷته اﻯ از
ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮی) میباشد،
و ﺍﮔﺮ که
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. که
پس از( ﻣﺮﮒ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ) ﻭ ﻳﺎ
اگر ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ
ﺭﺳﻴﺪﻩ باشد، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ . ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺗﻔّﮑﺮ ﻋﻮﺍﻡ
ﺍﻟﻨﺎس وﺣﺘﻰ
تفکّر ﻋﻠﻤﺎ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﺮﻓﺎ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺍﻧﻄﻮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ ﻭﻧﺎ
ﭘﺴﻨﺪ دور از
خدا ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺎﮐﻦ ﺑﺮج هاﻯ
ﺯﺭﻳﻦ ﻭ ﻋﺎﺟﻰ
و وهمی
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺰﻟﺖ ﻫﻤﻴﺸﻪ دوچار
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ، ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺩﺭ
ﻣﺪﺕ ﺳﻠﻮﻙ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺭﺍﻩ ﺍﻭ، ﻭ ﺗﺎ
ﺣﺼﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺑﺎزﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ. ﮐﻪ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺣَﺸﺮ
ﻭ ﻧَﺸﺮ ﺑﺎ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺧﻮب و ﺑﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﺋﻰ، ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻗﺮاءﺖ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ، ﺗﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺭﺍﺳﻞ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺝ ﻋﺎﺟﻰ
ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ بود، و
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺎﺑﻊ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻨطﻖ
میﺧﻮﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺑﺸﺮ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺍﻣثال ﺭﺍﺳﻞ، ﻭ
ﺑﻤﺤﺎﮐﻤﻪ
ﮐﺸﻴﺪﻥ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻏﺮﻭﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ بوده
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﺸﺪ
ﺁﻳﺎ ﻭﻯ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻋﺮﻓﺎن
اﺳﺖ ﻳﺎ ﺩﺷﻤﻦ
ﺁﻥ. ﻭﻯ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻰ، ﺑﺎ
ﻋﻮﺍﻃﻔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
وﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﺧﺸﻚ
اﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ که
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﺪ. ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﮐﺸﺪ، ﺗﺎ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻳﻚ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺭﺍ ثاﺑﺖ ﮐﻨﺪ. ﭼﻪ
ﻫﻴﺘﻠﺮ ﻳﺎ
ﺍﺳﺘﺎﻟﻴﻦ
ﻭﻳﺎ هر
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﮐﻪ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ باشد. ﮐﺎﺭ
ﻫﺎﻯ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺭﺍﺳﻞ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﺰ
ﺍﺳﻴﺮ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﭘُﺮﻋُﻘﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺖ ﻭ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﻭ ﺷﻬﺮﺕ
ﺟﻮ ﺍﺳﺖ . ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺳﺮ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ، ﻭ
ﺟﻠﻮ ﺩﻭﺭﺑﻴﻦ
ﻫﺎ ﻭﺩﺭ
ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ
ﺧﺒﺮﻧﮕﺎﺭﺍﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺁثاﺭﺵ
ﺑﻬﺮه اﻯ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻠﻢ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ، ﻭﻣﮑﺘﺐ
ﻣﻨﻄﻖ(
ﭘﻮﺯﺗﻴﻮﻳﺴﻢ ﻭِﻳَﻦ)
ﻭ ﺭﺍﺳﻞ
ﺑﮑﻠّﻰ
ﺗﻌﻄﻴﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ .

۳ - ﻧﺮﻣﺶ
ﻭﺍﻧﻌﻄﺎﻑ، ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻣﺠﺎﺩله اﻯ
ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺷﺪ، ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ
ﻭﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻓﻴﺮﻳﮑﻰ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭﮔِﺴﺘﻴﻦ ﻭ
ﻫِﮕﻞ ﻭ
ﺭﺍﺳِﻞ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ. پس از
ﺍﻳﻦ ﺍﻗﺎﻳﺎﻥ،
چه ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻯ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻣﺮﮒ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ که
ﻫﺮﭼﻪ ﮔﻔته
اﻧﺪ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻏﺰﺍﻟﻰ
ﺩﺭ بین
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺑﺎﺭﺯﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ از
فکر خود نیز
ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻰ
ﮔﺸﺘﻨﺪ، ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻴﺮﺕ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺬﺭﺗﻰ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺎﺭﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺳﺒﻚ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺸﺮ ﺭﺍ
ﻣﺴﻤﻮﻡ ﻭ
ﻓﺮﺳﻮﺩﻩ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻫﻢ ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﭼﺎﺭه
اﻯ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻫﺮﻃﺒﻘﻪ، ﺑﺠﺰ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﺭﻧﺞ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎﻩ
ﺑخاطر ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ اگرپس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﺎﺭﻑ الهی
ﻧﻈﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭ سالک
درﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
خویش ﺭﺍ ﻃﺮﺩ ﻣﻴﮑند
ﭼﻪ ﺣﻖ ﻳﺎ
ﻧﺎﺣﻖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪ، ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس را
دﺍﺭﺩ. و خود
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ در ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ و
ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﻭ
ﭘﺮ ﺍﺯ ثواﺏ ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﺩﻥ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺮﻓﻬﺎ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻠﺎصه
ﺘﺮ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺷﻚ ﻭ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎی اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺑﺴﻮﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ . ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺑﺤﺮﻓﻬﺎﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺰﺩ
ﻋﺎﺭﻑ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺎﻳﻦ ﺣﺮﻓﻬﺎ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ آنها
را ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﻭﮔﺎهی
عمدﺍ ﻣﺨﺘﻠﻒ
گفته است . ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
سالکان خود
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
است. ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﻋﻨﺼﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﻟﻬﻰ
میباشد. ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻴﭻ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ثرﻭﺕ
ﻭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭﻋﻠﻮﻡ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ به
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﺮﺳﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻟﻤﻦ
ﺍﻟﻤﻠﻚ
ﺍﻟﻴﻮﻡ؟ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻭﺟﻪ ﺭﺏ
ﮐﺮﻳﻢ، ﻳﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﺷﻬﻮﺩی که
ﺪﺍﺭﺩ نیست. ﻭ
تنها ﻭﺟﻮﺩ
(ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ کسی
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﻤﻰ
ﺑﺮﺩ. و ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥسلوکی ﻗﺒﻠﻰ،
ﻧﻮﺭ ﻣﺼطﻔﻮﻯ
ﻳﺎ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻫﺮﮐس
که ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ خود، ﻭ
ﻳﺎ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻭﻣﺎﺭﮐس ﻭ ﻳﺎ
ﺪﻧﺒﺎﻝ ﻃﻠﺎ ﻭ
ﺩﻭﻟﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﺮﺕ، ﻭﻗﺘﻰ
هرانسان قشری
که ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ
ﮐﻮﺭﮐﻮﺭﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺎﻡ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﺑﺮﻭﻯ
ﻣﻴﻦ ﺑﺮﻭﺩ، ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﮑﻌبه هم
ﺑﺮﻭﺩ ﺳﺮ ﺍﺯ
ﺗُﺮﮐﺴﺘﺎﻥ ﻭ
ﺗَﺮﻙ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻣﻴﺂﺭﻭﺩ. ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻳﺪ، ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺤﺎﻝ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻧﻴﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﻣﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ.

ﭼﺮﺍ
ﺗﻮ ﻧﻪ ﺃﻯ
ﺩﻟﺒﻨﺪﻡ ؟
ﻟﺎﺑﺪ ﻣﺮﺍ ﻫﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﻨﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺭﺍ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺮﺩه
اﻡ؟ ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ
ﺁﺩﻡ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﻭﺑﻰ ﺧﺒﺮ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ را
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﻧﻴﺰ ﺳﻌﻰ
ﮐﻨﻰ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ. (
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻋﻠﺎﺝ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺯﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍهد
ﺟﻠﻮ ﺑﺮﻭد. ﻭﺍﮔﺮ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺘﻮ، ﻭ
ﺑﻬﺮﮐس ﮐﻪ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺍﺭﻯ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﮐﻢ
ﺑﻴﻨﻰ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺍﺭﻯ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻮﺏ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩﺕ ﺑﺮ
ﺧﻮﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻮﺑﻰ. ﭘﺪﺭ
ﺟﺎﻥ ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ . ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﺭ
ﺟﺪﺍﻟﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺧﻮﺩ، ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﻧﺮﻣِﺶ ﻭ
ﺍِﻧﻌﻄﺎﻑ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ
ﻋﺎﺭﻑ ﮐﺎﻣﻞ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻄﻔﻞ ﻭ
ﻣﺠﻨﻮﻥ ﻭ
ﺩﺷﻤﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺗﻮ
ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ
ﻋﺎﺭﻑ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺣﺮﻓﺶ، ﺑﺎﺯ
ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮن هرﮐس
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻋﻘﻞ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ، ﺟﺰ
ﺭﺍﺳﺖ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﻣﺤﻘّﻖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮﻯ
ﺻﺎﺩﻕ، ﺍﮔﺮ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮﺋﻰ،
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ ﻭ
ﺗﻮﮐّﻞ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳش باشد، نمی
تواند برای
همیشه ﺩﺭﺧﻂ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﺎﺭف ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﮐﻴﻤﻴﺎ ﻭ
ﺍِکسیر
ﻭﮐِﺒﺮﻳﺖ
ﺍﺣﻤَﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧُﺪﺭَﺕ، ﺩﺭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻂ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻭ
نیزﻫﺮﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻂ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭلی
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﻭ
ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺗﻰ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻮﺩ ﻭﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻫﺮﺭﻭﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﻰ
ﻭﺗﺮس ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻧﺮﻣﺶ ﻭ
ﺳِﻌِﻪ ﺻَﺪﺭ ﻭ
ﺗﺮﻙ ﻏﻀﺐ ﻭ
ﻟِﺠﺎﺝ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺪّﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺟﺎﻫﻞ
ﻭﻭﺣﺸﻰ ﻭ
ﭘُﺮﺍﺯﻋُﻘﺪﻩ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ خود
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ

۴- ﺗﻔﮑّﺮ
ﺁﺭﺍﻡ ﻭﻣﺘﻴﻦ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺘﺎﻧﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺯﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻋﺸﻖ
ﻭ ﻧﻔﺮﺕ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. که ﺍﺯﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺟﻮﺋﻰ ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﻃﺮﺩ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ، ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭی ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ که
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻫﻴﺠﺎﻥ ﻭ ﻏﻀﺐ
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ دارد. ﭼﻄﻮﺭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﻧﺒﻮﺩ؟
ﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﺸﻖ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ آن
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻭﺑﺎ
ﻧﻔﺮﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺨﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﻋﺎﺷﻖ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﻔﺮﺕ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﻔﺮﺗﻰ ﺑﻬﺮ
ﮐﺴﻰ ﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺎﺷﻖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﺪﻫﺮ
ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﻧﺎﺳﺰﺍ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ، که
ﺪَﻫﺮ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎن ﺨﺪﺍوند
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻫﺎ، ﻭ
یاﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ از
خداوند
میباشد. ﻋﺎﺷﻖ
ﺑﺎ ﻧﻔﺮﺕ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻋﻘﺪهﻫﺎﻯ ﻧﻔس
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻭﺣﺸﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻋﺮﻓﺎ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ . ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ، ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﺎﺻﻰ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭘس
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ؟ﻳﺎ ﺑﺎﻏﻀﺐ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻭ ﻟﮕﺪ
ﻣﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ ؟
ﺍﮔﺮ ﺍﺭﺳﻄﻮ ﮔﻔﺖ،
ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘت ﺮﺍ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺵ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ، ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺧﻄﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺍﻟﻬی
اﻭ ﺑﻮﺩه اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺁﺏ ﺩﺭ
ﮐﻮﺯﻩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺗﺸﻨﻪ ﻟﺒﺎﻥ
ﻣﻰ ﮔﺮﺩﺩ. ﺣﻘﻴﻘت
همان اﺳﺘﺎﺩ
ﺍﺳت. و ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ تو ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﻟﻔﻆ ( ﺭﺏّ ﻳﺎ
ﺧﺪﺍ)معنی دارد
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ، ﻋﺮﺵ
ﺧﺪﺍ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺧﺪﺍﻯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﭼﺮﺍ ﺣﺠّﺎﺝ
ﺑﺴﻮﻯ ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ؟ ما
دام ﮐﻪ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
در کنار ﺍﻳﻦ
ﺗﺸﻨﮕﺎن برای
ﻨﺠﺎﺕ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ولی
اینان
ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﻓته اﻧﺪ، ﺳﺮ
ﺍﺯ ﺗﺮﮐﺴﺘﺎﻥ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩه
اﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺭﺳﻄﻮ
بالعکس
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﻔس
ﭘﺎﻙ ﻧﺸﺪه ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ، ﻭﺑﺎﺳﺘﺎﺩﺵ
افلاطون
پیامبر ﻣﺤﺒﺖ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﺩ،
ﮐﻪ ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎﻝ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪ. و
ﻫﺮﭼﻪ ﮔﻔﺖ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﮔﻔﺖ. ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺷﻤﺎ
ﻣﺮﺍ ﺩﻳﺪﻳﺪ ﻭ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻴﺪ. ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﻣﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ازﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭت مقام
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ ﻭﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺯﻣﻴﻨﻰ ﻳﺎ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻣﺤﻮّﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎ، ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻘﺪّس ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ (ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ) ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭخود
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺍﺯ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻣﻮﻓﻖ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﻦ، ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ، ﺩﺭ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﺩﺭ
ﻧﺰلة ﺍُﺧﺮﻯ، ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺳﭙﺎس ﮔﺬﺍﺭ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﺵ، ﺍﻳﻦ
ﺳﭙﺎس از
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ . ﻗﺼﺪ
ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻡ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭاو ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﺳﺮﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺟﻴﻪ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺳﻴﻢ
. ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻧﺎﺷﮑﺮﻯ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺭﺃﻯ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮیش ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺣﻖّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ است. ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺎﺭﻓﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻧﻤﺖ ﻣﺘﺤﻴّﺮﻡ
ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻤﺖ؟
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺸﺮ ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﺳﺖ
ﺍﺯﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻧﺎﻟﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
بالأخره ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺭﻓﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
(ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ)
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ(
ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ) ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤگی
ﻋﻀﻮﻯ ﺍﺯ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺳﭙﺎس
ﮔﺬﺍﺭﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
مُلّای ﺭﻭﻣﻰ
ﺗﻌﻈﻴﻢ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻄّﺎﺭ ﺑﻰ ﺍﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻭ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﺮ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﮔﺸﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧَﻢ ﻳﻚ ﮐﻮﭼﻪ
ﺩﺭﮔﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮچه
ملاّ ﻧﻴﺰ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﺮﻋﺸﻖ
ﻭﻫﻔت ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﮔﺬﺷته است . ﻭﻟﻰ
ﻋﻈﻤﺖ ﺳﭙﺎس ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ
ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻦ. ﻋﺎﺭﻑ
ﺃﺷﺮﻑ ﻭﺃﻓﻀﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭﺣﻖّ ﻣﺎ ﻫﺮ
ﺳﺘﺎﻳﺸﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﮑﻨﻴﺪ، ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﻤﺎ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻫﻴﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﺳﻰ، ﻓﻘﻴﺮ
ﺑﺪﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

فلسفه
وعلم در قرن
بیستم

ﺑﮕﻔﺘﺎﺭ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﺍﺯ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻧﻴﺰ
ﮔذﺸﺘﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻋﻠﻢ،
ﺩﺭ ﻗﺮﻥ ﺑﻴﺴت
و یکم ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ؟ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﺩﻭﺭهﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﺯ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺋﻞ
ﻗﺮﻥ ﺑﻴﺴﺘﻢ
بود که ﺑﺤﺮﺍﻥ
ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﻯ
ﻋﻠﻢ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻭﺝ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ،
ﭼﻨﺎﻥ ﻧَﺸﺌِﻪ
ﻭﻏﺮﻭﺭﻯ
ﺩﺭﻋﻠﻤﺎ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩ، که
ﺪﺭﺑﺴﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺁﻧﻬﺎ، (ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻓﻠﺴﻔﻰ) ﺭﺍ ﺑﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺭﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ . ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ، ﺍﮔﺮ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺮﺩﻭﺩ ﺷﺪ، ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﻮﺵ ﺷﻨﻮﺍﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺟﺰ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﻭﻣﺎﺷﻴﻦ
ﺳﺎﺯﻯ ﻋﻠﺎقه
اﻯ ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎ، ﺍﺯ
ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ( ﮐثیر
ﻣﻦ ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﻦ
ﻭ ﻗﻠﻴﻞ ﻣﻦ
ﺍﻟﺂﺧﺮﻳﻦ)
ﺍﺳﺖ. ﻋﻠﻤﺎ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ از ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ساخته ﺑﺎﺷﺪ،
تنها ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺣﺼﻮﻝ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻣثبت
ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﻋﻠﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻫﺮﻋﻤﻞ
ﻋﻠﻤﻰ، ﻫﻴﭻ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺩﻳﺪ. ﺍﻳن
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎت
علمی ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻴﺴﺖ؟
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺁثاﺭ
ﻋﻠﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ ﻫﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺪﻥ
ﻋﻠﻤﺎ ﺭﺍ
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ
ﻟﮕﺪ ﻣﺎﻝ ﺷﻮﺩ . ﺍﺯ
ﻗﺮﻥ ﻧﻮﺯﺩﻫﻢ
ﺑﺪ ﺑﻴﻨﻰ
ﻋﻠﻤﺎ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺟﺪّﻯ ﺷﺪ، ﻭ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺭﺍ
ﻋﺒث
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﺒث
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺮﻓﺎ ﺟﺰ
ﺑﻤﺴﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭼﻨﺪ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﻣﻠّﺎ
ﺷﻬﺮﺕ ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﻰ ﺑﻬﺮﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﺴﺐ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ خود
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ . ﺩﺭ
ﻗﺮﻥ ﺑﻴﺴﺘﻢ
ﻳﺨﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﺁﺏ ﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﻏﺮﻭﺭ ﺁﻣﻴﺰ
ﻋﻠﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﻓﺖ. ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻫﻢ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﻭﻫﻢ
ﺑﻌﻠﻢ ﺳﺘﻢ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﻤﺎ ﻫﻢ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺟﺪﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻭﺝ ﺗﺮﻗّﻰ
ﻋﻠﻢ ﺍﺳﺖ، ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺠرﺑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﭘﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﺯ
ﺷﺪ. ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
(ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ)
ﻭﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺒﻦ
ﺑﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻋﻠﻤﻰ،
ﺃﻣﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﻮﺭﺍ
خود ﺁﻏﺎﺯ
ﺧﺮﺍﻓﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻳﻚ
ﺩﺭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺍﺗﻔﺎقا
خرافه ای ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﻋﻠﻤﺎ ﺩﺭ
ﺣﻴﺮﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻋﻘل
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮی که
نسبت به ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ببعد، ﻭﺣﺸﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ، ﻧﺴﺒت
ﺒﻌﻘﻞ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮی میباشد
که ﺒﻔﻀﺎ ﻫﻢ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻋﺮﻓﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻨﺪ،
ﺷﺎﻳﺪ ﻋﺮﻓﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﻔﻊ ﻋﻠﻤﺎ ﮐﺴﺐ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﺎ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺁثاﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﻠم
ﺪﺭﺑﺸﺮﻳّت
ﻤﻤﮑﻦ میباشد. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭﻋﺮﻓﺎ که
ﻔﻠﺎﺳفه اﻯ ﺑﺎ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﭘﺎﻙ ﻭﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﮕﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ
معرﺍﺝ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺸﮑﻞ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
(ﺗﻔﮑّﺮ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ های
ﻋﻠﻤﻰ) ﺍﺳﺖ . ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﻴﺮﻯ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻋﻠﻤﺎ، ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﺟﺴﺘﻦ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍَﻨِﺸﺘﻦ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺵ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻦ ﻓﺮﺻﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ
ﮐﻠﻤﻪ، ﭼﺎﺭه
اﻳﻦ ﺑﺤﺮﺍن ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﮐﻨﻢ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس، ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻧﺰﺩﮐﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ، ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﻋﺎﺭﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﻭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
همیشه (ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺍﺳﺖ، ﭘس
ﭼﺮﺍ ﺍﺯ روح
ﻣﺪﺑّﺮ الهی
خود ﮐﻤﻚ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ؟ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺻﺪﺩ
ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻤﻚ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﻤﺎ ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻢ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ سالک
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺒﺘﮑﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﺑﻨﺘﻴجه اﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑوﺪه اﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺯ(ﻋَﺪَﻡ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ)، ظهور
أمر ﺑﺮﺗﺮو
ﺻﺎﺩقی ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻳﻮﻧﺠﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺭﻧﮓ ﻭ ﺑﻮﻯ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭسبزی
ﻧﻌﻨﺎﻉ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ

ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎﺯﺍﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﮔﺮﻡ
ﺷﺪ. ﻳﺎ ﺒﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺁﻧﭽﻪ
ﻋﻠﻤﺎ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭﺗﺠﺰﻳﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ
رسیدند. ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
فلاسفه ﺑﺎ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻬﻢ ﭘﻴﻮﻧﺪ
ﺑﺰﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ(
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻠﻤﻰ)
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻫﻴﻮﻣﺎﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻮﻙ
ﻭﺗﻮﺧﺎﻟﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺷﻌﺎﺭ تازه
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﮕﺮ ﮐﺴﻰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮاﺕ ﺑﺸﺮ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ ﮔﻮﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ؟
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠﻤﺎ
ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺰﺩﻭﺭﺍﻥ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻭ
ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﺠﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﮔﻴﺮﻯ
ﻭﺍﻋﺘﺒﺎﺭﺍﺕ
ﺑﺎﻧﮑﻰ ﻭ(ﺑﻮﻧﻮس)هاﻯ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ ﺷﻌﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻭﺳﺘﻰ، همچنان
ﺩﺭﻗﺒﻀﻪ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻭ ﻃﺮﺍﺣﺎﻥ ﻧﻈﺎﻣﻰ،
ﻭ ﺷﻴﻔﺘﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺸﺎﺋﻰ
ﻗﺮﺍﺭ دارند. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻏﺮﺏ ﻭﻳﺎ اصطلاحا
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺳﻮﻡ . ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ
ﻫﻨﻮﺯ ﻋﻠﻤﺎ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، بلکه
ﻧﻴﺎﺯمند
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺯﺑﻴﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﻳﺰﻩ
ﺧﻮﺍﺭ ﻋﻠﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﺎﺯﺍﺭ
ﮔﺮﻣﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﺑﺎ
ﻫﺮﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻣﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﺐ ﻧﻤﺎﻧﺪﻥ،
ﻫﺰﺍﺭ ﻋﻴﺐ ﺍﺯ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﻭ
ﮐﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻰ ﮔﻴﺮﻧﺪ.
ﺃﺗﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﺩﻓﺎﻉ، ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ( حمله
ﺩﻓﺎﻋﻰ)
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﻨﺪﻯ
ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﻳﺎ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﮐﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﻠﺪﻧﺪ
ﺁﻓﺘﺎﺑﻪ ﺩﺳﺖ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ، ﺍﺯ
ﭘﻮﻝ ﻣﻠّﺖ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺃﺗﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﻭﺍﺭ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ، ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻋﻠﻢ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻧﻔسﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﮔﺮ
ﻣﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﻴﻨﺪﺍﺯﻡ، ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﻣﻌﺎﺑﺪ
ﻓﺎﺳﺪ ﻣﻴﺸﻮند.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻃﺮﻑ ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﺑﺴﻮﺩ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺗﺴﻠﻴﻤﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﻳﺎ ﺻﺪﻫﺎ
ﻣﺬﻫﺐ ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ آن . ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﻟِﻢ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﮐﻤﻚ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺩﻝ
ﺧﻮیش، ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣُﺘﺸﺒّث ﺷﻮﺩ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻓﻴﺰﺑﻴﻚ
ﺃﺗﻤﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
(ﺩﻳﺘﺮﻣﻰ
ﻧﻴﺸﻦ) ﻭ ﺟﺒﺮ
ﮐﺠﺎ هﺴﺖ
ﻭﮐﺠﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺗﻌﺠّﺐ ﻣﮑﻦ
ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺘﻢ
ﻋﺎﺭﻑ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻧﺸﺘﻦ ﻗﺮﻥ
ﺑﻴﺴﺘﻢ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻢ ﺟﺒﺮ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﻫﻢ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ، ﻭ
ﻫﻢ ﺟﺒﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻫﻢ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻰﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ(
ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻦ
ﺃﻣﺮﻳﻦ) ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﺼﻮّﺭﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺃﺻﻠﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺟﺒﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺟﺎﻯ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ انسان
ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ،
چه اﺯﻓﺸﺎﺭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻳﺎ
ﻓﺸﺎﺭ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻧﻔس. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻭﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮑﻨﻴﻢ، ﻳﮑﻰ(
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺃﺣﺴﻦ) ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ(
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺃﻫﻮَﻥ ﺍﻟﺸَﺮّﻳﻦ).

ﻣﺒﺤث
ﺟﺒﺮو اختیار
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ
این ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩﻡ، ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎ (ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺗﺮﻙ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ)
را بنماﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺍﺯ( ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺩ) ﻣﺼﻮﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺍﻳﻨﮑﻪ
(هرگزﮐﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ نکند)
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺎﺧﺪﺍ، ﻭ ﻧﻴّﺖ
ﺗﻘﺮّﺏ ﺷﻬﻮﺩی
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩه
اﻳﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﭙﻤﺎﺗﻰ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﻧﻔﺮﺕ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﻢ
ﺑﻴﺮﻭن اﺯ
ﺍﺭﺍﺩه اﻟﻬﻰ، ﺩﺭﻓﻄﺮت
ﺨﻮﺩ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. درﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﮐﻠﺎسو
طبقه ﻧﻮع
بشری ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎ ﻣﺎ
ﺭﻓﺘﺎﺭ دیگری
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡهای ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. و
یا ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺗﻮﻓﻴق
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺁﺳﺘﻴﻦ ﺑﺎﻟﺎ
ﺯﺩﻧﺪ ﮔﻔﺘﻨﺪ،
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻋﺎﻟِﻢ
ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ، ﻫﻴﭻ
ﺣﺮﻓﻰ ﺍﺯ
ﻋُﻠﻤﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻴﻢ . ﺍﻳﻦ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺗﺮﻙ
ﺣﺮﻓﻪ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﻟِﻢ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ، وقتی
ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎ هر دو
ﺗﺮﻙ ﺣﺮﻓﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﻋﺎﻟِمی
ﺒﻬﺘﺮ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.

ﻣﻌﺎﻧﻰ(
ﺍﻧﺘﻮﻟﻮﮊﻳﻚ)
ﻭ ﺍﻧﺴﺎنی ﺪﺭ
ﮐﺸﻔﻴّﺎت علمی
ﺃﻣﺮﻯ ﻋَﺮَﺿی
ﻮ ﺟَﻨﺒﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺃﻫﻞ
الله ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﻋﺎﻟِﻢ ﺍﺯ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺸﮑﻞ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ ﻫﻢ
ﺑﺎﻳﻦ ﺣﺮﻓﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭼﻴﺰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭘُﺮﻣﻨﻔﻌﺖ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ، ﻭ
ﻳﺎ ﻭﺳﻴله ای
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﻭﻣؤثّرﺗﺮ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﻭ ﻫﻴﭻ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺃﺻﻞ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺩﺭ ﺳﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ آنها را
ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻣثاﻝ
(ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻣﺤﻴﻂ ﺯﻳﺴﺖ)
ﮐﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻳﺴﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﺎﻳﻦ
ﺑﻬﺎنه که
ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺖ
ﻣﺤﻴﻂ ﺯﻳﺴﺖ
ﺗﻮجّه ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ، ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺪﺍﻡ
ﮊﻧﺮﺍﻟﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮﻋﺎﻟﻢ، ﮐﻪ
ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﮐﺎﺭﮔﺎه ﻫﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺤﻪ ﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﻓﻀﺎﻧﻮﺭﺩﻯ
ﻭﻣﻮﺷﮑﻰ ﻭ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ،
ﻭ ﺍﺳﻠﺤﻪ
ﻣﺮﮔﺒﺎﺭ
ﻣﻴﮑﺮﻭﺑﻰ ﻭ
ﺳﻤّﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺩﻳﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﺯﻭﺗﺮ بیشتر
و بیشتر. ﻭﻫﻴﺘﻠﺮ
ﺣﻘﺶ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺷﮑﺴﺖ ﺑﺨﻮﺭﺩ،
ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻭ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺸﻤﺎﻩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺑﻤﺐ
ﺃﺗﻢ ﻋﻘﺐ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻴﺘﻠﺮ ﺻﺒﺮ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻤﻠﻠﻰ
ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺋﻠﻰ
ﺃﺗﻤﻰ ﻣﻮﺷﮑﻰ
ﻭ ﺍﺳﻠﺤﻪ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻧﻴﺮﻧﮓ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺍﺯ ﺑﺪ
ﺑﺒﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻧﻪ
ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ ﻭ ﻧﻪ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ. ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﮑﺮﺩه اﻧﺪ. ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻦ
ﺧﻨﺪه اﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻟﻰﺍﻳﻨﺎﻥ
هرگزصادقانه
ﻣﻨﺸﻮﺭﻫﺎﻯﺍﺧﻠﺎﻗﻰﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺳﺮﻣﺸﻖ به
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻨﺎﺑﻮﺩﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻭ ﺩﺭآینده در
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ . ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺟﻌﺎﺕ
ﻭﺷﻮﺭﺍﻫﺎﻯ
ﺑﺎ ﺷﺮﮐﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﺻطلاﺡ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻧﺎﻟﻴﺰﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ
ﺩﺭ ﺧﻂ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ است. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ، ﻭ
ﻳﺎ ﺧﺮﻭﺝ ﺩﻳﻮ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺯ
ﮐﻮﺯﻩ ﻃﻠﺴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ است. ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ(
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﺂﺑﺎﻧﻪ)
ﺳﻴﺎﺳﻴّﻮﻥ، ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ ﭼﻴﺰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺟﺰ ﺗﻘﻠّﺐ
ﻭ ﻣﺨﻔﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﻢ
ﺩﻭﻟﺘﻰ ﻳﺎ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺷﻮﺭﻭﻯ ﮐﺸﻒ
ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻰ
ﮐﺮﺩ، ﮐﺴﻰ
ﻣﻄﻠّﻊ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﮐﺴﻰ
ﺑﺎﻋﺘﺮﺍﺽ
ﻭﺗﻈﺎﻫﺮﺭﺍﻩ
ﭘﻴﻤﺎﺋﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺗﻈﺎﻫﺮﺍﺕ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻩ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪ. زیرا
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﮐﺮﻩ
ﻣﺎﻩ ﺭﺍ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻳﺎ
ﻓﻀﺎ ﺭﺍ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﺁﺷﻐﺎﻝ
ﻧﻤﻮﺩﻩ است . ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﻗﻴﺒﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﺭﺍ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻤﻮﻧﻪ
(ﺑﻰ ﭘﺮنسیبی )
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎل آناﻥ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﻣﺒﻠّﻎ
ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘسﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎب هستند، ﮐﻪ
ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﺑﻬﺘﺮنوع
ﺑﺸﺮی ﭙﻴش
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ، ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ولایت سلوکی
ﻣﺤﻤﺪی ﻫﻔت
هزﺍﺭﺳﺎﻝ
دیگر ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ
ﻋﻘﻞ نوع بشری
را ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
فرشته گونه
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ .

ﺩﺭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻋﻠﻢ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ آنها
ﻳﻚ ﻃﺮﻓﻪ ﺍﺳﺖ. ﻋﻠﻢ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺘﻮجّه
ﻨﻤﻮﺩﻥ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺎﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻋﻠﻢ ﻫﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﺮﺩﻭ ﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. (ﺑشلاﺭ)
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ،
ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﭘﻴﻮﻧﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ، ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﮐﺎﺭﮔﺎﻫﻬﺎ
ﻭﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﺎ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭﺧﻄﺎﻫﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻤﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺍﻳﻦﻋﻠﻤﺎ
ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻌﺎﺭف
ﻔﻠﺴفی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺒﻮﺩه اﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻳﻦ ﺁﻗﺎﻳﺎﻥ
ﻭﺧﺎﻧﻤﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻟِﻢ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺧﻂ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺂینده ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﮔﺮ ﻋﺎﺭﻑ ﺷﺪﻧﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻫﻢ ﻋﺎﺭﻑ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪند. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ، ﺗﺎ
ﺩﻧﻴﺎﺋﻰ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ، ﮐﻪ
ﮔﺮﮒ ﻭ ﻣﻴﺶ
ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺮﺳﺮ
ﻳﻚ ﺳﻔﺮﻩ
ﺑﻨﺸﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻋﻠﻤﺎ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻧﺘﻴﺠﻪ (ﺟﻬﻞ
ﻗﺒﻠﻰ)ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭلی
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﻣﻴﺎﻥ ﺫﺭﺍﺕ
ﺃﺗﻢ ﻣﻐﺰ
ﮔﻨﺠﻴنه هاﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻧﻬﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ؟
ﻭﺍﮔﺮﻫﺴﺖ ﺍﺯ
ﮐﺠﺎ ﺁﻣﺪﻩ است
که ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻨﺒﻊ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻐﺰ ﻣﺤﻘّﻖ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، که
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧیاﻓته
اﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻤﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﺫﺭّﺍﺕ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺩﺍﺩه ﻫﺎ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺩﺍﺧﻞ
ﺃﺗﻢ ﻣﻐﺰ را
بدون ﺳﻠﻮک
الهی بنام
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﻌﻠﻤﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺭﻓﻊ ﺍﻳﻦ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭ
ﺟﻬﻞ، ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﻪ ﺧﻄﺎ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﻳﻦ
ﻃﺒﻘﻪ ﺍﺯ
ﺭﻭﺷن ﻔﮑﺮﺍﻥ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺩﻝ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ روان
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﻞ و
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻧﺸﺴته اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﺪ. منطقا
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺶ
ﺍﺯمنبع ﺟﻬﻞ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﭼﻮﻥ
ﺟﻬﻞ ﺃﻣﺮﻯ
ﻋﺪﻣﻰ ﺍﺳﺖ . ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ نیز
ﺁﻏﺎﺯ نمی
گرﺩﺩ . ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ، ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺮ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ. ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻰ ﮐﺸﺪ،
ﻭﺍﺯ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ، ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﺩﺳﺖ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﮐﻪ
ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺨﺸﻰ
ﺍﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ، ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﺭﻑ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.
ﻋﺠﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ(
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ) ﻭﺫﺍﺗﻰ،
وﻋﻠّﺖ ﺟﻬﻞ
ﺁﻧﻬﺎ را ، ﺑﻤﻌﺮﻓﺖﻫﺎﻯ(
ﺭﻭﺷنی ﺑﺮﺗﺮ)
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ بشریﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﺸﻒ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ
ﻋﻨﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ . ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﺘﺮﺍﮐﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻳﺎ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺤﻘّﻖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻇﻠﻤﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺪﻩ، ﺗﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
دیگری ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ الهی
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﻣﮕﺮ
ﻋﺎﻟِﻢ ﺗﺎ ﮐﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺘﺼﺤﻴﺢ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻳﺎ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑنماید؟
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﺤﻴﺤﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻣﺠﺪّﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﮔﻴﺮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ(ﻋﺎﻟِﻢ
ﻋﺎﺭﻑ)، ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻤﻨﺎﻓﻊ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﻠﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ(ﻧﻮﺑﻞ)
ﻧﻴﺰ ﻋﺎﺭﻑ
ﺑﻮﺩ، ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻨﻔﺠﺮﻩ
اکتشافی ﺭﺍ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺍﮔﺮ
وی ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﺍﺯ ﻓﺮﻣﻮل
اﻧﺮﮊﻯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺃﺗﻢ، ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻤﺒﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ. ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻋﺎﺭﻑ
ﻭ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺷﺪﻥ
ﻧﻮﺑﻞ ﻭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﮐﺮﺩﻥ، ﻭﻳﺎ
ﭘﺸﻴﻤﺎنی
اﻧﺸﺘﻦ ﻭ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭﻣﻌﺬﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﮊﺍﭘﻨﻴﻬﺎ ﮐﺎﻓی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﻭﺳﻮﺩﻯ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎظ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻰ؟(ﻋﺎﺭﻑ
ﻋﺎﻟِﻢ) ﺷﺪﻩ، ﺩﺭﺧﻴﻠﻰ
ﮐﺎﺭﻫﺎ (ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻧﺴﻮﺭﻯ)
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﻨﺘﺮﻝﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
(ﻋﺎﻟِﻢ ﻋﺎﺭﻑ)
ﺷﺪﻩ، ﺧﻴﻠﻰ
ﺩﻳﺮ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻟﻰ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ لازم
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
جبرﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ . ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻳﻚ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﻗﺘﻰ ﻫﻢ
ﺳﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻄﺎﻯ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭﺷﺨﺼﻰ
ﻭﻗﺒﻠﻰ
ﻋﺎﻟِﻢ ﺭﺍ
ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻓﻴﻠﺴﻮف
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮی اﻳﻦ
ﺧﻄﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﻠﻤﺎ ﻣﻨﮑﺮ
ﺗﻠﺎﺵ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻋﻠﻤﺎ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻳﻚ ﺫﻫﻦ ﺧﺎﻟﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪ ﺣﺪس ﺍﺯ
ﺯﻣﻴنه (ﺑﻰ
ﻣﺎﻳﻪ گی) ﺑﺂﻥ
ﺭﺳﻴﺪه ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻳﻚ
(ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ)
ﺳﺎﺩﻩ ﻟﻮﺣﺎﻧﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﻰ که
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ رسیده. ﻭﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺫﻫﻦ ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ، ﺩﺭﺗﺼﺎﺩﻑ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺤﺪس ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ، ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺫﻫﻦ
ﺧﺎﻟﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﺳﺎﺑﻘﻪ، ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺰﺩ
ﻋﺮﻓﺎ ﺍﺳﺖ. لذﺍ
ﺣﺪسﺁﻧﻬﺎ
ﻋﻤﻴﻖ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻋﺎﺭﻑ
عاﻟﻢ ﮔﺮﺩﺩ، ﻭ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺣﺪس
ﺍﻭ ﺍﺯ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻳﺎ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺫﻫﻨﺶ
نیز ﺧﺎﻟﻰ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ . ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻋﺎﻟِﻢ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ،
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻳﻦ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ، ﺗﺎﺑﻊ
ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺸﻮﺩ،
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻋﺎﻟﻢ ﺗﺎﺑﻊ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ . گوئی
ﮐﻮﺭﮐﻮﺭﺍﻧﻪ
چیزی ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺁﺏ که ﮔﻮﺩﺍلی
ﺭﺍ ﺟﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﮐﻮﺭ
ﮐﻮﺭ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺁﺏ ﮔﻮﺩﺍل
ﺮﺍ. ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺯﺭ ﻭ
ﺯﻭﺭ ﻫﻢ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ باعث ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺭﻭﺳﻰ ﺗﺎﺑﻊ
ﺩﻭﻟﺖ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ
ﺗﺎﺑﻊ ﻓﮑﺮ
ﺳﺮﻣﺎیه ﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻥ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻋﻈﻤﺖ
ﺩﻳﺮﻳﻨﻪ، ﻭ
ﻋﻠﻤﺎی
ﺁﻟﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻣﻠّﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺧﻄﺎ
میباشند. ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ باشد
که ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺃﺗﻢ
ﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻭ
ﺍﺳﺘثنا
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﻋﻠﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺧﻮﺩ نیز ﻣﺘﺨﺼّﺺ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﭘﻴﺮﻭ ﻳﻚ
ﻣﮑﺘﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ، ﮔﺮچه
ﺪﺭهیچ ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﺣﺰﺍﺏ ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺟﺰﻣﻰ
ﮔﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ . ﻋﺎﻟِﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺖ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﺎﻟِﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻫﻢ
ﺭﺿﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﺍﻳﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﺨﺼﺺ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ که
ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺍﻳﻦ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ
ﻣﻴﮑﺮﻭﻓﻴﺰﻳک
ﺍﺩﺍمه ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺧﺪﻣﺖ ﺭﺍ
ﺑﻔﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﮐﺮﺩﻩ،
که ﻤﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺳﺎﺩﻩ
ﻟﻮﺣﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺳﺮﻧﮕﻮﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺃﺗﻢ، براستی
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﮔﺮﮔﻮﻥ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ
ﻋﺠﻴﺒﻰ ﺑﻴن
عرفان اﻟﻬﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ . ﭼﻮﻥ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﻳﮋه اﻯ، ﻭ
ﻳﺎ ﻋﺪﻡ ﺟﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﺭﺍ که
ﺑﺎثباﺕ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ . ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺗﺮﺷّحات
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻐﺰ
ﭼﻮﻥ ﺻﻔﺮﺍﻯ
ﮐﺒﺪ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﻋﻘﻞ الهی، که
ﺩﺍﻧﻪ ﻓﻮﺗﻮﻥ
را ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻧﺸﺘﻦ، ستون
ﻧﻮﺭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﺭﻭﺯﻧﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ. که
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﻳﻚ
ﭘﺮﺗﻮ ﻧﻮﺭﻯ
باقی مانده
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﮐﺪﺍﻡ
ﺭﻭﺯﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮕﺬﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺟﺒﺮ ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻢ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺸﮑﻠﻰ ﺣﺪّ
ﻣﺸﺘﺮﮐﻰ ﺍﺯ
ﺟﺒﺮ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺼﻮّﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﮑﻨﻴﻢ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻫﻢ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺣﻞ ﺷﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ باز
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻟﺎ ﻳﻨﺤﻞ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺟﺪﻳﺪ، ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻣﻌﻴّﻦ ﺫﻫﻨﻰ
ﺭﺍ ﻃﺮﺩ ﮐﻨﺪ. ولی
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﻭﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ، ﻭ
ﺣﺘی ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩه اﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
(ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧم های
) ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻋﺮﺿﻪ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺤث ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺸﺘﻦ را
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﮔﻔﺖ. ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻠﻢ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺭﻭﻯ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ ﺩﻭ
ﻃﺮﻑ، ﺩﻭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺼﺎﻟﺤﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ است.
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﻬﻢ ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻢ ﭼﻮﻥ ﻣﻰّ،
ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ، ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺭﺍ ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻣﺴﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺴﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﺭﺍ
ﺑﺘﻔﮑﺮ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻋﻠﻤﺎ،
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﺟّﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻫﻢ
ﺩﻳﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻋﻠﻤﺎ، ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﭼﻮﻥ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﺮّﺍن
ﺩﻭ ﻟﺒﻪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺯﻧﮕﻰ
ﻣﺴﺖ ﺑﺎﺷﺪ، ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻋﻠﻢ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻢ ﺗﺤﺖ
ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻣﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﺷﻮﺭﻭﻯ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺴﺮﻗﺖ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻧﺰﺩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﮐﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺑﻴﻨﻰ
ﻫﺎﻯﺗﻌﺼّﺐ
ﺁﻣﻴﺰ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺷﻮﺭﻭﻯ،
ﻣﺒﺘﮑﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺒﻬﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﺣﺰﺏ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﺑﺒﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺤﻘّﻖ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺗﺎبع ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺣﺰﺑﻰ ﻧﺸﺪﻩ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﭘﻮﻝ ﻭ ثرﻭﺕ
ﺍﺳﺖ، ﻫﻨﻮﺯ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩه اﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﭼﻪ ﺟﺎﻟﺐ
ﻣﻴﺸﺪ، ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺍﮐﺰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺗﻰ
ﺭﺍ، ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣؤﻣﻦ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﺍﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﺼﺪ ﻣﻦ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺎ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺭﻧﮓ
ﻭ ﺭﺧﺴﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ
. ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﻢ
ﺑﺸﺪﺕ
ﺑﻌﻠﻤﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺖ
ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل ﻨﮑﻨﻨﺪ،
ﻗﻄﻌﺎ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯﺍﺭﺗﺠﺎﻋﻰ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻏﻴﺮﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺖ، ﺍﮔﺮ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﭘﻮﻝ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﻗﺎﺋل
ﻨمیﺒﺎﺷﺪ، ﻗﺎﺑﻞ
ﻧﮑﻮﻫﺶ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﻟﻢ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﺩﺳﺖ ﮐﻤﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ . ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭ
ﺗﺴﻠّﻂ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎه هستند. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،
ﻫﺮ ﺩﻭﻋﺎﻟﻢ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ، ﻭ
ﻫﻢ ﻏﻴﺮ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ ﻳﻚ
ﺟﺎ ﺍﺭﺗﺠﺎﻋﻰ
ﻭ ﻣﺮﺗﺠﻊ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﻭﺭﻯ ﻭﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺭﺗﺠﺎﻋﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯﺭﻭﺣﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺗﺠﺎﻉ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﻋملا
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻮﻉ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﻯ ﺁﻥ، ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ﺩﻧﻴﺎ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻭﺳﻂ ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ،
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭﺭﻓﺎﻩ
ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻳﻬﺎﻯﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﻣﺪﺭﻥ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺭﻭﺳﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ
ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ
ﻋﺎﻟﻢ ﺭﻭﺳﻰ، ﻓﻘﻂ
ﻳﻚ ﺍﻃﺎﻕ
ﺍﺿﺎﻓﻰ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﺭﺗﺠﺎﻋﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺭﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﭘﻨﺞ
ﻗﺮﻥ ﭘﻴﺶ
ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻧﮕﻠﺰ
ﺩﺭ ﻧﮑﻮﻫﺶ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﭼﻨﮓ ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺯﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐسی هستند. ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫند، ﺍﺯ
ﺳﺎﻳﻪ ﺧﻮﺩ
ﺟﻠﻮ ﺑﺰﻧﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ . ﻋﻠﻤﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻔﺮﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ، ﻗﺪﻣﻰ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻔﮑّﺮﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﮑّﺮﺑﻘﻮﻝﻫﮕﻞ
، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﺤﺪﻭﺩ
ﮐﻨﻨﺪه ﻫﺎﺋﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ، ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺟﻤﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻳﻦ
ﺣﺮﻓﻬﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﻘﻂ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺷﺨﺼﻰمیباشند.
ﻭﺍلاّ ﻋﺎﻟﻢ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﺣﺰﺑﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺷﺪ ﺑﺪ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﺪﻭﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﺑﺪﻯ ﻧﮑﻨﺪ ﻳﺎ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺁﻥ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﺁﻥ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ . ﺍﻳﻦ
ﻣﺒﺤث ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺗﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﮕﻠﺰ ﻳﺎ
ﻫﮕﻞ ﺑﻤﻘﻮﻟﺎت
ﻮ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺻﺎﻟت ﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺫﻫﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺡ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس
ﻭﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ، ﻭﭼﻪ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺩﺭﻧﻔس
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ، ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﺪﺑﻴﺮﻏﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ، ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻕ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻋﺎﺭﻑ ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ .

ﺍﻧﮕﻠﺰ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
(ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ ﻃﺒﻴﻌﺖ)
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻣﻨﮑﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺍ، ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻘﺪ ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺮﻭﺷﻨﻔﮑﺮ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴکه ﺁن
(عقل ﻣﺸﺘﺮﻙ)، ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ، ﻳﺎ
ﺭﻳﺰﻩ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻨﻘﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺯﻳﺮ ﻳﻮﻍ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋُﻘﺪﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﮕﻠﺰ ﺑﻌﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﮔﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻤﻮﻧﻴﺴﻢ ﻭ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺑﭙﻴﻮﻧﺪﺩ . ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ، ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﻳﺰﻩ ﺧﻮﺍﺭﻯ
ﻋﻠﻤﺎ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﻮﺏ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺴفه اﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎ ﻋﺎﻟﻤﻰ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ(ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﻢ)ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ(ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ)
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ،
ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﺪ، ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ . ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺷﻮﺩ،
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ. ﻭ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩه ﻮ
(ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ) ﺁﻧﻬﻢ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴفه اﻯ
ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﻢ ﺩﺭ
ﺷﻮﺭﻭﻯ
ﻣﺰﺩﻭﺭﻯ
ﺣﺰﺑﻰ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﺍﮔﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﺷﻐﻞ
ﻋﻀﻮﻳﺖ ﺩﺭ
ﺣﺰﺏ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﺑﺰﺭﮒ ﻓﮑﺮﻯ
ﻓﺮﺩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺎ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﮔﺮﻭﻩ ﺣﺰﺑﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﻗﺼﺪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻡ، ﻧﻪ
ﺑﺎ ﺷﺮﻕ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎ ﻏﺮﺏ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻰ که
ﺪﺭ ﻟﺒﺎس ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﻴﻦ ﺍﻣثاﻝ ﺗﻮ
فرزندم ﻭ ﺑﻴﻦ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻣﻐﺎﻟﻄﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﻭﺭ ﺷﻮﻯ، ﻭ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﻋﻘﺐ ﺑﻤﺎﻧﻰ، ﻭﻫﻢ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺮﺩﻯ .

ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﻴﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻣﺎ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺩﻭﻟﺘﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﺟﺴﻢ
ﺍﻓﺮﺍﺩ، ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻓﮑﺮﺁﻧﻬﺎ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺮ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﺻﻨﻌﺖ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﻠﻢ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ . ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﻳﺰﻩ ﺧﻮﺍﺭ
ﻋﻠﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﻢ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻋﻠﻢ
ﺳﺨﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻟﮕﺪ ﻣﺎﻝ ﺷﺪﻩ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻠﻢ ﺫﺍﺗﺎ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﺍﻣﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﻭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻭ
ﺍﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻈﺎﻡ ﻓﮑﺮﻯ
ﺟﺒﺮﻯ ﻳﺎ
ﺁﺯﺍﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺳﺎﺯﻯ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭﮐﻤﻚ
ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﺎﻳﺎﻧﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ،
ﻭ ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ ﺭﺍ
ﭘﻰ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ . ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ ﻣﺎﺭﮐس
ﺩﺭﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ، ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺷﺖ ﻋﻠﻢ
ﮔﺮﻳﺰ ﭘﺎ ﺭﺍ، ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺑﻠﺎ ﻣﻨﺎﺯﻉ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﭼﻮﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﮕﻠﻴس
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻫﻢ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺷﺎﻳﺎﻥ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺑﻮﺩ . ﺍﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺩﺭ
ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﮔﺮﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﻌﻠﻢ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺤﻘﻖ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ؟

ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺣﻞّ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺭﺍ
ﻋﻘﻠﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻋﻠﻢ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﻭﻧﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﮑﻤّﻞ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺩﺳﺖ ﺻﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ . ﻭﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻧﺎﻣﻘﺪّس
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﺍﻥ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ، ﭼﻮﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﺳﻨﺪﻳﮑﺎﺋﻰ، ﻣﻔﻴﺪ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﺍﻣﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺭﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ
. ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺟﺒﺮتخصصهاﻯ
ﻋﻠﻤﺎﺭﺍ
ﺑﮑﻤﻚ ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﺩﺭﺁﻭﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﺎ
ﺩﻳﺪﻯ ﺗﻨﮓ ﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ ﺩﻳﺪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺎﺯ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺗﻨﮓ
ﺗﺮﺍﺯ دید
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﺯﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺗﻌﻤﻴﻢ
ﻭﺍﺳﺘﻘﺮﺍ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺗﺨﺼﺺ
ﻭ ﺟﺰﺋﻰ ﺑﻴﻨﻰ
ﻋﻠﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﮑّﻤﻞ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻥ، ﻣﻌﻨﻰ
ﺁﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺳﮑﺮﺗﺮﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﺎ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍلاّ
ﭼﻪ ﺭﺍﺑطه اﻯ
ﺑﻴﻦ ﺫﻫﻦ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ، ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻋﺎﻟﻢ ﺩﺭ ﻃﺮﺡ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ؟ ﺗﺨﺼﺺ
ﻭﻏﻴﺮ ﺗﺨﺼﺺ، ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺣﺎﻟﺖ
ﻭﺑﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺟﻴﺐ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭ، ﻳﺎ
ﮐﺮﺳﻰ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭ
ﺍﺳﺖ . ﻣﺨﺘﺮﻉ
ﻫﻢ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻳﻚ
ﺭﻓﺎﻩ ﮐﺎﺫﺏ ﻭ ﺁﺳﺎﻳﺶ
ﻣﺎﻟﻰ ﺩﺍﺭﺩ . ﻣﺼﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻃﺮﺍﺣﺎﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﺧﺮﻳﺪ،
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎلا
ﺑﺮﺩﻩ، ﺳﭙس
ﺟﻴﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﺎﻟﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ . ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺩﺭ ﮐﻞّ ﻓﻘﻴﺮ،
ﻭ ﺩﺭ ﺟزء ﻟﮕﺪ
ﻣﺎﻝ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺍلاﻥ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﻮﺷﻴﻢ، ﻓﺮﻕ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﮔﺮﻭﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻭ ﻇﺎﻟﻢ، ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻭﻣﻈﻠﻮﻡ . ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺭﻭﺯﻯ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻬﻨﺪس ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻮﺭﻭﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺯﻳﺎﺩ ﺷﻮﻧﺪ، ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻗﺎﻋﺪﻩ ﻋﺮﺿﻪ
ﻭ ﺗﻘﺎﺿﺎ
ﺗﻌﺪﺍﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﻓﺮﻕ ﻧﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺭﻓﺎﻩ ﮐﺎﺫﺏ
ﻫﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ.

ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻣثلا ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻣﻬﻨﺪﺳﺎﻥ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﮑﻨﻴﺴﻴﻦ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺗﮑﻨﻴﺴﻴﻦ
ﻫﺎﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﮐﺎﺭﺩﺍﻥ، ﺳﺘﻮﻥ
ﻓﻘﺮﺍﺕ ﺻﻨﻌت،
ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﺭﻓﺎﻩ
ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻧﻰ ﻫﻢ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻘﻮﻟﻰ
ﺗﺨﺼﺺ ﻋﻠﻤﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺯﻳﺎﺩ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﻀﺮﺭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺗﻤﺪﻥ
ﺩﺭﺁﻤﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺣﺘﻰ ﺩﺷﻤﻦ
ﻣﺪﻧﻴّﺖ ﻫﻢ
ﺷﺪﻩ ﻭﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻰ
ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻢ ﻗﺎﺗﻞ
ﺧﻮﺩ ﻋﻠﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻢ ﻣﺰﺩﻭﺭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭ
ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻩ ﻭﺗﮑﻨﻮﮐﺮﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺟﻮﺍﻥ ﻭ
ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺳﺮ ﻭ ﺳﺎﻣﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺰﺩﻭﺭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﻣﺎﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﻭﺍﺻﻞ
ﻋﺎﺭﻓﻰ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺑﻌﻠﻢ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﻮﺍﻥ ﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﭼﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮑﺪﺍﻡ
ﮐﺎﺭﻓﺮﻣﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺧﻄﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﺎ، ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺧﺴﺎﺭﺕ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ . ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺟﻮﺍﻥ
ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎﻟﻪ
ﻧﻔﻬﻤﺪ، ﻓﺮﺩﺍ
ﺧﻴﻠﻰ ﺩﻳﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .

ﺍﮔﺮ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﮑﻤّﻞ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﻴﻢ،
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻢﮐﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ . ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻋﺼﺮ ﻣﺮﮒ
ﻭﻣﻴﺮ ﺩﺍﺭﺩ، ﺣﺘﻰ
ﻋﺼﺮﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻓﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﮔﻮشه اﻯ ﮔﻢ
ﻧﺎﻡ ﻋﺎﺭﻑ . ﻋﻠﻢ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﺏ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻋﻠﻤﺎ ﺑﺎ
ﻋﺮﻓﺎ، ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﮔﺸﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻓﻠﺴفه
ﻮﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﻢ، ﻣُﺪﺍﻧم
اﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺩﻡ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّت می
ﺒﺎﺷﺪ . ﻣﮕﺮ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﺑﻨﺎﻡ ﺯﺣﻤﺘﮑﺸﺎﻥ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺯﺣﻤﺘﮑﺸﺎﻧﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
خود ﻫﻢ ﺣﺎﻣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ . ﺗﺎ
ﻓﺮﺻﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻧﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺯﻧﺪﮔﻴﺶ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮔﺮﺩﺩ،
ﺑﻌﺪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﻗﻞ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﺄﻣّﻞ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﺭﻓﺘن ﺒﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍلاّ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺭﻓﻊ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ، ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﺎﺟﺮﺍﺟﻮﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﻓﺖ . ﻫﻨﺘﺮﻣﻴﺪ
ﻣﺤﻘّﻖ، ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺗﺨﺼﺺ ﻭ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺁﻥ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﺗﻤﺪﻥ، ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻌﻠﻴﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺳﻪ
ﻋﺎﻣﻞ ﺩﺍﺭﺩ :

1- ﺗﺨﺼﺺ،
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮑﻪ
ﺍﮐثرﻋﻤﺮﺵ ﺭﺍ
ﺩﺭﮔﻴﺮ ﻓﻠﺎﻥ
ﺟزء ﺃﺗﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺴﺎﺋﻞ
ﺧﺎﺭﺝ ﻭ ﺩﻧﻴﺎ،
ﺑﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺗﺨﺼﺺ
ﻭﺳﻌﺖ ﺍﻓﻖ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺨﺼﺺ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺑﺘﺤﺖ
ﺳﻄﺢ ﻣﺎﺩه ﻮﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ،
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ،
ﻳﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺨﺼﺺ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭ
ﻭﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﻣﻄﻴﻊ ﺗﺮ
ﻭﮔﺮﺳﻨﻪ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺨﺼﺺ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺳﻤﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻫﻢ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻌﻠﻮﻡ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ، ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺒﺎﺯﻭ ﻭ
ﺳﺮﻋﺖ ﻋﻤﻞ، ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻰ
ﺗﻴﮑﻬﺎﻯ ﺟﺴم ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺧﺎﺹ ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ . ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﻘﺶ ﻋﻠﻤﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺨﺼﺺ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻩ، ﻋﻠﻤﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺧﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﻤﺪﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﺪﻩ. ﻭ ﻧﻘﺶ
ﻋﻠﻤﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ
ﺟﻮﺍﻣﻊ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺻﻔﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻳﻦ
ﺧﻄﺮ ﺭﻓﻊ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻢ ﺑﻴﻦ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻋﺎﻟﻢ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻭﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﭙﻮﻝ ﻭﺷﻬﺮﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ . ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺮﻓﺎ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺦ ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﺳﺨت ﺬﻫﻦ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻓﺮﻭ
ﺭﻭﺩ .

2-  ﻫﻨﺘﺮﻣﻴﺪ
در ﮐﺘﺎﺑﺶ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺧﻄﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺗﺨﺼﺺ ﻋﻠﻤﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻄﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻞّ ﻣﻴﮑﻨﺪ، با
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺒﻚ
ﻧﻴﺰ، ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺣﻞ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻣﻨﺎﺯﻋﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺣﻞ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﻧﻘﺺ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ ﺗﺨﺼﺼﻰ،
ﻓﮑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺑﻤﺸﮑﻠﺎت
ﺠﺎمعه ﺒﻰ
ﺻﻠﺎﺣﻴّت
ﻤﻴﮑﻨﺪ. چه ﺪﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ . ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻴﻢ، ﭼﻮﻥ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻧﺴﺒﻰ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻴﺰ ﭼﻪ
ﺑﺎ ﺗﺨﺼﺺ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ، ﻭ
ﭼﻪ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺗﺨﺼﺺ، ﺑﺎﺯ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺑﻤﺴﺎﺋﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ . ﻧﻈﺎﻣﻴﺎﻥ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳت
ﻤﺪﺍﺭﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺟﺎﻯ ﺧﻮﺩ . ﭘس
ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻓﻊ
ﻣﺸﮑﻠﺎت ﻮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺍﺩﻥ
ﺭﻫﻨﻤﻮﺩ
ﺑﻤﺴﺌﻮﻟﻴﻦ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺍلاّ
ﻣﻨﺎﺯﻋﺎﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﺃﮐثرﺍ
ﻋﻤﺪﻯ ﻭ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﻳﺎ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺍﻯ ﮐﻪ
ﺣﻞ ﻧﺸﺪﻩ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻭﻧﺰﺍﻉ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺧﻠﻖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ ﺑﻘﻮل
ﺨﻮﺩﺷﺎن ﺪﻭﺭ
ﺍﺯﺻﺤنه
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺑﻰ
ﺧﻄﺮﻧﺪ. ﺗﺎﺯه
ﻨﺰﺍﻋﻬﺎﻯ
ﻣﺤﻠّﻰ ﺣﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﺍﻣﺎ
ﻧﺰﺍﻉ ﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺣﻞّ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﻧﺰﺍﻉ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﻨﺸﺄ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎ،
ﻭ ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﻓﺎﺷﻴﺴﺘﻬﺎ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ . ﺣﺘﻰ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻧﺰﺍﻋﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺎﻣﻰ، ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﺧﺴﺎﺭﺕ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺟﻨﮓ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺣﻞ
ﻧﺸﺪﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ.

3 - ﺧﻄﺮ
ﺳﻮﻡ ﺗﺨﺼص
علمی ، ﺩﺭﺑﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﻋﻠﻤﺎ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. با
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﮔﺮﻡ ﻓﻠﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻩ، ﻳﺎ
ﭼﻨﺪ ﮐﻴﻠﻮ ﺁﺏ
ﻭ ﭼﺮﺑﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻤﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮﺩﺳﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻗﻴﺼﺮیّه اﻯ
ﺭﺍ ﺑﺂﺗﺶ ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪ. ﻭﺑﺨﺎﻃﺮﺭﻓﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺣﻘﻮﻗﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﺭﺍﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻥ ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ
ﻭﻣﺼﻨﻮﻋﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻋﻠﻤﺎ ﻧﻴﺰ، ﻗﺮﻧﻬﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ
ﺩﺭ ﻓﺘﻨﻪ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﻮﺧته اﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭی ﺁﻧﻬﺎ،
ﻭ ﻫﻤﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﻢ
ﺻﻒ ﺁﺭﺍﺋﻰ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ، ﻧﻴﺰ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﻨﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺑﻰ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺸﻪ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ . ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻤﺎ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺑﺸﺮ، ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﭼﺮﺑﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻫﻮﺍﺭﺩ، ﻫﻔﺖ
ﻗﺎﻟﺐ ﺻﺎﺑﻮﻥ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﺸﺘﻦ
ﺯﻧﺪﻩ، ﺯﻳﺮ
ﭼﺎﻗﻮﻯ
ﻣﺤﻘّﻖ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺑﺸﺮ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ . ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪ،
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻏﺬﺍ ﻭ
ﭘﻮﺷﺶ ﻫﻤّﺘﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻧﻪ
ﺍﺳﻠﺤﻪ ﻭ موشک ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﻫﻨﺘﺮﻣﻴﺪ
ﺩﻋﻮﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺧﻮﺩ، ﻳﻚ
ﺑﻴﻨﺶ ﮐﻠّﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻋﻠﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺭاءه
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺰﺭﮒ
ﻳﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺎ
ﻋﺎﻟﻢ ﮐﻮﭼﻚ
ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ
. ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻋﻠﻤﺎ
ﺭﺍﻩ ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻓﺴﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺯﺧﻢ ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻢ
ﺭﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻧﻮﺵ
ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭘسﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺳﻬﺮﺍﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻣﺪﻋﻴﺎن
ﻤﺤﻴﻂ ﺯﻳﺴﺖ
ﻭﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻠﻤﺎ ﻭ
ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﺠﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻭ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﮐﻨﻨﺪ. ﺣﺎﻝ
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺟﻬﺎﻥ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ . ﻧﺎﻣﺒﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺯ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻓﻘﻂ ﺗﺮﮐﻴب
اﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻠﻞ، ﻭ
ﺫﻭﻗﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺻﻮﻟﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻪ ﺣﺘﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻴّﻮﻥ
ﻗﺸﺮﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ،
ﻳﺎ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﭼﭙﻰ ﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺣﺰﺑﻰ. ﻭ
ﺍلاّ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺩﻧﻴﺎ ﻃﻮﺭﻯ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺗﻴﺰ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺯﻧﮕﻴﺎﻥ ﻣﺴﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺑﺎﺯ ﭘس گرﻓﺘﻦ
ﺁﻥ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﻳﻚ ﺻﺎﺣب اﻟﺰﻣﺎﻥﺟﻠّﺎﺩافسانهﺍﺳﺖ.

M107

اطّلاعاتی
در باره زمین
و ماده

محقّقین
درباره کره
زمین میگویند
که ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﺎ6588 ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ
ﺗﻦ ﻭ10876 ملیاﺭﺩ
ﻣﺘﺮ ﻣﮑﻌّﺐ
ﺣﺠﻢ، ﺑﺎ
ﺳﺮﻋﺘﻰ
ﺑﺮﺍﺑﺮ28
ﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮ ﺩﺭ
ثانیه ﺒﺪﻭﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ۴
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪه، ﻭ ﻳﻚ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺳﻄﺢ
ﺟﺎﻣﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ که ﻘﺒﻠﺎ
ﻣﺬﺍﺏ ﺑﻮﺩ. ﻧﻮﺭ
ﻣﺎﻭﺭﺍی
ﺒﻨﻔﺶ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ، ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﺩﺭ ﺟﻮ ﺯﻣﻴﻦ، ﺁﺏ
ﻭ ﺃﻣﻮﻧﻴﺎﻙ
ﻭﮔﺎﺯ ﻣﺘﺎﻥ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻟﻰ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ آﻭﺭده .
ﺳﭙس
ﭘﺮﻭﺗﺌﻴﻦ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺍﺳﻴﺪﻫﺎﻯ
ﻧﺌﻮﮐﻠﻴﻚ، ﻭ
ﺳﭙس
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺩﺭمرداب
ها ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ، ﺗﺎ
ﭼﻬﺎﺭﺍﺳﻴﺪ
ﺍﻣﻴﻨﻪ ﮊﻥDNA را
ساختند
ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
در ﮊﻧﻬﺎ
ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪ، ﻭﺣﺮﮐت
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﺁﻟﻰ
ﻭ ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﻋﻀﻮﻯ
ﺁﻏﺎﺯﮔﺮﺩﺩ. ﻗﺒﻠﺎ(ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺣﻴﺎﺗﻰ) ﻧﺒﻮﺩ،
ﮔﺮﭼﻪ(ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ)
ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻧﺒﻮﺩ. ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻏﺬﺍ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ. ﻭ
ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻧﺪ
ﻭﺃﻧﮕﻞ ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻭﻳﺮﻭس ﺩﺍﺧﻞ
ﺳﻠّﻮﻝ ﺯﻧﺪ گی
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻓﻮﺗﻮﺳﻨﺘﺰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﮐﻠﻮﺭﻭﻓﻴﻞ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩ، ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺳﻠّﻮﻝ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ، ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﭙﻴﺪﺍﻳش گاﺯ
ﺍﻭﮐﺴﻴﮋﻥ ﺩﺭ
ﻫﻮﺍ ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﺃﻧﺪﺭﻳﺪ
ﮐﺮﺑﻮﻧﻴﻚ بود
ﺗﺎ ﺍﻭﮐﺴیژﻥ
ﺑﻪ 21ﺩﺭ
ﺻﺪ ﻫﻮﺍ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﺴﺒﺖ، ﻭ ﻧﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺴﺒﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﮔﺮﺩﺩ، ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ ﻧخواهد
بود ﻣﮕﺮ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺗﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺗﺤﻤّﻞ
ﮐﻤﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﮐﺴﻴﮋﻥ ﻫﻮﺍ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﻮﻧﻴﺎﻙ
ﻫﻮﺍ ﻭ ﺍﺳﻴﺪ
ﺳﻴﺎﻧﻴﺪﺭﻳﻚ
ﮐﻪ ﻋﺎﻣﻞ ﻣﺴﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﻫﻮﺍ ﺑﻮﺩ ﭘﺎﻙ
ﺷﺪ. ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺎ
ﺗﺨﻤﻴﺮ ﺗﻨﻔس
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺭﻭﺵ ﭘﺮ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺍﮐﺴﻴﺪﺍﺳﻴﻮﻥ
است که ﺍﻧﺮﮊﻯﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻭﺯﻭﻥ ﻓﺮﺻﺖ
ﺧﺮﻭﺝ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎت اﺯ
ﺁﻗﻴﺎﻧﻮﺳﻬﺎ
ﺑﺨﺸکی ﺮﺍ
ﺩﺍﺩ. ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻝ
ﻗﺒﻞ، ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺍﺭﺩ ﺧﺸﮑﻰ
ﺷﺪﻧﺪ. ﺳﭙس
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ. ﺍﺯ ﺗﻚ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ، ﺩﻭ
ﺷﺎﺧﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺎ
ازدیاد ﺳﺮﻋﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻗﺎﺑﻞ
ﺯﻳﺴﺖ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﻣﻨﺒﻊ
ﺯﻏﺎﻝ ﺳﻨﮓ
ﻓﻌﻠﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻋﻠﻒ، ﻭﻣﺎﻫﻴﻬﺎ
ﺗﺎ ﻋﻤﻴﻖ 200
متری ﺳﻄﺢ
ﺩﺭﻳﺎ ﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻧﻔﻮﺫ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺍﮐﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺟﺎﻧﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺎ ﻣﺤﻴﻂ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪ، ﻭ ﺑﺎﻍ
ﻭﺣﺶ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪ.
ﺑﺮﺧﻰ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﻣﺼﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ. ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭘﺮﺗﻮﺯﻭﻳﺎ
ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﺑﻮﺩ
ﻳﻚ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ 25 ﮐﻴﻠﻮﺋﻰ250
ﮐﻴﻠﻮ ﻋﻠﻒ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﮔﺮﮔﻰ 25
ﮐﻴﻠﻮﺋﻰ250
ﮐﻴﻠﻮﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻳﻚ ﻓﻮﻙ 100
ﮐﻴﻠﻮﺋﻰ، ﻳﻚ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﮐﻴﻠﻮﮔﺮﻡ
ﭘﻠﺎﻧﮑﺘﻮﻥ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰ ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﺮﻡ
ﻏﺬﺍﺋﻰ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﺃﻧﺮﮊﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﮔﺮﻭﻩ ﻣﺼﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﻮﻡ
ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺎﮐﺘﺮﻳﻬﺎ ﻭ
ﻗﺎﺭﭺ ﻫﺎ، ﺍﮔﺮ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ می
ﺑﺎﺷﻨﺪ، باز
ﻣﻔﻴﺪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻴﺮﮐﻮﻟﺎﺳﻴﻮﻥ
ﻭﮔﺮﺩﺵ ﻣﻮﺍﺩ
ﺗﻦ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻏﺬﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺩﺭ ﺯﻧﺠﻴﺮ
ﻏﺬﺍﺋﻰ ﻣﺴﻴﺮ
ﻳﮑﻄﺮﻓﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﺯ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻥ
ﻭﻣﺤﻴﻂ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﻏﻴﺮ ﻏﺬﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﺻﻮﺭﺕ(ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻮﺭﻯ) ﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺩﺭ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ، ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ(ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ)ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﮑﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ، ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺭند. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺎﺩﻩ
قبل ژنتیکی
(ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ) ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﺎﻓﻆ
(ﮊﻧﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ) ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎیه اﻯ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ(
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ)
هر موجودی ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻴﻮﺳﻔﺮ
ﻓﻀﺎﻯ ﺳﻄﺢ
ﺯﻣﻴﻦ، ﺍﮐﻮ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﻭﻥ
ﺍﺧﻴﺮ ﻭ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺭﻓﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ
به اﮐﻮ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ. ﻣﺼﺮﻑ
ﺯﻳﺎﺩ ﻭﺧﺸﮑﻰ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ ﻭ
ﻗﻄﻊ ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺪت ﻨﺎﺑﻮﺩ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﮐﺸﺖ
ﻭﺯﺭﻉ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﮔﻴﺎﻩ
ﺧﻮﺍﺭﻯ ﮔﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺍﺭ ﻭ
ﭘﺮﻭﺗﺌﻴﻦ
ﺧﻮﺭ ﺷﺪ. ﺩﺍم
ﭙﺮﻭﺭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺭﺍ ﻏﺎﺭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺭﻓﺘﻦ
ﭼﻮﭘﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺳﺘﺮﺍﻟﻴﺎ 20 ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﻭ ﺑﻌﺪا 106
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﺑﺰﻣﻴﻦ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻋﻠﻒ ﻧﺪﺍﺩ
ﻭ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺩﻧﺪ. ﭘس
ﺑﻔﮑﺮ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻋﻠﻮﻓﻪ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﮐﻮ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺁﻏﺎﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺩﻭ
ﺭﮔﻪ ﺩﺭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺳﺒﺰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻋث
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ ﺳﺪّ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﻯ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ. ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﺷﻬﺮ
ﺳﺎﺯﻯ ﺷﺮﻭﻉ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻴﺮ ﺳﻴﻞ
ﺭﻭﺳﺘﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺑﺸﻬﺮﻫﺎ
ﺳﺮﺍﺯﻳﺮ ﺷﺪ. ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺼﻒ ﻣﺮﺩﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﺮﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺷﻬﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ
ﺑﻔﮑﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻬﻀﺖ ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﺭﻓﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻟﺎﺯﻡ ﺷﺪ. ﺣﺮﻓﻰ
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﻣﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺟﺎﻯ
ﺑﻬﺮﻩ ﺩﻫﻰ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺍﮐﻮ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺷﻬﺮﻯ، ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﺳﺮ
ﻭﺻﺪﺍ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﻗﻔﺴﻰ ﺑﻨﺎﻡ ﺁﭘﺎﺭﺗﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻋث
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺟﻨﺎﻳﺎﺕ
ﻭ ﺗﺠﺎﻭﺯﺍﺕ
ﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﺗﺮ، ﻫﺠﺮﺕ
ﺑﻴﻦ ﺷﻬﺮﻫﺎ
ﺑﺮﻭﺵ ﻗﺪﻳﻢ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﺷﺪ.
ﻭﺗﻤﺪﻥ
ﻭﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻌﮑﻮس
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ
ﺑﻴﮕﺎﻧﮕﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺘﻠﻮﺯﻳﻮﻥ
ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺭﻓﺎﻫﻰ ﻭﮐﻢ
ﮐﺎﺭﻯ، ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻌﮑﻮﺳﻰ ﺩﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﺯﻯ
ﻭﻧﻪﺗﻦﭘﺮﻭﺭﻯﺑﺎﻳﺪﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﺷﻴﻤﻰ
ﻭﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﻧﺠﻬﺎﺭﺍﮐﻢ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﻟی
ﺒﺸﺮ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﺑﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺧﺼﻴﺼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﻋﺸﻖ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻘﺮﺑﺎﻧﻰ ﻭﺿﻊ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﺳﻠﺤﻪ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﺃﮐﺘﻴﻮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ﻧﻴﺰﺍﺳﻠحه
هاﻯ ﺳﺒﻚ ﻭ ﺳﻨﮕﻴﻦ،
ﻭﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ بطور
ﺴﻴﺴﺘﻤﺎﺗﻴﻚ،
ﻭﺩﺍﺭﻭﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺘﻴﺒﻴﻮﺗﻴﻚ،
ﮐﻪ ﮐﻤﻚ
ﺑﺒﻘﺎﻯ حیات
انسانها
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺟﻤﻌﻴّﺖ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻭ
ﺳﺮﻋﺖ ﺟﻨﻮﻧﻰ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ، ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺭﻭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ
ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﻙ
ﻭﮊﺍﭘﻦ، ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﻨﺴﺮﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻗﻄﺎﺭﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﺧﻄﺮ
ﺯﻭﺍﻝ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺯﻭﺍﻝ
ﺍﮐثر ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﻣﺼﺮﻑ
ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻌﺎﺩﻥ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺑﻊ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﻴ 3000 ﺗﻦ
ﺁﻫﻦ ۵/۴
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺗﻦ
ﺁﺏ ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ۵۳ ﻫﺰﺍﺭ
ﺗﻦ ﺯﻏﺎﻝ. ﺑﻴﻮﺳﻔﺮ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺗﮑﻨﻮﺳﻔﺮ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﻮﺍ ﻭ ﺁﺏ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ
ﻭﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﻭﺩﻭﺩ
ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ
ﺳﺮﻃﺎﻥ ﺯﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﺯﻣﻴﻦ ﮐﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﻳﺨﺒﻨﺪﺍﻥ
ﻗﻄﺒﻰ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺑﺎﺭﺍﻥ
ﻫﺎ ﺑﻤﻨﺎﻃﻖ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭ ﺫﺭﺍﺕ ﻫﻮﺍ
ﻣﺎﻧﻊ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺃﻧﺮﮊﻯ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺃﺑﺮﻫﺎ
ﮐﻢ ﺍﺭﺗﻔﺎﻉ ﻭ ۶۳ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺳﻄﺢ ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﭼﻬﺎﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺣﺮﺍﺭﺕ ﺯﻣﻴﻦ
ﮐﻢ ﺷﻮﺩ ﻋﺼﺮ
ﻳﺨﺒﻨﺪﺍﻥ
ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺘﻌﺎﺩﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺳﺎﻟﺎﻧﻪ250
ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻦ ﺳﺮﺏ
ﻭﺍﺭﺩ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮﺳﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، و 10
ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻦ
ﺟﻴﻮﻩ ﺑﺪﺭﻳﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻣﻮﺍﺩ
ﺳﻤّﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺎﮐﺘﺮﻳﻬﺎ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺁﻟﻮﺩﻩ، ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﺼﺮﻑ
ﻣﺎﻫی ها ﺍﺯ
ﺳﻤﻮﻡ ﺟﻴﻮﻩ
ﺩﺭ ﮊﺍﭘﻦ، ﺑﺴﻴﺎﺭی
ﺭﺍ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭ ﻋﺪﻡ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
نموده . ﮔﻮﺋﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻰ ﻳﻚ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺗﻦ
ﻧﻔﺖ ﺑﺪﺭﻳﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭ
ﺳﺎﺣﻞ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻘﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤﺤﻴﻂ
ﺑﻴﻮﺳﻔﺮ
ﺑﺴﺘﮕﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﻬﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ که
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ،
و ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻬﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻋﻠﻒ ﻭﻏﺬﺍ
ﻭﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻣﺼﺮﻑ، ﻭﮔﺮﺍﻥ
ﺷﺪﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ،
ﻭ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭ
ﺟﻨﮓ ﻭ ﻋﺪﻡ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻣﻌﺎﺩﻥ
ﻭ ﻣﺤﻴﻂ ﺳﺎﻟﻢ
ﺑﺂﻥ ﺟﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺧﻮﺍﻫﺪﺧﻮﺭﺩﺗﺎﻧﻤﻴﺮﻧﺪ.
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ، ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺑﻰ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ، ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻟﺰﻭﻡ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ
ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ. ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺗﻤﺪﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﺭﻗﺎﻡ ﻣﻄﺎﻟﺐﻓﻮﻕﺍﺯﻳﻚﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖﮐﺮﺩهاﻡ.
ﻣﻨﺸﺄ
ﺣﻴﺎﺕ : ﺑﺎ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﮐﻤﻚ
ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺳﺨﻨﺮﺍﻥ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﺭﻭﺳﻰ، ﭼﻨﺪ
ﻓﺮﺿﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻨﺸﺄ ﺣﻴﺎت
ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﻢ. ﻳﮑﻰ
اینکه ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﺯ ﺳﻴّﺎﺭﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﺎﺑﻬﺎﻯ
ﻣﺤﺘﻮﻯ ﻣﻮﺍﺩ
ﺣﻴﺎﺗﻰ. ﻭ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻭﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ ﻓﮑﺮﻭﻧﻈﺎﻣﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﮔﺮﻓﺖ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺍﻳﺮﺍﺩﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﺯ ﺍﺟﺮﺍﻡ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺸﺄ ﺣﻴﺎﺕ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻣﻴﻨﻰ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺍﺻﻞ
ﻣﻨﺸﺄ ﺣﻴﺎﺕ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻮﻕ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻬﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺍﺻﻞ
ﻭﻣﻨﺸﺄ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺣﻴﺎﺕ، ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻳﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻧﺎ ﻣﻠﺎﻳﻤﺎﺕ
ﺳﺮﻣﺎ ﻭﮔﺮﻣﺎ
ﻭ ﺭﺍﺩﻳﻮ ﺍﮐﺘﻴﻮ،
ﺩﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎ، ﻭﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺍﺯ، ﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻫﻴﭻ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﺩﺭ ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ ﺷﻬﺎﺑﻰ،
ﺩﻟﻴﻞ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺟﺎﻧﺪﺍﺭ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻮﻟﮑﻮل هاﻯ
ﺁﻟﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺳﻨﮕﻬﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ ﺷﺪﻫه
اﻧﺪ، ﻭ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺤﻴﺎﺕ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﮐُﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺳﻴﺪ ﺃﻣﻴﻨﻪ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺻﻞ ﻣﻨﺸﺄ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻈﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ ﮐﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻓﺮﺿﻴﻪ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻧﻄﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻩ
ﺯﻧﺪﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﺯ ﻣﻮﺍﺩ
ﺳﺎﺩﻩ ﺑﻤﻮﺍﺩ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻮﻡ ﻣﻨﺸﺄ
ﺣﻴﺎﺕ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺧﻠﻖ ﺍﻟﺴﺎﻋﻪ ﺍﺳﺖ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﻣﻮﺍﺩ ﺑﻰ ﺟﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ. ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺪﻳﻢ
ﻭﻧﺰﻭﻝ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺰﻭﻝ ﺁﺩﻡ
ﻭﺣﻮﺍ
ﻭﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﺳﺘﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺸّﮑﻞ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻭﺷﻦ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘﺎﺳﺘﻮﺭ
ﺧﻠﻖﺍﻟﺴﺎﻋﻪ
ﻭﻓﻮﺭﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﺩﺭ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻔّﻦ ﺭﺍ ﺷﺎﺑﺖ
ﮐﺮﺩ. که اﺯ
ﻣﺮﺩﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺨﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﻌﻔّﻦ ﺯﺍ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭘﺎﺳﺦ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺭﻭﺯ
ﺍﻭﻝ ﺗﺨﻢ ﻭ
ﻧﻄﻔﻪ، ﻭﭼﮕﻮﻧﮕﻰ
ﺯﻧﺪه ﺸﺪﻥ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯ ﻭ
ﮐﺪﻫﺎﻯ ﺍﺳﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺃﻣﻴﻨﻪ هسته
ای ﻭﺍﺻﻞ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ،
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺴﺖ. ﻣﻨﺸﺄ
ﺩﺭ ﮊﻧﻬﺎ ﻭ
ﮐﺪﻫﺎ ﻭﻧﻈﺎﻡ
ﮊﻧﻬﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺮﺩﻳﺪ،
ﻣﺒﺪﺃ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﮊﻧﻬﺎ، ﺣﻴﺎﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ، ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗب
اﻧﻮﺍع هستند
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻭ ﺑﺎ ﺑﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻳﺎ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ، ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺄﺯﻝ ﻭﻣﺒﺪﺃ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

(ﻭﺟﻮﺩ)
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻫﺮ(ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.
ﻳﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎ، ﺭﺍﻩ
ﮔﺸﺎﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻔﮑﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﻧﺪﻩ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺳﻮﭖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ) ﺩﺭ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﺳﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻣﻴﻨﻪ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮐﺪﻫﺎﻯ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺗﺼﺎﺩﻓﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺯﻭﺍﻝ ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﻭ ﺁﺏ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﺎ ﺍﺗﻔﺎﻕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﺮﺩﺍﺏ ﻭ ﺳﻮﭖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ، ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺣﻴﺎﺗﻬﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ، ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻣﻬﻢ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﺻﻞ
(ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ)
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﻭﺡ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻭﺳﺎیه
اﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﺻﻞ(ﻧﻈﺎﻡ)ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻫﺪﻑ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻧﺎﻇﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺣﺘﻰ
ﮐﺪﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﮐﻪ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﻠﻞ ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﻧﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﺣﻘﻴﻘﻰ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻟﻮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ(ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻋﺪﻣﻰ) ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺪﻡ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻣﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎم اﺭﻭﺍﺡ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی
ﺒﺨﺪﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸت کنند،
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻل هستی ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﻓﻀﺎ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺎﻟﺎ ﻧﻴﺰ
ﺧلاء ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﻓﺮﺽ
ﻣﺎ، ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﺍﺗﻰ ﻳﺎ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻢ ﻫﺎ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﺳﻪ
ﻧﮑته اﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﺧﻴﻠﻰ ﺭﺍﻩ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺩﺍﺭﻳﻢ .   ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻏﺮﻕ
ﺷﺪ، ﺗﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺕ ﺭﻭﺷﻦ
ﮔﺮﺩﺩ . ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﺎﺭﻳخی
وﻤﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻭ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﺑﻤﺎ،
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻑ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻫﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ ﻓﻮﻕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ، ﻏﺮﻕ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻓﻮﻕ
ﻣﺎﺩی
ﻤﻴﺸﻮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻋﻠﻮﻡ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺭﺍ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺤث ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺤث
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ، ﺑﺮﺍی
ﺘﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺖ، ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺳﺮﻧﺦ ﻓﮑﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ . ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺒﺪﺃ ﻭ ﻋﻠّﺖ
ﻭﻣﻨﺸﺄ ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺃﺯﻟﻴّﺖ
ﺑﻰ ﺍﺑﺘﺪﺍ، که
ﺼﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻗﺒل
اﺯ ﺃﺯﻝ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﺭﻓﮑﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎب
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻳﻢ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﻧﻴﺰﻣﺤﺎﻝ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺍﺭﺩ
ﻋﺼﺮ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻋﻤّاء
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﺸﻮﻳﻢ، ﺑﺎﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﺑﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ
ﺿﻤﻴﺮ ﻏﺎﻳﺐ
ﻣﻔﺮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﻭ
ﻋﺼﻮﺭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﻭ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻓﺮﺽ
ﺧﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﺑﺠﺎﻯ
ﺑﻘﺎﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﻞ
ﻭ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻭﺣﻴﺮت ﺘﺎ
ﺑﭙﺎﺳﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺼﺎ
ﺑﺎﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻧﻪ
ﭘﺎﺳﺨﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺮﺳﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ
ﻗﻌﻠﺎ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ، ﻭ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺿﺮﻭﺭﺗﻰ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ.   (ﺍﻧﻮﺍﻉ)ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻩ ﺣﻘﻴﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺃﺷﺮﻑ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺩﻭ، ﮐﻪ ﻳﻚ
ﻧﻔﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻓﻌﻠﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺁﻥ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﻳﮋﻩ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ،
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻥ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ،
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺑﺎﻥ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺍﻭ
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ، ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ
ﻣﻮﻓﻖ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻧﻮﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺭﺍﻩ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺍﻣثاﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﻓﺼﻞ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﻫﻨﺪ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻫﺎﻯ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻯ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﻭﺟﺴﻢ ﻭ
ﻳﺎ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺎﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ
ﺣﻤﺎﻗﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﻀﺮﺭ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ. ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻬﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺣﻴﺎت
ﻮﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﻩ، ﻭﺻﻮﺭت
ﻨﻮﻋﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺁﻥ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺭﻣﺎﻝ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺿﻤﻨﺎ
ﮔﻔﺘﻦ(ﭼﺮﺍ) ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﺶ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ ﻫﺮ
ﻃﻔﻠﻰ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺣﻠّﻰ ﻭ
ﺟﻮﺍﺑﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﺮﺍ ﮔﻔﺘﻨﺪ، ﭼﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﺍﻳﻦ
ﭼﺮﺍ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﭼﺮﺍ ﻫﺎ ﻳﺎﻓﺖ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺎﺷﺪ . ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺤﻞ
ﻭ ﭘﺎﺳﺦ
ﭼﺮﺍﻫﺎ ﺑﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﻣثلا ﭼﺮﺍ
ﻣﺎﺩﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﻫﺪﻑ
ﺩﺍﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ. ﻭ
ﻳﺎ ﭼﺮﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺑﺪﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺟﺴﻢ
ﺍﻭ ﺑﺎ ﮐُﻨﺶ ﻭﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﻳﺎ ﭼﺮﺍ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﺎﺯ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯ ﺟﺰﺋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﺮﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ،
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﭼﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺒﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻭﺻﻔﺎت
ﺒﻬﺘﺮی ﺁﻣﺎﺩه
کند
ﻭﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻣﺠﺮﻡ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﭼﺮﺍ
ﺳﺎﺯﮔﺎﺭﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ که
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻬﺮﻗﻴﻤﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ .

ﺗﺎ
ﺍﻭﻝ ﻗﺮﻥ
ﺑﻴﺴﺘﻢ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﺸﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﺮﺍﻫﺎ ﺭﺍ
ﭘﺎﺳﺦ ﺑﺪﻫﻨﺪ،
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺗﻮﺳّل کرﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻨﻴﺰﻡ
ﮐﻪ ﻓﮑﺮﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺎﺯ ﺳﺴﺖ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﭘس
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ، ﻭﻣﺎ ﺭﺍ
ﻳﺎﺩ ﺁﻥ
ﻣﻌﻤّﺎ ﻣﻰ
ﺃﻧﺪﺍﺯﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻭﻝ ﺗﺨﻢ ﺑﻮﺩ
ﻳﺎ ﻣﺮﻍ، ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﻧﺒﻮﺩه
اﻧﺪ. ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﻧﻴﺰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺁﺩﻡ ﻭ ﺣﻮﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺯ ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﺩﻡ ﻭﺣﻮﺍ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻘﺪّس ﺁﻣﺪﻩ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺳﭙس ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﻴﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﻮﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺑﮑﻞّ ﻧﻮع
اﻧﺴﺎﻥ. ﮐﻠﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﺩﺭﺳت اﺳﺖ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﮐﻠﺎﻡ
ﻋﻠﻤﻰ، ﻣﺪﺍم
ﺘﮑﻤﻴﻞ
ﻭﻭﺿﻮﺡ
ﻣﻴﻄﻠﺒﺪ
ﻭﺑﺴﻮﺍﺑﻖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻤﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺍﻳﻦ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺃﻣﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﺳﻮﺩ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎی ﺒﻰ
ﺟﻮﺍﺏ ﭼﻮﻥ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺃﺯﻝ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺒﻬﻢ ﻭﻣﺨﻠﻮﻁ
ﭼﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﻣﺎ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺭﻓﺖ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ، ﻭﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻤﺮﮒ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻳﺎ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﻫﻤﻴشه ﺘﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻳک ﺸﻌﺎع
اﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎی
ﻨقطه ﻨﻮﺭﺍﻧﻰ،
ﺑﺤﻘﻴﻘت
ﻔﺮﺿﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍن ﺮﺳﻴﺪ.
ﺑﻘﻴﻪ ﺯﻭﺍﻝ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎ، ﺑﻤﺎ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺷﻌﺎﻉ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭﭘﺎﺳﻴﺦ
ﭼﺮﺍﻫﺎ ﭼﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺯ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺠﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻬﻢ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ خبری
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺃﺻﻞ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّت ﻴﺎ
ﺳﺮﭘﺎ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻥﻳﻚﺻﻮﺭﺕﻣﻮﺟﻮﺩﭼﻴﺴﺖ.
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻩ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻬﺎﻧﺪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. که
هر ﺭﻭﺯ ﺩﺭ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻓﺮﺿﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻳﻚ ﮊﻥ
ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻦ (
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﻣﻬﻢ )
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻤی
ﺘﻮﺍﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ .  ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎه
اﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻪ، ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻩ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﮐﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ،
ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺭﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﻫﺮ ﻣﺮﺩ
ﻭﺯﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻄﻔﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻄﻔﻪ، ﺩﺭ
ﮊﻧﻬﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺘﺎﺭﻳﺦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﭘﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﮐﻤﻰ
ﺩﺭﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺟﺴﻢ ﻧﻄﻔﻪ. ﻭﻣﻬﻢ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﻧﻄﻔﻪ،
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺮﺍﺣل
ﭙس اﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺎ ﺑﻔﮑﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺮﻭﻳﻢ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ.
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺸﺄ ﻫﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﻣﻨﺸﺄ
ﻣﺎﺩﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻭ ﺣس
ّﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺎﺩه ﺣﻴﺎﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺯﻧﺪه
اﻯ ﺑﺸﮑﻠﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ ﻭ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻧﺪﻩ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻨﺸﺄ ﻫﺮ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﮐﺴﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.   ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻄﺎﻯ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺭﺍ
ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺨﻢ
ﻣﺮﻏﻰ ﮐﻪ ﻣﺮﻍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺗﺨﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺨﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺨﻢ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﻍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﻍ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ، ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻫﻴﭻ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺴﺎﮐﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭ ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ   ﺍﺧﺘﺮ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎﻯ ﺑﻴﻦ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﻭ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ، ﻣﻮﺍﺩ
ﮐﺮﺑﻦ ﺩﺍﺭ
ﺩﻳﺪه اﻧﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﭽﻴﺪه ﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺎﺑﺶ
ﺷﺪﻳﺪ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﻭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻮﺍﺩ
ﺁﻟﻰ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ
ﺟﺎﻧﺪﺍﺭﺍﻥ، ﻭ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ. ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻮﺍﺩ ﺁﻟﻰ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪه اﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﺣﻴﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺃﺗﻤﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﺪ
ﺷﺎﻣﻞ ﻇﺮﻑ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻴﭻ ﻣﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺸﮑﻞ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﺪﻑ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ ﺣﻘﻴﻘت
ﺠﻮﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺳﻮﺩ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭﻭﺍﻗﻊ
ﺟﻮﺋﻰ، ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻘﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮﺋی
ﻮﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﻳﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﺑﺸﺮﻯ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺗﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺮﺩ
ﻭﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﻫﺪﻑ ﺷﺨﺺ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭ، ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺿﻌﻴﻒ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ، ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺧﻴﻠﻰ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﻴﻨﺎﺑﻴﻦ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭ
ﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺄثیرﺍﺕ ﺁﻥ
ﺍﺟﺰاء ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻫﺮ
ﻣﺮﺣله اﻯ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻋﺎﻟﻤﻰ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﭼﻮﻥ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ، ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﺎﺑﻰ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺳﻌﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﺨﺺ، ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺣله اﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ . ﻭ
ﺣُﺴﻦ ﻧﻴّﺖ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻣﺤﻘﻖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺣﺬﻑ ﺣﻘﺎﻳق
ﻤﺮﺣله اﻯ
ﻳﺎﺩﺭﺟﻪ ﺩﻭﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺣﺬﻑ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﭘﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﭘﻠّﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻥ، ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ، ﭼﻮﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻳﺎﺑﻰ،
ﺑﺎﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﺎ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮔﺰ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺣتی ﺪﻭﺑﺎﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣثل ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ثاﺑﺖ ﮐﻨﻴﻢ، ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ. ﻣﻮﺍﺩ
ﺁﻟﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺣﻴﺎﺕ ﺁﻟﻰ، ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﻮﺍﺩ ﺁﻟﻰ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﻮﺍﺩ ﺁﻟﻰ ﺩﺭ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﺩﻟﻴﻞ ﺣﻴﺎﺕ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﻣﻮﺍﺩ ﺁﻟﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘﺮﺳش
اﺻﻠﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺭﺳﻴﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻭ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ،
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺭﺍ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻫﻤﻴﻦ
ﭘﺮﺳﺶ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩی ﻴﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻭﺑﺴﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻴﻦ
ﭘﺮﺳﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻫﻮﺵ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻤﺴﺦ ﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ. ﺩﺭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ، ﺑﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻣﻬﺎ،
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺃﺗﻤﻰ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴته ﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ. ﻭ
ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻧﻴﺰ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺎ
ﺯﺍﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪتوجّه کنیم
. ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺣﺬﻑ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﮑﻨﻴﻢ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣثبت ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﺷﺎﺭه اﻯ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺁﻥ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻈﺎﻡ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻇﻢ
ﻣﻰ ﮐﺸﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻧﺎﻇﻢ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﮐﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.   ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﺍﻧﺘﺮﻭﭘﻰ، ﺁﻳﺎ
ﮐﺎﻫﺶ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘم
اﺳﺖ. ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻮﺍﺩ، ﺑﺎ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، که
اﻧﺘﺮﻭﺑﻰ
ﻣثبت ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﺑﺴﻮﻯ
ﺑﻰ ﻧﻈﻤﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﭘس
ﺍﮔﺮ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺧﻠﺒﺎﻥ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺣﻔﻆ
ﻫﻮﺍﭘﻴﻤﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺗﺎ
ﺳﻘﻮﻁ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﻫﺪ، ﻳﺎ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﻴﺮﺩ. ﭘس
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﻧﻪ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻃﻠﺴﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﺣﺮﮐﺖ، ﻭﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻞ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻳﺎ ﺫﺍﺗﻰ
ﺑﺎﺷﮑﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس با
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﻮ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻟﺬﺍ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ، ﻳﺎ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ، ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﻔﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻣﻴﺮﻭﻳﻢ،
ﻭﻳﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ، ﺑﻘﺼﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻔﻆ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﺯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻃﻰ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ، ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺎ
ﺷﺪﻥ
ﻭﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬی ﺘﺤﻘﻖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ
ﻭﺃثیرﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﻧﺮﮊﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻭﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺖ ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺑﻨﺰﻳﻦ، ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﻧﺮﮊﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺷﺪﻩ
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﮐﻢ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻓﻘﻂ
ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﺍﻳن
ﻤﻴﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ، ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ . ﭼﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﭼﻮﻥ
ﻟﺤظه اﻯ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺍﺏ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﺷﺪﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺗﻠﺎﺷﻰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺣﻴﺎﺕ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻓﺴﺎﺩ ﻋﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍن ﺨﻮﺩ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺎﺩﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﻘﻰﻭﻣﺤﺴﻮس
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﻘﻮﻁ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﻨﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ، ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪه ها
ﺑﺮﻭﺩ. ﺩﺭ ﺑﺤث ﺍﻧﺘﺮﻭﺑﻰ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﻴﺪﻣثلﻭﺗﺠﺪﻳﺪﺧﻮﺍﺳﺘﻦﺩﺭﺗﺮﻣﻴﻢﻧﻴﺰﻣﻄﺮﺡﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺩﻭﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻨﺸﺄ
ﺣﻴﺎﺕ، ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺧﺼﻮﺻﻴّﺖ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺻﻔﺎﺕ ﺯﻳﺴﺘﻰ
ﻳﺎ ﻭﺭﺍثت ﻫﺴﺖ.
ﭼﻮﻥ ﮊﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻣثل ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺃﻧﺪﻙ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻥ ﻭ
ﺟﻬﺶ، ﻳﺎ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻋث
ﻣﺮﮒ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﻧﺴﻞ ﺍﻭ
ﻣﻌﻴﻮﺏ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻳﮑﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﮐﻪ
ﺟﻬﺶ ﻫﺎﻯ ﻣثبت
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻋﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺑﺎ
ﺻﻔﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل
ﺩﺭﻧﻮﺍﺭﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻡ
ﺍﺯ ﮊﻧﻬﺎ، ﺑﺎ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺳﻠّﻮﻝ، ﻣثل
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﺃﺗﻤﻰ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﺒﻮﺩ، ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﺍﺭ
ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻡ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺳﭙس
ﺍﮔﺮ ﺑﻌﺪﺍ
ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺭ
ﺳﻮﭖ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺧﻞ ﺳﻠّﻮﻝ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﮊﻧﻬﺎ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻴﺎﺕ ﻓﻮﻕ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ، ﻭﺣﻴﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻭﻥ
ﻭﻳﺮﻭﺳﻰ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺎ ﺩﻭﻥ
ﺳﻠّﻮﻟﻰ ﻭ
ﻋﻀﻮ ﺑﺪﻥ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﻋﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺣﻴﺎﺕ
ﻋﻀﻮﻯ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺻﻔﺖ
ﺟﻬﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺁﻟﻰ
ﻭﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ،
ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻧﺘﺮﻭﺑﻰ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻄﺎﺑﻖ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺩﻭﻡ
ﺗﺮﻣﻮﺩﻳﻨﺎﻣﻴﻚ،
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻈﻤﻰ
ﻧﻈﻢ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ، ﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﮐﻞّ ﻭ ﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭﺷﺪ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺍﻧﺘﺮﻭﺑﻰ ﺭﺍ
ﮐﺎﻫش ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎ
ﺍﻧﺘﺮﻭﺑﻰ
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﺯ
ﮐﻴﺴﻪ ﻳﻚ ﻣﺤﻴﻂ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻣﺼﺮﻑ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻳﻚ ﺟﺎﻧﺪﺍﺭ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻣﺤﻴﻄﺶ ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻧﺘﺮﻭﺑﻰ ﻳﻚ
ﺟﺎﻧﺪﺍﺭ ﮐﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺍﻧﺘﺮﻭﺑﻰ
ﻣﺤﻴﻂ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺿﻊ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺟﻬﺎﻥ ﻳﻚ
ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻫﻤﮕوﻦ
ﻭﻫﻤﺠﻨس
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﭘﺮ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﻣﺮﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺟﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﺄثیر ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣُﺮﺩﻩ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﺑﺮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ. ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﺩﺭﻣﺤﻴﻂ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺷﻮﺭﻭﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺁﺑﺸﺨﻮﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺩﻟﻴﻞ ﭘﻴﺶ ﻣﻰ
ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ. ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﮐﻪ
ﺗﺌﻮﺭﻯ ﺗﺮﻣﻮ
ﺩﻳﻨﺎﻣﻴﻚ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ، ﻭﻳﺎ ﺗﺮﻣﻮﺩﻳﻨﺎﻣﻴﻚ
ﺩﺭ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﺯ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭼﻨﺎﻥ
ﻃﻠﺴﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻳﺎ
ﺃثرﻯ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻞ ﺗﺮﺍﮐم
کمّی ﻳﺎ ﺻﻮﺭت
کیفی . ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺿﻤﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺤﺴﻮس ، ﺑﺎﺯ
ﻳﻚ ثباﺗﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻳﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭﺩﺭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺭﻭﻯ
ﻫﻢ ﻧﺮﻳﺰﺩ. ﭼﻮن
ﻤﺠﻤﻮعه هاﻯ
ﺍﺯ ﮔﻠﻮﻟﻪ
ﻭﮔﻮﻯ ﺭﻭﻯ ﻫﻢ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﺑﺎ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻫﻤﻪ
ﻓﺮﻭ
ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺣﻔﻆ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ، ﺁﻧﻬﻢ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ، ﺩﺭ ﮐﻞ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻭ ﺃﻣﺮﻯ
ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻗﻴّﻮﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ثباﺕ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺩﺍﺋﻢ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻧﮕﺎﻫﺪﺍﺭﻧﺪه
اﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﮊﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﺟﻬﺶ ﻭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺣﻔﻆ ﺃثر
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﺎﺩﻑ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺑﺎﺯ
ﻗﻴﻮﻣﻴّﺖ
ﻣﻬﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺟﻬﺶ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺟﻬﺶ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﮐﻪ
ﻋﻠّﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻴﻢ، که ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺗﻔﺎﻕ
ﮐﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻣﺎ
ﺧﺒﺮ
ﺍﺯﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ
ﻓﺮﺿﻴﻪ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪ، ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻳﺎﻓﺖ،
ﺳﻌﻰ ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﮐﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻝ
ﺩﻭﻡ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ،
ﺑﺎﺯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷته اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺟﻬﺶ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﻫﺴﺖ. ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﻘﻠﺎب ﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺗﺮ. ﺍﮔﺮ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ. ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺣﻴﺎﺕ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺷﺪﻥ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺪﻥ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ، ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ، ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﺣﻴﺎﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺳﻠّﻮﻟﻰ ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺑﺎ
ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ، ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺳت ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ، که
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺧﻮﻳﺶ، ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺭﺍ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﺩﻳﺪه اﺳﺖ.   ﻣﺎ
ﺑﺎ ﺃﺯﻟﻴّتی
ﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺮﻭﻉ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻗﺒﻞ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻭﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻦ
ﺃﺯﻝ ﺩﺭﺍﺯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺯﻭﺍﻝ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻳﺎ
ﺃﺑﺪ ﺷﺪﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ، ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺻﻔﺮ
ﻭﻫﻴﭻ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﻟﺤﻈﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯ
ﺭﻭﺯ ﻭﺳﺎﻝ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻬﺘﺮ،
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﻣﻌﻨﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻟﺬﺕ ﺁﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﻗﻰ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﻭﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﺟﻨﮕﻞ
ﺭﺍﺣﺖ ﻭﺭﺍﺿﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖﻣﻮﺟﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﻞ ﺑﺪﻥ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ،
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺠﺎﻯ ﻓﻄﺮﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎﻓﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻓﻄﺮﺗﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺎ
ﺍﺯ ﺳﻘﻮﻁ
ﻧﻮﻋﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻭﺳﻴﻊ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺸﺮﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻬﻤﻪ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻳﻚ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺘﻤﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻧﻈﺮﻯ
ﺷﺨﺼﻰ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻤﻠﻰ. ﻭ ﻫﺮ
ﺷﺨﺺﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺠﺎﺭب علمی
ﺮﺍ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﻧﺒﺎل کنند، ﻭ
ﺭﺍه علمی ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﮐﻨﻨﺪ . ﻭﻟﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻤﻠﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ ﮐﺎﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﭘﻰ ﮔﻴﺮﻯ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ .

M128

گونه
های حیات

ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮﻳﻦ
ﻭﺣﺴﺎﺳﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻮﺍنع ﺣﻴﺎﺕ، ﻭﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ ﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻤﻚ ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ بشر
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌلی
ﺒﻮﺩه اﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻋﻮﺍﻗﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭ
ﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮔﺰﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻗﻄﻌﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ، ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺤث ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺣﻴﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺴﺎﺋﻞ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﻳﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺣﻴﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﺗﺤﺖ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺗﺠﺮبی ﻴﺎ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻃﺮﺡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧت
ﺮﻭﺡ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻧﮑﺎﺭ ﺍﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ ﺑﻰ
ﻓﺎﻳﺪه
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻴﺰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻮﻡ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺃﻣﺮﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
. ﺿﺮﻭﺭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺩﺭﻙﻫﺴﺘﻰﻭﺻﻔﺎتﺁﻥﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﻠﻢ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ ﻭ
ﺻﻨﻌﺖ
ﻭﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻗﻮﺍﻧﻴن
ﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺍﻧﺴت کسب کند.
ﻭﺍلاّ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ، ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻋﻠﻢ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺧﻮﺍﻩ
ﻧﺎ ﺧﻮﺍﻩ
ﻫﻤﮕﻰ ﺣﻴﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﺎﺕ ﺭﺍ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﻴﻢ،
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﻴﻦ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺴﺎﺩﮔﻰ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻪ
ﺩﺳﺖ ﻭﭘﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺳﺮ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺣﻴﺎﺗﻰ، ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﺳﻄﻮﺣﻰ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ. ﭘس  ﻋﺠﻴﺐ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻙ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺷﺪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺣﻴﺎﺕ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺯﺍﻳﺶ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺳﺎﻝ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺃثیرﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ، ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ، ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺑﺎ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺣﻴﺎﺕ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ، ﺗﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪه اﻳﻢ
ﺗﺎﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﭽﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ،
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، که
هنوﺯ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻳﻢ. ﺍﻳﻦ
ﺣﻴﺎﺕ ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﺎ، ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ، ﻳﻚ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﻈﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ثبت ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻤﺎ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﭼﻮﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺣﻴﺎﺕ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﺍﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ. ﻭ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ،
ﻭﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺍﻧﻘﻄﺎﻉ
ﺑﺎﻟﺎ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﻘﻄﻊ ﺷﻮﺩ، ﻣﺮﮒ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﻋﺪﻡ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻫﺴﺖ. ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺎ، ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻯﻣﻮﻗّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﻭﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻘل
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻗﻠﺐ
ﻣُﺮﺩه ای ﺮﺍ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﻢ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺴﺖ،
ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻗﻠﺒﻰ ﺭﺍ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺳﻴﻨﻪ ﻣُﺮﺩه
اﻯ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ
ﻭﺩﺭﺳﻴنه
اﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻗﻠﺒﺶ ﻣﺮﺩﻩ
ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩﺵ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﺮﺩ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ. ﭘﺶ
ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﻭﻫﻢ ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ
ﺭﮔﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺣﻴﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻭ
ﭼﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،
ﮐﻪ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭﺡ، ﺍﺯ
ﺣﻀﻮﺭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻫﻢ ﺩﺭ ﺗﻭﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﻧﻄﻔﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﺪﺭ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭﺵ، ﻇﺮﻑ
ﻧﻪ ﻣﺎﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟَﻨﻴﻨﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻭﻟﻮﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺤظه اﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺳﭙس
ﺑﻈﻬﻮﺭ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﻨﻴﺒﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺎﻫﻰ ﺑﻮﺩﻥ، ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺫﻭﺣﻴﺎﺗﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻥ، ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺷﺒﻴﻪ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺷﺒﻴﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪه
اﻧﺪ، ﺟﻨﻴﻦ
ﺑﺂﻥ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺎﻟﺎ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﺗﻨﻬﺎﻭﻧﻮﻉ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺣﻴﺎﺕ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤاﻠﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻭ ﺭﻭﺵ
ﻭﺑﻴﻨﺸﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﺤﻞ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ
ﻣﺤﻘﻖ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺗﻔﻨّﻨﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻧﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻟﺬﺕ ﻭﺗﻤﺘّﻊ
ﺍﺯ ﻣﺮﺗﻊ ﺳﺒﺰ
ﻓﻠﻚ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﻢ، ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻏﺬﺍﻫﺎ ﻭ
ﺳﺒﻚ ﺗﺮﻳﻦ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ، ﻭ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﺗﺮﻳﻦ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻟﺬﺗﻰ
ﮔﺬﺭﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺗﺸﻨﻪ ﺗﺮ، ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻓﺮﻭﻣﺎﻳﻪ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻧﺎﮔﺎﻩ ﻋﻤﺮ
ﺭﺍ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﻭﻟﻰ ﺟﺴﺘﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﺪﻑ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎ، ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ، ﻭﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ .

ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻤﻰ، ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻗﺸﺮﻯ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﮐﺘﺐ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻧﻰ ﻭﻣﻘﺪّسﭼﻮﻥ
ﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ
ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ
ﻭﺍﻭﺳﺘﺎﻯﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮐثرﺕ
ﻗﺎﺑﻞ ﺷﻤﺎﺭﺵ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﺎﺕ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻣﻨﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ، ﭼﻮﻥ
ﺳﻔﺮ ﻳﺎ ﻓﺼﻞ
ﺗﮑﻮﻳﻦ
ﺁﻏﺎﺯﻳﻦ
ﺗﻮﺭﺍﺕ، ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻫﺴﺘﻰﻭﺣﻴﺎﺕ
ﺑﻮﺩه اﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻓﻌﻠﻰ
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺑﻞ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﻮﺭﻭﺵ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ، ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻳﻮﺭﺵ ﺑﺨا اﻟﻨﺼّﺮ
ﺑﺎﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭﺝ
ﻣﻄﻠﺐ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺩﻫﻬﺎ ﻣﻄﻠﺐ
ﻭﺗﺰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎﺑﻞ، ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ
ﻋﻠﻢ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺝ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﻤﻮﺳﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺁﺩﻡ ﻭﺣﻮﺍ، ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻃﻮﻓﺎﻥ ﻧﻮﺡ، ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺗﻰ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭﻙ ﻣﺮﺩﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﻫﻢ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﺯﻣﺎﻥ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ۳۱۳
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻫﺮ
ﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﻣﺮﺩﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ که
ﻤﺪﺍﻡ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻫﺮ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ، ﺑﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ،
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺰﺣﻤﺖ
ﻭﻧﺪﺭﺕ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺳﻄﺤﻰ ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﻓﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻭﻧﻮﺳﺎﺯﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣلی اﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻭﻫﻤّﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭﻃﺎﻗﺖ
ﻓﺮﺳﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﺳﻄﺢ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻓﺖ. ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻫﺮ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻮﻋﺪ ﺑﻬﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
ﻭﭼﻮﻥ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺭؤﻳﺎ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴته اﻧﺪ
ﺳﺮﻯ ﺑﮑﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻬﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺰﻧﻨﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺭﻣﻐﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﺩ .   ﻋﻠﻢ
ﺗﺠﺮﻳﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺟﺎ
ﭘﺎﻯ ﮐﺘﺐ
ﺍﻓﺴﺎنه اﻯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻰ
ﺷﮑﺎﻓﺪ، ﻭ
ﻓﺴﻴﻞ ﻣﻄﺎلعه
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﮊﻧﻬﺎ ﻭ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳت ﻫﻢ
ﮔﺬﺷته اﺳﺖ ﺍﺯ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺁﻥ، ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻫﺴﺖ، ﺑﺎ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ ﺁﻥ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺧﻠﺎﺻﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺪﻭﺧﻮﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ، ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺭﻭﻥ
ﺷﺨص ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺴﺐ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﮑﺎﻥ
ثبت ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﻧﺪ، ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﮔﺮﺩﺩ
ﮐﺘﺎﺏ(ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ)ﺭﺍﻋﺎﺭﻓﻰ
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻧﺴﺨﻪ
ﺧﻄّﻰ ﺁﻥ
ﻫﻔﺖ ﻗﺮﻥ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ
ﻋثماﻧﻰ ﺧﺎﻙ
ﺧﻮﺭﺩ، ﺗﺎ ﻳﻚ
ﻣﺤﻘﻖ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ، ﻭﺩﺭ
ﻳﻚ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﮐﺎﻧﺎﺩﺍﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺎﺭ ﺑﭽﺎﭖ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻓﻬﻢ ﺁﻥ ﺳﺨﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺁﺩﻡ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ،
ﺩﺭ ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ، ﻭ
ﻳﺎ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﻭ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﺍﺯ ﺍﻭ، ﺩﺭ
ﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ
ﭼﻴﺴﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺁثاﺭ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﺩﺭ ﻗﻠﺐ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻭ ﺷﻬﺮﺭُﻡ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻧﺒﻰّ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺧﻂ
ﺃﺑﺪﻯ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩه اﻧﺪ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻣﻠّﺘﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ .

ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ،
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ . ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﺳﻠّﻮﻝ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ. ﻭﺳﻴﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ،
ﻳﺎ ﺟﺪ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﺎ ﻫﺸﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ، ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﺌﻨﺪﺭﺗﺎﻝ، ﺑﺎ
ﮔﺮﻧﻬﺎﻯ
ﺧﻤﻴﺪﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻳﺎ ﭼﻬﻞ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﻧﮋﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﺎﻭﺭ
ﺩﻭﺭ، ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺯﺭﺩ ﭘﻮﺳﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺳﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺖ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ، ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺷﻤﺎﻝ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻭﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭﺍﺭﻭﭘﺎ، ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻮﻣﻰ ﺭﺍ
ﮐﻨﺎﺭ ﺯﺩﻧﺪ، ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﮋﺍﺩ
ﺳﻔﻴﺪ ﻧﻴﺰ ﻫﺮ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻰ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺍﺳﻠﺎﻭﻫﺎ
ﻭﮊﺭﻣﻦ ﻫﺎ
ﻭﺍﻧﮕﻠﻮﺳﮑﺴﻮﻧﻬﺎ
ﻭ ﻫﻨﺪﻳﺎﻥ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ که
ﻣﻨﻈﻮﺭﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ . ﺁﺭﻳﺎ
ﻳﻌﻨﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺁﻗﺎ ﻭﻫﺨﺎ ﻭ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺶ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺎ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ، ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺭﻫﺮﻭﻯ
ﻳﺎ ﻣﺸﻰ
ﻭﺭﻫﺮﻭﻯ، ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺎﺷﻴﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺁﻏﺎﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺮﺍﺗب
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻣﺪﺭﮐﻬﺎﻯ
ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺮﺩ ﻓﺮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺖ.  ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻇﺮﻑ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی
ﺒﺎﺯ
ﻣﺘﻮﻟﺪﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍ، ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻟﺬﺕ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺎﺷﻨﺪ، ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ، ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﺠﺴّﺪ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ( ﺑﻪ
ﺷﺪﻧﻬﺎﻯ)ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺧﺪﺍ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ، ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻋﻠﻢ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﭼﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﺤﻮﻝ
ﻓﮑﺮﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ، ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ، ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺮﺕ
ﻭﻧﺪﺍﻧﻢ
ﻭﻧﻬﻠﻴﺴﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻣﺒﺎﺣث ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓته اﺳﺖ. ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻢ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻣﻌﺎﺩ ﻭ ﻋﻮﺩ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ،  ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻣثل ﺧﻮﺩ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
.

ﻟﺎﻣﺎﺭﻙ
ﮔﻴﺎﻩ ﺷﻨﺎس
ﭘﺎﺭﻳس ، ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩ. ﻭﺃثر
ﻣﺤﻴﻂ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺭﺍ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ، ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﺻﻮﻟﻰ
ﺭﺍ ﻟﺎﻣﺎﺭﻙ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮐﺮﺩ، ﻳﮑﻰ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺎ ﺣﺠﻢ
ﺻﺎﺣﺐ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺴﺘﮕﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣﺠﻢ ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ،
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﭼﻮﻥ ﺣﺠﻢ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺭﺷﺪ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﺳﺎﺯﻧﺪگی
ﺤﻴﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ. ﻭ
ﺩﺭ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻓﻮﻕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺿﺮﻳﺒﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ
ﺭﻳﺎﺿﻰ، ﺣﺠﻢ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ،
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻬﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻫﺮﺷﺒﻰ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﻓﺘﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ . ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮊﻧﻬﺎی
ﻤﺤﺘﻮﻯ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ثبت ﺷﺪﻩ،
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻭﺳﻌﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﭼﻨﺪ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺤﺠﻢ ﺳﻠّﻮﻝ
ﻫﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ
ﻋﻀﻮ ﺟﺪﻳﺪﻯ، ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﭘﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ، ﺣﺮﮐﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ، ﻋﻀﻮﻯ
ﺭﺍ
ﺩﺭﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ ﻏﺬﺍ، ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻴﻠﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻠﺰﻭﻡ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺣﺪﻭﺩ ﻭﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻢ، ﺍﺯ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﻣﺮﮒ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭ
ﺟﻠّﺎﺩﺍﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻣﺠﺮﻳﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺻﻞ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ،
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺯﺭﺍﻓﻪ ﺍﺯﺑﻰ
ﻏﺬﺍﺋﻰ ﮔﺮﺩﻥ
ﺩﺭﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺸﺎﺧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺒﺐ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺯﺭﺍﻓﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺎ ﮔﺮﺩﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺴﺘﻦ ﻏﺬﺍ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍﻳﻦ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ﺻﻔﺎت
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ،
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﮔﺮﺩﺩ، ﮊﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﮔﺮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺻﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﻭﻟﻮ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻭ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺪﺭﺍﺯﻯ ﮔﺮﺩﻥ
ﮐﺸﺎﻧﺪ. ﻭ ﻋﮑس
ﺁﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻌﮑﻮس ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﮔﺮﺩﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﮔﺮﺩﺩ. ﻳﺎ
ﭘﺎﻫﺎﻯ
ﺯﺭﺍﻓﻪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ
ﮔﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﺯﺭﺍﻓﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮔﺮﺩﻥ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﺗﺎ
ﺁب ﺒﺨﻮﺭﺩ. ﮐﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺯﺭﺍﻓﻪ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﻋﻀﻮ
ﺍﻭ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺍﺳﺖ، ﭼﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭﺩﺭﺁﻥ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻋﻀﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭﺧﻮﺩ ﻧﺪﻳﺪ،
چه کاﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ
ﻓﮑﺮ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺗﺨﻴّﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻤﺎﻭﺭﺍﻯ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻫﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺮﺳﺪ. ﭘس
ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻭﺩﺳﺖ
ﺭﺳﻰ ﻋﻘﻞ
ﻭﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩ. ﺁﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻴﻠﻪ ﺑﺎﺯﻯ
ﮐﻨﺪ، ﻳﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯﺩﻳﺪ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺳﻮﻡ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻟﺎﻣﺎﺭﻙ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺗﻄﻮﺭ
ﻭ ﺗﺤﻮﻝ ﺍﻋﻀﺎ،
ﻳﺎﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺁﻥ
ﻋﻀﻮ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪ. ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺑﺒﻌﺪﻯ ﻣﻨﺘﻘل
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻐﻴﻴﺮ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻠﺎ
ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ
ﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ
ﻣﮕﺮ ﻓﺮﺿﺎ ﭘس
ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ، ﮐﻪ ﻣثلا
ﻣﺎﻫﻰ ﺑﺎ
ﺷﺸﻬﺎﻯ ﺁﺑﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺧﺸﮑﻰ، ﻭﺑﺎ
ﺷﺸﻬﺎﻯ
ﻫﻮﺍﺋﻰ ﺷﻮﺩ. ﻭلی
اﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺣی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺃﺷﺮ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﻀﻮﻯ
ﺩﺭﺑﺪﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ، ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻬﺘﺮﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺪﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺑﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺧﻰ
ﺧﻮﺏ
ﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺪﺑﻴﻨﺎﻧﻪ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﺪﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﻥ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ، ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻭ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻠّﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ
ﺗﺎﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ، ﺑﺎﺯ
ﺑﮕﻠّﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ
ﻭﺑﺎﻟﺎ ﺗﺮ ﺑﺮﻭﻳﻢ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﺮ
ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﻌﻤﺮﻯ
ﻭ ﻳﻚ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪه
اﻧﺪ، ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﮔﺮﺩﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺭﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻟﺎﺯم ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ، ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻳﺎﻗﺴﻤﺖ
ﺍﻋﻈﻢ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻨثی ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﻨﺞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺩﻡ ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺣﺠﻬﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﻧﺎﻡ ﻫﺎﻯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺴﻬﻴﻞ ﺣﻔﻆ
ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺤجّﺃﮐﺒﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻭﻣﺸﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩ، ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﮑﺮﺭ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻋﻈﻴﻢﺗﺮﺍﺯﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ.
ﻟﺎﻣﺎﺭﻙ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﭼﻬﺎﺭﺳﺎﻝ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩ، ﺑﺎﻋث
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻴّﻮﻥ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻭ
ﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺁﺩﻡ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ، ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺍﻭﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴش اﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻗﻢ ﻗﻄﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺤﻤﺪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ، ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻭ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭبب ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﮐﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻧﺒﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺑﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻳﺎ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻰ ﻭﺍﻳﻠﻴﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺍﺯﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ، ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ، ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺻﻞ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻗﺒﻞ ﺃثیرﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺗﻤﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ، ﺑﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺃﺯﻟﻰ ﺑﻰ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﻤﻴﻦ ﺃﺯﻝ ﺑﻰ
ﺍﺑﺘﺪﺍ، ﻟﺤظه
اﻯ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭﺵ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺩﻩ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﻘﻴﻪ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ 25 ﻗﺮﻥ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻞ
ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻧﺪ ،  ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺑﻞ ﻭ
ﺍﻳﻠﺎﻡ
ﻭﻣﺸﺮﻕ ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ
ﻧﻮﺷته
اﻧﺪ، ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻄﻮﺭ
ﻗﻄﻌﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺒﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺑﻞ ﻳﺎ
ﺑﺎﻳﺒﻠﻴﻮﻥ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻳﺎ ﺗﻮﺭﺍﻩ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﺭﻳﻪ ﻭ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻫﻨﺪﻳﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺁﺩﻡ
ﻭﺩﻳﻦ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﺭﺍ، ﺗﺎ
12 ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﮔﻔﺘﻴﻢ
ﺍﺯﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺍﻣﮑﺎن
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺟﻨﮕﻠﻬﺎﻧﻴﺰﺍﮐﻨﻮﻥﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺯﻣﻴﻦ
ﺷﻨﺎﺳﻰ، ﺑﮑﻠّﻰ
ﻣﮑﺘﺐ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﮐﺮﺩ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﺎ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻧﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺗﺨﻢ ﺍﺯ ﻣﺮﻍ، ﻳﺎ
ﻣﺮﻍ ﺍﺯ ﺗﺨﻢ، ﮐﻪ
ﻟﺎ ﻳﻨﺤﻞ
ﻣﺎﻧﺪﻩ، ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻣﺮﻍ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺮﻏﻰ
ﺩﻳﺮﻭﺯﻯ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺗﺨﻢ ﻣﺮﻍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺨﻢ ﻣﺮﻍ
ﺩﻳﺮﻭﺯﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ،
ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ، ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺸﺮی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻓﻖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺣﻌﺖ ﺑﺠﻬﺎن
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ . ﺩﺭ
ﮐﺮﻩﺯﻣﻴﻦﻳﺎﮐﺮﺍﺕﺩﻳﮕﺮﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ.
ﺗﻄﻮﺭ
ﻭ ﺗﺤﻮﻝ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻋﻠﻢ، ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺒﺮﺳﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪ، ﮐﺎﺭ
ﻣﻬﻢ ﻟﺰﻭﻡ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪ. ﻭ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ، ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ اولیوشن
رﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺃﺻﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﺑﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻨﻘﺎﻁ ﺟﻐﺮﺍﻗﻴﺎﺋﻰ
ﻭ
ﺣﻔّﺎﺭﻳﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺗﺸﺮﻳﺢ
ﻣﻘﺎﺭنه ای
اﻋﻀﺎ، ﻭ ﺳﻬﻢ
ﺟَﻨﻴﻦ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﻋﻠﻮﻡ ﺩﻳﮕﺮ،
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩ. ﺑﻌﺪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻏﺬﺍ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻤﻌﻴّﺖ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺧﻮﺑﻰ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﺑﻘﺎٴ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ. ﻭ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺗﻦ ﺣﻖ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺟﺴﻤﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﺎﻧﺪﻧﻰ ﺗﺮ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺑﺮﺩﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮐﻢ ﻋﻘﻞ ﺩﻳﮕﺮ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺧﻂ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﻰ
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ،
ﮐﻪ ﻧﻈﻢ ﻭ
ﻏﺎﻳﺖ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﮐﺎﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺮﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺣﻖ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﺣﻖ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ، ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﻬﺎﻥ،
ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺷﻮﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬی
ﺰﻣﺎﻥ، ﻭ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺷﺪﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ، ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍتب ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭼﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺍﻭ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔﺮ
ﺍﻭﻝ ﺩﺭ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ. ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﻭﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻳﻨﻚ
ﮐﻪ ﻃﺐ
ﻭﺑﻬﺪﺍﺷﺖ ﻭ
ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ
ﺑﺴﻄﺤﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺣﻖ ﺣﻴﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺨﻴﻠﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺑﺤث
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴﻤﻰ
ﻓﺮﺩ، ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ، ﻭﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮ، ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻧﮋﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻂ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﻭﺳﺨﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺩﻭ ﻣﺎﺭﺍﺗﻮﻥ،
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻧﻔﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻂ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻭ ﺭﻧﺞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩﺵ. ﮐﻪ
ﮐﻨﺪﻯ ﻭﮐﻢ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﺭﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻋﻠم
ﮋﻧﺘﻴﻚ
ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴکی ﻤﻨﺠﺮ
ﺑﺰﻭﺍﻝ ﻓﺮﺩ، ﻳﺎ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻭ، ﻭ
ﻳﺎﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺎﻋث
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺍﻭ، ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻭﻗﺎﺑﻞ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ که
همیشه ﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺮ ﺷﺎخه ای
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﺎﺧﻪ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻧﻮﻉ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺷﺪه
هستند. ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺒﻴﻪ ﻣﻴﻤﻮﻥ،
ﮐﻪ ﻧﺴﻠﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺗﺤﻮﻳﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎﻓته اﻧﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺧﻂ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ،
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ، ﻭﻳﺎ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﻋﻤﺮ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺪﺑﻴﺮﺍت
اﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻴﺪﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻟﺎﺯﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺿﻤﻦ
ﻃﺮﺡ ﺃﺯﻟﻰ
ؤﺃﻟﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﺗﻔﺎﻕ
ﻭﺗﺼﺎﺩﻑ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﻬﻢ ﻭﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﺳﺘثناﺋی
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺟﻬﺸﻰ ﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻓﻬﻢ ﺻﻮﺭﺕﮔﺮﻓﺖ،
ﺣﺘﻤﺎﻧﺘﺎﻳﺞﻏﻴﺮﻣﻌﻘﻮﻝﺑﺒﺎﺭﺧﻮﺍﻫﺪﺁﻭﺭﺩ.
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﺭﻭﻯ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺑﻘﺎﻯ ﺃﻧﺴﺐ ﻳﺎ
ﺃﻗﻮﻯ ﺭﺍ، ﮐﻠﻴﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎلی که ﻣﺎ
ﺿﻤﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺃثر
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺭﺍ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻭﻣﺴﺘﺘﺮ
ﺩﺭﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﺣﺮﻓﻬﺎ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪ، ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺨﺪﺍ
ﺷﺮﻭع گرﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﺳته
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺗﻮﺭﺍت
ﻨﮕﻔته اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ، ﺍﺷﮑﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﮔِﻞ
ﺧﺎﻡ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺤﻖ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺧﺎﻙ ﻭﮔﻞ
ﻭﻳﺎ ﻣﻴﻤﻮن
ﻮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﻤﻮن ﻨﻤﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ،
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﺗﺎ ﻣﺎﻓﻮﻕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺣﺎل ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬی ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟا
ﺗﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﮑﻨﻴﻢ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻫﻴﭻ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﮑﻮﻡ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ ﻧﻴﺰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻠﻞ ﻭ
ﺍﺳﺒﺎﺏ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﮐﻠﺎﻡ ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﻭﻫﺮ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻯ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﻣﻘﺼﺪ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻠﻞ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﻟﺎﺋﻞ، ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺭﺍ، ﻭﻟﻮ
ﺳﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﻭﻓﻬﻢ ﺑﺸﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺣﻖ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻫﺮ
ﻣﺒﻨﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺸﺮﻁ ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﻫﺮ
ﻋﻘﻴﺪﻫﺎﻯ که
اﺑﺮﺍﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ
ﻣﺴؤﻟﻴت
ﺴﺎﺯﺍﺳﺖ.

ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺩﻳﻮﺭﻳﺰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺭﻳث ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻭﺳﻴﻊ
ﻭ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺩﻭﺍم
ﺪﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ های
ﺟﺰﺋﻰ ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ، ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ، ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻔﻊ ﺑﻘﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺣﺘﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺟﻨﻴﻨﻰ ، ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺎﺭﺩﺍﺭﻯ
ﺭﺣﻢ، ﻭ
ﻳﺎﺣﺘﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺰﻭﺍﻝ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭﻧﺴﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻳﺎ
ﻧﺴﻠﻰ ﻣﻌﻴﻮﺏ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻭ ﮐﺮﻣﻮﺳﻮﻡ
ﻣﻮﺍﺯﻯ، ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﺍﮐﺘﻴﻮ ﻳﺎ
ﺃثر ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻭﻓﻴﺰﮐﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺘﻘﺎﻃﻌﻰ
ﭼﻮﻥ ﺣﺮﻑ x ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺼف ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﻫﺮ
ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻰ
ﺗﺨﺼﺼﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣثلا
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ 95 ﺩﺭﺻﺪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺑﮕﻴﺎﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ .   ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺧﻔﻴﻒ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻬﻢ ﺩﺭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺴﺎﺯﺩ
ﻭﺻﻔﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﺪ، ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ
ﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻥ، ﺍﮐثرﺍ ﺑﻰ
ﺃثر ﻭﻳﺎ
ﮐﺸﻨﺪﻩ ﻭ
ﺳﺮﻃﺎﻧﻰ ﺯﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻔﺮﺽ
ﺍﻤﺘﻴﺎﺯﻯ
ﻣﻔﻴﺪ ﻫﻢ ﺑﻮﺩ،
ﺑﻨﺴﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣثلاﺎ
ﻳﻚ ﺳﻠّﻮﻝ
ﻋﺼﺒﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺼﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠّﻮﻝ
ﺟﻨﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻨﺴﻞ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ، ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺷﺮﺍﻳط
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺳﺒﺐ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻳﻚ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺨﺘﺮﻉ ﻣﺎﺩﻯ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ، ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻞ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻠﺎﺋﻰ
ﻭﺑﺎﻋث
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻭﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﻫﺮﮐس
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺭﺳﺘﻤﻰ ﺩﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎ
ﺑﻘﻠّﻪ ﺩﻳﻮ
ﺳﻴﺎﻩ ﻳﺎﺳﻔﻴﺪ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻭ
ﺑﻘﻠّﻪ ﮐﻮﻩ
ﻗﺎﻑ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ، ﻭﺭﻫﺎ
ﺷﺪه اﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﺩ. ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﻫﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺗﻨﺒﻞ ﻭ ﺟاهل و
ﺗﻦ ﭘﺮﻭﺭ ﻭ
ﺭﻓﺎﻩ ﺟﻮ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ
ﻣﺎﻳﻞ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺣﻴﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﺄﺷﻴﺮ ﻣﺤﻴﻂ
ﺑﺮﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻣﻴﺮﺍث ﺷﺪﻥ ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﮕﻰ
ﻭﻃﻴﻔﻪ
ﺗّﮑﻴﻴﻒ ﻭﻫﻢ
ﺯﻳﺴﺘﻰ
ﺑﺎﻣﺤﻴﻂ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻮﺭﮔﺎﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﻠﻞ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣثبت ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻭﻯ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣؤثّر
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻳﺎ ﺩﻫﺮ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. که
ﺤﺮﮐﺖ ﮐﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ اﺯ
ﺍﺗﻔﺎﻕ
ﻭﺗﺼﺎﺩﻑ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣُﻨﺪﻝ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻫﺮ ﮊﻥ ﺭﺍ
ﺧﺎﺹ ﺳﻔﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﮊﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣؤثّر
ﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺒﻮﺩ ﮊﻧﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﻬﻢ ﺗﺮ
ﻫﻨﻮﺯ ﻋﻠﻢ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺭ ﮊﻧﻬﺎ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺪﻫﺎﻯ
ﺩﺍﺧﻞ ﮊﻥ، ﺩﺭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﭘﻴﭽﻴﺪهتر
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﺪﻝ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎﻯ
ﮊﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺎﻯ
ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ ﻭ
ﺁﺭﺷﻴﻮ ﮔﺬﺷته
اﻯ ﺃﺯﻟﻰ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴﺘﻰﺃﺗﻤﻰﻭﻧﺎﺳﻮﺗﻰﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻋﻠﻰ
ﺭﻏﻢ ﻣﺨﺎﻟﻔت
ﻤﺮﺩﻡ ﻋﺎﻣّﻰ،
ﺍﺯ ﺃﺻﻞ ﺗﻄﻮﺭ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت
ﺮﺍ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮐﻨﻨﺪه
ﮋﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻔﻬﻮم
ﺘﮑﺎﻣل اﺯﻗﺮﻥ
18 ﺑﺒﻌﺪ
ﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻭﻧﺰﺩ ﮐﻠﻴّﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ، ﺍﺯ
ﺃﻫﻢ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺻﻠﻰ
ﻋﻘﺐ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺻﻨﻌﺘﻰ، ﺩﺭ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻓﮑﺮ
ﺗﻄﻮﺭ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ، ﮐﻤﻚ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻣﺪﻧﻴّﺖ
ﺷﻬﺮﻯ، ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺭﺍﻳﺞ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺑﻰ
ﺃثر ﻭﻏﻴﺮ
ﺩﺍﺋﻢ. ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻠﺎﺵ ﻋﻠﻢ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺗﻌﻠﻴﻞ ﺳﺒﺒﻰ
ﻭﻋﻠّﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﻧﻪ ﺳﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﻒ
ﻏﺎﻳﺎﺕ
ﻭﺍﻫﺪﺍﻑ
ﺗﻄﻮﺭﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﮐﻠﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﻑﻏﺎﺋﻰﺭﺳﻴﺪﻥﺑﺪﻳﺪﺍﺭﺗﺠﻠّﻴﺎتاﻟﻬیﺮﺍﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﻋﻠﻢ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻌﻠّﺖ ﺃﺻﻠﻰ
ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻠﻞ ﺑﺮﺳﺪ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﻢ ﺑﺴﻮﺩ
ﻭﻧﻔﻊ ﻓﻮﺭﻯ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻧﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺃﺑﺪﻯ ﺟﺴﺘﻦ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ، ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻟﺰﻭﻡ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﭼﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺑﮑﻨﻴﻢ ﻳﺎ ﻧﮑﻨﻴﻢ،
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺁﻥ
ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺍﺳﺘثمار
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻏﺎﺭﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻠﺎﻝ ﻫﺴﺘی
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺟﺰ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺿﺪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻋﻠﻢ ﺟﺰ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰﻧﻤﻰﺑﻴﻨﻴﻢ.
ﻋﻠﻤﺎ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺻﺎﺟﺒﺎﻥ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺩﻭﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺭﻓﺘﻨﺪ
ﻭﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻫﻢ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺧﻮﺩ، ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻠﻞ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺩﻭﺭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ ﺃﺯﻟﻰ ﺭﻓﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻮﭼﮑﻰ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷته ها ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﺑﺪﺳت
ﻤﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﻮﺷﺶ ﺑﺎ ثمر
ﺩﺭﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﺎﺑﻰ،
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﮐﺴﺒﻰ
ﻭﻧﺎﻗﺺ
ﻭﻣﻮﻗّﺖ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻤّﻴﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ، ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻳﺎﻓﺖ، ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ،
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﻨﻔﻊ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺪﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻀﺮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺼﻮﺭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺍﺻﻠﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻫﺴﺘﻨﻰ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﻄﺮﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ.   ﻣﻨﻄﻖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻃﺮﺡ
ﻣﺴﺎﺋﻠﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺟﺎﻯ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺩﻳﮕﺮ ﮔﺬﺍﺭﺩ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺠﻠﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻮﺩ ﻓﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ ﻣﻄﻠﻖ
ﮔﻮﺋﻰ ﻭﺟﺰﻣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺘﻬﻢ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻗﺎﻃﻊ ﺗﺮ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﻘﺮّﺑﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﮐﻤﻰ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﻈﺮ ﻭﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ،
ﻭ ﺻﻠﺎﺡ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻃﻠﺒﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻣﺮﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﻩ ﻳﺎﻓﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ ﻳﺎ ﺻﺤﺒﺘﻰ
ﺷﻨﻴﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻭﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﺻﻒ ﻋﻘﻞ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ، ﻳﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﻋﻤﻞ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﮐﺮﺩ. ﮔﻮئی
ﻄﻔﻞ ﺩﻭﺳﺎﻟﻪ
ﮐﻪ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﻬﻢ ﻃﺒّﻰ ﻭ ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻰ
ﺳﺎﺩه اﻯ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻄﻔﻞ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻴﻢ. ﺟﺰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻮﻯ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺑﺪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺁﻥ ﺧﻮﺏ ﺣﺮﻓﻰ
ﻧﻤﻴﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺰﻧﻴﻢ. ﻣﻨﻄﻖ
ﺳﻨّﺘﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻗﺎﻃﻌﺎﻧﻪ
ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻭﺻﻔﺎﺗﻰ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮچه
ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻭﻧﻈﺮش ﺮﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴت
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻠّﺖ
ﻏﺎﺋﻰ ﻭ ﺃﺑﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﺎ ﻳﻚ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩﻯ
ﺩﺭﺁﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﻫﻢ ﺑﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺭ ﮐﻞ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻭ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺁﻥ، ﮐﻪ
ﺍﺻﻞ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻏﺎﻳﺖ
ﻭﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ، ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻏﻠﻂ،
ﻭﻳﺎﺧﻴﺮﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺷﺮ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﺑﺎشد
ﻳﺎﺍﺯ ﺍﻣﻴﺪ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﻏﺎﺋﻰ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﻓﻄﺮﻯ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ
ﮐﻮﺷﻴﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺟﻮﺍﺏ ﻫﻤﻪ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺟﺴﻢ
ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ، ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺍﺯ ﺟﻬﻞ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ، ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ، ﻭﻗﺼﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻌﻴّﻨﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﻮﻳن ﻮﺷﺪﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﻭﺳﺎﺯﺵ ﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺃﺑﺪﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ. ﭘس
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎ، ﻭ ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﻓﺮﺩﺍﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻟﻰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻫﺪﻑ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻭ ﺭﻭﺵ
ﮔﺬﺭﺍﻧﺪﻥ
ﻋﻤﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺩﻗّﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.   ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻣؤﺳﺴﺎﺕ ﺭﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻓﺮﺩﻯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ ﮐﻞ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺳﺘﻨﺘﺎﺟﺎﺕ
ﻭ ﺑﺮﺍﻫﻴﻦ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﺎﻧﺪه
اﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺷﺨﺼﻰ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺩﻟﻴﻞ ﻧﻤﻰ
ﺁﻭﺭﻧﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ . ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﻮﺍﺯﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺬﻫﺒﻴّﻮﻥ
ﭼﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺟﺰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺟﻤﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﺣﻖ
ﺃﻫﻞ ﻋﻠﻢ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻓﻴﺰﻳﮑﻰ، ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻈﺮﭘﺮﺩﺍﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﺩﻭ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻧﮓ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑثبوﺕ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺣﺎﺻﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻋﻮﺍﻡ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺷﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ
ﻋﻘﺪﻫﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻨﻨﺪ
ﺑﺠﻬﻨّﻤﻰ
ﺩﺍﻍ ﺗﺮ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻴﺰ ﻋﺬﺍﺏ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﻭ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ،
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻋﺬﺍﺏ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ، ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺧﻄﺮ ﻭ ﺑﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻓﺼﻮﻝ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻭﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ
ﺩﻗّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻬﺎﺋﻰ، ﺭﺟﻌﺘﻬﺎ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎلقوّﻩ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﺤﻘﻖ ﺩﺍﺩﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه
ﺒﻴﺸﺘﺮ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ، ﻳﺎ
ﺁﺧﺮﺕ ﻭﻣﻌﺎﺩ
ﻭﻋﻮﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﮐﻪ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻣﻰ ﻧﺎﻣﻴﻢ
. ﮐﺎﺭ ﺍﻳﺪﻩ
ﺗﻄﻮﺭ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ، ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﺃثر ﻣثبت ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ثاﺑﺖ ﻭﮐﻠّﻰ ﻭ ﺩﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ
ﻭ ﺑﺸﮑﻞ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭﻋﺮﻑ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﻭﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﻔﻴﻪ
ﻭﻭﻗﻴﺤﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭼﭗ ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻧﻴﻤﻪ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺒﺮ
ﺍﺯﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﭼﺸﻢ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺟﻬﻞ
ﭘﻴﺸﻦ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﻭﺟﺰ ﺗﺼﺎﺩﻡ
ﺑﺎ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻫﻮﺷﻴﻤﻴﻨﻪ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻳّﺘﻨﺎﻣﻰ، فاصله
ﺑﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻭﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻊ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ ﺟﺰ ﺑﺎ
ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ
ﺍﺟﺴﺎﺩ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ
ﭘُﺮ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. اﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﭘﺮ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ  ﺁﺏ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺩﺭﻩ، ﻫﻤﻪ
ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﻌﺪﻡ
ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﮐﺎﺭﺵ ﺑﺠﺎﻥ
ﻫﻢ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺍﺯ
ﻫﺪﻑ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﺴﺎﺩ ﭘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺩﺭﻭﻳﺶ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻃﺮﻓﮑﻪ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﺑﺴﻮﺩ ﺍﺳﻠﺎم
و سلوک الهی
اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺭﺳﻤﻰ
ﻗﺸﺮﻯ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺗﺴﻠﻴﻤﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎی
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ، ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻋﻴﺴﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻣﻘﺪﺳﺎﻥ
ﮐﺎﺫﺏ، ﺟﺰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ،
ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ متنفّذ
گذشته وحال ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ ﺍﺑﻠﻴس
ﻧﻘﻄﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺠﻠﻮ، ﻧﻈﺮ
ﺑﺠﻠﻮ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻌﻘﺐ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺯﻳﺮ
ﭘﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺳﺮﻳﻊ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﺎ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﻘﺐ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ، ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﺻﻰ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺁﻧﻬﻢ ﺍﮔﺮ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ، ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮنی
می ﺮﻭﻧﺪ، وﻃﻮﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ ﺷﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮔﻴﺎﻩ
ﻭﺟﻤﺎﺩ ﻫﻢ
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ، ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ، ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺷﺪﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺭﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ
ﺃﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺧﺮﺍﻓﻰ
ﻭﺟﺰﻣﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻓﺮﺩ ﺃﺷﺮ
ﺩﺍﺋﻢ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ،
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ
ﺍﻋﺘﺪﺍﻝﺳﺎﺯﻯﺷﺮﺍﻳﻂﺩﺭﻭﻧﻰﺧﻮﺩﻣﻬﺎﺭﺕﻫﺎﺩﺍﺭﺩ.
ﺟﺎﻟﺐ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﺑﻴن
اﻟﻤﻠﻠی که ﺍﺣﺴﺎس
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﺴﺎﺋﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﭘﺮﺩﺍﺧته اﻧﺪ.
ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺠﻠﻮ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﻌﻰ ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺳﻘﻮﻁ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺯﻭﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﻧﺮﻭﻧﺪ. ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻏﻠﺐ ﮐﻢ
ﺃثرﺩﺭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ ﻭ
ﮔﺮﺳﻨﮕﻴﻬﺎ ﻭ
ﻫﺮﺝ ﻭﻣﺮﺝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ،
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻣﺴﻠﺴﻞ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺎﻟﺎ ﺑﻔﮑﺮ
ﺑﻤﺐ ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﮐﻠّﻰ
ﻭﺟﺎﻣﻊ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻤﻨﻄﻘﻬﺎﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭﺍﺯ
ﻧﻮ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ
ﺧﺮﺍﻓﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﺃﺩﺑﻰ، ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻤﻠﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﮑﺸﻨﺪ،
ﻭﺑﻔﮑﺮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮔﺮﻭهﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻧﺎﻣﻘﺪس
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭ ﺳﻮﺩﭘﺮﺳﺖ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳت
ﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻗﺎﺗﻞ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ، ﺩﺭ
ﭘﻮﺷﺶ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭ ﺑﻴن
اﻟﻤﻠﻠی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻏﺎﻓل اﺯ
ﺍﻳﻨکه ﻄﺒﻴﻌت
ﺒﻴﺪﺍﺭ
ﻭﺧﺪﺍﻯ
ﺑﻴﺪﺍﺭﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ، ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﮔﺮﻭﻩ ﮔﺮﻭﻩ، ﺑﺪﺭﻩ
ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻟﺬﺗﻰ
ﺍﺯﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻢ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺒﺮﻧﺪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺳﻮﻡ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﻭﻡ ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ، ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﺍﻭﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺩﺭ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ
، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺗﺸﻨﻪ ﺧﻮﻥ ﻫﻢ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺑﺎ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﻔﺎﺧﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻫم ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، که
اﮔﺮ ﮐﺸته
ﻨﺸﻮﻧﺪ ﺑﻀﺮﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﺍﻍ
ﺗﺮﻯ
ﻭﮔﻮﺭﻫﺎﻯ
ﮔﻮﺩﺗﺮﻯ
ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺧﻮاﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺧﻴﺎﻝ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭﻡ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮔﺮﺩﺷﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺷﻴﺮﻳن
ﭽﻮﻥ ﻫﺮ ﺷﺐ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻳﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻭﻣﻌﺎﺩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ، ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ ﺭﺍ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎی
ﺴﺮﺍﺳﺮﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺧﻴﺎلی اﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﻔﺘﻢ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ، ﺍﻳﻦ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺗﺮ، ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻭﮐﻤﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ کمیّت
های ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ،
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﮑﻴﻔﻴّﺖ
ﻫﺎﺋﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ، ﮐﻴﻒ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺗﻰ
ﺣﻘﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺯﺍﺭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﺍﺯ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺗﻄﻮﺭ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ، ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﻗﺮﻭﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﮐﻪ ﻣﻘﺪﺵ ﻭ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﻳﻮﺩﻧﺪ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺘﺤﺠّﺮ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺘﻰ
ﻭﺣﺸﻰ ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﭼﻮﻥ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻥ
ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻧﺪ.
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ،
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺳﺮﻳﻊ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﺷﺮﻗﻰ
ﺑﺴﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻧﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﻏﺮﻕ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ
ﻭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ،
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎﺩﺍﻧﺎﻯ
ﻫﻨﺮ ﭘﻴﺸﻪ
ﺳﮑﺴﻰ، ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺟﻨﻮﻥ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻗﺮﻥ،
ﺑﻔﮑﺮ ﺁﻭﺍﺯ ﻭ
ﺭﻗﺼﻬﺎﻯ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ، ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻔﺮ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺍﺯ
ﺗﻮﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺭﻭﻣﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺟﺴﺘﺠﻮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻣﮑﺘب
عرﻓﺎﻧﻰ ﺍﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺁﻧﭽﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺴﺎﺩ ﻫﻢ ﺃثر
ﻣثبتی ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﮕﻨﺎﻫﻰ ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﺐ ثوﺍﺏ
ﺑﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺍﻧﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪ ﺩﻝ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻰ ﺃﻧﺪﻳﺸﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﮐﻤﻚ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﺗﺎ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺴﻰ
ﺑﻬﺮ ﮔﻮﺷﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﭼﻪ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻳﺎ
ﻗﻢ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ ﻭ
ﺭُﻡ ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺮ ﺭﺍﻩ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺩﻭﻗﺪﻡ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻗﺪﻡ
دﻭﻡ ﺭﺍ
ﻧﮕﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ
ﺍﮔﺮﻋﺎﺷﻖ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﻭ ﺟﺪّﻯ ﺩﺭ
ﺗﻌﻬّﺪ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ .   ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس کرﺩﻩ
ﺑﻠﺰﻭﻡ ﺗﻄﻮﺭ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﻭﺭﺍ ﺣﺪﺃﻗﻞ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺣﻔﻆ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﺩﺭ
ﺻﺪﺩ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧی
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺟﺰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺭس ﻋﺒﺮﺗﻰ
ﺑﺮﻭﺡ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ، ﻭﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻥﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻮس هاﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﺩ، ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﺍﻭﻝ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻭﺷﻔﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻃﺒﻴﺒﺎﻥ ﮔﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﭽﻠﻰ ﺟﺎمعه
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺎﻟﺎ ﺍﮐثرﺍ
ﺍﻣﻴﺪ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺗﻄﻮﺭ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻃﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻈﺎﻡ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻋﺠﻴﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭﻋﻠﻢ ﺍﻟﻨﻔس
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺤﻴﺎﺕ
ﭘﺰﺷﮑﻰ، ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ (ﺗﻔﮑّﺮ ﻟﺎ
ﻋﻘﻠﻰ) ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺎ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﺭﻭﺵ ﺩﻭﺭﻯ
ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﻭﺧﻮﺩﮐﺎﺭ ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺼﺎﺩﻑ
ﻭﺍﺗّﻔﺎﻕ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺭﻭﺵ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻘﻠﻰ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺟﺰ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻌﺖ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﺪ، ﻭﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻣﺪﺭﺳﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ
ﻭﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻟﺎﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺑﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻋﻠﻢ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻟﺎﻋﻘﻠﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺻﻔﺖ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ، ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﺪﺍﺋﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ
ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻄﻮﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻴﻚ
ﻣؤﻟّﻔﻪ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺠﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ، ﺑﻔﮑﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺣﻖﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺭﺍﻯ
ﻫﻴﭻ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﺴﻰ
ﺍﺯﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭﻋﻠﻢ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﻧﺴبی اﺳﺖ.   ﻭﻟﻰ
ﻣﺸﮑﻞ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍ، ﻭ
ﻋﻘﺐ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﺩﺭﮐﻞّ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﺎ ﺃﻣﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻗﺪﻣﻰ
ﺑﺠﻠﻮ
ﻧﮕﺬﺍﺭﻳﻢ، ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻧﭙﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﻗﺪﻣﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻌﻘﺐ ﻟﻐﺰﺵ ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻟﻐﺰﺵ ﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﺭﻧﺞ ﮐﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺭﻧﺠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻧﻴﺰ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻭﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﭘﺎﺳﺦ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺯ ﻳﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺭﻧﺞ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻭ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻟﺬﺗﻰ ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ، ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻴﻠﻰﻃﻮﻟﺎﻧﻰﻫﻢﻫﺴﺖ.
ﺗﺨﻴّﻞ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ، ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻟﺎﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﺍﻭ
ﺭﺧﻨﻪ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻘﺪّسﻭﻣﺤﺘﺮﻡ
ﻭﻟﺎﺯﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻋﻄیّه اﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻄﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﻣﻨﻔﻰ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻋﻄﻴّﻪ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻯ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﻣﻨﻔﻰ، ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻋﻄﻴّﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﺑﺰﺑﺎن علمی  ﻣﺪﺍﻡ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻟﺎﻋﻘلی
ﺒﺮﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﮔﻮﺵ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺿﺪ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ، ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻧﺎﺷﻨﻮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﻟﺎﻋﻘﻠﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺣﺘﻰ ﺟﺴم
اﻧﺴﺎن
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، که
ﻨﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ
ﻟﻐﺰﺵ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎن ﻘﺮﺍﺭ
ﻧﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺮﺵ ﺑﺴﻨﮓ ﻫﻢ
ﺑﺨﻮﺭﺩ، که اﺯ
ﻟﻐﺰﺵ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﮔﺮﺩﺩ ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻠﻐﺰﺩ ﻭ
ﺑﻘﻌﺮ ﺩﺭّﻩ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻧﺮﻭﺩ.   ﻋﻘﻞ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﻫﻮﺵ ﺍﺳﺖ
ﻭﺟﻨﻮﻥ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺮﺳد، ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﮐﻠﺎس
ﺗﮑﺎﻣﻞﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻭﺍﺟب اﻟﺤﺼﻮل
اﺳﺖ، ﻭﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨتی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻤﻰ
ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺩﻗت
ﺪﺭﺗﻄﻬﻴﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﻭﺟﺪﺍﻥ
ﻧﻴﻤﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻧﺪﺍﻯ
ﺿﻌﻴﻔﻰ ﺍﺯ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻟﺘﻤﺎس
ﺑﺼﺎﺣﺐ
ﻣﺠﺴّﻢ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻭ ﺧﻄﺮ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻓﻄﺮﺕ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻭﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﺎﻟﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭﺟﺎﻫﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺴﺘﺪﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﺗﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺣﻖ
ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﻌﺠّﺐ ﮐﻨﻨﺪ،
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺳﺮﺍﻍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﺑﻰ
ﻋﻘﻞ ﺑﻨﺎﻡ ﭘﺰﺷﻚ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩ، ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺞ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻏﺮﺑﺖ
ﺗﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻧﺪﺍﺧته اﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻠّﺖ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﻣﺎ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻓته
اﻳﻢ، ﺑﺎﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻗﺪﺭ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺑﮑﺎﺭ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺸﮑﻞ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺁﻥ ﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﭘﺎﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ،
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﺎﺭﺍ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺩﺭﺑﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺠﻠﻮ
ﺳﻮﻕ ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﻭﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺤﺴﺎﺏ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻢ ﻋﻘﻞ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﺪ ﻳﺎ
ﮐﻢ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ.  ﻭﭼﻮﻥ
ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺷﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻓﻬﻢ ﻭﺩﺭﻙ،
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﻬﻞ ﺳﺎﺑﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺯ ﺍﺯ
ﻓﻬﻢ ﺯﻳﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﺧﺴﺘﻪ
ﺷﺪه ﺒﺎﺷﺪ. که
هرﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻬﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺣﺴﺮﺕ
ﺟﻬﻞ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻧﺞ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻓﻬﻢ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺭﻧﺞ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ. ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﭼﻴﺰﻫﺎ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﻭ
ﺁﻣﻮﺧته اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ، ﭼﻴﺰﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺫﮐﺮ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻧﺴﺎن هاﻯ ﺣﺘﻰ
ﮐﻢ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭﻭﺣﺸﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺞ ﺟﻨﮕﻞ
ﻳﺎ ﺟﺰﻳﺮﻩ، ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻍ ﻭﺣﺸﻰ
ﺗﺒﻌﻴﺪ
ﻭﺍﺳﻴﺮ می
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻧﻘﺎﻁ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﺮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﮐﻨﺞ ﺟﻨﮕﻠﻰ
ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢ، ﭼﻮﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮﮐﺴﻰ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺵ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ، ﻭﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻧﻴﮑﻮﻫﺎ ﺭﺍ
ﺟﺎﻯ
ﺯﺷﺘﻰﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻔﺮﺕ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭﺭﻧﺞ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺫﺍﺕ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﭼﻮﻥ ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻭ ﺳﺮﻋﺖ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ، ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﻢ ﻋﻘﻞ ﻳﺎ
ﺿﻌﻴﻒ ﺍﻟﻌﻘﻞ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺂﻧﻬﺎ،
ﭼﻪ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
که اﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ
ﺭﻭﺍﻥ، ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﻧﺎ ﭘﺎﮐﻴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺣﮑﻴﻢ
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺪﻣﺎ، ﻋﻠﻢ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﮐﺸﺘﻦ
ﺧﻮﺩ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻤﺐ
ﺃﺗﻢ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺭﻩ ﺁﻭﺭﺩﻫﺎ
ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻫﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﺸﺘﺎﺭ ﮔﺎﻩ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ، ﻭﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺟﻬﻞ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺯﺷﺖ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ ﻳﺎ
ﻧﺎﺭﺳﺎ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ . ﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ که
هماﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻗﺪﻳﻢ ﺭﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻟﺒﺎس
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻠﻤﻰ
ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه اﻧﺪ،
ﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﭘﻮﺷﻴﺪه اﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺩﺭﻙ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺳﻄﺤﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻤﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ، ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﺑﺸﺎﻫﺪﺍﻥﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺩ.
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻮﻋﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﻳﻚ
ﺳﻄﺢ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺎﻓته
اﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﺠﺴﺪ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ، ﺳﻰ
ﻋﺪﺩ ﻣﺮﻏﻰ ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﻤﺮﻍ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺴﺘﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﺰﺩﻳﻚ،
ﻭﻟﻮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ. ﻧﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺁﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﺤﻘﻖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﺍﻗﻌﻰ، ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻋﻠﻢ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ، ﻭﺣﺘﻰﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺮﺍﻓﻪ ﺑﻴﻨﻰ
ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ،
ﮐﻪ ﻧﺎﻣﺸﺎﻥ
ﺑﺮ ﮐﻞ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ، ﻭ
ﻗﺎﺗﻞ
ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎی
ﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯﻣﺤﻞ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﻪ
ﺗﺎﺑﻊ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺟﺒﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺟﺒﺮ
ﻓﻄﺮﺕ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻋی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻣﻴﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ، ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺑﺂﻥ
ﺍﻣﻴﺪ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻭ
ﺩﺭ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﺍﻩ، ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺩﻳﺮﮐﺮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺻﺒﻮﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻪ
ﻫمه ﻨﺎﭼﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺗﻨﺒﻠﻰ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﻟﺬﺕ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ،
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻣﻴﺪﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻃﻮﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ. ﺍﻭﻝ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ، ﺑﻌﺪ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.
( ﺟﻮﻥ
ﺩﻳﻮﻯ)
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺖ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺗﻔﮑّﺮ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺳﺒﻚ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻃﺒﻌﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭﻙ
ﺧﻄﺎ ﻭ ﻋﻴﺐ
ﻭﻧﻘﺺ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺎﺣﺐ
ﺁﻥ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺍﺻﻞ ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﺧﻄﺎ، ﻭﻋﺸﻖ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺩﻭﺳﺘﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺗﺮس ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺑﻨﺪﮔﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎ ﺑﻴﻨﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻄﺎ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺧﻄﺎﮐﺎﺭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺧﻄﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺗﺎ
ﺍﺳﺎس ﺑﻨﺎﺋﻰ
ﮐﺞ ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺑﻨﺎ
ﮐﺞ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺳﻘﻮﻁ
ﻧﮑﻨﺪ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﻬﺪﻑ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﻧﻤﻴﺮﺳﺪ
ﭼﻮﻥ ﮐﺞ ﺍﺳﺖ. ﻓﮑﺮ
ﺷﺨﺺ ﻳﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻘﺪﻫﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻳﺎ ﻓﺸﺎﺭ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﺍﻣﺎ
ﻓﮑﺮ ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻓﮑﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﻔﺎ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭﺩﺭﻙ ﺧﻄﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻭﻝ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺗﻔﮑﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻋﻘﻞ ﻳﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺍﻳﻦ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮح ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻋﻘﻞ ﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻣﺤﺼﻮﻟﺶ
ﻣﺎﺩی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.  ﭘس
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺤﻘﻖ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺴﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻭﭘﺎﮐﻰ ﺁﻥ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ، ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻋﻠﻢ ﮐﺎﺭ ﻋﻘﻞ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﻋﻘﻞ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺪﺍﻡ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎکی
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﮐﻤﻚ
ﺍﻭ ﻭ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺳﻌﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻞ
ﻭﻧﺎﺑﻴﻨﺎ، ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺁﻧﻬﻢ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺮﺩﻩ، ﻭ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺮﺍث ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﺎﻥ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺸﺎﻥ
ﻣﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ. ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻣﻴﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﻰ ﺟﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﺪﻭﺭ
ﻣﺪﺍﺭ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻤﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻃﻠﺒﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ، ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﻫﺴﺖ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺍﮔﺮ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺪﻫﺪ، ﻭﻧﻪ
ﻋﺒﻮﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ. ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻳﺪﻩ ﺗﻄﻮﺭ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﮔﺮﻭه ﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺟﺎﻯ
ﭘﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺃثر ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﻭﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﺪﻫﺎﻯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ،
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻭﮐﺎﺩﺭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﻫﺴﺘﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﻨﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻃﺎﻗﺖ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻧﺎس ﻳﺎﻣﺮﺩﻡ،
ﻭ ﻧﺴﻴﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﮔﻰ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻫﺴﺘﻰ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﻭﺑﺎﺯﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﺮﻓﺎ ﺍﺯ
ﻗﺪﻳﻢ ﻋﻠﻢ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯﻧﻴﺎﻣﺪه
گفته اند. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺰﺋﻰﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌت اﺳﺖ، ﻭﻧﺘﻴﺠﻬﺎﻯ
ﺣﺎﺻﻞ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺗﻮﻟﻴﺪﻯ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖ، ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺩﺭﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺡ، ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬی ﻮﺟﻨﺒﻪ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺟزء ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻞّ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﻣﮕﺮ
ﺍﺯ ﮐﻞ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﺭﺝ ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﺯ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺭﻓﺖ، ﮐﻪ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ ﺩﻳﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺭﻓﺖ، ﺗﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓﺖ، ﺗﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺩﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﺁﻥ
ﺭﺍﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی ﺮﺍ
ﺳﺮﺍﺑﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﮐﺮﺍﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻭﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺑﺎ
ﻣﺤﻴﻂ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻫﺴﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺳﻮﺯﺍﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺁﻧﭽﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ، ﻭﺍﺯ
ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﮑﺴﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺍﻧﺴﺎن
ﺤﻴﻮﺍﻥ ﻋﺎﻗﻞ،
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﺎﺡ ﻋﻠﻢ
ﻋﻘﻞ، ﺭﺍ
ﮐﻨﺎﺭ ﺑﺰﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﭼﻮﻥ ﮐﻒ ﺑﺮﻭﻯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺳﻴﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺤﻴﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺃﺑﺪﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺭﺍﺣﺖ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﻨﺪ،
ﻭﻋﮑس ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴﻞ ﺑﮑﻮﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﻧﻴﺴﺘﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﻔﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮعی ﺮﺍهیﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﻗّﻒ ﻭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﺭ
ﻭﺳﻂ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴﻞ، ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﻓﺮﺻﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﻮﺍﺩث
ﻭﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻋﻠﻮﻡ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﺸﮑﻞ ﮔﺸﺎﻯ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. چه
ﺮﺳﺪ ﺑﻤﺴﺄﻟﻪ ﺃﺑﺪﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ. ﺭﺍﺯ ﻓﮑﺮ
ﺗﻄﻮّﺭ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﺤﻮﻝ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻗﺮﻥ 18 ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻤﺎﻧﺪ، ﻣﮕﺮ
ﺭﻭﺡ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺯﻧﺪه ﺒﺎﺷﺪ.

ﻭﻣﻌﺎﺻﺮﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیر
ﺭﻭﺡ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﻳﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻄﻮﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺁﻟﻰ
ﻭﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺨﺪﺍ ﻇﻬﻮﺭ
ﮐﺮﺩ. ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﺩﻳﮕﺮ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﻭ
ﺳﭙﺶ ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ. ﻭﺃﺳﻴﺮ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺕ ﻭ
ﺷﻬﺮﺕ ﻭثرﻭﺕ
ﻭﺭﻳﺎﺳﺖ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻨﺪﺭﺁﻭﺭﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﺯ
ﺃﻣﺮ ﺗﻄﻮﺭ ﻭﺗﺤﻮل
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺭﻭﺵ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺑﻰ
ﻃﺮﻓﺎﻧﻪ
ﻭﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻔﮑﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﺠﺎ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻔﮑﺮ ﺁﺯﺍﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺑﭽﻪ ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻧﺮﺍﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺪﻑ
ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻳﻦ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻤﻞ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﺠﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯی
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ ، ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻭﻣﺘﻌﻬّﺪ
ﮐﻨﺎﺭ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻣﺮﮒ ﻫﻢ ﺑﺮﺳﺪ،
ﺃثرﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، چه ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻫﺮ
ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﺟﺪﻳﺪﻯ،
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﻭ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺪﺳﺘﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ می
گیرﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺳﺘﺮﺳﻰ
ﺑﺬﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺬﻫﻦ ﻭﺟﺴﻢ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﺭﺳﻰ ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﻭﺍﻧﺸﺘﻦ ﺩﺭ
ﻋﺼﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪ، ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺸﺮﻕ
ﺯﻣﻴﻦ، ﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺳﺎس ﻋﻠﻮﻡ
ﺭﺍ ﭘﺎﻳﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺠﺪﺩﻯ ﻧﻮ
ﺁﻭﺭ ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺘﺎﺯﻩ، ﮐﻪ
ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺟﺴﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻫﺮ ﺷﺨﺺ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﭘﺎﺳﺦ ﻟﺒّﻴﻚ
ﻭﻣثبت ﺍﺯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﮐﺎﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺼﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﻠّﻖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺶﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺭﻯ که
ﺮﻭﻯ ﺗﺨته
ﭽﻮﺑﻰ، ﺩﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺳﻴﻞ
ﺑﺴﻮﻯ ﺩﺭﻳﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﺭ ﺑﻬﺮﻃﺮﻑ
ﺍﻳﻦ ﺗﺨﺘﻪ
ﭼﻮب ﻤﺘﺸﺒّث ﺑﺎﺷﺪ،
ﻳﺎ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻨثی
ﺑﮑﻨﺪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺭﻳﺎ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺳﻴﻞ
ﺁﺳﺎﻯ ﺣﺮﮐﺖ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ، ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﮐﻨﺪ، ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻨﺪ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻠﺎﺻﻰ ﺍﺯ ﻃﻰ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻳﻖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ ﮐﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﻧﻪ ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﺩﻭﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺎ
ﺑﺰﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺭﺳﻮﺍ ﻫﻢ
ﻧﺸﻮﻧﺪ، ﻭ
ﺑﻌﻘﺐ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻩ
ﻧﺸﻮﺩ .

ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﻬﻢ ﺑﺸﺮ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺁﻥ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﺴﺘﻦ ﺭﺍﻩ
ﻭﺭﻭﺵ ﺗﺤﻘﻖ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎ
ﻭﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﻋﻠﻤﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺭﺍﻩ ﻭﺭﻭﺵ
ﭘﻴﻤﻮﺩه اﻧﺪ. ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﺭﻧﺴﺎﻧس
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺭﻭﺵ
ﺻﺤﻴﺢ ﻋﻠﻤﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮕﺸﺖ، ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ثاﺑﺖ ﻭ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ، ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺟﻰ
ﺍﺯ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺵ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ ﮐﺎﺭ ﻟﺎ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻭﻧﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﻭﮔﻢ
ﻧﺎﻡ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭش
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﻭﻟﺰﻭﻡ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ ﻫﺎ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺻﺤﻴﺢ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺮ چه ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍن
ﻤﻴﺮﺳﺪ، ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﮕﺬﺭﺩ، ﺗﺎﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ
ﻓﺮﺩ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴته
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺟﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻃﺮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻭﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﺭﺍﻳﺞ
ﻗﺮﻥ 18
ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ
ﻭﻣﺪﺭﺳﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ، ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻪ
ﺭﻭﺵ ﺳﻮﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ، ﻧﺰﺩ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎن ﻨﻈﺮﻯ،
ﺗﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺳﺎﻝ1895 ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ، ﺭﻭﺵ
ﺳﻮﻡ ﺗﻄﻮﺭ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺟﺪﻳﺪ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺵ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﻓﺮﻭ
ﺭﻳﺨﺖ، ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻨﻔس
ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﻰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺮﻭﺵ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
نرﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻪ
ﭼﺪﺍﻥ ﺩﻭﺭ، ﺍﮔﺮ
ﻧﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ،
ﮐﻪ ﻗﺴﻤﺖ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺷﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﻫﻤﮕﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺁﻣﺎﺭﻯ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺄﺧﺮﻩﺍﮐﻨﻮﻥﺭﻭﺵﺍﻳﺪﺁﻝﻣﻄﺮﺡﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺭﻭﺵ ﺁﻟﻰ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ
ﻗﺮﻥ 18 ﺭﻭﺵ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺟﻰ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴکی
اﺳﺖ. ﭘﻴﺮ ﻋﻠﻢ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ، ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ
ﺟﺬﺍﺑﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺠﺎمعه هاﻯ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻣثاﻝ
ﺳﻦ ﺳﻴﻤﻮﻥ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻳﻚ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻮﺩ. ﺍﮔﻮﺳﺖ
ﮐﻮﻧﺖ ﻧﻴﺰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻃﺮﺡ
ﻭﺳﻴﻊ ثاﺑﺖ
ﻭﻟﻰ ﻣﺘﺤﺮﻙ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻓﻌﻞ
ﻭ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ، ﻳﺎ
ﻋﻤﻞ ﻭ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺵ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺟﻰ ﻭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻓﺮﺿﻴّﺎﺕ ﺩﺭ
ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ . ﺳﭙﻨﺴﺮ
ﺗﻄﻮﺭ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮔﻔﺖ. ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻄﻮﺭ
ﻭﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺭﺍ، ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ثاﺑﺖ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﻫﻴﺄﺕ،
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺑﻮﺩ، ﻭﻯ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻓﺮﺩ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﮐﻴﻬﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﺎﺩﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭﮐﺴﻰ ﻭﺯﻳﺮ
ﻭﺷﺎﻩ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﺪﻩ ﺗﻄﻮﺭ
ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺄﺟﺘﻤﺎﻉ
ﻭﻣؤﺳﺴﺎﺕ ﺁﻥ
ﮐﺮﺩ، ﺑﺎﺯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﺷﺒﻴﻪ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻤﻮﺩ، ﻭ ﻳﻚ
ﻧﺴﻞ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺭﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﻌﻘﺐ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ. ﺩﺭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ، ﺍﻳﻦ
ﻃﻮﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭ
ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ
ﻗﺎﺿﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻳﻚ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺃﻧﺪﻙ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﺑﺤﻖ
ﺑﺪﻫﺪ، ﭘس
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ
ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺟﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺣﻔﻆ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻗﺒﻮﻝ
ﺳﺎﻟک اﺯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﺩﻡ
ﺍﺳﻤﻴث ﺷﺒیه ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﺍﺳﺘﻨﺎﺝ، ﻭﻣﮑﺘﺐ
ﻣﺎﻧﭽﺴﺘﺮ
ﺑﺠﺎﺋﻰ ﺭﺳﻴﺪ،
ﮐﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺑﻬﻴﭻ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺑﻌﺪﻫﺎ(
ﻣﻞ ) ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍٴ
ﻋﻠﻤﻰ ﮔﻔﺖ، ﻭﺍﺳﺘﻨﺎﺝ
ﺭﺳﻤﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﻭﺭﻯﻫﺎ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﺩﺍﻧﺎﻥ،
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﺧﺎﻟﺺ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ. ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻨﻔس ﻗﺪﻳﻢ
ﺑﺮﺍﺳﺎس ﺩﻭ
ﺃﺻﻞ ﺃﻟﻢ ﻭ
ﻟﺬﺕ، ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺪﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻫﺎﻯ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺷﺪ. ﻭﺳﭙس
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﺩﺍﻧﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺳﻮﺩ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪﮐﺎﻣﻠﺎﺩﻭﺭﺍﺯﻭﺍﻗﻌﻴّﺖﺑﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ
ﺭﻭﺵ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻝ، ﺭﻭﺵ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻗﺪﻳﻢ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﺭﻭﺵ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻗﺮﻥ 18 ﺩﺭ
ﺁﻟﻤﺎﻥ، ﺗﻔﮑّﺮ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ
ﻇﻬﻮﺭ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺃثر ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮔﺬﺍﺷﺖ. ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻫﮕﻞ
ﻭ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﻋﻠﻢ
ﺭﻭﺵ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﻧﺴﺎﻧس ﺷﺪ. ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ، ﺗﺎ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﻄﻮﺭ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﻋﻴﺐ ﮐﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﮕﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺣﻔﻆ ﺍﺻﻞ
ﺗﻤﺎثل ﺑﻴﻦ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺣﺎﻝ،
ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻣﺒﻬﻢ،
ﻭﻟﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻏﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﻴﺮ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻏﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻣﺒﻬﻢ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻗّﺖ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ، ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻓﺮﺩﻯ،
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ .   ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ، ﺍﮐثرﺍ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ
ﻭﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ، ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺭﺍ ﺭﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺗﺠﺎﺭﺑﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻴﺎﻝ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﮐﻤﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺸﺶ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻬﻤّﺖ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺘﻐﻴﻴﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻴﺎﺣﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻭﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪه ﻭﮐﺸﺶ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻩ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮑﺸﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻧﻈﺮﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ﺑﺤﻖ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻴشه
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴته
اﻧﺪ. ﻣﺮﺩﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﻣﮕﺮ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺷﻌﺮﻯ
ﻭﻧﻤﺎﻳﺸﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺍی
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﻳﻨﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ، ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻳﻦ
ﻧﻤﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺎﺟﻰ ﻓﻴﺮﻭﺯ
ﻭ ﺑﺎﺑﺎﻧﻮﺋﻞ،
ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﻫﻔﺖ ﺳﻴﻦ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻧﻮﺭﻭﺯ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺍﻳﻦ ﺟﺸﻨﻬﺎﻯ
ﻧﻮﺭﻭﺯﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﻣﺼﺮﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻄﻰ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺷﻢّ ﺍﻟﻨﺴﻴﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺳﻴﺰﺩﻩ ﺑﺪﺭ
ﻭﻧﻮﺭﻭﺯ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻣﻴﻠﺎد ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺩﺭﺧﺖ ﮐﺮﻳﺴﻤس
ﻭ ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺁﻥ، ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺳﺎﻧﺘﺎ
ﮐﻠﺎﻭس ﭘﻴﺮ
ﺭﻳﺶ ﺳﻔﻴﺪ، ﮐﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺎ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﻋﮑس
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺷﻴﺮﻳﻨﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﭘﺮﺳﺪ، ﺑﻌﺪ
ﺑﻮﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻃﻔﻞ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻔﻞ
ﺗﻬﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻃﻔﻞ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﮐﺖ ﺳﺎﻧﺘﺎ
ﮐﻠﺎﻭس
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻃﻔﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.   ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺩﺍﻧﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ x ﻭ y ﻳﺎ
س ﻭ ﺹ
ﻋﺮﺑﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ،
ﻭﻫﺮﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻑ
ﻏﺎﺋﻰ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻣﮑﻨﻮﻥ ﻭﺭﺍﺯ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻔﺮ ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻫﺮ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺭﺍﻳﺞ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻪ ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻥﻗﻮﺍﻋﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ.
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭﻣﺸﮑﻞ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭘﺰﺷﻚ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺁﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺧﻠﺎﺷﺼﻪ
ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻞ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻓﻬﻢ ﻏﺎﻳﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺭﺍ، ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺗﻄﻮﺭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺗﻄﻮﺭ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﺎﺭ
ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ ﺭﺍ
ﺁﺳﺎﻥ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺪ. ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ،
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﺟﻠﻮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ،
ﮐﻪ ﺗﻄﻮﺭ
ﺍﺷﻴاء ﺍﺳﺖ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺒﺮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﻮﺍﻥ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻠﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺤﺼﻞ ﺗﻮﺍﻥ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺳﺎﻝ ﺗﺤﺼﻴﻠﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﺎﻝ ﺗﺤﺼﻴﻠﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺪﻳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺷته اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻨﺎﺿﺎﻓﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻨﻰ
ﺩﻟﻴﻞ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﺃﺻﻞ ﺗﻤﺎثل ﻭ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ثاﺑﺖ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻋﻴﻨﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻣﺮﻍ
ﺍﺯ ﺗﺨﻢ ﻳﺎ
ﺗﺨﻢ ﺍﺯ ﻣﺮﻍ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﺎ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺗﺨﻢ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻭ ﻫﻢ
ﻣﺮﻍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻣﺪﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺟﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﻄﻮﺭ ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺃﻣﺮﻯ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﺤﺴﻮس ﺩﺭ
ﺁﻣﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻋﻠﻢ ﺩﻳﮕﺮ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺗﻄﻮﺭ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﺑﻌﻀﺎ
ﺩﺭ ﺻﻒ ﺿﺪﻳّﺖ
ﺑﺎ ﺃﺯﻟﻴّﺖ، ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺪﻑ ﻏﺎﺋﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺭ
ﺁﻣﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ
ﻫﺮﻧﺘﻴﺠﻬﺎﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﻔﮑﺮ
ﺳﻮﺩ ﺑﺮﺩﻥ ﻭ
ﻧﻔﻊ ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﻮﺩ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻭ
ﺳﻮﺩ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮﻓﺮﺩ
ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩ
ﻳﻚ ﺃﺗﻢ ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻦ
ﺭﻭﺵ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺍ، ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻗﺪﻳﻢ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ ﻳﺎ
ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎن ﻮ
ﺁﺭﻳﻦ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﺮﺍنی ﺁﺭﻳﺎ
ﺷﺪﻩ ﺭﺍ
ﺃﮐﻨﻮﻥ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺶ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﺋﻰ،
ﻭﻳﺎ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻳﺒﺮﺍﻧﻰ ﻳﺎ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﮋﺍﺩ ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻗﻮﻣﻰ، ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺭﻳﺎ ﻭ
ﺳﻴّﺪﻭﺷﻴﺪﻭﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎﻧﻤﻰﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺭﻭﺵ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺮ ﻣؤﺳﺴﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﮐﻪ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺍﺯ ﺃﻫﻢ
ﺁﻧﻬﺎﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻫﻤﺎﻝ
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺩﺭ ﺍﺻﻮﻝ ﻭ
ﻋﻠﻴّﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭﺷﻨاﺨﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻨﻮﻁ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻄﻮﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺭ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻋﻠﻢ
ﻓﺴﻴﻞ ﻫﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺍﺭﺯﺵ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭﻧﻪ
ﺗﻄﻮﺭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ. ﻟﺬﺍ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺁﻥ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ ﻧﻘﺪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺗﻄﻮﺭ
ﻭﻧﻴﺰ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﮑﺘﺐ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻫﮕﻞ
ﻭﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﻭﺍﻗﻊ ﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻟﻤﺎﻥ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ، ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﻠﺎﺳﻴﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺷﺪ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻌﻠﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﺪ. ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺰ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ، ﻧﻴﺰ
ﻋﻠﻢ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣؤﺳﺴﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﺑﺘﺎﺭﻳﺦ
ﻣؤﺳﺴﺎﺕ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ، ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺗﻄﻮﺭ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻌﻠﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺷﺪ. ﻭﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻧﻴﺰ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺩﻳﻦ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻧﻔﻌﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﻬﻢ
ﺑﻮﺩ ،  ﺑﺨﺎﻃﺮﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺭﻳﺸﻪ
ﻫﺎﻯﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻭﻣﺴﺨﺮﻩ
ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻡ ﺑﺎﻋث
ﺗﺒﻠﺒﻞ ﻭ
ﺗﺰﻟﺰﻝ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺷﺪﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺻﻮﻝ
ﻭﺭﻳﺸﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ، ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﺣﺎﻝ
ﺣﺎﺿﺮ ﻟﺎﺯﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻞ
ﺑﺮﺭﺳﻰ، ﻭ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ، ﻧﻴﺰ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﻬﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺮ
ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺯﻣﺎﻧﻰ،
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺁﻥ، ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺮﻓان
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﻋﻠّﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺗﻄﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﻣثلا
ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ، ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﺎﻧﺖ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻣﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ. ﻭﻟﻰﺧﻮش
ﺒﺨﺘﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭﻫﺪﻑ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻟﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺭﺳﻤﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﻭﺿﻊ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ
ﻗﺒل ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺑﻤﺒﺪﺃ ﻭ
ﻣﺴﻴﺮ ﻳﻚ ﺩﻳﻦ
ﻧﻤﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﺒﺪﺃ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻐﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺸﺮﻙ ﻭﺟﻬﻨم
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻮﻥ
ﺩﻋﺎ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺳﻴله اﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﮑﻤﺮﺷﺎﻥ
ﺯﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺮﻙ ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺩﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ،
ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎﺷﻴﻌﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﮐﺎثوﻟﻴﻚ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻳﺎ
ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧﺶ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﺒﺮﺳﻰ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺑﺪﺍﺋﻴﺎن
ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻗﺒﺎﺋﻞ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺒﺎﺋﻞ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ، ﺩﺭ ﺍﺻﻮﻝ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺤث
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺘﺎﺭﻳﮑﻰ ﻫﺎ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﮐس ﺑﺎ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺃﺯﻟﻰ
ﺁﻥ ثبت ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺷﮑﻞ ﭼﻨﻴﻦ
ﮔﺬﺭﻯ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻗﺒﺎﺋﻞ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺑﺎ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ، ﺑﺎﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻫﺴﺘﻪ ﺑﻠﻮﻁ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭخت ﺑﻠﻮﻁ
ﻭ ﻓﻮﺍﺋﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺪﻫﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭﺧﻮﺩ
ﺷﺮﺍﻳﻂﻟﺎﺯﻡﺁﻥﺭﺍﮐﺮﺩ.
ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﻄﻮﺭ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﺤﻴﺎﺕ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺵ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ ﻭ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻴﻢ، ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺪﻳﺪی
ﺪﺭﺁﻣﺪ. ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻫﺮ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﻫﺮ ﺗﻄﻮﺭ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﺤﻴﺎﺕ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺷﺨﺺ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺁﺯﺍﺩﻯ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻓﺮﺩ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ. ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻴﺐ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ، ﻭ ﺑﻨﺎﻡ
ﻋﻠﻢ ﻣﻘﺎﺭﻧﻪ
ﻭ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺎﺑﺘﮑﺎﺭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺳﺖ ﺯﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺟﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺤﻘﻖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻫﺎ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻧﺴﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﮐﺎﻣﻞ. ﭘس
ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ، ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺭﻭﺵ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎثل ﻭ
ﺗﺸﺎﺑﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎﻝ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻋﻴﻨﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺧﻄﺮ
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺧﻄﻮﻁ
ﺗﻄﻮﺭ ﻭﺍﺣﺪ
ﺑﺴﻴﻂ ﻧﻮﻋﻰ، ﺗﻄﻮﺭ
ﺗﻠﻘﺎﺋی
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﻳﻦ
ﺗﻠﻘﺎﺋﻴّﺖ
ﺩﺭﻭنی ﻮ
ﺗﻠﻘﺎﺋﻴﺎﺕ
ﺗﺼﺎﺩﻓﻰ ﻭ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻞّ ﺃثیر ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ، ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻘﻴﻪ ﺳﺒﻘﺖ
ﮔﻴﺮﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﻫﺪﻑ، ﻭ ﺧﻂ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺑﻰ
ﻧﻤﺎﺯ ﺩﺭﺏ
ﻣﺴﺠﺪ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺑﻨﺪﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣؤﻣﻨﻰ، ﺩﺭﺏ
ﻣﻴﺨﺎﻧﻪ
ﺑﺴﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﺳﻨّﺘﻰ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻧﻈﺮ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺒﻬﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.

ﻧﻘﺶ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ
ﻧﻈﺮ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﺗﻄﻮّﺭ، ﻣﻮﺝ
ﺳﻮﻣﻰ ﺍﺯ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﺤﻴﺎﺕ
ﺭﺍ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﻫﻤﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ ﻭ
ﺗﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ، ﻭﺩﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻴﻚ ﺷﮑﻞ
ﺷﺎﻳﻊ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺩﻳﮕﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻳﻚ
ﻭﺍﺣﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻯ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻬﺎ،
ﭼﻮﻥ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺑﻴﺶ
ﺍﺯﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺟﺰﺍ ﻭ
ﺃﻋﻀﺎﻯ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﻳﻚ
ﮐﻞ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﮐﻞ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﮐﻞ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻋﻀﺎ، ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺎﺩﻳﻮ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺸﻤﻮﻝ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺭﻳﺎﺿﻰ،
ﮐﻞّ ﻣﺴﺎﻭی ﺟﻤﻊ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻋﻀﺎ هیچ
ﮐﻠّﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻣﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ، ﺁن
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ،
ﻣﻮﻗّﺖ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﺩﺭﻋﻠﻢ
ﻭﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺟﺎﻯ
ﺑﺤث ﻭﮔﻔﺘﮕﻮ
ﺍﺳﺖ. (ﺑﻠﻮﻥ
ﭼﻴﻠﻰ)
ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﺖ
ﺁﻟﻤﺎﻧﻰ ﺑﻴﻦ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻳﺪﺁﻝ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺪﻑ ﺩﺍﺭ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ، ﺑﺎﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﺣﺪﺗﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ، ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻬﻢ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺻﺎﺩﻕ
ﻫﺴﺖ. ﻭﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺩﻭﻟﺖ ﻳﻚ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﺗﻨﻬﺎﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺍﺟﺰاء ﺁﻥ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﮐﻞ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ
ﺩﻭﻟﺖﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻮﻉ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﺎﺻﻞ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻏﺎﺋی هستند ﻭﻟﻰ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺳﻄﻮﺡ ﺁﻥ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺑﻨﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺎﻗﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﺎﻳﺖ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺩﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺃﺻﻞ
ﺭﺍ ﻧﻮﻉ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ، ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﮐﻠّﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺟﺰﺋﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ .   ﺩﺭ ﺑﺤث
ﮐﻞّ ﻭ ﺟزء
ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻭﻟﺖ ﻭﻧﻮﻉ
ﻭﻣﻠّﻴﺖ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺼﺎ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﮐﻠّﻰ ﺍﺯ
ﺍﺟﺰاء ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺍﺟﺰای ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ. ثاﻧﻴﺎ
ﻓﺮﺩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻳﻚ
ﻭﺍﺣﺪ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺍﺟﺰائش
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ، ﻭﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺭﻭﺡ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﺮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ثالثا
ﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﺭﺷﺪ
ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﻭﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، که همه
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺩﺭ
ﮐﻞّ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﻘﻖ، ﺩﻭﻟﺖ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺬﮐّﺮ ﻭ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺟﻨس ﻣؤﻧّﺖ
ﻧﺎﻣﻴﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺟﺸﺎﻥ
ﻣﻠّﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺴت کوﻧﺖ
ﮔﻔﺖ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺄﺟﺘﻤﺎﻉ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﺤﻴﺎﺕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻋﻠﻢ ﻭﺿﻌﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ، ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺎﺟﺘﻤﺎﻉ
ﻳﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ثاﺑﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺻﻮﻝ
ﻭ ﭘﺮﻧﺴﻴﭗ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺟﺴﺖ. ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻓﺮﺩ، ﺑﺎﻋث
ﺧﺮﻭﺝ ﻓﺮﺩ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺳﭙﻨﺴﺮ ﻓﻌﻞ
ﺍﻋﻠﺎﻯ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭﺁﻥ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺳﭙﻨﺴﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻘﻮﻟﻪ
ﻣؤﺍﻟﻔﺖ ﻭﻫﻢ
ﺯﻳﺴﺘﻰ ﺑﺎ ﻣﺤﻴﻂ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻧﻴﺰ ﻭﺍﺭﺩ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺑﻘﺎﻯ ﺃﻧﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﮑﺮ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺎﻋث
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﻧﮋﺍﺩﻯ ﻭﻣﻠﮑﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺷﺪ. ﺑﺮﺗﺮی ﻴﻚ
ﻣﻠّﺖ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﻳﺞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﮋﺍﺩﻫﺎ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻬﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻣؤﻣﻦ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣؤﻣﻦ، ﻳﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭﮐﻢ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ، ﻭ
ﻳﺎ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺯ ﻗﺪﻳﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﻮﻣﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﻋﺼﻮﺭ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ، ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ، ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﻫﺮ ﻓﺮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮﻯ
ﺿﻤﻦ ﺟﺎمعه
ﻴﻬﻮﺩﻯ ﺷﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺟﺎﻟب
گرﻓﺘﺎﺭ ﺷﺪﻥ
ﺍﻳﻦ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻟﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺯﻯ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ و
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻋﺮﺍﺏ
میگویند ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﻤﻪ ﻣﻠﻞ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻣﻠّﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺫﺍﺗﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻗﻮﻣﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻓﺎﻫﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻟﻴﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﮊﺍﭘﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻳﺎ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ
ﻫﺎﻯﺩﻳﺮﻭﺯ، ﻭ
ﻳﺎﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻴﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻀﺎ ﻧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﻓﺎﻫﻰ ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭ ﺭﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳﻚ
ﻣﻠّﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻠّﺘﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻨﻔﺮﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺖ. ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ
ﺣﺘﻰ ﺟﻨﮓ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺗﻄﻮﺭ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻘﺎ
ﺩﺭﺑﻴﻦ ﻣﻠﻞ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺩﻭ
ﮔﺮﻭﻩ ﭼﭗ
ﻭﺭﺍﺳﺖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻔﻊ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﻫﺎ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻬﺎﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ، ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻳﻮ ﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﻩ جهل
ﺩﺭﺍﻳﺮﺍﻥ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻮﻣﻰ
ﺑﻮﺩه ﺃﻧﺪ
ﻏﺎﻟﺐ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺸﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺗﺮﺣّﻢ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻗﻔس ﺑﺎﻍ
ﻭﺣﺶ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺠﺎ
ﺭﻓﺘﻨﺪ، ﺳﻴﺎﻩ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭﺍﻓﺮﻳﻘﺎ
ﻳﺎ
ﺍﺳﺘﺮﺍﻟﻴﺎ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺑﺎ ﺳﺮﺥ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩه اﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺣﺮﺹ ﻭ ﻃﻤﻊ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺩﻟﻴﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻳﺎ
ﺟﺴﻤﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻓﺮﺻﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ، ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ
ﮔﻴﺎﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻣﺮﮒ ﻧمی
ﺩﻫﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺩﺭس
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺩﻓﻊ
ﺧﻄﺮ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮعی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻦ، ﺩﺭ
ﻗﻔس ﺑﺎﻍ
ﻭﺣﺶﮔﺬﺍﺭﺩﻥﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻪﻧﺎﺑﻮﺩﻯﻧﻮﻋﻰﺁﻧﻬﺎ.
ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻭﻣﻠﻞ،
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﻠّﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣؤﺳﺴﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺯﻭﺭ
ﻭﻣﺎﻝ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻮﺍﺑﻎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ. ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ ﻧﮋﺍﺩﻯ،
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻭﻫﻢ
ﭼﺸﻤﻰ ﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﻝ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺗﺼﺎﺣﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﺭثاﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﺧﺮﺝ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺮﺝ
ﮐﻨﻨﺪ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻭﻣﺎﻟﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎﻝ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻮﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻮﻝ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺗّﻔﺎﻕ
ﻭﻏﻴﺮﻩ. ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻧﺎﻣﻘﺪﺵ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﻢ ﻋﻘﻞ
ﻭﺣﺮﻳﺺ ﻣﺎﻝ
ﺩﻧﻴﺎ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻤﻪ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫم کرﺩه
اﺳﺖ. ﻣﺘﻔﮑﺮﻳﻦ
ﻭﻧﻮﺍﺑﻎ ﺁﻥ
ﻣﻠّﺘﻬﺎ، ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴن
هاﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻣﻘﺪس
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺳﻄﻮﺡ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻀﻌﻴﻒ
ﻓﺮﺻﺖ ﻭ
ﺷﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺨﻮﺩ ﺯﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﻗﻮﻯ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻀﻌﻴﻒ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺩﺍﺭﻭﻧﻴﺴﻢ،
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩ. ﻧﻴﭽﻪ
ﺷﮑﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺑﺎﻳﻦ ﻓﮑﺮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻗﻮﻯ
ﺗﺮ ﺩﺍﺩ. ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺯﻳﺴﺖ ﺷﻨﺎس
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﮑﺮ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺎﺯ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻠﺎس
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻮﺷﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺻﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻗﻮﻯ ﻭ
ﺿﻌﻴﻒ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﺁﻥ
ﻓﺼﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﭼﻨﺎﻥ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﭘﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻓﺎﻉ
ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻩ، ﺻﻔت
ﺨﺎص ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺪﻩ. که
ﺪﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮﮔﺰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺟﻨﮓ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻓﺮﺻﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﺪﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻫﺎ
ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﻨﮓ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﮑﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻮﺽ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﻢ
ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ، ﻭ
ﺑﺎﻟﻤثل
ﻭﮐﺸﺘﻦ
ﺁﺯﺍﺩﻳﻬﺎﻯ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻴﻚ
ﻣﻠﻞ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﺟﻨﮓ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺳﺮﺩ
ﻭﻣﺤﺎﺻﺮﻩ ﻫﺎ،
ﻭﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻃﺮﺡ ﺟﻨﮓ
ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺟﻨﮓ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﻮﺽ ﺷﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺸﮑﻞ
ﺟﻨﮕﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍﻣثلا
ﺩﺭ
ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺑﺶ
ﺑﮑﺸﻨﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺑﺎ ﻓﺮﮐﺎﻧس
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺷﺨﺺ، ﻳﻚ
ﻣﻮﺝ ﮐﺸﻨﺪﻩ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺷﻮﺩ، ﻭﻧﻪ ﻳﻚ
ﻣﻮﺷﻚ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻭ
ﺍﻃﺎﻗﺶ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﺮﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﺍﻭ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺭﺍﺑﺎ ﺳﻮﮊﻩ
ﻫﺪﻑ ﺑﮑﺸﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﺭﺍ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻴّﺖ
ﺁﺯﺍﺭﻯ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺎ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺗﺮی
ﺨﻮﻳﺸﺘﻦ، ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ. ﭼﻮﻥ
ﻧﮋﺍﺩ ﮊﺭﻣﻦ ﻭ
ﺁﻧﺘﻰ
ﺳﺎﻣﻴﺴﻢ ﺿﺪ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﺍﻋﺮﺍﺏ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻳﻬﻮﺩﮐﻪﻫﺮﺩﻭﺳﺎﻣﻰﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻨﻰ
ﺑﺎﺻﻞ ﻋﻠﻢ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ
ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﮐﻠﺎﺳﻴﻚ ﺑﺎ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻭﻣؤﺳﺴﺎﺕ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﺷﻮﻧﺪ، ﻧﻈﺎﻡ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺄﻣّﻞ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﺄﻣّﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺭﺍ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺤﻴﺎﺕ
ﺩﺭﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺎﺟﺘﻤﺎﻉ، ﺑﺎﻋث
ﺍﺑﻬﺎﻡ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ. ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ، ﺑﺎﻋث
ﺍﺯﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺃﻫﻞ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﺪ. ﻭ ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﻋﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘﺮﺩﻩ
ﺍﺑﻬﺎﻣﻰ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﺭﺷﺪ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻣﻊ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ.
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻴﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﺗﻄﻮﺭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﺎ
ﺗﻄﻮﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﺎﺹ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﺷﻘﻴﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻳﺪﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ، ﻭ
ﺳﺒﻚ ﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺁﻧﻬﺎﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻘﺎﺭنه ها
ﻭﺗﻄﺒﻴﻖ ﻫﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺸﻮّﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺎﺭﻧﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺯ
ﺗﻄﻮﺭ ﺩﺍﺭﻭﻧﻴﺴﻢ
ﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺮﻭﺡ
ﻭ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻫﺪﻑ
ﺩﺍﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻞ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻘﻴﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻫﻴﭻ ﻣﺤﻘﻘﻰ
ﻭﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺣﻴﺮﺕ ﻭ ﺳﺮﺩﺭﮔﻤﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.

ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻫﻢ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ، ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺗﻨﻬﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩب ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺍﺯ
ﺣﻴﺮﺕ ﻣﺒﺎﺣث
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﻢ ﺑﻨﻈﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻴﻢ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﺁﻥ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺩﺭ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺭﺍﻩ ﻭ ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺑﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺩﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻨﺼﻒ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺪﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺴﺐ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﺣﺘﻤﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺑﺎﻣﻴﺪ ﻣﻘﺎله
ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻳﺎ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻨﻔس
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺭﻭﺡ ﺸﻨﺎﺳﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﻤﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.

