نقد فلسفه

در برداشت
سلوکی و شهودی
عرفانی

نوشته شریف
جلیل

WWW.SHAREEF.US

M159

نقد فلسفه

در برداشت
سلوکی و شهودی
عرفانی

نوشته شریف
جلیل3/21/2013

هر
متفکّری
برداشتی از
امور حیاتی و
جهان مادی و
جهانهای
آینده ملکوتی
دارد، که متناسب
مقام تکامل نوعی
و فصل نوع
بشری روح و
عقل او میباشد.
مکاتب فلسفی
معروف ترین
گونه های
برداشت عقلی
از امور هستی
و خداوند
هستند، که هرکدام
نقاط مثبت و
منفی خود را
دارند. عنوان
فلسفه ها و
فیلسوفان
مربوطه و نظریّات
آنها در این
کتاب آمده،
ولی نویسنده کتاب
طرفدار عرفان
سلوکی هر شش
ولایت سلوکی
نوع بشری
میباشد، ولی
نه طرفدار هر
دین ومذهب
قشری رسمی شرک
آمیز. و تنها قصد
ابلاغ همه گفته
ها در برابر
چشم خواننده میباشد.
تا خواننده
هرمقایسه و
انتخاب حقایق مثبت
از وقایع منفی
را خود بنماید.
که درهرحال
مسؤلیّت الهی
هرکس بسته به
انتخاب خودش
میباشد. بر
دیگران جز
ابلاغ و گزارش
نظریّات خود
وظیفه و
مسؤلیّتی
ندارند. تحمیل
عقاید و
نظریات از ستم
های بزرگ انسانها
بیک دیگر
میباشد. که
آزادی های
عقیدتی
بزرگترین
موهبت الهی بانسان
بوده وداوری
ها تنها با
خداوند است.

WWW.SHAREEF.US

نقد
فلسفی

ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺑﺤثهاﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﻭﮐُﻤﭙﻠﮑس ﺟﺰ
ﻣﺸﮑﻞ
ﻭﻣﺴﺄﻟﻪ ﺳﺎﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺸﮑﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻣﻨﺼﻒ
ﻭﻧﻘّﺎّﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭ ﻧﺎ
ﺑﺎﻭﺭ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻭ
ﺍﻟﻘﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻋث إﺷﮑﺎﻝ
ﻭ ﺍﺑﻬﺎﻡ ﻭﺟﻨﺠﺎﻝ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ گردیدﻩ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،  ﺍﻳﻦ
ﺣُﺴﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺳؤﺍﻝ ﻭ ﭘﺮﺳﺶ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﭘﺮﺳﺶ ﻫﺎ ﻫﺪﻑ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺑﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪﻑ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺳؤﺍﻝ ﻭ ﻫﻢ ﻫﺮ
ﭘﺎﺳخ ،  ﮐﻪ
ﺑﺮﺳﺪ، ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﺑﺤث ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻨﻴﺎﻥ ﮐﺞ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﻫﻢ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺳﺪ،  ﻣﺪﺍﻡ
ﮐﺞ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺮﻭﻯ ﻫﻢ ﻣﻰ
ﺭﻳﺰﺩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻳﺨﺖ.
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺭﺍ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﺮﺳﺸﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،  ﻭﻣﻄﻠﺐ
ﺭﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻭﺍﺿﺢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺣُﺴﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺻﻞ
ﻳﻚ ﻣﻄﻠﺐ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﭼﻮﻥ ﺫﻫﻦ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺭﻫﺮوی ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ،  ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،  ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ،
ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﮐﺎﺭ عقل ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻴﻚ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﺑﻤﺮﺯ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﺁﻏﺎﺯ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭ ﭘﻮﭼی ﻮ
ﻧﻬﻠﻴﺴﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺧﻰ ﻭ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻦ ﻭ
ﺗﻬﻴّﻪ ﻃﺮﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﺷﺘﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩ، ﺗﺎ ﺑﻨﺘﺎﻳﺠﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺑﺎﻋث
ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻧﻪ
ﻃﺮﺡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﻧﻮﻳﺴﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻃﺮﺡ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ، ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﮐﺎﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍبِداﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻓﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ، ﺑﺘﻮﻗّﻒ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﻓﮑﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻄﺮﺡ
ﺭﻳﺰﻯ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ
ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﭘس ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﻭ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻳﮑﻰ
ﻣﮑﺘﺐ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺧﻮﺩُ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﻧﮕﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳﻚ ﻧﺴﻞ
ﺭﺍ، ﻳﮑﺒﺎﺭﻩ ﺑﺎﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ،  ﺗﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﻔﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﻧﺴﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﻧﮓ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﻫﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍﻳﺞ ﺟﻬﺎﻥ، ﺁﺋﻴﻨﻪ
ﻋﻘﻞ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻣﮑﺘﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺎﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻴﺰ ﺑﺂﻥ ﺩﺍﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺘﺐ
ﻫﺪﻑ ﮐﺴﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺣﮑمت هاﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍﻳﺞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی ﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺿﻤﻦ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻫﺪﻑ
ﺣﺮﮐﺖ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺟﻮﻫﺮﻯ عرﻓﺎﻧی
ﺒﺎﺯ ﻣﮑﺘﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،  ﻭ ﮐﺸﻒ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،  ﮐﻪ ﺳﻄﺢ
ﻭ ﻋﻤﻖ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺿﻤﻦ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻭ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻰ،  ﺳﻄﻮﺡ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﮑﻤّﻞ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻭ ﻳﺎ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻭﺗﺼﺤﻴﺢ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳوء ﻓﻬﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟﻢ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻰ ﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮔﻔﺘﻦ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻭﺍﺻﻞ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍلهی ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎئی  ﺩﺍﺭﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﮐﺴﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﻥ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﻭﻓﮑﺮ ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ را  ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺃثرﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﻗﺸﺮﻯ گرﻯ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ می ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﻣﺬﻫﺐ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷند ﻭ
ﻣﻨﺸﺄ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻐﻠﻂ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻴﻔﻪ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺪﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯها
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﺍﻍ
ﺗﺮﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.

ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ،  ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎ، ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﻑ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺑﺎ ﺍﺣﺎﺩﻳث  ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﺑﺎ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻗّﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭ ﻫﺮ
ﺟﺎ ﮐﻪ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﻮﺩ، ﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬی
ﻮﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ، ﮐﻠﺎﻡ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﻣﻰ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ، ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﭼﻮﻥ ﺳﻤّﻰ
ﮐﺸﻨﺪﻩ، ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻫﺮ ﮐس
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ، ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ
ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﺴﺘﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺣﺴﺮﺕ ﻭ
ﻧﺪﺍﻣﺖ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻫﺴﺘﻢ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺧﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﺩﺭﮔﻤﻰ،
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺫﮐﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺃﻫﻞ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﻓﺎﺭﺳﻰ و شعرﻯ
ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﻡ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺘﻰ
ﺑﻔﮑﺮ ﺑﺪﻫﻢ. ﻭ
ﺍﺷﺎﺭﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻢ. ﻭلی ﻧﻪ
ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﮐﻠﺎﻩ ﺑﺮﺩﺍﺭ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺳﺎﺩﻩ ﺩﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭﺳﺖ،
ﻭ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﺣﻴﺮﺕ ﻫﻤﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،
ﻭ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻓﮑﺮﻯ که  ﺑﺎ
(ﺣﺪﻳث ﻧﻔس ) ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ.
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺷﺨﺺ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻭﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﺎﺑﻰ
ﻭ تقرّب ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،  ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺍﺭﻡ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ
ﺗﺮﻙ ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ، ﮔﺮﭼﻪ
ﭼﻨﺪ ﺻﺒﺎﺣﻰ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﺍﺣﺘﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﺍﺣﺴﺎس
ﻟﺬتی هست. ﻭﻟﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،  ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﭘس
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻴﻠﻰ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻬﻢ،
ﺑﺎ
ﭼﻨﺪ ﺭﺍﻩﻫﺎﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﺗﻘﺎﻃﻊ ﺧﻴﺎﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﺭﺍﻩ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﺂﺩﺭس ﻭﻫﺪﻑ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺭﺍﻫﻬﺎ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺒﻰ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻭ ﻋﻮﺿﻰ،  ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﺪ ﺭﺍﻩ
ﺍﺧﻴﺮ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﺪ، ﺑﺎﺯ ﺧﻄﺮ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ، ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻢ ﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩﺗﺮ،
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﭼﻨﺪ ﺭﺍﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻞ ﭼﻨﺪ
ﺭﺍﻩ ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﺩﺭس ﭘﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﺸﻮﺭ ﻭ
ﺷﻬﺮ ﻭ ﻣﺤﻠّﻪ
ﻭﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﻭ ﮐﻮﭼﻪ
ﻭ ﺷﻤﺎﺭﻩ ﻳﻚ ﺧﺎﻧﻪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻫﺎﻯ ﺁﺩﺭس
ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﮐﻨﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﻣﻘﺼﺪ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻭﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻳﻚ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ،  ﺑﺎﺯ
ﺧﻄﺎﻯﺮﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺁﺩﺭس ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﺷﺎﻧس ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺁﻥ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺴﻰ ﺑﺮﻭﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺁﺩﺭس ﺭﺍ
ﻗﺒﻠﺎ،  ﻭ ﺑﻬﺮ
ﺯﺣﻤﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺎﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﺑﮑﻨﻴﻢ. ﺍﮔﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ ﺁﺩﺭس
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭ
ﺗﻘﺎﻃﻊ ﺭﺍﻫﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎ ﻭ
ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﺑﺮﻫﻮﺕ،  ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺳﻤﺖ ﺣﺮﮐﺖ
ﮐﻨﻴﻢ، ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻫﺎﻯ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺍﻳﺮﻩﺍﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺁﻥ
ﺑﺴﻤﺘﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﮑﻰ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺗّﻔﺎﻕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﺎﺩﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺤﻴﻄﻬﺎﻯ
ﺟﻨﮕﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﺍﻩ ﻭ در
ﺩﺭﻳﺎ ﻭ
ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ، ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ،  ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ ﺗﻠﺎﻃﻢ
ﻭﺍﻣﻮﺍﺝ ﮐﺸﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﻌﻘﺐ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﺎﻧﺪ ﻭ ﻏﺮﻕ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺗﻠﺎﺵ
ﻣﺠﺪﺩ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺟﻨﮕﻞ ﻭ ﮐﺸﺘﻰ
ﺑﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺷﻨﺎس
ﺩﺭﻳﺎ،
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺎﻟﺞ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺴّﺮﻫﺮﮐس
ﺑﻴﻚ ﻳﺎ ﭼﻨﺪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺁﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻔﺼّﻠﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ. ﻭﻣﻦ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺧﻮﺩ، ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ
ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻪ ﻣﻴﮕﻔته اﻨﺪ.
و ﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﻧﻈﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻡ. ﻭ
ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﮑﻠّﻰ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﻡ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻡ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺁﮔﺎﻩ ﺷﺪﻡ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﻗﺒﻠﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﭘس
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺤث ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ،  ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻳﺎ
ﺟﻬﺖﺣﺮﮐﺖﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺟﻮﻫﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯﻤﺎ
ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﻤﺎﺭﻩ
ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺷﻤﺎﺭﻩ
ﻭﺧﻴﺎﺑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺷﻤﺎﺭﻩﺍﻯ ﻭ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺧﺎﺹ، ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻳﮋﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﻧﺎﻇﺮ
ﻣﺤﻘّﻖ ﻣﺨﻔﻰ
ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﻟﺬﺍ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺿﻌﻴﻒ ﻭﺣﻘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻢ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﺷﺒﻪﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺮﺍ
ﺗﻠﻒ ﮐﻨﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﺴﻰ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﺁﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﻢ ﺍﺭﺯﺵ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺒﺎﻃﻞ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺷﻤﺎﺭﻩ ﻫﺎ
ﻭﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻨﺎﻥ
ﻭﺍﺿﺢ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ ﺍﺯ ﺭﻩﺭﻓﺘﮕﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻭ
ﺑﭽﺸﻢ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺍﻧی
ﺨﻮﺩ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺍﮐﺘﺴﺎﺑﻰ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺑﭽﺸﻢ ﺗﻦ ﻭ
ﻋﻴﻦ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺤﻖّ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻏﻮﺭﮐﺮﺩﻥ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺴﺮﺕ
ﻭﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻰ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭ ﺳﭙﺎس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺍﻣﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ، ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﺎﻟﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺠﻴﺐ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻳﺎ
ﺩﺭک ﺁﻥ ﮐﻨﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﻋﺼﺎکس
ﮐﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﭼﺎﻟﻪﺍﻯ
ﺑﭽﺎﻩ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭﻧﻴﺎﺯﻫﺎ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺟﺎﻟﺐ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ ﻣﻬﻢ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﺮﺍ
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻳﺎ
ﺃﻣﺮﻯ ﺯﻳﺒﺎ
ﻭﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﻳﺎ
ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﮔﺮﺩﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ
ﺁﻥﺮﺍ ﺷﺨﺼﺎ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﻟﻤس ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻧﻈﺮ
ﮐﺴﻰ، ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی
ﺴﺎﻟک ﺒﺮ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺼﻤﻴﻤﻰ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺑﻤﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ. ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺣﺘﻰ ﺍﻗﺪﺍﻣﻰﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺭﺍﻩ ﺣﻘﻴﻘﺖ، ﻳﺎ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﻭ ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﺪﻑ،
ﭼﻮﻥ ﺁﺩﺭس
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ
ﻧﺎﻣﻪ،  ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺁﻥ
ﺷﺪﻩ، ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻭﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﺮﺍ
ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺷﻬﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ
ﺣﺎﻝ ﺩﺭ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺤﻠّﻪ
ﻭﻣﺤﻞ ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ
ﻧﺎﻣﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
بِداﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪ، ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺷﻤﺎﺭﻩ
ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﭘﻴﺶ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺧﻄﺎ ﻭ
ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ( ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﮑﻮم
ﺒﺎﺩﺍﻣﻪ ﺭﺍﻩ
ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭﻓﺴﺦ
ﻭﺭﺳﺦ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ زندگی ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺁﺩﺭس ﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﭘﻴﺶ
ﺑﺒﺮﺩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﭘس ﺍﺯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺣﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﭘﻴﺶ می
ﺮﻭﺩ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﺪ. ﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس  ﻗﺎﺋﻢ،  ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺨﻂ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺗﺎ ﺳﻄﺢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ، ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ بِداﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﭼﻮﻥ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻣﻄﻴﻊ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎس ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻔﺘﻢ ﻣﻰ
ﻧﺸﻴﻨﻨﺪ،  ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺗﺎ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰ در
پیش ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣی
که ﻣﻰ ﺑﺨﺸﺪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺣﺪّ ﻭﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺎ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ برای
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺳﻮﺍﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﻴﺰ ﭘﺎ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﻭ
ﺳﺴﺘﻰ ﻧﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﭘس ﺗﻘﺪّس
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ در
مقام عقلی ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ،  ﻭﻟﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺎﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﭼﻨﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺘﺐ ﻳﺎ
ﺁﻥ
ﻣﮑﺘﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ، ﮐﻤﻴّﺖ
ﺟﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺖ،  ﮐﻤﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﮐﻴﻔﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ. ﮔﻔﺘﻪ
ﻳﻚ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﭘﺴﻨﺪﻳﺪﻡ ﮐﻪ
ﻧﻮﺷﺖ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﻧﻮﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻣﻘﺪﻣﻪ، ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮔﻔﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮ
ﻳﻚ ﻣﮑﺘﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺧﺼﺎﻳﺺ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﺗﺠﺎﻭﺯﺍ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩﻳﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻈﺮ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭ
ﮐﻞّ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﻭ
ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻣﮑﺘﺐ ﻋﺮﻓﺎﻥ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻗﺎﺑل
ﻨﻘﺪ ﻭ ﺿﻌﻒ ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﻟﻰ ﻣﻨﮑﺮ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻭ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻭ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺘﺎﺏ ﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎﻧﻰ
ﻭ ﺩﺑﺴﺘﺎﻧﻰ، ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ،  ﮐﻪ ﻃﻔﻞ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪ
ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺩﺭﻭس  ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯﺒﺮﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻦ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ
ﺑﻤﺘﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺣﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،  ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ اوّلیه
ﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺪ. ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ، ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس  ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻳﻚ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﺭﻗﻴﻖ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﻔﻠﺴﻒ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﮐﺘﺮﺍﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻳﻚ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﮐﺘﺮﺍﻯ
ﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﺯ
ﻧﻮ ﺩﺭ ﮐﻠﺎس ﺍﻭﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻰ
ﻧﺸﻴﻨﺪ. ﻭﭘﺎﺑﭙﺎﻯ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ، ﻫﻢ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻭﻫﻢ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
درست  ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺭﺍﻩ باشد.
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻫﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﭙﻞ ﻫﻮﺍﺋﻰ
ﻳﺎ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺑﻄﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﺮﺗﮕﺎه ﻫﺎ
ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﭘﻞ ( ﺻﺮﺍﻁ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ) ﺟﺰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺭﺍﺣﺖ
ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ
ﻳﺎ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺑﺴﺎﺣﻞ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﻣﻘﺼﺪ ﺳﻔﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺸﺮﻯ،
ﻣﺪﺍﻡ
ﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺭﺍﻩ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ، ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﻓﻊ ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺴﻮﻯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺖ ﮐﻪ ﻣﻘﺼﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ، ﺑﻠﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻨﺠﺮ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺰﻳﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﻓﺖ ﻭﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ، ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﭽﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ، ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﺎﺭ ﻧﺎﻡ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﮔﻔﺖ. ﻭ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻧﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﺍ
ﺑﺮﺩ ﮐﻪ بِداﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ را  ﺪﺷﻤﻦ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﮐﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺴﻴح ﺸﺪﻧﺪ.

ﺩﺭﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻠﻤﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻣﻨﻄﻖ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻳﻢ، ﺑﺎ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﻬﻤﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮ، ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻠﻮﻡ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺟﺎﻟﺐ ﭼﻮﻥ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺃﺗﻤﻰ،
ﻭ ﻳﺎ ﻋﻠﻢ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻠﻮﻡ،
ﮐﻪ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﮐﻤﻚ ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳند.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻠﻢ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺄﻋﻀﺎﻯ
ﺑﺪﻥ. ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﻠﻢ ﺍﭘﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ وﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻢ
ﻓﮑﺮ ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ، ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﻬﻢ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻓﮑﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﻭﮐﺘﺎﺏ ﺧﺎﺹ ﻧﻮﺷﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻳﮑﺼﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﻭ
ﻫﺸﺘﺎﺩ ﻭﺃﻧﺪﻯ
ﺭﺷﺘﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭسی
کرﺩﻩ،  ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﻡ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻴﮕﻔﺘﻢ،
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﻡ. ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﭼﻴﺰﻫﺎ ﻳﺎﻓﺘﻢ،
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﻧﺨﺴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ در
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻢ. ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻦ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻝ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺁثاﺭ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻮﻡ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻣﻥ
گذﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﺨﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯﭘﻴﺸﺮﻓﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻥﺒﻮﺩ. ﭘس ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﺍﺯ هر ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕﻧﻴﮑﻮﻯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻣﻘﺪﻡ
ﺑﺮ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻴﻬﺎ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺍﮔﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ(
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ،
ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ)
ﺑﻴﮑﺎﻳﻚ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ، ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ، ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
سلوکی ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺮﺍﺳﻢ
(ﻣﻨّﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ) ﺷﺪﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﮐﻪ ﺭﺳﻤﺎ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪ،  ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ، ﻭ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻥ،  ﺩﺭ (ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ)
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ.
ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﺩ
ﻭﺑﺒﻴﻨﺪ
ﮐﻪﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ،  ﻭ
ﮔﻔﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ، ﻭﺻﻒ
ﺧﺪﺍ ﻧﮑﻨﻴﺪ،  ﺑﺮﻭﻳﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﮐﻨﻴﺪ.
ﻭ ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻭﺻﻒ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ یا
ﭼﮕﻮﻧﮕﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ، ﻭﺑﺎ
ﺗﻤثیلاﺕﻭ ﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺨﻮﺩ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﺪ، تا ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ،
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻢ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻅ،
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﻟﺪﻧّﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪﻫﺮﮐس
ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ،
ﺯﻧﺒﻮﺭ
ﻋﺴﻞ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﻫﻨﺮ
ﺍﻭﻝ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺩﻭﻡ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺎﻥ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺁﻧﻬﺎ را  ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﻗﺎﻳﻖ
ﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺖ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺨﺖ، ﻭ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﻫﺮﮐس  ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﭼﻪ
ﮐﻤﮑﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻥ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ ﺗﻦ ﺧﻮﺩ،
ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺎ ﻳﻚ ﺁﻧﺘﻦ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ ﺃﺻﻞ
ﻣﺎ ﺩﺭ (ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ) ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ و ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﻳﺎ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﻤﺰﺍﺩ،  ﺭﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﺳﺮاء ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
(ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ)
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺿﻌﻴﻒ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻳﻚ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺗﻠﻒ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷند. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻓﺮﺷﺘﻪﻣﺮﮒ
ﺍﻭ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺑﻌﺪﻯ،
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ(ﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻞ)ﺑﺠﺎﻯ
ﻟﻔﻆ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ،
ﻳﺎ
ﺍﻳﻞ ﻭ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮﻳﻦ ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﺁﺳﺎﻥ
ﺗﺮﻳﻦ ﻫﺪﻑ
ﻗﺎﺑﻞ ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ، ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭﻗﺪﻡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺪﻡ ﺩﻭﻡ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺎﺋﻮ
ﮐﻪ ﭘﻨﺞ ﻫﺰﺍﺭ
ﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮ
ﺭﺍﻩ ﭘﻴﻤﺎﺋﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺪﻡ ﺍﻭﻝ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻳﻢ ﺳﺨﺖ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺩﺍﺭﻡ، ﺑﻘﻴﻪ
ﺁﺳﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﻗﺪﻡ ﺍﻭﻝ ﺍﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ، ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬی اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬی
ﻮ ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ،
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ، ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺠﻠﻮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﺟذﺏ
ﻭ ﺍﺟﺘﺒﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﻗﻠّﺎﺏ
ﺻﻴﺪ،  ﻣﺎﻫﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﺏ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺑﮕﻮﻳﻢ ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻓﻠﺴﻔﻪ،
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﻔﻠﺴﻒ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻈﺎﻫﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﺩﺭﺍﻙ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ داد، ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻭﺳﻌﺖ
ﺍﻓﻘی ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺳﻄﺢ ﻓﮑﺮﻯ،  ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻋﺠﻴﺒﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﻚ ﺳﻄﺢ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺑﺎلاتر
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﮑﻤﻴﻞ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺍﻓﻘﻰ ﺳﻄﺢ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪﻋﻴﻨﺎ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺎﮐﺘﻴﻚ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﺭﻙ ﺳﻄﺢ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓی ﭙﺮﺩﺍﺧت.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎﺭﺍ
ﭘﺎک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺋﻢ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭ ﺳﭙس
ﻋﻘﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ، ﺩﺭ ﻳﻚﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻣﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻭﺍﺭﺩ ﺩل ﻴﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،  ﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﺣﺪّ ﻳﻘﻒ ﻳﺎ
ﮐﻮﻩ ﻗﺎﻑ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﭘس
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺗﺎﺯﻩ،
ﭘس ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
برتر ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﮐﺘﺴﺎﺏ ﺁﻥ ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻢ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻣﺪﺭﺳﻪ ﻭ
ﻣﻌﻠّﻢ،  می
ﺘﻮﺍﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻠﻢ ﺭﺍ
ﺁﻣﻮﺧﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ،  ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ) ﺍﻭ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ،  ﮐﻪ(بِدا
ﻭﻣﺸﻴّﺖ)
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ بی
ﺴﺎﺑﻘﻪﺍﻯ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭﺧﺎﺹ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
تازه ای ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ(
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ مادی)  ﺍﻭﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ. ﻭ
ثوﺍﺏ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺩﺭﺳﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ هم ﺃﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﺼّﻠﺎﻥ
ﺩﺑﻴﺮﺳﺘﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺳﻬﺎﻯ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﻣﻨﺒﻊ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩ، عملا
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺭﻭﺍﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ را ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺍﺯ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ(
ﺗﺨﻠﻴﻪ) ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ (ﺗﺤﻠﻴﻪ ) ﺁﻥ
ﻣﻴﺴّﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،  ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺣﺘﻰ ﺃﻋﻠﻢ ﺍﻭ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺭﺍ ادامه
و ﺗﮑﻤﻴﻞ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻫﻤﻴﻦ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ، ﻋﻠّﺖ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺭﻭﺡ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ، ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻘﺺ ﻭ ﻋﻴﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺒﻮﺩ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﻏﺎﻥ ﻋﻄﺎﺭ
ﻋﺎﺭﻑ، ﭼﻮﻥ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﻴﻤﺮﻍ باشد،
ﻭ
ﺑﺂﻧﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪ، ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
خود  ﺳیمرﻍ
ﻫﺴﺘﻴﺪ،  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﺮﻏﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
( ﻫﻮ
) ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ، ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺩﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ هر ﺃﺗﻤﻰ،
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ(
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﺎﺯﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،  ﻧﻴﺎﺯﻯﺒﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺧﻨﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ،  ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﮔﺮﻡ
هستند.

ﻣثل ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ،
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺏ ﺩﺭﻳﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻓﻨﺠﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺎﻥ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻳﺎ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻣنتقل ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﻳﺎ ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻳﺎ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻔﺖ. ﭘس
ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺯ ﭘﺮ ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻮﺯﺵ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﮐﺸﺪ ﻭ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻣﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻴّﺖ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ، ﺩﺭ
ﻧﻘﻞ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﻣﺮﺍ بِداﻥ ﻮﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺑﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ ﻣﺒﺤث
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺎ
ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﻔﮑّﺮ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺳﻮﺩﻯ ﺑﺒﺮﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺿﺮﺭ
ﻭﺧﻄﺮﻯ ﺩﻭﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ، ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺖ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻫﺮ ﻗﻮﻡ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺷﻴﺮﺧﻮﺍﺭ، ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺧﻮﺩ  را ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻠﻤﺎﺗﻰ ﭼﻮﻥ(
ﻣﺎﻡ ﻭ اَﻡ) ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﻠﺐ ﺷﻴﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ بِداﺋﻰ
ﺑﺮﺳﺪ،  ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺣﺸﻰ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻳﺎ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺼﻴﺪ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ. ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻏﺬﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﺗﺮ، ﮐﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺩﺍﻧﺶ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻳﺎ
ﺑﻨﻮﻳﺴﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ، ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ
ﻭ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ،  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻳﻦ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﮔﻮﻳﺎﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﻫﻢ
ﺯﺑﺎﻥ ﻗﻮﻡ ﻭ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺯ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺑﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻋﺎﺩﻯ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻋﺎﺩﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،  ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻤﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺁﻥ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺷت هاﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺯ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺷﺨﺼﻰ ﻫﺮ ﮐس
ﺑﺎﺯﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺷﺨﺼﻰ، ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﺴﺒﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
آن ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭﮐﺴﺐ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺬﺏ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺩﺭ ﻣﺎ
ﺟﺮﺍﻯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻴﺰ، ﺑﺤثهاﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺗﻰ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻳﻢ. ﻭ
ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﻴﻦ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻢ
ﺑﺎ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،
ﻭﻳﺎ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ،  ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺬﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻭﺣﺸﻰ
ﻭﺟﺎﻫﻞ ﺧﻮﺩ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ
ﻫﺎ ﻭﺧﻮﺍﻧﺪنی
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺍﻣثاﻝ ﻗﺮﺁﻥ و
تورات و اوستا
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﺑﻬﺘﺮ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻨﺒﻊ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،
ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎ (ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ) ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺧﻮﺩ،  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺒﺎﺣث
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺎ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،  ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺖ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺣﺘﻰ ﺩﻩ ها ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺑﮑﻠّﻰ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻧﺰﺩ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻞ ﭘﻴﺶ،
ﭼﻮﻥ
ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺳﻴﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ،
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﻣﺮﺩﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺩﺭس ﮔﻮﺋﻰ ﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺼﺮﻓﻰ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻭﻣﺮﻏﻮﺏ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﺭ هنگامه ﺑﺤث
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ، ﺧﻠﻂ
ﻣﺒﺤث ﻭﺧﺒﻂ ﻭﺧﻄﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻋﻤﺮ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ
ﻳﺎ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺯﺑﺎﻥ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻧﮋﺍﺩ ﻭ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﺭﺍ،
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ عملا
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﺴﺘﺎ ﺗﻔﺎﻫﻢ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺩﻳﻨﻰ.
ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺩﻡ
ﻋﺎﺩﻯ ﺯﺑﺎﻥ اﻋﺮﺍﺏ
ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻪﺍﻯ
ﺑﺸﮑﻠی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﭼﻮﻥ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﺍﻟﺠﺰﺍﻳﺮ
ﻭﻣﺮﺍکس، ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻗﺮﺁﻥ
ﻳﺎ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﭘس
ﺑﻐﻠﻂ ﻭ ﺧﻠﻂ ﻣﺒﺤث
ﻭ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﻣﺄﻧﻮس  ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺼﻮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺟﻤﻠﻪ
( ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ )
ﺍﻳﻦ ﻧﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻧﻪ ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﺑﻮﺩ ﻭﻧﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ. ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﮐﺘﺎﺏ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺽ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺑﺪﻓﻬﻤﻰ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻭ، ﻳﻌﻨﻰ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺴﺘﻦ ﻭ
ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻭ ﺗﻌﻬّﺪ
ﻭﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ
ﺑﺴﺘﻦ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺼﺮﻑ ﻣﺼﺮﻳﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﭼﻪ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻳﺴﻨﺪ ﻳﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﺘﻌﻬّﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﮐﻠﻤﻪ ﻗﺮﺁﻥ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻭ
ﻗرّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻭﻯ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﮐﺸﻒ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺷﺸﻢ، ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ لفظ ﺧﻮﺭّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﻭﻟﻮ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﮐثرﻳّﺖ. ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﺍﻭﺳﺘﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ (ﺯُﺑُﺮ) ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻐﻠﻂ
ﺯﺑﻮﺭﻫﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻧﻴﺰ ﻳﻚ
ﻓﺼﻞ ﺯﺑﻮﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮی ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺧﻮﺭّﻩﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ (ﮐﻴﺎﻥ
ﺧﻮّﺭﻩ) ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟی
کیاﻥ ﺧﻮﺭّﻩ ﻭ قُرّه
ﺑﺰﺭﮒ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، قُرّه
ﺷﺸﻢ (قرّت
العین) ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ، ﻭ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﮐﻴﺎﻥ ﺧﻮﺭّﻩ ﺑﺰﺭﮒ
ﺍﻭ ﻧﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰبِداﻥ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
از ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺁﻧﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﭘس
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺪﺧﻞ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻰ
، ﭼﻪ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻤﻊ ﻭﺟﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺘﻦ ﻭ ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ، که
ﺗﻤﺎم
اﻳﻦ ﻣﺪﺧﻠﻬﺎ
ﻭﺧﺮﻭﺟﻬﺎ، ﮐﺎﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻦ با ﺳﺴتی
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻈمی ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻣﺨﺮﺟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺮﻭﺝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ هر ﺑﺤث ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭﭘﻮﭼﻰ
ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺭﺍﻩ،
ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺍبِداﻉ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻳﻚ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻘﺪﻣﻪ،
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺩﺭ
ﻣﺘﻦ،  ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﮐﻤک
ﻴﻚ ﻃﺮﺡ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺁﻥ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻴﭻ ﻗﺪﻣی ﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ، ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺎﻡ ﻭ ﻃﺮﺡ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ طرح را ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺪﻭﺩ ﻃﺮح  تفکّر
دارد. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺘﻤﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﺯ ﺍبِداﻉ
ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﻃﺮﺡ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻮﮊﻩ ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﺭﺯﺵ ﻳﻚ ﻃﺮﺡ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻫﻢ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻋﻤﻠﻰ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻧﺸﺪﻩ،
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﻴﭻ
ﺭﻭﺵﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ
ﻫﻴچ
ﻔﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﭽﻪﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭﻋﻤﻞ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍست. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺸﮑﻠﻰ ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻃﺮﺡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ
ﻳﻚ ﻗﻮﻡ ﺍﺭﺯﺵ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﺩﻡ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ،  ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ،
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ بِداﺋﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺩﻳﻦ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ، ﻳﺎ  ﺩﻳﻦ ﻭﺩّ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ، ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﻦ ﻣﻬﺮ ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍ، ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﻝ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻳﺎ
ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻃﺮﺡ ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺷﻴﻮﺍ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻴﺎ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺷﺮﺍﻓﺖ و
برتری حقیقت ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ به ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،  ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﮐﺘﺎﺑﻰ ﻫﻢ
ﻧﻨﻮﺷﺖ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭﺧﺎﻃﺮﺍﺕ او ﺭﺍ
برحسب
عقل
وفهم
خود ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻭ ﺧﻂ  ﻋﻤﺮ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ تر
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ، ﻋﺎﻣﻞ
ثباﺕ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،  ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻭ
ﻣﮑﺘﺐ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﮐﻪ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻌثت
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎ ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ) ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﻭ ﻫُﺪﺍ ﻭﺧﺪﺍ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﭘس  ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻋﻤﺮﻯ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻧﻔﻰ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻗﺒﻠﻴﺎﻥ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻨﺪ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ، ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻌﺪ ﺧﻮﺩ
ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ، ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﻧﻘﺪ
ﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻟﻌﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﻢ
ﺑﺎ ﻟﻴﻨﻴﺴﻢ ﻭﻣﺎﺋﻮﻳﺴﻢ
ﻣﮑﻤّﻞ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﺎﻥ
ﺣﺰﺑﻰ ﻭ ﻣنتقدﺍﻥ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺎﺭﮐس
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻨﺒﻊ مقدّس   ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮔﻬﺎ
ﻳﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻳﺪﻩﻫﺎ ﻭ
ﺑﺤث ﻭﺩﻳﺎﻟﻮﮒ،  ﺩﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮒ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﻭﺗﻘﺴﻴﻢ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭ
ﻣﺮﮒ
ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻳﺌﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺳﮑﻮﺕ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺻﺖ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ،
ﺍﻧﺸﻌﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﮐﺴﻰ ﺟﺮﺃﺕ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺘﻨﻔدّﻳﻦ ﭼﻮﻥ
ﺍﺳﺘﺎﻟﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﺑﺴﻴﺒﺮﻯ
ﺍﻋﺰﺍﻡ ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺑﺤث ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻧﻘﺸﻪ
ﺭﻳﺨﺘﻪ، ﺑﺤث
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻣﺤﻴﻂ ﻧﻈﺎﻡ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ.
ﺣﺎﻝ ﻧﻮﺑﺖ
ﺫﮐﺮ ﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﮐﺎﺭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﻧﻴّﺖ، ﮐﻪ
ﺳﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻭ
ﺧﻴﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺗﺮ، ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﻭﻣﺪﺍﺭس ﺩﻭﻟﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﻓﺮﺍﻤﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﭼﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩم
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﭼﻪ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ (
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ) ﺩﺭ
ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻧﻴﺰ تبدیل  ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐﺎﺭ، ﺑﻨﻔﻊ
ﺗﻤﺎﻡ ثرﻭتمنداﻥ،
ﭼﻮﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﮐﺎﭘﻴﺘﺎﻟﻴﺴﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻴّﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺑﺤث ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،  ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺧﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﮐﻠﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﺿﺎﻓﻰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ، ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺮﻓﺖ.

ﺍﻣﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻳﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪ،
ﻣﺪﺭﻙ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﺣﺪّﻯ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻣﻨﺒﻊ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﮔﻔﺘﻨﻰ،
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﺟﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻮﺷﻨﻪ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺣُﺴﻦ
ﻧﻴّﺖ،  ﭘس
ﺍﺯﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،  ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻳﻚ
ﻣﺪﺭﻙ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴلی ﺪﺭ
ﻳﻚ ﮐﻠﺎس
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺍﺯ
ﺷﺶ ﮐﻠﺎﺳﻰ ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺩﺍﻧﺶ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﻭ ﻣﮑﺘﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻳﻚ
ﮐﻠﺎس ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ر بّ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﮐﺎﺭ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻭﮔﻮﻳﻨﺪﻩ،  ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﺭﻙ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﺭﻙ ﺩﺳﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﺷﺪﻩ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ،
ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻄﻠﺐ ﻳﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳک
ﻴﺎ
ﭘﺎﺭﺍﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ،
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﺨﺺ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ،  ﺷﺨﺼﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﻧﺎﻥ،  ﺍﻳﻦ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻫﺎ
ﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﻣثلا
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰﺍﻟﻌﺰﻡ،
ﻳﺎ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ، ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺨﺺﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﺎ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ، ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﻣﺸﮑﻞ ﻭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺷﺮﺡ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ. ﺩﻩ
ﻫﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺘﻨﻮﻉ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺟﺎﻯ
ﺑﺤث ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ می
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘس
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺮﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮐس
ﺯﻭﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻫﻮﺵ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻧﻴﺮﻧﮕﻬﺎ ﻭ
ﺗﺎﮐﺘﻴﻚ ﻫﺎ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﻭﺳﻴﻌﻰ ﺩﺍﺷﺖ،
ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﺑﻄﻰ
ﻫﻢ
ﺑﺤﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﻮﺿوﻋﺎﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻨﮓ ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻘﻴّﻮﻥ
ﻭ ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ، ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺘﻔﻠﺴﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻧﺒﺮﺩﻫﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺸﺘﻰ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻭ ﺭﮐﻮﺭﺩ ﻭﺭﺯﺷﻰ،
ﺁﻧﺮﺍ دلیل ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﺎ ﺭﺳﻮﺍ ﮐﺮﺩﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ، ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺣﺰﺑﻰ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ، ﺣﺘﻰ
ﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ، ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻇﺮﻑ ﭼﻨﺪ ﺷﺐ ﭘﻨﺞ
ﻫﺰﺍﺭ ﺟﻮﺍﻥ
ﺗﻴﺮﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺷﺪﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻈﺮ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ ﻭ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ. ﮐﻪ  حتی ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺩﻩ ﻫﺰﺍﺭ ﻭ
ﺻﺪﻫﺰﺍﺭ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻧﻘﺎﻁ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺳﻨّﻰ
ﻭ ﺷﻴﻌﻰ،  ﻳﺎ ﮐﺎثوﻟﻴﻚ
ﻭ
ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺖ،
ﻭ ﻳﺎ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﻟﻨﻴﻨﻰ ﻭ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ ﻣﺎﺋﻮﻯ.
ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﮐﺴﻰ
ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻠﻴس
ﻟﻮﺩﺍﺩﻩ ﻭ
ﺑﮑﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﺎﻡ ﻣﺤﻠّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺑﻴﮑﻰ ﺩﻭ ﺷﻌﺎﺭ
ﺗﮑﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺳﺮﻭﮐﺎﺭ ﺑﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ، ﻭﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻓﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻡ، ﻋﻴﺐ
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺪﻡ،  ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻗﺒﻮﻝ
ﻳﻚ
ﻓﮑﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ، ﻭﻫﻴﭻ
ﮐس ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺣﺘﻰ
ﻳﻚ ﻗﺪﻡ ﺑﭙﻴﺶ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺯ ﻓﮑﺮ ﻗﺒﻠﻰ،
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻮﺷﺘﻥ ﺠﺪﻳﺪﻯﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻰ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﺎﭼﻴﺰ، ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﻫﺮ ﻓﮑﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻘﺼﺪ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺁﻥ
ﻗﻠﻢ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻢ، ﺗﺎ
ﺷﺮﻭﻉ
ﺑﻤﻘﺪﻣﻪ
ﻧﻮﻳﺴﻰ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﮐﻨﻢ،
ﻧﺎﮔﺎﻩ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻢ، ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻳﺎ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮدﺭﺍ
ﺣﺎﺻﻞ ﻳﺎﻓﺘﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﻡ
ﺩﺭس ﻋﺒﺮﺗﻰ
ﺑﻮﺩﻩ. ﮐﻪ
ﺍﻏﻠﺐ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ،  ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻢ.
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻣﻴﮑﻨﻢ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ
ﻭ ﻣﻌﺘﻘﺪﻡ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻳﺎ ربّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ربّ ﺍﻟﻔﺮﺩ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺄثیر
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ و
عقده ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﺄثیر
ﻭﺣﺎﮐﻤﻴّﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻃﺮﺡ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟی
ﻮﻯ ﻴﻚ ﻃﺮﺡ
ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﺮ ﻃﺮﺡ ﺟﺰﺋﻰ،
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻃﺮﺡ
ﮐﻠّﻰ ﺫﻫﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﺮﺡ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺣﺪّ ﺧﻮﺩ،
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﺡ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺎﺯ ﻳﻚ
ﻃﺮﺡ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺳﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﺯﻣﺎﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﻚ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،  ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻳﻚ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻫﻢ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ،  ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﻴﻚ ﺳﺒﻚ
ﻭﺳﻴﺎﻕ ﺍﺳﺖ. ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺎﺕ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﮑﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ، ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭﻟﻰ ﻣﮑﻤّﻞ
ﻳﺎ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺖ. ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺁﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺃثرﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﮐﺎﺭ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣثلا ﻳک ﻤﻮﺿﻮع
ﻘﺮﺁﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻧﻮﺷﺘﻦ،  ﺑﮑﻠّﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﺒﻠﻴﻎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﺤث
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺟﺰﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﺤث (ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ) ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺣﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺨﺺ،
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻋﻠﺎﻣﻴﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺑﺎﺑﺎ ﻃﺎﻫﺮ
ﻋﺮﻳﺎﻥ،  ﻫﺮ ﻭﻗﺖ
ﻳﺎ ﺣﺎﻟﻰ ﻭ
ﻳﺎﻓﮑﺮﻯ،  ﭼﻮﻥ
ثبت ﻭﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻧﻴﺎﺑﺪ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺍﻳﻦ
ﻭﻗﺖ ﻭﺣﺎﻝ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺳﮑﻮﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﺎ
ﻣثبت ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ.
ﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﮐﻪﺍﻳﻥﻤﻘﺪﻣﻪ
ﻧﻮﻳﺴﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺧﻠﺎﺻﻪﺑﺎﺷﺪ،
ﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺄﺻﻞ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﭽﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻡ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻘﺪﻣﻪ،
ﺑﺮﺍﻯﻤﺮﺍﺣﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻢ،
ﮐﻪ
ﻓﻬﻢ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ، ﻭ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺴﺘﻠﺰﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻓﺮﺻﺖ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻞّ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻞّ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻟﻬی
اﺳﺖ،  ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻌﺪﻯ،  ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﮐﻠّﻰ ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺃﻣﺮ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﮐﻠّﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ، ﺧﻮﺩ ﺟﺰﺋﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﮐﻞّ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ ﺟﺰﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺍﺟﺰﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﻗﺼﻪ
ﮐﻞّ ﻭﺟزء
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﮑﻠﻮﭘﻴﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻫﺎﻯ
ﺯﺭﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻭ ﻣﺪﺧﻞ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻗﻄﻌﻴّﻪ، ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺣﺘﻤﻰ ﻭﺟﺰﻣﻰ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺻﻮﻝ
ﻗﻄﻌﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺒﺘﺪﻯ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﮔﺮﺩﻭﻧﻪ ﻳﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﺧﺎﻟﻰ
ﻭﺩﻭّﺍﺭ
ﺳﺮﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻭ
ﺗﻔﻠﺴﻒ ﻭ
ﻳﺎﻭﻩ ﮔﻮﺋی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻭﻟﻮ ﻣﺒﺘﺪﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﻭﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻭﺳﻴﻊ ﻓﮑﺮﻯ،  ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﻴﻚ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺯ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺰﺑﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﻗﻮﻣﻰ.
ﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮ ﻫﺮ
ﻧﻮﺷﺘﻪ  نیز ﻃﺮﺡ
ﻓﻠﺴفی  ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیر
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیر
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ، ﺑﻨﺎﻡ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺷﺨﺺ ﻣﺪﻋﻰ
ﺑﻰ ﻃﺮﻓﻰ ﻫﺴﺖ
ﻭﻟﻰ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺃﻣﺎﻧﺖ ﺩﺭ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻧی
ﺤﮑﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ،  ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺑﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻦ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﭽﻨﺎﻥ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ،
ﻳﺎ ﻣﺬﻫﺐ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻢ. ﺗﺎ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ بِداﻧﺪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،
ﺍﺯ ﮐﺠﺎ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﺍﺩﻥ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﺘﻢ
ﺑﺰﺭﮒ
ﻭﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻫﺪﻑ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻗﺼﺪ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻗﺼﺪ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.

ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﺍﺭﻳﺪ،  ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ، ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻤﻠﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻣﺎﻧﻨﺪ (ﻳﺎﻫﻮ
ﻭ ﺑﺴﻢ ﺍﻟﻠﻪ) ﻭ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﮐﻪﭼﻪ
ﻃﺮﺯﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﭼﻰﻫﺎﻯ ﻧﻴﺰ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ،  ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺴﻤﺖ ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﭼﭗ ﻳﺎ
ﺭﺍﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻓﻠﺎﻥ اﺻﻞ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﻳﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺧﻴﻠﻰ ﺩﻳﺮ
ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﻧﻮﺳﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﺒﻴﺐ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﺼﺪ ﻓﺮﻳﺐ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﮔﻮﺋﻰ، ﻭ
ﺍﻓﺸﺎﻯ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺳﻨّﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻋﻠﻴﻪ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ. ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ،  ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﮐﺸﺸﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻣﺴﻤﻮﻡ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻭﻣﺒﻬﻢ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ، ﻭﻗﺘﻰ
ﻫﺮ ﻓﮑﺮ
ﻭﺫﮐﺮﻯ ﺑﺎ
ﮐﺴﻰ ﺩﺍﺭﺩ،  ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺁثاﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺿﺪ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺩﺭ ﺍﻭ، ﺃثر
ﻣﻨﻔﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻣﻐﺮﺿﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﺩ، ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﺍﺻﻮﻝ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺧﺪﺍ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺭﺍ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﻌﺪﺍ ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﻡ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪ
ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻳﻚ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﻣﺪﻋﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﺩﺭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺑﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ،
ﻓﻬﻢ ﻭﺍﺿﺢ ﺍﺯ
ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻗﺪﺭ ﮐﻪ ﺭﺃﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ
ﺑﻨﻔﻊ ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﻫﺎﻯ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﺎﺕ ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮﺍﺗﻰ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻭﻟﻮ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻳﺎﻓﺘﻦ،
ﺩﺭ ﻣﺤﻞ
ﺗﻈﺎﻫﺮﺍﺕ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،  ﺗﺎ
ﻋﮑﺴﻬﺎﻯ ﭘﺮ
ﺟﻤﻌﻴّﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﺎﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻢ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻄّﻠﻊ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺭﮊﻳﻢ ﺷﺎﻩ،  ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻧﺒﻮﺩ،  ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﺼﻮﻑ ﻧﻮﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ، ﻧﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺷﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﻧﻪ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﺧﻤﻴﻨﻰ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﺑﻨﻔﻊ ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﺎﻗﺺ
ﻭﻳﺎ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺿﺪ ﻭ ﻧﻘﻴﺾ ﻧﻮﺷﺖ،
ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺍﺯ ﺭﮊﻳﻢ
ﺷﺎﻩ ﺩﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ
ﻧﻘﺎﻁ ﺿﻌﻒ ﺍﺯ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺧﻤﻴﻨﻰ
ﻣﺨﻔﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩ،
ﮐﻪ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺖ، همین
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﮐﺎﺫﺑﻰ ﮐﻪ
ﺑﻬﻤﻪ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ ﮐﻨﻨﺪ،
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺗﺼﻮﻑ،
ﺁﺷﮑﺎﺭﺍ
ﺍﺯ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺟﻠﺪ ﺩﻭﻡ
ﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺷﺎﻩ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻭ ﺍﺯ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﻧﻴﺰ
ﺟﺰ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻋﻮﺍﻡ ﺁﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﺎﺯ ﺣﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺍﺯﮐﻞّ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺧﻤﻴﻨﻰ، ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﺻﻠﻰ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺑﻮﺩ، ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ، ﺗﺎ
ﺭﮊﻳﻢ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺧﻤﻴﻨﻰ ثاﺑﺖ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺩﻭﻟﺘﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﻧﺎﻥ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﮑﻨﻮﮐﺮﺍﺗﻬﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻗﻄﻊ ﻧﺸﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻤﻴﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﺗﺴﻬﻴﻠﺎﺕ
ﺍﻗﺎﻣﺖ ﻭ
ﻭﻳﺰﺍ ﺩﺭ
ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻯ ﺫﻯ
ﻧﻔﻊ ﺑﺎ ﺭﮊﻳﻢ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺻﺤﻨﻪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺭﮊﻳﻢ ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺗﻴﺘﺮ ﻭ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﮑﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭ ﺟﻠﺪ ﺍﻭﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺻﻮﻓﻴﻪ،
ﻫﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺨﻔﻰ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ ﻫﻢ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﺎ
ﺭﮊﻳﻢ ﻭﻗﺖ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﺑﺎ
ﺭﮊﻳﻢ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮﮔﺰ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻝ ﺧﻮﺵ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻈﺎﻫﺮﺍﺕ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺷﺮﮐﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻴﺎﻥ ﺃﻧﺒﻮﻩ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺧﻤﻴﻨﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﺪ
ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻣﺪﺍﺩ
ﺁﻧﺮﻭﺯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ ﺁﺷﻨﺎﻳﺎﻥ،
ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﻴﺮ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻣﺠﺎﻫﺪ ﺧﻠﻖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﻤﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻧﺴﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺭﮊﻳﻢ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﻬﻤﺖ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪ. ﻭﻫﺮﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺍﺩﺍﺭﺍﺕ ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻭﺍﻙ ﻳﺎ
ﭘﻠﻴس ﺩﺍﺭﺩ،  ﮐﻪ
ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﻮﺩ، ﺩﻭ
ﻧﻔﺮ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺭﮊﻳﻢ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﮔﻮﺍﻫﻰ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ، ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﭼﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ
ﺩﺭ ﻗﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ،  ﮐﻪ
ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﺎﺩﻳثی ﮐﻪ
ﺍﻏﻠﺐ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ،  ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣثاﻝ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺳوء ﻧﻴّﺖ ﻳﻚ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻡ. ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻟﻄﻤﻪ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻳﻚ ﺭﻫﺒﺮ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﺗﺤﺖ
ﻋﻨﻮﺍﻥ(ﺭﻭﺡ)
ﮐﺘﺎﺑﻰ ﻧﻮﺷﺖ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻄﻠﻘﺎ بِداﻥ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺸﺪ ﺭﻭﺡ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺭﻭﺡ ﻧﺰﺩ ﻋﻮﺍﻡ
ﺑﻠﻔﻆ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻮﺩ. ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﻫﻢ ﺑﺮﻭﺡ ﭘس اﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ ﮔﺮﻭه
ﻫﺎﻯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﭼﭗ،
ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ،
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ کاﻭ
ﺷﻮﺭﻭﻯ، ﮐﺎﺭﺷﺎﻥﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯﺰﻧﺪﺍﻥ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺭﮊﻳﻢ ﺭﺍ،  ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﺰﺍﻡ ﺑﻘﺘﻠﮕﺎﻩ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﺳﻴﺒﺮﻯ
ﺑﻔﺮﺳﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺷﺶ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺒﻌﻴﺪﻯ ﻫﺎﻯ ﺳﻴﺒﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﺩﻥ ﮐﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪ،  ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ
ﻣﺰﺩ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺭﺍﻙ ﺗﻬﻴّﻪ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺁثاﺭﺷﺎﻥ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﻣﻰ، ﺍﮔﺮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺘﺼﻮﻑ
ﻭ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩﻩ،  ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻣﺎﻧﻌﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪﻫﺮ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ،  ﺍﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﻭ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺍﻭ
ﺟﺰ، ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﺎﺩﻩ ﻭ
ﺗﻔﺮﻳﺢ ﻭ
ﺗﺠﺎﺭﺕ ﺃثرﻯ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﮕﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ ﻭ ﺗﻤثیلاﺕ،
ﻭﻟﻮ ﻏﻴﺮﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺃثرﻯ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯﻮ ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ ﻧﺎﺻﺎﻓﻰ
ﺷﻮﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺘﺼﻮﻑ ﻧﻈﺮﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻣﺪﻋﻰ
ﺗﺼﻮﻑ ﺍﺳﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺸﻖ ﺑﻤﺎﻝ
ﺩﻧﻴﺎﺭﺍ
ﻧﮑﻮﻫﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮ ﻭﺩﺳﺖ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺟﻤﻊ ﻣﺎﻝ ﻣﻰ
ﺷﮑﻨﻨﺪ. ﻧﮑﺘﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﻨﻢ، ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯﺮﺍ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺻﻮﻝ ﺩﻓﺎﻉ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،  ﻭ ﺑﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺻﻮﻝ ﺩﻳﮕﺮ،
ﺑﻨﺎﻡ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﺎﺭ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ بِداﻥ
ﻣﻌﺘﺮﻑ ﻫﺴﺘﻢ،
ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻢ.
ﮐﻪ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻗﺒﻠﺎ
ﻭﻣﮑﺮﺭﺍ ﻭ
ﻋﻠﻨﺎ ﺍﺻﻮﻝ ﮐﻠّﻰ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺪﻋﻰ ﻫﺴﺘﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﺻﻮﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﺑﺎ ﺍﺻﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺍﺻﻮﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯﺮﺍ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻧﻔﻰ
ﺍﺻﻮﻝ ﺑﻰ ﺃﺻﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،  ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﭼﻨﺪ ﺍﺯﻣﻄﺎﻟﻌﻪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺻﻮﻝ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﻭﺿﻊ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣثلا ﺳﻘﻂ
ﺟﻨﻴﻦ ﻣﺠﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ،  ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻤﻌﻴّﺖ
ﺟﻬﺎﻥ ﺯﻳﺎﺩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻏﺬﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﮐﻢ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔس
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﻳﻚ ﻓﮑﺮ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﻣﮑﺘﺐ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﮐﺮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺨﺺ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ،  ﺍﺻﻮﻝ
ﻭﻣﺒﺎﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻔﺼﻮﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎ
ﺍﺻﻮﻝ ﻓﮑﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺿﻌﻒ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻳﻚ ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﻣﻐﻠﻄﻪ
ﻭ ﺗﻔﻠﺴﻒ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻭﮔﺮﺍﻥ ﺍﺭﺯﺵ
ﺑﺸﺮﻯ است.

ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﻭﻣﻠﻞ
ﻭﺣﺸﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻠﻞ ﺑﺎﻫﻢ
ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﻫﺎ
ﺧﻮﻥ ﺳﺮﺩ،  ﻭ
ﺍﻟﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ ﻭ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻳﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖ ﭘﻴﺸﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺘثنا ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻗﺮﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺳتثناﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ ﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﻳﺎ ﻗﻮﻣﻰ بِداﻧﻴﻢ،
ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺧﺎﺹ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻧﻴﺰ
ﮔﺎﻫﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ و سلوک ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ،  ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺭﺷﺪ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻘﺒﻞ
ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻳﻚ ﺷﺎﻫﺪ،  ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ ﻫﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﻣﻠﺘﻬﺎ
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﮐثرﺍ ﭘﻮﻝ
ﺩﻭﺳﺖ ﻭﺗﺎﺟﺮ،
ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ، ﻭﻳﺎ
ﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ،  ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
ﻮﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ،
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣﻨﻔﻰ
ﻳﺎ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻢ ﺷﺪﻩ،  ﮐﺸﺶ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻋﮑس
ﺁﻥ عوﺍﻣﻞ
ﻣﻨﻔﻰ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﻧﻴﺰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﭼﻮﻥ
ﺁﻟﻤﺎﻧﻴﻬﺎ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،  ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ ﺍﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﺍﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ، ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ
ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﺩﺭﺁﻥ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺯﺍﺭ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻳﺎ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻴﭻ ﮐﺸﻮﺭ ﻭ
ﻣﻠّﺘﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻔﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻳﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻑ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
سرﺯﻣﻴﻦ
ﻟﺒﻨﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﺗﻨﮓ
ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﺗﻀﺎﺩ ﻭ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﻫﻤﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ، ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ
ﺑﻄﻮﺭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﺯ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺧﻮﺩ
ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﻨﺪ. ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ، ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﻨﻘﺺ ﻭﺧﻄﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،  ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﻓﺎﻋﻰ ﺑﺎ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﻧﮑﻨﻨﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻪ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ،
ﻭﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻳﻚ ﺩﻳﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﻋُﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﺧﻮﺩﻯ
ﻭﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩﻯ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﻠﺐ ﮐﻨﻨﺪ.

ﭘس ﮔﻔﺘﻪ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﻠﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺩﺭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ،  ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘل ﻤﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻴﺎﻥ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻰ،
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻥ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﺍﺩﺑﻰ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﻃﺒﻖ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺸﻬﻮﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻋﻮﺍﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ،  ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﻧﻴﺰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺗﺄﺳﻴس
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺁﺯﺍﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﻨﺪﻩ ﭼﻮﻥ
ﻗﻤﻪ ﺯنی  که ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﻳﺎ ﭼﻮﻥ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻫﻨﺪ
ﭘﺸﺖ ﻭ ﺳﻴﻨﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺯﺧﻤﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﺷﻔﺎﻯ ﺳﺨﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﭼﻮﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﻳﺴﻨﺪ، ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻮﻳﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺩﺭ ﺗﻬﻴّﻪ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻧﻤﻰ
ﺁﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﻟﻴﻞ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ، ﺍﻇﻬﺎﺭﻋﺠﺰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻭ ﺟﺰﻣﻰ ﺭﺍ
ﺑﺸﮑﻞ
ﺗﺤﮑّﻤﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺩﻓﺎﻉ
ﺷﻮﻧﺪ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻧﻈﺮ ﻋﺮﻓﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻮﺭ ﺩﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﭼﺸﻢ ﺑﻴﻨﺎ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ، ﺣﺎﻝ
ﮐﻪ ﺫﻫﻦ ﻭﻣﻐﺰ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﭘس
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻣﻐﺰ
ﻏﺬﺍﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻏﺬﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺣﮑﻤﺖ ﺭﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﺧﺎﺹ
ﻋﺮﻓﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺰ
ﺧﺎﺹ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺃﺻﻞ ﮐﻠﻤﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺻﻮﻑ ﻭﺗﺼﻮّﻑ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﺣﮑﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻧﻤﻮﺩﻩ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺻﺎﺩﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﻌﺪ ﻫﻢ
ﺗﺨﻔﻴﻒ ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ ﻭ ﺍﻋﻠﺎﻡ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺣﮑﺎﻣﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺍﺣﮑﺎﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ  فرمانهای
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﮑﻰ،
ﻳﻚ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻓﮑﺮﻯ،
ﻭﻟﻰ ﺿﺎﻣﻦ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﻋﺸﻖ
ﻭﻫﻤّﺖ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺧﻮﺩ ﻃﺎﻟﺐ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺗﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻌﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻓﮑﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،  ﺑﺮﺧﻮﺩ ﻧﺎﻡ
ﺣﮑﻴﻢ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﮐﺴﺒﻰ
ﻭﻧﻈﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﺗﺼﻮّﻑ
ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،  ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ۳۱۳ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺭﻗﻢ ﻗﻄﻌﻰ
ﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻳﻚ ﻣﮑﺘﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ،
ﭼﻪ ﺑﺎﺷﮕﺎﻩ
ﻭﻣﺮﮐﺰ
ﺗﺠﻤّﻊ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻫﻤﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﮐﻮﺭ ﮐﻮﺭ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺁﺏ ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﺭﺍ. ﭘس ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﺎﺗﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﺐ ﺷﻌﺮ
ﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﻫﻤﺸﻬﺮﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﻬﺎﺟﺮﻳﻦ
ﻏﺮﻳﺐ ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﺮ ﺩﻭﺭ ﻫﻢ
ﺟﻤﻊ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭘس
ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺮ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻧﺎمقدّس
ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻴﺐ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻭ ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺠﺎﻣﻊ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻬﺮﻩ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﻭ
ﺑﺤثهاﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻣﺠﺎﺩﻟﻪ
ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺘﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺳﻄﺢ ﻓﮑﺮ
ثاﺑﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﻐﺰ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﻮﺕ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻭﻗﺎﺕ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻳﺎ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻣﺤﻴﻄﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﮑﺮﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭘس  ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﻨﺪ،  ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺤث ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ
ﮐﺮﺩﻩ، ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺑﭽﻪ ﮐﺴﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺃﻯ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻓﺎﺳﺪ ﻭ ﺁﺩﻡ کس
ﻭ ﺟﻨﮓ ﺍﻓﺮﻭﺯ ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﻫﺒﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺭﻫﺒﺮﻯ،  ﻫﻤﮕﻰ ﺟﻨﮓ
ﺍﻓﺮﻭﺯ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﻠّﻰ
ﻭ ﺍﻣﻨﻴﺖ
ﮐﺸﻮﺭ،  ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺳﺖ
ﺑﺠﻨﮓ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻓﺎﻉ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺣﻤﻠﻪ ﻭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺳﺘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،  ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺟﻨﮓ ﺩﻓﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻌﻘﻠهای
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﻭ ﺑﮑﻤﻚ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺷﺪﻧﺪ، ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ،( ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺃﺣﺴﻦ) ﻳﺎ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ(ﺃﻫﻮَﻥ
ﺍﻟﺸﺮّﻳﻦ)
ﮐﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮑﻪ
ﺧﻴﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ،  ﻭﻳﺎ ﺷﺮ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ ﻭ ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺸﺪﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺑﺮ ﻣﻐﺰ
ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ، ﻭ
ﺳﭙس ﺑﺮ ﺗﻦ
ﻗﻄﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺑﻰ
ﻫﻮﺵ،  ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺟﺴﻤﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻟﺒﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﻭﻳﺎﺩﺭ ﺗﻦ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﻭﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﺟﺎﻫﻞ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻮﺋﻰ ﻭ
ﺧﻠﺎﻑ ﻭﺍﻗﻊ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻭﺩ، ﻭ
ﻧﻔﻌﻰ ﻫﻢ
ﺑﺒﺎﺭ ﺁﻭﺭﺩ، ﺗﺎﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻭﻍ
ﮔﻮ ﺑﺎﻭﺭﺵ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻠّﺎ ﻧﺼﺮ
ﺍﻟﺪﻳﻦ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﻭﻍ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺩﺭﺑﺎﺯﺍﺭ ﺁﺵ
ﺭﺍﻳﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﺪ ﻫﻤﻪ بِداﻥ
ﺳﻮ ﺩﻭﻳﺪﻧﺪ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﻳﺪ، ﻭﮔﻔﺖ
ﺷﺎﻳﺪ ﺭﺍﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻭ ﺑﻐﻠﻂ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﺮﺩﻥ،
ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ ﻳﺎ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻳﻚ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ،
ﺑﮕﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺗﻤﻮﻳﻪ
ﻭ ﭘﻮﺷﺶ ﮐﺎﺫﺏ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮔﻨﺠﺸﻚ
ﺭﺍ ﺭﻧﮓ ﮐﺮﺩﻩ،
ﺑﺠﺎﻯ ﭘﺮﻧﺪﻩ
ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﻔﺮﻭﺷﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺗﺸﻮﻳﻪ ﻭ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺷﮑﻞ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺯﻳﺒﺎ،
ﻭﻳﺎ ﺯﻳﺒﺎﭘﻰ
ﺭﺍ ﺯﺷﺖ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺑﻰ
ﻣﺒﺎﻟﺎﺗﻰ ﻭ
ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻭ ﺍﺳﺘﺨﻔﺎﻑ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻭﮐﻢ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﻭﺟﺰﻣﻰ
ﮔﻮﺋﻰ ﻭ ﻗﺎﻃﻊ
ﻭﻣﺼﺮﺍﻧﻪ ﮔﻔﺘﻦ،
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﻳﺎ
ﺯﺷﺘﻰ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺭﻭﻍ
ﮔﻮﺋﻰ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺩﺭﻭﻍ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺴﺎﻟﻤﺖ
ﺁﻣﻴﺰ
ﻫﻤﺰﻳﺴﺘﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺍﻣّﺖ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻣّﺖ ﻋﺮﺏ ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺳﻨّﻰ
ﻭﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻧﻴﺴﺖ،  ﮐﻪ ﺍﻣّﺖ تنها
ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﻠّﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻣﺖ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺣﺪ،  ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻐﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﻝ ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭﻏﻴﺮﻩ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﻌﻤﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺼﺮﻑ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺟﻬﻨّﻢ ﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ،
ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ،
ﺣﺘﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻧﻌﻤﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ثاﺑﺘﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺗﺮﻙ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻨﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺍﺯ ﻧﻮ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺞ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﻋﻤﻠﺎ بدرجه
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ، ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ، ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪ ﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻪ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻫﺎ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ثباﺕ ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،  ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪﺑﺎﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ هستند. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻮﻓﻖ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ، ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﭻ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﮐﻰ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺗﻮﻟﺪﺍﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﭙﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﺿﻤﻨﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭﻓﻌﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺫﻫﻨﻰ
ﻫﻤﻪ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺁثاﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ ﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﺒﻚ،
ﻭ ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﺭﻑ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺁﻧﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣثلا ﺳﺒﻚ
ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮﺍﺯ
ﻳﺎ ﺳﻌﺪﻯ
ﻭﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﻭ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ،  ﻫﺮﻳﻚ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻯ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻳﺎ ﺣﺴﻨﻚ ﻭ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻭ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ(ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ)
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﺩﺭ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ژنتیک
روحی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﮐﻠﻤﻪ
(ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ) ﺍﻟﻬﻰ،
ﻳﻌﻨﻰ (ﺧﻮﺑﻰ ) ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،  ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ، ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﻭ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﻨﺪ ﻏﻴﺒﺖ
ﮐﺒﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻭ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ.ﻭ ﺍﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﻨﮑﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺖﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺍنند.
ﻭﺍﻳﻦ (ﺍﻣﺎﻡ)  ﻳﻌﻨﻰ ( اُمّی
) ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﺭﻫﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ. ﻭ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻭﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬی
است. ﻭﻯ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻫﻤﺴﺮ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺩﺍﺭﺩ،  ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻭﻯ
ﺭﺍ ﻣؤﻣﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺎ ﻭﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩﻩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،  ﻏﻴﺒﺖ
ﮐﺒﺮﺍﻯ ﺍﻣﺎﻡ ﭘﻴﺸﻴﻦ،
ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ1200 ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﭼﺎﻫﻰ ﻣﺨﻔﻰ
ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﻳﻚ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﭼﺎﻩ ﻳﺎ ﺩﺭﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ
ﻳﺎ ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻦ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ، ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻗﺖ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ششم
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺮﺳﻴﺪ
ﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ را دارد. وﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ است. ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻨﺘﺨﺐ، ﻇﻬﻮﺭﻯ
ﺟﺰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ، ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ،  ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﮐﺎﺷﻒﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﻇﻬﻮﺭ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰّ ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ، ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻭﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺩﻳﮕﺮ،
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،  ﮐﻪ ﻧﺎﻣﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭﻋﺮﺵ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺎﺭ ﻧﺎﻡ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺩ،  ﮐﻪ ﻋﺮﺵ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻧﺎﻡ ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻭﺍﻳﻞ ﻭ ﺍﻟﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩ ﻭﻧﺎﻡ
ﺑﺮﺩ. ﭘس ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺣَﺴَﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ، ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺣﺴﻨﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ (ﺍﻣﺎﻡ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ)
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻏﺎﻳﺐ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ، ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﭼﺎﻩ ﺳﺎﻣﺮﻩ
ﻭﺑﻌﺪ از
انفجار مرقد
امامان شیعه ﺩﺭ
ﺑﺪﻋﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ،
ﺩﺭ ﭼﺎﻩ ﺟﻤﮑﺮﺍﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﭼﺎﻩ ﭘﻮﻝ
ﻭﻧﺬﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ، ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺮﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﻗﺪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺭﻳﺨﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺑﺠﻴﺐ
ﭘﺮ ﻧﺸﺪﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺷﻴﻌﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻏﺎﻳﺐ
ﺩﺭ ﭼﺎﻩ
ﺳﺎﻣﺮﻩ ﺭﺍ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ.
ﻭ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺣﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ.
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭﺣﺘﻰ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ،
ﺟﺰ ﺷﺮﻙ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﭘس
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ  از نظر ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺭﺩﻯ، ﺩﻭ
ﭼﻴﺰ ﻭ ﺩﻭﮐس ﻭ
ﺩﻭﻓﮑﺮ ﻭ
ﺩﻭﺣﺎﻝ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ. ﻫﺮﮐس
ﻓﮑﺮ ﻭﺣﺎﻝ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ میباشد. ﺍﻣﺎ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﻋﺎﻟﻢ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻋﻤﻠﺎ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻧﺨﺴﺖ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻀﺎﺩ
ﻭﺩﺷﻤﻨﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ، ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻫﻤﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻭﻫﻢ ﺩﻳﻨﺎﻥ ﻭ
ﻫﻢ ﻣﺬﻫﺒﺎﻥ ﺣُﺴﻦ
ﻧﻴّﺖ ﻭﻣﺤﺒﺖ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻦ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻧﻈﺮﻫﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ،  ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ
ﻭﻧﻔﺮﻳﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺸﺘﻰ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﭼﻪ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻫﺎ ﻋﻠﻴﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﺑﺮﺳﺮ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﻧﺒﺮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻏﺒﻴﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴخ ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﭘس
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭ
ﻏﻀﺐ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺬﮐﻮﺭﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ،
ﺑﺎﺯﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﻘﺐﺭﻭﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ، ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﺎ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺁﻧﺎﻥ، ﻋﺎﻣﻞ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ،  ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ او ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﭘس ﺗﻀﺎﺩ
ﻭ ﺑﺤث ﻋﺪﻡ
ﺗﻮﺍﻓﻖ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮒ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻮﺍﻓﻖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻧﺸﻌﺎﺑﺎﺕ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﻭ
ﮔﺮﻭﻩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﮔﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻭﻟﻌﻨﺖ ﻭﮐﺎﻓﺮ
ﻭﻣﺸﺮﻙ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺎﻋث  ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ
ﺩﻟﻴﻞ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻋﻠّﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﻠﻮﻝ ﺷﺪﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﻋﻠﻴﻞ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺪﻩ، ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺠﺮﻡ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﺑﺤث ﻭ
ﺗﺒﺎﺩﻝ ﻧﻈﺮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬی ﻴﺎ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺰ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺟﻨﮓ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭﺑﺎ ﮐﻞّ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻭ
ﺣﻘّﺎ ﻫﺮﮐس حقّ
ﺩﻓﺎﻉ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ،  ﭼﻨﻴﻦ ﺣﻘّﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻭ
ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﺟﺰﻣﻰ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺵ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺣﺮﻑ
ﺟﺰﻣﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ،
ولی حقّ  ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭘس ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺭﻓﻊ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺄﺟﺮﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﺮﻙ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻨﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺴﺎﺏ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﻋﺎﻯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،  ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺑﻪ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی هدﺍﻳﺖ
ﮐﻨﺪ. ﭘس
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻬﻤّﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻫﺮﮔﻨﺎﻩ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻧﺨﺴﺖ
ﺭﻭﺯﻧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﻭﻡ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،  ﺧﻮﺩ ﻋﻠّﺖ
ﻭ ﺳﺒﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻋﺸﻖ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ،
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﮔﻔﺖ،  ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻬﻢ ﺍﺻﻞ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ.

ﺍﻳﻦ ﺑﺤثها
ﺭﺍ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻳﺎ ﺗﻔﻠﺴﻒ، ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،  ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﻭ ﻣﻴﺸﻨﻮﻳﻢ
ﮐﻪ ﺩﻟﻴﻞ
ﺑﻄﻠﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺳﺖ. ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺳﺎﺯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،  ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻌﺎﻳﺶ
ﻭ ﻫﻢ ﺯﻳﺴﺘﻰ
ﻣﺴﺎﻟﻤﺖ
ﺁﻣﻴﺰ ﺑﺎ
ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﺮﮐس ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺒﺮﺩ ﻫﻮﺵ ﺩﺭ
ﻣﺠﺎﺩﻟﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺄثیر
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻏﺎﻟﺐ ﺩﺭﺍﻳﻦ ﻧﺒﺮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻳﮑﻰ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺑﺪﻟﻴﻞ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻣﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻐﻠﻮﺏ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺤث
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻐﻠﻮﺏ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻏﺎﻟﺐ
ﺁﻧﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﺤﮑﻮﻣﻴّﺖ
ﻣﻐﻠﻮﺏ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،  ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﻃﺮﺡ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻟﺪﻧّﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،  ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺑﺬﻫﻦ
ﻭﺩﻝ ﺍﻭﻟﻴﺎ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻏﺎﻳﺐ ﺩﺭ
ﺑﺤثی ﺷﺪﻧﺪ
ﺗﺼﻤﻴم اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، حقّ  ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻭﺭﮐﺮﺩﻧﺪ،
حقّ  ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﻤﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ، ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭﺳﺮﮐﺸﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﺩﺍﺩﻩ،  ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺄثیر ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻡ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﮐس ﺗﻤﺎﻡ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺗﻦ ﻭ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ  فعّالیت
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ حقّ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺯﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،  ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺗﻊ ﺳﺒﺰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﭽﺮﻧﺪ ﻭﻟﺬﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺟﻨﺴﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺗﺮﻙ ﻟﺬﺕ
ﺑﻬﺸﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺟﻬﻨّﻤﻰ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ،  ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﭘﻴﺸﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،  ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ، ﮐﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. و
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس ﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻌﻘﻞ ﻣﻴﻤﻮﻥ،
ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ،  ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﻓﻄﺮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﻑ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،  ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﻨﻔﻊ أﺑﺪﻯ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻧﺎحقّ  ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎﻋﺠﻠﻪ
ﻭ ﺷﺘﺎﺏ ﺑﺴﺮﺍﺯﻳﺮﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ.

ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ،  ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻧﺒﻮﺩ،  ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﺒﻮﺩﻳﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺑﺎﺯ
ﺭﮔﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻳﺸﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺧﺘﻰﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻨﻪ ﺩﺭﺧﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺳﺎس ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺧﺖ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐﻋﻘﻞ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،  ﮐﻪ
ﺭﻳﺸﻪﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻫﺎ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺭﻳﺸﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺷﻌﺒﺎﺕ بِداﺋﻰ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ، ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ ﻭﺭﻳﺸﻪ
ﻫﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﮔﺮﺩﺩ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﻭﺿﻊ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻃﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪ ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ،
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ، ﺭﺍﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﺴﻰ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻫﻤّﺖ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﺟﺪﻯ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺨﺰﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ، ﭼﻪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻳﺎ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﻨﺪ،
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ، ﺑﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺴﺦ ﻭ
ﻣﺴﺦ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫند ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﻭﺧﻮﺩﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻋﺬﺍﺑﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑﺒﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ ﺑﺰﻧﻴﻢ.
ﭘس ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﺪّﺕ ﻣﻮﺍﻇﺐ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﮐﻪ ﻟﻐﺰﺵ
ﺳﻘﻮﻁ ﻭ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻮﻩ ﻧﻮﺭﺩﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ، ﻭﺧﻄﺮ
ﺳﻘﻮﻁ ﺩﺭ
ﭘﺮﺗﮕﺎه ﻫﺎﻯ
ﮐﻮﻩ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺑﺎ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ
ﻭ ﺳﺎﻋﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺩﺭ ﺗﻔﮑﺮ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﺼﻮّﺭ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ ﮐﻠﺎس ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻫﺮ
ﺳﺎﻋﺘﻰ ﻭ
ﺭﻭﺯﻯ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،  ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎﻩ ﻳﺎ
ﻳﮑﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻨﮕﻞ ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻭﺳﻮﺩ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺑﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﻢ ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ نیز ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ. ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻥ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺑﻰ
ﻫﻮﺵ، ﮐﻪﺍﺣﺴﺎس
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺣﺘﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺍﺏ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﻋﺰﻳﺰﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻏﺬﺍ
ﻭﺍﻭﮐﺴﻴﮋﻥ
ﻗﻄﻊ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﺨﺎﻙ ﺑﺴﭙﺎﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺬﺍﺏ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻭﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺻﺪ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ،  ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺩﻋﺎﻳﺶ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻣﮑﺎﻥ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ ﻭﺣﺘﻰ
ﮔﻴﺎﻩ ﻭ ﺟﻤﺎﺩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺳﻘﻮﻁ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺗﺎ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭﻣﻈﺎﻟﻢ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺩﺷﻤﻨﻰ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﺑﻐﻠﻂ ﻭ ﺩﺭﻭﻍ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻋﻠﻴﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻴﭻ ﮔﺬﺷﺖ
ﻭﻣﻌﺎﻣﻠﻪﺍﻯ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺻﺎﻝ ﻭ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻗﺎﺑﻞ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻃﺮﻓﻴﻦ
ﺑﺎﻫﻢ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺍﺩﻋﺎ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺁﺗﺶ ﺑس ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺑﻴﻦ ﻫﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺣﻤﻠﻪ ﻭﻓﺮﺻﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺟﺴﻤﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﻤﻔﮑﺮﻯ
ﻋﻤﻠﺎ ﺟﺰ ﺩﺭ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺑﻬﺸﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺁﺗﺶ ﺑﺶ ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﺍﻧﻪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺳﮑﻮﺕ
ﻭ ﻋﺪﻡ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭ ﻧﺒﺮﺩ ﻟﻔﻈﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺋﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺘﻬﺎﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ،  ﻳﺎ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﻥ ﺿﺪ ﺭﮊﻳﻢ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭﻭﻍ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ، ﻭ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﻣﻴﺪﺭﻧﺪ، ﻭﺍﺯ
ﺭﻭﺯ ﻧﺨﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺋﺘﻠﺎﻓﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﻮﺩ
ﻭﻋﻠﻴﻪ ﻳﺎﺭ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ ﻭ
ﺭﺳﻮﺍﺋﻰ ﻭ
ﻓﺎﺵ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻭﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ ﺁﺯﺍﺩ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ،  ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﻭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻴﻦ ﺩﺳﺘﺠﺎﺕ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ، ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎلاتر
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮔﻮﺵ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮔﻮﺋﻰ ﺷﻨﻮﺍ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺪّ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﺪﺍ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺳﻴﻨﻪ ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻭﺳﺮ
ﻣﻰ ﺷﮑﺎﻓﺪ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﺪﻕ ﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﻃﺎﻟﺐ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﺪ. ﻭ (ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ،  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﮐﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺰ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﭘﻴﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ، ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﻧﺪﻫﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺻﺪﻭﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﺸﻬﻮﺩﻯﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ (
ﺻﻠﺎﺕ ﻣﺸﻬﻮﺩ)
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﺎﺕ
ﻋﻤﻮﻣﻰ،  ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﮑﻮﺕ
ﺣﮑﻢ ﻓﺮﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ، حقّ
ﮐﻠﺎﻡ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﮑﻮﺕ ﮐﻨﻨﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺳﮑﻮﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺗﻔﮑّﺮ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯﻩ ﺳﮑﻮﺕ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺻﻮﻡ
ﺭﻭﺯﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﮑﻮﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺤﻴﻂ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎس ﺩﺭس ﻳﺎ
ﻧﺎﻃﻖ ﺩﺭ
ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭﻣﺠﻠس  ﮐﻠﺎﻡ، ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻳﺎ
ﺧﺼﻮﺻی ﻮ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس  ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭﻓﮑﺮ
ﻭﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺧﺪﺍ
ﭘﺴﻨﺪﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ،  ﺑﺎﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥﮐﻠﺎس
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ،  ﻭ ﻫﻔﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮ مرﺣﻠﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺍﻟﻬی  ﺘﺮ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﭘﺎﮐﺘﺮ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،  ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺳﺎﻋﺘﻰ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﻫﻢ ﺑﻮﺳﺎﺋﻞ
ﻭﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻮﺟﻪ ﻭﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس  ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﺴﺒﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺘﺮﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ حقّ  ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺼﺎﺣﺒﺎﻥ ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس حقّ
ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺠﺮﻡ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﻮﺑﻪ
ﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩ.
ﻭﻟﻮ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻭﻟﻰ
ﺍﻋﺪﺍﻡ ﻧﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺭﻧﺞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ،
ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭ ﺳﭙس ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ) ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ نرﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﻴﺮ
ﺍﺯﻟﻰ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،  ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﮐﺸﺘﻰ
ﻧﻮﺡ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ، ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ ﻫﺎﻯ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺣﺮﮐﺖ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﻣﻘﺼﺪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻏﺮﻕ
ﺷﺪﻥ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﮐﺸﺘﻰ ﻏﺮﻕ
ﺷﺪﻥ ﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻭﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺩﻫﻨﺪ،  ﺗﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺭﺍﻩ ﺭﻭﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭘس
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﮐﻤﻚ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﮐﺸﺘﻰ ﺑﺎﻥ ﮐﺸﺘﻰ،
ﻧﻮﺡ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺗﻤﻰ ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺃﺗﻤﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ،
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻔﺼﻮﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﻳﻢ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭ ﺍﻳﻠﻴﺎ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻏﻔﻠﺖ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ
ﻭﺑﺪﺗﺮ، ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ،  ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ،  ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،  ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻴﻢ ﻭ
ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ، ﺗﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﻴﻢ.

ﺍﻧﺼﺎﻓﺎ
ﺩﺭ ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ حقّ  ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﻮﻕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺤثهاﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻓﮑﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺭﮔﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻋﺎﻳﺖ حقّ  ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﺮﺻﺘﻰ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،  ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺮﻭﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺯ ﺷﻮﺩ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺩﺭﻯ ﻫﺰﺍﺭ ﺩﺭ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺳﻴﻊ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺍﻥ، ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻭﺳﻴﻊ
ﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺑﺎ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﻳﻚ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﻣﻮﻓﻖ ﻗﺒﻠﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻭﺿﻊ ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺃﻧﺒﻮﻩ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺭﮔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺍﻭﻝ،
ﻳﻚ ﻣﺤﻘّﻖ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،  ﺩﺭ
ﺑﺤﺎﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ، ﭼﻨﺎﻥ
ﮔﻴﺞ ﻭﻏﺮﻕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻧﻴﭽﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺟﻨﻮﻥ،
ﻭ ﺑﻴﺴﺖ
ﻭﺃﻧﺪﻯ ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
ﺗﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻮﻑ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺟﻨﮓ
ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻢ،
ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻳﻚ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﻥ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ، ﻭ
ﺑﺎ ﻧﻴّﺖ ﺧﻴﺮ
ﻭﺣﺴﻨﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،  ﻫﻢ
ﺑﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻫﻮ
ﺧﻮﺩﺵ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻭ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺘﺮﺽ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻓﺮﺻﺘﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻃﻔﻞ ﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﭘﺮﺳﺶ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﺠﻴﺐ ﺧﻮﺩ،  ﻣﻌﻠّﻢ
ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﺘﻔﮑّﺮ ﻭ
ﭘﺎﺳﺦ ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﭼﻴﺰﻯ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﭘﺎﺳﺦ ﻃﻔﻞ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺁﻥ
ﭘﺎﺳﺦ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ، ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺳﮑﻮﺕ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﭘس
ﺗﺒﺎﺩﻝ ﻓﮑﺮ
ﻭﻃﺮﺡ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﺩﺍﺕ،
ﻭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻓﺮﺿﻴّﺎﺕ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﻄﺤﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺭﻳﺸﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻳﺎ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﭼﻨﻴﻦ ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﺻﺮﻓﻪ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮔﺮﺍﻥ
ﺑﻬﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﭘس
ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻘﺪﺭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﺮﻓﻪ ﺟﻮﺋﻰ ﻋﻤﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻤﻰ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ ﻓﮑﺮﻭﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭﻗﺒﻮﻝ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺂﻥ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺩﻭﺭ
ﺩﺳﺖ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺭﺍه  ﺗﺮﺩﻳﺪﻫﺎ
ﻭ ﺷﻚ ﺭﺍ،  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ،
ﻣﻰ ﺑﻨﺪﺩ. ﻭﺭﺍﻩ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﺵ
ﺑﺎﺯ نمی گرﺩﺩ. ﻭﻓﺘﺢ
وﻓﺘﻮﺣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺎﺯﺷﺪﻥ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻔﺖ ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ،  ﻳﺎ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،  ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،  ﺗﺎ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭﭘس  ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ، ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﻳﺎ ﺣﺠﻬﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﻌﻤﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﮐﺴﺐ ﺷﺪﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ حَجّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻧﻪ
حَجّ  ﮐﻌﺒﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺎﺭﻓﻰ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ،  ﺣﺘﻰ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﭘﺎﻯ
ﻧﮕﺬﺍﺭﺩﻩ. ﮐﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻝ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺗﺨﻴّﻠی
ﻮﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻭ ﻗﺒﻠﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ،  ﻭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،  ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍثباﺕ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺩﺭ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺭﻭس  ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﻮ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﭘس
ﺩﺍﺩ. ﺗﺎ ﺑﻴﻚ ﻗﺒﻮﻟﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺷﺸﻢ، ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ حَجّ  ﺃﮐﺒﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺤﺞّ
ﺍﻋﻠﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﻧﮑﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻨی هستند.
ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺩﺑﻰ
ﺧﻮﺩ،  ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻦ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ.
ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺁﻥ
ﻧﮑﺎﺕ ﻧﺼﻒ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻃﻰ ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﻴﻤﻪ
ﻭ ﻗﺪﻡ ﺩﻭﻡ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﻓﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ
ﮐﺸﻴﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻡ. ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮ ﺑﻤﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪ، ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻯ،  ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ ﻣﻦ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳﻮﺳﻒ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻟﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻨﻰ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤّﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻰ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﭼﻪ
ﺭﻭﺵ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻭ
ﻧﮑﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﺑﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ بِداﻥ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺭﺍ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
بِداﻧﻴﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩ بِداﻧﻴﻢ.
ﻭﻟﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ ﺣﻘﻴﻘﺖ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺗﺮﺷّﺢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍبِداﻉ
ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻟﻰ
ﻧﺎﭘﻴﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻠﻘﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺣﻮﺍﺩث  ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺷﮑﻞ
ﮐﻠّﻰ
ﻭﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺑﺨﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺩﺍﻫﺎ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺋﺘﻠﺎﻑ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﮕﻴﺮﺩ،  ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﻢ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻧﻤﻴﺂﻳﺪ.
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻋﺪﻡ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﭼﺸﻢ ﺗﻦ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺁﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺑﺮﺗﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺭﺍ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭ ﻧﺴﺒﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻭﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺳﻄﻮﺡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺴﺖ، ﺣﻘﺎﻳﻘﻰ
ﺟﺰﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ
ﻭﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ ﺑﺎﻟﺎﺑﺮﻭﺩ،
ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺭﻓﺖ
ﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﻨﺪ،  ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﭘﺮﺕ ﻧﺸﻮﺩ، ﻭ
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮐﺮﺩ، ﻭﻧﺪﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﮐﺪﺍﻡ ﻃﺒﻘﻪ
ﻭ ﻣﺤﻠّﻰ،  ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﺮﻭﺩ،
ﻭﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﮐﻞّ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺑﺤث ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ
ﻋﻠﻮﻡ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻓﻮﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺍﻃّﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻓﻮﺭﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﻧﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﺠﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺯﻣﺎﻧی
ﻤﻘﺎﻣﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﻳﮋﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ ﺳﻮﺩﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،  ﺑﺎﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻳﻘﻴﻦ ﺿﺮﺭ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺒﻰ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺣﻮﺍس ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﮐﻮﺭﻯ ﺭﻧﮓ
ﺳﺒﺰ ﻭ ﺳﺮﺥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺑﺮﻧﮓ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺳﺒﺰ
ﻭﺳﺮﺥ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﭼﻮﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎس  ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻋﻀﻮﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﻳﺪﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس  ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭﻟﻮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ،
ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﺯ ﺁﻧﺴﺎﻧﺴﻮﺭ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﮐﻪ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺳُﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﺳﺎﻧﺴﻮﺭ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺳُﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺨﻄﺎ
ﻭ ﻧﺪﺍﻧم کاﺭﻯ،
ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻏﻠﻂ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﻓﺖ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﻮﺩﺍﻝ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﭘﺮﺕ
ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻫﻢ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺳﻘﻮﻃﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ
ﻫﻢ ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻧﺞ
ﻭﺯﺣﻤﺘﻰ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺭﻧﺞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻧﺞ
ﺗﺮﻙ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺍﺯ حقّ  ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺒﺮﺩ، ﻭﻟﻰ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس  ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺁﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺍﺳﺎس
ﻓﮑﺮ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،  ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺎس ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻄﺮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻭﻭﺍﮊﮔﻮﻧﻰ
ﺁﻥ ﺣﺘﻤﻰ ﺍﺳﺖ،
ﭘس ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺑﻨﺎﻯ ﺃﺑﺪﻯ،  ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﺸﻢ ﺑﻬﺪﻑ ﺃﺑﺪﻯ
ﺩﻭﺧﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻪ ﻗﺎﻳﻖ ﺭﺍﻥ
ﻗﺼﺪ ﺳﺎﺣﻞ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺩﺭﻳﺎﻧﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﺃﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﻧﻈﺮﻯ ﺑﻐﻴﺮ
ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﻣﺴﻴﺮ
ﻗﺎﻳﻖ، ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺩﺭﻳﺎ، ﺳﻤﺖ
ﻗﺎﻳﻖ ﺭﺍ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺎ
ﻫﺪﻑ ﮔﻴﺮﻯ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ، ﺑﺎ
ﻋﺬﺍﺏ
ﻭﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺁﻧﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻳﻢ ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﻳﺪ ﻭ ﻣﮑﺮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺼﺪﻕ ﻭﮐﺬﺏ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻧﻈﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻋﻠﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﺯ ﻭﺣﺪﻭﺩ
ﻋﻠﻞ ﻭ
ﻣﻌﻠﻮﻟﺎﺕ
ﭼﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟّﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﻭﺵ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ، ﮐﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﻏﻴﺒﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ
ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻃﻰ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻫﻔﺖ هزار ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ،  ﺗﺎ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،  ﮐﻪ ﺟﺬﺏ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻓﻄﺮﻯ
ﺍﺯﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،  ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﺼّﻠﺎﻥ
ﺧﻮﺏ ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻓﻠﺎﻳﻔﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﻣﻌﻠّﻤﻴﻦ ﻣﺪﺍﺭس
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺒﺎﺷﺪ.

ﻟﺬﺍ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺯ ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻭﺟﺰﻣﻰ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﺘﻬﻢ ﺑﺠﺰﻣﻰ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻄﻮﺭ ﺟﺰﻣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ حقّ  ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻗﺎﺋﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘس از ﻓﻬﻢ ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻫﻢ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭﻋﻤﻞ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻰ، ﺑﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﮐﻠﺎﻡ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻮ ﺁﻭﺭﻯ ﺍبِداﻋﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﺄثیرﻯ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺁثاﺭ ﺟﺮﻡ
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﺎ
ﺭﺷﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺭﺷﺪ
ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺎﺳﺒﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻐﺰ ﮐﺎﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻭ(ﺭﻭﺑﺎﻃﻰ)
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺭﺷﺪ ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻥ ﺧﻴﻠﻰ
ﻋﻘﺐ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﮔﺮ ﺭﺷﺪﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ، ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﺴﻢ
ﻭﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ، ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰﻯ ﻭ ﻋﺼﺒﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺪﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻨﻴﻦ، ﻭ
ﺳﭙس ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ
ﺩﺍﺧﻞ ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎ
ﻭﻫﺴﺘﻪ ﻫﺮ
ﺳﻠّﻮﻝ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻨﺪ ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ
ﻭ ﺃﺗﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،  ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﺗﺼﻮّﺭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻨﻈّﻢ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ، ﺁﻧﺘﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍ، ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ بِداﻥ
ﻣﻌﺘﺮﻑ ﺍﺳﺖ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﻧﻈﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻈﺎﻡ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻨﻘﺶ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ،  ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﺒﺮﻯﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﻘﻞ ﺿﻌﻴﻒ، ﻭﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻭﻋﻠﻞ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻣﻐﺰ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﻧﻈﺮﻫﺎ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭ ﭼﻨﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ. ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﮐﺸﻴﻬﺎﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻢ ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻭ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﻢ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺟﺎﻯ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺮﻋﺖ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺍﻓﻌﺎﻝ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺴﻮﻯ ﻋﻘﺐ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺠﻠﻮ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﺤﺴﺎﺏ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮔﺬﺍﺷﺖ. ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻣﻨﻔﻰ، ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻣثبت. ﮔﻮﺋﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺳﺘﻮﻥ
ﺟﻴﻮﻩ ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﺳﻨﺞ
ﺗﺮﻣﻮﻣﺘﺮ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻭﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﺟﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﺍﻳﺴﺘﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻌﺪﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ،
ﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﺟﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﻟﻖ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ،  ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺳﺪ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ،
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭﻙ ﺍﻳﻦ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ
ﺗﺮﻙ ﻫﺮ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺁﺯﺍﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﮐﻪ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،  ﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺍﻭ،  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻐﺎﻳﺮﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ
ﻫﺮﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ، ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ثاﺑﺖ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ، ﻭﻳﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺣﺘﻤﻴّﺖ ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ثاﺑﺖ
ﺑﻮﺩﻥ، ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻳﻚ ﺃﺻﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،  ﺍﮔﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﮐﻨﺪ، ﭘس ﺣﺘﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻭﺩﺭ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻣﺠﺪﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻣﺨﺼﻮﺻﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ بِداﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ ﺍﻭ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻨﻰ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﻘﻞ
ﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺳﺎﺯ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻔﺼﻮﻝ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﺂﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻓﻰ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی ﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ بِداﺋﻰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ،  ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ،  ﻭﻳﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ، ﭘس ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ، ﻫﺮﭼﻪ
ﻗﺪﺭ ﻣﻔﻴﺪ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﻨﻈﺮ ﺑﺮﺳﺪ
ﺑﺎﺯ ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺣﺘﻤﻰ ﻭﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺮﺿﻰ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ، ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺽﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،  ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ) ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻧﻘﺶ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ مقدّس  ﻭ(ﺳِﻨﺖ)ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﻏﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺴﻴﺎﺭﻯﻨﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺑﺮﺧﻰ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻘﻮﻁ ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﻭ ﺳﻰ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻣﺮﻏﻰ
ﮐﻪﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﺩﻳﺪﻧﺪ
ﮐﻪﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺳﻴﻤﺮﻍ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﭘس
ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮐﻴﻔﻰ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ(ﻫﻮ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)
ﻧﻴﺰ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯﻫﺴﺘﻰﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺻﻔﺖ (ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ)
ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﻫﻢ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻭ، ﻭﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،  ﻫﻤﻴﻦ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،  ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺷﺪﻩ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ،
ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،  ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭﺭﺗﺮﻳﻦ ﻫﺪﻑ
ﻭﻣﻘﺼﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺧﻞ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﻄﻬﻴﺮ
ﺧﺎﻧﻪ ﺩﻝ، ﻭ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﮐثرﻳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﺎﻓﻞ ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻢ
ﻭﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ
ﺷﺪﻩ ﻫﺴﺖ، ﺑﻄﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﺴﺦ
ﻭ ﻣﺴﺦ ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ،  ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻫﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺣﺘﻤﻰ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ مقدّس  ﺷﺪﻥ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﺃﻣﺮ ﺣﺘﻤﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﻰ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻭﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﺠﺪﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺷﺎﻫﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﭘﺒﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭﻟﻮ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ،
ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻮ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﮐﻨﻴﻪ ﻭ ﻟﻘﺒﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻟﻘﺐ
ﻭﮐﻨﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮔﻮﺋﻰ ﻧﺎﻡ ﻭﻯ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻧﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺻﺪﺍ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻭﻧﺎﻡ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻥ ﺍﺳﻢ،
ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺮﻑ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺪﻭﺳﺖ ﺑﻬﺮ
ﺣﻴﻠﻪ ﺭﻫﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺴﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺩﻥ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ بِداﻧﻨﺪ.
ﻭﺿﻤﻨﺎ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﮒ ﺣﺘﻤﻰ
ﺍﺳﺖ،  ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﭼﻨﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻝ
ﺭﺍ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ،
ﺩﺭ ﻣﻮﻓﻘّﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺣﺘﻤﻰ، ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﺩﺍﺩﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﺣﺮﻑﻭﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﻰ
ﻭﻓﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ،  ﻭﻭﻓﺎﺕ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺑﭙﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺘﻰ
ﺣﺘﻤﻰ ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻭﻯ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ، ﺍﮔﺮﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﻓﻄﺮﺕﺣﺘﻤﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ،  ﻭﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ،  ﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻧﮑﻨﺪ،
ﻭﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ،  ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺣﺘﻤﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻤﻴﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﻫﻤﺎﮐﻨﻮﻥ، ﻭﻳﺎ
ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،  ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺳﻘﻮﻁ ﻧﻴﺮﻭ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﺎﻓﻰ
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺫﺍﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺍﻭ
ﺭﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺮﺩﺩ. ﺧﻄﺮ
ﻋﺪﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ،  ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭ
ﻫﺮﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﻗﺸﺮﻯ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺃﻟﻮﺪﻩ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺷﻮﺩ، ﺍﻳﻦ
ﺧﻄﺮ ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺟﻬﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ،  ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺭﻭﻳﻪ ﻳﻚ ﺳﮑّﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

(
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻃﺒﻴﻌﻰ)
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺴﻢ ﻧﻮﻋﻰ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ (ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﭘس ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ،  ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩﮐﺸی  کرﺩﻩ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎ،  ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ
ﻣﺮﮒ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻓﻮﺭﻯ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻢ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺟﻬﻨﻢ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﺎﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ، ﻭﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﻫﺪﻑ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ، ﻭﭘس
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺁﺩﻡ
ﺃﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ، ﮐﻪﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪ. ﻭ ﻫﻢ
ﻫﻤﺴﺮ ﻭﻫﻢ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪه ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺮﻩ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺩﻡ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ
ﻭﻟﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﻟﺬﺗّﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺑﺸﺮﻯ،  ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ همه ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺸﻮﻧﺪ، ﻫﻢ
ﻃﺒﻴﻌﺖ را
ﮐﺸﺘﻪ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻋﺠﻴﺐ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﻢ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ، ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﻴﻤﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺭﻧﺞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ،  ﻭ
ﺳﺮﺩﺭﮔﻤﻰ ﻭ
ﺑﺎ ﺣﺴﺮﺕ
ﻭﺍﻓﺴﻮس ﺍﺯ
ﻧﺪﺍﻧﻢ
ﮐﺎﺭﻳﻬﺎ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻥ ﻫﻢ
ﻣﻴﺄﻧﺪﺍﺯﻡ، ﮐﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ
ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻌﺮﻭﻑ،
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﮐﻪ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﺑﺴﻮﺩ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻪ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺣﺰﺑﻰ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺴﻮﺩ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺪﻭ
ﻃﺮﻑ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﮐﺎﻓﺮ
ﺟﺎﻫﻞ، ﻭ ﺑﺪ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻣﺸﺮﻙ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﺘی ﺘﻮﺟّﻪ
ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺻﺮﻑ ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﻋﻴﺐ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ، ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻴﻬﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،  ﺷﺎﻳﺪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪﻗﻄﻌﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻣﻬﺪﻯ
هاﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺍﮔﺮ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻐﺰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺼﺮﻓﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﻟﮑﻞ ﻭ
ﻣﺨﺪﺭ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﻨﺪ ﻭﭼﺮﺑﻰ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯﻃﺎﻗﺖ
ﺗﻦ،  ﺑﺎﻋث
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺗﻦ، ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺮﻣﻴﻢ ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣثلا ﺑﺎ
ﺟﺮﺍﺣﻰ ﻋﻠﻞ ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ ﺭﺍ
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟی
ﻤﻮﺍﻧﻊ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺟﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ،  ﺑﺎﺯ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﻭﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻥ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮔﺎﻫﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﺮﻣﻴﻤﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﺎﺭ
ﺗﺮﻣﻴﻢ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺮﻣﻴﻢ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ،  ﺑﺎﻋث
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ
ﻭﺧﻮﺩ ﺗﺮﻣﻴﻤﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺪﺍﺭﺝ ﮐﻤﺎﻝ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﻢ
ﺭﺣﻢ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ
ﻓﺮﺻﺘﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﺗﺮﻣﻴﻤﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺳﺮﻃﺎﻥ ﮐﻨﺴﺮ،
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺑﻰ
ﻧﻈﻢ ﻭ ﺑﻰ
ﺣﺴﺎﺏ ﺩﺭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﺑﺪﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻗﺎﺗﻞ ﻧﻈﻢ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻫﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﺯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻌﺪﻡ ﻣﻌﻨﻰ
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻴﻚ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺍﺯ
ﺗﻤﺪﻥ ﻧﺴﺒﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺁﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺣﻮﺍﺩث  ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﮐﻤﮑﻰ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺑﺪﻯﻮﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺎﻟﻢ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﻓﻌﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻳﻚ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﺑﺤﻖ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺭﺍ، ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺨﻨﮕﻮﻯ
ﻗﻮﺍﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ بِداﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﺮﺗﺒﻂ بِداﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﺪﺍﺭﻙ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺼﺪﻕ ﻭﮐﺬﺏ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻥ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺷﻚ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﺳﺖ، ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺻﺪﻕ ﻭﮐﺬﺏ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺎﺣﮑﺎﻣﻰ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﻧﺴﺒﻰ ﺑﺸﻮﺩ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺧﻮﺩ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ، ﺑﺎ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ. ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻋﺮﻭﺝ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻮﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻰ
ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﮑﺮﻯ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻧﻔس
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻋﻘﻞ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺁﻳﻨﺪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺯ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻬﻢ
ﺯﺩﻥ ﺩﻳﮓ ﺁﺵ
ﺷﻠّﻪ ﻗﻠﻢ
ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻌﺪﺍ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺟﻨﮓ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ،
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺑﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،  ﭼﻮﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻮﺩ ﻳﺎ
ﺁﺭﺍﻡ ﮔﻴﺮﺩ، ﻧﻮﺑﺖ
ﺟﻨﮓ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺠﺎﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﺯ ﺑﺤثهاﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺑﺴﻤﺖ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮﮐﻨﻮﻧﻰ، ﻭ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﭼﻨﺪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺧﺪﺍ
ﭘﺴﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﺎ
ﻣﻮﺝ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺃس ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﻭ
ﻣﺪّﻋﻰ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ،  ﻭ ﻳﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ
ﭼﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺼﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺒﻴﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ، ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺴﻨﺪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺃﮐثرﻳّﺖ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮔﻨﺎﻩ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺧﻮﺩ،
ﺃﮐثرﻳّﺘﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻳﺎ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ،
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،  ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺧﻮﺩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ،  ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﻫﻤﻴﻦ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﻘﻴّﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭﺍﻣثاﻝ ﺧﻮﺩ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺩﻡ (ﻧﺎس ) ﻳﺎ
ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ عهد
الست و ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﻴﻨﺪﺍﺯﻡ ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻄﻔﻪ ﻓﺴﺎﺩ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺁﻧﺎﻥ،  ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻄﻔﻪﻫﺎﻯ ﻓﺴﺎﺩ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ ﻭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺴﻴﺮ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺁﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ، ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺗﺎﮐﺘﻴﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺃﻧﺒﻮﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭼﻮﻥ
ﻫﺴﺘﻪ
ﻣﻴﻮﻩﺟﺎﺕ،  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺎﻧس ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺭﺷﺪ
ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ ﻳﻚ ﺩﺭﺧﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻘﻴّﻪ
ﺧﻮﺭﺍﻙ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺎﻧﺼﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺍﺳﭙﺮﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﺗﻨﻬﺎ
ﻳﮑﻰ ﻧﻄﻔﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﺗﻠﻘﻴﺢ
ﻭﺟﻨﻴﻦ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺗﻠﻒ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﺳﭙﺮﻡ ﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﺼﻒ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺍﺳﭙﺮﻡ ﻫﺎ، ﻫﻴﭻ
ﺍﺳﭙﺮﻣﻰ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺘﻠﻘﻴﺢ
ﺍﻭﻭﻝ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﭘس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻋﻴﺐ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬی
موﻓﻖ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺑﺘﺠﻠّﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ها
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺷﺎﻧس ﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ، ﻭﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭘس
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﮐﻠﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﺑﺤﻖ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،  ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻟﻌﻨﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺪﮔﻮﺋﻰ ﻭ
ﻓﺎﺵ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻣﻌﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭ
ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ
ﺗﻤﺪﻧﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ،
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺣﻠﻘﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺣﻮﺍﺩث
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﺍﺯ
ﻇﺎﻫﺮ ﺗﻤﺪﻥ ﻳﻚ
ﮐﺸﻮﺭ ﻳﺎ
ﻧﮋﺍﺩ ﻭﻗﻮﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺗﺮﻙ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺟﺰ ﺧﻮﺩ ﻭﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ، ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻫﺪﺍ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ تقرّب
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎ ﻭ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﭘس
ﺗﺤﻤّﻞ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ، ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ ﭼﻰ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺎﻳﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﺼﺮﻑ ﺳﻮﺧﺖ
ﺁﻥ ﺍﻗﻠّﻴﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻔﻊ
ﻃﺒﻘﻪ ﮐﺎﺭﮔﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﻠﺴﻒ ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻳﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ حقّ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ. ﭘس
ﺍﺯ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ،
ﻫﺮ ﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ، ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﻑ مقدّس  ﺧﻮﺩ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮﺍﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺠّﺖ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﻭﺵ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻗﺒﻮﻝ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺸﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻳﻢ، ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﻔﻠﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،  ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻓﻄﺮﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠی
ﻤﺎ، ﮐﺴﻰ
ﻣﺸﻮﺭﺕ
ﻭﮐﺴﺐﺍﺟﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺎ ﻣﺎ ﻧﮑﺮﺩﻩ،
ﭘس ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﻧﻈﺮ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺑﺎ ﺁثاﺭ
ﺩﺭﻭﻧی ﺨﻮﺩ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻗﺒﻮﻝ ﻫﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﻳﻢ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺪﺗﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻬﻢ ﺁﻥ، ﻋﻤﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﺯﻯ ﺫﻫﻦ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻠﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻌﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﺑﻌﺪ ﻫﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻠﻴّﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻨﺪ
ﻭﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﻘﺒﻮﻝ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ، ﺍﺯ
ﭼﻪ ﺍﺳﺎس ﻭ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺗﻰ
ﮐﻠّﻰ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ
ﭼﻪ ﻫﺪﻓﻰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﮐﻠﻴّﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﭼﻪ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻔﻊ ﭼﻪ
ﺍﺷﺨﺎﺻﻰ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺒﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ،
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﻋﻘﺎﻳﺪﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ حقّ  ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،  ﻋﻠﻨﺎ ﻭﻣﮑﺮﺭﺍ
ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻣﺨﻔﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪ
ﻳﺎ ﻗﺎﻧﻊ ﻧﺸﺪﻧﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺗﺎﺑﻊ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻧﺎﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ، ﻭﻳﺎﻫﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪﮔﻮﺋﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺧﺪﺍ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﺮﻭﺭ
ﻭ إﻟﻴﺖ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑی
ﺒﺮﭘﺎ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻳﻦ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﺑﻤﻴﻞ
ﻭﺣﺪس ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻋﻘﺪﻩﺩﺍﺭ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،  ﺣُﺴﻦ
ﻧﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺮﺍﺑﻄﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺎ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺪﻑ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﺪﺳﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻥﻮ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻭﻟﺘﻰ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺑﺮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺑﻨﻔﻊ ﻣﮑﺘﺐ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥﺩﻝ
ﻭﻓﮑﺮ ﻭ
ﺫﺍﺕﺧﻮﺩﺷﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﮐﺴﺐ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺭ ﺧﻮﺩ،
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﺰﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﭘﺰﺷﻚ، ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﻠﺴﻒ، ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻔﮑﺮ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻓﻮﺭﻯ
ﻭﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﻧﻊ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺣﺘﻤﻰ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣﺮﺩ ﻭ
ﺭﺍﻩﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ. ﻭﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺣﺴﺎس
ﻋﺬﺍﺏ ﺁﻥ
ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ،
ﻭﻫﻤّﺖ ﺟﺎﻥ
ﮐﺎﻩ، ﻫﻢ ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،  ﻭ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﺴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺳﺖ ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻳﺎ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ
ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،  ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺨﺺ،  ﻭﺍﺯ ﻫﺮ
ﮑﺘﺐ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻧﺮﻭﻧﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ،
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻟﺎﺯﻡ،
ﭼﻮﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ،
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ، ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺮ ﺳﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻌﺪ
ﺭﺟﻌﺖﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﮐﻠﺎس ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻫﻔﺘﻢ ﺍﻟﻬﻰ،  ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺗﺎ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،  ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻭ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻓﺮﺷﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،
ﻭﻧﻪ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺮ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻧﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ بِداﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻭﭼﻨﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ، ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺣﺎﻓﻈﺎﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ، ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺗﻤﺪﻥ ﺩﻳﻨﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻳﻚ ﺗﻌﻤﻴﻢ
ﺍﻓﻘﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻣﺮﺩﻡ،
ﺍﺣﮑﺎﻣﻰ
ﮐﻠّﻰ ﺻﺎﺩﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﻧﻈﺮﻯ ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ،  ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻭﺡ
ﻭﻓﮑﺮ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭ ﺍﻓﺰﻭﺩﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺑﺸﮑﻞ ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻠﻘﻴﻨﺎﺕ
ﻣﺤﺘﻮﻯ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ بِداﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣثلا
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺭﺍ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻭ ﻧﻴﺮﻧﮕﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ
ﻭﻫﻤّﺘﻰ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،  ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﺗﻠﻘﻴﻨﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺭﺍ ﺗﺤﻤّﻞ
ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﭘﺮ ﭘﺮﺑﺎﺭ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺁﻧﭽﻪﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺪﻑ ﻭﻣﻘﺼﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ، ﻭﮐﺴﺐ
ﻟﻮﺍﺯﻡ ﺩﺭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﻋﺖ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﺘﻰ ﻋﺒﻮﺭ ﻭ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺎﺧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻣﮑﺘﺒﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ، ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﻓﺮﺿﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺟﺎﺭﻯ، ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺑﻬﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺤﻘﻖ
ﺑﺎﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﺍﮔﺮ ﻣﻔﻴﺪ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻓﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺭﻓﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﻌﻨﻰ ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻭﺗﻨﺒﻠﻰ ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺮﻋﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻥ
که ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭﻓﺴخ
ﻮﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ. ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،  ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻳﺎﺑﻨﺪ.

ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﻳﺎ ﮐﺴﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻘﺼﺪ تقرّب ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﺩﺭ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭﻣﺒﺮّﺍﺕ،
ﭼﻮﻥ
ﻣﺤﻘّﻖ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺗﻮﻗﻒ
ﻭ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ،  ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺑﻰ ﻃﺮﻓﻰ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣی
ﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻭﮐشش
ﺑﻬﺮ ﻣﮑﺘﺐ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ، ﺍﮔﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺸﺨﺼﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﺪ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻧﻊ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺑﻴﻄﺮﻓﺎﻧﻪ
ﻭﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ ﻭ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺪﺭﻙ
ﻣﺤﮑﻮﻣﻴّت ّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻧﺎﻓﻬﻤﻰ، ﻭ ﻏﻠﻂ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺭﺍﻫﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭﻓﮑﺮ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺩﻭﻟﺒﻪ ﺗﻴﺰ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ،  ﻫﻢ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭﻫﻢ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺯﺧﻤﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ﺷﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻣﺒﺘﮑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺧﻮﻳﺶ،
ﺗﻤﺎﻡ
ﺁثاﺭ ﻣثبت
ﻭﻣﻨﻔﻰ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﭼﻮﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺍﻳﻦ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ،  ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﻧﻔس ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺣﺘﻰ
ﺍﻟﺎﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻘﺮﺑﺎﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺟﺎﻥ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﮑﺘﺐ
ﻫﻔﺘﻢ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.

ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺪﻋﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻔﻊ ﮐﻞّ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻧﻔﻊ
ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺴﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻧﻔﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﻓﻮﺭﻯ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ
ﺳﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺰﻳﺎﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺗثبیت  ﺷﺪﻩ،  ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺗﻌﺼّﺐ
ﭘﻴﺪﺍ ﻳﺎ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﻧﺎﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ.
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻬﻢ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ،
ﺣﺘﻰ ﺍﻟﮕﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﮐﻠﺎﻡ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻬﻢ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﮔﺮ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺩﺭ
ﺍﺳﺎس ﺑﺰﻳﺎﻥ
ﻭﻧﻴّﺖ ﺭﻭح اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﻭ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺭﻭﺡ
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻴﺒﺮﻧﺪ ﮐﻪﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺮﺩﻡ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺴﻄﺢ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﻮ ﺩﺭ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ. ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣؤﻣﻦ
ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
بِداﻧﻨﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ، ﺍﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﻓﮑﺮ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺗﺠﺎربّ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬی
ﺮﺍ ﮐﻪﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻋﻠﺎﻗﻪﺍﻯ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺐﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻌﺎﻗﺒﺖ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺣﺘی
اﮔﺮ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻳﺎ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﻭﭘﺮ ﺍﺯ ﻣﺎﺭ ﻭ
ﻋﻘﺮﺏ ﺁﺗﺸﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻨﻮﺯ ﮐﻢ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻭﻍ
ﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻮﺟّﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭ ﻣﺤﺼّﻞ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ ﺿﻌﻴﻒ
ﺩﺭ ﻓﻬﻢ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.  ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﻭ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻮﺳﺮﻝ ﺁﺗﺶ ﮔﺮﻓﺖ ،
ﮔﻔﺖ ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻢ
ﻧﺸﺪﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﻫﺴﺖ
ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﮔﻢ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،  ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺁﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﻴﺎﻥ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮔﻢ
ﺷﻮﺩ ﭘس ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﮑثیرﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺵ ﻋﻤﻠﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺗﺎ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ،  ﺑﻬﻤﺎﻥﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻴﺎﻥ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺩ،
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻬﺎم ﺒﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﻭﻟی
اﻓﮑﺎﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﻋﻤﻠﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺭﻭﺵ ﻋﻤﻠﻰ، ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭﻋﻤﻠﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﻔﺮﺽ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻥ،
ﻳﻚ
ﻧﻈﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺍ
ﻋﻤل ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻗﻠﺒﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺣﺎﺻﻞ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺃثرﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﻭ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺮﻓﺎ، ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﭘﺴﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﮑﺮﻯ،  ﺑﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺻﺤﻴﺤﻰ
ﻫﻢ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎﻃﻞ ﻧﻴﺰ
ﭘﺎﻙ ﻭﺣﺬﻑ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺁﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺟﻤﻌﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻗﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭﻟﻰ ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭﺩﺭ ﺣﺪّ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﻭﻣﺤﺎﺳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺒﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ، ﻣﺴﺄﻟﻪﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ، ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻴﭻ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺟﺰ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﺿﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﻗﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ،  ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭﺑﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ، ﺍﺳﻴﺮ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺍﺻﻮﻝ
ﻭﻣﺒﺎﺩﻯ
ﻋﻘﻴﺪﺗی ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ. ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻳﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺘﻢ ﺑﺰﺭﮒ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺳﺎﺯﻯ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺪﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻥ ﺷﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺩﻋﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﺍﻫﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﺁﺩﻣﻴّﺖ،
ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﺩﻡ ﺷﺪﻥ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺴﺘﻦ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺸﺪﻩ،
ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻴﻚ ﺃﻧﺪﻳﺶ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥﺁﻧﻬﺎ
ﺃثر ﻣثبت ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻫﺮﮐس
ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺘﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺗﻠﻘﻴﻨﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﺭﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ، ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺍﺭﺯﺵ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﭘس
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﺰﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺘﻔﻠﺴﻔﻴﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﭼﻨﺪ ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﻫﻢ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻄﺎﻟﺐﺧﻮﺩ،
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﺎ
ﺿﻌﻒﻋﻘﻞ
ﻋﻤﻮﻣﻰ، ﺩﺭﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺣﺮﻑ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﻀﺪ
ﻭﻧﻘﻴﺾ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺁﻧﺎﻥ،
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻘﺎﻁ ﺿﻌﻒ
ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮐﻠﺎﻡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،  ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮐﻠﺎﻡ ﺁﺧﻮﻧﺪ،
ﺑﺎﻋث ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺳﮑﻮﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺧﻠﺎﻑ ﺁﺧﻮﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ثوﺍﺏ
ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻃﺮﻑ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ حقّ  ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﺍﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،  ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﻈﺮ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺟﺰﻣﻰ ﻭ
ﻣﻄﻠﻖ ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻢ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻫﺴﺖ،  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ حقّ  ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺳﮑﻮﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﻣﻮﺭﺩ
ﻳﻘﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻋﺪﻡ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻋﻤﻠﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،  ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ ﭼﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻨﻔﻊ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻔﻴﺪ بِداﻧﻨﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ،
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻘﻠّﺪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﮐثرﺍ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﻘﻴﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،  ﮐﻪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﻳﺶ. ﻭﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺠﺰ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،  ﻫﻤﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ ﭼﻪ
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ
ﻳﺎ ﺭﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﺘﻦ
ﻳﻚ ﺣﮑﻤﻰ ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺬﻫﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﮐﻠّﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﻧﮓ
ﺻﺪﻕ ﻭ ﻳﻘﻴﻦ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﻠﺎﺯﻡ ﺣﺪﻭﺩ
ﺣﮑﻢ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻣثل
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻃﻠﺴﻢ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭﺍﺳﺎﺭﺕ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﻭﮐﺎﻧﺖ
ﻭﻫﮕﻞ،  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺭﻭﺡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻳﻘﻴﻦ
ﻗﻄﻌﻰ، ﮐﻪ
ﺩﻭﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ
ﻗﺪﻳﻢ ﺍﺳﺖ،  ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻓﮑﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﺒس
ﻓﮑﺮ
ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻧﻈﺮ
ﺷﺨﺼﻰ، ﮐﻪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﺮﺩ ﺍﺳﺖ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺣﮑﻤﻰ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﮑﺮ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭﺣﮑﻤی
ﺘﺎﺯﻩ ﺻﺎﺩﺭ
ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻔﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺒﻌﺪ، ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺭﺍ ﻧﻔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ.
ﭘس ﺻﺪﻭﺭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻗﻄﻌﻰ،
ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯﺎﻃﻔﺎﻝ
ﻭﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ،  ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

(ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ) ﻧﻈﺮ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﮑﻢ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ حقّ  ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ، ﻣﺴؤﻝ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﻳﺶﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﺍﺻﻮﻝ ﻓﻠﺴﻔﻪ،
ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻠﻮﻡ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻭﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﺁﻧﻬﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ
ﺑﻌﻠّﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ،  ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﺎﺹ ﻫﻴﭻ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ حقّ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ ﻳﺎ
ﻫﺮ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ،  ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﭘﻠّﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺁﻥ
ﻣﮑﺘﺐ، ﺑﺴﻄﺢ
ﻣﮑﺘﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻓﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﻔﻬﻢ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﻓﺖ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﺣﺒس
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻓﮑﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻋﺎﻣﻞ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﻓﮑﺮ ﻳﻚ ﭘﻴﺮﻭ
ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﮑﺘﺐ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﮑﺘﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﮑﺮ ﻳﻚ ﭘﻴﺮﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻄﻪ ﺟﻮﺋﻰ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.

ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﻳﻚ ﻫﺪﻑ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﺍﺣﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﮐﻨﻮﻧﻰ،  ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،  ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺎﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺑﺒﻌﺪ، ﺑﮑﻠّﻰ
ﺑﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻋﻤﻖ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺗﻀﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﮑﻤّﻞ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﮐﻤﭙﻠﮑس
ﻫﺎ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻋﺎﺭﻑ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ،
ﻫﻢ ﻫﺪﻑ ﺩﻭﺭ
ﺃﺑﺪﻯ، ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺣﺪّﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺍﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﭘﺎک
ﺴﺎﺯﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺟﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ، ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﺴﺒﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭﻧﻴﺰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ،
ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻢ
ﮐﺴﺒﻰ
ﻭﺁﻣﻮﺧﺘﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻏﻴﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﻭﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺁﻟﻮﺩﻩﺗﺮ ﻭﺑﻴﻤﺎﺭﺗﺮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺗﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﺗﺮﻗﻰ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﺐ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺪﻑ ﻫﻤﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺮ
ﺳﻄﺢ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﻨﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ، ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﻃﺒﻘﺎﺗﻰ ﺑﻴﻦ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻋﻠﻮﻡ
ﭼﻨﻴﻦ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺩﺭس ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺎﺷﻨﺪ، ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ، ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺪﻥﺎﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻴﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﻧﻴﺰ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻭﻳﮋﻩ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻋی ﺮﺍ
ﺑﺎﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ
ﺟﺴﻢ،  ﻭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﭼﻮﻥ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭﻣﻐﺰ
ﻭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥﺨﺎﺹ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ حقّ  ﻫﻤﺎﻥ حَجّ
ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ ﻳﺎ حَجّ  ﺃﮐﺒﺮ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ، حَجّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺃﻋﻠی ﺘﺮ ﺍﺯ حَجّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭ ﻣﻐﺰﻯ،  ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ
ﺃﻧﺪﺍﻡ
ﻣﺎﺩﻯﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺎﻣﻊ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻭ
ﺁﺯﺭﺩﮔﻰ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺭﺍ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ بالقوّه
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺭﺍ، ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻣﮕﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﺗﻦ ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻃﺒﻖ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﮐﻤّﻰ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﮐﻴﻔﻰ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﺯﻳﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ، ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ
ﺑﺒﻴﺴﺖ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ ﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪﺗﻮﺍﻥ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
القدُس  ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺭﻗﻴﻘﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ، ﻭ
ﻳﺎﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻭﮐﻨﺪﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺃﺻﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺧﻮﺩ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﮐﺸﻒﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ
ﻭ ﮔﻨﺠﻬﺎ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ.

ﺍﺯ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺑﻄﻠﺎﻥ ﺩﻭﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻡ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﻭﺟﻮﺩ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻭ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻳﻦ
ﺟﻮﺍﻧﺐ، ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺎﻡ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺣﮑﻤﻰ ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﺒﻪ
ﺻﺎﺩﺭ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩ، ﺭﻗﻴﻘﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻭﻳﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻳﺪ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ اﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﻗّﻒ
ﻭثباﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﺴﺒﻰ،
ﺑﺴﻮﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﺮﻳﺎﻧی غیر ثاﺑﺖ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺟﻮﺍﻧﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ بِداﻧﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺑﺎﺯ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
، ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻄﻮﺡ ﻭﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﻣﻴﻨﻮﻯ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺭﮔﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺎﺯ
ﺑﭙﺎﻯ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ،
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺶﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،  ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﭘﺬﻳﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺩﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻭﻓﻬﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻓﻬﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺭﻗﻴﻘﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺷﺎﻳﺪ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻢ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻫﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻣﺪﺭﺳﻪﺍﻯ ﺑﺎ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
را ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺷﺪ
ﻓﮑﺮ ﻣﺎﺩﻯ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯﺒﺸﺮﻯ
بِداﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺮﺷﺪ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ،
ﮔﻮﺋﻰ
ﺯﻧﺠﻴﺮﻫﺎﺋﻰ
ﭘﺎﺑﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﺍﺭ
ﻣﻨﻔﻰ، ﻭ ﺑﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣثبت ﺃﺳﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﭘﻞ
ﺻﺮﺍﻁ ﺑﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻮﻥ
ﻗﻠّﺎﺑﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﭘﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﺣﺮﮐﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻳﻦ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺩﺳﺖ ﻭﭘﺎ ﮔﻴﺮ،
ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺑﺎ
ﺳﺨﺘﻰ ﻭﮐﻨﺪﻯ
ﻭﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺁﻧﻬﻢ
ﻳﮑﺠﺎ ﻭ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،  ﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ ﻭﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﭼﻮﻥ ﮔﺮﻩ ﮐﻮﺭ
ﻭ ﻗﻠّﺎﺑﻬﺎﻯ
ﻣﺎﻧﻊ ﺣﺮﮐﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﺎ ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﺎ
ﻫﺮﻗﺪﻡ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺴﻮﻯ
ﺟﻠﻮ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﻩ ﻗﺪﻡ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺂﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ،  ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﭘس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺪﻡ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺠﻠﻮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻦ ﻫﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘس ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻩ ﻗﺪﻡ ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻗﺪﻡ
ﻋﻘﺐ ﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺭﺣﻤﺖﺩﺍﺭﺩ،
که ﻓﺮﺽﻣﺤﺎل
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯﮐﻤﺎﻝ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻭﻳﮋﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﺧﺎﻟﻖ
ﻭﺻﺎﺩﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻭ ﻋﻤّاء
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﺭﺍ،
ﻋﺎﻟﻢ(ﻋﺪﻡ ﻣﺎ
ﺳﻮﺍﻩ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﺪﻡ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺳﻴﺪ،  ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺽ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻋﺪﻡ
ﺷﺪﻩ ﻣﺎﻫﻮﻯ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻌﻤّاء داشته
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻙ ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺒﻬﺮ
ﻧﺤﻮﻯﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ، ﻭﻣﺎ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻴﻢ،
ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﻳﮋﻩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺴﻢ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺟﺴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﻓﻦ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺒﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
مقدّس  ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺴﻤﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺟﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺟﺸﻦ ﮔﺮﻓﺖ.
ﮐﻪ ﺳﻌﺎﺩﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺳﻰ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﭘس ﺍﺯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
شایسته  ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ مقدّس   ﺑﻘﻴﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﻋﻘل ﻮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ.
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺭﻭح اﻟﻘﺪس
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳت هاﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺎﺮﻳﺦ ﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻭﺻﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ، ﺑﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭ
ﺗﺴﺎﻣﺢ ﻭ ﮔﺬﺷﺖ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﻭ حقّ  ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭ
ﺣﻘﻮﻕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﻫﻤﻴﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻟﺎﺯﻡ،
ﺟﺰ ﻧﺒﺮﺩ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﺒﺮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ، ﺣﺘﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻳﺎ
ﺑﻨﺎﻡ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ندﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﺗﻀﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﺑﺒﺮﺍﺩﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻭﺻﺎﻝ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﮐﻠﺎس ﻣﮑﺘﺐ
ﻭﻣﺪﺭﺳﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،  ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻭﺻﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ، ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻳﺎﻓﺘﻪ،
که ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ
ﺗﺴﺎﻣﺢ
ﻭﮔﺬﺷﺖ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ
ﻭ ﺭﺳﻤﻰ ﺷﺎﻳﻊ ﺟﻬﺎﻥ،
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺘﻌﺼّﺐ ﺍﻳﻦ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ،
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺭﺍﻩ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻨﺤﺮﻓﺎﻥ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ،  ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﻫﻢ
ﺑﺘﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﺣﺰﺑﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﺟﻬﺎﻥ،  ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻴﻚ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺍ
ﻣﺪﻋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺐ
ﺩﻳﮕﺮ،  ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ(ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ)ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺳﻄﺢ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣی ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﮕﻰ
ﺭﺍﻩ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻫﺮ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺍﻳﺴﺘﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
را  ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳت هاﻯ
ﻗﺒﻠی ﻮﻟﻰ
ﻋﻘﺐ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ مقدّس
ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﮔﺬﺷﺖ ﻭ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺻﻔﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﺗﻀﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎس
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺗﻠﺎﺵ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
حقّ  ﺣﻴﺎﺕ
ﺭﺍ،  ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺭﭼﮕﺎﻥ ﻭ
ﺣﺸﺮﺍﺕ ﻗﺎﺋﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﻧﻮﻉ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺟﺐ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮔﻮﺭﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﭘﺮ
ﺧﻄﺎ ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻧﺒﺮﺩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ  را ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻭﺑﻨﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺎﺷﮕﺎﻩ
ﺑﺰﺭﮒ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،  ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺣﺘﻰ ﺟﺎﻯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭﺁﻥ
ﺧﺎﻟﻰ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﮕﺎﻩ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ ﻫﻢ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎﻝ
ﻭﻫﻢ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻋﻮﺍﻡ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ،
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ بِداﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﻓﮑﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻮﻫﻮﻡ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻄﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺴﻄﺢ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ. ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ عرﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ، ﺍﮔﺮ
ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺮﻭ
ﻫﺮﻣﮑﺘﺐﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻟﺎﺯﻡ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ مقدّس
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ بِداﺋﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻓی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺍﺭﺍﺩﻯ،
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ،  ﻭﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭘﻴﻮﻧﺪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﻣﮑﻤّﻞ ﻳک ﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﭘﻴﻮﻧﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ،  ﺟﺰ
ﺗﻀﺎﺩ ﻭﮔﺮﻩ ﮐﻮﺭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﺮﮐس
ﺣﺮﻑ ﺟﺰﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺰﻧﺪ، ﻭ
ﻣﺮﻍ ﺭﺍ با ﻳﻚ
ﭘﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭ ﺑﺎ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻯ ﺧﻮﺩ،  ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﻭﺷﻬﻮﺩ، ﻭ
ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻭﺑﺎ ﻋﻴﻦ
ﻭﭼﺸﻢ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻔﺘﺨﺮ
ﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﻌﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،  ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ، ﮐﺎﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﻠﺴﻒ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻭ
ﺟﺎﻫﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻠﺎﺵ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻔﻆ
ﻭﺣﺪﺕ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﮐﻤّﻰ ﻣﺬﻫﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻳﺎ ﻗﺸﺮﻯ، ﺑﻤﺬﻫﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،  ﭘس ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺗﺒﻠﻴﻎ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺰﺍﻳﻨﺪ، ﻭ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﺻﻮﻝ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﺟﻤﻌﻴّﺖ
ﺟﺎﻫﻞ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺳﻮﺯﺍﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺪﺗﺮ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺳﻮﺧﺖ
ﺁﻥﺴﻨﮓ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،  ﮐﻪ ﺳﻨﮓ
ﻣﺎﺩﻩ ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﺟﻬﺎﻧﻰ، ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻮﺯﺵ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺍﺳﺖ.

ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﮐﻤﻚ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﮑﺮ
ﻭﺫﻫﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﮐﺴﺒﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﻫﺮﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺘی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ بِداﻧﻴﻢ.
ﺁﻧﻬﻢ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻭﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﻓﻘﻰ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ، ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﭘﺰﺷﮑﻰﻳﺎ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ،
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻤﻞ ﺩﺭ
ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﺎﻋث
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻋث
ﺗثبیت ﻋﻘل
اﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
تقرّب
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﮐﺴﺐ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺍﮔﺮ
ﻋﻠﻢ ﻫﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻈﻬﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ،
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﻋﻘﻞ بِداﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ، ﺧﻮﺩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺷﺖ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻤﻴﺸﺪ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻳﺎ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ بِداﺋﻰ،
ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻋﻘﻞ
ﺁﻧﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﮕﻮﺋی ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺎﻥﻨﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬی
ﺘﺮ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ،
ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ،  ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﻭ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻫﻤّﺖ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺻﻠﺢ
ﺟﻮﻳﺎﻧﻪ ﻭ
ﺧﻮﺵ ﻇﺎﻫﺮ،  ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍثبات ﻭ
ﺗثبیت ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ، ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺻﻠﺤﻰ
ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﻧﻤﻰ ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺧﻮﻧﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﻧﻴﺰ،  ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻀﺎﺩﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭ ﻭﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭﻣﻄﺎﻣﻊ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ،  ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺣﺸﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ بِداﺋﻰ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻏﺬﺍﻯ
ﻧﺎﺩﺭ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﮑﻦ ﻭﺯﻣﻴﻦ
ﻣﺴﮑﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺳﻴﺮ ﺷﻮﻧﺪ
ﺩﺭﻧﺪﮔﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ بِداﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﻭ ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ، ﺑﺎﻫﻢ
ﺟﻨﮓ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺫﻫﻨﻰ
که  ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻮﺑﺖ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺠﻨﮓ ﻭ ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﻭ ﻓﺰﻭﻧﻰ
ﻃﻠﺒﻰ ﻣﻰ ﮐﺸﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﺘﻤﺪﻥ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﺷﺪﻩ، ﭼﻮﻥ ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ ﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ،  ﻣﺪﺍﻡ ﺟﻨﮓ
ﻟﻔﻈﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،  ﻧﻮﺑﺖ ﺟﻨﮓ
ﺍﻓﺮﻭﺯﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻭﻳﺎ
ﺣﻔﻆ ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﻄﺮ ﺗﺠﺎﻭﺯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﻋﻤﻠﺎ ﺻﻠﺤﻰ
ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺻﻠﺢ ﻭ ﺁﺗﺶ
ﺑس ﺩﻭﻟﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺘﺨﺎﺻﻢ ﺩﺭ
ﺟﻨﮓ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺣﺴﺎس ﺿﻌﻒ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺁﺗﺶ ﺑس ﻭ ﻋﻘﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻫﺎﻯ ﺻﻠﺢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻦ ﺧﻮﺩ
ﺟﻨﮓ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﺳﻠﺤﻪ ﻫﺎﻯ
ﻳﻚ ﮐﺸﻮﺭ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺻﻠﺢ، ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﻣﻨﻴّﺖ
ﻣﻠّﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﮐﺸﻮﺭﻫﺎ،  ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻔﮑﺮ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻭ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻭ
ثرﻭﺕ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻭﻣﻠّﺖ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺳﻴﺮ ﻧﺎﺷﺪﻧﻰ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﺧﻮﺩ، ﺟﻨﮓ
ﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺮﻭﻉ ﺟﻨﮓ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺴﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺋﺘﻠﺎﻓﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﻴﻦ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻭ ﮔﺮﻭهﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻨﻔّﺬ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﺗﺎﮐﺘﻴﻚ
ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﻭﻣﻮﻗّﺘﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻦ ﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺭﮊﻳﻢ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﭘﺎﻯ
ﺩﺭﺁﻭﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻤﻌﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﮔﺎﻫﻰ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺑﺎ ﺭﮊﻳﻢ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﺩﺭ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺭﮊﻳﻢ
ﺭﺍ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺍﺯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻃﺮﺡ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺭﮊﻳﻢ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،  ﻭ
ﻃﺮﺣﻬﺎ ﻭ
ﺗﻮﻃﺌﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﻣﺤﮑﻤﺘﺮ
ﺍﺟﺮﺍﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﺋﺘﻠﺎﻓﻰ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮﺑﺎﻧﻘﺎﺏ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻫﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ
ﻧﺨﺴﺖ، ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺑﭽﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻣؤﺗﻠﻔﻴﻦ ﺭﺍ،
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺿﻌﻴﻒ
ﺗﺮ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﻣﻰ
ﺑﻠﻌﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺍﺋﺘﻠﺎﻑ
ﻧﺎمقدّس  ﻭﻣﻮﻗّﺖ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﮔﺮﻭه
ﻫﺎﻯ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ
ﭼﻪ ﺷﺮﻳﻚ
ﺭﮊﻳﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﺩﻭﺳﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﺩﺷﻤﻦ ﻓﺮﺩﺍ،  ﺑﺄﺗﻠﺎﻑ
ﺩﺭ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺫﺏ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺭﮊﻳﻢ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﭘﺎ
ﺩﺭﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻧﻮﺑﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺳﺮﺷﺎﻥ
ﺑﻰ ﮐﻠﺎﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺒﺸﻪ ﻳﮑﺼﺪ ﻭ
ﭼﻬﻞ ﺣﺰﺏ
ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭ ﻫﻴﻠﺎﺳﻴﻠﺎﺳﻰ
ﺍﺋﺘﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺎه
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻝ، ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻣؤﺗﻠﻒ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺷﺪﻧﺪ،
ﻭﺣﺰﺏ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﻭﭼﻨﺪ ﺣﺰﺏ
ﻧﻴﻤﻪ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺑﻘﻴّﻪ ﻧﻴﻤﻪ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ، ﻋﻠﻴﻪ
ﺭﮊﻳﻢﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ
ﺷﻮﺭﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩ،
ﻭﺭﮊﻳﻢ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴتی ﺮﺍﺳﺎﻗﻄ
کرﺩﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻨﮕﺮﻳﻢ
ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻣﮕﺮ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳﺒﻚ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻮﺑﺖ ﻧﺒﺮﺩ
ﺩﻭﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﺑﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺣﺒﺸﻪ ﻳﺎ
ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺳﺮ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻧﻔﺖ
ﻭﻣﻌﺎﺩﻥ
ﻭﺗﻘﺴﻴﻢ ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﺼﺮﻑ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺼﻨﻮﻋﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﻫﻢ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﻗﻠﻢ ﺭﻭﻯ
ﻧﻘﺸﻪ، ﺧﻄﻮﻁ ﺳﺒﺰ
ﻭ ﻗﺮﻣﺰ ﻭ ﺁﺑﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪ، ﮐﻪﺍﺯ
ﺣﺪﻭﺩ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺍﻓﻖ
ﺑﺎﻫﻢ ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻮﺑﺖ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﭘﻨﻬﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﻧﻴﺰ ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻭﻃﻦ
ﻓﺮﻭﺷﺎﻥ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺧﺎﺭﺟﻴﺎﻥ،  ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﺸﻮﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ، ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﻣﺎﻳﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﮐﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﺴؤﻝ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﻭﻝ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ،  ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺳﻪ ﮔﺎﻧﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻨﻚ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻓﺼﻞ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
دﻳﮕﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﻪ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﭼﻨﺪﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ، ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻋﻰ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺩﺭﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ می
کشند ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻟﺬﺗﻬﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯﺪﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ ﻣﺒﺮّﺍﺕ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺗﺒﻠﻐﺎﺗﻰ
ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭﺩﻝ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.

( ﺗﻤﺪّﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ) ﺍﺯ
ﺭﻳﺸﻪ ﻭ ﻣﺼﺪﺭ
ﺩﻳﻦ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﺋﻴﻦ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﻭﻣﺘﺪﻟﻮﮊﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺻﻠﺢ
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺑﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﻳﺶ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺋﺘﻠﺎﻑﻭ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻭﻫﻤﻔﮑﺮﻯ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻣﺼﻠﺤﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﻫﻢ،  ﻭﻳﺎ
ﺍﺋﺘﻠﺎﻑ ﮔﺮوه
ﻫﺎ ﻭ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺑﺎﻫﻢ ﺭﺍ،  ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻧﺎمقدّس  ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺍﻣثاﻝ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺋﺘﻠﺎﻑ،
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ، ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﮐﻞّ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﻏﺮﻭﺭ
ﻭﺗﮑﺒّﺮ
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻋﻔﻮ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻋﺎﻯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﻮﻧﺪ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺷﻔﺎﻯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺧﻮﺩ، ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ(ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ) ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻴﻚ ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، بِداﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺭﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ،
ﺧﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺮﻯ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺁﺭﺍﻡ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻣﻴﮑﻮﺷﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،  ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ، ﭼﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎ
ﻭ ﺗﮑﺎﻟﻴﻔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻭ ﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ،
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ بِداﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺟﻬﺎﻥ
ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ، ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ، ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺷﺎﻳﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﻋﻤﻠﺎ
ﺻﺤﻨﻪ ﺗﻠﺎﺵ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺗﻨﻬﺎ
(ﺧﻮﺩ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ) ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮ ﺍی
اینکه
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﭘس ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻠﻪ
ﻭﮔﻮﺩﺍﻝ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭﺑﺮﺧی
اﺳﺖ،  ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪﻯ، ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﻓﺼﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﺎ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻤﻄﻠﻖ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﮐﻪ ﻣﺘﻤﺴّﻚ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎﺷﺪ،  ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ،  ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣثبت ﺍﻭ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺍبِداﻋﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﭼﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺘﻔﻠﺴﻒ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺎﻟﻢ
ﺗﮑﻨﻴﺴﻴﻦ، ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﺩﻭﻥ
ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﮑﺮ ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﺸﺎﻧﻪﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﭘس ﻫﺴﺘﻢ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ
ﺣﺎﺻﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﻏﺮﻕ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻔﮑﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﻋﻤﻖ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺤﺪّﻯ ﮐﻪ
ﺑﺴﻄﺢ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﻧﻮﻉ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،  ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ، ﻭﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻭﺑﻰ ﻧﻈﻴﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺯﻳﺴﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ، ﭼﻮﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻓﻘﺮﺍﺕ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ، ﺍﺯ
ﻣﺮﺯﻯ ﺍﺯ
ﻓﻘﺮﻩ ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻧﻄﻖ ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻧﺎﻃﻖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ، ﺣﺘﻰ
ﺃﺗﻢ ﺑﺪﻭﻥ ﻧﻈﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ از ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻤﻰ ﺁﻓﺮﻳﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺸﺎﻧﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ،  ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺁثاﺭ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺠﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺑﺘﻮﺟﻴﻪ
ﻋﻘﻞ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭﺣﺘﻰ ﺫﻫﻦ، ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﺫﻫﻦ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﺷﻴﻤﺎﺋﻰ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺁﻧﺘﻨﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ، ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑﺮ ﻧﻘﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﻟﮑﻨﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﺎ ﮐﺮ
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻘﺶ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﮑﻤّﻞ ﻫﻢ ﻭ
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﻫﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺁﺳﻴﺐ
ﻣﻐﺰﻯ ﻭ ﺳﮑﺘﻪ
ﻣﻐﺰﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ،
ﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻓﮑﺮ ﺭﺍ ﻧﺎﭼﻴﺰﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﺁﻥ
ﻗﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺘﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻳﺎ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺯﺑﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﻭﺭﻭح
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻋﻘﻞ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺩﺭ ﺷﺨﺺ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺪﺑﺮ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،  ﻣﺪﺍﻡ
ﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻓﮑﺮ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺟﺴﻢ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩ، ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ،  ﺗﻔﮑﺮ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﺪﺑّﺮ ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺻﻮﺗی ﻮ
ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻧﻮﺷﺘﺎﺭﻯ
ﻭﺣﺮﮐﺎﺕ ﺑﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ ﺁﻧﭽﻪ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺣﺎﺻﻞ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ، ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺧﺎﻟﺘﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﭼﻮﻥ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺁﻥ،
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﻭﻏﻤﻨﺎﮐﻰ ﻳﺎ
ﺗﺮس
ﻭﻧﮕﺮﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﻗﺒﺾ ﻭﺑﺴﻂ ﻋﺮﻓﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﮐﻪ ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﻭﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،  ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺳﺎﻟﻚ، ﭼﻮﻥ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻫﺎﻯ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺑﺪﻥ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﺗﺎ
ﮐﺎﺭ ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﮐﻪ ﺑﺒﺎﻟﺘﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺩﻳﮕﺮ،
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ، ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺟﺴﻤﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ،
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﺎﺹ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﻭح ﺮﺍ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ،
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﻪ ﺑُﻌﺪﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﻭ
ﺑُﻌﺪﻯ، ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻳﻚ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻧﺎﻣﮕﺬﺍﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺗﻦ ﺧﻮﺩ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﭼﻮﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،  ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺞ ﺑُﻌﺪﻯ
ﻭﺩﻩ ﺑُﻌﺪﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑُﻌﺪﻯ
ﻭﻫﺰﺍﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﮔﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺃﺷﺮﻑﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺒﻌﺪ،  ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻭﺍﺣﺎﻃﻪ ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،  ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ (ﻣﻴﻨﻮﻯ)
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ (ﻣﻌﻨﻮﻯ)
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،  ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺟﺰ ﺑﺤث  ﻭ ﺟﺪﺍﻝ
ﻓﮑﺮﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﺟﺰ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺳﻴﻨﻪ ﺑﺴﻴﻨﻪ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺁثاﺭ
ﻧﻮﺷﺘﺎﺭﻯ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺳﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﺷﺨﺺ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ،
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻳﺎ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ،
ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺍﮔﺮ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻓﮑﺮﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﻧﻴﺰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﭼﻴﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺫﮐﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﻘﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻓﻘﻴﺮ
بِداﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻰ ﺭﺳﻨﺪ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻤﻘﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺩﺭ
ﻋﻤّاء
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﭘس
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺰ،  ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﻳﺎ
ﻧﺎﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻣﻨﺎﺯﻋﺎﺕ
ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ،
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒ،
ﺳﻄﺢ ﺍﻓﻘﻰ ﺩﺍﻧﺶ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻧﻤﻴﺒﺮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ،
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺭﺍ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻠﻤﻰ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺖ
ﻭﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮ
ﻭﻣثبت
ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺑﺮﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺷﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻤﺎ
ﭼﻮﻥ ﭘﺎﺳﺘﻮﺭ
ﮐﻪ ﻣﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺩﻩ، ﻫﺮ
ثوﺍﺑﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،  ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ،  ﺑﺎﺯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﮑﻠّﻰ
ﺳﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺻﻠﺢ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺟﻨﮓ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺗﻌﺼﺐ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺣﺰﺑﻰ، ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺎﻋث
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﺩﺭ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻏﻠﺒﻪﺍﻯ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﮑﺎﺗﺐ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺭ ﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻓﮑﺮ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،  ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻣﺨﺎﺻﻤﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺭﻋﺎﻳﺖ حقّ  ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻗﺎﺋﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺷﻮﻧﺪ،
ﻭ ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻋﺮﻓﺎ
ﻭﺃﻫﻞ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻣثبت
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ،
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺧﻮﺩ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺧﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﺨﻠﻴﻪﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻴﮑﻮ، ﻭ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻣﻨﺼﺮﻑ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻔﻊ
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﺎﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﺯ
ﮐﺴﻰ ﻫﻢ ﻣﺰﺩﻯ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﻣﻨّﺖ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ۳۱۳
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ،
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺨﺴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﻭ
ﮐﺎﻓﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻣﺘﻘﺎربّ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻟﮕﺮم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘﻴﺸﻦ،  ﺃﻧﺪﻙ
ﺃﻧﺪﻙ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻳﮑﺠﺎ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﺎﺯﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،  ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻋﺬﺍﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻏﻔﻠﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ،  ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،  ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺁثاﺭ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﻨﻘﻮﻝ
ﺳﻴﻨﻪ
ﺑﺴﻴﻨﻪ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭﻟﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﮐﻪﻫﺮﮔﺰ بِداﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎﻝ،
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻗﺪﻳﻢ ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
بِداﺋﻰ ﺗﺮ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﺎﺧﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪﻭﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻫﻴﭻ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﻣﺼﺮﻑ ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ، ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻬﺎﻯ
ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧی ﺒﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،  ﺑﺎﻋث ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺯ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺍﺳﺎس  ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ، ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻋﻘﻠﻰ،
ﭼﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ،  ﻳﮑﺠﺎ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﻄﻬﻴﺮ ﻭ
ﭘﺎﻙ ﮐﻨﻴﺪ، ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺧﺎﻧﻪ ﺩﻝ
ﺷﻮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﺣﺘﻰ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﺰﻭﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﺎﺯﻝ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ،
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻭﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ،  ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺰﻭﻝ
ﺍﺟﻠﺎﻝ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺰﻭﻝ
ﺍﺟﻠﺎﻝ ﻭ ﺑﺎ
ﻋﻈﻤﺖ ﻭ ﺟﻠﺎﻝ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﻋﻈﻤﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺟﻠﻴﻞ ﺑﺎ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻭ ﺧﻠﻴﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺧﻠﺎﻝ
ﻭﺩﺭﻭﻥ
ﺍﻧﺪﺭﻭﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺴﺘﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﻤﻮ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺧﻞ
ﺩﻝ ﮐﺎﻣﻞ، ﻭ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭﻭﻥ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﻭﺍﺭﺩ ﺩﻝ
ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﺸﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻘﺪس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻴﮑﺎﺭﻯ ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺭﮐﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﺮکس ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭﺡ
ﺗﺤﻮﻳﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ،  ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ،  ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺑﺎﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ، ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﺪﺍ،
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻨﺎﻡ
(ﻫﻮ ﻳﺎ
ﺍﻭ)ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻭ(ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻭﺭﻭﺩﻯ
ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻣﮕﺮ
ﺑﻔﺮﺽ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻋﺪﻣی گرﺩﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﺪﻭﻡ ﻧﻴﺰ ﻭﺭﻭﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﺑﺎ
ﺿﻤﻴﺮ ﺍﻭ ﺳﻮﻡ
ﺷﺨﺺ ﻣﻔﺮﺩ
ﻏﺎﻳﺐ ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

( ﻳﺴﭙﺮﺯ
) ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻋﺎﺭﻑ، ﻧﻴﮑﻮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺭﺗﻤﻠّﻚ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﮑﺴﻰ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺭﺳﻴﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﺗﻤﻠّﻚ ﻋﺎﻡ ﻭ
ﻣﺸﺎﻉ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﺣﻘﻴﻘﺖﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ ﺭؤﻳﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ( ﻭﺍﻗﻌﻪ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻞ ﺁﻥ،  ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ،
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺭﺍﻩ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻣﻮﺧﺖ. ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺍﻳﻦ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ، ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺭﺍ ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻌﺮﻭﻑ،  ﺗﺮﻙ
ﺍﻭﻟﻰ ﻭ ﺃﻭﺟﺐ ﻭ
ﺃﻫﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ(ﻣﻬﻢ)ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻮﻡ ﻭ ﺍﻭﻡ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.

ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ، ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﻧﻘﺶ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ،  ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭﺗﻔﺎﻫﻢ
ﻭﺻﻠﺢ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺟﻮﻫﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺎﻫﻢ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﺑﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺻﺪﻑ
ﺳﺮﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ، ﮐﻪ بِداﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺁﻳﻨﺪ
ﺳﺎﺯﻯ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪ ﻫﺪﻑ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻣﺤﺒس  ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩ،  ﭼﻪ ﺣﺴﻦ
ﻧﻴﺘّﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ،
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﺗﻠﻘﻴﻦ ﻓﮑﺮ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎ ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻭ
ﺗﺮﺳﺎﻧﺪﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﺍﺳﻠﺤﻪ
ﻭﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺮﻭﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻓﺮﺻﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺤﺒس ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻣﺎﻧﻊ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭﺍﮐثرﻳّﺖ ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﻳﮑﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﺭﮐس ﻫﻢ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﮕﻠﺰ ﻭ
ﻟﻨﻴﻦ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﻳﺴﻢ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﻔﻆ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﻃﻌﻤﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.

ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻫﻢ ﻓﮑﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎﻫﻢ،
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ
ﺑﺘﻠﻘﻴﻦ ﻭ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻔﺘﻴﺶ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺗﺠﺴس ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺑﺎ
ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺬﻑ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﻴﮑﻮ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺭﺍ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺟﻠﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺣﺎﮐﻢ ﺷﻮﺩ. ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻭ ﺣﺬﻑ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻳﻬﺎﻯﻏﻴﺮﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺭﮊﻳﻢ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺟﺎﻣﻌﻪ، ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺃﻣﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ،  ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻋﻘﻴﺪﺗﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯﻤﺬﻫﺒﻰ ﺧﺮﺍﻓﻰ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ،  ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ، ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺸﺎﺭﻫﺎ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻭ ﺑﻰ
ﺭﺣﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﺭﮊﻳﻢ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺎﭘﻬﺎ ﺩﺭ
ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ، ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻘﻴﻪ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﺣﺎﺿﺮ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﻬﻤﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺣﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﺗﺮﻭﺭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻭ
ﮔﻮﺷﻪ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭ
ﻭﻋﺎﻣﻞ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﺧﺎﺭﺟﻴﺎﻥ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻳﻢ ﮐﻪ ﺧﻠﻔﺎ
ﻭ ﺭﺟﺎﻝ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻏﻴﺮ ﺷﻴﻌﻪ
ﭼﻮﻥ
ﻭﻫّﺎﺑﻴﺎﻥ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥﺴﻌﻮﺩﻯ
اﺯ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ، ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺧﻮﺩ ﻭﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺍﺯﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،  ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺗﺤﮑّﻤﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﻭﺗﺮﻙ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﺪﺍﻡ ﺣﺘﻰ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ. ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭼﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﮐﺎﻓﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﮑﻨﻨﺪ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺣﺘﻤﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘس ﺍﺰ ﻣﺮﮒ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،  ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﻣﻌﺪﻭﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻮﺩ،
ﻭ ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﻌﺪﻡ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺑﻠﮑّﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯﻧﻮﻉ
ﺑﻨﻮﻉ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ
ﭘﺎﮐﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﻫﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،  ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻏﻴﺮ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﭘس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ،
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس  ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻣﺴﺦ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ، ﻭ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﭼﻮﻥ ﺳﻨﮓ، ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺃﺗﻤﻰ، ﮐﻪ
ﺑﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻃﻮﻝ ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﺳﻴﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﺎ،  ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻤﻮﻥﻨﻤﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﺗﺎﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻫﺸﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﺌﻨﺪﺭﺗﺎﻝ ﻭ
ﭼﻬﻞ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﺭﺩ ﭘﻮﺳﺖ
ﺧﺎﻭﺭﺩﻭﺭ، ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻧﺰﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﻧﮋﺍﺩ ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﺑﻌﻘﻠﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ،  ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻭﺁﺩﻡ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻋﻮﺕ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ، ﺩﺭ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺩﺭ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻋﺒﺮﻯ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮔﻮﻫﺎﻧﻮﻡ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻣﺘﺄثر
ﺍﺯ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻳﻬﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻌﺮﻳﺐ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻳﺎ
ﺟﺤﻴﻢ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮐثرﺍ
ﺍﺯ ﻧﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻔﺖ، ﮐﻪ
ﻋﮑس  ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻮﺭ ﻧﻴﺰ ﻟﻔﻈﻰ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻗﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘی
اﻟﺄﺻﻞ ﻗﺮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﻭﺵ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺑﺎﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﺧﻮﺩ
ﻣﺴﻴﺢ،  ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺍﺩ. ﻭ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ،  ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ،  ﻭﻟﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺳﻴﺪ، ﻭ ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻭﺻﺎﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،  ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ ﻋﺮﺑﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﻋﺮﻓﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻣﮑﺘﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ ﻳﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺟﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ،  ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﺼﺎﻳﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻦ ﺷﻮﺩ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭﭘﺎﺩﺍﺷﻰ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ،  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،  ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﻫﺪﻑ،
ﺑﻘﻮﻝ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ حقّ  بِداﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ حقّ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎﻡ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻓﮑﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺤﻖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻫﻤﻴﻦ
حقّ  ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺠﻬﺎﻯ ﻋُﻤﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺤجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،  ﻭ ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻮﻓّﻖ ﺷﻮﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﻣﮑﺘﺐ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻋﻠیّ ﻮ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﭘﺮ ﺟﻤﻌﻴّﺖ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺒﻮﻫﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ،  ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،  ﻭﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭﻳﺎ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺷﺮﻙ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ انسان
ﺍﺳﺖ،  ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﻫﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﺎﺻﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﭘﺎ
ﺭﻭﻯ حقّ  ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻧﺎحقّ
ﺑﮕﻮﻳﺪ،
ﻳﺎ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﮑﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﻫﺮ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ حقّ  بِداﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻋﻤﻞ ﻧﮑﻨﺪ. ﺍﺯ حقّ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﺍﺯ
ﻓﻄﺮﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﺗﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ، ﮐﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﻢ ﻋﻘﻞ ﻭ بِداﺋﻰ
ﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻫﺮﭼﻪ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﻋﻤﻞ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺣﺮﻓﺸﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﻭ
ﻓﺮﺻﺖ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻣﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻫﺮ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﻓﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﺗﻌﻤّﺪ ﮐﻨﺪ. ﭘس
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺃﻣﺮﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭحقّ  ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻪ
حقّ  ﻣﻨﻄﻘﻰ،
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻏﻴﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ،  ﭘس ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﺴﺮﻋﺖﻫﺎﻯ
ﻋﺠﻴﺐ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﮐﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺩﻋﺎﻯ عباﺩﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﮑﻞ ﺁﻥ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺮﺍﺗﺐ حقّ  ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻗﻠّﻪﺍﻯ
ﺑﻘﻠّﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﮐﻮﻩ ﻧﻮﺭﺩﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺣﺪّ
ﻳﻘﻒ ﻭﮐﻮﻩ
ﻗﺎﻑ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻠّﻪ ﺑﻠﻨﺪ
ﺗﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ،
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ
ﻋﺸﻖ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮﺋﻰ ﻭ
ﺣُﺴﻦ ﻧﻴّﺖ
ﻭﻫﺪﻑ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس  ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺭﺁﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺻﺒﺮ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺭﺍﺳﺦ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ،  ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺧﺪﺍ
ﭘﺴﻨﺪﺍﻧﻪ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ.
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺎﻝ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ،
ﻭﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺪ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺑﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥﺮﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﻟیّ اﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻭﺯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺯﻣﻴﻦ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻋﻤﻠﺎ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﺬﻳﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،  ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ. ﻭﺑﺮﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ،  ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻨثی ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻨﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﺠﺪﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻓﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻳم
ﻮﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎﻳﻨﺠﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﺍﮔﺮ ﻭﻳﺰﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺪﻝ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ
ﮐﻨﻴﻢ.

ﻋﻘﻞ
ﺳﻠﺎﺡ
ﺩﻭﻟﺒﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻫﻢ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭﻫﻢ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺁﺳﺎﻥ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻟﺬﺕ ﻣﻮﻗّﺖ،
ﻭﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺩﺭ
ﺭﻓﺎﻩ، ﻭ
ﺩﺭﺫﻫﻦ ﺩﺭ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ، ﻭﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭ ﺭﺍ، ﺧﻮﺩ
ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻗﻤﺎﺭ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺯﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ ﺑﺮﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻗﻤﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻳﮑﺠﺎ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﺒﺎﺯﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﺮ
ﻗﻤﺎﺭﻯ ﺑﺎﺧﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺑﺮﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺧﺘﻦ ﻋﺎﻣﻞ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ،  ﺑﻨﻔﻊ ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﻓﻘﺮ،
ﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ، ﭼﻨﺪ
ﻗﺪﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻓﻄﺮﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺯﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺤﺒس ﺁﺯﺍﺩﻯ،
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺟﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺯﻧﺪﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺃﺑﺪﻯ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ، ﺑﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﻭﺑﮑﻠّﻰ ﺍﺯ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭﻗﺘﻰ ﻧﻘﺶ ﻣثبت
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ،
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺤﻮﻳﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﺘﻤﻰ، ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺯ ﻃﻠﺴﻢ
ﻭﺯﻧﺪﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ ﻓﺮﺡ
ﺑﺨﺶ ﺍﻟﻬﻰ،  ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ،
ﭼﻪ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺟﻨﮕﻞ ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﺎﻓﻬﻤﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ ﻭﺑﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭﻧﺪﻩ ﻗﺎﺑﻞ
ﮔﺬﺷﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،  ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻞ ﻗﺎﺑﻞ ﮔﺬﺷﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻋﻠّﺖ ﻫﺮ
ﻣﺼﻴﺒﺖ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺍﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ،  ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ، ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺭﺳﻴﺪ ،  ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﻃﻠﺴﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻗﻄﻌﻰ
ﻭﺣﺘﻤﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﻭﺭ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺑﺎ ﺧﻠﺎﻑ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس تقرّب
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺗﺼﺮﻑ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس  ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ ﺧﻮﺩ،
ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﻭﺍﺣﺴﺎس  ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺎ ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺎ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻏﺮﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ
ﭼﺮﺍﻍ ﺑﺴﺮﻗﺖ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ، ﻭﮔﺰﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺑﺎﻳﻨﺪ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﺤﺮﻓﻬﺎ
ﻭﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭ
ﺗﻬﺠﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺷﺪﻩ ﺗﻬﻤﺖ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺘﻔﻠﺴﻔﻴﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﺎحقّ
ﺭﻭﺷﻦ ﻓﮑﺮ،
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ ﺧﻴﺎﻝ
ﭘﺮﺩﺍﺯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ
ﺧﻴﺎﻝ ﺑﺎﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮔﻮﺩﺗﺮ
ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﮐﻪ ﺍﺧﻴﺮﺍ
ﺍﺩﻋﺎ ﻫﺎﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،  ﻟﺒﺎس
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯﻴﺎﻓﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ
ﻭﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻤﻔﺎﺳﺪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﻣﻄﺎﻣﻊ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ ﻭﺑﻰ
ﺭﺣﻤﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﺮﮔﺰ
ﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺴﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،  ﻭ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮﻋﺖ
ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻧﺎﻥﺮﺍ ﺻﺪ ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﮐﻪ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﻌﻤﺘﻰ ﺑﺰﺭﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺩﺭ ﻟﺒﺎس ﻋﻘﻞ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﺎﺡ
ﺩﻭﻟﺒﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﻯﺮﺍ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻦ ﺧﻮﺩ
ﺯﺧﻤﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺷﻤﻦ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭ ﻧﻔس  ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺬﻫﻦ ﻭﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺣﺘﻰ ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻃﻤﻌﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺃﺻﻞ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﺎﻋﺖ.

ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻟﻮﺍﺯﻡ
ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﻤﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ، ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻓﮑﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺗﻨﮓ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻋﻠّﺖ ﻫﺮ
ﻓﮑﺮ ﻭﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺗﺎﮐﺘﻴﻚ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺗّﺨﺎﺫ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺩﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻌﻠﻤﻴﻦ
ﻣﺪﺍﺭس  ﺍﻳﻦ حقّ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻙ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﻔﺘﻴﺶ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﮐﺸﻒ
ﻧﻘﺎﻁ ﺿﻌﻒ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺿﺮﺑﺘﻰ ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﺯﺩﻩ ﺷﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺭﺍﻩ ﺣﻠّﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥﺎﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻣﺒﻠّﻐﺎﻥ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﺣﺰﺑﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﮐﻨﻴﻢ ﺍﮔﺮ ﻣﺎ
ﺧﻄﺎ ﻭ ﺑﺎ ﻧﻘﺺ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺍﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ، ﺑﺎﺯ
ﻋﻠّﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ بِداﻧﻴﻢ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﻭﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﺘﻬﻢ
ﻧﮑﻨﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺍﮔﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻨﺪ، ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.

ﻓﻴﻠﺴﻮﻑﺑﺤﻖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﺎﺩﻡ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﺣقّ  ﺒﺪﺍﻧﺪ،
ﻭﻧﻪ ﻣﺎﻟﻚ
ﺣﻘﻴﻘﺖ  ﮐﻪ
ﻣﻮﻧﻮﭘﻮل
ﺨﻮﺩبِداﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯاﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻋﻤﻠﻰ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﺎﺩﻡ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ،  ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺪﻣﺖ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﻚ،  ﺷﺎﻫﺪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺧﺪﻣﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﺎ، ﺑﻀﺮﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ
ثرﻭﺕ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻴﺎﻥ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺑﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ، ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺨﻔﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻈﻬﻮﺭ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻠﺘﺰﻡ
ﻭ ﻣﺘﻌﻬّﺪ
ﻭﻭﻓﺎﺩﺍﺭﺑﺘﺠﺎربّ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻣﺘﻌﻬّﺪ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﻙ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﺎ
ﻣﺘﻌّﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﻫﺴﺖ
ﻭﺗﺠﺎربّ ﻓﮑﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ
ﻧﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺣﺎﺻﻞ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﺎﺑﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻰ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻨﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﭙﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﻋﺎﻗﻞ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ بِداﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﺠﺎربّ ﺫﻫﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻮ
ﻧﻮﻳﺴﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ، ﻭ
ﻇﺮﻑ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﭘس
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ ،  ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﺮﺯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ،  ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ، ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﺴﺐ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﻭﺯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭثوﺍﺏ
ﺫﺧﻴﺮﻩﺁﺧﺮﺕ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻃﺮﺡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎنی
ﺪﺭ ﻗﺎﻟﺐ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺸﺮﻯﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻟﺘﺰﺍﻡ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻫﺮﮐﺴﻰ،  ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻴﺮﻭﻯ
ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔﺴﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
بِداﻥ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻳﺎ بِداﻥ
ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﭘس
ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻥﺒﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻌﺎﻗﺒﺖ
ﺭﻭﺣی ﻮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﻳﺶ ﻧﻴﺰ
ﺭﺣﻢ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻋﺎﻟﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﺮﻑ ﺳﻮﺧﺖ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺟﻨﺴﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﭼﻨﺪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻏﺮﻭﺭ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺧﺎﺩﻣﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺭﮔﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺫﻫﻨﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭘﻮﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺷﻬﺮﺕ
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﺁﻥ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺟﺰ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻓﺸﺮﺩﻩﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﺪ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ،
ﻭﻣﺼﺮﻑ
ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻧﻤﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮕﺎﺭﻯ ﺑﻰ
ﺳﻮﺧﺖ ﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺩﻭﺍﺏ
ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ، ﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﻭﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮ ﻭ ﻟﺬﻳﺬﺗﺮ
ﺑﻬﺮﻩ ﺍﺯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﺒﺮﻯ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﭼﻮﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﭘس ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻄﺮ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭘس ﺷﺎﻣﻞ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻫﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻓﻮﺭﻯ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻓﻄﺮﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ،
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺸﻬﻮﺭﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻩ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻔﻊ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺳﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺭﻳﺎﺿﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﮐﺸﺘﻦ ﻧﻔس ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﻭ ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. پس  ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﺒﻴﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﮐﻞّ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪ. ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ
ﺍﻳﻦ ﮐﻞّ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻳﮑﻄﺮﻓﻪ
ﺑﻨﻔﻊ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺟﺰﺍﺋﻴﺎﺯ
ﮐﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﺍﻣﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﺧﻮﺩ،
ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺍﻳﻦ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ،  ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻃﻤﻊ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﻠﺴﻒ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺷﺮﻙ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺟﺰ
ﻃﻤﻊ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘثماﺭ ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﻤﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﺗﺤﮑّﻢ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﻫﺪﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺤث
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭﻭﺟﺪﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭﺗﻌﺎﻭﻥ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻬﺎ
ﺑﺮﻭﻯ ﻣﻴﻦ ﻭ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ،  ﻭﻧﺎﻡ
ﺁﻧﺮﺍ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺣﻮﺭﻳّﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﺍﻭ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﻭﺗﻮﻃﺌﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺗﻌﺼّﺐ
ﮐﻮﺭ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻬﻤّﺖ
ﺧﻮﺩ، ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﻴﺶ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ
ﺻﺒﺎﺣﻰ ﻟﺬﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺟﻨﺴﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺧﻴﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺖ ﻭ ﺳﺮﻣﺴﺖ،
ﻭ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ،  ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺑﻰ
ﻫﻮﺵ، ﮔﺬﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﻮﺭﻫﺴﺘﻰ، ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺣﺮﮐﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﭘﻴﺶ ﻧﻤﻴﺒﺮﺩ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺑﻰ ﻫﻮﺵ
ﺍﺣﺴﺎس  ﮔﺬﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﭘﻴﺮﻯ
ﻭﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺳﺮﻣﻴﺮﺳﺪ،  ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺳﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻠﻘﻴﻦ ﻭ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺿﻌﻴﻒ ﺍﺭ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﻭ ﻭ
ﻫﺮ ﺭﻫﺒﺮ
ﺣﺰﺑﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﻠﻒ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺑﺎﺭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﺗﻌﺼّﺐ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﻡ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻋﻠﻢ
ﭼﻮﻥ ﺃﻧﺸﺘﻦ
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺗﺤﻘﻴق ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﻭ ﻭﺍﻣثاﻟﺶ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻭ
ﺑﻤﺐ ﺃﺗﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻭ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ. ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ ﻫﺎ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺩﻭﻳﺴﺖ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻈﻴﺮﺵ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺭﻭﺷﻦ ﻓﮑﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺟﻤﻬﻮﺭ
ﮐﺸﻮﺭ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺑﺪﻳﻦ
ﺭﺳﻤﻰ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﺳﻴس
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻭثرﻭتمندﺍﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻯ، ﻣؤﺳس
ﻭﺍﺩﺍﺭﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﮊﻳﻢ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﮔﻔﺖ، ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﻄﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺑﻄﻮﺭ ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺩﻟﻴﻞ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶﺩﺍﺭﺩ،  ﮐﻪ
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻥ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ
ﻋﻠﻤی ﺨﻮﻳﺶ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ. ﻭﻟﻰ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻃﻤﻊ ﻫﺎ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ هاﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،  ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻈﺎﻫﺮﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺯﻳﺒﺎ، ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻋﻮﺍﻡ
ﺯﺷﺖ ﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣی ﻨﺎﺭﺳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﺻﺮﻑ ﻭﻗﺖ ﻭ
ﺯﺣﻤﺖ ﺗﻦ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ،
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬی می
ﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ اﻳﺮﺍﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ،
ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ،  ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻫﺴﺘﻰ،  ﭼﻮﻥ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺁﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻫﻴﭻ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ،  ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺃﺻﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﺩﻟﻴﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺣﻘﻴﻘﺖ،
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﻨﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺸﺮﻯ بِداﻧﻨﺪ،
پس  ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻔﮑﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺳﺎﺩﻩ ﺁﻥ،
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭ ﻣﻌﻠّﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻯ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﻭﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻗﻄﻌﺎ ﻣﻮﻓّﻖ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺟﺎﻟﺐﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ. ﻭ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣثبت  ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ، ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺃﺗﻢ ﻳﺎ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﮔﺎهی اﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻄﺎﮐﺎﺭ،  ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺠﻨﻮﻥ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،  ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺪﺗﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ
ﻣﺴخ ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﭘﺎﻳﺪﺍﺭ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﭘس
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻈﻬﻮﺭ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻳﻚ
ﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻣﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ ﻫﺮ
ﺷﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﻙ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ،
ﺑﺎ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ
می ﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺤﻖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻭﺍﺿﺢ ﻭﻭﺳﻴﻊ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺻﺤﻨﻪ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﭼﻮﻥ
ﺗﺨﺘﻪ ﺳﻴﺎﻩ
ﮐﻠﺎس ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﭼﻮﻥ ﻓﺮﺷﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻓﻖ ﺳﻤﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ
ﻋﻈﻤﺖﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ،  ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ، ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﮔﻞ ﺍﻳﻦ ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ
ﻭﺳﻴﻊ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﺳﻤﺎﻥﺒﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ ﺩﺭ
ﺑﻄﻦ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﭘﻴﺎﺯ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺟﺎﻣﻊ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻭ
ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻭﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮔﻠﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﻳﺪﻡ،
ﮐﻪ ﻳﻚ ﮔﻠﺒﺮﮒ
ﺁﻥ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺮﮐﺰ
ﮔﻞ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﮔﻠﺒﺮﮔﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺍﻓﻖ ﺩﺭ
ﺍﻳﺪﻳّﺖ، ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﭼﺸﻢ ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥ
ﺁﻥ، ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎﺋﻰ
ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﭼﺸﻢ ﺩﻝ ﺍﻭ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻓﻖ
ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺭﺍ
ﻭﺍﺿﺢ ﺑﺒﻴﻨﺪ،
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺷﺒﻴﻪ
ﺃﺑﺮ ﻏﻴﺮ
ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.

ﭘس ﺍﻳﻦ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭ
ﻣﻘﺼﺪ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻥ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﺩﮐﺘﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﻓﻬﻢ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻴﻨﻪ ﺯﻧﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭ ﺿﺮﻳﺢ
ﻣﻘﺎﺑﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻝ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕﻭﺳﻴﺮﺕ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻠﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،  ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺩﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺎ
ﺑﺎﻭﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﻭﺭﻭﺷﻨﻰ
ﻭﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.

ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻒ، ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺎ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ، ﺑﺎﺯ
ﻫﺮﻳﻚ ﻧﻈﺮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻣﺘﻀﺎﺩ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ ﻧﻈﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺣﻘﻴﻘﺖ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﻰ ﻳﺎ
ﻧﺎﭘﺎﮐﻰ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺎﮐﺮﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺰ،  ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫﻴﭻ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﭘﺎﮐﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﻭﺡ، ﺧﺎﺹ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﺑﻘﻴّﻪ
ﻋﻤﺮ ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ 25 ﻗﺮﻥ
ﭘﻴﺶ، ﻭ ﭘﻴﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﻫﺮﮔﺰ حقّ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻟﺤﺎﻅ
ﻭﺟﻨﺒﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﺒﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﺮﮐس
ﮐﺴﺐ ﻣثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺟﻬﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ حقّ  ﻣثبتﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ،  ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺧﻄﺎﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،  ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻥ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻥ ﻧﻤﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ
ﺣﺘﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺰﺭﮒ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺧﻄﺎﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﺗﺎﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﻠّﺎﻯﺭﻭﻣﻰ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻧﻰ
ﮐﻪﺗﻦ فیلی ﺮﺍ
ﺩﺳﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ،  ﮐﻪﻳﮑﻰ
ﺑﺪﻡ ﻓﻴﻞ
ﻭﻳﮑﻰ ﺑﭙﺎﻯ
ﻓﻴﻞ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺨﺮﻃﻮﻡ ﻓﻴﻞ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺖ ﻭﭼﻮﻥ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﻟﻤس ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭﻙ ﺣﺴﻰ
ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﭘس
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻓﻴﻞ ﺭﺍ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﮑﻰ
ﻓﻴﻞ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﺮﺩﺩ،  ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻡ ﻓﻴﻞ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻳﮑﻰ ﻓﻴﻞ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺳﺘﻮﻥ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪﺧﺮﻃﻮﻡ
ﻓﻴل ﺮﺍ
ﺩﺳﺘﻤﺎﻟﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻟﻮﻟﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻓﻴﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﺷﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺣﺘﻰ ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﻫﻢ
ﻧﮕﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻘﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﭼﺸﻢ
ﺗﻦ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻠّﻰ ﺑﻴﻨﻰ. ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﺗﻦ
ﻓﻴﻞ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ، ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﻞّ ﻓﻴﻞ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻘﻞ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻓﻴﻞ ﻭ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺧﻠﺎﺻﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺴﺐ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﭼﻪ
ﺃﺗﻢ ﻳﺎ ﺣﺘی
اﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﺷﺮﻑ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺫﺍﺗﺎ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺗﺄﻣّﻞ ﺑﺎ ﺗﻔﮑّﺮ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﻚ ﻧﻘﻄﻪ
ﺍﺯ ﻧﻘﺎﻁ
ﻭﺟﻮﺩ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﻣﻨﻈﺮﻩﺍﻯ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺒﻴﺶ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻧﻘﻄﻪ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﭼﺸﻢ، ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﭼﺸﻢ، ﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﻫﺮ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﻚ ﻧﻘﻄﻪ،
ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺯ ﻳﻚ ﻧﻮﺭﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﭽﺸﻢ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻘﻄﻪ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮﻙ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻨﻘﻄﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﻳﻚ
ﺍﺣﺴﺎس ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﺎﻝ ﻫﺴﺖ. ﺫﻫﻦ
ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺟﺴﺘﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﻳﻚ ﺍﺣﺴﺎس ﻋﺼﺒﻰ،
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ ﺧﻮﺩ
ﺑﭽﺸﻢ ﻳﺎ ﮔﻮﺵ
ﻭﻳﺎﻫﺮ ﺣسّ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻓﻮﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺧﺎﺭﺟﻰ،
ﺁﻳﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،  ﻭﻳﺎ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﮐﻠّﻰ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻭ ﻧﻘﺎﻁ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺫﻫﻦ، ﺃثرﻯ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻫﺎﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﻧﻘﺎﻁ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﮐﻨﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺃﻧﺪﮐی ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺑﺂﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﻧﻘﺎﻁ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭﻧﮕﺎﻫﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻧﻘﺎﻁ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﮐﺸﻴﺪ، ﺣﺘﻤﺎ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺗﻔﮑﺮ ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺃثر
ﺁﻥ ﻧﻘﺎﻁ، ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻧﻔﻊ ﻳﺎ
ﺧﻄﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻨﻘﻄﻪ ﻳﺎ
ﺃﻣﺮﻯ، ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺃثرﻯ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ،
ﮐﻪﺻﺎﺣﺐ ﺭؤﻳﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﻭ بِداﻥ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﺍﻓﻘﻰ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥ
ﻫﺮ ﺻﺤﻨﻪ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻫﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ، ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﺎﻅ
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ، ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﻧﻘﺎﻁ ﭘﺮ
ﻣﻌﻨﻰ ﻋﺮﺵ
ﻧﮕﺎﻩ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺸﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﺎ ﺭﺍ پس  ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺻﺤﻨﻪﺭﺍ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻟﻰ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻳﺪ ﻭ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻭﻧﻘﻮﺵ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ، ﻭ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ، ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻭﺗﺄﻣّﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺮ
ﺻﺤﻨﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻳﺎ ﺻﺤﻨﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺗﺄﻣﻞ ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﺎﺷﺪ،  ﮐﻪ
ﻣﺼﻠﺤﺖ بِداﻧﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﮑﺪﺍﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭ ﻧﻘﺎﻁ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﺟﻮﺍﻧﺐ ﻫﺮ
ﺻﺤﻨﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﺻﺤﻨﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎﺩﻯ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﺗﺎ ﻣﻌﻨی ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻧﻴﺰ بِداﻧﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻴﺎﺑﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﮑﺸﺪ
ﻭﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺻﺤﻨﻪ
ﺭؤﻳﺎ،  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺻﺤﻨﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﻟﺤﻈﻪ ﺩﻳﺪﻥ، ﻧﺴﺨﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎ
ﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﮐﻪﻣﺤﻔﻮﻅ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺩﺍﺧﻞ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻋﻴﻦ ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﺟّﻪﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ
ﺑﻌﺪﻯﺪﺍﺭﺩ،  ﮐﻪ
ﺑﺤﺎﻓﻈﻪ
ﺑﺮﮔﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ،  ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﮑﺮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻣﻐﺰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺪﺍ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﺎ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﻬﺎﻥ، ﺑﺎﺯ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺮﻳﻊ
ﻭﮐﺸﻒ ﻣﻌﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺳﺮﻳﻊ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺑﺤث ﻋﻘﻠﻰ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻋﺖ ﻓﻬﻢ
ﻣﻄﻠﺐ ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ، ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻭ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻣثبت
ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ ﺍﻇﻬﺎﺭﺍﺕ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ، ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻤﻚ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ،  ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﻭ، ﺩﺳﺖ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. بویژه
ﺩﺳﺖ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻳﻚ
ﻋﻀﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴﺘﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺩﺭ
ﺗﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘی ﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺒﺮ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﮐﻨﺪ. ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺗﻤثیلی ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﺪﺍﺩ ﻭﮐﻤﻚ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐثرﺕ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻫﻤﻪ
ﻳﮑﺠﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﭼﻴﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻣﺘﺪﺍﺧﻞ ﺗﻮ
ﺩﺭ ﺗﻮ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﻃﺒﻘﻪﺍﻯ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺷﺎﻫﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﻴﻔﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﮐﻤّﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﻓﺮﺩﻳّﺖ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻳﺎﻫﺮﻓﮑﺮ ﻭ
ﺣﺎﻟﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺣﺘﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻳﻚ
ﺻﺤﻨﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺭ ﺍﻭﻝ ﻭ
ﺩﻭﻡ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﺑﺎﺑﺎ
ﻃﺎﻫﺮ ﻭﻗﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪﻩ،  ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻗﺖ ﻭﻭﺍﻗﻌﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻴﭻ
ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺍبِداﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ،
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺟﻮﺍﻧﺖ ﺍﻓﻘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ، ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻴﻚ
ﻣﻨﻈﺮﻩ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺟﻨﮕﻞ
ﻭﮐﻮﻩ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺁﻥ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﺮﮐس ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻠّﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺷﺒﻴﻪ ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻠّﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﻚ
ﻧﻘﻄﻪ ﻳﺎ ﭼﻨﺪ ﻧﻘﻄﻪ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺗﺄﻣّﻠﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻫﻢ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﻧﻈﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻭﮐﺸﺶ ﻫﺎﻯ
ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ، ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﻳﻚ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩﻭ ﮐﺸﺸﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،  ﺑﻴﻚ
ﻧﻘﻄﻪ ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ ﻭﻧﻈﺮ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﻧﻔﻊ ﻭ
ﺿﺮﺭ ﺩﺭﺁﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﺃﻧﺪﮐی اﺯﻫﺮ
ﻣﻨﻈﺮﻩﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻭ ﺟﻮﺍﻧﺐ ﺻﻔﺎﺗﻰ،
ﻭ ﻳﺎ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﺎﻇﺮﻣﻨﻈﺮﻩ،
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯﻮﻇﻬﻮﺭ
ﻳﻚ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﮔﻔﺘﻴﻢ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ ﺫﻫﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻫﺴﺘﺎﻧﺪ. ﮐﻪﭼﻪ
ﺳﻮﺩ ﻭ ﺿﺮﺭﻯ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳﻚ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭﺣﺸﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻨﻈﺮﻩ
ﻣﺎ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﮐﺮﺩ، ﻭﻣﺎﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩﺵ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺗﻮﺟّﻬﺎﺕ
ﻧﺎﻇﺮ، ﻃﺮﺡ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥ
ﻭﺗﺄﻣﻞ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻏﻠﺒﻪ ﻧﻔس
ﻭﻣﻄﺎﻣﻊ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻳﮑﻰ ﺑﻔﮑﺮ
ﻗﻄﻊ ﺩﺭﺧﺖ
ﺗﻨﻮﻣﻨﺪ
ﺟﻨﮕﻞ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪ، ﻭ ﻳﮑﻰ ﺑﻔﮑﺮ
ﭼﻴﺪﻥ ﻣﻴﻮﻩ، ﻭ
ﻳﺎ ﺷﮑﺎﺭ
ﭘﺮﻧﺪﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻈﺮ ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ
ﮐﻠّﻰ، ﺑﻤﻨﺎﻓﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭﺗﺄﻣﻞ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺸﻠﺎ ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺒﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺟﻨﮕﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺰﻟﺖ
ﮔﺰﻳﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﻭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻧﻈﺮ
ﺑﻴﻚ ﻣﻨﻈﺮﻩ، ﭼﻮﻥ
ﺟﻨﮕﻞ
ﻭﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺪﻑ ﻭ ﻃﺮﺡ ﻗﺒﻠﻰ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﻨﻈﺮﻩﺍﻯ
ﻭﺳﻴﻊ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻭ
ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ،  ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ
ﻣﻨﻈﺮﻩﺍﻯ
ﺑﻬﺮﻩ ﺑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻣﻠﺎﺣﻈﺎﺕ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﺑﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻯ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻭ
ﻳﺎﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺴﺒﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺫﻫﻦ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﭽﻨﺪ ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻳﺎﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﻋﻠﻞ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺻﺤﻨﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﻧﻈﺮ ﺍﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﻮﺍﺭﺩ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ، ﻭﺩﺭﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس حقّ
ﺗﻌﻤﻴﻢ
ﻭ ﮐﻠّﻰ ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﮐﻠّﻰ ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺮ ﺍﺑﻬﺎﻡ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ، ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺍﺭﺩﻯﻮ ﻧﻈﺮ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﺼﻴﺤﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﻄﻌﻴّﺖ ﻭ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﮐﻠّﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻧﻈﺮ
ﻳﻚ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻓﻨّﻰ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺑﻬﺮﻩ ﻭ ﻋﺒﺮﺕ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻧﻈﺮ
ﮐﻠّﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ،
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺗﻦ ﻭ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺧﻮﺩ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﻚ ﻧﻘﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﻭﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻭ ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ،  ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺘﻰ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﭘﻠﻚ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻬﻢ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺯﺣﻤﺖ ﻭﺩﻗّﺖ
ﻣﺠﺪﺩ، ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺧﻮﺩ ﺣﺎﺿﺮ ﮐﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﻭ ﮐﺎﻣﻞ، ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺑﻴﻚ ﻧﻘﻄﻪ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺷﺪﻩ، ﺑﭽﺸﻢ
ﻳﺎ ﺧﺎﻝ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺣﺎﻇﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ،
ﭼﻮﻥ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪﺑﻤﻌﺒﻮﺩ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻰ ﺗﺎ
ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﻴﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ، ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﻭ
ﺑﻔﺮﺽ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ
ﺃﻫﻮ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﻮﺯ ﺁﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺒﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﻋﻨﻮﺍﻥ(ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ)  ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺫﺍﺕ)ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،  ﻫﻤﺎﻥ ﺫﺍﺕ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺫﺍﺕ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻘﻴﻘﺖ. ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ، ﮐﻪ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺸﻮﺩ،
ﻋﻤﻠﺎ
ﺫﺍﺗﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺫﺍﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺷﺎﻫﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ، ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺎ ﺫﺍﺕ ﺷﺎﻫﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﻳﺎ
ﺷﺎﻫﺪ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﺎﻫﺪ ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗثلیث ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،  ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺸﻢ،  ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺷﺎﻫﺪ، ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺍﻭ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،  ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺴّﻢ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻨﺒﻊ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻭ ﺟﺎﻟﺐ
ﺗﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺰﺍﺩ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ حقّ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺟﺎﻥ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ،
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﭘس
ﺍﺟﺎزﻩ
ﺑﻔﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺎﻟﺐ ﺗﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺤﺼﻮﻟﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭ ﻣﻔﻴﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻤﻰ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ
ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺮﮒ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ، ﭼﻮﻥ
ﻫﺮﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺍﻭ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻭ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ، ﺭﻭﺡ
ﺷﺎﻫﺪ ﺭؤﻳﺎﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻪ ﺷﺒﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺑﮕﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﺭﻭﺡ ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ،  ﺑﻌﺪﺍ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻨﺠﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮﺧﻮﺍﺑﻰ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺘﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻈﺮ ﻧﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺩﺭ
ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻠّﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺧﻰ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩ، ﺁﻥ
ﻗﺪﺭ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻧﻔﺮﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻭﺗﺸﺒﻴﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴّﺖ ﭼﻨﺪﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻪ ﺑﺘﻦ
ﻣﺮﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﻥ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺘﻌﻔّﻦ
ﻭﺯﺷﺖ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﺗﻦ
ﻣﺮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺩﻋﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻞ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻗﺒﺮ ﺑﺎ
ﺗﻦ ﻣﺘﻠﺎشی
ﻨﺸﺪﻩ
ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻗﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ، ثوﺍﺏ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﻦ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﺶ ﻗﺒﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﻗﺒﻠﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭ ﺗﺮﻙ ﺗﻦ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ،  ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭبِداﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭﺩﺭ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻗﺒﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭح اﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻳﻦ
ﻭلیّ اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺪﻓﻦ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺷﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻭﺯﻳﺎﺭﺕ ﻗﺒﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ،
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺮﻭﻟﻪ
ﺣﺠّﺎﺝ حَجّ  ﺃﮐﺒﺮ
ﺻﻔﺎ ﻭﻣﺮﻭﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﺩﺭ حَجّ  ﮐﻌﺒﻪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻭ، ﺧﻮﺩ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،  ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺍﻳﻦ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺪﺭﻙ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﭘس ﺫﺍﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﻝ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ ﺫﺍﺕ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺫﺍﺕ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﻴﻞ ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻞ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺑﺪ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﺯﺷﺘﻰ ﻫﺎﻯ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻩ ﺫﺍﺕ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭﻓﺎﺳﺪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺫﺍﺕ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭﻫﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺤﺼﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻳﻚ ﺳﻮﮊﻩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ،  ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﻭﺗﺬﮐّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣثلا ﮔﺮﮒ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ،  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﻭﻡ ﻓﻮﺭﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺘﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻋﺒﺮﺕ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺳﻪ ﮔﺎﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻨک ﺘﺮ،
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﻤﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﻬﺎﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ ﻋﻘﻞ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭﺣﻘﻴﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﺧﻮﺩ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﻭﻝ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻴﻨﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕﺧﻮﺩ،
ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺩﻥ،
ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﺳﻮﻡ
ﺭﻭﺡ ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ ﺁﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﻫﺮ
ﻧﺎﺭ ﻭﻧﻮﺭﻯ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﺮس ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺣﺴﺎس
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺗﺮس ﻭﻫﻮﻟﻨﺎﮐﻰ
ﺣﺘﻰ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ،
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻝ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﺍﺣﺴﺎس  ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﻢ، ﻭﺩﺭ
ﺷﺎﺩﻯ ﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﮔﺬﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ
ﺑﺎﺯ ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺍﻟﻬی
هستند. ﻭﺗﺬﮐّﺮ
ﻭﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻟﺰﻭﻡ
ﻓﻄﺮﺕ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋی
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺍﻍ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺁثاﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻨﻰ ﺧﻮﺩ،
ﻓﮑﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﺼﺮ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﻤﻌﻰ،
ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠی
اﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ،  ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺃﻫﻞ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ، ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻭﻓﻄﺮﻯ
ﺍﻭ،  ﻟﺰﻭﻡ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻘﺼﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻣﺮﺑّﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﻴﭻ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺭﺿﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍه
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺘﻮﺻﻴﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﻴﻚ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ،  ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﺮﺩ،
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻨﻤﻮﺩ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
ﻤﺤﺎﻓﻆ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ، ﺗﻮ
ﮐﺠﺎ ﺑﻮﺩﻯ، ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻯ، ﮐﻪ ﻣﻦ
ﻣﻄّﻠﻊ ﻧﺸﺪﻡ
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭﺭﻭﺩ
ﻧﺪﺍﺩﻡ. ﻭ ﺍﻭ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻯ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣثاﻝ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ ﻫﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﻬﺸﺖ،  ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻣؤﮐﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺭﺍ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺳﺘﺎﺭﻩﺍﻯ
ﺍﻫﺘﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﻭﻫﺪﺍ ﻭﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺷﻤﺎﻝ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ
ﺩﺭﺻﺤﺮﺍ ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﻣﺴﺎﻓﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻳﺎ ﻫﺮﺩﺭﺟﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺯ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺷﻤﺎﻝ ﻟﺎﺯﻡ بِداﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺴﺎﺣﻞ
ﺃﻣﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺃﺑﺮﻯ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ، ﺣﺘﻰ
ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺎﺩﻭ ﻃﻮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺩﺭﻳﺎ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺗﺎ
ﭼﻪﭘﻴﺶ
ﺑﻴﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺎﻓﺮ
ﮐﺸﺘﻰ، ﻳﺎ
ﺭﻫﺮﻭ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻠﺎﻣﺖ،
ﻭ ﻳﺎ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺑﺴﻮﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺳت ساﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﮔﺮﺩﺩ ﺗﺎ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﻭﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻔﺮ،
ﺑﺎ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﺍﺟﺐ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﻤﻪ ﺟﻨﺎﻳﺘﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺮکس، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭﺷﺪﻥ ﺑﻬﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺠﻬﺎﻥ،
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﭼﻪ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ،  ﻭﭼﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭﻳﮋﻩ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺑﺮﺧﻰ،
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻋﻮﺍﻟﻤﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻴﻦ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺗﺪﺍﺧﻞ ﻭ
ﺍﺗﺼﺎﻝ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻫﺮ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻋﺎﻟﻤﻰ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ،  ﺑﺎﺯ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ، ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻫﻢ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭلی
اﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻓﮑﺮ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻫﺮ
ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻧﺎﻥ،  ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺍﺯ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﻣﺮﺩﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺭﺍﻳﺞ
ﺩﺭﺁﻭﺭﻧﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺧﻄﺮ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺻﻠﺎﺡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻘﻴّﻪ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﮐﻠّﻰ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،  ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺳﻮﻡ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﻭﺣﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺯ ﺳﻪ ﻫﺰﺍﺭ
ﮐﻠﻤﻪ ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻬﻤﮕﺎﻥ، ﻭ
ﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺩﺭﻙ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﻳﺶ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﻩ ﺳﻮﻡ
ﺭﺍ ﺑﻬﻴﭻ ﮐس
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﺴﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﺸﻒ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻟﻮ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻃﺎﻟﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺭﻣﺰﻯ ﻭ ﺑﺎ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪﺍﻯ،
ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ
ﻭﺗﻤثیلاﺕ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺴﺖ، ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻳﺎ ﺩﺭﮔﺸﺘﻪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺖﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺭ ﺃﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
(ﻣﻠﺄ)ﻳﺎ
ﻣﻠّﺎﻫﺎ ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺳﻄﻮﺡ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺗﺎ بِداﻥ ﺟﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻳﻚ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻭﺿﻊ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺩﺭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩﺁﻥ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭﺭﻭﺷﻦ ﻓﮑﺮ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺷﻦ ﻓﮑﺮ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﺭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،  ﮐﻪ
ﺍﻧﺸﻌﺎﺏ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺣﺰﺑﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﭻ ﺩﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮔﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﻴﭻ ﺩﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻟﻌﻦ
ﻭﺗﮑﻔﻴﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺑﺎ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،  ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﺮﺳﻰ
ﺑﻨﺸﺎﻧﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،  ﻣﻘﺼﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ
ﮐﻪ ﺣﺮﺹ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﻏﻠﺒﻪ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ
ﺩﺭﺍﻧﺸﻌﺎﺑﺎﺕ
ﺣﺰﺑﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﻓﮑﺮﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻧﺎمقدّس
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑﺮ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻋث ﻟﺬﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﺑﺎﻧﺎﻥ
ﻭ ﻧﻴﺰﺳﻄﺢ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﻮﻗّﻌﺎﺕ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺪﺍﻡ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻟﻌﻦ ﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻭ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻧﺴﺒﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩ، ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺿﺪ
ﻭﻧﻘﻴﺾ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ، ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭﮐﻴﻔﻴﺖ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﺑﺎ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻳﺎ
ﺗﮑﻤﻴﻠﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﻭ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﻫﺸﺖ
ﻗﺮﻥ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻣﺮﺩﻡ ﻗﻮﻧﻴﻪ
ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیرﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔﺎﻫﻰ ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﻭ ﺍﮐثرﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ،
ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺒﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻣﻠّﺎ
ﻭ ﻫﺮﻋﺎﺭﻑ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺍﻗﻮﺍﻝ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺷﻴﺦ ﻋﻄﺎﺭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺳﻴﻤﺮﻍ ﺭﺍ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ ﻭ
ﺷﺠﺎﻋﺎﻧﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻧﻤﻮﺩ،
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻰ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻣﺮﻍ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺳﻴﻤﺮﻍ، ﺑﻤﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺳﻴﻤﺮﻍ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻰ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻣﺮﻏﻰ
ﮐﻪ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﭘﺮﻭﺍﺯﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﺩﺭﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻳﺎ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﺮﻙ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ، ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺭﻧﺞ ﺍﻳﻦ ﺁﺭﺯﻭ
ﺭﺍ ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﻭ ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﻤثیل ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺎ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺷﻴﺦ
ﻋﻄّﺎﺭ ﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻧﻨﻤﻮﺩ،  ﮐﻪ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﮐﻮﭼﻪ ﺗﻨﮓ
ﻭﺁﻏﺎﺯﻳﻦ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻋﻄّﺎﺭ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﺮ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ،  ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺑﻮﺩﺍ
ﺧﺪﺍﺋﻰﺩﺭﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻋﻄﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻦ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺑﺴﻴﻤﺮﻍ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻚ ﻣﺮﻍ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭﺑﻤﺮﻍ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﻭﺯﺍﺯ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁ ﺳﻤﺎﻥ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻳﮑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﻋﻮﺍﻟم
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻦ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ، ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ. ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﻧﻈﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ، ﺑﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻭﺳﻴﻊ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﭘس
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺵ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻧﺎﻥ،
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﺑﺸﮑﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪ،  ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻣﺎﺭﮐس
ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﮕﻞ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎس
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﻣﻦ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺁﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﮕﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ، ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺳﻨﺘﺰ
ﺍﻭ ﻳﻚ ﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺃﺩﺑﻰ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺿﺪﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺁﻧﺘﻰ ﺗﺰ
ﺁﻥﭙﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﮕﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺍﻣﺮﻯ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻞ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﮕﻞ
ﺁﻧﺮﺍ ﺁﻧﺘﻰ
ﺗﺰﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺰ، ﺁﻥﺴﻨﺘﺰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺳﻨﺘﺰ
ﺁثاﺭﻯ ﺍﺯ ﺗﺰ
ﻭ ﺿﺪ ﺗﺰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ
ﺍﻳﺪﻩ ﻭ ﺿﺪ
ﺍﻳﺪﻩ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﻨثی ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺑﮑﻠّﻰ
ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺳﻨﺘﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍبِداﻉ
ﻭﺗﺰﻫﺎﻯ
ﻣﮑﻤّﻞ ﻫﻢ
ﻭﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺷﺒﻴﻪ
ﺍبِداﻋﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ، ﺑﺎ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻫﻤﮕﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ، ﺩﺭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺟﻤﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ ﻭﺗﻤثیلاﺕ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺍﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻋﺎﺭﻑ،  ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﺘﻰ ﺗﺰ
ﺁﻧﻬﺎ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻣﺸﺨّﺼﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺣﺮﻑ
ﺁﺧﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﭼﻨﺪ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺁﻧﺎﻥ، ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﻭ ﺿﺪ ﻭﻧﻘﻴﺾ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ ﻳﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﻭ
ﺁﻟﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻴﻚ ﻋﻨﻮﺍﻧﻰ ﻃﺒﻘﻪﺑﻨﺪﻯﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻫﺮ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻫﺴﺖ. ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﻭﺳﺎﺭﺗﺮ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ
ﻳﮑﻰ ﭘﻮﻟﮑﻰ
ﺗﺠﺎﺭﻯ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﻋﻘﻠﻴﭽﻮﻥ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻣﮑﺘﺐ
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﮔﺴﻴﺴﺘﺎﻧﺴﻴﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﮑﺘﺐ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﻣﺎﺭﮐس
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻔﻊ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻃﺒﻘﻪ
ﻓﺌﻮﺩﺍﻟﻬﺎ
ﻭﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻳﺎ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﺍﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﺟﻨﺒﻪ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ،  ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺠﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻣﺪﺍﻓﻌﻴﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﺭﺍﺑﻴﮑﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﮐﻮﺷﺶ
ﻣﻮﻟّﺪ ﻳﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻳﻚ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﺰﺭﮒ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺣّﺪﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ، ﻭ
ﻣؤﻟّﻒ ﺍﺫﻫﺎﻥ
ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﻔﻠﺎﺳﻔﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺣﻴﺎ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﺰﺭﮒ
ﻭ ﮐﻮﭼﻚ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻒ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻋﻠﻒ ﻣﻌﻄّﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺨﺼﻰ
ﻳﻚ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﺍﺯ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﺵ ﺷﻠّﻪ
ﻗﻠﻤﮑﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﺿﺎﻓﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﻮس ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﺎﺹﺧﻮﺩ، ﺭﻧﮓ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﺁﺷﻰ ﮐﻪ ﻣﻰ
ﭘﺰﺩ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺍبِداﻉ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻨﺠﺸﮑﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺭﻧﮓ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻣﺮﻍ ﻋﺸﻖ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﺮﻳﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﺰﺭﮒ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ
ﮐﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﺰﺏ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﺎﺧﺘﻪ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺟﺬﺏ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮐﻨﺪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻓﮑﺮ ﻭﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺑﺮ ﺍﻓﮑﺎﺭ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﺟﺎﻫﻠﺎﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻫﻤﻪ
ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.

ﺍﻣﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻋﺮﺿﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻫﺪﻑ ﻫﻤﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭ ﺳﻔﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻧﻮﻋﻰ،  ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪﺁﻧﻬﺎ
ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻭ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻭﻫﮕﻞ
ﻭﮐﺎﻧﺖ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ،  ﺍﻣﻮﺍﺟﻰ
ﺍﺯ ﻓﮑﺮ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻣﻨﻌﮑس
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺮﺩﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ،  ﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻣﻌﻠّﻢ ﺍﻭﻝ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭﺟﺎﻫﻞ
ﺑﻤﻨﻄﻖ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺍﻭ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻫﮕﻞ
ﻣﺘﻬﻢ ﺑﺎﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺷﺎﻳﺪ ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻭﮐﺎﻧﺖ ﻭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻋﻤﻠﺎ
ﺷﺮﺡ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭﻟﻮ
ﺍﻓﻘﻰ، ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ
ﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ ﻫﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺒﻘﻪ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،  ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺪﻳﻦ ﻇﺎﻫﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺑﻘﻮﻟﻰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺬﻫﺐ ﻭﺩﻳﻦ
ﺑﺎ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻧﻰ
ﻋﻠﻮﻯ، ﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺳﻨّﻰ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺷﻤﺎ
ﺷﻴﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻟﻌﺒﺎ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﻧﺪ. ﭘس
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻓﮑﺎﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﻳﺶ.

ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺯ
ﺷﺮﻕ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﺷﺮﻕ ﻫﻢ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻏﺮﺏ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ. ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﺮﻕ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ،  ﺩﺭ
ﺑﺎﻣﺪﺍﺩ
ﺗﻤثیلی ، ﺍﺯ
ﻃﻠﻮﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺁﻧﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻴﺰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭﻫﺮ
ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،  ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺮﻭﻕ
ﻭﻃﻠﻮﻉ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻃﺎﻟﻊ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺷﺒﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺭﻭﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻰ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻧﻤﺎﺯ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﻗﺒﻠﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ،  ﭘس ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻗﺒﻠﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻃﻠﻮﻉ ﮐﺮﺩﻩ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ،  ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻧﺎﻡ ﺩﻳﻦ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﮔﻮﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ ﺗﺎ
ﻋﺼﺮ ﺣﺠﺮ، ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺭﺍ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻰ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ. ﻭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺍﺯ ﺗﺮس
ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺍﻣﺎ ﺗﺎ
ﺩﻭﺳﻪ ﻗﺮﻥ ﭘﻴﺶ،
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻐﺮﺏ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺷﻤﺎﻝ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﮐﻪ ﺳﺮﺩﺗﺮ
ﻭﺟﻨﮕﻠﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻭﻏﺎﺭﺗﮕﺮﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻭﺍﻳﮑﻴﻨﮓ
ﻫﺎ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻣﺎﻓﻴﺎﻫﺎﻯ
اﺭﻭﭘﺎ ﻏﺎﺭﺗﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺣﺸﻰ ﻭ ﺩﺷﻤﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ،  ﻓﺮﺍﻣﻮﺳﻮﻧﻬﺎ
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﻈﺎﻳﺮﺁﻧﻬﺎ،
ﮐﻪ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﻬﻨﺪس ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨّﺎﻳﺎﻥ
ﻭ ﻋﻤﺮﺍﻥ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻣﺘّﺤﺪ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻏﺎﺭﺕ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻳﺎ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍحزﺍﺏ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺷﻬﺮﻫﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳﻚ
ﻏﺎﺭﺗﮕﺮﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﻟﻴﻞ
ﻓﮑﺮ ﻋﺎﻟﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺘﺮﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻭﺣﺘی
ﺒﻤﻤﻠﮑﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺳﺘثماﺭﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺗّﺤﺎﺩﻳّﻪ
ﻫﺎﻯ ﺻﻨﻔﻰ ﻭ ﺳﻨﺪﻳﮑﺎﺋﻰﻭﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﻯ، ﻭ
ﺗﺮﺍﺳﺖ ﻫﺎﻯ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭﺗﺠﺎﺭﻯ، ﻫﻤﻪ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺑﺰﺭﮒ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ
ﺧﻴﻠﻰ ﺳﺎﺩﻩ، ﻫﺮﮐس
ثرﻭﺗﻰ
ﺑﻬﻢ
ﺯﺩ، ﻋﻀﻮ ﺍﻳﻦ
ﮔﺮﻭه ﻫﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭼﻪ ﺑﺎ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻳﺎ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﻭ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﻋﻤﻞ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﺎﻯ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ ﻭﻭﺭﺷﮑﺴﺖ
ﻭ ﺑﻰ ﺑﺎﺯﺍﺭ
ﺗﺠﺎﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻦ
ﻋﻀﻮﻳﺖ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻣﺘّﺤﺪ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ، ﻏﺎﺭﺗﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،  ﮐﻪ ﻋﻀﻮ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻧﺼﻒ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺂﻧﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻧﻔﻊ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺩﺭ
ﻋﻀﻮﻳّﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﻓﻴﺎﻫﺎ ﺟﺰ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﺁﺩﻡ کس ﻭ ﺳﻨﮓ
ﺩﻝ، ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻋﻀﻮ ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ،
ﻭ ﮐﺎﺭﺷﺎن
ﻏﺎﺭﺗﮕﺮﻯ ﻭ
ﺗﻠﮑﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺑﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻫﺮﻋﻀﻮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﺪ ﺩﻩ
ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺑﮑﺸﺪ. ﺗﺎ
ثاﺑﺖ ﮐﻨﺪ
ﺳﻨﮓ ﺩﻝ
ﻭﻣﻄﻴﻊ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺑﺎﺑﺎﻥ
ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺎﻓﻴﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺟﺎﻟﺒﺘﺮ
ﮐﻪ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻣﺎﻓﻴﺎﺋﻰ ﺍﻣثاﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ
ﻏﺎﺭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،  ﻳﺎ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﭘﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺣﺰﺏ
ﻭﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ ﺣکوﻣﺘﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﺯ ﺭﻭﻯ
ﺍﺟﺴﺎﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻏﺮﺑﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ، ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺧﺪﺍﺷﻨﺎس
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻏﺮﺏ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻭ
ﻳﻮﻧﮓ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﭘﺰﺷﮑﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺑﺰﺭﮒ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺰﺭﮒ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺗﺒﻠﻴﻎ ﺁﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﺻﻨﻌﺘﻰ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،  ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ حقّ  ﻫﺎ ﻭ حَجّ
ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ،
ﻭحَجّ  ﺃﮐﺒﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ بِداﻥ ﻧﺮﺳﻴﺪ،
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﻘﻬﺎ ﻭ ﺣﺠﻬﺎ
ﺭﺍﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ. ﻭﺟﺰ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،  ﺷﺒﻴﻪ
ﮐﺎﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺍﮐﻴﺪﺍ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﻓﺮﻳﺐﺧﻮﺭﺩﮔﻴﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻋﻠّﺖ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻞ ﻋﻠﻴﻞ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺩﺍﺭﻭ
ﻫﺎﻯ ﻣﺨﺪﺭ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﺷﻮﻙ
ﻣﻐﺰﻯ،  ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎﺋی
ﺪﺭ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭ ﻣﻐﺰﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺎﻝ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺷﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻧﺘﻨﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ، ﻭ ﺣﺘی
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،  ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺗﺮﻙ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ،  ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،  ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،  ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ،
ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﻄﻮﻉ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺩﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،  ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،  ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ،  ﻭﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﭘﻴﺮ
ﻭﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻥ ﻋﻠﻞ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ، ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻭﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﮔﺮﺩﺩ،  ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺷﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺻﺒﻮﺭ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺟﺪﻳّﺖ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻭﺗﺮﻙ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ،  ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ،
ﻳﺎ ﺑﺄﺣﺰﺍﺏ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺭ
ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ،  ﭘس ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕ ﺍﻭ،  ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﺮ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﺩﺭ ﭘﻨﺞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ،  ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺁﺩﻡ ﺗﺎ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ، ﺍﻳﻨﻚ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺑﺎﺰ ﺑﻬﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍﺷﺪﻩﺍﻧﺪ،
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﻄﻌﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﻭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻔﺘﻢ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺮ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﻟﻴﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻋﺮﻓﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺍﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﻌﻘّﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﮐﺴﻰ ﻫﺴﺖ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ،  ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻨﺪﻧﺪ ﻭﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﻳﻚ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﻳﻚ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺍﺳﻴﺮﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﭘس ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺣﺰﺏ ﻭ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻧﺎﻣﻘﺪﺵ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﻭ ﺷﺒﮑﻪ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﺻﺎﺣﺐ حقّ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ، ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺟﻤﻬﻮﺭﻯ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻄﻨﺘﻰ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺁﻥ،
ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺘﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺯﻣﺎﻡ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺍﻳﺮﺍﻥ، ﻳﮑﺸﺒﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺑﺮﻭﻯ ﻫﻢ
ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻧﺎمقدّس
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺸﮑّﻞ،
ﻭ ﺟﻤﻊ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺮﺩﻡ ﺳﺎﺩﻩ
ﺩﻝ، ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﻧﻄﻔﻪ
ﻣﺮﮐﺰﻯ ﺍﻳﻦ
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺒﻬﺸﺖ، ﮐﻠﻴﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﮕﺮﺩﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻭﻳﺰﻧﺪ ﻭ
ﺭﻭﻯ ﻣﻴﻦ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ
ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،  ﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻳﺎ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﺣﻮﺭﻳّﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ ﻭﻋﺪﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﭼﻘﺪﺭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ ﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﻙ ﻭ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ، ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻧﺰﺍﻉ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﻬﻴﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻴﺰ
ﻧﺰﺍﻉ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭﻳﺪ. ﮐﻪ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺧﺼﻤﺎﻧﻪ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﺑﺎﻃﻞ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﮐﻮﺭ
ﻭﺑﺎﻃﻞ
ﮐﺸﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺭﻫﺮﻭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻥ ﺭﻓﺘﻨﺪ. ﭘس
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺩﺭّﻩ
ﻣﺮﮒ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻧﻪ،
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ ﻭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺭﺯﺵ
ﻭﺭﻳﺎﺿﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻓﺴﺎﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻫﻢ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ، ﻫﻤﻴﻦ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻣﻔﺎﺳﺪ،
ﻭ ﺭﻓﻊ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ،  ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ ﻟﺬﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺷﻦ ﮐﺮﺩﻥ
ﺳﻴﮕﺎﺭ ﺧﻮﺩ، ﺍﺳﮑﻨﺎس
ﻫﺰﺍﺭ
ﺩﻭﻟﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺁﺗﺶ ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺬﺕ ﮐﺎﺫﺑﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺧﺮﺝ ﻳﻚ
ﺭﻗّﺎﺻﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻯ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪﺁﻥ
ﻋﺸﻖ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺤﺮﻙ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﺸﻖ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺸﻒ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ،
ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺟﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ حدس ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺗﮑﺎﻣلیﻴﺎﻓﺖ.
ﮐﻪﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣؤثّر
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣﺪس ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪس
ﺫﻫﻨﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐس ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪﺳﻬﺎ، ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ،
ﭼﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﺗﻤﺎس ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﮐﻪ ﻧﺎﻇﺮ ﺍﺳﺖ،
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺪس ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻌﻘّﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻏﻴﺒﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ ﺣﺪس
ﻭﺍﺣﺴﺎس ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺪس ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،  ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﭘﺎک ﺴﺎﺯﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﺴﺨﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ
ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﮐﻤّﻰ، ﻭ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ ﮐﻴﻔﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻟﺰﻭﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻣﻮﻓّﻖ
ﺑﮑﺸﻒ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ،  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ، ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﻮﺍﻥ
ﻓﻬﻢ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﺭﺷﺪ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ، ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬیﺒﺎ
ﻳﻚ ﻭﻟیّ اﻟﻬﻰ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﻳﮋﻩ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻫﺮ ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻃﺒﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻋﻘﻞ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﺑﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﻨﻢ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺑﺎﺷﻢ،  ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣثاﻝ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺭﺍه
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺟﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺴتند.
ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ ﺍﻣثاﻝ
ﺍﻭ، ﺷﻬﺎﻣﺖ
ﻳﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻣﺪﺭﻙ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻭﻫﺮﮐس ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻳﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
باشد ﮐﻪ
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺑﻮﻗﺎﻳﻌی
اﻣﻮﺭ محسوس ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﺑﺤﻘﺎﻳق
برتر ﻭ ﻳﺎ حتی
به ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ  ﻧﺴﺒﻰ
ﻭقابل  ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﺃﺑﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ باشد. ﭘس ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟی ﺪﺭ
ﺃﻭﻟﻴﺎ نا
درست اتفاقی
آنان ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻮﺭﺍ
ﻭﺗﺼﺤﻴﺢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺮ حقّ  ﻳﺎ
ﺣﺠﻬﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ، ﻭﻳﺎ
حَجّ  ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﻰ ﻗﺎﺩﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ،  ﻭ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.مگر
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺣﺪﻭﺩ کنونی ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺩﺭ
ﺣﺠﻢ ﺗﻦ ﻳﺎ
ﺷﻬﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، برﺗﺮ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮐﻪﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻫﺪﻑ ﺗﻤﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﻠّﻴّﺖ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ بِداﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻦ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺑﺪﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺒﻰ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﻟﻬی
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺩﺭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ، ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻭﺍﺣﺪ
ﺭﻭﺣﻰ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎ، ﻫﺮ ﻳﻚ ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ، ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ بِداﻥ
ﻣﻮﻓّﻖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻭﻳﺮﻭﺳﻰ،  ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ، ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﻄﻊ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
أنواع ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻗﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﺃﺑﺪﻯ هر
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﻣﺴﻴﺢ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻭﻳﺎ
ﺷﻤس ﺍﻟﺪُﺟﻰ ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺗﺎﺑﺎﻥ، ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،  ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺗﺎﺑﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ نور ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺁﻣﺪﻩ،  ﮐﻪ ﻗﺮﺹ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﻓﺮﺷﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺳﺮ ﻧﺎﻇﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻭﻝ آن
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭﭼﺸﻢ
ﻭ ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪﮔﻮﻧﻪ،
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﭘس
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ،  ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭﮐﺞ ﺭﻭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،  ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﻣﺪﺭﻙ
ﺗﻮﻓﻴق اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ، ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺟﺎﻳﺰ ﺍﻟﺨﻄﺎ
ﺍﺳﺖ، ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻫﺪﻑ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﭼﻪ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ را ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس
ﺍﻣﮑﺎﻥ عقل
ﺑﺸﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺁﻧﻬﺎ، ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻮﻉ ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺴم ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭﻫﺮﺟﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﻭﺳﻴﻊ ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﻳﺶ،
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻗﺎﻧﻊ ﺷﺪ، ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ ﺁﻥ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺧﻮﺩ، ﺍﮔﺮ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻮﻗّﻒ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻤﻞ ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭘس ﺑﻌﻤﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﺑﻬﻴﭻ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺮﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻬﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﻭﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ ﻭﺩﻳﻨی
ﻮﺍﺳﻤﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ حقّ  ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ، ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺠﺎربّ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻪﻋﻨﻮﺍﻥﻤﺤﻘّﻖ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻧﺎﻡ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻮﻗﺎﻳﻊ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﺴﺒﻰ
ﻃﺒّﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺘند. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻭﻟﻴﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻧﺪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭼﻨﺪﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﻗﺎﻟﺐ
ﺗﻦ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﭼﻨﺪ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺑﺤث ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺧﺎﺹ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺤﻘﺎﻴﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺷﺎﻧس
ﻭﺍﺗّﻔﺎﻕ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻋﻠﻮﻡ
ﮐﻤّﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧمی
باشد ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ،
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﮐﻴﻔﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ را ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭ ﺍﻭ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ بیاﺑﺪ.
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ،  ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﻣﺎ ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،  ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ، ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻈﺮﻯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻐﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻮﺟّﻬﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﭼﻮﻥ
ﮐﻮﺭ ﻭ ﮐﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ،  ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺍﻡ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ،  ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺭﻓﺎﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﻭ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﻭﻣﻀﺮ ﻣﻴباﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺷﺨﺼﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻭ ﺗﺠﺎربّ
ﻋﻠﻤﻰ،  ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ هستند، ﻭلیﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻔﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭﻋﻘﺪﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﺪ ﻭﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﻣﺒﺮّﺍﺕ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮔﺮﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﺪ،  ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺮﺳﺪ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﻭﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺧﻮﺩ،  ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ، ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗل
ﺪﺭ ﻓﺼﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺭﺍﻩ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﺎﺩﻳّﺎﺕ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﺪﻡ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎ
ﻭﺭﺍﻯ ﻣﺎﺩﻩ، ﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻓﻰ ﻭﺗﻔﻠﺴﻒ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻨﺎﻡ
ﮐﺸﻒ ﺣﻘﺎﻳﻖ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﻬﻢ ﺗﺮ ﻫﺮﮔﺰ
ﺭﺍﻫﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ ﺘﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻭ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻝ ﺧﻮﺩﺵ
ﺣﺪﻳث ﻧﻔس
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ
ﮐﻮﺭ ﻭ ﮐﺮﻯ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪﺍﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﮐﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﺗﺮ،
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﮑﺮ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻤﺎﺩﻳّﺎﺕ،
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﻗﻮﺍﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺭﺳﻴﺪﻥ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ می
باشد. ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﮐﻤﺘﺮ ﺷﺒﻴﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ است.

ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ( ﺳﻴﺎﺣﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ) ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺣﺖ ﺩﺭﻭﻥ
گرﺍﺋﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭ ﺣﺠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﺮﻩ ﻭ حَجّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻗﺘﻰ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺫﺍﺕ ﺃﺻﻴﻞ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺗﺠﺎربّ ﻣﺎﺩﻯﺑﻬﻴﭻ
ﮐس ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺍﻗﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺣﺘﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺠﺎربّ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﮐﺴﺒﻰ،  ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺬﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻫﺮﮐﻠﻤﻪ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻫﺪﻑ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻫﺴﺖ ﻳﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻮﺩ ﻭﺯﻳﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺩﺭﺳﺖ
ﺁﻥ ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﺯ ﻋﻤﻠﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ(
ﺗﻮﺟّﻪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻮﺟﻪ) ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺷﺨﺼﻰ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻮﺟﻪ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﺍﻭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺭﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ، ﺳﻴﺮﺕ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﮐﻠﺎﻡ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ،  ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻤﺎﻭﺭﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺮ ﺭﺳﻴﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺩﺍﺋﻢ
ﺍﺯ ﭘﻨﺪﺍﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻴﺐ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﻫﺪﻑ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻳﺎ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ
ﻳﺎ ﻭﺻﻠﺖ ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺷﻬﺮﺕ
ﻭﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ، ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻌﻘﺐ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺗﻮﺣّﺶ ﻭ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ،
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﭘس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺮﺩ.

ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﺒﺮﺕ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﮐﻠّﻰ، ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
بِداﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺩﺳﺖ
ﺭﺳﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﻭ ﻫﻮﺳﻨﺎﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺗﺮﻙ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻮﻝ ﻗﺒﻠﻰ، ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﻳﻚ ﻳﺎ
ﭼﻨﺪ ﺃﺻﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻮﻝ ﺟﺪﻳﺪ،
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ، ﻳﺎ
ﺧﻴﺮ ﻭﺷﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻴﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺷﺮ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ،  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎ حقّ  ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ ﻭ ﺣج
ﺃﮐﺒﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻭﻣﻮﺍﺯﻯ ﺁﻥ، ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ
ﻭ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ، ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻯﻮ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻮﺩ،  ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻐﺮﻭﺭﺗﺮﻋﻠﻤﻰ
ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻫﺎﻯ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﺗﺮ ﺫﻫﻨﻰ، ﺍﻭﺭﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﺘﻔﻠﺴﻒ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﺍﻳﺮﻩ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺣﺰﺏ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﮐﻪﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻓﺮﻋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺘﻤﺪﻥ ﺗﺮ
ﺷﻮﻧﺪ، ﺳﺒﻚ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺯﻳﺮﮐﺎﻧﻪ ﺗﺮ ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻮﻥ ﺑﺎﺭ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﻭ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺍﺯ ﮔﻠﻮﻟﻪ
ﻣﺴﻠﺴﻞ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻤﺐ ﺃﺗﻢ، ﻭ
ﻣﺴﻤﻮﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻰ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻧﺎﻡ ﺁﻧﺮﺍ
ﺟﻨﮓ مقدّس  ﺻﻠﻴﺒﻰ
ﻳﺎ ﺟﻨﮓ ﮐﻔﺮ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﮐﺎﻓﺮ
ﻭﺩﺷﻤﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺎﺗﻞ
ﻭﻣﻘﺘﻮﻝ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
میباشند.

ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻧﻴﺰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭﺣﺮﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،  ﺑﺴﺒﺐ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻯ ﻭ ﮐﻮﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﻔﻠﺴﻒ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺃﻧﺪﻙ
ﻭﻧﺎﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻭﻣﺘﻮﻗّﻒ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ، ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪﻫم
اﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ، ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣنفی
ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺁﻥ، ﺣﺘﻤﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ، ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺪﺍﻭﻡ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ توقّف
نیافته. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺖ،
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻓﻰ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﻭﺑﺎ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻟﺎ ﻳﻨﻘﻄﻊ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺮﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺴﻢ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﺍﻥ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺫﻫﻨﻰ،
ﺍﺯ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﺣﺰﺑﻰ، ﻭ ﻧﻴﺰ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﻋﺎﺩﺍﺕﻭﻋﻘﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﻣﮕﺮ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪه ﻫﺎ ﻭ
ﮐﺸﺶ ﻫﺎ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﻴﺎﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﮐﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ، ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﭼﻨﺪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺷﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ،
ﻭ ﻳﺎ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺂﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﻠﻮﻡ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ، ﮐﻪ
ﻃﻤﻊ ﻭ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻴﻨﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺷﻦ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﻫّﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ،
ﺳﻄﺢ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،  ﺍﮔﺮ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻡ،  ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﻣﺼﺮﺍﻧﻪ، ﺑﺎ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﻭ ﺳﺮﻋﺖ،  ﻳﮑﺠﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺃثر
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻢ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻭﻣﻮﺍﺭﺩ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭘس  ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﺁﺯﺍﺩﻯ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺭﺍﻳﺞ ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ. ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﮐﻨﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ، ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺭﺍ، ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺮ ﮐﺴﻰ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮﺳﻠﻮﮐﻰ،  ﺩﺭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺁﻥﺎﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻭﮔﻔﺘﻪﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎ
ﻫﺪﻑﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ، ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ، ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺭﺳﺖﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﮐﺸﻒ ﻭ
ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺗﺪﺭﻳﺠﻰ، ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻣﻮﺧﺖ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﺳﺨﺘﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﮐﺮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ،
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧی
ﻮ ﺃﺑﺪﻯ ﺪﺭ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ. ﻭﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺳﺨﺘﻰ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻭ ﺫﺍﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﭘﻴﺶ
ﺑﺒﺮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻭﺍﻟﻪ ﻭ
ﺷﻴﻔﺘﻪ ﻭ
ﺷﻴﺪﺍ،  ﮐﻪ ﺳﺮ ﺍﺯﭘﺎ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﻭ
ﻧﺠﻮﻣﻰ، ﻫﺮ
ﺷﺒﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﻠﻮ
ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺩﺭ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﭘﻞ
ﺻﺮﺍﻁ،  ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺭﺍﻩ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮔﺰ
ﭘﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺴﻄﺢ ﺻﺮﺍﻁ
ﭘﺮ ﻗﻠّﺎﺏ
ﺩﺳﺖﻭ ﭘﺎﮔﻴﺮ
ﺁﻥ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﻫﺎﻯ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺁﺧﺮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺍﺯ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻡ، ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻭﻗﺘﻰ
ﺣﺮﻓﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻫﺎﻭﻯ ﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺍﻭ
ﻳﮑﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﺟﺎﻟﺐ
ﺗﺮﻳﻦ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣﺮﻓﻪ ﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻣﺎﻝ ﻭ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺭﻓﺎﻫﻰ، ﻭﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﺎﻭﻯ ﻫﺎ
ﻭﮐﺸﺶ ﻫﺎ ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،  ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺃﻣﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ، ﻳﺎ
ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
ﻭﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻧﺎ مقدّس
ﺣﺮﻓﻪ
ﻭﮐﺸﺶ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ،
ﻋﻤﻠﺎ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﻭ ﻣﺴﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺒﺎﻝ ﺍﺯ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭﺍﺻﻠﻰ
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺟﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻓﮑﺮﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﻟﺬﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ،  ﺣﺘﻰ
ﻓﮑﺮ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻧﺴﺒﺖ بِداﺭﻧﮕﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻟﺬﺗﻬﺎ ﻭ
ثرﻭﺗﻬﺎ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ. ﭘس
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺠﻠﻮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻥ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﻟﻐﺰﺵ ﺑﻌﻘﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ،
ﺍﻳﻦ ﻟﻐﺰﺵ ﻫﺎ
ثبت ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﻭﻯ ﻧﻮﺍﺭ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻭﺭﺯﺷﻰ ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،  ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﻦ ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺭﻩ
ﺭﻭ ﺑﻌﻘﺐ
ﻣﻴﻮﺭﺩ،  ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻋﺪﻡ ﺗﻮﺍﻥ
ﺭﻫﺮﻭﻯ، ﻭﻣﻘﺎﺑﻠﻪ
ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﻭﻯ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺍﺭ
ﻣﺘﺤﺮﻙ، ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻌﻘﺐ ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﻣﺒﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻪ ﺣﺮﻓﻪ
ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﻣﺖ ﺧﻠﻖ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﮐﺸﺶ ﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻫﺎﻭﻯ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻮس ﺷﺨﺼﻰ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻭ
ﺳﺮﻗﺖ ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺷﮑﻨﻰ،
ﻧﺎﻡ ﺣﺮﻓﻪ ﻭ
ﮐﺸﺶ ﺫﺍﺗﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﭘس
ﭼﮕﻮﻧﻪﺁﻧﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻳﺎ ﻋﻘﻞ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ
ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎﻓﻴﺎﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﺘﻬﺎ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻣثاﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﮔﺮﺍﻥ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ ﮔﺮ
ﻭ ﺍﺳﺘثماﺭ ﮔﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﺰﺭﮒ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺠﺒﻮﺭﻧﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ ﮔﺮ
ﻭ ﺍﺳﺘثماﺭ ﮔﺮ
ﻭ (ﺍﺳﺘﺤﻤﺎﺭ)
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻓﻴﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﻴﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺣﺪّ ﻳﻘﻒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺑﺮﺧﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭﻗﻒ ﻭ
ﺻﺮﻑ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺮﺩﻳﺪ، ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﻔﮑّﺮ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻳﻚ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺑﻨﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎﻓﺘﻪﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺸﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻟﺰﻭﻡ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﻣﺸﻬﻮﺭ ﮔﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻦ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺭﻭﺷﻦ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻓﮑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻨﻮﺍﻥ حقّ  ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻔﮑﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﺸﻬﻮﺭ
ﺗﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎه ﻫﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ،  ﺳﻴﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﻭ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮﻯ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﮐﻤّﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻭﺷﺪﻳﺪ ﮐﻴﻔﻰ، ﺩﺭ
ﻓﻴﮑس ﻭﺗثبیت ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺟﺒﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺟﺰ ﺣﺴﺮﺕ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺭﺍ ﻋﻠﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
بِداﻧﻴﻢ،  ﮐﻪ ﻋﻤﺮ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﺁﻥ ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺸﺮﻁ
ﺑﻰ ﻃﺮﻓﻰ ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﻭﻋﺪﻡ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻭﺗﻤﺎﻳﻞ ﺑﻬﺮ
ﺟﻬﺘﻰ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻓﺮﻕ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﮕﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻭ ﻳﺎ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯﻀﺮﻭﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،  ﮐﻪ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻓﺼﻞ ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﻄﺮﻑ
ﺩﺭﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻔﻴﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﻣﺤﻘّﻖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﻗّﺘﺎ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺎﻡ (ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻠﻤﻰ)
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ، ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺎﻯ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ،  ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﺤﺒﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺮﻋﻠﻮﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺭﻓﺎﻩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻓﺎﻩ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻞ ﺁﻥ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺭﻧﺞ
ﻭﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺟﻮﺋﻰ، ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ بِداﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻴﺴﺖ. ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺍﻇﻬﺎﺭﺍﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻤﻠﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﺮﻑ ﺯﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺪﺍﻝ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻣﻨﻄﻖ ﭼﻮﻥ ﺍﺭﺳﻄﻮ،
ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪﺭﻭ
ﺍﻭ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻣثاﻝ ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ ﻭﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺮ ﻓﺮﻗﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻨﻔﻊ ﻣﺬﻫﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺧﺪﺍ ﻫﻢ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ
ﺑﻬﺸﺖﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ
ﻓﻨﻮﻥ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،  ﮐﻪ
ﭼﻨﺪﻯ ﻗﺒﻞ
ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻢ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﺍ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺿﺪ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨﻚ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﻣﻨﻄﻖ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻨﻄﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﻫﺪﻑ
ﮔﻴﺮﻯ، ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺤﮑﻢ ﺩﻝ ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﻳﺶ
ﺭﺍﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ،  ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. پس  ﺣﺮﻑ  ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ،  ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ، ﺑﻬﺪﺍﻫﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،  ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺣﺪّ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻤﻰ ﺍﺯ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﻠﺴﻔﻪ،
ﻭ ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﻚ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،  ﮐﻪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍﻫﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ،  ﺣﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﺼﻮﺭﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺪﻧّﻰ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ
ﺧﻮﻳﺶ، ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎ
ﻭﻗﺮﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،  ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻓﻨﻮﻥ ﻣﻨﻄﻖ
ﻭﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺃﺩﺑﻰ،
ﭼﻮﻥ ﺷﻌﺮ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻠﺐ
ﻧﻈﺮ ﻋﻮﺍﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺪﻑ ﺁﻧﻬﺎ،  ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺫﻫﻦ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺟﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺩﺭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ، ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺟﻮﺍﺏ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﺑﺎﺯﻯ ﻭ
ﻣﻌﻤّﺎ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭﺭﺯﺵ ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺏ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺑﻴﻄﺮﻓﻰ،
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﻭﻳﮋﻩ
ﺩﺭﻙ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻄﺎ ﮐﺮﺩﻥ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺣﻔﻆ ﻋﺸﻖ
ﻭﮐﺸﺶ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎت ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺯ ﺣﺪّﻯ ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺖ،  ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺍﺳﻴﺮ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻃﻠﺴﻤﻬﺎ
ﻣﺤﺎﻝ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺨﺖ ﻭﮐﻢ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯﻯ
ﻫﺎ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺑﻴﮑﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺏ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺣﺪﻳث ﻧﻔس ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺷﺪﻥ
ﻭﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻓﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺣﺪﻳث
ﻧﻔس ﻭ ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻭﺯﻧﺪ. ﭘس ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺫﻫﻦ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﮔﻴﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭﺩﻭﺭﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ، ﺷﺨﺺ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﺷﺘﺒﺎﻫﻰ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺑﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ
ﺧﻄﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﺮﺍﻓﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﻮﻡ ﻳﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،  ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭘس  ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﻫﮕﻞ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻧﺴﺒﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺍﻭ، ﻭﻯ
ﺭﺍ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺭﮐس ﻋﻠﻨﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﮕﻞ
ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﻋﮑس ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﺮﺩﻡ ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﮕﻞ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻣﻌﻠّﻢ
ﺃﻭﻝ ﻣﺎﺩﻩ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺖ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻨﮓ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪﺍﺯ ﻫﮕﻞ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺵ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺵ
ﻗﺎﺋﻞ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺃﻧﺪﻳﺶ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﭘس
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻦ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻫر
ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺃﺻﻠﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔی
ﻤﺎﺭﮐﺴﻴﺴﻢ، ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻦ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺭﮐس ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻮ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣثاﻝ ﻫﮕﻞ
ﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻭﻟﻮ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻭﻯ ﺷﻮﺩ. ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺑﺴﺖ
ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ، ﻭﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻭﮐﺘﺎﺑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺍﮔﺮ ﻓﻮﺭﺍ ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﻩ ﻫﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻃﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﻮﻓّﻖ
ﺑﺪﺭﻙ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ،  ﺍﻣﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻴﺎﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ
ﺧﺮﺍﻓﻪ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ، ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﻢ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻓﺎﺵ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺗﺮﻭﻳﺞ
ﻭﺗﺒﻠﻴﻊ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭘس
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﺪ ﺧﺮﺍﻓﻪ
ﺭﺍ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻔﻰ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ،  ﻭ ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻓﮑﺮ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻣﻨﻄﻖ (ﻧﻔﻰ
ﺷﻴئ ﺍثباﺕ ﻣﺎ
ﻋﺪﺍﻩ ﻧﻴﺴﺖ)ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﻢ ﻗﺎﺑﻞ ﻧﻔﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣثبت ﻫﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺑﻌﺪﻯ ﻗﺎﺑﻞ ﻧﻔﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ،
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،  ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻧﻔﻰ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺤﺘﺮﻡ
ﻭﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻭﻋﺪﻩ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺍﺫﻋﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮ ﺭﺍ
ﻧﺰﺩﻩ،  ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺯﺩ. ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﺤﺘﺮﻡ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﻭﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻭﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺍﮔﺮ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺣج
عمرﻩ، ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ
ﻋﻤﺮﻯ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﺗﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻣﻮﻓّﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ بِداﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺗﻔﺮﻳﺢ
ﻭﺳﺮﮔﺮﻯ ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﻭﺭﺯﺵ ﺫﻫﻦ
ﮐﺮﺩﻥﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﺃﺩﺑﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﺗﻤﺪﻧﻰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ، ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭتقرّب
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،  ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﺯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ،  ﻭﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﺯ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻭﻋﻤﻖ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ، ﻭﮐﺴﺐ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺣﺘﻰ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻄﻮﺭ
ﻗﻄﻊ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻃﻠﺴﻢ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.

ﻫﺪﻑ ﻭﻏﺎﻳﺖ
ﺍﺻﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪﻩ،
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪ، ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ۳۱۳
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﮑﺘﺐ ﺧﻮﺩ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥﻤﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﻟﻰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻯ
هستند. ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻘّﻘﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ،  ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﻭ
ﻫﻨﺪﻯ ﻭ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻧﻮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ، ﻭﻳﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺑﺎﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ
ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺃﺩﻳﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺩﻳﮕﺮ،
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻦ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﭘس
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻤﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﻭﺍﻡ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺮﻓﺎﻥﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻫﺸﺖ ﻗﺮﻥ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺭﺯﺵ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭ، ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻣﮑﺘﺐ
ﻣﻠّﺎ ﻧﮑﻨﻨﺪ،
ﻭ
ﺑﻔﮑﺮ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﻣﻠّﺎ، ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﻋﺎﺭﻑ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﻯ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺤﻴﻂ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺑﻴﺪﻳﻨﻰ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻮﻉ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ، ﺑﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﮑﺘﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻣﻠّﺎ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺼﺮ ﻭ ﭼﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﻣﻴّﺖ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﭘﺰﺷﻚ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻣﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻃﺒﻰ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻟﻪﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻪ،  ﻭﻟﻰ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻫﺴﺘﻢ،
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ،  ﻣﮑﺘﺐﻫﺎﻯﺒﺮﺗﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﺷﺮﺍﻓﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺪ. ﮐﻪﺍﺯ
ﺁﻏﺎﺯ ﻇﻬﻮﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﮑﺎﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ، ﺑﮑﺎﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺣﺘﻰ
ﻣﮑﺘﺐ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎﻯ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ،  ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺳﻄﻮﺡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭﺗﻮﺍﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻧﻬﺎﺋی
ﺁﻥ ﻣﮑﺎﺗﺐﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻃﺒﻖ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺪﺍﻡ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍﻩ
ﺃﺑﺪﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﭘس  ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩ،  ﺗﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﻟﺒّﻴﻚ ﮔﻮﻳﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﺠﺴﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺭﺍﻩ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﭘﺮﺳﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺁﻳﺎ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻏﺎﻳﺖ
ﻭ ﻫﺪﻓﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻣﺪﻧﻰ
ﻫﺴﺖ؟ﮐﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺁﻥ ﺻﺮﻑ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺪﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻫﻢ ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺟﺰ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻭ
ﺗثبیت  ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﻘﺮﺑﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﺎﺿﺮﻧﺪ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺗﻀﻤﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺩﺭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ)ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ
ﻭ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺫﺍﺗﻰ
ﺧﻮﺩ،  ﺍﺭﺯﺵ
ﻫﺮ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻋﻈﻴﻢ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ، ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺩﺳﺖﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس  ﻭ
ﺧﺪﻣﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻓﻄﺮﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺼﻴﺐ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ، ﻭﻳﺎ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥﺭﺍ ﺑﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭼﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﻨﻮﻳﺴﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﻨﻮﻳﺴﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺻﻔﺎﺕﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺒﻮﺑﻴّﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﺒﻮﺏﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺳﭙس ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ، ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ،  ﺿﻤﻦ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﺯﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻓﻬﻤﻴﺪ
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ ﻮﺗﺤﻤّل
ﺪﺍﺷﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ، ﻭ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺖ، ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒی
ﻮﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،  ﻣﻄﻠﻘﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍثباﺕ ﺻﺪﻕ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ،  ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺗﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻌﻤﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﮑﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ،  ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﻣﺼﺮﻑ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺘﻰ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ،
ﺑﺎ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﺻﺎﺣﺐ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
که  ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻟﺒّﻴﻚ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،  ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﺨﺺ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ(ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ)ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ، ﺑﺎﺯ
ﺿﻤﻦ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ،
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ،  ﻭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ،  ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺘﻰ ﺑﺎﻭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ،  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،  ﮐﻪ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،  ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺁﻧﻬﺎ، ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺷﺶ ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺠﺴّﻢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺳﺎﺑﻖ ﺍﻭ، ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﻳﺎ ﭘﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺩﺍﺭﺩ،  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎ ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻬﺪﻯ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ،  ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﻠﻪ
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ) ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻓﻄﺮﻯ ﻣﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ،
ﺗﺎ ﺳﻄﺢ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﻳﺎ
ﻣﺤﻘّﻘﺎﻥ
ﻋﻠﻢ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﮑﺮﺩ، ﻭ
ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﻨﻤﻮﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﻘﺎﻁ
ﻣﻨﻔﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺩﻭﺭﻯ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺤﻘّﻖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ ﮐﻤﻰ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ، ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس . ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ، ﻭ ﺍﺯﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭﺳﺎﻟﺘﻰ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺭﺳﻮﻝ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺭﺍ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺭﺳﻮﻝ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ اُمّی
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ، ﻳﺎ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭم کرﺩﻩ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺎﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ ﻧﺼﻴﺤﺖ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺰﻭﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯﺎﻃﻔﺎﻝ
ﻭﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻣﺤﻘّﻖ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﻠﺴﻔﻪ.
ﻭﺗﺎﺭﻳخ
اﺩﻳﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺎﺟﺘﻤﺎﻉ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ، ﺍﻳﻦ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺭﺍﻩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ،  ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺳﻮﺍﺩ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻦ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺴﻮﺍﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻭﻧﻮﺷﺘﻦ
ﭼﻮﻥ ﺑﺎﺑﺎ
ﻃﺎﻫﺮ ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ
ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ،  ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺣﺘﻤﻰ ﺑﺎﻳﻦ
ﺳﻮﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻣﺎ ﺩﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﺩﻭﺑﻴﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﺑﺎ
ﻃﺎﻫﺮ،  ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﮑﻤّﻞ ﻳﻚ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ، ﺗﺎ ﺑﺴﻄﺢ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ،
ﺑﺎ ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،  ﺁﻏﺎﺯﮔﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﻓﺎﺻﻞ ﺑﺎ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﺑﺎ ﻭﻯ ﻳﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻭﻯ، ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ، ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﻗﺒﻞ ﺃﺗﻤﻰ،  ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ، ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺴﺖ. ﻭ تقرّب
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻓﺮﺿﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻳﻚ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ ﺃﻫﻮ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻳﻢ،  ﻭ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻌﺮﻳﺐ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻪ،  ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ(ﺃﻫﻮ)ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻴﺎﻟﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ، ﮐﻪ
ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺟﻬﺎﻥ،
ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻳﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻧﺴﻴﺎﻥ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍُﻧس
ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺟﻬﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺳﻮﺕ ﺩﺭ
ﻣﺮﮐﺰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﻫﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻭ
ﻓﺸﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﻧﺠﻮﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ (ﻣﺎس  mass) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪﻗﺒﻠﺎ
ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﻣﻘﺎﺑل ﺼﻮﺭﺕ
ﻋﺮﻓﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻭﺳﻨﮕﻴﻥﺘﺮ
ﺍﺯ)
ﻣﺎﺳﻮﺕ (   سنگین
تر از ناسوت  و
ملکوتها  آیا
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ نیز ﻣﻴﺒﺎﺷند.
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺗﺮ ﮐﻪ
ﺧﺒﺮﻯ اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ، ﻭ
ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺃﺯﻟی ﻮ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻴﻢ، ﺍﮔﺮ
ﮐﻤﻚ ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،  ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻭ
ﺍﺻﻠﻰ، ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺻﺎﺩﺭ
ﻧﻤﻮﺩ، ﻭ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻟﻠﻪ،  ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺃﺯﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻋﺪﻡ ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭﺍﺭﺩ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺷﺪ، ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﻋﺪﻣﻴّﺖ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺿﻤﻴﺮ ﻏﺎﻳﺐ
ﻫﻮ ﻳﺎ ﺍﻭ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻌﺪﻭم ﻨﻴﺰ
ﻫﻴﭻ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ربّ
ﻋﻈﻴﻢ ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺏّ
ﺃﻋﻠﺎﻯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻋﻤﻠی
اﺯ ﺁﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻧﺎﻳﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﺩﺍﻨﺸگاﻫﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﻭﺯ
ﻣﺮّﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﮐﺮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ، ﺍﺯ
ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻭﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻤﻌﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ، ﺗﻨﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻋﻘﻞ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻭ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻳﺎ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺸﮑﻠﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،  ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺴؤﻝ ﺧﻄﺎ
ﻭﻣﺸﮑﻞ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ بِداﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺁﻧﺮﺍ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﻪ ﻋﻠّﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﻓﻊ ﺃثر
ﻣﻨﻔﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺣﺘﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻟﻮﺍﻣﻪ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺯ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎ
ﻳﺎ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻫﺎ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ، ﮐﻪ
ﺟﻤﻌﺎ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﻭ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺮﺍﻗﺒﺘﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺣﺘﻤﺎ ﻋﻴﺐ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺴﺖ،  ﺁﻧﺮﺍ ﻗﻄﻊ
ﻭﻣﻨﺘﻔﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ،
ﻧﻈﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭ
ﻭﻓﮑﺮ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺟﺴﻢ
ﺍﻭ ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ، ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻨﺼﻒ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﻄﺎﮐﺎﺭ
ﻭﺧﻮﺩ ﻗﺎﺿﻰ ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺤﮑﻮﻡ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﻭﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ،  ﺗﺮﻙ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺷﺪﻩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ
ﻳﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺳﻄﻮﺡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﺍﻳﻦ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ،  ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭﺑﻪ
ﺷﺪﻧﻬﺎ، ﻭﺟﻨﺎﻥ
ﻭﮔﻨﺎﻥ ﻋﻘﻞ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻫﻢ،  ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺳﻮﺍﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﻴﺰ ﺭﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﻘﻄﺎع ﺒﺎﻳﺪ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺑﺘﺎﺯﺩ ﺗﺎ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺗﻴﺰ ﺭﻭﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ،
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ،  ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺬﺭﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﺪﻯ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﻋﺎﻣﻞ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ،  ﻫﺮﺷﺒﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﻳﺶ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻳﮑﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ،
ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺎﻩ ﻳﺎ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﺍﺭﺯﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺒﻮﺩﻯ ﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺭﺍ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﻬﻢ ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﻳﮑﻰ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
بِداﻧﺪ،  ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻟﻄﻤﻪ
ﻧﺰﻧﺪ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ
ﻭﺩﺍﺭﺩ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻋﻘل
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻌﺎﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﻮﺍﻓق
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﮔﻴﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﺍﺳﺦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﻑ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﮕﺮﻯ ﺭﺍ،  ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﻭﺗﺎ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ،
ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻫﻔﺘﻢ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻑ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ، ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﮕﺮﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﮔﺮ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ، ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﻧﻮﺷﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻤﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻭ ﺗﻬﻴّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،  ﻭ ﻧﻈﺎﻡ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻴﻨﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻋﺮﺿﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،  ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ، ﻭ
ﮐﻤﺘﺮ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﻨﻰ ﻫﺎ ﺭﺍﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﺗﻤثیلی
ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍﻳﺞ ﻫﺮ ﻣﺤﻞ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻌﺼّﺐ
ﻭﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺻﺮﻳﺤﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ بِداﻥ
ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ،  ﭘﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﻙ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺣﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻋﺮﻓﺎ ﺍﺯ ﻭﺻﻒ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺧﺪﺍ
ﺣﺘﻰ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﻘﺼﺪ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﺎﻓﻞ
ﻭ ﺿﻌﻴﻒ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺩﺭﻙ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻤﺴﺦ ﺑﺎﺯ
ﺑﺪﺗﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ ﺑﻔﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺃثیرﻯ
ﻭﺗﺤﺖﺃثیرﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﻭﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻭﻳﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺍﻧﺎﻥ اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺃﺗﻤﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﭘس
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻴﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﻙ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،  پس  ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺤﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ ﻭ ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻙ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ
ﺷﺮﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ، ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺒﺪﻳﻞ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯﺑﺪ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﻟﻘﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ،  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ
ﺑﺮﺳﺮ ﻭﮐﻠّﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.

ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻬﻢ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪﺁﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻫﻢ ﺫﺍﺕ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻣﻄﺎﻣﻊ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺁﮔﺎهی اﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﮐﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﻭﻣﺤﻘﻘّﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻐﺰ ﺩﺳﺘﮕﺎﻥ
ﺗﺼﻤﻴم
گیرﻧﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺁﻧﺘﻨﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺑﺪﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﺟﺪﻯ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ، ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋل اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻣﺤﺎﺳﻦ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥﺪﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮐﺎﺑﻮﺳﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ،  ﺑﺮؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺢ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺷﺪﻩ
ﻧﺴﺒﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻟﻮ ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺤﺎﺳﻦ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،  ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺮؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻗﺒلی
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﭘس
اﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ،  ﺣﻘﻴﺮ
ﻭﻓﺎﺳﺪ،  ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،  ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨد ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺮﻙ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،  ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻓﺎﺳﺪ، ﻭ ﺳﭙس  ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ،  ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﭼﻪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻢ ﻧﺼﻴﺤﺘﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺫﺍﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭﺭ
ﺗﺮ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ،  ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺻﺮﺍﺭﻫﺎ
ﻭﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻌﺮﻭﻑ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ، ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ،  ﻣﮕﺮ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،  ﺻﻮﺍﺏ ﻭ
ثوﺍﺏ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،  ﻭﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻮﺭﺍ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻄﺎ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺑﺪﻫﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺃﺻﻞ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ. ﭘس
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﻓﻘﻰ
ﻭ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ، ﺷﻨﺎﺧﺖ(ﺣﮑﻤﺖ
ﻭﺟﻮﺩ) ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻫﺮ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩ، ﻭ ﻗﺒﻠﺎ
ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ
ﻭﺟﻨﺒﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻭﻳﺎ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﺭﺍ، ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺳﺶﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﮐﺎﺫﺏ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺭﺍ، ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺑﺤثی ﮐﻪﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺍﺯﺯﺑﺎﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺻﻮﺭﺕ ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﻭ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﻭ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻴﻦ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺸﺮﻙ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺪﺭ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﺭﻭﺷﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺟﺎ ﭘﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﺁﻧﺠﺎ ﺭﺍ ﺑﺂﺷﻮﺑﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ ﻭ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ،  ﻭ ﺭﺣﻢ ﺑﺎﻃﻔﺎﻝ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﻯ ﻣﻴﻦ
ﻭﮔﻮﺷﺖ ﺟﻠﻮ ﺗﻮﭖ
ﻭ ﺑﻤﺐ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﮒ ﺻﺪﻫﺎ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﮑﺒﺎﺭ(ﭼﻪ
ﺯﻳﺒﺎ) ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺫﺍﺕ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻋﺮﻓﺎ ﺳﻴﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻧﻘﺎﻁ
ﺳﻴﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺳﻔﻴﺪﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺣﻴﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺣﻘﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﮐﻮﺭﺩﻟﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻰ،  ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻔﺎﺳﺪﻯ
ﻭ ﺑﺎﻳﻦ ﺷﺪﺕ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ بِداﻧﻨﺪ
ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﺍﺕ
ﻭﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺮﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻧﻮﻳﺴﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺤﻴﻂ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻫﻨﮓ ﺳﺎﺯ
ﺑﺎﺯ ﺭﻭﺣﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻫﻨﮓ
ﺳﺎﺯﻯ،  ﻭ ﻳﺎ ﭘﺰﺷﻚ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﻃﺒّﻰ، ﻭ ﻣﺨﺘﺮﻉ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘﻖ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ بالقوّه
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻌﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﻬﺎﻥ،  ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺧﻮﺍﺑﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ،  ﻳﮑﺮﻭﺯ
ﻳﺎ ﮐﻤﻰ ﺍﺯ
ﻳﮑﺮﻭﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺮﺗﺮ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻫﻤﻴﻦ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ، ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻭﻯ ﺩﺭ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺭﻭﺡ ﺻﺎﺣﺐ
ﺭؤﻳﺎ، ﺑﺎ ﭼﻪ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻭ ﻋﺸﻘﻰ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺁﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗی
اﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ،
ﮔﺮﺩﺵ ﺁﻥ
ﺩﺭﺍﺯ ﺗﺮ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﻮﺩ،  ﺗﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭ ﻳﺎﺭﺍﻥ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﻭﮔﺰﺍﺭﺵ
ﮔﺮﺩﺵ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﺪﻫﺪ،  ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،  ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﺗﻮ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ بِداﻣﺎﻥ
ﻣﺎﺩﺭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻯ. ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻭﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﮕﺮ بِداﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ، ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،  ﺧﻮﺩﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻳﻢ،  ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺗﺎ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ.
ﻭ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺭﻧﺠﻬﺎ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ،  ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﭼﻮﻥ
ﻗﻤﺎﺭﺑﺎﺯﺍﻥ،
ﻳﮑﺠﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻭﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻘﻮﻁ
ﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺂﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ،  ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺮﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﮐﻪﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻪ ﺷﺪﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺴﺮﺕ ﻭﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ،  ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻓﮑﺮ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ
ﻫﺎ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺳﺮ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬی ﺪﺭﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺣﺎﻣﻞ
ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ بِداﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭثرﻭﺕ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﻭﭼﻪ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺳﺘﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ بِداﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﭘس ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ،  ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺴﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺑﻌﺪﻯ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻯ ﺩﺳﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺰﻧﺪ، ﮐﻪﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺧﺪﻣﺖ ﻭ ﺷﻐﻞ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺣﺴﺮﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺣﺎﺻﻞ ﺷﺪﻩﻭ
ﺣﺎﺻﻞ ﻧﺸﺪﻩ
ﻏﺮﻕ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺣﺴﺮﺕ ﻭ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻫﺎ، ﻭﻳﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻋﺮﻓﺎ ﺭﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﺁﺏ ﺩﺭﺁﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻬﻨّﻢ ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﺁﺗﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﮔﻮﺩﺍﻝ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺍﺯ ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﺁﺗﺶ ﻧﻴﺰ
ﺳﻮﺯﺍﻥ ﺗﺮ ﻭ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ، ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻫﺮﻧﻮﻉ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ، ﻭﻳﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،  ﻭﻧﻴﺰ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺳﻮﻡ، ﻭﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺷﺪﻩ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﻧﺎﻇﺮ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺭﭼﮕﺎﻥ ﻭ
ﭘﺸﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ
ﺷﺪﻧﺪ،  ﭼﻪ ﺷﺎﻧﺶ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﻘﻮﻁ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻯ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺷﺪﻧﺪ،  ﻭﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس  ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ،  ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﺁﻥ ﻫﻤﻪ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﻪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﻭ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻰ
ﻭ ﻏﺬﺍﺋﻰ،  ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻔﺮﻳﺤﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﺏ ﻭﻫﻮﺍﻯ ﺁﻥ
ﮐﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺁﻥ
ﻣﺤﻴﻄﻬﺎﻯ
ﻓﻮﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭ ﻗﻠﺒﻰ
ﻭ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺍﻭ، ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﺪ،
ﻭﻧﻪ ﻣﻴﺮﺍث  ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺍﺯﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻭ
ﻳﺎ ﻧﮋﺍﺩ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ.

ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﭘﺮﺳﺶ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ
ﭼﻪ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ؟
ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﻳﺶ ﻳﺎ
ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ بِداﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ بِداﻧﻨﺪ،
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺑﻤﺎ ﻭﺭﺍﻯ
ﺁﻥﺮﺍ ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺗﺎﺳﻄﺢ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻭ
ﭼﻨﺪ ﺳﻴّﺎﺭﻩﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻋﻠﻤﻰ، ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﮕﺎه
ﻫﺎﮐﺴﻰ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ،
ﮐﻪ ﺟزء
ﮐﻮﭼﮑﻰ ﺍﺯ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺷﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ
ﻣﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻭﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﮔﻮﺷﻪ ﻓﻀﺎﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻖ ﺑﺸﺮﻯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻈﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻓﻮﻕ
ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ، ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﺴﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ بِداﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﭼﻮﻥ
ﺩﻓﺘﺮ ثبت
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﺠﻞ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻓﮑﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ،  ﭘﻴﺶ، ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﺩﻡ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺟﻬﺖ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﮔﺰﻳﻨﺶ
ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ،  ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، ﺗﺎ
ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯ ﮔﻴﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻳﺎ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻓﺮﺽ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﻣﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ،
ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﺏ ﻭﮔﻞ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮑﺸﻒ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ، ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮔﺮﺩﻳﺪ،
ﻭ ﺑﻬﻔﺘﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،  ﮐﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺁﺩﻡ ﻭ ﺑﺮﻭﺵ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺳﺎﺩﻩ
ﺍﻭ، ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﻭﻝ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺣﺴﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ،  ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻗﺮﻧﻬﺎ ﺑﻌﺪ، ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ با
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﺁﺩﻡ،
ﻓﺮﻳﺪﻭﻥ یا
نوح و میترا ﺑﺠﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﻨﻮﺭ ﺣﺴﻨﻰ
ﺩﻭﻡ ﺭﺳﻴﺪ، ﻭﺑﺎ
ﻋﺮﺵ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺷﻴﻮﺍ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻧﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﺭﺍ
ﭘﺎﻳﻪ ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،  ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺁﺩﻡ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺳﺎﺩﻩ ﺗﺮﻯ ﺍﺷﺘﻐﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ، ﻭ
ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻌﺪﻯ،
ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ. ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ، ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﭼﻨﺪ
ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪ،  ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻨﻰ ﺑﻨﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺷﻴﻮﺍ ﺭﺳﻴﺪ، ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻧی ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪ،  ﻭ
ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻮﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻮم ﺘﻌﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻗﺒﻠﻰ،  ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،
ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭﻟی  اﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺒﻮﺩﺍ ﺍﺳﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﺍ، ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ، ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﺷﻴﻮﺍﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰﻳﺎ
ﺩﻏﺪﻭ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻭ( إﻟﻰ ﻭ ﻋﻠﻰّ)
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻋﺮﺵ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﮑﺘﺐ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﮐﻪ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻰ، ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
بِداﺋﻰ
ﺗﺄﺳﻴس ﮐﺮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻓﺘﻪ،
ﻭ ﺑﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎ ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﻳﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.
ﻭ ﺷﺶ ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﺵ، ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻢ. ﻭ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶﺑﺠﺎﻯ ﻧﺎﻡ
ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺎﻡ ﻋﻠﻰّ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺷﺶ
ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻧﺎﻣﺶ ﻫﻢ
ﺣﻴﺪﺭﻩ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺣﻴﺪﺭﻩ،  ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺎﻡ ﻋﻠﻰّ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻳﻠﻰ
ﻭﺍﻳﻠﻴﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺍﻭ ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﮑﺘﺐ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ، ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﻫﻔﺖ ﻃﺒﻘﻪ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬی گفته ﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻭ ﺭﻭﺯ،  ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺭﻭﺯ،  ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺭﻭﺯ
ﻫﻔﺘﻢ ﺑﺮﻭﻯ
ﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻧﺎﻡ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻧﺒﺮﺩﻧﺪ، ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،  ﮐﺴﻰ ﺍﺯ
ﻧﺎﻡ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻢ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭ(ﺧﻮﺭّﻩ)ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﭘﻴﺮﻭ(
ﺯﻧﺪ ﺍﻭﺳﺘﺎ ) ﻳﺎ
(ﺯُﺑُﺮ)ﺟﻤﻊ
ﺯﺑﻮﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩﺧﻮﺭّﻩ ﻭ
ﮐﻴﺎﻥ ﺧﻮﺭّﻩ
ﺯﺭﺩﺷﺖ، ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻘﺮّﻩ ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﻏﺮّﻩ  و
خورنق ﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺩﻭقُرّه
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻣﺤﻤﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﻗﺮﺁﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﺤﻤﺪ،  ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻤﺮﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺴﻠﻴﻘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻠﻰّ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪ. ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻧﻬﺼﺪ
ﺟﺎﻯ ﺁﻥ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﻧﻬﺞ
ﺍﻟﺒﻠﺎﻏﻪ ﺍﻭ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺑﺘﻮﺻﻴﻪ
ﻣﺤﻤﺪ، ﻭﺍﺯ
ﺭﻭﻯ ﻳﺎﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻬﻴﻪ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭﻋﻤﺮ
ﺩﺳﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭ
ﻧﺸﺪ. ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ
ﺑﻮﺩﻩﺃﻧﺪ، ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻤﺒﺮ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،  ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪﻣﺤﻤﺪ،
ﮔﻔﺘﻪﻋﻠیّ
ﺒﻴﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻋﻤﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﻮﺩ، ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩ، ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻳﺎﺕ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭﻧﺎﻣﺮﺑﻮﻁ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻫﻤﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ
ﻫﺪﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪﻧﻮﻋﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺁﻥ،  ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﻧﺰﺩ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﺗﺎ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ، ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،  ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻳﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ، ﺩﺭ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ، ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﻭﺩﺭﺭﺃس
ﺁﻧﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺪﻋﻰ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭﺩﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺳﻰ،  ﺟﺰ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ،  ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ،  ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ،
ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺶﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ،  ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ،  ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻭﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﺎﻡ
ﺩﻳﻦ ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ،  ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﺑﺎﻃل
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻫﺮ
ﺷﺶ ﺩﻳﻦ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭﺳﺘی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺗﺒﻄﻴﻦ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺑﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺁﺩﻡ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻴﻢ ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎ
ﻭﮐﺘﺎﺑﻬﺎﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﻤﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﺴﺨﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،
ﻧﺴﺨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻔﺎ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ، ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﭼﻪ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ،  ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭ
ﻋﻮﺽ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺁﺩﻡ،  ﺍﻧﺸﻌﺎﺑﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻣﻮﻓﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،  ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﮐﻤﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ،  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ. ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻯ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺍﻟﺮﺷﻴﺪ
ﺗﻌﻄﻴﻞ ﺷﺪ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﮕﺮﺩﻳﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺬﻫﺐﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﻣﺠﺘﻬﺪ
ﺳﻨّﻰ ﺣﻨﻔﻰ
ﺩﺭ ﻗﻮﻧﻴﻪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺷﻤﺶ ﺗﺒﺮﻳﺰﻯ
ﻋﺎﺭﻑ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﺭ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻓﺎﺕ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻦ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭﺵ
ﺁﺑﺴﺘﻦ ﺍﻭ
ﻧﺒﻮﺩ،  ﻭﺣﺘﻰ
ﺯﺍئیدﻩ ﭼﻮﻥ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺸﺪ ﻭ ﺳﻪ
گزﺍﺭﺵ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭ ﻫﺴﺖ،  ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﻗﺮﺹﻣﺎﻩ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ
اﻣﺎﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻣﺬﻫﺐ
ﺷﻴﻌﻪ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﺮ ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺧﺘﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺯﻳﺪﻳﺪﻩ
ﻭ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻴﻪ،
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻪ ﺩﻭﺍﻡ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﺬﻫﺐ
ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﺧﺒﺎﺭﻯ ﻭ
ﺷﻴﺨﻰ، ﻭ
ﺍﺧﻴﺮﺍ ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻤﻴﻨﻰ.
ﺗﺎ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭼﻪ
ﺑﺴﺎﻃﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﭘﺎ ﺷﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻋﻠﻰّ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،  ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻧﺪﻩ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ،
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺳﻨّﺖ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳِﻨﺖ ﺷﺪﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭمقدّس  ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻥﺮﺍ
ﮐﻪﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺻﻮﻓﻴﻪ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻢ ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺎ ﺷﻌﺎﻉ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻫﻢ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎ
ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ. ﻭ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﻧﻴﺰ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﻧﻪ
ﺷﻴﻌﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺳﻨّﻰ
ﻭﻧﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﺯﻣﺎﻧﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ 25ﻗﺮﻥ ﭘﻴﺶ، ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩ،  ﻭ ﻳﺎ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻭﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،  ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯﺘﺮ ﺷﺪﻩ،
ﻭﺳﻴﺎﺳی
ﺘﺮ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ. ﻭﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل عرﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯﻮ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ ﺳﭙس ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ،
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻭﺍﺻﻮﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻭ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪﺍﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﻧﮓ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺗﺎ
ﻣﮑﺘﺐﺍﺻﻔﻬﺎﻥ
ﻭﻣﻴﺮ ﺩﺍﻣﺎﺩ
ﻭﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ
ﻭﺳﺒﺰﻭﺍﺭﻯ
ﻣﻨﺘﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻫﻨﺪﻯ
ﻭ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ، ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،  ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﺘﺎﺭﻩ
ثرﻳّﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺑﺎﻣثاﻝ
ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﺍﺯ ﺯﻳﮕﻤﻮﻧﺪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﭘﺰﺷﻚ ﺃﻫﻞ
ﮊﻧﻮ ﮐﻪ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ، ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎ ﺟﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻋﺮﻓﺎ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺤﻖ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺭﻭﺡ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻧﻤﻮﺩ. ﻋﻤﻠﺎ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺨﺘﺼﺮ. ﻭﻋﺮﻓﺎﻥﺎﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺭﺍ، ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺭﺴﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖﻭ ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺑﭙﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ، ﮐﺎﺭ
ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻠﻤی ﻮﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺷﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﻮ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ. ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ،  ﮐﺸﻒ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ، ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﺴﻴﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺁﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ، ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ.  ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻳﻢ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﻓﺘﺮ ثبت
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،  ﺍﺯ
ﺧﻄﺎﻫﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻭﻟﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪﺍﻯ،
ﺍﺯ ﺁﺩﻡ ﻳﺎ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭﮐﻴﺎﻥ
ﻣﺮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺪﻑ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯﺁﻧﺎﻥ،
ﺍﺯ
ﺩﺳﺖﺩﺍﺩﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﻤّﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﻮﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﮐﻢ ﻭﺑﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﮑﻨﻨﺪ،  ﻣﺰﻳﺪ
ﺑﺮﻋﻠّﺖ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
پس  ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ثبت
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻏﻴﺮ ﭘﺎﮐﺮﻭﺍﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮ ﺭﺍ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻋﻴﺒﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﺍ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ.

ﺭﻭﺵ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻃﺮﺡ پرﺳﺶ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺑﭙﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮔﻮﺋﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺸﮑﻞ ﮐﺎﺭ
ﻋﺪﻡ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻳﻦ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،  ﻫﺮ
ﭘﺎﺳﺨﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﻩ ﻫﺎ
ﭘﺮﺳﺶ ﺗﺎﺯﻩ
ﻃﺮﺡ ﮐﻨﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺳﺸﻬﺎ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺑﭙﺎﺳﺦ ﻫﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭘس
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﭘﺮﺳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭘﺎﺳﺦ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻳﻚ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻃﺮﺣﻰ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯﻧﻘﺪ ﻭ
ﭘﺮﺳﺶ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ
ﻃﺒﻘﻪ ﺳﻮﻡ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،  ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺟﻤﻊ ﻭﺟﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭ ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻠﻔﻴﻖ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ، ﻭ
ﭘﺎﺳﺦ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ
ﻳﻚﻧﻈﺮﻳّﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.  ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺎﺳﻠﺎﻣﻰ، ﺍﺯ
ﻓﺎﺭﺍﺑﻰ ﻭ
ﺑﻮﻋﻠﻰ ﺳﻴﻨﺎ
ﺑﺒﻌﺪ، ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیرﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺸّاء ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﺎﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺳﻨّﻰ ﺭﻧﮓ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺸّاء ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﮕﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺩﺭﺳﺖ(ﻣﺸّاء) ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺸّاء ﻳﺎ
ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
آریائی  ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻨﺠﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ، ﺑﮑَﻨﺪﻯ
ﺃﻧﺪﻟﺴﻰ،  ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻋﺮﺏ ﺯﺑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ بعدا ﻣﻨﺒﻊ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻧﺪﻟس ﺍﺳﭙﺎﻧﻴﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،  ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺑﻐﺪﺍﺩ
ﻭ ﺷﺎﻡ ﻭ
ﻗﺎﻫﺮﻩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،
ﺟﺰ ﻣﮑﺘﺐ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ
ﺗﺎ ﻣﻴﺮ
ﺩﺍﻣﺎﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻧﻴﺎﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ
ﻭ ﺳﺒﺰﻭﺍﺭﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﺁثاﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﻌﻰ
ﺁﻧﺎﻥ، ﺣﻔﻆ
ﻧﺎﻡ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺸّاء ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺭﻧﮓ
ﻭﺭﻭﺋﻰ، ﻧﻪ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﻚ ﻟﺎ
ﻗﺒﺎ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻑ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺳﻨّﻰ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،
ﺷﺎﻳﺪ ﻏﺰﺍﻟﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻣﻌﻠﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﻮﺩ،  ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻳﺶ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺪ، ﺩﺷﻤﻦ ﺷﻤﺎﺭﻩ
ﻳﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺭﻧﮓ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﻭ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺭﻧﮓ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﭘس
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ، ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺍﺯ
ﭼﺎﻟﻪ ﺑﭽﺎﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﺣﻔﻆ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ،
ﺭﻧﮓ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻣﻘﺼﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻬﺮﻭﺭﻯ
ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ (ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ)، ﻭ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﻭ ﻃﻠﻮﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻮﺩ. ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻋﺎ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮔﻮﺩﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻭ ﺗﺎﺭیک تر
ﻋﻘﻠﻰ، ﻭﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺑﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻨﺒﻊ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻗﺎﺋﻢ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،  ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،  ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﻠﺎس ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻳﺎ ﺩﻭقُرّه
ﻭﺧﻮﺭّﻩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻭ ،  ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ، ﺁﻏﺎﺯﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻧﺎﻣی اﺯ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ. ﻭﻇﺮﻑ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ، ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻬﺪﻭﻯ،
ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ،  ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺧﺪﺍﻳﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﺭﺑﺎﺏ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻮﻗّﺘﺎ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻦ ﻭ
ﺟﺴﻢ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻣﺤﺴﻮس
ﻭﻣﻠﻤﻮس
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ، ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ بهترﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﺘﻮﻟّﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺯﺭﺩﺷﺖ، ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ،
ﺭﺳﻮﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺤﻀﻮﺭ ﺳﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ، ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﺳﭙس
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ، ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻴﺰ ۶۶۶ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ،
ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ، ﻭﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺑﺖ ﺗﻮﻟّﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻭﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺑﻨﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺗﻦ ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭﻋﻘﻞ، ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒلی
ﺪﺍﺷتند ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺁﻧﺮﺍ
ﺻﺮﻑ ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻋﻈﻴﻢ ﻗﺎﺋﻢ، ﻭ
ﺳﭙس ﻋﻘﻞ ربّ أﻋﻠﻰ
ﺩﺭﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺭﺍﻩ
ﺍﺑﺪﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ،
ﻭ ﻇﺮﻑ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﻭﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺎﺭﻩ،  ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻭﺍﺟﺐ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻌﺪﺍ،
ﻭﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ،  ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺽ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺩﺭ ﻃﺮﺡ
ﭘﺮﺳﺶ ﻭ ﭘﺎﺳﺦ،
ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺭﺷﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﻙ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ، ﻭ ﺩﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻋﻘﺐ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﻓﺼﻞﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﭘﺎﺳﺦ ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺣﺮﻓﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺩﺭﻙ ﺧﻄﺎﻳﺎﻯ
ﺗﻤﺎم ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺳﻄﺢ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ،
ﺟﻨﺒﻪ
ﺗﮑﻤﻴﻠﻰ ﻭ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﺪﻑ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻃﺮﺡ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﺋﻰ ولو
ﺑﻨﺎﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺳﻄﻮﺡ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ،  ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮ ﺧﻮﺩ، ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ،  ﻭﻟﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﻭﺗﺼّﻮﺭ ﻫﻤﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻭ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﮐﺘﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
و ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻭﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭘﺎﺳﺦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺑﻄﺮﺡ
ﺩﻩ ﻫﺎ ﺳؤﺍﻝ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺟﻮﺍﺏ ﺗﺎﺯﻩ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﻭ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﻓﮑﺮ
ﻭﺩﺭﻫﻢ
ﻭﺑﺮﻫﻢ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺎﺳﺦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻬﺮ ﭘﺮﺳﺸﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻟﺰﻭﻡ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﺣﺘﻰﭘﺮﺳﺸﻰ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺑﻬﺎﻣﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،  ﺍﺯ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﻳﺶﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ (ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎ)
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ ﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﻫﺮﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﻓﻬﻢ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺮﺩﻡ،
ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺍﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳﻚ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
عارف ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻋﻀﻮ ﺁﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ،
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺩﺭﻫﺮﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺰﺭﮒ
ﺷﺪﻩ، ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭﺁﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺎﺯ ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺑﺂﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺍﺯ ﺑﺪ
ﺷﺎﻧﺴﻰ ﻫﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺁﻏﺎﺯ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ،  ﻭ
ﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﮐﻪ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﺧﻄﺮ ﻣﺬﻫﺒﻴّﺖ
ﻭ ﻣﮑﺘﺒﻰ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮﻯ ﮐﻪ ﺷﺪﻩ
ﺗﺮﻭﻳﺞ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ، خود
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﻫﺮﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻣﺠﺘﻬﺪ ﻣﺪﻋﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ، ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺭﺳﺎﻟﻪ،
ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻠﻨﺎ ﻣﺬﻫﺐ
ﺟﺪﻳﺪﻯ، ﺑﺮ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺐ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺍﻟﺮﺷﻴﺪ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﻣﺬﻫﺐ
ﺳﺎﺯﻯ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻣﺬﻫﺐ ﻭﻫّﺎﺑﻰ،
ﮐﻪ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻮﻫﺎﺏ،  ﺩﺭ
ﺍﺻﻔﺎﻥ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﺩﺭ ﺷﺒﻪ
ﺟﺰﻳﺮﻩ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻧﺠﺪ،
ﺑﻨﺎﻡ ﺳﻌﻮﺩ ﻭﺍﻭﻟﺎﺩﺵ
ﺷﺪ، ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﺎﺋﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ. ﻭﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﺍﻧﮕﻠﻴس  ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻣثاﻝ
ﺑﻦ ﻟﺎﺩﻥ، ﻭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﺳﻌﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻣﺬﻫﺐ
ﻭﻫﺎﺑﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﻮﺩﻩ اﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺤﺼّﻞ ﻋﻠﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ،
ﻭ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺯ
ﺗﺰﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﺍﻳﻦ
ﺧﻄﺮ ﺑﺰﺭﮒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺘﺎﺏ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﺍﺳﻴﺮ ﺁﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺁﻧﺮﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻭﭘﺮﺳﺸﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻰ ﺟﻮﺍﺏ
ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭘﺮﺳﺸﻰ ﻫﻢ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﺩﻟﻴﻞ
ﺿﻌﻒ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﻘﻞ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺎ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﭼﻨﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻮﺍﻥ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﮐﺎﺭ ﺟﻤﻊ
ﻭﺟﻮﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﭼﻨﺪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻭﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻴﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﻘﻮﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،  ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻞ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻞ ﺑﻔﻠﺎﻥ
ﻣﺠﺘﻬﺪ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ، ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺸﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻤﺠﺘﻬﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﮐﻪ
ﺑﻨﻔﻊ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﺷﺪ،  ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺷﺨﺺ
ﭼﻪ ﺗﻘﺎﺿﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺴﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺻﺪﻫﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ،
ﻭ ﺳﺮﮔﻴﺠﻪ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺟﻤﻊ ﻭﺟﻮﺭ ﻭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻃﺮﺡ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ،  ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺻﺮﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﻧﻴﺰ
ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭ ﺁﺳﺎﻥ
ﺗﺮﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭبِداﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،  ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﻋﺮﺿﻪ
ﮐﻨﺪ، ﺣﺘﻤﺎ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺯﻣﺎﻥ. ﻭ
ﺿﻤﻦ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻬﻴﭻ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺻﻠﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺨﺘﻠﻒ، ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺩﺭ ﻫﺪﻑ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ  ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﻫﺪﻑﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺟﻨﮓ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،  ﮐﻪ ﺟﻨﮓ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ حتی در
ﻳﻚ ﺩﻳﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺷﺎﺧﻪ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻯ، ﺟﻨﮓ
ﺑﺎ ﺍﻣثاﻝ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻓﺮﻭﺷﻰ،
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻤﺮﮒ
ﻭ ﺭﻭﻯ ﻣﻴﻦ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ، ﻭﮐﻠﻴﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﮕﺮﺩﻥ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺩﻩ ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ
ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺂﻭﻳﺰﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻨﺰﺩ ﺣﻮﺭﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻭﻟﺬﺕ ﺃﺑﺪﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺳﺘﺸﻬﺎﺩ
ﻭﺍﻧﺘﺤﺎﺭ،  ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺃﻣﺎﻥ
ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭثرﻭﺗﻬﺎ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺷﻬﻮﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ.

ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﻭ ﻫﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ  ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﻧﺎﻡ (ﮐﻠّﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭﻫﺮ
ﻓﺮﺩﻯ، ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،  ﻋﻠﻰ
ﺭﻏﻢ ﺗﺼﻮﺭ ﻧﻮﻉ
ﻭﺍﺣﺪ،  ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ،  ﺑﺎﺯ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭ ربّ
ﺍﻟﻔﺮﺩ،  ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﮐس ﻧﻈﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻳﺎ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ. ﭘس
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ،
ﭼﻮﻥ ﻃﻠﺴﻢ ﻭ
ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻣﺤﺒﻮس ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺡ ﺷﺨﺺ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ بِداﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻃﻠﺴﻢ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ، ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺯﻧﺪﺍﻥ ﻭ ﻗﻔس
ﻃﻠﺎﺋﻰ
ﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺣﺘﻤﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ،  ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
در ﭘﻴﺮﻯ،  ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،  ﺑﺠﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،  ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﺭﺍ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻋﻤﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺪ، ﭘس  ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ،  ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،  ﺗﺎ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻭﺩﺭﻙ
ﻭ ﺍﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺠّﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ، ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻠﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ، ﻭ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ،
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ فوق
ﺑﺸﺮﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺧﻄﺮ ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺷﺪﻥ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺩﺭ
ﻃﻠﺴﻢ ﺧﻮﺩ
ﻣﺼﺮّﺍﻧﻪ ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺗﺼﻮﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻥ،
ﻣﮑﺘﺐ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺷﺨﺼﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،  ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ، ﺑﻬﻴﭻ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس  ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ
ﻭﻓﺴﺦ
ﻭﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،  ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴش ﻫﺴﺖ، ﺗﺎ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ ﮐﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﻘﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻟﮕﻮ ﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﻄﺮ
ﺩﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻡ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻭ
ﺷﻮﻓﻴﻨﻴﺴﻢ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻥ، ﻭ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،  ﺧﻄﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺣﺘﻤﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺪﻋﻰ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﻣﺎﺩﻯ،
ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ
ﺍﺯﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎ ﻧﺰﺩ ﻫﻤﻪ
ﭘﺨﺶ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﻫﻨﻮﺯ
ﺯﺍﺩﻩ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎ ﻧﺰﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﻭ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺩﺍﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺯﺍﺩﻩ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺩﺍﻧﺎﺋی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻤﻮاﺯﺍﺕ ﺁﻥ
که ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯاﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺧﺎﺹ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ ﻭ
ﮔﻨﺠﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ ثرﻭﺕ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺼﺮﻑ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺩﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ،  ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ بِداﻧﻴﻢ.

ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺣﻘﻴﻘﻰ، ﻳﺎ
ﻃﺎﻟﺐ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ،  ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺁﺳﻴﺐ ﻫﺎﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﺮﻭﺍﻥ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ، ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻭ ﺑﻰ ﻃﺮﻓﻰ ﻭ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺧﻄﺎ ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻤﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ  ﻭ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ،  ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﺗﺮ، ﺑﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻨﺼﻒ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭ ﺑﻴﻄﺮﻓﻰ ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﮑﻨﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻧﺸﻮﻧﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻫﻢ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﭽﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺗﻠﺎﺵ
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﻘﻀﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺳﺎﺯ، ﻳﮑﺠﺎ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺍﺯ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ،  ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ. ﭘس
ﺍﺯ ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ،
ﺑﻘﻀﺎﻭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﺯﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻢ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺩﻩ
ﻗﺪﻡ ﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺂﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻭ،
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺂﺭﺯﻭﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻮﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ.

ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺧﻄﺮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻳﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺣﺪﻳث
ﻧﻔس ﻭ(
ﺣﻮﺍﺭ ﺍﻟﺬﺍﺕ)
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺵ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻭﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻭﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،  ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺑﻤﻴﻞ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،  ﻭﺣﻮﺍﺏ
ﺑﺴﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻧﻈﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒﺟﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﭘﺎﺳﺦ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺮ ﺻﺤﺒﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،  ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺩﺍﺋﻢ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻭﮔﻔﺘﻪ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ ﺍﻭ،  ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻯ اﺮﺗﺒﺎﻁ ﻣثبت
ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭﺵ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،  ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪﺵ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﮔﻔﺘﻪ،  ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺎﻇﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻣﺪﺍﺩ ﻏﻴﺒﻰ ﻭﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺩﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺗﺄثیر ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ،  ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﺳﺨﻬﺎ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﺄﻳﻴﺪ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﻗﺪﺭ ﮐﻤّﻰ
ﻭﮐﻴﻔﻰ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﻭ
ﺑﭙﻴﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺟﺪﻯ
ﺗﺮ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻳﻦ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻫﺮ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎﻩ ﺍﺭﺯﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ،  ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻧﺶ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺩﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺳﻴل اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪنّی ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﻨﮕﺎﻣﻰ
ﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺳﺨﺖ ﻭ ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،  ﺣﺪﻳث  ﻧﻔس  ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺣﺴﺎس ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺴﻮﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺪﺗﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺻﺎﺣﺐ ﺣﺪﻳث ﻧﻔس
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﺣﺪﻳث
ﻧﻔس ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﮕﺮﻳﻪ
ﻭﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯﻫﺎ و
بیداری ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﺍﮔﺮ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،  ﮐﻪ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻗﺒﻠﻰ،
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻠّﻰ ﮐﻨﺎﺭ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ، ﺗﺎ ﺑﻔﮑﺮ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻭ ﺟﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ ﻓﮑﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺖ ﮐﺸﻴﺪ،  ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪﺑﻔﮑﺮ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﻔﺘﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻴﭻ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻫﺮ ﻓﮑﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ،
ﻫﻤﻴﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺮﻙ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﻳﺸﻪﺩﺍﺭ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻈﺮ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺎ
ﺳﺴﺘﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﺸﻨﻮﺩ،
ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﺃثرﻯ ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺿﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻨﻰ ﻭ ﻧﻔﺎﻕ
ﺟﺎﺳﻮﺳﻰ
ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺗﺮ،
ﭼﻮﻥ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺎﻯ
ﺍﮔﺰﻳﺴﺘﺎﻧﺴﻴﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻭ ﺭﻭﺵ ﭼﭗ
ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ، ﺑﺎﻳﺪ
به (ﻭﺟﻮﺩ) ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ها ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﮑﺪﺍﻡ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺑﺂﻥ، ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻭ ﺩﺭﺟﺎ ﺯﺩﻥ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﻳﺶ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎ اگر ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻋﻤﻠﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ بِداﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،  ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎی ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺂﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻭﻍ ﺩﺍﺋﻢ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺳﺮﻭﮐﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻤﻴﻞ
ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺂﻥ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺪﺭﻭﻍ ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ،
ﺍﺯ ﻣﺤﻴﻂ ﺯﻳﺴﺖ
ﻭﺣﻔﻆ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،  ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺑﻬﻢ
ﺭﻳﺨﺘﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺰ ﻏﺎﺭﺗﮕﺮﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ،
ﮐّﻪ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻬﺎ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺑﻐﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ،
ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎ،  ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺳﺎﺯﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭﺟﺴﻢ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﭘﻴﺮﻯ
ﻭﻓﻨﺎﻯﺨﻮﺩ
ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ ﺭﺍ، ﺑﺄﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺑﻨﻘﺶ ﺣﻘﻴﻘﺖ،
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ،  ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﺩﺭﺳﺖﺍﺳﺖ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻮﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩ. ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﻳﻚ ﮐﻮﺩﻙ، ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻃﻔﻞ
ﻭﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺍﻭ
ﺑﭽﻨﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻃﻔﻞ ، ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﻭﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﺳﻴﻢ،  ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﺯ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ،
ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻋﻠﻔﺰﺍﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺳﺮﮔﺮﻡ ﭼﺮﻳﺪﻥ
ﻭ ﺩﺭﻳﺪﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪ،
ﮐﻪ ﺑﮑﻠّﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﺎﺭﺝ ﮔﺮﺩﻳﻢ،
ﮐﻪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس ، ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ به ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘدس ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ
ﻭمقدّس   ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ. ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺑﺄﺻﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭ ﺩﺭ
ﭼﻪ ﺳﻄﻮﺡ ﻭ ﺗﺎ
ﮐﺠﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﮐﺪﺍﻣﻨﺪ،
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﺭﺳﺖ
ﺁﻥ ﭼﻴﺴﺖ. ﺁﻳﺎ ﺑﺎ
ﻋﻠﻢ ﻭﺩﺍﻧﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺟﺴﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﺎﺯﻩ، ﻭﺍﻟّﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﺟﺰ ﻣﺰﻳﺪ
ﺑﺮﻋﻠّﺖ ﻭ
ﺯﺣﻤﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺣﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﻴﻢ،  ﻫﻤﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪﻧﺎﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻳم
ﻮﻣﺸﻮﻕ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻭﻓﺎﻯ
ﺑﻬﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ، ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ، ﻭﻭﻓﺎﻯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﻳﺶ، ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،  ﺟﺰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺷﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﻫﻢ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﮑﻞ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﻬﻴﭻ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺸﺮﻯ
هاﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﻣﻨﻔﻮﺭﺗﺮﻳﻦ
ﻋﻨﺼﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ( ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ) ﺍﺳﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ
ﺣﻮﺍس ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺣﺴّﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﻭ
ﺯﻳﺮ ﻭﺭﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺣﻮﺍس ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ ﺍﺯﺣﻮﺍس
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺣسّ ﺷﺸﻢ
ﻳﺎ ﺣسّ
ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ، ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،  ﻭ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺮکس ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﻭ (ﻋﺎﺷﻖ
ﻋﻘﻞ) ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺎﺭ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﺪﻓﻬﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻗﺒﻠﻰ
بِداﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﺍﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺴﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺣﻞ
ﻣﻌﻤّﺎ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻳﻚ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﭘﺎﺳﺦ ﻫﺮ
ﭘﺮﺳﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻨﺼﻒ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺷﺨﺺ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﺎﺳﺨﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ، ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﺳﺦ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﭘﺎﺳخ
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮ ﻭ
ﻏﻨﻰ ﺗﺮ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ
ﺟﺎﺋﻰ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ، ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭘس ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻋﻘﺐ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺭ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻟﻐﺰﺵ ﻧﺎﻣﺤﺴﻮس
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﺑﻌﻘﺐ، ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﺮ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻤﺤﺎﺳﻦ، ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺷﺨﺺ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪﮐﻪ
ﺿﻌﻴﻒ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ، ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس، ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺭﺍ
ﻃﺎﻟﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻫﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺿﻌﻒ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺁﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻤﻴﺮﺩ،
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺣﻀﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺷﺮﻑ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﺯ ﺟﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﺭﻭﺡ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺘﻦ ﺍﻭ ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺍﺣﻴﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺎﻣلی
ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻯﺮﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻭﻳﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﺑﺎﺯ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺁﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ،
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭘس ﺗﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.

ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭼﻮﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺑﺮﺳﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺤﻮ ﮐﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﻧﻮ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺫﻫﻦ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﺤﻮ ﺁثاﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ، ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭ ﻭﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،  ﺁﻧﺮﺍ
ﺯﻳﺮ ﻭ ﺭﻭ ﮐﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ
ﺑﻮﺩﻩ،  ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺍﺿﺎﻓﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺷﺨﺺ،  ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻭﺑﻤﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺁﻥ ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻭﺣﺎﺻﻞ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺃﻣﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻳﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﺎﺹ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭ ﺑﺎﻃﻞ
ﺭﺍ ﺑﻤﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،  ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﺵ ﺑﮑﻠّﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺟﺰ
ﻳﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻦ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﺑﺎﻃﻞ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ حقّ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ حقّ  ﻭﺍﺣﺪ
ﻧﻴﺰ،  ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﮐﻴﻔﻰ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺍﺳﺖ،  ﻭ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻫﻢ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ،
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ،  ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﺎﺹ ﺁﻥ،
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،  ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺨﻄﺎ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺭﺍﻳﺠﻰ ﺩﺭ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻥ، ﺩﻟﻴﻞ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺟﺎﻫﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﺋﻴس
ﺟﻤﻬﻮﺭ
ﻓﺎﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﮔﺎﻫﻰ ﻗﺎﻃﻊ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،  ﻫﻴﭻ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﮐﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﺴؤﻝ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﺭﻫﺒﺮ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺭﺃﻯ ﮔﻴﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﭘس
ﻧﻤﺎﺯﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﭘﻴﺶ
ﻧﻤﺎﺯ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻣﮑﺘﺐ
ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﺎﺹ
ﺍﻳﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﮐﻪﺍﺣﺘﮑﺎﺭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ
ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻳﻚ ﺷﻬﺮﻭﮔﺎﻫﻰ
ﮐﺸﻮﺭﻯ ﺭﺍ، ﻳﻚ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻧﺎﺻﺎﻟﺢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻭﺗﻄﻤﻴﻊ
ﻭ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﺩﺭﻭﻍ ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﮐﺎﺫﺏ، ﻭﺗﻮﺻﻒ
ﺩﺭﻭﻍ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﺍﻭ،  ﺃﮐثرﻳّﺖ
ﺣﺎﺻﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺭﻫﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ، ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﺑﻮﻯ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻗﺼﺪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻘش  ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺰﺷﻚ ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ،
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﻧﺴﺨﻪ ﻣﻰ
ﻧﻮﻳﺴﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﻳﺎ ﺗﺨﻔﻴﻒ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﮑﻠﻰ ﻣﻨﺴﻮﺥ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺷﻔﺎ، ﺍﺯ
ﻣﻨﺸاء ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺑﺪﻫﺪ. ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،  ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻋﺠﻠﻪ ﻭ ﺷﺘﺎﺏ
ﻭ ﻏﻀﺐ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺐ، ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻈﺮﻯ ﺻﺎﺋﺐ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،  ﺟﺰ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻭ ﺧﺒﻂ ﻭﺧﻄﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﺯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻋﻨﮑﺒﻮﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﭘﻮﭺ
ﻭﺳﺴﺖ ﻭﺗﺎﺭ
ﻭﻧﺎﭼﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺴﺘﻪﺍﻧﺪ، ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐﻤﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺷﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻘﺮﺑﻰ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ، ﻳﺎ
ﺩﻭ ﻣﮑﺘﺐ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﻬﻢ ﺩﺭ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻤﻠﻪ ﻭ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺟﻨﮓ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ
ﻣﻐﻠﻮﺏ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻃﺮﻑﻗﻮﺭﻯﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﻮﻯﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻭ
ﺗﺼﺮﻓﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﺭﺍ ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻭﻣﻌﻤّﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﺻﺎﺩﻗﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ،
ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﭙﻴﺮ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎﻝ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻣﻴﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻋﻤﺮﻋﺰﻳﺰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﭼﻨﻴﻦ
ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﻧﻴﺰ
ﺗﺮﻙ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻬﻢ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﻭ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﻬﻢ
ﺻﺤﻨﻪ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻧﻔﻮﺫ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﻭ
ﻏﻠﺒﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺷﻚ ﻭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭ
ﺩﻟﺶ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻨﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﻳﻘﻴﻦ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺸﮑﻨﺪ
ﻭ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﻧﻴﺰ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،  ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺿﻌﻒ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺮ، ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺻﺒﺮﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺴﺖ
ﺍﺳﺖ. ﭘس  ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺧﻮﺑﻰ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻧﻔس
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺰﮐّﻴﻪ ﺭﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘس ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ، ﻭ
ﮐﺎﺭﺵ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻤّﺖ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻮﻡ ﻭ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻗﺖ ﻭ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﻯ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ، ﺃﻣﺮﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩ ﺭﺃﻯ
ﺍﻭ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﭘس ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺴﻰ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﮐس ﻋﮑس
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺵ ﻫﮕﻞ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻫﮕﻞ ﺭﺍ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻦ ﻓﮑﺮ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺣﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭ
ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﻫﺎﺋﻰ
ﺑﺎ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻧﺎمقدّس
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ،
ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺣﺰﺏ
ﻭ ﺭﻫﺒﺮ ﻭﻧﺎﻡ
ﺣﺰﺑﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺩﺭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺣﺘﻰ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺘﻮﺍﺿﻊ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻭ، ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻗﺎﺋﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺍﺭﺩ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻞ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺣﺸﺮﺍﺕ، حقّ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻗﺎﺋل هستند. ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻌﻘّﻞ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻴﻨﺪ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻭﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﺩﻝ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻳﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﻧﺎ
ﻣﺴﺎﻋﺪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺗﻠﺎﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻤﻬﺎ، ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻄﻮﺭ
ﻗﺎﻃﻊ ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺻﺪﻑ
ﺑﺴﺘﻪﺍﻯ
ﻣﺤﺒس ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺗﻦ
ﺩﺭ ﺭﻓﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

* ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺼﻮﺭﺭ ﮐﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﻯ
ﺷﺎﮔﺮﺩﻯ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﭘس
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺍثی ﭘسﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﻴﺮﺍث ﻓﮑﺮﻯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻳﻮﻧﮓ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺣﻘﻴﺮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﻫﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻠﻒ ﻫﺮﺯ
ﻭﻫﺮﺯﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺭﺷﺪ ﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺭﺷﺪ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺭﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﻴﺮﺍث ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮔﻔﺖ. ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻬﺮﻩ
ﻭﺍﺭث  ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﻴﺮﺍث  ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻧﺒﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻗﺮﺁﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ
ﻣﻴﺮﺍث ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻭﻯ ﮐﺎﺷﻒ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﻮﺳّﻠﻰ
ﻣﺤﻤﺪ، ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ،  ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻳﻌﻪ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﺣﺘﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻇﻬﻮﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
اﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻧﻬﺎ،  ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺍث ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻴﺮﺍث
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻫﻤﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖ
ﻭﺩﻝ ﺑﺪﻝ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻋﻤﺮ
ﻭﻋثماﻥ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ ﻭ ﻋثماﻥ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺁﻥ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﻨﺪ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﻫﺎ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺴﺘﻦ
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻭﻣﻘﺮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺑﺎ
ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﻭﺍﻧﺠﻴﻞ ﻭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻗﺮﺁﻥ، ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﺮﺍث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ (ﺷﺠﺮﻩ
ﻣﺒﺎﺭﮐﻪ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﻨﺸﻌﺐ ﺍﺯ ﻫﻢ،
ﭼﻮﻥ ﺷﺎﺧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺧﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺭﻙ
ﻭﻣﻴﻤﻮﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﮐﺖ ﻭ
ﻓﺰﻭﻧﻰ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻴﻤﻮﻥ ﺑﺎ ﻳُﻤﻦ
ﻭ ﺑﺮﮐﺖ ﻭ ﺭﺷﺪ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺧﺪﺍ
ﭘﺴﻨﺪﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻳﻦ ﺑﺮﮐﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻣﻨﺤﺼﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
خاﺹ ﺷﺪﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺷﺠﺮﻩ
ﻣﻠﻌﻮﻧﻪ
ﺧﺒﻴثه) ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ
ﻓﺎﺳﺪ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.
ملاء ﻳﺎ
ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪ، ﻳﺎ
(ﺃﺧﻮﺩ) یعنی
ﻧﺎﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻭﺑﻴﺴﻮﺍﺩ
ﻭﺑﻴﺸﻬﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ، ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺧَﺒﻴث
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺧُﺒث
ﻃﻴﻨﺖ
ﻭ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﭘُﺮﻋﻘﺪﻩ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ
(ﺧﻔّﻔﻮﺍ
ﺗﻠﺤﻘﻮﺍ)ﺳﺒﻚ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺭﺳﻴﺪ،  ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺴﻰ ﺑﺮﺩﻭﺵ ﺧﻮﺩ
ﻭﺟﻴب هاﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﭼﻨﺪ ﮐﻴﻠﻮ
ﻃﻠﺎ ﻭ ﺟﻮﺍﻫﺮ
ﺣﻤﻞ ﮐﻨﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺳﺒﮑﺒﺎﺭﺍﻥ ﺳﺎﺣﻠﻬﺎﻯ
ﺃﻣﻦ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻭﺭ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻳﻚ ﻗﺪﻡ
ﺑﺠﻠﻮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ، ﻭ
ﺩﻝ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭ ﮔﺮﺍﻥ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺯ ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺟﺎﻥ
ﻋﺰﻳﺰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺑﻄﻠﺒﺪ،
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻔﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺁﻳﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻳﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮﺯ ﻭ
ﺣﺪّﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺗﻮﺍﻥ ﻓﻬﻢ
ﻭﻋﻘﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.

ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﺍﻣﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺍث ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺘﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺩﻝ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻫﺮﮐس ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻐﺎﻳﺖ
ﻭﻫﺪﻑ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻴﺮﺍث ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،  ﺳﻨﮓ
ﺑﻨﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻭﭼﻨﺪ
ﻃﺒﻘﻪ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻓﮑﺮ،
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﺷﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺍﺭﻭﻳﻨﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻭﺍﺑﺴﺘﻪﺑﺴﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴﻢ
ﻭﻧﻮﻉ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺑﻂ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﺠﺴﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺮﻁ
ﻟﺎﺯﻣﻰ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺮﻭﻁ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﺮﺩ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ، ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﻭ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭثرﻭﺕ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﭘﺎﮐﺮﻭﺍﻥ بِداﻧﺪ.

ﺍﮔﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍنی
هست، ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ بِداﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﻃﺒﻘﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻢ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﺍﺋﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭﻟﻮ
ﻧﺴﺒﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯﻫﺴﺘﻴﻬﺎ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ
ﺗﻌﺎﻟﻰﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻮﻡ ﻋﺮﺵ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ ﺭﺍ،
ﮐﻮﺷﺸﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺴﺘﻦ
ﻭﺣﺪﺗﻰ ﺑﻴﻦ
ﺗﻤﺎﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎ،
ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻓﮑﺮ
ﻭﺍﺣﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺟﻤﻊ بِداﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻊ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﺣﺪﺗﻰ
ﻓﺮﺿﻰ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺟﺎﻣﻊ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻧﺴﺒﺘﺎ حقّ  ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،  ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻫﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺟﺎﻣﻊ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺣﮑﻴم
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ،  ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻮﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ که ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻴﻬﺎ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺣﺘﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ، ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺁﻧﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻙ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔس  ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ ﻣﺮﮒ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﺭﻙ ﻭﻓﻬﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻬﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻣﻬﺪﻭﻯ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺃﻧﺪﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﻌﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻄﻮﺭ ﻋﻠﻤﻰ، ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ،
ﻭﻳﺎ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻏﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﻃﺒﻘﻪﺑﻨﺪﻯﻨﻤﻮﺩ
ﻭﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭﺫﻫﻦ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﮐثرﺕ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﻣﻌﺪﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﺼﺮ ﻓﻠﺰﻯ
ﮔﺮﺍﻥ ﻗﻴﻤﺖ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ،  ﻭﻳﺎ
ﺑﺬﺭﻯ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭﭘﺮﺳﺘﺎﺭﻯ ﺁﻥ،
ﺩﺭﺧﺘﻰ ﺗﻨﻮﻣﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺟﺎﻫﻞ
ﻭﻧﺴﺒﺘﺎ ﻣﺮﺩﻩ
ﺭا ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺁﮔﺎﻩ ﮐﺮﺩ،
ﺑﺎ ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﻘﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣلی
عموﺩﻯ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،  ﺑﺴﻄﺢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﻓﻘﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ،  ﮐﺎﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﺧﻄﺎ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﻧﻮﺷﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ،
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺍﻯ
ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻬﺶ ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺰﻣﻴﻦ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ،
ﻭﻳﺎ ﺑﻌﻘﻞ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺯﻣﻴﻨﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻋﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻧﻤﻰ
ﺃﻧﺪﺍﺯﻧﺪ،  ﻫﺮﮔﺰ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﻬﻴﭻ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺟﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس  ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺣﺘﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺁﺵ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺵ ﺍﺳﺖ
ﻭﮐﺎﺳﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺳﻪ، ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ ﺳﻠﻮک  اﻟﻬﻰ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻧﺪ،
ﭼﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﻧﺼﺪ
سال ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ، ﻭﭘﺮﻭﺍﺯ
ﮐﻨﺎﻥ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﺑﻬﺪﺍﺷﺖ
ﻭﺗﻐﺬﻳﻪ ﻭ ﺑﻰ
ﺩﺭﺩﻯ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ.

ﺍﮔﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ حقّ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺭﺍ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻭﺳﺒﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻔﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺘﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎ،  ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،  ﮐﻪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ،
ﻣﺪﺍﻡ ﮐﻮﺷﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ ﮔﺮﻩ
ﮔﺸﺎﺋﻰ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ ﻣﺸﮑﻞ
ﺩﻳﺪﻩ ﻧﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﭼﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺷﻰ
ﻧﻤی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻭﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺎ
ﻋﺮﻓﺎ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯﺘﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﺑﺎﻳﺪﺍﺯ
ﻣﺒﺪﺃ ﺣﺮﮐﺖ
ﻭﺟﻬﺶ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﻧﻔﻊ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻫﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﭘس
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻨﻔﻊ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺑﻀﺮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ. ﭘس  ﻣﺒﺪﺃ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻔﻊ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺖ،  ﮐﻪ ﻧﻔﻊ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﺟﻬﺘﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺮﺩﻩ ﻭﻣﺎﺩﻯ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺟﺴﻢ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﺎﻟﻖ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﻧﻘﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺒﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﭼﺸﻢ ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ، ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﮐﻨﻮﻥ،
ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ (ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ)
ﻓﺮﺽ ﻣﺤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺍﮔﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ،
ﺳﺮﺍﺳﺮﻋﻘﻞ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﺍﻭ،  ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺩﺭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ، ﻭ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﻓﻄﺮﻯ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺑﺎ ﻋﺎﻣﻞ ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ، ﻭ
ﺃﺻﻞ ﻫﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﻏﺎﺋﻰ ﻭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ،  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ،  ﺑﺸﮑﻞ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﮐﻪ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ بِداﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺒﺪﺃ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺍﻭ، ﻭ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻫﺪﺍﻑ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺒﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ،
ﻭﻟﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ، ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺷﮑﻞ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﻭ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ تقرّب، ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﺃﺻﻞ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻏﻴﺒﻰ،
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻫﻤﻴﻦ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﮐﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﺑﺎ
ﻭﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
بِداﻧﻨﺪ، ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﻄﺮﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،  ﺑﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺭﺍ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭ مقدّس
ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ، ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻟﺤﺎﻅ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﻟﻮ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻭﻇﺎﻳﻔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﭼﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻓﻄﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺒﺪﺍﺋﻰ
ﺃﻫﻤﻴّﺖ بِداﻧﻴﻢ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ
ﺑﺎﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻭﻓﺴﺎﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ،
ﺻﺎﺣﺐ حقّ
ﺷﻮﺩ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪﺍﻗﻠّﻴﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﻣثبت ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ، ﻣﻨﻔﻰ
ﻭ ﺑﻀﺮﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺭﻭﺡ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﭘس ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﺣﺘﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺯﺵ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﻫﺪﻑ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،
ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺭﺯﺵ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﺠﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﻠﺐ
ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ تقرّب
ﻭﺗﺸﺒّﻪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﮕی ﻮ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ،
ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﻳﻚ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ،  ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس  ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺤﻖ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺁﻥ ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ، ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻤﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺟﺎﻥ ﻭ
ﻋﺰﻳﺰﺗﺮﻳﻦ
ﺃﻣﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ ﻗﺮﺑﺎﻧی
ﻨﮑﻨﻴﻢ،  ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﮑﺴﺐ ﺟﺎﻧﺎﻥ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ تقرّب
ﻭﻟﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ،  ﻣﺒﺪﺃ
ﻟﺎﺯﻡ ﻫﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺒﮑﻨﻴﻢ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺣﻘﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ، ﭼﻨﻴﻦ
ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻧﻰ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﮐﻤﻚ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺑﺴﻮﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ
ﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎﻥ
ﻳﺎ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻣﺬﻫﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ، ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ،  ﺟﺰ
ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﻳﺶ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ، ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺰﺩ ﻭﻟﻄﻤﻪ
ﺯﺩﻥ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻭﻓﻬﻢ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺍﻭ،
ﺟﺰ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺻﺮﺍﺭﻯﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻳﮋﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻋﺪﻝ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﭽﺮﻧﺪ ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ، ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣﮕﺮﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺟﺐ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻭﺃﺗﻤی ﻮﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
میرسند.

ﺟﺒﺮﻳﻞ
ﻣﺎﺭﺳﻞ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ،
ﻧﻈﺮﺵ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﺗﺄﮐﻴﺪ
ﺩﺍﺭﺩ،  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﭼﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﮐﺪﺍﻣﻨﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺣﻞ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﻭ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،  ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪﻯ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻫﻢ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻋﻘﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺭﺍﻩ ﺣﻠﻬﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ،  ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻋﺼﺮ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻋﺼﺮﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺭﺟﺎﻝ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ،  ﺑﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﻫﺪﻑ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻧﻪ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ.
ﮐﻪ ﻣﮑﻤّﻞ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﻢ
ﻭﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﭘس  ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﭼﻪ
ﻫﺪﻓﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ، ﻧﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺭﻓﻊ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺭﺍﻩ
ﺁﻧﺎﻥﺮﺍ ﺩﺭ
ﻫﺪﻑﻭ ﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺃﺑﺪﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻣﺪﻧﻴّﺖ ﺍﺯ
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﮐی
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺎ
ﻣﺘﺄﺧّﺮﻳﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﻘﺪﻡ ﺑﺮ
ﻣﺘﻘﺪﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ. ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺁﻣﺪﻩ
ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪﻯ،
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸین
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺘﺄﺧّﺮﻳﻦ،  ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺘﻘﺪﻣﻴﻦ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ، ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻬﺪﻭﻯ، ﻣﺘﺄﺧّﺮﻳﻦ
ﻭﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺗﻠﺎﺵ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺸﮑﻞ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﻭ
ﻣﺘﻘﺪﻣﻴﻦ ﭘﻴﺸﺮﻭ
ﻭﻗﺪﻡ
ﺑﺮﺩﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺘﻘﺪﻡ ﺍﺯ
ﺭﻳﺸﻪ( ﻗﺪﻳﻢ)
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﺎﺭ
ﻣﺘﻘﺪﻣﻴﻦ
ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭ( ﻗَﺪَﻡ)
ﺑﺮﺩﺍﺭﺍﻥ
ﺭﻫﺮﻭ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻓﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﻭ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﺁﻣﺪﻩ،
ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍﺻﺎﺣﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻓﮑﺮﻯ ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻧﻈﺮﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﻠﻮﻏﻰ ﻭ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺍﻓﻘﻰ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﺎﺻﺮ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﺩﻟﻴﻞ ﻋﻄﻈﻤﺖ
ﻫﻴﮑﻞ ﻳﻚ ﻋﻘﻞ
ﻭﻓﮑﺮ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﻭ
ﮐثرﺕ ﮐﻤّﻰ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﮐﻴﻔﻰ ﺟﺎﻫﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
۹۹
ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﺻﻔﻮﻑ ﻋﻘﺐ ﺗﺮ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻳﻚ ﺻﺪﻡ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﺍﻳﻦ
ﻳﻚ ﺻﺪ ﻓﺮﺿﻰ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻨﺪﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮﻋﻈﻤﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﻈﻤﺖ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ بِداﻥ
ﺷﺒﻴﻪ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻈﻤﺖ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻓﮑﺮﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﮐﻤّﻯ ﭽﻮﻥ
ﮐﻮﻩ ﺑﻠﻨﺪﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﻴﭻ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺑﺎﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺍﮐﻢ ﮐﻤّﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺗﻠﻘﻴﻨﺎﺕ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺗﻰ ﻟﻐﻮﻯ،
ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻋﺠﻴﺒﻰ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ، ﺑﺎ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺍﺳﺖ
ﮐﻪﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﺮﺿﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺳﺮﺍﺳﺮﺍﻓﮑﺎﺭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ثاﺑﺖ
ﺗﺮﺍﺯ ﺑﺮﺧی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻓﺰﻭﺩﻥ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺸﮑﻞ ﭘﺮﺳﺶ ﻭ
ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭘﺮﺳﺶ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺯﻣﺤﻞ ﺟﻬﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﻭﭘﺎﺳﺦ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﺪﻋﻰ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﻤﺎﻝ، ﺣﺘﻰ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ ﭘﺎﺳﺦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭘس ﺑﺎﻋث
ﻣﺰﻳﺪ
ﺑﺮﻋﻠّﺖ ﻭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﭘﺮﺳﺶ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺍﻥ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﻧﻔس ﻫﻤﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺸﮑﻞ ﭘﺮﺳﺶ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﻫﻢ ﻫﻤﻪ
ﭘﺎﺳﺨﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﭘﺮﺳﺶ
ﻭﺍﺑﻬﺎﻡ
ﻭﻣﺸﮑﻞ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺩﻟﻴﻞ ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ،  ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻫﻤﻪ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ،
ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺮﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯﺎﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪﺍﺯ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭘس
ﺗﻀﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮﻣﻌﻤّﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻗﻰ ﺑﻤﺎﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺶﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺣی ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﺎﻃﻌﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺩﺍﺋﻰ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﻮﺩﻥ
ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮕﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﺭﻑ، ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺻﻒ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ،  ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﻠﺎس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺄﺳﻴس  ﻧﺸﺪﻩ ﮐﻨﻮﻧﻰ،
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻭ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺸﺘﺎﻕ ﻧﺸﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭ ﻏﻤﻨﺎﻙ ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ ﺍﺷﻚ ﺭﻳﺰﺍﻥ،
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﮐﻠﺎس
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻧﺸﺪﻩ،  ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ بِداﻥ ﻣﻮﻓّﻖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎس ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﺸﺴﺖ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﻯ، ﺷﺎﻧس
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﺳﻠﻮﮐی
ﻮﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
عرﻓﺎﻧﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ،
ﻭﻣﺨﺎﻃﺐ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺩﺭﻫﺮ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺭ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ، ﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮐﻤﻚ
ﺑﺘﻔﻬﻴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻫﻢ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،  ﻟﺬﺍ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻘﺶ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻓﺮﺻﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺮﺡ ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ، ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ، ﺍﻳﻦ
ﭘﺮﺳﺶ ﻫﺎ
ﻭﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ.

ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ،  ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر
ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺒﻬﻢ ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﻣﻌﻤّﺎ
ﻭ ﺭﺍﺯ
ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺣﺘﮑﺎﺭ
ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ، ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻴﺴﺖ. ﺩﺭﺳﺖ
ﻋﮑس ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻋﻘﻞ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ،
ﺑﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻣﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺗﻤثیل
ﻭﻣثاﻝ ﻣﺎﺩﻯ، ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ، ﻭﻟﻮ ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﻄﺢ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺭﺍﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،  ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻃﺎﻟﺐﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻔﻬﻮم ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺒﺎﺣث
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﭘﻠّﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺑﺮﻭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻫﺮ ﺑﺎﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻪ ﺗﻨها ﺍﺯ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﻭ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ، ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﻌﻤﻞ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس  ﻫﺮﭼﻪ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻄﻠﺒﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺑﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ،  ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ رسیدﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﮐﻴﺮﻙ ﮔﺎﺭﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،(
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﮑﺘﺒﻰ) ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﺥ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﮐﻮﺥ ﺣﻘﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﮐﺎﺥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻓﮑﺮ
ﻭﻋﻘﻞ ﻫﺮﮐس ﻣﺴﮑﻦ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺫﺍﺕ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺗﻦ ﺩﺭ ﮐﺎﺥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﻮﺥ
ﻳﺎﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ،  ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺎﺥ ﻧﺸﻴﻦ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺟﺎمعه ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﭼﻮﻥ ﺑﻮﺩﺍ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺑﺪﺭﻭﻳﺸﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺍﺭﺍ
ﺷﮑﻮﻩ
ﻭﻟﻴﻌﻬﺪ
ﻣﻘﺘﺪﺭﺗﺮﻳﻦ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ، ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﻠﻄﻨﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺭﻗﻴﺐ
ﻭﻟﻴﻌﻬﺪﻯ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﺍﻭ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﭘﺪﺭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ، ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻧﺎﻓﻬﻢ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﮔﺮﺩﻥ
ﺩﺍﺭﺍ ﺷﮑﻮﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭ
ﻣﻰ ﮐﺸﺪ. ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺠﻠس ﺫﺑﺢ ﺍﻭ
ﺣﺎﺿﺮ ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺘﻮﺍﻫﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﻮﺍﻥ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ،
ﺩﺍﺭﺍ ﺷﮑﻮﻩ
ﺗﺮﻙ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻙ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ،  ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﮑﻮﻩﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﻭﮐﺎﻣل اﺯ
ﺷﮑﻮﻩ ﺳﻠﻄﻨﺖﻭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺷﮑﻮﻩ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻓﺮّ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻓﺮﻭﻫﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺃﻫﺮﻳﻤﻥ
هاﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﮔﺎﻫﻰ ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.

ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﮔﻮﺋﻰ ﻓﮑﺮ
ﺷﺨﺺ
ﺭﺍﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻓﮑﺮ
ﺟﻤﻌﻰ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺟﺎﻫﻞ، ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺫﺍﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻫﻢ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﺮﻭﻩﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻓﮑﺮ
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮ ﺧﻮﺩ،
ﻓﮑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﭘﺰﺷﻚ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎس ، ﻋﺎﻟﻢ
ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻠﻤﻰ ﻓﺮﻭﻳﺪﻯ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﮐﺸﻒ ﻭ ﻧﻘﺶ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺑﮑﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﭘﻨﻬﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻭﻯ ﺍﻗﺘﺒﺎس
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺃﺧﻴﺮ ﺑﻬﺮﻩ ﺑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺘﺤﺠّﺮ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺩﺕ ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫبی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﺍﻣثاﻝ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﺘﺤﺠّﺮ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﻰ ﻏﺮﺿﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﺎﺋﺒﻪﺍﻯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺣﺘﻤﺎ ﻓﺮﻳﺐﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺮﻓﺎ ﺑﻬﺮ
ﺣﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻔﻞ
ﺧﻮﺩ ﻭﺑﻨﻔﻊ
ﺍﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻭﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻤﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗل اﺻﻠﺎﺡ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﺍﻣثاﻝ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﭘﺰﺷﮑﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻭ ﻳﻮﻧﮓ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﻫﺎ
ﺁثاﺭﺵ ﺑﻤﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺴﺎﺋﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﺑﻰ ﻃﺮﻑ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺯﺍﺋﺪ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻣثل ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺗﺨﻢ
ﺷﻚ ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻭﮐﻢ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﮑﺎﺭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍثباﺕ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ، ﻣﺪﺍﻡ ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻭ
ﺭﺳﻮﺍ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻘﺎﻁ ﺿﻌﻒ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻳﺮﺍﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﻳﺮﺍﺩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻧﻮﺍﻗﺼﻰ ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،  ﺑﺪﻟﻴﻞ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻀﺮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺂثاﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ، ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻧﻘﺎﻁ ﺿﻌﻒ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ، ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺍثباﺕ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺭﺍ، ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﺎﺭﻑ
ﻣﺘﮑﻠّﻢ، ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺑﺮ ﺫﻫﻦ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻃﻮﺭﻯ ﺳﻴﺎﻕ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﺑﺤث
ﻭﻣﺠﺎﺩﻟﻪ ﺭﺍ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭ
ﺳﻮﻕ ﺑﺠﻠﻮ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﮐﻠﺎﻡ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ، ﻭﻧﻪ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺯ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ.
ﭘس ﺷﻚ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻘﺶ
ﻋﻤﻠﻰ ﻣﻬﻤﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻚ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ
ﻧﺮﺳﺪ،  ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ، ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻳﻘﻴﻦ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺗﺎﺯﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭ ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻬﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ(ﻳﻘﻴﻦ)ﻋﺮﺑﻰ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻳﮕﻴﻦ)ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﻤﺮﺑّﻰ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ، ﻳﺎ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻓﻄﺮﻯ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺿﻤﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ. ﻭ
ﺍﻳﻦﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺎ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻋﻤﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭحَجّ  ﻋﻤﺮﻩ
ﻭﺩﺭ ﻋﻤﺮﻯ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭ
ﺭﻓﺖ ﻭﺁﻣﺪ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺁﻥ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺭﺑﺪﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩ
ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﻣﻮﻗّﺖﺩﺭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖﺍﻟﻬی
ﺸﺪﻩ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺣﺎﻓﻈﺎﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﻭﻯ ﺯﻤﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس  ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،  ﮐﻪ ﻓﺮّ
ﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﮐﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﺰﻭﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ
ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﻓﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺒﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺣﻀﻮﺭﺍ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭﻟﻤس
ﮐﻨﻨﺪ،  ﻭﺗﺎﻭﻗﺘﻰ
ﭘﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻔﺮﺕ
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻗﺎﺗﻞ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ ﻭ
ﻭﺿﻮﻯ ﺧﻮﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﻃﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻭﺍﺟﺐ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﻫﺮﻭﻟﻪ ﺻﻔﺎ
ﻭﻣﺮﻭﻩ ﺩﺭ ﻳﻚ حَجّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﻣﮑﻪ ﻭﮐﻌﺒﻪ، ﮐﻪ
ﺧﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺠّﺎﺝ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ،
ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﺗﻦ ﺍﻭ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ،
ﻳﻚ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ، ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﮐﺮﺩﻥ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﭘﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻟﺤﺎﻅ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﮐﺎﺫﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻔس ﺑﻬﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺯﺍﺩ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺍﺑﻠﻴس ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ،  ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس، ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﮒ ﻣﮑﺮﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،  ﻫﻔﺖ
ﺑﺎﺭ ﻭﺣﺘﻰ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ، ﺩﻭ
ﻣﺮﺗﺒﻪ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻡ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻡ. ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺩﻳﺎﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﻭ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻣﻨّﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭﺁﻣﺪﻥ،
ﭼﻮﻥ ﺩﺍﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻰ ﻧﺸﻴﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺳﻴّﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺟﺴﻤﻰ
ﻣﺤﻤﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺽ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ، ﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻧﺒﻮﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺟﻌﻔﺮﻫﺎﻯ
ﮐﺬﺍﺏ، ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻤﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺮﻭﺭﺍﻥ ﻭ
ﺻﺪﺭﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﻳﺶ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﻝ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ حقّ
. ﻫﻤﺴﺮﻯ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺯﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻳﮕﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺘی
ﺃﮐثر ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻣﻔﺖ
ﺧﻮﺭﺍﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻣﺠﺘﻬﺪ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻗﺒﻠﺎ ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥﺘﺼﻮﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺧﻮﺍﺏ
ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻭ
ﺁﺳﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﭼﻮﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﻚ ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺍﺳﺖ، ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ
ﺷﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺳﺖ
ﺍﺯﺗﻌﺼّﺐ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺘﻤﺎﻳﻞ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻓﮑﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻫﺮﺩﻡ ﺭﻧﮓ
ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩﻫﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ، ﻫﺮ ﺷﻚ
ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ،  ﺍﺯ ﺩﻟﺶ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺑﺰﺑﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺩﻟﺎﺋﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺗﺮﻙ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮔﻴﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻫﻢ ﻥ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ، ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻭ ﻣﻔﻬﻮﻣﺎﺕ ﻋﻮﺍﻡ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻭﮐﺴﺐ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺑﺤثهاﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻗﺼﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﺭﺟﺎﻝ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﻣﻨﻘﻮﻟﺎﺕ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻋﺼﺮﺧﻮﺩ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﺰ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻬﻤّﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭﺩﺭﭼﻪ ﺣﺪّﻯ
ﺟﺪّﻯ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ،  ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﻣﺪﺍﻡ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻭﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻭلیّ
اﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﻭﺭ
ﺑﻌﺪﻯ، ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﻟﺎﺋﻠﻰ ﺃثرﻯ
ﺩﺭﻋﻘﻠﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥﺘﺎﺯﻩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ
ﻣﺤﻘﻖ ﻧﻈﺮﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﮐسبی  ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺴؤﻟﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺩﺭﻫﺮ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻗﺪﻳﻢ ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻧﻈﺮ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠی
ﻤﺘﻔﺎﻭﺕﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ
ﻧﺎﻡ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
بِداﻧﻴﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺑﺮﻭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻧﺪ،
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ،  ﻭﮐﺴﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭتقرّب
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮑﻤﺎل اﻳﺪﺁﻝ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس  ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺪﺭﻙ ﻗﺒﻮﻟﻰ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ، ﮐﻪ ﭘس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ،  ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻄﻔﻪﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،  ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﭼﻮﻥ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺷﺒﺎﻧﻪ،
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺭﺍ،  ﭼﻮﻥ ﻳﻚ
ﺭﻭﺯ ﻭ ﻳﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯ ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺣﺴﺎس
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭘس ﺍﺯ
ﻓﻬﻢ ﻭﺍﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺠّﺖ، ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺻﺪ ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺎ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺁﻧﺮﺍ
ﺃﻣﺮﻯ ﻋﺎﺩﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺗﺮ،
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺘﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ، ﺑﺎ
ﺩﻳﺪ ﺗﻌﺠّﺐ
ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ ﺍﺯ
ﻣﺒﺪﺃ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻯ، ﻭ
ﺍﺯ ﻋﻠّﺖ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺁﻥ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺃثر
ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻊ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ ﺍﺷﻴاء،
ﭼﻪ ﺃﺗﻢ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﭘس
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎ، ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺷﺨﺺ ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻥ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺳﻮﺧﺘﻦ
ﻭ ﺿﻌﻒ ﻭ ﺟﻬﻞ ﻭ
ﺟﻨﻮﻥ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ. ﻭ
ﻳﺎ ﮔﺎﻫﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕﺭﺍ
ﻣثبت
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ
ﻭﺳﺎﻟﻢ ﺗﺮ ﻭ
ﺁﺭﺍﻡ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﻭﻡ ﺭﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﺑﻌﻘﺐ ﻭﺳﺎﺑﻖ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ،
ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻟﻔﻆ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮐﻪﺩﺭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،
ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺧﺎﺹ ﻭﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺨﻮﺩﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺃﺗﻢ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﮔﻴﺎﻩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ،
ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺩﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣثل ﻫﻢ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺪ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﮐﻪ ﻓﺮﺩ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،  ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ. ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ،  ﻳﻚ ﺍبِداﻉ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺩﻧﻴﺎﺋﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻭﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺪﻧﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺟﺮﻳﺎﻧﻰ،  ﭼﻮﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻭﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺟﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﭽﻪ
ﺷﺎﺑﺖ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ،  ﭼﻮﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺃﻧﺪﻙ ﻭ
ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺍﺻﻞ ﺍﺻﻴﻞ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺳﺘﻮﻥ ﺟﻴﻮﻩ
ﺣﺮﺍﺭﺕ ﺳﻨﺞ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻭﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﻣﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣثبت ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﺃﺯﻟﻰ
ﻳﻚ
ﻧﻄﻔﻪﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴم اﺯﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﻧﻬﺎﻯﻨﻮﻋﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ، ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺃﺑﺪﻯ ﻓﻄﺮﺕ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺒﻘﺖ
ﺑﺮﺯﻣﺎﻥﺒﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪﻋﺸﻖ
ﻭﺟﺪّﻳﺖ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﮐﻨﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
، ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻭﻫﻤﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪﺍﻳﻨﻚ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻭﻋﺪﻩﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻥ
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ،  ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺒﻘﺎﻳﺎﻯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺗﻠﻒ
ﻧﺸﺪﻩ،  ﺑﻨﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻴﮓ
ﺑﻔﺴﺨﻬﺎﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﮔﻨﺪﻳﮕﻰ ﻭﺑﺮﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﺃﺗﻢ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﻮﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺃثیرﻯ، ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺑﺒﺸﺮﻳّﺖ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﻟﺖ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺭﺍﺩﻯ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﻣﺤﺴﻮس
ﻭ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻋﻠّﺖ ﻭ ﭼﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻦ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﺭﻓﺎﻫﻰ، ﺍﻳﻦ
ﺭﻧﺠﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﻭﻝ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﻭﻡ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﻰ
ﺑﺤﻬﻨّﻢ ﺳﻮﻡ ﺭﻭﺡ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺗﻦ، ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻫﻢ
ﺳﻄﺢ ﻫﻤﻴﻦ
ﺯﻣﻴﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻧﺎﺭ
ﻭﻧﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑی ﺪﺭ
ﻫﺮﺍس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﻰ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺃﺑﺪﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺗﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﻠﻮﮐﻰ،  ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻭﻟﻰ
ﮐﻤﻰ ﮔﺮﻡ، ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺧﻮﺍﺏ
ﺷﺒﺎﻧﻪ،  ﮐﻪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺳﻮﻥ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ،  ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،  ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻋﻰ،  ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﺴﺐ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﭘﻨﺞ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻗﺒﻠﻰ،
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﻮﺩ،  ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭح اﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺣﺘﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺭﻭﺣﻰ، ﺍﺯﺟﻨس
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ،
ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺖ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺮﻧﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﮐﻠﻴﻪﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﭼﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭﻳﺎ
ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ بِداﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻫﺮ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ ﻟﻄﻤﻪ
ﺑﺰﻧﺪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺣﻠﺎﻝ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺤﺮﻳﻢ حَجّ  ﺃﮐﺒﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،  ﻭ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺭﺑﻄﻰ ﻫﻢ
ﺑﺤﺮﺍﻣﻬﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺎﺯﻯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯﺮﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ،  ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺭﺍ،  ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻘﻞ ﮐﻨﻨﺪ، ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﺮ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺎﻝ ﻭ
ثرﻭﺕ ﻭﺯﻭﺭ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﻭ
ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩ ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺟﻨﺴﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﻍ
ﺗﺮ ﻭﮔﻮﺩﺗﺮ
ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﻓﻘﺮﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻧﺞ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﺨﺮﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺻﺪﻕ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭ
تغییرﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﭘﻴﺮ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ، ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻟﺪﻧّﻯﺒﺪﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ،  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻌﺠّﺐ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻳﻚ
ﺗﻌﺠّﺐ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﭼﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ،  ﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻳﻦ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻓﻄﺮﻯ ﭼﻴﺴﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻟﺬﺕ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍبِداﻉ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻳﻜﺒﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺍبِداﻋﺎﺕ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻋﻘﻞ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭﻙ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﺴﺎﺋﻞ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﻫﻮﺵ،
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ، ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﻫﺮ
ﺳﻄﺤﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،  ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺭﻗﺎﻳﻘﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭﻙ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،  ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ، ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻫﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻔﺘﻢ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،  ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭﭘﻴﺶﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺩﺭﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ،
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ، ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ، ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،  ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ، ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ. ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ،
ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻭﺍﻳﻦ ﺗﻌﺠّﺐ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺩﺭ
ﻋﻘل اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻧﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ، ﻭ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﮔﻨﻪ
ﺑﺮﺳﻨد ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. پس  ﺟﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺭﺍﺣﺘﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ، ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺎﻩ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺻﺮﻑ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺨﺴﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ، ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،  ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺻﺮﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻋﻤﺮ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺟﻨﺴﻰ ﻳﺎ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻭﻫﻤﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺳﺎس  ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻭﻣﻘﺼﺪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻫﻤﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻘﺪس  ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺍﻳﻦ
ﺩﻫﺸﺖ
ﻭﺗﻌﺠّﺐ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻌﺠﺐ ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺩﺭﻯ که ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﺭﺍ
ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺣﮑﻴﻢ
ﺭﻭﺵ ﺑﺤث ﻭ
ﺟﺪﺍﻝ و جدل ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻝ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ
ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﺩ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ،  ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻧﻈﺮ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻋﺎﺭﻑ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻧﺪ،
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺍ،  ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﭘﺬﻳﺮﺍ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﺁﻥ
ﺩﺍﺭﺩ،  ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻟﺬﺍﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﺑﺎﻭﺭﻯﺮﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس  ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ،
ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺗثبیت
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ (
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﻄﺮﻯ
ﻫﺮ ﮐس دﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ،
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﮑﻨﺪ، ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﻣﺠﺮﻡ
ﻭﮔﺎﺭﻣﻪ و
کارما ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺣﺘﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺩﺭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ،
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ، ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ، ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩﻯ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺷﺨﺺ ﻭ
ﺣﺪﻳث ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ، ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،  ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ. ﻭ ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺭﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﮐﻪﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ
ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﻫﻢ ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩ،
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﺎﺭ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻔﺘﻮﺍﻫﺎﻯ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺣﻠّﺎﺝ ﻭﺍﺭ
ﺣﻠّﺎﺟﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣثبتی ﻫﻢ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺘﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻭﻧﺎﺭﺳﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ. ﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﭘس ﺁﻧﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ،  ﺑﺪﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ،
ﺁﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﺎﻥ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻭ
ﻋﻤﺮ
ﮔﺮﺍﻧﺒﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺟﺎﻧﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ، ﻳﻌﻨﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺑﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ،  ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻴﺰ،
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻬﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس، ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﺑﻌﺮﺵ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺷﻴﻮﺍ،
ﻭ ﺁﺩﻡ
ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﺑﻌﺮﺵ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ،  ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ، ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه  ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﭼﻮﻥﺴﻠﺎﺡ ﺩﻭ
ﻟﺒﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺯﺧﻤﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺩﺷﻤﻦ ﺭﺍ. ﻭ
ﮐﻤﺘﺮﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺘﺤﻤّﻞ
ﺯﺧﻤﻰ ﺷﺪﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ، ﺭﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﻓﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻯ
ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس  ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﮐﻪ ﭘﺪﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ، ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻋﻠﻢ ﻣﻨﻄﻖ
ﺑﺸﻤﺎﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺷﺮﻕ ﻣﺼﺮ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ
ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ،
ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﺠﺎﻫﺎ
ﺭﺍ ﻏﺎﺭﺕ ﮐﺮﺩ،
ﻭ ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺣﻘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻮﺷﺖ. ﻭ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻌﻠّﻢ ﺍﻭﻝ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ، ﮐﻪ
ﻓﺎﺭﺍﺑﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﻠّﻢ
ﺩﻭﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﮐﺴﻰ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻣﻌﻠّﻤﻰ
ﻧﮑﺮﺩ، ﻭ ﺑﺎ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺘﻮﺍﺿﻌﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺑﻴﺴﺖ
ﺳﺎﻝ ﺷﺎﮔﺮﺩﻯ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺣﮑﻴﻢ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺷﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺑﮑﺸﺶ ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻭﻣﺸﺎﻭﺭ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﻟﺬﺕ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭ ﺳﻠﻄﻪ ﺟﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺍﺭﺳﻄﻮﺭﺍ
ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺍﺗﺼﺎﻝ ﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻭ ﺳﺮﺁﻣﺪ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﻌﺪﻯ،  ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺑﺎﻋث ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻤﺪﺕ
ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍﺭﺳﻄﻮﺑﻮﺩﻩﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ. ﭘس ﻭﻯ
ﭘﺪﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻫﻤﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺠﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺮﺩﻩ، ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﭙﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﺩﺍﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ،  ﺑﺮﺣﻤﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﺮﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،  ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻭﭼﻨﺪ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻥ، ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻟﺎﺯﻡ،
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻋﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻋﻘل ﻤﺎﺩﻯ
اﺳﺖﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ،
ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺸﻮ ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻭﺷﺪﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺻﻴﺮﻭﺕ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﺳﻴﺮﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ، ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﻣﺎ ﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ،  ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭﺣﺘﻰﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺑﺎ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ، ﻭﺩﺍﺷﺘﻦ
ﭘﻨﺞ ﺑﺎﺭ
ﺳﺎﺑﻘﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ،
ﻫﺮﭘﻨﺞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪ،
ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﺣﺠﻬﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺎﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺗﺎ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﻭﺧﻠﺎﻑ
ﻗﻬﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ، ﮐﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺷﻖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺗﻮﻗّﻒ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺣﻴﺮﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻣﺮ
ﻋﺠﻴﺐ ﺃﻣﺮﻯ ﻋﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،  ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻌﺠّﺐ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣﻴﺮﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ، ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺠّﺐ
ﻫﺎ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﺗﻌﺠّﺐ ﻭ ﺑﻬﺖ
ﺯﺩﮔﻰ، ﺑﺎ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﺠﺪﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ، ﻭ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻭ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯﺒﺮﺍﻯ
ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻞ ﺣﻴﺮﺕ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﻄﺒﻘﻪ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻧﮑﻨﻨﺪ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ،  ﺑﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺗﻌﺠّﺐ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ، ﺩﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺳﺎﻟﻚ، ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺣﺎﻟﺖ
ﺗﻌﺠّﺐ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﻋﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺄﻧﻮس  ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘس  ﺍﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ،  ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ،
ﻭﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻔس
ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺪﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﻧﺎﺯﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺭﻭﺯﻯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﻧﺰﻭﻝ ﺑﺪﻝ
ﻭﻓﮑﺮﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﺮﻃﺎس
ﻭ ﮐﺎﻏﺬ ثبت ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ثبت ﻧﻴﺎﺑﺪ،
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺭﻭﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺪﻝ
ﺍﻭ ﻧﺰﻭﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭ ثبت ﮔﺮﺩﺩ.
ﺁﻧﻬﻢ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻧﺼﺎﻳﺤﻰ
ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻤثیلی اﻭ
ﺑﺎﺯﺳمبوﻟﻴﻚ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ،  ﻳﻚ ﺍﻣﺪﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺘﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ثوﺍﺏ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺄﺻﻞ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻔﺒﺎﻯ
ﺧﻮﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻭ ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭ
ﻳﺎﺑﺪ ، ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﻮﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﺷﻬﺎﻯ ربّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﻭﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ(ﺃﻫﻮ) ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ ﺩﺭﻯ
ﻗﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻗﺮﻳﺶ،
ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻪ،  ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎس
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺧﻮﺩ،
ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻴﻨﺪ. ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺩﻋﺎ ﻭﺗﮑﻠﻤﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﮕﻮﻳﺪ،
ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻳﺮﺍ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﺪ.

ﭘس
ﻫﺮﮔﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ، ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺗﻌﺠﺐ ﻭﺣﻴﺮﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ،  ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﻭ
ﺩﺍﻧﺶ، ﺩﺭ
ﺳﻄﺤﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺯ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ
ﻧﺎﺩﺍﻧﻰ ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺣﻴﺮﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﺗﻮﺍﻥ
ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ، ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻋﺪﻡ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﮔﻮﺋﻰ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﮐﻪ ﺑﻬﺮ ﺩﺭﻩ ﻭ
ﭼﺎﻟﻪ ﻭﭼﺎﻫﻰ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺯ،  ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﻤﺎ ﻭﻋﺪﻡ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﺎﻓﻬﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪﺍﻯ
ﺑﺎﺷﺪ،  ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﻣﺘﻠﺎﻃﻢ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﮐﺸﺘﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﮐﺸﺘﻰ ﺑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻮﺡ ﻭ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ،
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﮐﺸﻨﺪﻩ
ﺩﺭﻳﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﻧﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﭘﻴﺮ، ﻣﺴﺎﻓﺮ
ﮐﺸﺘﻰ ﻏﺮﻕ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﮐﺸﺘﻰ ﺑﺮﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،  ﺗﺎ
ﺑﺴﺎﺣﻞ ﺃﻣﻦ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﺷﺪﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺒﮑﺒﺎﺭﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﺣﻠﻬﺎ،
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻓﺴﻮس ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻨﺎ
ﻭ ﻏﺮﻕ ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺑﺎﺭﺭﻭﺍﻧﻴﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺒﺤﺎﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ
ﺳﻘﻮﻁ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪﮐﺎﺭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺮ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺍﻓﺮ ﺑﻮﻯ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺣﺘﻰ ﭘسﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﺷﺎﺑﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍهمیّت
ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ ﭘس ﻋﺠﻠﻪ
ﻭ ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﺗﺮﻙ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻦ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ
ﺍﮔﺮ ﻣﻨﺎﻓﻖ ﺟﺎﺳﻮس
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ، ﻭﻳﺎ
ﻣﻘﺘﺼﺪ
ﺑﻤﻘﺎﺻﺪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ، ﺩﺭﻓﺮﻳﺐ
ﺩﺍﺩﻥ ﻣﺮﺩﻡ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. (ﺗﺮﮐﺎﻥ)ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺷﻌﺮﺍﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ، ﻣﺮﺩﻡ
ﺗﺮﻙ ﺯﺑﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺏ ﺭﻭﻳﺎﻥ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ ﺑﺪﻧﻴﺎ،
ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﺋﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺮﮐﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻋﺮﻓﺎﻥ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺎﺭﮐﺎﻥ
ﺻﻠﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﭼﻮﻥ ﺗﺮﮐﺎﻥ ﻣﻐﻮﻝ،
ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﺩﺍﻧﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ،  ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ،
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺧﻮﺩ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﻮﺍﺏ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﺭﺍﺳﻞ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﻢ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻋﺼﺮ ﺣﺎﺿﺮ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥﻮ
ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻴﺤﻘﻴﻘﺖﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻳﺎ ﻧﻪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﺍﺳﻞ ۹۹ ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ
ﮐﺮﺩ ﻭﻟﻮﺭﺩ ﺯﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮﺵ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻬﺎ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﮐﺘﺎﺏ
ﭼﻬﺎﺭ ﺟﻠﺪﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻋﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻮﺷﺖ. ﻭﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻣﮑﺘﺐ ﺣﺰﺑﻰ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺍ
ﻋﻮﺽ ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺪﺍﻓﻊ
ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﻤﺤﺎﮐﻤﻪ
ﮐﺸﻴﺪ ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﻢ
ﻣﮑﺘﺐ ﻭﻳﻦ، ﺑﺎ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺑﺤثهاﺋﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺘﺐ ﺑﮑﻠّﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺖ، ﻭ ﻧﻴﻢ
ﻗﺮﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﺪّﻯ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﺪ ﻭﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍﺳﻞ ﺑﮑﻠّﻰ ﺗﻌﻄﻴﻞ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺐ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺗﻌﻄﻴﻞ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺷﺎﺧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﻧﮕﻰﻭﺗﻮﺟﻴﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ
ﻋﺮﺍﻕ ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﺯﺍﺩﮔﺎﻥ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﻢ
ﻭﮐﺮﺑﻠﺎ
ﻭﻧﺠﻒ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺩﺭ
ﻣﺼﺮ ﻧﻴﺰ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺳﺒﻚ
ﺗﺮ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺟﻮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻴﺪﻳﺪﻡ،  ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺩﺭ
ﻣﺴﺠﺪ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﭘﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﻟﺰﺩﮔﻰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺧﻂ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﻫﺪﻑ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻣﺘّﺼﻞﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﺑﻌﺪﻯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻧﺎﻗﺾ ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻭﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻪ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻭ
ﺗﺮﻣﻴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘت هاﻯ
ﺻﻮﻓﻴﻪ،  ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺑﺎ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ، ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻬﻴﭻ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ،  ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻏﺮﻳﺐ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻏﺮﻳﺒﺎﻧﻪ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﻯ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﻳﻚ ﺩﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﺤﺸﻮﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.

ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺣﮑﻴﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻣﺮﺩم
اﮔﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ
نزد ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺭﺍﻯ ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻭﻣﺘﻨﺎﻗﺾ ﺭﺍ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﻔﻠﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﺑﺪﻫﻴﻢ،  ﮐﻪﺗﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ، ﻃﻔﻞ
ﻫﺮﺩﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺿﺪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻋﺰﻳﺰﻯ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺰﻳﺰﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻦﺳﻄﻮح ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺯﻳﺒﺎ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻨﻄﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ،
ﻭ
ﻋﺒﻘﺮﻳّﺖ ﻭ ﻧﺒﻮﻍ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭﺍﺿﺢ
ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺍﻣﻮﺭ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﻋﻤﻖ ﻣﻄﻠﺐ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﺻﻞ
ﻭﻫﺪﻑ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺧﻮﺩ، ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺰﺭﮒ ﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺃﺻﻞ ﺳﺎﺩﻩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﺴﺒﻰ،
ﺗﺎ ﻣﺮﺯ ﻋﻘﻞ
ﺷﺨﺺ ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻓﻮﺭﺍ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ پس  ﺍﺯ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻭ. ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻨﻄﻖ
ﺑﻴﺮﻭﻥﻤﻴﮑﺸﺪ،
ﻭﺑﻴﺎﻧﺎﺕﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻗﺼﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻓﻬﻢ ﻭﻟﻰ
ﮐﻮﺷﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺍﻳﻦ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﺎﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ، ﺻﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﭼﻮﻥ ﺳﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﺎ
ﺻﺒﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻴﺮﻳﻥﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺁﺭﺍﻣﺶ، ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻏﻀﺐ
ﻭ ﺗﻌﺼّﺐ ﻭ
ﺷﻮﻓﻴﻨﻴﺰﻡ
ﻗﻮﻣﻰ
ﻭﻧﮋﺍﺩﻯ
ﻭﻣﻠّﻰ، ﻫﻴﭻ ﻓﺮﺻﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺳﺮﻳﻊ ﻭﺣﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺟﻨﻮﻥ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺳﺎﺩﻩ ﮐﻪ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩﺗﺮ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎ
ﺷﺪﻩ، ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺻﻞ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺄﺻﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﭘس ﮐﻠﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ، ﺩﺭ
ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ
ﺟﺰﻣﻰ ﻭ
ﻣﺘﺤﺠّﺮ، ﻭ
ﻟﺎﺑﻠﺎﻯ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻣﺴﻠﺴﻞ
ﻭﺍﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﮐﻠﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﻣﺪﺍﻡ ﺩﻭﺭ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﭼﻮﻥ
ﺍﺳﺐ ﻋﺼّﺎﺭ
ﭼﺸﻢ ﺑﺴﺘﻪ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺁﺳﻴﺐ ﻋﻘﻠﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺟﺰ ﺭﻧﺞ
ﻭﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﺠﻴﺒﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﭘس
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺣﺘﻤﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭﺍﻳﻦ
ﺩﻭﺭ ﺗﺴﻠﺴﻞ ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺪﺍﺭﻯ،
ﻭ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﻓﺴﺮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺟﻨﻮﻥ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻳﺎ ﻧﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺸﺨّﺺ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺗﮑﺎﻟﻴﻒ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺻﺎﺩﺭ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻌﺎﺩﻟﺎﺕ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ ﺣﻞ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻗﺘﻰ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﻣﺘﺄﻣّﻞ ﺑﺎ
ﺃﻣﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺑﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺫﻫﻦ ﺍﻭ ﻋﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺟﺴﻮﺭﺍﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻣﻨﻄﻖ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ، ﻭ ﺍﺯ
ﻓﮑﺮ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺒﻴﺮﻭﻥﺁﻭﺭﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩﺁﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ بِداﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻣﻨﻄﻖ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺗﺠﻠّﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ، ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ، ﺑﺎ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺍﺟﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﭙﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭ ﺭﻭﺷﻦ
ﻭ ﺳﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﺻﺤﻨﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺭﻓﻊ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻭ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻫﺮﺃﻣﺮﻯ
ﻋﻘﻠﻰ،  ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ،  ﺟﺰ
ﺍﺷﮑﺎﻝ ﻭ
ﺍﺑﻬﺎﻡ ﻭ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺧﻄﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻭﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.

ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺷﺨﺼﻰ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮﺯﺣﻴﺮﺕ
ﻭ ﺗﻌﺠّﺐ ﺧﻮﺩ،
ﺍﮔﺮ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﺰﻭﻡ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻓﻊ ﺗﻌﺠّﺐ ﻭ
ﻧﺎﻓﻬﻤﻰ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﺣﻴﺮﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ،  ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﮐﻪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺣﻴﺮﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻮﭼﻪ ﻋﻠﻰ
ﭼﭗ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ،  ﻭ ﺍﻥ
ﺷاء ﺍﻟﻠﻪ
ﮔﺮﺑﻪ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ
ﻏﺮﻕ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺣﻴﺮﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﻣﮑﺘﺐ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﺗﻀﺎﺩ ﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺘﺐ ﻣﻮﺭﺩ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺯ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﻴﺮﺕ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺧﻮﺩ،  ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺭﺍﻩﺣﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﻊ ﺗﻨﺎﻗﻀﻰ
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ هماﻥ ﮐﺸﻒ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﺩ،  ﻭﻟﻰ
ﻋﻴﺐ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺘﻔﻠﺴﻒ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑثرﻭﺕ
ﻭ ﺷﻬﺮﺕ ﻭﻣﻮﻓﻘﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻣﻨﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻀﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻘﺐ ﺑﻤﺎﻧﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻧﺮﻭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺶ ﻗﺮﺍﻭﻟﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺟﻠﻮ
ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﭘس
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﭼﻴﺴﺖ، ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﺮﺳﺶ ﻭ
ﻣﻌﻤّﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻞ ﻧﺸﺪﻧﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺟﻮﺍﺏ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻣﺸﮑﻞ ﻃﺮﺡ
ﮐﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
بِداﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﭙﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺣﺎﺿﺮ ﻭﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍﺿﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻳﻬﻰ ﻭ
ﻳﻘﻴﻨﻰ ﻭ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﻮﺍﺑﻰ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮ
ﺟﻮﺍﺏﺁﻧﺎﻥ
ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺑﻬﺮ
ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺭﻭﺷﻦ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ
ﺗﻦ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻭﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻋﻤﻴﻖ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻴﺎﺑﺪ،
ﻋﻴﺐ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻳﻦ ﺗﻠﺎﺵ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﮐﺴﺐ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﺷﺎﻳﺪ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﭼﻨﺪﻯ
ﭘﻴﺶ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﺭﻙ
ﺁﻥ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻤﺮﺯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﭘس
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ.

ﻣﺎﺭﮐس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﻨﺪ، ﻣﮕﺮ
ﺗﺎ ﺣﺪّﻯ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﻮﺍﺑﺶ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎﺭﮐس ﻭﻫﻤﻔﮑﺮﺍﻥ
ﺍﻭ، ﻋﺠﻠﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻭﻗﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻣﺼﺮﻑ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻠّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻧﻰ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻳﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺟﺰ ﺑﺮ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﭼﻨﺎﻥ ﮔﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﺰﻳﺮﻩ
ﮐﺮﻳﺖ، ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،  ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ،  ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺭﺍ
ﺑﻮﻟﻴﻌﻬﺪﻯ، ﻭ
ﺳﭙس ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺍ، ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻗﺎﻳﻖ ﺍﺯ
ﺟﺰﻳﺮﻩ
ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﺭﺍ
ﺗﺮﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺭﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺷﻴﻌﻪ، ﮐﻪ ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،  ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺭﺍ
ﺑﺰﻭﺭ ﻣﺴﻤﻮﻡ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺑﻰ ﻭﻓﺎﺋﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳّﻮﻥ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻃﺮﺡ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﻣﺎﺭﮐس
ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻣﺎﺭﮐس ﻧﻴﺰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻋﺠﻠﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ
ﻧﻤﺮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﮔﺰ ﻓﮑﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ، ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ،
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺒﺮﻧﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ،
ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺯﻭﺭ ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺧﻮد
ﺑﺎﻋث ﺩﻩ ﻫﺎ
ﭘﺮﺳﺶ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ، ﺍﻳﻦ
ﭘﺮﺳﺶ ﻫﺎ ﻭ
ﭘﺎﺳﺦ ﻫﺎ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺘﻔﻠﺴﻒ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺎﻫﻰ
ﻋﺎﺩﺕﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻞ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮ
ﻭﻣﺘّﮑﻰ ﺑﻌﻘل
ﻤﺎﺩﻯ، ﭼﻮﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺳؤﺍﻝ
ﻃﺮﺡ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺟﻮﺍﺏ ﺁﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﭙﺎﺳﺦ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭼﻪ ﺣﻴﺮﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﻄﺮﻯ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺳؤﺍﻝ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﻴﻦ ﭘﺮﺳﺶ ﻭ
ﭘﺎﺳﺦ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺩﺭ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﭘس ﺁﻥ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﭘﺮﺳﺶ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﭘﺮﺳﺶ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ ﻭ
ﺣﺮﻳﺺ ﻭ
ﻃﻤّﺎﻉ ﺑﻤﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺩﻧﻴﺎ. ﭼﻮﻥ
ﭘﻮﻝ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻠﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﺎﻝ ﻧﻴﺴﺖ،  ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺎﻟﻰ ﻫﻢ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ
ﺧﺮﺝ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺒﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻳﺘﻴﻢ
ﻭﺯﻧﺎﻥ ﺑﻰ
ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ
ﻭﻣﺮﺩﺍﻥ ﻓﻘﻴﺮ
ﻭﺩﺭﺩﻣﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎ بالقوّه
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻤﻚ
ﺑﺴﻴﺎﺳﺘﻬﺎﻯ
ﺟﻨﮓ ﺍﻓﺮﻭﺯﻯ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﺣﺰﺑﻰ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺳؤﺍﻝ ﻭ ﺟﻮﺍﺏ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﺿﻊ
ﺧﺎﺻّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣثبت ﻳﻚ
ﭘﺮﺳﺶ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺭﺍ، ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ بِداﻧﻴﻢ،
ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺒﺮﻳﻢ. ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﮑﻮﺩﻙ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳؤﺍﻟﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﮔﺎﻫﻰ
ﻭﺍﮐثرﺍ، ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﭘﺎﺳﺦ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﭘﺮﺳﺶ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﻟﻰ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺣﻞ، ﻓﺮﺻﺖ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﮑﺴﻰﻭ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻭﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﺮ ﻗﺪﺭ ﺭﺍﻩ ﺣﻠﻬﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﺮﺳﺎﻟک  که  ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﻟﻢ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﺎﺳﺦ ﻓﻮﺭﻯ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﭘﺎﺳﺦ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﭘﺮﺳﺶ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﭘﺮﺳﺶ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ، ﭼﻨﺎﻥ
ﭘﺮﺳﺸﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﭘﺎﺳﺦ ﭘﺮﺳﺶ
ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﭘﺮﺳﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ بِداﻧﺪ،
ﻭﻃﺮﺡ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﺸﻨﺎﺳﺪ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶﮐﻪﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻫﺪﻑ
ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ،  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﻄﺢ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺎﻥ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺧﻂ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﺤﺼّﻠﺎﻥ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ ﻳﻚ
ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻴﻔﻰ ﻭﻋﻤﻘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﺴﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎﺋﻰ
ﺁﺩﻡ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﺑﺎ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺴﻄﺢ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺁﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ،  ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎ ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ،
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪ.

ﭘﺮﺳﺶ
ﻫﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯﺯﻣﻴﻨﻪ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﻗﺎﺗﻞ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻔﮑّﺮ،
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﻣﻰ
ﺃﻧﺪﺍﺯﺩ. ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺴﻴﺮ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ بِداﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺳﻄﻮﺡ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺭﻭﺩ، ﻭ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻓﮑﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ ﭘس
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻭﺗﺮس
ﻭﺍﺑﻬﺎﻡ
ﻭﭘﻮﭼﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﭘﻮﭼﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻣﻌﻠﻢ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥﺴﻄﺢ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺧﻮﺩ،
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺭﻩﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻏﺮﻭﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧی
ﻤﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،  ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ، ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﮐﻪ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﭘﺎﺳﺦ ﻫﺮ
ﭘﺮﺳﺶ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﻘﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،  ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،  ﻭﺣﺘﻰ، ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺗﺎ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭘس
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﻭ ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑثوﺍﺏ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ،
ﻳﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺑﻔﻬﻤﺪ، ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ،
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻴﭻ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ،
ﻣﮕﺮ
ﻣﻬﺪﻯﻤﻮﻋﻮﺩ،
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣل ﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ که ﺍﻳﻦ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻔﺎﻭﺕﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮐﻪﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻓﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺰ ﺟﺰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺁﻧﻬﺎ،
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮐﻤﻚ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻓﺴﻮس
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺿﻌﻴﻒ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﺧﻮﺩ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﭼﺎﺭﻩﺳﺎﺯ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ،  ﻣﮕﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻯ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﺁﻥ ﮐﻨﺪ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﺑﻬﺘﺮﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺻﺤﻴﺢ ﻭﻣﻔﻴﺪ ﭘﺮﺳﺶ،
ﮐﻪﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ ﻭ
ﺑﻰ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻫﻤﺒﺎﺷﺪ، ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﺟﻬﻞ ﺧﻮﺩ، ﭘﺎﺳﺨﻰ
ﺩﺳﺖ ﻭﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﺍﺿﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺁﻳﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺎﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺣﺎﺻﻞ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ ﺩﺭﻙ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﭙﺮﺗﮕﺎﻩ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ. ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻪ، ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﺍﺟﺐ
ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺸﻴّﺖﺍﻟﻬی
ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﻮﻃﺮح ﭙﺮﺳﺶ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺳﺘﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﺄﻣّﻠﺎﺕﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﭘﺎﺳﺦ ﻫﺎﻯ
ﺻﺤﻴﺢ ﺧﺪﺍ
ﭘﺴﻨﺪﺍﻧﻪ، ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻋﺒﺮﺕ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻬﺪﺍ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻨﻰ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻭﻣلاﻘﺎﺕ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻃﺮح
ﺴؤﺍﻝ
ﺩﺭﺳﺖﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﺩﻥ
ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﻬﺮﭘﺮﺳﺶ
ﺷﮑﻤﻰ ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ ﻭ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺮ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻫﺮ
ﭘﺮﺳﺶ ﻭ
ﺟﻮﺍﺑﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪﺑﺎ
ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﻮﺣﻴﺪ،
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺘﻨﻮﻉ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻓﮑﺮﻯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ،  ﺩﺭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ، ﻭﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﻮﻗﻒ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻭﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﻨﻈﺮﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی کمترﻯ
ﺍﺯ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ،
ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺗﺠﺎربّ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘلی اﺳﺖ. ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﭘس ﺭﻭﻯ
ﻭﺗﻮﻗّﻒ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﻬﻤﻴﮑﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺩﺭ
ﭘﺎﺳﺦ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ،
ﻧﻴﺰ ﻟﻨﮓ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ ﮐﺸﻒ ﮔﻨﺠﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﮔﻨﺠﻴﻨﻪﻫﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺣﺪﺕ ﺧﻮﺩ،  ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺣﺪّﻯ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺤﺎﻟﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻳﻦ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﮐﻤﺘﺮ ﭘﺮﺳﺶ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﻮﺍﺏ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﺎ ﻫﺮ
ﻋﺼﺮﻯ ﭘﺮﺳﺶ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﻋﺼﻮﺭ ﻗﺒﻠی
ﺮﺍ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻭﺣﺘﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺟﻮﺍﺏ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،  ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﻬﺮﮐس ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭﻓﺼﻞ
ﻭﻧﻮﻉ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﭘس ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ ﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﻟﻌﻨﺖ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺸﺘﻦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭﻧﺪﻩ
ﻭﮔﺰﻧﺪﻩ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺭﺍﻩ
ﺣﻞ ﺁﺯﺍﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﻴﻄﻬﺎﻯ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻣﺤﻴﻂ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺣﺪ
ﺃﻗﻞ ﻣﺤﻴﻂ
ﺯﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﮐﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﮕﺬﺭﺩ، ﻭ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻋﻘﻞ
ﮔﻮﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﭘﺎﺳﺦ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﮐﻤﻚ ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻭﺟﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ،  ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻠﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻳﻚ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﻏﻠﻂ،
ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯﻮﻓﺴﺎﺩﺭﻭﺍﻧﻴﺒﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﻳﺶ، ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ
ﺑﮑﻨﺪ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﭘﺎﮐﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ،  ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ، ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺎﻡ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ، ﻭ
ﺑﺮﻫﻤنی اﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺭﻳﺸﻰ، ﻭ اُمّی
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮐﺎﺫﺏ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮﺩﺭ
ﻓﻘﻴﺮ
ﺑﮕﻮﺷﻪﺍﻯ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻋﻤﻠﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﭘس ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭﺍﻗﻌﻰ، ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺭﻑ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﺪﺍ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﺎ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﺪﺍﻯ ﻋﺼﺮ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ،
ﺣﺘﻤﺎ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﺪﺍﻡ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﺯﺵ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ کس
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻳﻚ ﻋﺼﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻭﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﺤﺼﺎﺭﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻋﺼﺮﻯ، ﺑﺎﺯ ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻋﺼﻮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﻋﺼﺮﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻏﻴﺒﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ،  ﻭﻟﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻟﻐﺖ (
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻴﻞ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﻋﺸﻖ
ﺑﺘﺼﻮﻑ، ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭼﻨﺪ
ﻗﺪﻣﻰ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،  ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﻣﺨﺪﻭﺵ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻌﻤﻖ ﻣﻄﻠﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﭘس
ﻧﺎﻡ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑﺩﺭ
ﺣﻘﺎﻳق ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،  ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩل ﻮﻳﻘﻴﻦ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ. ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ حقّ  ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺠﺴّﻢ ﺩﺭ
ﺗﻥﺒﺸﺮﻯ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪﻥ
ﻭ ﻣﺤﺴﻮس
ﻭﻣﻠﻤﻮس ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻭﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻭﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕﻋﺒﺎﺩﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺻﺪﺍﻯ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻋﺼﻮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺻﺪﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻭﻧﻮﻧﻮﻳﺴﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ،  ﻭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺯ ﻋﺼﻮﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋی ﺪﺭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺻﺪﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺑﻌﺼﻮﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻋﺼﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺟﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﻗﻴﻘﻪ
ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯﻧﺤﻮﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﭘﺮﺳﺶ ﻭﭘﺎﺳﺦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻨﺠﺎﻝ ﻟﻔﻈﻰ
ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺍﺳﺖ،  ﻣﻴﺘﻮﺍﻥﺁﻧﺮﺍ
ﭘﺎﺳﺨﺎﻯ ﺷﮑﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﺟﻮﺍﺏ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻟﺰﻭﻡ ﻳﻚ ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﭘﺮﺳﺸﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﺮﺳﺶ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺻﺪﺍﻯ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ، ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻫﺪﻑ
ﺃﺻﻠﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺼﻨﻌﺖ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭ
ﻫﻨﺮﻫﺎ ﻭ
ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﺷﻬﺮﻫﺎ
ﻭﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻧﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﻋﺎﺩﻯ،
ﻳﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﻝ
ﺑﺮﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ،  ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻨﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﻤﻠﻰ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻮﻉ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،  ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺣﺰﺑﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺬﻫﺐ ﺧﺎﺹ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍ ﮔﻴﺮﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺴﺎﻁ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭ ثرﻭﺕ ﻭ
ﺭﻓﺎﻩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﮕﺴﺘﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺣﺘﻤﺎ
ﻭﺑﺰﻭﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻫﻤﺎﻥﭽﻨﺪ
ﻧﻔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﻭ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻢ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ
ﻭﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦﺭﻭﺷﻨﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺷﻨﻰ ﺗﺎ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ای
ﺯﻳﺎﺩ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻫﺎ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻄﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺵ ﺑﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ. ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﻓﮑﺮ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗی
ﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﭽﺸﻤﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،  ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﻭﺷﻦ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ،  ﺍﺯ
ﻭﺭﺍﻯ ﻓﻴﻠﺘﺮ
ﭼﺸﻢ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﻈﺮ ﺑﺨﺎﺭﺝ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﻳﺎ ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻤﺮﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ بِداﻧﻴﻢ.
ﻭﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺷﻥﺘﺮ
ﺩﻳﺪﻥ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺎ
ﮐﻤﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ، ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺭﻭﺷﻦ ﺗﺮ
ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺮک
عقیدﻩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ،
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺷﺨﺼﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﻣﺮﺑّﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻧﺸﻨﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺎﺭﻓﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺑﻬﺘﺮ ﺃﺑﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭﺭﺍﺳﺘﻴﻦ،  ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﮐﻤﻚ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،  ﮐﻪ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭﻓﻬﻢ ﺍﻭ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺭﺍﺯﻫﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻗﺼﺪ ﮐﺸﻒ
ﻣﻌﻤّﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻟﻮ ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ، ﻭ
ﻧﮕﺮﻧﺪﻩ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﻬﺴﺘﻰ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﻧﻊ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺪﻭﺩ ﻓﻬﻢ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻫﺴﺘﻰ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪﺑﻌﺪﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺑﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﺣﺮﺹ ﻣﺎﻝ،
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﻠﻢ
ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻧﻘﺺ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﺯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺷﺨﺼﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭﻋﺎﻟﻤﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻋﻠﻮﻡ ﺧﻮﺩ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﭼﻴﺰﻯﺪﺭﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،  ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻠﻒ ﻧﺸﺪﻩ.
ﭘس  ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ،  ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭ
ﻓﻮﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ،
ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧی ﻮﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻭ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ بِداﻥ
ﻧﻴﺰ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ ﺩﺍﻧﺶ ﻭ
ﺫﻫﻦ، ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭ ﺳﺎﻟﻤی
همرﺍﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻮﻡ،  ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺟﻬﺶﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻨﻴﺴﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮﺑﻌﺪﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻣﺘﺤﻘّﻖ
ﺟﺪﻳﺪﻯﻨﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻳﻢ.
ﮐﻪ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﮐﻤﻴّﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺭﻓﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮐﻤﻴّت هاﻯﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻥ ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس  ﺭﺍﺯﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﮑﺸﻒ
ﺩﺭ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳک ﻮ
ﮔﻨﺠﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺨﻔﻰ ثرﻭﺕ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ،  ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺭﺍﺯﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮐﻴﻔﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﻭﻧﻮﻉ
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،  ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ،  ﭼﻮﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﻫﻢ
ﻣﺒﻴﻨﻴﻢ،  ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺗﺤﻤّﻞ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﻧﺘﻮﺍﺑﻴﻢ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ. ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻧﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ، ﮐﻪ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭح
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩ. ﻭ بِداﻥ
ﻫﻢ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﻯ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯﻮﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ. ﮐﻪ ﺗﻮﺣّﺶ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭﺭﻗﺎﺑﺘﻬﺎ ﻭﺟﻨﮕﻬﺎ
ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﮋﺍﺩﻯ ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺩﻳﺪ. ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺣﺼﻮﻝ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻟﻰ ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ
ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﻃﺒّﻰ ﻭ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺻﻠﺢ
ﺁﻣﻴﺰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻭﺭﺍﻩ
ﺣﻠﻬﺎﻯ ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺿﺮﻭﺭﻯ،  ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﻘﺼﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ، ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻫﺴﺖ. ﻭﺩﺭ
ﻓﻄﺮﺕﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﺮﮐس ﺭﺍﻩ
ﺣﻠّﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻴﺎﺯ
ﻭﻣﺸﮑﻠﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺶ ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ،
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﻣﻮﺟﻮﺩ بِداﻧﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣﻐﺰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﮑﺮ ﺗﺮﺷّﺢ
ﻣﻐﺰ ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺗﺮﺷّﺢ ﺻﻔﺮﺍ
ﺍﺯ ﮐَﺒﺪ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ،  ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺃﻧﺪﻙ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ، ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺪﻯﻬﺎ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕﺍﺳﺖ،
ﻭﺑﺎ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺫﻫﻦ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﮐﺎﺧﻬﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭﻓﮑﺮﻯ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩ. ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭﻣﻌﻤﻮﻟﺎﭼﻨﺪ
ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻓﻬﻢ
ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺪ
ﺩﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻧﻔﻊ
ﻓﻮﺭﻯ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻀﺮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺪ
ﺩﺍﻧﻰ ﻫﺎﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺨﺘﻠﻒ. ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ (ﺑﺪ ﺩﺍﻧﻰ)
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭘﺮ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺑﺪ ﺩﺍﻧﺎﻳﺎﻥ،
ﮐﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﺪﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ) ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﮐمّی
ﻭ ﮐﻴﻔﻰ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺳﻌﻰ ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺶ
ﺟﺴﺘﻦ ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ، ﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ،  ﻭﺭؤﻳﺖ
ﻫﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ،
ﺍﮔﺮ ﻋﻘﻞ ﺳﺎﻟﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ
ﺩﺍﻧﺶ ﻣﺎﺩﻯ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻟﺒّﻴﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻪ
ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺑﻨﻔﻊ
ﺟﻴﺐ ﺧﻮﺩ ﻳﺎ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻳﺎ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺗﻦ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺳﺎﺯ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺴﺐ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ،  ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺯﺣﻤﺘﻰ
ﮐﻪﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،  ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻭﺭﺩ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻓﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺗﻔﻠﺴﻒ
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﭼﻮﻥ
ﺧﻂ ﺧﻄﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﻰ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺍﺿﻊ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺘﺮﻑ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ
ﭼﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﺍﺯ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ
ﻭﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﺎﺭ ﻫﺮ ﻣﻌﻠﻢ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪهند ﮐﻪ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺭﺍ ﮐﻤّﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻣﺘﻔﻠﺴﻔﻴﻦ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻥ
ﺫﻫﻦ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻰ، ﭘﺮ
ﻣﺤﺼﻮل ﻮﮐﺎﻣل
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪﻭﺗﺤﻘﻴﻖ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﮐﻪﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯﻟﺤﺎﻅ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻫﻢ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺮﺿﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﻣﻴﺪ ﻭﻫﺪﻑ،
ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﺘﺮﺍﮐﻤﺘﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻫﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﺿﻤﻨﻰ
ﺑﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻃﺒّﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﮐﺸﻮﺭ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯاﺳﺖ. ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻤﺎﺩﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ، ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﭘﻮﺳﺘﻪ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭ ﺁﺷﮑﺎﺭﺍﺯ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ
ﻧﮕﺎﻫﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎ
ﺑﻌﻘﻞ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻋﺼﺮﻯ،
ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻨﺼﺮ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭ
ﺍﺷﺎﺭﺍﺕﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ،
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻮﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪﺗﮑﺎﻣﻞ
ﭘﺎﻳﺎﻥ گرﻓﺘﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻣﻄﻠﻖ،
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻭ ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺭﺍ،  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻣﻄﻠﻖ
ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺎﻃﻠﺎﻕ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻣﻔﻬﻮﻣی
ﺒﺮﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺍﮔﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺁﮔﺎﻩ ﮔﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ، ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺮﻓﺖ
ﻭﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺎﻋﻤﺎق عقلی
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ، ﺣﺘی
ﺒﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ. ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻴﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻓﻬﻢ
ﺍﻭ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺳﺎﺩﻩ، ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﺴﺮﺍﻳﺪ. ﺗﺎﺩﺭ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﻣؤثّر
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺗﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ، ﭘﺮﺳﺶ ﻭﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻥ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ، ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺁثاﺭ ﻫﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻬﻴﭻ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺣﻴﺮﺕ
ﻭ ﺗﻌﺠّﺐ ﻭ ﮔﻢ
ﮔﺸﺘﮕﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺠﻨﻮﻥ ﻧﺮﺳﺪ
ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻗﻄﻌﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺟﻨﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.  ﺟﺒﺮﻳﻞ
ﻣﺎﺭﺳﻞ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺳﺮ
ﮔﻴﺠﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪﻋﺎﻗﺒﺖ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ، ﺟﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺒﻦ
ﺑﺴﺖ
ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ، ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻳﺎ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﭼﺎﺭﻩﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻬﺮ
ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﻗﺪﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،  ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺗﻌﺠّﺐ ﻭ
ﺑﻬﺖﺯﺩﮔﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺳﺎﺯ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ
ﺍﻣﻮﺭﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺸﻮﻕ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﺭﺳﻞ
ﺑﻨﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،  ﮐﻪ ﺣُﺐّ
ﺍﺳﺘﻄﻠﺎﻉ ﻭ
ﮐﺴﺐ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻳﻚ
ﻋﻘﺪﻩ
ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻫﺮ ﻓﻦ ﻭ
ﺭﺷﺘﻪﺍﻯ، بِداﻥ
ﮐﺸﺶ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻣﻴﮕﻮﻳند
که ﻣﺸﻮّﻕ ﻣﺼﺮّﺍﻧﻪ
ﻭ ﮐﺸﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻭﺗثبیت ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﻫﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺗثبیت
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻓﻬﻢ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﺩﺭﻙ ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺁﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺴﻮﺯﺍﻧﻨﺪ،  ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﮑﺎﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺼﺮﻑ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻴﻠﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ ﺟﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻔﺮﺽ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻭ ﺩﺭﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻳﺎﺑﺪ. ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ، ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺑﻔﺮﺽ
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ، ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻳﺎﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮبه
(ﺩﻫﺮ)ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ ﻧﺎﺳﺰﺍ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﻧﻈﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ، ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﺗﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﭽﻴﺰﻯ ﻭﻟﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﻭ
ﺁﻳﻨﻪ ﺭﻭﺑﺮﻯ
ﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﻫﺮ
ﺁﻳﻨﻪ
ﺩﺭﺩﻳﮕﺮﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﺁﻳﻨﻪ
ﺷﻴﺌﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﮐثرﺕ
ﺩﺭ ﻋﺪﺩ ﺍﺯ ﻇﻬﻮر
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،  ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﺩﺭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺑﺮﺍﻯﻔﻬﻢ ﻭ
ﭼﺸﻢ ﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺍﺻﻠﻰ ﺗﺮ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸﻢ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس  ﻫﺮ
ﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻴﺴﺖ ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﺭﺗﺠﻠّﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﻳﻚ ﻇﻬﻮﺭ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ، ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﺸﻢ ﺩﻝ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻧﻮﺭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺍﺯ ﮔﻠﻮﻟﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﺗﻮﻥ
ﻳﺎ ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻭ ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ضبط
ﻭﺣﺒس ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﻭﺯﻥ ﻧﻮﻋﻰ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻧﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ،  ﺷﺒﻴﻪ
ﻧﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﻣﻨﺒﻊ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﺷﺪﻩ
ﻗﺮﺹ ﻣﺎﻩ
ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ
ﻋﮑس ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻮﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺳﺮ ﻳﺎ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﺪﻥ ﺍﻭ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻧﻮﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺁثاﺭ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﻭ ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭ،
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﻭﻳﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪﺍﻣﺎﻣﻰ(اُمّی)ﻭ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﭽﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﻣﺎﺭﺳﻞ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺑﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻗﻮﻳّﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻣﻮجوﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺎ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻤﻠّﻚ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﻡ
ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻭﻫﻤﻰ ﻳﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺣﻘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﺪﻩ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﭼﻪ
ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﻩ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ
ﺳﻴﺎﻩ ﻳﻚ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺩﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﻳﺶ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺑﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ،
ﮐﻪ بِداﻥ ﻫﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﺗﺎ ﺧﻴﺮ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻭﻋﻘل
ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺖ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺟﺰ ﺟﻨﻮﻥ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﺮ ﻳﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻣﺘﻔﻠﺴﻒ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺰﻭﺭ
ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﻭ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺭﺍ
ﺍﺳﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺯﺭ
ﺧﺮﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺍﺳﺘثماﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺟﺎﻥ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩﺵ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺁﻗﺎ ﺯﺍﺩﻩ
ﺭﺍﺣﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﺎﺳﺪ ﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.  ﻣﺎﺭﺳﻞ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﻭﺿﻌﻴّﺘﻰ
ﺭﺍﺣﺖ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﻧﺤﻮﻯ ﮐﻪ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺷﻚ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺵ ﻧﺎﺩﺍﻧﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻐﺮﻭﺭﺍﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﭘﺎﺳﺦ
ﻧﻈﺮﻯ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺗﺎﺯﻩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،  ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﻋﺮﺿﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻨﺪﻯ ﺁﺭﺍﻡ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻭ ﺷﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺣﻴﺮﺕﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻢ
ﺍﮐﺘﺴﺎﺑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ ﻭ ﺍﮐﺘﺴﺎﺏ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﺟﺎﻥ
ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺷﺘﮕﻰ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺭﻭح اﻟﻘﺪس
ﻭمقدّس  ﻭ ﺳﻨﺖ
ﺷﺪﻥ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻯ ﺍﺯ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ، ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻨّﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﺎﻫﺪﺍﻥﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻗﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻫﺮ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﺰ
ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﻢ
ﻧﻨﻮﻳﺴﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻭﺿﻊ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﮐﺸﺶ ﺑﺘﺼﻮﻑ،
ﻭﻳﺎ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ
ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،  ﺍﺯ ﺭﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ ﺧﺒﺮﻯﺒﻴﺎﺑﺪ.
ﻭلی اﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﺤﺴﻮس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻢ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ
ﻫﻤﺎﻥﺎﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻣﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ ﺯﺑﻴﮕﺎﻧﻪ
ﺗﻤﻨّﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺍﻳﻨﺘﻮﻳﺸﻦ
ﻭ(ﺍﻧﻄﻮاء)
ﻭﺗﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎم
عمر
ﺍﺩﺍﻣﻪﻳﺎﺑﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺑﺸﺮﻯ،  ﻭ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ،  ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖﻭﺷﺪﻳﺪﺗﺮ،
ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺷﺎﻫﺪ
ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ، ﻧﻴﺰ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﻣﻘﺪﺵ
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ،  ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺮبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻗﺪﻡ
ﺍﻭﻝ ﻭ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﻬﺎﻥ، ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻨﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺗﻤثیلی
ﻧﻴﻤﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻩ، ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻫﺮﭼﻪ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺷﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺘﺮﺟﻢ ﺁﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﻭ ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺟﺎﻟﺐ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺗﻔﻠﺴﻒ،  ﺷﮑﻞ ﻫﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺁﺭﺯﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﭼﻪ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎ
ﺁﻥﻮ ﺑﭽﻪ
ﻫﺪﻓﻰ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ.
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺁﻥ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻠﻮﻡ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ،
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺭﺍﻳﺞ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻳﻚ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺍﺭﺩ ﻣﻬﻢ، ﻳﻚ
ﺟﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﺗﻬﺎﻡ
ﺗﻔﻠﺴﻒﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻟﺎ ﺃﻗﻞ
ﺧﻮﺩ ﺧﻴﺎﻝ ﮐﻨﺪ،
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺭﺍ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﺮﺯ ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺑﻴﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺗﻔﻠﺴﻒ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ؟ ﻭ ﻧﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺯﺵ ﻳﺎﺑﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﺿﻌﻰ ﺭﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﻭﻭﺿﻊ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﻔﻠﺴﻒ ﻭ ﺷﺒﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﻨﺎﻣﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﻮﺭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻋﻘﻠی اﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ،  ﮐﻪ
ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﻭﺟﻬﺎﻥ ﺟﺎﺭﻯ
ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻄﺮﺣﺎﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﻴﺎﺭﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻋﻠﻢ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﻨﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﻤﺬﻫﺐ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﻨﺒﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺮﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﮐﻪ
ﺑﻀﺮﺭﺗﻤﺎﻡ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﻫﻨﻮﺯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎ ﺃﻗﻞ
ﭘﺎﺭﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺘﻰ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺭﺍ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻋث  ﺁﺯﺍﺭ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﺰﺏ ﻣﺘﻌﺼّﺐ
ﺟﺪﻳﺪﻯ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﭘﻮﻝ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻳﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻳﺎ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻩ
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺃﻣﺮﻯ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﮑﻠّﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﺎﻃﻞ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺟﻨﮕﻰ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺮﺍ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﻣﻰ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.  ﺍﮔﺮ (ﻣﺒﺤث
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ) ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،  ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﮐﺠﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭ ﺗﻔﻠﺴﻒ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس  ﮐﺠﺎ
ﺗﻔﻠﺴﻒ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﺍﻟﻬﻰ،
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻫﺮ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻗﺒﻠﻰ،
ﻭﻧﻴﺰ ﻃﺮﺩ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.  ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺍﺯ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺗﻔﻠﺴﻒ
ﻭﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ،  ﻭ
ﻗﻠﻤﺒﻪ
ﺳﻠﻨﺒﻪ ﮔﻔﺘﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺁﻥ ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،  ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ، ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻭﺍﻟﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﺮﺩﻩ، ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖﻭﻟﻰ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺯ
ﺟﻨس ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ. ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻟیّ اﻟﻬﻰ، ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ اﺯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،  ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﺩﻡ ﻳﺎ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ
ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ
ﺗﺠﺴّﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺁﺩﻡ
ﻧﻴﺰ، ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺣﺴﻴﻦ
ﻫﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻴﻨﻪ
ﺯﺩ ﻭ
ﺳﺮﺷﮑﺎﻓﺖ ﻭ
ﺧﺎﻙ ﺑﺮﺳﺮ
ﺭﻳﺨﺖ، ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻭ ﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﺭﺍﻡ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪ،
ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻓﺖ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮاء ﺒﻌﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭘس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،  ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ، ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ حَجّ
ﻋﻤﺮﻩﺍﻯﺪﺭ
ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﮐﺴﺐ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ.