M129

علم
الحیات در
تفسیر
میکانیکی

ﺩﺭ
ﺑﺤث ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻋﻘﻞ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ که ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﺘﻌﺪﺩﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﻭ ﺩﺭ
ﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﺍﮔﺎنه اﻯ
ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺯ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ،
ﺁﻟﻰ
ﻭﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻭﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﻭلی ﭙﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎ ﻫﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺸﻤﻮﻝ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ، ﺑﺎ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺵ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻢ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻔﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻧﻴﻮﺗﻮﻧﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺩﻭ ﻗﺮﻥ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺃﻧﺸﺘﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﮐﺮﺩ. ﻭﻫﻢ
ﺍﻳﻨﻚ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺷﺮﻑ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ،
ﻳﺎ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻗﺮﻳﺒﺎ
ﺑﻌﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی
ﻤﻴﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺰﺍﺭﺍن
ﺒﺮﺍﺑﺮﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻣﺎﺩﻯﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﺤﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ، ﻇﺮﻑ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺧﻴﺮ، ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺰﺭﮒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﮔﻔته اﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
بوده ، ﺗﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
را ﺑﺮﺳند. ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻫﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺗﻦ
ﺁﺩﻣﻰ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﻣﻴﮑﺎﻧﻴﺴﻢ
ﺁﻥ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭﺧﺪﻣﺖ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺸﮑﻞ ﺗﺮ، ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ، ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ
ﺩﺭﺣﻮﺍس ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺑﺎ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺎ ﺳﻮﺍﺑﻖ، ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭﺩﺭﻙ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﻫﺎﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﻧﭽﻪ ﻧﻈﺮﻯ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ
که ﺒﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ، ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻃﺮﻑ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺑﺮﺗﺮ سوپر
ﺍﮔﻮﻯ ﻓﺮﻭﻳﺪ،
ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺳﻮﻣﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﭘس ﺍﺯ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻣﻦ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻣﻦ ﻣﺤﺴﻮﺳﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﭘس اﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻳﻦ ﺳﻪ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
میرسیم. ﺍﮔﺮﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺻﺪﻫﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ. وﺍﻳﻨﻚ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ که
ﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺗﺤﻘﻖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺭﺷﺪ ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎ ﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻓﻌﻠﻰ، ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
خواهیم داشت ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺗﺎ بفرض محال
به (این ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮبّ اﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ أهورمزدا
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ، ﭘس
ﺍﺯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺪﺍﺭﻙ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺟﺰ ﺷﺮﻙ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤل
ﺍﻧﺘﻘﺎﻣﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭحتی
ﻓﻄﺮﺕ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩماﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ( ﺑﺪ ﺩﻳﻨﺎﻥ)
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻓﺴﺨﻬﺎﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺷﺨﺼی
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
گیاهی ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﺟﻬﻨّﻢ ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.   ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺤث
ﺍﺯ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺣﻴﺎﺕ ﺁﺩﻣﻰ
ﮐﻪ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺳﺮ
ﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ، ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﺍﺻﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ، ﺩﺭﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﭘﺪﻳﺪهﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺤﻴﺎﺕ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺣﻴﺎﺗﻰ، ﭼﻮﻥ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺍ
ﺍﺯ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺟﻨﺒﻰ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻳﻚ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻩ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺗﺮﺷّﺢ ﺻﻔﺮﺍ
ﺍﺯ ﮐﺒﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯﺳﻠّﻮل هاﻯ
ﻣﻐﺰﻯ ﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺣﻴﺎﺕ ﺭﺍ
ﺳﻠﺴﻠﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻋﻠﺎﺕ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎتی
ﺪﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻓﮑﺮ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺄثیری
اﺯﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﮔﻔﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺒﻬﻢ ﻭﻧﺎﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ، ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ،
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻨﺪ. چه ﺮﺳﺪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﻮﺭﻏﻴﺒﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺎﻣﺪه ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ . ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻪ ﻋﻠﻢ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻗّﻔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎت
ﺪﺭﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ، ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻧﺸﺪﻩ، ﭼﺮﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﺷﻮﺩ .   ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻧﺎﺭﺳﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻌﻘﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺻﻠﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ، ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺻﻤﻐﻰ
ﭼﺴﺒﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﻮﺍﻡ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ، ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﭼﺴﺒﻨﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﻓﺮﻕ ﺑﻴﻦ
ﻣﺎﺩه ﻤﺮﺩﻩ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻮﻟﮑﻮل
کرﻳﺴﺘﺎﻝ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻞ ﺑﺎﺷﺒﺎﻉ
ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ ذرّات
ﺁﺏ ﺧﻮﺩ را
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﺳﺎﺩه
ﺘﺮ ﻣﺮﮐّب
دیگریمیگردد.   ﺭﺍﺯ
ﺣﻴﺎﺕ ﻳﺎ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺭﺍﺯﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺗﺠﺮبه
ﻮﺍﺣﺴﺎس ودرک
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻴﺎت ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺑﺎ
ﺭﺍﺯﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﻳﺎ ﺗﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﭼﻘﺪﺭﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯﺁﻥ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ، ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
سلوکی ﻭﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺍﻭ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ. و
ﺣﻴﺎﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺣﻴﺎﺕ ﻫﺴﺖ . ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺟﺴﻤﻰ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺍﺋﻢ ﺁﻥ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، که ﭙس
اﺯ ﺗﺰﮐیه
عمیق ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻠّﺖ
ﻣﺮﮒ ﺍﺯ
ﺭﺍﺯﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﺪّ ﺃﮐثرﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮ، ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭیا
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻀﺐ
ﻭﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺘﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻮﺩ، ﺣﺘﻰ
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮔﺮﻓﺖ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﻝ ﻭ ﺷﺎﻧس
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺟﺴﻤﻰ
ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮔﻮﺩﺗﺮ ﻭ ﺩﺍﻍ
ﺗﺮ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.  ﻋﻠﻞ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻋﻠّﺖ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺴﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﻫﺴﺖ. ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ، ﻳﺎ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻥ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﺮﻣﻴﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ
ﺃﻣﺮﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ، ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻣﺮﺩﻩ،
ﺑﺘﺮﮐﻴﺐ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻋﻀﻮﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭﭼﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮊﻧﻬﺎﻯ DNA آغاﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻘﻞ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻀﻮﻯ ﻭ ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﺑﺪﻥ ﺭﺍ به
ﺘﻔﺎﻋﻠﺎﺕ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﺣﺴﺎسﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺎ
ﺣﺪّﻯ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳؤﺍﻟﺎﺗﻰ که
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺎﺩﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻩ ﻏﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺮﺡ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
هر ﻣﻮﺟﻮﺩی، ﺍﻋﻢ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻣﺎ، ﭘﺎﺳﺦ
ﮔﻮﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺳﺸﻬﺎ
ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .   ﺭﺍﺯ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺳﺮﭘﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺷﺨﺼﻴّﺖموجودیﻋﻠﻰ
ﺭﻏﻢ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺫﺭﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﺑﺪﻥ، ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮ، ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻇﺎﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﻟﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
(ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ)
ﺧﻴﻠﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻭﺫﺍﺗﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ . ﺿﻤﻨﺎ
ﺗﮑﺎﻣل
گیاﻫﺎﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺍﺩه اﻯ ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻣﻨﻈّﻢ ﻭ ثاﺑﺖ
ﭘﻴﺶ می ﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
باز در ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻨﻈّﻢ
ﻭ ثاﺑﺖ ﻭﺣﺘﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺳﻌﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺸﻮﺩ. ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻈﺎﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩاﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻤّﻰ ﻭﮐﻴﻔﻰ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺃﻧﺰﺍﻳﻢ ﻫﺎ
ﻭﻭﻳﺘﺎﻣﻴﻦ
ﻫﺎ ﻭ ﺩﻳﺎﺳﺘﺎﺯﻫﺎ
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﻣﻮﺍﺩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣؤثّر
ﺩﺭ ﻓﻌﻞ
ﻭﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﻓﻌﻞ
ﻭﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﻧﻴﺰ ﺷﺮﮐﺖ
ﻧﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﻋﻰ
ﺣﻴﺎﺕ، ﺑﻴﻦ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺣﻴﺎﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺃﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﺁﻧﻬﻢ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺑﻰ ﺍﺑﺘﺪﺍ، ﺟﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﭘﺮﺳﺸﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭﺍﺯﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺎﻧﻪ ﻧﻬﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﻋﺪﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﻬﺮ ﺣﺎﻝ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺷﮑﻞ، ﻭﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻋﺪﻣﻰ
ﺷﻮﺩ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.

ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺃﺯﻟﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺃﺻﻠﻰ ﺗﺮ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻟﺎ ﺟﺮﻡ ﺑﻔﺮﺽ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭو
روح الأرواح ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻣﺎ، ﺟﺰ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﻧﻮﺭ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺷﻴاء ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﻮﺍﺭﻯ، ﮐﻪ
ﺍﺯﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻃﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻳﻚ(
ﮐُﺪ ثاﺑﺖ ﺍﺯ
ﻓﺮﮐﺎﻧس
ﻭﺟﻮﺩﻯ) ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻟﺮﺯﺵ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﻣﻮﺍﺟﻰ ثاﺑﺖ
ﺩﺭ ﻓﺮﮐﺎﻧس
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﻣﺎ ﺑﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺑﻴﻦ
ﺣﻴﺎﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ، ﺗﺎ
ﺣﻴﺎﺕ ﮊﻧﺘﻴک ﺭﻭﺣﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺧﻮﺩ
ﮊﻥ ﺯﻧﺪﻩ ﭼﻮﻥ
ﻣﺘﺮﺍﮐﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺪ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ تبدیل
میگردد
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﻳﺮﻭس ﮐﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭﻳﮋﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺸﮑﻞ ﺳﻠّﻮﻝ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﭼﻮﻥ
ﺁﻣﻴﺐ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻳﻚ ﻋﻀﻮ ﻣﺘﺨﺼﺺ
میشوند. ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺃﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺳﻠّﻮﻟﻰ ﻳﺎ
ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﻣﺘﺨﺼﺺ، ﮐﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ، ﻭﺧﻴﻠﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗب
ﺤﻴﺎﺗﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
نرسیده ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺩﺭﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. که
ﻤﺮﺍﺗب
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ. ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺭﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺟﺴﺖ، ﻭﺍﺳﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺯﻳﺎﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺷﻤﺎﺭﺵ
ﻭ قابل ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.  ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺃﺑﺪﻯ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍن ﻧﺮﺳﻴﺪ. که
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ، ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ. ﺗﺎ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﮐﺸﻒ ﻭ
ﻓﺎﺵ ﺷﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﺑﺎ
ﺣﺮﻑ ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭ
ﺍﺩﻋﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻮﺷﺶ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻴﺎﺭ
ﻭﮐﻤﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺮﻑ
ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺟﺎﻥ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ. ﺩﺭ ﻳک
ﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮔﺬﺷﺖ، ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ. ﭼﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭﺑﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﻭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻔت
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ( ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ انسان)
ﭼﻮﻥ ﻟﺤظه اﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ، ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺣﻮﺍس ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻭ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻟﻮﺍﺯﻡ، ﺣﻴﺎﺕ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭ
ﺗﻘﺮّﺏﺻﻔﺎﺗﻰﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻧﻄﻔﻪ، ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺠﻨس
ﻨﺮ، ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣﻮﺍﺩ
ﺍﻭﻟیّه
ﻴّﻬﺰﻧﺪﻩ، ﺍﺯ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻏﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻩ،
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺗﻔﺎﻕ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ (ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻡ)
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ ﮐﻪ
ﺷﺒﻨمی اﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺒﻴﮑﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍلله
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺭﺍ،
ﺑﺎ ﺣﻔﻆ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﻭ
ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ
آرشیو ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﻫﺴﺖ. ﭘس
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻳﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺷﺒﻴﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ، ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ، ﻭﺍﺯ
ﺻﻔﺮ ﻭﻫﻴﭻ، ﺯﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻣﺪه اﺳﺖ. که
ﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺟﺴﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺿﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ،
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺩﺭﺷﺄﻧﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﻃﺮﺣﻰ ﻧﻮ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺯﻣﻴﻦ ﻭﻣﺤﻴﻂ
ﻓﺮﻕ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﭘس
ﻣﺒﺪﺃ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺣﻘﻴﺮ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺎﻟﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮﻯ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺪﺃ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻔﮑﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭﺳﻮﻕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ .

ﻫﺪﻑ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺍﺯ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻭﺟﻤﻊ
ﺍﺟﺰاء ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻟﺎﺯﻡ، ﻭﺑﺎ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺍﺟﺰاءﺍٴ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺳﺮﺍﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺤﻴﺎﺕ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣصل ﻣﻌﺮﻭﻓﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻫﺎﻯ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ، ﺑﺎ
ﺗﺸﺮﻳﺢ ﻃﺒّﻰ
ﺑﺎﺳﺮﺍﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﻭ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﮐﺸته
اﻳﻢ. ﭘس ﺭﺍﺯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﺭ ﺍﻭ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ، ﻳک
اﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﮐﻤﻚ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ، ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﻘﺶ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺗﻦ، ﺑﺎﺳﺮﺍﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺟﻠﻮﺗﺮرفت ، ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ، با
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮔﺮﻭﻫی اﺯ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻨﺶ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎن
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺁثاﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ، ﻭﺍﺭﺩ
ﺍﺻﻮﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﭼﻮﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻓﮑﺮ،
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﻭﺍﺑﻂ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﮐﺮﺩ. ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻄﻠﺴﻢ ﻫﺎﺋﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﺻﻔﺎت
ﺸﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻳﺎ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﻨﺪه
ﻨﻴﺰ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺮﺍﮐﻤﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﺰ ﺩﺭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎﻯ
ژن ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮﻫﻢ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ، ﺑﺎ
ﺯﻭﺍﻝ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻣﺮﺩه
اﻧﺪ. ﺍﺳﻴﺪﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺮﺷﺢ ﮊﻧﻬﺎ
ﺩﺭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻢ، ﭼﻪ ﺁثاﺭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻨﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻤﺘﺮ
ﻭﻳﺘﺎﻣﻴﻦ c ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺸﺎﻁ
ﻭﺣﻴﻮﻳّﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺵ
ﺁﻟﻰ
ﻭﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ ﻣﺎﺩﻩ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻋﻠﻢ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺬﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ، ﺟﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰﻫﺎﻯﻭﺍﻗﻌی
ﺘﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﻓﺎﺭﻍﺘﺤﺼﻴﻠﻰ
ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯﻣﮑﺎﺗﺐ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ، که
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﺎﻥ، ﭼﻪ
ﺁثاﺭﻯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺭﻭﺡ اﻟﻬﻰ، بعد
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺧﻮﺍﻫﺪﮔﺬﺍﺭﺩ.

ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻗﺮﻥ، ﻭ
ﺑﻄﻮﺭ ﻋَﺮَﺿﻰ
ﻭ ﺟﻨﺒﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﺤﻴﺎﺕ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻴﻦ ﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮﺩﻩ
ﻭ ﻣﺎﺩﻩ ﺯﻧﺪﻩ،
ﭼﻮﻥ ﺣﻮﺯﻩ
ﺑﺮﻕ
ﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺴﻰ
ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﺑﺎ ﻧﻈﺎﻡ
ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻭ
ﺁلی ﻮ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﻋﻀﻮﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﺴﻴﺘﻪ
ﮔﻔته اﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﺴﻴﺘﻪ
ﺩﺭﺍﻋﺼﺎﺏ، ﻭﺧﻄﻮﻁ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺍﻋﺼﺎﺏ،
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺟﺮﻳﺎﻥ (ﺑﺮﻕ و
انرژی ﺣﻴﺎﺗﻰ)
ﮔﻔته اﻧﺪ. ﺑﺎﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺟﺮﻳﺎﻥ، ﺣﺪّ
ﺃﮐثرإثر
ﺑﻬﻤﺮﺍه
ﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻴﺰﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺑﺮﻕ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﺴﻴﺘﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ، ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﺴﻴﺘﻪ
ﻭ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺳﺮﭘﺎ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ (ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺘﺮﻝ) ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ(ﻫﻢ ﺯﺍﺩ)
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﻭﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮﮐسﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺍﮔﺮﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﻕ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
(ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ) ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺑﺄﺑﺪ ﺑﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨص ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺫﻫﻦ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﻧﻮﻋﻰ، ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ،
ﺍﻳﻦ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻳﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺍﻳﻦ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺗﺠﺎﺭﺑﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﺴﻴﺘﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭ ﺍﺯ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﺩﻓﺎﻋﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺑﺪﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻋﻀﻮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻥ ﺣﻴﺎﺕ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﺮﻕ
ﺭﺍ( ﻣﻴﺪﺍﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻴﺎﺕ)ﻧﺎﻣﻴﺪ.
ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺠﺮﻳﺎﻥ
ﺑﺮﻗﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﻧﮑﺮﺩ. ﻋﻠﻢ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺪﻳﺪ،
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺷﺎﺧﻪ
ﺍﺗﻤﻰ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺷﺎﺧﻪ
ﺣﻴﺎﺗﻰ، ﻳﺎ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﺻﻔﺖ
ﻣﻨﻈّﻢ ﻭ
ﺩﺍﺋﻢ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ثاﺑﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺻﻔﺖ ﻣﺎﺩﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻋﻀﻮﻯ ﻭ
ﺁﻟﻰ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ، ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﻓﺮﻕ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺎﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺫﺍﺗﺎ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺟﺪﺍﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺟﺴﻢ
ﺯﻧﺪﻩ، ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﺗﻢ
ﻣﺮﺩه اﺳﺖ. ﻭﺍﺯ
ﮊﻧﻬﺎ ﺑﺒﻌﺪ
ﺍﺳﺖ، که ﺤﻴﺎت
وﺘﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻤﻄﺮﺡ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻓﺮض کرﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻳﺎ ﻣﻴﺪﺍﻥ
ﻭﺣﻮﺯﻩ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺤﻮﺯﻩ
ﻫﺎﻯ ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﺣﻮﺯﻩ ﻣﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺷﺨﺺ، ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺟﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ، ﻧﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺫﺍﺕ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﺮﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ، ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﺬﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ .  ﺗﺎﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺤﺴﻮس ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻣﺎ، ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﻢ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻫﻢ ﻫﻴﻮﻟﺎ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ، ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻳﺰﺗﺮ، ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎﻯ
ﺭﻳﺰ ﺗﺮﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒت ﺒﺄﺻﻞ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻡ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ﻭﻫﻢ
ﮔﻮﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺴﺘﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺟﺰﺋﻰ
ﺗﺮ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺘﺮﺍﮐﻢ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻴﻢ. ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﻮﺯ ﺃﺗﻢ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﭼﻨﺪ
ﺃﺗﻢ، ﻣﻮﺭﺩ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺸﺘﻦ
ﺗﺸﺮﻳﺤﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺣﻴﺎﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﻰ ﺟﺎﻥ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺮﺩﻩ
ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻮﻟﮑﻮل
ها ، ﻭﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺃثیرﻯ
ﻭ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﻭ
ﺧﺒﺮﻯ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻳﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﺪﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺗﻐﺬﻳﻪ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻓﺮﻗﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﮐﺠﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﻫﺴﺘﻰ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﻋﻤﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺰ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺃﺗﻤﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻃﻮﻝ ﺑﮑﺸﺪ. ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﻳﻚ ﺃﺗﻢ
ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺄﺗﻢ
ﻫﻴﻠﻴﻮﻡ، ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻮﺩ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﺴﻴﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. که
ﺒﺄﺗﻤﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ، ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺠﻠﻮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﭘﻴﺶ
ﻧﺮﻭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺣﻴﺎت ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﮑﻞ
ﺃﺗﻢ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﺩﺭ ﺷﮑﻞ
ﺗﻦ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻳک ﺃﺗﻢ،
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ
ﻭﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻌﺪﻯ
که اﻧﺴﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﻭﻧﺎﻗﺺ ﺩﺭ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﻋﻀﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻬﺎﻯ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻟﻰ ﺭﻭح ﺨﺎص
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺴﻢ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻣﮕﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭ ﺭﺍﺑﻂ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺟﺪﺍ
ﺷﻮﺩ . ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺟﺪﺍﺋﻰ ﮐﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ
ﮊﻧﺘﻴﻚﺭﻭﺣﻰﻭﺗﻦﻣﻮﺟﻮﺩﺩﺭﻫﺮﺻﻮﺭﺕﻧﻮﻋﻰﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮﺩه
اﺯ ﻣﺎﻫﻴّتی
ﺰﻧﺪﻩ، که
ﺤﻴﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ، ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻳﻦ
ﺟﺪﺍﺳﺎﺯﻯ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺳت
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺷﺎﻫﺪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻳﮑﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی
اﻳﻦﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. که
ﺪﻳﮕﺮ ﺻﺤﺒت
اﺯ ﺍﻳن ﻮ ﺁﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎه
ﺒﺎ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، می
ﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺍﻳﻦ
ﺟﺪﺍ ﺳﺎﺯﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮﺩﻩ، ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ، ﺯﻧﺪﻩ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺻﺎﺩﻕ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺩﺭﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ
ﻫﻴﻮﻟﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﻭﺡ ﻳﻚ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮل
ﻤﻴﺮﺳﻴﻢ، ﻧﻪ
ﺑﺮﻭﺡ ﺗﻮﺩﻩ
ﻣﺘﺮﺍﮐﻢ ﺃﺗﻤﻬﺎی
ﺁﻥ ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﺩه ﺘﻦ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺘﺮﺍﮐﻢ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﻨﻈﻢ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺻﻮﺭت
ﻨﻮﻋﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺷﺨﺺ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺗﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮﺩﻩ
ﺭﺍ ﺍﺯﻣﺎﺩﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺟﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﺤﻘﻖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﺮﻕ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮﺩﻩ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ ﺣﺬﻑ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ، ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﺩ
ﺗﺸﺮﻳﺢ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪ
ﻭﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﺸﺮﻳﺢ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﺎﺩﻩ ﺯﻧﺪﻩ،
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎن ﺮﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ، ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﺎﻟک اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻫﺮ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﻣﺎﺩﻩ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ، ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ، ﺳﺮ
ﺍﺯ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭﻓﺴﺦ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ، ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﭘﺮ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺩﺭﻫﺮﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﻭﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺎﺭﻩ، ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ
ﺁﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻩ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍی ﺨﻮﺩ،
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﻣﻘﺎم
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﭘس
اﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺮﻭﻧﺪ، ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﻫﺮﮐﺎﺭ ﺿﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻭﺁﺯﺍﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻳﺎ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻥ ﺑﺨﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭ
ﺷﻬﺮﺕﻭﻟﺬﺕﻭﺗﻦﭘﺮﻭﺭﻯﻭﺑﻰﻏﻤﻰ.
ﻓﻌﻠﺎ
ﻋﻠﻢ ﺭﻭﺵ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﻴﺎﻓﺘﻦ
ﺁﻣﺎﺭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻓﮑﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺬﻫﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﺎ ﺃثر
ﻣثبت ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺣﺘی ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋی ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻋﻘﻞ ﻭ
ﻗﺪﺭت ﺣﻴﺎﺗﻰ،
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﻭﮐُﻨﺪﻯ ﺫﻫﻦ
ﻭﺗﻠﺨﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺳﺨﺘﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻤﻮلی ﺃثر
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻧﻔﺮﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﮐﺮﺩ،
ﻭﻧﻪ
ﺑﺎﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﺑﻬﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺑﺨﻮﺩش ﻮ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.   ﻭ ﻓﻌﻠﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺭﺍ ﺿﻤﻦ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺍﻧﺮﮊﻯ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﻣﺎﺩه
ﻤُﺮﺩﻩ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻣﺎ ﺍﺳﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺮﺩﻩ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻃﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻮﺩﻩ ﻣﺘﺮﺍﮐﻢ
ﻣﺎﺩﻩ، ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺣﻴﺎﺗﻰ، ﺣﺪ
ﺃﮐﺸﺮ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﻭﻣﻨﻈﻢ که
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺟﺎﻥ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺪﺭ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻭﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ، ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ،
ﺿﻤﻦ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻋﻘل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻗﺎﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ، که
ﺒﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮﺩﻩ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺎﺩﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺯﻧﺪﻩ ﺁﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻣﺎﺩﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺎﺩه
اﻯ که
ﺪﺭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﻗﻮﺍﻡ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖﻭ
ثباﺕﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭﺍﺣﺴﺎسﻓﺮﺩﻳّﺖﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﺴﻴﺘﻪ
ﺣﻴﺎﺗﻰ، ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻫم
ﻔﺮﻕ ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ(
ﻭﺍﻳﺖ ﻫﺪ)
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﺤﻴﺎﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻋﻀﻮﻳّﺎﺕ
ﻳﺎﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻫﺎﻯ
ﻋﻀﻮﻳّﺎﺕ
ﺳﺎﺩﻩ ﺗﺮ ﺟﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺳﺎﺩﻩ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭﻳﺮﻭس
ﻋﻀﻮﻯ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ که
ﻈﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺩﺭ
ﻣﺎﻗﺒﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺤﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﻣﻨﻄﺒﻖ
ﺑﺮ ﺍﺻﻮﻝ
ﻓﻴﺰﻳﻚ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺗﺮﺍﮐﻤﺎﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ
ﻭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻳﺎ
ﻗﺎﻟﺐ ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺮﺍﮐﻤﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﻭﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻘﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺩﺭ
ﻫﺮﺳﺎﺧﺘﻤﺎنی
اﺯ ﺁﻥ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺭﻳﺰﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺷﺖ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ، ﺑﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎ
ﺩﺭﺁﻥ ﻫﺴﺖ، ﻓﺮﻕ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻦ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻢ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺑﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺻﻰ ﺍﺳﺖ، ﭘس
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺟﺎﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣتی
ﺒﺎﺭ ﺩﻭﻡ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﺷﺨﺺ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻗﺎﺑل ﻤﻌﺮﺍﺝ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺑﺮﺍی ﺨﻮﺩ
ﺷﮑﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺭﻭﺡﻭﺍﺭﺩ
ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﮐﻮﭼﮑﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
چه ﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩه ﻤﺮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﻣﺎﺩه ﻤﺮﺩﻩ
ﺩﺭ ﺗﺮﺍﮐﻢ، ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎﮐﻤﻚ ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮﺩﻩ، ﻭﺍﺭﺩ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﻫﺎ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺑﺮﺝ
ﺑﻠﻨﺪﻯ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻮﺳی ﺮﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﺧﺪﺍ ﻧﺸﻨﺎس
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺣﻴﺎت
ﺮﺍﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﺵ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ، که
ﺪﺭﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩش هم ﻫﺴﺖ، ﻭ
ﺍﺯ ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺯ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ، ﻳﺎﺁﻧﭽﻪﺧﻮﺩﺩﺍﺷﺖﺯﺑﻴﮕﺎﻧﻪﺗﻤﻨّﻰﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺤﻴﺎﺕ، ﻭ
ﻳﺎ
ﺍﺳﺮﺍﺭﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ، ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺁﻟﻰ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﻋﻀﻮﻯ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺭﺍﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺄﺟﺰاء
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﮐﻞ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻥ ﮐﻞ
ﺑﺮﺭﺳی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ،
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺻﺮﻑ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻥ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ،
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺘﺮﺍﮐﻢ
ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ،
ﺩﺭ ﺣﻮﺯه
ﺮﺍﺩﻳﻮﺍﮐﺘﻴﻮ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﻫﺮﺩﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ، ﺻﻔت
عضوﻳّت ﻮ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﺴم
ﺮﺍ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺩﺭ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﺑﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭﻋﻤﻠﻴّﺎت
ﺤﻴﺎﺗﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺮﮊﻯ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻧچه ﺘﻮﺩﻩ
ﻭﺃﻧﺒﻮﻩ
ﻣﺘﺮﺍﮐﻢ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﺗﻮﺩﻩ
ﺧﺎﻙ ﻭ ﺁﺟﺮ
ﺃﻧﺒﻮﺩﻩ ﺷﺪﻩ،
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﮑﻞ
ﻫﻨﺪﺳﻰ ﻫﻢ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﭼﻮﻥ
ﻫﺮﻡ ﻳﺎ
ﻣﮑﻌّﺐ
ﻭﻏﻴﺮﻩ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻗﺎﻟﺐ
ﺭﻳﺰﻯ ﺑﺸﮑﻠﻰ ﺩﺭﺑﻴﺎﻳﻨﺪ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻋﻠﻤﺎ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺩﻩ
ﻣﺎﺩﻩ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻤت ﺒﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻭﻧﻔﻊ
ﺧﻮﺩﺷﺎن ﺪﺭ
ﺑﺤث ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻳﺎ ﺻﻨﻌﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮهﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻏﺎﺭﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﭼﻮﻥ
ﺩﺯﺩ ﭼﺮﺍﻍ
ﺑﺪﺳﺖ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻣﺎﺩﻩ،
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ، ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭﻇﻴﻔﻰ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺯﻧﺪﻩ، ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﺍﺯ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻩ ﺯﻧﺪﻩ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺗﺨﺼﺺ ﻣﺮﺣله
اﻯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻋﺎﻟﻢ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺯﻧﺪﻩ، ﻭﺗﻦ
ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻭﺗﺤﺖ
ﺯﻧﺪﻩ، ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ. ﮐﻪ
ﺟﻤﻌﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻨﻄﻔﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻟﻴّﺎﺕ ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ، ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﻮﺍﺩ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺯﻧﺪﻩ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮی
ﺒﺸناسیم . ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ایلی
و اله ﻧﺮﺳﻴﺪ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ، ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﮕﺮﻓﺖ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ، ﺍﺯ
ﻧﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮐﺴﺐ ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭﮐﻠّﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﻳﺶ،
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻫﺴﺘی
ﻮ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺼﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﮑﺘﺐ ﻧﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻠّﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ .

ﺩﺭ
ﺣﻮﺯﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ، ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﻋﻠﻢ
ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﻰ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﺍﻳنعلم
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺻﻮﻝ
ﺟﺎﻣﻌﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺮﻳﻚ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻴﺰ، ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﻔﮑّﺮﻋﻠﻤی
ﻮﻃﺒّﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭﭼﻨﺪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻣﺤﺪﻭﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺯﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻭﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺪّﺭ ﺷﺪﻳﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺭﺍ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﻓﻊ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﺎﺯ
ﺷﻔﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ، که
ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺠﻤﻮعه
ﺪﻳﮕﺮی اﺯ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺁﺯﺍﺭﺵ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺷﻔﺎﻯ ﻧﺴﺒﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﭙﺮﻳﺸﻦ ﻭ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺰﺍﺭﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺪﺍﻡ
ﭘﺰﺷﻚ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﺪ. ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺍﺭﻭﻯ ﻣﺨﺪﺭ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ، ﺧﺎﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻭﻥ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺍن
ﺪﺭﻣﺎﻧﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭﻋﺎﻗﻞ
ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺑﺴﻄﺢ ﻓﻮﻕ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﺎ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺭﻭﺍن
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ، ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻤﻰ ﺩﺭ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭﻣﻬﻢ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﺮ
ﺷﮑﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺳﻘﻮﻁ ﻭ ﺍﻓﺖ
ﺳﻄﺢ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺠﺎت ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺒﻨﺤﻮﻯ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻧﺪگی ﻴﺎﻓﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺎﻃﻞ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺷﺮک
ﺁﻣﻴﺰ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻘﻮﻁ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻟﺎ
ﺟﺮﻡ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎرﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺠﺮﻡ
ﺷﺪﻧﻬﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺭﻭﺍن اﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﮔﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ،
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﮑﻨﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ.   ﺍﮔﺮ
ﻋﻠﻢ ﺣﻴﺎﺕ ﺭﺍ،
ﺭﺷﺘﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﺷﻴﻤﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴم که
ﺘﺠﺮﺑﻴّﻮن اﺯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ، ﺁﻧﺮﺍ
ﺭﺷﺘﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﺤﻴﺎﺕ
ﻳﺎ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟی
ﻤﺤﻘﻘﺎﻥ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻨﻔس
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺍﺯﺩﻳﺪ ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺑﺪﻥ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ(ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻨﻔس
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﻭﻳﺎﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻋﺼﺒﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺭﺍ
ﺁﻟﺖ ﻫﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺗﻔﺎﻋﻠﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳکی
ﺮﺍ ﻋﻀﻮﻯ ﻳﺎ
ﺁﻟﻰ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ
ﺑﺘﻔﺎﻋﻠﺎﺕ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻋﺼﺒﻰ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ، ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﻥ 18
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺗﺄثیر
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻘﺶ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺣﺮﮐﻰ
ﻭ ﺑﻴﻨﺎﺕ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮ ﺍﺯ ﺷﺨﺺ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻫﺪﻑ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﺄثیرﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻈّﻢ ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻝﻭ ﮐﻮﺭﮐﻮﺭﺍﻧﻪ
ﺭﺍ، ﺑﺴﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﺑﺪﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺭؤﻳﺎ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ، ﻭ
ﻳﺎ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎن که
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﺨﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻔﺎﻋﻞ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻮﺩ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ .   ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺣﻴﺎﺕ، ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﺄﻣّﻞ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺑﺪﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻭﺿﻊ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩق اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ، ﺑﺤﺪ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ،
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺄﺻﻞ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ. ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺴﺒﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﺣﺪ، ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺃﻧﺪﻙ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻞ، ﮐﻪ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻠﻢ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺑﺪﻥ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺎﻡ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯ، ﺑﻨﻈﺎﻡ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﺎ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﺂﻧﻨﻮﻉ، ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ، ﻭﻗﻄﻊ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺗﻦ، ﻳﺎ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺩﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭ، ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻧﻘﺶ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺪﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺃثری ثاﺑﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻗﺒﻠﻰ، ﭼﻮﻥ
ﺳﺮﻗﺖ ﻭ ﺩﺭﻭﻍ
ﻭﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭﻏﻴﺮﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﺮﺍﻡ ﺑﻮﺩ، ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺮﺍﻡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺼﻠﺤﺖ، ﺑﺎﻣﻮﺍﻓﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻠﺎﻓﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﭘس
ثوﺍﺏ ﻫﻢ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺮﺍﺏ ﮐﺮﺩﻥ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻟﻰ ﺧﺮﺍﺏ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺑﻨﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ، ﺣﻠﺎﻝ
ﻭثوﺍﺏ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﭼﺎﻗﻮ ﺩﺭ ﺷﮑﻢ
ﮐﺴﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺸﺘﻦ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺮﺍﺣﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺍﺧل
ﺸﮑﻢ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ثوﺍﺏ ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭﻣﺰﺩﻯ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻧﺘﻴجه اﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﻫﺪ.

ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﮔﻔﺘﻴﻢ، ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﺣﺎﻟﺘﻰ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﭘس
ﻧﺎﻡ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻫﻢ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ثاﺑﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰﺍﮔﺮ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﺰﺷﮑﻰ،
ﺩﺭﻃب همیشه
ﺪﻭ ﺩﻭﺗﺎ، ﭼﻬﺎﺭﺗﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺗﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ، ﻭﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺻﻔﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍﻩ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻯ که ﻤﺎ (
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ) ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮین
عاﻣﻞ ﻭ ﺷﺮﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ،
ﻭﻳﺎ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁثاﺭ
ﻓﻴﺰﻳﺰﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺩﺭ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﺯ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﻧﻘﺶ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺟﺎﻥ
ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭ ﮐﺴﻰ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ، ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻋﻘﻮﻝ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ، ﺑﺴﻮﻯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﺻﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺖ .

ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ،
ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ، ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻨﻔس ﺭﺍ
ﺷﺎخه اﻯ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺧﺎﻟﺺ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﻃﺐ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺪﺭ ﺷﻌﻮﺭ
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻠﻮﻡ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺷﻌﻮﺭ
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺒﺤث
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺎﺻﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻦ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻨﻔس ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺑﺤث ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻧﮕﺮﻓته
اﺎﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﺁﺩﻡ ﻏﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﻃﺮﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺎﻧﻌﻰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ
ﻋﻠﻢ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺭﺍ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻮ
ﺷﻴﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻩ،
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻠﻮﻡ ﮐﻨﻴﻢ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺍﺷﻴﺎٴ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻏﻴﺒﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. بویژه
آﺭﺯﻭﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ،
ﻭﻃﺮﺩ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ. ﺗﺎ
ﻣﺸﮑﻞ ﻓﮑﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﺿﻤﻦ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺁﻭﺭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺘﺮﻙ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣثبت ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ
ﺁﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ(ﻣﺎ
ﻭﺭﺍﻯ) ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﺸﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ ﺭﺷته
اﻧﺪ ﭘﻨﺒﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﭼﻴﺰﻯﻫﻢﭘﻨﺒﻪﻧﻤﻰﺷﻮﺩ.
ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
ﻣﺎﺩی ﻮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺟﺎﻣﻊ ﺗﺮ ﻭ
ﺷﻤﻮﻟﻰ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻴﻦ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ، ﺩﺭﻙ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻥ، ﻭ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺑﺴﻄﺢ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻫﺪﻑ ﻋﻠﻢ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﺮﺩﻥ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ، ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﺎﺭ ﺳﺨﺘﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺗﻘﺮب ﺒﺨﺪﺍ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﻠﺎﺵ ﺧﻮﺩ، ﻳﺎ
ﻫﺪﻑ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻣﻮﺍﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﮐﻠﻴّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﺎ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻮﻉ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ. ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﮕﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻴّﺎﻡ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻧﻴﺰﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﮔﺮﺑﻤﺴﺦﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﺑﺎﻋﻠﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس
ﺣﺘﻰ ﺑﻴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺳﻠﺴﻠﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ ﺣﻨﺠﺮﻩ،
ﺩﺭ ﺣُﺴﻦ
ﮐﻠﺎﻡ ﺩﺍﻧﺴت
که ﺒﺮ ﺍﺳﺎس
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻯ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻋﺼﺒﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻭﺭﺍﻯ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺣﻨﺠﺮﻩ
ﻭﺗﺎﺭﻫﺎﻯ ﺻﻮﺗﻰ،
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻓﮑﺮ
ﻭﺫﻫﻦ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻭﻣﻘﺎﺻﺪ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻨﺠﺮﻩ ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﮑﺮ ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻓﮑﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻠﺎﻡ
ﺭﺍ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻟﻰ
ﮐﻠﺎﻡ ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﮑﺮ ﺭﺍ ﮐﺴﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺻﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑﻰ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻔﮑﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻓﮑﺮ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭﻣﻠﮑﻪ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ
ﺻﺤﺒﺖ ﺷﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﻫﻮﺷﻰ
ﻭﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺻﺪﻣﻪ ﺩﻳﺪﻥ، ﮐﻠﻤﺎﺗﻰ
ﭼﻮﻥ ﺁﺥ ﻭ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻤﻚ، ﻭﻳﺎ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ، ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻴﻠﻰ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﭼﻪ
ﻧﻘﺸﻰ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﺷﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺣﺘﻤﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﻭﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﺎﻫﻠﻰ ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﮐﻨﺪ، ﻳﺎ
ﻣﺮﺩﻫﺎﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺎ ﺣﺮﮐﺎﺗﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭﺣﻨﺠﺮﻩ،
ﻭﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺳﮑﻠﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﺑﺎﺻﺮﺍﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﻭ
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺣﻨﺠﺮﻩ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﺑﺪﻥ
ﻓﺮﻗﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺭﻭﺵ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺎﻃﻔﺎﻝ ﻳﺎ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﮐﻠﺎﻡ
ﺑﺎ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺍﻥ، ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻓﮑﺮﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻠﮑﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﻋﺎﺩت
ﺒﺤﺮﮐﺎﺕ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻭﺭﺯﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﺟﺰﺍی
ﺴﺎﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﺻﺤﺒﺖ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻣﻐﺰ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﺩی
ﻮﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﺍﻟﻬﻰ، ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ
ﮐﻤﻴّﺘﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﮐﻴﻔﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس ﺑﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﮐﻴﻔﻴّﺘﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺟﺰﺍ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