ﺍﺯ ﺑﺤث
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﮐﻪ
ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ، ﻣﺸﮑﻞ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ، ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،  ﮐﻪ ﻳﻚ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻴﭻ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﻭﻧﻤﻰ
ﺩﻫﺪ. ﻭﺟﺰ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭ ﺳﺮﺩﺭ
ﮔﻤﻰ ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ
ﭘﻴﺮﻯﺪﺭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﻓﻴﻠﺴﻮﻑﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﻠﻤی ﺮﺍ
ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ، ﮐﻪﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس  ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﺗﻔﻠﺴﻔﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ، ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﺴﺘﻬﺎ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﺮﻓﻪ
ﻫﺎ ﻭﻓﻨﻮﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻔﺮﺽ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻳﻚ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،  ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﮐﺪﺍﻡ
ﻋﻘﺪﻩ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻳﻦ ﺳﻮﮊﻩ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﺤث  ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻓﻘﻴﺮ
ﺯﺍﺩﻩ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ثرﻭﺕ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻭ
ﺍﻋﻴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،  ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻈﺎﻣی
ﺰﺍﺩﻩ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ، ﻣﺪﺍﻡ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺯﺭﻕ ﻭﺑﺮﻕ
ﻣﺪﺍﻟﻬﺎ ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻃﻠﺎﺋﻰ ﺭﻭﻯ
ﺷﺎﻧﻪ ﻭ ﺳﻴﻨﻪ
ﻧﻈﺎﻣﻴﺎﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺳﺨﺖ ﺑﺨﻮﺩ
ﺟﺬﺏ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﻳﻚ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﻋﻴﺎﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻃﺒّﻰ،
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪ،  ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﻫﺴﺖ.
ﭘس ﻫﻴﭻ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﻔﮑﺮ ﺑﻮﺩﻩ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،  ﭘس
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣثلا
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﭼﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻮﺩﻧﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﻴﻢ. ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﺎ
ﺩﺭﺟﺎتی
ﺪﺍﺷﺘﻴﻢ ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﻋﺎﻟﻤﻰ ﺩﺍﺭﻡ. ﻭﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﺠﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﻭﭼﻪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﻫﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺟﺰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺟﺴﺘﻦ
ﻭﺿﻤﻨﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻭ ﺗﻤثیل
ﺭﺿﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭﻟﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺃﻣﺮ ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻭ
ﻣﻮضوﻉ،  ﺑﺒﺮﻧﺎﻣﻪ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻫﻢ
ﺑﮑﻨﻴﻢ. ﻫﺮ
ﺻﻔﺖ ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺷﻰ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺗﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﺭﻭﺵ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ،  ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺣﻘﻴﻘﻰ، ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس و ﻫﻤّﺖ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺷﺨﺺ،
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻧﺰﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﺍﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﻨﺪ،  ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺮ
ﺧﺪﻣﺖ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻰ ﺧﻮﺩﺵ.
ﮐﻪ ﭼﻨﺪ
ﻣﻬﻤﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻬﻢ ﺍﺻﻞ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ،  ﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ.
ﭼﻪ ﻫﻴﺰﻡ ﺟﻤﻊ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﮔﺮﻡ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺟﻌﻔﺮ ﻃﻴّﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻠﻰ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺁﻥ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻣﻨﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ،  ﻫﺮﭼﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﻬﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﭘﻮﭺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻔﻠﺴﻒ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻐﺎﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﮐﺎﺭ
ﻳﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺟﻠﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ،
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺭﻙ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﻭﺩﻳﭙﻠﻢ
ﻗﺒﻮﻟﻰ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ، ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﻮﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ ربّ
رﺣﻤﺎﻥ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺭﺯﺷﻴﺎﺑﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭبِداﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻫﻨﺮﻫﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺗﻔﻠﺴﻒ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺃﺣﺴﻦ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﻋﻘﻞ ﻫﺮﮐس  ﺩﺭ ﭼﻪ
ﺳﻄﺤﻰ ﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻭ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺣُﺴﻦ ﻭﺟﻤﺎﻝ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﮐﺎﺭ ﻣﺘﻔﻠﺴﻒ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺭﺯﺵ ﺃﺑﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺗﻔﻠﺴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺗﻰ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻭﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻴﺎﺑﻰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ، ﻳﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺩﺭ
ﺗﻔﻠﺴﻒ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺖ.

ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻭ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﺸﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﺎﻳﻚ ﻫﻴﭻ ﮐس
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﻔﮑّﺮﻭﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺳﺎﺩﻩ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ،
ﻭ ﻫﻢ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ بِداﺋﻰ،
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺧﻄﻮﻁ
ﺗﺼﻮﻳﺮﻯ
ﻣﺼﺮﻯ،  ﻳﺎ ﺧﻂ ﻣﻴﺨﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﺮﻭﻑ
ﺩﺭ ﻣﻠﻞ
ﻣﺨﺘﻠﻒ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﺑﺎ
ﭼﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﺍﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏﺍﻳﻦ
ﻋﻠﺎﻣﺎﺕﻧﻮﺷﺘﻨﻴﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﭼﺮﺍ ﺩﻭﺍﻡ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺣﺮﻭﻑ
ﻟﺎﺗﻴﻦ
ﺯﺍﻭﻳﻪﺍﻯ ﻓﻴﮑس
ﻭثاﺑﺖ
ﻣﺎﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺧﻄﻮﻁ ﺷﺮﻗﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻮﻥ ﺧﻂ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻭﻋﺮﺑﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺣﺪ ﺃﮐﺸﺮ
ﺣﺎﻟﺎﺕ ﺍﻧﻌﻄﺎﻑﺩﺭ
ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﺣﺮﻭﻑﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻰ ﺷﮑﻞ ﺣﺮﻭﻑ
ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺣﺮﻭﻑ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺧﻂ ﮐﻮﻓﻰ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ، ﻧﻴﺰ
ﺯﺍﻭﻳﻪﺍﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺨﻄﻮﻃﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺴﺘﻌﻠﻴﻖ،  ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺨﻄﻮﻁ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﺩﺭ
ﺁﻣﺪﻩ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺣﺮﻭﻑ
ﺍﺯ ﺧﻄﻮﻁ
ﻣﺸﺨّﺺﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺗﻮﺩﺭ ﺗﻮ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﻨﺪ. ﺣﺎﻝ
ﺍﺯ ﺧﻂ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻭﺧﻄﻮﻁ ﭼﻴﻨﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺻﺤﺒﺘﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮ، ﺟﺎﻯ
ﻣﻬﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺩﺭ ﻭﺭﺍﻯ
ﺧﻄﻮﻁ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﻬﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻋﺎﺩﻯ،
ﻭ ﻓﻬﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﻋﻠﻤﻰ،
ﻭ ﻓﻬﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﻭﻓﻬﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ،  ﻫﺮ ﻳﻚ
ﻣﺴﻴﺮ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﮐﺘﺎﺏ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﺤﻮﻝ ﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ، ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ، ﻫﻤﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺴﻮﺍﺑﻖ
ﺗﻤﺪﻧﻰ،  ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺘﻤﺪﻥ
ﺗﺮ ﺁﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ،
ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺗﺮﺳﻴﻢ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺼﺪﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻭ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﺎ ﭼﻨﺪ
ﻗﺮﻥ ﭘﻴﺶ، ﻋﻠﻮﻡ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﻧﺰﺩ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻫﻰ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﺸﺮﻕ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻐﺮﺏ
ﺯﻣﻴﻦ. ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ ﻭ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﭘﺎﺳﺘﻮﺭ ﺩﺭ
ﻃﺐ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺩﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻧﻮﻳﻦ. ﻭ
ﺩﺭ ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ،
ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻤﻪ ﻓﻦ ﺣﺮﻳﻒ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﺩﺭﻃﺐ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺩﻩﻗﺮﻥ
ﭘﻴﺶﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺁﻥ ﻋﺼﺮ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺷﺨﺺ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻘﺮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ،  ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻪ ﺩﺍﻧﺶ
ﺩﺭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﮔﺮﺩﻳﺪ.

ﻣؤﺭﺧﻴﻦ
ﻭ ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻣﺒﺪﺃ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺑﻄﺒﻴﻌﻴّﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﻭ ﺟﺰﻳﺮﻩ
ﻣﺎﻟﺖ ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺷﺶ
ﻗﺮﻥ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﺎﺩ ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺣﺮﻓﻪ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،
ﮐﻪ
ﻗﺮﻥ ﺷشم  ﻗﺒل اﺯ
ﻣﻴﻠﺎﺩ ﻣﺴﻴﺢ،
ﺩﺭ ﺃﮐثر
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮ،
ﺁﻏﺎﺯﮔﺮ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺷﻤﺮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﺷﺶ
ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﺎﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﺤﻮﻝ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻇﻬﻮﺭ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴح ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻠﻰّ
ﺩﺭﺁﻣﺪ،  ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺧﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ،  ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺗﺤﻮﻝ ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺷﺮﻕ ﺍﺯ ﻗﺪﻳﻢ،
ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭﻣﮑﺎﺗﺐﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻋﻤﻖ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ،  ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﻗﺮﻥ
ﺷﺸﻢ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﺎﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻂ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ.
ﻭ ﻗﺒﻠﺎ ﺳﻴﻨﻪ
ﺑﺴﻴﻨﻪ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﺸﺪ. ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻋﺼﺮ ﮐﻮﺭﺵ
ﻭ ﻧﻮ ﻧﻮﻳﺴﻰ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺩﺭﺑﺎﺑﻞ ﺩﺭ
ثبت ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺩﺭ
ﺁﻣﺪ. ﺩﺭ
ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ،
ﻭﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻋﺎﺭﻑ
ﺻﻮﻓﻰ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻠّﻤﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﺵ
ﺫﻥ ﻫﻨﺪﻯ ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﺪﻧﺒﺎﻟﺶ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ. ﻭﺳﭙس
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺑﺎ
ﻧﻬﻀﺖ
ﻭﻓﺘﻮﺣﺎﺕ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ ﻣﻘﺪﻭﻧﻰ
ﻭ ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ، ﺑﮑﻠّﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺭﺁﻣﺪ. ﮐﻪﻣﻌﻨﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﻣﺤﺒّﺖ
ﺻﻮﻓﻴﺴﻢ
ﻭﺗﺼﻮﻑ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﮑﻠﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮﻝ
ﺃﻧﺪﮐﻰ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﺂﺳﻴﺎﻯ
ﺻﻐﻴﺮ ﻭﻣﺼﺮ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ
ﻧﻮﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪﺩﺭ
ﺯﻧﻮﻥ ﻳﺎ
ﺫﻭﺍﻟﻨﻮﻥ
ﻗﺮﺁﻥ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺒﻮﺭ ﺍﻳّﻮﺏ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻭﻣﺘّﺤﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ بِداﻥ
ﻣﺸﻐﻮﻟﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺟﺰ ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻣﺸﺮﻙ
ﻫﻢ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻋﻘﺐ
ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯﻤﺎﺩﻯ، ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺩﺭﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺭﺍﻳﺞ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻓﮑﺮ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍ، ﻭﭘﺪﺭ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﻠﻘّﺐ ﺑﻤﻌﻠﻢ
ﺃﻭﻝ، ﮐﻪ
ﺩﻭﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻓﮑﺮﺑﺸﺮ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻋﻘﺐ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ. ﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺑﻴﻦ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻤﺎﺭکس
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺍﮐثر ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻭﻧﺎﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺭﻭﺷﻦ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺮﺁﻥ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﻭﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ، ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮ
ﺭﺍ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﺭ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺑﻌﻘﺐ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﺭﻳﺸﻪ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﻢ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﺤﻘّﻘﺎﻥ
ﻣﺎﺭﮐس ﺭﺍ، ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ
ﻭﻣﺘﻤﺎﻳﻞ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻯ ﻧﻴﺰ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺑﻮﺩ، ﻭﺁثاﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﻓﺸﺮﺩﻩ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﻭﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ.

ﻃﺎﻟس
ﺭﺍ ﮔﺎﻫﻰ ﻣﺒﺪﺃ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻃﺎﻟس ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺩﺍﻥ، ﻧﻮﻉ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍئی
ﺪﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻰ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺮﻭﺵ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﻨﺎﻡ
ﻋﻠﻢ ﺣﺴﺎﺏ
ﻭﻧﺠﻮﻡ ﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﺧﻔﻴّﻪ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ، ﺩﺭ
ﺷﺮﻕ ﻧﻴﺰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻳﺎﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻮﺷﺸﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،  ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻧﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺭﺍﺳﻞ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺰﻡ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺭﺍﺳﻞ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﻪ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻝ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻤﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ،  ﻭﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻤﮑﺘﺐ ﻭﻳﻦ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻣﮑﺘﺐ ﻣﺎﺭﮐس
ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺷﻮﺭﻭﻯ،
ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻭﺍﻟﻤﺎﻥ
ﻧﺎﺯﻯ ﻧﻴﺰ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻣﻴﺸﺪ
ﻭﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ،  ﻫﺮﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ
ﺍﮔﺮ ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺣﺮﻓﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﺯ ﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﻤﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺍﺳﻞ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺳﻦ ۹۹ ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻭ
ﻫﺸﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎه ﻫﺎ   ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩ، ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ،
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺼﻮﻑ ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﻪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺍﺭﺯﺵ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ،  ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻧﺸﺘﻦ
ﭘﺪﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.

ﻭﻟﻰ
ﻧﮑﺘﻪ ﻣﻬﻢ
ﺩﻳﮕﺮ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻣﺒﺪﺃ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮ، ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻋﻠﻮﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ،  ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺧﻂ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻦ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺼﺮﻳﺎﻥ ﺗﺼﻮﻳﺮﻯ
ﻫﻴﺮﻭﮔﻠﻮﻓﻴﻞ،
ﻭﻳﺎ
ﺧﻄّ ﻣﻴﺨﻰ
ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ،
ﺣﺘﻰ
ﺧﻄﻮﻁ ﭼﻴﻨﻰ
ﻭﮊﺍﭘﻨﻰ،  ﺳﺮﺍﺳﺮ ﭘﺮ
ﺍﺑﻬﺎﻡ، ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،  ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺭﺑﺮﺍﻥ
ﮐﺸﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﻨﺎﺩﺭ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻭ ﻓﻴﻨﻘﻴّﻪ
ﻟﺒﻨﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺭﺑﺮﻯ
ﻭﻣﺰﺩ ﺧﻮﺩ،  ﻭ
ﺗﺤﻮﻳﻞ
ﻭﺗﺤﻮﻝ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺴﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﻟﺎﻫﺎ، ﺑﺎﺑﺘﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻋﻠﺎﺋﻤﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻧﺎﻡ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭﺑﺮ،  ﺑﺮ
ﺑﺴﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺤﻤﻮﻟﺎﺕ
ﻣﻴﮑﺸﻴﺪﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺨﻂ
ﻭﺍﻟﻔﺒﺎﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﻟﺎﺗﻴﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺁﻣﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺣﺮﻭﻑ ﺭﺍﻳﺞ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﻭﻓﺮﺍﻧﺴﻪ
ﻭﺍﻟﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻧﻮﺷﺘﻨﻰ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻧﻈﻤﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺑﻮﺩ،  ﮐﻪﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺁثاﺭ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻭﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺭﻭﻯ ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻣﻌﺎﺑﺪ
ﻣﻴﮑﺸﻴﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺩﻭﻧﻔﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﮐﻤﻚ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺧﻮﺩ، ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﺎﭘﻴﺮﻭس
ﮐﺎﻏﺬ ﻣﺼﺮﻯ
ﺍﺯ ﻧی هاﻯ
ﻓﺸﺮﺩﻩ، ﻭﺑﺎ
ﮐﺎﻏﺬﻫﺎﻯ
ﭼﻴﻨﻰ، ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺳﻴﻨﻪ ﺑﺴﻴﻨﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﺎﺩﺭ،
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻤﮑﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺗﺄﻟﻴﻒ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﻳﺒﻞ ﺩﺭ ﺑﺎﺑﻞ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻩ، ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﮐﻮﺭﻭﺵ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺑﺎﺑﻠﻰ ﺑﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﻫﺸﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﺍﻳﻦ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ، ﺟﺰ
ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺎﺑﻠﻰ
ﻧمی ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ، ﺑﺎﺯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﺭﻭﻣﻴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭﻟﺎﺗﻴﻦ
ﺁﺷﻨﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﭘس
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺭﺍ
ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺧﻂ ﻋﺒﺮﻯ، ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺭﺍ ﺑﻌﺒﺮﻯ
ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ ﻳﻚ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭ
ﻧﻘﻠﻴّﺎﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺟﻨﺒﻪ ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﻴﺸﺘﺮﺣﮑﻤﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﺻﻞ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﻳﻌﻘﻮﺏ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ
ﺗﺮﻭﻳﺞ ﺩﺍﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻫﺮﺷﻬﺮ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ (ﺑﻴﺖ
ﻳﺎ ﺧﺎﻥ و خانه)  ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥاﺳﺖ.
ﻭﺑﻴﺖ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ. ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻂ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭﻟﺎﺗﻴﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻦ ﺧﻂ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺸﮑﻞ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﺁﻥ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺷﺮﻗﻰ
ﻭﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺧﻂ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻭﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﺷﻌﺮﻯ ﺁﻥ، ﺑﺎ
ﺧﻂ ﻭﺍﻟﻔﺎﻅ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻓﺎﺭﺳﻰ، ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺑﺨﻂ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻨﻈﺮ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭﺁثاﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺗﺮﮐﻴﻪ،
ﮐﻪ ﺧﻂ
ﻟﺎﺗﻴﻦ ﺭﺍ
ﺭﺍﻳﺞ ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻘﺎﺋﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻣﻠّﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻏﺮﺑﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﻋﻘﺪﻩ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ
ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﻗﺪﻳﻢ ﻣﺮﺩﻡ
ﺗﺮﮐﻴﻪ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ
ﻏﺮﺏﮐﺸﺎندﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﺩﺭ
ﻗﻮﻧﻴﻪ،  ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺯﺑﺎﻧﺶ ﺗﺮﮐﻰ
ﺑﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺁثاﺭ ﺃﺩﺑﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻠّﺎ ﺑﻔﺎﺭﺳﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﺑﺨﻄﻮﻁ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻠﻞ
ﺷﺮﻗﻰ ﻭ ﻣﺼﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻣﻨﺸﺄ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺑﺎﺑﻞ ﺁﺩﻡ
ﻭﻧﻮﺡ، ﺩﺭﻋﺼﺮ
ﮐﻮﺭﺵ ﺩﺭ
ﺑﺎﺑﻞ ثبت
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻮﺳﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻩ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺎﺩﻩ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻮﻯ ﺗﻌﻠّﻖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻮﺳﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭﻭﻓﺎﺕ ﻣﻮﺳﻰ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻧﺎﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻃﻮﻓﺎﻥ ﻧﻮﺡ ﻭ
ﺑﺮﺟﻬﺎﻯ
ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺎﺑﻞ
ﺑﺎ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩ، ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮔﺎﻩ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻫﺮﺍﻡ ﻣﺼﺮ ﻭ
ﺍﻫﺮﺍﻡ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﻯ
ﻟﺎﺗﻴﻦ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﻨﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺶﺩﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﮐﻴﺎﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ
ﺁﻭﺭﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭ
ﭘﻴﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﻣﺤﻠّﻰ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﻣﺪﺍﺭﮐﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﺍﺯ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻴﺎﻥ
ﻭﺳﺎﺳﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺁﻥﺗﻤﺪﻥ ﻭﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻣﺸﺨّﺼﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ.
ﺟﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻠﻞ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻗﺒﺎﻳﻞ بِداﺋﻰ
ﻭ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺻﺤﺮﺍ،
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ
ﻭﺳﺎﻟﻤﻨﺪ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻣﺮﺩﻡ،  ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺮﻭﺵ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻗﺪﻳﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﻊ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻭﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺟﻨﮕﻰ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻗﻬﻘﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺟﺎﻯ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺳﺮﻣﺎﻳﻪﺩﺍﺭ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﺗﻤثیلی ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺴﺒﻚ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺑﻴﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﻭﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ،  ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺸﻬﻮﺭ
ﺗﺮ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻗﻮﻡ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺰﺭﮒ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻓﺮﻳﺪﻭﻥ
ﻓﺮّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺮ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺿﺤّﺎﻙ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﻓﮑﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺳﺖ، ﻭﺟﻤﺸﻴﺪ
ﺟﻢ ﺷﺪﻩ ﻭﺟﻤﻊ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻓﺮﻫﻨﮕی
عرﻓﺎﻧﻰ ﻗﻮﻡ
ﻗﺮﻳﺶ ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺯﺑﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﻧﻴﺰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺍﻣﻮﻯ،
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﺑﺎ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻗﻄﻊ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻗﻮﻡ
ﻗﺮﻳﺶ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻴﻤﻦ ﻭ ﺳﭙس
ﺑﻤﮑﻪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺷﺘﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﭼﺎﻩ
ﺁﺑﻰ ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﻮﺩﺍﻟﻰ
ﺩﺭﺻﺤﺮﺍ، ﮐﻪ
ﺁﺑﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻭﺍﺣﻪﺍﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ
ﻗﺮﻳﺶ
ﺍﻭﻟﻴﻪﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺩﺭ ﻣﻌﺒﺪ
ﮐﻌﺒﻪ، ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﺷﺒﻴﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺩﺭﻧﻘﺶﺭﺳﺘم
اﺳﺖ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
سالک ﻤﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺸﺎﺧﻪ
ﻫﺎﺷﻤی
ﺒﻮﺩﻧﺪ،  ﭼﻮﻥ( ﻫَﺸﻢ)ﻭﻗﺘﻞ
ﻧﻔس اﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻗﺮﻳﺶ
ﻗﺸﺮﻯﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﻭﻣﻌﺮﻭﻑ به
(ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ)
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺎﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻣﺤﻤﺪ
اُمّی ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ،  ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،
ﻫﻤﮕﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اُمّی ﻭ ﺍﻭﻡ ﻭﻫﻮﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻫﻤﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ،  ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻌﺎع ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺮﺍ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻨﺖ
ﻭ ﻣﻘﺪّﺵ ﺷﺪﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ، ﻫﻢ
ﺑﺄﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺷﻴﻌﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻢ ﺳﻨّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،  ﮐﻪ
ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،  ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎﻡ،  ﻳﺎ ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﻤﺎﻣﺎﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺭﺍ
ﺫﮐﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﻭﺟﺎﻯ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ،  ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻔﺮّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭﻧﺎﻡ
مقدّس  ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﺭﺍ، ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺷﻴﻌﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ، ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻥ به
(ﮐﻴﺎﻥ ﺧﻮﺭّﻩ) ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺶ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺭّﻩ ﺭﺍ قُرّه
ﻳﺎ ﻏُﺮّﻩ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺧﻮﺩﺵ،
ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺴﻴﺢ
ﻳﻌﻨﻰﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺤﻤﺪ، ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ،  ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ، ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺷﺪ. ﻭﮐﺎﺷﻒ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ،  ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﮐﻠّﻰ ﺭﺍ،  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.  ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﮐﻪ ﺳﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،  ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺪﻧﺪ، ﮐﻪﺑﻤﺤﻞ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺣﺎﺿﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﺯ ﺷﮑم
ﻤﺎﺩﺭجسمی
ﻧﺒﻮﺩﻩ، ﺑﻠﮑﻪﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺳﻦ ﺳﻰ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ. ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﻨﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺑﺼﻠﻴﺐ
ﮐﺸﻴﺪﻥ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭلی
ﺮﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ ﺷﺶ
ﻗﺮﻥﺒﻌﺪ،  ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻗﻢ ۶۶۶
ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺁﺧﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﺗﻮﻟﺪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺑﻮﺩﻩ،  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺗﺠﺴّﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ، ﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺰﺭﮒ
ﺷﺪ. ﻳﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ،
ﻭﺭﻭﺡ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ،
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻣﺴﻴﺢ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮﻯ،
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﻧﺪ. ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺯﺭﺩﺷﺖﺭﺍ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،  ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺍﺯ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ،
ﻭﻫﺮ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺑﻮﺩ.
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﺠﺪﻳﺪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﻮﻋی اﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﻓﻖ،  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ،  ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻭ ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﻭﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ،  ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺟﺰ ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻒ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﻣﻘﺪﺳﻴﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻏﺎﺭﺕ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ،
ﺁﻟﺖ ﺩﺳﺖ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺟﺰ ﺭﺍﻫﻴﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻭﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻟﻪﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻡ ﮐﻪ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺁﻥ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ ﭼﻴﻨﻰ
ﻭﻫﻨﺪﻯ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻴﻮﻧﺎﻥ، ﻭﺳﭙﺶ
ﺑﻨﻮ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ ﺑﺤﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻋﻠﻮﻡ ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺮﺟﻤﻪﻫﺎﻯ
ﻋﺮﺑﻰ ﮐﻪ ﻣُﺪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺄﻣﻮﻥ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،
ﻭﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﭘﺪﺭﺵ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺍﻟﺮﺷﻴﺪ ﻭﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺵ ﺩﺍﺷﺖ.

ﻫﮕﻞ ﺍﺯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﻤﻪ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺯﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﺨﺖ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩﺍﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺍﺷﺖ ﻓﺎﺭﻍ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﻋﺼﺮ ﺣﺠﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﻢ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ
ﺑﻰ
ﺗﻤﺪﻥﻮﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﻣﺪﺍﻡ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺯﻟﺰﻟﻪ
ﻭ ﺁﺗﺶ ﺳﻮﺯﻯ
ها ﻭ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺳﻨﮓ ﺍﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺳﻴﻞ
ﺁﺑﻬﺎ،  ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻏﺬﺍﺋﻰ ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻨﺎﻃﻖ
ﻳﺦ ﺑﻨﺪﺍﻥ
ﺑﺴﻮﻯ ﺟﻨﻮﺏ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﮔﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺮﻫﺮﻭﻯ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻫﺮﺟﺎ
ﮔﻠّﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪﻧﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺎ ﻧﻴﺰ ﻭﻃﻦ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﺭﺍﻡ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺗﮑثیر
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺯﺭﺍﻋﺘﻰ ﻳﺎ
ﺩﺭﺧﺘﺎﻧﻰ
ﺑﮑﺎﺭﻧﺪ. ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺴﺮﺯﻣﻴﻦ ﺗﻌﻠّﻖ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮔﻠّﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍﻩ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮔﻠّﻪ ﻫﺎ
ﻣﻬﻨﺪﺳﻰ ﺭﺍﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻢ ﺟﺎﺩﻩ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ
ﻭﺩﺭﻩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺑﺘﻮﻧﻠﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﻃﻦ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺑﻤﺎﻟﮑﻴّﺖ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭﻣﺰﺭﻋﻪ ﻭ
ﺍﺻﻄﺒﻞ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،
ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ.
ﻭﻧﻈﻢ ﻧﻮﻳﻨﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻫﺎ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﻓﻬﺎﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻭ
ﺯﻣﻴﻦﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺎﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺧﻠﻘﺖ
ﻭﻫﺮ ﺃﻣﺮ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺩﻡ ﻳﺎ
ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﮐﺎﺷﻒ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ ﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺑﻞ
ﺁﺩﻡ ﭘﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭﻯﻨﺪﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﮔﻞ ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ، ﮐﻪ
ﺩﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،  ﺩﺭ ﺁﺩﻡ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺸﺪ
ﻭﺁﺩﻡ ﺃﺑﻮ
ﺍﻟﺒﺸﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻭﻯ ﭘﺪﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ، ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻳﺎ ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻣﻘﺮﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺃﺯﻟﻰ،
ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰﺩﺭﻭنی
ﺪﺭ ﺩﻝ ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ
ﻭﺟﺪﻯ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﻭﺻﺎﺩﻕ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭ ﺭﺍ،  ﻫﺮ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ،  ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻳﻨﺪه ﺮﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻟﺬﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،  ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ
ﻋﻠیّﻮﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﭘس
ﺍﺯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻤﻬﺪﻭﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺗﻤﺪﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﺎﻡ
ﺑﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺪﻧﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺗﻤﺪﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ، ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ، ﻫﺮ
ﻣﺪﻋﻰ
ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟی
ﺘﻤﺪﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﻳﺎ
ﺩﻳﻦ ﻭِﺩّ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﺁﺩﻡ
ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺁﺩﻡ ﺑﺸﮑﻞ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﺳﻴﻨﻪ
ﺑﺴﻴﻨﻪ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺩﺍﺭﺍ
ﺷﮑﻮﻩ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﭘﻨﺞ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﻳﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻣﺤﻔﻮﻇﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ، ﺳﻴﻨﻪ
ﺑﺴﻴﻨﻪ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺍﺻﻞ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯﺎﺯ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻭ
ﺩﻋﺎﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪﺩﻳﮕﺮ ﮐﺘﺐ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻧﻴﺰﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺼّﻪ ﻫﺎ
ﻭﺩﻋﺎﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺤﺬﻭﻓﺎﺕ
ﻭﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﻧﺎﻗﻠﻴﻦ ﻗﺼﻪ
ﻫﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﺪﻩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ
ﺑﺨﻂ ﺳﺎﻧﺴﮑﺮﻳﺖ،
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍ ﺷﮑﻮﻩ
ﻭﻟﻴﻌﻬﺪ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ، ﭼﻨﺪ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ
ﺭﺍ، ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﺨﻔﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﻬﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺥ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩ،
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ
ﮐﻤﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ
ﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻤﮕﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺳﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺨﻔﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺍ، ﻫﻤﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻨﺴﺨﻪ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﺑﺨﻄﺎ ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،  ﺍﺯﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻭﺭ ﺍﺻﻠﻰ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻬﻢ ﺍﺻﻞ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ
ﺑﻬﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻋﺮﻓﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﺰ
ﺑﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻭ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎ
ﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﭘس
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﮕﻞ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺣﻞ ﺷﺪﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻏﺬﺍﺋﻰ، ﻭ ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻘﻄﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ،
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮔﻔﺘﻦ ﻧﻴﺰ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﻧﺸﺴﺘﻦ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻘﻄﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻌﻤّﻖ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻣﺘﻔﮑﺮ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﻭﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺁثاﺭ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﮐﻮﻫﺴﺎﺭﺍﻥ،  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺼﻮﺭﺕﺩﺧﻤﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺧﺎﻟﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ، ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻋﺰﻟﺖ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ،  ﺩﻋﺎ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨی
هستند. ﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ،
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،  ﺗﻘﻮﻳﺖ،
ﻧﻴﺰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﺍثباﺕ ﺻﺪﻕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭙﻴﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻳﺎﺿﺖ، ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻭ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎﻢ
ﺻﺎﺩﻕ، ﺭﻭﺷﻰ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺤث ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻭﺝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻗﺒﻠﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ،  ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻋﻠﻢ ﻳﺎ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ثرﻳّﺎ
ﺑﺎﺷﺪ،  ﺩﺳﺖ ﻓﺎﺭﺳﻴﺎﻥ
ﺍﻣثاﻝ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ بِداﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺳﺖ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﻭ ﭘﺎﮐﺮﻭﺍﻥ
ﺷﺪﻩ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻓﺎﺭﺳﻴﺎﻥ ﻮﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ
ﺯﺍﻫﺪ ﻋﺰﻟﺖ
ﻧﺸﻴﻦ، ﭼﻮﻥ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ، ﮐﻪ وی ﺑﻨﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﺵربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ربّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،  ﮐﻪ ﻧﺎﻣﻰ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ.

ﺍﺳﻄﻮﺭﻩ
ﻫﺎﻯ بِداﺋﻰ ﻭ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﻣﻠﻞ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻫﺮ
ﻣﻠّﺘﻰ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭﻟﻰ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥ،
ﻣﻴﻞ ﻓﻄﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺴﺐ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻋﻮﺍﻡ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﺭﻓﻊ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ
ﺑﻮﺩﻩ، ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ را ﺟﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻳﻥ ﻔﻄﺮﺕﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺻﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺠﻮﻳﺪ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ. ﻭ بِداﻧﺪ
ﮐﺠﺎ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﭼﺮﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺖ، ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﮐﺠﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ ﻣﺴﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ هستند، ﮐﻪ
ﻋﻤﺪﺍ ﻏﻔﻠﺖ
ﺍﺯ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﮐﻪ ﺑﺄﺳﺒﺎﺏ
ﺑﺎﺯﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﺧﻮﺏ
ﻭﺑﺪ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐﺪﺍﻡ ﻧﻘﻄﻪ
ﺟﻬﺎﻥ، ﻣﺒﺪﺃ
ﺣﺮﮐﺖ ﺗﻤﺪﻥ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻓﺴﻴﻞ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺧﺎﻭﺭ ﺩﺍﻭﺭ، ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ،
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ ﺑﻨﻘﺎﻁ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺭﻧﮓ
ﻣﺤﻠّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻋﺼﻮﺭ
ﺍﺧﻴﺮ ﻭ ﭘﻨﺞ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺷﺮﻕ ﺻﺎﺩﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﺮﺏ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻏﺮﺏ
ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﺗﻤﺪﻥﺠﻬﺎﻥﺮﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ، ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ،  ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﻪ
ﺑﺴﺮﺯﻣﻴﻥ هاﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺑﻠﮑﻪﺍﻳﻦ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﻭﻟﻮ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺎ ﻭ
ﻋﻤﻴﻘﺎ، ﻣﻮﺝ
ﺍﺗﺼﺎﻝ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺝ ﺳﺮﻳﻊ ﻭﻋﻤﻴﻖ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﺩﻳﺎن
ﻗﺸﺮﻯ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻠّﻰ ﻭﻣﺤﻠّﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻣﺤﻠّﻰ ﺧﻮﺩ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺑﺴﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻮﺭﺍ ﺭﻧﮓ
ﻣﺤﻠّﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺼﻮﻑ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ، ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺭﻧﮓ ﻣﺤﻠّﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﻭﻇﺎﻫﺮ
ﺁﻧﺎﻥ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ ﺍﻳﻦ
ﺭﻧﮓ ﻣﺤﻠّﻰ ﮔﺮﻓﺘﻥ
ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﺪ. ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻫﻨﺪﻭﻯ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎﺋﻰ
ﻣﺎﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺴﻨﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎ،  ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ثباﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺑﻬﻤّﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺃﻧﺪﻯ ﺴﺎل گذﺷﺘﻪ،
ﺟﺎﻣﻊ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻧﻮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ، ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﺳﻠﺎم یا هماﻥ
عرﻓﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺟﻤﻊ
ﻭﺟﻮﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻳﻦ
ﻋﺮﻓاﻦ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻃﺒّﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺟﺪﻳﺪ، ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻞ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩﺩﺭ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻮ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﭘس ﺍﻳﻦ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺷﺮﻕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻭﻃﻠﻮﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺷﺮﻕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺯﺍﻳﻨﺪﻩ ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻔﺮﻫﻨﮓ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺷﺮﻗﻰ ﻭ ﻏﺮﺑﻰ،
ﻳﺎ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭﻫﻨﺪﻯ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻠّﺘﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ،
ﺧﺎﺹ ﻳﻚ ﻗﻮﻡ ﻭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺟﺎﺋﻰ
ﻭ ﻣﻠّﻴﺘﻰ ﺃﮐثرﻳّﺖ
ﻭﺗﻮﺳﻌﻪﺍﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺁﻥ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟی
ﺪﺭ ﺷﺮﻁ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﮐس ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﮐﻠﺎس
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،  ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎﻝ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺣﺪّ
ﺃﮐثرﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻥ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺭﻓﻊ ﻣﻮﺍنع
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
یک ژنتیک روحی
ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﻣﻮﻓﻖ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧی
ﻘﺸﺮﻯ ﻳک
عنوﺍﻥ ﻣﺤﻠّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺎﻯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻠﻴﻞ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍنم
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﺻﺮﺍﺭ
ﺑﺮﺧﻰ ﮐﻪ ﻣﺬﻫﺐ
ﺷﻴﻌﻪ ﺭﺍ
ﺩﻟﻴﻞ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ،
ﺷﻴﻌﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﺣﻨﻔﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻭﻣﺘﻌﺼّﺐ
ﺗﺮﻳﻦ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺃﻫﻞ ﺗﺴﻨّﻦ، ﺑﺎﺯ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺎ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺁثاﺭﺵ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺁﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﻫﻨﺪﻭ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﮔﻮﺷﻪ
ﮔﻴﺮ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ، ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﮐﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
را  ﮐﻪ
ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎﺭ
ﺷﺪﻳﺪ ﺧﻠﻔﺎ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺳﻨّﻰ
ﺑﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻔﺖ ﻣﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺷﻤﺎ ﺩﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﻭﻣﻠّﺖ ﺧﻮﺩ، ﻃﺒﻖ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺤﻠّﻰ
ﻭﺻﻠﺎﺣﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎل ﻮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻰ
ﻋﻤﻞ ﮐﻦ. ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺷﺪﻩ ﺑﻌﺪﻯ،
ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺩﻳﻨﻰ، ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻡ
ﺩﻳﻦ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻠﻰﺑﮑﺪﺍﻡ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻋﺮﺵ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺍﻳﻠﻴﺎ و اله ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ،  ﻭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺁﻧﺎﻥ، ﺑﺎ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ،
ﻭ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ،
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺩﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ، ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘس
ﻣﻨﺒﻊ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺭﺑﻂ ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ
ﺑﺴﺮﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﻣﻠﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﻣﻠﻞ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻣﻠﻞ
ﻧﻘﺶ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺳﺎﻧﺴﮑﺮﻳﺖ ﻭ
ﻳﺎ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻟﺎﺗﻴﻦ،
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ تصوّف
ﻣﺤﻤﺪﻯ که  ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ،
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺧﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻠﻴّﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﻬﺪﻯ
ﻇﻬﻮﺭ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺯﺑﺎﻧﺶ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻋﺎﻟی اﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.

ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﭽﺸﻢ ﺗﻦ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﭽﺸﻢ ﻋﻘﻞ، ﺑﺎﻃﻦ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭ ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻙ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ، ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﻧﻔﻮﺫ ﻋﻘﻠﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻙ ﺑﻮﺍﻃﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ،
ﻭﻳﺎ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﭘس  ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﻘﻞ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﻋﻘﻞ ﻏﺮﻳﺰﻯ، ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻭﻧﺎﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ، ﺑﺎﺯﺑﺠﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﻗﻌﻰ،  ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﮔﻔﺖ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﺗﻌﻘّﻞ
ﻭ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻏﺮﻳﺰﻩﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﻣﻨﻄﻖ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺗﻌﻘّﻞ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﭼﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻞ ﺭﺍ
ﮐﻨﺎﺭ ﺑﺰﻧﺪ ﻭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،  ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺒی اﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻏﺮﻳﺰﻯ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،
ﺗﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺗﻌﻘّﻞ
ﺑﻬﺘﺮﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺗﻔﮑّﺮﮐﻠّﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻰ ﺁﻧﻬﺎ، ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﮐﺎﺭ ﻧﺎﻗﺺ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻪ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﺎﺑﺠﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ.

ﭘس ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ،
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﻣﻠﮑﻪ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ،  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻔس  ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻧﻴﻤﻪ ﺟﺎﻥ، ﻭ
ﻫﺠﻮﻡ ﻭ
ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ، ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺳﺴﺖ ﻧﮑﻨﺪ،
ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺳﻘﻮﻁ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﻨﺪ.
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﻣﻠﮑﻪ ثاﺑﺖ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺗثبیت
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ،  ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﻰ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕﺍﻟﻬی
ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪ،  ﻋﻴﻨﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﮐس  ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﻳﺶ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﺧﻂ
ﻭﻣﺮﺯ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ. ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻋﻘﺐ ﺗﺮ. ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻧﻘﺶ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﺎ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺗّﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺨﺺ ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺳﺴﺖﻭﺑی اﺳﺎس ،
ﻭﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﺑﺎﻫﺮ ﻭﺯﺵ
ﺑﺎﺩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺳّﻪ ﺻﺤﺮﺍ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺷﮑﻞ ﮐﻠّﻰ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ، ﻭﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻫﺮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻫﻨﺪﻭ
ﻭ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮐس ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ، ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻪ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺩﻳﮕﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻧﻈﻴﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺑﺎﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ، ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺘﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭﻗﻴﻘﻪ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺗﻤثیلی ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ
ﻭﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎﺷﻴﻢ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺷﻮﺩ،  ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺣﺘﻰ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻔﮑﺮ ﺷﻌﻮﺭﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ،  ﻫﺮﭼﻪ
ﭘﺎﮐﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ،  ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﺍﺯ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ ﺧﺎﺭﺝ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ. ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻭﺝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،  ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ، ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺘﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗثلیث ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻭ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺭﺍ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺷﺎﻣﻞ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻋﺸﻖ، ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺻﺤﺒﺘﻰ
ﺷﻮﺩ،  ﺗﻌﻠّﻖ
ﺑﻬﺮ ﺳﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺖ.

ﭘس اﺯ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻳﻚ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺷﻌﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐس
ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ بِداﻧﺪ،
ﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﮐﺠﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﭼﺮﺍ ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎﻳﻦ ﺷﮑﻞ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﭼﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺠﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻤﺒﻮﺩ ﻫﺎ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﭼﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺎﺯ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ ﻣثبت
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ
ﻋﻤﺮ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺎﺳﺖ
ﺗﻠﻒﻧﮑﺮﺩﻩﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺖ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺴﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭثرﻭﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺟﻨﺎﻳﺖ ﻭ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺑﺨﻮﺩ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻋث  ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻭﻧﻮﺟﻮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﻫﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺭﺷﺪ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ،  ﺗﻌﻘّﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﮐﺴﺐ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻭ ﺩﻓﻊ ﻣﻀﺮﺍﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺑﻬﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻭ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻧﻔﻊ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺟﺎﻥ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻣﻠﻞ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻓﻄﺮﻯ،
ﻭ ﻳﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺘﻔﻠﺴﻔﻴﻦ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺃﻧﺪﻙ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻠّﺘﻰ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺃﮐثرﻳّﺖ
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺻﻔﻮﻑ
ﻭ ﻃﺒﻘﺎﺕ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ اﺑﺘﺪﺍﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺩﻭﻧﺪﻩ
ﻣﺎﺭﺍﺗﻮﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ ﻳﻚ ﺩﺳﺖ
ﺑﺨﻂ ﺁﺧﺮﻭ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺭﮐﻮﺭﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻭ
ﻧﻴﻤﻪ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻳﻚ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ
ﻧﻈﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﻠﻞ ﻭ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ،  ﺩﺭ
ﺍﻓﺴﻮﻥ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﻗدﻴﻢ
ﺑﺎﻃل
اﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﮐﻪﻫﻤﻴﺸﻪﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺯﻭﺩ
ﺑﺰﻭﺩ ﻋﻮﺽ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺟﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻥ ﺍﺳﻄﻮﺭﻩ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻭ ﻓﺴﻮﻧﮕﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﻮﺋﻰ، ﺩﺭ
ﻇﻠﻤﺖ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭ ﻳﺎ ﮔﻮﺷﻪ
ﺩﻧﺞ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،  ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻩ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻳﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺗﻤﺪﻥ
ﻫﺮ ﻣﻠﻴّﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﻴﻢ،
ﺍﻣثاﻝ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪﺍﻯ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ
ﻣﻠّﺖ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﭼﻨﺪ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺩﺭﺍﺯ ﻳﻚ
ﻣﻠّﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﻧﺎﻣﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺁﺭﺍﻯ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻭﻋﺮﻑﺟﺎﺭﻯ
ﻭﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻓﮑﺮ ﻳﻚ ﻣﻠّﺖ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺎﺩﻯ،  ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻌﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺃﺩﺑﻰ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺃثر ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﮐﻪ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻫﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﻣﻠّﺘﻰ
ﺣﺎﮐﻢ ﺷﺪﻩ،  ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻣﻠّﺘﻰ ﺭﺍ،  ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻥ،  ﺑﻌﻘﺐ
ﺳﻮﻕ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﮔﺎﻫی
ﺒﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ
ﺍﻣﺎ ﻧﻈﺎﻡ ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﻢ
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻏﺬﺍﻯ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺨﺺ ﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻥ ﺑﻌﻘﺐ
ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻭ ﺑﻰ
ﻓﻌّﻠﻴّﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻣﺎ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭ ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺷﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻥ ﻣﻠّﺖ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭ ﺑﺎ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻫﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻣﻨﺠﺮ ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ،  ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ، ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻔﻘﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ،  ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻠّﺘﻰ ﺩﺭ
ﺧﻔﻘﺎﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻓﺮﺻﺖ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺨﻔﻘﺎﻥ،  ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺃﺭﺟﺤﻴّﺖﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﻚ
ﻣﻠّﺖ ﺭﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺭﻫﺒﺮ ﺁﻥ ﻣﻠّﺖ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻴﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻴﻢ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ بِداﻧﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺗﻘﺪس
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ، ﺑﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ،  ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺴﻮﻯ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ. ﻭﮐﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﺸﮑﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﭘس
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﺷﺨﺺ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻬﻢ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻬﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻀﺎﺩ، ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯﻴﺎ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ،  ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﭘﺮ ﺿﺮﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺨﺼﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ،
ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،  ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻬﻤﺘﺮﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ثاﺑﺖ
ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻬﻴﭻ ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﻭ
ﻫﻴﭻ ﻣﮑﺘﺐ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻴﻄﺮﻑ ﻭ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ ﻭ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻧﻪ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ۹۹ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻳﻚ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﻋﻤﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ، ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﻔﻠﺴﻒ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻓﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺟﺰ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ  ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ. ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﺄﮐﻴﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﻧﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﭼﮕﻮﻧﻪﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ،
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻋﺪﻩ ﻣﺘﻔﻠﺴﻔﻴﻦ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍبِداﻋﺎﺕ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﻭ
ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻗﻠّﺎﺑﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ
ﺗﺬﺑﺬﺏ ﻭ
ﺗﺮﺩﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺿﻌﻒ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺿﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﻬﺎﻥ
ﺷﻮﺭﻳﺪﻩ ﺗﺮ ﻭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ ﺗﺮ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﭘﺎک ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻫﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻬﻮﻉ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺖ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﻣﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ، ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺑﺎﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻥ
ﻫﻢ ﻣﻰ
ﺃﻧﺪﺍﺯﺩ. ﻭ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺟﺰ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺑﺎ ﺗﻌﺼّﺐ ﮐﻮﺭ،
ﻭﻳﺎ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﺑﺎ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ، ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﺎﻃﻞ ﺭﻭﺷﻦ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻠﻤﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﻢ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺖ،  ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺒﻦ ﺑﺴﺖ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺟﻨﺠﺎﻝ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ
ﺍﺳﺖ،  ﮐﻪ
ﺣﺎﺻﻞ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺤﻖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ، ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺖ،
ﮐﻪﺑﺎﺯ
ﺩﻧﺒﺎل اﺻﻮل
عقلی ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟی
اﻳﻦ
ﻧﻴﺰﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺷﻚ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺷﻚ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺩﺭﻫم ﺒﺮﻫﻤﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻧی
ﺁﻧﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻣﻠّﺎﻯﺮﻭﻣﻰ، ﮐﻪﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺁﺷﻔﺘﻪﺍﻡ،
ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺗﺮﻡ
ﮐﻦ ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣاﺪﻯ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻘﺪﺭﺳﺎﺩﻩ
ﻭ ﺁﺭﺍﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﻳﺶ،  ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ،
ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ، ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺳﮑﻮﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐس
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺫﻫﻦ ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ ﺟﻨﺠﺎﻝ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ
ﻓﮑﺮ ﺳﺎﺩﻩ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭﺧﻠﻮﺗﻰ،
ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﻣﺤﺴﻮس
ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺫﻫﻦ
ﻭﻭﺿﻮﺡ ﮐﺎﻣﻞ،
ﺟﺎﻯ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭﺩﻝ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺁﻥ، ﻭ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺟﻨﺒﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،  ﺗﺬﮐّﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻳﺎﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﭽﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﺮﭼﻪ ﺻﻠﺎﺡ
بِداﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ،  ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﻳﺴﭙﺮﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﻌﻮﺭﻯ ﻳﺎ ﻟﺎ
ﺷﻌﻮﺭﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺍﺿﺢ
ﻳﺎ ﻣﺒﻬﻢ، ﻭ
ﻳﺎ ﺧﻮﺏ ﻳﺎ ﺑﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻭ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ، ﺷﺎﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻫﺮﻓﺼل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ انساﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺷﻌﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥﺒﺎﺷﺪ،
ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ،  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺗﻮﻃﺌﻪﺍﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﻟﺎﺷﻌﻮﺭﻯ بِداﻧﻴﻢ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻮﻉ ﺑﻰ
ﺷﻌﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺟﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ، ﺍﻳﻦ
ﺑﺨﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺷﻌﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ ﺑﮕﻮﻳﻢ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻔﮑﺮ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﻗﻠم
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺤﮑﻤﺘﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧی ﺪﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻟﺎ
ﺷﻌﻮﺭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻣﺴﺖ ﻣﻮﺍﺩ
ﻣﺨﺪﺭﻳﺎ ﻣﺴﺖ
ﺷﻬﺮﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭ ثرﻭﺕ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺟﻨﺠﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩﺧﻮﻳﺶ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪﻓﺮﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻔﮑﺮ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﺗﻦ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺗﺎ ﭼﻪ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭ ﭼﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻭﮔﻮﻳﻨﺪﻩﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺍﺿﺢ
ﻭﻣﺒﻬﻢ ﺑﻮﺩﻥ،
ﺑﺎﺯﻣﺸﮑﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻰ،  ﺧﻮﺩ ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻭﻳﺎ
ﭼﻘﺪﺭ تقرّبﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﺧﻴﺮ ﻭﺻﻠﺎﺡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻓﻮﺭﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻨﻈﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻓﺮﻳﺐ
ﻭﻧﻴﺮﻧﮓ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺍﺳﺘثماﺭ ﻭ ﻏﺎﺭﺕ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻋﮑس ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،  ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺪﻑ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺮﻓﺎ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.

ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ
ﻣﻨﺼﻒ ﻭ ﺑﻰ
ﻃﺮﻑ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﺮﻭﺭ ﮐﻨﺪ،  ﺗﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺑﺴﺎﺯﺩ،  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﻣﺤﻘّﻖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﺻﻮﻝ
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏﺍﺯ
ﺑﻴﻦ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺷﺮ ﻳﺎ
ﺧﻮﺏ ﻭﺑﺪ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺍﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﮑﻠّﻰ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍﻭﻝ ﻭ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ،  ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺎﻯ ﺃﺯﻟﻰ ﻭ
ﮐﻨﻮﻧﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭ ﻧﻮﻋﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻓﺮﺩﻯ
ﻫﺮ ﻭﺍﺣﺪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ربّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﭘس  ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ،  ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﺑﮑﻨﻴﻢ، ﻃﺒﻴﻌﺖﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ بِداﺋﻰ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺳﻄﺢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺟﻬﺖ ﻧﻘﺪ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻤﻚ ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﺮﺿﻪ ﮐﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺳﻄﻮﺡ ﻓﮑﺮﻯ
ﺭﺍ حقّ  ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺮ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻓﺼﻮﻝ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻴﺰ ﮔﺬﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺁﺷﻨﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺁﺷﻨﺎ
ﮐﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻋﺮﻓﺎﻥ، ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺁﺭﺷﻴﻮ ﻭ
ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺎﻣﻊ ﺳﻄﻮﺡ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﻨﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬی برﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ،
ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺤﻞ حقّ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻃﺮﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﮐﻠﺎس
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎ
ﺍﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻭﺭﺍﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ
ﺍﻭﮔﺮﻳﺰﺍﻥ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺿﻤﻨﺎ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺵ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬی ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻧﻘﺶ
ﺍﺳﺎﺳی ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ، ﻧﻈﺮ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺭﺍ، ﺍﺯ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﻄﻖ ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺷﺎﻳﺪ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﮐﻠﻤﺎﺗﻰ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺻﺪﺍﻫﺎﺋﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ اﻣثاﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺘﻘل
ﻤﻴﮑﺮﺩ ﻭ
ﻓﻬﻤﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ ﭼﻪ
ﺗﺼﻤﻴﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﮐﻨﻨﺪ ﻳﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﻫﻢ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺗﻦ ﻭ ﺍﺷﺎﺭﺍﺕ
ﺩﺳﺖ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ،  ﮐﻪ ﻧﻘﺶ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﺑﻌﺪﺍ
ﻧﻮﺷﺘﻥ ﻮ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺫﻫﻨﻰ،
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥﺪﺍﺩﻩ،  ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎ،
ﻭﻧﻴﺰ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ،  ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،  ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺮ ﺷﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ،
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻭ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،  ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺭﺍﻩ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻤﮑﻦ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺷﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﺭﻭﺷﻦ
ﺗﺮ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ ﺗﺮ،
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺭﻭﺍﻁ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ،  ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺮﺍﺳﺎس ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺻﻠﺢ ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺻﻠﺤﻰ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﺑﺸﺮ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ، ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﻧﻘﺺ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻣﺤﺎﻓﻞ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺻﻠﺢ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ، ﮔﺮﮒ ﻭ
ﻣﻴﺶ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ
ﻧﺸﺴﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺪﻩ،  ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻳﻢ، ﮐﻪﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﻠﻤﻪﺍﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﺷﺘﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺟﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻳﺎ (
ﻓﻴﻞ) ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺻﻮﻑ ﻳﺎ ﺗﺼﻮﻑ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﺎﻓﮑﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﻃﺒﻖ
ﻣﻌﻤﻮﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﺳﺘﺒﺮﺩ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ. ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﻭ ﺑﻰ ﻏﺮﺽ
ﺑﺎﺯﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺭﺍ، ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺑﺮﺷﺪ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ،  ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻃﻠﺴﻢ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻋﺸﻖ ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻳﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻣﺎﺩﻯ،
ﻭ ﻧﻈﺮﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻧﺎﻡ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﻏﺎﻳﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﻭ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ،  ﮐﺴﺐ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﻓﻄﺮﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،  ﮐﺴﺐ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮐثرﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﻞ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺧﻄﺮ ﻭﺿﺮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻋث ﺟﻠﺐ ﻧﻔﻊ
ﻭ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ،  ﻫﺮ ﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺳﻄﺤﻰ ﺍﺯ
ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﻣﻨﻔﻌﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺣﺪﻭﺩ ﺩﻓﻊ
ﺿﺮﺭ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻮﺩﻣﻨﺪ ﻭ
ﺭﻓﺎﻩ ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎﻧﻊ
ﮐﺎﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﻋث ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ، ﺩﺭ
ﻣﺴﺘﻰ ﻭ ثرﻭﺕ
ﻭ ﺭﻓﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺑﺨﻮﺩ، ﺩﺭﺳﺖ
ﻋﮑس ﻫﺮ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺳﺎﺯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻰ ﻏﻢ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.   ﭘس
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺩﺍﺭﺩ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ فلسفه ای
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺷﺮﻕ ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﻢ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺟﺎﻣﻊ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻳﻚ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮ ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺖ ﻏﻴبیی
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮔﻮﺋﻰ ﺷﺮﻁ
ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﻭ ﻃﻠﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻧﻘّﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻭﻧﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﻋﻴﺐ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﻫﺮ ﻋﻠّﺖ ﻭ
ﻋﻠﻴﻠﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺭﻓﻊ ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻮﮔﺸﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ ﻏﻴﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻫﺴﺖ.

ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ
ﻭ ﻣﺘﻤﺪﻥ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺣسّ
ﺍﺳﺘﻄﻠﺎﻉ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺍﻃّﻠﺎﻉ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﺑﺘﺼﻮﻑ
ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻌﺸﻖ
ﺑﺮﻓﺎﻩ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻣﻌﻨﻰ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻣﺤﻔﻮﻇﺎﺕ ﻭ
ﻳﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﻠﻢ
ﻭﺩﺍﻧﺶ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ ﻭ ﮐﺴﺒﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﻋﻘﻞ
ﮐﺴﺒﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐس ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
و ﺑﻭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﻤﻴﺸﺪ
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﮑﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﻮﺩ. ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﻋﺠﻴﺐ ﺑﻨﻈﺮ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪﮐﺴﺐ
ﺍﻃّﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﻋث
ﺗﻔﺮﻗﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻓﻬﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻏﺮﻭﺭ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﺗﻔﺮﻗﻪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث  ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻣﺒﺪﺃ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻫﺮ ﺗﻔﺮﻗﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬی ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻣﻴﻞ ﺑﺘﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﻴﺸتر
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﺎﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻃﻔﺎﻝ
ﭘﻴﺪﺍﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﮐﻤﻰ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﮐﻤﻚ ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻌﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻧﻘّﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ
وﻫﻤﺒﺴﺘﮕﻰ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺸﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﭼﻮﻥ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻭﺣﺪﺕ
ﮐﻤﻚ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺑﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺳﺎﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺳﻮﺩ ﻭﺭﻓﺎﻩ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭ ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻟﺬﺕ ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﻟﻤﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺑﺪﻫﺪ
ﺍﻣﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎی
ﺍﻟﻬی ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻋﻠّﺖ ﻫﺮ
ﻣﺸﮑﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻭ
ﺍﺯ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭘس  ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻫﺮ
ﻣﺸﮑﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮت  ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﭘس  ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺭﻧﺞ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﺁﺯﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﮔﺎﻧﺪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻥ
ﮐﻨﺪ ﭘس  ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه  ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﮐﺴﺐ ﺟﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس  ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﭘس  ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻤﻠﺎ تقرّب
ﺳﺎﺯ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﻭ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﻟﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﺮﺣّﻢ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ ﻭ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺭﺍ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﻫﻮس ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ ﺗﻠﻒ
ﻧﺸﺪﻩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺴﻰ ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺗﻌﻠّﻖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﮒ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺳﺮ ﺑﺮﺳﺪ
ﺑﻨﻔﻊ ﭼﻨﺎﻥ
ﺭﻭﻧﺪﻩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺑﺎﺷﺘﺎﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﻟﻐﺰﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﺑﻠﻨﺪﻯ
ﻭﺑﺎ ﺷﺘﺎﺏ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺴﻨﮕﻰ
ﻭﻣﺎﻧﻌﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﮐﻨﺪ که
ﺘﻮﻗﻒ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ هدف
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺴﺘﻦ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺄﺯﻟﻴّﺖ
ﭘﻴﺸین  ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺎﻟﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺟُﺴﻦ
ﻧﻴّﺖ ﺭﻓﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻃﻠﺴﻢ ﺭﻓﺎﻩ ﺍﻳﺠﺎﺩ
لذّت ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﮐﻤﺘﺮ ﮐﺴﻰ
ﭼﻮﻥ ﺃﺩﻳﺴﻮﻥ
ﻣﺨﺘﺮﻉ ﻟﺎﻣﭗ ﺑﺮﻕ
ﺑﺎ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺶ
ﺑﺎﺯ ﻓﻘﻴﺮ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
و ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ ﻭ
ﻣﺨﺘﺮﻋﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﻧﺎﻥ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﻭﺍﺭث ﻋﻠﻢ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﻋﻠﻢ
ﮐﺸﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻧﻴﺰ ﺍﺳﻴﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻋﻠﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻫﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﻋﻠﻢ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺯ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻋﮑس ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻬﺮ
ﺣﻴﻠﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻔﻮﺫ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺒﺮﺭﻧﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻋﻠﻢ ﺭﺍ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻋﻠﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻨﺮ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺪﺭﻙ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺃﺑﺪﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻋﺎﻟﻢ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﻭﻟﻰ ﻓیلسوﻑ
ﻫﺮﮔﺰ بِداﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.

ﻫﺮﺩﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﺑﻨﻘﻞ
ﺍﺯ ﮐﺮﻳﺴﻮس
ﮐﻪ ﺑا ﺴﻮﻟﻮﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻡ ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺮﺩﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﺗﻔﻠﺴﻒ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻯ ﺗﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻰ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮﺋﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻓﻦ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﻓﮑّﺮ ﺑﮑﺎﺭ
ﺭﻓﺖ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻫﺮﺩﻭﺕ
ﻭ ﮐﺮﻳﺴﻮس
ﻧﻴﺰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ ﺻﺤﻴﺢ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮﺍﺯ
ﺁﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﻔﮑّﺮﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﺑﻌﺒﺎﺭﺍﺕ
ﻭ ﺟﻤﻠﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﮐﻮﺷﺸﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ یک
ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﺍﺷﺎﺭﺍﺕ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﮑﺮ ﺍﺯ
ﺟﻨس ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺑﻤﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﺟﻨس  ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺩﻭﺑﺎﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ
ﺗﻀﻴﻤﻨﻰ ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻤﺎﺩﻯ ﮐﺮﺩﻥ
ﻓﮑﺮ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﻠﮑﻮﺗﻰ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻓﻴﻠﺘﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻓﻴﻠﺘﺮ ﮔﺬﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺍﻳﻦ ﻓﻴﻠﺘﺮ
ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺑﺪﺭﺳﺖﺗﺮ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻓﻴﻠﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ ﺭﻧﮓ
ﻭ ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻓﺮﺳﺘﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺑﭽﺸﻢ ﻭ ﮔﻮﺵ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﭘس ﻫﺮﮐس
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ
ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ.

ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭﺑﻴﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ ﻓﮑﺮ ﻭﺍﻳﺪﻩ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺟﻨس ﺑﻴﺎﻥ
ﺷﺪﻩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺰﻧﺰﻳﻞ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﻓﻬﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﮐس ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﺪﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺒﺮﺩ
ﺗﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺍﻭ
ﮔﺮﺩﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺃﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺯﻭﺍﺋﺪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺮﺩ ﺑﺎ ﻣﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻫﻢ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﻫﻢ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﺸﮑﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭘس
ﺭﺩّ ﻭﺑﺪﻝ ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﺪﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﮑﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻧﺸﺪﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻝ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.و ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻫﺪ ﻭﺿﻊ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﻴﺒﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﭙﺮﻡ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺒﺪﻴﻞ ﺑﻄﻔﻞ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺭﺷﺪ ﻭ
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻳک  ﺭﻭﺡ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ ﺩﺭ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺘﺤﻘّﻖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻄﻔﻪ ﺑﻔﻌﻞ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﺷﻮﺩ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣؤﻟّﻔﻴﻦ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺯ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺎﻧﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺷﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﮑﺮ ﻭﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻧﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺣﺘﻰ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺤﺴﻮس
ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁثاﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ ﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﺯ
ﺫﻫﻦ ﺑﺬﻫﻦ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺍﻳﺪﻩ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺻﻞ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻞ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮع ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺮ
ﺷﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻳﺪﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮐس  ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﭘس ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻓﺖ ﻭﺩﻳﺪ
ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﻧﮑﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻫﻢ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺷﺪ
ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎت ﻟﺪﻧّﻰ
ﻋﻴﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﭘﻴﺎﻡ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺳﻴﮕﻨﺎﻝ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎ ﻭ اﺷﺎﺭﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻳﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﻚ ﺳﻮﻡ ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﻴﭻ
ﮐﺴﻰ ﻧﮕﻔﺖ ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻖ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺭﺍﻳﺞ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﻗﻠﻢ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﻭ
ﺯﺑﺎنی  ﮔﺎﻫی  ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺭﺍﻭﻯ
ﮐﻪ
ﺍﺯﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﻭ ﻓﻬﻢ ﻫﺮ
ﺭﺍﻭﻯ ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻭ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻨﺪ
ﻳﺎ ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ
ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﻧﻴﺰﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺣﺪﻳث
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻨﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﺠﺪﺩ ﮐﻨﺪ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺑﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺷﮑﻞ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻟﻔﻆ (ﺍﻭﻡ)
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﺭﺍﻳﺞ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻧﺰﺩ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻫﻮﻡ
ﺷﺪﻩ ﻭﻧﺰﺩ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﺁﻣﻦ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﻧﺰﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﻣؤﻣﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﻟﻔﻆ ﻭ
ﻫﻢ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ ﻟﻔﻆ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺭﻳﺸﻪ ﺭﺍ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﭘس ﻫﺮﮔﺰ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪ
ﻣﮕﺮ ﺭﻳﺸﻪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻫﺮ
ﻟﻔﻆ ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺭ ﻣﻄﺎلعه  ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑند
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻦ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻧﺰﺩ
ﻫﻤﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻫﺮ ﻣﺤﻘّﻘﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺯﺑﺎﻥ
ﺷﻨﺎس ﻋﺮﺑﻰ
ﻧﻴﺰ ﻓﻬﻢ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﭘس ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﮑﻠﻰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ
ﻓﻬﻢ ﻗﺮﺁﻥ
هرﺣﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﮐس ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﻧﻴﺰ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺴﻴﺖ ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺴﻞ
ﺍﻭﻝ ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﻭ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
که ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺼﻮﺭ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺫﻫﺎﻥﻋﻮﺍﻡ
ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺎﻧﻊ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﻳﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺟﺮﺍ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ اُمّی
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﭘﻴﺎﻡ
ﺭﺍ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺑﺎﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻡ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺣﺪﻳث ﻣﻨﻘﻮﻝ
ﻭ ﺷﺶ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺷﺸﺼﺪ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻳﻚ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﮑﻤﻰ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻫﻴﭻ ﺁﻳﻪﺍﻯ
ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻗﻠﺒﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻓﻬﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺤﻖ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻡ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮔﺰ ﻭﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﻭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻢ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺳﺮﮔﻴﭽﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻡ ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘرین
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺠﺎﻯ
ﭘﻴﺮﻯ ﺍﺣﺴﺎس
ﺟﻮﺍﻧﻰ می شود. ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻡ
ﮔﺮﭼﻪ ﺟﺴﻢ
ﻭﺗﻦ ﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﺑﻰ ﺑﻬﺮﻩ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﻭﻓﮑﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻡ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺸﮑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﺘﻰ
ﻳﻚ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻡ
ﻭ ﻳﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﺘﻨﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻋﻠﻤﺎ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ
ﻋﺎﻣﻰ ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻭ
ﻫﺮ ﺭﺧﺪﺍﺩ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪی ﺗﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺭﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻋﺎﺭﻑ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻳﺎ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺷﺐ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻗﺮﻥ ﭘﻨﺠﻢ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﺎﺩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻓﻴثاﻏﻮﺭث
ﻣﻌﻨﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺗر
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﺻﻔﺖ ﺣﮑﻤﺖ ﺑﺮ
ﻫﻴﭻ مخلوقی
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻃﻠﺎﻕ
ﻧﻴﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺣﮑﻤﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻓﻴثاﻏﻮﺭث
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺩﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺷﻨﺎﺧت
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﻠﺎﻢ
ﺍﻭ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﺸﻭﺩ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻴﺎﻥ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺑﺤﮑﻤﺖ ﻭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻔﺖﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻨﺒﻊ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﭘس
ﻫﺮﮐس
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻣﻐﺰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺗﺮ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﮐﻨﺪ ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﻣﻨﺒﻊ ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺨﺶ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺃﺻﻴﻞ ﺗﺮﻭﻭﺍﺿﺢ
ﺗﺮ ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺗﺮ ﻭ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺿﻤﻨﺎ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﺖ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻭﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻭﻣﻮﻓّﻘﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻓﻬﻢ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻦ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻮﻋﻰ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪ ﻓﻴثاﻏﻮﺭث
ﺑﺎﻳﻦ ﺩﻟﻴل  ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﮐﺴﺒﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﻋﻘﻞ ﮐﺴﺒﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﻠﺎس ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺑﻴﻚ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﻰ
ﺑﻬﻴﭻ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﻈﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ بِداﻥ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺷﻮﺩ
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺭﺷﺘﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﮐﺘﺮﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺃﻧﺪﻙ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻧﻪ
ﺁﻧﮑﻪ ﻫﺮ ﮐس
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺖ ﻋﺎﺭﻑ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﺗﺮ
ﺩﺍﺩﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﺤﮑﻮﻣﻴّﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭ
ﻳﺎ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﮕﻮﺍﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻟﻌﻨﺖ ﻭ
ﻧﻔﺮﻳﻦ ﻭ
ﻧﮑﻮﻫﺶ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻫﺮ ﮐس ﺭﺍ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴن ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍست. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺪﺗر ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺪﺟﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻫﺎ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎﺭﮔﻴﺮی
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﻭﻣﺰﻳﺪ ﻋﻠّﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺗﺮﻳﻦ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺯﻧﻤﺪﮔﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﺎﻫﻤّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩ ﻭﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﺰاﺭﺍﻥ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻥ ﺑﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺧﻂ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻳﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻳﻢ
ﮐﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ پس  ﺑﺎ
ﭼﺮﺍﻍ ﻋﻘﻞ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ ﭘس ﮐﺎﺭﻣﺎهاﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺑﻤﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻭﻣﻴﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺳﺎﻝ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﺗﻮ
ﺧﻮﺩ ﺣﺪﻳث  ﻣﻔﺼّﻞ
ﺑﺨﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺠﻤﻞ ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻭﻟﻮ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﻳﻢ
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﺮ
ﺑﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺧﻮﺵ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﺸﻮﻳﻢ ﺑﺎ
ﭼﻤﺎﻕ ﻭ ﻋﺼﺎ
ﻋﺎﺻﻴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻭﭼﻮﺏ ﺧﺪﺍ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺻﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺭﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﺮﻙ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎﻝ
ﻭﻗﺒﻮﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻘﻭﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﻚ
ﺳﺎلک ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻓﺮﺻﺖ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ .ﻣﻬﻢ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ
ﻧﻴّﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﺍﺩﻥ ﺧﻮﺩ ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺑﺎﺯ
ﮔﻔﺘﻦ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺎﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪﻳث
ﻋﺸﻖ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻭ
ﻀﺮﻭﺭﻯ ﻫﺴﺖ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﻳﺒﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭ
ﺍﺭﺗﻀﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﻨﺠﻢ
ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻧﺶ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺟﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭ ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪ ﮐّﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻤﻚ
ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺎﺑﻖ ﺗﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﻟﻤس ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﺧﻄﺎﺏ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﺣﺎﺻﻞ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺗﻠﺎﺵ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻧﺴﺒﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺣﮑﻤﺖ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. گوﺋﻰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺩﻩ ﻗﺪﻡ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺒﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭلی ﭘس
ﺍﺯ ﻭﺻﻮﻝ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﻩ ﻗﺪﻡ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪﻫﺎ ﻗﺪﻡ
ﻋﻘﺐ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻄﻠﻖ بِداﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺁﻥ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺣﺘﻰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻧﻪ ﻫﻴﭻ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩﺍﻯ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻫﺮﮐس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﻭﻓﻬﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﭘس
ﻣﺸﮑﻞ ﺃﺻﻠﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ ﻭ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺁﻥ ﻧﺎﺷﻰ ﺍﺯﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﻘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻄﻠﻖ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺴﺒﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻗﻴﺎس
ﻣﻊ ﺍﻟﻔﺎﺭﻕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﺄثیرﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
آﻟﻮﺩﻩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺟﺎﻫﻞ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺮﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﻬﻴﭻ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﻢ ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻭ ﻳﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻴﻨﻰ
ﻣﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﭘس
ﻫﺮﮐس ﻣﺴؤﻝ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴؤﻝ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎ
ﻭﻳﺎ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻭ آﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺳﺘثنا
ﮐﻢ ﻳﺎ ﺯﻳﺎﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻧﻈﺮﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻳﻢ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﭘس ﺣﮑﻤﺖ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﻋﻤﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ ﺩﻓﻊ
ﻭﺭﻓﻊ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻗﺴﻤﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺴﺐ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺩﻓﻊ ﺑﺠﻠﻮ
ﻭﮐﻤﻚ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺨﺘﺼﺮﺍ
تخلیه ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺗﺎ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﺑﻨﻔﻊ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺑﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ
ﺫﺍﺕ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺧﻴﺮ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. پس
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗشرﻯ
ﻫﺮ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺟﺎﻫﻞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍن ﺷﻔﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﺑﻴﺮﻭن ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ولی ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭ اگر ما
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﻌﻘﻞ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻧﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﻘﻴﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
می ﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺩﺭﻙ
ﺍﺭﺯﺵ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻙ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺑﻬﺮﺷﮑﻞ
ﺁﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﮐﻠﺎﻡ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺗﻤثیلی ﺍﺳﺖ که
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺟﺴﺘﻦ ﺑﺎ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻫﺮﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺖ آن
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ که
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ ﻫﺴﺖ
ﻭﻟﻰ ﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ ﻏﺮﻭﺭ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭگ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁثاﺭﺵ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻨﺮ
ﺁﻣﺪ ﭘﺪﻳﺪ. ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﻌﺸﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﭘﺎ
ﺑﻨﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻴﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﺤث ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺤثی ﺯﺍﺋﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﮐﻨﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻔﺎﻕ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﺷﺮﻑ ﺳﻘﻮﻁ
ﻗﻄﻌﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﭘﻴﺮﻯ ﭼﻨﺎﻥ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺰ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ ﻭ
ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎسﻫﺎ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻋﺬﺍﺏ ﺩﻧﻴﺎ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ
ﺁﺧﺮﺕ ﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻗﻄﻌﺎ ﺭﻧﺞ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑی
ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ بِداﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﺃﺫﮐﺎﺭﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ
ﻭﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻓﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ ﮐﻪ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑاشد، ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﺍﻭ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ به
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺃﻫﻮ ﺩﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺩﺭﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻟﻪ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻰ
ﮐﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﺪﻡ ﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻙ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﻳﻚ ﺳﻮﮊﻩ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﺭﻙ ﻧﻴﺴﺖ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺷﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺸﮑﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﮑﻨﻴﻢ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺭﺍ ﺩﺭ
(ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎ ﺳﻮﺍﻩ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻮ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ما ﺭﺍ ﺃﻏﻠﺐ
ﺑﺤﺴﺎﺏ ﻧﻤﻰ
ﺁﻭﺭﻧﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﮐﻪ ﻣﻨﺸﺄ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ثبت ﺷﺪﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ ﺍﺳﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﻣﻨبع ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻧﺨﺴﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻴّﻮﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺘﺸﺨﻴﺺ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺃﺗﻤﻰ ﻫﻢ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﻠﻢ
ﺷﻴﻤﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﮐﻮﭽﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺍﺣﺪ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺃﺗﻢ
ﻧﺎﻣﻴﺪﻧﺪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺫﺭّﻩ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻯ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻤﻪ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺟﻨس ﻭ ﺷﮑﻞ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ 114 گونه
ﺃﺗﻢ ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻇﻬﻮﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺘﻰ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺩﻭﺍﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺑﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺗﺎﺯﻩ ﻫﺮ
ﺃﺗﻤﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻳﮑﺼﺪ ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﻣﺸﮑّﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ (ﺃثیرﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﻧﻴﺰ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﻳﺎ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺧﻮﺪ
ﻫﺮﻳﻚ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﮐﻮﭼﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻭ ﺟزء
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ
ﺁﺏ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺁن ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﺧﻮﺩ(
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ)
ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭند.
ﻭ ﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺄﺯﻟﻴّﺖ
ﻭﻣﺒﺪﺃ ﻭﺟﻮﺩ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ بِداﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﻨﺎﻣﻴﻢ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺻﻠﻰ
ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺄﺻﻞ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻭﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻭﺣﻀﻮﺭ ﺑﻨﺰﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس برای
بشر، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺮﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ تا ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ.

ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻪ ﺃﺗﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺳﺘثنا
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮعی ﺭﺍ
ﺩﺍﺭند ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺳند
ﻭ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ،
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺻﻠﻰ
ﺭﺍ ﺭﻭﺡ ﺁﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩ نوعی
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ تحت
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺪ
ﺑاشد. ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﺭﻭﺡ با
ماهیّت الهی
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺣﺴّﻰ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺃﺷﻴاء
ﺭﺍ ﺣس ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺭﻭﺡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺳﻄﺤﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﮐﻨﻴﻢ. ﭘس
ﻃﺒﻴﻌﻴّﻮﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎﺩﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻫﺮ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺍﺯ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﺪﺍشته ﮔﻮﺋﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻋﺪﻡ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻟﻴﻞ
ﻧﺒﻮﺩﻥ چیزی
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭ
ﻗﻀﺎﻳﺎ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﺼﺪﻳﻖ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺷﻌّﻪ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﺑﻨﻔﺶ ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﮔﻮﻳﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﻧﻮﺭ
ﻣﺎ ﻭﺭﺍﻯ
ﺑﻨﻔﺶ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪﻥ
ﺑﻨﻔﺶ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﮔﻮﻳﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺣﻮﺍﺳّﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺣﺘﻰ ﺭﻧﮓ ﺳﺒﺰ
ﻭ ﺳﺮﺥ ﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻟﺎﺯﻡ
ﺁﻥ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﻧﮓ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﻳﻚ ﺭﻧﮓ ﺭﺍ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻳﻚ رنگ  ﺳﺎﺩﻩ
ﭼﻮﻥ
ﺳﻔﻴﺪﻯ ﻭ
ﺳﻴﺎﻫﻰ ﺑﻰ
ﺭﻧﮕﻰ ﻳﺎ ﻫﻤﻪ
ﺭﻧﮕﻰ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ
ﻭ ﻣﻰ ﮔﺬﺭﻳﻢ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺑﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪّﺭ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭﺤﻮﺍس
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻫﻴﭻ
ﺣسّ ﻓﻌّﺎﻟﻰ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﮔﻰ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺯ ﺁﻥ
ﻧﺰﺩﻴﻚ ﺷﺪﻩ ﺑﻌﺪﺍ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﻳﺎ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺣﻮﺍس ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻧﺎﻗﻞ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺗﻨﻬﺎﻳﻚ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭﺍﻨﺘﻘﺎﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻘﺸﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻐﺰ ﻭﻳﺎ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺣسّ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﻭﺁﻧﺘﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺣﺴّﻰ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﺍ
ﺑﺬﻫﻦ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ
ﺑﻨﺎﺧﻮدﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺟﺎﻯ ﺩﺭﻙ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣسّ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺁﻧﺘﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺑﺮﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻤاﻦ
به ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭﺭﻓﻊ
ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺩﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﻭﺍﻩ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺍﻳﻦ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻏﻴﺒﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻭﻟﻰ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﻮﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻃﻔﻠﺒﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ
ﻭﻟﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻯ
ﻳﺎ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﻟﻢ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﻳﮕﺎﻧﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ
ﻭﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻳﻦ
ﺣﺎﻝ ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﻭﻭﺣﺪت ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﻢ
ﺷﺎﻳﺪ (ﺍﺣﺴﺎس
ﻋﻘﻠﻰ) ﺍﻳﻦ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻨﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻮﺟوﺪﺍﺕ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺩﺭهر ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻫﻢ ﻭ ﺩﺭﻫﻢ ﻃﺒﻖ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﮐﺴﻰ بِداﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
می ﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻳﮑﺠﺎ ﻭﮐﻠّﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺣﺪﻭﺩ
ﺩﺭﻙ ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﻨﺶ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﻥ ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﮐﻠّﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺿﻤﻦ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺁﻥ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻠّﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﻞّ
ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ ﺗﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﻓﻀﺎ
ﻧﻮﺭﺩﺍﻥ ﺗﺎ
ﺍﺯ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻧﺮﻭﻧﺪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺎﻫﻰ ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺁﺏ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻧﻴﺎﻳﺪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺁﺏ
ﻭﺩﺭﻳﺎ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﻰ
ﺗﻮﻗّﻒ ﻭ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﮐﻞّ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﭙﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺗﺎ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﻫﻤﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﮑﻮﻳﻦ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺗﮑﻮﻳﻦ ﻧﻮﻋﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭘس ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍﻝ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻞّ ﺁﻥ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﮐﻞّ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﻥ ﮐﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻠﻬﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ
ﺷﺪ ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ ﻭﺟﻮﺩ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻳﺎ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﮐﻞّ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺍگر
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺫﺭّﺍﺕ ﺟﺴم ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺫﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺫﺭﺍﺕ
ﻣﺸﮑﻠّﻪ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻬﻢ
ﺑﭽﺴﺒﺎﻧﺪ
ﻭﺟﺬﺏ
ﻭﻣﻌﺠﺰﻩ قیّومیّت
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﺟﺴﻢ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﻭﺡ ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺃﺯﻟﻰ
ﺧﻮﺯﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺟﺴﻢ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺟﺴﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺁﺯﺍﺩ ﭼﻮﻥ
ﮔﺎﺯﻫﺎ
ﺩﺭﻓﻀﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ ﺃثیرﻯ
ﻭ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﺍﻭ ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻤﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻤﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﭼﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺃﺗﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺸﮑﻠّﻪ ﺗﻦ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ تنها
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﻧﻔس
ﮐﻞّ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻳﺎ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﺎ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻣﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﺳﻴﺮ
ﺍﻳﻦ ﻓﻬﻢ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﻏﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻏﻴﺮﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﭻ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﻬﻢ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﻧﺴﺒﻰ
ﻭﻣﺘﻐﻴﺮ ﺍﺳﺖ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦتر.

ﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺻﻔﺖ ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻣﻔﻴﺪ است
ﻭﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺪﻳن
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺃﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﮐَﻮَﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺣﺘﻤﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭼﺸﻢ ﺩﻝ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺎ ﺣﺪﺱ
عقل الهی تر
شده ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪ ﻭ
ﺑﻤﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺭﺍﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺠﻠﻮ ﻣﻰ
ﮐﺸﻴﻢ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺣﺎﺻﻞ ﺍﺳﺖ
ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺤﺎﻝ
ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻫﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﮐﻠﺎﻡ ﺷﺎهد
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﻣّﻴﺪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻥ ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.

ﻣﺸﮑﻞ
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺩﻫﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺳﺘﻨﺪﻟﺎﻝ
ﺑﺎﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻏﻴﺒﻰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﻮﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻣﺤﺴﻮس ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻓﻮﺭﻯ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍ ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻥ
ﮐﻨﻔﺮﺍﻧس
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ
ﮐﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﺎﺭ ﻫﻴﺄﺗﻰ
ﺍﺯ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻮﺭﻯ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﺎﻟﻤﺎﻧﻪ
ﺷﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻭ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻓﺸﺮﺩﻩ
ﻭﻣﺘﺮﺍﮐﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺩﻭﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺡ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻓﺸﺮﺩﻩ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﭘس
ﺍﻳﻦ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻳﻦ ﻓﮑﺮ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻐﺎﺭﺕ
ﺑﺰﺭﮒ ﺗﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ روح ﺮﺍ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺰﻣﻴﻦ ﻭﻣﺎﺩﻳّﺖ
ﺑﮑﺸﻨﺪ ﻭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻓﺸﺮﺩﻩ
ﺭﺍ ﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮ
ﮐﻪ ﺷﺪﻩ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﻧﺮﮊﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺳﻮﺧﺖ ﻭﻣﺼﺮﻑ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺍﻧﺸﺗﻦ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺃﺗﻢ ﮐﺮﺩ ﻭﺑﻤﺐ
ﺃﺗﻢ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺭﺍ
ﺑﻌﺪﺍ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻓﮑﺮ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺷﺒﻴﻪ ﮐﺎﺭ
ﺳﻮﺳﮑﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﮕﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﻨﺪﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺰ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺍﺳﺘثماﺭ ﻫﻢ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺒﻬﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻭﺍﻫﻰ
ﻫﺮﺭﻭﺯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻋﺖ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺰﺩ
ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻮﺳﻚ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻏﺬﺍﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﮔﺎﺭﻯ
ﺑﺴﻮﺭﺍﺥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﺮﺩ. ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺃﺻﻠﻰ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﺁﻥ ﺳﻮﺳﮑﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟم
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻫﺎﻯ
ﻓﺸﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﻮﺳﮑﻰ ﻏﻮﻝ
ﻋﻈﻴﻢ
ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﺩ.

ﺿﻤﻨﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻋﻮﺍﻡ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﻏﻴﺒﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻳﻚ
ﺫﻫﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺨﻴﭻ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻋﻈﻴﻢ ﻧﻴﺰ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﺻﻠﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺁﻥ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺳﻮﺳﻚ ﭼﻪ
ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﻳﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﮐﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﻗﻴﻘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﻭﺗﻤثیلاتی ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺗﻌﻘّﻞ
ﻭﭼﺸﻢ ﺩﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺷﺎﻣﻞ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﮑس ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳﻚ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻋﮑﺴﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺼﻮﺭ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﻋﺒﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﺣﺘﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﻧﺸﺪﻩ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺁﻳندﻩ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﻓﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﻣﺮﻭﺯ بِداﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻮﻋﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻪ.

ﺍﮔﺮ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﻋﺒﺮﺕ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﮐّﻨﻴﻢ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺟﺪﻳﺪ ﺃﺗﻤﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻳﻚ ﺃﺗﻢ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﻫﺎ
ﻣﺪﺍﻡ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺩﺭﻭﻥ ﻫﺴﺘﻪ
ﺃﺗﻢ ﺑﺎﺭﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺩﺍﺧﻞ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﺍﺭﺳﺎﻝ ﻗسمتی  ﺍﺯ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﻚ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﺑﻤﺪﺍﺭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺃﺗﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺃﺗﻢ
ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ
ﺑﺄﺗﻢ ﻫﻠﻴﻮﻡ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﻫﺎ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺃﺗﻢ
ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ
ﻫﻴﻠﻴﻮﻡ ﺷﺪﻩ
ﺑﺄﺗﻢ ﻧﻴﺘﺮﻭﮊﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺗﺎ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭﺭﺍﻧﻴﻮﻡ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻫﺎﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﭘﺮﺗﻮ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﮐﻪ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺮﮐّﺒﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻗﺒلا
ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻨﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺑﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﺳﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺃﻣﻴﻨﻪ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﺑﻴﻚ
ﮊﻥ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪ ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮊﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﺎ ﮐﺎﺭ
ﺑﮑﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﺍﻭﺭﮔﺎﻥ ﻭ
ﻋﻀﻮ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺟﺴﻢ ﮔﻴﺎﻩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺒﺴﺎﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻋﻰ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﺃﺗﻢ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﺎ
ﭘس  ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﺁﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻋﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻧﻈﻢ
ﺟﺴﻢ ﻫﺴﺖ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺣﺘﻰ ﺗﺎ ﺷﺒﻰ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻦ ﺳﻌﻰ
ﻭﻣﺼﺮﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﺠﺪﺩ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﺁﻨﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻴّﻮﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﻮَﻥ
ﻳﺎ ﮐﻮزﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻣﺤﺾ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺍﻣﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺩﻭﻡ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺯ
ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺳﻮﻓﺴﻄﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺘﻔﻠﺴﻔﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻔﺴﻄﻪ
ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺤث
ﻭﺟﺪﺍﻝ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﻧﺪ
ﻭﻋﻠّﺖ ﺁ ﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﻢ
ﻗﺮﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻋﻠﻠﻰ ﺑﺎﻋث ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺭﺯﺵ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻃﺮﻑ ﺑﺤث ﻭﺟﺪﺍﻝ
ﻭﻣﺠﺎﺩﻟﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻫﺮ
ﺑﺤث
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﻨﻄﻗﻰ ﻭ
ﺟﺪﺍﻝ ﻭﻧﺒﺮﺩ
ﻫﻮﺵ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺿﻌﻒ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺑﺤثی
ﺩﻭﺭ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻃﺮﻑ
ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﺤﮑﻮﻡ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﻓﮑﺮ
ﻭﮐﻠﺎﻡ ﻃﺮﻑ
ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺟﺪﺍﻝ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﻔﺴﻄﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﻨﻮﻋﻰ ﺑﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﻫﺮ
ﻟﻔﻈﻰ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﮐﻠﺎﻡ ﺿﺪ
ﻭﻧﻘﻴﺾ ﺁﻥ
ﮐﻠﺎﻡ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴن
ﻫﻢ ﻓﺮﺽ ﺷﻮﺩ
ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﻮﺭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﭘس
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﭘس
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﺄﻳﻴﺪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺨﺖ بِداﻥ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﺤﮑﻢ ﻣﺎﻧﻌﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭﺳﻮﻓﺴﻄﺎﺋﻰ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﻭ بِداﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻳﮑﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺃﺻﻞ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ چه
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻳﺎﻓﺘﻪ.
که ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣثلا
ﻃﻔﻞ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻃﻔﻞ
ﺩﺭ
ﺑﺰرﮔﺴﺎﻟﻰ
ﻭﻟﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﮐﻮﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﮑﺎﻥ
ﻳﻌﻨﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﮐﻮﻥ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﻳﮑﻮﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﮐﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﺷﺎﻣﻞ
ﻫﺮ ﺳﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺖ ﺗﺎ ﻣﻌﻨﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺑﻨﻔﻊ ﺁ
ﻳﻨﺪﻩ ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﻴﭻ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﺩﺭﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﻧﺒﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻭﺿﻊ ﺣﺎﺿﺮ
ﺧﺎﺻّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ ﻭ
ﻏﻴﺒﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻣﻬﻢ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﻋﺒﺮﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﺪﻩﻫﺎ
ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺒﺮﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﮐﻨﺪ ﻭﻟﻮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺳﭙس
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻋﺒﺮﺕ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻋﺒﻮﺭ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻤﻮﺩ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﺃﺑﺪﻯ
ﮐﺮﺩ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮﺷﺪﻩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻫﺮ
ﻋﺒﺮﺗﻰ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣطﻟﻖ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﺒﺮﺕ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻭﻟﻮ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻞ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ، ﺣﺮﮐﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﻭﺡ
ﻣﺎ ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻣﺘﻮﻗّﻒ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﮐﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺟﺴﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﻃﻞ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺑﺂﺗﺶ ﻣﻰ
ﮐﺸﻴﻢ.

ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﺟﺎ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺒﻰ ﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻨﺤﻮی ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻳﻦ ﻏﻴبی ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻓﻮﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺿﻊ ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﺨﻄﺮ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ ﭘس ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻥ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺟﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻴّﻮﻥ
ﺃﺻﻞ ﻣﻬﻢ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﮐﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ
ﻭﺍﺣﺪ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﭼﻮﻥ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺁﻥ
ﻳﺎ ﻳﻚ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺁﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺟﺰﺍﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﭘس ﻧﻈﺮ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ ﺣﻘﻴﺮ
ﻭﮐﻮﭼﻚ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﻄﺮﻩ ﺁﺑﻰ ﮐﻪ
ﺭﻭﻯ ﻣﻮﺭﻯ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ
ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻏﺮﻕ
ﺷﺪﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﺳﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻩ ﻭ ﮐﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﺎﺭﺕ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺍﻭ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺣﻘﻮﻕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﻇﺎﻳﻔﻰ ﻭ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﻧﻴﺴﺖ
ﭘس ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻧﮑﻮﻫﺶ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ها
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻳﺎﺩﺭ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻔﺴﺦ ﻭﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺗﺤﺖ ﺟﻣاﺪﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻳﻢ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬی
ﺮﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﺩﺍ ﻧﻴﺰ ﻭﺍگذﺍﺭﮐﺮﺩﻥ
ﺧﻴﻠﻰ ﺩﻳﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺗﺎ ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﮕﺮﻭﻩ
ﺳﻮﻡ ﺍﺯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﭘس
ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﻴّﻮﻥ
ﻭﺳﻮﻓﺴﻄﺎﺋﻴّﻮﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺷﮑّﺎﮐﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ
ﭘﺮﻭﺗﻮﮔﻮﺭﺍس
ﻭ ﻧﻴﺰ
جوﺭﺟﻴﺎس
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺭﻳﺸﻪ
ﺑﺄﺻﻞ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺟّﻮﺋﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻴﻔﻪ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺟﺴﺘﻦ
ﻣﻨﺒﻊ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺿﻊ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻟﻰ ﭼﻴﺰﻯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻔﺮﺿﻴّﺎﺕ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎن ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻳﺎ عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻣﺪّﻋﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻮﺩﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻯ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺨﺶ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺭﺳﻴﺪ ﺗﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﺎ
ﺍﻳﻨﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻫﻤﺎﻦ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺃﺯﻝ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺁﻏﺎﺯ ﺁﻧﺮﺍ بِداﻧﻴﻢ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﺮﺽ ﺟﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺃﺯﻝ ﻳﺎ
ﺃﺑﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﻓﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﻓﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻣﺤﺎﻝ
ﻧﻴﺴﺖ ﭘس ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺃﺯﻝ ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
تا ﺃﺑﺪ ﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺭﺍ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﻭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﺍبِداﻋﻰ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﺑﻰ ﮐﺎﺭ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺻﺎﺩﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺑﻴﮓ
ﺑﻨﮓ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﭼﻬﺎﻥ ﺍﺯ
ﮔﻮﻫﺮ
ﺍﻭﻟﻴﻪﺍﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﺑﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﻧﻘﻄﻪ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺽ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺟﺎﺫﺑﻪ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻧﻮﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺟﺎﺫﺑﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻫﻤﻪ
ﺍﺟﺰﺍی
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮓ ﺑﻨﻘﻄﻪ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺑﻴﺴﺖ
ﺑﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻝ
ﻧﻮﺭﻯ ﻭ
ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﺎ ﺳی
ﺑﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻝ
ﻧﻮﺭﻯ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻫﻢ
ﮔﻮﻫﺮ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻳﻚ ﺑﻴﮓ
ﺑﻨﮓ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺳﺎﺧﺖ ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮓ
ﻫﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺗﺎﮐنوﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻄﻠﻖ ﻭ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ  ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭﻣﻄﻠﻖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻓﻖ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﺷﺮﻕ ﻭ
ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﭼﻮﻥ ﺃﺑﺮ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺷﺮﻗﻰ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﺩﻳﺪﻩ نمیﺸﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﭼﺸﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﺯ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺒﻬﻢ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻨﻈﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻟﺬﺍ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺷﮑّﺎﻙ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻫﺪﻑ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺪﻝ ﻣﺠﺮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺤثهاﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺠﺮّﺩ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭﺷﺎﻥ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث ﺟﺪﻝ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰﻣﺎﺩﻳﺖ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻮﺭ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ
ﭼﺮﺍﻍ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﻥ ﻗﻄﻌﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎﺩﻳﺖ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻮﺭ
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﻗﻄﻌﻰ
ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺸﻤﻮﻝ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮﺭ ﺩﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺭﺍ
ﻋﺮﻓﺎﻟﻰ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﭼﻮﻥ ﮔﻠﻮﻟﻪ
ﻫﺎﻯ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﻭ ﻓﻮﺗﻮﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺯﻧﺒﻮﺭ
ﻋﺴﻞ ﻧﻴﺰ ﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻨﻈّﻢ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻓﻄﺮﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺣﺘﻰ
ﺳﺘﻮﻥ ﻧﻮﺭ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﺩﻭ ﺳﻮﺭﺍﺥ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﺑﮕﺬﺭﺩ ﺩﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﻮﺭﺍﺥ
ﻭ ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﻮﺭﺍﺥ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ ﻟﺬﺍ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺗّﻔﺎﻕ ﻭ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺷﻌﺎﻉ
ﻧﻮﺭﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺫﺭّﻩ ﺁﻥ ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺻﻠﺎح ﺪﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺑّﺮ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺼﻤﻴﻤﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻌﺎﻉ
ﻧﻮﺭ ﺍﺯ ﮐﺪﺍﻡ
ﺳﻮﺭﺍﺥ ﺑﮕﺬﺭﺩ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭘس ﻫﺮ ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺄثیر ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺗﺄثیر
ﻣثبت ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﭘس ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻄﻠﻖ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺁﻧﻬﻢ
نسبی ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺑﺎ
ﭼﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻭﺿﻊ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺁﻥ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻭ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻧﻔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻋﻠﻢ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﺪ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺷﮑّﺎﮐﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻮﻓﺴﻄﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻃﻠﺐ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﻧﻔﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﻳﻘﻴﻦ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ
ﻳﻘﻴﻦ ﻟﻔﻈﻰ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ ﻳﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﻗﺮﻳﺸﻰ ﺷﺪﻩ
ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ یگین و
یگانه  ﻗﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻗﺮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍعرﺍﺏ ﻭ ﺳﭙس ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻫﺴﺖ ﮐّﻪ ﺃﺻﻞ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺁﻥ
ﻳﮕﻴﻦ ﻳﺎ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻭ ﻳﮑﺎﻥ
ﻭﻭﺍﺣﺪ ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﮐﻞ ﺳﺎﺯﻯ ﺍﺯ
ﺍﺟﺰﺍ ﻫﻢ
ﻣﻴﺘﻭﺍﻦ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﻭ
ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘس ﺍﺯ
ﻳﻘﻴﻦ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻧﻈﺮﻯ ﺑﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﻴﻦ ﻭﭼﺸﻢ
ﺩﻝ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﻴﻦ ﻳﻘﻴﻦ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻫﻔﺘﻤﻴﻦ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ حقّ  ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺭ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﺩﺭﺁ ﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺤﻖّ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯﻣﻮجوﺩﺍﺕ
ﺑﺤﻖ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﻨﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺯﻳﺒﺎ ﺷﺪﻩ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻡ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺭﺍ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻋﻀﻮﻳّﺖ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺁﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ بِداﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭقُرّه ﻳﺎ
ﺧﻮﺭّﻩ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻮﻥ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﻌثت مقدّس
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺻﺒﺮﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ.

ﺍﮔﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻬﺮ
ﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﻘﻂ ﻗﺼﺪ ﺍﺳﺘثماﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﺤﮑّﻢ
ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ
ﻏﺎﺭﺕ ﻣﺎﻝ
ﻭﻧﺎﻣﻮس
ﻣﺮﺩﻡ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﻤﻮﺠﺐ ﺍﺻﻮﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﻀﺎﺕ
ﺷﺮﻉ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﺭﻭﺷﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻬﺪﻑ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻧﻮﻉ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻣﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺮﺩﻩ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳﻄﻮﺡ
ﻓﮑﺮﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﻨﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺑﺴﮑﻮﺕ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﻮﻓﺴﻄﺎﺋﻴﻦ
ﻭ ﺃﻫﻞ ﺟﺪﻝ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻣﻬﺎﺭﺕ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﺎﮐﺘﻴﻚ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻣﺘﻌﺼّﺐ ﻳﻚ ﻗﻮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺟﺪﻝ
ﻫﻢ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻨﺪ
ﺷﻌﺮ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﻤﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﮐﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻋﺼﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻌﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺷﺪﻩ
ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻠﻤﻰ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﺗﺮس
ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻣﺮﻙ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍثباﺕ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻴﻚ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺷﺎﺧﻪ
ﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻤﺒﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺍﺩﻋﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻟﺸﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻪ ﺷﺎﺧﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺳﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺮﺳﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﺮ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺟﺎﻫﻠﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺍﺭ
ﺧﺮﻳﺪﻯ ﻧﮑﻨﺪ
ﺑﺎﺯﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻨﺪﻳﺪ ﻭ ﮐﺎﻟﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺠﺎﻫﻞ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﻭﻣﺴﺖ
ﻭﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭ
ﺍﺣﻤﻖ ﻗﺎﻟﺐ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺷﻠﻮﻍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺍﻧﺒﻮﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﻮﺍﺭﻯ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﺗﺎ
ثوﺍﺑﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺻﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﻋﻠﺎﻳﻖ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭ ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﻫﻮﺴﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﻋﺪﻩ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺟﺎﻟﺐ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺟﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ
ﻭﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭﻝ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮔﺮﺩﺵ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﭘﻴﺮﻳﻦﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﮔﺮﺩﺵ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﺴﺖ ﺩﺭ ﻳﻚ ﮔﺮﺩﺵ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻳﻚ ﺭﻭﺯ ﻳﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ
ﺍﺣﺴﺎس
روحماﻥ ﭼﻮﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎ
ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﺎﻟﻮﻙ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻳﻚ ذِن
ﻫﻨﺪﻯ ﻋﺎﺭﻑ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﭼﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺍﻭ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻳﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﺍ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﺳﺎس
ﮐﺎﺭ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺸﻴﺪ
ﻭ ﺑﻤﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﻨﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺷﻬﻮﺖ ﺭﺍﻥ ﻭ
ﺣﺮیص ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻣﺎﻝ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﻭ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺪﻭﺩ ﻏﺎﺭﺕ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺬﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﻧﻴﺰ ﺑﻌﺪﺍ
ﻧﻈﺮ ﮐﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺣﻔﻆ
ﻣﺤﻴﻂ ﺯﻳﺴﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻋﻠﻢ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯ
ﮔﻨﺪﻳﺪﻩ
ﻣﺤﻴﻄﻬﺎﻯ
ﺟﻨﮕﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﺮﮐﺰ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﺑﺎﻋث ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻃﺎﻟﺐ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﭘﺸﻪ
ﻣﺎﻟﺎﺭﻳﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺭﺍ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺩﺭ
ﻃﺑﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﺄﻥ ﻋﻠﻢ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺷﺄﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﻳﻚ ﺣﺮﻓﻪ
ﻭﮐﺴﺐ ﻭﮐﺎﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ناﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﭼﺮﺏ
ﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﺻﺪﺭ
ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ
ﻓﺮﻭﺵ ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﺘﻌﻠﻖ
ﺑﺂﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺯﻳﺒﺎﻯ
ﺳﻴﺴﺮﻭﻥ
ﺣﮑﻴﻢ ﺭﻭﻣﻰ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﺵ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺰﻣﻴﻦ ﺁﻭﺭﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﺩﻫﮑﺪﻩ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﺭﺳﺎﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻈﺮ ﺳﻴﺴﺮﻭﻥ
ﺑﺂﻥ ﺷﮑﻞ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻮﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻤاﻨﺪﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻣّﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﺴﻮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺩ ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻭ ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﻭﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﮑﻮﺏ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺰﻳﺮ ﺧﺎﻙ ﮐﺸﻴﺪ
ﻭ ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩ ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﻄﻖ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻨﻄﻖ ﻃﻔﻠﻰ
ﺑﺎ ﻣﻨﻄﻖ ﭘﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺃﺳﻴﺮ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺮ ﻫﻢ ﻣﻰ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺪﻭ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﮐﺎﭘﻴﺘﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻭ
ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﺳﭙس ﺑﺴﻴﺎﺳﺘﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺴﺎﺯﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺎﺳﺪ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﭘﺪﺭﻯ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻭ ﻫﺰاﺭﺍﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺻﺖ
ﮐﺎﻓﻰ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻭﭼﻨﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻋﻠﻢ ﻣﻨﻄﻖ
ﻭﻣﺎﺭﮐس ﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺍﻭ ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻋﻠﻤﻰ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺑﺮ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﺧﺎﺹ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻭﺍﺭثاﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﻫﻤﻪ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻭﻣﺎﺟﺮﺍﻯ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻋﻠﻰّ
ﻭﻭﻟﻴﻌﻬﺪﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﭘﺮ
ﺩﺭﻭﻍ ﻭ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﭼﻨﮕﺎﻝ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﺎﺭﺝ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﭼﻴﺰﻯ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻭ
ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺳﻮﻓﺴﻄﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻭ ﺷﮑّﺎﮐﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﻠﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻭ ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﺸﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮﺳﻄﺢ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﺃﻧﺪﻴﺸﻪ ﻫﺎ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻦ ﻫﺮﮐس
ﺁﮔﺎﻩ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺗﻌﺠّﺐ ﻫﻢ ﺩﺍﺮﻧﺪ.

ﺩﺮ
ﻭﺍﻗﻊ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻤﻨﻄﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻨﻄق ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺁﻧﺮﺍ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﮐﺮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻨﻄﻖ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ. ﻭﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﺑﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
پشتوﺍﻧﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻋﻤﻞ ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﻭ
ﻋﻤﻞ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﺎﻣّﻪ ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﮐﻨﺪ. ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻄﺮ
ﺑﻴﺸﺘر ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻴﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ ﭘس ﻫﺮ ﭼﻪ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺳﺎﻟﻤﺘﺮ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻤﺮ ﺩﺭﺍﺯ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻳﺎ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﺎﺳﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ
ﻭﻣﺴﺘﻬﻠﻚ
ﻭﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻣﺎﺪﺍﻡ ﮐﻪ
ﻫﺮﻓﺮﺩﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺮﻭﺩ ﭘس ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻟﺎﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. وﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺻﺤﻴﺢ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺴﻘﺮﺍﻁ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ ﺍﺳﺖ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ به
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺮ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮﮔﺰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺩﺭ
ﻣﺼﺮ ﻭ ﻫﻨﺪ ﻭ
ﭼﻴﻦ ﻭ ﺍﻳﻠﺎﻡ ﻭ
ﺑﺎﺑﻞ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣﺘﻰ ﻓﻨﻮﻥ
ﻣﻨﻄﻖ ﻭﺟﺪﻝ ﻧﻴﺰ
بوده است. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺧﻂ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺗثبیت ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻤﻚ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺁثاﺭ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻭ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ثبت ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺷﺎﻳﺪ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﮐﻪ ﺑﻌﻠﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺑﻌﻠﻢ ﻭﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺍﺳﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺖ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﭼﻮﻥ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻭ ﻳﻮﻧﮓ ﺑﺎﺏ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻓﮑﺮ
ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﭘﺮﺳﺖ
ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟﻢ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺩﻙ
ﻭﺧﺎﻡ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺎﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺨﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺳﻮﺧﺘﻦ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻨﺪ
ﻗﺮﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻭ ﻏﺮﺏ
ﻋﻠﻢ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧﻰ ﺁﻥ ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﻭﮐﺎﺭ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺂﻧﺠﺎ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﮑﺮ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺮﻭﺵ ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻏﻴﺒﻰ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻇﻬﻮﺭ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭼﻮﻥ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺭﺍ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭﺗﻮﺟﻴﻪ ﮐﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺍﺟﺰای فکر ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻞ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﺷﮑﻞ ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ
ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ ﻳﻚ
ﺗﭙّﻪ ﺧﺎﻙ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻳﻚ
ﮐﻠّﻰ ﻣﺮﺩه ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﭘﺮﺍﮐﻨﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺗﭙّﻪ  (موجودی
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ) ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﻏﻴﺒﺖ ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺑﻰ
ﺧﺎﺻﻴّﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﺗﭙّﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠّﻰ ﺗﺎ
ﺩﺳﺖ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺁﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺳﻮﺭﻣﻪ
ﻭ ﺁﺭﺍﻳﺶ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﻮﺭ
ﻭﻧﺎﺑﻴﻨﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻨﺠﻤﺪ ﻭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ
ﻭﺧﺴﺘﻪ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺩﭘﺮﻳﺸﻦ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﻠّﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻦ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻭ
ﺍﻣثاﻝ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻋﺼﺮ ﻣﺎ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺍﺯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻭﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﮐﻠّﻰ ﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻨﻘﻄﻪ ﺍﺗّﮑﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﻟﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﭘﻠّﻪ ﻫﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ ﺁﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث  ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭﻓﻀﺎﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻟﻰ ﮐﻠّﻰ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺮﺳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺒﺪﺃ ﺃﺯﻟﻰ
ﺭﺍ ﻭﻟﻮ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻓﺮﺿﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﮑﻠﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ اسپینوزا
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻫﻠﻨﺪﻯ ﺑﻨﻔﻊ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺮﺽ ﮐﻨﻴم ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻫﺴﺖ ﺗﺎ ﻫﺪﻓﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺒﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭ ﺑﻰ ﺍﺭﺯﺵ
ﺑﻮﺩ ﺑﺎﻋث
ﺣﺴﺮﺕ
ﻭﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻋﻤﺮ
ﺗﻠﻒ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣثاﻝ
ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﺎﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮﺽ
ﺑﻮﺩﻥ ﺧﺪﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺗﻠﺎﺵ ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺩﺭﺳﺖ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺷﺨﺼﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺗﻮﺍﻥ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻟﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﺃی ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎس ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻧﻈﺮﻯ
خداوند
بتنهائی نیست
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ
ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺎ ﺗﺮﻙ
ﺁﻥ ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺳﻰ ﻣﺮﻍ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﺴﻴﻤﺮﻍ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﻴﺦ
ﻋﻄّﺎﺭ
ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺷﻌﺮ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺷﺮﺡ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﺮﻏﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁثاﺭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ
ﻭﻣﺪﻋﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﮐﺴﺐ
ﻣﺎﻝ ﻭ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮﻯ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎﻯ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻘﻔﻴﺪﻩ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻃﺒقه
ﺑﻨﺪﻯﺷﺪﻩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻫﻢ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﻣﺤﺎﺳﻦ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﻪ بالقوّه
ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺤﻘّﻖ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺁﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﺑﺎﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻣثبت
ﻭﻣﻨﻔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻫﺎ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻳﮑﺠﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮐﺮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺏ
ﻭﺑﺪ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻋﺪﺩ ﻭﺗﻌﺪﺍﺪ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﻟﻤس ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺍﻭ
ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﻙ ﺁﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭ ﻫﻢ
ﻭ ﺑﺮﻫﻢ
ﻣﻴﻠﻮﻟﻨﺪ ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﺎﺣﺐ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﺵ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪﻭ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﻮ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﻣﻮﻗّﺖ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭﺟﻌﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﻭﺗﻤﺪﻥ ﺍﻟﻬﻰ  آﻣﻮﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺣﻠﺎﻭﺕ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ
ﺑﻌﺪ ﮐﻪ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻨﺪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻯ
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪی ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻋﻘﺪﻩ
ﺍﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﭼﻨﺎﻥ ﮐﺮﺩ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭﻗﺎﺑﻞ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻳﺎ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﻴﻚ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻃّﻠﺎﻋﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ ﺳﭙس
ﻭﺍﺭﺩ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺷﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻗﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻭﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ
ﻫﺮ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ
ﺑﺎﻳﻦ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﻭﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﺮﺑّﻰ
ﻭﻣﻌﻠّﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺃﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ. ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻳﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺍﺭﺯﺵ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﮕﺎﻥ
ﻭﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﻋﻤﺮ ﺗﻠﻒ
ﻧﺸﻮﺩ ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﺑﺒﻦ ﺑﺴﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻫﺎ
ﻧﮕﺮﺩﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﮐﻠﺎس
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺭﺍ
ﮐﺴﺐ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ پس  ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺷﻮﺩ ﺁﻳﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ
ﭘﺰﺷﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﻮﺭ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭﻳﮋﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻘﺮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﭘﺰﺷﻚ
ﻋﻠّﺖ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻋث
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ
ﭘس ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﭼﻪ ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪّﺭ
ﺑﺪﻫﺪ ﻳﺎ ﺑﺤثهاﻯ
ﻫﺸﺪﺍﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺒﻴﻤﺎﺭ
ﺑﺪﻫﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪﺭ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﺷﻮﻙ
ﻣﻐﺰﻯ ﺗﺠﻮﺑﺰ ﮐﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻭﺵ ﻋﻠﺎﺟﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻫﻤﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺴﺨﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ
ﻃﺒﻴﺐ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﺭ
ﻇﺮﻳﻒ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺃﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺴﻄﺢ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺭﺍ ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ
ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺡ بِداﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺴﺮﺣﺪّ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭘس ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻤﻠﻰ ﻋﻠﺎﺟﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺭﻭﺡ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﭘس ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﮐﻪ
ﻋﺎﻣّﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻋﻮﺍﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﺎﻳﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻭ
ﺭﺑﻄﻰ بِداﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﺑﮑﻠﻰ ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی  ﻭﺿﻊ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻭﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻭﻟﻰ ﺑﺤﺪّﻯ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺭﻩ
ﺭﻔﺘﻪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺑﻬﺮ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ ﻋﺎﻡ
ﻭ ﺧﺼﻮﺻﻴّﺎﺕ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻭﻳﮋﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﺎﺹ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﺗﻔﮑّﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺨﺮﺝ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﭘس
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺷﺪ ﺍﺻﻮﻝ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻧﻤﺎﻴﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.
ﻃﺮﺡ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺑﺎﺯ
ﻳﻚ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺳﺖ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻴﭻ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﻫﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺰﺷﻚ ﻭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﺪﻕ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺼﺮﻑ ﻋﻠﺎﺟﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻭ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻨّﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺘﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺳﮑﻮﺕ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻦ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﭼﻨﺎﻥ ﻏﺮﻕ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻤﻖ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﻮﺭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻢ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺑﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻧﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﻣﺴﺨﺮﻩ
ﻭ ﺟﻨﺠﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻩ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ ﺗﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺯﻫﺮ
ﺷﻮﮐﺮﺍﻥ ﻣﺴﻤﻮﻡ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺣﺎﺿﺮ
ﻫﻢ ﻧﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺼﺮﻑ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﻫﻢ ﺑﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﻭﺧﻮﺩﺵ
ﻭﺑﺎ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺃﺑﺪ ﺁثاﺭ
ﻣثبت ﺁﻥ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎلاﺘﺮ ﺭﺍ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺍﻟّﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺟﺪﺍ ﺑﺎﻋث
ﺟﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻋﺎﻟﻢ
ﻫﺮﻋﻠﻢ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﭘس ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ پس  ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﭽﺸﻢ ﻭﻋﻘﻞ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻃﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ  ﺭﻭﺵ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺠﻬﻞ ﺍﺯ
ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺧﻮﺩ ﭘﺎﺳﺦ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺨﺎﻃﺐ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﭘس ﺍﻭﺭﺍ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﭽﻨﺎﻥ
ﭘﺎﺳﺨﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻧﻴﺰ
ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺭﺳﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﭘس ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺤث ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻭﻫﺮ ﻭﻟﻰّ
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ﻭ بِداﻥ
ﭘﺎﺳﺨﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺳﺨﺖ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻋﺎﺷﻖ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﭘﺎﺳﺦ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ
ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﻴﺪ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻣﺨﺎﻃﺐ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﭘﺎﺳﺦ ﺑﺎ
ﻣﻨﻄﻖ ﺳﺎﺯﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﭘس ﻣﺨﺎﻃﺐ
ﭘﺎﺳﺦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻮﺽ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭ بِداﻥ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻗﺒﻠﻰ
ﭘﺎﺑﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺸﺪ.

ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻭﻫﺮ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﮔﺮ ﺻﻠﺎﺡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺵ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺤث  ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻌﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻭ
ﮐﺸﺶ ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻭﺷﻮﻕ ﺩﺭ ﻣﺨﺎﻃﺐ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻭﮐﺸﺶ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻟﺰﺍﻡ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﺰﺍﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﭼﻮﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺣﮑﻢ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻭﻣﻠﺰﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻭ
ﺿﺮﺏ ﺩﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺩﺍﺋﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﺭﺍ ﺣﺎصل ﺍﻳﻦ ﺿﺮﺏ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﭼﻮﻥ ﺩﻩ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭ ﺩﻭ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺭﺍ
ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺍﻋﺸﺎﺭﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺎﺻﻠﻰ
ﻧﺴﺒﺘﻨﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭﺩﺭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺎﺻﻞ ﺿﺮﺏ
ﺩﻭ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎﺿﺎﻓﻪ
ﭼﻬﺎﺭ
ﻭﻣﻨﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ
ﮐﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﻋﺸﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣثلا ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺩﻭﺍﺯﺪﻩ
ﮔﺎﻧﻪ ﻳﺎ ﺷﺼﺖ
ﮔﺎﻧﻪ ﮐﻪ بِداﻥ
ﺁﺷﻨﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺿﺮﺏ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﻋﺪﺩ ﺩﻭ ﺩﺭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻏﻴﺮ
ﺍﻋﺸﺎﺭﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻗﻢ ﺩﺭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺍﻋﺸﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣثاﻝ ﻋﺪﺩﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﺗﺮﻳﻦ
ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺗﺮﻳﻦ ﺃﻣﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻣﺒﺎﺣث
ﺧﻴﺮ ﻭﺷﺮ ﻳﺎ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﻭﻳﺎ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻭﺍﮊﻩ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﻳﻦ ﺳﺎﺩﮔﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻳﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻨﺪ.

ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺼﺪﻳﻖ ﻳﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺿﻌﻒﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﺷﻨﻮﻧﺪه ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﻦ
ﺑﺴﺖ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺟﻬﻞ ﺧﻮﺩ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ ﺭﺍ
ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ ﻣﻴﺮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻴﭻ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻳﻦ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻢ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﻴﻚ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ ﻋﻤﻖ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﺎﻟﻠﻚ ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺴﺒﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﭘس
ﺍﻟﺰﺍﻡ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻟﺰﺍﻡ ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻚ
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺭﻭﺵ ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺟﺪﻞ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐس ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺑﺸﮑﻞ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻧﺎﺧﻠﻒ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺭﻭﺵ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ
ﻗﻴﺎس ﺭﺍ ﭘﻴﺶ
ﮐﺸﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻗﻴﺎس
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﺑﺤث ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺟﺪﻝ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺳﻔﺴﻄﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺳﻮﻓﺴﻄﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻗﺘﺒﺎس ﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﮑﻞ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﻘﺒﻮﻝ ﺟﺪﻟﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻧﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻭ ﻧﻪ
ﻣﻬﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻟﻔﻈﻰ ﻭ ﺃﺩﺑﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﭘﺎﺳﺦ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﻄﺮﻑ ﺑﺪﻫﺪ. ﭘس
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺯ ﺷﻌﺮ
ﻭ ﺷﻌﻮﺭ ﻭﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻭ ﺗﻤثیلاﺕ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺑﺎ
ﺍﺻﻮﻝ ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤی ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ
ﻭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻍ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺩﺭﺟﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺁﺑﺪﻳّﺖ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻫﺎﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻙ ﻣﻄﻠﻖ ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭ
ﺃﺒﺪﻳّﺖ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﻣﺪّﻋﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻄﻠﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺴﺒﻰ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺳﻄﺢ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﺴﺒﻰ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ حقّ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭ ﻧﻈﺮ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻭ ﺃﺩﺑﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﺮ ﺣﻴﻠﻪ ﺧﻴﺮﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻏﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﻋﺰﻳﺰ
ﺍﺳﺖ ﺭﺍﻫﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺒﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣثاﻝ ﭼﻴﻨﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﻭﺳﺘﻢ
بِداﺭ ﺗﺎ ﻣﺮﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﻧﻔﺮﺕ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺟﻬﻞ
ﻭ ﻧﺎﺩﺍﻧی  ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺩﺭﺍﺯ
ﻣﺪﺕ ﮐﺮﺩﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻔﺮﺗﻰ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺭﻳﺸﻪ
ﻭ ثباﺕ
ﻣﻴﻴﺒﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺑﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺣﻘﻔﻴﻘﺖ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﻍ
ﺗﺮ ﻭﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺗﺮ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺗﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﻨﻴﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻧﺸﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻔﺮﺕ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﭼﻮﻥ
ﻳﻚ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﻭﺍﻃﻔﺎﻟﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻌﻠّﻢ ﺧﻮﺩ ﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻋﻠﻢ ﻭﺩﺭس ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﻮﺧﺖ ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﻣﻌﻠّﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.  ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺴﻰ ﺑﻮﺩ ﮐّﻪ
ﻋﻠﻢ
ﻣﺎﻫﻴّﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻄﺭﺡ ﮐﺮﺩ
ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯ ﺍﮔﺮ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭﺍﮊﻩ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻭﻋﺮﺑﻰ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺩﺭ ﻟﻐﺖ ﻧﺎﻣﻪ
ﻭﺩﻳﮑﺴﻴﻮﻧﺮ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ ﺗﻬﻴّﻪ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺷﻮﺩ ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺁﻭﺭﺩ.

ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺁﻥ ﻭﻧﻴﺰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﮐﻪ
ﺑﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﻂ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺷﺪﻩ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ
ﻟﺎﺗﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﻧﮕﺎﺷﺖ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺯ
ﺁﺩﻡ ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﻬﺘﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻨﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺳﻄﺢ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻭ
ﺭﻭﺷنی ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻮﻧﻮﻳﺴﻰ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺷﺮﻑ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﻭان
ﺷﻨﺎساﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﻗﺮﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺘﺐ ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺍﻧﻰﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺧﺎﺹ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻓﻌﺎﻝ ﻭ ﺍﻗﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ
ﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺴّﺮ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭ ﺗﺮﻙ ﻋﻘﺎﻴﺪ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ ﺯﻣﺎﻥ
ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺁ
ﻭﺭﺩ.

ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﮐﻪ ﺃﮐﺎﺩﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﺗﻦ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﭘﻴﻤﺎﺋﻰ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﺍﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺫﺍﺕ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺒﺪﺃ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻫﺮ
ﺑﺤث ﻓﻠﺴفی ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻳﻖ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ. ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻫﺮﻳﻚ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﺴﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺘﻬﺎ ﺑﺎﻫﻢ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻴﺎﺕ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻄﻮﺡ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻣؤثّر ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺫﺍﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻢ
ﮐﻬﻨﻪ ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮﮐس ﺣﺘﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ ﺑﺎﺯ ﭼﻮﻥ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺿﻤﻦ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺩﺍﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﺬﺍﺕ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺸﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ بِداﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭ بِدا ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻖ ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﮐﺴﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺣﺼﻮﻝ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﻮﺭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﻨﺎ ﮐﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﮐند
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺮﺩﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﻤﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺧﻄﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﮐﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺭﻭﺯ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﺒﻬﺘﺮ ﻭﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.

ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺷﺨﺼﻰ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻏﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻓﺮﻕ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺧﻮﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﺒﻴﺐ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻟﻰ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎی ﺑﻌﺪﻯ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ ﺪﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﻤﺪﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﻃﺒﻴﻌی  ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﺿﻤﻦ ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ. ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﺭﺍ
ﺷﺮﻁ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﮔﻔﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻫﻴﭻ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻯ ﺍﺷﻴاء ﻭ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺭﺍ ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ تقرّب
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻨﻔﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺴﺖ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻢ ﺑﻴﺎﻃﻞ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ
ﻭ ﺭﺳﻤﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ثاﺑﺖ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺍﺳﺎس
ﻭﻟﻰ ﭼﻴﺰﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺭﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻦ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.

ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻦ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻇﻦّ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻠﻮﻡ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻋﻠﻤﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﺎﺯ ﻋﻠﻮﻡ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻣﻨﻔﻰ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻟﻰ ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻇﻦّ ﻭ
ﺣﺪس ﺣﺴّﻰ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ ﻭ
ﻧﻔﻊ ﭘﺮﺳﺖ ﻭ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣث اﻝ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣثل ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺗﻤثیلی
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺑﻌﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻇﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﭘس
ﻫﻢ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻇﻦ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺁﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻳﻘﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻇﻦ
ﻣﺤﺘﻤﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭘس
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻇﻦ ﺻﺎﺋﺐ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺯنده ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻇﻦ ﻭ
ﺣﺪث  ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﻀﺎﻳﺎ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺻﺎﺋﺐ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﭼﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺠﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻋﻠﻢ ﺑﻬﺮ
ﺗﻌﺮﻳﻔﻰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻈﻦ
ﺻﺎﺋﺐ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﺒﺎﺭ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩ
ﻗﺎﺑﻞ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﺁﻣﻮﺯﺷﻰ ﮐﻪ
ﻣﺤﺼّﻠﺎﻥ
ﻣﺪﺍﺭس ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭼﻮﻥ ﭘﺰﺷﻚ
ﺷﺪﻧﺪ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻫﻨﺪﺳﻪ ﻓﻀﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻳﺎ ﭘﻠﻮﺗﻴﻦ
ﺭﻧﮓ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺨﻮﺩ ﮔﺮﻓﺖ
ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﻘّﻘﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﺮﺏ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻴﺎﻥ
ﺗﺎ ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﭘﻴﺶﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎﻣﻴﺪﻳﺪﻧﺪ
ﺁﻧﺎﻦ ﺭﺍ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺁﺯﺍﺭﻯ ﻟﺬﺕ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﻭ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍﻡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﭘس
ﺑﺮﻧﮓ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﻧﮓ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
برﻧﮓ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﻟﻔﻆ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﮑﺮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺤﺴﻮس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺁکتیو ﻭ
ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﻣﺤﺴﻮﺵ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺮﭼﻪ بِداﺋﻰ
ﻭ ﺟﺎﻫﻞ ﺑﺎﺷﺪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﻏﻴﺮ ﻣﺤﺴﻮس
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻮﺍﻣﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻈﻴﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺎﻥ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﺃﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺤﻔﻈﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﺮﺷّﺢ
ﺻﻔﺮﺍ ﺍﺯ ﮐﺒﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ ﻣﻐﺰﻯ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﮐﻪ
ﺭﻳﺰ ﺷﮑﺎﻓﻰ
ﺷﺪ ﻫﻴﭻ ﺃﻣﺮ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻓﮑﺮ ﻧﻴﺰ
ﺗﺮﺷّﺢ ﺑﺎﺷﺪ
ﭘس ﻓﮑﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﭼﺮﺍ
ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺵ
ﺑﺤث ﻭ ﺗﺒﺎﺩﻝ
ﻧﻈﺮ ﺟﺪﻟﻰ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺟﺪﻝ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰﺍﺯ ﺟزء
ﺑﮑﻞّ ﺭﻓﺘﻦ
ﮐﻪ ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺍﺯ
ﮐﻞّ ﺑﺠزء
ﻧﺰﻭﻝ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭﺳﭙس ﺑﮑﻞ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺩﺭﺟﺪﻝ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻫﻢ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺩﻳﺎﻟﻮﮒ ﻭ
ﺑﺤث ﻭﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﻓﻴﻤﺎ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻤﻊ ﻭﮔﺮﻭﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺿﻤﻦ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﮐﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻗﻄﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﻟﻮ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻭﻟﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺎ ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺴﺒﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺍﭘﺎﺋﻴﻦ ﻧﺰﻭﻝ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺑﻴﻚ ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﻮﺩ.

ﺩﻳﺎﻟﺘﻴﻚ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻔﺖ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺩﺍﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻦ ﺧﺘﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮل ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻄﻮﺭ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻋﻤﻴﻖ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺒﻦ
ﺑﺴﺖ ﻭ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﺍﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻫﻤﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻤﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﻔﺎﺧﺮ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻣﺰﻩ ﻣﺰﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻨﻴﻦ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺩﺭ
ﺷُﺮُﻑ ﻣﺮﮒ
ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺮس
ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺮس ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺣﮑﻤﺖ ﺁﻣﻮﺯﻯ
ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﺎﺻﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ می
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻭﺻﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ به
ﻔﺮﺯﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺣَﺴﻦ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺟﺎﻟﺒﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻴﺪ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺣﻨﻔﻴّﻪ
ﻓﺮﻗﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺤمد ﺣﻨﻔﻴّﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺃﺑﻮ
ﺑﮑﺮ ﻭﻟﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻠﻰّ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﻭﻯ
ﺑﺎ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺑﺎ ﻋﻠﻰّ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﻨﻔﻴّﻪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺣﻨﻴﻒ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﻧﻔس ﻭﺯﻧﺪﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻠﻰّ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﺣﺴﻦ
ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻠﻰّ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩ ﻓﺮﻗﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻳﻚ ﺑﺰﺭﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻰ ﺳﺎﺯﺩ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ بِداﻥ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﭘﺴﺮ
ﻧﻮﺡ ﻧﻴﺰ
ﺨﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻧﺒﻮﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻧﻴﺰ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺟﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺍﺻﻠﻰ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﭘس
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻭﻣﺤﺒﻮﺑﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻫﻢ
ﻓﺮﻗﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺮﮒ
ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻤﺖ ﺭﺍ
ﮔﻔﺖ ﻭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺮﮒ
ﮔﻔﺖ ﭼﻮﻥ ﻗﻠﻢ
ﻭﮐﺎﻏﺬﻯ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻭﺻﻴّﺖ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﺮ ﮔﻔﺖ محمد
ﻫﺬﻳﺎﻥ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﺩ.

ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺍﺯ
ﺟﻤﺎﻝ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺣﺴّﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺠﻤﺎﻝ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺳﭙس ﺑﺠﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﺎﺹ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺍﺯ
ﺟﻤﺎﻝ ﺫﺍﺕ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻤﺎﻝ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﺏ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﺍﻳﻠﻴﺎﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺷﻴﻮﺍ
ﻳﺎ ﻣﺮﻳﻢ ﻭ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻮﻥ ﺯﻫﺮﻩ
ﻭﺯﻫﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﻐﻠﻂ
ﻣﺤﻘّﻘﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻋﺼﺮ ﺯﻥ
ﺳﺎﻟﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﻄﺮﺕ
ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﻯ ﺗﻦ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺟﻨﺴﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺯﻧﺎﻥ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻭﺗﺤﮑّﻢ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﺯﻥ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺎﺑﻊ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﻏﺮﻳﺰﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻣﺮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻧﺰﺩ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺗﻮﺍﻓﻖ ﺑﻴﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﻮﺩ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮔﺎﻫﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺠﻠﻮ ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﺷﺪﻥ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ. ﭘس
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺟﺴﺘﻦ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻠّﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻬﺎﻥ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﻫﺮ ﺭﮊﻳﻢ
ﻏﻴﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﮔﺮ ﺭﮊﻳﻢ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﻤﺬﺍﻫﺐ ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻩ
ﻣﺠﺎﻝ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺰﻭﺍﻝ ﺑﺮﺩﻩ
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﮐﻨﺪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺴﻘﻮﻁ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﺭﮊﻳﻢ ﺩﺭ
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺑﻰ
ﺳﻮﺍﺩﻯ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ
ﻣﻐﻠﻮﺏ ﭼﻨﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﭘﻴﺮؤﻭﺯﻯ
ﻫﻴﭻ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺭﺍ
ﻣﺎﻝ ﺧﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻦ ﻧﮕﻮﻳﻢ
ﺣﺮﻑ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﮐﺮﺳﻰ ﻣﻰ
ﻧﺸﺎﻧﻢ. ﻭﻧﻴﺰ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺧﻴﺮ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣثل ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻔﻊ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﺧﻴﺮﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻔﻊ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺣﺘﻰ
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻴﺮﻯ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺨﻴﺮ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ثوﺍﺏ ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭﮔﺰﻳﻨﺶ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺻﻄﻔﺎﻯ ﺍﻭ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺮ ﺑﻌثت ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﻟﻤس
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺣﺮﺍﻡ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺷﺮﻙ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺎﻝ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ
ﺃﺭﺳﻄﻮ
ﻣﻌﻠّﻢ ﺍﻭﻝ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻧﺎﺧﻠﻒ
ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻭﺍﻓﺮﺍﻃﻮﻥ ﻭ
ﻣﺸﺎﻭﺭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﻣﻘﺪﻭﻧﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺸﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻏﻨﺎﻳﻢ
ﺍﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺭ ﻣﺼﺮ
ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ
ﻧﻘﺎﻁ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﻴﺎﻓﺖ
ﺑﺂﺗﻦ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻴﺪ
ﻳﺎ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻄﺎﻟﻊ
ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﻮﺩ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻫﺰﺍﺭ
ﭘﻮﺳﺖ ﺁﻫو ﮐﻪ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻨﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻭﺳﺘﺎ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﺰﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﺎﻫﻬﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻭﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺁﮔﺎﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﮐﻤﻚ ﮐﻨﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺁ
ﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻣﻰ ﻳﻮﻨﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﻣﻌﺒﺪ
ﺁﺗﻦ ﺭﺍ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﻌﺒﺪ
ﺗﺨﺖ ﺟﻤﺸﻴﺪ ﺭﺍ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻧﺪ. ﺑﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﺭﺳﻄﻮﻃﺎﻟﻴس
ﻣؤﻟّﻒ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭﻟﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ ﮐﻞّ
ﻋﻠﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻟﻔﻆ
ﻋﻠﻢ ﺩﺭ
ﺗﺮﺟمه ﻋﺮﺑﻰ
ﻭﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﮑﺎﺭ
ﺭﻓﺖ ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺻﻠﻰ ﺳﺎﻳﻨس
ﻓﺮﻧﮕﻰ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺍﺯ ﺳﻪ
ﻧﻮﻉ ﻋﻠﻢ ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻋﻠﻢ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻓﻨّﻰ ﺑﺎﺯ
ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیر
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻧﺒﻮﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺤث ﻭﺟﺪﺍﻝ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻯ ﺭﺍﻳﺞ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﺒﺮﺩ ﻫﻮﺵ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ
ﺟﺎﻫﻞ ﻳﺎ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻭﺗﮑﻠّﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎ ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ ثاﺑﺖ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻫﻴﭻ
ﮐس ﺑﺘﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣث بت
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺍﺟﺐ و ﻓﻄﺮﻯ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﻤﺮﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﮑﺮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻓﺴﺦ
ﻭﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎ ﺩو
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺻﻌﻮﺩ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻟﺎ ﺟﺮﻡ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﺮﻡ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ بِداﻧﻴﻢ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻳﻢ
ﮐﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯﺭﺍ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻴﻢ ﻭ
ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ ﻫﺮ
ﺗﻠﺎﺵ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻴﻢ ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﺕ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻳﻢ ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺣﺘﻰ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﺼﻮﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺁﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ.

ﻋﻠﻮﻡ
ﻋﻤﻠﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻨﺮ
ﻭﻣﻬﺎﺭﺗﻬﺎ
ﻭﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻰ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﺼﻨﻮﻋﺎﺕ
ﻭﻟﻰ ﻫﺪﻑ ﻧﻔﻊ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺁﻥ
ﻭﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺎﻋث
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﮐﻢ ﻓﺮﻭﺷﻰ ﻭ
ﺑﺪﻓﺮﻭﺷﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﻧﻴﺮﻧﮓ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎ ﺭﻓﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺩﺭﺁﻣﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻳﺎ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻣﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻓﻨّﻰ
ﺍﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﭼﻮﻥ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ ﻭﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﻭ ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺣﮑﻤﺖ ﻓﻨّﻰ
ﻭ ﺗّﻨﻴﮑﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺧﻰ
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﭼﻮﻥ ﭼﺮﺥ
ﺳﺎﺧﺘﻦ و
ﮐﺸﺘﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻳﺪ بِداﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻭﻟﺎ
ﻣثبت
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻭ
ثاﻧﻴﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﻣﺎﻦ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﻟﻴﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﻣﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻳﻌﻨﻰ
ﻏﺎﺭﺕ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻳﻌﻨﻰ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻤﻴﻞ
ﻭﻫﻮس ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺣﺎﮐﻢ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺑﺮﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ ﻧﺎﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺍﺩ
ﻭﻯ ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻌﻠﻞ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻋﻠّﺖ ﺍﻟﻌﻠﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ
ﺃﺯﻟﻰ ﻭ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺟﻮﺩ
(ﻣﻦ ﺣﻴث ﻫﻮ
ﻭﺟﻮﺩ) ﺩﺭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻈﺮﻯ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺃﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺎﺩﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻄﻔﻪ
ﺍﻭﻟﻰ ﻭ ﺃﺯﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﺗﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺷﺒﻨﻤﻰ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻰ
ﮐﺮﺍﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻀﻮﺭ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻓﺮﺻﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎت ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻫﺮ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺘﺠﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺗﺮﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺃﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺃﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻭ ﻣﺤﺴﻮس
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻌﻨﻰ ﺳﻮﻡ ﻋﮑس
ﻭﺟﻮﺩ ﻳﻌﻨی ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﻫﺮ
کس ﻭ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻫﺴﺖ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍست ﻭ
ﻏﻴﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﺑﻠﺬﺕ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻟﺬﺕ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﺪ ﺃﮐثر ﻟﺬﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺟﻨﺴﻰ
ﻭﻣﺎﻝ ﺃﻧﺪﻭﺯﻯ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﺭﻓﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ
ﻭ ﺑﻰ ﺧﻴﺎﻟﻰ ﻭ
ﺑﻰ ﻏﻤﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ پس  ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ؤﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺻﺪ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ ﺍﺯ
ﭼﺸﻢ ﻭ ﻫﻮس
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺍگر
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺷﻮﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻣﺴﺦ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺳﻨﮓ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﻮﺧﺖ ﺁﻥ
ﻣﻴﻠﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﺴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺳﻮﺧﺘﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺴﺮﺕ ﻭ
ﺭﻧﺞ ﻭ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ
ﺍﺯ ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻡ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺳﭙس ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﮔﺎﻫﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻟﺬﺕ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺳﻴﺮ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﺷﻖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻟﻬﺎ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﻨﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣﺪ ﺃﮐثر
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮع
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻨﮑﺮ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﺸﺪ ﮐﻪ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﻣؤﻟّﻔﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻘﻞ ﻣﺸﮑﻮﻙ
ﺍﺯ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﻭ ﺩﺭ
ﺷﺮﻑ ﻣﺮﮒ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻮ ﻋﻠﻰ
ﺳﻴﻨﺎ ﻧﻴﺰ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺸّاء ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺑﻨﺰﺩ أبو
الحسن ﺧﺮﻗﺎﻧﻰ
ﻋﺎﺭﻑ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﭼﻨﺪ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺴﻰ
ﺩﺭ ﭼﻪ ﺣﺪّﻯ
ﺍﺳﺖ ﻣﻬﻢ ﺍﻳﻦ
ﻋﺒﺮﺕ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﺍﺳﻞ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﮒ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺃﻧﺒﻮﻩ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﭘس
ﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ
ﮐﻠﻤﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﻢ ﻣﺸﮑﻮﻙ ﮔﻔﺘﻦ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﮐﺘﺮﺍﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﺪﺭﻙ ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺤﮑﻤﺘﺮﻯ
ﻋﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﮐﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺗﻮﺍﻥ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻰ
ﺟﺰ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﺣﺎﺻﻞ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﻮﺧﺖ
ﻟﺬﺕ ﺷﺪﻩ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻤﻪ
ﻋﻤﺮ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺍﺳﺐ
ﻋﺼّﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺑﺴﺘﻪ ﺩﻝ
ﻭ ﺧﻴﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﻧﺎ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻭﺻﻒ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ
ﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
میباﺷﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻣﻌﻠﻢ ﺍﻭﻝ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺎﺭﺍﺑﻰ ﺭﺍ
ﻣﻌﻠّﻢ ﺩﻭﻡ
ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺸّاء ﺑﻌﺪﻯ
ﭼﻮﻥ ﻓﺎﺭﺍﺑﻰ
ﻭ ﺑﻮﻋﻠﻰ ﺗﺎ
ﮐﻨﺪﻯ ﺍﻧﺪﻟﺴﻰ
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﻳﻨﻰ
ﮐﻪ ﻣﺪﻋﻰ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﺩﻳﺮ
ﺭس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﻭﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﺑﻤﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺍصوﻝ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﻭﻟﻰ ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻮﻝ ﻣﺒﺪﺃﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻓﻄﺮﺕ
ﺷﺨﺺ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻭﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻪ (ﻋﻠﻢ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻋﺎﻡ)
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻇﻦ ﮔﻔﺖ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺃﺯﻟﻰ
ﻭﻀﺮﻭﺭﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠﻢ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻧﻪ ﺩﺍﻧﺶ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺃﺯﻟﻰ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﻦ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻋﻘﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺶ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﻭﻫﺪﻑ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻦ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭘس
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻇﻦ ﻭ ﺣس
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻤﻮﺭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺣﺎﺩث ﻭﻋَﺮَﺽ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﭘس ﺍﻣﻮﺭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﻗﻄﻌﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﻋﺮﺽ ﺭﺍ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺃﻫﻢ
ﺧﺼﺎﺋﺺ ﺭﻭﺡ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻳﮑﻰ ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﻭ ﺷﻤﻮﻝ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﻞ ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﺗﺄﻟﻴﻒ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭﺟﻤﻊ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺟﻤﻊ ﻭﺟﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﮐﺘﺎﺏ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺟﻤﻊ ﻭﺟﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺣﻮﺍس
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻫﺪﻑ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
اﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﻳﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﻳﻘﻴﻦ ﺍﻭ
ﻣﺤﮑﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻈﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎﺭﺳﻄﻮ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭ
ﺗﻨﺘﺰﻳﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ
ﺑﻮﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﻮﺩ
ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﻋﻴﻨﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ.

ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺡ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻨﺰﻳﻪ ﻭ ﺑﻰ
ﻏﺮﺿﻰ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻗﺼﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﻧﻔﻰ
ﻭﺍثباﺕ ﺁﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
دﻧﺒﺎﻝ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺣﺎﺻﻞ ﺩﺭﺳﺖ ﻓﮑﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺯﻯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﻣﮕﺮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻗﺒﻠﻰ
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭽﺮﺧﻨﺪ. ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﺍﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻔﻊ ﺁﻥ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻫﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻴﭻ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻭﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣثبت
ﻭﻣﻨﻔﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺭﻭﺡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﻭ
ﺗﻔﻮﻕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺗﺎﺑﻊ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺣﮑﻢ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺻﻔﺖ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻳﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺃﺷﺮﻑ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺻﻔﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻳﺎﺩ
ﺷﺪﻩ ﻭﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﺰ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﮐﻪ
ﺻﻔﺖ ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺮ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻫﻤﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺁﻧﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.

ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭﺵ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺤث
ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻮﻳﺎ
ﻋﻠﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﮑﺮﻯ حقّ  ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺍﻟّﺎ
بی ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻔﮑﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﺷﺪﻩ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻫﺮ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺩﺭ ﺑﺤث ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﻭﻝ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﺭﺍﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺑﻦ ﺑﺎﺭﻩ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ
ﻭ ﺑﺘﺤﻠﻴﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭﻧﮑﺎﺕ ﻣﺸﮑﻞ
ﻭ ﺳﺨﺖ ﺭﺍ
ﻣﻌﻴّﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭ ﻃﺮﺯ
ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﺸﮑﻠﻰ ﺭﺍ ﻫﺮگونه
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺵ
ﻫﺮ ﺗﺤﻘﻴﻘﻰ
ﭘﻴﺮﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﻫﺪﺍﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺷﻰ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑﺎ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﻓﺮﺿﻴّﺎﺕ
ﻣﻮﺍﺟﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﺤﻘﻴﻖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻌﺪﻯ
ﻳﻚ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ؤﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺟﺎﻯ ﺷﻚ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺳﺪّ ﺭﺍﻩ
ﻫﺮ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺃﺭﺳﻄﻮ
ﺃﻧﺴﮑﻠﻮﭘﻴﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺟﻠﻮ ﺭﻓﺖ
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﮐﺠﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺍﮔﺮ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺑﻮﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻫﺮ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺃﻣﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ
ﺑﻨﺎ ﺑﺮﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻏﻴﺒﻰ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻘﻮﺍﻧﻴﻦ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﺭﻭﺵ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﺴﺖ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺫﻫﻨﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻫﻴﭻ ﻣﻨﻄﻖ ﻭ ﺍﺼﻮﻟﻰ
ﺁﻥ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺎ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭ
ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﻮﺭ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯﻋﻠﻤﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺳﻌﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨند
ﮐﻪ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩی
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺧﺎﻟﺘﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﺣُﺴﻦ
ﺑﺰﺭﮒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ ﻃﺒﻌﺎ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻭ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﮐﻠّﻰ ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﻌﻄﺎﻑ ﺑﺮ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺰﺋﻰ
ﻫﺴﺖ . ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﻨﺪ
ﭘس ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺎﺯ ﺟﺰﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﺰﺋﻰ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﺭﻯ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻳﺎ ﺩﻓﻊ ﻭﺭﻓﻊ
ﻫﺮ ﺧﻄﺮ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺑﺎ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﻭﮐﻤﻰ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﻓﻌﻠﻰ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ، ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﺮﻓﺎﻧی
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ.

ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ارﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺃﺭﺳﻄﻮ ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ
ﺑﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍز
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴفی ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
از ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺮﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ ﻳﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﻴﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺁﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﻣﮑﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺁﮔﺎﻩ ﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻋﻘﻠﻰ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻘﺎﻁ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﺸﺄ
ﻭﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ ﭼﻨﺪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺭﺍ
ﺑﻬﻢ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
. ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻕ ﻭ
ﺍﻣﺎﮐﻦ
ﺳﺮﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﻣﻌﺎﺑﺪ،
ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎﻥ خود ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﻭ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ
ﻏﺮﺽ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ نظری
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺩﺭ
ﺍﺷﻴاء ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺠﻮﻫﺮ ﺁﻥ
ﺃﺷﻴاء میگویند.
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺟﻮﻫﺮ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻳﻚ
ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺭﻭﺡ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻳﺎ ﺟﻨﺒﻪ
ماﻭﺭﺍﻯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻳﻦ ﺍﺷﻴاء
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
در ﻧﻔﻮﺫ ﮐﺮﺩﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﻳﻚ
ﻧﻔﻮﺫ ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ازﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ بیشتر
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺻﻌﻮﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺰﻭﻝ
ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻣﺨﺎﻃﺒﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﺭﻧﮓ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻋﻤﻞ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺿﻤﻦ
ﻋﻤﻞ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻠﻔﻴﻖ (ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻋﻤﻞ) ﺭﺍ ﻋﻠﻢ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺧﻠﻮﺗﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻭﻫﻢ ﺑﺎ
ﺧﻠﻖ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ با
ﺍﺟﺴﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﻘﻮﻝ
ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮﺍﺯ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﻭ ﺑﺎﺩﻗّﺖ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺷﻮﺩ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺭﻧﮓ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻥ ﻭ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﺷﺮﻗﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺎﺳﺎﻃﻴﺮ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺼﻮﻑ ﻋﻤﻠﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﺍﺷﺮﺍﻗﻰ
ﺷﺮﻗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺸﺶ
ﻫﺎﻯ ﺍﮐثرﺍ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﺩﺭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
آن ﺭﺍ ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻮﺻﻮﻓﻴﺰﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻭ
ﺑﻴﻨﺶ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻭﺟﺪ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ ﻭﺟﺬﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮﺍﻳﻦ ﻃﺮﺯ
ﻓﮑﺮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ ﻭ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﻗﺪﻳﻢ
ﻭﺟﺪﻳﺘﺮ ﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺷﺮﻗﻰ
ﻭﺍﺷﺮﺍﻗﻰ ﺑﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻏﺮﺏ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺭﺷﺪ ﻣﻐﺰﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ
ﻏﺮﺑﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻭ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻣﺤﺮﻙ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺷﺪ که
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﻬﻤﻰ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺍﻳﻦ ﺗﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺮﻗﻰﻭﻏﺮﺑﻰ
ﻭﺩﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﻗﺮﻥ ﺩﻭﺍﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺟﺪﺍ
ﻭپایانی
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧﺒﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻩ
ﮔﺬﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺮﻕ ﺗﺎ ﺭﻡ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ که ﺑﺮﻡ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﻭ
ﺑﺘﺎﺯﮔﻰ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺷﺮﻗﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﺑﺎﺯ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﺭﺍﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻌﻤﻞ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ، ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻏﺮﺑﻰ
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺷﺮﻗﻰ
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻋﺮﻓﺎﻯﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻭﻫﻢ ﮔﺎﻡ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﻳﻨﻰ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﻭ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ
ﺑﺸﮑﻞ ﻏﻴﺮ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭﺗﻔﺮﻗﻪ ﻭ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻴﭻ
ﺷﺎﻧﺴﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺩﺭﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﮐﻪ ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﻭﺵ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺗﺼﻮﻑ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺼﻮﻑ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﻭ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻔﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺗﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
که ﺍﮔﺮ ﺑﺴﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺍﻗﻮﺍﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺑﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘس ﺩﻳﻦ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺼﻮﻑ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ است.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﮐﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ ﻳﻴﺎن
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﻮﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺎﺳﻠﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ
ﻭﺳﺒﺰﻭﺍﺭﻯ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪﻩ ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﻢ ﻣﺮﺗﺒﻁ
ﮐﺮﺩﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺑﻬﻢ ﺟﻮﺵ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻫﻤﻴﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻧﻪ ﻋﻤﻞ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺣﺮﻑ ﻭﺍﺩﻋﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺷﺮﻙ ﻭ ﺑﺪ
ﺁﻣﻮﺯﻯ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﻘﻟّﺪ ﺁﻧﺎﻥ.

ﻭ ﺩﻳﻦ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ
ﺩﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻭ
ﺩﺭ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﺷﺮﻕ ﺭﺩ
ﻭﺑﺪﻟﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺼﻮﻑ
ﻭﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺤﺪّ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﻭﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻨّﻰ ﻭ ﺷﻴﻌﻰ
ﻳﺎ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻫﻢ ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﺷﺮﻳﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺎﺑﻖ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻋﻀﻮ
ﺍﻳﻦ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺭﺍﻳﺞ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﻫﺮ
ﻗﻮﻣﻰ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺎ ﻟﺒﺎس
ﻭ
ﺷﻬﺮﺕ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ ﻭ
ﻗﻠﺒﺎ ﺗﺎﺑﻊ ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺠﺮﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻭ
ﺍﻭﺳﺘﺎ ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﮐﺘﺎﺏ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻳﻌﻨﻰ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻭﻣﻘﺮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ
ﻳﻌﻨﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻭ ﺃﻫﻠﻰ
ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺘﺪ ﻭ
ﺃﻫﻞ ﺧﺪﺍ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻗﺎﺗﻞ
ﻭﻣﻘﺘﻮﻝ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﻣﻌﻠﻮﮐﻢ ﺁﻧﺎﻥ
ﺷﻮﺩ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋﻈﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺑﮑﻠّﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻌﺎﻑ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻧﺒﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺼﻮﻑ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺎﺹ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﮔﻮﺋﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﻮﭼﮑﻰ ﮐﻤﻰ ﮔﺮﻡ
ﻣﻴﻴﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸتهای ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﺼﻮﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺭﻭ
ﺑﺮﻭ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ
ﺗﻔﮑﺮ ﻣﺤﺾ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺤﺾ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻭ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﺩﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ فلاس فه  ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻭ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻮﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻟﺬﺕ ﻭدر
ﻃﺒﻴﻌﻴّﻮﻥ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺻﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﭼﻮﻥ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺧﻠﻖ ﻭﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺟﻨﮓ
ﻭﺧﻮﻥ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻧﻴﭽﻪ
ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ ﻫﻤﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺎﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺣﺮﻓﻪ
ﺍﻯ ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﻘﺎﻭﻣﺘﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﺍﻣثال ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺼﻮﻑ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺳﺮﺟﻨﮓ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺣﻠّﺎﺝ ﻭﺍﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﭼﻮﻥ ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﻭ ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻘﻀﺎﺕ ﻫﻤﺪﺍﻧﻰ
ﺭﺍ
ﺳﺮﺑﺮﻳﺪﻧﺪ تا
خدا و
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻳﺰﻳﺪ
ﺍﻣﻮﻯ ﺑﺎ
ﺣﺴﻴﻦ ﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﺮﺩ. ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﻟﻴل ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻧﻈﺮ
ﻣﻠّﺎﻫﺎ ﺻﺒﺢ
ﺭﻭﺯ ﻋﺮﻓﺎﺕ
ﺍﺯ ﻣﮑّﻪ
ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﺷﺐ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻴﺸﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﺴﻴﻦ ﺍﺯ
ﻓﺮﺻﺖ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﻦ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍ ﻧﺎﭘﺪﻳد
ﺷﺪ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﮐﺮﺑﻠﺎ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﮐﻮﻓﻪ ﻣﺮﮐﺰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻋﻠﻰّ ﻭ ﺍﮐثرﺍ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﺷﺪ ﻭ
ﺳﺮﺑﺮﻳﺪﻧﺪ،
ﻭﺣﺎﺿﺮ
ﻧﺸﺪﻧﺪ حسین
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ
ﺗﺒﻌﻴﺪ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺪﻣﺸﻖ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭﻟﻰ
ﻳﺰﻳﺪ ﺍﺯ
ﺷﻮﺭﺵ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﺴلماﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻦ ﺭﺍ ﮐﺸﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻦ ﺑﺎ ﭘﺪﺭﺵ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻧﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻭ
ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﻚ ﻗﻄﺐ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺑﺮﻫﺒﺮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﻘﺎﺻﺪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻧﻘﺪ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﭘس
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻗﺪﺭﺕ
ﺟﻮﺍﺑﮕﻮﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺴﻞ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺟﻮﺍﺏ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻟﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﺍﻩ ﻋﻤﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﻐﺎﻳﺮ
ﻫﻢ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﮑمّل هم
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﻗﺒﻞ ﺑﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺑﻞ ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﻭ ﺯﻧﺪ ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﻭﺗﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻫﺪﻑ ﺩﺍﺋﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﻳﻦ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﺬﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﺪﺍم ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﻭﺭﺍﻩ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺍﻟﮕﻮﻯﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ
ﺑﻴﻦ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍثباﺕ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﺩﻭ
ﺩﺭﺃﺻﻞ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺤﻖ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﺩﻭ
ﻧﺎحقّ  ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭘس ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﺕ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺷﺪﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺑﺎﻫﻢ ﮐﻨﺎﺭ
ﻨﻤﻰ ﺁﻳﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﺷﻮﺩ ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﻭﺭﻩ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻭﺗﺄﻟﻴﻒ ﻭ
ﺗﻠﻔﻴﻖ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﺩﻭﺭﻩ
ﺁﺗﺶ ﺑس ﭘس  ﺍﺯ ﺟﻨﮓ
ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻫﺮﺩﻭﻃﺮﻑ
ﺍﺻﻞ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﮐﺴﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﺗﻮﺍﻓﻘﻰ
ﻫﻢ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ هرﻳﻚ ﮐﻠﺎس
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺑﺎ ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺍﺋﺘﻠﺎﻑ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺮ
ﮔﺎﻩ ﻓﺮﺻﺘﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺩ
ﺑﺠﺎﻥ ﻫﻢ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺻﻠﻴﺒﻰ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﮐﺸﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩ ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﺬاکرﻩ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺩﺭﭼﺎﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺃﻣﻦ
ﻳﮑﺪﻳﺒﮕﺮ
ﺑﺎﺩﻩ ﻧﻮﺷﻰ
ﻭﻣﻴﮕﺴﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.

ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ در ﻧﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﻩ ﺍﺯ
ﻗﺮﻭﻥ ﺟﻬﻞ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺎﻫﻰ ﺗﻮﺍﻓﻖ
ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺁﺗﺶ
ﺑس ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺷﮑﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﺿﻌﻴﻒ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﻋﮑس ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺄخیر
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭘس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺳﭙﺎس
گذﺍﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻃﺎﻟﺐ ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺻﻮﻓﻴﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻧﻪ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﭘس
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺟﺰ ﺷﺮﻙ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺭﻭﺍﺝ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺑﻤﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺗﺸﻴﻊ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺒﺮﻳﻚ
ﻭﻟﻴﻌﻬﺪﻯ ﺍﻭ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺷﻴﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻴﺪ ﭼﻮﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﭙﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺳﻨﺖ
ﺷﺪﻥ ﻭمقدّس  ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺩﻩ
ﻫﺎ ﻣﺬﻫﺐ ﻭ ﺷﺎﺧﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻋﻤﻠﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻟﺎﻳت
هاﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷند.
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺪﻳﺎﻥ ﻧﻴﺰ
(ﺣﺴﻨﻴﻢ) ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭﻭﺯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ﻳﻌﻨﻰ
دو ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺭﻭﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻴﻌﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﺧﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘس ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﻧﺎﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺍﺭﺳﻄﻮﺭﺍ
ﻗﺒﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ.

ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ
ﺣﻮﺍﺭﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺗﺒﻠﻴﻎ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻫﻢ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻳﻬﻮﺪﻳﺎﻥ ﻭ
ﺭﻭﻣﻴﺎﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺑﺖ
ﭘﺮﺳﺖ ﺩﺭ ﺃﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﮔﻮﺭﻯ
ﺑﺎﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ
ﺭﻓﺖ ﻭ پوﻟس ﻭﭘﻄﺮس
ﺑﺮﻡ ﺭﺳﻴﺪند
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺧﺎﺻﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭﺷﺪﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻣﺼﺮ ﺑﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻓﺮﻋﻮﻧﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺭﻡ ﺑﺎ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭﺷﻦ
ﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻘﺒﻞ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﻭﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﻤﻴشه
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻣؤثّرﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘﺎﺳﺦ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻰ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺷﺎﻫدان ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﻣﻌﺒﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﻗﺒﻠﻪ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﺯﺭ
ﻳﺎ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻭﺭﺍﺕ ﭘﺪﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ
ﻃﺎﻟﺢ ﻋﮑس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﻟﺢ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻳﻬﻮﺩ
ﻋﺼﺮ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺭ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻭﻓﻠﺴﻄﻴﻦ ﺑﺎ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻋﺼﺮ ﻳﻮﺳﻒ ﺩﺭ
ﻣﺼﺮ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯﺑﺎﺑﻞ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﻮﺭﺵ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻋﺼﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤﺪﻩ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻏﺮﺏ ﻭ ﺷﺮﻕ
ﻣﻴﺎﻧﻪ ﻭ
ﺷﻤﺎﻝ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ ﻭ ﺷﺮﻕ
ﺁﻥ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺑﻨﻘﺎﻁ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ
ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺧﻮﻥ ﻭ ﺭﻧﺞ
ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺑﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺂﻧﭽﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩه
ﺍﻧﺪ ﻭﺑﻘﻴﻪ ﻃﻌمه
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺳﻮﺧﺖ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭﺳﭙس
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﻭﺍﺝ
ﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺯﻥ ﺭﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﻭﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﺘﺐ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﻌﺮﺑﻰ
ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺘﺮﺟﻤﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻳﺎ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﻏﺎﻟﺒﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺯﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺭﻭﻡ
ﻧﻴﺰ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﺭﺍ ﺗﺮﻭﻳﺞ
ﺩﺍﺩﻧﺪ
ﻭﺑﻌﺪﺍ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﮐﻪ ﺣﺮﺍﻡ ﺑﻮﺩ ﺣﻠﺎﻝ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺣﻠﺎﻝ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺍﺯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺃﻧﺪﻟس
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺁثاﺭ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﺷﺮﻗﻰ ﺭﺍ ﺑﻐﺮﺏ
ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻧﺪ ﻭ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺠﻨﮓ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻭﺿﻊ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻟﻰ ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﻫﻢ
ﺑﻤﻨﻄﻖ ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺸﺮ
ﭘﺴﻨﺪﺍﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﺎﺋﻰ
ﺑﮑﻠّﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﮐﻨﺎﺭ
ﺯﺩﻩ ﺷﺪ ﻭ
ﺗﻠﻔﻴﻖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﺮﻕ ﻭﻏﺮﺏ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺟﺰ
ﺑﺮﺳﻮﺍﺋﻰ
ﻫﺮﻃﺮﻑ ﻧﮑﺸﻴﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﺁﺷﻐﺎﻝ ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺑﻮﺩ. ﻇﻬﻮﺭ ﻭ
ﺑﻌثت ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﻪ ﺣﺎﺩثه ﺍﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﻭﻣﺤﻠّﻰ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﻨﺠﺎﻝ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻗﺼﺪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﺭﻭﻣﻴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻭﻧﻘﺎﻁ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﮐﺮﺩ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻣﮑﻪ
ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺁﻥ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ ﻭﻟﻰ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺭﺍﺷﺪﻳﻦ ﻭ
ﺍﻣﻮی ﻭ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺗﺎ ﻋثماﻧﻰ
ﺩﺭ ﻗﺭوﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺰﻭﺭ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺟﺰﻳﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻭﻣﺼﺎﺩﺭﻩ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻣﻮﺍﻝ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺰ ﮐﺎﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺩﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﻭﺳﻴﻊ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺧﻠﻔﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺧﻠﻔﺎ ﻭ ﺳﺨﺖ
ﮔﻴﺮﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﭘس ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭﺧﻠﺎﻓﺖ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻣﺪﻧﺪ
ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
شیعیاﻥ ﻋﻠﻰّ
ﻣﺸﻬﻮﺭ ﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﻠﻰّ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻏﺪﻳﺮ
ﺧﻢ ﮐﺮﺩ ﻭﻧﻪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺧﻠﺎﻓﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺴﺎﻃﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭﺷﻬﺮﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺯﻯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﻓﺮﺍﺕ
ﭼﻮﻥ ﺑﺼﺮﻩ ﻭﮐﻮﻓﻪ
ﻭ ﺃﻧﺒﺎﺭ
ﻭﻭﺍﺳﻂ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﮐز
ﺗﺠﺎﺭﻯ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﻣﺮﮐﺰ
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ ﺿﺪ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺍﻣﻮی ﻭ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ ﺷﺪ
ﻭﺑﻨﺎم ﻋﻠﻰّ
ﺣﻘّﺎﻧﻴﺖ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﻭﺩﺭ ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ
ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ ﺍﻳﻦ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ ﭼﻮﻥ
ﻗﻴﺎﻡ ﺃﺑﻮ
ﻣﺴﻠﻢ ﻋﻠﻴﻪ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺍﻣﻮﻯ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﻨﻔﻊ ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﮐﺮﺩند ﮐﻪ   باز ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺩﻭﻢ ﻋﺒّﺎﺴﻰ ﺳﺮ
ﺍبو مسلم ﺭﺍ
ﺑﺮﻳﺪﻩ ﭘﻴﺶ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﺍﻧﺪﺍﺧت ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭﺧﻮﻥ
ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺧﻠﻔﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ
ﮔﻤﻨﺎﻣﻰ ﺑﺎ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺁﺯﺍﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺪﻳﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ ﺣﻔﺎﻇﺖ
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ ﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺷﻌﺮﻯ
ﻭﺃﺩﺑﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﭼﻮﻥ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﺪﻥ ﺣﻘﻴقت
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﻣﺸﺮﻙ
ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺗﺸﺎﻥ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻣﻴﺒﺮﺩ.

ﺍﺯ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻣﻬﻤﻰ
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﭘﻴﺶ ﮐﺸﻴﺪ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺭﻳﺸﻪ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ ﺃﺻﻞ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ .ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪی ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ اﻳﻦ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻴﺎﻥ ﺧﻮﺭّﻩ
ﻫﺎﻯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺁﻧﺎﻥ است.ﮐﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺁﻥ قُرّه
ﻭ ﻏﺮّﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﺗﺎﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﮑﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ
تقرّب ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺍﮐثرﻳﺖ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻧﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻗﻠﺒﻰ ﻭﻧﻪ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺻﺎﺩﻕ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻳﻚ
ﻋﺎﺩﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺗﻌﺎﺭﻓﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺃﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ۳۱۳
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﺩﺭﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺿﻤﻦ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺪﺭﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺮﺿﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﻭﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻧﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻤﻰ ﻓﺮﺳﺘﺪ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻓﺎﺳﺪ ﻭﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﻫﺮ ﻭﻟﻰّ ﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪ
ﻭﺳﻔﻴﻬﻰ ﻭ
ﺃﺣﻤﻘﻰ
ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺮ ﺳﺮ
ﻭﮐﻠّﻪ ﻫﻢ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﻓﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﭼﻪ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺳﻨّﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺎثوﻟﻴﻚ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺖ.

ﺍﻳﺪﻩ
ﻋﻨﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻋﺘﻨﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻨﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﻔاؤﻝ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻣﺴﻴﺞ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭﻭﻟیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻓﺎﺕ ﺟﺴﺘﻪ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻟﻘﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻘﻮﻞ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺗﻴﺰ ﺭﻭﻯ ﺳﻮﺍﺭ
ﮐﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﻤﻴﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻣﺤﺼّﻞ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺁﻥ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎ
ﻭ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺑﺮﻭﺩ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭنجاﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻫﺮﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺒﺎﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻠﺎ
(ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﺍﺯ (ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ) ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻘﻮﻝ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
(ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ
بهشتی ) ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
روح وتزکیه.

ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻣﻠﻞ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻟﺰﻭﻡ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ. ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻪ ﺁﺯﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺠﺎربّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﺭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺗﺸﺪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﻨﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﻫﺮ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺧﺎﻧﻪ ﻭ
ﺍﻗﺎﻣﺖ ﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﻣﻌﺒﺪ ﻭ
ﻗﺒﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺁﻥ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮﻯ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺨﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ
ﺍﻋﺘباﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮐﻮﭼﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﺩﺍﻤﻪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻳﻦ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬی ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍگر
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍوﻠﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﻠﮑﻪ ﺷﺮﻙ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺸند ﮐﻪ
مقام ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦ
ﺭﺟﺎﻝ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺎبع ﺩﺳﺘﻮﺮ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ که ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺷﻔﺎﺑﺨﺸﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘس ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻦ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ است. ﭘس ﺑﺎ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻄﺎﺏ ﻫﺮ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﺍﺳﺘثماﺭﮔﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻰ ﻳﻚ
ﻣﻠّﺖ
ﻣﺰﺩﻭﺭﺍﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺫﺭّﻩﺍﻯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﭘس ﻋﺒﺮﺕ ﺍﺯ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﻣﺴﻴﺢ ﺷﺨﺼﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻣﮕﺮ ﭼﻨﺪ
ﻧﺼﻴﺤﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺣﺎﺿﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﻋﻤﺮ
ﻭ ﻋثماﻥ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﻋﻠﻰّ ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯﺁﻥ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﻭﻣﺤﺬﻭﻓﺎﺕ ﻭ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﭘﻮﻝ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻫﺮچه
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺖ
ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﺮﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﻣﻬﻢ ﺍﺻﻞ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﺎﻋﺖ
و بقول فردوسی
چو فرمان
یزدان چو
فرمان شاه الهی
.

ﺑﮕﻔﺘﻪ ﮔﻴﻞ
ﺳﻮﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻭ
ﺭُﻡ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺤﻘّﻘﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﻌﺪﺍ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﺪﺍﻡ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻧﻘل  ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺁﻳﺎ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻧﻮﻳﺴﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﻣﺴﻴﺢ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ، ﻳﮑﺼﺪ
ﻧﻔﺮ ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺴﻤﻮﻋﺎﺕ ﻭ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﻭﻣﻨﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺑﭽﻨﺪ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﮐﺴﻰ ﻫﻢ
ﻧﻪ ﻣﻌﻨﻰﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﺮﺏ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ ﻣﻌﻨﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺭﺍ بِداﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺷﻬﻮﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻨﻘﻮﻝ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ
ﺑﻴﻦ ﺍﻳن
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ
ﭘس ﺯﻣﺰﻣﻪ ﺑﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﺍﺯ ﺭﺍﻭﻳﺎﻦ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺭوﺍﻳﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻢ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺩﺭﺑﺎﺭ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺑﻮﻯ ﺧﻮﺵ ﺑﮕﺬﺭﺩ
ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺍﻭﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺁﺑﺎء ﻭ
ﭘﺎﭘﻬﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻣﺎﺩﺍﻡ
ﺍﻟﻌﻤﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺑﺎ
ثرﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺟﺎﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺍﺧﻴﺮﺍ ﻳﻚ
ﮐﺸﻴﺶ ﻫﻢ ﺟﻨس
ﺑﺎﺯ ﻭﻣﻔﻌﻮﻝ
ﺑﺮﻳﺎﺳﺖ ﻳﻚ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺯ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎ ﺷﺪ
ﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﺟﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﻡ ﺍﻳﻦ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﻭ ﻫﻢ
ﺟﻨس ﺑﺎﺯﻯ ﻭ
ﺯﻥ ﺑﺎﺯﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻳﻚ
ﺯﻥ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﮐﺸﻴﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺍﺷﮑﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﭼﻪ ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﭘس  ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻫﺮ
ﮐﻠﻴﺴﺎﺋﻰ ﻳﻚ
ﮐﺸﻴﺶ ﺻﺎﺣﺐ
ﺁﻥ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻟﺒﺎس
ﺟﺪﻳﺪ ﮐﺸﻴﺸﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺸﮑﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﻫﺮﻣﺬﻫﺐ ﺭﺍ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﺑﮑﺸﻴﺶ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺍﻣﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﮐﻠﻴﺴﺎﺋﻰ ﺑﺴﺎﺯﺩ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺯﺍﺋﺮﺍﻥ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻡ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻬﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﮐز قدرت ﮐﻠﻴﺴﺎﺋﻰ
ﻭﺍﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺖ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻫﺮ
ﺪﻳﻦ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﺤﻮ ﺍﺯ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
و ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﺩﻩ ﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﻬﺎﻥ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
ﮐﻪ ﻣﺮﮐﺰ ﺗﺠﺴس
ﻭ ﻓﻌﺎﻟﻴتهاﻯ
ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﺘﻰ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﮐﻮﺭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻮل ﻨﻔﺖ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺳﻌﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻓﺮﺻﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻣﺬﻫﺐ
ﻭﻫّﺎﺑﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ
ﮐﺸﻮﺭﻫﺎ ﭼﻮﻥ ﭘﺎﮐﺴﺘﺎﻥ
ﻭ
ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺑﻨﺎ
ﺑﺮﺍﻳﻦ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﻳﻨﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺷﺨﺼﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ ﻳﻚ ﺩﻳﻦ
چه ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻳﺎ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭﻭﻍ ﺑﺰﺭﮒ
ﺗﺮ ﮔﻔﺘﻦ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻣﺴﺠﺪ ﻭﻧﻪ
ﮐﻠﻴﺴﺎ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﻣﺤﻘّﺮ ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮔﻢ ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺑﺎ
ﻳﮑﻰ ﺩﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﻠﻰّ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﻮﺩ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻬﺪﺍ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺗﻮ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ ﻫﺎﻯ
ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ ﺑﺎﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺮ
ﺁﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﻪ
ﺩﻴﻨﻰ ﺩﺍﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﻳﻚ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﻨﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺍﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁ ﻥ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ ﺩﻳﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺻﻮﻝ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﭼﻨﺪ ﺟﻤﻠﻪ ﮐﻪ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﻋﺎﺩﻝ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﭘس ﻣﺮﮒ (ﻣﻌﺎﺩ
ﻭﺣﺴﺎﺏ ﺭﺳﻰ)
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻣﺎ
ﻫیچ ﻴﻚ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻮﻝ از
نظر خداوند ﺟﺰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﺑﺪﻭﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺎ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺟﺰ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﻰ ﺑﺎﮐﻤﻚ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺑﻘﺼﺪ
ﺟﺴﺘﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻣﻨﺸﺄ
ﻭﻣﻨﺒﻊ ﺩﺍﻧﺶ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻃﻠﺒﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﮔﺎهی ﺭﻧﮓ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﮔﺎﻫﻰ ﺭﻧﮓ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﻣﺎﺩﻯﺘﺮ
ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻋﻠﻤﻰ ﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻧﻴﺎ ﻃﻠﺒﺎﻥ
ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺎ ﺟﺴﺘﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻓﺮﻕ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺭﻗﻴﻘﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻓﻬﻢ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ
ﺑﻘﻮﻟﻰ ﺍبِدا
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﻯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻧﺪ
ﻭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﻧﻔﻊ ﻭﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﻤﻴشه ﺑﻘﺼﺪ
ﻧﻔﻊ ﻭﻟﺬﺕ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﺘﺮ ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺒﺮﺋﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺑﺨﻮﺩ ﺯﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﮔﻮﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺖ
ﻣﻠﻌﻮﻥ ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ ﻭﺍﺭﺳﻄﻮﻯ
ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺖ
ﺑﻨﻔﻊ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺤﺖ ﻫﻤﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺰ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺩﻭﻣﻨﺒﻊ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻳﮑﻰ
ﻋﻠﻢ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺩﺭ
ﺗماﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻤﺎﺕ
ﻟﺪﻧﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴباﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭ
ﺩﻳﻨی ﮐﻪ
ﻣﻨﺒﻊ ﻭﺣﻰ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻠﺎﺵ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭ
ﺃﮐثرﺍ ﺷﺮﻗﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
سعی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻠﻔﻴﻖ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭﻣﻨﺒﻊ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻫﻢ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺷﺮﻕ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺳﻌﻰ ﻫﺎ
ﺑﻰ ثمر ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻏﻮﻃﻪ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﺩﺭ ﺍﻨﺤﺮﺍﻑ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺃﻣﺮ ﺍﺯ
ﻣﺤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻋﻰ ﺁﻥ ﺭﻫﺎ
ﻧﮑﻨﺪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ هاﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻳﮑﻰ ﺟﺬﺏ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻨثیﮐﺮﺩﻥ
قهقرﺍﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
که ﮔﻮﺋﻰ ﮐﻮﻩ ﻧﻮﺭﺩﻯ
ﺳﺨﺘﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺖ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﻘﻮﻁ ﺍﺯ ﺑﻠﻨﺪﻯ
ﻫﺎ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻠﺎﺵ ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺭﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﻭ ﻫﻴﭻ ﺳﻨﺨﻴّﺘﻰ
ﻭ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺩﺭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺫﺍﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻳﮑﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺧﺪﺍﺋﻰ.

ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮐﺮﺩﻥ ﺃﮐثرﻳّﺖ
ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺎﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﻨﺪ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﻭﺣﻰ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺘﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻧﻤﻮﺩ
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻮﺩ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﮐﻢ
ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﻘﺼﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﮐﻮﺷﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻴﺪﻥ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻨﻨﺪ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭﻓﻮﺭﺍ
ﻭﺣﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻟﻔﻈﻰ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ ﺑﺎ
ﺍﺗّﮑﺎ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺻﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺭﺁﻭﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﻫﺮ ﻓﮑﺮ
ﻭﻫﺮﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺍﮔﺮﺍﻳﻦ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭﺣﻰ
ﻫﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻧﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ
ﺩﺭ ﺟﺬﺏ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﻄﺢ
ﻭﺣﻰ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺎﻫﻢ
ﺭﻗﺎﺑﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻫﻢ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﻫﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﮑﻮﺷﺶ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻏﺎﻟﺐ ﺑﺮﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺄثیرﻯ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺩﻭ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﺍ
ﺑﺮﮔﺰﻳﻨﺪ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﺭ ﺗﺄﻭﻳﻞ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻬﺎﺭﺕ ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻠﺎﺵ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﺃثر
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺯﺣﻤﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﭘس ﺍﺯﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻏﺎﻟﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
ﺤﺘﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﻧﺒﺮﺩ ﺑﻴﻦ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻭﭼﻨﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺑﺎ
ﺭﻧﮓ ﻭﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻠﻘﺪس ﻭ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﭼﻨﮓ
ﻭﻃﻠﺴﻢ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ
ﻭﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺮﻳﺰﺩ
ﭼﻮﻥ ﺳﺨﺖ ﻣﺴﺖ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﺩﻟﺒﺴﺘﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﻠﻒ ﭼﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺩﺭﻧﺪﮔی ﺮﺍ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﺮﮒ ﻭﻣﻴﺶ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺮﺳﺮ ﻳﻚ
ﺳﻔﺮﻩ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺭﺍﻡ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.

ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺸﮑﻠﻰ ﮐﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮأمر روحی و
انسانی ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﺑﺨصوﺺ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﭘس ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﻘﺒﻴﻌﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻴﺴﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺟﺮﺍ ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﭼﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﭼﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻴﭻ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻋﺎﻣّﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺭﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﺸﻤﻮﻝ ﻳﻚ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺷﻮﻧﺪ ﭘس
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﮐﻠّﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ
کلّی ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ
ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺗﻨﺪﺗﺮ ﮔﻮﺋﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻦ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﭘس ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ ﺑﺪﺭﻩ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ﻋﺪﻣﻴّﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ

ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
(ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻋﺎﻡ)
ﺷﺎمل ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
زنده دارای
روح و تکامل
فطری ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗاﻨﻮﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻞ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻤﻮﺭﺩ ﺍﺟﺮﺍ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺷﻮﺩ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻣﺎنع ﺍﺟﺮﺍ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﭘس
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﻴﻚ بِداﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺎﻯﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻧﺘﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻪ
ﺑﺨﻴﻞ ﺭﺣﻤﺖ
ﺭﺳﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﮔﻨﺠﻴﻨﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺧﺎﻟﻰ ﻧﻤﻴﮕرﺩﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﻫﻴﭻ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﻭﺟﺰﺋﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ.

ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻠﺎﺵ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺑﺸﮑﻞ
ﺗﺤﻘّﻘﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﻭﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺳﭙس ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﺸﻒ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺘﺮ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﻒ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﻓﻖ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻣثاﻝ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺸﻒ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺒﻴﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺎﻓﺮ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺭﻭ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎ یاﺭﻯ
دیگران ﺩﺭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎ ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺑﺎ
ﻫﻮﻳﭙﻤﺎ
ﻭﻣﻮﺷﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺮﻋﺖ
ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻋﻘﻞ ﻭﻗﺪﺭﺕ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺣﺘﻰ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﺮﻑ ﺩﺭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺎﺻﺪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﭽﻴﺰﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘس ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎ ﻭﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ بِداﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺴﺖ
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﻚ ﺗﻠﺎﺵ ﺑﻰ ثمر
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻓﻊ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻭﺗﺄﻣﻴﻦ ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻭﮐم ﺒﻭﺩهاﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺯ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻭ ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ حقّ  ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﮔﺮﺩﺩ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺳﻰ
ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍ ﺒﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﻠﺎﺩﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺟﺸﻦ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻠﺎﺵ ﺧﻮﻥ
ﺑﺎﺭ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺯﻫﺮ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﻬﺮﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺒﺮﻧﺪ ﻭﺑﺎ
ﺭﻧﺞ ﮐﻤﺘﺮﻯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺑﻬﺮ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﺯ
ﮐﺸﻒ ﺧﻮﺩ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﻭﮔﻨﺠﻴﻨﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺭﺍ ﻣﺼﺮﻑ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﻘﺼﺪ ﮔﻨﺠﻴﻨﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ ﺗﺮ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮش
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﻰ
ﺁﻧﺎﻦ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍﻩ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﺳﺮﺩﺭ
ﮔﻤﻰ ﻭﺭﻧﺞ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﺷﺮﻙ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﻰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻴﻦ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻧﻘﻞ ﻳﻚ ﻭﺟﻪ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﻘﻞ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻋﺎﻣّﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺧﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﻘﻞ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺗﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺘﻰ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺭﻭﺣی ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﻳﺎ ﭼﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﭼﻘﺪﺭ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻳﺎ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺗﺮﻙ
ﮔﺮﺩﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﺁﻧﮕﺎه ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥﺒﻴﺸﺘﺮﻯﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﻟﻮﺍﻣﻪ
ﻣﺸﻮّﻕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﻗﻠﺒﺎ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺯﭼﻘﺪﺭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻋﻘﺎﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻭﺍﻳﻦ
ﻳﻚ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﻄﻠﺒﻨﺪ
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﺏ  که ﮔﻮﺩﺍلی
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ ﻭ
ﺑﺎﻋث ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺩﺭیکدیگر ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﮐثرﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺧﻮﺩ
ﻋﺠﻠﻪ ﻭ ﺷﺘﺎﺏ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺎﻗﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻬﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ بِداﻥ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﻋﻘﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﺯ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺟﺎﻥ ﺑﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺖ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻴﻖ
ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣثبت
ﻭﻣﻨﻔﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻘﻞ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺳﻠﺎﺡ ﺩﻭﻟﺒﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻦ
ﺯﺧﻤﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭘس ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻏﻠﻂ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺁﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﻧﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻣﻴﺒﺎﻟﺸﺪ
ﮐﻪ ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﭼﻪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﭼﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﻭﻍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻭ ﭼﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻋﻘﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺤث
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﻓﺸﺎﺭ
ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ ﻭ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺻﻮﻝ
ﻭ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﭼﻘﺪﺭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﭼﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺷﻤﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺧﻨثی
ﻭ ﺗﺮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺼﺮﻑ
ﻭﻧﻘﺪ ﻭ ﻏﻠﻂ
ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﭘﻴﺮ
ﺍلهی ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﮑﺎﺭ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﮐﻠﺎس ﺷﺸﻢ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻢ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣثبت ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺑﺮﺩﻩ ﻭ
ﻫﻢ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺑﺮﺩﻩ
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﺩ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﮐﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐّﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻔﺎ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﺒﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﺗﺤﺼﻴﻠﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻋﻘﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﻤﺮﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻫﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯﮐﻤﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ بِداﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻟﻨﮓ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﭘﺎﻯ
ﭼﻮﺑﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺳﺨﺖ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﮐﻮﻫﻨﻮﺭﺩﻯ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻮﻓﻖ
ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﺪﻩ ﺁﺳﻴﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺭﻓﻊ ﺁﻥ
ﺁﺳﻴﺐ ﻫﺎ ﺪﺭ
ﮐﺎﺮﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ.

ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺻﺪﻭﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍلاّ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎ ﮐﻞّ ﻋﻠﻢ
ﻭﺗﮑﻨﻴﻚ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻨﻄﻘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺳﺮﺟﻨﮓ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎس ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﻫﻢ
ﺯﺑﺎﻧﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻔﻮﺫ
ﺩﺭﺩﻝ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﺳﻴﺐ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻥ ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺗثبیت ﮐﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻃﺎﻟﺐ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺧﻮﺩ ﺟﻬﺎﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﺎﻥ ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺖ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﻫﻢ ﺍﺯ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﮐﺴﺐ
ﻋﻠﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﭘس ﻫﻢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﻢ ﻧﻘﻞ
ﭼﻪ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﭼﻪ
ﻧﻘﻠﻴّﺎﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﺪﻑ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺭﺍ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺑﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻣﻔﻴﺪ  ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻴﮑﺮﻭب
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻮﺍﮐﺴﻦ ﺿﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺽ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺖ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻓﻮﺍﺋﺪ
ﻭﻣﻀﺮﺍﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻧﻮﺵ ﻭﻧﻴﺶ ﻳﺎ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﻭ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻭﺑﺮﻫﻤﻨﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﺍگر
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﻧﻴﺶ
ﻭ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ طی کردن
ناﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﻮﺩ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻋﻴﺐ
ﺑﺰﺭﮒ ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﮐﺴﺐ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻋﻘﻞ ﻧﺪﺍﺷته
ﻮﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻣﻀﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺭﺍه ﻳﺎﺑﻰ
ﻭﺭﻓﻊ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻫﻢ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻋﺎﻗﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭﻝ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻤﻰ ﮔﺮﻡ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﮐﺮﺩﻥ
روان ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺟﻬﻨﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﻭﻝ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻤﮓ ﺧﻨﻚ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺯﺭﻧﮓ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﮐﻪﺟﻬﻨّﻢ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺧﻨﻚ ﺗﺮ ﻫﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﭘس ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﻤﻰ
ﮔﺮﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ، ﺑﺎ
ﺁﻥ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.

ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻌﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﻏﻠﻂ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺭﻭﺵ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻫﻤﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﺳت. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮐﻪ ﻧﺎﻃﻖ
ﻭ ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤل ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ایر ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻧﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺪﻑ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻫﺴﺖ ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﺎﻓﻰ ﻭ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘس
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺳﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﺳﻮﺩ
های ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﻃﺒّﻰ ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺍﺯ
ﺗﺠﺎربّ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺷﺨﺼﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﻬﺮﻩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻧﻔﻊ ﻓﻮﺭﻯ
ثرﻭﺕ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ و
ﺍﻣﻰ شدن ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ اﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺮﺯ ﺗﻮﻗّﻒ
ﻫﺴﺖ ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﮐﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺁﻏاﺰ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺂﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺗﻮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﮐﻤﻴّﺎﺕ ﮐﻮﭼﻚ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺑﺤﺴﺎﺏ ﻧﻤﻰ
ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻭﻣﺴﺎﻭﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﻟﻰ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﮐﺴﺐ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻗﺒﻮﻝ ﺷﻮﺩ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺭﻗﺎﺑﺖ ﻗﻀﻴّﻪ
ﻭﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺰﺍﺭﻯ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ ﺭﻗﻴﺒﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﻫﺮ
ﺧﻄﺎﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺍﺳﮑﻮﻟﺎﺳﺘﻴﻚ
ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺑﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺿﻤﻦ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ ﺫﻫﻦ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻣثلا
ﺃﺻﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺣﻮﺰﻩ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺑﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻨﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﻭ
ﺷﻌﻮﺭ ﻭ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺣﺎل
ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﺭﻓﺘﻪ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
نزﺪﻳﮑﺘﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺧﻮﺩ
ﻗﺒﻠﺎ ﻋﺒﻮﺭ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﻭ ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻫﻢ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺩﺍﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﻫﻤﻴﺒﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎؤ ﻭﻃﺮﺯ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﮐﻨﺪ
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻫﺮ
ﭼﻘﺪﺭ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻯ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﮑﺸﺪ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭﻣﺰﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺷﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻭﮐﺸﺶ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮﻝ ﻭ ﭘﺴﻨﺪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺍﺣﺴﺎس ﮔﺮﻳﺰ
ﻭ ﺷﺪﺕ ﺍﺯ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﻤﺎس ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺍﺳﮑﻮﻟﺎﺳﺘﻴﻚ
ﻣﺪﺭﺳﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻫﺴﺖ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺪﺭﺳﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻧﻮﻥ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺃﻧﺪﮐﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺗﻌﻠﻴﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻭﻣﺸﮑﻞ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺟﻨﮓ ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﻭ
ﻓﺸﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﭼﻪ ﻣﮑﺘﺐ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ ﻳﺎ
ﻓﺎﺷﻴﺴﻢ ﻭ
ﻭﺍﻧﺎﺭﺷﻴﺴﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﭼﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺩﻳﻦ
ﻭﺩﻧﻴﺎ ﭼﻮﻥ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ
ﻣﮑﺘﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﻭﻣﮑﺘﺐ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ ﺷﺶ
ولایت سلوکی
ﺩﺍﻳﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺄﺳﻴس
ﮔﺮﺩﺩ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﺗﺎ
زردشت ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎید ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰاﺮ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﺳﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ بِداﺋﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﺑﺎﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻫﺮﮐس
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﮑﻮﻟﺎﺳﺘﻴﻚ
ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ
ﺑﺎ ﺑﺎﺯﻯ ﺑﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻠﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻫﺮﮐس
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮐثرﺍ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻤﻞ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭ ﺳﺎﻟﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺟﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎی ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺎﻯ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻭﮐﻢ ﻋﻘﻞ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺰ
ﺑﺠﺪﺍﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﺟﻨﮓ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﺍﻩ ﺣﻠﻬﺎﻯ
ﻭﺳﻂ ﺑﻨﺎﻡ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺯﻯ ﺑﺎ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺒﻴﻪ
ﮐﺎﺭ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺩﺍﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﻤﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﺩﻟﺎﺕ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻃﺒﻖ ﺍﺻﻮﻝ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺟﺎﺑﺠﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻯ ﺭﺍ
ﺍثباﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﮔﺮ وﻫﻤﻴّﺎﺕ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﺪﺭﺳﻰ ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﺯ
ﺗﺮﻓﻨﺪﻫﺎ ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻟﻔﻈﻰ ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﮐﻠﺎﻩ ﺷﺮﻋﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﮑﺎﺕ
ﻃﺮﻑ ﺟﺎﻫﻞ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﺑﻄﻠﺎﻥ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﮐﻨﻨﺪ.

ﺭﻳﻤﻮﻥ
ﻟﻮﻝ ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﻓﻦ ﺑﺰﺭﮒ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻤﺎﻟﻢ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺟﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻣﺮﺩﻡ ﺩﻝ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻯ
ﺩﺭ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯﻯ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺑﺎ
ﺟﺎﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺂﻧﺠﺎ
ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﻭﺧﻮﺩﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﮐﺎﺭتی ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ ﻭ ﻣﻰ
ﺁﻣﻮﺧﺖ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺷرﻕ ﭼﻮﻥ
ﻏﺮﺏ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭﺭﻳﺴﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻬﻢ ﺑﺪﻭﺯﺩ ﻭ
ﺣﺮﻑ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﺮﺳﻰ
ﺑﻨﺸﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﻫﺮ ﺑﺤث ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻫﻮﺵ ﻳﮑﻄﺮﻑ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﭼﻮﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺍﺳﮑﻮﻟﺎﺳﺘﻴﻚ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺩﺭ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺍﺻﺎﻟﺘﻬﺎ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﺎ ﻳﻚ ﺃﻣﺮﺩﺭ
ﻭﺭﺍﻯ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺷﻚ ﻭ
ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﭘس ﺍﺯ
ﺩﻭﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺑﺮﻭﻯ ﻫﻢ
ﺭﻳﺨﺖ ﻭ ﻋﻬﺪ
ﺭﻧﺴﺎﻧس ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻭﺩﺭ
ﻃﺮﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ.

ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﺭﻧﺴﺎﻧس ﻭ
ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ حقّ  ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬای
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﺗﺮﻭﺭ
ﻭﺗﺮس ﻭ
ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻫﺮ
ﻓﮑﺮ ﻏﻴﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭﺗﻌﺼّﺐ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﻮﺩ ﻣﺴﮑﻮﺕ
ﻭﺧﻔﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﭘس ﺁﺯﺍﺩﻯ و
لیبرالیزم
ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺪﻳﺶ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺼﺮ
ﻧﻬﻀﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺮ ﻋﻠﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺷﺪﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺭﻭﻧﻖ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻋﻠﻮﻡ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﻃﺒّﻰ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﮐﻨﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎﺯ
ﺟﺎﻯ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺍﻳﻦ
ﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺃﺻﻞ ﻫﻤﻪ
ﻗﻮﺍﻟﻨﻴﻦ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﺭﺍﻳﺞ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﻭﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﻧﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺻﺮﻑ
ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه  ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺗﺤﻘﻖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺁﻥ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻰ بالقوّه
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ.

ﭘس ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻋﻠﻮﻡ ﺍﮔﺮ
ﺗﺎﺑﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻬﺮﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﺎﻧس
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﮑﻨﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻭﻋﺪﻡ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ ﭘس ﺟﺰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ
ﻭﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﺩﺭﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭﻣﺮﮒ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﻳﻚ
ﮐﺎﺭ ﻋﺒث
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻔﻰ
ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻋﺰﺍﻣﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺼﻮﺭ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺭ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﻔﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﺮ ﺷﺨﺺ ﻭﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ۳۱۳ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﭼﻮﻥ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻣﺤﻤﺪ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻧﮑﺘﻪ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﻬﺮ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺃﺩﺑﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺵ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺟﺴﻤﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺍﮔﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﺟﻮﺍﻧﺐ ﻣﻨﻔﻰ
ﭼﻨﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮﺁﻥ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻪ ﻟﺎﺯم
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﻗّﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺤﻠﻴﻪ پس ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﺎﮐﺮﻭﺍﻥ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﻨﻴﮑﻮ
ﺧﺼﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﺘﺄﻳﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﮐﻠﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎﺯ
ﻫﻢ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻗﻄﻌﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺎ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺳﺮﻋﺖ ﻧﻮﺭﺭﻓﺖ
ﻭ ﺁﻣﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺑﺎﻝ ﻭ ﺑﻰ ﺑﺎﻝ
ﻭ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﺰﺩ ﺍﻭ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻋﺮﺷﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺭﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﭘﺮ ﺣﮑﻤﺖ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺷﺒﺎﻧﻪﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﭼﻮﻥ درﻫﺮ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭼﻮﻥ
ﻳﮑﺮﻭﺯ ﻳﺎ ﺳﺎﻋﺘﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﺟﺴﻢ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺁﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺑﺪﻧﻰ
ﻭﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻳﺎ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﺮ ﮔﻮﺷﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻘﺶ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺪﻥ
ﺃﺘﻤﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺃﺻﻞ ﻧﻘﺶ
ﻧﻮﻋﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻧﺴﺨﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﻯ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺍﺯ
ﺭﻧﺴﺎﻧس ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻧﺸﻮﻳﻢ ﮐﻪ
ﺟﺪﺍﻝ ﻟﻔﻈﻰ ﻭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﻮﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻴﺐ
ﮐﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺠﺴﻢ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺭﺷﺪ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﭘﺮ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ بالقوّه
ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﭘس  ﮐﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺟﻨﺒﻪ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﻮﻗّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﻔﮑﺮ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﻤﻌﺎﺩ ﻭ ﻋﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﺎﺩ
ﺪﺭ ﭘﺎﻳﺎﻦ
ﻋﻤﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺗﺄﺧﻴﺮ ﺩﺭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺩ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻋﻮﺩ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻬﺸﺘی
ﻴﻌﻨﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻩ و ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺻوﺮﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺎﺯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺤﺴﻮس ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﺭﻧﺴﺎﻧس ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﺑﺎﺯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭﻭﻫﻤﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﺭﺍﺑﻠﻴﻪ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
مکتب ﺍﻭﺭﺍ ﮐﻪ
ازﻣﺮﺍﮐﺰﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﻭ ﺑﻈﻮﺍهر
ﻣﺎﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﺍﺳﺖ
ﻭﻋﺪﻡ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺒﺎﻃﻦ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻟﺌﻮﻧﺎﺭﺩ
ﺩﺍﻭﻧﭽﻰ ﺩﺭ
ﺭﺃس
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻭ
ﻧﻬﻀﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺷﺪ. ﻭﮔﺎﻟﻴﻠﻪ
ﻭ ﮐﭙﻠﺮ ﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ
ﻋﻠﻤی ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻟﻰ
ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺭﺍﻩ
ﻳﺎﺑﻰ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﮑﻨﻴﻢ ﭼﻪ
ﺑﻌﺪﻡ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻋﻠﻮﻡ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺪﻡ
ﻭﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﻳﻢ
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻃﻰ ﮐﻨﻴﻢ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻴﻢ ﻫﻤﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭﻫﻤﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭﻫﻤﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻧﻴﺰ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺴﺒﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻭ
ﺭُﺧﺪﺍﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﮐﻢ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﻨﺒﻠﻰ ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.  ﻭﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻋﻘﺐ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻧﻪ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺨﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﻧﻪ
ﺭﺍهی ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﻭﺯ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﭼﺮخیدن
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺳﻌﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻞ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻏﺮﺑﺖ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﻭ ﺑﻴﮑﻦ
ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﻭ
ﺍﻧﮕﻠﻴس ﻭ
ﺍﻳﺘﺎﻟﻴﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ.

ﭘس ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ ﮐﻪ
ﺧﺼﺎﺋص
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺭﺯﺵ  ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺸﮑﻞ ﻧﻘﺪ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻤﺴﺄﻟﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺷﺪ ﻭﺑﺎ ﻧﻘﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻳﺎﻓﺖ ﺑﺎﺯ ﻧﻘﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﮐﺪﺍﻡ ﻋﻘﻞ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻘﺪ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻘﺪﻩ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ ﻭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﻫﻮﺳﻨﺎﻙ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻌﺪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺒﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﻣﻐﺰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﮑﺸﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻏﻴﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ که ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﺠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻌﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﮐﺎﺭ
ﻧﻘﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﻴن ﻧﻮع ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺴﺘﮕﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻫﺎ ﻭﻫﺪﻑ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻫﻮس ﻧﻔس
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺮﺡ
ﻧﻘﺪ ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ
ﻭﺟﺰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺘﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻪ ﮐﻤﮑﻰ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﭼﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ  ﻧﮑﺘﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺑﺎﺯ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻫﺮﮐس ﺗﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭ ﺩﺭ ﭼﻪ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﭼﻪ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻘﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺑﺎ ﭼﻪ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﺮﺳﻰ ﺑﺒﻬﺮﻩ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﺗﻦ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺸﻮﺩ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻮﻙ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﻚ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻔﻴﺪ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻏﺮﻭﺭ ﺁﻓﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯﻋﻠﻢ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﺴﺐ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﮐﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣثبت ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ثاﺑﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺧﻨثی ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺗﻘﺎﺑﻞ ﻳﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﭘس ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺘﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺮﺍﻑ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺘﻬﺎ ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺟﺪّ ﻯ
ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻴﻨﺶ ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻔﻮﺫ ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﮐﻠﻴﺴﺎ سبب ﺷﺪ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺫﺍﺕ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
مکاﻧﻴﺰﻡ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ که  ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺬﺍﺕ
ﻳﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﭘس ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻌﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ ﺍﺯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺍﺳﺖ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺃﮐثرﺍ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮐثرﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻣثاﻝ
ﺍﺯ ﭼﺎﻩ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻥ
ﺑﭽﺎﻟﻪ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺼﺮ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻮﺭﻯ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺳﻘﻮﻁ ﺩﺭ
ﮔﻮﺩﺍﻟﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﭽﺎﻟﻪ
ﻧﻴﻔﺘﺪ.

ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﻣﻨﺒﻊ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﺒﻊ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ بِداﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺑﺎ
ﻫﻤّﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻟﺎﺯﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻣﻨﺒﻊ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺍﻟﻌﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺳﺖ ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﺂﻟﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ
راﺩﻳﻮﺋﻰ
ﺑﺎﻋث
ﭘﺮﺍﺯﻳﺖ ﺩﺭ
ﺻﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﭘﻴﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﻮﻳﻢ ﻭ
ﻳﺎ ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻴﻢ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﻚ ﺟﻪ ﻣﻨﺒﻊ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻴﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﺩﺭﺟﻪ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺸﺘﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﻣﻨﺒﻊ ﻫﺮ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ
ﻣﻌﻘوﻠﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺍﻭ ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻧﻴﺰ ﺁﺗﺶ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ ﻫﻢ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﻭ
ﺑﻴﮑﻦ ﺩﻳﻦ ﺭﺍ ﻣﺤﺘﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﻃﺮﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺮﺍﺳﺎس ﻋﻘﻞ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ
ﻭ ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ
ﺑﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻫﺮﮐس ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻭﭼﺎﺭﻩ ﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﺎﺭﻩ
ﮐﺎﺭ ﺭﻓﻊ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﮔﺮﺍ
ﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻫﺪﻑ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﭼﺎﺭﻩ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ثاﺑﺖ ﮐﻨﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺳﺖ ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﺰﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﺘﻤﺎ ﺧﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﻣﺪﺭﺳﻪ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﻓﮑﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺫﺍﺗﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻣﻐﺰ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺃﻣﺮ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭﺭﺷﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻠﻮﻍ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﮐس ﻫﺴﺖ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘس
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺍﻟﺒته ﺍﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺎﻳﻪﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺟﺎﻟﺒﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﺯﺑﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﻮﺩ
ﺣﻘﻴﺮﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺸﮑﻴلاﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺣﺰﺑﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ ﻧﺎﻡ ﺣﺰﺏ
ﻳﺎ ﮔﺮﻭﻩ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﮐﻪ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻧﺎﻡ ﻣﺬﻫﺐ
ﺑﺨﻮﺩ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﺮ ﻳﻚ ﺑﻴﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻳﺎ ﻳﻚ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺑﻬﻴﭻ ﻃﺮﺯ
ﻓﮑﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻫﻤﻴﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﺎﻡ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺘﺎﺯﮔﻰ
ﻧﺎﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺮﺧﻮﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﮐﺮﺩ.

ﺑﻴﮑﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﻏﻠﻂ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻮﻥ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻘﺮاء ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﺩﺍﻧﺶ
ﺟﺪﻳﺪ ﭼﻘﺪﺭ
ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﻣﺪﺭﺳﻰ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭ
ﻗﻴﺎﺳﻬﺎﻯ ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
ﺭﺍ ﺑﻰ ثمر
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺘﻘﺮاء ﺭﺍ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑﺎ
ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮچه ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺄﻟﻴﻔﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺮاء ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺭﺯﺵ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺁﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺴﺎﺯﺩ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺰ ﻭ
ﻧﻈﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺘﻘﺮاء
ﻭ ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﻭ
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺎﻃﻨﻰ بخصوص
قرّه های
شهودی ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺑﺬﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺯ ﺭﻭﺵ ﮐﻤﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻣﺎ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﭘس  ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺃﺻﻞ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻳﺎ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺣﺎﻟﺖ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﺍﺿﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﮑﺎﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﺴؤﻠﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﺨﻮاﻫﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻳﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺫﻫﻦ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺮاء
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻘﺮاء
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻗﺮاءﺖ
ﻭﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻓﻬﻢ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﮊﻩ
ﺍﺳﺘﻘﺮاء
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ ﻭ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻃﻦ ﻭ ﻣﻘﺼﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺍﺿﻌﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﮊﻩ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺑﺎ
ﺧﻮﺭﻩ ﻣﻨﺪﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ قُرّه
ﻣﻌﺮﺏ ﻟﻔﻆ
ﺧﻮﺭﻩ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺴﺐ ﺧﻮﺭﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﮐﻴﺎﻥ ﺧﻮﺭّﻩ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻳﺎ ایلی ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺮﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﻗﺮﻳﺶ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﮔﺰﺑﺎﻥ ﺍﻭ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ ﻭ
ﺯﻧﺪ ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﺭﺍ ﮐﺘﺎﺏ مقدّس
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﺎﻡ (ﺯُﺑَﺮ)
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺰﺑﻮﺭ ﻓﺼﻞ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺍﻭﺩ ﻧﺒﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻦ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﻴﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺷﺸﻢ
ﺍﮔﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﭼﻮﻥ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗی ﺤﺞ
ﻋﻤﺮﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺠﺪﻳﺪﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺸﻒ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻴﺰ بِداﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس  ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺍﻟﻠﻪ ﭘﺎﻙ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁثاﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻟﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ
ﻭﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ﻭ
ﻋﺮﺷﻬﺎﻯ ربّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ حیاتی
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﺑﺒﻌﺪ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻣﺴؤﻟﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺷﺶ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪ
ﻭﻣﻬﺪﻯ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺎﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺍﺳﺮاء
ﻧﻤﻮﺩ ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭﺍﺳﺮاء ﮐﺮﺩ ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺮاء
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻧﺎﻣﻰ ﻫﻢ
ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪن
ﺑﺸﺂﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
آنها را ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ،
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ ﻫﻢ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ فرزند الهی
و ﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻧﻮﺍﺩﻩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻫﻴﭻ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﻓﻀﺎﻳﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ با
فرّ الهی
وزنده بودن
بشوند. ﭘس ﺍﺯ
ﻓﻀﻞ ﭘﺪﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺎﺻﻠﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺎﺗﻰ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺘﻘﺮاء
ﮔﻔﺘﻢ ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻘﺮا
ﻭﺍﺳﺘﻨﺘﺎج
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ را
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺭﺍ ﺍﺳﺘﻘﺮاء
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ
زیرا ﻋﺎﺷﻖ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﮐﻤﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﻤّﺖ
ﻭﺟﺪﻳّﺖ ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺍﺳﺘﻘﺮﺍٴ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻘﺮّﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﺍﺯ
ﺁﻥ ﭘس ﺩﺭ ﺁﻥ قُرّه
ﻫﺎ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭقُرّه
ﻭﻏﺮّﻩ ﻭ ﺧﻮﺭّﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. قُرّه
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
همان ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻣﺎﻩ ﺭﻣضاﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﻭﺭﻩ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻟﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ثلث ﺍﻭﻝ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻳﺎ
ﻣﺎﻩ( ﺭﻣﺾ
ﻭﻭﺭﻡ ﭼﺸﻢ
)ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻴﻤﻪ
ﺩﻭﻡ ماه رمضان
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ثلث ﺳﻮﻡ
ماه ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﻳﺎ ﻧﺰﻭﻝ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القدُس
روح
الأمین ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺰﻭﻝ
ﺍﺟﻠﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﭘ س ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺭﻭﺯﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﻣﺎﻩ ﺷﺐ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻭﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﺘﻨﻪ
ﻧﻴﺰ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﺒﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻡ ﮐﻪ
ﻧﺼﻴﺐ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﮐﻨﺪ ﻭحقّ  ﻣﻄﻠﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻤﻰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺬﺷﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﺬﺷﺖ
ﻭﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺗﻘﺮّﺑﺎﺕ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺍ ﻃﺒﻖ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ.

ﮐﺎﺭ
ﻣﺎﺩﻯ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺭ
ﻋﺼﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎس ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﺒﺪﺃ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﺩﻩﺍﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪﺍﻯ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻣﺎﺭﮐس ﻧﻴﺰ
ﻋﻠﻨﺎ ﻭ ﺑﺎ
ﺧﺸﻮﻧﺖ
ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﮐﺮﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﻪ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ ﺑﻌﻠﻢ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻭﻟﻰ ﺍﻭﺻﺎﻑ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﺎﺹ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺪﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﺁﻧﺎﻥ
ﻗﺎﺑﻞ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﺩ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺂﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯؤﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻬﻴﭻ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺑﻠﻴس ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﮔﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻤثیلاﺕ
ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﻳﺴﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻧﻴﺰ ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻫﺴﺖ
ﻭﻟﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﻣﻟﻰ
ﺭﺍ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺖ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺑﻴﮑﻦ
ﺗﺎ ﻣﺎﺭﮐس
ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺭﺍ ﺑﻰ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﺣﺮﻑ
آﻧﺎﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺎﺟﺪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺗﺰ
ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺳﺎﺯﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﻠّﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮔﻤﻨﺎﻣﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﻣﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺯﺍﻫﺪ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﻣﺎﺭﮐس
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ بی ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺑﺎﻋث ثرﻭﺕ
ﻭ ﺷﻬﺮﺕ ﻭ
ﻟﺬّﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭ ﺭﻓﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺭﺩ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﻰ کمک
برای ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻣﺪﺍﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓوﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﻴﮑﻦ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺯﺑﺎﻥ ﻃﺒﻴﻌﺖ بِداﻧﻴﻢ
ﻭﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﺑﻴﻔﺰﺍﺋﻴﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﻓﻄﺮﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﺑﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﮑﺮﺭ
ﺭﻭﻳﻪ ﺩﻭﻡ
ﻣﺮﮔﻬﺎ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺷناﺧﺖ ﺁﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﺎﺭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ باشد
وﺍﮔﺮ برای ﺗﻤﺪﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻋﻴﺐ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﺰ
ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﺧﺮﺍﺑﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﻢ
ﺭﺍ برای ﻫﻤﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻋﺼﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﺟﺰ
ﮐﺸﺘﺎﺭﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭﻣﻨﺤﺼﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﮑﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻌﻀﻮﻳﺖ ﺩﺭ
ﺣﺰﺏ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺣﺎﻟﺎ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻴﻦ ﻭﮐﻮﺑﺎ
ﮐﺎﺭﮔﺮ ﺭﺍ
ﺑﮑﺸﺎﻭﺭﺯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﻢ
ﮐﺎﺭﮔﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮐﺎﺭﮔﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻫﺪﻑ
ﺍﺳﺘثماﺭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﮐﺸﺎﻭﺭﺯ
ﻭﮐﺎﺭﮔﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺣﮑّﺎﻡ ﺍﺯثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺑوﺮﺟﻮﺍﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ثرﻭﺗﻬﺎﻯ ﮐﻠﺎﻥ
ﮐﺎﭘﻴﺘﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭﺍﺧﻴﺮﺍ
ﭼﻴﻦ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ ﮐﺎﭘﻴﺘﺎﻟﻴﺴﺖ
ﺷﺪﻩ ﻭﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﻣﻴﻠﻴﺎﺭﺩ
ﺩﻭﻟﺎﺭ ثرﻭﺕ ﻣﻌﺎﻣﻠﺎﺕ
ﮐﺎﭘﻴﺘﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
با ﻣﻠﻌﻮﻥ
ﺳﺎﺑﻖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﻭﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
دﺍﺭﺩ. ﻫﻤﺰﻳﺴﺘﻰ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ
و با هم ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺑﻴﮑﻦ
ﺭﺍﻩ ﺗﺤﮑّﻢ
ﺑﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺧﻀﻮﻉ
ﺑﺂﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﻀﻮﻉ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻏﺎﺭﺕ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺿﺪ ﻭﻧﻘﻴﺾ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺧﻀﻮﻉ
(ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻓﻄﺮﻯ) ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻓﻄﺮﻯ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺎﻙ ﻭﻣﻌﺎﺩﻥ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻧﻬﻔﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﺴﻠﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻮﺍﺩ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻭﺫﺧﺎﻳﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﺎﺭﺕ ﺍﻳﻦ
ﺫﺧﺎﻳﺮ ﭼﻮﻥ
ﻧﻔﺖ ﻭﺍﻭﺭﺍﻧﻴﻮﻡ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
رقابت ﻋﻈﻴﻢ
ﻋﻠﻨﻰ ﻭ ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺩﻳﭙﻠﻮﻣﺎﺗﻴﻚ
ﺩﻭﻟﺖ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﭼﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﺑﻴﮑﻦ ﻋﻠﻢ
ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﻠﻢ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﺎﺭﺕ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ علم و
فلسفه ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻋﻤلا
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻢ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻠﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﻋﻠﻢ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏاﺮﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ. ﭘس
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻢ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻫﻢ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺎﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
خود
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،
ﻭﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ برای ما
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
تنها ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ است.
ﮐﻪ در
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ زنده ﺭﻗﻴﻘﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺁﺭﺍﻡ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﻨﮕﻬﺎ
ﻭﺧﻮﻥ ﺭﻳﺰﻯ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﺭﺍﺣﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺑﺎﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻣﺮﮒ نیز
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﻧﺞ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﮒ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ ﺭﻧﺞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺗﺸﻨﻪ ﺍﺯ ﺁﺏ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺗﻠﺦ ﻭﮔﺮﻡ
ﻭﻣﺘﻌﻔّﻦ
ﻣﻴﻨﻮﺷﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﻧﻴﺰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻢ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﭼﻮﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﻭ
ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﮐﻪ
ﻗﻄﻊ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎﺩﻳﻦ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﻧﻴﺰ
ﻣﻘﺼﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ ﺑﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻋﻠﻢ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺘﻔﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
تا ﺁﻧﻬﻢ
ﻣﺒﺪﺃ ﻫﺮ
ﺗﻔﮑّﺮﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺬﻫﺐ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻧﻪ ﺗﻦ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻭ ﻭﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻧﻴﺰ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ.  ﺩﮐﺎﺭﺕ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﺩﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺃﺭﺳﻄﻮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻈﺮﻯ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻞ ﻭ
اﺠﺮﺍﻯ
ﻫﺮﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺭﻭﺷﻦ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﺍﺯ ﻓﻠﺴفه
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻤﻞ ﺩﺭ ﺻنعت ﻭﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
هر ﻋﻤﻠﻰ ﭼﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻫﻤّﻴﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﻪ ﻧﻌﻤﺎﺕ
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﻭﮐﻨﻮﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﻤﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺪﻫﺪ که
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮﻯ
ﮐﻪ ﺷﺪﻩ ﺩﺭﻙ
ﺃﻫﻤّﻴﺖ ﺁﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳن ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﺎﺑﻊ ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﮐﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻠﻬﻰ
ﮐﺮﺩ ﺗﺮﻙ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﻧﺖ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﭙﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺻﻮﻝ
ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﻭ
ﮐاﺮﺑﺮﺩ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺻﻮﻝ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺁﻥ ﺍﺻﻮﻝ
ﺭﺍ ﻣﺪﻋﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺟﺎﻟﺐ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭﺧﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﺴﻤﺖ ﻣﻬﻢ ﻭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺭﻳﺸﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺯﻳﺮ ﺧﺎﻙ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺨﻔﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻧﺎ
ﻣﺮﺋﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳت ﮐﻪ ﻫﺴﺖ
ﻭﺩﻳﺪﻩ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻣﻬﻢ ﺗﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻟﻰ ﻗﻄﻌﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ
میباشد. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﺭﺍ
ﭘﺪﺭ ﻋﻠﻢ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻧﻈﺮ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﻢ
ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﻭﺩﮐﺎﺭﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻞ. ﺍﮔﺮ
ﻋﻠﻢ ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﺼﻨﻌﺘﻰ ﻭ ﻓﻀﺎﺋﻰ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ بِداﻧﻴﻢ
ﻳﺎ ﺩﻳﺪ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻋﻠﻢ. که ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺫﻫﻦ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ هر
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﻧﻮﻉ ﻭ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺑﺪﻭﻥ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭﻣﺪﺑّﺮﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﻭﻫﺪﻑ ﺩﺭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻌﺪﻭﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻠّﺖ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻋﺪﻡ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮔﻮﺋﻰ ﺳﻮﮊﻩ
ﻣﺴﺨﺮﮔﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻔﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﻭ
ﺑﻴﻠﻴﻮﻥ ساﻟﻪ
ﺭﺳﻮﺥ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺟﺎﻯ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻋﻠﻮﻡ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺯﻭﺍﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
انس ان ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺑﺎ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﻫﺮﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭ ﺗﺠﺴّﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﻭ
ﺗﺤﻘق ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺸﺮﻙ
ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻫﺮ
ﻓﺴﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻓﺮﻣﺎﻥ( ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺟﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﭘس ﻋﻠﻢ
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
نشاﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﻨﺠﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻋﺒﺮﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻏﻴﺒﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﭘس ﻫﺪﻑ
ﻭﻏﺮﺽ ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻋﻠﻢ ﻭ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ ﺫﻫﻦ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻬﻢ بِداﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
هدف ﻣثال
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ است. ﻫﺮ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ(
ﻟﺎ ﻳﺒﻖ ﺍﻟّﺎ
ﻭﺟﻪ ﺭﺑّﻚ
ﺍﻟﮑﺮﻳﻢ)  ﻳﻌﻨﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺑﺨﺶ ربّ
ﺗﻮ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺤﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ هر
ﭼﻴﺰﻯ ﺧﺎﻟﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭﻭﺟﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ربّ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺩﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻭﺟﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻭﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺮکس
ﺩﻋﺎ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﺶ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻳﺎ ﻧﻔس
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ ﻫﻮس
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺑﻨﺎم ﺧﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ، ﭘس
ﻣﻐﻀﻮﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺷﺎﻣﻞ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﺍﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺖ ربّ
ﻣﺮﺑّﻰ ﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﭼﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺗﺎ ربّ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭﻋﻘﻞ ﻫﺴﺖ. ﻭ
با ﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﺸﻖﻭﺭﺯﻯ
ﺑﻬﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.

ﺩﮐﺎﺭﺕ ﻫﺪﻑ
ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺒﺴﻢ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﻫﺪﻑ
ﻧﻔﻊ ﻭﺭﻓﺎﻩ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﻭﺩﻧﻴﺎﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻫﺮ ﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺑﻨﻔﻊ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻭ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﺎﻧﻊ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﮑﺮﺍﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻈﺮ ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﺍﺯ ﺍﺭﺯﺵ
ﺫﺍﺗﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﻈﺮ ﻣﻬﻤﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺫﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺎﺭ ﻫﺮ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻔﮑّﺮ بِداﺋﻰ
ﻭﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﻢ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻃﻔﻠﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻤﺎﺩﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺸﻚ ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺮ ﺷﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﺎﻫﻰ ﻭﺍﮐثرﺍ
ﺑﻤﻘﺎم ﺣﻘﻴقی
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻳﻦ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻪ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻋﺎﺩﺕ ﺷﻚ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ و
ﻋﻘﺪﻩ ای ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﭘس ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺷﻚ
ﻭﺩﻭﺩﻟﻰ
ﺑﻌﻴﻦ ﺍﻟﻘﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰﺑﺎ
ﻣﻮﻓّﻘﻴّﺖ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺻﺪﻕ
ﺗﻌﻬّﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍﺯ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﺹ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻧﻪ
ﺧﺎﻟﻰ ﻧﮑﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺷﻚ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﺁﮔﺎﻩ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻳﻦ ﺷﻚ ﺭﺍ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺷﻚ ﺩﺭ ﺧﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺍﻳﻦ
ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻳﻘﻴﻦ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
بدرجات ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺖ ﺷﻚ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯﺷﻚ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ ﺷﻚ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﮐﻪ
ﺃﺻﻞ ﻣﻔﻴﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻮﺩ ﺫﻫﻦ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﻚ
ﮐﻨﺪ وﺑﺎﻳﺪ ﺑا
کمک ذهن ﺷﻚ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ بِداﻧﺪ
ﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﭼﻪ ﺣﺎﻝ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻫﺴﺖ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﻓﻊ ﻣﻌﻴﺐ
ﻭﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺷﻚ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺪﻫﺪ ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ
ﺫﻫﻦ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺷﻚ ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺟﺰ
ﺗﻮﺭﻡ
ﻭﺳﻨﮕﻴﻨﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺷﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺰﻣﻴّﺖ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﺻﺮﺍر ﺁﻣﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﭼﺮﺍ ﺷﻚ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺷﻚ
ﺑﺨﻮد ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﭘسﺩﺭ ﻳﻚ
ﺑﺤث ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻳﻦ ﺷﻚ ﺟﺎﻟﺐ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﻚ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﻳﻘﻴﻦ ﺣﺘﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻪﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺩﺭ
ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴن ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﺍﻭﻝ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﻌﺪ
ﺗﻌﺒﻴﻴﻦ ﻫﺪﻑ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭﻝ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﭙس  ﺑﺎ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻚ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻥ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻚ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎﺯ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺘﺮ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺭﺍ
ﻫﺮ ﮐﺴﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﺗﮕﺎﻩ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺷﻚ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻫﺮ ﮐس
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.

ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﺎﺯ ﻭ
ﺑﻌﻠﻢ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺭﻭﺵ ﻧﻘﺪ
ﻓﮑﺮﻯ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯﺷﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻔﻴﺪ است، ﮐﻪ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﻏﻠﻂ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺵ ﻧﻘﺪ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﻭ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﺪﻑ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻭﻋﺪﻩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﺗثبیت ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻘﺪ ﮐﻨﻨﺪ ﻫﻴﭻ
ﺗﺄثیرﻯ ﺩﺭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻓﮑﺮ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻘﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس
ﺑﻌﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺿﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﺪﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﻘﺪ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺗﻀﺎﺩ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻧﻘﺪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺂﺳﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻘﺪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﺍﺻلاﺢ ﺭﻭﺵ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻴﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﭼﻪ
ﺭﻭﺷﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﭼﺮﺍ ﺁﻥ ﺭﻭﺵ ﺍﻨﺘﺨﺎﺏ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺍﻳﻨﻚ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻭﻧﻘﺪ
ﻭﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ ﻭﮔﺮ
ﭼﻪ ﭼﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﻭﺵ
ﻟﺎﺯﻡ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻟﺰﻭﻡ
ﻧﻘﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺭﻭﺵ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺷﺨﺼﺎ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺍﺳﺖ ﻭﺗﺤﮑّﻢ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺵ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭘس ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺭﻭﺯﻯ ﭘﺸﺖ ﺑﺘﺤﮑّﻢ
ﮐﻨﻨﺪگاﻥ ﺩﺭﻓﮑﺮ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺃﺷﺪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺮﺧﻰ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﻭ ﻧﻘﺪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﻳﺪ ﭼﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﭼﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻏﺎﻳﺎﺕ ﻭﺍﻫﺪﺍﻑ
ﻭﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﮐﻨﻮﻧﻰ ﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻘﺪ ﻭﺷﻚ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺎ
ﮐﺪﺍﻡ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺭﻓﺎﻫﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻭ
ثرﻭﺕ
ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻧﻮﻉ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺩ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﺗﻮﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﭼﻪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﺑﺎ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻋﻠّﺖ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﺗﺄﮐﻴﺪﻯ
ﻭﺗﻮﮐﻴﺪﻯ
ﻗﻄﻌﻰ ﻭ
ﺩﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻡ
ﻭﺟﺰﻣﻰ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﮐﻴﻔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﻬﺮﺍﺋﻰ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺨﺶ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻭ ﮐﻴﻔﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻴﺰ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺪﺳﺖ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﺍﮔﺮ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﺎﻟﻰﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺃﻣﺮ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺑﻦ
ﺧﺎﺻﻴّﺖ ﻫﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺰﻣﻰ
ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻣﺪﺭﺳﻰ ﺍﺳﮑﻮﻟﺎﺳﺘﻴﻚ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻫﺒﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﻭﺿﻊ ﻗﻄﻌﻰ
ﻧﺪﺍﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﺰﻣﻰ ﺻﺤﺒﺖ ﺷﻮﺩ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﮐّﻨﻮﻧﻰ ﻭﺿﻊ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮐﻪ ﮐﻤﻰ ﺑﺠﻠﻮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺃﺗﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺧﻮﺩﺳﺮ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺟﻬﻞ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﻋﻘﻞ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭﺟﺰﺋﻰ
ﻭﻣﻮﻗّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﮐﻢ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﺮﻳﻊ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﻳﻪ ﺩﻭﻡ
ﻣﺮﮒ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﻳﻪ ﺩﻭﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ ﭘس ﺑﻨﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻳﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﻭﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ.

ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺃﺭﺳﻄﻮﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﻀﺮﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻭ ﻳﺎ ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ( ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻦ
ﺣﻴث ﻫﻮ ﻭﺟﻮﺪ)
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻫﺴﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﻭ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﻘﺼﺪ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺳﻮﺩ ﻭﺭﻓﺎﻩ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ
ﭼﻨﻴﻦ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮﻯ
ﻫﺴﺖ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻠﻢ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰﺩﮐﺎﺭﺕ
ﻋﻠم ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﺗﺎﺑﻊ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻧﻘﺪﻯ
ﻭ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺭ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻌﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻮﺳﻮﻓﻴﺰﻡ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻨﺒﻊ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﺮ ﻓﮑﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺍبدﺍﻋﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺳﻴﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻬﺮﻩ ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺣﺘﻰ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺷﺮﮐﺖ ﻧﺨﻮﺍهد
ﮐﺮﺩ ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻄﻠﺐ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.

ﺩﮐﺎﺭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺍﺻﻮﻝ
ﻭﻣﻨﻬﺠﻰ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺍﻯ
ﻃﺒﻖ ﻃﺮﺡ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﻭﺵ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻭﻟﻰ ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﺣﺪس ﻭﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩ ﺑﺎ ﺣسّ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﻭﻯ ﻭﺿﻮﺡ
ﻭ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭ ﺗﺴﻠﺴﻞ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺻﺤّﺖ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺼﻮﺭت ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﺁﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺩﺭ
ﻓﻬﻢ ﺍﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺎﺪﺭﺳﺖ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻨﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﺳﻴﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﺎﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻃﺮﺡ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﻨﺎﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ چه ﺭﺳﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﺳﻌﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍثباﺕ
ﺒﻄﻠﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻧﻈﺮ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺟﻨﮓ
ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍثباﺎﺕ
ﺑﻄﻠﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﻓﮑﺎﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺗﺄثیرﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻨﺪﺭﺕ ﻳﻚ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻋﻘلی
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰﻭﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﺳﺨﺖ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﭼﻬﺎﺭ ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﮐﺎﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﻧﻬﺞ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻧﺨﺴﺖ ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﻳﻘﻴﻦ ﮐﻪ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺁﻥ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ
ﺳﺒﻘﺖ ﺑﺮ ﻳﻚ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺣﮑﻢ ﻗﻄﻌﻰ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ ﻭ
ثاﻧﻴﺎ ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺭﺍ ﺑﺎﺟﺰاء
ﺑﺴﻴﻂ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺁﻥ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺟﺰ ﺗﺤﻘﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺳﻮﻡ ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺪﺭﺝ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﺯ ﺑﺴﻴط
ﺳﺎﺩﻩ
ﺑﻤﺮﮐّﺐ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﺷﻤﺎﺭﺵ ﻳﺎ
ﺁﻣﺎﺭ ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺍﺯ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺑﺎ ﻗﺼﺪ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﮐﻪ ﺃﻣﺮﻯ ﻳﺎ
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺁﻣﺎﺭﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺷﻤﺎﺭﺵ
ﻗﻄﻌﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺮﺍﺭﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺟﺰ
ﺁﻣﺎﺭﮔﻴﺮﻯ
ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻣﺎﺭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻢ ﺍﺟﺰاء
ﻣﻤﮑﻦ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﺟﺰﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻧﺸﺪﻩ ﺗﻂﺑﻴﻖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺗﺄثیر
ﻭ ﺗﺄثّر
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩ ﻋﻠّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﻠﻮﻝ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺣﺘﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣؤثر ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ بِداﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﺟﺰﺍٴ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﻏﻴﺒﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻋﻠﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮﺫﻫﻦ ﻭ ﺟﺴم ﺍﻧﺴﺎﻥ.
ﭘس ﺁﻣﺎﺮ
ﻧﻤﻴﺘﺰﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻈﺮ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﮔﺬﺭﺍﻯ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺍﺯﻧﺎﭼﺎﺭﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺂﻣﺎﺭ ﻨﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ. ﺟﺎﻯﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺁﻣﺎﺭﻫﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﻗﻴﺎسﻏﻴﺮ ﺩﻗﻴﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺘﻘﺮاء ﻭﮐﺴﺐ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻘﺮّﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺮﺍ (ﻗﻴﺎس
ﺗﺎﻡ) ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺣﺘی ﻗﻴﺎس ﺗﺎﻡ
ﺑﻴﻦ ﭼﻨﺪ ﺃﻣر ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺃﻧﺪﻙ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻗﻴﺎس ﺗﺎﻡ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻟﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﻗﻴﺎس
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻋﺪﺩ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻗﻴﺎس ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻴﻚ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻗﻄﻌﻰ
ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﺎﺭ ﺗﮑﺎﻤﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﮐﺴﺐ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﺁﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺎﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻓﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺮﻓﺎﻩ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺁﻏﺎﺯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺌﺮﻭﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ
ﺳﻴﺮﻣﺴﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﮔﺬﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺷﺪﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﮒ
ﻣﻤﮑﻦ ﻗﺮﻳﺐ بِداﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺘﻔﮑﺮ
ﻋﻤﻴﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﺎﺭﻩ ﺟﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻪ
ﻋﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻃﻠﺎﻧﻰ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﺵ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻨﺪ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺮﻣﺴﺖ ﻭ ﻣﺴﺖ
ﻭ ﺭﻗﺼﺎﻥ
ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻋﺮﺑﺪﻩ ﮐﺸﺎﻥ
ﻣﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﮔﺬﺭ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﻈﺮﺵﭼﻮﻥ
ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻓﺘﻨﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺑﻨﻈﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻃﺎﻟﺐ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﻁ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﺗﻮﺎﻥ ﺻﺒﺮ
ﻭﺗﺤﻤّﻞ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺍﺭﺯﺵ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﺮ
ﺳﺒﻴﻞ ﺟﻬﻞ
ﻋﮑس ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎلاتر
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﺮﺯ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﺮﺳﻨﺪ ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﮔﺬﺭﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺻﺤﻴﺢ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﺷﺎﻣﻞ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻤﻮﻣﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻭﻟﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ ﻭ
ﺗﻮﺿیحاﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻨﻔﻊ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﻧﻔﻰ ﺁﻧﻬﺎ. ﻭ
ﮐﻤﮑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺧﻮﺩ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺩﺍﻧﺸﻰ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻳﻚ ﻋﺼﺮ
ﻭ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺷﻨﺎس ﺍﺳﺖ.

ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺷﻚ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭﻟﻰ ﺷﻚ ﺍﻭ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺗﻌﺼّﺒﻰ
ﻧﺒﻮﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﮑّﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺭﻭﺷﻰ
ﺑﻘﺼﺪ ﺟﺴﺘﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻮﺩ. ﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺷﮑّﺎﮐﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻚ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺷﻚ ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺷﻚ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺒﺪﺃ ﺣﺮﮐﺖ ﺧﻮﺏ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺭ ﻧﻘﻄﻪ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻭ ﺷﻚ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻓﮑﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﺟﻠﻮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻳﺎﺑﺪ
ﻭ هرﮔﺎﻩ ﺷﻚ
ﻧﺴﺒت ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺑﻔﮑﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮔﻮﺋﻰ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻧﻘﺶ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﺷﻰ ﺍﺯﻋﻘﻞ
ﺩﺭﻣﻘﺎم ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻣﻞ
ﻭ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳت. ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺮ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺨﺖ
ﺍﺳﺖ ﮒ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻫﺪﻑﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﺳﺎﺋل
هدﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﻫﺪﻑ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﺭﺯﻭ ﻳﺖ
ﻭﻋﺪه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻫﺴﺖ
ﺣﻔﻆ ﮔﺮﺩﺩ ﺗﺎ
ﺷﻚ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻬﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺷﻚ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
بهمّت ﻫﻢ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻟﺬﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﻭﺍﮊﻩ
ﺷﻚ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﭘﻠّﻪ ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﺎﻡ
ﺑﺮﺩ ﮐﻪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﻌﻮﺩ بِداﻥ ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪ
ﺯﻳﺮ ﭘﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﭙﻠّﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮؤ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺭﻓﺖ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﭽﻨﺎﻥ
ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻠﻚ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮﻙ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻖ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻔﺖ
ﺑﺎﺭ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺫﺍﺗﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺑﺮ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻤﺎﺭﺵ
ﻭﺩﻳﺪﻥ ﺁﺧﺮ
ﺁﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﺰﻭﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﺑﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺂﻧﭽﻪ ﻣثلا بِداﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺰﺣﻤﺖ ﻭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻳﻚ ﭘﻠّﻪ
ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺶ
ﮐﻠﺎس
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺰﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺧﻄﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺷﻚ ﻭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺸﻮﺩ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻠﺎﺵ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺟﻮﺋﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻓﮑﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻮﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻖﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻬﻴﭻ ﺷﻚ
ﻣﺼﻠﺤﺘﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺑﺬﺭ
ﺷﻚ ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻳﺸﻪ
ﮐﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻢ
ﮐﺎﺭﻭ ﺗﻨﺒﻞ ﻭ
ﻣﻘﺘﺼﺪ ﮐﻪ
ﻗﺼﺪ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺷﻚ
ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻚ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺗﺮﻙ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻧﻔﺎﻕ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﻄﺮ ﺍﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻯ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﮔﻔﺖ ﻣﻦ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﭘس ﻫﺴﺘﻢ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺩﻟﻴﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺣﺪس ﺳﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻳﻘﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻣﺸﮑﻞ ﺍثبات
ﻭﺟﻮﺩ ﻓﻌﻠﻰ
مطرح ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﭘﺬﻳﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻘﺺ ﻭﮐﻢ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﻋﺪﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺣﺘﻰ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻭﺻﻒ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪﻫم ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻳﻦ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭﺟﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺣﻘﻴﺮ
ﺩﺭﻙ ﺷﺪﻩ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ بِداﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﻭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺍﻭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺠﻠﻮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻮﻗّﻒ ﻭ
ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺑﻌﻘﺐ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺷﺘﺎﺏ
ﺭﺍﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺭﻩ
ﺭﻭﻯ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﭽﻨﻴﻦ ﺷﺒﻬﺎﻯ
ﻗﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس حَجّ  ﺃﮐﺒﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﺳﺎس
ﻓﮑﺮ ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﮐﻮﺟﻴﺘﻮ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻮﻳّﺖ ﺭﺍ
ﺑﻔﮑﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺗﻔﮑﺮ ﺍﺳﺖ ﻳﻚ
ﻣؤﺭﺥ ﺟﺪﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺼﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﺁﻣﺪ ﻭ
ﺍﻳﺪﻩ ﺭﺍ
ﺍﺳﺎس ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﻭﺷﻌﻮﺭ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﺪﻩ
ﺩﮐﺎﺭﺗﻰ یا
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺭﻭح ﻭﻓﮑﺮﻯ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺁﮔﺎﻩ ﺷﻮﻳﻢ. ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺍﺯﺁﻥ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺍﻳﺪﻩ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ بِداﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻳﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﺑﻖ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺮﮐﺖ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣثبت ﻭﻣﻨﻔﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺁﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﻳﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻳﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﻴﻢ، ﻭ
ﺳﭙس ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻓﻌﻠﻴّﺖ
ﻣﺎ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻭﻟﺎ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻭ
ﺳﭙس ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﺍﻳﻦ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﮐﻪ ﺗﺎ عرش ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻭﺣﺪﺕ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻋﻀﺎ
ﻭﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ ﻋﺼﺒﻰ
ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﻳﻚ
ﻭﺍﺣﺪ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳن ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺩﺭﺗﺤﮑّﻢ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﺍﻳﺪﻩ ﺩﮐﺎﺭﺗﻰ
ﻧﻴﺰ ﭘﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺩﺭﻙ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭﻙ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻗﻄﺮﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﻭ
ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﺪﺍﻡ
ﺟﺰﺋﻰﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺼﻤﻴﻦ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﺭﺳﺎﻝ ﭘﻴﺎﻡ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻭ
ﺁﻧﺘﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻦ ﺷﺨﺺ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻳﻢ
ﮐﻪ ﺣﺎﻝ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻦ
ﺟﺎﻫﻞ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﻤﺎن
وضع ﺗﺎﺯﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻓﺮﻕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﺑﻴﻦ ﺩﺭﻙ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺧﻮﻳﺶ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺎ ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺟﻮﺩ
(ﻣﻦ ) ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﮐﺎﺭ
ﺍﺯ ﻧﻔس
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻯ ﺑﻰ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﻢ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻦ ﻣﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺳﺎﺋﻠﻰ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺪﻩ
ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﺣﺴﺎسﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺤث ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻣﺒﺤث
ﮐﻞّ ﻭﺟزء ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﻠّﻰ ﺑﺎﺯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺭ ﮐﻞّ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻳﻦ
ﮐﻞّ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻞّ ﻭ
ﺍﻳﺪﻩ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺍﻳﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺁﻫوﺮﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ ﻣﺎ
ﭼﻮﻥ ﻗﻄﺮﻩ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﻄﺮﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺑﺪﺭﻳﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺪﺭﻳﺎﻯ
ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ الله
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺃﺗﻢ ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺃﻋﻈﻢ ﭼﻮﻥ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎ
ﺳﻮﺍﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻭ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﻳﻚ
صاﺩﺭ ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺟﺰاء
ﻭﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻥ
ﺻﺎﺩﺭﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﺗﺎﺑﻊ ﻓﺮﻋﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﮐﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ،
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼوﻦ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ برﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺧﻮﺩ ﻧﻘﺶ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺟﺰﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺑﺤث ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ ﺭﻓﺖ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ دریا
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﻧﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺩﺭﻳﺎ
ﺷﻮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﮐﻪ ﺭﻓﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ بِداﻧﺪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺯﻣﻴﻦ ﻭﺩﺭﻭﻥ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺎﻝ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻴﮑﻦ
ﻭ ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﻇﺎﻫﺮ ﻗﺪﻳﻤﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻧﺪ
ﻭﺩﻭﭼاﺮ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺤﻠّﻰ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻧﺪ،و ﺑﺎﺯ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎﺩﻯ ريالیسم
ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭﮐﻞّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻔلسفه
ﻫﺎﻯ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺗﺮﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁ ﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﻴﮑﻦ
ﻭ ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻗﺮﻥ 18 ﺳﻌﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ
ﺟﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻋﻠﻤﻰ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﻧﺎﻡ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﻭ ﻧﺎﻡ ﻓﻠﺴفه
ﺑﺮﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻞ ﻧﺸﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﺍ ﻃﻠﺒﺎﻥ ﻭ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻫﺎﻯ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ. ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﮔﺎﻟﻴﻠﻪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪ ﻭ ﺳﭙس
ﻋﻠﻢ ﺷﻴﻤﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻟﺎﻓﻮﺍﺯﻳﻪ ﻭ
ﺑﻌﺪ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺄﺣﻴاء
بیولوژی،
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
جدﺍ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ ﻭﺍﺭﺩ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﻏﺎﺭﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﭼﺸﻤﺎﻧﻰ ﺭﻳﺰ ﺑﻴﻦ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ ﺷﺪﻩ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻭ ( ﻟﻮﻙ)
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻋﻠﻢ ﺳﻨّﺘﻰ
ﺷﻤﺮﺩ ﮐﻪ ﻫﻢ ﻓﻠﺴﻔﻪﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﻫﻢ ﻋﻠﻢ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪّ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﺳﺎس ﮐﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺳﭙس
ﻫﻴﻮﻡ ﻭ
ﺑﺮﮐﻠﻰ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺸﺮﻯ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻮﻧﺪﻳﺎﻙ
ﺑﺘﺤﻠﻴﻞ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭﻗﺮﻥ
ﻧﻮﺯﺩﻫﻢ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺃﺻﻞ
ﺍﺷﻴاء ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﺎﺭ ﺑﻤﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺃﺻﻞ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮐﺸﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻘﺶ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻨﺒﻊ ﻓﮑﺮ
ﺟﺪﻳﺪ است ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺎﻣﻞ
ﻣؤثّر ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻓﻄﺮﺕ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺃثیرﻯ
ﻭﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻳﺎ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﭘس
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻫﺪﻑ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﻭ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺁﻥ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ بِداﻥ
ﻫﻢ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺷﺎﻧس ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﺮﺝ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ مقدّس  ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺖ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺒﻴﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﺨﺶ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻫﻢ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻧﻄﻔﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺗﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ
ﺗﺎ ﺑﻌﺪ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﻤﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ مقدّس  ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻀﻮ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻭﺟﻮﺩ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭ ﺑُﻌﺪ ﭘﻨﺠﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩ ﻭ
ﺭﻓﻊ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
بالاتر
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻧﻮﻋﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎ
ﺷﺎﻫﺪ ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗثلیث ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ مرﻏﺎﻥ
ﺷﻴﺦ ﻋﻄّﺎﺭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺳﻴﻤﺮﻍ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻰ ﻣﺮﻍ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻌﺮﺍج ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺏ ﺍﻟله
درﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻠﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
(ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﮐﻤﺎﻝ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩی ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ربّ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﭘﺮﻭﺭﺵ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﺍﮔﺮ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻧﻮﻋﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﻮﺩ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺩﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻮع ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮت ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺿﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺣﺘﻰﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ ﻭﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﺒﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻭﺗﺤﺮﻳﻤﺎﺕ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺎ ﺍﺯﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻭ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻥ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﻄﻮﺭ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﺩﺭﻙ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭﻗﺘﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭﻙ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭼﻪ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻮﺩﻙ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻳﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﻧﻨﮓ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭﮐﻮﺩﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻧﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﻴﺎﺒﻨﺪ
ﻭﭼﻨﻴﻦ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺁﻣﻴﺰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﭘس ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ ﻭ
ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﻘﺎﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺸﺮﻁ ﻭﺷﺮﻭﻁ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. صحبت
ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺃﺻﻞ ﻭﻣﻨﺒﻊ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺪﺭﻙ ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺮﻑ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺷﻨﺎﺧﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻬﺴﺘﻰ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻭ ﻋﺰﻳﺰﺍﻥ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
بشناسیم. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺟﺴﻤﻰ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺪﻥ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﻪ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻭ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯﻫﻢ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟّﺎ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺭﻓﻊ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻣﻨﺒﻊ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻣﻨﺸﺄ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﮑﻨﻴﻢ ﻭﻟﻰ
ﻣﺸﮑﻞ ﺭﻭﺍﻥ ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮﮐس
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ بِداﻥ
ﺭﺍﺯ
ﻣﻨﺸﺄ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺩﺭﻙ
ﻭﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﻥ 19 ﺑﺒﻌﺪ ﻧﻘﺶ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﭘﻴﺪﺍ شد ﻭ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﺮﺳﺶ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻨﺒﻊ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﻣﺎ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻰ
ﺃﻧﺪﺭﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻨﺸﺄ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﮐس ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺵ
ﺩﺭﻙ ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻫﻤﮕﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﻮﻙ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ
ﻋﻠﻢ
ﺳﻴﺴﺘﻤﺎﺗﻴﻚ
ﺷﺪﻩ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ. ﭘس
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻠﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﻮﻙ ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﺒﺮاﻦ ﮐﻢ
ﺑﻮﺩ ﮐﺎﺭ
ﺑﻴﮑﻦ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺣﺮﻑ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﻨﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻌﻠﻢ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.  ﮐﺎﻧﺖ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻘﺪﻯ
ﻭﮐﺮﺩﻳﺖ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺶ
ﮐﺸﻴﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺸﻮﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻠﻴﻪ
ﻋﻠﻢ ﻭﻣﺎﺩﻩ ﻧﻴﺰ
ﺷﻮﺭﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﻨﻴﻢ ﮐﺎﻧﺖ
ﺑﺪﺭﻭﺍﺯﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
اختیار ﺭﻭﺵ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻞ ﮐﺎﺭ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
مادی ﺳﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﻭ ﻋﻘﻞ ﺧﺎﻟﺺ
ﮐﺎﻧﺖ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻢ ﺩﺭ ﮐﻠﺎس
ﺩﺭس ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺖ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻫﺮ ﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّیات ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﮐﺎﻧﺖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺩﺭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺷﺪﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺣﻔﻆ ﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺖ
ﻭﮐﺎثوﻟﻴﻚ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻗﻮﻯ ﻭﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﻭﺩﺭ
ﺷﺮﻑ ﺍﻋﺪﺍﻡ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺗﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﻭ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﻫﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺎﻥ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﺎﻧﺖ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺷﻮﺭﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﺭﻭﺵ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﻭ
ﻋﻠﻴﻪ ﻳﻘﻴﻦ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺷﻮﺭﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻞ ﻋﻘﻞ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮﻳﻦ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ
ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﮐﺎﻧﺖ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻤﻪ
ﻗﻄﻊ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ نیز هیچ ﺑﻨﺪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺧﺎﻟﺺ ﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻥ ﻫﻨﻮﺯﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻮﺩﻙ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﺎﻧﺖ
ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻘﻞ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻧﻔﻰ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺩﻟﻴﻞ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻋﻘﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎلاترﻯ ﻫﺴﺖ.
ﮐﺎﻧﺖ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﺮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ(ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ) ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭﻟﻰ
ﻗﻄﻌﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﺪ ﺍﺯ
ﻣﺒﺎﺣث ﮐﻠّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﮐﻠّﻰ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺣﺮﻑ ﻭ
ﮔﻔﺘﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺟﺴﺘﻦ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺍﺯﻟﺤﺎﻅ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ ﻭﻣﻬﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻴﻌﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻔﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ
ﺗﺎ ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺮ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭﺭﺍﻩ
ﺃﺑﺪﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻧﺖ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﻤﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﭼﻴﺴﺖ
ﻭ ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ بِداﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪ ﻭﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. تا ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺧﺎﻟﺺ
ﮐﺎﻧﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻳﺪ
بلکه ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ ﺩﺭﻙ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎن
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻋﻘﻞ ﺧﺎﻟﺺ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ. ﮐﺎﻧﺖ
ﮐﻪ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺪﺭﻭﺍﺯﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻭ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﻭﺍﺭﺩ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺧﺎﻟﺺ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﻮ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺸﺪﻩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯﺸﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﮑﻤّﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﺸﮑﻞ
ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺯ
ﻏﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺩﺭﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
همان ﻣﺸﮑﻞ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺍﺳﺖ. ﻫﻴﭻ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﺍﺯﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍلاّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻋﻘﻞ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻭ ﻧﻘّﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﮑﺸﻒ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺣﺘﻰ ﻧﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺻﻒ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﮑﻨﻴﺪ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻳﺴم ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺷﺸﻢ ﮐﺎﺸﻒ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭ
ﺧﻮﺭّﻩ ﻭ قُرّه
ﻭ ﻏﺮّﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺮ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ قُرّه
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ قُرّه
ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭﺍﻳﻦ
ﺩﻭ قُرّه
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس  ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﻨﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﮐّﺘﺎﺏ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻣﻘﺮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﻭ قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ ﭘس  ﺍﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭﺗﺠﺪﻳﺪ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻟﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺭّﻩ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻫﻢ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻳﺎ
ﺍﻳﻠﻰ ﻭ ﻋﻠﻰّ رسیده
ومی رسند. ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺎﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻳﺎ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻭﻝ
ﻣﺎﻩ ﻗﻤﺮﻯ ﺭﺍ
ﻏﺮّﻩ ﺁﻥ ﻣﺎﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺒﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻣﺎﻩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻫﻨﻮﺯ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻮﻥ ﻗﺮﺹ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﻴﺘﻮﮔﺎﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﻮﺭ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻣﺎﻩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻧﻪﺍﻯ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻮﺍﻥ ﺗﺤﻤّﻞ ﺩﻳﺪﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢ ﻗﺮﺹ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﺰﺩﻳﻚ
زمین ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ کند.
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻨﺎﻥ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐّﻪ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺷﺪﺕ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ شهود
نور ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ربّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
نور ﻳﻚ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻫﺎﻯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰ ﺍﺯ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺧﻮﺷﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧی
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ
ﺑﺒﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ماه ﺭﺳﻴﺪ،و
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻨﺼﻒ ﻗﺮﺹ
ﻣﺎﻩ ﺭﺳﻴﺪ
،ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻬﻠﺎﻝ ﻣﺎﻩ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ
ﺑﺴﺘﺎﺭﻩ
ﺯُﻫﺮﻩ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ندﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺳﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﻭﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻧﺎﻡ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﮔﻞ ﺩﺭ ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﻮشاﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﺩﻳﺪم ﻭﮔﻠﻬﺎﺋﻰ
ﺑﻰ ﻧﻈﻴﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺍﺭﻡ ﻳﻚ ﮔﻠﺒﺮﮒ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺁسماﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﻤﻖ ﺍﻓﻖ
ﺷﺮﻗﻰ
ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﻧﻪ ﻣﺮﮐﺰ
ﮔﻞ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﮔﻠﺒﺮﮔﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﮔﻞ نیز
ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﺩ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ هر
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﺭﺍﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻗﻴﺎﺳﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮔﻔﺘﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻮﺭﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻨﺒﻊ ﺃﺯﻟﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﺮ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﻄﻌﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﻗﻴﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﮐﺎﻧﺖ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﺵ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﻧﻴﺰ
ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺖ ، ﮐﻪ
ﻣﺤﺎﻝ ﺩﺍﻧﺴﺖ
تا ﺭﻭﺵ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻳﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺎﻧﺖ ﺍﺣﺴﺎس
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﺭﻭﺩ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﺭﻳﺎﺿﻰ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻠﻮﻡ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﻳﺎ
ﺗﮑﻨﺘﻴﮑﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﻈﺮﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺷﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘس  ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺒﻘﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺰ
ﺭﻗﻴﻘﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺩﺍﺷﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻚ ﺗﺎﺯﻯ سوار
کاری ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻳﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺭﺍ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻃﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﻧﻴﺰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻘﺪ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﮐﺎﻧﺖ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻧﻘﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺻﻮﻝ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﺪﺭﻭﺍﺯﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﭼﻮﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﻧﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻟﻰ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻋﻘﻞ ﺧﺎﻟﺺ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺷﻮﺭﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻌﻘﻞ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺴﺎﺋﻠﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺍﻳﻦ ﺫﺍﺕ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﻯ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺻﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﺣﺘﻰ ﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﺤﻠﻴﻠﺎﺕ
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺮﻑ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑسطﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﭼﻪ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻭ
ﺳﺨﺘﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﻢ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﮐثرﺍ
ﺍﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺰﻣﻨﺼﺮﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ پس  ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﺘﻰﺍﻣﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺨﺘﻰ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﮐﻮﻩ ﻧﻮﺭﺩﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺗﻠﺎﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻘﻠّﻪ
ﺑﻠﻨﺪﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺍﺟﺐ ﻗﺎﺋﻢ
رﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺷﺸﻢ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﭘﻨج ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺁﺩﻡ ﺗﺎ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﺎﻡ
ﭘﻨﺞ ﺗﻨﻢ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﺎﺹ ﺑﺘﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﮐﺎﻧﺖ
ﺗﺤﺪﻳﺪ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﻋﻤﻞ بِداﻥ
ﻳﺎ ﺗﺤﺪﻳﺪ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺣﻴﺎﺕ ﻓﻄﺮﻯ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺗﺤﺪﻳﺪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ
ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺗﺒﻴﻴﻦ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﺗﺤﻘّﻖ
ﺩﺍﺩﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻈﺮﻯ(
ﻋﻠﻢ ﺑﻤﺎ ﻫﻮ
ﮐﺎﺋﻦ) ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ ﻋﻤﻠﺎ
ﺷﺒﻴﻪ ﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﻤﺎ ﻳﻨﺒﻐﻰ
ﺃﻥ ﻳﮑﻮﻥ ﺍﺳﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﮐﺎﻧﺖ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋی ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ بِداﻥ
ﻭﺿﻊ ﮐﻪ
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ
ﺩﺭﺁﻳﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﺘﻰ ﺃﺗﺎﻡ ﻫﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﻢ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺳﻴﺮ ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺩﻭﺭﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻟﺎ
ﺟﺮﻡ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺴﻮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﮐﺎﻧﺖ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺁﻳﺎ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﺍﺻﻮﻟﻰ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺳﺎﻟﻢ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻋﺎﻗﻞ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻘﻞ ﺧﺎﻟﺺ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﺑﺎ
ﺍﺻﻮﻝ ﺧﺎﺹ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﻄﺮﺡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﮐﺴﺒﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭﻣﺪﺭﺳﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺮﺩﻯ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻟﺎﺯﻡ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ ﺗﻬﻴّﻪ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺗﺤﻘّﻖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺟﺰ ﮐﺎﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺎﭼﻘﺪﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺗﻠﻒ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻴﺶ
ﻣﺎﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﻚ ﻧﻮﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﺴﺦ ﻭ
ﻣﺴﺦ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ ﻭﺭﺳخ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﻮﺳﺦ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ، ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭچون
به ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻭ
ﺑﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی ﺗﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻟﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺷﺸﻢ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﮐﺰﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ.

ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﮐﺎﻧﺖ
ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﺁﻳﺎ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳک ﻭ
ﺷﻴﻤﻰ ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﺠﺎﺕ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎﺩﺭﻓﻌاّﻠﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺗﺠﺎﺭﻯ ﻭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻴﭽﮑﺪﺍﻡ ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻋﻤﻞ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻞ ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻭﺭﻭﺩ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺷﺨﺼﻰ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺪﺴﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺃﺻﻞ
ﺃﺻﻴﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻏﻴﺒﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﻧﺎﭘﺎﮐﻰ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘﺎﻙ ﺷﻮﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺁﻣﻮﺯﺷﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺗﺼﺮﻓﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮاﻧﻨﺪ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳند
ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ بِداﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ تبدیل
ﺑﺎﺭه ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ بِداﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺴﺮﺳﺪ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﻭاُمّی
ﺷﺪﻩ ﭼﻮﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣؤﻣﻦ ﻭ
ﺑﻨﺪﻩ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺁﻳﺪ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺑﺤﺸﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﺎﻧﺖ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﻘﻞ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﻭﺑﺎ
ﭘﺎﻯ ﻟﻨﮓ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﻞ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻋﻠﻢ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻮﺟﻪ وﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺟﺰ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺩﺭ ﻧﻘﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺮﺳﺪ تا ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القدُس
روح
الأمین ﺑﺮﺳﺪ
و امّی شود ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻧﮕﺮﺩﺩ .

ﮐﺎﻧﺖ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻠﻢ ﻭﻋﻤﻞ
ﺧﻮﺩ ﻧﺨﺴﺖ
ﻧﻘﺶ ﻋﻠﻢ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﮕﻔﺖ. ﮐﻪ
روان انسان
ﭼﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ
تا ﺭﻓﻊ ﮐﻨﺪ، ﻭﭼﻪ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻋﻤﻞ ﺭﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻋﻤﻞ ،
ﺁﻧﻬﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﻈﺮﻯ
ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻋﻤﻠﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﺍﻣﻮﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻌﻤﻞ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
معاﻴﺐ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﭼﻪ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭ
ﻗﺒﻮﻟﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭﺣﺮﻳّﺘﻰ ﮐﻪ
ﮐﺎﻧﺖ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ،
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﺣّﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ ﻭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻧﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻭﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﺍﻯ ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﺟﺰ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭﺟﻨﻮﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس
ﺩﺭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭﻓﻬﻢ ﻋﻠّﺖ
ﻭﻧﺘﻴجه ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﻭﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘُﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻮﻓّﻖ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ
ﺗﻨﮑﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﮕﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﮐﺎﻧﺖ
ﺑﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﺴﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
که هدﺍﻳﺖ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻋﻤﻠﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻧﺨﺴﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﻠﻢ ﻧﻈﺮﻯ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﺁﻧﻬﻢ ﻧﻪ
ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴتند.
ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ بلکه
یک ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺑﻴﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺸﻨﺎﺳاند. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﭘﺎک
ﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺭﺍﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﺮﺕ
ﻭ ﺣﺘی ﺪﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻭ
ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺨﻄﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳت نه ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺖ
ﻋﻤﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻓﻌّاﻠﻴﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﺑﻠﻴس
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮشرک
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺩﻋﺎ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
انسان ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻮﺩ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﮐﻮﺒﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.

ﮐﺎﻧﺖ
ﻣﻨﻄﻖ ﻧﻈﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﻭ ﻗسمت
ﮐﺮﺩﻩ ﻳﮑﻰ
ﻋﻠﻢ ﻣﻨﻄﻖ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ، که ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻟﻔﻈﻰ ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ
ثاﻧﻮﻳﻪ ﺍﺯﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻢ ﺑﺎ ﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻣﻨﻔﻰ ﺳﺎﺯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺩﻭﻡ ﺭﺍ ﮐﺎﻧﺖ ﻋﻠﻢ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﮐﻠﻴّﻪ ﺍﺯ
ﺣﻴث ﻣﺎﺩﻩ ﺁﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﺍﺷﻴاء ﻣﺎﺩﻯ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﺎﻧﺖ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺑﺎ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﺃﺻﻠﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺳﻠﻮکی
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰاست ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻯ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺫﻫﻨﻰ
ﻫستند و
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺗﺄثیرﻯ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺗﻨﺨﻬﺎ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻊ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻏﻴﺮﻧﺎﺳﻮﻧﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻌﺎﻧﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻣﺮﺗﺒﻂ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﮐﺎﻧﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺖ،
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﺍﻥ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻘﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺍﻗﻌی
اﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺎﺑﻊ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻋﻘﻠﻰ ﻗﺒﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﮐﻪ
ﮐﺎﻧﺖ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺷﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻋﻘﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻌﻘﻞ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍنساﻥ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪ ﺭﺍﻩ
ﺟﺴﺘﻦ ﺍﺻﻮﻝ ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻌﻘﻞ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
میباشند. ﻭﺍلاّ
ﺗﻠﺎﺵ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﮐﺎﺭﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ ﮐﻪ
ﮐﺎﻧﺖ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﭘﺬﻳﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻭ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭘس
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻨﻄﻖ حقّ
ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻫﺮ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.

ﻋﻘﻞ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﮐﺎﻧﺖ
ﺩﺭﻙ ﻇﻮﺍﻫﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻧﻪ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﺍﺷﻴاء ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺷﻴاء ﻭﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﮐﺎﻧﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ آﻧﻬﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻋﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﮐﺸﺶ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻟﺰﻭﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻴﺮ
ﺑﺴﻮی ﺧﺪﺍﻭﺩ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻋﻴﺐ
ﻫﺮ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎ ﻫﺪﻑ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
روح ﺑﺎﺷﺪ. و
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ، ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻃﺮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻡ بِداﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺧﺴﺎﺭﺕ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﻣﻌﺬﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﺑﻨﺤﻮ ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﺎﻟﻰ ﻭ
ﺑﺪﻧﻰ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺩﺍﺋﻢ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﭼﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﻮﻯ
ﺑﺪﻫﺪ.

ﺑﻨﻈﺮ ﮐﺎﻧﺖ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻤﻰ توﺍﻧﺪ
جوﺍﺑﮕﻮﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﻌﺘﺪﻝ ﺟﻮﺍﺏ
ﮔﻮ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻄﻮﺭ
ﻧﺴﺒﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻣﻮﺭ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ ﮐﺎﻧﺖ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺟﻮﺍﺏ
ﻗﺎﻃﻌﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺷئ ﻓی
ﺫﺍﺗﻪ ﻭ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺭﻭﺡ ﺁﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺎﻃﻌﺎﻧﻪ
ﻭﻣﻄﻠﻖ ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ بِداﻥ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻄﻠﻖ
برﺳﺪ ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤاﻞ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻫﺎ ﻭ
ﺗﺼﺮﻑ ﺁﻧﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻧﺴﺒﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻧﻴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﺎﻧﺖ
ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻧﻈﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻧﺖ
ﻋﻘﻞ ﻧﻈﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻳﺎ ﻋﻘﻞ ﻧﺴﺒﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻥ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺒﻊ
ﺁ ﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺂﻧچه
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻴﻦ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﺎﻯ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺴﺒﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺁﮔﺎﻩ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻋﻠﻞ
ﻭ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺟﻨﻮﻥ ﻭ ﻓﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺮﺩﺭ ﮔﻤﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻮﻩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺫﻫﻦ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎ ﮐﺸﺶ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻠﻬﺘﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺒﺮﺩ
ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺪﺭﻙ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.

ﻋﻠّﺖ
ﺣﻴﺮﺕ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻥ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺗﻀﺎﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺿﺪ
ﻭﻧﻘﻴﺾ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ
ﮐﻨﺪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ
ﺷﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ثباﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻘﺎﻡ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺧﻨثیﻭﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻧﻘﺶ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺡ
ﺃﺗﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ثباﺕ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣؤثّر ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻭﻗﺘﻰ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺮﺳﺪ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺪﻭﺩ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ثبت ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻄﺢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻄﻔﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﺎﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻧﻴﺮ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﺪﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺑُﻌﺪ ﺳﻮﻡ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﺸﻢ ﺑﻴﻨﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻗﻬﻘﺎﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ
ﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻨﻮﺯﺁﺩﻣﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺮﻧﺪ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺼﻮﻝ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺗﻮﺍﻧﺎﻯ ﺩﺭﻙ
ﺑﺎﻃﻦ ﻧﺴﺒﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺴﻤﭙﺎﺗﻰ ﻭ
ﺗﻮﺍن ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﮐﺸﺸﻬﺎ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﻨﺪ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻫﺎﻯ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺑﺨﺶ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺍﺯ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻤﻰ ﺁﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺨﺼﺎ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺪﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺸﺶ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ بِداﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﺴﺖ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺴﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﮐﺎﻧﺖ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻴﻖ
ﺩﺭﭼﻪ ﺳﻄﺤﻰ ﺍﺳﺖ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ،
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﮐﺎﻧﺖ
ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ تقرّب
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﺭﻭﺍﺯﻩ
ﻫﺎﻯ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺘﺮ ﺑﺎﺯ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﮐﺸﻴﺸﻬﺎ
ﻭﭘﺎﭖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻭﺭﺍ ﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮﻭ ﺁ
ﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮔﻮﺷﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺁﻥ ﻓﺘﻮﺍ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺷﻰ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ برای
ﺍﻣثاﻝ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﺭﺷﺪﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﻣﺘﺮﺟﻤﺎﻥ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻭﺭﺍ
ﮐﺸﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﺎﻧﺖ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﮐﺴﺒﻰ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﭘس
ﻫﻴﭻ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻧﺘﺎﻳﺞ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﻘﻞ
ﺧﺎﻟﺺ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺧﺎﺹ ﺍﻭ
ﺩﺭﻧﻈﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ ﺍﺯ
ﻣﻄﻠﻖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻯ ﺑﻴﮑﻰ ﺍﺯ
ﻧﺴﺒﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﺍﻳﻦ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﺷﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻓﺮﺿﻰ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﺴﺒﻴّﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّی
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ ﻟﺬﺍ ﺑﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻴﺰﻯ ﮔﻔﺖ ﻭﺭﺍﻩ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﺸﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬی ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﺗﻮﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗثبیت ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﮐﺸﺸﻬﺎ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﭘس ﻋﺸﻖ ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺭﻓﺎﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺍﺯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻠﺮﺯﻩ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﺩﻟﻬﺮﻩ ﻭ
ﺭﻧﺞ ﻭ ﺧﻄﺮ ﻭﺩﺭﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻴﻮﺍﺕ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﻳﺎ ﺷﮑﺎﺭ
ﻭﻗﺼّﺎﺑﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺑﻨﻈﺮ
ﮐﺎﻧﺖ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻘﺪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻘﺪ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻭ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻘﺪ ﻋﻘﻞ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻋﻤﻠﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎﻋﻘﻞ
ﻧﻨﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻧﻘﺪ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭﺩﺍﺭﻭﺭﻯ
ﮐﻨﺪ ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﻘﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﮐﺎﻧﺖ
ﺑﺎ ﻟﻮﻙ ﻫﻢ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭﻧﻘﺪ ﺷﻮﺩ
ﻭﻟﻰ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻭﺍﻧﺪ
ﺣﺘﻰ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﻔﺎ
ﺑﺪﻫﺪريال ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺷﻔﺎ ﻭ ﺑﻴﻨﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻣﺤﺴﻮﺳاﺖ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭ شهوﺪﻯ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣی ﺷﺘﺎﺑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺎ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺧﻮﺩ بِداﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻴﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺁﻧﻬﻢ ﺗﺎ ﺳﻄﺢ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺣﻬﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.

ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻝ ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﻧﺖ ﺑﺎ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﺷﻌﻮﺮ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺍﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺩﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﮔﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺘﺮ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﻣﺤﺘﻮﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺗﺼﻮﻑ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﻔﻬﻢ
ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺳﻴﺪ ﭘس ﺷﻚ ﻭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ
ﻧﻔﺎﻕ ﺑﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﻳﺶ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺳﺎﺯﻯ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺑﺎ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺯﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ.

ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻟﻮﻙ ﮐﻪ
ﮐﺎﻧت  ﻫﻢ
ﻓﮑﺮ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﻧﻈﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻟﻮﻙ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻮﻋﻰﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻣﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺣﻮﺍس
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻈﺮ ﮐﺎﻧﺖ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺻﻮﻝﻋﻘﻠﻰ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻭ
ﻋﻘﻞ ﺧﺎﻟﺺ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻌﻠﻢ ﻳﺎ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﻯ ﺍﺯ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻟﻰ ﻣﻨﻈﺮ
ﮐﺎﻧﺖ ﻋﻤﻞ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﺯ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻤﻞ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻋﻠﻤﺎ ﻭﺻﻨﻌﺘﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﻄﺢ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
تازه ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ ﺩﺭ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﻭﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻫرگز
ﺧﻠﺎﺻﻰ ﺍﺯ
جوﺍﻧﺐ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺃﻣﺮ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﻟﻮﻙ ﻭ
ﻫﻢ ﮐﺎﻧﺖ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ بِداﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻧﻈﺮ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻧﻪ ﻗﻄﻌﻴّﺖ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎﻡ ﺧﻮﺩ.

ﮐﺎﻧﺖ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﮐﺸﻒ شرﻭﻁ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻣﻄﻠﻘﻪ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﻮﺩ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻬﻢ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ثاﺑﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻓﻴﻠﺘﺮﻯ
ﺑﭽﺸﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻓﻴﻠﺘﺮ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻣی
ﺑﻴﻨﺪ ﻭﻣﻰ
ﻓﻬﻤﺪ ﻭ
ﺑﺎلاتر ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭ
ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻋﻤﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺟهنّم ها
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ ﻭﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﺶ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﮐﻨﺪ ﻭﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺳﻄﻮﺡ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻬﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﺗﺄثیر
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻠﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻳﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﭘﺎﻴﺎﻥ ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘﻢ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﻭﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻧﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺸﮑﻞ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺨﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺍﺻﺮﺍﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻡ ثاﺑﺖ ﮐﻨﻢ
ﮐﻪ ﮐﺎﻧﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﭘﺴﻨﺪﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﭙﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪی
ﻭﻋﻘﻞ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻧﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ
ﻟﻘﺐ ﺭﻭﺡ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭﻫﻤﻪ ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﻌﻨﻮاﻥ ﻣثاﻝ
ﻭ ﺑﺤث ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﻧﮑﺎﺕ
ﻣﻬﻢ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺳﺨﺖ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺩﺭ
ﻓﻬﻢ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺭﻭﺷﻦ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻢ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻓﻬﻢ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﻧﮑﺎﺕ
ﺳﺮﭘﻮﺷﻴﺪﻩ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻔﮑﺮ ﻟﺰﻭﻡ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻟﻘﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎن ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍوﺍﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣی ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﻭﺩ.

ﭘس
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﺎﻧﺖ ﻭ
ﻟﻮﻙ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﺎ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺮ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
حقّ  ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﻧﻘﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺭ حقّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻘﺪ ﻫﻤﻪ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺳﻄﻮﺡ
ﻭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻮﺩﺍ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻘﺪ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺁﻧﻪ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﻧﻘﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﻮﺡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﺯ حَجّ
ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻭ ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺩﺭ
ﺧﻄﺒﻪﺍﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﮐﺘﺎﺏ
های ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳد. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﻭﺳﺘﺎ
ﻭﺍﻧﺠﻴﻞ ﻗﻮﺍﻧﻴﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎلکاﻥ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻘﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺠﺮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﻧﺖ ﻋﻘﻞ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻟﻮﻙ
ﺫﻫﻦ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻗﺘﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﻤثیل ﻭﻣثاﻝ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺑﺸﮑﻞ نظرﻳّﺎﺕ
ﺩﺭﺁﻭﺮﺩ ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ.

ﺑﺰﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﮐﺎﻧﺖ
ﺑﺎﻋﺘﺒﺎﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﻔﻆ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻤﺪﻧﻰ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﺑﺎ
ﺷﻚ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻗﺪﻡ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺠﻠﻮ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﺝ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﭼﻨﺪی ﺑﺎﺍﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﺗﻨﺎﻗﻀﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻓﮑﺮ
ﺭﺍﻳﺞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺠﻠﻮ
ﺳﻮﻕ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔی
ﻄﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻓﻄﺮﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻔﻄﺮﺕ
ﺃﻣﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺠﻠﻮ ﻳﺎ ﻋﻘﺐ
ﺭﻓﺘﻦ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺒﺐ
ﺷﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍﻩ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺗﻤﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺪ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﭙّﻪ
ﺧﺎﻙ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻳﺎ ﻣﻌﻠّﻖ
ﺩﺭ ﻫﻮﺍ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺗﻤﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻣﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪﻩ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻴﻚ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺃﺗﻢ ﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺎﻡ
ﺃﺗﻢ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻣثلا ﺍﺯ ﻫﻴدﺮﻭﮊن
ﺑﻬﻴﻠﻴﻮﻡ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻴشود
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻢ
ﻫﻴﺮﻭﮊﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﻗﺪﻡ ﺑﺠﻠﮓ
ﺑﺴﻮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺃﺗﻤﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺳﻠّﻮﻟﻰﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس  ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﻧﻴﺎﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﻤّاء
ﻭ ﺩﻧﻴﺎی
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎ ﺳﻮﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﺤﻮﻝ
ﮐﻪ ﺩﺍﺋﻢ ﺑﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺳﭙس  ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻓﻄﺮﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺷﺪ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺗﻮﻗّﻒ ﻭ
ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ
ﻳﻚ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻫﺴﺖ
ﻭﻟﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺮﻳﻊ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﺒﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﻫﻤّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻫﻮﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩه ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺡ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﭼﻪ
ﻭﺿﻌﻰ ﻭ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﺁﻧﭽﻪ
ﻗﻄﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﻧﺼﻴﺐ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﻭﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺭﻭﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﻤﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺭﻭﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺑﻠﻳس
ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻠﻞ
ﺭﺍ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻳﮑﻰ ﺑﺠﻨﮓ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺎﺗﻞ
ﻭﻣﻘﺘﻮﻝ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﻧﺎس ﻭ
ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻥ ﻫﻢ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻡ
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﺎﺳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺎﺭﻓﻰ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻃﺮﻑ ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﺑﺴﻮﺩ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻯﺘﺴﻠﻴﻤﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺗﺼﻮﻑ ﻭ
ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻯ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺗﺎ ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﭼﭗ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺭﺍﺳﺖ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﻗﻔﺸﺮﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﺰﺍﺣﻤﻴﻦ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻔﻊ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻫﺎ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺗﺮ ﺷﻮﻧﺪ.

ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺧﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﻋﻠﻢ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ
ﮐﻪ ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺣﺼﻮﻝ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﻓﻴﺴﻢ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺑﺘﺼﻮﻑ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻗﻠﻴّﺘﻰ
ﺍﺯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺍﮐثرﺍ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻌﺠﻮﻧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺭﺫﻫﻦ ﺷﮑﻞ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺂﻥ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍبِداﻋﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﺎﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﺭ ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﻋﻠﻢ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﮐﺴﺒﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺭﻭﺵ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﻣﺪﺍﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻧﻴﺰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﺑﻤﻀﻤﻮﻥ
ﻭ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﺻﻮﻝ
ﻭﻣﺒﺎﺩﻯ
ﻋﻠﻮﻡ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﻠّﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﭼﻪ ﺯﻭﺩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ اﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﻫﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﺍ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ
ﻭﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻋﻠﻮﻡ ﺑﺎ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﻴﻨﻰ
ﺩﻗﻴﻖ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺮﻩ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺭﻓﺎﻩ ﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺁﻭﺭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻣﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﺟﺰﺋﻰ ﺑﻴﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻫﻢ ﮐﺴﺐ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻫﻢ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺑﻴﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺯﻳﺮﻧﻈﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺑﻤﻀﻤﻮﻥ
ﻭﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻭﻫﻢ ﺑﻤﻨﻬﺞ ﻭ
ﻣﺘﺪ ﻭ ﺭﻭﺵ ﻭﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭ
ﻋﻤﻞ ﺩﺍﺭﺩ ﭘس (ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻌﻠﻮﻡ )ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺨﺴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﺑﻌﺪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻌﻠﻮﻡ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻋﻠﻮﻡ
ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ ﻫﻢ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﺳﻮﻡ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻫﻤﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻫﻢ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻗﺘﻰ
ﺁثاﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺩﻝ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺩﻝ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﭘس ﺟﺰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﭘس از
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺃﺑﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺑﺎ
ﺷﻠﻨﮓ ﻭ ﻫﮕﻞ ﻧﻴﺰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺷﮑﻞ
ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻮﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﺯ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺫﺍﺕ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪ ﭼﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻧﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺫﺍﺕ ﺧﺎﻟﺺ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻏﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﺪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺁﻟﻤﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺁثاﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﺰد
ﺪﻳگران ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﺭﻧﮓ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﺁﻥ
ﻭﻳﺎ ﺭﻧﮓ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ.
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻴﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ
ﺃﻧﮕﻠﻮﺳﺎﮐﺴﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺳﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﮊﺭﻣﻦ
ﻫﺎﻯ ﺳﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺖ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﻧﺮﺍﺩ ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺖ ﺟﺎﻣﻊ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺳﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺖ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﮋﺍﺩ
ﺳﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺖ 16
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﺎﺯﺩﻳﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﻭﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻥ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﻢ ﺍﻳﻦ ﻧﮋﺍﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺃﺻﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺌﻨﺪﺭﺗﺎﻝ ﻭ
ﻧﮋﺍﺩ ﺯﺭﺩ
ﭘﻮﺳﺖ
ﺧﺎﻭﺭﺩﻭﺭ
ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﮐﻦ ﺳﻴﺒﺮﻯ
ﺑﺠﻨﻮﺏ
ﺩﺭﻳﺨﺒﻨﺪﺍﻥ
ﺩﻩ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﺑﺸﻤﺎﻝ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
رسیدند. ﮐﻪ
ﺁﺩﻡ کیومرث
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺁﻧﺎﻦ
ﺳﺎﻧﺴﮑﺮﻳﺖ
ﺑﻮﺩ ﻭﮔﺮﻭﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺳﻴﺒﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ ﻭﺩﻭ
ﻃﺮﻑ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺧﺰﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺳﻮﻡ
ﺑﺎﺭﻭﭘﺎ ﺭﻓﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﮋﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺤﺪ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﺴﻞ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺑﻨﮋﺍﺩ ﺳﻔﻴد
ﺩﻭﻃﺮﻑ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺧﺰﺭ
ﺭﺍ ﻗﻮﻗﺎﺯﻯ
ﻳﺎ ﻗﻔﻘﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﺭﻳﺎ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺵ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺁﺭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻴّﺪ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﻫﮕﻞ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﻭﺍﻗﻊ ﻳﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮐﻪ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
باشد ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻣﺎﺩﻩ
واقعی ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭلی
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺍﻭ است
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺯﺥ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻫﮕﻞ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮؤ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﻧﻈﺮ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﻭﺍﺣﺪ ﻧﻔس
ﮐﻞّ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس بِداﻧﻴﻢ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺩﻭﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺑﺎ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻦ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭼﻭﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﮐﺎﻣﻠﺎﻦ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻠﮑﻮﺕ ﻭ ﺗﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺳﻠﻭﮐﻰ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ،
ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ
ﺩﺭﻫﻢ
ﻭﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﺑﺖ ﻇﻬﻮﺭ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻇﻬﻮﺭﺍﺕ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. که ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺁثاﺭ
ﺁﻧﻬﺎ را ﺧﻨثی
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻠﻘﺪس ﺮﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻤﺎﻡ انواع
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
برسد ﮐﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
الله نیز ربّ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﻭﺍﺯ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮﻇﻬﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺃﺻﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﮐﻪ بِداﺭﻭﻳﻦ
ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﺒﺪﺃﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺃﺯﻟﻰ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
شبنم ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﻪ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺎ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻠﻘﺪس
ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
،ﺣﺎﺻﻞ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎﻝ
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐﻪ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ، که ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﮔﻞ ﻧﻘﺶ ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺯ
ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﮔﻠﻬﺎ
ﻭﺍﺷﮑﺎﻝ ﺑﻰ
ﻧﻈﻴﺮ ﺟﻬﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺩﻳﺪﻡ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﮔﻠﺒﺮﮒ
ﮔﻠﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺗﺎ
ﺍﻓﻖ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﮔﻠﺒﺮﮔﻬﺎ
ﻭﻣﺮﮐزﮔﻞ
ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﺪ.

ﻫﮕﻞ ﺑﺎ
ﻃﺮﺡ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺧﺎﺭﺝ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺫﺍﺕ
ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺯﺧﻰ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﻌﺠﺰﻩ ﺣﻴﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻭﺡ ﺩﺭﺷﮑﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻓﻬﻢ
ﻭﺍﺣﺴﺎس ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻫﺮﺩﻭ ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻭﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺑﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﮔﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺟهاﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ،
ﺑﺴﺨﺘﻰ ﻭﺟﺎﻥ
ﮐﻨﺪنی ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﺍﺯ
ﻣﺘﻌﻠّﻘﻴﻦ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭﻟﻮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
نگردﺩ. ﻭﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺎمدﻩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔس ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻭﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻦ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ئﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ فوق بشری
فرشته گونه،
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍهند ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ و
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ. ﻭ
ﻧﺎﻡ هر یک از
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭼﻪ ﺻﻔﺖ
ﻭﭼﻪ ﻧﻮﻉ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ انواع
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ. ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺭﻓﻊ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﺩﻓﻊ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻭﮐﺴﺐ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻳﻘﻴﻨﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻘﻠﻬﺎ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ،
ﻭﻳﺎ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻣؤثّر ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ باشد. ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻧﺪﻩ
در جهان و هر
زمان ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻳﮑﻰ ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﻨﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﻭﻧﻔﺮ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﮑﻰ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺄﻣﻮﻡ ﺍﺳﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
اُمّی ﻭ ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻣؤﻣﻦ.

ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺫﻫﻦ
ﺍﻭ
ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس ﻋﺼﺒﻰ
ﻭ ﺳﭙس ﺩﺭﻙ و
فهم ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺗﺨﻴّﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، که ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻫﺮﺩﻭ ﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺟﺰ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﻧﻮﺭ ﺁﻥ ﺑﭽﺸﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮔﻮﺋﻰ ﻳﻚ ﺟﺮﻗّﻪ
ﻭﺗﮑﺎﻥ
ﺑﺮﻕ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﺎﺩﻩ ﻏﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻧﻰ را
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺟﻨﺒﻪ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﻣﻬﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﺷﺨﺺ
و ﺩﺭ ﺗﺼﺮﻑ ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﻙ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻣﺤﺮﻙ
ﺃﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎ
ﺩﺭ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺼﻮﺭ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ ﺁﻥ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻭﺍﻡ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭ ﻳﻘﻴﻦ ﺣﺎﺻﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺷﺪﻩ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﻭ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺸﺪ ﻭ
ﺗﺠﺎﺭﺕ ﻣﮑﺮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭﻙ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
که ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻘﺶ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻨﺸﺄ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺎ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ پس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﻯ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺧﻮﺩ
را ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺴﻮﺍﺑﻖ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﮐﺎﺭﮔﺎﻩ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻓﮑﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺗﺮﺷّﺢ
ﺁﻥ ﭼﻮﻥ
ﺗﺮﺷّﺢ
ﺻﻔﺮﺍﻯ ﺍﺯ
ﮐﺒﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻣﻐﺰ ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﭼﻴﺴﺖ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺗﻮ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺡ
ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ ﺑﮕﻮ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻋﻠﻢ ﮐﺎﻓﻰ
ندﺍﺭﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻳﺪ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺬﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺫﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﺍﻭ ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻧﻄﻔﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﻴچ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. که
ﺯﻣﺎﻦ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ مادی
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻤﺪﺕ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺯﻤﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺳﺖ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍنی ﻧﺎﻡ
(ﺟﺎﻧﺎﻥ) به آن ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺎﻡ ﺭﻭﺡ الهی
ﺑﺂﻥ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻧﺎﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺃﺻﻴﻞ
ﺃﺻﻴﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺟﺴﻢ ﻣﻮﺟﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
موﺟﻮﺩات ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ.
که ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﻣﺤﻔﻮﻇﺎﺕ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻠﺎﺕ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ارادی و سلوکی
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟو ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻢ بعنوان
پیامبری تازه
نفس ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻠﻘﺪس ﻭﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻭﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻓﺮاﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻟﻮﺍﺯﻡ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺁثاﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ
ﺑﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﺭﺍ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻧﻮﺍع ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ، ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴز ﺑﺮﺳﺪ.
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺭﻭﺡ ﻭﺟﺎﻥ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺎ ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺮﺳیده به آن ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﮔﺮﮔﻨﻰ
ﻭ ﻣﺤﺬﻭﻓﺎﺕ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ
ﻭﺧﺴﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺪﺗﺮ ﻓﺴﺦ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ ﻫﻢ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﻭﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭ ﻣﻐﺰ ﻭﻫﺮﺩﻭ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ،
ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ ﺍﺯ
ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ، ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ،
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺪ ﮐﻪ ﺑﻤﻴﻞ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ و میل
ﻣﺪﺑّﺮ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﺪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ عرﺵ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﮑس ﺁﻧﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺑﻠﻴس ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ ﮐﻪ ﺷﻴﻄﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺰﺭگی ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺸﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮ.

ﻭﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﺧﺎﺭﺝ ﮔﺮﺩﺩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺑﺎ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻗﻄﻊ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﮔﻮﺋﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﻫﺮ ﺫﺭّﻩ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﮔﻴﺎﻩ ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻣﻌﻠّﻖ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎ ، که ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎلاﺘﺮ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘثنا ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث
ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻯ
ﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻟﻐﺰﻳﺪﻥ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺯﻳﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺍﺣﺴﺎس ﻟﺬﺕ
ﻭﺷﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮑﻨند،
ﻭﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ را
ﻧﺪﺍﺭند. ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺘﻦ ﺭﺍ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻭﻣﺸﮑﻞ
ﻭﻃﻮﻟﺎﻧﻰ تر
ﺧﻮﺍﻫند ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻭﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭﻣﺮﮒ ﻭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻙ ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺴﺘﮕﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ثرﻭﺕ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻃﻠﺎﺑﻰ
ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺟﺰاء
ﻭﺫﺭّﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻴﻢ ﻭﻫﺮ ﻳﻚ ﮐﺎﺭ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻳﻚ ﺷﺨﺺ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯﺘﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﭼﻮﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﺩﺭﺁﻳﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﺷﺘﺮﺍﻙ ﺑﺎﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻬﺮﻩ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﺗﺎ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺟﻨﺴﻰ
ﻭ ﺧﻴﺎﻟﻰ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭﺍﺣﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺟﺎﻣﻊ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ ﻗﺪر
ﻭﻣﻨﺰﻟﺖ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻫﺮﺷﺐ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻗﺪﺭ ﺁنرا
بِداند. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﺐ
ﺯﻧﺪه ﺩﺍﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺑﺤث ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺟﺴﻢ ﺍﻭ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻠّﺖ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻌﻤّﻖ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﻧﻴﺒﺰ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ، ﻫﻢ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻫﻢ ﺍﺣﺴﺎس
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﺗنزﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺘﺎﻭﺍﻧﻨﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﮔﻔﺘﻪ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺻﻌﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺪﻧﺪ ﺻﻌﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻭﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﺠﻠّﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﺪﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺯ ﭘﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻧﺒﻮﺕ ﻭﺳﻴّﺪ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻭﻧﻮﺍﺩﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺷﻴﻌﻪ
(ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺍﻣﺎﻡ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﻣﻨﮑﺮ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﭘﺪﺭﺷﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﭼﻮﻥ
ﺑﻮﻟﻴﻌﻬﺪﻯ ﻭثرﻭﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭﺁﻧﺎﻥ ﺳﻬﻢ إرث
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﮐﺴﻰ
ﻭﻳﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﻨﻤاﻴﻨﺪ.

ﺑﺘﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻣﻨﻄﻖ
ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻗﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯﺟﺴﻢ ﺍﻭ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺻﻌﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ ﻳﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺄثیر
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺑﻘﺎﻯ ﺟﺴﻢ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺄثیر
ﺩﺭ ﮐﻠّﻴﺎﺕ ثاﻧﻮﻳﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﮐﻠّﻰ،
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻳﺎ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ
ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﺷﺪﻩ ﮐﻠّﻴﺎﺕ ثاﻧﻮﻳﻪ
خواﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻥ ﺭُﺧﺪﺍﺩﻫﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﮑﻠّﻴﺎﺕ
ثاﻧﻮﻳﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺑﮑﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﮐﻪ
ﮐﻨﺎﺭ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ. ﺍﻧﺪ
ﻭﻣﺎ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺒﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻭﺁﻧﺘﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺴﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﻤﻨﻄﻖ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻭﻣﻬﺎﺭﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﻳﺎ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻗﺎﺑﻞ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻭ ﺳﻤﻊ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻧﺰﻭﻝ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁ
ﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺁﻥ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﻳﻢ ﻭ
ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﺩﺭ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﮔﺎﻫﻰ ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺳﺮﻳﻊ ﻭ گاﻫﻰ
ﺑﺪ ﻭ ﮐُﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻣﺎ
ﺍﺯﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺗﺄثیرﻯ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻴﺌﻰ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺩﺭ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﺍنعکاس
ﻧﻮﺭ
ﻭﺍﻧﻌﮑﺎس ﻟﻤس
ﻭﺫﻭﻕ ﻭ
ﺍﺳﺘﺸﻤﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻧﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺁﻥ ﺷﻴئ
ﺑﻤﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﻧﻮﺭﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﭼﺮﺍﻍ
ﺑﺸﻴئ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ ﺟﺬﺏ
ﺷﻴئ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺭﻧﮕﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﻣﺠﺴّﻢ ﻭ
ﻇﻮﺍﻫﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻤﺎ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺣﺘی
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻳﺪﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻮﺭﻯ
ﺳﺎﻃﻊ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑشیئ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﻭﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺁﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﺍﺩﺍﺭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻰ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺑﻤواﻧﻌﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻭﻝ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﺎﺭ
ﺫهن ﺩﺭ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﻧﻮﺭﻯ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﭼﺸﻢ ﻋﻘلی ﻣﺎ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﭼﺸﻢ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﺩﻗّﺖ ﻭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ ﻭ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﺯ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻢ ﻭ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻢ ﻳﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ ﻭ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻢ ﻭ ﻫﺮ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﮔﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭ ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ
ﻭ ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﺟﺰ ﺗﻮﺩﻩ
ﺃﺗﻢ ﺑﻰ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﻋﻘﻞ چیز
بیشتری ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ.
در حالیکه
ﺫﻫﻦ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﺩﻳّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺂﻥ ﻧﺴﺒﺖ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻴﻢ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻰ
ﮔﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺟﺰ ﺁﻧﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ
ﺑﺎ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ ﺧﻮﺩ
ﺫﺭﺍﺗﻰ ﺩﺭﻭﺟﻮﺩ
نفس  ﮐﻞّ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻠﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺿﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
و ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
را ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻣﺎ
ﭼﻮﻥ ﻣﺎﻫﻰ
ﺩﺭﻳﺎ ﻏﺮﻕ ﺁﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ
ﻭﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺁﺏ ﻳﺎ
ﺩﺭﻳﺎ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻀﺎﻧﻮﺭﺩﺍﻥ
ﺍﺯ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﮐﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓﺘﻨﺪ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻴﻨﺪﻩ
ﺩﺭﻫﻤﺰﺍﺩ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭ ﻳﺎ ﺧﻮﺩﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.

ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺫﻫﻦ ﻣﺎ ﻳﻚ ﺑﺮﺯﺥ
ﻭ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻭﻭﺳﻄﻰ ﺑﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﺮﺯﺥ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ
ﺩﻭﺯﺥ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺟﻬﻨﻢ
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﻭﻭﺟﻮﺩﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺖ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺷﻮﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﺎ
ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻥ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻨﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧسر
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ چون
باﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. و ﭘس
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸت ﺘﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻫﻤﮕﻰ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﺘﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻤﻬﺎ این
آینده را دارند.

ﻫﮕﻞ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﻓﮑﺮ ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺭﺍ ﺑﻤﻴﺎﻥ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻊ
ﺧﺎﺭج ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺫﺍﺗﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ
ﻭﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻣﺎ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻊ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺘﮕﺎﻫﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﺭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺬﻫﻦ
ﺍﻳﺴﺘﮕﺎﻩ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣسّ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﻤﻊ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻠﻰ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺣسّ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ. ﻓﻘﻂ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺬﻫﻦ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﻭﻫﻤﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻥ ﺑﻔﻌّﺎﻟﻴﺖ
ﻋﺼﺒﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﺯ ﻫﮕﻞ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺭ
ﻧﺸﻮﻳﻢ ﮐﻪ ﻭﻯ
ﺑﻴﻦ ﻣﻨﻄﻖ ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻴﻦ
ﺫﻫﻦ ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺧﻠﻂ
ﻣﺒﺤث ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳت ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ( ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻧﺴﺎﻥ)
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻓﮑﺮ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻗﺴمتهاﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻔﮑﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻰ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭ
ﺑﺎﻋث ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺭﻭﺡ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﻫﮕﻞ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭﻫﻨﺮ
ﻭ ﺩﻳﻦ ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎ
ﻭﻣﻈﺎﻫﺮ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻄﻮّﺭﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺟﻤﻌﺎ ﻓﻄﺮﺕ
ﻳﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺭﺑﻄﻰ ﻫﻢ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﻏﻴﺒﻰ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﻢ
ﺍﮔﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻓﻬﻢ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻓﻬﻢ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
نسبت به
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﻓﻬﻤﻰ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﻳﺎ ﻓﻬﻢ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﻭﻓﻬﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﻗﻴﻘﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻓﻬﻢ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭﻓﻬﻢ ﻧﻮﻉ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﻓﻬﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻫﻤﻴﻦ
ﻗﺪﺭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭ تقرّب ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
آینده
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺳﺮﻋﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﺮﻋﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﻭ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﮐﻨﻴﻢ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺗﻮ ﺧﻮﺩ ﺣﺪﻳث
ﻣﻔﺼّﻞ
ﺑﺨﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺠﻤﻞ.

ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﭼﻪ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻓﻄﺮﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﮕﻞ ﺍﺯ
ﺧﻠﺎﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
بیان ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﺑﺪﻫﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ
ﻧﺎﺳﺰﺍ ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻧﺎﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺣﺘی
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻭ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﻀﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﺒﻮﺩ
ﻧﻪ ﺁﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻧﻪ ﻣﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻴﺪﻳﺪﻳﻢ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻏﺮﻕ ﻫﺴﺘﻰ
خدﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﮐﻪ ﮐﻞّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻔس ﮐﻞّ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
قائم ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﺮﻭﻳﻢ ﺗﺎ
ﮐﻞّ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ
ﻭ ﮐﻞّ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﮐﻞّ
ﺑﺪﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻳﻢ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺍﺧﻞ ﮐﻞّ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨلق
ﺑﺎﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ربّ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ حقّ
ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺟﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﻭ
ﻧﻄﻔﻪ ﺭﻭﺡ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻫﻤﻪ ﺷﺐ
ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﮔﺮﺩﺵ
ﺭﺍ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﻮﺩ ﺩﺭﺩﺍﻣﺎﻥ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻫﮕﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺳﺨﺖ ﮐﻠّﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻣﻄﻠﻖ
أعلی ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻓﮑﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺻﻮﻝ
ﺗﺎﺯﻩ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺨﺘی ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻴﻢ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺎﺷﻰ
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔس
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻧﻮﻳﺴﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭند. ﻭ
ﺍلاّ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻄﻠﻖ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁثاﺭ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﻭﺭﻭﺡ ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺠﺴّﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ تجلّی ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺳﻴﺘﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺩﺭ ﺟﻨﻴﻦ
شناسی ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﮕﺮ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻣﻮﺍﺩ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺑﺪﻥ ﺟﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻫﺮ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺯ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﻧﺼﺎﻑ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﻫﮕﻞ ﻳﺎ
ﺑﺪﺭﻭﺍﺯﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻧﺖ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍن
ﺪﺭﺳﺖ ﺭﺳﻴﺪﻩ
، ﻭﻟﻰ ﻣﺨﻔﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺧﻄﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻭ
ﺗﻬﺪﻳﺪﻯ ﺳﺨﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻘﻞ ﻗﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻣﻊ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
که ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻫﮕﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻄﻮّﺭ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻫﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪﺭﻭﺵ
ﻭ ﻧﻬﺠﻰ ﺑﻨﺎم ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪ، ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ (ﻣﻨﻄﻖ
ﺩﻳﻨﺎﻣﻴﮑﺎ) ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺳﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﺰ ﻳﺎ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ ﻧﻘﻴﺾ
ﺁﻥ ﺑﻨﺎﻡ
ﺁﻧﺘﻰ ﺗﺰ ﻭ
ﻣﺮﮐّﺐ ﺟﺪﻳﺪ
ﺁﻥ ﺩﻭ ﺑﻨﺎم ﺳﻨﺘﺰ
میباشند. ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮﭼﻪ ﺭﻭﺵ
ﻣﻨﻄﻘﻰ هم
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﮐﺴی
ﺭﺍ ﺑمطﻠﻖ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻭ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺑﻴﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺻﻌﻮﺩﻯ
ﻭﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﮑﺎمل ﺍﻓﻘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎﻋث
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺑﺎﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﻧﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ ﻫﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺷﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ ﺍﻣﺎ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺵ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﻡ ﺻﺮﺍﻁ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻘﺼﺪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﺎن
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. که
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﻢ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮی
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳت ﻭﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺪﺭﻙ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ از
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﺎﺯ ﻓﺎﺻله
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﺮﺍﺩ
ﺍﺯ ﻫﮕﻞ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻨﻄﻖ
ﻭﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺪﺭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ ﺑﮕﻮﻳﻢ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻨﻄﻖ
ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻫﮕﻞ،
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ  ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺪﻫﺪ.

ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺮ
ثلاثی ( ﻓﮑﺮ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
)ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺒﻴﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣثلا
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ(
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ)
ﺍﺳﺖ، ﺳﭙس
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣثلا ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺴﻠﺐ ﺁﻥ ﻗﻀﻴﻪ
ﺍﻧﮑﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺷﺪﻥ ﺭﺍ ﻣﺮﮐّﺐ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﻋﺪﻡ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺗﺰ ﻭﺁﻧﺘﻰ ﺗﺰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺰکیه ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺸﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺟﺰ ﺷﻠﻮﻏﻰ
ﺫﻫﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺣﺎﺻﻞ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﻳﻦ
ﺗﺰ ﻭ ﺁﻧﺘﻰ ﺗﺰ
ﺭﻭﺵ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﻓﮑﺮ
ﻭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻋﻀﻮ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﻧﻘﻄﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻣﻐﺰ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺫﻫﻦ
ثاﺑﺖ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﻪ
ثباﺕ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺫﻫﻦ ﺑﻴﻚ
ﻧﺤﻮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺩﻟﻴﻞ ﻋﺪﻡ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ حقّ
ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ حقّ  ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻃﺮﺩ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺣﺘﻰ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺗﺰ ﻭ ﺁﻧﺘﻰ ﺗﺰ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻴﻚ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ثاﺑﺖ
ﻭ ﻣﺸﺨّﺺ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻫﻤﮕﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺁﻥ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺰ ﻭ ﺁﻧﺘﻰ ﺗﺰ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﭘس ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻭ ﮐﻤﻴّﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﻨﺘﺰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﺗﻔﻬﻴﻢ ﺑﺎ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺋﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻭ
ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﮐﺎﺭ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺗﺰ
ﻭ ﺁﻧﺘﻰ ﺗﺰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﭘس ﺳﻨﺘﺰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.

ﻫﮕﻞ
ﺳﻌﻰ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺭﻭﺵ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺩﻭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻭ ﺗﻨﺎﻗﺾ ﻭ ﺭﺩ
ﻭ ﺑﺪﻝ ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺴﺘﻤﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس ﻭﻯ
ﺑﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺳﺎﺑﻖ
ﺷﻮﺭﻳده ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ثاﺑﺖ ﻭﻣﺴﺘﻘﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ثباﺕ ﻭ
ﻋﺪﻡ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺿﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث ﮔﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ ثاﺑﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻟﮕﻮ ﻭ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁ ﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻳﭙﻠﻢ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ
ﭘﺰشک ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺗﺨﺼﺺ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﭘﺰﺷﻚ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻞ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺸﺪ ﭼﻮﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺟﻠﺐ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻄﺒﺎﺑﺖ ﭘﺰﺷﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻤﺎ
ﺧﻮﺩ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﭘﺰﺷﻚ
ﺗﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻃﺒّﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﺴﺖ.

ﺣﺮﻑ
ﻫﮕﻞ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ثباﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺮﺳﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺭﻭﺵ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺳﻨﺘﺰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺭﻭﺵ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺗﻰ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﻭ ﻫﮕﻞ
ﺩﻭ ﺭﻭﺵ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﺩﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻪ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺳﻨﺘﺰ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﭘسر
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺩﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻡ ﻭﺟﺰﻣﻰ
ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﺮﮐﺖ ﺳﻨﺘﺰﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ
ﭼﻴﺰی ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻫﻢ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻫﺎﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺮﮐﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻓﺮّ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﺸﮑﻞ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺠﻠﻮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺣﺘﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺗﻀﺎﺩ ﻭ
ﺗﻮﺗّﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﻓﺮﮐﺎﻧس
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺖ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ ﺑﺎﺯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻨﺘﺰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻫﮕﻞ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﺫﺍﺗﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻘﺸﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﻪ ﺁ
ﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩ ﻃﺮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ ﻫﮕﻞ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺿﺪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺿﻤﻦ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ﺒﺎ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﻣﻮﺭﻣﺎﺩﻯ
ﭼﻮﻥ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻮﺭ
ﺧﻮﺩﺭﻭ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﺷﺪ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﺮﺽ ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖ ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻃﻔﻞ ﺑﺰﺭﮒ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ
ﻏﺬﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ،
ﻭﺍﻳﻦ ﺑﻴﺎﻥ
یک ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﻚ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺟﺰﺋﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘﺎ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻭﺭ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻭﺷﻚ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻧس ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ
ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﺪﻯ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﻤﺎﺭﮐس
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ1883
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭ
ﻭﻣﮑﻤّﻞ ﺍﻭ
ﺍﻧﮕﻠس ﮐﻪ ﺩﺭ1895
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻌﺪﺍ
ﻟﻨﻴﻦ ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﻟﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫند.
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧند
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﻳﻦ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ ﺍﺯ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺁﻥ
ﺁﮔﺎﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺃﺻﻞ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻣﻞ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺩﺭ
ﺗﻄﻮّﺭ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﻣؤثّر ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺑﻴﻨﺶ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻳﻚ
ﺑﻴﻨﺶ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﻋﻴﺐ
ﺑﺰﺮﮒ ﺁﻥ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻳﻚ
ﺃﺻﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺮ أصل
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ثاﺑﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻓﻄﺮﻯ
ﻫﺮ ﮐس ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺑﻴﻚ
ﻧﺤﻮ ﺍﺳﺖ ﻭﺍﮔﺮ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻳﻦ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺧﺎﺹ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ و
ﺩﺭ ﻫﺮﻓﺮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﺎﺹ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ. ﭘس ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮐﻨند. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎن
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺪﻋﻰ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ،
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺁﻳﻨﺪﻩ را
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ هاﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺍﺯ ﭼﮕﻮﻧﮕﻰ
ﻳﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺑﮕوﺌﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﺯ
ﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻫﺮ ﻓﺼل ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻄﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﻄﻠﻖ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺃﺑﺪﻯ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻧﺎﻇﺮ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻋﻮﺍﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﺮﺡ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺧﻄﺎ
ﻭ ﻳﺎ ﻃﺮﺡ ﺭﺍﻩ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻄﺎ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻋﻀﻮ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﻋﻀﻮﻯ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭﻯ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺧﻄﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻭ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺩﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻈﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ ﻓﻬﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﻣﺎﺭﮐس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺃﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ بوده ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﮔﺬﺍﺭ ﻫﺮ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ ﺍﺯ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎنهاﻯ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﻌﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ ﺁﻥ
ﻟﺤﻈﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﺎﺭﮐس
ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻭﮐﻞّ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ بِداﻧﺪ
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻏﺮﻕ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻓﻬﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺳﺎﺳﻰ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺃﮐثرﻳّﺘﻰ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭﻧﺴﻞ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺩﻟﻴﻞ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
عملا ﭼﻨﻴﻦ
ﺃﮐثرﻳّﺘﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺯﻭﺭﮔﻮﺋﻰ ﻭ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺑﺎ
ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻳﻚ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺰﺑﻰ ﻳﺎ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺄﻳﻴﺪ
ﺃﮐثرﻳّﺖ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺘﻢ ﺑﺰﺭﮒ ﻭﻣﺮﮒ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ است
که ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺴؤﻝ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﺍﻩ
ﻏﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭﻧﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺫﺭﺍﺕ ﺃﺗﻢ
ﻭﮐﻮﻩ ﻭﺟﻨﮕﻞ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
باشد.  ﻟﺬﺍ
ﻣﺎﺭﮐس ﺑﺸﺪﺕ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑی
ﺣﻤﻠﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭﻗﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺮ
ﺑﺎﺭﻩ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻯ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺩﻥ ﻣﻬﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ ﻣﺎﺭﮐس
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﺎﺯ
ﻣﺸﮑﻞ ﻧﻮﻉ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﻃﺮﺍﺡ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﻣﺠﺮﻳﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭﻣثبت ﻭﻣﻨﻔﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻗﺼﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻘﺪﺭ ﻣثبت ﻭ
ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ؟
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺩﻭﻟﺖ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﻟﻖ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮﻯ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﻳﻨﺠﺎ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ است. ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺭﮐس اگر هم ﻭﺟﻮﺩی
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﻧﻈﺮ ﻳﺎ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻤﻮﺪﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﻘﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺩﺭﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴﻤﻰ
ﺩﺭ ﻭﺭﺯﺵ
ﻭﺑﺪﻥ ﺳﺎﻟﺰﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣث بت
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ عمل
ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺸﮑﻞ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺧﻄﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
افراد ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺳﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﺮﻕ
ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ می
ﺑﺎﺷﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺯﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺧﻞ
ﺯﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻯ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
است. ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺑﺰﺭﮒ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺭﻓﺎﻫﻰ
ﺯﻧﺪﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺎﺷﺪ.

ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻓﻄﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣثبت ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻨﻔﻰ ﭘﺬﻳﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﻨﮕﻰ ﺍﺯﻭ
ﺑﻠﻨﺪﻯ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻨﻔﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ(
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت) ﺃﺑﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﺯ
ﻓﻄﺮﺕ نا
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺟﺰ
ﺑﻘﺼﺪ ﺍﺳﺘثماﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻏﺎﺭﺕ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺻﺒﺎﺣﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺭﻓﺎﻩ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺭﻓﺎﻩ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺎﻩ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺴﺖ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺁﺳﺎﻳﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻋث ﻏﺮﻭﺭ
ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺪﺗﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺟﻨﮕﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺭﻓﺎﻫﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍن ﺭﺍ ﺑﺠﺒﻬﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﻭﻯ ﻣﻴﻦ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻓﻮﺭﻯ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻇﻮﺍﻫر ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻓﻄﺮﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺰ ﺯﻭﺍﻝ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺯﻳﺴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻓﻄﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﮐس ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ندﺍﺭﺩ
ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﻭﻯ ﺁﻥ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﮔﺮﺍﻥ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺭﻧﺞ ﺯﻨﺪﮔﻰ
ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﮐﻤﻰ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ
ﺭﺍﺣﺘﻰ ﻭﻟﻤﻴﺪﻥ
ﻭ ﺑﻰ ﺧﻴﺎﻟﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﻟﺬﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺟﻨﺴﻰ ﻭﺣﺘﻰ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺳﻘﻮﻁ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﮐﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻦ ﺍﻭ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻥﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺗﺮﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧم ﺑﮕﻮﻳﻢ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻧﻈﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻬﺮ
ﻗﺴﻤﺖ ﻭ ﺟﻨﺒﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺟﺰ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺁﻥ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻯ
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت ﻭ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﭼﺎﺭﻩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
اﻨﺘﻈﺎﺭ بهشت ﺳﻮﻡ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺸﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ. ﻭﺭﺍﻩ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭ تقرّب
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻫﺎﻯ
صفات ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ ﻃﺮﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺃﺗﻤﻰ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﻗﺎﺩﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﻫﻴﭻ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺪﻫﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ
ﻃﻐﻴﺎﻥ ﺳﺘﻢ
ﺩﻳﺪﮔﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻭ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺧﺸﻚ ﻭﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻝ ﮐﻪ ﻣﻨﺒﻊ
ﺷﻮﺭﻭﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺳﺎﺯﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺘﻢ
ﺩﻳﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺮﺩﻡ ﺁﻥ
ﮐﺸﻮﺭ ﻭﺑﺪﺳﺖ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﺁﻥ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺑﺰﻳﺮ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪ
ﻭﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺳﺎﻝ ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺳﻤﺎ
ﭘﺮﭼﻢ ﺁﻥ
ﮐﺸﻮﺭ ﺑﺪﺳﺖ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﮐﺸﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻃﻮﻝ
ﮐﺸﻴﺪ ﮐﻪ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺣﺰﺏ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ ﻧﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﺣﺰﺏ
ﺳﻭﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺖ
بر خود
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺎﺭﮐس ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﻢ
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﮑﻮﻧﻴﺴﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﺎﺭﮐس ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻓﮑﺎﺮﺷﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ آن
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺟﺎﻤﻌﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﺪﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﺩ
،ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
(ﺭوﺑﺎﻁ ) ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻳﻚﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﭼﻮﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﻏﺬﺍﺋﻰ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭوﺑﺎﻁ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻫﺮﮐس ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻭ ﺷﺮﺍﻁ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻧﺎمقدّس  ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺤﻴﻂ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت
ﺁﻥ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺣﺪّ
ﻟﺎﺯﻡ را
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﭘس
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻣﺤﻴﻂ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﺑﺎﻋث
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻨﻘﺪ ﻣثبت ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺧﻮﺩ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﭘﻰ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ باشند
ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻭﻝ ﺑﭽﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﺎﺭﮐس
ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ
ﭘس ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ را
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﻴﺰ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺎﺭﮐس
ﺗﻀﺎﺩ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺦ ﺭﺍ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﺭﻩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ بِداﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺟﺰﻣﻰ
ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﻣﺎﺭﮐس ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺂﻳﺪ
ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﺭﺍ
ﺗﺎﺑﻊ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﺗﺎﺑﻊ ﻣﺤﻴﻂ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺧﺎﻙ ﻣﺤﻴﻂ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس نظر
ﻣﺎﺭﮐس ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻭﺩﻭﮔﺎﻧﮕﻰ
ﺩﺭ ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭﻫﻢ ﻧﻴﺰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﭼﻪ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﻭ ﭼﻪ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻧﺎﻣﺤﺴﻮس
ﻭﻟﻰ ﻋﻘﻠﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﭼﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣؤثّر
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻏﻴﺒﻰ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭﻫﺮ ﻭﺍﺣﺪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
هستند. ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﻄﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﺑﻘﺼﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻄﻮﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﮐﻨﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺼﺎﺭﻑ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ بِداﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺳﺘثماﺭ
ﻧﻤﺎﻳند که ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﺎﮐﻤﻴّﺖ را ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
تا ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻴﻢ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭﭼﻪ ﻣﺒﺪﺃ
ﻭ ﭼﻪ ﻫﺪﻓﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺃﺯﻟﻰ
ﻭﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﻴﺮﺩ؟
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﮐﻪ ﻣﻘﺘﺪﺭ
ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻣﻰ ﻭ
ﻫﺪﻓﻤﻨﺪﻯ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﮐﻪ
ﺳﺮﺩ ﺷﺪ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
بصورت
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩﺁﻭﺭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺩﻩ
ﺑﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﮐﻪ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ جدا
ﺷﺪ ﻭ ﺻﺪﻫﺎ
ﺑﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﮐﻪ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮓ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻂ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺻﻔﺮ ﻭﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺧﻂ
ﺗﮑّﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ث اﺑﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻂ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﺟﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺧﻮﺩ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﺑﺨﻂ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻬﻢ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﺧﺮﺍﻓﻰ
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻈﻤﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﺑﺎﺯ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣثبت ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁثاﺭ
ﺑﻰ ﻧﻈﻤﻰ ﻭﺧﺮﺍﺑﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﭘس ﻳﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،
ﻣﺮﮒ ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﻋﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺍﺏ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺒﺢ ﺭﻭﺷﻦ
ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺗﻠﺎﺶ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺠﺪﺩ می
ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﻧﻈﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﻫﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ ﻫﺴﺘﻰ،
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩی ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﭘس ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺃﺻﻞ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﻣﺤﺴﻮس
ﻳﻚ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻧﻮﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ ﺷﺼﺖ
ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺑﺎﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻗﺴﻤت
هاﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻦ
ﺍﻭ ﺑﺄﺗﻢ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺟﺴﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮔﺎﻫﻰ ﺟﺴﻢ
ﻃﻔﻞ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺟﺴﻢ ﺟﻮﺍﻥ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﻭ ﺣﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺫﺭﺍﺕ ﺑﺪﻥ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ نقش فیّومیّت
دهنده است. ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺣﻴﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺫﺭﺍﺕ
ﻣﺸﮑّﻠﻪ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻥ
ﺁن ذرّات ﮔﺮﺩﺩ
ﮐﻪ قیّومیّت ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺫﺭﺍﺕ ﺟﺴﻢ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﺎﺭﮐس ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺗثبیت ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
او، ﻳﻚ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎس ﻳﺎ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ میدانند.
ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ
ﺩﻳﻦ ﻗﺸﺮﻯ ﺳﺮ
ﺟﻨﮓ را
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ برای
ﺭﻭﺡ ﺍﻨﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭند ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭼﻮﻥ ﻧﻔﻰ ﺷﻴئ
ﺍثباﺕ ﻣﺎ
ﻋﺪﺍﻩ ﻧﻴﺴﺖ
ﭘس ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﻟﻴﻞ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻫﺮ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺸﺮی و
مانند کمونیستی
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎ
ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺷﺨﺼﺎ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻭﺭ ﻭ
ﻳﻘﻴﻦ ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﺭﮐس
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﻨﺎﻡ ﻳﻚ
ﻣﺮﺍﻡ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺗﻠﺎﺵ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﭘس ﻳﻚ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ است. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺭﺍ ﻧﻤی
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﮐﻪ
ﺍﻧﮕﻠس ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﺎﺭﮐس ﺭﺍ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻫﻢ ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﺑﮑﺠﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺻﺤﻴﺢ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭼﻴﺰ
ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻠّﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺁﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺍﻓﻖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻣﺎﺭﮐس ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ثاﺑﺖ
ﻫﺴﺖ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺎﺯ ثاﺑﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ث اﺑﺖ ﺷﺎﻣﻞ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻳﻚ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﻄﺮﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺑﺎﺯﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﺍﻧﺰﺍﻋﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﻭ ﺃﻣﺮ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ نتیجه
ای ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺩﺭﺳﺖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭﺧﻴﺎﻟﺎﺗﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻨﺪﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺘﻐﻴﻴﺮ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺟﺰ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﭘس ﺗﺼﻮﺭﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﺯ ﺍبِداﻋﺎﺕ
ﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻴّﺎﺕ
ﺧﻴﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﺴﺘﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻨﺎﻡ (ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ) ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺳﺖ ،ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺁﻴﻨﺪﻩ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺟﻨﮕﻞ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﺧﻄﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﻭﻋﻤﻞ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻫﺪﻑ
ﺍﺳﺖ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎ(
ﻓﻬﻢ یا
ﻣﻌﺮﻓﺖ) ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺎﻟﺺ ﻧﻴﺴﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺧﺎﻟﺺ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻣﻔﻴﺪ فلاﺳﻔﻪ
ﺍﻣثاﻝ ﻣﺎﺭﮐس
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺸﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺧﺎﻟﺺ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻳﺎ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻓﻬﻢ
ﻫﺴﺖ ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ فکر ﺧﺎﻟﺺ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻭﻫﻤﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘس
ﻫﺮﮔﺰ ﻫﻴﭻ ﺣﺮﮐﺖ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ
ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﻮﺩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﮐﻤﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺣﺮﮐﺖ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺎﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﮑﺎﺭ
ﻭﻋﻤﻞ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﻋﻤﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺮﻓﺎﻩ ﻭ
ﺭﺍﺣﺘﻰ ﻭﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻘﺼﺪ ﻟﺬﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺗﺤﮑّﻢ
ﻭﺍثباﺕ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻗﻠﻴّﺖ
ﺯﻭﺭﮔﻮ ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻗﻠﻴّﺖ
ﻋﺎﻗﻞ ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺃﮐثرﻳﺖ ﺟﺎﻫﻞ
ﺭﺍ ﻗﺼﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﺣﺘﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺧﻴﺎﻟﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺣﻔﻆ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﻟﺬﺍ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﺠﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺟﺰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﻭ
ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩ ﻭ
ﺟﻌﻞ ﻭﺣﺮﺹ
ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭدر
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴﻞ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺷﺨﺺ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻳﻚ ﻗﻮﻡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ. پس
ﺑﺠﺎﻯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺠﻬّﺰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺗﻮسعه
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺃﺩﺑﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﺟﻨﮕﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺁﻏﺎﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻇﻠﻢ ﻭ ﺳﺘﻢ
ﻋﻠﻴﻪ حقّ  ﻭ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭ
ﺗﻌﺪﻳﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻳﺎ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺠﺰﺍﻳﺮ ﻭ
ﺟﻨﮕﻞ ﻫﺎ
ﺗﺒﻌﻴﺪ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ
ﭼﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻬﻴﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﺮﮐﻮﺑﻰ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻯ
ﺃﮐثرﻳّﺖ ﻓﻘﻴﺮ
ﺁنگاه ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺩﺭﺣﺎﺍﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻓﻘﺮ
ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﮑﻮ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪﺍ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺴﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺣﺘﻰ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﻠﺎﻥ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻤﺪﻧﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻀﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﺷﻮﺭﻭﻯ ﺍﺯ ﭘﺎ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ ﭼﻴﻦ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﭘﻴﺶ ﺩﺳﺘﻰ
ﮐﺮﺩ ﻳﮑﺸﺒﻪ
ﻫﻤﻪ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﺍﺳﺘﻌﻔﺎ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺟﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﻯ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﮐﺎﺭ ﺁﻣﺪﻧﺪ
ﻭﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.

ﻣﺎﺭﮐس ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎبع ﻫﮕﻞ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﻫﮕﻞ ﺭﺍ ﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﻫﮕﻞ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻃﻠﺒﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ نبوﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﮕﻞ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ ﺍﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺑﺎﺯﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎﺭﮐس
ﻭﻫﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻣﻮﺭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ ﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺎﺭﮐس
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ ﻫﮕﻞ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ
ﻭﻣﺎﺭﮐس ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻴّﺎﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﻬﻢ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺟﺰﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﻤثیلاﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻴّﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﺷﻨﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﺁﻥ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻣﺎﺭکس
ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﻫﮕﻞ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺣﻮﺍس
ﭘﺒﺠﮕﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺷﻴئ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ همان ﺧﻮﺩ
ﺷﻴﺌﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﻣﻌﮑوس
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻄﺢ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺩ ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﻢ ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻭﺟﺪﻟﻰ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﮕﻞ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺴﺖ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺍﺯ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺣﺮﮐﺖ ﻋﺎﻟﻢ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﺣﺮﮐﺖ ﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻫﻢ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻬﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ثاﺑﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺣﺴّﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺧﺎﺹ دیگر
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﻮﻍ ﻓﮑﺮ ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ثاﺑﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺮﮐﺖ
ﻓﮑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﺪ ﺃﮐثر ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺎﺑﻊ ﻭﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻭ
ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪو ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ فلسفه
ﺟﺪﻟﻰ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺟﺰ ﺍﺣﺴﺎس
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﻭ ﻳﻚ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻭ
ﺳﺮﻳﻊ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﻤﻐﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺁﻧﺘﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻐﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻮﺍﺟﻪ ﺑﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ
ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﻣﻌﻨﻰﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎس
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺟﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﮐﻪ
ﺑﻨﻘﺎﻁ ﺑﺪﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﻫﻢ ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻣؤثّر
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺎﺭﺝ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺿﻌﻴﻒ
ﺩﺭ
ﺗﺄثیرﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺁﺭﺍﻡ
ﮐﺮﺩﻥ ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﭘس ﺣﻮﺍﺵ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﮑﻠّﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻧﺸﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﻭ ﻫﻢ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻦ
ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻫﺮﺩﻭ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎ
ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺭﺑﻂ ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻤﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻳﮋﻩ ﻳﻚ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬی
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﻣﺤﻴﻂ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺤﻴﻂ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨند.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻴﻦ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺣسّ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺍﮔﺮ
هم ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺟﺰﺋﻰ ﮐﻮﭼﻚ ﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣؤثّر ﻣﻴﺒﻴﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍلاّ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣؤثّر
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣؤثّر ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﺄثیر ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺃﺻﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻫﻢ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺎﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. و
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ بِداﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﮐﺴﺐ
ﻧﻔﻊ ﻳﺎ ﺩﻓﻊ
ﺿﺮﺭ. ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺒﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ ﻭ
ﮐﺸﺶ ﻫﺎ ﻭ ﻓﻌﻞ ﻭﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺣﺎﺻﻞ ﺁﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺣﺎﮐﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻣؤثّر
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻴﺰ
ﮐه ﻤﺎﻫﻴّﺘﻰ
غیر ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﻣﺎﻫﻮﻯ
ملکوتی
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺃﺗﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ علم ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺃﺗﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﺮ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻡ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ
ﺃﺯﻟﻰ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷبنمی
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﻄﺮﻩ ای ﻋﻈﻴﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘس ﺍﺯﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺪﺭﻳﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺑﺪﺭﻳﺎﻯ ﻧﻔس
ﮐﻞّ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ. ﺩﺭﺁﻳﻴﻢ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻭﻫﻢ ﻗﻄﺮﻩ ای
ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﺑﺎ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮﻯ
ﺩﺭﺁﻳیم.

ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻌﻨﻰ ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﺤﺴﻮس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺪﻩ
و ﻣﺎﺭﮐس
ﺑﻨﻘﺶ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻳﺪﻩ
ﮐﻞّ ﻳﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺪﻩ
ﮐﻞّ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺭﮐس ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﺪﻩ
ﮐﻞّ ﻣﺎﺭﮐس ﻫﻤﺎﻥ
ﺣسّ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻓﺮﺿﻴﻪ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﮐﻞّ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺩﺭﻭﻥ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ میﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺣﻘﻴﺮ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﺻﻠﻰ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻌﻨﻰ
ﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺿﻌﻴﻒ
ﮐﻪ ﺑﻤﺎﺭﮐس
ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺯﺍﺩﻩ
ﻣﺘﺄثّر ﺍﺯ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺍﺯ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻳﻬﻮﺪﻳﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﮐس
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ
ﺑﺪﺭﻭﺍﺯﻩ
ﻫﺎﻯ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﺪﻩ ﮐﻞّ
ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ
بلکه ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣؤثّر ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔس ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﻧﻮﻉ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﻭ
ﻔﻬﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺎﺭﮐس
ﺍﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﻬﺮ
ﺳﻤﺘﻰ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺃﺻﻞ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺷﺪﻥ
ﻭﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ و تقرّب
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻨﻔﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺴﻮﻯ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺁثاﺭ ﮐﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻭ
ﺿﻌﻒ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﺼﻮﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﺯﻳﺪﻩ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺵ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﺪ ﻭﻟﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﻓﻬﻤﻴﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ بِداﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
است. ﭘس ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺎﻓﻬﻤﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﭼﻘﺪﺭ
ﻧﺎﻓﻬﻤﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
و اکنون نیز
نا فهمی های زیادی
دارند.

ﻣﺎﺭﮐس
ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺩﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺋﻢ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺣﺘﻰ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺷﺪﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺩﺭﻙ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻙ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
می ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﺑﺨﻮﺩﺵ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻙ ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﺼﺎﺑﺶ ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ ﺩﺭﻙ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻣﺎ مکانیزم
ﺍﻳﻦ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺑﻌثت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺯﻧﺪﻩ هستیم ،
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺡ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺳﺎﺑﻖ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﺷﻨﺎﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﺭﮐس
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻓﻬﻢ ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻭﺭﺩ ﻭﺑﺪﻝ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺎ ﺿﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ مفهوم
و معنی ﻋﻤﻠﻴّﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻩ
ﺫﻫﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻟﻰ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺭﺍ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ ﻭ
ﺑﻤﻮﺠﺐ ﮐﺪﺍﻡ
ﻧﻈﺎﻡ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻧﻈﺎﻡ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﭘس ﻳﻚ
ﻧﻈﺎﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮐﺰ
ﻓﻬﻢ ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ است
، ﭘس از ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﻴﺒﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻤﻞ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﺎﺭﮐس
ﺩﺭﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺍﻗﻊ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻣﺎﺭﮐس
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﺫﻫﻦ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﻧﮓ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺴﺒﻰ
ﻭﻣﻮﻗّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﺴﺒﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺯ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭﺣﺴّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﻗﺴﻤﺖ ﮐﻮﭼﮑﻰ
ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﮐﻪ ﺗﺄثیر
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﻮﺩ ﺁ ﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﺁثاﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺬﮐّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺭﻫﺎ
ﺷﺪﻥ ﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﺎﻟﻦ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺩﺳﺖ ﭘﺮﻭﺭﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻟﺬﺍ ﺳﻘﻮﻁ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭﺑﻌﺪﻡ ﺭﻓﺘﻦ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺍﺯ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﻓﺴخ ﻭﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺭﺍﺳﺦ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺳﻨﮕﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻮﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﭼﺮک و
ﻮﺳﺦ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﺍ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻧﻔسﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻭﺍﺟﺐ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋم ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺸﻮﺩ
ﺑﻤﻴﺰﺍﻥ
ﮔﻨﺎﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﻋﺪﻣﻰ
ﺷﺪﻥ ﻭﺑﮑﻠّﻰ
ﻧﻴﺴت ﻭﻧﺎﺑﻮﺩ
ﺷﺪﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺑﺎﻟﻤثل
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ، ﮐﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺸﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ ﻓﺴﺎﺩﻯ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻤﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ توّلی
و تشبّه
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎشد،
ﮐﻪ ﻗﺪﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ روحی
انسان ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻄﻔﻪ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ نیز
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺗﻮﺻﻴﻒ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ
انسان) ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻫﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻃﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻋﻤّاء ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﻣثاﻝ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﻢ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻪ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﺟﻴﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻴﺐ ﺩﻳﮕﺮﺵ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ ﻫﻤﻪ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺧﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺴﻢ
ﻭﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻪ ﻫﺮ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻝ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﺭﺃﺑﺪﻳّت
ﻭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﻭﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
به یک( اﻟﻪ)
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺟﺐ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺩﺭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﺍﺯ ﺳﻤﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥﺭﺳﻴﺪ
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺍﺯ ﺑﺤث ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ
ﺩﻭﺭ ﻧﺸﻮﻳﻢ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﻭ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﺮﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﻢ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻮﻧﻴﺴﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﻡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺷﻮﺩ
ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻭﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻫﻤﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﺎ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ
ﻣﻮﺭﺩﺭ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻣﺎﺭﮐس
ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺁﺭﺯوﺋﻰ ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯﺍﻓﺮﺍﺩ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎﺭﮐس
ﻭﺍﻧﮕﻠﺰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻌﺎلی ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺘﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻣﻌﺎﺩ ﻭﻋﻮﺩ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﮔﺬﺭ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﻃﻠﺴﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
(ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻥ ﺣﺎﻝ ﻗﻄﻌﻰ
ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻣﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻝ
ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﻮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻋﺪﻡ ﻣﺎ
ﺳﻮﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﺁﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺻﺎﺩﺭشدﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺃﺯﻝ
ﺍﻭ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻌﻨﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﻬﺮ
ﻧﺤﻮﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻰ
ﺩﺭ ﻧﺎﻡ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻬﻴﭻ ﺷﮑﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺳﻬﻞ
ﺍﺳﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺎﻟﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺗﻭﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺁﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭ ﺣﻘﻴقة
ﺍﻟﺤﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺳﻨﺘﺰﻯ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺎﻧﮑﺎﺭ ﺁﻥ
ﺭﻓﺖ ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﻨﺘﺰ ﺣﺎﺻﻞ
ﺗﺰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺁﻧﺘﻰ
ﺗﺰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻳﺎ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻳﺎﺑﺪ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺰ
ﺻﻔﺖ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺣﺴﺎس ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻐﺰ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻐﺰ ﻧﻴﺰ
همچنان ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﻧﺘﻦ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺷﺮﻁ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻦ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻫﻴﭻ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭ
ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﺳﻄﺢ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺃﺩﺑﻰ ﮐﻪ
ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻳﮑﻰ
ﮔﻔﺖ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺗﻨﻬﺎ ﺃثر
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﺗﻌﻘّﻠﺎﺕ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻭ ﺍبِداﻋﺎﺕ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻫﻤﻪ ﺍﺯ
ﻣﺸﺘﻘّﺎﺕ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﻳﻚ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚﺭﻭﺣﻰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺰ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺼﺮﻑ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻦ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥﻫﺴﺖ
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻋﻠﻮﻡ
ﻳﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺭﻭﺷﻰ ﮐﻪ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﻫﻮﺵ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﻭﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﻭﻳﺎ ﺗﺠﺎربّ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﻳﮕﺮ.

ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ ﺍﺯ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺍجتماﻋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ در
ﺍﻧﻮﺍع ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﺁﻣﺎﺭ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﻡ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻳﻚ ﻃﺒﻘﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﮐﺎﺭﮔﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺳﻨّﺘﻰ ﻃﺒﻘﻪ
ﮐﺸﺎﻭﺭﺯ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮجّه
دیگری ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ(
ﻃﺒﻘﻪ ﻳﺎ
ﮐﺎﺳﺖ ) ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﺒﻘﻪ
ﻣﺤﺼّﻠﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺴﺒﻪ
ﻭﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻣﺪﺍﻡ
ﺣﺮﻓﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻃﺒﻘﻪﺍﻯ تازه
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭیا
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﻃﺒﻘﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻄﺒﻘﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫای ﻣﮑﺮﺭ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺃﺗﻤﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ.

ﻭ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﻳﻚ ﺳﻄﺢﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻈﺎﻫﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺬﺍﺕ ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮ ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﺿﻤﻨﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ ﺳﻄﺢ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻨﺪ ﭘﻠّﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﭘس ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺁﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘهاﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮ ﺭﺍ
ﻣﺸﺨّﺺ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮ ﺭﺍ
ﻣﺸﺨﺺ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮاﻥ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻳﻚ
فصل ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻳﮋﻩ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﻮﻉ ﻧﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻋﻰ ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮعوﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻫﺮ
ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻴﭻ ﺩﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ همه ﺍﺭوﺍﺡ
تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺷﺪﻩ. ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﺮﺩﻯ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ بِداﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﭙﻠّﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮕﺬﺭﺩ
ﭘس ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺪﺗﺮ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺷﻮﺩ. ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭﺵ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﺒﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ
ﻃﺒﻌﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺣﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻮﺣّﺶ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭﮐﻢ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻓﺮﺻﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐّﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﺮﻭﺩ
ﻭﻫﻢ ﺑﻨﻮﻉ
ﻭﻧﻈﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺑﻰ
ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻣﻨﻔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩ ﭼﻮﻥ
ﺁﻧﺘﻨﻰ
ﻣﻌﻴﻮﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩرﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺑﺎ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺗﻮﻟّﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭ
ﻓﻄﺮﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺷﻮﺩ.
ﭘس ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻪ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺳﺮﮐﺮﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﺍﻫﻴﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻘﻭﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﻧﻔس
ﺁﺧﺮ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺑﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺘﻰ
ﺑﻔﺮﺩﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﮐﻮﻝ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﺩﺍ
ﻧﻴﺰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺩﻳﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﺮﮒ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﭘس ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﮐﺎﺳﺘﻬﺎ ﻭ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺃﺩﺑﻰ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ
ﺩﺭجه ﺗﻤﺪﻥ
ﻭﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻃﺒﻘﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻫﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭﺟﻪ
ﺩﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻡ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﺗﻮﻗﻔﻰو آغاز
قهقرا ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺃجل
ﻳﺎ ﺗﺄﺟﻴﻞ
ﻭﺗﺄﺧﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺎﻣﻞ بِداﻧﻴﻢ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﻘﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﻨﻔﻰ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﺃﻣﺮﻯ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺳﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.

ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺷﻮﺭﻭﻯ ﺑﺎﺯ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻗﺮﻥ19
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ
ﻧﻬﻀﺖ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺿﻌﻰ
ﺍﮔﺴﺖ ﮐﻮﻧﺖ
ﻣﺘﻮﻓّﻰ1857
سرعت ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﺗﻘﻠﻴﺪﻯ ﻳﺎ
ﺳﻨّﺘﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭﺭﺍ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﻘﻮﻝ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻗﺎﻳﻖ ﻭ ﺑﺎﺩﺑﺎﻥ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺳﻔﻴﻨﻪ ﻧﻮﺡ
ﺑﺎﺷﺪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻏﺮق ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻋﻘﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻋﻘﻞ
ﺧوﺪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻤﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻠﺤﻖ ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬوﺪﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻏﻴﺒﻰ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻓﻬﻢ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﻫﺮ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﮔﺮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﮔﻴﺮﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻧﺘﻦ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭﺭﻭﺡ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ ﺩﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭﺣﺮﮐﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻌﻘوﻠﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓوﻖ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﭘﺨﺶ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ وﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺰ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺁﻧﺘﻦ
ﺭﺍﺩﻳﻮ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺁﻧﺘﻦ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻳﺎﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﻋﻠﻢ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺳوﮋﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻫﺴﺖ ﭘس ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻴﺰ ﻃﺒﻌﺎ
ﻗﺎﺩﺭ ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻤﻴﺴﺖ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺣﻞ
ﮐﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺎﻯ
ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺴﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻂ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻧوع
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩ. ﺭﻣﺰ
ﻭﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﻞ
ﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻪﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﻧﻔﻊ
ﺁﻥ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻬﻤّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭﮐﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺳاﻠﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺣﻰ ﺷﺪﻥ ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻧوعی
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺭﻣﻐﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧوع ﻓﻮق
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗّﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ.

ﺑﺎ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﻋﻠﻮﻡ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻋﻠﻮﻡ
ﺿﻌﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺩﺭ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻨّﺘی
ﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﺪوﻥ ﻣﻮﺿﻊ
ﻧﻤﻮﺩﻩ گوئی
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺩﺭ
ﺧﻴﺎﻝ ﻭﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﺪﺍم ﺑﺪﻭﺭ
ﺧود ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻧﺸﺨواﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﭼﻴﺰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍوﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺬﺧﻴﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﮐﻨوﻦ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑوﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺑﺸﺮ
ﺭﺍ ﺑﺴﻄﺢ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﻋﻠﻤﺎ ﺭﺍﻩ
ﺍﺳﺘثماﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ دﻨﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ وﻟﻰ
ﺍوﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ و
ﻣﻴﺨواﻫﻨﺪ. ولی
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻧﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻧﻪ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻬﺸﺘی
ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
نوع ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
وﺿﻌﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻯ ﺭوﺷﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻨّﺘﻰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺭﺍﻩ
ﺣﻞ ﻗﺎﻃﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﻮﺿوعاﺕ
ﮐﻬﻨﻪ ﺭﺷته
های ﻔﮑّﺮ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﻭ
ﺑﻰ ﺃثر ﺍﺯ
ﺧوﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍو
ﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺎﺭﻓاﻦ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
نوع ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺭﺍ ﺑﺼوﺮﺕ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﻭ ﻣﻴکنند وﻟﻰ
ﺣﻞ ﺗﻤاﻤﻰ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﺭ ﻓﺮﺩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺰ ﺳﺮﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻢ
ﻋﺎﻗﻞ ﺷﺪﻧﺪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺰ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺯ ﮐﻮﺯﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺮﺍﻭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ آن ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧوﺪ
ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺼﺢ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺍﺳﺮاء ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺰوﺭ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻧﻤﻮﺩ
ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﻃﺎﻟﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﮔﺮﮒ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻨﻴﻢ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎوﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧوﻊ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭘس ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺳﻠوکی
ﮐﻨﻨﺪ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﮔوﺌﻰ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﺟﻨﻮﻥ ﻭ
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭘس
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ و ﭘس
اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺭﺍﻩ
ﺣﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ نبوﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﺟﺮﺍیش
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ نیز
مفید ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. که ﺯﻣﺎﻥ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﻋﻤﺮﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ نیز ﺗﻠﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. اگر
بخواهد ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺭﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﺪ. وﻟﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
فلسفه الهی برای
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻋﻤﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧمی
باشد. که ﺍﮔﺮ
افراد آن
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ تمام
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. و
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻠمی ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﻤﻴﺮﺩ،
ﺧﺴﺎﺭﺗﻰ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺗﺠﺎربّ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰّ ﺗﺠﺮبه ﮐﺮﺩﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ بِداﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﻓﻘﻰ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ وﺿﻌﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺑﺮﻫﺎﻧﻰ،
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
شناخت ﻭﺍﻗﻊ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﺸﻢ
ﻭ ﺣﻮﺍس
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭﻙ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﻭﮐﺸﻒ ﻣﻌﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻌﻠوﻢ
گرﺩﺩ ﮐﻪ ﮐﻤﻚ
ﺑﺘﻮﺳﻪ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
نماید. ﺭﺍﻩ
ﭼﺎﺭﻩ ﺭﻓﻊ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﮐﺴﺐ
ﺗﺎﺯﻩﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺻوﺮﺕ
گیرد. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺳﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺭﺳﻄﺢ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗوﻠﺪ ﻧوع ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ تنها
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. یا
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻴﻠﺎﺩ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺳﻰ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻭ
ﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭوﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻨﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺟﺪﻳﺪ
میباشند حتی ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭ درﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺴﺐ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓوﻖ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.  ﭘس ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮ اگر ﺤسّ
ﺍﻭ ﺣﺎﺿﺮ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﺤﺴﻮس ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ ﻗﺎﺑﻞ
ﻭﺻﻒ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ وﻣﺠﻬﻮﻝ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻟﻦ بِداﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭﺳتی از ﺁﻥ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﻠﻤﻮس
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺒﻰ ﻳﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ،
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﺗﺼدیق
ﻧﻤﺎﻳﺪ. تاﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﻓﻀﻴّﻪ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺗﺼﻮﺭﻯ ﭼوﻦ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ ﻭ
ﻫﻨﺪﺳﻪ ،ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻪﺍﻯ عاﻡ
ﻳﺎ ﺧﺎﺹ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻤﻮﺩ،
ﻗﻀﻴﻪﺍﻯ ﺗﻮ
ﺧﺎﻟﻰ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﻣﻌﻘوﻠﻴّﺖ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺠﺎﻝ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ثاﺑﺖ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻨﻈﺮ
ﻭﺿﻌﻴّﻮﻥ
ﻫﺮﮔونه ﻧﻈﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
أمرﻣﻄﻠﻖ ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﻧﺎ ﻣﺸﺮﻭﻉ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺴﺒﻰ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﺑﺎﺷﺪ. وﺿﻌﻴّﻮﻥ
ﺩﺭ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ(
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﻣﻌﺮﻓﺖ) ﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﻨﻘﺪ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺘﺎﺭﻳﺦ علوﻡ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﻭﺿﻌﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻪ ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻈﺮ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺷﺨﺺ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺻﺤﻴﺢ ﺗﺮﻳﻦ
ﺣﺎﻟﺖ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺤﻘّﻖ ﻭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻧﻈﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻧﺘاﻴﺞ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﮕﺮﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﻣﺠﺎﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺣﻮﺍس ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﻭ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺗﺄثیر
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﺨﻠﺴﻪ، ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ذﺑﻨﻈﺮ
ﺍﮔﺴﺖ ﮐﻮﻧﺖ
ﻋﻠﻮﻡ ﺳﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻋﻠﻢ ﻭﺿﻌﻰ
ﻭثاﺑﺖ ﺑﺮﺳند. ﻧﺨﺴﺖ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﻠﻞ ﺣﻮﺍﺩث
ﺭﺍ ﺑﻌﻮﺍﻣﻞ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭﻓﻮﻕ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. وﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ ﻫﺮﺗﺼﺮّﻑ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻓﻄﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺽ
آن ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺪﻟﻴﻞ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ شخصی
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﺩﻟﻴﻞ
ﮐّﺎﻓﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨوﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﺍﺻﻮﻟﺎ اول
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﻌﺪ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ
ﻳﻘﻴﻦ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻝ ﻳﻘﻴﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﻌﺪ ﺗﺠﺮﺑﻪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻏﻴﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺤﺴﻮس
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻳﻘﻴﻦ ﺭﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺣﺴّﻰ ﻧﻴﺴتند
ﭘس ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺣﻮﺍس ﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻨﺎس وﺩﺭ ﺣﺎﻟﺘﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﺄثیر
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺟﺴﻢ ﺍﻭ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺣﺎﻟﺘﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺰﻭﺭ ﺯﺭ ﻭ
ﻧﻴﺮﻧﮓ
ﻭﺗﻘﻠّﺐ ﻭ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻰ ﺩﻫﺪ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺑﺨﺪﻣﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎﺯ بِداﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻏﻴﺒﻰ ﻭﻏﻴﺒﻮﺒﻴّﺖ
ﻭﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳت. و
ﻃﺒﻌﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﻣؤﻣﻦ
ﺑﺨﺪﺍ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘای
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻴﻦ ﺁثاﺭ
ﻣﺮﮒ ﮐﻪ ﺳﻬﻞ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺎ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺧﻄﺮ
ﺍﺯ ﺷﺪّﺖ ﺗﺮس
ﻭﻋﺪﻡ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺭﻭﺍﻥ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ازﺧﻮﺍﺏ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﻟﺮﺯﺍﻥ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
وﻟﻮ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﻳﺎ هرﺟﺮﻳﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻩ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻪ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻧﻴﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺩﻟﻴﻞ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺮﮒ ﻳﺎ
ﺧﻄﺮﻫﺎ
ﻣﮑﺮﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ
ﻫﻮﻟناﮐﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻫﻤراﺩ
ﺧﻮﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﻭﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ ﻭ
ﺷﻬﺎﻣﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺟﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺣﺎﺿﺮ بِداﺩﻥ
ﺟﺎﻥ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮیش
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﺸﻖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﺍﻧﻤﻮﺩﻫﺎﺋﻰ
ﮐﺮﺩ.

ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎ ﻗﺒﻮﻝ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣؤثّر ﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻫﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻓﻬﻢ
ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭﻳﺎ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﮑﺠﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺤﺪﻭﺩی
ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﺫﻫﻦ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﻓﻬﻢ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﮐﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺤﻔﻆ
ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺩﺍﺩ
ﻣﺤﻔﻮﻇﺎﺕ
نماید. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﻤﻨﺘﻬﺎﻯ
ﺣﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺵ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻋﺮﺵ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴندﻩ
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﻡ
ﺩﻳﺪم. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﭘس
ﻫﻤﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭ ﺭﺧﺪﺍﺩﻯ
ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﻭﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺻﺤﻨﻪ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻨﻈﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻗﺮﻳﺐ
ﺍﻟﻮﻗﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩرﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺣﻮﺍﺩث ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﺠﺮّﺩ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﻭﻣﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ
ﻓﺎﻋﻠﺎﻥ ﻏﻴﺒﻰ
ﺭﺍ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﻭﻡ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺑﻨﻈﺮ ﺍﮔﺴﺖ
ﮐﻮﻧﺖ ﺍﺳﺖ.

ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﺍﮔﺴﺖ ﮐﻮﻧﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
و ﺍﮔﺮ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺴﻴﺢ
بوﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭما ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
چند ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺷﻮﺩ. ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻋﺮﻓﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﺍﻧﺶ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ. ﻭ
ﺣﺘﻰ نه
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﭼﻮﻥ ﻃﺐ
ﻭ ﻓﻴﺰﻳﻚ، ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺶ
ﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺩﺍﺗﺎﻫﺎ
ﻳﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺣﺴّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﮔﺴﺖ
ﮐﻮﻧﺖ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻮﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕوﻴﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻋﻠﻢ ﻭﺿﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ ﺩﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻫﺮ ﻇﺎﻫﺮﻩ ﻭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭ
ﺭﺧﺪﺍﺩ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻧﺴﺒﻰ
ﺑﻴﻦ ﺍﺷﻴاء ﻭ
ﻋﻠﻞ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐّﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭ تفسیر
ﻋﺎﻟﻤﺎﻧﻪ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﮔﺴﺖ ﮐﻮﻧﺖ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭ ﻋﻠﻞ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭبِداﻧﻬﺎ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ
از ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ
ﻋﻠﻞ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻏﻴﺒﻰ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺼﺎﺩﻑ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳند ﻭ
ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﻧﺪﺍﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻘﻴﻦ ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻫﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ حقّ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺤﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﮔﺴﺖ
ﮐﻮﻧﺖ ﻭ ﻗﺮﻥ 19 ﺭﺍ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ ﻭﺿﻌﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳک ﻣﺸﺨّﺺ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻋﻠﻢ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﻫﻤﻴشه ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﻘﺎﻴﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺗﺠﺎربّ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺼﻮﺮﺕ ﻋﻠﻮﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻥ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺤﻘﻴق ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺰﺷﮑﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﭘﺎﺳﺘﻮﺭ
ﮐﻪ
ﮐﺸﻒ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺏ
ﮐﺮﺩ. کهئ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﻋث ﭼﺮﻙ
ﻭﻭﺍﮔﻴﺮﻯ ﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺯﺍﺋﺮﺍﻥ
ﺑﺒﻴﻤﺎﺭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺿﻌﻴﻒ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﻭ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺟﻮﺷﺎﻧﺪﻥ
ﺁﺏ ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻭﻳﺎ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺩﺍﺭﻭﻫﺎﻯ ﺿﺪ
ﻋﻔﻮﻧﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺷﺪﻥ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭼﻨﺪ ﺯﺍیش که ﺑﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻣﻴﮑﺸﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﻮﺪﻧﺪ
ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻃﻮﻝ
ﮐﺸﻴﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﻧﻈﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻴﮑﺮﺏ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﺎﺳﺘﻮﺭ
ﺑﻄﻮﺭ ﻋﻠﻤﻰ
ثاﺑﺖ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺿﻌﻰ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺷﻚ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﺼﻠﻴﻦ
ﻋﻠﻮﻡ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻳﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻫﺎﻯ
ﮐﺸﻒ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﺮ
ﺳﺎﺯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻤﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻋﻠﻮﻡ
ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﺎﺭﺽ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﻫﺴﺖ
،ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﻋﺎﻟﻢ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﭼﻨﺪ ﺭﺷﺘﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺍﻳﻦ ﻭﺣﺪت
ﻭ ﻴﮕﺎﻧﮕﻰ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻳﺎ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻋﻠﻮﻡ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻨﻨﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﺑﻐﻠﻂ ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻰ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻭ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺗﻠﻮ ﺍﻟﺄﺧﺮﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻋﻠﻤﺎ. ﻭ
ﺍﮔﺮﻫﺮ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﻨﻴﻢ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻘﻠﻰ بوده ﺍﻳﻢ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻨﻴﻢ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻟﺰﻭﻡ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﺴﺒﺘﻨﺎ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ
ﭼﻮﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰﻣﻮﻓﻖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻳﺎ
ﺭﺳﻴﺪت ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،
همچنان
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ
ﻭﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،
هرگونه ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻬﺮ ﻧﻘﻄﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ می
بینند ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﺮﻓﺖ
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﮔﺮ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺸﻒ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﻴﻦ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﺤﻘّﻖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ثرﻭﺕ ﻭ ﺷﻬﺮﺕ
وﻣﻮﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺁﻥ درجه
ﺗﺤﻘﻴﻖ
پیشرفتی ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻣﺤﻘﻖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺗﺎ
ﺑﺤﺪّ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﺸﻒ در
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ موفق ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮﻓﻴﻖ او نیز
تحقیق او ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﻗّﻔﻰ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ شهودهای
عقلی ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، چون
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮﻟﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻔﮑﺮ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﭘﻮﻝ ﺳﺎﺯ ﻭﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺬﻫن
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
فوذا ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
نیز ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ آنها
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﺁﻥ ﺷﻴﻤﻰ ﺩﺍﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﮐﻪ ﺷﺎﮔﺮد
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺮ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻋﻠﻤﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻣﻌﻠﻢ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭبِداﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﺫﻋﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺳﺨﺖ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﺼﻒ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮐﻪ ﻫﺸﺘﺎﺩ
ﻧﻔﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ و
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ هم
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.

ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻄﻠﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭﮐﺸﻒ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻭ ﻋﻠﻞ ﻧﻴﺰ بِداﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﺿﻌﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺒﺪﺃ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ(ﻣﻨﺸﺄ
ﺣﻘﺎﻳﻖ)
ﻋﻘﻠﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻣسؤﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﭘس
ﻋﺮﻓﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺠﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻋﻠﻞ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﻋﺮﻓﺎ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺎربّ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﺨﺼﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﮐﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟهی ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ و ﺧﻮﺏ ﻭﺑﺪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺴﻤﺖ ﻣﻬﻢ ﺍﺯ
ﺍﻫﺘﻤﺎﻡ ﻭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﺍﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯﭼﻬﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﭘﻴﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ
ﺯﻥ ﻧباید
ﺪﺍﺷﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﻭ ﺗﻌﺪﻳﻞ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧبود
ﻳﮑﻰ ﻫﻢ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻪ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ ﺯﻥ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺩﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﭼﻪ ﺯﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻣﺮﺩ. زیرا
مرد یعنی ﺑﺎ
ﻣﺮوءﺖ
ﻭﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺧﺎﺹ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻨﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺳوء ﺍﺴﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻧﻘﻞ ﺩﺭﺳﺖ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﺮ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺻﻠﺎﺡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻨﺸﺄ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺍﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎت
ﻟﺪﻧّﻰ ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗی ﻭحَجّ
ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻨﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﭼﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺠﺮّﺩ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺫﻫﻨﻰ
ﻳﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻭﻣﺮﮐّﺐ
ﻭﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻔﮑﻴﻚ
ﻭ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺗﺼﺎﻋﺪﻯ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩن
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺩﺭﻋﻠﻮﻡ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭ ﻣﺸﺘﻖ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺩﻭ ﻋﻠﻢ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻋﻤﻠﺎ
ﻋﻠﻢ ﺳﻮﻣﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ
ﺩﻭ ﻋﻠﻢ ﺣﺎﺻﻞ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ
ﻣﻬﺎﺭﺕ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻋﻠﻮﻡ ﺑﺎﺯ
ﻋﻠﻮﻡ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮچه ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﺪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﻫﺮ ﺑﺎﺑﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺏ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. و
ﻫﺮﻳﻚ ﻧﻴﺰ
ﺍﺑﻮﺍﺏ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﺮ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻤﻚ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺸﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﮐﺎﻣﻞ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭﻋﻠﻢ ﺟمعی
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺑﻮﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺳﺮﻣﻨﺸﺄ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻮﻡ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺎﺭ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻭﺗﻔﮑﻴﻚ ﻭﻳﺎ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻭ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺃﺯﻟﻴّﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﻰ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭﻧﻈﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻔﮑﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﺳﻮﺩ ﻓﻮﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺃﺯﻟﻴّﺖ
ﻭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﺍﻧﺸﺘﻦ ﻓﺮﻣﻮﻝ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺃﺗﻢ
ﺭﺍ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺑﻤﺐ ﺃﺗﻢ ﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﺧﻴﺮﺧﻮﺍﻩ
ﺳﺨﺖ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ
ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻯ ﺑﺎ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﻔﮑﺮﺵ
ﻧﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﮔﻨﺠﻴﻨﻪ
ﻋﻈﻴﻢ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﭼﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺳﺎﺧﺖ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺍﻳﻦ ﺑﺤث
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ
ﺍﮔﺴﺖ ﮐﻮﻧﺖ
ﻋﻠﻮﻡ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ چونﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻋﻠﻢ ﻳﺎ
ﻣﺎﺩﺭﻋﻠﻮﻡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻋﻠﻢ ﻓﻠﻚ
ﻭ ﻧﺠﻮﻡ ﻭ سپس
ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ ﺷﻴﻤﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻢ ﺃﺗﻢ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻋﻠﻢ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻭﻯ
ﺑﻌﻠﻢ
ﺍﻟﺄﺣﻴاء
ﺯﻳﺴﺖ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻫﺰاﺭﺍﻥ
ﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻈﻤﺖ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ ﻧﻘﺶ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮐﺎﺷﻒ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻗﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻭﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﭘس ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺯﻳﺴﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻣﺤﻴﻂ ﺯﻳﺴﺖ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻋﻤﻞ
ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻭﺿﻌﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﭘﻮزیتوﻳﺴﺘﻰ
ﮐﻪ ﻭﺿﻊ ﻭﮐﺸﻒ
ﻗﻀﺎﻳﺎ ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﻣﺎﻳﺸﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻫﺎﺋﻰ ﺗﺎﺑﻊ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ها ﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺣﻔﻆ ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺍﻳﻦ ﺍﺷﮑﺎﺭ
ﻭ ﺷﻠﻮﻏی ﺭﻓﻊ
موانع ﺁﺳﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻨﮋﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻗﻮﺍﻡ
ﻣﺨﺘﻠﻒ، ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴک ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﻣﺸﺨّﺺ
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻫﺮﮐس ﭼﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﻭﭼﻪ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. و ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺿﻌﻰ ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺩﺭ
ﺗﻮﺍﻥ ﻋﻠﻢ
ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﺭﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﭘس
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴاﺰ
ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻢ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
است ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺸﮑﻞ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﻠﺎﺵ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭﺣﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻌﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﺮﺗﺒﻂ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﮐﺎﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻋﻮﺍﻡ ﻓﻬﻢ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﻧﻪ ﻋﻠﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺭﻭﺷﻰ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻔﺎی ﺭﻭﺍﻥ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،و
ﺑﺴﻄﺢ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﻗﺮﻥ ﺑﻴﺴﺘﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻭ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺠﺪﺍﺋﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻋﻠﻢ ﺍﺯ
ﻫﻢ، ﻭ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺿﻤﻨﺎ ﻋﻠﻢ
ﻧﻴﺰ که ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﻭﺭ ﺷﺪ ﺑﻤﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺯ ﻓﻬﻢ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻋﻘﺐ
ﺍﻓﺘﺎﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺭﻧﮓ ﻋﻠﻤﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﻋﻠﻢ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻭ
ﻃﺒﻌﺎ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭتقرّب
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﺯ
ﻋﻠﻮﻡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻤﻠﺎ
ﻋﻠﻮﻣﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ذﻫﻨﻰﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺁﻣﺎﺭ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ
ﺷﺪﻧﺪ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺭﻭﺵ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﭘﺎﻙ خود
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﺬﺍ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﻧﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﻋﻠﻢ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺎﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻗﺮﻳﺐ
ﺍﻟﻮﻗﻮﻉ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﺣﺎﺿﺮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺳﺮﺳﺨﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺿﻌﻰ ﭘﻮﺯﻳﺘﻰﻭﻳﺴﺖ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻭ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻡ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ(
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺘﻰ)ﻭﻟﻴﻢ
ﺟﻤس ﻭ(ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺣﻴﺎﺗﻰ)
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻮ(ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻓﻨﻮﻣﻨﻮﻟﻮﮊﻳﺴﺘﻰ)
ﻣﺎﮐس ﺷﻠﺮ ﻭ(
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﮔﺴﻴﺴﺘﺎﻧﺘﻴﺎﻟیستی)
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻳﺴﭙﺮﺯ ﺩﺭ
ﺁﻟﻤﺎﻥ، ﻭ
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﻣﺎﺭﺳﻞ ﻭ
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺩﺭ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩ. ﻗﺒﻠﺎ
ﻭﺿﻌﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﺖ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺧﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻋث
ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ شد. ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺧﻨثی
ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﭘس ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﻠﻢ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﺣﺎﺿﺮ،
ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﻭﺭ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻋث
ﺗﻔﺮﻗﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻫﻤﺰﻳﺴﺘﻰ
ﻫﻤﻪ ﺳﻄﻮح ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺗﻤﺪﻧﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭﻟﻴای ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﻨﺸﺄ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯﻭﺍﺳﻄﻪ ﻭ
ﺁﻧﺘﻦ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐﺎﻧﺎﻝ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﭘس ﻋﺼﺮ ﺣﺎﺿﺮ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﻋﻠﻢ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﺑﺎﻋث
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﺻﻠﺢ
ﻭ ﻫﻢ ﺯﻳﺴﺘﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻭ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺗﻔﺮﻗﻪ ﻭﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺩﺳﺖ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ
ﻭﺭﺳﻤﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻨﺎﻡ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻠﻞ
ﺟﺎﻫﻞ
ﻭﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺤﻖ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﻭ ﺗﻔﻨﮓ
ﺑﮑﺎﺭﺑﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺳﻠﺤﻪ ﺃﺗﻤﻴک
ﻭ ﺷﺒﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ ﺩر
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯﻟﺎﺯﻡ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻪ
ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺩﻭﺭ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭﺍﺝ
ﻭﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﻫﺰاﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻗﺮﻳﺒﺎ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻓﻀﺎﺋﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻏﻴﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﻰ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﺍﮐﺘﻴﻮ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﺴﺎﺑﻘﺎﺕ
ﺗﺴﻠﻴﺤﺎﺗﻰ ﻣﻮﺷﮑﻰ
ﮐﻪ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺩﻓﺎﻉ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺤﻴﻂ
ﺯﻳﺴﺖ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﮐﺮﺩﻥ ﭘﺮﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺣﻔﺎﻇﺘﻰ
ﺟﻮ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻥ
ﺭﻭﺯﻧﻪ ﮔﺎﺯ
ﺍﻭﺯﻭﻥ ﮐﻪ ﺍﺷﻌﻪ
ﻣﺮﮔﺒﺎﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﮐﻨﺪ ﭘس ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺮﻡ ﺷﺪﻥ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻭ ﺫﻭﺏ
ﻳﺨﻬﺎﻯ ﻗﻄﺒﻰ
ﻭ ﻏﺮﻕ ﺷﺪﻥ
ﺑﻨﺎﺩﺭ ﻭ
ﺷﻬﺭﻫﺎﻯ
ﺳﺎﺣﻠﻰ ﮐﻪ
ﺍﺳﺎس ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻤﻠﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﺻﺤﻨﻪ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮑﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﮐﺴﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟیژﻳﮑﻰ
ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺘّﮑﻰ ﺑﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﻄﻮﺭ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﻬﻘﻔﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﻫﺴﺖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺻﺪﻫﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺿﺪ ﻭﻧﻘﻴﺾ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﻳﮑﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺃﺻﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻢ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ که ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮﻝ ﻫﻤﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺎﺯ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻤﺖ ﻭ ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻤﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻪ ﻣﻬمترﻳﻦ
ﺑﺤث ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺒﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺟﺴﻤﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮﮐس
ﻫﺴﺖ. ﭼﻮﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﭙﻴﺶ ﺑﺒﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠوکی
ﺷﺸﻢ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻨﺠﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺳﺎﺑﻖ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﻌﺘﻘﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻤﻴﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺃﺑﺪﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺨﺺ ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﺩ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻃﻰ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﺧﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺑﻘﻴّﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
ﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭﺗﺮﻭﺭﻳﺴﺘﻰ
ﻭﻣﺎﻓﻴﺎﺋﻰ
ﻭﻣﺎﺳﻮﻧﻰ ﻭ
ﺁﺩﻡ ﮐﺸﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ،
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺠﻨﮓ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﺟﻨﮓ ﺩﻭ ﻟﺸﮑﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺟﻨﮕﺠﻮﻯ ﻣﺴﻠّﺢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺁﻧﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
آﻧﻘﺪﺭ ﺯﺧﻢ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﻘﻴﻪ ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﻯ ﺩﺭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻰ
ﮐﻨﻨ. ﺪ ﻭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﻯ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻭﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻟﻌﻨﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺭﺳﻮﺍ ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺗﺮﻭﺭ
ﻭﺟﻨﮓ
ﻭﺧﺸﻮﻧﺖ
ﺭﻭﺍﺝ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺖ
ﺧﻮﺩ ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻳﺎ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻳﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨند. ﻭﻟﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻴﭻ ﺟﺎﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﺍﮔﺮ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ
تفکّر ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻫﻢ ﮐﻨﺎﺭ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ﻭﻫﻢ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺷﻮﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺑﺰﺭﮒ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻴﺎﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻀﺮﺭ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﺼﺮﻑ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻓﻘﺮ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﻓﻘﺮ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮﺑﺸﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺘﺤﺮﻳﻚ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﮐﻪ ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ ﺩﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺃﺑﺮﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯﻗﺒﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﮐﺎﻧﺖ ﺣﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺗﻨﻔس ﻫﻮﺍﻯ ﮐثیف
ﺩﺳﺖ ﺍﺯﺗﻨﻔس ﻧﻤﻰ
ﮐﺸﻨﺪ. ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻰ
ﮐﺸﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭﻫﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﺮ
ﻗﻴﻤﺖ ﮐﻪ ﺷﺪﻩ
ﺣﻔﻆ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻗﻄﻌﺎ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﺎﻧس
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻋﺎﻣﻞ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺁﻥ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﻮﭼﮑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭند ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﻄﺮﺕ ﺫﺍﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﻓﺸﺎﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻭﺵ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﻣّﺖ ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺍﻣّﺖ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﻠّﺖ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻤﺘﺮ
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﺎﻋث ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ.