انسان
ﺩﺭﻋﻠﻮﻡ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻓﻬﻢ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺧﻮﺩ، ﺍﻣﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺑﺠﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺩﻟﺶ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﻗﺒﻠﻰ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ، ﻭ ﺭﻭﺵ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻬﺮﻳﺰﻯ،
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻗﺮﺍﺭﻧﮕﺮﻓته
اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ، ﻭﮐﻤﻚ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻣﺎﺩﺭﻯ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ،
ﺍﻣﻮﺭ ﻃﻔﻞ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﻃﻔﻞ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ، ﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺗﻨﺒﻞ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺟﺎﻫﻞ ﻭﺑﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻓﻌﻠﻰ
ﻓﺮﻕ ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺮﻙ ﺁﺯﺍﺩی
اﺯ ﺳﻄﺢ ﻓﻌﻠی
همه ﺣﻘﻮﻕ
ﻟﺎﺯم اﺳﺖ، ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺴﻄﺢ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮی
ﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺎﻳﻦ
ﺳﻨﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺍﺯ
ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺁﺳﻮﺩﻩ ﺧﺎﻃﺮ
ﺑﻘﻴﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﮐﺴﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻭ
ﻓﮑﺖ ﻫﺎ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﻭ
ﺃﺻﻞ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺪﻋﻰ
ﻋﻠﻢ ﭘﺮﺗﺎب
ﺒﻐﻴﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺟﻬﻞ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩ ﺑﺎﻋث
ﺭﺳﻮﺍﺋﻰ
ﻭﺑﻄﻠﺎﻥ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ ﺳﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮔﺮﻡ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻳﺎ ﻃﻔﻞ
ﺭﺍ ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ،
ﺟﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺰﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ، که
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭﺑﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺒﻘﺖ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻫﺎ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭﺍﺯ
ﺁﻥ ﻣﺤﻞ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﺪ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ. ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣثبت ﻭﻣﻨﻔﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﮐﺪﺍﻡ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﻤﺘﺮ، ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﺎﺯ ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺤﻘﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ . ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﻮﺍﺏ
ﻣثبت ﻭ ﻟﺒّﻴﻚ
ﮔﻮﻳﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺷﺎﻧس ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ، ﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭﻟﮕﺪ ﭘﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺗﻊ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﻴﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻓﻄﺮﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺰﻳﺪ
ﺑﺮﻋﻠّﺖ، ﻭ
ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻦ ﺩﺭ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺣﺘﻰ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ، ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﺠﺎﺕ، ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﺍﺯ ﻋﻤﺮ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻟﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﺁﻥ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮ ﻓﻌﻠﻰ، ﻭ
ﺑﺎ ﻋﻤﻖ ﻭ ﻋﺮﺽ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﭘس
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ، ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﻭﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺪﺍﺭﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺎﻝ، ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﺃﺑﺎﺑﻴﻞ
ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺎﻝ، ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺷﻚ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﮐﺪﺍﻡ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻋﻈﻴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. که
ﺸﺎﻳﺪ ﺁﻣﺎﺩه
ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺎﺯ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸت ﺒﺎ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﮐﻮﻩ ﭘﻴﮑﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺁﻣﺪه اﻳﻢ.
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍ، ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ،
ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﻨﮑﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺤﺘﻮﻯ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗثبیت ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎی ﻨﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺭﺍ ﭘﺎﻙ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﺑﺎ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﺷﻮﻙ
ﻣﻐﺰﻯ ﻳﺎ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻳﺒﺮ
ﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ. ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭﺗﻦ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ، ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻟﻎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺣﺘﻤﺎﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤی ﻮﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻋﻮﺍﻃﻒ، ﻭ
ﺧﻴﻠﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﻮﻕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺗﻔﺎﻗی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﭘﺎﮐﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﻭﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ،
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻣﻘﺎم ﺮﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﻧﺪ، ﻭ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﮑﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﭘس
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻋﺎﺩﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺗﺎﺑﻊ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ، ﻫﺮﮔﺰ
ﻳﻚ
ﻧﻮﻉﺗﻔﮑّﺮﻋﻠﻤﻰ،ﭼﻪﺭﺳﺪﺑﺤﻘﻴﻘﺖﺑﻴﻨﻰﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺷﻔﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺟﺰ
ﺩﺭ ﺗﻮﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻫﺮﻓﺘﻪ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﻳﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺃﺻﻞ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺟﻬﺎﻧﻰ،
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻨﻮﻧﻰ،
ﻭ ﺣﻔﻆ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺳﺮﭘﺎ ﺑﻮﺩﻥ، ﮐﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺼﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪه ﺒﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺃﺻﻐﺮ ﻭﮐﻮﭼﻚ،
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﻋﺎﻟﻢ
ﺃﮐﺒﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﺩﻭ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﺑﺼﻮﺭﺕﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻗﺎﻟﺐ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ، ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺗﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺣقّ
ﺪﺍﺷﺘﻦ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
که اﻳﻦ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﻣﺼﺮﻑ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻟﺬﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺒﺮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳته
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﺮﺍ ﺻﺮﻑ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﺑﻘﻴّﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺗﻠﻒ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺴﻮﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﮐس
ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺗﻌﺠّﺐ ﺁﻭﺭﺩ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺂﺗﺶ ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪ، ﺑه
حقاﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﻌﺪﻡ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻣﻌﺪﻭﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﺸﺪﻩ،
ﻭﻫﻴﭻ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻌﺪﻭﻡ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻭﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺭﻓﺘﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ،
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ، ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺤﻘﻖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﺍﻳﻨﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺩﻭﺭ ﺃﻧﺪﻳﺶ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ، ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻭﻟیّ
اﻟﻬﻰ، ﺑﻴﺎﺩ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﻔﺘﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﺗﺎﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺎ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﺠﺴّﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺎﺯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻟﻌﺰﻡ،
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻫﺮﺷﺎﻫﺪﻯ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ . ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻨﻔس
ﻭﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺍﺯ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺣﺪس
ﻭﮔﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋی
ﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺮف
ﻨﻈﺮ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺧﻰ
(ﺑﻴﻬﺎﻭﺭﻳﺴﺖ)
ها ﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺵ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﭘﺎﻯ ﻣﻮﺍﺩ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﮐﻤﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻋﻘﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻤﺎ ﺍﺯ
ﭼﺎله اﻯ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ
ﺑﭽﺎﻫﻰ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﻨﺪ، ﺗﺎ
ﮐﺴﻰ ﮐﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﺪ، ﻭﺑﺎﺯ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻓﻄﺮﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻭﺭ ﺷﻮﻧﺪ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﻏﻮﻃﻪ
ﻭﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺎﻫﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎ ﻭ ﺁﺏ
ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺗﻠﺎﺵ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺭﻓﺎﻩ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻣﺎﺩﻯ ﻓﻮﺭﻯ
ﻭﺑﺸﺮی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻮﺑﻀﺮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭنه
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯ، ﺨﻮﺩ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻯ ﺣﺘﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮﻧﻄﻔﻪ
ﺟﻨﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺮﻳﻌﺎ ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺩﺭ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﭼﺮﺍ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪﻯ،
ﻭ ﻣﺮﻭﺭ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺟﺴﺘﻴﻢ، ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻳﻚ ﻓﺼﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺁﺭﺷﻴﻮ ﺃﺯﻟﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﺎﻳﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ ﻭﺭﻕ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﻚ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻟﻮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺩﺭﺁﻳﺪ. ﭼﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻳﻬﺎﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣثاﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺸﺮﻯ ﻭﻗﺘﻰ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺣﺘﻰ ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ، ﺟﻬﺎﻥ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺍﺯ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭﻡ ﺁﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻣﺎﺩی
ﻮﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻣﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﻗﻴﻖ ﻭ ﻓﮑﺖ
ﻫﺎﺋﻰ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭﺻﻨﻌﺖ
ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺁﻣﺎﺭ
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺻﺪ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺑﺎﺷﺪ، ﭘس
ﻭﺍﻗﻌﻴّت ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻏﻴﺒﻰ. ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻴﻦ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺳﺖ
ﻭﭘﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻠﻂ ﻣﻰ ﺑﻨﺪﻧﺪ
ﻭﺩﻭﺭ ﻣﺪﺍﺭﻯ
می گرﺩﻧﺪ. ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺸﺎﻥ ﻧﺪﺍﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺁﻣﺎﺭﻯ
ﻭﻣﻨﺤﻨﻰ ﻫﺎﻯ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺩﻗﻴﻖ، ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺑﺴﻴﻂ
ﻭﮐﻮﭼﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﭼﻮﻥ
ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺷﻴﻤﻰ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﻄﺤﻰ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭﺗﺤﻠﻴﻞﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﮔﺸﺘﺎﻟﺖ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻗﺎنع ﺸﺪه اﻧﺪ.
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻰ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﻴﻮﺷﻴﻤﻰ ﺟﺰ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺵ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﺟﺰﺍﻯ ﺩﻗﻴﻖ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻪ، ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﺮ
ﺃﻧﮕﻴﺰﻫﺎﻯ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻬﺮ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺎﺷﮑﺎﻝ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭﻇﻴﻔﻰ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻨﻔس ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻃﻔﻞ
ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭘﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻫﺮ
ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ ﻭ
ﻫﺮﻓﮑﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺮﺷّﺤﻰ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻐﺰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻧﻔﺶ،
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺟﺴﻢ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺻﺒﻮﺭﻯ، ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻠﻰ
ﺭﻏﻢ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎص
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺮﺷّﺤﻰ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺤﻴﻂ ﻳﺎﺣﺘﻰ
ﻧﻴﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﭘﺎﻳﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺸﻮﺩ .  ﻋﻠﻢ
ﻭﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺷﮑﻞ ﻓﻌﻠﻰ، ﻭﺃﺻﻞ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻭ
ﺗﻄﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺗﻮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ، ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺷﻴﺎٴ
ﻫﺴﺘﻴﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ. ﻭ
ﻗﺮﻥ 19 ﺩﺭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻧﻰ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻨﻘﺶ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻤﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﺘﻴجه اﻯ ﻧﺪﺍﺩ،
ﺑﻠکه ﺪﺭ ﺩﺳت
علماﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﮐﻪ
ﻧﻔﻊ ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﻗﺎﻧﻊ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﺩﺭﺳن
اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻬﺎ
ﮐﻤﺎل ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ، که
ﺒﺎﻳﻦ
ﺭﻭﺷﻔﮑﺮ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺦ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻬﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻬﺘﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﻳﺎ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﻫﻴﺄﺕ
ﺁﻏﺎﺯ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺤﻮﺯﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺳﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺮﺩﻡ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ. ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮ ﻭﺟﺪﺍﻝ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ. ﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻓﮑﺮﻯ، ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻗﺪﻳﻢ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﻫﻢ
ﺁﻫﻨﮕﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺷﻮﺩ، ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ،
ﺑﺎ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻋﻠﻢ
ﺗﻠﻔﻴﻖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
. ﭘس ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﺮﺗﺠﻊ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺯﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﺳﺎس ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥﻭ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻳﺪﻩ
ﺗﻄﻮﺭ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ، ﻧﻘﺸﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ ﺭﺍ
ﻋﻮﺽ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﺍﻓﻠﺎﻙ
ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﺗﺎ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﺤﻴﺎﺕ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻋﻮﺽ
ﺷﺪﻧﺪ. ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻧﻮ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺩﺭﺣﻮﺯﻩ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺩﺭﻓﮑﺮ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﻳﻦ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ ﺍﺳﻤﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮ، ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﭘس
ﺗﻮﺍﻓﻖ ﺑﺎ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺩﺭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺰ، ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﺷﺪه
ﻮﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻧﻴﻔﺘﺎﺩﻩ. ﻫﺮﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻝ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﻳﻚ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﺭﺍ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﻠﻴﺴﺎ
ﺩﺭﻋﺼﺮ ﮐﻢ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺣﺘﻰ
ﻗﻤﺎﺭ ﺑﻴﻨﮕﻮ
ﻭ ﻓﻴﺴﺘﻴﻮﺍﻝ
ﺭﻗﺺ ﻭ ﺁﻭﺍﺯ
ﺩﺭﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎ
ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، که
ﺪﺭﮔﺬﺷته
ﺒﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻗﺺ ﻭ
ﺗﻠﻮﺯﻳﻮﻧﻰ ﻭ ﺍﻭﺍﺯ
ﻭﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻨﺎﻥ
ﺁﺭﺍﻳﺸﻰ
ﻣﺠﺮﻳﺎﻥ
ﮐﻠﻴﺴﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺮﻳﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ
ﻭﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﺸﺪﻩ ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺍﺻﻞ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻩ
ﻭ ﺻﻨﻌﺖ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ، ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﻠﻤی
ﻮﮐﺎﺭﮔﺸﺎ
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﭙﺎﺳخ
ﺒﭙﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻣﺬﻫﺐ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﺣﺘﻰ ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﺎﻃﻔﺎﻝ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ . ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻋﺎﻟﻰ ﻓﻠﺴﻔﻰ،
ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺪﻳﻪ ﺑﺒﺮﺩ، ﻭﺧﻮﺩﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﻧﺸﻬﺎ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺳﻄﺢ
ﮐﻨﻮﻧﻰ، ﻭﺗﺎ
ﺳﻄﺢ ﺃﺑﺪﻯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. که
اﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺁﻣﻮﺯش ها، ﺭﺷﺪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ، ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻨﺰﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﺯ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ
ﻭﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﻠّﻴﺎﺗﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﺭﻭﺡ ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻤﺮﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﺤﺼﻴﻠﻰ،
ﮐﻪ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺩﺭﺳﻬﺎ ﺩﺭﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻣﺰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﺋﻰ
ﻣﺒﻴّﻦ
ﭘﻴﺸﺮﻓا ﻤﺤﺼّﻞ
ﻭﻳﺎﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻳﻦ ﮐﻴﻔﻴّﺎت
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍع ﻮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ
ﮐﻴﻔﻴّﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺍﻧﺶ ﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺁﻣﻮﺯﺵﻭﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﻮﺩ ﻭﻟﻮ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻋﻠﻤﻰ، ﺗﺎ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ ﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﮔﻮﺋﻰﺷﺨﺺ ﻫﺮ
ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺭﻩ ﻳﻚ ﺷﺒﻪ
ﺭﻓﺘﻪ، ﺍﮔﺮ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻋﺸﻖ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺟﺪﻳّﺘﻰ
ﺩﺭﺣﺪّ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺟﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺷﺒﻰ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺒﻘﺖ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻳﻚ ﻋﻤﺮ
ﺻﺪﺳﺎﻟﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍﺍﮐثرﺍ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻫﺰﺍﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻭﺳﺮﻣﺴﺘﻰ ﻭ
ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻧﺪﻩ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻌﻘﺐ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﺷﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ ،
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎﻩ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻧﺰﻭﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ.
ﻭﻧﻪ ﺩﻳﻦ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﻣﺬﻫﺐ ﺳُﻨّﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳُﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻌﺎع هاﻯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ. ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﺸﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩ ﺑﻰ
ﺩﻳﻦ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺪ ﺩﻳﻦ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﺑﻬﺪﻳﻨﻰ)ﻭﺑﻬﺒﻮﺩﻯﺭﻭﺍﻥﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯﺁﻧﺮﺍﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻋﻠﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺩﺭﻋﻠﻢ
ﻫﻨﺪﺳﻪ
ﻭﻧﺠﻮﻡ، ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺎﺭ ﻟﺎﭘﻠﺎس
ﺑﭙﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ ﻣﮑﺎﻧﻴﻚ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻧﻮﺷت ﻮﺩﺭ
ﺳﺎﻝ 1799
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺷﮑﻞ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻧﻰ. ﻭﻟﻰ
ﻭﺳﻴﻊ ﺗﺮ
ﻭﻏﻨﻰ ﺗﺮ، ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺭﺻﺪ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﻳﺶ ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﺑﺮﮐﺎﺭ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ، ﻟﺎﭘﻠﺎس
ﺍﺻﻞ ﺗﻄﻮﺭ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﻠﺎﻙ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺶ
ﮐﺸﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺣﺎﻓﻆ
ﻋﺎﺭف
ﺸﻴﺮﺍﺯﻯ، ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺑﻬﻢ ﺯﺩﻥ
ﺗﻤﺎم اﻓﻠﺎﻙ
ﺷﺪه ﺒﻮﺩ. ﺗﺎ
ﻧﻈم ﺠﺪﻳﺪی
ﺒﺮﭘﺎ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
نه اﻓﻠﺎﻙ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻓﻠﺎﻙ
ﻋﻮﺍﻟﻤﺎﻟﻬﻰ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ. ﻭﻗﺘﻰ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺍﺯ
ﻓﻠﻚ ﻭﻣﺪﺍﺭ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺑﻤﻠﮑﻮﺕ
ﻭ ﻓﻠﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺎ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺭﻓﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻓﻠﺎﻙ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻃﺮﺡ ﻧﻮ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﻳﺶ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭﻋﺎﻣﻞ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ ﺍﺯ
ﺧﻠﻖ
ﻭﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻟﺤﻈﻪ ﺭﺍ ﮔﻔﺖ. ﻭ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﮐﻠﺎﻡ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺧﻄﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺻﻞ ﻟﺰﻭﻡ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﻭ، ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﮔﻮﻫﺮ ﺍﺻﻠﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮓ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻏﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺮﻭﻉ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻨﻔﺠﺮ
ﺷﺪﻩ ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮓ،
ﭼﻪ ﺳﺎﺑقه
اﻯﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ . ﻭﺍﺯ ﮐﺠﺎ
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺃﻣﺮ
ﻋﺪﻣﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ، ﻭﭼﮕﻮنه
عاﻗﺒﺖ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻨﻔﺠﺮ ﺷﺪﻩ
ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮓ، ﻭﮔﻮﻫﺮ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺟﺎﺫﺑﻪ ﻣﺮﮐﺰ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻧﻮﺭ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻧﺸﺘﻦ، ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﮐﺖ
ﻧﻮﺭ
ﻭﺩﻭﺭﺷﺪﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻨﻔﺠﺮﺷﺪﻩ
ﻫﺴﺖ. ﭘس ﻟﺎ
ﺟﺮﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ، ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺍﺩ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﮔﻮﻫﺮ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺭﺍ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮓ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ
ﭘس ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮓ ﺁﺧﺮ،
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﻴﮓ
ﺑﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﭼﻪ ﺣﻮﺍﺩثی
ﺭﺥ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﻋﻠّﺖ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﭼﻴﺴﺖ، ﻭ ﻫﺪﻑ
چه ﺒﻮﺩه اﺳﺖ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺩﺭ ﻧﻘطه
اﻧﻔﺠﺎﺭ ﺑﻴﮓ
ﺑﻨﮓ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ
ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﺑﺂﻥ ﺑﺪﻫﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻮﺍﺩ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﺟﺬﺑب کند. ﻣﮕﺮ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﺸﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻭ ﻏﻴﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻫﺎ
ﻓﻠﺴفه اﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ، ﻫﻤﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺮﻓﻠﺴفه اﻯ
ﻭﻝ ﻣﻌﻄّﻞ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﺪﻓﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﺯ
ﭼﻨﺎﻥ ﻫﺪﻑ
ﺍﺻﻠﻰ
ﻭﻫﻮﻟﻨﺎﮐﻰ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﻟﮕﺪﻣﺎﻝ ﮐﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺣﻔﺮﻩ
ﺳﻴﺎﻩ
ﺩﺭﻫﺮﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻧﻤﻰ
ﺁﻳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﻗﺒﻞ
ﺃﺗﻤﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎﺋﻰ،
ﮐﻪ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﻰ ﺑﻠﻌﻨﺪ، ﻭﺑﻴﮓ
ﺑﻨﮓ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﻣﺎ ﻣﻄﺮح اﺳﺖ،
ﻳﺎ ﺑﻴﮓ
ﺑﻨﮕﻬﺎﻯ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ . ﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻠﻰ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻯ ﻳﺎ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﻗﺒﻞ
ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺃثیرﻯ ﺑﺄﺗﻤﻰ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ، ﻫﺪﻑ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻳﺎ
ﺑﻤﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻠﻤﺎﻥ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ، که
ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭘس
اﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮقﺒﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﻢ
ﺃﺑﺪی ﻮﻣﻄﻠﻖ
ﺁﻥ ﭼﻪ ﺳﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ؟ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ ﭼﻪ
ﻓﺎﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺟﺴﺎﻡ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﮐﺮﺩﻩ. ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﺮﺽ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻫﻴﭻ
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس ﺣﺘﻰ
ﺧﻠﺄ ﻭ ﻓﻀﺎ
ﻭﻋﺪﻡ ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺣﺘی
ﺰﻣﻴﻦ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ، ﻭ
ﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻞ ﻭ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻞ ﻫﻤﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴب
ﻤﻴﻤﻴﺮﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻪ ﺁﻏﺎﺯﻯ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺶ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻧﻪ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﮐﻪ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ، ﺑﺎ
ﭼﻪ ﻃﺒﻴﻌﺘﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ ﺑﻰ
ﺟﻮﺍﺏ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﻮﺍﺏ ﻣﻰ
ﮔﻴﺮﺩ، ﻭﺗﺎﺯهﻫﺮ
ﺟﻮﺍﺑﻰ ﺧﻮﺩ
ﺻﺪ ﭘﺮﺳش
ﺘﺎﺯﻩ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭘس ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﭘﺮﺳﺸﻬﺎ
ﺭﺍ ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌﻘﻞ
ﻭﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﺑﺎ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﺭﻳﺎﺿﻰ،
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰﺑﺄﺻﻞاﻮﻟﻴّﻪﻭﺍُﻡﺍﻟﻘﻮﺍﻧﻴﻦﺧﻮﺩﺑﺮسد.
ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﺳﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺒﺪﺃ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺻﻞ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺧﻮﺩﻣﺎﻥ . ﻳﮑﻰ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺷﺪﻥ
ﺑﺪﻫﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﺤظه ﻨﻴﺰ
ﺷﺪﻥ ﺍﻧﺠﺎم
گرﻓته اﺳﺖ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻇﻴفه
ﻮﻓﺮﻣﺎن ﺪﻭم
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻩ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ، ﻭ
ﺁﻥ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﺣﺎﻟﻰ
ﻭﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ، ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﮐﻴﻨﻮﻧﺖ ﻭ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﭼﻨﺎﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻧﻰ
ﺗﺤﻘﻖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺗﺤﺖ
ﺃثیر ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻣﻰ، ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺩﺭ ﺃﺯﻝ، ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﺍﻳﺪﺁل
ﻤﺮﺣله ای
ﺒﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺷﻮﺩ. ﭘس
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﻰ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺰﮐیه هاﻯ
ﻧﻔس ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﮑﻨﻴﻢ، ﻭ
ﭼﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻏﻔﻠﺖ
ﻭﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﻏﺮﻭﺭ ﻭﻣﺴﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﭘس
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﻭﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺎﺭﻩ، ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﻈﻴﻢ
ﻭﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺩﺭﺃﺑﺪﻳّﺖ،
ﻫﻤﻪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﻭ ﺭﺏ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺣﺎﻝ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺍﻣثاﻝ ﺑﻴﮓ ﻭ
ﺑﻨﮓ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺳﻮﻡ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻦ ﺭﺍ
ﻟﺎ ﻳﮑﻮﻥ)
ﻣﻴنمایند، ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ، ﭘس
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯه اﻯ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ
ﻭﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺍﺷته
اﻡ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺎﺳﻮﺕ
ﻭﻧﺎﺳﻮﺕ
ﺑﻤﻠﮑﻮﺕ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ،
ﺗﺎ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻪ ﻫﺴﺖ،
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻋﻤّاء ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﻳﺎﺿﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺑﮕﻮﻳﻢ، ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﺯ
ﻋﺪﻡ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻭﺍﻣﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺑﺎﻧﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻣﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻴﻢ
ﻭﺍﺯ ﺑﺎﻧﻚ
ﻭﺍﻡ ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ. ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺟﻴﺐ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺎ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﻴﻢ،
ﺍﺻﻞ ﻭﻓﺮﻉ ﺭﺍ
ﺑﺒﺎﻧﻚ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ، ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺭﺍ ﺗﻠﻒ ﮐﻨﻴﻢ،
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻋﺪﻡ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣثبت ، ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻋﺪمیی ﻤﻘﺎﺑﻞ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺿﺪ
ﻣﺎﺩﻩ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻬﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ، ﻫﺮﺩﻭ
ﻧﻴﺴﺖ می
گرﺩﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
+۲ و - ۲ ﺟﻤﻌﺎ
ﺻﻔﺮ، ﻭﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺍﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﺎ
ﺑﻮﻯ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ، ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ، ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺁﻧﭽﻪ که
ﺒﻔﺮﻣﺎﻥ کن
ﻔﮑﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ، ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺻﻠﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ، ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭ
ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ ﻳﺎ
ﺑﻰ ﺑﺪﺍﻳﺘﻰ ﺃﺯﻝ،
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺭﻭﺡ
ﺩﺍﺭ ﻧﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻧﮕﺎﻫﺪﺍﺭﺩ. ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﺎ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺗﻢ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﻭﺍﻋﻀﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ، ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺭﻭﺡ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﮐﺰ ﻣﻬﻢ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺗﻦ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺭﻭﺡ،
ﺍﺯ ﻣﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﻠﺐ ﻭ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ. ﻣﺎﺩﻩ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺎﺳﻮﻧﻰ ﻣﺎ
ﺃﺗﻢ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﻦ ﻣﺎ
ﺳﻠّﻮﻟﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺭﻗﻴﻘﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃثیرﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻞ ﺃﺗﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﺭﻗﻴق
ﺘﺮ ﺑﺎﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳت ﺘﺤت
ﺃثیرﻯ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ، ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ
ﺭﻗﻴﻘﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎ ﻣﻰ
ﮔﻮﺋﻴﻢ. ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻳﻦ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ، ﻳﮑﻰ
ﺭﻗﻴﻘﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺗﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ، ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻡ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ﻭ ﻫﻢ
ﻣﺎﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭﻫﺎﻫﻮﺕ ﺭﺍ،
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ(ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ) ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻋﺪﻡ ﺍﺳﺖ ﻭﻏﻴﺮﻣﻮﺟﻮﺩ،
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ، ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻡ، ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺨﺶ
ﻣﻦ، ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺣﺎﺩیث ﻣﺠﻌﻮﻝ
ﻭﺁﺷﮑﺎﺭﺍ
ﺩﺭﻭﻍ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺑﺨﻴﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻟﺎﭘﻠﺎس
ﺍﮔﺮ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﻧﮑﻨﻢ، ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻧﻈﺮﻳﻪ (ﺳﺪﻳﻢ
ﺃﻭﻟﻴّﻪ)
ﮐﺮﺩﻩ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺒﻴﮓ
ﺑﻨﮓ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮓ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻢ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻥ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺯﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺍﻟﻠﻪ، ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﮑﺎﻥ، ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺗﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺳﻮﻡ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ، ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺷﺪﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻳﺎ ﺑﻪ ﺷﺪﻥ
ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪن اﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﮔﺮﺩ ﻭﻏﺒﺎﺭ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻗﻄﻌﺎﺕ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﺮﺍﺕ ﺗﺎﺑﻊ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﺍﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﮊﻥ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ
ﺍﺳﻴﺪ
ﻫﺴﺘﻬﺎﻯژن ﮐﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺷﺎﻣﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺎ ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺭﻭﺡ ﻣﺎ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺣﻴﺎﺕ
ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺤﻴﺎﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ   ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻟﺎﭘﻠﺎس
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺍﻭ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺿﻴﻪ
ﻟﻮﻟﺒﻰ ﻭ
ﺳﺪﻳﻢ
ﺣﻠﺰﻭﻧﻰ. ﮐﺎﺭ
ﻟﺎﭘﻠﺎس ﺩﺭ
ﻧﮕﺮﺵ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻬﺴﺘﻰ، ﮐﻪ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﺑﻌﺪﻡ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻨﺠﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ، ﭘﺎﺳﺦ ﺍﻭ
ﺑﻨﺎﭘﻠﻴﻮﻥ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ از ﺍﻭ
ﭘﺮﺳﻴﺪ، ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﺡ
ﻓﻀﺎﺋﻰ ﺗﻮ، ﺟﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ؟ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺳﻴّﺎﺭﻩ
ﻭﻳﮋﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﺸﺴته
اﺳﺖ. ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻟﺎﭘﻠﺎس ﮔﻔﺖ،
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﻔﺮﺽ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺒﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻟﺎﭘﻠﺎس
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﻃﺮﺡ ﺭﺍﺭﻳﺨﺖ
ﻭﺑﻌﻘﻞ ﺍﻭ، ﺟﺎﺋﻰ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻌﻴّﻦ ﻧﮑﺮﺩ،
ﮐﻪ ﻟﺎﺯﻡ ﻧﺪﻳﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﺍﺋﺪ ﻭﺑﺎﻃﻞ ﻭﻭﻫﻢ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﻣﺒﺪﺃ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﭽﭗ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ، ﭼﻮﻥ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻭﺩﻩ ﻫﺎ ﮔﺮﻭه
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺷﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺟﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﮔﺮﻭﻫﺎ ﻋﻮﺽ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻟﺎﭘﻠﺎس ﻟﺤظه
اﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻮﭼﻚ ﺍﺯ ﻋﻤﺮ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﻳﺪﮔﺎﻫﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻣثاﻝ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺷﮑّﺎﮐﺎﻥ، ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻃﺮﺡ ﺍﻭ، ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻃﺮﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ،
که ﺴﺎﺯﻧﺪه
ﺨﺎﻙ
ﻭﮐﻬﮑﺸﺎن
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠکه
ﺒﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ، ﻫمه
هستی ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻳﻦ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺑﺰﺭﮒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﻨﺘﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺭﻭﺣﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ، ﮐﻪ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﻣﻔﺼّﻞ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻡ، ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺩﺭﺍﻭﻝ
ﻭﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻫﻴﻢ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃﺗﻤﻰ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻩ
ﺃﺗﻤﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺍﮊﻩ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻭ ﻋﺮﺑﻰ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﻣﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻟﻐﺖ
ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻳﺴﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻟﺎ ﺃﻗﻞ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻓﻬﻢ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﺑﺠﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ،
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺟﺰ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻭ
ﺧﻮﺩﻓﺮﻳﺒﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ، ﺍﺯ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺁﻥ ﻧمی
ﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﭘﻮﺳﺖ
ﺭﺍ ﺑﻬﺮ ﺧﺮﺍﻥ
ﺑﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪ.

ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ،
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﺶ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﻠﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎن
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺍﻯ ﮐﻪ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ،
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﻗﺒﻞ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ، ﻭﻳﺎ
ﮐم کم ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﻯ ﻗﻤﺎﺭ
ﺑﺮﻳﺰﺩ ﻭﺍﺯ
ﺩﺳت ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺷﺎﻧس
ﺁﻭﺭﺩ ﻭﭼﻨﺪ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺷﺪ، ﺣﺘﻤﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﻯ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎﺧﺖ. ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﻋﻘﻠﺶ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻳﺎﺭﻯ
ﮐﻨﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ، ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺑﺘﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه
خوﻳﺶ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی هفت
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ،
ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺼﻮﺭ ﻟﺬﺗﻬﺎ
ﻭ ﻋﻈﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﺷﺮﺍﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻟﺎ ﺃﻗﻞﭼﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺭﻗﻴﻘﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﮐﻠﻴﺪ
ﺁﻥ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺁﻣﻴﺰ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺑﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﺗﻮﮐّﻞ
ﺑﮑﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﮔﺬﺷته
ها ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺘﻬﺎ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺁﻥ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺼﻔﺎت اﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﻮﻳﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ (ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ)ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺤﻘﻖ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ، ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺘﺠﻠیه هاﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺳﻴﺪ. که
ﺘﻤﺎﻡ ﺭﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫمه
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍت اﺳﺖ.
ﻭ ﺧﻠﺎصه اﻯ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﺤﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻡ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻫﻢ ﮐﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻫﺎﻯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺍﻯ، ﻭﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪه
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺷﺎﺩﺑﺎﺵﻣﻴﮕﻮﻳﻢ.

M134

تطوّرخلّاق
و تکامل و
مرزهای علم
فیزیک

ﺭﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭ
ﻋﻠّﺖ ﺍﻟﻌﻠﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻇﻬﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻧﺘﻴجه ﺤﺎﺻﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ رﻭﺣﻰ
وﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
قهقرای ﻋﺪﻡ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺗﺎﺑﻊ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ثاﺑﺖ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎ ﺳﺮﻣﺎیه
هاﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﻧﻌﻘﺎﺩ
ﻧﻄﻔﻪ ﺟﻨﻴﻦ، ﺁثاﺭ
ﻣثبت ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺧﻂ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ،
ﺍﺯ ﺧﻂ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﺫﻫن اﻧﺴﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭﻟﻰ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ، ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻓﻘﻰ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. که
بموﺍﺯﺍﺕ ﺁﻥ، ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮐﻤﭙﻠﮑس ﻭ
ﻋﻘﺪهﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭن ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻨﻔﻰ ﻣﺤﺴﻮﺏ
میگرﺩﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﺯ ﻟﺤﻈﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔی
عقدهﻫﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
قبلی ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﻭﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻁ ﻟﺎﺯﻡ، ﺗﺎ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻧﻴّﺘﻰ
ﺧﻴﺮﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﻭ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺟﻨبه هاﻯ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺳﺎﺯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻳﻦ
ﻣﺴؤﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.  ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ، ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻌﻘﺐ، ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ، ﺑﺤﺪّ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺐ،
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺴﺮﺣﺪّ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ﻭﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ که
کرﺍﻣﺎت
ﺒﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻭ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﻓﺮﺩ، ﻣﺒﻴّﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺣﺪّ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺃﻧﻮﺭﻣﺎﻝ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪﺵ ﻭﺍﺟﺐ،
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻟﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻏﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺩﺭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ، ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﻪ ﺑﻌﺪﻯ، ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻭ ﺑﻌﺪﻯ، ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻳﻚ ﺑﻌﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮐﻮﭼﻚ ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺟﺪﻳﺪﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺴﺎﻋﻰ
ﺍﻧﻘﺎﻟﺎﺑﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ، ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻮﺝ
ﺣﺮﮐﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﺪﺕ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ
ﺑﺮﻭﻯ ﻫﻢ، ﺍﺯ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ ﻭ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ، ﻭﻟﻮ
ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ، ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ، ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ، ﺍﻓﮑﺎﺭﺍﺻﻠﻰ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻗﺪﻳﻢ،
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭ
ﻣﻬﻤﻞ ﻭﮐﻬﻨﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ ﻭ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﺴﻴﺘﻪ
ﻭﻏﻴﺮﻩ، ﮐﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺟﺪﻳﺪ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻋﻠﻮﻡ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻋﻠﻮﻡ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﮋﻳﻚ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻗﺮﻥ 19
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻄﻮﺭ
ﻭ ﺗﺮﻗّﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻗﺮﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺗﻄﻮﺭﻯ
ﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺩﺭﺳﺮﻋﺖ
ﭘﻴﺸﺒﺮﻧﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻨﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺯﻋﺼﺮ
ﺭﻧﺴﺎﻧس ﮐﻪ
ﻣﺼﻄﻠﺤﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻟﻮ
ﺃﻧﺪﻙ، ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﻤّﺖ ﻭﻫﺪﻑ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﺮﻗّﻰ ﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ، ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﺑﭽﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻏﺮﺏ
ﺩﺭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﺍﻭﺷﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺮﻕ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺟﻨﺠﺎﻟﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﻳﻚ
ﻧﻬﻀﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺭﻧﺴﺎﻧس ﺭﺍ
ﻋﻘﻠﻴّﻮﻥ
ﺍﺭﻭﭘﺎ، ﻋﺼﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻏﺮﺏ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻘﺒﻮﻝ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺍﻭ، ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﺗﮑﺎﻣل
اﻧﻮﺍﻉ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺤث میکند،
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺪﻧﻬﺎ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻮﺽ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻗﺎﻟﺐ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﺩ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺭﺷﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭلی
ﺘﮑﺎﻣل
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﺎن
ﺮﻭح ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﻭ، ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ  ﺟﺴﻢ
ﻭﺍﺟﺰﺍ
ﻭﺍﻋﻀﺎﻯ ﺟﺴﻢ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣُﺪﺍﻡﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺗﺮﻙ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺧﻄﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ. ﺍﮔﺮﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎت
ﭙس اﺯﻣﺮﮒ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺑﺪﻭن عقل
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻧﻴّت هستند، ﭘس
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺗﻄﻮﺭ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﻗﺮﻥ18 ﻭﺩﺭ
ﺍﻭﺝ ﺭﻧﺴﺎﻧس ،
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺒﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺷﺮﻕ ﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻗﺒﻞ، ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﺍ
ﺩﺭﺫﺍﺕ ﻭﺭﻭﺡ
ﻭﺫﻫن اﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻨﮑﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺟﻬﺎﻥﺃﺻﻐﺮ
ﻭ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺟﻬﺎﻥ ﺃﮐﺒﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ. ﻭ
ﻳﺎﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺷﺮﻕ ﮔﻔﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺸﺮ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺁﻓﺮﻳﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ، ﻭﻧﻪ
ﻫﺮ ﻓﺮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺁثاﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺩﻋﺎﻫﺎ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ،
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺁﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻭ،
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺋﻢ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﻳﺎ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ، ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺠﺴﻢ ﻭ
ﻟﺒﺎس ﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﻏﻴﺎﺏ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺪﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭﺍﻓﺮﻳﻘﺎﻯ
ﺳﻴﺎﻩ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﺮﺩﻡ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
بیشتر ﺑﻠﺒﺎس
ﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﺴﻰ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ، ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ، و
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺁﻥ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﻪ
ﺁﻭﺭﻡ، ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﻴﻚ
ﭼﻴﻨﻰ ﮔﻔﺖ، ﺷﻤﺎ
ﻫﻤﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻴﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
می ﺸﻨﺎﺳﻴﺪ . ﻭﭼﻴﻨﻰ
ﮔﻔﺖ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺗﻌﺠب ﺪﺍﺭﻳﻢ،
ﺷﻤﺎ که
هرﮐﺪﺍﻣﺘﺎﻥ
ﺑﻴﻚ ﺷﮑل
هستید. ﭘس
ﭼﮕﻮنه
همدﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﺪ. ﺯﻧﺎﻥ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎﺋﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻃﺮﺡ
ﻟﺒﺎﺳﻰ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻣﺸﺨﺼﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، که ﺩﺭ
ﻧﻘﺸﻰ ﺑﺮ ﺁﻥ
ﺩﺍﺭﺩ . ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻭ ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﺗﺎ ﻗﺮﻥ 18
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺭﺷﺪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺗﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻬﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺑﻮﻓﻮﻥ ﺩﺭ1749 ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﮑﻠﻮﭘﻴﺪﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﻟﺎ
ﻳﻨﻘﻄﻊ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻳﻚ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭﺗﺪﺑﻴﺮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻯ
ﺳﻌﻰ ﻧﮑﺮﺩ، ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻘﺸﻰ
ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ، ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﺭ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻫﺮ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌت
ﻮﺯﻣﺎﻧﻪ
ﻧﺎﺳﺰﺍ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻯ
ﺣﺘﻰ ﺳﻌﻰ
ﻧﮑﺮﺩ، ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺟﻴﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﭘس
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﭼﻴﺴﺖ؟ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺎﻣﺪ ﺳﺎﮐﻦ
ثاﺑﺖ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻈﺎﻡ
ﻭ ﺳﻴﺴﺘﻤی اﺯ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ،
ﻭ ﻋﻠّﺖ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ
ﻭﺍﺣﺪ ﺯﻧﺪه
اﻯ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺃﺗﻢ ﺭﻭﺡ ﺁﻥ، ﻫﻴﮑﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺃﺗﻢ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰ ﺗﺮ ﺃثیر، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮﻳﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭ
ﺣﻔﻆ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭت ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﺸﺪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎﻯ
ﺭﻳﺰ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺃﺯﻝ ﺍﻳﻦ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺍﺯ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎ ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﺭﻳﺰ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﻭﺍﺟﺴﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺗﺮﺍﮐﻰ
ﺍﺯﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻋﺎﻟﻢ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺳﺒﮑﺘﺮ
ﻭﺭﻳﺰﺗﺮ ﻭ
ﺳﺎﺩﻩ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺠﻤﻮعه ای ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌت ﺮﺍ
ﺑﺮﺍی ﻤﺎ
ﻣﺠﺴّﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ. ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺣﻴﺎﺗﻰ، ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻭﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ. ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ، ﭘس ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎﺟﺴﺎﻡ
ﺩﺭﺁﻧﻬﺎ. ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ(ﮐﻦ ﻓﮑﺎﻥ)
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺸﻮﺩ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺩﻡ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ، ﻭ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺗﻰ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ، ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﺳﻮﺷﻴﺎﻧس ﺳﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ، ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ،
ﺗﺠﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸت ﺒﺨﻠﻖ،
ﺗﺠﺴّﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ، ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺍﺯ
ﺭﻭﺵ ﺍﻭ
ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ، ﻭلی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮی
ﺘﻮﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻄﻴﻊ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺩﺍﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻬﻢ ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ
ﻭ ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻟﻴﺴﻴﻨﮓ
ﺁﻟﻤﺎﻧﻰ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻳﺪﻩ ﺭﺍ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﺭﻫﺒﺮ
ﺭﻧﺴﺎﻧس
ﺍﻟﻤﺎﻥ ﺷﺪ. ﻭ
ﮔﻔﺖ ﻭﺣﻰ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻘﺸﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ ﻓﺮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﻭﺍﺣﺪ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻓﺮﺩ
ﻭﺍﺣﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﻴﺮ
ﺷﺎﺑﺖ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻴّﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻭﺣﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﺍﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﺣﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰﻭﺣﻰ  ﻫﻢ ﺗﻄﻮّﺭ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭ
ﻧﻴﺰ ﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ . ﻭﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻭﺣﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻣﺨﻠﻮﻗﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭلی
ﻔﺮﻣﺎﻥ ﮐن
ﻔﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﻠﺎم اﺻﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ
ﺑﺎﻃل
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ، ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺯﻳﺮﻳﻦ
ﺗﺤﺖ ﺃثیر
ﻭﺃثیرﻯ، ﻭ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻥ ﻭﺻﻴﺮﻭﺕ
ﺑﺮﺗﺮ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎ
ﺗﻄﻮﺭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻃﺮﺡ ﻭﻧﻘﺸﻪ
ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ، ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺷﺪﻥ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺁﻥ
ﻓﮑﺮ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ. ﮐﻪ
ﮐﻤﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺪﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺍﻭ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﻤّاء
ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺮﺣله اﻯ، ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﺣﺪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﻭﺡ، ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﺮﺡ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻭﻟﻮﺍﺯﻡ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣثبت
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ، ﻭﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ ﺑﺴﻮﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎ ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻧﻮﻋﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺁﻥ
ثاﺑﺖ ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻣﻄﻠﻖ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭﺁن
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﺮﺣله
اﻯﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻫﺴﺘی اﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺻﺎﺩﺭﺍﻭﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ، ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ، ﻭ ﺳﭙس
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺑﻮﻯ
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﺷﺪ. ﻭ
ﺳﭙس ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺍﺯ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ، ﺗﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﻭﺣﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺑﺎﺭﻭﺍﺡ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ،
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺣﺸﺮﺍﺕ
ﻭﻳﺎ ﺃﻧﺒﻴﺎ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻫﺎی
اﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، که
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻭﺷﺒﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﭼﻪ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓته
ﮐﻪ ﺣﻴﻒ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺯ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﺮﺩﺭﺟﻪ ﻭ
ﭘﻠّﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺎﺻله اﻯ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﺳﻮﺍﺭﮐﺎﺭ ﺗﻴﺰ
ﺭﻭ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻧﻮﻉ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻫﺴﺖ ﺑﻴﻦ ﺧﺮس
ﻭ ﻣﻴﻤﻮﻥ،
ﻭ ﺑﻴﻦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﺑﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
بشری ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻤﺪﻥ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﭼﻮﻥ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ . ﻋﻤّاء
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻳﺎ
ﮐﻮﺭﻯ، ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ، ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ( ﻫﻮ
)ﺭﺍ ﻗﺒل اﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻟﻠﻪ، ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ) ﺭﺍ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ، ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺻﺎﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻝ ﭼﻮﻥ ﺍلله
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺩ، ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﻓﻀﺎی
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺘﻌﻠﻖ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺣﺎﻝ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ
ﺑﻔﻀﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣثاﻝ ﺁﻭﺭﺩﻳﻢ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺯﻋﻤّاء ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﻮﺭﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺃﺑﺪﻯ ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻠﻪ،
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺷﻮﺩ، ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ، ﻭﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻳﺒﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺧﺪﻣﺖ ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺑﮑﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻭ
ﺑﮑﺎﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ، ﺑﺎ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺣﻮﺭﻳّﻪ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻥ، ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻢ ﺧﻮﺍﺑﮕی
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭﻓﻬﻢ
ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺗﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ، ﺁﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﭘﻴﺮ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺑﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻋﺠﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﮑﻨﺪ،
ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﻨﺪ. ﺣﺘﻰ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ. ﻋﻤّاء
ﮐﻮﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﻴﺎ ﭼﺸﻢ توان
ﺩﻳﺪن ﺁﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻧﻮﺭ ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻋﻤﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ، ﻫﻴﭻ
ﻣﺎﺩﻫﺎﻯ
ﮐﻨﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻧﻮﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ،
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ، ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﭼﻨﺎﻥ
ﭘﺮﺷﻰ ﺑﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺮﺳﻴﺪ،
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﮐﺠﺎ ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻓﻀﺎ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ. ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﮐﺠﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻟﻠﻪ، ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎن
اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻓﻌﻠﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ، ﻧﻘﺶ
ﻭﺗﻤثیل ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺍﻃﺎﻋت
ﺪﺍﺷﺖ، ﻭ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎی
اﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ(ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻋﻤّاء، ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ
ﻭ ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ، ﺩﺭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻟﺎﺑﺸﺮﻁ ﺍﺳﺖ. ﻭدر
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻋﺪﻡ ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ). ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ، ﻭﻣﻮﺟِﺪ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ،
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ(
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭ
ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﺸﺮﻁ ﻟﺎ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎن اﺳﺖ، ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺷﮑﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﻮﺭت اﻟﻠﻪ. ﻭﻳﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻓﻘﻂ
ﻟﻔﻈﻰ ﺷﺒﻴﻪ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻫﻴﭻ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﺻﻠﻰ
ﻭﻣﺎﻫﻮﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺑﺎﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺿﻤﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﺟﺮﻡ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ، ﻭﺑﺎﻋﻘﺪﻩ
ﻭ ﻋﻴﺒﻰ ﺑﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﮑﻮﺷﻴﻢ. ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺪﻓﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻃﻠﺴﻤﻰ
ﻣﺎﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻨﺪ
ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ، ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﻭﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺎﺭﻩ، ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.   ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺟﺎﻟﺐ
ﻟﻴﺴﻴﻨﮓ ﮐﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻭﺣﻰ ﻭ
ﺗﻄﻮﺭ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬی گفته
اﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺣﺮﻓﺶ
ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ، ﭼﻮﻥ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ثاﺑﺖ
ﻭﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻫﺮ ﻓﺮﺩﻯ، ﺑﻴﻚ
ﺩﺭﺟﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰﻭﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻭﺣﻰ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﮐﻪ
ﺷﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ،
ﺑﺎ ﻋﺰﻳﻤﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ
ﺗﺄﺳﻴس ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ.
ﭼﻮﻥ ﻫﺮﻳﻚ
ﮐﺎﺷﻒ ﻳﻚ
ﻗﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐی ﻮ
ﺁﺋﻴﻦ ﺧﺎﺹ ﻭ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺮﺑﻮطه ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ، ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﺍﻥ،
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﻥ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗیب
ﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻃﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﮑﻤّﻞ ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ ﺗﺤﻮﻝ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻄﻮﺭ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻋﻘﻠی
هستند. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺮﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮐﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس ﻫﺪﻑ
ﻭ ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ثاﺑﺖ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ، ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺣﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺳﻮﺷﻴﺎﻧس
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺏ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﺭ ﺍﻭﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻔﺖ. ﻭ
ﻧﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﻣﺴﻴﺢ ﺧﺒﺮ
ﺩﺍﺩ. ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻧﺎﻡ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻳﺎ
ﺍﻳﻠﻰ ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻔﺖ، ﻓﺮﺷﺘﮕﺎن
اﻟﻬﻰﻗﺒل اﺯ
ﻣﻦ، که ﻤﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎسند
وﻋﻠﻰّ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ.  ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ،
که ﻤﺴﻴﺢ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻋﻠﻰّ
ﺯﻧﺪه اﻯ، ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.   ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺸﻐﻞ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺁﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﮑﻨﺪ،
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﺪﺍﺷﺖ،
ﻭ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳت
ﻤﺤﻤﺪ ﻋﻤﻞ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ، ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻨﺪ، ﺑﻴﮑﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻳﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﮔﺮﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﻫﺮﮐس ﻧﻪ
ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، که
ﻮﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺒﺎﻭ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﻟیّ ﺒﻬﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﻨﺎﺳب اﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭﺍ ﺣﺞ ﻋﻤﺮﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﻌﻤﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎﻩ
ﻳﺎﺻﺪ ﺳﺎله
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺎﺯﺩﺍﺭﺩ. ﺣﺞّ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣجّ ﺃﮐﺒﺮ، ﻭ
ﺍﺳم اﻟﻬﻰ
ﺃﻋﻈﻢ، ﺍﺯ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ، ﻭ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻮﺭﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺷﻴﻮﺍ ﻭ ﻣﺮﻳﻢ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﭼﻪ
ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭ
ﺑﮑﺪﺍﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ، ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﻪ ﻣﻮﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﺎ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﮐﺎﻓﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ . ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﺍﺳﻤﻰ، ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ که
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ، ﻫﻤﮕﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﺸﺮﻙ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﭘﺮﺳﺘﻴﺪه
اﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﭘس ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺳﺎﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ، ﺍﮔﺮﻣﻮﺳﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﻦ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ، ﻧﻴﺰ
باید ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
بتواند، ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
روح موسی چنین
کرد و ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﮐﺎﻇﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﺭﻭﺡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ، ﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ، ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﻣﻬﺪﻯ، ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﺏّ
ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ
ﺑﻴﺎﻧﺘﻬﺎ، ﻫﺮﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ. ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﺴﻮﻯ ﺗشبیه ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺗﻘﺮبّات
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺮﻭﺑﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ، ﺑﻴﻚ
ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ، ﻭ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﺠﺪﺩ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺩﻭ ﻟﺤظه اﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ. ﻭﻟﻰ
ﺟﺎﻟﺐ ﻋﻠﻰ
ﺭﻏﻢ ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻨﻴّﺖ
ﻭﺷﺨﺼﻴّﺖ، ﻳﻚ
ﺣﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﺍﮐﺘﻴﻮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻠﻤﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺮﺁﻭﺭﺩ ﺷﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻇﺮﻑ ﺷﺼﺖ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ، ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺑﺎﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺫﺭﺍﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻧﻮ
ﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺣﺘﻰ
ﻋﺪﺳﻰ ﺷﻔّﺎﻑ
ﭼﺸﻢ. ﺣﺎﻝ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺳﻮﺍﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﺴﻮﺍﺩﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻳﺎﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﻭ
ﻳﺎ ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺍﮔﺮ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻳﺎ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺳﻨﺪ ﺑﻴﻤﻪ ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ،
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻴﭻ
ﺩﻳﻨﻰ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻟﺎﺗﺮ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺷﻒ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺎ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻣﮕﺮ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ. ﻭ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ، ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﻓﺖ .

(ﻫﺮﺩﺭ)
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺍﻭﻠﻴﻮﺷﻦ ﻭ
ﺗﻄﻮﺭ ﺭﺍ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﺳﻌﺖ ﺩﺍﺩﻩ، ﻭ
ﺑﺘﻤﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ1774 ﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ
ﺗﻄﻮﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻢ
ﺩﺭﺧﺖ ﻭ
ﻫﻢﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﻄﻮﺭﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺬﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ،
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺑﮕﺬﺭﻧﺪ، ﻭ
ﺑﮑﻤﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ، ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﻭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
، ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﺻﻞ
ﺗﻄﻮﺭ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﺑﺸﺮ ﻧﺸﺪﻩ، که
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ، ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮔﺬﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻥ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﻣﺘﻮﻟّﺪﻳﻦ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻪ ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﻭﻧﻪ
ﻣﻨﻄﻖ ﺗﮑﺎﻣﻞ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻌﻨی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻧﻪ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺫﺧﻴﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺁﺧﺮﺕ ﮐﺎﻓﻰ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﮑﺮﺩﻫﺎﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺃﻣﺮﻯ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻭﻳﮋﻩ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻮﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ،
ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ،
ﻭﭘس اﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺍﺷته
اﻳﻢ، ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻟﺰﻭﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻴﻢ، ﺑﺎ
ﻫﺮﺳﺨﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ ﺁﻥ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺭﮐﻰ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ، ﺧﻮﺩ
ﻧﺼﻒ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻌﺪﻯ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﻭ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻫﺪﻑ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺨﺘﻰ ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻧﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺳﺨﺘﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻢ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻰ ﻋﺸﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﮐﺸﺶ ﻭ ﮐﻮﺷﺶ ﻭ
ﺩﻫﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﻭ
ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻰ ﻫﺎ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺮﮒ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ
ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﻭﺑﺂﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺮﮔﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺨﺶ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺍﻭ، ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﮐﺸﻴﺪﻩ، ﻭﻭﻗﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﻮﺩ، ﺧﻮﺩﺭ
ﺍ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﻣﺎﺩﺭ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﺳﻮﻡ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺶ ﺳﺎﻟﻪ ﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺑﻴﺴﺖ
ﮐﻠﺎﺳﻪ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ، ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﺮﮐّﺖ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻓﺮﻕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺂﻥ، ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭼﻨﺎﻥ ﮔﻨﺞ
ﺷﺎﻳﺎنی ﺒﺪﻭﻥ
ﺭﻧﺞ ﮔﺮﺍﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺭﻧﺞ
ﺗﺮﻙ ﻫﻮﻳّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﮐﺴﺐ ﻫﻮﻳّﺘﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﺒﻮﺩ،
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻌﺪﻡ ﺭﻓﺘﻦ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ. ﭘس
ﭼﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ، ﻫﻤﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻌﺪﻡ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺑﻌﺪﻡ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﻭﻳﻢ، ﭘس
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺪﺗﺮ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﻭﺗﺮﻭﺭﻳﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺣﺸﻰ ﺭﺍ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻪ ﺳﻮﺩﻯ ﻭ ﭼﻪ
ﻫﺪﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﭼﺮﺍ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻴﻢ، ﺍﮔﺮ
ﻗﺼﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﺎﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻣﺎ
ﻣﻮﺵ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺎ ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻭﺭﺍ، ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺟﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢ
ﻭ ﻣﻰ ﺁﻣﻮﺯﻳﻢ. ﻭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ که
ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻈﻬﻮﺭ ﻧﺎﺟﻰ
ﺑﺮﺗﺮﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. که
ﻤﻴﺘﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺯﻳﻨﺐ
ﮐﺒﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻪ
ﺳﻮﺷﻴﺎﻧس
ﮔﻔﺖ، ﻭ ﻳﺎ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﮔﻔﺖ. ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ، ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﺎﺷﻴﻪ ﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺴﻴح ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺮﺧﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺭﻭﺯ ﺳﻮﻡ
ﺑﺮﺍﻳﺁﻥ ﺩﻭ
ﺯﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺒﻮﺩ. ﻭﻟی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﺪﻭﻧﻔﺮ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺷﺨﺼﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺴﻴﺢ
ﺷﺸﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺗﺶ، ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻋﻠﻰّ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ، ﻭﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﻫﺮﺳﺎﻟﮑﻰ، ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎن هاﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﭘﺶ ﺍﺯ ﺳﻪ
ﺭﻭﺯ ﻭ ﺳﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺣﺴﻨﻴﻦ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ، ﺑﻌﺮﺵ
ﻳﺎ ﻧﻮﺭ ﻭﻳﺎﺑﺼﻮﺭت
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻋﻠی
ﻴﺎ ﻣﺴﻴح
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺭﺣﺠﺎب ﻨﻮﺭ،
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺒﻌﻮث
ﺑﺮﺳﺎﻟﺖ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ، ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻋﻠﻰّ،
ﭼﻪ ﻧﻘﺸﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺷﺨﺼﻰ. ﻭﻟﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺳﻨّﻰ ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺳﻨّﺖ ﻣﺤﻤﺪ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺳﻨّﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﭼﺎﻩ ﺳﺎﻣﺮﻩ
ﻳﺎ ﺗﺎﺯﮔﻰ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﭼﺎﻩ ﺟﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﭘﻨﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺷﻴﻌﻪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺷﻌﺎﻉ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﭼﻪ
ﺳﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﻇﻠﻢ
ﺷﺪﻥ ﺑﻴﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎن ﺒﺎ
ﺩﺭﻭﻥ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﻇﻠﻢ ﻭﻇﻠﻤﺖ ﻭ
ﺳﺘﻢ ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ،
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎت
ﻤﺤﺮﻭم ﺒﺎﺷﺪ،
ﭘس ﺷﻴﻌﻪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ،
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮔﺮﺩﺩ. که ﻮﻯ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﺮ
ﻋﺼﺮﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ
ﻋﺼﻮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺻﻔﺮ
ﺷﺮﻭﻉ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﺘﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻌﻨﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ . ﺗﻤﺪﻧّﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻭﺷﻬﺮ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺘﻤﺪﻥ
ﺩﺭﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻭ
ﻓﻀﻴﻠﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎی
ﺰﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻋﻠﻢ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺁﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻫﻨﺮﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺮﻭﻥ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻌﺎﺩﻫﺎ
ﻭﻋﻮﺩ ﻫﺎ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﻣﻌﺎﺩﻫﺎ ﻭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻌﺎﺩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭﺯ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻤﺎﻥﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖﻭﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺪﺍﺭ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﮔﺸﺘﻦ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐس ﻫﺴﺖ
ﻭ ﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﺎﺳﺪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭﮐﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻘﻮﻁ ﻫﺴﺖ ﺗﺎ
ﻓﺴﺎﺩ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎلی که
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ، ﺗﻄﻮّﺭ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ
ﺍﻳﺪهﻫﺎﻯ ﻋﺎﻟﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻳﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ، ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ. ﻭﻟﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻖ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ. ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮﻋﻤﻠﻰ، ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎی
اﻟﻬی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. چه
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﺭﻙ ﻋﻘﻠﻰ، ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
هستند، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺰﻡ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﺭﺍ، ﭼﻮﻥ
ﺗﺼﻮﻑ ﺷﺮﻗﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺯ
ﭼﺎﻩ ﺑﭽﺎﻟﻪ
ﻧﻴﻔﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻏﺮﺑﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺎﻧﺪه اﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺷﺮﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺍﺯ ﺟﻤله
اﻳﺪﺁﻟﻬﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ، ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻣﺮﻏﻮﺏ ﻭﺧﻮﺏ،
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻭ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
که ﺒﻘﻴﻪ ﻃﺮﺩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻗﺮﻭﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻃﻮل
ﻤﻴﮑﺸﺪ، ﺗﺎ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﮐﻠّﻰ ﺣﺬﻑ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻪ
ﻣﻨﺸاءﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﻏﺎﻳﺖ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺷﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺳﺘﻘﺮﺍٴ
ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺼﺎٴ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﻴﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﻭﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺁﻥ، ﻭﺩﺭ ﻧﻘﺪ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﻪ
ﻣﻄﺮﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻫﺮﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕﻭ
ﺳﺎﺯﻣﺎن هاﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺵ ﺍﻳﻦ
ﺗﻄﻮﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺭﺍ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺩ ﭘﺎﻯ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻣﻴﻨﮕﺮﻧﺪ. ﺩﺭﻋﻤﻖ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﺍﺳﺘﻘﺮاء
ﻭﺿﻊ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﻭ
ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻡ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻳﺎ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺃﺑﺪﻯ
ﺗﺎﺭﻳﻚ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭﻓﻬﻢ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺑﻨﻮﺭ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺎﻡ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻧﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﻭ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻣؤﺭﺧﻴﻦ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﮕﻞ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﺮﻥ 18 ﺭﺍ
ﻭﺣﺸﻰ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺁثاﺭﺵ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ ﮐﺎﺭ
ﻫﮕﻠﻰ، ﻭ
ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺭﺷﺘﻪ ﺗﻄﻮﺭﻯ،
ﻧﻴﺮﻭ ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﮕﻔﺘﻨﺪ
ﺑﺎ ﭼﻪ ﻣﺒﺪﺃ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﺭﻭﺵ
ﻭﻏﺎﻳﺘﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻭﺿﻊ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻭﺣﺸﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺴﺖ
ﻧﺠﺎت ﻴﺎﺑﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎن ﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺭﺍﺩﻳﮑﺎﻟﻬﺎﻯ
ﭼﭗ ﮔﺮﺍﻯ
ﻫﮕﻠﻰ، ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﻧﻘﺪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﻄﻮﺭ
ﻳﺎﺩ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺁﻳﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻮﻝ
ثاﺑﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺁﻳﺎ ﻋﻘﻞ
ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ثاﺑﺖ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ؟ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﭼﭙﻰ ﻫﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺘﻰ
ﻫﺎ ﻓﮑﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ
ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻏﻨﺎﻯ
ﺩﺭ ﻓﻬﻢ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ، ﻭﻳﺎﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﺎﻭﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺯﺣﻤﺖ ﻧﻘﺪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺳﻨّﺘﻰ، ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﻦ ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ. ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻬﺎ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻳﻦ
ﺗﻄﻮﺭ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﺒﺪﺃ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺣﺮﮐﺖ ﺭﺍ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺣﺎﻟﺎ
ﺍﺯ ﮐﺠﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭼﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ؟ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﮑﺠﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﺸﺪ؟
ﻭﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ . ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻓﻌﻠﻰ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮجّه ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﺯ
ﻣﺒﺪﺋﻰ ﺳﺴﺖ
ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﮑﺠﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﭼﺮﺍ ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ.   ﻫﮕﻞ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ
ﺍﺯ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻓﻘﻂ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺭﺍ ﺭﻣﻮﺯﻯ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﺭﺍﺩﻳﮑﺎﻟﻬﺎﻯ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺍ ﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻨﺪ، ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺭﺍ
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ، ﻣﮕﺮ
ﺭﻣﻮﺯ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ . ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺃﺑﺪﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺭﻣﺰ
ﮔﻮﻧﻪ ﻭ ﻋﺪﻣﻰ
ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﺷﺘﺮﺍﻭس
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ
ﻧﻘﺪ ﺍﻋﻠﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻋﻬﺪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻧﺠﻴﻞ، ﻣﻨﮑﺮ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻣﺴﻴﺢ ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﻬﺎﻥ. ﭼﻮﻥ
ﺷﮑﺎﻑ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺳﺮﺥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺳﻰ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺪﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﺨﻴّلی
ﻮﺍﻓﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻏﻴﺮﺷﺎﻫﺪ
ﺷﺪﻩ. ﻫﺮ
ﻣﻌﺠﺰه ﻘﺒﻠﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭﻫﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻣﺘﻮﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﺎﻥ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺩﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻓﻮﻳﺮﺑﺎﺥ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺭﺍ، ﺍﺯ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻃﺮﺩ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺁﻧﭽﻪ ﺁﻣﺪﻩ، ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺎن
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﭼﻨﺪ
ﻧﻔﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭنه
ﺒﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻬﺎ. ﻳﺎﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺴﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺷﺨﺺ
ﻃﺎﻟﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ . ﻭ ﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺭﺍﺳﺘﻴﻦ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ، ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺍﻭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﮐﺸﺶ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺂﻧﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻯ
ﻧﻴﺰ ﺣﺘﻰ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ، ﻳﻚ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﻧﻪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺫﻫﻦ
ﺳﺎﺧته اﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻫﻔﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺩﺭﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭﺑﺎ
ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺗﺎﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻓﺎﺳﺪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍ
ﻧﮑﻨﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁن
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﻭﻳﺪ ﻭ
ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﻴﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﺪﺍﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﻴﺮ ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺳﻄﻮﺡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ، ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ، ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺷﺸﻢ ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﺸﺘﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺒﻴﺎی
اﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ،
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗب
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍن
اﻭﻟی اﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻭ
ﻋﺮﺷﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭﻯ ﻫﻢ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺷﺎﻋﺮ
ﺍﻳﻦ ﺑﺖ
ﻋﻴّﺎﺭ، ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﺴﺘﻪ. ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺯﺣﻤﺘﻰ
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﺠﺎﺩﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﺳﭙس ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﻔﺖ
ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻄﺢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻭ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﮑﺮﻯ
ﺗﺎ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻬﻢ ﻋﻘﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻣﻴﺸﻨﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺳﻴﺮﺕ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎﻭ
ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﮕﺎﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺮﻭﺵ ﻋﻠﻤﻰ، ﻣﺴﺄﻟﻬﺎﻯ
ﮐﻪ ﺩﻟﻴﻞ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺄﻳﻴﺪ، ﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺁﻥ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺴﻞ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﺪﻩ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ، ﻭ
ﺗﻌﺼﺒّﺎﺕ
ﮐﻮﺭ ﻣﮑﺘﺒﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺎﻭﺭﻫﺎﻯ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭﻳﺎ
ﺭﺍ ﺷﮑﺎﻓﺖ، ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﺮﺩﻩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻗﺒﺮﺵ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﺸﻴﺪ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﺳﻌﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ، ﻫﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﻭ ﻫﻢ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ
ثاﺑﺖ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻭﻣﻨﻘﻮﻟﺎﺕ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻳﻦ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺩﻩ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺣﺪﻳث ﻧﻘﻞ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺃﺻﻞ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺣﻘﻴﻘت ﺪﺍﺷته
اند. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩیگر
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺢ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻔﻮﻳﻀﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺯﻧﺪه اﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﭘس ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ، ﻭ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﻧﺎﻇﺮ ﮐﺎﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺻﻞ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﺎﻋﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳت اﻟﻬﻰ،  ﻫﺮ ﺟﺎ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻧﺎﻡ ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ .

ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﮐﻠﺎس ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺩﺭ
ﮐﻞّ ﻫﺪﻑ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎی ﻗﺒﻠﻰ
ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻣﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭘس
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﮔﻔﺘﻪ ﺁﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻭ ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﺩﻳﺪﻥ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻧﻘﻞ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻳﻚ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣثلا
ﻣﺤﻤﺪ ﺳﻨگساﺭ
ﻭ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﻳﺪﻥ
ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮐﺮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻫﺮ
ﭼﻬﺎﺭ ﺩﺳﺖ
ﻭﭘﺎﻯ ﺩﺯﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺮﻳﺪﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺯﻳﺮ ﺁﻓﺘﺎﺏ
ﺑﻤﻴﺮﺩ. ﺑﻌﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ، ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﻧﺒﺮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺨﺺ
ﺩﺯﺩ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﻨﺪ. ﻓﻘﻂ
ﭼﻬﺎﺭ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﺮﻳﺪ. ﻭﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ،  ﮐﻪ ﻗﻄﻊ
ﺩﺳﺖ ﻭﺍﻧﮕﺸﺖ
ﻫﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺳﺖ ﺩﺯﺩﺍﻥ ﺍﺯﺍﻣﻮﺍﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺷﻤﺎ ﺣﻔﻆ ﻣﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻫﺪ،
ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻌﻰ ﮐﻨﺪ ﻫﻴﭻ
ﭼﻴﺰﻯ ﻭﺣﺎﺩثه
اﻯ ﻧﻈﺮ ﺍﻭﺭﺍ
جلب نکند ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍﮐﺮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺩﺳﺖ
ﺍﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻴّﺖ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺩﺍﻭﺭ
ﺍﺻﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

ﺁثاﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻭﺳﺘﺎ ﻳﺎ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮّﻩ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﺁﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺗﻤثیلی
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ
ﻋﻴﻨﺎ
ﻭﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻣﻌﻨﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﺎﺕ
ﻣﺮﺩﻡ ﺣﺘﻰ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻳﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﺸﺪه اﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺐ
ﻣﻘﺪس
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻡ ﺁﻣﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺍﻟﺮﺷﻴﺪ ﻫﻮس
ﻟﻴﻠﻰ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺷﻌﺮﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻟﻴﻠﻰ ﺭﺍ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﮐﺮﺩ، ﺑﻠﻴﻠﻰ
ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻰ
ﻟﻴﻠﻰ ﺑﺎﺷﻰ، ﮐﻪ
ﺯﻳﺒﺎ ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﻭﻟﻰ
ﻟﻴﻠﻰ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ، ﻣﻦ
ﻟﻴﻠﻰ ﻫﺴﺘﻢ
ﻭﻟﻰ ﺗﻮ
ﻣﺠﻨﻮﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻰ ﮐﻪ ﻗﻴس عاﻣﺮﻯ
ﻋﺎﺷﻖ
ﻣﺠﻨﻮﻧﺎﻧﻪ
ﻟﻴلی ﺮﺍﺩﻭﺳت
ﻤﻴﺪﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺯﻳﺒﺎﺭﻭﻳﺎﻥ
ﺑﻮﺩ ﻭﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺠﻨﻮﻥ ﭘﻴﺮ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ،
ﻓﺮﺻﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯﺍﺯﭘﻴﺮﺑﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻟﻴل
ﻴﻘﻴﻨﻰ
ﻭﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨی ﻤﻘﺒﻮل
اﻟﻬﻰ، ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺷﺎﻳﻊ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ، ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺳﻨﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ ﺍﺯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻳﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺨﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﮐﻮﺭ ﺩﻝ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭ ﺟﺴﺘﻦ
ﻋﻠّﺖ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺮﺩم ﺨﺮﺍﻓﺎﺗی
اﺩﻳﺎﻥ، ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻘﺎﻳﺪی ﺮﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﭼﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﺗﻮﻫّﻤﺎﺕ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﺤﻘﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻥ ﻣﻔﺴّﺮﺍﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﮔﻔﺘﻬﺎﻧﺪ . ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠّﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﻣﺤﻘﻖ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﻭ
ﻃﺒﻌﺎ
ﻫﺮﮔﺰﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺗﺄﻳﻴﺪﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪﻯ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ، ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻋﻘﺪهﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪه ﻫﺎ
ﺍﻳﻦ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫمه
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺮﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ ﻭ
ﭘﻴﺮﺵ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ ﻣﺒﺪﺃ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﻫﺮﭼﻪ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ
ﻧﺎﺩﺭﺳﻴﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﺑﺎﻃﻞ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺰﻭﺩﻯ ﺑﺮﻭﻯ
ﻫﻢ ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻋﻤﺮ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎه
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﭘﻴﺮ، ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.   ﻣﺎﺭﮐس
ﻧﻴﺰ ﻧﻘﺪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺮﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﮐﻮﺭﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺤﻘﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻣﮑﺘﺐ
ﻫﮕﻞ ﺑﻮﺩ، ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ(ﺗﻄﻮﺭ ﺭﻭﺡ
ﻋﺎﻟﻢ)ﻫﮕﻞ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﮕﻞ
ﺍﺯ ﺗﺰ ﻭ ﺁﻧﺘﻰ
ﺗﺰ ﻭ ﺳﻨﺘﺰ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻣﺎﺭﮐس
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﺳﻨﺘﺰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﻭ
ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﺭﮐس ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﮕﻞ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﻣﻦ ﻣﻌﮑﻮس ﺁﻥ
ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﺩﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻪ ﻭﻇﻴفه اﻯ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﺩﻭﺭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ، ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﺷﻮﺩ.

ﺍﻣﺎ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﺷﺄن
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻣﺤﻘﻖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺑﮑﺎﺭ
ﺭﻓته ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻫﮕﻞ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻣﺎﺭﮐس ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺭﻭﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ
ﮔﻮﺋﻰ ﻗﻴﺎس
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﻴﻦ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﮐﻪ
ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺡ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻗﻴﺎس ﻣﻊ ﺍﻟﻔﺎﺭﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﻭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻧﺎ
ﻫﻤﮕﻮﻥ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎس ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺎﺭﮐس ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻓﮑﺮﺵ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭﮐﺎﺭﮔﺮ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ به ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻈﺮﻯ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻣﺎﺭﮐس
ﺭﺍ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﮐﺎﺭﮔﺮﻯ ﻭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﻠﺎﻥ ﻭ
ﺗﺨﺼﺼﺎﺕ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﮔﺮ ﺭﺍ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﺯ
ﺻﺤﻨﻪ ﺻﻨﻌﺖ
ﻭﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺑﺄﻧﺪﻙ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮐﺸﺎﻭﺭﺯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺯﺭﺍﻋﺖ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮﺍﻭﭘﺮﺍﺗﻮﺭ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻬﺎ
ﻭﻣﻬﻨﺪﺳﻴﻦ
ﺗﻌﻤﻴﺮﺍﺕ. ﭘس ﮐﺎﺭﮔﺮ
ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ ﻭﮐﻢ
ﺳﻮﺍﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ . ﺍﻧﮕﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺎمعه
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﺑﺎﻋث
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺎﺭﮐس
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺷﺮّ، ﻭ ﺧﻮب
ﻮﺑﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻫﺮﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ،
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﻧﮕﻠﺰ ﻭ
ﻟﻨﻴﻦ ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﻟﻴﻦ
ﻭﻣﺎﺋﻮ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺎﺭﮐس ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﺗﺎﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺭﮐس ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻣﺎﺭﮐس
ﻭ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴت ها
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﺭﻗﺎﺑﺖ ﺑﺎ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﻯ، ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭ
ﻋﺼﺮ ﻓﻀﺎ ﻭ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺘﻰ
ﭼﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﻁ
ﮔﺮﺍ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭ ﺷﺪ
ﻭﻣﺠﺮﻯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﻯ ﻏﺮﺑﻰ ﻭ
ﺑﺎﻧﮑﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻏﺮﺏ
ﺷﺪﻧﺪ . ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣثل
ﻋﺮﺑﻰﺩﻣﻴﺪن ﻫﻮﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﺁﺏ ﺩﺭ ﻫﺎﻭﻥ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻤﻮنه
اﻯ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﺴﺎﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭﺣﺎﻝ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻄﻠﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺗﻠﺎﺵ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﭘﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭﺑﮕﻔته هاﻯ
ﺑﺎﻃﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻫﻢ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻫﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎ ﻫﺮﻳﻚ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ ﻧﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ . ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﺯ
ﺻﺤﻨﻪ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﻭﺭ
ﺗﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩ.

ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻣﺎﺭﮐس
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﮐﺎﺭﮔﺮ ﺭﺍ
ﺑﻤﻠﮑﻮﺕ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ
ﺭﻫﺒﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻧﻈﺮﻯ ﮐﻪ
ﺣﺪﺳﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻧﻪ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻧﻔﻊ ﺷﺨﺼﻰ، ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﮕﻞ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﺗﻄﻮﺭ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺣﺘﻤﻰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ
ﺗﻨﺎﻗﻀﺎﺕ ﻭ
ﺁﻧﺘی ﺘﺰﻫﺎﻯ
ﻣﺪﺍﻭﻡ، ﺟﺒﺮ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩی ﺮﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﭘﻨﺪ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻪ ﭘﻨﺪﻯ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ ﺗﺎ
ﮐﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺻﺒﺮ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ
ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﺎﺭﮐس ﭘس ﺍﺯ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﻫﻨﻮﺯﺑﺮﭘﺎ
ﺷﻨﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﺑﺰﺭﮒ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺭﮐس ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺖ ﻭ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﻭ
ﻏﺎﺭﺗﮕﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺑﻨﺎﻡ
ﻓﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺩﺭﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﻭ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺁﺑﮕﻞ ﺁﻟﻮﺩ ﻣﺎﻫﻰ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻳﻬﺎ،
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻭ
ﺭﺳﻮﺍ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﻓﻘﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺩﻭﺑﻞ
ﻧﻔﻮﺫﻯ، ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩﻯ ﻫﺎ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ
ﻭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺪ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ. ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺷﻮﺭﻭﻯ ﻭ
ﭼﻴﻦ.

ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻠﻤﻰ، ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭﺭﻭﺍﺑﻄﻰ ﮐﻪ ﺍﻟﺂﻥ
می ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ، ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭ ﺍﺷﻴاء ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﺘﻐﻴّﺮﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﭼﮕﻮﻧﮕﻰ ﻓﮑﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭ ﻋﻠﻞ
ﺁﻥ، که ﭽﻮﻥ
ﻣﺮﺩﻩ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﻮﻧﺪ، ﻗﺎﺑل
اﻧﺘﻘﺎﻝ ﺑﻤﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺣتی
ﺰﺑﺎن ﻤﺎﺭﺍ
ﺍﻭل ﺒﺎﻳﺪ
ﻳﺎﺩ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺳﻴﺎﻫﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
از ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ بطور
ﻣﺘﻤﺪﻧﺎﻧﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺍﺭﺩ؟ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮐس ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻭﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻭ ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﺻﺮﺍر ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻫﻢ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻭ
ﺭﻓﻊ و ﺭﺟﻮﻉ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻤﺎثل ﻭ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻠﻞ ﻭ
ﻗﻮﺍﻯ ﻣؤثّر
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﺍﺣﺪ ﻭ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻓﺮﺽ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﻋﻴﺐ ﻋﻠﻢ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﻓﺮﺽ ﺗﻤﺎثل ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ. ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻟت
ﺨﺎﺹ ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﮔﻮﺋﻰ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﺷﻴاء
ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺧﻮﺩﺵ
ﺷﻴﺌﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻧﻴﺰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻧﮕﻮﺋﻴﻢ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺴﺎﻭﻯ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﺮﺍﻳﻄی هست، ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺭﺳﻴﺪﮔی
اﻧﺴﺎﻥ ﻣﺤﻘﻖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺳﻴّﺎله
ﻮﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﻗﻒ،  ﺣﺮﮐﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭﻭﻥ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ. ﭘس
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﺎﺹ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﺎﺻﻞ
ﺿﺮﺏ ﺩﻭ ﺩﺭﺩﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻫﺴﺘﻰ،
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺻﻠﺎﺡ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭ ﻫﺪﻓﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺧﻴﺮ
ﻭﻧﻔﻊ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، که
کاﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻫﺴﺖ. ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭ، که
ﺒﺮﺧﻠﺎﻑ ﻧﻈﺮ
ﻭﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﮐﻪ
ﺿﻤﻦ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ، ﻭﺧﻴﻠﻰ
ﺍﻣﻮﺭ، ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺪﻗّت ﻨﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻳم که
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ
ﺗﻮﺩﻩ ﺃﻧﺒﻮﻩ
ﻣﻮﺍﺩ، ﻭ
ﺗﺮﺍﮐﻤﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺑﺎﺩ
ﻭﺑﺎﺭﺍﻥ ﻭ
ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻭ
ﺳﺮﻣﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺷﮑﻞ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺎﻫﻢ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﺸﻢ ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺳﺘثناﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺳﺘثنا
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻋﻠﻢ
ﻭﻓﻬﻢ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﮐﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻏﻴﺮ
ثاﺑﺖ ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘثناآﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻴﻢ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺄﻧﺪﻙ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻨﺎﻡ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ثاﺑﺖ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﺑﺪﻯ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ، ﺣﺘﻰ
ﻋﻘﻞ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺗﺎﺑﻊ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺁﻥ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﺎﻧﻮﻥ، ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻫﻤﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺧﺎﻟﻘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺃﻣﺮﻯ ﻋﺪﻣﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﻋﺪﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﻧﺪ ﻭ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻭ ثاﺑﺖ
ﺑﻨﺎﻡ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺣﮑﻤﺖ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﮐﺸﻔﻰ ﺩﻩ ﻫﺎ
ﺭﺍﺯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩﻧﻤﺎﺋﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻨثی ﺷﺪﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﮑﻨﺘﺮﻝ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﺗﻴﻂ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺩﺭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺁﻥ ﺑﺎﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺧﻮﺩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﻧﻈﺎﻡ ﮐﺎﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻭ ﻳﻚ
ﺳﻴﺎﻕ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻫﻢ ثاﺑﺖ ﺑﻮﺩ
ﻭﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
می ﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺪﻫﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ثاﺑﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﺿﻌﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.

ﺗﻄﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻗﺮﻭﻥ ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﺍﺻﻞ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﮑﻰ
ﺁﻧﮑﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺷﻮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ
ﻳﺎ ﺑﺮﺁﻳﻨﺪﻯ،
ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻘﺶ
ﻓﺎﻋﻠﻴّﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺍﺷته اﻧﺪ. ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻠﻞ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺃﺻﻞ
ﺗﻤﺎثل ﻭ
ﺍﺷﺘﻘﺎﻕ ﻭﻳﻚ
ﺭﻭﻧﺪﻯ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﮐﻠّﻰ، ﺭﻭﺵ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺑﻌﻨﺎﺻﺮ ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺑﺴﻴﻂ،
ﺑﺎ ﺣﻔﻆ ﺗﻄﻮﺭ
ﻣﺘﻤﺎثل، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻗﺮﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺻﻞ ﺗﻤﺎثل و
تشابه ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ،
ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ، ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻧﻰ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻓﺮﺻﺖ
ﻭﺳﻌﺖ ﺩﺍﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺁﻟﻰ
ﻭﻣﺎﺷﻴﺘﻰ ﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻌﺪ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﺴﻴﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻧﻰ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪ، ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻤﺎثل ﻭ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺭﺍ
ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭ
ﻋﻠﻞ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ، ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﻣﺘﻤﺎثل ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭﻙ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺘﻤﺎثل ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ.
ﺍﺯ ﺍﺻﻞ ﺩﻭﻡ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺘﻰ ﺷﺒﻪ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﺳﺎﺧﺖ.
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﺷﺪﻩ. ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ که
ﺨﺪﺍ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻠﻖ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻌﻠﻰ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﮐﻞ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻧﻈﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ، ﻭﻟﻰ
ﺗﺮﻣﻴﻢ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ، ﻭﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻫﺎﻯ ﺃﺑﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺯﻟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﻧﻪ ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻴﭻ ﺩﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺩﻭ ﭼﻴﺰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﻭ ﺃﺗﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ، ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮔﺬﺷته
هاﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻃﺒﻌﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﭼﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّم ﺠﻬﺎﻥ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ، ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺭﺍﻩ ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔتم
ﻨﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ، ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﮐﺠﺎﻯ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺸﺖ .

ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺴﻴﺴﺘﻢ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺗﻄﻮﺭ ﺁﻥ ﺍﺯ
ﺑﺪﺍﻳﺎت
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺑﺴﻴﻂ،
ﺑﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻘّﺪ ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺣﺎﺿﺮ، ﮐﻪ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺃثیر ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺻﺪﮔﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻪ ﻫﺮ
ﺃﺗﻤﻰ ﻣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﺃثیرﻯ
ﻫﺴﺘﻪ، ﻣﺘﺮﮐﺰ
ﻭﺟﻤﻊ ﻣﻴﮕﺮﺩ
ﺗﺎ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻫﺴﺘﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻰ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﺍﺯ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻫﺎﻯ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻮﺍﺣﺪﻫﺎﻯ ﺃثیرﻯ
ﻫﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺤﺴﻮس ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺟﺪﻳﺪ ﺃﺗﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ، ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﻭﻣﻄﻴﻊ ﺗﺮ، ﺩﺭ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻌﺪ
ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺳﭙس
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ،
ﭼﻮن گیاﻫﺎﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
چه ﺮﺳﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﻃﻠﺴﻢ
ﻣﻮﻗّﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺮﮒ
ﺩﺭﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻫﺮ
ﻭﺍﺣﺪ ﻣﻮﺟﻮﺩ،
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻭﻭﺍﺣﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺃثیرﻯ
ﻭ ﺃﺗﻤﻰ ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻫﺮﻳﻚ ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻪ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﮔﺎﺯ ﻫﺎ، ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻃﻠﺴﻢ
ﻣﻮﻗﺖ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ
ﺗﺎ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ . ﺍﮔﺮ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﺁﻣﺪﻩ،
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
که ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺟﻤﻊ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺭﻳﺰ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﺎ ﺑﻤﻄﻠﻖ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ، ﻣﺎﺭﺍ
ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ . ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﻣﻮﻗﺖ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺪﺍﺖ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﻫﺎﻯ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺣﺮﺍﺭﺕ ﺩﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭت هاﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍ
ﺪﺭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺪﺍﺋﻰ،
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﮐﺮﺍﻤﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎب
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﺯ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ، ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮﻉ،
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪﺵ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻩ، ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﺟﺴﻤﻰ
ﺑﻬﺘﺮی ﺒﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻣﺮﺯ
ﺑﻴﻦ ﺃﺯﻟﻴّﺖ
ﻭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻭ ﻓﻬﻢ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﻴﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﻭ ﻧﻴمه
اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻧﺴﺎﻧﺎﺳﺖ.
ﻭﺣﻴﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎن ﻨﻴﺴﺖ. که
ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻞﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺯﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻴﻢ . ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍه
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ، ﻭ
ﻫﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ
(ﺧﻔّﻔﻮﺍ
ﺗﻠﺤﻘﻮﺍ)
ﺳﺒﮑﺒﺎﺭﺷﻮﻳﺪ
ﺗﺎ ﺑﺮﺳﻴﺪ. ﺗﺎ
ﺑﭙﻴﺶ
ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﻭﻧﺪﻫﺎ که
ﺩﺭﺟﻴﺒﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺪ
ﮐﻴﻠﻮ ﻃﻠﺎ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻓﮑﺮش
عشق ثرﻭﺗﻬﺎ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎت
ﻮﺣﺘﻰ ﺩﺭﺫﻫﻨﺶ
ﺍﻧﺒﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻋﻠﻤﻰ
ﻳﺎ ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺎﺯﻣﻔﻴﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺁﺧﺮﺕ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺪﻭﺧتهئ
هاﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻏﺮﻭﺭ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺘﻴجه ای
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺭ ﺳﻨﮕﻴن
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺳﻴﺎﻩ
ﺗﺮ ﻭ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻏﻴﺮ
ﻣﻤﮑﻦ، ﻭﺗﺎ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﭘﺎﮐﻰﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﻤﻞ
ﻃﻠﺎ
ﻭﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺩﻭﻳﺪﻥ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺣﺘﻰ
ﻳﻚ ﻗﺪﻡ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﻭﺩ
ﻭ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺻﻔﺖ
ﻣﻌﺎﺩﻟﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ، ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺗﻄﻮﺭ
ﺗﻌﻘﻴﺪﺍﺕ ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺒﺎﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﭘس
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺩﺭ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﮐﻨﻮﻧﻰ، ﻣﻘﺪمه
ای
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮﻭﺿﻌﻰ
ﻫﺴﺖ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﺤﻮل ﻮ
ﺗﻄﻮﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻗﺒلی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﭼﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻏﻴﺒﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ. ﻣﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺏ
ﻳﺎ ﺑﺪ ﺭﺍ، ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺳﺎﺧته
اﻳﻢ. ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺍﮐثرﺍ ﻣﻨﻔﻰ، ﺑﺎﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻖ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﻮﻉ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ ﻫﺎ
ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺿﻌﻒ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ، ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻫﻢ ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﺒﻮﺩ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑی
عاﺭﻑ، (ﻭﺟﻮﺩﻙ
ﺫﻧﺒﻚ)ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻰ، ﺑﺪﻟﻴﻞ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
( ﻫﻴﭻ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ)
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺑﺎﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻭ
ﻧﺎﺭﺳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﻴﻢ .   ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﭘﺪﻳﺪهﻫﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ، ﺻﺮﻑ
ﻧﻈﺮ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺑﺴﻴﻂ
ﺁﻥ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﻄﻮﺭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﮐﺮﺩ، ﺩﺭ ﻗﺮﻥ 19 ﺭﻭﺵ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺁﻟﻰ
ﻳﺎ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻭﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻯ ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺵ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﻋﻤﻞ
ﺷﻮﺩ، ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﺤﻘﻖ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﮐﺸﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﺗﺌﻮﺭﻳﻚ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺍﺳﺎﺳﻰ، ﺩﺭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺭﻳﺎﺿﻰ، ﺩﺭ
ﺗﻌﻤﻴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺭﺍ ﺣﺎﻝ
ﺧﺎﺹ
ﻭﺍﺳﺘثناﺋﻰ، ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﮐﻞّ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻘﺮاء ﺟزء
ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﺳﺘﻘﺮاء ﺍﺯ
ﮐﻞّ ﺩﺭ
ﻧﺘﻨﻴﺠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ ﺍﺯ
ﺃﺗﻤﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﻭﻩ
ﺑﻨﺪﻯ ﺣﻮﺍﺩث
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ، ﻓﺎﻳﺪه
اﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺃﺗﻢ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺁﺧﺮ ﻗﺮﻥ19
ﺗﻮﺩﻫﺎﻯ ثاﺑﺖ
ﺑﻮﺩ، ﻳﺎ
ﺟﻮﻫﺮ ﺍﻭﻟﻴﻪ. ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻣﻌﺎﺩﻟﺎﺕ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﺤﺮﮐﻪ
ﺑﻴﺎﻥ ﺷﺪ ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻠﻰﺍﻭلی
اﺳﺖ. ﻧﻮﺭ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺝ
ﻣﺘﺤﺮﻙ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩ. که ﺨﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﻮﻫﺮ
ﺑﻮﺩﻫﺒﺎﺷﺪ. ﺟﻮﻫﺮ
ﻳﻌﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎت
ﺪﺍﺧﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻓﺮﺽ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ، ﻫﻤﮕﻰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻓﺮﺽ
ﺷﺪه اﻧﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻳﻦ
ﺑﻨﺎ ﮐﺞ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻋﻘﻞ
ﺁﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻓﺮﺿﻴﻪ
ﻋﻠﻢ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻏﻠﻂ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻧﻄﻔﻪ
ﺃﺯﻟﻰ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻓﺮﺽ ﺍﻭﻝ، ﻳﺎ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐلّ
اﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭﺳﭙس
ﺑﺎﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ. ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺴﻰ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻭﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺁﻟﻰ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ، ﻣﻘﻴّﺪ
ﺑﺤﺪﻭﺩ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﺁﻟﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻗﺪﻳﻢ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠکه
ﺠﻮﻫﺮﻯ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺃﺗﻢ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺟﻮﻫﺮ. ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﻗﺮﻥ 19ﻓﺮﺽ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺎﺩﻩ ﺧﻮﺩ، ﻋﻤﻞ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﺷﮑﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﻭﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺩﻭﺭﻫﺎﻯﺳﻴﺮﮐﻠﺎﺳﻴﻮﻥ
، اﺳﺎﺳﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺤت ﺃﺷﻴﺮﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ . ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﺍﺳﺎس ﻣﻮﺍﺩ
ﺃثیرﻯ ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺎس
ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻋﻠﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺣﺮﮐﺖ ﺍﻧﺮﮊﻯ،
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻠﻤﻮس ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻴﺮﺳﻴﻢ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ ﺍﺻﻞ
ﻋﻠﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻠﻢ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻏﻴﺒﻰ، ﮐﻪ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻤﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ، ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ
ﺍﺯﺍﻧﺮﮊﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﺎ، ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻤﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺒﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻏﻴﺒﻰ
ﺁﺷﻨﺎ ﺷﻮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ، ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻏﻴﺒﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺷﺪ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺣﺮﮐﺖ، ﺁﻥ
ﺷﻤﻮﻝ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺣﻮﺯﻩ
ﺍﺷﻌّﻪ ﻭﻧﻮﺭ
ﻫﻢ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﮑﻞ
ﺧﺎﺹ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺧﺎﺹ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﻭ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺁﻥ
ﭘﺪﻳﺪﻩ . ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﻋﻠﻢ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺁﻟﻰ ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﻣﻄﺮﺡ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻠﻢ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻧﻰ ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺵ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺍﻭ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺁﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ .

ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺵ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺁﻟﻰ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻳﺎﻓﺖ، ﻭ
ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺑﺴﻴﻂ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻓﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺎﻡ ﺧﺎﺹ
ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻞ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﻣﺒﺪﺃ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻠﻮﻡ
ﺗﺤﻠﻴلی اﺯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﺯﻃﺮﺯ ﮐﺎﺭ
ﺍﻳﻦ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺟﺴﺘﺠﻮ ﻧﺸﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﻭ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺣﻮﺯﻩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻓﻌﻞ، ﻣثل
ﻣﺠﻤﻮعه اﻯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺨﺎﻟﻒﻣﻴﺪﺍﻥ
ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ ﻭ ﺍﺯ
ﺣﻮﺯﻩ ﻭﺍﺣﺪ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺣﻮﺯﻩ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻋﻞ ﻋﻠﻢ
ﺑﻨﻈﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺁﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻭ ﻣﻌﺎﺩﻟﺎﺕ
ﭘﻴﺶ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺷﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺑﺘﺤﻠﻴﻞ ﺁﻟﻰ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ، ﻳﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭﻇﻴﻔﻰ، ﮐﻪ
ﻫﺮﺃﻣﺮﻯ ﭼﻪ
ﻭﻇﻴفه اﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺵ
ﻣﻌﻴّﻨﻰ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺬﺭﺍﺕ ﺍﺻﻠﻰ
ﺁﻥ ﺍﺭﺟﺎﻉ
ﺩﻫﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺫﺭﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦ
ﺫﺭﺍﺕ ﺭﺍ ﺑﻬﺮ
ﮐﺎﺭ ﻭﻇﻴفه اﻯ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻗﺒﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﺎﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺻﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻋﻤﻞ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻣﻮﺭ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺒﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ، ﺩﺭ
ﺣﻮﺯﻩ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻤﻰ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺁﻣﺪﻩ. ﻭ ﻓﺮﺽ
ﮐﺮﺩه ﺃﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺗﺄثیرﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺫﺭﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺫﺭﺍﺕ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻗﺒل اﺯ ﺃﺗﻢ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺟﺴﻤﻰ ﻫﻢ ﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ
ﻣﺘﺮﺍﮐﻢ
ﮐﺮﺩﻩ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺳﻌﻰ
ﺩﺭﮐﺸﻒ ﻭﺿﻊ ﺩﻗﻴﻖ
ﺁﻥ ﻓﻌﻞ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻫﻤﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻗﺪﻳﻢ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺤﻴﺎﺕ، ﻳﻚ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺗﻄﻮﺭ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺖ. ﭼﻪ
ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ، ﻣﺎﻧﻊ
ﻧﻈﻢ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺑﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻧﻘﺶ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﺴﺎﻋﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻧﺎﺗﺠﻪ ﺍﺯﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺗﺄثیرﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻧﻈﻢ ﻳﺎ ﺿﺪ
ﻧﻈﻢ، ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺑﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻮﺩﻥ
ﻧﻘﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺮﻭش ﺨﻮﺩ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻭ ﺗﻌﻤﻴﻤﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻏﺮﻕ
ﻣﻠﺎﺣﻈﺎﺕ
ﺗﻔﺼﻴﻠﻰ ﻭ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﻤﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺧﻮﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺟﻤﻊ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮐثرﺍ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ
ﺳﺴﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﺳﺎﺳﻰ، ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻟﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺸﮑﻮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﮔﺎﻫﻰ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﻳﺎ ﺷﺒﻪ
ﻋﻠﻤﻰ، ﺑﺮ ﺿﺪ
ﻋﻠﻢ ﻃﺒﻴﻌی
اﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻠﻤی
ﻮ ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺮﻭﺵ
ﺧﺎﺹ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﮑﻨﻴﻢ، ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﻴﻢ. ﻭ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺁﻟﻰ
ﻋﻠﻢ ﻫﺴﺖ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﺤﻘﻖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻨﮑﺮ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ ﺍﮔﺮ
ﺳﻮﺩ ﺟﻮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺯﻭﺩ
ﺭﺍﺿﻰ
ﺑﺘﺤﻠﻴﻞ ﺁﻟﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺗﻨﺒﻞ
ﻫﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻭﺩ ﺑﺎﻭﺭﺗﺮ
ﻭﺭﺍﺣت
ﺘﺮﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻄﻠﺐ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺷﻴﻤﻰ، ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺭﺷﺘﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺃﺗﻤﻰ، ﺑﺎ
ﮐﻮﺷﺶ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﻳﮕﺎﻧﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ، ﺩﺭ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻣﻊ
ﺗﺮﺟﺪﻳﺪ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺭﻭﺵ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺁﻟﻰ، ﺳﻪ
ﻧﻬﻀﺖ ﺍﺻﻠﻰ
ﺩﺭ ﻗﺮﻥ 19
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ. ﻳﮑﻰ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺩﻭ ﺣﻮﺯﻩ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﺷﻴﻤﻰ، ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﺗﻌﻤﻴﻤﺎﺕ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺁﻟی که ﺩﺭ ﻋﻠم
اﻟﺤﻴﺎﺕ
ﻭﺍﺭﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﺳﻮﻡ
ﺭﻭﺵ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﺎﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﮐﻪ ﺑﮑﺎﺭ
ﺭﻓﺖ. ﻋﻠﻢ ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺩﺭ ﺩﻭ
ﻗﺮﻥ17 - 18
ﺑﺎﻋث
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻓﮑﺮﻯ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﻰ ﺷﺪ. ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﻌﺪﺍ
ﻧﻪ ﺭﻧﺴﺎﻧس ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﻨﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﻞ ﮐﻨﺪ،
ﺭﺷﺪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺳﺒﺐ
ﺑﻴﻨﺶ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺣﻮﺯﻩ
ﻫﺎ ﺷﺪ. ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺃثر
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪ. ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻋﻠﻤﺎ ﺍﺯ ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻨﺪ
ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺑﻮﺩ. ﺍﺯ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭﺳﻴﻊ ﻭ
ﺑﺎ ﻧﺮﻣﺶ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻋﻠﻤﻰ، ﺑﺎﺻﻮﻝ
ﺍﺷﻴاء
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﻄﻮﺭ ﺁﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ . ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻮﻡ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻳﮑﻰ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺑﻔﺮﺿﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞﺗﺠﺮﺑﻪ،
که ﺒﻤﺠﻤﻮعه
ﺒﺰﺭﮔﻰ ﺍﺯ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎت
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺍﺟﺰاء ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺷﻴﻤﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻭﺯﺍﻥ ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﺎﺟﺰﺍٴ ﺃﺗﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺩﻭﻋﻠﻢ ﺩﺭ
ﺩﺍﺧﻞ ﺃﺗﻢ
ﺑﮕﺮﺩﺵ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺸﮑﻞ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﻋﻠﻢﻭﺍﺣﺪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ(ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ)ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ،
ﮐﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ. ﭘس
ﻣﺎﺷﻴﻨﻴزم
ﺁﻟﻰ ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻳﺎ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻴﺰﻡ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻴﺰﻡ
ﻭﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻧﻈﻢ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ
ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻧﻘﺶ
ﻧﺎﻇﻢ ﻗﺒﻠﻰ، ﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺎﺷﻴﻦ، ﻭﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﮐﻞّ ﻧﻈﺎﻡ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﺣﺮﮐﺖ ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﺁﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﻭﺭ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭘس
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺳﺮ ﺩﺭ
ﮔﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺷﺪ. ﻣؤﺭﺧﻴﻦ
ﻋﻠﻢ ﺩﺭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺭﻳﺎﺿﻰ، ﺩﺭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ، ﺳﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﮑﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﻥ 17 ﮔﺎﻟﻴﻠﻪ
ﻭ ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻭ
ﺟﺎﺫﺑﻪ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﻭﻡ ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺑﺨﺎﺭ،
ﺑﺎﺻﻞ ﺣﻔﻆ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻭﻣﻌﺎﺩﻟﺎﺕ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰﺣﻮﺍﺩث
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺭﺍ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﮐﻠّﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎ، ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺩﺭ
ﻧﺘﻨﻴﺠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﻣﺬﮐﻮﺭ ﻋﺠﻠﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻧﻴﺮﻭ
ﻭﺍﻧﺮﮊﻯ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ثاﺑﺖ
ﻭﮐﻢ ﻭﺯﻳﺎﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺠﻨﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺤﺴﻮس ﻤﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻪ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻳﺮﺍ ﮐﻢ
ﻭﺯﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ، ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺣﻮﺯﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ، ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎ
ﺷﻮﺩ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ. ﺍﻭﻝ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍثاﺑﺖ ﺩﺍﻧﺴﺖ،
ﺑﻌﺪ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺍﺷﻴاء
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺍﺻﻞ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻧﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﺃﺗﻤﻰ، ﮐﻪ
ثاﺑﺖ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺃﺯﻟﻰ،
ﻣﻨﺸﺄ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ثاﺑﺖ
ﺩﺭ ﮐﻞّ. ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺽ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺸﻮ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻡ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺗﻄﻮّﺭ
ﻭﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺣﻞ، ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﻋﺪﻡ ﻭﺍﺭﺩ
ﻫﺴﺘﻰ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ثباﺕ ﻫﻴﻮﻟﺎ ﻭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﻬﻢ
ﺑﺨﻮﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﭼﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻢ
ﻭﺯﻳﺎﺩ ﻧﺸﻮﺩ. ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﻫﺎﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳت که ﻴﮑﻰ
ﺭﻗﻴﻘﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳن اﺩﺭﺍﮐﺎت
عقلی ﻤﺎ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ، ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺃثیرﻯ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﺯﺍﺋﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺁثاﺭﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺭﻭﺍﻥ،
ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺠﺰ ﻓﻘﺪﺍﻥ
ﻣﻮﻗّﺖ
ﺣﺎﻓﻈﻪ، ﻗﺎﺑﻞ
ﺯﻭﺍﻝ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎ
ﺳﻮﺍﺩ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﻗﺒﻠﺎ ﮐﺠﺎ
ﺑﻮﺩه ﺎﻧﺪ ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻤﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﺣﻮﺍﻟﺎﺕ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺍﺧﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺧﺎﺭﺝ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ، ﻭﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﻭﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺗﻮﭖ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻫﻮﺍﻯ ﺩﺍﺧﻠﺶ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺗﻮﭖ
ﻣﺤﺴﻮب ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺗﻮﭖ،
ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻥ ﮐﻪ
ﺍﺯﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻏﻴﺒﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ، ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﺗﺎ
ﺍلله اﺳﺖ. ﺳﻮﻡ
ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﻭﻝ ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺩﻭﻡ
ﺗﺸﺘﺖ
ﻭﭘﺮﺍﮐﻨﺪﮔﻰ
ﻧﻴﺮﻭ ﻭ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻘﺪﺍﺭﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﮐﻞّ
ﺍﻟﻬی ﺁﻥ ثاﺑﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺤﺴﻮس
ﻧﺎﺳﻮﺕ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻣﻔﻴﺪ
ﺁﻥ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ ﮐﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺤﺮﺍﺭﺕ
ﻣﺘﺸﺘﺖ
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺣﺮﺍﺭﺗﻰ ﺑﺎ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺤﺮﮐﺖ ﺍﺟﺰاء
ﺃﺗﻢ ﮐﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻗﻮس ﻨﺰﻭﻝ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻫﺴﺖ، که
اﻧﺮﮊﻯ ﺑﺰﺭﮒ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴکی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎﻟﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺳﻨﮓ ﺍﺯ ﮐﻮﻩ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﻟﺎ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻣﻘﺘﺪﺭﺗﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺳﻨﮕﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﺩ. ﻭ ﺁﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺑﺮﺗﺮ،
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﮐﻤﻴّﺖ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻫﺴﺘﻰ. ﻧﻔﻊ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻤﻞ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ. ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﺮﮊﻯ ﮐﻢ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﺑﺎﻧﺮﮊﻯ
ﺣﺮﺍﺭﺗﻰ ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ. ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺑﺮﻕ
ﺍﺯ ﺳﺮ ﻭ ﺻﺪﺍ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺑﺎﺩ، ﻭﻳﺎ
صدا باد ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﻫﺎﻯ ﺍﺗﻤﻰ، ﻭ
ﻳﺎ
ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻧﻰ
ﮐﻪ ﻋﮑس
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺃﺗﻤﻰ ﺍﺳﺖ . ﻣﺎ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯﻋﺒﻮﺭ
ﻭﻣﺮﻭﺭ ﻭﺍﺯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻭﺗﺒﺪّل اﻧﺮﮊﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ، ﻭ
ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻫﺴﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ
ﻋﺎﻟﻤﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻧﻰ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ،
ﺑﻌﺎﻟﻢ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ، ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻡ. ﭘس ﻫﻤﻪ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ، ﻭ
ﻋﮑس ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺗﺸﺘﺖ ﻭ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﮔﻰ
ﻧﻴﺮﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺷﺒﺎﺕ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﻞ ﻗﺴﻤﺖ
ﻧﺎﻓﻊ، ﻳﻚ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻥ ﺩﻭ
ﺑﻬﻢ ﺭﺑﻄﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺷﮑﻞ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﮔﺮﺩﻧﺪ . ﻟﺬﺍ
ﺗﻌﻤﻴﻤﺎﺕ ﺑﺎ
ﻋﺠﻠﻪ، ﭼﻮﻥ
ﺍﺻﻞ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻧﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﮐﻴﻬﺎﻧﻰ، ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺩﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﭘﺪﻳﺪﻫﻬﺎ ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﻴﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺶ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ثاﺑﺖ ﻭ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ ثاﺑﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻳﺎ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﻭ ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﺑﺮﻕ ﻭ
ﻣﻐﻨﺎﻃﻴس
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺷﺪ
ﻧﻮﺭ ﻣﻮﺝ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺧﺎﺹ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺎﺭﺍﺩﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﺑﺤﺮﮐﺖ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺣﻮﺯﻩ ﺑﺮﻕ
ﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺴﻰ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﻳﺎ ﺃثیر
ﻓﺮﺿﻰ، ﻣﺤﻴﻂ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻧﻮﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺃثیر
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ ﺍﺻﻞ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﻳﺰﺗﺮی
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻣﻮﺍﺩ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯفراوان
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻳﮑﻰ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻡ. ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺍﻟﻠﻪ،
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺑﻰﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ، ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﺠﺎﻭﺭ
ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﺒﻠﺎ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺩﺭ ﻫﺴﺘی
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺝ
ﺟﻬﻞ ﻧﺴﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮﮐﺰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ
ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ
ﻣﮑﻌّﺐ، ﺁﻥ 250 ﺗﻦ یا
بیشتر ﻭﺯﻥ
ﺟﺎﺫﺑﻪ ﺯﻣﻴﻦ
را ﺩﺍﺭﺩ .

ﺳﻪ
ﺗﻌﻤﻴﻢ ﻋﻠﻢ، ﻳﮑﻰ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﺤﺮﮐﻪ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ، ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺃﺗﻤﻰ
ﺷﻴﻤﻰ، ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺣﺮﺍﺭﺗﻰ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭﻧﻮﺭ
ﻭﺑﺮﻕ ﻭﻣﻐﻨﺎﻃﻴس
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻯ ﺑﺪﻫﺪ. ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﺑﺮ ﺗﻮﺩﻩ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﺴﺘﻰ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﺃﺗﻢ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﺗﻤﻰ ﺩﺭ ﺷﻴﻤﻰ،
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﮐﺮﺩ، ﻭﻟﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺭﺍﺭﻭﺵ ﻧﮑﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻣﻮﺍﺩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ ﻭ
ﺣﺮﺍﺭﺗﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﺑﺮﻕ ﻭ
ﻣﻐﻨﺎﻃﻴس
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺪﻭﮔﺎﻧﮕﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺃثیر
ﺷﺪ. ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻴﻚ ﺗﻌﻤﻴﻢ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. که ﻤﺎ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﻳﻚ ﺍﺻﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺟﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻡ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ، ﻭﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻫﻤﻪ
ﺍﺷﻴاء، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ، ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻭﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻣﻞ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ
ﻏﺎﺋﻴّﺖ ﻭ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺩﺍﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﮐﻞّ ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺑﺮﻕ
ﻭﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺶ
ﻣﺎﮐﺴﻮﻞ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ
ﺑﻤﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻰ ﻭ
ﺭﺍﺩﻳﻮﺃﮐﺘﻴﻮ
ﮐﺸﻴﺪ. ﻭ ﺍﺳﺎس
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺳﻪ
ﺃﺻﻞ ﻗﺒﻠﻰ ﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺮﻋت
اﻧﺘﻘﺎﻝ ﺑﺮﻕ
ﻭﻣﻐﻨﺎﻃﻴس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻧﻮﺭ ﺑﺮﺳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﺭ ﻳک ﺤﺎﻟﺖ
ﻣﻮﺟﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻣﻌﺎﺩﻟﺎﺕ
ﻣﺎﮐﺴﻮﻝ ﺭﺍ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺣﺎﺩثه ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.

ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﻗﺮﻥ 19ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺁﻥ، ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺣﺮﮐﺖ ﺃثیرﻯ
ﺷﺪ. ﻭﺍﺭﺯﺵ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ثاﺑﺖ ﻣﺎﻧﺪ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺃثیر ﻣﺤﮑﻢ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﺍﺷﻌّﻪ ﺍﻳﮑس ﻭ
ﺑﻤﺒﺎﺭﺍﻥ ﺩﺭ
ﻟﻮﻟﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﻟﻰ ﺷﺪﻩ، ﺑﺎﺷﻌّﻪ
ﮐﺎﺗﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﺳﻴﻞ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻬﺎ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺭﺍﺩﻳﻮﺍﮐﺘﻴﻮ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻭ ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ. ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺷﮑﻞ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ
ﺑﻌﮑس ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺟﺬﺏ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺑﻬﺮ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻭﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺁﻧﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻴّﺎله
ﺎﻧﺮﮊﻯ
ﻏﻴﺮﻗﺎﺑل
ﺘﻔﮑﻴﻚ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺁﻥ. ﭘﻠﺎﻧﻚ ﺩﺭ
1900 ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺫﺭﺍﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺁﻥ
ﻣﻮﺟﻰ ﺩﺭ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮﻣﻨﻔﺼﻞ ﺑﻨﺎﻡ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﮔﻔﺖ. ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﺍﮐﺘﻴﻮ ﺍﺳﺎس
أﺗﻢ ﻣؤثّر
ﻭﺍقع اﻓﺘﺎﺩ.  ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻞ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻳﺎ
ﻓﻮﺗﻮﻥ، ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻮﺟﻰ ﻣﺘّﺼﻞ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻧﮕﻬﺎ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺯ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﮐﻤّﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ، ﺷﺒﻴﻪ
ﺟﺴﻴﻤﺎﺕ ﺭﻳﺰ
ﻧﻮﺭﻯ ﻓﻮﺗﻮﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﮔﻠﻮﻟﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﺭﻯ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺷﻌّﻪ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﺍﻧﮑﺴﺎﺭ ﺭﺍ، ﮐﻪ
ﺍﺳﺎس ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﻮﺟﻰ ﺷﺪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﻨﺪ. ﻧﻮﺭ
ﮔﺎﻫﻰ ﭼﻮﻥ
ﺳﻴﻞ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻧﻮﺭﻯ، ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺝ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺯ
ﺩﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﺪ، ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﻭ ﺍﺻﻞ
ﻣﺨﺎﻟف هم ، که
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺎﻧﻊ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻳﻚ
ﻓﺮﺿﻴﻪ ﺷﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺸﮑﻞ
ﺩﺍﻧﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻮﺟﻰ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ(ﻣﻮﺝ)ﺧﻮﺩ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺩﺍﻧﻪ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻳﺎ ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺩﺭ
ﺧﻠﺄ ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻋﻠﻤﺎ
ﺑﻨﻈﺮﻳﻪ
ﻣﻮﺟﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ، ﻭﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﮐﻤّﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪه
اﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺭﻭﺵ
ﺁﻣﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ
ﮐﻠﺎﺳﻴﻚ
ﻗﺪﻳﻢ، ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻣﻮﺟﻰ
ﺗﻌﻤﻴﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺍﻧﺮﮊﻯ، ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺃﺗﻤﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺫﺭﺍﺕ ﺃﺗﻢ
ﺑﺎﺭ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ ﻭ
ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﺍﮐﺘﻴﻮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻮﭼﻚ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺷﻤﺴﻰ ﺑﺤﺠﻢ
ﺃﺗﻢ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺮﻋﺖ ﻭ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﻴﻦ
ﺃﺗﻢ
ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﮔﻔﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩ ﺧﻠﺄ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﺰاﺭﺍﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ،
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﻮﺝ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻓﺮﮐﺎﻧس
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﻫﻤﮕﻰ
ﻳﻚ ﺳﺮﻋﺖ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﻴن ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ
ﻫﻢ، ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ ﺑﻴﻦ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ ﻳﻚ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺁﻟﻰ، ﮔﺎﻫﻰ
ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ. ﺃﺗﻢ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ ﺍﺯ
ﺫﺭﺍﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﮔﺮﺩﺵ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺎﺭ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻏﻠﻈﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺩﺍﺭﺍﻯﻓﺮﮐﺎﻧس
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﮐّﺐ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻩ
ﻧﻴﺰ، ﭼﻮﻥ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﻭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻟﺮﺯﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ
ﻣﻮﺟﻰ ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺻﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺫﺭﺍﺕ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺩﺭ ﻫﻢ
ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻌﻀﻰ ﺟﺎﻫﺎ
ﺧﻨثیﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻣﻮﺝ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﻢ، ﻳﺎ ﻫﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺿﺪ
ﻣﺎﺩﻩ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻧﻘﺎﻃﻰ ﮐﻪ ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﺎﺩه
ﺎﺯ ﺗﺮﮐﻴب
اﻣﻮﺍﺝ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺧﻠﺄ ﺩﺭ ﺧﻨثی
ﺷﺪﻥ ﺍﻣﻮﺍﺝ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻠﺄ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﻟﻤﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩﺍﺳﺖ. ﭘس
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ
ﺧﻠﺄ ﻫﺎﻯ ﺩﺭﻭﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﺷﺖ ﺗﺮ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺗﺤﺖ
ﺃثیری
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ ﺑﺎ
ﺳﺮﻋت ﺤﺮﮐﺖ
ﺁﻥ، ﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﻗﺖ ﻣﺸﺨﺺ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻭﺿﻊ ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺎ
ﺳﺮﻋت ﺤﺮﮐﺖ
ﻧﻘﻴﺾ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮﺩﺭ
(ﺟﺎﺋﻰ)ﺍﺳﺖ، ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭ ﺳﺮﻋﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭ ﺳﺮﻋﺖ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﻳﮕﺮ
ﺟﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ، ﺩﺭ(ﻣﮑﺎﻥ
ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺿﻊ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ ثباﺕ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﻭ
ﻋﺎﺩﺕ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭﺍﮔﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺮﻳﻊ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻣﻌﺪﻭﻡ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺷﺪﻥ ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ،
ﺳﺮﻋﺖ ﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ
ﻭ ﻫﻴﭻ ﺟﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻧﺸﺎﻧش
ﺒﺪﻫﻴﻢ، ﭘس
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﺎ
ﺍﺳﻤﻰ ﺭﻭﻯ ﺁﻥ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻪ ﺁﻥ ﺑﺪﻫﻴﻢ،
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻫﺎﻳﺰﻧﺒﺮﮒ
ﺍﺯ ﻣﺤﺎﻝ
ﺑﻮﺩﻥ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺿﻊ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭن
ﻤﻔﺮﺩ ﺭﺍ ﮔﻔﺖ. ﻭﺍﺻل
ﺘﺤﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺪم ﺮﺍ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﺒﺪﺃ
ﺗﮑﻬّﻨﺎﺕ
ﻣﺸﮑﻮﻙ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﻋﻠّﻴﺖ ﻳﺎ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺍﻧﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺸﮑﻞ ﺁﻣﺎﺭﻯ
ﺑﺎ ﺗﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺯ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻬﺎ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻌﺎﺩﻟﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺑﺸﮑﻞ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻭﺗﺮﺟﻴحی ﺪﺭ
ﺁﻣﺪ. ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﺩﺭ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ ﺑﺎ
ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﺍﮐﺘﻴﻮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺤﺮﻙ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ

1905
ﻓﺮﺿﻴّﻪ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭﺿﻊ
ﮐﺮﺩ. ﺩﺭ ﺳﺮﻋت
ﻨﻮﺭ، ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ
ﮐﻠﺎﺳﻴﻚ
ﻧﻘﺸﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﺧﺎﺹ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺎ
ﻧَﺴَﻖ ﻭﺍﺣﺪ ﻭﻣﻨﻈّﻢ
ﺍﻟﺨﻄﻮﻁ ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺃﻫﺮﻡ ﺩﺭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ ﻭﻯ
ﺩﺭﺳﺎﻝ1917
ﻧﺴﺒﻴّﺖ ﻋﺎﻡ
ﺭﺍ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮐﺮﺩ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﻮﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻭﻣﻌﺎﺩﻟﺎﺗﻰ
ﻧﻴﺰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻮﺯﻩ ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﻃﺮﺡ ﮐﺮﺩ. ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻣﻨﻔﻰ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﮑﻠﺴﻮﻥ
ﻣﻮﺭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﺮﻋﺖ ﻧﻮﺭ
ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩ، ﺩﻭ
ﺍﺻﻠﻰ ﮐﻪ ﻓﺮﺽ
ﻧﻤﻮﺩ، ﻳﮑﻰ
ﺳﺮﻋﺖ ﻧﻮﺭ
ثاﺑﺖ، ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﺑﻴﻦ
ﻣﻨﺒﻊ ﻧﻮﺭ
ﻭﺷﺨﺺ ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﺮ ﺁﻥ، ﺁن ﺃثر
ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺻﻮرت ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ ﮐﻪ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺩﺭﺁﻥ
ﺭﺥ ﺑﺪﻫﺪ، ﻫﺮ
ﺳﺮﻋﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻧﻴﺰ
ﻋﻮﺽ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻭﺿﻊ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻗﻮﺍﺗﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ثاﺑﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ، ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّت
ﻨﺴﺒﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻋﺠﺎﻳﺐ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻣﺘﺤﺮﻙ ﺳﺮﻳﻊ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺎﻇﺮ
ﻫﺴﺖ. ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ از
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺒﻘﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﺑﺪﻳﺪ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﻣﻮﺍﺯﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺳﺎﻋﺖ
ﮐﻨﺪﺗﺮ ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺎﻇﺮ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻣﺘﺤﺮﻙ ﺳﺮﻳﻊ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻦ
ﺗﻮﺩﻩ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺍﻧﺮﮊﻯ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﻋﻤﻮﻣﻰ، ﺩﺭ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺳﺮﻳﻊ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺟﺎﺫﺑﻪ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ
ﺩﺍﺧﻞ ﺗﻮﺩﻩ
ﻣﺎﺩﻩ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﻣﺠﺎﻝ ﻭﺣﻮﺯﻩ
ﻭ ﻣﻴﺪﺍﻥ، ﺑﺎ
ﺑﻨﻴﺎﻧﻰ ﻣﻌﻴّﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻮﺩﻩ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻴﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﻘﺴﻤﺖ
ﮐﻢ ﻓﺸﺎﺭ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻓﺮﺵ
ﻣﻐﻨﺎﻃﻴس ﻭ
ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﮕﻰ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺷﻴﺌﻰ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎ، ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻟﺎﻳﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺴﻰ
ﭼﻮﻥ ﺻﻔﺤﺎﺕ
ﮐﺘﺎﺏ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭﻯ ﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻣﻌﺎﺩله
های ﺍﻧﺸﺘﻨن
آزﻤﺎﻳﺶ ﺁﻥ
ﺭﺍ ﺑﻬﻨﺪﺳﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻗﻠﻴﺪﺳﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎ
ﻣﻌﺎﺩﻟﺎﺕ
ﻣﺎﮐﺴﻮﻳﻞ
ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﺩ . ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﺴﻴﺘﻪ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻭﺍﺣﺪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻣﺠﺎﻝ
ﻭ ﺣﻮﺯﻩ
ﻭﻣﻴﺪﺍﻥ
ﺷﺎﻣﻠﻰ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻧﺸﺪﻩ، ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﮕﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺻﻮﻝ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺣﺬﻑ ﻫﻤﻪ، ﺍﺯ
ﻧﻮ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﻴﻦ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻭﻧﻮﺭ
ﻭ ﺑﺮﻕ ﻭ
ﺟﺎﺫﺑﻪ ﺭﺍ
ﺑﻬﻢ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﮐﺮﺩ. ﺍﺯ ﺃﺗﻢ
ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ، ﻳﺎ
ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺻﻮﻝ ﻗﺪﻳﻢ، ﺑﺎ
ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﺧﻄﺎﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺁﻥ، ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺭﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻋﻠﻢ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﻓﺘﺎﺑﻪ ﺧﺮﺝ
ﻟﺤﻴﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻗﻮﺍﻧﻴن ﺮﺍ می
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻢ ﺧﺎﺹ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺮﻓﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺁﻥ ﺧﺒﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ ﻧﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺑﺸﺎﮔﺮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﺁﻥ ﻭﻳﺎ
ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺗﻰ
ﺗﻬﻴﻪ ﺍﻟﻬﺎﻡ،
ﺑﺪﺭﻳﺎﻓت
کنندﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﺳﺎﺧته ﺒﮑﺴﻰ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺸﺨﺺ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻋﻠﻢ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﭘﺪﻳﺪه ﻫﺎ، ﻭ
ﺍﺭﺟﺎﻉ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻌﻨﺎﺻﺮ ﻧﻬﺎﺋﻰ،
ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻭﭘﺎﺋﻴﻨﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻧﻰ
ﺗﻮﺩﻩ ﺟِﺮﻡ
ﺍﺳﺎس ﺑﻮﺩ، ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺣﺮﮐﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺭﺍ
ﺍﺳﺎس
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺁﻥ (ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺗﮑﻮﻳﻨﻰ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻣﺤﺎﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
.

ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﮐﻤّﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻴﻠﻰ ﺟﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ ﻫﻢ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ. ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺟﺎﺫﺑﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ، ﻭ
ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻌﻠﻰ ﺑﻴﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻯ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺟﺎﺫﺑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ ﺑﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻧﻈﺎﻡ
ﻗﺮﻥ 18 میکاﻧﻴﻚ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺑﻮﺩ، ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮﻭﺷﺎﻣﻞ ﺗﺮ
ﻭثاﺑت ﺘﺘﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﮐﺮﺩ. ﭼﻪ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ، ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻧﻪ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﻋﻠﻤﺎ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﺁن
اﺧﺘﻠﺎف کرﺩﻧﺪ.
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺵ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﻤﺮﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺩﻥ
ﺷﺨﺼﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﻃﺮﺡ ﻫﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﻣﻠّﺎ
ﺻﺪﺭﺍ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴم
علمی که ﺒﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺟﺪﻳﺪ، ﺍﺷﻴاء
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻇﻴﻔﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﻃﺮﺡ ﺳؤﺍﻟﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻫﺎ ﺑﺤث ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﺤﻴﺎﺕ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻟﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻤﻚ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﻋﻤﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺪﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺤثهاﻯ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﻭ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ،
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻋﻠﻤﻰ
ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻭ
ﻫﺮﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﮔﻮﻳﻨﺪه ﻮﻫﺮ
ﺑﺤثی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﺭﺍ
ﭼﻴﺪ ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﺮﻓﺖ، ﺗﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﭼﻴﺮﻩ ﺷﺪﻩ ﭼﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻭﻧﺎﻓﻬﻤﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻦ، ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
دارم .

M151

علم
الوجود یا
هستی شناسی
آنتولوژی

ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﮊﻩ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ'ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮﻯ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺳﻪ ﺗﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻫﺮﺳﻪ ﻳﻚ ﺗﺎ
ﺷﺪﻩ' ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﻨﻔﺮﺩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺗثلیث ﻣﺴﻴﺢ'ﻳﺎ
ﺧﺪﺍ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺳﻪ
ﮔﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃﺗﻤﻰ'ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺭﻭﺡ ﺷﺪﻥ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎ
ﻣﮑﺮﺭﺍ ﺍﻳﻦ
ﺑﺤث ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎ
ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺁﻥ'
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺿﻤﻦ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠق
که ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪ' ﻧﻔس ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻔس
اﻣّﺎﺭﻩ
ﺩﺍﺷﺖ' ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ خود
ﺷﺪ'ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ'ﻧﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. گرچه
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ'ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ'ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ' ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻧﻔس ﻣﻠﻬﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﻟﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﻙ
ﺷﺪ'ﻭ ﺗﺎ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ'ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ'ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺭﻭﺡ ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐﺁﻥ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻭﻫﻢ ﺯﺍﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ'ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﻳﺎﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻳﺎ
فرشته ﺍﺳﺮاء ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺑﺮﻧﺪﻩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل
ﺒﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮔﺮﺩﺵ
ﻣﻠﮑﻮتی
همیشه ﻭ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺪﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩ'ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻔﺮﺽ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻞ'ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺯﻣﺎﻥ ﮔﺮﺩﺵ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ' ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﺍﺭثاﻧﺶ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﻚ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻮ'ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩ'ﻭ
ﭘسﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﮔﺬﺷﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺯﻣﺎنی
کوﺗﺎﻫﻰ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﻳﮑﺮﻭﺯ
ﻳﺎ ﺍﻧﺪکی اﺯ
ﻳﮑﺮﻭﺯ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ' ﮐﻪ ﻇﺮﻑ
ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺎﺩﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺷﺶ ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺑﻴﺴﺖ ﮐﻠﺎﺳﻪ
ﻓﺎﺭﻍ ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ
ﻋﻈﻴﻢ'ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕﻭﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ'ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﺟﻮﻟﺎﻥﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺠﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻭ ﺁﺩﻡ
ﻫﺎﻯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪای ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺮﺍﺕ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ'ﺟﻨس
ﻣﺮﺩ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺯﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭﺵ
ﺷﺒﻴﻪﺳﺎﺯﻯ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ
ﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺭﺍ
ﻣﻦ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩم ﻮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻡ'ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﺼﺎﻓﺎ
ﺑﻬﻴﺞ ﻭﺟﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻭ ﺃﻧﺘﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﺮﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻓﻰ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩ.

ﺩﺭ
ﻟﻔﻆ
ﺍﻧﺘﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻳﻮﻧﺎﻥ'ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ'ﮐﻪﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﻠﻢ'ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ'ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻋﻘﻠی ﻭﺟﻮﺩ
بودن ﺍﺳﺖ. ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻭﻟﻰ
ﻳﺎ ﻣﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻋﻠﻢ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ ﺩﺭ ﻓﻮﺭﻣﺎﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﮑﻞ
ﻗﻀﺎﻳﺎ
ﻭﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ'ﻭ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﻳﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻣﻌﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺟﺪﻳﺪ'ﮐﻠﻴّﻪ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺭﺍﺟﻊ ﺑﺬﺍﺕ
ﺍﺷﻴاء'ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﺷﻴاء ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻰ ﺷﻨﺎسی
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺷﮑﻞ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺷﻴاء'ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ'ﻭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ' ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﺫﺍﺕ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺗﺨﻢ ﭼﺸﻢ' ﺩﻭﺭﺑﻴﻦ
ﻋﮑّﺎﺳﻰ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ. ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺑﺎﻝ
ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺣﺸﺮﺍﺕ'ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ
ﻫﻠﻴﮑﻮﭘﺘﺮ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ ﻭ
ﺍﻳن گونه ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺭﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ'ﻭ
ﺑﺤث ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯﻋﺮﻓﺎﻥ' ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻫﺴﺘﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻣﺤﺴﻮس
'ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﺤﺴﻮس
ﻏﻴﺒﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﻗﺼﺪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ'ﺑﻘﺼﺪ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭ
ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
نمایند
وﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺟﺴﻢ
ﻭ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯهستند'ﻭﺩﺭ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺁﻥ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺫﻫﻦ ﻣﻌﻤﻮﻝ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ'ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻟﻬﻰ'
ﻭ ﻣﻨﺸﺄ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ'ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻴﺘﺮ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ' ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻇﺎﻫﺮ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭﮐﻠّﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﻳﻚ ﺷﻴئ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺪﺭﻭﻥ ﺁﻥ ﺑﺎ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺁﻥ' ﻭﺣﺘﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﺷﻴاء'ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺯ
ﺃﻣﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﺷﻴاء
ﻣﺎﺩﻯﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ'ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻴﻢ ﻗﺮﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻬﻢ ﻭﻟﻮ
ﻧﺎﭼﻴﺰ'ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃثیرﻯ
ﺁﻧﻬﺎ' ﻳﺎ ﺃثر
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻣﻬﺎ'ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺃﺗﻤﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳﻚ
ﺃﺗﻢ ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻦ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ '
ﻭﮊﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻧﻮﺍﻉ'ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺣﺘﻰ ﻓﺮﺽ
ﮐﻨﻴﻢ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ'ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻳﻢ'ﺍﺯﭼﺸﻢ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﺪﺍﻡ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ'ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﭼﺸﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﻬﺴﺘﻰ ﺩﻭﺭﺍ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻠﻤﺎ
ﺑﺎ ﺣﺪس ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﺧﻮﺩ'ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﺣﺪس
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺳﺎﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎ
ﺣﺪﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ' ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻭ ﻋﻠﻤﺎ ﻧﻴﺰﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ'
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭼﻴﺰﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﻗﻴﻘﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺿﻌﻴﻔﻰ'ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻭﺟﻮﺩ ﺫﺍﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ. ﻭ
ﺑﺂﻥ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﻭﺡ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺫﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥهستند
ﮐﻪ ﻣﺤﺴﻮس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻭﻣﻠﻤﻮس
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺣﺴﺎس ﻳﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑنیم .

ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺟﺴﻢ ﭼﻴﺴﺖ
؟ﻋﻠﻢ ﺫﺍﺕ ﺍﺷﻴاء
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺍﺷﻴاء ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﻭﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ'ﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺻﻨﻌﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺫﺍﺕ
ﺍﺷﻴاء
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻟﻐﻮﻯ ﻭ ﺍﺻﻮﻝ ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭ ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻣﻮﺿﻮﻋﻪﺍﻯ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻦ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ اجسام
ﻧﻴﺴﺖ که ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﻌﻤﻮﻝ ﺭﺍ ﺑﻤﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﺍﺷﻴاء. ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺒﺤثهاﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﻌﻴﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺗﻰ
ﻭﺍﻗﻌی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻋﻠﻢ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ ﻳﻚ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ'ﻫﻴﭻ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺎﺩﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ'
ﻭﺳﻄﺢ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺑﺤث ﻭﺟﻮﺩ'ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﺑﺎﻧﻴﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺫﻫﻨﻰ
ﺷﺪﻩ'ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﭽﺸﻢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ'ﻭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭘس اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺤﺪّﻯ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﺎﻋﻤﻖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﺍﻭﻝ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﺑﻌﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘﻠی
ﻮﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ. ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ'ﻣﺄﺧﻮﺫ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﻨّﻰ
ﻭ ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ'ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺎﻳﻦ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﻮﺩ'ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻤﻰ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺭﺍﻳﺞ
ﻳﺎﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ'
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕﻋﺮﻓﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺿﻤﻦ ﺑﺮﺳﻤﻴّﺖ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺸﻤﺮﺩﻥ ﮐﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺷﺪﻥ
ﺫﻫﻨﻰ'ﺍﻳﻦ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻏﻴﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ' ﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﻮﺍﻡ
ﺑﻮﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺯﺑﺎﻥ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎ
ﻧﻤﻴﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﻮﺩﻥ'ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﮐﻠﺎﻡ
ﻧﻮﻉ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ'ﻏﺮﺽ
ﺍﺯ ﺑﺤث ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ' ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺗﻌﺎﺭﻳﻒ'ﻭﻟﻮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺎﻡ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﺟﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ'ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ'ﺗﺎ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻔﻬﻤﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎ
ﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻌﺎﺭﻳﻒ ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﮔﻔﺖ'ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺩﻳﺪﻥ'ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻭ ﻟﻤس ﮐﺮﺩﻥ'
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺭ ﻭﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻧﺨﻮﺭﻧﺪ'ﻭ
ﺩﺳﺖ ﺑﺂﺗﺶ
ﻧﺰﻧﻨﺪ'ﻭﺍﺯ
ﺟﺎﻯ ﺑﻠﻨﺪ ﻭ
ﭘﻠّﻪﺍﻯ
ﻧﻴﻔﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭﺟﻮﺩ'ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺑﻤﻌﺎﻧﻰ
ﻣﺨﻔﻰ ﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ' ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﺴّﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺳﺖ'ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰﺗﺮ'ﭘس ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ'
ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻫﺎﻯ ﻣﻴﻨﻮﻯ'
ﺑﻴﺎﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ' ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭﺟﻮﺩ'
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﺍﺷﻴاء ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﻢ'ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺷﻴاء ﺑﺎﻫﻢ. ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺩﻗّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺘﺎﻳﺞ
کلّی ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺫﺍﺕ ﺍﺷﻴاء
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﻳﺰ ﺍﺟﺰاء
ﺩﻳﺪﻥ'ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮔﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻮﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻳﻚ ﺷﻴﺌﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻋﺎﻟﻢ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺭﻳﺰﺑﻴﻨﻰ
ﺩﻗّﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺎﺟﺰﺍﻯ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﻣﺸﮑّﻠﻪ
ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺒﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺤث ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﮐﻠّﻴﺖ
ﻫﺎ'ﺑﻮﺻﻒ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺍﺯ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻣﺎﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﮐﻠّﻰ ﺗﺮﻳﻦ
ﻗﻀﺎﻳﺎ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺒﺎﺣث
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻋﻠﻤﺎ
ﺭﺍ'ﺩﺭﮐﻞّ
ﻫﺴﺘﻰ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﮐﻠّﻯ
ﺒﺴﻴﺴﺘﻤﻬﺎئی
ﺋﻴﺎﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺩﺭ ﺫﻫﻥﻤﻴﺮﺳﻴﻢ'ﮐﻪﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﻥ اﺯ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺎﻫﻢ
ﺁﺷﻨﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻤﻚ به
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺫﻫﻨﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺼﺎﻓﺎ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺷﻮﺩ'
ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺭﺍ'ﺑﺎ
ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ ﻣﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺁﻧﭽﻪ
ﻓیلسوﻓﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﻤﺒﺪﺃ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻮﺟﺪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ'ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﻭ
ﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ'ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻥﺒﻮﺩﻩ. ﻭﻣﺮﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺃﺯﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺰﻣﺎﻥ ﻟﺎ
ﻳﺰﺍﻟﻰ ﻭ
ﺃﺑﺪﻯ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﭘس ﺍﺻﻞ ﻣﻮﺟﺪ
ﺍﻭﻝ'ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺭؤﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ ﻣﻮﺟﺪ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺩﺭ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'
ﻣﻮﺟﺪ ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﻫﺴﺘی ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺩﺭﻙ
ﻋﻘﻠی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟی
ﺸﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ' ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﻭ ﻃﻠﺐ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺻﻠﺎﺡ
ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺣﻞﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺪﺍﻧﺪ'ﺑﻮﻯ
ﮐﻠّﻴﺎﺗﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﮐﻠّﻰ'ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺫﮐﺮ ﻣثاﻝ
ﺍﻳﻦ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ'
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'ﺩﺭ
ﻓﻀﺎﻯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﺭﻭﻥ
ﻫﻢ
ﻣﻴﻠﻮﻟﻨﺪ'ﻭﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﻬﻢ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻣﻦ
ﻳﻚ ﭘﺎ ﺭﻭﻯ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﻩ'ﻭ ﭘﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺭﻭﻯ
ﮐﺮﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻢ ﻭ
ﺑﺴﺮﻋﺖ'ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎ ﺟﻠﻮ ﻣﻴﺮفتم
ﺍﻳﻦ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ'ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴتواند
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ به
ﺳﻬﻮﻟﺖ ﺣﺮﮐﺖ
ﻭ ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭﻟﻰ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ'ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺟﺎﻟﺐ
ﻭﻣﺎﻧﺪﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﺎﺯ ﺟﺎﻯ
ﺑﺎﻭﺭﮐﺮﺩﻥ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ'ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺷﺨﺼﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﺎ ﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺳﺮﺍﻳﺎﻥ'ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ ﺭﻭﻯ
ﺍﺭﺍﺑﻪﻫﺎﻯ
ﻓﻀﺎﺋﻰ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
بتوانند
ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﮐﻨﻨﺪ .

ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ
ﺍﻧﺘﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭﺟﻮﺩ'ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻣﻬﻢ ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻄﺮﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ. ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺟﻮﻫﺮ ﻭﻋَﺮَﺽ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﺒﺎﻧﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﺭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﻭﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻳﺎﻓﺘﻪ' ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻌﻨﻰ ﺟﻮﻫﺮ'
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﺭﺳﻄﻮ' که
ﺣﺎﻣﻞ ﻭ
ﻣﺤﻤﻮﻝ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. و
ﺟﻮﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺮ ﺁﻥ
ﺣﻤﻞ ﮐﺮﺩ. ﻟﻔﻈ
ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ. ﻭ ﻧﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺟﻮﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ. ﺍﻣﺎ
ﺧﻮﺩ
ﺁﻥ'ﻣﺤﻤﻮﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﺩ. ﭘس
ﺟﻮﻫﺮ ﺻﻔﺘﻰ
ﻗﺎﺑل اﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﻨﺴﺒﺖ
ﻣﻌﻴّﻨﻰ ﺑﺎ
ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻔﺖ ﻳﺎ
ﺣﺎﻟﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺴﺒﺖ ﻧﻴﺴﺖ . ﻣثلا
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺰ ﻳﺎ
ﺷﺨﺺ ﻭ
ﻫﺮﺷﻴﺌﻰ'ﻫﺮﻳﻚ
ﺧﻮﺩ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻔﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ این
جوهر ﻧﻴﺰ یک
(ﻋَﺮَﺽ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺩﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺟﻮﻫﺮﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﮐﻞّ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﻣثاﻝ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ'ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﺟﻮﻫﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺤﻤﻮﻝ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﺴﺒﺖ ﻫﺎ
جامل
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺍﺷﻴاء ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻣﺪﺭﺳﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺳﮑﻮﻟﺎﺳﺘﻴﻚ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ' ﺍﺯ(ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺬﺍﺕ)ﺑﻮﺩﻥ
ﺟﻮﻫﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﻭ
ﻟﻮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺤﻤﻮﻝ ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺷﻮﺩ. ﻳﺎﺩﺭﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ
ﻭ ﺣﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﻧﺴﺒﺖ ﻫﺎ. ﻣثلا
ﺻﻔﺖ ﺳﺮﺧﻰ ﺟﺰ
ﺩﺭ ﭼﻴﺰ ﺳﺮﺥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﮔﻞ
ﺳﺮﺥ' ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺮﻧﮓ ﺳﺮﺥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺟﻮﻫﺮ
ﺭﺍ(ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻓﻰ ﻧﻔﺴﻪ
ﻭ ﺑﻨﻔﺴﻪ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ
ﺟﻮﻫﺮﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ' ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ'
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺳﺎﻃﻴﺮﻯ
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺧﻴﺎﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺧﻴﺎﻟﺎﺕ ﺭﺍ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺠﺎﺯﻯ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺧﻴﺎﻟﺎﺕ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻰ'ﻧﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ'ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻙ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺎﺭﺝ'
ﻋﻤﻠﺎ ﻳﻚ ﺩﺭﻙ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻙ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭج ﺨﻮﺩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻴﭻ ﮐس
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ'
ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺍﺷﻴاء
ﻭﺍﻗﻌﻰ'ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻣثاﻟﻰﻭ
ﺗﺼﻮّﺭﻯ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺪﺭ
ﺁﻧﺘﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣثال
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺎ
ﻣثاﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻣثاﻝ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ'ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺯ ﻣثاﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺰﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﻮﺡ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﺰﻳﻠﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺗﻤثیلی ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﻮﺭ
ﻣثاﻟی ﺮﺍ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ'
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻋﺪﺍﺩ ﻭﺍﺷﮑﺎﻝ
ﻫﻨﺪﺳی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺧﻂ ﻭﻧﻘﻄﻪ ﻭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﭼﻮﻥ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺷﻴاء ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ' ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺻﻒ ﺷﻴﺌﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﺑﺎ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﻋﺪﺍﻟﺖ (ﻣﻦ
ﺣﻴث ﻫﻰ) ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺃﺷﻴاء ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻤﻰ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺫﮐﺮ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﻣﺒﺎﺣث ﻣﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ'ﺳﻬﻢ
ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ'ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻋﺮﺿﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﺟﻮﺩ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺟﻮﻫﺮ ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎ
ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻳﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﻋﺮﺿﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ'ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ هریک
ﺩﺭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺪﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻋﻠﻴّﺖ'
ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ ﻏﺮﺽ
ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ'ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻏﻴﺮﻩ. ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩ'ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻖ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ'ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ذﻫﻨﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻣﻌﺮﻭف
ﺘﺮﻳﻦ ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﻨﺎسی و ﺍﺻﻞ
(ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﺗﻨﺎﻗﺾ) ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ'ﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺷﻴﺌﻰ'ﻳﺎ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺑﺎ
ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﭼﻴﺰﻯ
ﺻﻔﺘﻰ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻫﻢ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺃﺻﻞ( ﺗﺪﺍﺧﻞ
ﺑﻴﻦ ﺳﻠﺐ ﻭ
ﺍﻳﺠﺎﺏ)'ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻯ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
تثلیث ﻣﻄﺮﻭﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻔﺘﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﺃﺻﻞ ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗی ﻮﻟﻰ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ. ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﺃﺻﻞ ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻖ
ﺻﻮﺭﻯ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﻀﺎﻳﺎﺋﻰ
ﺩﺭﺑﺤث ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺭﻭﺷﻦ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻫﺎ ﺷﻮﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻮﻥﺸﺎﺑﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻗﻀﻴّﻪﺍﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ'ﻳﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﺪّ
ﺃﮐثرا ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻗﻀﻴّﻪ ثاﺑﺖ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻌﻠﻮﻡ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ'ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯﻗﻀﺎﻳﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺧﺼﻮﺻﻴّﺖ ﻫﺮ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺟﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺵ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻣثلا ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻖ
ﺻﻮﺭﻯ ﻣﻌﺎﺻﺮ'ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ'
ﺷﺎﻣﻞ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻴّﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺁﻥ'ﺑﺎﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﮐﻪﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺒﺎﺣث ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﺮﺽ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺗﻰ
ﭼﻮﻥ ﻋﻴﻨﻰ
ﻭﺟﺰﺋﻰ
ﻭﺧﺼﻮﺻﻴّﺖ ﻭ
ﻧﺴﻴﺖ
ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻴّﻮﻥ
ﺑﺮﺧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺒﺎﺣث
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺍﺯ
ﺍﺷﻴاء
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺫﻫﻦ
ﻣﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ'او و
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ غیبی ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺼﺤﻨﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ'ﻭﻟﻰ
ﻃﺮﺡ ﻭﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ.

ﻣﺒﺤث
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ'
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺒﻨﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ (ﻋﻠﻮﻡ
ﺧﺎﺻّﻪ) ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻨﺸﻌﺐ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﻋﻠﻮﻡ
ﺧﺎﺻﻪ'ﺑﺮﭼﻪ
ﺗﻌﺎﺭﻳﻔﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻳﺎ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﺴﺎﺋﻠﻰ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻋﻠﻮﻡ ﺧﺎﺻﻪ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺍﮐثرﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺗﻔﺼﻴﻞ ﻋﻠﻮﻡ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﻋﻠّﺖ ﺁﻥ
ﺍﺑﻬﺎﻡ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ.
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎج هاﻯ
ﻣﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻌﺮﻓﺖ'ﻳﺎ
ﺁﻏﺎﺯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﻳﺎ
ﻣﺸﻤﻮﻝ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
(ﺍﻋﻴﺎﻥ
ﻣثاﻟﻰ) ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﻨﺰﺍﻉ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻣثل
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺑﺤث ﺩﺭ
ﻣﻨﺸﺄ
ﺷﻨﺎﺧﺖ'ﻭﻣﻨﺒﻊ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ'ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺑﻴﻦ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ'ﺍﻳﻦ
ﻣثلها ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻣُثُل
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻭﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺳﺖ. ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭﻧﻪﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﻠﻤﻰ'ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘﻖ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺁﻧﻬﺎ. ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ
ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺣﺴّﻯ گذﺷﺘﻪ ﻭ
ﺣﺎﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻋﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻭﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ'ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻤﻞ ﻋﻘل ﻤﺎﺩﻯ'
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ
ﻋﻠﻤﻰ'ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻘﻞ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻦ'ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻌﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻋﻘﻞ عضو و
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ' ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺣﺎﻝ
ﺧﺎﺹ ﺍﺳﺖ .

ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐﻫﺴﺘﻰ'ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ' ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺁثاﺭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭﻯ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻨﺎ
ﺑﺮ
ﺍﻳﻦ'ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ' ﻧﻪ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﮐﻪﮐﺎﺭﺷﺎﻥﺮﺍ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺩﺍﺋﻢ می گوﺋﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ'ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ'
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻳﮑﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ'ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ روش
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ'ﻳﮑﻰ ﺭﻭﺵ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻗﺒﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﻢ ﻧﺸﺪﻩ' ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ'ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺭﺍ ﻗﻀﻴّﻪ ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﻮ
ﺍﺯﻣﻨﺸﺄ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ' ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪﺁﻥ
ﺗﺄثیرﻯ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﮐﺪﺍﻡ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺫﻫﻦ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﻭﺍقعی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﻣﻴﻤﻮﻥ' ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺻﻔﺎﺕ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﭼﻪ
ﺩﺭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕﺁﻧﻬﺎ'
ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ'ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻋﻠﻤﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ'ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﺠﺎﺭﺏ
ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘل
ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻮﺍس ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﺑﺎﺯ ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ'ﺑﺎﻋث
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻭ ﻋﺪﻡ
ﻓﻬﻢ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺎﻙ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺎﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻫﻢ
ﺯﺍﺩ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺧﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ'ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ'ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎم ﻮﺗﺤﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻳﺎ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮﻝ
ﺣﻘﻴﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﮐﺎﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻯ ﺍﺷﻴاء
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻏﻴﺮ ﻣﺤﺴﻮس
ﺑﮑﻠّﻰ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻬﺎﺋﻰ'ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺳﺖ. ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻘﻠﻰ'ﺑﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﺳﺖ'ﻭﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘلی
ﺪﺍﻧﺴﺖ.

ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺁﻥ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺎﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﻢ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻤﻚ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺧﻴﺎﻟﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'ﻭﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺎﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻣُثل ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ'ﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺴﺖ' ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ'
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺘزﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ'ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ'ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﻳﻮﻡ'ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺁﻧﻬﺎ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺍﻭ'ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﻧﺎﻗﺺ
ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ .

ﻣُثل
ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﻚ ﻋﺎﺭﻑ
ﻭﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﺑﺪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ'ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻣﻮﺭ(ﺧﻴﺮ ﻣﺤﺾ
ﺑﻨﻔﺴﻪ)ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ'ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻴّﺮ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺨﻴّﻞ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺧﻴّﺮ'ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﮐﻤﻚ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻣثاﻝ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺯﻳﺒﺎﺋی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻭﺭﺩ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻤُثل ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﺷﻴاء ﺯﻳﺒﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣُﺸﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻖ ﮔﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺤث ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ'ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ' ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ
ﺗﺠﺴّﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺨﺼﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ' ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ. ﻭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺯﮐﻠّﻴﺎﺕﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ'
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ' ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯ
ﺳﻮﮊﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﺪ ﻭﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﻥ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺗﺼﻮﺭ
ثاﻧﻮﻯ ﺩﺭﻙ
ﺁﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ' ﻫﻴﭻ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﺩﻭﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﺑﺎﺯ
ﻧﻪ ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺁﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ثاﻧﻮﻯ
ﺍﻳﻥﺎﻧﺴﺎﻥ. ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻋﻴﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﻳﺪﻩ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪﺩﺭ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻴئ ﺩﺭﺫﻫﻦ'
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺳﺮﻳﻊ ﻭﻏﻴﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﺖ'ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﺎﺭﺝ ﺭﺍ'ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻣﺒﻬﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﻭﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.

ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﮐﻪ ﺯﻣﺎن
ﻤﺎﺩﻯ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻣﻰ
ﻧﻮﻳﺴﺪ'ﻳﺎ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻣثبت
ﻣﻄﻠﺐﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﻠّﻰ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺿﻤﻦ(ﻣُثل )
ﺧﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ'ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺯ ﺗﺮﺍﮐﻤﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﭼﻮﻥ
ﻓﻘﻂ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ'ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ'ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﺯﻣﻨﺒﻊ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ'ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺑﺎﺯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ'ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ'ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺻِﺮﻑ ﻟﺬﺕ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻧﻪ ﻭﻗﺖ ﮐﺴﺐ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ. ﻭﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ(ﻣُثل)
ﺁﻧﻬﺎ'ﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﺑﺎﻫﺴﺘﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺃﺷﻴﺍء' ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﺷﻴاء
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣُثل ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺭﺍ'ﻣثاﻟﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺃﺷﻴاء ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺁﻥ ﺑﺎ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺫﻫﻨﻰ'ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺪﺭﺗﻰ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﻬﺮﮐس ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﺪ
ﻭ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ثاﻧﻮﻳﻪ
ﺍﺯ ﺍﺷﻴاء'
ﭼﻮﻥ ﺟﺮﻳﺎنی
ﺴﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺑﺮﻕ' ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻣﻮﺭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺁﺷﻨﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ' ﻫﻢ
ﺯﺍﺩ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺩ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﺪ.

ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ(ﻣُثل)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﭽﺸﻢ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﻣُثل
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ'
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻇﺎﻫﺮ
ﺑﻴﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﻣُثل ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ'ﻭ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ'ﺁﻥ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺗﺠﺴّﻢ ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﺎ ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ'ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩﻫﺴﺖ' ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﻭﭼﻮﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺰﺋﻰ'ﮐﻠّﻰﻫﺎﻯ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﻳﺎ ایده و
ﻣُﺸﻞ ﺍﻭ'ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﻚ
ﺷﻴئ ﻣﺤﺴﻮس
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥ
ﺷﻴﺌﻰ' ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺷﻴئ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺍﺷﻴاء
ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ'ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﺍﺷﻴاء ﺭﺍ ﺍﮐثرﺍ
ﻧﺒﻴﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﮑﺎﻥ
ﻋﻘﺮﺑﻪ ثاﻧﻴﻪ
ﺷﻤﺎﺭ ﺳﺎﻋﺖ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺷﻴئ ﻣﺘﺤﺮﻙ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺺ ﺍﺯ ﺷﻴئ
ﻣﺘﺤﺮﻙ ﺩﺭﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺭﺍ'ﺑﻨﺤﻮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺣﺴّﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻴئ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ'ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ'ﺍﺯ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺫﻫﻨﻰ
ﺷﻴئ ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎﻝ'ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ثبت ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻤﻚ ﺩﺭ
ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺎ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ'ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﮐﻞّ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺟﺰﺍٴ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ' ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﺍﺟﺰاء
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻠّﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ'ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﮐﻪ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺮﺩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺳﭙس ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﺷﻴاء
ﺧﺎﺭﺝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ .

ﺟﺎﻯ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻣﻐﺎﻳﺮ ﺑﺎ
ﺷﻌﻮﺭ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ'ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺁثاﺭﺣﻮﺍس
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ'ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻰﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻳﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺻﻔﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ'ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺴﻢ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﮐثرﺍ ﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﺪﻡ
ﺳﻠﻮﻙ'ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ'ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﻢ
ﺑﺒﺎﻓﻨﺪ'ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ'ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻗﺴﻤﺖ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺭﺍ (ﮐﻠّﻴﺎﺕ) ﻧﺎﻡ
ﻧﻬﺎﺩﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺟﺮﺃﺕ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﻭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮐﻠّﻴﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﮐﻠّﻰّ
ﮔﻮﺋﻰ' ﻭ ﻣﺒﻬﻢ
ﮔﻮﺋﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﻋﻮﺍﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺪﻡ ﻓﻬﻢ
ﺑﻌﻠّﺖ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ'ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﺍﺳﺖ'
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ'ﺯﻧﺒﻮﺭ
ﻋﺴﻞ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻫﺎﻧﻪ
ﺷﺶ ﺿﻠﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﻬﺎﺭﺕ
ﺑﺴﺎﺯﺩ' ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﻧﺎﻡ(ﻏﺮﻳﺰﻩ)ﺑﺂﻥ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﺮﺩﻩ
ﻧﻴﺴﺖﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.   ﻭﻳﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﺎﻧﻨﺪ(ﻣُﺸﻞ) ﻭ
ﺍﻣﻮﺭﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ'ﻭﺟﻮﺩﻯﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺬﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ'ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ. ﭼﻮﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭ
ﺁثاﺭﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺩﺭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻯﺪﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻭﻋﺮﺵ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻔﺘﻦ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺬﺍﺕ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ'ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﺯ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺭﺍ
ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻏﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺍﻭ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﮐﻪ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺎﺭﻳخ
ﻔﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻓﻰ
ﻭ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ'ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﻭ ﻣﺠﺮﺩﺍﺕ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺬﺍﺕ
ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﻳﺎ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﻭ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ . ﮐﻪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺩﻳﺪ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ .

ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ'ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﮐﻪ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺑﺎ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺧﻴﻠﻰ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕﺍﮔﺮ
ﺍﺟﺰاء ﮐﻠّﻰ
ﺭﺍ ﻳﮑﻰ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﮑﺸﻴﻢ' ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ یک ﮐﻠّﻰ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻠّﻰ'ﮐﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻗﻄﻌﺎﺕ ﺟﺴﻢ ﺍﻭﺭﺍ
ﻗﻄﻊ ﻭﺣﺬﻑ
ﮐﻨﻴﻢ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺣﺘﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺰﺋﻰ
ﺧﻮﺩ' ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺟﺰاء ﺁﻥ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﺿﺎﻓﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ'ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﺍﺩ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺃﺗﻤﻰ' ﻫﻤﻪ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ'ﭘس ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ' ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻢ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺯﻳﺎﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣثاﻝ ﺭﺍ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻡ'ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑه ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﻴﺐ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻴﺐ ﺩﻳﮕﺮﺵ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ' ﮐﻪ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭحی ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻧﻴﻢ'ﺭﺷﺪ
ﻭ ﺗﻮﺭﻡ ﻣﻘﺎﻡ
ﮐﻠّﻯ اﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺖ'ﻭﻟﻰ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭﻓﻬﻢ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻳﻚ
ﻃﻔﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭ ﻃﻔﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺵ ﺭﺍ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﻓﻬﻢ'ﻭ
ﺩﺭﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺗﻔﺎﻭت هاﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺟﺴﺘﻦ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻭ
ﺍﻣثاﻟﺶ'ﮐﻞّ ﺭﺍ
ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻭﻫﻤﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻫﺎﻯﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻧی اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ . ﺍﻣﺎ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﻳﻚ
ﮐﻠّﻰ ﺭﺍ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﮐﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯﻯ ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﮔﻮﺷﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻐﺰ'ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺿﺒﻂ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻫﻴﭻ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻧﻪﻣﺤﻞ
ﺿﺒﻂ ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ. ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺧﺎﺭﺟﻰ'ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ'ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯﺟﺴﻢ
ﻭﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎ ﺭﻭﺡ' ﭘس ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ. ﻭ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﻧﺰﺩ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺟﻮﺩﮐﻠّﻰ'ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺘﻬﺎ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺍﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ'ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﺭﻙ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ
ﺍﺯﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ' ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎن عاﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻠﻤﺎ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺨﺼﺺ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻭﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ
ﻓﻬﻤﻰ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺩﺍﻧﺎ
ﻭ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻋﻠﻢ
ﺃﻃﺒّﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻡ'ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﺪﺭﺳﻰ ﻭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ'
ﮐﺴﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﺍﻧﺪ'
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺩﺭﻋﻤﻞ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺭﺧﻠﻮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻴﭻ
ﻧﺪﺍﻥ ﺑﺪﺍﻧﺪ.

ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣُثل
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ'ﺍﮔﺮ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ'
ﭘس ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﻯ ﮐﺎﻏﺬ
ﻃﺮﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺮﺳﻴﻢ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺁﻧﻬﻢ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ'ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺷﺪﻩ ﻭﻣﺘﺤﻘﻖ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ'ﭼﻮﻥ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ' ﺗﺤﻘﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﭼﻮﻥ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﻴﭻ ﺩﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻢ. ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﻭﭼﻴﺰ ﻣثل
ﻫﻢ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻋﻠﻢ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺘﻴﮑﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺣﺪّ ﺗﺎ ﺁﻥ
ﺣﺪّ را ﻧﺎﻡ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻳﺎ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻫﺮ ﻓﺮﺩ
ﺁﻥ ﻳﻚ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺮﺩ'ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻟﻬی
اﻭ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ'ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ'ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ'ﺑﻬﻔﺖ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ'ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻫﺮ
ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ
ﺭﻓﺘﻪ'ﮐﻪ
ﺑﻬﻔﺖ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ'ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺗﻨﻬﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ'ﺍﺯ ﻭﻗﺖ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻥﻨﻮﻉ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ'ﻣﺪﺍﻡ
ﺭﻭﺡ ﺑﺎﮐﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻣﺮﮒ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ
ﺭﻭﺡ ﻣﻦ ﻭ ﺷﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﮔﺮﺍﻣﻰ' ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ'
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ.
ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺩﺭﻙ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﻭﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻟﻮﺍﺯﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦﺩﺍﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ'
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺳﺎﺯ ﺍﺯ
ثوﺍﺏ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺩﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ'ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺬﮐﻮﺭ'ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺷﺪﻥ ﺑﺮﺗﺮ'ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ'ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻋﺪﻡ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺍﺳﺖ' ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺧﻮﺍﻫند
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ'ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻣﻔﺎﻫﻴﻤﻰ
ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻫﺎﺋﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺩﺭﺣﮑﻢ
ﺁﻥ ﮐﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﻣثاﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﭙﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺎﺯﻡ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻫﺮﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ' ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺷﺨﺺ'ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﺨﺼﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻮﻧﻪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺟﻬﺎﻥ
ﺪﺭ ﺁﺧﺮ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ' ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭﺧﻄﺎ
ﻳﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ.
ﻭﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ' ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺁﻥ'ﭘس
ﺍﺯ ﻓﻬﻢ ﻋﻴﺐ
ﻭﻧﻘﺺ ﺧﻮﺩ'ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺗﺮ'ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ' ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺩﺭ
ﻣُثل'ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ' ﻭ
ﺍﻳﺪﻩﺁﻟﻬﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ'ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻗﺒل
اﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺍﺯﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ'ﻭ ﺁثاﺭ
ﭘﺮﻋﻴﺐ ﻭ ﻧﻘﺺ
هر ﮐﺎﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﻬﺮﻩ ﻣثبت
ﺑﻨﺎم ﻠﺬﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺣﺘﻰ
ﺃﻧﺪﻙ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ. ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻨثیﻭﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣثبت
'ﻭﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬی
ﻮ(ﻣُثل)
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﻌﺘﺪﻝ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ'ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﺭﻙ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ'ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻫﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ'ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻌﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ' ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺴﺒﻰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ.
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭﻟﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ. ﻭ
ﻗﺒﻠﺎ ﻫﺪﻑ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ'ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ. ﻭﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ'ﮐﺴﺐ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻫﺎ'ﺑﺎﺯ ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎ ﻫﺴﺖ .