ﭘس ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮ ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻣﻠﻞ ﻗﺪﻳﻢ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﺴﻰ
قدرت ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻭ ﺩﮐﺎﺭﺕ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺁثاﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ،
ﮐﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭمقدّس
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮔﺰ ﻓﻬﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﮐﻪ
ﻓﻬﻢ ﺣﺎﻝ ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺯ ﻣﺘﮑﺒّﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻬﻢ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻓﻬﻤﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﺯ
ﮐﺴﻰ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺗﻭﻟﺪ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﮐﺴﻰ
ﺧﻠﺎﺻﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻨﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩ که
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ، ﻭ
ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧمائیم. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺑﺎﺭ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻳﮑﻰ
ﺷﺪﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﺍﻩ
ﺣﻠّﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎ داشتن
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﺳﺖ. وﻟﻰ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺩﺭ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺭﺩ
ﺟﻬﺎﻥﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
گوﺋﻰ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻦ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻳﻚ
ﻣﺪﺭﺳﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻧﮓ ﺗﻔﺮﻳﺢ ﻭ
ﺭﺍﺣﺖ ﺑﺎﺵ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ
انسانها ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺭﺍﻩ ﻭﺣﺪﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ. ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺷﺮﻭﻉ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻌﻠﻢ ﺧﻮﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﮐﻮﺭﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺮﺍﻭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.

ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻋﺪﻡ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﻣﻠﻞ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﻋﻠﻮﻡ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻋﺪﻡ ﻓﻬﻢ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭ ﺍﺻﻠﻰ
اﺼﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻫﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺩﺭ ﻧﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺳﺮﻳﻌﺎ ﺑﺘﻔﺎﻫﻢ
ﻭ ﻫﻤﺪﻟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻌﺪﺍ ﺯﺑﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻓﻬﻤﻴﺪ
ﻭﻣﺸﮑﻞ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻫﺮ
ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷت. ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺿﻌﻰ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺳﻌﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻦ ﻧﻴﺰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻭﺿﻊ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮ ﻭ
ﻣثبت ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﺯﺑﺎﻥ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﭘﻮزﻳﺘﻮﻳﺰﻡ
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺿﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷد ﮐﻪ ﻣﮑﺘﺐ
ﻭﻳﻦ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. و ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ ﻧﮑﺮﺩ ﻭ
ﺭﺍﺳﻞ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺄﺨﺮﻩ ﻧﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻫﺴﺖ ﻳﺎ
ﻧﻪ ﻭ ﻣﺴﻴﺮ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ چه ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﻮﺩ
ﻭﻧﻪ ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﻫﺸﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﻮﺩ ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺤﺼﻴلا
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎ
ﻋﻤﺮ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ﮐﺎﺭ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺷﺸﻢ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻮﺷﺶ
ﮐﻨﻨﺪ ﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻓﻬﻢ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺍﮔﺮ
ﻧﻈﺮ ﺑﺒﺎﻟﺎ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻭﻫﻤﺪﻝ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﺴﻢ ﻭ ﻫﻮس
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻧﻔﻊ ﻓﻮﺭﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﻭ
ﺟﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻓﻨﻮﻣﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺯ ﻗﻀﺎﻳﺎ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻓﻨّﻰ
ﺷﺒﻴﻪ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻣﻠّﺎ ﻧﻘﻄﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﮐﻠﻤﻪ ﻭ ﻟﻔﻆ
ﺗﻨﻬﺎ، ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﺣﺪﻭﺩ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. گوﻮﺋﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺎ
ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻳﺎ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭﺻﻒ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﺪﻥ ﻧﺸﺪﻩ
ﺧﻮﺩ را ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻭﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻭ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺟﺎﻣﻊ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻭﺍﺿﻊ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺍﮔﺮ
ﻧﻈﺮ ﺑﺒﺎﻟﺎ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﻢ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﺰﻳﺪ
ﺑﺮﻋﻠّﺖ ﻭ
ﺍﺑﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﺤﻘّﻘﺎﻥ
ﻋﻠّﺖ ﺣﻴﺎﺕ
ﻋﻠﻴﻞ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﺣﺎﺿﺮ
ﺭﺍ ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﺨﺼﺺﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺨﺼﺼﻰ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮچه ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻮﺭّﻡ
ﺍﻓﻘﻰ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻫﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﺗﺮﻙ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻬﺎﻥ
ﮐﻠّﻰ ﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻠّﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺨﺼﺺ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻮﻡ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣثلا
ﻋﻠﻢ ﭘﺰﺷﮑﻰ
ﻳﺎ ﻋﻠﻢ ﻓﻀﺎ
ﻧﻮﺭﺩﻯ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺪﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺭﺍ
ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﻓﻘﻂ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺣﺮﻑ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻣثلا
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﺣﺮﻑ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺑﻤﺐ ﺃﺗﻢ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ ﻭ
ﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﺎﻧﻊ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺑﻤﺐ
ﺃﺗﻢ ﺷﻮﻧﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﻢ ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﮐﻨﻨﺪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
هاﻯﺷﺨﺼﻰ ﻳﺎ
ﺣﺰﺑﻰ ﻳﺎ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺒﻠﻴﻎ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﺼّﻞ
ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻏﻴﺮﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﺼّل
ﻠﺎﺯم اﺳﺖ. ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻥ
اﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺁﻥ
ﻋﻠﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﺼﻞ ﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩ بِداﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﺁﻥ ﻋﻠﻢ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﮐﻪ ﻧﺎ
ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺁﺷﻨﺎ ﮐﻨﻨﺪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻧﺎﻣﻪ
ﻧﻮﻳﺴﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺷﺪه
است. ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑجاﻯ
ﻣﺘﻦ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺗﻰ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻧﺎﻣﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺳﺮﺍﺋﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ
ﺑﺎﺯﻯ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻴﺰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺷﻤنی
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺷﻌﺎﺭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺸﻮﺩ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺷﺎﻋﺮ
ﻭ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮاﻫند
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭبرای
ﺣﺼﻮﻝ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی ﺑﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ مقدّس
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺳﻮﺩ ﻋﻤﻠﻰ
و أثری ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺴﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻓﺘﺮﭼﻪ ﺳﻔﻴﺪ
ﮐﻮﭼﻚ ﺩﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺯ می
ﮔﺮﺩﺩ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﺑﺮﮒ ﺳﻔﻴﺪ
ﺁﻥ ﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻨﮕﺎﺭﺩ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮق
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻧﺸﺮﻳّﺎﺕ
ﻭ ﻣﺠﻠّﺎﺕ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﺍﺩﻳﻮﺋﻰ ﻭ
ﺗﻠﻮﺯﻳﻮﻧﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻧﺎ
ﭼﺎﺭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﻮﺍﻡ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ ﻭ
ﺗﻤثیل ﻭ ﻣثاﻝ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﮐﻤﺘﺮ ﺍﻳﻦ
ﺁثاﺭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﻚ ﺯﺑﺎﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺷﺪﻩ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ. زیرا
ﺩﺭ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﻠﺎس ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﭘﻴﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﮐﻠّﻰ ﺗﺮﻯ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻤﺘﺮ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺩﻟﺎﺋﻞ تازه
ای ﺑﺮﺍﻯ
ﺍثباﺕ ﻧﻈﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎس
ﺑﺎلاتر
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍثباﺕ
ﻧﻈﺮ ﺑﺎلاترﻯ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻧﻈﺮ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ مقدّس  ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﻧﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺧﻨثی ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ مقدّس
ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺩﺭ
ﺍﮐثر ﮐﺸﻮﺭﻫﺎ
ﺑوﻔﻮﺭ
ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻤﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺑﻴشتر ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁثاﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﻭ
ﺗﺮﻭﻳﺞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮐثرﺍ ﻋﺮﻓﺎ
ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮔﺸﺎﻥ
ﺁثاﺭﺷﺎﻥ
ﺷﻬﺮﺕ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺃﻧﺪﻙ ﻓﻬﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺳﺎﻝ 1938 ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻫﻔﺪﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴﻞ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺠﻨﮓ
ﺩﻭﻡ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﮐﻠﻴّﺎﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺰ
ﻧﻈﺮ ﺑﺒﺎﻟﺎ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺤﺒﻴﺐ ﻣﺮﺩﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﺝ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻴﻦ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻃﺮﺡ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﭘﻨﺎﻩ
ﮔﺎﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻀﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﺍﻣﻨﻴّﺘﻰ
ﮐﺸﻮﺭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺟﻨﮓ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺑﻴﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﻟﻴﻞ ﻗﺪﺭﺕ
ﻓﻬﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﮔﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻮﻗّﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﻧﺰﺩ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺗﻮﺍﻓﻖ ﺑﺮ
ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻋﻤﻠﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﺮﺩﻡ ﺗﺎﺑﻊ ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭ ﺑﺤثهاﻯ ﻏﻴﺮ
ﺗﺨﺼﺼﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻳﺎ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺎﻋث ﺗﺮﻭﻳﺞ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﻧﻔﻮﺫ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﻭﺍﺝ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﻤثیلاﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﻣﻴنمایند
و اگر ﺗﺤﻤّﻞ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻳﺎ ﮐﻤﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﻋﻘﻞ ﺿﻌﻴﻒ
ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺣﺮﺹ ﻣﺎﻝ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻋﺼﺮ ﺣﺎﺿﺮ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺣﺎﺻﻞ
ﺧﻴﺰﺗﺮﻳﻦ
ﻋﺼﻮﺭ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺗﻤﺪﻥ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺑﺎﻋث ﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭﻟﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﻭﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻀﺎﺩ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﻭﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﻟﻴﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﻘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺍﺳﺘثمار
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻨﺎﻡ
ﺩﻳﻦ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺣﺎﺿﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺰﻭﺍﻝ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﭼﻮﻥ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ
ﺟﺎﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺯﻭﺭ ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺎﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺸﺨﺺ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﮐﻪ ﺍﺳﺘثماﺭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭ ﮐﺎﺭ
ﻋﻘﺐ ﺭﺍﺩﻥ
ﻓﮑﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻤﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻬﺎ
ﭼﻪ ﺧﻮﺏ ﻳﺎ ﺑﺪ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻥ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﮐﺮﺩﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻓﻨﺎﺗﻴﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪ.

ﺍﺯ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﺗﻤﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺎﻫﻢ
میﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﻨﻔﺮﺍﻧﺴﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻫﺮ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺷﺮﮐﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺒﺎﺩﻝ
ﻧﻈﺮ ﺍﮐﺎﺩﻣﻴﻚ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺟﺰ
ﺟﺰﻣﻰ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﮐﻨﻔﺮﺍﻧس در ﮐﻨﮕﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺁثاﺭ ﻋﻘﻠﻰ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻧﺪ باز
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﮐﻨﻔﺮﺍﻧﺴﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯبرای
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺑﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ، ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺿﺪ
ﻭﻧﻘﻴﺾ ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯﺁﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻧﻘﺶ
ﺟﺎﺳﻮﺳﺎﻥ
ﺁرﺍﺳﺘﻪ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ثروﺗﻤﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺧﺮیداران
زیادی
ندﺍﺭﻧﺪ
ﻭﮐﻤﺘﺮ ﻓﺮﻭﺵ ﺁثاﺭ
ﺁﻧﻬﺎ،
ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺮﺍﻥ ﻭ
ﺳﺮﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺠﻠﻞ
ﻫﻢ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺧﻮﺩ باشد. ﭘس ﮐثرﺕ
ﮐﻨﻔﺮﺍﻧﺴﻬﺎ
ﺩﻟﻴﻞ ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﻭﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﻭﺗﻀﺎﺩ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻧﻪ
ﻫﻢ ﺣﺮﺹ آن
ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺁن
ﺘﻨﻰ که ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻮﺍﺻﻞ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭ ﻋﺮﻓﺎ
باعث ﺩﻭﺭﻯ ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺩﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻫﻢ ﻓﮑﺮ ﻭﻫﻢ
ﺣﺎﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﮐﻨﻔﺮﺍﻧﺴﻬﺎ
ﻭﻣﺴﺎﻓﺮﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺩﻭﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻯ ﻧﻔﻊ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﺎﺕ
ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻤﻠﻠﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻤﻠﻠﻰ ﻭ
ﺷﺮﮐﺘﻬﺎﻯ ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻤﻠﻠﻰ
ﻧﻔﺖ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،
ﺩﺭ ﭘﻮﺷﺶ ﺍﻳﻦ
ﺟﻠﺴﺎﺕ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ را ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻣﻠﻞ
ﻭﮐﺸﻮﺭﻫﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻤﻠﻠﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺻﺤﻴﺢ
ﻭﻣثبت ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻟﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺠﺰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺧﻮیش ﻭﻳﺎ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ آنها
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
راه الهی ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗبلیغ ﺯﻳﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺮﻧﺪ
ﻭﺗﺄثیرﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﺭ ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻣﺮﺩﻡ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﺮﻭﻳﺞ ﻃﺮﺯ
ﻓﮑﺮ ﺟﺰﻣﻰ
ﮔﺮﺍﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴباشد
ﻭ ﺗﺮﻭﻳﺞ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻧﺎحقّ  ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ در آینده
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ تولد
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻌﺎﻟﻰﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﻓﺮﺩﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻦ
بداﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺯﻳﺮ
ﺳﻄﺢ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
میباشند. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﻴﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭوﺯ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻴﻤﻰ ﻭ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻋﻤﻞ
می ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﺮ ﮐس ﺑﻘﺼﺪ
ﭘﻴﺶ ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﻣﻨﺎﻓﻊ بسوی
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻠﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﺗﻮﺍﺿﻊ
بِداﻧﺸﻤﻨﺪ
ﺗﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮد
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ دیگران
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺍﺿﻊ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﺮ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻏﺮﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭگ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻭ
ﻳﺎ
ثرﻭﺘﻤﻨﺪﺍﻥ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺴﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ. ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻟی ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ ﻭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ.
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﻦ جند
ﺩﻭﻧﺪﻩ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ دو
ﺍﻣﺪﺍﺩﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﭼﻨﺪ ﺷﺮﮐﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻣﺪﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﺩﻭﻳﺪﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻭﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺭﺍ ﻫﻤّﺖ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﺭﻕ ثرﻭﺗﻰ که
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺴﺎﻭﻯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺳﺮ
ﺑﻨﻴﺴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، تا
ﺳﻬﻢ سرانه
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﺮﮐﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﺣﺬﻑ شوند باز
شریکان ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺬﻑ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘّﻔﻖ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺳﻬﻤﺸﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺩﺭ
ﺍﺋﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﺣﺰﺍﺏ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺭﮊﻳﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ همین
گونه عمل
میشود. ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﻧﻘﺎﻟﺎب ﻫﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺍﮔﺮ ﻧﮕﻮﺋﻴﻢ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻣؤﺗﻠﻔﻴﻦ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺻﺎﺣبان
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
تن ﺑﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﮔﺮ
ﺍﺋﺘﻠﺎﻑ ﻭ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺩﮔﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘثماﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺣﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﻨﺪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺘّﺤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﺮ ﻏﻠﺒﻪ ﺭﻗﻴﺒﺎﻥ
میباشند. ﭼﻮﻥ
ﻫﺪﻑ مقدّس  ﺁﻧﺎﻥ
ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻠﻄﻪ ﮔﺮﻯ ﻭ
ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ بوده
وهست. ﺍﻣﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ کنترل
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
هدف ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﻳﻚ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ در
ﺘﻤﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰتوسعه ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻨﻈﺮ
ﺑﻬﺘﺮﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ ﺷﺨﺼﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺳﭙﺘﺎﻣﺒﺮ 1971 ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﮐﻨﻔﺮﺍﻧس ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﻧﺎﺩﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺁﻥ (
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺤث
ﻣﻘﺮﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺭﻭﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﮐﻪ
ﺷﻮﺭﻭﻯ ﻭ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻠﻴﻪ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﻏﻠﺒﻪ ﺩﺍﺷﺖ. پس
ﺑﻔﮑﺮ ﺍﻳﻦ
ﮐﻨﻔﺮﺍﻧس
ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺸﻒ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻭ ﻇﻬﻮﺭ
ﺗﻨﺎﻗﻀﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻘﺼﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﮐﻨﻔﺮﺍﻧس
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻤﺘﺰﺝ ﻭ ﻳﮑﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺭﮊﻳﻢ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺤث ﻓﺮﻫﮕﻰ
ﺭﺍ محمد
ﺧﺎﺗﻤﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻮﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ
انسانی ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ در
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
بوده ، ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫند
ﮐﻨﻔﺮﺍﻧس ﻭ
ﺍﻣﺘﺰﺍﺝ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻃﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﻌﻘﻞ ﺳﻠوکی ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﮐﻮﭼﻚ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ این
هدف را ﺩﺍﺭﻧﺪ. وﻟﻰ
جالب ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﮔﺮﻭﻩ ﮐﻮﭼﻚ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍﻩ ﻭ
ﺗﻠﺎﺵ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ بدﻫند
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻭ ﺑﻔﺮﺽ
ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺯﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻰ ﮐﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩﺭ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ این
ﻓﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﻠﻖ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﺩﺭﮐﺎﺮﺵ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺻﺪﻭﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻰ ﮐﺮﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻟﻰ ﺩﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﺣﻔﻆ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ، ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻦ
ﺳﺮﭘﻴﭽﻰ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﻧﻤﺎﺋﻰ هست. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎلفعل ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻴﺸﺘﻦ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻤﻘﺎﻡ الهی
وﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
بعدی ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﺭﻭﺵ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺸﻮﻳم ﻧﻤﻰﻓﻬﻤﻴﻢ،
ﻭﺍﮔﺮ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻳﻢ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ بِداﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻳﻚ ﮐﻠﻤﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻴﻢ ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺻﺤﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﻙ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﭼﻴﻨﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻴﻨﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﺗﺎ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ.

ﮐﻨﻔﺮﺍﻧﺶ
ﻣﻮﻧﺘﺮﻳﺎﻝ
ﮐﺎﻧﺎﺩﺍ ﺍﮔﺮ
ﺍﺟﺮﺍ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻡ ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻰ
ﻫﺎ ﺑﺰﻧﻨﺪ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺩﻭﻟﺘﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﺤﺒﻴﺐ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ
ﺭﻗﻴﺒﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﻌﻘﺐ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ
ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺭﮐس ﺩﺳﺖ ﺑﮑﺸﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺭها
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﺐ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﻫﺎ را
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻟنینی ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺳﺘﺎﻟﻴنی ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺧﻮﺭﺷﭽﻮﻓﻴﺴﻢ
ﺑﺎ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻫﻢ
ﺯﻳﺴﺘﻰ ﺻﻠﺢ ﺁﻣﻴﺰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 1956 ﺩﺭ
ﮐﻨﮕﺮﻩ ﺑﻴﺴﺘﻢ
ﺣﺰﺏ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺎ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﻤﺰﻳﺴﺘﻰ
ﺻﻠﺢ ﺁﻣﻴﺰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻟﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘند. ﮐﻪ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﻫﻤﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻬﺮ ﻗﻴﻤﺖ ﻭ
ﻫﺮ ﺭﻭﺷﻰ ﮐﻪ ﺷﺪﻩ
بودند. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ
ﺷﻮﺭﻭﻯ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪاﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
همچنان
ﺃﺑﺮﻗﺪﺭﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭ
ﻧﻴﺰ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺰ
ﺭﺍﻩ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻟﻨﻴﻦ
ﮐﻪ ﺑﺤﺰﺏ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺧﻮﻧﻴﻦ
ﻭﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ور
آمریکا ﮐﺮﺩﻳﺪ،
ما ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﻙ
ﺭﺍ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻟﻨﻴﻦ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ ﺑﻔﮑﺮ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭ
ﺷﺪﻥ ﺑﻮﺩ ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ
بود. ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﺎﺭﮐس
ﻭﺍﻧﮕﻠﺰ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
کمونیستی در
آمریکا
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭحتی
ﺭﻭﺳﻴﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺸﻮﺭی
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. و
ﻋﻤﻠﺎ ﺭﻭﺳﻴﻪ
نخست
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ ﺷﺪ
،ﻭﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺷﻤﻦ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴم
ﻭﺑﺮﭼﻴﺪﻥ
ﺑﺴﺎﻁ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ جنگ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﻢ ﺑﺠﺎﻯ
ﻣﺒﺎﺭﺯه ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ ﻭ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﻧﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻭ ﭘﻮﻝ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺁﺨﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ کم
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ در
ﻧﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﻓﺮﻭﺷﻰ
ﺧﻮﺭﺩﻥ هست
ﻭﺣﺘﻰ ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻭﺷﻰ.
ﻭ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺩﺳﺖ ﮐﻢ ﺍﺯ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﭘﻮﻟﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﺘﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﮐﻨﻔﺮﺍﻧﺴﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺑﺒﺸﺮﻳّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﮔﺮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ
ﺍﺣﺰﺍﺏ ﻭ
ﮐﻔﺮﺍﻧﺴﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ
ﻭﺑﺎﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
نمیآﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺤﻖ (ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪ
ﻋُﻘﺪﻩ)
ﻭﮐﻮﻣﭙﻠﮑس ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺟﻠﺴﺎﺕ ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻔﺎﻕ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻰ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻫﺪﻑ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻬﺎ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺎﺑﻊ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺎﺳفه أثر
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻣﺴﺨﺮﻩ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻓﺴﺦ ﻭ ﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﺎ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ حتی
ﺍﻧﺴﺎﻥ ها
ﺍﻳﻦ ﻋﺬﺍﺑﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻳﺪ هر روحی
ﺑﺎ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ گردند،ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﻴﭻ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺘﻦ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﻳﻚ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺭﺍ
ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﺮﻭﺯﮔﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ
ﺣﺘﻰ اگر ﺍﺯ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺣﺰﺑﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﻣﺤﻘّﻖ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺪﺭﻥ
ﻋﺼﺮﺣﺎﺿﺮ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺣﺘﮑﺎﻙ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭﺗﻮﺍﺻﻞ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻫﺮ
ﻗﻮﻣﻰ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻳﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺧﻠﻂ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻓﻨﻮﻣﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﺪ. ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺁﺨﻮﻧﺪﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ ﻏﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺘﻬﻢ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ
و خیالاتی
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻫﮕﻞ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻣﺎﺭﮐس
ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺿﻌﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﭘﻮزﻳﺘﻮﻳﺴﻢ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻓﻨﻮﻣﻨﻮﻟﻮﮊﻳﺴﺘﻬﺎ
ﻧﻘﺪ ﻋﻠﻢ ﻳﺎ
ﻧﻘﺪ ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﺼﻮﺭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﮑﺘﺐ
ﺗﻮﻣﺎﺳﻴﺴﻢ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻨﺎﻭﻳﻨﻰ
ﭼﻮﻥ ﺷﻮﻓﻴﺰﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺂﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻤﻠﻠﻰ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻣﺎس ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺷﻮﻓﻴﺰﻡ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎن
ﺻﻮﻓﻴﺰﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺼﻮﻓﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺧﺪﺍ.

ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﮐﻨﻴﻢ
که ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻬﻢ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺟﺰ ﺑﺠﺎﻥ
ﻫﻢ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ
یکدیگر ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻳﻢ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ که
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻧﺴﺒﺖ
به ﻫﻢ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﺮﺣﺰﺏ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﭼﻨﺪ
ﺻﻔﺖ ﺃﮐثرﺍ
ﻣﻨﻔﻰ ﺑﻬﻢ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻳﻚ ﻣﮑﺘب ﻋﻀﻮ
ﺁﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻤﭙاﺘﻴﺰاﻦ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﻫﻢ ﺟﻨس
ﺑﺎﺯﺍﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﺟﻨﮓ ﻃﻠﺒﺎﻥ ﻭ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻟﺬﺕ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺻﻔﺖ
ﻭﻋﺎﺩﺗﻰ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺣﺰﺏ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﭽﻨﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻣﺘنفّر ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮاﻫﻨﺪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ ﺭﻭﺵ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﭼﻨﺎﻥ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺨﺸﻨﺎﻣﻪﺍﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ
ﺭﻭﺵ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﭙﻴﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﻴﭙﻰﮔﺮﻯ
ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﮐﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﻬﺪﻑ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺗﺎﮐﺘﻴﻚ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺗّﺨﺎﺬ ﮔﺮﺩﻳﺪ،
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺣﺎﻟﺖ
ﻫﻴﭙﻰ ﮔﺮﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻳﺶ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺳﺒﻴﻞ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩم
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻴﻚ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﺯ ﮔﺮﻭه
ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺣﺰﺑﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺎﻡ ﺑﺒﺮﻡ،
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮاﻧﺪﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺩﻭﺭ ﮐﻨﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻤﻰ ﺗﺄﻣّﻞ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﺒﻪ
ﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﻢ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭ تقرّب
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰﻭﮐﺮّﻭﺑﻰ
ﺷﺪﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ
ﺑﻬﻢ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﻫﺮﮐس
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ
ﺑﻔﻠﺎﻥ ﻣﺬﻫﺐ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﻧﻔﺎﻕ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﺪ. پس  تقرّب
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻗﻠﺒﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻳﻚ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﺘﻤﺪﻧﺎﻧﻪ ﻭ ﺑﻰ
ﺁﺯﺍﺭﻯ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﻭﺍﻡ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻫﻢ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻨﺠﺮﺑﺠﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻣﻠّﻰ ﺑﻬﻢ
ﺑﺴﺘﮕﻰﻣﻮﻗّﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺤﺮﺍﻥ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺩﺷﻤﻦ ﺳﺮﺳﺨﺖ ﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺍﺯ
ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻮﺍﺋﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ چون
دوست امروز
دشمن فردا است.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﮐﺴﺐ
ﻋﻠﻢ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﻏﺎﺯ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻫﻢ
ﺯﺑﺎﻧﺎﻥ ﻭﻫﻢ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺟﺪﺍ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﺮﻕ
ﺑﺠﺎﻥ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻨﺪ ﻭ
ﺟﻨﻮﻥ ﺁﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺁﻥ
ﻧﻤﻰ ﺭﻓﺖ ﺣﺘﻰ
ﮐﻤﻚ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
تنها ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ
ﺩﺭ ﺑﺨﺸﺶ ﻭ
ﻋﻔﻮ ﻭﮔﺬﺷﺖ
ﺍﺯ ﺧﻄﺎﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﺭﺯﻳﺪﻩ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﻣﻠﮑﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺤﺮﺍﻥ
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺳﺴﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺗﺼﻨّﻌﻰ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺩﻭﻣﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺭوﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺩﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﺃﻣﺮ
ﺳﺎﺩﻩﺍﻯ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﺪن ﻧﻮﺭ
ﻣﺎﻩ ﺩﺭﺍﮐﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭی
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺟﻤﻌﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﺣﺰﺑﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻧﻪ
ﺍﺳﺎس ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ
ﻋﻤﻴﻘﺎ بِداﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭘس
ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺑﮕﺮﻭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺬﻫﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﻨﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺃﮐثرﺍ ﻫﺮ ﮐس ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺑﺸﺮ
ﺭﺍ ﺣﻞ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻮﻗّﺘﺎ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺟﻨﮕﻰ ﻭ ﺟﻨﻮﻥ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ ﻭ
ﻓﻘﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻤﻞ
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺼﻮّﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺣﺰﺑﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺭﺿﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯی
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻧﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻨﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺍ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭ ﺩﺍﺋﻢ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺰﺩ
ﻭﻣﻨّﺖ
ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳند،
ﮐﻪ ﺳﻌﻰ
ﻣﻴﮑﻨند
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻧﺸﻮﻧﺪ
ﻳﺎ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺩﺭ ﺑﺨﺸﺶ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﺩﺳﺖ ﭼﭗ
ﺍﻭ ﺁﮔﺎﻩ
ﻧﮕﺮﺩﺩ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﮔﺎﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺳﭙﺎس ﻭ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺰﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻗﺎﺑﻞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﻮﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺧﺪﻣﺖ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺷﻮﺭﺵ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﻃﻔﻞ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺳﺎﻟﻪ ﺍﺯ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺑﺮﻭﻯ ﻣﻴﻦ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻠﻴﺪ ﺩربّ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﺑﮕﺮﺩﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﺷﻬﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﺮﺳﺸﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﮐﻨﻴﺰﮐﺎﻥ
ﺣﻮﺭﻯ ﻭ
ﻏﻠﻤﺎﻥ ﺯﻳﺒﺎ
ﺭﻭﻯ ﻭ ﺑتعدﺍﺩ
ﻧﺎﻣﺤﻮﺩ ﻟﺬﺕ
ﺟﻨﺴﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺎﺣﺸﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺒﻠﻮﻍ ﺟﻨﺴﻰ
ﻫﻢ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺒﻠﻮﻍ
ﻋﻘﻠﻰ بِداﻥ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ
ﺣﻮﺭﻳﻪ ﻫﺎ
ﭼﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﭼﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ.

ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﺮ ﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻭ
ﻭﻣﺠﺮﺩﺍﺕ
ﻭﻣﻄﻠﻖ ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻫﺎﺋﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺁﻥ ﺯﻳﺮﻙ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﻣﺘﺮﻯ ﻣﻴﻔﺮﻭﺧﺘﻨﺪ
ﺍﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
خرید ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺭﺍ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻧﻤﻮﺩ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﭘﻮﻝ ﺧﻮﺑﻰ
ﻣﻴﺪﺍﺩ، ﭘﺎﭖ
ﻧﻴﺰ ﭘﺬﻳﺮﻔﺖ
ﺳﻨﺪﻯ ﺭﺍ ﺍﻣﻀﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻓﺮﻭﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻯ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍﻩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻢ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺁﻧﮔﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ را
به ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﺳﻨﺪ ﭘﺎﭖ
ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﮕﻴﺮﺩ.

ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﻭ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ
ﺍﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻬﻢ
ﺗﻤﺪﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺗﻤﺪﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﻤﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ بِداﻧﻴﻢ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺷﻤﻦ
ﺗﻤﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻟﻔﻆ ﺗﻤﺪﻥ ﺍﺯ
ﻣﺪﻧﻴّﺖ
ﻭﻣﺪﻳﻨﻪ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ ﺷﻬﺮ
ﻧﺸﻴﻨﻰ مدرن ﻭ
یا ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺟﻤﻌﻴّﺖ. ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺑمدنیّت
ﮔﻔﺘﻪ ﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮلهاﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﻤﺪﻥ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﮓ
ﻓﺼﺰﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻡ
ﺷﺮﻁ ﺍﺳﺖ ،ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﻃﻮﺭﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻣﺠﺮّﺩ
ﻭﻣﻄﻠﻖ ﺩﻭﺭ
ﺷﻮﻳﻢ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺩﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻋﺼﺮ ﺣﺎﺿﺮ ﺭﺍ ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﮐﻨﺪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ
ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﻣﻴﺎﻧﻪ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻧﺮﻣﺶ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﭘﺮﻭﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻡ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﻭ
ﺗﻀﺎﺩ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺟﻨﮓ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﺁﺗﺶ ﺑﻴﺎﺭ
ﻣﻌﺮﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺿﺪﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻦﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟیژﻳﻚ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺟﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺗﺎ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺑﻬﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻓﺼﻮﻝ ﻗﺒﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻔﺮﺽ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﻫﺪ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴﺘﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺠﺮﺩﺍﺖ
ﻭﻣﻄﻠﻖ ﺟﻮﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﺎﺭ ﻋﻘﻞ ﺍﻭﺍﺳﺖ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻯ ﺑﺎ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻣﺠﺮﺩﺍﺕ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ هر ﮐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻭ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ تقرّب
ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ
ﻣﻐﺰﺍﻧﺴﺎﻥ. ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﺘﻤﺪﻧﺎﻧﻪ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻴﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ بِداﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ تقرّب
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺠﺮﺩﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺳﻄﻮﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻉ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮﻯ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣاﻦ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﺭﻭ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻟﺬﻳﺬ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻡ
ﻳﻌﻨﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺳﺮﻳﻊ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﭘس
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻠﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻡ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻴﻨﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭﻣﺸﺨّﺺ ﻭ
ﻣﻠﻤﻮس
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺟﺴﺘﺠﻮ ﻭ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﺪ، ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻴﻞ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ است ﻭﻧﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﺩﺭﻋﻘﻞ را
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻯ)
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺁﻧﺘﻦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻦ
ﭘﻴﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﺯ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺴﺖ. ﻟﻤس
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻫﺮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﺻﻄﻠﺎﻟﺤﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻟﻤس در
ﻫﻤﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻟﻤس
ﻋﻘﻠﻰ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣسّﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺟﺴﺘﺠﻮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻴﻢ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﻤﻚ
ﺑﻤﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻮﺷﺶ
ﻭ ﻫﻤّﺖ
ﻭﺟﺪﻳّﺖ ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﺎﻙ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺎﻙ
ﮐﻨﻴﺪ ﻭ
ﺗﻄﻬﻴﺮ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ ﺗﺎ
ﻣﻦ ﺑﻴﺎﻳﻢ. ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺟﺎﻯ ﺗﻨﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺩﻝ ﻣؤﻣﻦ
ﺁﺩﻡ ﺷﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻣؤﻣﻦ اُمّی
ﺷﺪﻩ ﺟﺎﻯ
ﻓﺮﺍﺧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ خداوند
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪ ﺩﻝ
ﻣؤﻣﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺼﺎﺣب ﺍﻳﻦ
ﺩﻝ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﺳﺘﺎﻳﺸﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﮐﻤﻚ ﺭﺳﺎﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻡ
ﻭﻫﺮ ﻣﮑﺘﺐ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺪﻋﻰ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺠﺮﺩﺍﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻭﺭﻯ ﮐﻨﺪ،
ﺗﺎ ﮐﺎﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺶ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻧﮑﺸﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﮐﺎﺭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻳﻚ
ﻋﻤﻞ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻣﺠﺮﺩ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓّﮑﺎﺭ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺣﻤﺖ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻔﺎﮐﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ، ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﻧﻮﻉ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﻣﺪﻧﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎید ﺟﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻫﺎ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺑﻴﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭ و
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺟﺪﺍ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻳﺪ ﮐﻪ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺎ ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪ که ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺃﺗﻤی ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍهند ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻫﺎ
ﻭﺗﻨﺒﻠﻰ ﻫﺎ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﮐﺮﺩه. ﻣﮕﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻠﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺣﺘﻰ
ﺟﺎﻥ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩﮔﺮﺍﺋﻰ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﺘﻬﺎ
ﻭ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺘﻬﺎ
که ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺳﻄﺢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﺯ ﻣﺠﺮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، پس  ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻨﮑﺮﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ درﻋﻤﻞ
ﻣﻨﮑﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺃﺻﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ بِداﻥ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻴﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﻭﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
را ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺎلاتر ﺭﻓﺘﻦ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﻫﺪ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺳﺖ که ﺳﻘﻮﻁ
ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺭﻓﺘﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻦ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺎﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ ﻭ
ﮐثرﺕ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻭ ﺃﺩﺏ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻫﺮ
ﻗﺎﻋﺪﻩ ﻭﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻨﻔﻊ
ﻟﺬﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻭﺍﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻣﻨﺪﻯ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻧﻪ
ﺟﺰ ﺩﺭﻭﻍ ﻭ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﮐﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﺁﻥ ﻣثاﻟﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﮐﻮﺭ ﻧﺎ
ﺑﻴﻨﺎ ﺩﺭ
ﺍﻃﺎﻕ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻠﺎﻩ ﺳﻴﺎﻩ
ﺭﻧﮓ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﮐﻠﺎﻫﻰ ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺗﻨﺎﻗﻀﺎﺕ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﮐﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭﻫﻤﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻬﻢ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻋﻤﺮ ﮔﺮﺍﻥ
ﺑﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺳﺎﻟﻢ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻧﻮﺭ
ﺍﻓﮑﻦ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺳﻄﻮﺣﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ بِداﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻭ ﺑﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﺳﺮﻋﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﺒی ﺭﺍ
ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﭙﻴﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﭼﺸﻢ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻳﺪﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﻋﻤﺎ ﻭ
ﻭﺭﻯؤ ﻭ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋی ﻭ
ﻧﺎﻓﻬﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻤﻖ ﺍﻳﻦ
ﮐﻮﺭﻯ ﻭ
ﺳﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﻧﻔﻬﻤﻰ ﭼﺸﻢ ﺩﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﺑﺎ ﻧﻔﻬﻤﻰ
ﻟﺬﺕ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺟﻨﺴﻰ
ﺭﺍ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﺍﺯ
ﻫﺮ ﺳﻌﻰ
ﻭﮐﻮﺷﺶ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻮﻩ
ﻧﻮﺭﺩﻯ
ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭘس
ﺍﻣﻴﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﺯ ﻏﻔﻠﺖ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘُﺮ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ﻭﺑﺎ
ﺗﻮﺑﻪ ﻧﺼﻮﺣﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻨﺼﺢ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻮ ﺑﻬﺮﺩﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣیسّر ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺤﻔﻪﺍﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ بِداﻥ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﻭﻟﻴﻢ
ﺟﻴﻤس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻋﻠﻢ
ﻭﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺟﺴﻢ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻞّ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﻧﻴﺰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﻔﺎﻕ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻘﺪﻳس
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ
ﻭﻣﺘﺪﻟﻮﮊﻯ
ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺎﻯ ﺑﺮﺩﻥ ﻧﺎﻡ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻭ
ﺣﺘﻰﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﭽﺸﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺭﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺁگاﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺟﺴﻢ
ﻭﺍﺣﺪ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺟﺰﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺳﻄﻮﺡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺭﺍﻩ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺟﻮﺋﻰ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻋﻠﻮﻡ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻋﺼﺮ
ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﻧﻢ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭﺗﮑﻨﻴﻚ
ﻫﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻫﺎ ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﭘﻴﺶ
ﮐﺸﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺻﺪﻕ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ (ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ)
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻟﻰ ﻓﺮﻕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺎربّ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻴﻢ ﺟﻤس
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺴﻠﻴﻘﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺷﺨﺼﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻤﻠﻰ
ﻳﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺍﺭﻧد ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻣﺤﺎﺳﻦ ﺭﺍ ﺍﺯﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﻓﻴزﻴﻚ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳشگاﻫﻰ
ﻭ ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻓﺮﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﺻﺤﺒﺖ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺺ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﻭﻟﻮ ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺷﺒﻴﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﺨﺺ ﻭ ﻣﺤﻴﻂ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻯ ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻓﻖ
ﺍﺷﻴاء ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﺍﻓﻖ ﺑﻴﻦ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺟﻮﻳﺪ ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺁﻥ ﻭﺣﺪﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺠﻤﺎﻝ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻳﻚ ﻗﺼﻴﺪﻩ
ﺷﻌﺮﻯ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺨﻴّﻞ ﺷﺎﻋﺮ
ﻣﻨﺠﺮﺑﻘﺼﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺑﻴﻦ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﺷﺎﻋﺮ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﻭﺣﺪﺕ ﭼﻮﻥ
ﻗﺼﻴﺪﻩ ﺷﻌﺮﻯ
ﻣﻨﻈّﻢ ﻭ
ﻣﺴﻠﺴﻞ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻬﻢ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﻫﺪﻑ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﻴﭻ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺸﺒﻴﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﻭ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺖ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻧﻘﺶ ﺧﻮﺩ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺨﻮﺩ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮐﺮﺩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
نمی آﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ (
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻨﺰﻳﻞ
و ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﻨﻄﻖ ﻋﻮﺍﻡ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻞ ﺩﻳﮕﺮ.

ﺣﺘﻰ
ﺟﺎﻥ ﺩﻯﻮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﺭﺍ
ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺃﺑﺪﻳّﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺭﺯﺵ ﺣﻘﺎﻴﻖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﺭﺯﺵ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺮﺳﺶ
ﭼﺮﺍ ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻪ ﻭ
ﺍﻣثاﻝ ﺍﻳﻦ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻥ ﺩﻯ
ﻭﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺃﻧﺒﻮﻫﻰ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻋﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﺍلاّ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺗﻮﺩﻩﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﭼﻮﻥ
ﻓﻬﻢ ﻭﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ ﻭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﭼﻴﺰﻯ بِداﻧﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩ
ﭼﺮﺍ ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﺮ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺴﺘﮕﻰ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﺯ
ﮐﻠﺎﺳﻰ
ﺑﮑﻠﺎس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﮑﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﻣﻌﻠّﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭﺡ
ﺷﺨﺺ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﺩﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺁﻳﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﻳﺎ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻴﭻ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻭﻯ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺰ ﺗﺎﺯﻩ نمی
دﺍﻧﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻮﺍﺩ
ﻣﻌﻴّﻨﻰ ﺩﺭ
ﻣﻌﺪﻩ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻮﺍﺩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺮﻗﺖ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺷﺪﻳﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻓﻬﻢ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺸﻮّﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺷﻮﺩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺷﻮﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺗﻤثیل ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﺂﻥ ﻣثاﻟﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻥ ﮐﻨﻨﺪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﻓﻬﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻨﺠﺮﺑﭙﻴﺮﻭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺷﻮﺩ
ﺃﭘﻴﺴﺘﻤﻪ
ﻭﺣُﺐّ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺶ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﺩﺍﺗﺎﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻣﻴﻞ ﺑﻄﺮﺩ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻭﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺑﻰﺧﻮﺩﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﮐﻤﻚ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ ﭘﻴﺮ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭﻯ بِداﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﻘﻠﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﺴﻴﺘﻘﻴﻢ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
حقّ  ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴگویند ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻘﺶ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻥ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻥ ﭘﺎﺳﺦ
ﺧﺎﻟﻖ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ حقّ  ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻃﺎﻟﺐ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﮑﺠﺎ ﻫﻤﻪ
ﺣﺮﮐﺘﻬﺎ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻧﺮﺍ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺪﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭﮐﺎﻣلاﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺁﻧﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺂﺩﻣﻴّﺖ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻟﺎﺯﻡ
ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﺴﺎﺋﻠﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺶ ﻣﻰ ﮐﺸﺪ
ﮐﻪ ﺣﻞ ﭘﺬﻳﺮنیستند.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺘﻰ
ﺣﻞ ﭘﺬﻳﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺣﻞ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﺍ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﻋﻠﻞ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺸﮑﻞ ﺣﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺸﮑﻞ
ﺗﺮﺍﺷﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻞ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﺎﻓﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻘﻞ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﺣﻞ
ﺷﺪﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺍﻋﻴﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺿﻌﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻳﺎ
ﻣﻨﻄﻖ ﻟﻔﻈﻰ ﻭ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﺘﻰ
ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑناﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺭﺭﻭﺵ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺧﻮﺩ ﺣﺬﻑ
ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣثبت
ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴتی
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻴﻚ
ﺭﻭﺵ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺮﻣﻮﺯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺩﺭﺁﻭﺭﻧﺪ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻧﻘﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺍبِداﻋﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﺭﺍ
ﮐﻨﺎﺭ ﺑﺰﻧﻨﺪ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴکه ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻟﻐﻮﻯ ﻭ
ﻟﻔﻈی ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺎﺭﺳﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻓﻬﻢ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻭ
ﺗﻨﺘﺰﻳﻞ
ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺣﺎﻟﺖ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﻓﻴﺰﻳکی
ﺸﻮﺩ.

ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﮐﻪ ﻣﺪﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﻮﺧﺎﻟﻰ ﻭﭘﻮﭺ
ﻫﺴﺘﻨﺪ چون
آنها  ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻘﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﻋﺒث برای ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻓﻬﻢ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻫﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﭘس
ﺑﺤث ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻄﻠﻖ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﻚ ﺃﻣﺮ ﻭ
ﺷﻴﺌﻰ ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ (ﺷﻴئ ﻓﻰ ﺫﺍﺗﻪ)
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﻋﺪﻡ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠّﻰ ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﮐﺎﺭ
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺿﻌﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻗﺎﺩﺭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻘﺺ ﺧﻮﺩﺭﺍ در
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺗﺎ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻭ
ﭼﺎﺭﻩ ﺳﺎﺯﻯ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻘﻞ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﺠّﻠﻰ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ بِداﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ، ﻣﺒﻨﻰ
ﺑﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻘﺪﺍﺭﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻋﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺰ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ تا أﺻﻞ ﻫﺮ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺸﻮﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺘﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺳﺖ ﻤﻴﺪﺍﺩ.
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺍﺷﻴاء هست
ﻭﻟﻰ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻓﻬﻢ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺍﺷﻴاء ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻭمعنی ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺁﺭﺯﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻋﻠّﺖ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻴﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺣﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻌﻘﻞ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺰﺍﺭاﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.

ﻭ ﺃﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﮐﺸﻒ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭ ﺭﻓﻊ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﺴب علّت
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﻣﺘﺨﺼّﺼﻴﻦ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻓﻨّﻰ ﻭ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺭﻓﻊ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﮐﺎﺭ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻋﺮﻓﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺣﻞ
ﻧﺸﺪﻩ ﻳﺎ ﺣﻞ
ﻧﺎﺷﺪﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
اﻣﺘﺤﺎناﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺣﺪﻭﺩ
ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺭﻭﺵ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﺘﺄثّر
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺗﻬﻴّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﻭﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
رﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺍﺯ ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﻭ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭﺣﺰﺑﻰ
ﻭﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻫﺪﻑ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺷﻔﺎﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻮﺩ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠّﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﺩ. ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺁﺭﺯﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺗﺄﺳﻴس ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻔﺘﻢ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺃﺷﻚ ﻣﻴﺮﻳﺨﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺣﺎﺿﺮﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﻋﻠّﺖ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺠﻨﻮﻥ ﻭﮐﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻗﻀﺎﻳﺎ
ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻗﻄﻌﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺁﻥ ﻓﺎﺭﻍ ﮐﻨﺪ
ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﮐﻪ ﺳﺮﮐﺎﺭ ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻴﻚ
ﭘﻠّﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻧﺰﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﻓﺎﺭﻍ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺷﻴاء
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ.

ﻋﺮﻓﺎ
ﺑﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎ
ﮐﻮﺷﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻔﺎﻅ  ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﺎﺭﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﺩﺭﺑﺎﻃﻔﻞ
ﺩﻭ ﺳﺎﻟﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﮐﻮﺩﻙ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﻭ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﮐﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺸﻒ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ ﺣسّ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺠﺎربّ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺨﺖ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐُﻨﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﺍﻣﺪﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎهیم
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺍثباﺗﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﻭﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ ﻭ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﭘس ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ آنها
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻋﺪﻣﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍثباﺕ ﻣﺎﺩﻯ
نمود ﮐﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭﺫﻫﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﮔﺮﺩﺩ.

ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺑﻴﻦ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﺭﺍ ﺧﺎﺹ
ﮐﻤّﻴﺘﻬﺎ ﻭ
ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﺎﺹ ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻫﺎ ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻧﺰﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﻤﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﺄثیرﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ بِداﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻣﺎﻧﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﻳﺎ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ و ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻌﻰ ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﻄﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ،ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻭﻣﻮﻗّﺘﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
بشر ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﻔﺮﺽ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟله
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻣﺎ
درﻋﻠﻢ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺑﻴﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻠﻢ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻓﺮﻣﻮﻝ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺩﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺘﺼﻮﺭ ﺍﻭ
ﻫﻤﻪ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﮐﻠّﻰ
ﺗﺮ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﮑلّی ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﮐﻪ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﮐﻞّ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻧﻴﺰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺣﻘﺎﻴﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﮐﺎﻧﺎﻝ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺟﺴﻢ ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﮐﻠّﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺁﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺩﺭﺳﺖ ﻋﮑس
ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻳﮑﻰ ﺩﻭ
ﻗﺪﻡ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، که ﺑﻴﻚ
ﮐﻠّﻰ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻯ
ﭼﻮﻥ ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﻭ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺩﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭﺭﻭﺵ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻧﻘﻄﻪ
ﺗﻠﺎﻗﻰ ﺁﻥ ﺩﻭ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﻬﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺎﻗﺺ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﺴﺒﻰ ﺩﺍﺭند.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻢ ﻋﻠﻢ
ﻭﻫﻢ ﻗﺪﺭﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺴﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭘس ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺫﻫنی ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺍﺯﻧﺴﺒﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻠﻢ
ﻭﻓﮑﺮ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺁﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻤﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻄﻠﻖ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻭ
ﺟﻬﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪﺍﻯ
ﻣثبت ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺠﺎربّ ﮐﻤﻚ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻘاﻢ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎن
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﺴﺒﺖ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﮐﻪ
ﻧﻈﺮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻋﻠﻮﻡ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺎ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺠﺮﺩﺍﺕ ﻭ ﻏﻴﺮﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺠﺮﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﺟﺴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺟﺴﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻤﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﭘﻰ ﺑﻨﺴخ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭ ﻭﻓﺴﺦ
ﻭ ﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﺎ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻮﺍﻗﻌﻴّﺎﺕﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻭﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮑنند ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺑﺎﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻄﻮﺡ بالقوّه
ﻣﻮﺟﻮﺩی
ﻭﻟﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﺗﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪﻥ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺮﻙ
ﺁﻥ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻤﺎﺕ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻪ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺬﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻫﺎ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﺑﺘﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻭﺍﺟﺐ ﻓﻄﺮﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺷﺸﻢ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻘﻰ
ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺠﺮ
ﻧﻤﻰ ﮔﺮﺩﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻏﻴﺮ
سلوکی
ﺑﺘﺮﺍﮐﻢ ﻭﺗﻮﺭّﻡ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻟﻴﻞ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﮊﻨﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻋﻠﺎﻣﺎﺕ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ به
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﻟﻴﻞ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﭼﻮﻥ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ هنوز از
ﻣﺮﺍﺗﺐ حیوﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻘﺪس ﻭ ﻗﺪّﻭﺳﻴّﺖ
ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺭﻋﻘﻞ
ﻭ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺳﺎﻟﻤﺘﺮ ﻭ
ﺻﻠﺢ ﺁﻣﻴﺰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺩﻟﻴﻞ ﻋﻘﻞ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻴﺰ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻋﻘﻞ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺰ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﺗﺎ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ داشته
ﺑﺎﺷند ﮐﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺟﺎﻟﺐ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻰ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ فرﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس
ﺗﺼﻮﺭ ﻧﻘﺶ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﻧﻤﻰ ﺗﻮاﻧﺪ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺘﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺍﮔﺮ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﻮﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﻫﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺁﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻨﮓ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﻣﻨﺒﻊ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻴﻂ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻣﻨﺒﻊ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﻭ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﺘﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻄﺮﻯ
ﺟﺎﻟﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺣﺪس  ﻭ ﻓﺮﺽ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺘﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﺣﺪس ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﻭ ﻓﺮﺽ ﮐﻨﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺁﻧﭽﻪ
ﺣﺪس ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺷﮑﻞ ﻭﺭﻧﮓ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﻧﺎ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺁﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺘﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺣﺪس ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺳﺎﻠﮑﺎﻥ ﻭ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺑﺘﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﮕﻔﺘاﺮ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺎﺑﻊ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻴﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺣﺪس
اینویشن ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
نه ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺍﻧﻄﻮاء ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ( ﺗﻮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻦ)
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺣﺪس ﺭﺍ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍی ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭ
ﺑﺎﻟﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ ﺷﺪﻩ
ﺁﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﺪس
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺣﺪس ﻭ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺭﻭﻥ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮﺵ
ﻧﻔﻮﺫ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻭ ﺍﺻﻠﻰ ﻳﻚ
ﺃﻣﺮﻯ ﺭﺍ بِداﻧﺪ
ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻤﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭﻙ
ﺫﺍﺕ ﺃﺻﻞ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺃﺻﻞ ﺁﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ ﺷﻴئ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺷﻴاء
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ تقرّب
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻤﻰ ﮔردد. ﭘس ﺑﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻴﻚ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ همچناﻥ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺩﻳﺪﻥ
ﻇﺎﻫﺮ ﺁﻥ ﺃﻣﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺫﺍﺗﻰ ﺗﺮ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺫﺍﺕ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗنهاﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺗﺮ ﺑﺬﺍﺕ ﺃﺷﻴاء
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻨﻴﻢ تقرّب
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻈﺎﻫﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻨﻴﻢ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ تنها
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻠﺬﺕ ﻧﮕﺎﻩ ﺑﻈﻮﺍﻫﺮ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺎﺑﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﺻﺮﻑ ﺳﻌﻰ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺫﺍﺗﻰ
ﺑﺎﺯ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻟﺬﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﺑﻠﺬﺍﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻋﻠﻢ
ﻭ ﺻﻨﻌﺖ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻓﻰ
ﻫﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻈﺮ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ
ﻓﻮﺭﻯ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﻟﺬﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺟﻨﺴﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻌﻰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺣﺪس ﻭ
ﺍﻳﻨﺗﻮﻳﺸﻦ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺍﺮﺩ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻫﺮ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻇﺎﺭ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺧﻠﺎﺻﻪﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﻠّﻰ ﺑﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﺬﺍﺗﻴّﺎﺕ ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺷﻴاء ﻭﺟﺰﺋﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﮐﺎﺭ ﻫﺮ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺻﻨﻌﺖ ﻭ
ﻫﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﻠّﻰ
ﺗﺮ ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﭘﻴﺎﺯ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻧﻰ
ﺟﺎﻣﻊ ﺗﻤﺎﻡ
ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺎﻣﻊ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎهی ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻓﺮاﻭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺟﺎﻣﻊ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳیم
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺣﺘﻰ
ﺃﺗﻢ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﺤﻘﻖ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
وﻟﻰ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺪﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﺭﺍﻩ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﭘس
ﻫﺮ ﺷﺐ ﻭ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭی ﺍﺳﺖ
ﺍﮔﺮ ﻗﺪﺭ بِداﻧﻨﺪ.

ﺑﻨﻈﺮ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻓﺮﻕ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺑﺎ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ
ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺣﺘﺮﺍﺯ
ﺑﻮﺍﻗﻊ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﺯ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﻗﺎﻳﻖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﻫﺴﺖ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﭘس
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﻧﻈﺮ
ﮐﻨﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﻗﺎﻳق ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﺮ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﺸﻔﻴّﺎﺕ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺎﻋث
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﮐﺎﺭﻣﺎهاﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻨﻈﺮ ﺑﻴﮑﻦ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﺩﺭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺩﺍﺋﻢ
ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﺘﺴﻠﻴﻢ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺑﻌﺪﺍ
ﺧﻮﺩ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻋﺎ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻓﻄﺮﺕ
ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﺄثیرﻯ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﻃف ﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﻧﺎﻡ ﺣﺪس
ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺣﺪﺳﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﺣﺠﺎﺏ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭ ﺭﻣﻮﺯ ﺭﺍ
ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺫﺍﺗﺎ
ﻳﻚ ﻋﻤﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﭘﺮ
ﻣﺸﻘّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺭﻣﻮﺯ ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻓﺮﺍﺭ
ﮐﻨﺪ. ﻳﺎ ﺁ ﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺭﻣﻮﺯ
ﺩﺍﻝ ﺑﺮ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
بِداﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﻣﻮﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﮐﻢ ﻣﺸﮑﻞ ﮔﺸﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺣﺪس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻤﻠﮑﺎﺕ ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍ ﺣﻞ ﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻦ
ﻣﻮﻓﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻣﻠﮑﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﺗﺸﺒﻴﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣﺪس ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺣﺪس
ﻭ ﭘﻴﺶﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﮔﺴﻴﺴﺘﺎﻧﺴﻴﺎﻟﻴﺴﺖ
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺗﺼﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ میدانند.
ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺁﺯﺍﺩ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻮﺩ ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﺯﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻃﺒﻌﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﻃﻠﺴﻢ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭﮐﻮﭼﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺒﺎﺑﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻃﻠﺴﻢ ﻭ
ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻓﺎﻫﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﺪﻯ
ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﻟﺰﻭﻡ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﻃﻠﺴﻢ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﻃﻠﺴﻢ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ ﭘﺮ ﺍﻣﮑﺎﻟﻨﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﮐﻪ
ﺃﺳﻴﺮ ﻃﻠﺴﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﺑﻤﻮﺯﺍﺕ ﺁﻥ
ﺍﺳﻴﺮ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺳﻴﺮ
ﻋﺎﺩﺍﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺿﻌﻒ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺿﻌﻒ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻃﻠﺴﻢ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻃﻠﺴﻢ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ
ﻭﻭﺍﺭﺩ ﻃﻠﺴﻢ
ﺑﺰﺭﻯﺘﺮ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﭼﻮﻥ ﻗﻔس
ﻃﻠﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
آﺯﺍﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺗﺮﻙ ﺁﺯﺍﺩﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺎ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
برﺟﺴﺘﻪ ﺁﻥ ﺑﻘﺼﺪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﺠﻬﺎن
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺘﺎﺟﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﻠﮑاﺖ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻮ
ﺗﻤﺪﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ.

ﺑﻨﻈﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯﻫﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺍﺯ
ﻓﻌﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺑﺮ ﮐﻨﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺟﺴﺘﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ و
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩﺍﺳﺖ. ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﻟﺘﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎلاﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺑﻤﺴﺎﺋﻞ
ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ ﺭﺳﻴﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻔﻠﺴﻒ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻧﺎﻓﻬﻤﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﺘﻴﺠّﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺿﺪ
ﻭﻧﻘﻴﺾ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﺿﺪ ﻭ ﻧﻘﻴﻀﻰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺋﻤﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺗﻮﻗّﻒ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺿﺪ
ﻭﻧﻘﻴﺾ ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺟﻬﺖ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﺩﻳﺪﻯ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻭ ﺩﻳﺪﻯ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ.
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﺍی
ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩ ﻭﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺩﺭ ﺧﻄﺮ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎ ﻧﺮﻓﺘﻦ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﻮﻗّﻒ ﮐﻨﺪ
ﺁﻏﺎﺯﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻨﺪﻩ ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﺁﻧﺎن ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﮐﺎﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻣثبت ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺘﻰ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ثوﺍﺏ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ثوﺍﺏ ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺁﺧﻮﺍﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺸﺮﻙ
ﮐﻪ ﺍﺯ ثوﺍﺏ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺣﺮﻑ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.

ﻳﺴﭙﺮﺯ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ
ﮐﻴﺮﻙ ﮔﺎﺭﺩ
ﭘﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻋﺒثی ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺃﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺣﺎﻟﻪ ﺑﻠﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻣﺤﺾ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﺣﻮﺍﻟﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻟﺎ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﻏﻴﺮ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻧﻴﺰ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﮐﻪ ﺃﺻﻞ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍ ﺑﻤﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﻟﻴﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻮﺟﺪ ﻗﺒلی ﻣﻴﺘﻭﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﮐﻨﻮﻨﻰ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻘﻄﻪ ﻣﺒﺪﺃ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻋﺪﻡ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻄﻔﻪ ﺍﺻﻠﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺟﻤﺎﺩﺍﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺃﺗﻢﻭ ﺳﭙس
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻄﻔﻪ ﺃﺯﻟﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩﺭ
ﺷﺪﻩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﺒﻨﻤﻰ ﻫﺮﭼﻪ ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻰ
ﮐﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺑﺪﻯ ﺁﻥ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺍﺭﺩ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺩ ﻭ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻫﺮﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ ﻭﻫﻢ ﻗﻄﺮﻩ
ﻣﺴتقلّی
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻨﺎ ﺑﺮ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻫﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ بِداﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺠﻠﻮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺭﺍﻩ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺑﻌﺪ
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻓﻊ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺧﻄﺎ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻓﺴﺦ
ﻭﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺳﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﺩﻭﻥ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺍﺯ ﺃﺯﻟﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﻃﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﻭ
ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻨﺎﺕ ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺑﺎﺯﻯ
ﻗﻤﺎﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻭﻫﻮﺳﺒﺎﺯﻯ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺩﺳﺖ ﺧﺎﻟﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ.

ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﮐﻴﺮﻙ ﮔﺎﺭﺩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺟﻨﮓ
ﺁﺷﺘﻰ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺑﻴﻦ
ﻓﮑﺮ ﻭﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻴﻦ(
ﮐﻮﺟﻴﺘﻮ ﻭ
ﮐﻴﻨﻮﻧت) ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﮐﺸﻨﺪ. ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺟﻮﺩﻡ
ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻫﺮﭼﻪ ﻓﮑﺮﻡ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺟﻮﺩﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻨﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﺮ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬی
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻭ
ﻏﻔﻠﺖ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻧﻴﺴﺘﻰ ﻭﺑﻰ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﺠﺒﻮﺭ آن
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻓﮑﺮ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ تقرّب
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻰ
ﮔﻮﺋﻴﻢ.

ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﮐﻴﺮﻙ ﮔﺎﺭﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻘﻮﻝ ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﻳﻢ
ﻭﺍﻟﮑﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻮﮊﻩ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻌﻤﻮﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﺮﻓﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻮﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻮﺭ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ(
ﻓﻌﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﻓﻌﻞ ﺗﻔﮑّﺮ)
ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺎﻯ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺗﻨﺎﻗﻀﻰ
ﺑﻴﻦ ﻓﮑﺮ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺖ
ﻭﻣﺸﮑﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻔﻆ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺗﻨﺎﻗض ﻓﮑﺮ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬی ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ همه را ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺣﻘﻴﻘﺖ بِداﻧﺪ،
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﻨﺪ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﻭﻧﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﺫﺍﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﻓﮑﺮ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺒﺮﺩ ﺧﻮﻧﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﺮﻙ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﮐﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻄﺢ
ﻋﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﻭﺻﻮﻝ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﺪﻳﺪﻥ ﻭ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﺩ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ
ﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬی ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺣﻰ مقدّس  ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺟﺸﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﮔﺮﻓﺖ ﺍﻭ ﻫﺴﺖ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺳﻰ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻭ
ﻋﻠﻰّ ﺩﺭﺑﻴﺴﺖ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻯ ﺟﺸﻦ
ﻭ ﭼﺮﺍﻏﺎﻧﻰ
ﻧﻴﻤﻪ ﺸﻌﺒﺎﻥ ﻭ
ﺟﺸﻦ ﻣﻴﻠﺎﺩ
ﮐﺮﻳﺴﻤس
ومقدّس او
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﻗﺪﻣﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻴﻨﻪ
ﺯﻧﻰ ﻭ ﺳﺮ ﺷﮑﺎﻓﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻤﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺤﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﺮﺳﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺿﻤﻦ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﻘﺼﺪ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻓﮑﺮ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻥ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯ ﺑالاﺘﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻠﺎﺵ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻋﺎﺷﻘانه ﻭﻣﺼﺮﺍﻧﻪ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺟﺎﻥ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭙﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ حَجّ  ﺃﮐﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﺪن ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﻟﺬﺕ ﻏﺮﻭﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻳﺎ ثروﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﭼﻮﻦ ﻗﺒﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻫﻢ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﺢ ﻓﮑﺮ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
از عرش رحمان
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
خود را ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻥ ﻧَﻔَس
ﻣﻰ ﮐﺸﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺟﺮﺍ ﻭﺗّﮑﻤﻴﻞ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﻏﺮﻕ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﻫﺮ
ﺳﺨﺘﻰ ﻭﻣﺸﮑﻞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺁﻧﺮﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭدر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﭘﺮﻣﺤﻨﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﭼﺎﺭند
به ﺯﺑﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﮐﻨﺪ ﮔوﺌﻰ ﻣﻴﺨواﻫﺪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﻔﻠﻰ ﻳﺎ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﺍﻥ ﺗﺼّوﺮو
ﺗﻔﮑّﺮ ﻃﻔﻞ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﺷﻨوﻨﺪﻩ ﭼﮕوﻨﻪ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍو
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﺑﻂ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ بوی ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺧواﻫﺪ ﮐﺮﺩ
ﺍﮔﺮ ﺧوﺪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺮاء ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻓوﻖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ و ﺗﻤﺎﻡ
ﺍوﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺟﺮﻗّﻪ
ﺍﻭﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺷﻨوﻨﺪﻩ
خود ﺷﻌﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ، وﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ ﺩﺳﺖ
ﺑﮑﺸﺪ
ﺑﻤﻮﺟﺪﻳّﺖ ﺻﻤﺪﻳّﺖ
وﺍﻟوهیّت
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺪ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭ ﮐﻮﺷﺸﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭوﺣﻰ
ﻓﺮﺍوﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ فوق ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻩ باشد.

ﺍﻳﻦ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﺫﺍﺗﻰ
در ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺟﺪﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺘواﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﺗﻔﮑّﺮ ﮐﻨﺪ ﺍﺣﺴﺎس
ﺗﻀﺎﺩ با ﺧﺪ
ﺑﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺗواﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﺪ تا
بداند ﻭﺍﮔﺮ
ﻓﻬﻤﻴﺪ ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﺪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﻣﻮﺭﻭﻣﺮﺍﺗب
هست که ویر
ﻘﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪﻥ
ﻧﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﻭﻯ
ﻣﺤﺮﻡ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮑوﺸﺪ.  ﻗﺪﻣﺎ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪﺍﻭﻝ
ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺗﻔﻠﺴﻒ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻰ ﮐﻨﻴﻢ
ﺩﺭ وﺍﻗﻊ
ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ کسب
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻳﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ تنها
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﮔﻔﺘﻦ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻳﺎﺩﺁوﺭﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ از (حکمت ﻋﻤﻠﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ ﻗﺮﺁﻥ
عثمانی یا
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺑﺪوﻥ
ﺩﺭﻙ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﺍﺻﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮکی ﺁﻥ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ زردشت
وﻣﻮﺳﻰ ﻭﻣﺴﻴﺢ
وﻣﺤﻤﺪ ﻋﻠﻰّ
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ اُمّی
ﻫﺮ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻃوﻞ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﮔﻔنه
اﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ با
ﺧوﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ و نه ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ که ﺟﺎیز
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻣﻴّﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺗﺎ
ﺣﺪوﺩ ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﮐس
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﺑﻌﺪﺍ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭوﺡ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺗوﻠﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ وﻓﺴﺦ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ
ﻭ ﺑﺎﻋث
ﻣﺤﮑﻮﻣﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧوﺸﺖ
ﺗوﻠﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻭ ﺧواﻫﺪ ﺑوﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﺭوﺣﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧواﻉ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺩوﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ نوع
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﺪ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧوﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺎﺯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘوﻠﺪ ﺷوﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻧوع
ﺑﺸﺮﻯ ﻣحکوم ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭوﺡ ﺍﻟﻘﺪس
بوده و ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻠوﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ وﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﻫﻴﭻ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺁﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺷﺮﻙ
ﺁﻣﻴﺰ ﺁﺧوﻨﺪ
ﻭﮐﺸﻴﺶ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺑﺰﺭﮒ ﭘﺮﺳﺖ
ﻣﻴﺨواﻧﺪ ﻧﻪ
اﻣﺮﻳﮑﺎ وﺍﻧﮕﻠﻴس
ﮐﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﮔﺴﻴﺴﺘﺎﻧﺴﻴﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ میدانند
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﻢ
ﺁﻏوﺶ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻓﻌﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﻔﻌﻞ
ﮐﻴﻨﻮﻧﺖ و شدن
ﺭﺳﻴﺪ. ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑوﺪﻩ
اﺴﺖ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑوﺪ.
ﮐﻪ ﻓﻌﻞ
ﮐﻴﻨﻮﻧﺖ و شدن
تکاملی
ﻭﻭﺟﻮﺩ تنها
ﺩﺭ ﺳﻠوﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘواﻥ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻧﻪ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ
یا ﻧﺸﺨواﺭ افکار
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. که
ﻫﺮﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪ
باشند
ﺑﻨﻴﮑﻮﺋﻰ
گفتار ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺭﺩ وﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ وجود
بهتر ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﭼﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ
ﺧوﺪﺭﺍ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
وﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻤﺒوﺪﻫﺎی
ﻟﺎﺯﻡ از
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺑوﺴﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. بروﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺻﺖ انجام
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺣﻴواﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟوهیّت
و تقدّس ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗوﻠﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺸﺘﻰ
کنونی او ﺑﻮﺩﻩ.
ﻳﺎ ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﺸﺶ
ﻳﺎ ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﮐﻮﺷﺶ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻣﺮوﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ أکنون
ﺑﺎ ﭼﻪ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻘﻞ و
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﭼﻪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻤﺎﻝ و ﺯﻳﺒﺎ
گردیده ﻳﺎ
ﺯﺷﺖ می ﺑﺎﺷﺪ. و
ﻳﺎ ﺑﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﻳﺎ در
ﻓﻘﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻏﻨﻰ ﻭ
ﻳﺎﺩﺭﺍﻓﺮﻳﻘﺎ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻗﺒﺎﺋﻞ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻤﺪﻥ. ﭘس
ﻧﺸﺨواﺭ ﻓﮑﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻄﻪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ نمذ
ﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﭽﻪ هوس ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍو
ﻣﻴﺨواﻫﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ. ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤی ﺪﺍﻧﺪ پس
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺮوﺩ.

ﻟﺬﺍ
ﻫﻴﺪﮔﺮ
ﻣﻴﮕوﻴﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻫﻴﺪﮔﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﻄﺢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍوﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭ ﻧﻘﺶ ﺁﻧﻬﺎ
برای ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ باشد.
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﺴﻰ
ﺑﺘواﻧﺪ ﺑﻴﻚ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠی ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ،
هر شبی را ﺭﻩ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺭﺷﺪ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﻧﺸﺨواﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑوﺪﻩ
ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻧﻴﺰ ﺣﺬﻑ
ﺷﺪﻩ است. ﻫﺮﭼﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺩوﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺍﻟوهیّت ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺴﺮﻋﺖ و ﺷﺪﺕ
ﺗﻔﺮﻗﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﺸﻌﺎﺑﺎﻟﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ
ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﻯ ﺩوﺍﻡ
و ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻚ
ﻣﮑﺘﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻠﺤﻖ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠوکی
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻋﺒوﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻠﻬﺎ و
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺒوﺮﺳﻠوکی
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺁﻥ عثر وﺯﻣﺎﻥ
ﺳﻠوکی ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺁﺧﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﭘنج
ﺷﻬﻮﺩ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻋﺒﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻤﻮﺩ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺷﺸﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻨﺞ ﻭﻋﺪﻩ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﻤﺎﺯ ﻳﺎ
ﻧﺎﻣﻮس های ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ برسد. ﮐﻪ
ﺑﺎ آنها
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺧﺪﺍوﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺻﻔﺘﻰ ﺟﻮﻫﺮﻯ ﺫﺍﺗﻰ
وﺟﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ وﺟﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﮑﺮ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ﻭ
حتی ﻫﻤﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎ ﮐﻤﻰ ﻓﮑﺮ
دارند. ﻟﺬﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻓﮑﺮ ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ(
ﺍﺣﺴﺎس وﺟﻮﺩ ) ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻰ ﻫﻮﺵ
ﺑﻰ ﻓﮑﺮ در
خیالش ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭﻙ
ﻭﺟوﺪ ﺍﺯ ﻓﮑﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭ ﻋﻘﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
اﻟﻬی ﺘﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﮐﻤﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘوﻴﺖ ﻣﻘﺎﻡ
وﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﻗﺒﻠﻰ دارد. ﻭ
ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ،
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻥ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ. ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻋﺎﻡ ﻭﮐﻠّﻰ را
ﺁﻥ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻴﻢ. ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺧوﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻟﻤس
ﺍﺣﺴﺎس
میکنیم. ﺍﻣﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﻙ ﺧوﻴﺸﺘﻦ
ﺩﺭﺍﺣواﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰ که ﮐﺎﺭ
ﻓﮑﺮ و ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻨﺎ ﺑﺮ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺴﺘﻦ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﺭﻙ ﺑﻬﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
در ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ
وﺍﮐﻨﻮﻥ ما
ﻣﺴؤﻝ تحمّل ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻗﺒﻠﻰ میباشیم
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﻧﻴﺰ در ﺣﺎﻝ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﮔﺮﺩﻳم. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺩ ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎﻓﺖ.

ﺁﻧﺘﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻫﻴﺪﮔﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﻙ
وﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖو ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻤﻞ ﻓﻬﻢ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺣﺮﮐﺖ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺑﺎ ﻋﻠﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻭ
ﺫﺍﺗﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺪﺍﺭﻙ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷند. ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧوﺪ ﺿﻤﻦ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ حَجّ
ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﻌﻤﺮﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻔﮑﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭوﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺗوﻠﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ نوع ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺿﻤﻦ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻴﻚ حَجّ
ﻋﻤﺮﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ حَجّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺁﺧﺮﻳﻦ وظیفه
ﻓﻄﺮﻯ ﻧوع ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧوﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﻗﺴﻤﺖ ﻣﻬﻤّﻰ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩمیگردند. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺗوﻠﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﺍﮔﺮ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗوﺴّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﮑﻨﺪ تا ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﻧﻰ
،ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬوﺪ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻭ
ﺣﻘﻮﻕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭمسؤﻟﻴّﺖ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻃﻔﻞ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻋﺎﻗﻞ
ﮐﻪ ﺩﺭﻙ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﻯ ﺍﺯ وﺍﻗﻊ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ بِداﻥ
ﺩﻝ ﺑﺒﻨﺪﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻣﺪﺍﻡ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺳﺎﺯﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﺪ داشت. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺪﻭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺭﻙ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺧوﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﻨﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻫوﺴﻨﺎﻙ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺟﺎﻫﻞ ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﻟﺰﻭﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺭﺍﻩ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ شهودی
ﻭﻧﺴﺒﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ به
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻓﺴﻮس ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﻓﻘﺪﺍﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺠﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺑﺪﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪ ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺧﺎﺭﺝ ﻭﺣﺘﻰ وﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨوﻨﻰ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺯﺵ
موقتی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺁﻴﻨﺪﻩ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴم. ﺰﻳﺮﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻭ ﺗﻮﺣّﺶ ﻭ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻫﻢ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺷﺨﺺو
ﻫﻢ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺃﻧﺪﺭوﻥ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﺮﮔﺰﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻨثی ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﺳﻴﺒﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃوﺮ ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺗﻮﺣّﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺣﺸﺮﺍﺕ ﻧﻴﺰ
ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﺘﻰ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭﺭوﺣﻰ ﺧوﺪﺭﺍ
ﻃﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻫﻤﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ ﺑﺴوی
ﺧﺪﺍوﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺍﺳﺖ.

ﻭ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑوﺴﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮوﺍﻥ
ﻣﮑﺘﺐ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺟدید ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺧﺎﺹ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺟﻮﺍﺏ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ ﻓﻄﺮﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘس
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴکه ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﺗﺮﻙ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻣﺮگ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ها ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ اﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﻭ
ﺳوﺴﻴﺎﻟﻴﺴﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﺷﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ
ﺳوﺴﻴﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻔﮑﺮ
ﺭﻓﺎﻩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻫﺎ ﺑﺎ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﻓﺎﻩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺟﺴﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺭﻧﺞ
ﺁﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻋﻤﻴﻖ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﭘس
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻧﺞ ﺁوﺭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺭﻧﺞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻗﺮوﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ داشتند.
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺁﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺸﺮ
ﺟﻨﺒﻪ ﺭﻓﺎﻫﻰ
ﻳﺎ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ،
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺑﻔﮑﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ
که ﻭﺟوﺪ ﺧوﺪ
ﻣﺸﮑﻞ ﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ وﺟﻮﺩ که
ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻡ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭوﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻧﮕﻴﺮﺩ ﮔوﺌﻰ
وﺣﺸﻰ ﺗﺮ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺣﻤﻠﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺭﻧﺪ ﻏﺎﺭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺣﻴﺎﻧﻰ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
و ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺧﻠﺎﺻﻪﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻠﻤﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
وﺍﺑﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﺭﻓﺎﻩ ﺟﺴﻤﻰ
وﺫﻫﻨﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻃﻠﺒﻴﺪﻥ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻠﻮﻡ ﭘﺰﺷﮑﻰ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﺶ
ﺑﺂﺭﺍﻣﺶ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎن ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻢ ﺁﺭﺍﻡ
ﮔﺮﺩﺩ ﺗﺎ
ﺍﻭﻧﻴﺰﺁﺭﺍﻡ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺎﻩﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ
ﺁﺳﻮﺩﮔﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﭘس ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯند.

ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﻨس
ﺑﺸﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﻮﺩ ﻭﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻤﮑﻦ
نمی ﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ لازم
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﺟﻨس ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﻨس ﻭﻧﻮﻉ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ چون ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ تنها
ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﻓﻬﻤﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣثاﻝ ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺎﺭﻯ ﮔﺎﻫﻰ
ﻫﻤﻪ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮاﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
هستند، ﻭ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺁﺩﻣﻴّﺖ ﻭ
اﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﭼﻮﻥ
ﺧﻄﺮ ﺑﻤﺐ ﺃﺗﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺮﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ،
ﺳﺎﺭﺗﺮﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷدﻩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﺗﺮﺳﻴﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﻟﺰﻭﻡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺪﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ هر
ﻓﺮﺩﻯ ﮐﻪ
ﻓﺎﺳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﻓﺴﺎﺩ
ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﮐﺴﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻤﭙﻠﮑس
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺟﻨﻮﻥ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
نرﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘس ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺟﻤﻌﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺧﻄﺮ
ﺍﻣثاﻝ ﺃﺗﻢ
ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺎﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷند
ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺭﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻢ ﮐﻪ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﻢ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺟﻨﮓ ﺳﻮﻡ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ
ﺷﺴﺘﺸﻮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻥ ﻫﻢ ﻧﻴﻨﺪﺍﺯﻡ
ﺩﻧﻴﺎ ﻏﺮﻕ ﻓﺴﺎﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻃﺮﻑ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﺑﺴﻮﺩ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺗﺴﻠﻴﻤﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻗﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺻﺪﻫﺎ
ﻣﺬﻫﺐ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐُﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻏﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
وﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺁﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ
ﻭﻳﺎ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪه ها
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻣﺴﺨﺮﻩ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﻔﺴﺦ ﻭ
ﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺸﺖ
ﻭ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻮﻥ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﺻﺒﺮﻭ
ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻘلهاﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻳﻌﻨﻰ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻮﺍﺭ ﮐﺎﺮ
ﺗﻴﺰ ﺭﻭ
میباشد ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻣﺪﺕ ﺗﻨﺪ ﺭﻭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮ
ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺑﺠﻬﺎن
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﺎﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻌﻰ
ﮐﺮﺩ ﺟﻨبه ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻥ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺳﻌﻰ
ﮐﻨﺪ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﭼﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﮔﺭﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﺟﺎﻟﺐ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻞ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻞ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ ﻭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ ﮔﻮﻧﺎﻧﮕﻮﻥ
ﺁﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
تاریخ ﺗﻄﻮّﺭ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﺎ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭ ﭘﻴﺶ
ﺳﺎﺯﻯ ﮐﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
شاید ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺧﻄﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻤﻨﻮﻉ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺷﺮﻋﻰ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﺮﻙ ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺖ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭﺣﺮﺍﻡ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺷﻮﺍﺏ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻗﺒﻠﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ثوﺍﺏ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ثوﺏ ﻭ ﻟﺒﺎس
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭼﻮﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺑﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﻗﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻰ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺣﺪﻭﺩ ﺁﻥ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻫﺴﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ
ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ،
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﭼﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺃﺳﺐ
ﻋﺼّﺎﺭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺁﺳﻴﺎﺏ
ﻭمدار ﭼﺸﻢ ﺑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﮐﻨﺎﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻫﻴﭻ
ﺍﺿﺎﻓﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺷﮑﻞ ﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮﻙ ﻫﻤﻪ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ با
سلوک الهی ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺴﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻭﻥ ﺃثیرﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﻭ
ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻣﻄﻠﻖ ﺑﻮﺩﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﮐﻪ
ﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺗﺎ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﻀﻮﻯ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻖ
ﺭﺍﻩ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍد
ﺗﺎ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﻭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻭﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻨﻮﺍﺭ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻄﻠﻖ
ﺗﺠﻠّی ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻔﻈﻰ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ ﺃﻫﻮ ﺩﺭﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﺤﻤﺪ، یا
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺿﻤﻴﺮ ﻏﺎﻳﺐ ( ﺍﻭ
ﻳﺎ ﻫﻮ ﻳﺎ ﻳﻬﻮﻩ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﺮﺳﺮ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻋﻠّﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻠّﺖ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻞ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﺮﺳﺮ ﻣﻨﺸﺄ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺗﺎﺯﻩ ﻋﻘﻠی
ﻭﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﮐﺠﺎ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺁﻳﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭ
ﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭلی ﺩﺭ
ﺯﻭﺍﻳﺎﻯ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰﻯ ﻭ ﻋﺼﺒﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭند. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﻫﻴﭻ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﺑﺎ
ﻣﻐﺰﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻏﻴﺒﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﻠﺎﻣﺎﺗﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ بوده
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﻧﻘﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻋﻘﻞ ﺧﺎﺹ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ
میﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
باز ﻧﺎﺭﺳﺎ ﻭﺣﻘﻴﺮ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍبر
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻧﻤﻰ
ﮔﺮﺩﺩ چون ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻠﺎﺋﻚ بوده ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺸﺄ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍ ﭘﻮﭺ ﻭ
ﺗﻮﺧﺎﻟﻰ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﭘس ﺩﻭﺭﺍﺩﻭﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﺎﻡ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ادامه
میدهند، ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﺮ ﺣﺸﺮﻩﺍﻯ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﻧﻮﻉ خود
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺁﻥ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺨﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﺣﺪّ
ﻣﺘّﻔﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻤﺖ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺗﻠﺎﺵ
کرد ﻭ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺍﺷﻴاء
ﺭﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺵ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ ﮐﺎﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺎﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭﻣﻄﺎﻣﻊ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎﻫﻢ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘس
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﻧﻘﻄﻪ ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺴﻤﺘﻰ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻫﻴﭻ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻬﻢ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﻫﻮﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
آن ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺧﺘﻦ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﺴﺘﻦ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﺑﺮﻡ ﻳﺎ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﻫﻮﻡ ﻭ ﺧُﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﭼﻴﺰ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮ ربّ  ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
تنها
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﮐﺸﻒ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﺁﺏ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭ ﺯﻟﺎﻝ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﭘس
ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﺷﺎﻣﻞ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺴﺎﺋلی ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
میباشند، ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻧﮑﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻭﺧﻮﺭﺩﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎت ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺣﺘﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﮐﺴﻰ ﺩﻩ
ﻫﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﻬﻢ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﭼﻪ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻭﻧﻬﺎ ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻝ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﺍ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻭﺳﻴﻊ
ﻭﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﻳﺎ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺠﺎربّ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻓﻬﻢ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘس ﻫﺪﻓﻬﺎ
ﻭﻣﻘﺎﺻﺪ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ،
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﺍﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺴﻄﻮﺣﻰ ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻫﺪﻑ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﺭﺍﻩ ﺣﻠﻬﺎﻯ
ﻫﺮﻳﻚ ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻨﻮﻉ
ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺸﺪﻩ،و ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭ ﮐﻢ
ﺍﺭﺯﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﺮﺩن می ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﮔﺬﺭ ﻋﻤﺮ ﺭﺍ
ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺁثاﺭﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣثبت ﻫﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻠﻤﺎﻯﺗﮑﻨﻴﻚ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺿﻊ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺑﻬﺘﺮ
میدانند، ﻭ
ﻳﺎ ﺭﻓﺎﻩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻳﺎ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ. ﻭ ﺍلاّ ﺟﺰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭند ﺯﻳﺮﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ که
ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺍﻯ ﺭﺍ ﻣﺘﺤﻘﻖ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭیا
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺟﺰ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﮐﻪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮐﻤّﻰ ﻭﮐﻴﻔﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻫﻤّﻴﺖ ﻭ
ﻣﻀﻤﻮﻥ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﭘس ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻫﺮ ﺗﻠﺎﺵ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ مقدّس  ﮐﺮﺩﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻩ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ ﻳﻚ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻧﺴﺒﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﮑﺸﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﭼﻮﻥ ﻋﻴﻨﻚ ﻣﺸﮑﻰ
ﺑﭽﺸﻢ ﺯﺩﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻗﻴﻘﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺣﺘﻰ
ﺭﻗﻴﻘﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ بالقوّه
ﺧﻮﺩ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.

(ﺭﻭیس )ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻧﻘﺪﻯ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﻭﺿﻊ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺤﻘﻖ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻘﺪ
ﻋﻘﻞ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﻤﻚ
ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻘﺪ
ﻭﺿﻊ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴنی ﻭﺿﻊ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺑﺪﻭﻥ
ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻧﻤﻮﺩ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻴﻨﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
آنچه
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﺤث
ﻭﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻧﻘﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺩﺭﺳﺖ ﻓﻠﺴﻔﻪ می
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺟﺰ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﻘﺪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ بِداﻧﻴﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻋﺎﻡ ﺁﻥ ﻧﻘﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪنمائیم.
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ ﺭﺍﻩ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻫﺮ
ﺁﻣوﺰﺷﻰ ﺩﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺷﺎﻳﺪ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺄثیر ﻣثبت ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﺟﺰ
ﺁﻣﻮﺯﺵ با
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺗﺎ ﻭﺻﻮﻝ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ما ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﮐﻢ
ﺩﺍﻧﺎﻥ ﻣﺪﻋﻰ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺩﺍﻧﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺩﺭ
ﺁثاﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺩﻳﺪ ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻭﺍﻥ
درﻳﺎﻓﺖ ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺧﺪﺍ
ﭘﺴﻨﺪﺍﻧﻪ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ،
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪیگرﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺣﻴﺎﺕ
ﻓﺮﺩی و ﺷﺨﺼﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺤﻴﺎﺕ ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﭼﻮﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻟﺎﺟﺮﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺍﺑﻦ
ﻣﺴﮑﻮﻳﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﺧﺘﻢ ﻗﺴﻤﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭﻋﻤﻠﻰ ﺁﻥ
ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ
وﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻘﻀﺎﻭﺕ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ بِداﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺳﻴﻞ
ﺑﺴﻮﻯ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺳﺮﺍﺯﻳﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ
ﻫﺮﺭﺷﺘﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﺪﻋﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ بِداﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺩﺭ ﺟﺸﻦ ﻋﻴﺪ ﺳﻌﻴﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺸﻦ
ﻭﭼﺮﺍﻏﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﭼﻘﺪﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. وﺎ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻃﻠﺴﻢ ﻭ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺭﻭﺡ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﺪ.

ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻣﺒﺪﺃ
ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻤﻠﻰ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎ ﺣﺪّ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺗﮑﻤﻴﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭼﻪ
ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﭼﻪ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺟﺪﻯ
ﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭحَجّ  روح
ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺮ
ﻣﺒﺪﺃ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﺿﺎﻳﻊ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻫﻴﭻ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻦ ﻭ
ﻋﻬﺪ ﺷﮑﻨﺎﻥ ﻭ
ﻣﻘﺘﺼﺪﺍﻥ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺣﺘﻰ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺩﺷﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺗﻤﺎﻡ
ﻳﻚ ﻫﺪﻑ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺒﺪﺃ
ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻄﻮﺭ
ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻭﮐﻠّﻰ ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺎ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭﺍﺣﺘﻴﺎﻁ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﻚ که
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. آنگاه
ﺳﺮﻳﻌﺎ ﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﻓﻬﻢ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ
وﺳﺮﻳﻌﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻫﺮ ﺷﺒﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺭﻩ ﺭﻭﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻇﺮﻑ ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻋﺸﻖ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻮﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
عشق ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ برای داوری
او است. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ، ﻫﻴﭻ ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻌﻘﺐ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﻓﻴﻠﻪ
ﺳﻮﻓﻴﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺼﻮﻑ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭ ﺑﺎ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩن
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﺠﺮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻧﺎﺧﻮﺪﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﺯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﭘﺮﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﭼﻮﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺘﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﺭﻓﻊ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﺯﻯ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺣﺪﻳث ﻧﻔس ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻐﻀﻮﺏ
ﻭﻣﻐﻀﻮﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
چقزی ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺤث
ﻭﺟﺴﺘﺠﻮ
ﻭﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺤث ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
اگرﺑﻬﺮ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻖ ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
حَجّ  ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭحَجّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻭﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ
ﺑﺘﺼﻮّﻑ
ﻭﺳﻮﻓﻴﺴﻢ ﻭ
ﺻﻔﺎﻯ ﺑﺎﻃﻨﻰ
نمودن
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻗﺒﻞ
ﻧﻬﺎﺋﻰ شهود
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ است. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﮔﺮ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺟﺰ
ﺷﺮﻙ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻠﮑﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻗﺘﻀﺎﻯ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ
ﺑاﺰﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﺗﺮ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨند،
ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮآینده
، ﻭ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻨّﺘﻰ ﻗﺪﻳﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ اﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮑﺴﺐ ﻭﮐﺸﻒ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﻮﺩ ﻭ
ﺳُﻨّﺘﻰ ﻳﺎ
ﺳِﻨﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺸﺪﻳﺪ ﺷﺪﻥ و
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻘﺪس ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳِﻨﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺳُﻨّﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺷﺨﺼﻰ ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺧﻮﺭﺍﻙ
ﻭﻟﺒﺎس ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﺧﺒﺮﻯ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳُﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺻﻠﺎﺡ بِداﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻋﻤﻞ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺟﻨﺒﻪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻧﻈﺮﻯ ﺷﺨﺼﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻣﺪﺭﻙ ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺘﻔﻠﺴﻒ ﻭ ﻳﺎ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎئی
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺭﺍﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻓﻦ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﺩ. ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺎﻟﻢ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ است.
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺤث ﺩﺭﻣﺠﺮّﺩﺍﺕ
ﻭ ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻣﺠﺮﺩﺍﺕ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻓﻦ
ﺣﻴﺎﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭﺳت ﻭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﺣﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﺳﺎس ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﺳﺖ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺁﻧﻬﻢ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻫﻴﭻ ﺗﺄثیرﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ
تا ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺪﺭﻙ
ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﺩﺭﻋﻘﻞ
ﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﮋﻩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺷﻮﻧﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺒﺮﺩ ﮐﺎﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﮑﻤﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﭽﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻳﺎ
ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶ
گرﻓﺖ، ﺗﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.

ﻓﻬﻢ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻭ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ باید
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﻮﺭﻳس
ﺑﻠﻮﻧﺪﻝ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺗﻠﺎﺵ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﻭ ﻋﻨﺼﺮ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ
ﻳﺒﮑﻰ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻧﻈﺮﻯ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﻘﻴﻨﻰ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻯ ﺭﺍﻩ
ﺣﻞ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﭘﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﻳﻘﻴﻦ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺘّﮑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﻮﻧﺪﻝ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﻓﻊ
ﻧﻴﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻳﻚ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻳﻚ ﺗﺴﻠﺴﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻬﻴّﻪ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﻣﻌﻘﻮﻟﻴّﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﻨﺘﺎﻳﺞ ﺣﺎﺻﻠﻪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﻢ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﻢ ﻫﺪﻑ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯّ
ﺑﺎ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ چه
ﻫﺪﻓﻬﺎﺋﻰ ﺑﺎ
ﭼﻪ ﻋﻘﻠﻬﺎﺋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻧﺎﻗﺺ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ،
ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯاست.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻗﺎﺩﺭ
ﻧﺒﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﮕﻮﻳﺪ، پس  ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ بِداﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺤﻞّ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻙ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ که ﺩﺭﻙ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺷﺨﺼﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻟﻮﻳس
ﻟﺎﻓﻞ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﺄﻟﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺩﺭﻙ ﻭﻓﻬﻢ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﻭﻫﺪﻑ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ بِداﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻰ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
عرﻓﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻨﺪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻮﺩﺵ
ﭼﻴﺰﻯ بِداﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﭼﻪ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺑﮑﺪﺍﻡ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺒﻠﺎ ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻮﺷﺪ که
بدان باید
نماید ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ. ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺸﺨّﺺ ﻣﻴﮑﻨﺪ
که ﺩﺭ ﮐﺪﺍﻡ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺪﺍﻡ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ تنها
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﻙ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺻﻔﺖ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻙ ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﮑﻞ
ﻳﻘﻴﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﺧﻮﺩﭘﺴﻨﺪﺍﻧﻪ
ﻭﻣﻐﺮﻭﺭﺍﻧﻪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻗﻮﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻬﺸﺖ ﻓﺮﻭﺷﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﺍﻩ ﮐﺴﺐ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭﻙ
ﻳقینی ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﻙ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻭ
ﺑﺪﺗﺒﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺮ ﻭﺿﻊ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎت ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﺎ ﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺮاء ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﻓﺮﻭﻫﺮ ﺷﺪﻩ. ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﻓﺼﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣی
ﺒﻴﻨﺪ ﻭ بِداﻥ ﻳﻘﻴﻦ
ﻭﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻦ ﻫﻔﺘﻢ
ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﻭ ﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺴﺒﺖ
بدﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
نیز ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎﺭﻯ ﺑﺪﻫﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮔﺮچه ﻭﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺸﮑﻞ ﺑﺰﺭﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس ﺍﺰ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﭼﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺂﺭﺍﻣﺶ
ﻋﺠﻴﺐ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻈﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﭼﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﺋﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﺑﮑﺪﺍﻡ ﻧﻮﻉ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﺍﻭ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﮔﻔﺘﮕﻮ ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻭﺿﻌﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻭﺿﻊ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻋﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﭘس ﻣﺸﮑﻞ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺣﺎﻝ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺃﺑﺪﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﻣﺸﮑﻞ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻳﺎ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻭﺿﻊ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺷﺨﺺﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﺃﺻﻐﺮﻭﮐﻮﭼﮑﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻋﺎﻟﻢ ﺃﮐﺒﺮ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻰ ﺁﻥ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻠﻤﻮس
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃﻰﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺗﺮﺍﮐماﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺿﻌﻴﻒ
ﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻗﺒﻀﻪ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﺠﺴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺍﺟﺰاء
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﺴﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﺁﻥ
ﺟﺴﻢ ﻭﻳﺎ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺭ ﻓﻀﺎ. ﻭ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺟﺴﺎﻡ ﺭﻳﺰ
ﺗﺮ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﻤﻪ
ﺍﺟﺰاء ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﻃﻠﺴﻢ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻳﻦ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﺳﻠّﻮﻟﻰ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻃﻮﻟﺎ ﺑﮑﺸﺪ. ﻭﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﺟﺴّﻢ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺿﻌﻰ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭘس ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺗﺄﺧﻴﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻭﻳﺎ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﭘس ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭﺟﺴﻢ ﺁﻧﺎﻥ ﺗﺮﺍﮐﻤﺎﺕ
ﺍﺯ ﺍﺟﺴﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
بِداﻧﺪ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﭼﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺗﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﭼﻘﺪﺭ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭﺍﺯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺣﺘﻰ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻳﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻘﺐ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﮑﺮﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺭﻓﻊ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ نفس  ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺫﺧﻴﺮﻩ ثوﺍﺏ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺟﻬﺎﻥ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ ﻫﺎ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻧﺎﻣﻘﺒﻮﻝ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭﮐﻤﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻋﻈﻴﻢ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﭼﻮﻥ
ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺨﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭﻋﺪﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺩﺭﺟﻪ تقرّب
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻓﻄﺮﺗﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﻧﻪﺍﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻏﻔﻠﺖ ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﺧﺮﮔﻮﺷﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺳﻘﻮﻁ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﺭﻙ ﭘﻴﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ
ﺍﻭﻝ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﺒﻴّﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﺍﻩ ﺣﻞ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ میباشد. ﮐﻪ
ﭼﺎﺭﻩ ﺳﺎﺯﺭﻓﻊ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ است. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺳﻄح ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﻓﻊ
ﻣﺸﮑﻞ ﻭ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ نمود. ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍن ثوﺍﺏ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻣﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺩﺭ
ﻏﻔﻠﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻫﺎﻯ ﻣﮑﺮﺭﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﻣﺮﮒ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺟﻨﻴﻨﻰ
ﻭﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻓﺮﺍﻤﻮﺷﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺁﻥ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻫﻤّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﻭﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻴﻚ
ﺍﻟﮕﻮ ﻭ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺳﺮﻣﺸﻖ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﻭﻣﻘﺼﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ بِداﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺩﺭﻙ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭﮐﺴﻰ ﺟﺰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ علاج
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻭ ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﭘس
ﺍﺯﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻯ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻋﻤﺮ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﮐﻮﺩﻙ
ﻭ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﭘﻴﺮﻯ ﻭﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻭ ﺑﻘﻴّﻪ
ﺍﻳﺎﻡ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭﮔﻴﺮ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺑﻴﺶ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﻋﻤﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺴﻴﺒﺎﺭ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺁﻥ ﺑﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﻴﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ ﻋﺎﻡ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭﻟﻰ
ﻧﻮﺑﺖ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﭘﺮﺳﺶ ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻌﺠّﺐ
ﻭ ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﭘﺎﺳﺨﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺎ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﭼﻴﺴﺖ
ﻭ ﭘﺎﺳخ ﭼﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻭ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭوﺍﻧﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﭘس ﻋﻘﻞ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺮﺳﺶ ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺗﻌﺠّﺐ
میدﻫﺪ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻟﻮ ﻏﻴﺮﻣﻄﻠﻖ
ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻯ ﻭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺳﻴﺪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺩﺭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﻴﻔﻰ ﻭﮐﻤّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔس
ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﭘﺎﻙ ﻧﺸﺪﻧﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺎﻟﻤﻠﺎﻥ ﺍﺯ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭﺻﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﻧﮑﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻓﻬﻢ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ. ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺑﻬﺘﺮﻯ ﻭ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺯ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺎسفه ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻳﺎ
ﺍﮔﺮﺑﺘﻮاﻧﺪ ﻋﻴﺐ
ﻭ ﺧﻄﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﻫﻢ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺧﻄﺎ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻭﻫﻢ
ﭼﺎﺭﻩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ ﺁﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭت
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻤﺮﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﻳﺎ ﮐم ﺍﺭﺯﺵ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑکندﻭ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺤﻖ
ﺷﺎﻫﺪ، ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ حَجّ  ﻭ ﻣﺮﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﮐﻤﺎﻝ
ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﮐﺎﺷﻒ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﻧﺒﻰ ﻭﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭاُمّی
ﻣؤﻣﻦ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﻤﻴﺸﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻧﻮع ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
از ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﺭامش
ﺧﻴﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻣﺤﻘﻖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻮﺷﺪ
ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺭﺍﻩ
ﺁﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ ﺷﻮﺩ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺠﺎی ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﻨثیﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﻰ ﺧﻄﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻄﺎ ﻭ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺿﻌﻒ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻳﻦ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﻓﻊ
ﺧﻄﺎ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺧﻄﺎ
ﻭ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻧﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻨک اصطلاحا
ﺑﺎ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه  ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﮑﻨﻴﻢ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه  ﺭﺍ
ﻣﺘﺤﻘﻖ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻳﻢ ﻭ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺒﺎﺯﻯ
ﺧﺮﮔﻮﺷﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﻫﻮﺷﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮔﺬﺭﺍﻧﺪﻩﺍﻳﻢ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ
ﺳﻘﻮﻁ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﮐﺴﻰ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﻔﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺃﺯﻟﻰ ﺧﻮﺩ ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﺒﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
در نوع بشری
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺳﻴﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭ ﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺽ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺴﺘﻦ ﺗﺎﺯﻩ
ﺁﻏﺎﺯ ﻳﻚ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﮐﺎﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺭﻭﺍﺝ ﺟﺰﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻮﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺁﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺰﺋﻰ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻮﺷند
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮑﻮﺷﺪ
ﻭ ﺑﺎﻴﺪ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻰ
ﮐﺮﺍﻥ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﭼﻮﻥ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺑﺪﺭﻳﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻗﻄﺮﻩ ﻫﺴﺖ
ﻭﻫﻢ ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻋﻤﻴﻖ ﺧﻮﺩ
ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻰ ﺭﺳﻴﺪ
ﺑﺎﻳﺪ بِداﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺗﻮﻗّﻒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺣﻘﻴﻘﻰ که
باشد، ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﺰﻭﻝ
ﻭﺯﻭﺍﻝ ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻬﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﺍﻟّﺎ ﺁﻏﺎﺯ
ﺳﻘﻮﻁ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﻘﻮﻁ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺑﻴﻤﻪ
ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﺍﻭ
ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺁﻧﻬﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﻘﻴﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻮﻗﺖ ﺗﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ شکل
نوعی ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﮕﻔته ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻤﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘس ﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﻌﻤّﺎﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﻭﺟﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﭼﺮﺍ
در ﻋﺪﻡ
ﻧﻤﺎﺪﻩ
ﻭﻣﺒﺪﺃ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺃﺯﻟﻴّﺖ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. دﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺖ،
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻋی اﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺒﻠﻮﻍ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻄﻮﺡ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮐﺸﻒ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺁﻥ ﺳﺎﻟﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻭﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﮐﺴﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻨﻨﺪ
ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﻝ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﻣﻐﺰ ﺭﺍ ﻣﻨﺸﺄ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ به ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺁﻧﺘﻦ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﭘﺮﺍﺯﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻫﺎی
ﺁﺧﺮﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﭼّﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻳﺎﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻔﺘﻪ و داوری
هاﻯﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﺮﺍ
ﻋﺪﻣﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﻮﺩ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻫﺮﺩﺭﺟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﺒﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺃﺗﻢ ﻭ ﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ که ﻫﺮﻳﻚ
با ﺭﻭحیﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺮﮒ
ﻭﺧﻮﺍﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﺏ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﻨﺒﻠﻰ ﻭ
ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪﺩﺭﻳﺎفت
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﺸﺮﺍﺕ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
درﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ سرکشی
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ با
خواست و تدبیر
و الهاﻣﺎﺖ
ﺍﻟﻬﻰ رﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮﭼﻮﻥ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺩﻭ ﻟﺒﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺩﺷﻤﻦ ﻭ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺯﺧﻤﻰ ﻣﻴﮑشد. ﭘس
ﻋﻘﻞ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻳﺎ
ﺟﻤﻌﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﺍ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ هرگز
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
آنها ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺑﺴﻄﻮح
ﺑﺮﺗﺮﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﻓﺖ. ﻭ
ﺗﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺪﻭﺩ ﺩﺭﻙ
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺑﺴﻮﻯﺗﮑﺎﻣﻞ
روحی وﻳﺎ در
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ ﺑﺴﻮﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻤﻐﺰ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺩﺭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
روانی که ﺍﻳﻦ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺿﺪ ﻫﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭیا
ﺍﮐثرﺍ
بخواهد
ﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﻭ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻔﻠﺴﻒ
ﻭ ﺑﺎﺯﻯ ﻓﮑﺮ
ﻭﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﺍﻝ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭ
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻤﻘﺎﺻﺪ
ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎی
عقلی ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﺍﺭﺯﺵ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺮﻙ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﺍﺣﺴﺎس
ﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﻣﻔاﺴﺪ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﻭﻣﻌﻠّﻤﻴﻦ، ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎ
ﻭﻧﻴﮑﻮﺋﻰﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘس اﺯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺩﺭﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻮع
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﺎﺹ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩانیدﻩ
ﻣﻴشو. ﭘس
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺿﺪﻳﺘﻰ ﻫﻢ ﺑﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴت هاﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺿﺪ ﺁﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻓﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺎﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩ، ﻳﻚ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
یا همان جنان
و گنان هندوان
ﺟﺪﺍﻝ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮیش
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺟﺪﺍﻝ ﻭ ﺿﺪﻳّﺖ
ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﮐﺴﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺮﺳﺶ
ﮐﺮﺩﻥ ﺧﺴﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﻟﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺿﺪﻳﺖ ﻭ ﺟﻮﺍﺏ ﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻗﺪﺮﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. وﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫیم
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻫﻴﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻃﻠﺐ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻨﻄﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﻧﻈﺮﻯ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻓﻄﺮﻯ
ﻧﻴﺰﺟﺬﺏ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺖ ﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻳﻚ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﻫﺮﺩﺍﻧﺶ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺴوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﮐﺸﻒ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ
دنبال ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﮐﺸﻒ ﻭﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ
ﺗﺮﻙ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺗﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮑﺸﻒ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺟﺎﻯ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻭ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺁﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ را
ﺑﺮﺍﻳﮕﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻔﻬﻢ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
خداوند ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺠﺎﻝ ﻟﺬﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻘﺼﺪ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭ ﻫﺪﻑ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺠﻮﻳﺪ.
ﭘس ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺳﻌﻰ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺭﺍﺯ ﻭ ﺳﺮّ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺪﻭﺩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺗﻮﻟﺴﺘﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻧﺞ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻴن ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻐﺬﻳﻪ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺍﻡ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺣﻴﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﻄﺢ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﺩ. ﺗﻮﻟﺴﺘﻮﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻡ ﺭﺍ ﺭﺩ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻮﺍﻡ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﻣﺨﻔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻞ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺟﺮ ﻭﺑﺤث
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﻭﺿﻊ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺟﺪﺍﻝ
ﺑﺎ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺣﺎﻝ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻘﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺍﺻﺮﺍﺮ
ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻓﻄﺮﺕ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ روح
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﺴﻮی
ﺃﺑﺪﻳّﺖ اﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
بدون سلوک
الاهی ﻗاﺪﺭ
ﺑﻨﻔﻮﺫ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻃﺮﺩ
ﻭ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺑﺤﺎﻟﺖ ﺧﻠﺄ
ﻭ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺁﻳﺪ،و ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
مرﺑﻮﻃﻪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﻭﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
میگردد. ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻣثبت
ﻭﻣﻬﻢ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻗﺎﺑﻠﻴّﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ اﻟﻬﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ، ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻨﺪﮔﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺼﻴﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
شاهدی
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﻟﮕﻮ
ﻭﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻗﻮﻉ، ﻧﻘﺶ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﻭ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯه
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻳﺎ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﺪﻨﺪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺁﺭﺍﻡ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭﺟﻨﻮﻥ
ﻭ ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ
ﺍکنوﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺼﺮﺍﻧﻪ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﺯﻧﻮﻉ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
که ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. و ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
تولد در ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻥ ﻭﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺭﻧﺞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
یا ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﻃﻠﺒﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺩﺍﻳﺮﻩ ﺟﺰﻣﻰ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺟﺰﻣﻰ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ که ﺗصوّﺭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻭ
ﺑﺄﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﻌﻤﻴﻖ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺸﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣثبت ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ. ﺟﺒﺮﻳﻞ
ﻣﺎﺭﺳﻞ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺠﺎﻯ (ﺍﻳﺪﻩ ﺣﻘﻴﻘﺖ)
ﺍﻳﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ (ﺭﻭﺡ
ﺣﻘﻴﻘﺖ) ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﻣﻠﻤﻮس
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺘﻤﻠّﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬی ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﻧﺎﻤﻪ ﮐﺎﺭ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻌﻰ
ﻧﻤﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ ﻭ
ﻣﺤﻴﻂ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﺤﻴﻂ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ
ﺳﺎﻟﻤﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﻣﺎ
ﺑﺘﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ. ﺩﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺗﺼﺤﻴﺢ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺭﻓﻊ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ ﻭ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻴﻢ، ﺗﺎ
ﺗﻄﻬﻴﺮ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﭼﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻳﺎﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺠﻬﺎﻥ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻔﻮﺫ
ﭼﻮﻥ ﻧﻮﺭ
ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻧﻮﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺳﺎﺭت ﺠﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝنوع
بشری ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﻳﻚ
ﻣﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺑﺠﻬﺪ. ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﮐﺴﺐ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﺸﺮ ﻭ
ﻓﺎﺿﻞ ﮐﺮﺩن ﻭ
ﺩﺍﺋﻤﻰﺗﺮﻣﻴباﺷﺪ.
ﻣﺎﺭﺳﻞ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭﺁﺭﺯﻭﺋﻰ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺰﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺘﺤﻘﻖ ﮔﺮﺩﺩ
ﺑﺎ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻋﺎ ﻭﺟَﻤﺒَﻞ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﻧﻤﻰ
ﺁﻳﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﮐﻮﺷﺶ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺭﻙ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎن ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺘﻔﻠﺴﻒ
ﻣﺪﻋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺟﻮﺍﺏ ﻫﺮ
ﭘرﺳﺶ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻧﻴﺴﺖ.
ﭘس ﻧﻈﻢ ﻭﻧﺴﻖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻞ ﻋﻘﻞ
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺷﮑﻞ
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﻨﻈﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺤﻘﻖ ﺩﺭ ﻃﺮﺡ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﻔﺮﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﺯ ﻫﺮ
ﺗﻮﺟﻴﻬﻰ
ﺩﻭﺭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺗﺎ ﺩﻫﺸﺖ ﻭ
ﺗﻌﺠّﺐ ﻭ
ﺣﻴﺮﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻣﻔﻴﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺟﺎﻣﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ جمعی
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﺗثبیت ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺎﻝ
ﭼﻮﻥ ﺃﺑﺎﺑﻴﻞ
ﭘﺮﻭﺍﺯﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
از ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﻟﻬی
ﺘﺮ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺄﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ها، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟﻖ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻣﺎ
ﺑﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﺍﻟﻔﺒﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺳﺮﺍﻍ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺮﻣﺸﻖ ﮐﻮﺷﺶ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ. تا
ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ که ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻠﻘﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻭﺯﻧﺠﻴﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﻞّ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﻭﺍﺣﺪ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺁﻳﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺧﻮﺩ ﺫﻭﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧمی
ﺒﻴﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺿﻤﻦ ﺁﻥ ﮐﻞّ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻏﺮﻗﻪ ﺁﻥ ﮐﻞّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
گردیده ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﻟﺎ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺑﻰ ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﻣﮑﺘﺒﻰ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﺴَﻖ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺟﺴﺘﻦ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﻫﻢ ﺧﺮﻣﺎ ﺭﺍ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﺭﺯﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺮﻙ ﺁﻧﭽﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻫﺴﺖ. ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﺬﺷﺖ
ﮐﻪ ﺑﺴﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
چون ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
زنده ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺎ ﺑﺎ ﻇﺮﺍﻓﺖ
ﮐﻠﺎﻡ ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘس
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭽﺮﺧﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﻨﺎﻯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻳﺎ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻴﻨﺎﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺗﺼﻮﺭ
ﺳﻮﻡ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺧﺎﺹ ﻭ ﻧَﺴَﻖ
ﻣﻌﻴّﻨﻰ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺷﺪ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺭﺷﺪ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ﻋﻘﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﺁﻥ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺯﻧﺠﻴﺮﻯ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺧﻮﺩ
ﺣﺮﻓﻪ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ (ﺗﻔﮑّﺮ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺁﺭﺍﺳﺘﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨند ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳند. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
رسیدند
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧند ﺍﺯ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺣﻰ
آنان ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﺍﻠﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻣﻄﻠﻖ
ﺯﻧﺪﮔی ﮐﻨﺪ
ﭘس ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺸﮑﻮﻙ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻚ
ﻋﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ را
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮی
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺷﻚ نکند  ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﺗﺎﺯه ﺩﺍﺭند. ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﺁﺏ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺎﺩﻫﺎﻯ
ﻃﻮﻓﺎﻧﻰ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭘس
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﮐﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻥ ﺷک را
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ باشد. ﻣﮕﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻋﻤﻠﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﻫﺮ حقّ  ﻭ حَجّ  ﺃﺻﻐﺮ
ﻋﻤﺮﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﮐﻪ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺗﮑﺎﻣلاﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺤﺞ ﺃﮐﺒﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻭﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺸﺮﻯ
که ﺭﺳﻴﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺍﮔﺮ
ﻟﺎﺟﺮﻡ از پیر
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
در ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭ ﺷﻚ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺸﻚ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎی ﻭﻗﺖ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﭼﻪ
ﻧﻮﺭﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
د ارد. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻴﭻ ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ
ﺭﺍ ﺃﺻﻴﻞ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻠﻞ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﭘس ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ و
تشکیلاتی ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻣﮑﺘﺒﻰ ﺷﺪﻥ
ﻭﺗﻮﻗّﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﺠﺮﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻧﺎحقّ  ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺤﻖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻟﻰﻋﻘﺐ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍ
ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﮐﻪ ﭼﻴﺴﺖ
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭیا ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻋﺪﻣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﺣﺴﺎس آن
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﭼﻴﺴﺖ
ﻭ ﭼﻪ ﻣﺼﺮﻑ
ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﭼﻴﺴﺖ،
ﻭ ﺣﺘﻤﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻭ ﺩﺭ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ ﭼﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺸﻤﻮﻝ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ( ﻣﻦ
ﮐﺎﻥ ﺃﻋﻤﻰ
ﻓﻔﻰ ﺗﻠﻚ
ﺃﻋﻤﻰ) ﻫﺮﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻮﺭ
ﻭﻧﺎﺑﻴﻨﺎ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺎﺷﺪ
ﭘس ﺩﺭﺁﻥ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻧﺪﻳﺪﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
زﻨﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻤﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
که
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﭼﺸﻢ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺟﻠﻮ ﭘﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺭﺍ. ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖﻫﺮﮐس
ﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻳﺎ بِداﻧﺪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺪ،
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﭘﺮﺳﺶ ﺍﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺑﻔﺮﺽ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻈﺎﻫﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻴﺮﺳند
ﺗﺎ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﮕﻴﺮند، ﻭ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﺎﻥ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻇﺎﻫﺮﻯﺁﺭﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﻭمقدّس
ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
میﮐﻨﻴﻢ، ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫیم ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺁﻧﺎﻥ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺷﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻫﺮ ﺻﻔﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ
ﻭ زودتر
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ولی
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﻓﻮﺭﺍ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ
، ﮐﻪ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ (
ﻟﻤﻦ ﺍﻟﻤُﻠک
ﺍﻟﻴﻮﻡ ؟) ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﮐﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻓﻄﺮﻯ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻫﺮﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
خواهد بود ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، که ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻯ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻰ ﮐﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻳﻚ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻭﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﻓﺖ.

ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧَﺴَﻖ ﻭﻧﻈﺎﻡ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺴﺎﺯﺩ،
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺬﻫﺐ
ﻭﻣﮑﺘﺐ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺑﻴﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﭘس
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻳﺎﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺴﻮﻯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺬﻫﺐ ﻭﻣﮑﺘﺐ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺼﻮؤﺕ
ﺗﺨﺮﻳﺐ ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ. ﺩﺭﺳﺖ
ﻋﮑس ﻣﺬﻫﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭﺷﺎﺧﻪ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐی اﺯ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻭﺗﺼﺤﻴﺢ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻧﺎﺑﺎﻭﺭﺍﻥ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﺷﺪﻩ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻇﻬﻮﺭ
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
و ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻟﻤﻞ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻧﻴﺰ
ﺁﻥ ﺗﺠﺴّﻢ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ، ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
در ﻫﻴﭻ ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺳﻄﺢ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ بِداﻥ
ﺑﺮﺳﻴﻢ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﻄﺢ
ﻓﻬﻤﻰ ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺑﮑﻨﻴﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻓﻬﻢ ﺭﺍ ﺩﺭﻫﺮ
ﺳﻄﺤﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺸﺪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ بِداﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻫﺴﺖ. ﻓﻬﻢ
ﻣﺎ ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺼﻮﺭ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ باشد. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﻧﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﻬﻢ
ﻓﻬﻢ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺍﻧﺶ ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻃﺮﺩ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎ بِداﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺯ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻤﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﻓﻬﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻓﻬﻢ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻌﻘّﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻌﻘّﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
بِداﻧﻴﻢ ﺳﺒﺐ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﺽ
ﺿﺮﻭﺭﻳّﺎﺕ
ﻫﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺍﺳﺒﺎﺏ ﻭ ﻋﻠﻞ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﺐ ﺳﻄﺤﻰ
ﺍﺯ ﻓﻬﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻋﺪﻡ ﻓﻬﻢ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﻟﻴﻞ ﺳﻄﺢ
ﻓﻬﻢ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻓﻬﻢ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺄﺳﺒﺎﺏ ﻭ
ﻋﻠﻞ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺪﺭﻫﺮ
ﺳﻄﺤﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﻬﻢ ﻧﺴﺒﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺎﻳﻦ ﺳﻄﺢ
ﺣﺘﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺴﺘﻌﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻔﻬﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﭘس ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻭ
ﻣﺪﺭﻙ ﺍﻳﻦ
ﻓﻬﻢ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺳﺒﺐ
ﮐﺎﻓﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
شرط و ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻔﮑﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﮐﻠﺎس
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮐﺎﻓﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻄﻠﻘﺎ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺒﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰمی ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ ﻫﺮ
قدﻡ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻩ ﻗﺪﻡ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺂﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ ﺁﺧﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺪﻡ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧﺘّﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﻩ ﻗﺪﻡ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺗﺎ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﻙ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﺪ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻴﻠﻰ
ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺗﻮﻟﺪﺍﻟﺖ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺍﺯ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻧﮓ ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺟﺰﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻭﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
وانمود
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺿﻌﻰ ﻭ ﻣثبت ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺷﺪﻧﺪ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻣﺮﮒ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ
(ﺑﻤکتب  ﻭِﻳَﻦ
)ﺑﻮﺩ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﻧﮓ ﻋﻘﻠﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻮﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﻳﺎ ﺩﻭ قُرّه
ﻳﺎ ﺧﻮّﺭﻩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ
ﻣﺤﻤﺪ ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺸﻢ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ ﭼند
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷند. ﻭ
ﻫﻴﭻ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﺑﻬﺰﺍﺭﺍﻥ ﺷﮑﻞ
ﺗﻮجیه ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺎﻃﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﮔﺎﻫﻰ ﻧﻈﺮﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻣﺎﻧﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴگردد. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺳﭙﻴﻨﻮﺯﺍ
ﻓﺮﺽ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﻔﻊ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻄﻠﻖ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭﻣﺒﺪﺃ ﺃﺯﻟﻰ
ﻭ ﻣﻘﺼﺪ ﺃﺑﺪﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻬﺮ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺻﺖ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ بِداﻧﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﻄﺢ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺳﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺳﻄﺢ ﻣﻄﻠﻖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺖ.

ﮐّﺎﺭ ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ ﺑﺮ
ﺿﺪ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﻳﺎ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﻋﻠﻴﻪ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﻳﻨﻰ ﺿﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺿﺪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻟﺰﻭﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺁﺩﻡ
ﻳﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺳﭙس
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮکی
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭ ﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻔﺘﻢ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺿﻤﻦ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﭘس
ﺩﺭ ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭ
ﺗﮑﻤﻴﻞ صفات واحوال
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺑﻮﺩﺍ
ﺑﻨﺎم  ﺷﻴﻮﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻧﺎﻡ ﺩﻏﺪﻭ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭﻧﺎﻡ
ﻣﺮﻳﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤﺎﻟﺎﺗﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﮐﻤﺎﻟﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻓﻄﻢ ﻭ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻓﻄﺮ ﻭﺍﻓﻄﺎﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺧﺘﺮ
الهی ﻓﺎﻃﻣﻪ
ﻭﻣﺮﻳﻢ ﻭ
ﺩﻏﺪﻭ ﻭ ﺷﻴﻮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
هست. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺑﺎﺭ
ﺩﻭﻡ ﻭ ﺁﺧﺮ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﺰلة
ﺍُﺧﺮﻯ ﮐﻪ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ ﺑﻮﺩ،
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﺩﺭ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ بمن ﺩﺍﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﺄثیر روح
الهی ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻦ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﻕ ﮔﺮﻓﺘﮕﻰ
ﺩﺭ هر ﺭؤﻳﺎ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﻣﻦ
ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﺄثیر
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺩﺍﺩ ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍ
ﺩﺭ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻃﺒﻘﻪ ﻣﮑﺎﻥ
ﻣﺎﺩﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻳﻦ ﺗﺄثیر
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﻤﻦ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ چناﻥ
ﺗﺄثیرﺍﺕ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻣﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ ﺑﺮ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺑﺮﻕ ﮔﺮﻓﺘﮕﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭ
ﺷﻮﻙ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ ﻭﺍﺯ
ﻧﻮ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻣﻴنماید. ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ ﻭﻓﻬﻢ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻧﻴﺰ
خواهند بود. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﭼﻴﺰﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﻗﻄﺮﺍﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺁﺏ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺩﺭﻳﺎ ﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﮐﻞّ ﺧﻮﺩ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
خود ندارند ﻭ
ﻳﺎ ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ صفاﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ اکتفا
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺗﻤثیلی ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺫﮐﺮ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ. ﭘس
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻫﺴﺖ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺿﺪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻭ ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ
ﺿﺪﻳﺖ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﻣﻰ
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﺪﺍ
ﻭﺣﺘﻰ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﻭﺷﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺪ توجّه
نمی کنند. ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭼﻨﺪ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﮐﺸﻴﺶ
ﻭﻣﻠّﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻓﺎﺳﺪ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﺧﻮﺩ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺳﻨّﻰ ﻭﺷﻴﻌﻪ
ﺁﻥ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻌﻀﻮﻳّﺖ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺴﻤّﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍثباﺕ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻓﺎﺳﺪ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺣﺰﺍﺑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻳﺒﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭ ﺍ
ﻟﻌﻨﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﻓﻬﻢ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻳﻌﻨﻰ ﻓﻬﻢ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺣﻞ
معمّا ﻭ ﺭﻣﻮﺯ
ﻭ ﮐُﺪﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﭘس
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺍﺳﺖ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ر ا بگیرد
ﻭﻣﻌﻤّﺎﻫﺎ
ﺭﺍ ﺣﻞ ﮐﻨﺪ وبا
ﻭﺟﻮﺩ ﻓﻌﻠﻰ
دیدن ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﮐﺸﻒ
ﺭﻣﻮﺯ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﻤﻮﺩﮔﻰ
ﻧﺮﻭﺩ ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﮐشف
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻣﻌﻤّﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﻮﺩ
ﻭﺗﻮﺟﻴﻪ ﻭﺿﻊ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻫﺪﻑ ﻓﻄﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻋﻘﻞ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺟﺰ ﺑﺎﺳﺘثماﺭ
ﻭ ﻏﺎﺭﺕ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺽ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺯﻨﺪﮔﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺣّﺶ ﻭ ﺳﺘﻢ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺁﺳﻴﺐ ﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ
ﺍﺳﺘثماﺭ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﭼﻮﻥ
ﺩﺯدﻯ ﺑﺎ ﭼﺮﺍﻍ
ﮔﺰﻳﺪﻩ ﺑﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ
ﺭﻣﻮﺯ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ بِداﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کارمائی ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﮔﻮﺋﻰ در
ﺟﻨﮕﻞ ﻭ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ از ﻓﻄﺮﺕ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﺳﻠﻴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﮐﻨﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ ﺷﻚ ﻭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭ
ﻭﺿﻊ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻣﮑﺘﺒﻰ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﻚ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺷﻚ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﻓﺎﻯ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ بِداﻥ ﻣﻠﺘﺰﻡ
ﻭﻣﺘﻌﻬّﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﮕﺬﺭانند
ﭘس ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮑﺸﻒ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻋﻤﻠﺎ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺁﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻔﺼﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭﺿﻊ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭ ﻗﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﺪﻑ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺤﺴﻮس ﺣﻮﺍس
ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس
ﺗﻌﻬﺪ ﻭ
ﺍﻟﺘﺰﺍﻡ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻨﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺯﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﻟﻮﺡ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺍﺳﺘثماﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻏﺎﺭﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺷﻚ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺿﻌﻒ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ با
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﻚ ﺭﻭﺵ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻃﻠﺒﻰ
ﻣﻴخواهند ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣثبت ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻧﻴﺎﺯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺍﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺷﻚ
ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻫﻤﺎﺕ ﺗﺸﺘﺖ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘس
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺩﻟﻴﻞ ﻳﺄس ﻭ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻘﻴﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﺭﻧﺞ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻔﻌﻰ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﻣﻌﻠﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ جوﺍن ﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺭﺷﺪ نداشته
ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺤﮑﻤﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﺟﻪ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻔﮑﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ ﻳﺎ ﺑﻔﮑﺮ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﻧﻮﺷﺘﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺭﺑﻄﻰ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﺟﺰﺍﻯ
ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ از آن
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻋﻤﻞ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣثبت
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺎﺯﻯ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﮐﺎﺫﺏ
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﻟﺬﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻳﺎ
ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﭘﺰﺷﻚ ﺳﺎﺑﻖ
ﻳﺎ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻫﻤﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪ ﺧﻠﻮﺕ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﻫﺪﻓﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﻭ
ﺃﺑﺪﻯ ﺗﺮ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﻴﺰ ﻗﻴﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺿﻊ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺗﻠﺎﺷﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻠﺬﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻭ ﺩﺭﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺟﻨﺴﻰ
ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺧﻴﻠﻰ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻴﺎﺩ
ﺧﻄﺎﻫﺎ ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺟﺰ ﺣﺴﺮﺕ
ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﻭﺭﻧﺞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﻬﺮﻩ ﻭﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﻤﺒﺪﺃ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﮐﻪ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﻨﻴﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺴﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﻫﺎ
ﺑﺮﻡ ﺧﺘﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﻭ ﻫﻮﻡ ﻭ ﺧُﻢ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻗﻴﺎﻡ ﻗُﻢ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻀﺎﺩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﮐﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﺭﻓﻊ ﺷﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻋث ثبوﺕ
ﺑﻄﻠﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ بِداﻥ
ﻣﺸﮑﻮﻙ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺋﺘﻠﺎﻑ
ﮐﺎﺫﺏ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺷﻚ ﺩﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺑﺮﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻠﺨﻰ ﻭ
ﺗﻀﺎﺩ ﻭﻧﺎﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻨﺪ ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺑﻨﺪ ﻣﺤﺒﻮس
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺎهم ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ حقّ  ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻫﻴﭻ ﮐس ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ بِداﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻥ حقّ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺨﻔﻰ ﺍﺳﺖ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺭﻣﻮﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺭﻧﺞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﻢ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.

ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ حقّ  ﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻳﺎ حَجّ
ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﻌﻤﺮﻯ
ﻭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻧﺼﻴﺐ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
حَجّ  ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻦ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻫﺎﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺫﺍﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧیّت
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻓﻀﺎﻳﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻣﻨﻔﺼﻞ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻓﺼﻞ ﻭ ﮐﻠاس
ﻭﻃﺒﻘﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺁخرﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺠﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻤﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟک
ﺧﻮﺩ ﻧﻘﺶ
ﻣﻘﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺒﺪﺃ ﺣﺮﮐﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻳﺎ ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﮐﻨﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس  ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍی ﻫﻴﭻ
ﮐس ﺭﺍﻩ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺍﺯ ﺷﻚ ﻭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﻨﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ ﺷﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﺰﺷﻚ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﻴﻠﻰ ﺻﻒ ﺍﺕ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭﻋﺎﻗﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭﻣﻄﻴﻌﺎﻧﻪ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ ﺟﺎﻯ
ﺷﻚ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﻨﻨﺪ.

ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﺄﺻﻞ ﻭ ﻋﻠّﺖ
ﻭﻣﺸﮑﻞ ﺷﻚ ﻭ
ﺑﻰ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻴﻢ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺻﻞ ﻭ ﻋﻠّﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﻣﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺎﺭ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﮐﻤﭙﻠﮑّس ﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺸﮑﻞ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﻫﺮ
ﻓﻠﺴفه ای که
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻨﻮﻳﺴﻴﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺑﺎ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺮﻭﺍﮊﻩﺍﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺭﺍ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻳﺶ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﻮﭼﮑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺴﺎﺯﻡ
ﭼﻪ ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﻫﺎ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ ﻭ
ﺷﮑّﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﻌﺠّﺐ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﭼﻨﺪ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺩﺍﻧﺶ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ
ﺍﮐثرﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻳﺎ
ﻭﺍﻟﻪ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻭ
ﺟﻠﻮﻩ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺠﻨﻮﻥ ﻟﻴﻠﻰ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺁﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﻣﺨﻠﺼﺎﻧﻪ ﻭ
ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺗﺄثیرﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﺍﺯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺍﻭ
ﻭ  آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﺮﺍﻮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺳﻨﮓ
ﺳﻮﺧﺖ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻢ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺁﺗﺶ
ﺍﻓﺮﻭﺯﻯ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻧﺪ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ
ﻭﺳﻨﮓ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮﺍﺩ
ﺳﻮﺧﺘﻨﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﻧﻔﺖ ﻭ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﻴﺰﻡ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﮔﺮﻡ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻮﭼﻚ
ﻭﻟﻰ ﮐﻤﻰ ﮔﺮﻡ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺧﻮﻳﺶ
ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﮐﻮﭼﻚ ﻭﺣﻘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍ
ﻭﺟﻨﮕﻞ ﻳﺎ
ﮐﻨﺞ ﺧﺎﻧﻪ
ﻭﻣﻌﺒﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﮔﺮﻡ
ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﻭﺩﺭ ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ
ﺻﺒﻮﺭ ﻭ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻫﺪﻑ ﺩﺍﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻪ ﻫﻴﭻ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﭘﺮﺳﺖ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﺷﻤﻦ ﻋﻘﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺪﺷﻤﻨﻰ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﻓﻴﻮﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.

ﻟﺬﺍ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻌﻨﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﻤﺒﺪﺃ، ﻧﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺁﻥ
ﻣﺒﺪﺃ، ﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻋﻘﻞ ﻗﺪﺭﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻘﻖ
ﻧﻴﺰ ﺗﻌﻘّﻞ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺩﻗّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺒﺸﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺴﺮﺣﺪّ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. وقتی
ﮐﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻣﻐﺰ
ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ ﻧﻴﺰ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺭﺷﺪ خود را
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻞ ﻭﺗﻌﻘّﻞ ﻭﺗﺼﻮﺭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺑﺮﺩ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪّ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺷﺪﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻌﻘّﻞ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻌﻘّﻞ
ﻭﺗﺼﻮﺮ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺗﺎﺯﻩ، ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﻋﻘﻞ
ﻭﻋﻠﻢ ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻫﺎ ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻓﻨﺎ
ﻭ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺣﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻰ ﻭﮐﺴﺐ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻧﮑﺎﺭ ﻭ
ﻧﻔﻰ ﻭ ﺷﻚ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ،
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺤﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻋث ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺍﺯﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮ
ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ و
ﺩﺳﺘﺶ ﺧﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ
ﺩﻟﻴﻞ ﻳﺄس
ﻭﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ هرﻣﮑﺘﺒﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻋث ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻠﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ بِداﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﭘﻮﻝ ﺳﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﻨﻔﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺁﻥ ﺑﺤﺪّ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻫﻴﭻ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣثبت
ﺩﺭﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﻬﺮ
ﺳﻄﺢ ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﺭﺍﺿﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭘس ﺗﻮﻗّﻒ ﻭ
ﺳﭙس ﺷﺮﻭﻉ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
بِداﺋﻰ ﻳﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻨﺰﺩ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻚ ﮐﺮﺩﻥ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻗﺎﺋﻞ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻟﺰﻭﻡ
ﺗﻌﺎﻟﻰﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ،
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺷﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻘﺼﺪ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺑﻬﻤﻴﻦ ﺧﺎﻃﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
دﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺑﺎ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
أذکار
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﭼﻮﻥ
ﺫﮐﺮﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺣﺘﻰ آنرا به
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ،
ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ام. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﭘس ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﮐﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍند. ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ (ﻭﺍﺣﺪﻳّﺖ)
ﻣﻴﮕﻮﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﻭﺍﺣﺪ ﻭ ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﻴینند. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺁﻧﺮﺍ
مقام (ﺃﺣﺪﻳّﺖ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺣﺘﻰ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ( ﻧﻪ ) ﻭ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ این ﺷﺄﻥ ﻫﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻔﺘﻦ(
ﺁﺭﻯ ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ)
ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺘﻤﺎ
ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺟﺰ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
وﻫﻤّﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
(ﻧﻪ ﻳﺎ ﺁﺭﻯ) ﮔﻔﺘﻦ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
همین ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ است و
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺣﺪّ
ﺃﮐثرﻋﻘﻞ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ.

ﭘس
ﭘﺎﺩﺍﺵ
(ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ )ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺷﺨﺺ ﻭﺩﺭ
ﺣﻮﺯﻩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
میﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍلاّ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺟﻬﻞ ﻭ ﺑﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ ﮐﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺒﺪ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﻭﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺎﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺯﺣﻤﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺟﻴﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻴﺐ ﺩﻳﮕﺮﺵ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺣﻮﺯﻩ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺁﺳﻴﺐ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﮑﺮﺭﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ رفت. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﻤﻰ
ﺳﺨﺘﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﭘﺮﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻟﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮ
ﻭﺻﺒﻮﺭﺗﺮ ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﻭﻋﺪﻡ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻠﺎ
(ﺑﻠﺎﻳﺎﻯﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺍﻭ ﺳﺒﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﺣﺴﺎس
ﻫﺮ ﺳﺨﺘﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺣﺴﺎس
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﮑﺮﻭﺯ ﻳﺎ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﻳﮑﺮﻭﺯ ﻃﻮﻝ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﺷﻖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﺪ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اگر
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﻭﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﻭ ﺳﺴﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺣﺘﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻓﻮﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻮﺩ ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎﻯ ﺳﻪ
ﮔﺎﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺳﺒﻚ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ کرد. ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺭﻭﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻄﺢ
ﺯﻣﻴﻦ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻧﺎﺭ ﻭ ﻧﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ، ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﺯ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﻤﺮ
ﻧﻴﺰ ﺗﺮﺳﺎﻥ
ﺍﺯ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺗﺸﻨﻪ
ﻭﮔﺮﺳﻨﻪ ﺯﻳﺮ
ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻧﺞ
ﺑﺒﺮﺩ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﻮﺵ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻘﺒﻮﻝ ﻟﺰﻭﻡ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ خود
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺘﻨﺎﻗﺾ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣثبت ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
بر خود ﺑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
راه
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺎﺯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭﺷﻚ و ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻫﺮﺳﻪ ﺩﻟﻴﻞ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻧﺪﻩ ﻭ ﺷﻚ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺩﺭ
ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﺗﻌﻬّﺪﺍﺕ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺷﻚ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻚ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣثبت ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻨﻔﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﻮﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪن ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﺮﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﻣﺒﺪﺃ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﺗﺎﺑﻊ
ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺪﺃ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺻﻮﻝ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺻﻮﻝ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺻﻮﻝ
ﻭﻣﺒﺪﺃ ﻭ
ﻣﻘﺼﺪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﭘس ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ (ﺑﺄﺻﻞ
ﺍﻟﺎﺻﻮﻝ
ﻣﻄﻠﻖ) ﺧﺪﺍﻭﻨﺪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺳﭙﻴﻨﻮﺯﺍ ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺗﺼﻮﺭ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺍﺯ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﻳدگاﻩ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ ﻭ
ﺍﺷﻴاء ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺁﻥ ﮐﻠّﻰ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘس از ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ
ﮐﻠّﻴﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺣﺪﺕ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺑﮑﻞّ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺷﺎﻣﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻈﺎﻫﺮ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺹ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺯ ﺭؤﻳﺖ ﺭﻭﻯ
ﻫﻢ ﺭﻓﺘﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺷﻴاء
ﻭ ﺍﺟﺰاء ﺭﺍ
ﻧﻈﺮ ﮐﻠّﻰ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﺭﻓﺘﻦ ﻭﺭﻭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺴﻮﻯ ﺗﺠﻠّﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﻓﺘﻦ
ﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺪﻩ ﮐﻠّﻰ
ﻧﻘﺶ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺍﺻﻞ
ﺍﻟﺎﺻﻮﻝ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺩﺭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻨﻮﺭربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﺪﻩ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍز ﺟزﺋﻴّﺎﺕ
ﺭﺍﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺄﺑﺪیّت ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭلی ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
به ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺩﺭ ﻳﻚ
ﮐﺎﺩﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﻳﮕﺎﻧﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﺟﺰاء
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻳﻚ ﺍﻳﺪﻩ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎ ﻧَﺴُﻖ
ﻭﻧﻈﺎﻡ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻃﺮﺡ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ ﻳﻚ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺳﺒﺐ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳت ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس وﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺬﻫﻦ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻌﻤﻴﻢ
ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭتقرّب
ﺑمراتب الهی
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻘّﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻥ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩاﺭﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﺩﻭﻧﻔﺮ
ﻫﻢ ﺑﻴﻚ ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﭙس ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﻈﺎﻡ ﻓﮑﺮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﻭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺑﻤثاﻟﻬﺎﻯ ﺟﺰﺋﻰ
ﺩﺭ ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺷﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﻭﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺴﺘﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
بشهود ﺷﺸﻢ
قائم ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﻫﺮ
ﻳﻚ آنها ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺁﺷﻨﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺍﺯ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺍﺯ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺟﺎﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺁﻥ
ﮐﻨﺪ.   ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ هر
ﮐﻴﻔﻴّﺖ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺎﺑﻞ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻫﺎ
ﻭﮐﻠّﻰ
ﺷﺪﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﮐﻠّﻰﺳﺎﺯﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻟﺬﻳﺪ ﻭ ﺩﻓﻊ ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻔﻞ
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺑﺤﻖ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺪﺍﻳت ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺤﻖ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﻭﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻗﻄﻌﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺤﻠﻴﻞﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻫﺎﻯﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ
ﺗثبیت ﻫﺮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﭘﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﮐﻠّﻰ ﺗﺮﻯ و
ﻫﻢ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺒﺮﺩ ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺩﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﮐﺮﺩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻠّﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﻠّﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﻦ ﺑﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﮔﻮﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﻫﺮﺑﺮﺕ
ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭﺟﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻏﻴﺮﻣﻮﺣّﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﮐﻠّﻰ ﻧﺸﺪﻩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ
دﺭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﺯ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻭﻭﻫﻤﻴّﺎﺕ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺑﺴﻄﺢ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺘﻮﺣّﺪ
ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﮐﻠّﻰ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻔﻴﺪ ﻃﻔﻞ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺑﺎﻋث
ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻢ
ﻭﺗﮑﻨﻴﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺤﺼّﻞ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺁﺷﻨﺎ ﺑﺤﺮﻓﻪ
ﻭﻫﻨﺮﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﮐﻠّﻰ ﺷﺪﻩ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﮐﻠّﻰ
ﺷﺪﻩ ﺁﻥ ﺍﺟﺰﺍ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻮﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺗﻐﺬﻳﻪ ﺫﻫﻨﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﮐﻠیه ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻴﭻ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ ﻭﻳﺎ
ﺗﺎﺣﺪّﻯ بی
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﻳﻦ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺳﺨﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭﺗﻤثیل
ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺯ ﭼﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﻴﻦ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺁنگاﻩ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﭼﻮﻥ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺗﻦ
ﺑﺎﺟﺮﺍﻯ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻓﻄﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﭘس
ﺍﺯﻓﻬﻢ ﻧﺪﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﺣﻘﻮﻗﻰ
ﺑﺪﻭﻥ داشتن
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﺄﻟﻴﻒ
ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﺯﻯ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐس
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﺮﻁ ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻓﻊ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺮﺩ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﺯﺩ
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯﻫﺮﭼﻪ
ﻣثبت ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺑﺴﻤﺖ
ﻫﺪﻑ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﮔﺮﻓﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺪﻝ
ﻭﻓﮑﺮ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺳت ﺘﺮﻯ
ﺍﺯﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.

ﺑﺮﻭﺗﻮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺟﻬﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺄﺷﻴاء ﻧﻈﺮ
ﻭﺍﺣﺪ ﻭﮐﻠّﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﮐﻮﺷﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﻧﻔس ﺟﺰ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﻭ ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ ﺑﺴﺴﺘﻰ
ﻭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﮐﻠّﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺮﻙ ﻫﻤﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺪ ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﻭﺟﻬﺎﺩ ﺍﻭ
ثمرﺑﺨﺶ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺟﻬﺎﺩ مقدّس  ﺩﺭ ﺟﻨﮓ
ﻧﻴﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﻭ، ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﻟﻰ
ﺯﻧﺪﻩ، ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ
ﺟﻨﮕﻰ ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﺎﺩﺕ
ﻭﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺷﻬﻮﺪﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﭼﻨﻴﻦ
ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﻓﺪﺍﺋﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﺟﺒﻬﻪ زنده
ﺑﺎﺯ ﻣﻰ
ﮔﺸﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻗﺖ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺟﻬﺎﺩ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻭ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻓﺎﺳﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺟﻮﺭ ﻭﺳﺘﻢ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺰ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻮﻯ
ﺑﺪﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺮﮔﻰ
ﺑﺘﺮﺍﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ
ﻓﻮﺭﻯ ﺑﺎ
ﺣﻮﺭﻳّﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺁﺳﻴﺒﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺮﺳﺎﻧﻨﺪ، ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻟﺬﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻭﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻟﺬﺕ ﺟﻨﺴﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺟﻬﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺑﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ بِداﻧﺪ
ﻭ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻘﺮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺸﻠﺎ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ
ﺭﻭﺯﻩ ﺩﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﮐﻤﻰ
ﺍﺯ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ
ﮔﺮﺩﺩ، ﻭ ﻳﺎ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﺯﻯ ﺍﺯ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺠﺎﻫﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﻫﺮ ﺟﺰﺑﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺠﺎﻫﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ
ﭼند ﺷﻌﺎﺭ مقدّس
ﻫﻢ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻨﺪﻭ فدﺍﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ،
ﻭﻣﻘﺘﻮﻝ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺷﻬﻴﺪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ بِداﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻧﺰﺍﻍ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﻬﻴﺪ
ﻭﻓﺪﺍﺋﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻓﺪﺍﻯ ﺟﻬﻞ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﻳﺎ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻰ
ﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺣﺰﺑﻰ ﺭﺍ ﺗﺄﺳﻴس
ﮐﻨﺪ ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺳﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﭘﺎﺭﻭﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﺪ ﻭﺻﻮﻝ
ﺑﺘﺄﻟﻴﻒ
ﺷﺎﻣﻞ ﻳﺎ
ﻣﺮﮐّﺐ ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺗﺄﻟﻴﻒ ﺑﺎ
ﮐﺪﺍﻡ ﻋﻘﻞ؟ ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻗّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺍﺟﺰاء
ﺍﺳﺖ. ﺗﺄﻣّﻞ
ﺍﺯ ﺭﻳشه ﺃﻣَﻞ
ﻭﺍﻣﻴﺪ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺁﺳﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺂﺭﺯﭼﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺒﻮﺭ ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﺩﺭﺣﺪﻭﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻋﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭﮐﻠّﻰ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻨّﻰ
ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺗﺮﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. و
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺃﻣﻞ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺩﺭ ﺩﻗّﺖ ﺑﺎ
ﺻﺒﺮ ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺤﻘﻖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻨﺸﺄ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﺗﻮﺭّﻡ ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ
ﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺟﺰﺋﻰ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻈﺮﻳّﻪﺍﻯ
ﺑﺴﺎﺯند. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﭘس ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻠّﻰﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻈﻴﻢ ﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺶ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﻊ
ﻧﻴﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﺑﺒﻴﻦ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻋﻠﻰ
ﺭﻏﻢ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎ
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﺪ ﮐﻠّﻰ
ﻭﺗﺮﮐﻴﺒﻰﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮﮐس در
اورکست ﺳﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺰﻧﺪ،
ﻭ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﻋﻠﻤﺎ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻋﻠﻤﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﭘﺮﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﺗﺤﻘﻖ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﺑﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺤﺪّ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم بیشتر
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻟﺬﺕ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﻭﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﻭﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺭﺩﺷﺎﻥ
ﺭﻭﺷﻦ ﮐﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻧﻘﺺ ﻳﺎ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻨﻈﺮ
ﺑﺮﺧﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻣﺤﺴﻮس
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﻣﻠﻤﻮس
ﻧﻴﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷند. ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﺎﻓﻰ ﺗﺎ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺖ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ حقّ  ﻭ حَجّ  ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ ﭘﻨﺞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ حَجّ  ﺃﮐﺒﺮ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ حقّ  ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺤث ﮐﻞّ
ﻭ ﺟزء ﺻﺤﺒﺖ ﺷﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻓﻬﻤﻴﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﮐﻞّ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﭼﻮﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻓﮑﺎﺭﮐﻠّﻰ
ﻭﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ،
ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺟﺰﺋﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺻﻌﻮﺩ ﻭﻧﺰﻭﻝ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺴﻮﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺑﻌﺮﺵ ﻭ
ﺃﺭﺟﻤﻨﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﻔﺘﻦ
ﮐﻠی ﻭﺟﺰﺋﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﻳﻚ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﻦ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ ﺁﻥ
ﺑﺎ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﮐﻠّﻰ
ﻭﺟﺰﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﻫﺮ
ﮐﻠّﻰ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﺟزء ﺩﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻥ ﮐﻞّ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﮐﻞّ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺟﺰﺋﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺷﺨﺺ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺧﻰ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﮐﻠّﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺧﺎﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﻠّﻰ بداند. ﺁﻧﻬﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺑاشد. ﭘس
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺗﻔﻠﺴﻒ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻓﻰ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﺑﺎﺯﻯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ مینمایند.

ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻓﻬﻢ ﻭ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﮐﻞّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭ ﮐﻠﻴّﺖ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺃﻧﺪﻙ ﺍﺟﺰﺍ
ﮐﻠّﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺍﺋﻤﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻭ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺍﺳﺖ
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﺩ ﺭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭘس
ﺗجدﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻫﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﻠّﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺷﺒﻴﻪ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺑﻨﻈﺮ ﺑﺮﺧﻰ
ﺧﻄﺎﻯ ﺍﮐثر
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺭﺍ ﺑﺼﻴﻐﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺠﺮﺩ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺘﺼﻮﺭﺍﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨند
ﮐﻪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﺑﺎﻃﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ
ﺍﺟﺰﺍ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺒﺪﺃ
ﻳﺎﺑﻰ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍﺻﻠﻰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺒﺪﺃ ﺟﺎﻣﻊ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴت ﻮ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺫﻫﻦ ﺑﺪﻭﻥ
ﻗﺼﺪ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍ ﻭﻫﻢ ﻭ
ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﺍﻳﺪﺋوﻠﻮﮊﻳﮑﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺎﺕ ﻭ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﻫﻤﻰ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠّﻰ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﮐﻠّﻰ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﻭﺩﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺳﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﭘس ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺗﻌﻘّﻞ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻠﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩﺧﻮﺩ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﻋﻠﻢ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﻓﮑﺮ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﺣﺎﻝ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﻧﺎحقّ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﭽﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﺭّﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﻣﻨﮑﺮﻳﻦ
ابتدا ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮ ﺩﻳﮕﺮ
أندیش خود ﺭﺍ
ﻧﮑﻮﻫﺶ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺳﭙس
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻰ ﺭﺳﻨﺪ
ﻭﺑﻌﻬﺪ ﺗﻬﻤﺖ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻭﺟﻨﺎﻳﺖ
ﻭﺍﺯ ﭘﺸﺖ
ﺧﻨﺠﺮﺯﺩﻥ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺒﺪﺃ ﺍﻭﻝ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻭ ﻣﻘﺼﺪ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺪﺗﺮباشد.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ مجدد
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻟﻮ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﮐﺎرﻣﺎﻫﺎﻯ ﺟهنّمی
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﮔﺮﮔﻮن
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺗﻘﺪس
ﺭﺳﺎﻧﻰ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﻧﻴﺰ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ
ﻭ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪ.

ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﺯﻯ ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﺩ
ﺭﻭﺯﻫﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ ﺧﺎﺹ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﻑ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
تزﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺎﻋث ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﮑﺮ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻋﻠﻢ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻣﺒﺪﺃ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﻢ ﻣﻘﺼﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﻢ
ﻃﺒﻖ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺠﺎربّ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺷﺨﺺ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻗﻠﺐ هر
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺧﺎﻟﺺ
ﺗﺮﻳﻦ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺍﺯ ﺗﺄﻣّﻞ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭ ﻏﺎﺋﻰ
ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺟﺴﺘﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻫﺴﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻳﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﺃﺑﺪﻯ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺭﺍﻩ ﭼﻨﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺗﺮﻙ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﻭ
ثرﻭﺕ ﻃﻠﺒﻰ ﻭ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻏﻴﺒﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍلاّ ثرﻭﺕ ﻭ
ﺭﻗﺎﺑﺖ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺟﺰ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﻌﺮﻳﻒ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻟﻮ ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻣﻰ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭘﺮ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻄﻔﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﻃﻔﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻟﺎﺷﻠﻴﻴﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﻠﻤﻪ ﻭ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺩﻗﻴﻖ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﮐﻨﻴﻢ ﻭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻤﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻦ ﺣﻴث ﻫﻮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻳﺎ ﻣﺒﺪﺃ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺷﺨﺺ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﮔﺮﻓﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ناﺧﻠﻒ
ﻭ ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ بِداﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻙ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﻙ و اﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ
باید ﺑﺴﻮﻯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻧﺤﻮ
ﻧﻴﺰ ﻋﻘﻞو
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻈﺮ ﺍﺯ ﮐﻠّﻰ ﺑﻮﺩﻥ
رﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﮐﻠّﻰ ﺍﺯ
ﺟزﺋﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﻬﻢ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﮐﻞّ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺃﺑﺪﻯ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻤﺎﻡ
عوﺍﻟﻢ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺟﺰﺍﺋﻰ ﺩﺭ
(ﮐﻞّ ﺍﻟﮑﻞ
)ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻘﺼﺪ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﺪﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺷﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ و ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
کمالات ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺎﻭﺭﺍﻯ طﺑﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺮﻙ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺣﺎﻝ ﻭ ﺣتی ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻴﻚ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﻧﻔس ﮐﻞّ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
قائم ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﮕﻮ ﺭﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. و
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﮐﻠی ﺳﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭﻭﻫﻤﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﻠّﻰ
ﻫﺎﻯ ﺷﺎﻫﺪﺍن
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ ﻓﺼﻮﻝ
ﻭﺍﻨﻮﺍﻉ ﻭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻴﺴﺖ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ.

ﻟﺎﺷﺎﻟﻴﻴﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ
ﺑﻴﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ ﻣﺤﺾ)
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻧﻈﺮ ﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﻣﺴﺘﻠﺰﻡ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻳﻚ
ﻋﻤﻞ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻌﺎﺭﻑ ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻭﺍﺣﺪ
کنند. ﻭﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﻤﻞ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺴﺖ. ﭘس
ﺩﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴزﻴﻚ
ﺍﻟﻬﻰ و عرفان
سلوکی ﺍﺳﺖ ﻧﻈﺮ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
حتی ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺴﺎﺯﺩ ﻭﻧﻪ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
بسازد. ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻟﻔﻈﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻧﮓ ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺯﻭﺍﻝ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺣﻴﺎ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺮﺃﺕ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻴاﻦ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻳﺎﻥ ﮐﺎثوﻟﻴﻚ
ﻗﺸﺮﻯ را
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﭘس
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﺎ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻞ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻳﮑﻰ ﺑﻤﻴﺦ
ﻭﻳﮑﻰ ﺑﻨﻌﻞ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﺟﻤﺎﻝ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻫﺴﺖ ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻋﺮﻓﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﻣﺒﺎﻟﻐﺎﺕ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ ﻟﻔﻈﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﺄﻟﻴﻒ
ﻣﺠﺪﺩ ﻓﮑﺮﻯ
ﻳﻚ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺤﺖ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻳﻚ ﺍﻳﺪﻩ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺻﻠﻰ ﺑﻮﺩه
باشد. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﺪﻩ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺁﻥ
ﺩﻳﺪﻯ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻋﺮﻓﺎ
ﻣﺴﻴﺮ ﺃﺑﺪﻯ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﺴﻨﺪﻯ ﻭ
ﺑﺰﺭﮒ
ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻋﺮﻓﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺗﺸکیل
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺗﺮﻙ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﮐﺸﻒ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺯ
ﺣﺪس ﺍبِداﻋﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺴته
ﺑﻔﻨﺎﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺬﻫﻦ ﮐﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺟﺰ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻭﺩﮔﺮﺩﻳﺴﻰ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻧﻤﻰ
ﺑﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺮﻣﺎﺋﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰ ﺣﺴﺮﺕ ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭﻫﻴﭻ
ﻧﺪﺍﻧﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﻧﺞ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﻭﻡ ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ
ﺷﺒﻬﺎ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ ﺳﻮﻡ
ﺭﻭﺡ ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺭﻭﻯ
ﺳﻄﺢ ﻫﻤﻴﻦ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﺎ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﻫﺮ ﻧﺎﺭ
ﻭﻧﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ
ﻭﭼﻮﻥ ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺷﻮﺩ
ﺍﺯ ﺗﺮس
ﻣﻴﺴﻮﻧﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ که ﺟﺰ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﻴﺪﺍﺭو راحت ﻧﻤﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻭﺗﺎﺑﺶ
ﺳﻮﺯﺍﻥ ﺁﻓﺘﺎﺏ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻨﺎﻩ
ﮔﺎﻩ ﺭﻧﺠﻬﺎ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﺎﻋث
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻭﻏﻨﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺩﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ هست که ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﮐﻤﺎﻝ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ،
وﻫﻤﺮﺍﻩ بِداﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻪ بِداﻯ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺷﺎﻫﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘﻞ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺸﺖ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺧﻄﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺴﺐ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﮐﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﭼﻮن
ﺒﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ،
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖّ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﻔﺎ
ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ هم
اکنونی ﻗﺎﺋﻢ
را ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺁﻥ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺁﻥ
ﺑﺎ ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻗﺒﻠﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭلی
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺑﭽﻨﻴﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﮐﺸﻒ
ﺍﺻﻮﻝ ﺃﺻﻠﻰ
ﻳﺎ ﻓﺮﺽ ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻋﻠﻢ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻫﺮ
ﻧﻈﺮﻳّﻪﺍﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﭼﻨﺪ
ﻓﺮﺿﻴّﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ، ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺿﻴﺒّﺎﺕ
ﺭﺍ ﺍثباﺕ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻟﻐﻮﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﻨﻄﻖ
ﺭﺍ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻟﻔﻈﻰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻴّﻮﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻔﮑﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻘﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻣﺤﺴﻮس
ﻳﻌﻨﻰ ﻗﺎﺑﻞ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.

ﻭﻟﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺽ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻓﺮﺽ ﺟﻨﺒﻰ ﺁﻥ ﻫﺪﻑ
ﺃﺯلی ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻓﺮﺽ ﺳﻮﻡ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﻳﻦ
ﻓﺮﺿﻴّﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻨﺎﺑﺮﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺩﺭﻫﺮﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍﻩ ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻨﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺩﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ
ﻭﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻣﻨﻄﻖ ﻟﻔﻈﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ بِداﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺑﺎ
ﻣﻨﻄﻖ ﻟﻔﻈﻰ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﭼﻨﺪ ﻣﺤﺼّﻞ ﻃﺎﻟﺐ
ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻓﺎﻳﺪه ﺍی ﺍﺯ
ﻫﻴﭻ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻰ ﺑﺮﻧﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻧﻤﻰ ﺑﺮﻧﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﻤّﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺩﺭﺍﺯ ﻭ
ﺳﺨﺖ
ﭘﺮ ﺑﻠﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻟﺎﺯﻡ ﻟﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺩﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻭﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ بِداﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺑﻨﺎ
ﺑﺮﺍﻳﻦ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ معتقدﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻣﺎﺩﻯ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺃﺩﺑﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻟﺬﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻟﺬﺕ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ چیزی
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻣﺮوء ﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭﺍﺯﻫﺰﺍﺭ
ﻗﺎﺻﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺎﻳﺪ ﺻﺪ ﻧﻔﺮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐّﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻫﺮ ﺻﺪ نفر
اینان ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻳﮑﻰ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺳﻨّﺘﻰ ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﻧﮓ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻟﻔﻈﻰ ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻰ
ﻭ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﻗﻴﻖ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻑ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻗﻴﻖ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ، ﻭﻟﻰ
ﺩﻗّﺖ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﻟﻔﻈﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺳﻄﺢ ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﺫﻫﻦ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ نیز
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻗﻴﻖ
ﺗﺮﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﻄﺢ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﺑﺮﺳﺪ. ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺻﻒ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﺧﺎﻟﺺ ﻭ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺻﻒ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧاﺮﺟﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ، ﻳﺎ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ. ﺷﻄﺢ
ﮔﻮﻳﺎﻥ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﻋﻮﺗﺸﺎﺕ
ﺑﺘﺠﺪﻳﺪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﻗﻴﻖ ﺍﺯ
ﻣﺼﻄﻠﺤﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺗﺤﻘﻴﻖﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺗﻮﺍﻥ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺟﻬﻞ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻗﺒﻠﺎ ﻭﺍﺿﺢ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻩ
ﻭﺗﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﻭﺍﺿﺢ ﺑﻮﺩﻩ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ، که
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﻭﻟﻮ ﻧﺴﺒﻰ
ﺑیاﺑﻨﺪ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺭﺳﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺩﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭﺿﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭﻭﺿﻌﻰ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺎﻋث
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻰ
ﺷﺪﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺣﺠﺎﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎ ﻋﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺰ ﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺿﻌﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﺘﻬﺎ
ﺟﻮﻫﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺁﺯﺍﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﮑﺮ ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﻨﻄﻖ ﺧﻮﺩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻗﺪﻳﻢ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻨﻄﻖ ﺟﺪﻳﺪ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﻧﻘﺪ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﻘﺪ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﻧﻘﺪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻘﻠﻰ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ ﻫﺮ
ﻧﻘﺪ ﻭﻧﻈﺮ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺳﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺑﺮﻧﺸﻮﻳﻚ
میگوید ﻓﮑﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻴﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ،
یعنی ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻓﮑﺮ ﺑﺎ ﻓﮑﺮ. ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺻﻠﻰ ﻓﮑﺮ
ﺗﺼﻮﺭ ﻳﺎ
ﺗﻤثیل ﺑﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﮔﺮﺩﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻋﻘﻞ
ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻟﮕﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ
ﺷﻌﻮر ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻨﻌﮑس
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻝ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﺘﻰ ﻧﻔس
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺪﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﺍﺗﻰ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ(
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ)
ﺑﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻋﻴﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ معلیب
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻧﺎﭖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﺻﻠﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻋﻠﻢ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺳﭙس
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻣﺠﺪﺩ
ﺁﻥ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻋﻠﻢ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺑﺎﺷد
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑدهد، ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺟﺰ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﭼﺮﺧﻴﺪﻥ
ﺍﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﭼﺘﺮﺵ
ﮐﻨﺎﺭ
ﮐﻔﺸﻬﺎﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ
ﮐﻔﺸﻬﺎیش ﻧﻴﺰﮐﻨﺎﺭ
ﭼﺘﺮﺵ ﻫﺴﺖ.

(ﺁﻳِﺮ) ﺟﻬﺪ
ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺍ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ
ﻭﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﻀﺎﻳﺎ
ﻭﻣﻀﺎﻣﻴﻦ
ﺣﺴّﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻗﺒﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ هست ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎ ﺷﺨص
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺟﻬﺪ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻭ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﮐﺎﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﻋﻠﻢ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﮐﻨﻴﻢ
ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻰ ﺑﺪﻫﻴﻢ
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﮐﺎﺭﺵ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ
ﺣﺪﻭﺩ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﺒﺪﺃ
ﺩﺍﻧﺶ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﻨﺸﺄ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ
عارف ﺣﺘﻰ در
ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤّﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻌﻴّﻮﻥ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻴﺴﺖ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺭﻳﺸﻪ ﻗﻄﻊ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ ﻭ
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ ﻫﺎ ﻭﻏﻤﻮﺽ
ﻭﺍﺑﻬﺎﻡ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺨﺪﺍﻡ
ﺭﻣﻮﺯ ﻟفظی
ﻭﺳﻤﺒﻮﻠﻬﺎﻯ
ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺣﻞ ﮔﺮﺩﻧﺪ،
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺗﻔﻊ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻣفاﻫﻴﻢ ﻭ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺒﺎﻃﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻮجّه
ﺩﺍﺭﻧﺪ و
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﻟﻔﻆ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﭘس ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ حقّ  ﻭﻣﻄﻠﻖ
ﻭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎﻡ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺘحلیل
ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻇﺎﻫﺮ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻭﻣؤثّرتر. ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺷد ﮐﻪ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺗﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻗﺘﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﻭﻫﻤﻴّﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﺍﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺫﻫﻦ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ ﭼﺮﺍ
ﻧﻘﺶ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻩ در
ﺁﻟﻮﺩگی ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻮﺩ ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻭﻫﻤﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻦ ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﺯ
ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺩﻭﺭ ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﺯ
ﻋﻠﻞ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﻋﻮﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺘﺤﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﺩﺭ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﺪﻩ ﻭﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺍﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺭﺍﻩ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺷﺒﻴﻪ
أﺷﮑﺎﻝ ﺧﻠﺎﺹ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﻋﻴﺐ
ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺘﺤﻠﻴﻞ
ﻟﻔﻈﻰ ﻭ
ﺷﮑﻠﻬﺎﻯ
ﻟﻐﻮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻘﺘﻞ
ﺧﻮﺩ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻃﺮﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﺍﺳﻴﺮ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﮐﺸﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺟﻨﺒﻪ ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺃﺻﻞ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ، ﻭ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺣﺘﻰ
بشکل ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ چون ﺗﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﺎﺭﺵ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻓﮑﺮ
ﻭﻭﺍﻗﻊ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻟﻰ ﻭﺿﻌﻰ
ﻫﺎﻯ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺻﻠﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻃﺮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻟﻐﻮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﻟﻐﻮﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻠﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﮐﻨﻴﻢ.

ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻫﺎﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺩﺭﻙ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﻴﻦ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺎ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﺷﻴاء ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﺳﺖ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺎ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ، ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﻧﻈﺎﻡ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻧﻴﺰ ﻳﻚ ﻫﺪﻑ
ﻏﺎﺋﻰ ﻭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎ
ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎ ﻭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻧﻄﻔﻪ ﺃﺯﻟﻰ
ﺑﺮﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﺼﺮﻑ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺩﺭﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﺗﺎﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ بفرض
محال ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﻰ ﻋﺪﺩ ﻣﺮﻏﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺧﺪﺍﻯ
ﺳﻴﻤﺮﻍ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻴﺪ ﮐﻪ ﺳی ﻋﺪﺩ
ﭘﺮﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﺪ. ﻭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺴﻴﻤﺮﻍ ﺷﻴﺦ
ﻋﻄّﺎﺭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺟﺎﻟﺐ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻭﺗﻤثیل ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻔﺮ ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﻏﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺪﺍﺭ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺎﻝ ﻭ
ﺃﺑﺎﺑﻴﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﭼﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻭﻭﺍﻗﻊ ﮐﺮﺩ
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ اﻨﺘزﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺷﺒﻴﻪ
ﻭﻫﻤﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﻬﻢ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﻭ
ﺗصوّﺭﺍﺕ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺭﺍ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﺎﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭﻙ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺴﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﺯﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐند. ﺍﮔﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﺁﻥ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻬﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﺎﺭﺝ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻬﻢ
ﺩﺭﻙ ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻴباﺷﺪ. ﭘس ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺟﺰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﮔﻔﺘﻴﻢ
ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻗﻊ
ﻓﮑﺮ ﻣﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺖ که ﺑﭽﻪﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻓﮑﺮ
ﻭﺗﻔﮑّﺮﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ ﺳﭙس
به ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻤﮑﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻨﻔﻊﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
به پای ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.

ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻭﻫﻢ ﻧﻴﺰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺷﺨﺼﻰ ﺷﺒﻴﻪ
ﻭﻫﻢ ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ
ﺍﺳﺎس ﻭ ﺩﻭﺍﻡ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﺸﮑﻞ
ﺍﺻﻠﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻨﻄﻖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﻟﺘﺮ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﻓﮑﺮ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﻃﺮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻏﺮﻕ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﻧﺎحقّ
ﺑﻤﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
خرافی
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻃﻠﺒﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
بمعنی ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﻤﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ ﺁﻥ
دارند. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺟﺰ ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﺍﺯ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺎﺭﺝ
ﻭﺟﻮﺩ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺿﻌﻴﻒ ﺷﻮﺩ
ﻭﺍﻗﻊ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺭﻧﺞ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﻓﺴﺮﺩﮔﻰ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺿﻌﻴّﻮﻥ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﺖ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺗﺮﻳﻦ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ،
ﻋﻤﻠﺎ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﺤﺘﻮﺍﺋﻰ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺒﺮﻧﺎﻣﻪﺍﻯ
ﺧﺸﮑﺴﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺗﻌﺎﺭﻳﻒ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﺣﮑﻤﺖ ﺣﻴﺎﺕ)
ﺍﺳﺖ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻥ ﺩﻫﺸﺖ ﻭ ﺗﻌﺠّﺐ
ﻭ ﭘﺮﺳﺶ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻈﺎﻡ
ﻭﻧﺴﻘﻰ ﺍﺯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﺪﮔﺎه
ﻫﺎﻯ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺄﺷﻴاء ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻓﮑﺮ
ﻭﻫﻨﺮ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻟﻐﻮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻟﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺻﻒ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺘﺄﻳﻴﺪ ﻭ
ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻭ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
شایسته
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺍﺳﺖ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺴﺎﺯﺩ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗصوّﺭ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺍﺭ
ﭼﻮﻥ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻭﻣﻌﻠﻤﻴﻦ ﻭ ﺳﺎﻟﻤﻨﺪﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻧﻮع ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻟﻐﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻳﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺎ ﻫﺮ ﺷﺒﻰ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ به
آﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺠﺎربّ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻭﺳﻴﻊ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ ﻣﻬﻢ
ﻭﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺗﺠﺎربّ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﻭﺳﻌﺖ
ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺧﻠﺴﻪ ﻭ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﭼﻮﻥ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
می ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.

ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﺎﻝ
ﻭﺳﻌﺖ ﺗﺠﺎربّ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻧﺤﻮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻨﮑﺮ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﺣﺰﺑﻰ ﺷﺪﻩ ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺗﻀﺎﺩ ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻭ
ﻧﻔﺮﺕ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﻡ ﺑﺪﻡ ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺤﻘﺎﺭﺕ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻧﺪﺍﻥ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻧﺪﺍﻥ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻃﻞ ﻳﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﭘﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﻋﻤﺮ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻭ
ﻋﺰﻳﺰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺑﻬﺪﺭ ونیستی
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﮔﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺩﺭ
ﻇﺮﻑ ﭼﻨﺪ
ﺻﺒﺎﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺑﻮﺍﻟﻬﻮﺳﻰ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻓﻰ ﻭﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺣﺰﺑﻰ ﻭ ﻗﻮﻣﻰ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﻟﺬﺍ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻓﻬﻢ ﻣﻌﻨﻰ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺩﺭ
ﺗﺤﺪﻳﺪ ﻭ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﻧﻮﻉ ﭘﺎﺳﺦ ﺑﭙﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻧﻈﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻃﺮﺡ ﭘﺮﺳﺸﻬﺎ
ﻭ ﻃﺮﺡ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ ﻫﻴﭻ
ﻣﺸﮑﻠﻰ ﺭﺍ ﺣﻞ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﺟﺰ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ فرعی ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻤﺎﻧﻰ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎ ﺗﻀﺎﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﻣﮑﺘﺐ
ﻣﻌﺘقدانی
متضاد ﺩﺭﻫﺮ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪ. ﭘس
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻴﭻ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭﻳﻘﻴﻦ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻤﺪﻥ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻢﻭﺻﻨﻌﺖ
ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺤﺴﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻭﻣﺸﮑﻠﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻃﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﺯ
ﺭﻭﻯ
ﺣﺴﺎﺳﻴّﺖ
ﻭﺗﻌﺼّﺐ ﻭ
ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
نمی ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺮﻓﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺭﺍ ﻃﺮﺡ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻫﺮ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻧﻈﺮ
ﺳﻴﺎﺳﻰ و
اجتماعی
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﻳﻚ ﻧﻈﺮ
ﻭ ﻳﻚ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻭﺿﻊ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻭﻧﺒﺮﺩ
ﻫﻢ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭘس ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﺎﻳﺪ گرفتار
ﺟﻬﻨّﻢ ﺗﻀﺎﺩ
ﻭﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻭﻣﺮﮒ ﻭﺧﻮﻥ
ﺭﻳﺰﻯ ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺒﻌﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. تا
ﭼﮕﻮﻧﻪ
فرشتگان نوع
فوق بشری
ﺳﻠﻄﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺤﮑّﻢ و
تحمیل
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﭼﻪ
ﺗﻤﺪﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮناﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﮔﻮﻫﺎﻧﻮﻡ
ﻋﺒﺮﻯ ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﻋﺮﺑﻰ ﻭ ﺟﺤﻴﻢ ﻗﺮﻳﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﺂﺗﺶ
ﻭﮔﻮﺩﺍﻝ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﻣﻴنمایند. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺷﺮﻁ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺠﺎربّ ﺧﻮﺩ
مربوط کند ﻭ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﺗﻌﻘّﻞ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.  ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻋﻤﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭘس
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻫﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﻳﻚ ﻣﮑﺘﺐ
ﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻋﻠﺎﺝ
ﺁﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﭘس ﺗﺠﺎربّ
ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺐ
ﻧﺎﻗﺺ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭘس
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﮑنند. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﺎﺭﻯ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ
ﻳﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﭘس
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝﺧﺎﺹ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭهر
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺟﺎﻣﻌﻪ بِداﻧﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻴﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻓﻬﻢ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻮﺷﺪ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﮐﻮﺩکاﻧﻪ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐﻪ
ﻫﻤّﺖ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ
ﻃﺎﻟﺐ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻫﻤّﺖ ﻭ ﺳﻌﻰ ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﺭﻧﺞ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺪﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﻭﺳﺎﺋﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻴﻨﺶ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻴﭻ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﭘس ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻭ ﻟﺰﻭﻡ
ﻭ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻄﻮﺡ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻭﻣﻰ ﻓﻬﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ که
ﻤﺪﺍﻡ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﭘس
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻋﺎﻣّﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺭﻙ ﻭﻓﻬﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﺸﻦ ﻭ
ﻇﺎﻟﻤﺎﻧﻪ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻣﻴکنند، ﻭ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺷﺮﻭﻉ ﺟﻨﮓ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺘﻰ
ﺑﺴﺘﻤﮑﺎﺭان
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﺮﺣّﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ
چون ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﺘﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺩﺭﻙ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ. ﭘس
ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭ
ﺗﺮﺣّﻢ
ﺑﺄﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭﻫﺸﻴﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻃﻔﻞ ﻭﺣﺸﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺟﺎﻯ ﺗﻨﮓ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻰ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﺗﻨﻮﻉ ﻭﺻﻒ
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﻭ ﺍﺯ ﻭﺿﻊ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ دﺭﺁﻳﺪ ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩند. ﻭ
ﻳﻚ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺮﻙ
ﺗﺠﺎربّ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ ﺍﻏﻔﺎﻝ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻋﻨﺼﺮﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻳﻚ ﺿﻌﻴﻒ ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻳﻚ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻧﻘﺶ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﺎﻝ میباشد. ﭘس
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻖ وارد
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻤﻪ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻫﻤﻪ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥتر ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺒﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﻭﻋﻮﺍﻣﻞ ﺩﺭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺁغاﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺷﺨﺺ ﺗﺤﻘﻴقی
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻮﺍﻧﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻧﺒﺮﺩ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﺄثیر
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺗﺼﺮﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻟﺬﺍ ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﻭ ﺟﻬﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﻐﺎﻳﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺴﻤﺖ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﻙ
ﻫﻤﻪ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻗﺼﺪ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﻓﮑﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﻗﺪﻳﻢ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺭﺍ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺫﻭﻗﻰ ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﮑﺸﻒ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻭﺫﻭﻗﻰ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺴﺒﻴﺤﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ ﺍﺑﻮﺍﺏ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﺘی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ،
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻰ
ﺍﺑﻮﺍﺏ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍبِداﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻧﻪ ﺑصوﺭﺕ
ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﮐﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺸﮑﻞ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺰ ﮐﺴﺒﻰ
ﺍﺳﺖ قاﺑﻞ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ
ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺩﻥ ﺭﻭﺡ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑﺶ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﻠﺎﺡ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
بخود ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭ ﺗﺮ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺴﺒﻰ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺴﺐ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺷﻠﻮﻍ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﻠﻮﺕ
ﮐﺮﺩﻥ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ مقدّس  وﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﻭﻋﺠﻴﺐ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﮔقتاﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺭﻧﺞ
ﻭﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﭘس ﺑﺎﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﺮی ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺟﻬﺎﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﻭﮐﻤﭙﻠﮑس ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺎﺭﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﻴﻚ ( ﻧﻘﻄﻪ
ﺑاء) ﺑﺴﻢ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺎﻝ ﺻﻮﺭؤﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ بِداﻥ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺍﻭ ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺗﺶ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﺩﻋﺎﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺒﺎﺣث ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﺿﻪ
ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍﺣﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﻳﺎﻓﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮ ﻭﺭﺧﺪﺍﺩ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺍﻳﺪﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﮑﺎﻝ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻭﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺁﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﻭﻋﻠّﺖ
ﻳﺎﺑﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻡ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻋﻠّﺖ ﻣﺤﺴﻮس
ﻭ ﻣﻔﻬﻮﻡ است. و
ﺍﻟّﺎ ﻋﻠّﺖ
ﻫﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﻠﻮﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻋﻠّﺖ
ﺍﻟﻌﻠﻞ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺁﻥ ﺑﻴﻚ ﺳﻮ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﻳﮑﻰ
ﺩﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺑﺎ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺍﻳﻦ
ﻳﮑﻰ ﺩﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﻣﻬﻢ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭘس ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﻭﺳﻌﺖ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺭﺍ ﺑﺎﺷﮑﺎﻝ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻧﻄﺎﻡ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺪﻫﺪ ، ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺣﺘﻰ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻠﻰ
ﻋﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻤﻮﻝ ﻫﻤﻪ
ﺟﻮﺍﺏ ﻭ ﻋﻠّﺖ
ﻭ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺭﻭﻥ
ﺩﻝ ﻭﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﻮﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﮑﺮ ﻫﻢ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﮑﻞ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻭﻧﻴﺰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻧﺪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻧﻮﻉ
ﻃﺒﻘﻪﺑﻨﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻦ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻳﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻮﺍﻓﻖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺟﻬﺪ ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻮﺍﺯﻥ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﻧﻮﻉ ﻳﺎ
ﭼﻨﺪ ﻧﻮﻉ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﺎ ﻭﺻﻠﻪ ﭘﻴﻨﻪ
ﺩﻭﺯی
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﺍ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺮﺍ
ﺣﻞ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﻓﺘﺎﺑﻪ ﺧﺮﺝ ﻟﺤﻴﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﻌﻰ
ﺑﺎ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﮐﻮﺷﺶ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺧﺪﻣﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻀﺮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬی
ﺘﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﺮّﻑ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﮐﺴﺐ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺪﻫﺮ ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﺎﺳﺰﺍ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﭼﻪ ﻫﺪﻓﻬﺎﺋﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻭﻗﺖ ﻭﻭﺻﺮﻑ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺗﻔﺮﻳﺢ
ﻭﺧﻨﺪﻩ
ﻭﺳﺮﻣﺴﺘﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﺻﺮﻑ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴﻤﻰ
ﺑﺪﻥ ﻭﻭﺭﺯﺵ،
ﻭ ﻳﺎ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ، ﻭ
ﻳﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺻﺮﻑ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. که ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺃﺻﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﺩ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺁﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﻌﺎﻗﺒﺖ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
نماید و
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻔﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﺳﻘﻮﻁ ﮐﻨﺪ.
ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﻠﻒ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺘﺤﻘّﻖ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺳﺒﻚ
ﺷﺪﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺍ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ ﺑﺎ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻓﺎﺳﺪ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﺯﺷﺖ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻓﻄﺮﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
چون ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻧرﺪﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
را ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺶ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻫﺪﻓﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﭼﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ بِداﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﭼﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺼﺮﻑ ﻫﻴﭻ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﭼﻪ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﭼﻪ
ﺯﺷﺘﻴﻬﺎ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺒﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭﭼﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس قائم
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ باز
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺁﻧﻬﻢ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﮐﻪاداش
الهی ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓت هاﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻳﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻮﻉ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﺮﺿﻪ ﮐﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﻣﺎ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﺗﺌﻮﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
نمیتوانند
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻨﻨﺪ.

ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺮﻳﻴﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺫﺍﺗﺎ
ﺟﻮﻫﺮ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﺩﺍﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻠﻴﻪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻭﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺘﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎﻋث ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻭﻣﻠﺎﻝ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. و
ﺑﻨﺎﻡ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﺷﺪﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺯ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺟﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﻟﺰﻭﻡ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺎﺩﻯ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ
ﺣﻴﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﺮﺩ، ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ ﻣﻘﺪﻡ ﺑﺮ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﻧﺖ
ﺍﺯ ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻳﻌﻨﻰ ﻓﻄﺮﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻧﺖ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ ﺭﺍ
ﺧﺎﺹ ﻇﻮﺍﻫﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺗﺮی ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ را ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻧﻘﺶ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻤﻞ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺁﻥ
ﻫﺴﺖ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ،
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﺍلاّ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺷﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺪﻭﻥﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﻴﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻮﺣﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﺎﻧﺖ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻫﺪﻑ
ﻭ ﻏﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺣﻴﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﻫﻤﺎﻥ
(ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ) ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻫﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻋﺠﻴﺐ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ ﺫﺍﺗﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺁﻥ
ﺿﻤﻦ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺪ. ﺣﻔﻆ ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﺑﻴﻦ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﮑﻮﺷﺶ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻤﺒﺪﺃ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ
ﻫﻴﭻ ﻫﺪﻑ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺁﻥ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺪﻥ ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﻨﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺴﻮﻯ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ تقرّب ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻴﺰ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
بیدار شد،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻏﺎﻟﺐ
ﺑﺮﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ حقّ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﺮﻙ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﺮﻙ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺟﺰ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺳﻮﮊﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﺮﻙ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺟﺎﻥ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.

ﻭﮐﺎﻧﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﮐﻪ
ﺩﻡ ﺍﺯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﻋﻠّﺘﻬﺎ ﻭ
ﻏﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ زده
اند، ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺣﺮﻓﻰ
ﻧﻤﻰ ﺯﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺘﻬﻢ ﺑﺎﻭﻫﺎﻡ
ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ ﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ. ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻫﺮ ﺍﺗّﻬﺎﻣﻰ
ﭼﻮﻥ ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻭ
ﺣﻠّﺎﺝ ﻭ ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اُمّی
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﻳﻦ
ﺣﻔﺎﻇﺖ ﻭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺟﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺧﻄﺮﻣﺮﮒ
ﺑﻔﺘﻮﺍﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻓﺎﺳﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﺴﺨﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺷﮑﻠﻰ ﮐﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﭼﻨﻴﻦ ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﻰ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺴﻴﺎﺭﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﭘس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺗﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﺁﺷﻘﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺗﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻭﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺑﻰ ﺩﺭﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺿﻌﻰ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﺘﻰ
ﺑﺎ ﻣﻨﻄﻖ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻭﻓﻮﺭﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ، ﮐﻪ
ﺣﻞّ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑند،
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻄﺒﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺁﻥ ﺣﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ گرﭼﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﻭﻟﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ را ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ که
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﻠﮑﻪ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻭﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبتی
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺩﺍﺭﻭﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺪّﺭ ﺷﺪﻳﺪ
ﻭ ﺻﺤﺒﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺑﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﺷﻮﻙ
ﻣﻐﺰﻯ ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭ،
ﮐﻪ تنها ﺳﻄﺢ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﺴﻄﺢ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻯ
ﻧﺰﻭﻝ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻋﻠﺎﺋﻢ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﻄﺢ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
بیمار میشود و
ﻋﻮﺍﺭﺿﻰ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ
ﺑﭙﺰﺷﻚ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻣﺮﺿﻰ
ﻧﺎ ﻣﻄﻠﻮﺏ
دیگری ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻋﻘﺪﻩاﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺍﺩ ﻭﻓﺮﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩ،
ﺣﺎﻟﺎ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪﺍﻯ
ﺧﻤﻴﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ
ﺯﻳﺴﺘﻰ ﺻﻠﺢ
ﺁﻣﻴﺰ می
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺣﺘﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﭙﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺗﻌﻬّﺪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﺤﺾ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻈﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻈﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻤﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻟﻪ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻰ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺳﻴﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ است. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﭼﻮﻥ در
مطلق ابدیّت
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ مقدّس
ﺁﻨﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺯ ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻰ. ﺍﻟﻠﻪ
عربی ﺷﺪﻩ ﺃﻫﻮ
ﺩﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻌﻨﻰ
کسی ﮐﻪ( ﺍﻭ ﻳﺎ
ﻫﻮ) ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ(
ﻟﺎﻫﻮﺕ) ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ،
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
(ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﻤّاء
ﻭ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻋﺪﻡ ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ)
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺿﻤﻴﺮ ﻏﺎﻳﺐ
(ﺍﻭ ) ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﻣﻠﻤﻮس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ربّ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺴﺎﻟﻚ
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﻚ
میباشد.

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺮﻭﻫﻰ
از ﺭﺍﻩ ﺣﻞ های مجرّﺩ
ﻭﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺭﻓﻊ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎ ﺩﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﻔﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺟﺰ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻓﺎﻫﻰ ﻭ
ﺷﻬﺮﺕ ﻭ ﺭﻓﻊ
ﻧﻴﺎﺯ ﻫﺮ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺭﺍﻩ ﺣﻠّﻰ
دیگر ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻘﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻃﺎﻟﺐ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨند. ﻟﺬﺍ
ﻣی ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻗﺮﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﮔﺴﻴﺴﺘﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻭ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴت
هاﺎ ﺑﺎﻫﻤﻪ
ﺟﻨﺠﺎﻝ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺃﻧﺒﻮﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮی
ﭘﻴﺮﻭ ﺟﺎﻫﻞ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻓﮑﺮﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ بین ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺭﺍﻩ
ﺣﻠّﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺟﻨﮕﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻰ ﮐﺸﻨﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻘﺪ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻫﻴﭻ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺑﻌﻠﻮﻡ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺟﺰ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﮐﺎﺫﺏ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭﻣﻌﺪﻭﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺭﻭﺯ
ﺁﻏﺎﺯ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ، ﭼﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻤﺪﻩ
در ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭگفتاﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻬﻨﮕﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
کوﺋﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﻦ ﻭ
ﺟﺴﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﮐﺎﻣﻞ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﺄثیرﻯ ﺩﺭ
ﺣُﺴﻦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻓﮑﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﻚ
ﺟﻨﺒﻪ ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭ ﺍﺳﺘثماﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺭﻓﻊ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻫﻴﭻ ﻣﺨﺘﺮﻋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﻋﻤﻞ نکرﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺳﻮﺩ ﺑﺮﺩﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﺑﺮﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺳتفاﺩﻩ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻨﺘﺎﻳﺞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺎﻋث ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻟﺬﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺟﻨﻮﻥ
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻧﻰ
ﺗﻤﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻃﻔﺎﻝ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺘﺤﺼﻴﻞ
ﻣﺎﻝ ﺍﺯ ﻭﺭﺍﻯ
ﻋﻠﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﭘس ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺎ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﮐﻤﻚ ﺑﻔﺴﺎﺩ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﻳﺎ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﺯﻳﺒﺎ ﺩﺭس
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﺭﻓﺘﻦ بِداﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺷﻮﻫﺮ
ﺟﻮﺍﻥ ﻭﺯﻳﺒﺎ
ﻭﭘﻮﻝ ﺳﺎﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺯﺷﺖ
ﺭﻭﻯ ﻭ ﻓﻘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻫﻰ
ﺟﺰ ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻢ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺒﻬﺎﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻴّﺖ
ﻣﻠﻤﻮس
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ
ﮐﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ
ﻧﻈﺮ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻠﻤﻰ د ارند
ﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺃﺯﻟﻰ
ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﮐﺴﺐ ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻔس
ﻧﺎﻃﻘﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﻤﺎﻥ عقل ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺃﺯﻟﻰ ﻭ ﻫﺪﻑ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﺻﻠﻰ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺍبِداﻉ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎبِداﻋﺎﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻔس ﻧﺎﻃﻘﻪ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﻋﺎﺭﻓﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻔﺖ. ﮐﻪ
ﺫﺍﺕ ﻋﺎﺭﻓﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺟﺰ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﮐﺴﺐ ﻣﻌﻨﻰ ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﮐﺴﺐ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﻫﻢ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺪﻫﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺴﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻰ ﻋﻘﺪﻩ ﻳﺎ
ﮐﻢ ﻋﻘﺪﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ
ﻗﺪﺭ ﻣﻌﻨﻰ ﻭﻓﻬﻢ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺗﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘس ﺁﻥ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭی ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻓﮑﺮ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ بهتر
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل آنها
ﮐﺴﺐ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ ﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮ ﮐﻨﺪ.

ﻭﻗﺘﻰ
ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻋﻠﻮﻡ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻈﺮ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺘﺄثّر ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻫﺸﻴﺒﺎﺭﻯ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻋﻠﻮﻡ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﭼﺎﺭﻩ ﺟﻮﺋﻰ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺯ ﺳﺮﺍﺳﺮﻫﺴﺘﻰ
ﻳﺎ ﺁﻧﻬﻤﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ ﺩﻭﺭ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ، ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻳند. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺭﻓﺎﻩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻫﺪﻑ ﺍﺯ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻮﻡ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﺴﺖ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻘﺶ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﻧﺸﺪﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﻮﺍﻣﻞ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻓﻄﺮﻯ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻪ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻃﺒﻴﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ
ﺑﺠﺰ ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻓﮑﺮ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﻠﻤﻮس ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺤﺴﺎﺏ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﻧﻘﺶ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭﻣﻮﺍﺩ
ﻏﺬﺍﺋﻰ ﻭﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ گرچه ﺑﻰ
ﺃثر ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣؤثّر
کافی ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻟﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺯﺥ
ﺑﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻠﻰ ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺴﺖ، ﭘس
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﺘﺄثّر
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻣﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻨﻮﻉ ﻭ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺯﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻭ ﻧﻘﺶ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ
ﺍﺻﻠﻰ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹشهودی ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ونه
ﺑﺎ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ ﻭ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ که
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎی
زمین تا آسمان
ﺩﺍﺭند ﻭ ﺍﻳﻦ ﺭؤﻳﺎ
ﻭﺧﻮﺍﺏ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻧﻘﻄﻪ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﻧﻮﻧﻰ ﻫﻢ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻳﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﻟﻰ ﻣﺎﺩﻩای
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺃثیرﻯ
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ
میگوئیم ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺳﺎﺩﻩ ﺗﺮ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺄﺯﻟﻴّﺖ
ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺘﻰ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺁﻥ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺃثیرﻯ
ﻭ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺳﻠّﻮﻟﻰ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻭﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﺗﺎ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺼﻮﻞ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺼﺮﻑ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﮑﻨﻨﺪ.

ﻫﻮﺳﺮﻝ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﺘﺪﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻧﻤﻮﺩ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻭﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺭﻓﺖ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻫﻮﺳﺮﻝ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﻧﺮﻭﻳﻢ ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺫﺍﺕ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ بِداﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﻴﮑﺮﻭﺳﮑﻮﺏ
ﻧﻴﺰﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺑﺮﻭﺡ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺃﺗﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ تا کنون ﭘﺎ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺃثیری
تشکیل دهنده
هسته أتم مانند
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻭﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻧﮕﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﺎﻡ ﻋﻠﻢ(
ﺑﺮﻭﺡ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ) ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ مرحله
تکامل روحی و
الهی ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻤی ﺘﺮﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
شاید ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﭽﻨﺎﻥ
ﻋﻠﻮﻣﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ،
ﭼﻪ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺸﻰ ﻭ ﻧﺎ
ﺁﺭﺍﻡ ﺧﻮﺩ ﺮﺍ
ﻭﭼﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺴﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻪ ﺃﺻﻞ ﻧﻄﻔﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺭﺍ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻄﻔﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.

ﭘس  ﻫﻮﺳﺮﻝ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻄﻮﺭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﺎﻯ
ﺩﻳﺪﻥ ﻣﺎﺩﻩ ﺭﻭﺡ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺳﭙﺮﻳﺘﻮﺍﻟﻴﺰﻡ
ﻭﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ که
ﺁﻧﺮﺍ
إﮐﺘﻮﭘﻠﺎﺳﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻌﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻋﮑﺴﺒﺮﺩﺍﺭﻯ
ﻭ ﻗﺎﻟﺐ ﮔﻴﺮﻯ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﮑﺎﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻴﺪﻳﻮﻡ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ را
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺟﺴﻢ
ﺧﻮﺩ ﺑﻔﺮﺳﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ را
ﺑﺘﻮﺍن ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺃثیرﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺷﺒﻴﻪ ﺑﺨﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪ ﺣﺎﻇﺮﺍﻥ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﮑﺴﺒﺮﺩﺍﺭﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
آنها ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ ﻭ
ﺁﺷﻨﺎﻳﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺒﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﻭﺭ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺑﺘﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎس
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﻭﺭ
ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺸﮑﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﺮﻯ
ﺩﺭﺑﻴﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺑﺎﻭﺭ ﺗﺮ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﻭﺵ ﺳﻨّﺘﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭﺭﺷته
های ﻋﻠﻤﻰ ﺗﺮ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺍﺣﺪ ﺟﻮﻫﺮ
ﻭﺫﺍﺗﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﻴﭻ ﺩﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭ ﺩﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺃثیرﻯ تحت
أتمی
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻳﮑﺼﺪ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺃﺗﻤﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ ﺃﺗم
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺃﺗﻢ ﻇﺮﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﺤﺘﻮﻯ ﺍﺟﺰﺍ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻇﺮﻑ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﻓﺮﺽ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻢ ﻇﺮﻑ ﻭﻫﻢ
ﻣﻈﺮﻭف ﻴﮑﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ های ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻇﺮﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺳﻄﻮﺡ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺟﻤﻊ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺟﺰﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﺗﺮﻙ ﺍﻳﻦ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺟﺴﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺗﻦ ﻭ
ﻇﺮﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﺭﻫﺎ
ﻧﮑﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺁﻥ ﺷﻴﺌﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﺑﺄﺻﻞ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺫﺭﺍﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻭﺳﻠّﻮلی ﻭﻋﻀﻮﻯ
اوگانیک
ﺑﮑﻠّﻰ ﺁﺯﺍﺩ،
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻳﻦ ﺫﺭﺍﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻭبکمک
و قیّومیّت
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺎﻡ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺟﺰﺍ
ﻧﻴﺰ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴگرﺩﻧﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﻓﺮﻗﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺪﺍﻡ ﺗﻦ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﻭﻥ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ روح ﺃﺗﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨند ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺟﺰﺋﻰ
ﺗﺮ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳت ﺭﺍ
ﺑﺄﺯﻝ ﻭ ﺃﺻﻞ ﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﺰ ﺭﻭﺡ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﻤﻪ ﻣﻈﺮﻭﻑ
ﺑﺪﻭﻥ ﻇﺮﻑ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺄﻟﺒﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳند. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻈﺮﻭﻑ ﻇﺮﻑ
ﺑﺰﺭﮒ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺭﻭﺡ ﻫﺴﺘﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
در ﻇﺮﻑ
ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﻇﺮﻑ ﺑﺰﺭگ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
درآییم. ﻭﺳﭙس ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻇﺮﻓﻬﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ
ﻧﻔس ﮐﻞّ ﻫﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺩﺭﺁﺋﻴﻢ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ ﻣﻴﺸﻮد. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻗﻄﺮﺍﺕ
ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. مگر ﺧﻠﺄ
ﺑﻨﺎﻡ ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺳﺮﺍﺳﺮﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪريال
ﮐﻪ ﻗﺪﺭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﻫﻮﺳﺮﻝ
ﻣثاﻝ ﺟﺎﻟﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭ ﺃﻣﺮ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮ ﻭ ﻨﻴﺰ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﻔﻰ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻴﭻ ﻧﻮﻉ
ﮐﻴﻨﻮﻧﺖ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﭘﺎﺑﺘﻰ ﺑﺠﺎ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ
ﺷﻴﺌﻰ أبژکتیو
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔیرﺩ. ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﺟﺮﻳﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺋﻢ و
دیمومت ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻴﭻ ﺩﻭ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻋﻴﻦ
ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺁﺏ
ﻗﻄﻊ ﺷﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮﻇﺮﻓﻰ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻈﺮﻭﻑ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻇﺮﻑ
ﺑﺰﺭﮒ ﻣﻮﺍﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﻈﺮﻭﻑ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ( ﻧفس
ﮐﻞّ )ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺍﺣﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ در ربّ
النوع خود
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﻣﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﮐﻞّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ببینند، ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺟﺎﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻮﺭ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺁثاﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺿﺒﻂ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻮﻡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻗﺪرﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ را ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭﻳﮋﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﺮ ﺩﺳﺘﺮﺳﻰ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣلان ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻭ
ﺭﻗﺎﻳﻖ ﺁﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺷﻴئ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ شود. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻭﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
چوﻥ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺒﻊ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻋﻠّﻴﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﻠﻞ ﻫﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﻋﻠﻞ
ﻓﻮﻕ ﻋﻠّﺖ
ﺯﻳﺎﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻋﻠّﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻠﻮﻟﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺑﺮﺧﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺟﺴﺘﻪ
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺂﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺣﺴﺎﺏ ﻋﻠﻢ ﻃﺮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺗﺄثیرﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺿﻤﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ
ﻣﺤﻘﻖ ﻋﻠﻤﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻭ،
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻰ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭ ﻣﺤﺴﻮس ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ
ﺑﻌﺪ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺄﻫﻞﻋﻠﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺣﺴﺎﺏ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﻃﺮﺩ ﮐﺮﺩ. ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺩﺭﻙ ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ ﻭ
ﺳﻄﺢ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻥ وﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
است. ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﻧﺒﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﺍﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻫﺴﺘﻰ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ ﺁﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻟﻰ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺮﺩﻯ موﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫند ﺑﻮﺩ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻳﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻭﺡ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭﺡ
ﻣﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻙ
عقلیﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺟﻬﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻋﺎﻟﻢ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻫﺮ ﺩﻭ
ﻧﻴﺰ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻈﺮ
ﺑﻈﺎﻫﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺤﺾ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﻙ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
گذﺷﺘﻪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻭ ﻧﻈﺎﻡ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺷﺪﻩ ﻭﻋﻠﻢ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﮔﺮﻭﻩ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﭘﺎﺳﺦ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
خواهند
توانست ﻣﻌﻨﻰ
ﻳﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺭﺍ بِداﻧﻨﺪ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﺭﻙ
ﻣﻌﻨﻰ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ برسد.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺫﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ
ﮐﻪ ﺣﺎﺻﻞ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺃﺑﺪﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﺗﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺪﻭﺩ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﻭﺭﻭﺡ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻇﺮﻑ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺎﻓﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ پس ﭼﻪ
ﺧﻄﺎﻯ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺣﻠﻘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻞ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻟﺎﺕ
بدانیم، ﮐﻪ
ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیر ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﻢ ﺩﺭ
ﻓﻬﻢ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺑﺎ ﺣﺎﺩثه
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺑﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ
ﺣﻮﺍﺩث ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺴﺘﻮﺍﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﺭﻫﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻃﻔﻞ ﺷﻴﺮﺧﻮﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﻨﻔﻊ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ
ﻭ ﻣﺮﺑّﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﻭﻣﺎﺩﺭﻯ ﻋﺎﻗﻞ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭﻙ
ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻭﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺷﻌﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺩﺭﻙ ﺍﻳﻦ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
(ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻮﺩﻥ
ﺣﻴﺎﺕ) ﻭﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺩﺭﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
نافع ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﻣﻨﺼﺮﻑ
ﻧﻤﻰ ﺷﻮﻧﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻰ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻨﺎﺭ ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻔﻊ
ﻓﺮﺩﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻧﻔﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰروحی ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﮐﻨﺎﺭ
ﺁﻣﺪﻥ ﻓﻄﺮﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺎ ﻓﻄﺮﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺍﮔﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ بگیریم. ﻭ
ﺭﻭﺷﻦ است ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻇﺎﻫﺮی ﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻧﻴﺴتند. ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫند ﺿﻤﻦ
ﻋﻠﻮﻡ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺗﺎﺑﻊ
ﻣﻌﻨﻰ ﻫﺎ
ﺩﺭﺁﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ مراتب
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ در
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻢ
ﺗﺨﺼﺼﻰ ﻳﺎ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﺎﺑﻊ
ﻗﻮﺍﻧﻊ
ﻣﻴﺘﺎﻓیزﻴﮑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻫﺴﺖ. و
ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺩﺭﻙ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻟﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺑﻌﮑس
ﺗﺼﻮﺭ ﻫﮕﻞ از
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻧﻪ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﮐﻪ هر یک نظام
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺴﺎﺋﻠﻰ هم
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺧﻮﺩﺵ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﺤﺴﻮس ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺭوی ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺁن
ﺩﻭﺭﻩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺟﺴﺘﻦ
ﺃﻣﺮ ﺃﺻﻴﻞ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ باشد ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺘﺎﺭﻳﺦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻈﺎﻡ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﺷﻴاء ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻭﻋﻘﻞ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺍﮔﺮ
ﺿﻌﻒ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻬﺮ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ندﺍﺷﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
مسائل ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ. ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣثبت ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺁﻥ
ﺷﺒﻴﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﻪ ﺳﻨﮕﻰ
ﺩﺭ ﺷﺮﻑ ﺳﻘﻮﻁ
ﺍﺯ ﺑﻠﻨﺪﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ در آن
ﺧﻮﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ سقوط
ﺟﺒﺮ ﻭ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺮﮔﺰ
ﮐﻠﻴﺪ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﺣﻞ
نمی کند ﺍنچه
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻧﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻣﺪﺑّﺮ الهی
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﺿﻌﻴﻒ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺭﻭﺷﻦ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﭼﺮﺧﺪ ﻭﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺮﺩﻩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻤﺎل وکفایت
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﮐرد
در ﺳﺎﻟﻚ الهی ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺭﺳﻴﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﺎﻳﺴﺘﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺭﺍ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﮐﻨﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺒﻘﺖ ﺑﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩو ﻭ
ﻳﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻌﻘﺐ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭﻟﻰ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺁﻥ ﻗﺴﻤﺖ
ناﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺦ شده
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭحیاتهای
نوعی ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻫﺴﺘﻰ
ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﺮﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭ
از ﺯﻣﺎن ﻧﻴﺰ
ﺟﻠﻮﺗﺮ رف ته
اند. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻳﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺍﺯ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭ
ﮔﺬﺭﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻧﺮﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﺟﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺳﺎﺯﺩ ﮐﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎنی
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
حتی هستی
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺷﺨﺺ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ ﻭ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺘﻰ
ﺑﺴﻴﻴﺎﺭ
ﺃﻧﺪﻙ ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ یا
ﺷﺮﮐﺖ ﺑﻰ ﺃثر
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻴﺮ ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭼﻪ ﻣﺎ
ﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺎ ﻓﻮﻕ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕ، ﻣﻴﺘﻮﺍنند
ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺟﺮﻳﺎﻥ پیشرفت
باقی ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ چند ﭘﻠّﻪ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ را ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺘﺮ برﻭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ و
آینده ها ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣثبت
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ
ﺍﻳﻦﻋﻠﺎﺋﻢ ﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻟﮑﻴﻴﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻨﮑﺮ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻳﻚ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺣﺴﺎس ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺷﻌﻮﺭ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺴﺖ. ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻋﺎﺭﻑ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺨﻮﺩﺵ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻣﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻋﻤﻠﺎ ﻭﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﻚ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
یک ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺟﻮﺩ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. چه
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺿﻌﻴﻔﺘﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ ﻭ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ از
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪه
اﻧﺪ ﻭ ﻣﺒﺪﺃ
ﺷﺮﻭﻉ ﺗﺠﻤّﻊ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻗﻮﻯ
ﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺎ
ﺃﺯﻟﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺷﻦ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻭﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻔﺮﺽ محال
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭ ﭼﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍﻳﻦ
همانی صفات
ﺍﻟﻠﻪ ﺷﺪن ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ یا
ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎﺭﺍ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﮑﻨند
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻗﺼﺪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺁﺯاﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﺒﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﭘس ﻫﺮ ﭘﺮﺳﺶ
ﻭﻣﺸﮑﻠﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ،
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺸﮑﻠﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎ آن
ﻣﺸﮑﻞ ﺭﺍ (ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ و
تربیتی ) ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭﺡ
ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﮔﺬﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻠﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺟﻬﻞ ﻭﺿﻌﻒ
ﺍﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺸﮑﻞ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺸﮑﻞ
ﻓﻘﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﻭ
ﻣﺸﮑﻞ ﺟﻨﮓ
ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﻧﺒﺮﻧﺪ.
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﺰﺭﮒ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺸﮑﻞ ﺍﻭ
ﺗﺎ ﺣﺪّ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﻴﺮ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻭﺭﺍ ﺳﺒﺐ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺭ ثرﻭﺕ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭ
ﺭﻓﺎﻩ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻠﺎﺵ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻋﻠم
ﻭﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﻥ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺳﺘم
کاﺭﻯ ﻭ ﻏﺮﻭﺭ
ﻭ ﺗﮑﺒّﺮ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺩﺍﺋﻢ
ﻟﻄﻤﻪ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.

ﺍﻟﮑﻴﻴﻪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﺭﺯﺵ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ بر
ای خود ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ بودن ﭘﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﮐﺸﻒ ﻋﻮﺍﻡ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺡ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ آن
که ﺩﺷﻤﻦ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺷﻤﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﺮﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺴﻄﺢ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ بِداﺋﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﻮﺩ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ،
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎﻧﻤﻰ
ﺗﻮاﻧﻴﻢ
ﺍﺑﻌﺎﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺭﺟﺎﻉ
ﺑﺪﻫﻴﻢ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻳﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﻭ
ﮐﺎﻧﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ بِداﻧﺪ
ﺭﻭﺡ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺿﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺑﻌﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳند ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
طبیعی ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ بِداﻭﺭﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻔﻴﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟو
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ نکند. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻔﻴﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻠﻌﺰﻡ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﭘس ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺟﻨﺒﻪ ﻋﻤﻠﻰ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺑﺤﻔﻆ ﻣﺤﻴﻂ ﺯﻳﺴﺖ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺩﺭﻙ ﺩﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺿﺮﻭﺭت ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻠﻢ
ﺳﺎﺧﺖ مدبّر
الهی ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ.
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﺑﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﺴؤﻝ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﮑﺘﺒﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭس ﻳﺄس ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﮐﻮﮐﻮﺭﺍﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﺪﺭﺳﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻳﻘﻴﻦ
ﻭﺍﺯ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ ﻭ
ﺣﺎﺿﺮ ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﻠﻮﺩ
ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﺸﻒ
ﻣﺠﺮﺩ ﻭ ﺑﻰ ﺯﺑﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺸﻒ ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭ
ﻣﻠﻤﻮس ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
و ﺍﻳﺠﺎﺑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
متافیزیکی
عرفانی ﻋﻤﻠﺎ
ﻭ ﻣﮑﺮﺭﺍ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺸﮑﻞ ﻧﻬﻴﺐ
ﻫﺮ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺤﻖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻬﻴﺐ
ﻭﺗﺬﮐّﺮ ﻭ ﻫﺸﺪﺍﺭ
ﺩﻫﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ ﺑﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﮑﺮﺭ ﺑﺬﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺗﺼﻌﻴﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮیش
ﺗﺤﺮﮐﻰ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺳﻄﺢ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮ ﺳﻄﻮﺡ ﻗﺒﻠﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﻠﻤﻪ ﺁﺧﺮ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭ نیز
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻨﻨﺪ
که ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑتأیید
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﺁﻏﺎﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ درست
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺟﺰﺋﻰ ﺟﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ ﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻤﺒﺪﺃ
ﻭ ﮐﻞّ
ﻭ به ﻣﺸﮑﻞ
ﺃﺻﻠﻰ ﻭ ﻋﻠّﺖ
ﺍﻟﻌﻠﻞ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺤﻴﺖ
کرده ایم. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
بقشری های
مذهبی
وﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﻏﺮﻕ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺤﻮﺭ
ﻭﻣﺮﮐﺰ ﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﮐﻞّ ﺑﺸﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﮐﻞّ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻠّﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺒﺪﺃ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﻭﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺳﻴﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﺭﺍﻩ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺻﺮﺍﻁ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭﻳﺎ
ﺭﺍﻩ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻭﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﺎﻥ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺧﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﻋﻠﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺁﻧثرﻭﭘﻮﻟﻮﺟﻰ
ﺷﺎﻣﻞ ﺳﻪ ﺭﺷﺘﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻨفس ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻣﻨﻄﻖ ﻭ ﻋﻠﻢ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺑﺪﻭﻥ ﻓﻬﻢ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ،
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻳﻚ ﻋﻤﻞ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﭘﺮﺳﺶ ﺩﺭﺑﺎﺭه
ﻣﻌﻨﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻐﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ برسند. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺬﺕ
ﻃﻠﺒﻰ
ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﺗﻔﻠﺴﻒ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻣثل
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻳﺪﻩ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺟﺎ
ﺗﻔﻠﺴﻒ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻳﻚ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
عقده ا
میﺨﻮﺍﻫند
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻧﻔﻰ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻘﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻭﺍﺭﺯﺵ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑﺎ ﮔﺬﺭ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺮ
ﻭﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼشم
ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﻌﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻨﺪﺳﻰ ﻭﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﻣﺴﻠّﻤﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻭ
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺑﺴﻴﻂ ﺑﻬﻢ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺳﭙﻴﻨﻮﺯﺍ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﻠﺴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﺯﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ارائه ﮐﺮﺩ،
ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻭﻗﻄﻌﻰ ﺍﺯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺵ
ﺍﺳﭙﻴﻨﻮﺯﺍ
ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻫﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﺧﻮﺏ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﻣﺴﺘﻮیه ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﺑﺨﺼﻮﺽ ﺍﻣﻮﺭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻋﻤﻖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻭﺗﻮﺍﻟﻰ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮﻳﻚ
ﺗﻠﻮ ﺍﻟﺄﺧﺮﻯ
ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﻢ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺳﺘثنا
ﺩﺭ ﺗﺮﻙ ﻳﻚ
ﺩﺭﺟﻪ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺗﺴﻠﺴﻞ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺣﺴﺎس ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺩﻳﺪﻥ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮐﻠّﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺧﻄﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻧﮓ ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﺴﻠﺴﻞ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﺭﺍ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺎ خود
را ﺑﺎ ﻋﻠﻢ
ﻃﺮﻑ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺑﺎﻃﻞ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ که ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻫﺪﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ و هست. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﻮﻗّﻊ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﻴﻨﻰ
ﻭ ﻣﺤﺴﻮس
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺁﻧﺘﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﻡ
ﻣﻴﺰﺩﻧﺪ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
از ﻳﻚ ﻧﻘﻄﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭﻧﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺁﻧﺘﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺎﻣﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺑﺮﺩﻳﻴﻒ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻳﺎ ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻳﺎ
ﺳﻮﺳﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ
ﺁﻧﺸﺮﻭﭘﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ است ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻳﺪ ﻋﻘﻠﻰ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻮﺭﻳس ﺑﻠﻮﻧﺪﻝ
ﺩﺭ ﺭﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩن ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻭﮐﻠﺎس
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻳﻢ
ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﺪﺭﺳﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﺒﺮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻣﻤﻠﮑﺖ
ﺍﻟﻬﻰ وﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺟﺰ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﭼﺮﺧﻴﺪﻥ ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺷﺪﻩ مردگان
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ پس
ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. وﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ
ﻋﻤﻞ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﻟﻰ در
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﻟﺬﺕﺟﻮﺋﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻃﻠﺒﻰ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻓﻌﻞ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﺪﻑ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻓﻄﺮﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﺨﺺ و ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻞ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﻌﻞ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﺷﺨﺺ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﺑﻠﻮﻧﺪﻝ
ﺻﺎﺣﺐ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻓﻌﻞ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﻋﻘﻞ
ﻧﻈﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺭﻓﻊ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻈﺮ
ﻭﻋﻤﻞ ﺩﻭ ﺭﻭﻳﻪ
ﻳﻚ ﺳﮑّﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻤﻞ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻀﺮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
فکر ﺭﻓﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟکان خو
میباشند. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ تلاش
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ثوﺍﺏ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ برای
آینده خود
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺸﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻣﻠﮑﻮتی ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺗﺠﺎربّ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻘﻄﻪ ﺁغاز ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺗﺠﺎربّ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻴﺶ ﺑﺠﻠﻮ
ﻣﻴبرند. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ ﭘس
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ
ﻏﻮﻃﻪ ﻭﺭ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻘﻄﻪ ﺟﻬﺶ ﻭ
ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍگر
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.

ﺷﻮﺭﺵ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﮔﺴﻴﺴﺘﺎﻧﺴﻴﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺑﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺷﻴاء
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ حیات
ﻭﺭﻧﮓ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺩ. ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩند ﻧﻘﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺁثاﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻮﺩه است. کیرﻙ
ﮔﺎﺭﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻭﻫﻤﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻭﺧﻴﺎﻟﻰ ﺷﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺑﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ. ﻳﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺠﺮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮ
ﺷﻤﺮﻳﻢ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻬﻢ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻓﺮﺩ
ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺭﺍﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ. ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﻭﻗﺘﻰ
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ بالقوّه
ﻓﺮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺗﺤﻘﻖ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
خواهند بود. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺎ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻌﻤﻠﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﺨﺺ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﺵ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺴﻮﻯ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺵ ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ
ﻭبه ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﺎﻟﺎﺕ ﻓﺮﺩﻯ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻭﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺭﻭﺵ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﺎﺻﻞ ﺍﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﻴﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻓﻰ
ﻭ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺰﺩ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮﻧﻈﺮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﺧﺎﺹ ﻓﺮﺩﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻳﺎ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ.

ﻫﮕﻞ
ﻧﻴﺰ ﺳﻌی کرﺩ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺑﺴﺎﺯﺩ که ﺣﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﮕﻞ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺣﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻫﻴﭻ
ﺃﻣﺮﻯ ﻭ ﻣﺸﮑﻠﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺸﮑﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ عرش ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﺸﮑﻞ
ﻭﻣﺴﺄﻟﻪﺍﻯ
ﻣﻬﻢ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺍﺑﻬﺎﻡ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﺿﻌﻴﻒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﺸﮑﻞ ﻭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺣﻞ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﻴﺮﻙ ﮔﺎﺭﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺷﻴاء ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻬﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﻮﺩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﻚ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻣﻬﻢ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﻫﺪﻑ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﻋﻠّﺖ ﻳﺎﺑﻰ
ﻭﻣﺒﺪﺃ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ ﻏﺎﻳﺖ
ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ کار
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ عقل و
بشریّت
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﻓﻬﻢ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻳﻌﻨﻰ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ثرﻭﺕ
ﺍﻧﺪﻭﺯﻯ ﻭﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﺗﻦ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﻣﺎﻧﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭﺗﻬﻴﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﻙ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺸﮑﻞ
ﮔﺸﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺺ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ ﺷﻮﺩ،
ﺗﺎ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﮔﺮﺩﺩ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﺴﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﺁﻧﻬﻢ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺑﭽﻪ
ﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭﻙ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﺷﺎﻣﻞ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺫﺍﺕ ﻧﻴﺰ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ ﺷﻮﺩ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﻟﻰ
ﻫﮕﻞ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﺴﻖ ﻭ
ﻧﻈﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﭼﻮﻥ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ
ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺑﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎ ﻧﻈﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻣﺒﺘﮑﺮ ﻭ
ﭘﻴﺸنهاﺪ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺁﻥ
ﻣﺮﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﻓﻬﻤﺪ
ﻭﻣﺸﮑﻠﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩ ﻭﻓﻬﻤﻴﺪ.
ﭘس ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺟﻬﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺭﻓﻊ
ﺟﻬﻞ ﺑﺎ ﻋﻠﻮﻡ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﻢ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍ ﺣﻞ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺯﻳﺎﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻧسق ﻭﻧﻈﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ.

ﮐﻴﺮﻙ
ﮔﺎﺭﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﻣﺬﻫﺐ
ﻭﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﻳﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻤﮑﻦ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺒﻴّﻦ ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺯﻟﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻭﮔرﭽﻪ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍﻩ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻣﮕﺮ
ﻳﮑﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﻄﺮﺕﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
میباشد ﮐﻪ
ﺗﺎﺑﻊ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
بلکه ﺗﺎﺑﻊ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺭﻭﺡ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ ﮐﻪ
اﻧﺘﻈﺎﺭ آنرا
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻴﻦ
ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ.

ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻙ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺩﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺎﺯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻫﺪﻑ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﭼﻪ ﻭﺿﻌﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﻴﻦﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻫﺴﺖ، ﻣﮕﺮ
ﺑﻴﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺁﺩﻡ ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﻤﮕﻰ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭼﻮﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﻃﺒﻘﻪ
ﻓﻮق ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻫﺴﺖ.

ﺟﻬﻞ
ﺳﻘﺮﺍﻃﻰ ﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻧﻤﺒﺪﺍﻧﻤﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ ﻫﮕﻞ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﮐﺎﺷﻒ ﻋﺮﺵ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ
ﻭﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﻣﺒﻴّﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﻋﻤﺪﻩ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺣﻤﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﭼﻪ ﺻﻔﺖ ﻋﻤﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺻﻔﺘﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﺻﻔﺖ
ﻋﻤﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ ﻃﺒﻖ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻫمه
ﺻﻔﺎﺕ ﭘﺸﺖﮔﺮﺩﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﺑﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺗﺄثیر
منفی ﺁﻥ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺻﻔﺖ
ﺻﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﭼﻮﻥ ﺳﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﻦ ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺮ
ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺑﺪﻭﻥ ﺻﺒﺮ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﺮﺩﻩ ﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.

ﻫﮕﻞ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩ ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ
در ﻫﺮ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﻧﺎﺏ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﮐﻠﺎﻡ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ است ﮐﻪ
ﺑﺘواﻧﺪ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ رجعت و
معائ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺸﺮﻁ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، تا
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺷﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺪﻓﻮﻥ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﺎن ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﻦ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻗﺒﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺒﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻫﺮ
ﺯﻳﺎﺕ ﻗﺒﺮ
ﺣﺴﻴﻦ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺯﻳﺎﺭﺗﻰ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻳﻚ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻫﻔﺖ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭند. ﭘس
ﻫﻔﺖ ﺑﻬﺸﺖ
ﻳﮑﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭند. ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎی ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭند. ﻫﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﺩﻭﻳﺪﻥ
ﻭﻫﺮﻭﻟﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺴﻮﻯ ﭘﻴﺮ ﮐﻪ
بین ﺻﻔﺎ ﻭﻣﺮﻭﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ حَجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ حَجّ
ﺃﺼﻐﺮ
ﮐﻌﺒﻪ ﻳﻚ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﺎﺩﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭﺷﺪ
ﺑﺤﻀﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺑﻮﺳﻪ ﻭ ﺷﺮﺍﺏ
ﻣﻘﻮﻯ ﺻﺒﻮﺣﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺻﺒﺎﺡ
ﻭپگاه ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭ
ﻃﻠﻮﻉ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺟﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﻧﻔس ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺗﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻫﮕﻞ
ﺗﺤﺖ ﻣﻘﻮﻟﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭘس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺗﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﻤﻠﮑﻮﺕ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﻳﺎ بالعکس
ﺑﺪﺗﺮ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋی
اﺳﺖ. ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻣﮑﺎﻥ
ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮوﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺍﺯ
ﺳﻤﺖ ﻣﺎ ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﻭ ﻣﺮﮒ را
ﺒﺎﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺃثیرﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.
ﭘس ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﺩ، ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻟﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﻭیا
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮔﺮﺩﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻔﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﮔﻨﺪﻳﮕﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
شاید ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠی ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺗﺮﻙ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺣﮑﻤﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ.

ﺑﻨﺎ
ﺑﺮﺍﻳﻦ ﺣﺘﻰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻓﺼﻮﻝ ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﻫﺮﻳک ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺩﺭﺟﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺘﺎﺭﻳﺦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﮑﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺳﺮﮔﺮﻡ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺳﺘخرﺍﺝ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﻳﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻭﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻠّﻪ
هاﻯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻫﺴﺖ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺳﻘﻮﻁ
ﻭﻧﺰﻭﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻟﻪ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ.

ﻳﻚ
ﻣؤﺭّﺥ ﺗﺎﺭﻳخ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺃﻧﺒﻮﺩ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻳﻘﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻋﻠﻤﻰ
ﺟﺎﻯ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎ ﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴیابد. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻥ
ﻭﺃﺑﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﺳﺎﮐﻦ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ های
ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭ ﻭ ﭼﻪ
ﺗﻮﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺃﻧﺒﻮه. ﺍﺯ
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻭﺡ ﮐﻪ ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﻫﻨﺪﺳﻰ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ولی
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ. که
ﺑﺎﺯ ﺗﻮﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺷﮑﻞ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻣﻴیابد. ﭼﻮﻥ
ﮐﻮﻩ ﻳﺦ ﮐﻪ
ﺫﻭﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﮐﻮﻩ ﻳﺦ   (ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻫﻨﺪﺳﻰ) ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻟﻰ ﺭﻭﺡ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ(
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ)
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻳﻘﻴﻦ
ﺭﺍ
ﺍﺯ ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣؤﺭﺧﻴﻦ
ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﻭ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍنند
ﻳﻘﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻣﺤﮑﻢ ﺫﺍﺕ و ﻣﻦ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﻭ
پیدا کند. ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺮﻑ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴیابد. ﺿﻤﻨﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﺨﺼﻰ
و ارادی ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﺟﺰ ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ یک
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺩﺍﺭﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
سالکان ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻠﻤﻮس
ﻭ ﻣﺤﺴﻮس ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ تولد بشری
بعدی ویا
درﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ فرشته
گونه ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
الهی وملکوتی
که ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ است ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
و ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ صفات
حیاتی ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
سلوکی هفتم ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭ ﺑﺎ ﺁن ﻫﻤﻪ
ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺰ
ﻋﻤﺮ ﻋﺎﻗﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﻟﻤﺎﻧﻪ
ﻣﻰ ﮐﻨﻨﺪوﭼﻨﺎﻥ
ﺑﻬﺸت هاﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺍﻗﻌﺎ
جهنّمی
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺍﺳﺖ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺷﺪﻩ در نسخ
ومسخ و فسخ
ورسخ.

ﻳﻘﻴن
ﺣﺎﺻﻞ ﺍﺯ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺭﺍ ﻋﺮﻓﺎ
(ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ)
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﺑﺎ ﻳﻘﻴﻦ (ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ)
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥو
کاملان الهی ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻫﺮﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ شهودی
ﺟﻬﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. زیرا ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ(
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ
تمام ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺭﻣﻐﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮﻳﻚ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻳﻘﻴﻦ ( حقّ  ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ)
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ حقّ  ﻭ حَجّ  ﻭﺍﻟﻬﻰ
و
حاجّیﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
و ﭼﻨﺎﻥ
ﻳﻘﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎ ﻭ
در ﺗﺤﻘﻖ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
چون ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ را ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﻮﻗّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. زیرا
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
یا همان بعثت
ورسالت الهی
را ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. در
ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭعقل ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
اولیای الهی
ولایتهای
ششگانه ﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ(
ﺍﻳﻤﺎن ) ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤﺎﻥ(
ﺍﻭﻡ ﻭ ﻫﻮﻡ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ) ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﺭﻓﺮﻫنگی
عرفان سلوکی
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺎس
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ادیان
وﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
هزارگانه
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
قاﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴمانند. ﺩﺭ
ﻓﺮﻫنگ ولایت
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ (ﻫﻮﻡ)
ﻭدر ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻣﺴﻴﺤﻰ( ﺁﻣِﻦ) ﻭﺩﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣؤﻣﻦ ﻭ اُمّی
یعنی ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ و
هندوان اوم
میگویند. ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﻘاﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭح
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺗﻘﺮّب
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﻟﻮ ﺗﺎ ﺳﻄﺢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس نور
قائم ﻭسطح
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺮﻙ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﻮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
خاص خودﺭﺍ
ﺩﺍﺭند. ﻭ
دیگران غیر
سالک و قشری و
متفلسف با ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
خود ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻳﻘﻴﻨﻰ
ندﺍﺭند ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ مورد تقلید
عبادی
وتعلیمات
عقلی از ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻮﺩ. ﻭلی
سالکان ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ نیز
ﺭﻫﺎ
ﻭﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰالهی
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. و
به دین ﻣﺎﺩﻯ
وروشهای
فلسفی
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺬﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
بپیوندند. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻙ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
نوع ﻓﮑﺮ
پوسیده (
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎﻝ)
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭﻙ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
افکار
ومعقولات و
فرهنگ های ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ ﻭ حقّ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ولو فلسفی وعلمی
و هنری، ﺩﺭﻙ ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﻓﻬﻢ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ ر سد
بأینده ﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. زیرا
ﻋﻘﻞ ﻭﻳﮋﻩ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ گوئی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺟﺬﺏ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﮔﺮﻧﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣنتقل ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮔﺮچه ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
مبادله افکار
میکنند.

ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻠﻤﻰ و
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ هستن
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎﺩﻯ خود
مدام بیشتر
ﻏﺮﻕ میگردند. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺮﺩﻩ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺮﺩﻩ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺖ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﺎﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻟﺒﺎس ﺟﺪﻳﺪ
فریبنده ﺑﺂﻥ
پوشانده اند. ﻭﻟﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ و
ﻋُﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻭﻣﺴﺎﺋﻞ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ غیر
سالکان راه
الهی را ندارند
که این مشکلات
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ غیر
مقدّس وتزکیه
نشده ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﺎﺭﻩ ﺟﻮﺋﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻔﻴﺪ
آنان نیست که
ﺳﻴﺎﺳﺖ دیگری ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻧﺪﮔﻰ مورد
نظر فطرت الهی
خودشان ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ هستند
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
مربوط بآینده بهتری
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ همچنان
کاملان الهی
نیز ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
وتزکیه عمیق
تر ذات خود ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﻏﻴﺮ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،
مگر ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻦ
ﻣﺘﻌﻬّﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
عملی ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﺎﻃﺎﻋﺖ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻫﻤّﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ ﺧﻮیش
نماید. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺗﺮﻙ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. و
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﺪﻳﺪ
ﺗﺮ آنان تارک
الصلات و
ارتباط ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻧﻴﺰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ( ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﺼﻮﺡ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﻢ
ﮐﺎﺭﻯ ﻫﺎ و
سرکشی ها ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﻣﺼﺮﺍﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻥ،
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺗﺎ
ﻣﺮﮒ ﻳﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
وفادار پیمان
تسلیم خود
بپیر الهی خویش
ﻣﻴمانند. ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ از خطر
حتمی
کاﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ بیابند.
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﺰﺍﺣﻤﻴﻦ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻭﻣﻨﺘﻘﺪﻳﻦ
ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﻣﻰ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻘﻞ کافی
برای ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻳﺎ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﭼﻮﻥ ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﻗﺒﺮﻯ ﺍﻧﺰﻭﺍ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻗﺒﺮ
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
هدﻑ ﻭﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻘﻴّﻪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧند،
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺷﺎﺩﻣﺎﻥ
ﻭ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
حسّ میکنند.

ﮐﻴﺮﻙ
ﮔﺎﺭﺩ ﺭﻫﺒﺮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻫﺎﻯ ﺍگﺴﻴﺴﺘﺎﻧﺴﻴﺎﻟﻴﺴﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺎ
ﺫﺍﺕ ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺫﺍﺗﻰ ﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻭ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻓﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺫﺍﺕ و
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ودارای
ﺍﻳن هماﻧﻰ
صفات و اخلاق
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺫﺍﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮﮐس
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﺍﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎمل ﺟﺴﺘﻦ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺪﺍﻡ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺮﭼﻪ عمیق ﺗﺮ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻣﻴﮑنند
که ﺑشهوﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳند.
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
روان خود ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺷﺎیسته ﺑﺮﺳند.
ﮐﻴﺮﻙ ﮔﺎﺭﺩ
ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻳﺪﻩ
(ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻟﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ بِداﻥ
پس از مرگ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮمادی
ﺣﻘﻴﻘﺖ را
میگوید ولی ﻭﻯ
ﺍﺯ( ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ) ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻟﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻭ ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻧﻰ
نمی گوید. ﮐﻪ
آن حقایق
آینده ﻫﻴﭻ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺃﺗﻤﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﺰﺋﻰ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﻴّت
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
(ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ) ﺷﺨﺺ
ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ موجود
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻳﻤﺎﻥ سلوکی
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﻭﺍﻗﻊ ﻭﻳﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ برتر
ﺑﺴﺘﮕﻰ ﺑﺎﻳﻦ ﺩﺍﺭﺩ
،ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
الهی ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ فرهنگ
وسنّت اجدادی
ﺩﺍﺭﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ کامل
ﻧﻴﺎﺯ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮ
میباشد.

ﮐﻴﺮﻙ
ﮔﺎﺭﺩ ﺑﺎ ﺭﺑﻂ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎ
ﺫﺍﺕ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ که
ﺩﺭ ﻫﺮ سالک که ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍنسان ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪﻩ،
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺟﻮﻫﺮ
ﻓﮑﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍگسیستاﻧﺴﻴاﻠﻴﺴﺖ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻓﻬﻢ ﻣﻌﻨﻰ
ﺫﺍﺕ ﺍﺳﺖ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﻌﺪﻯ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺫﺍﺕ
کنونی را
(ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ومادی) ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
آنرا
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﺫﺍﺗﻰ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل
الهی دارد
برای انسان
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ در
ﺫﺍﺕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ولی
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭﭼﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺍﺩ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻳﻢ.
در حالیکه
تنها ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ وﺑﺎ
ﻋﻤﻞ ﺗﺨﻠﻴﻪ از
عقده ها و
عقیده ها باید
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﮐﻪ ﻋﻤﻞ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺨﻠﻴﻪ،
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻤﻠﻮ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻌﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ
انحرافات بنام
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.

ﮐﻴﺮﻙ
ﮔﺎﺭﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭﻣﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻳﻌﻨﻰ إگسیستنت
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺠﺮّﺩ
ﺧﻠﺎﺻﻰ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯهرأمرﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﻭﺭ
ﺷﻮﻳﻢ، ﮐﻪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻣثاﻝ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﺤﺴﻮس ﺩﻭﺭ
ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﭘس
ﻭﺟﻮﺩﻯ ها
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺟﺴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻟﺬﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺒﺮﻧﺪ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺁﺭﺯﻭ ﻭﻫﺪﻓﻰ
که ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺤﻘﻖ
ﺑﺪﻫند. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭ ﺑﺎ
ﻓﮑﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﻮﺭ ﺩﺭ ﻧﻤﻰ
ﺁﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﻧﻴﺰ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺩﺭ
ﻓﻄﺮﺕ وذات
وروح ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﺑﺪ. ﭘس
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺩﺍﻯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ، ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﻗﺘﻰ که
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
کرده باشد. ﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺩﺍﻭﺭﻯﻫﺎﻯ
ﻇﺮﻳﻒ
ﻭﺧﻠّﺎﻕ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ شایسته
ﻣﻴگرددکه ﻫﻤﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﺠﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭواﺡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﻟﻮ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﺮﻧﻮﻉ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. و
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس قائم
جبرئیل ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺗﻘﺪّس ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ تا مقام
الهی ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻔﺎﻇﻰ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺁﻧﺎﻥ با
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻣﺠﺮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻏﻴﺮﺃﺗﻤﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ
ﺃﺷﻴاء ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ انسان
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
(ﻣﺠﺮّﺩ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ) ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ از
نوع ﺃﻣﺮ ﻏﻴﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻰ میباشد. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻳﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﻫﻨﻮﺯﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ تصورات
غیبی شهودی
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ. که ﺫﺍﺕ
ﺃﺻﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﺎﻫﻴّﺘﺎ
ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻤﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
این همانی
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺷﺪﻥ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﻨﺎمیم. ﮐﻪ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺭﻭﺡ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ، ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
بشری ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻗﻄﻌﺎ
ﮐﻴﺮﻙ ﮔﺎﺭﺩ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻙ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻳﻚ ﺃﻣﺮ ﻭهر
ﺷﻴﺌﻰ،
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻞ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ باز
همین ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻦ ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﺭﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﻓﻊ
ﮐﺮﺩ ﺥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ بتوﺍﻥ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﮐرد.
ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺑﮕﻮﻳﺪ و
ﻳﺎ ﻧﻔﻰ آن ﮐﻨﺪ.
ﻓﮑﺮﻯ که
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. و ﺣﺘﻰ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﺎﺩﺭﺳت ﻣﺎﺩّﻳﻮﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ فکر
ازﻣﻐﺰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﺮﺷّﺢ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻓﮑﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺑدون ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻣﻐﺰﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻢ ﺍﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺹ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺪﻑ ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ هیچ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺍﻧﺘﺰﺍﻋیّاﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ،
ﺣﺘﻰ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ،
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. پس
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﭘﺎﻙ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﺗﻌﻘّﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. حتی ﺍﮔﺮ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺭﻙ ﺗﻌﺎلی
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻋﻘﻞ انسان ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﻴﻨﻰ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ باشند،
ﺣﺘﻤﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ را
ﺧﻮﺍﻫند داشت. و
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺩﺭ ﺻوﺮﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. زیرا
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻭ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ آینده
ها بِداﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩ ﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪ لازم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺟﺴﺘﻦ ﻭﺑﺎ
ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺩﺭﺟﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﻫﺮ
ﺗﻔﮑﺮﻯ ﻭﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻨﻮﻉ ﺩﺭﺳﺖ
ﻳﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻳﺎ
در ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺣﻌﻪ
ﺑﺒﺮﺗﺮﺍﻥ ﻭ
ﻳﺎ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
باﻫﺮ ﭼﻨﺪ
ﺩﺭﺟﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ بِداﻧﻴﻢ. ﭘس
ﻓﮑﺮ ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭیم ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻌﻘّﻞ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺃﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ و
ﺟﺴﻢ ﻳﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺎ را
نشان بدهد. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﻃﺒﻌﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻓﮑﺮ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﺃﻯ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺗﻮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪﺍﻯ
ﻭﻣﺎﺑﻘﻰ
ﺟﺰﺭﻳﺸﻪ
ﻭﺯﻭﺍﺋﺪ ﻭ
ﺁﺷﻐﺎﻝ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪﻩ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻳﺎ
ﺩﺍﺋﻢ ﺑﺮ ﺭﻭﺡ
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭﻣﺤﺎﺳﻦ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. أندیشه
درست همان
درون گرائی و
اینتویشن و
انطواء ودر
خود فرورفتن
سلوکی است.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳﺴﭙﺮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ابهام
ﻣﻨﻄﻖ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻞ
ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ که ﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺑﺎﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎﻯ بودن
ﺁنها ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺗﺼﻮﺭات
در ما ﺃﺗﻤﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩهای (
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻟﻔﻈﻰ ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺗﻰ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴتند ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﺳﻄحی ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻴمه
ﺃﺗﻤﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺤﺴﻮس ﻧﻴﺰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﺎﺩﻳّﺖ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺍﺷﻴاء ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮ
ﺗﻨﺰﻳل
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﻣﻄﻠﻘﺎ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
دارند ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ،
ﺑﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳند.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺫﻫﻦ
ﺁﻟﻮﺩﻩ وﻧﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺖ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ ﻓﻬﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻟﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺗﻘﺪس
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ،
و ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﺫﻫﻨﻰ،
ﻭیا ﺗﺼﻮّﺭﻯ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ.

ﺍﻣﺎ
ﻳﺴﭙﺮﺯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺳﻮﮊﻩﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﺷﻴﺌﻰ ﺧﺎﺭﺟﻰ بِداﻧﻢ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﻨﻢ
ﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺟﻨﮕﻰ ﺑﻴﻦ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺍﺯﻭﺟﻮﺩ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
باشد. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺩﺭﻙ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﻋﻠّﺖ
ظاهری
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﭼﻪ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺗﻔﺎﻕ ﮐﺴﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻳﺎ ﺑﺪ ﺷﺎﻧﺴﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﺟﻮﺩ انسان
ﺑﺪ بخت ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻧﻮﺍﻗﺺ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
تکاملات ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ چنین
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
او
ﮐﻤﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻠﻮﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
اطراف ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻋﻠﻮﻣﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﺟﻰ
ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻴﺴﻴﻮﻟﻮﮊﻯ
ﮐﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﭼﻪ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺨﻄﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
بگیرﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﻋﻘﻠﺎ ﻭ
ﻓﮑﺮﻭﺟﻮﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﮐﻪ
ﺣقاﻳﻖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩ ﺳﻄﺤﻰ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺧﻄﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭﻋﻤﻠﻰ هست، ﮐﻪ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ و
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ نه
ﻋﻠﻢ ﺍﮐثر ﺍﻧﺴﺎﻥ
های چون ﻣﺮﺩﻩ
ﻭﻳﺎﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ کنند. ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻤﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﮐﻤﻰ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺑﻴماﺭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﻢ
ﭼﻮﻥ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭﮐﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻣﮕﺮ ﻋﻴﺒﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﭘﺮﺳﺶ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ
ﺳﻮﮊﻩﺍﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺫﺍﺗﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ ﺑﻔﻬﻤﺪ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ بِداﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،
کاری ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﭼﻪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻏﻠﻄﻰ ﻧﮑﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺴﺘﻰ
ﺟﻬﺎنی ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ
ﻏﻴﺒﻰ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺰﺩ ﻳﺴﭙﺮﺯ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻭ ﺍﺷﺎﺭﻩﺍﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﺑﮑﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
آبژکتیو
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻋﺪﻡ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ خود، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺂثاﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻬﻢ بِداﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺳﺎس ﺗﻔﮑّﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻃﺮﺩ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. زیرا
ﺑﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻙ ﺁﻧﻬﺎ
نیست ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮ
در خود بوده
باشد. ﺁﻧﮕﺎﻩ بِداﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻟﺤاﻆ
درجه کفایت
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺯﻳﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺍﻭ ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻭ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻳﺰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮعی ﻘﺒﻠﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﻟﻴل
ﻤﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺩﻟﻴﻞ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ آینده
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﻭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳد، ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭنوع ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻬﺸﺖ
ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻮﻋﻰ
است.

ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻄﻮﺭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ حقّ  ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺯ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﭘس
ﻓﻬﻢ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ،
ﺑﻬﺘﺮ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﻣﺨﺘﺼﺮ ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
اگرﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻓﮑﺮﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ چیزی بِداﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺰﺷﻚ ﺍﺯ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﻣﻌﻠﻢ
ﺍﺯ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺎﺭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺃﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
دارند، ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ
را حقّ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺩﺍﻧﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ را
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻯ
ﺣﺘﻰ ﺑﺘﺼﻮﺭ
ﻗﺒﻠﻰ از
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺷﻔﺎﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺳﺮﻃﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﻋﺎﺭﺿﻪ ﭘﻴﺮﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻈﺮ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴباشند. ﮐﻪ
ﻣﺎ آ ﻧﺮﺍ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭﻋﻠﻢ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻴﭻ
ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺑﮕﺬﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺍﺻﻠﻰ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ (ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭﺟﻮﺩ)
ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ. یا
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﭼﻘﺪﺭ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻭﺟﻮﺩﻯ که
آنرا أصل
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺳﺮﻣﻨﺸﺄ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧند ﺷﺒﻴﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺷﺮﻗﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗی
ﺒﺮﺍﻯ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ فوق
بشری ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﻌﻤّﻖ ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﭙﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍنست. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﺮﺩباﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺎ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
کمّی ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﻭ ﭘﺎﮔﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻮﻗﺖ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﺮﺻﺖ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯی
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎ تحلیه
ثفات بهتر
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ بِداﻧﻬﺎ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،و
ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻌﺎﺭﻓﻰ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ بِداﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺴﺮ ﻣﻨﺸﺄ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ که
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
برسند. ﭘس ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﻨﺪ ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﻴﺎﻝ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
رسیده میباشد.
ﺯﻳﺮﺍ ﺃﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺮﮐس ﻭ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
او ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻬﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﭼﻪ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ولی
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﻋﻤﻞ ﺗﻮﻗﻒ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
او ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺑﺎﺯﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ
است. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ آن
نتوانسته ﺗﺤﻘﻖ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
به
ﺧﻮﺩ بدﻫﺪ ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ دوری از
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
درﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﭘسﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺗﺎ
با ذخیره
بیشتر آخرت
ﺭﻓﻊ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺣﺘﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺣﺮﺹ
ﻣﺎﻝ ﻭ ﻣِﮑﻨﺖ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻣﻨﺰﻟﺖ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﻏﺮﻭﺭ ﻧﻔﻊ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻭﻫﻤﻰ، ﮐﻪ ﮔﻮﺋی
ﺒﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺟﺪﺍﻝ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺩﻟﻴﻞ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ
باشد. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺪﻟﻴﻞ ﺿﻌﻒ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻭ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻃﺮﻑ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺟﺪﺍﻝ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺣﺘﻰ
ﺩﻟﻴﻞ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺣﺮﻳﻒ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺨﻤﺼﻪ
ﻣﺎﻧﺪﻩ است ﻧﻴﺴﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺤﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻧﻴﺮﻧﮕﻰ
ﺣﺮﻳﻒ ﺭﺍ ﻣﺴﮑﻮﺕ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﺰﺩ ﻫﮕﻞ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻣﻄﻠﻖ ﺟﺰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻣﻔﻬﻮﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻬﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﮐﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺣﺴﺎس
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ می
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻇﺮﻑ 16 ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
،ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺣﻴﺎﻧﻰ که ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
داشت ﮐﻪ
ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﻫشت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﺷﺪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻋﻘﻞ برخی
ﺍﻧﺴﺎﻥ ها
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ارزش و اهمیّت
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ د ارند. ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﺎ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﮐﺴﺐ
ﺁﻥ ﻣﺒﺪﺃ باید باشد.
ﮐﻪ
گونه ای ﮐﻮﻩ
ﻧﻮﺭﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ آن ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
همان ﺳﻠﻮﮐﻰ
الهی ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎی
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺁﺩﻡ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺎﺑﻞ ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﺟﺪّ
ﺑﺰﺭﮒ ﻭﻣﺮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ آریائی
شدگان، ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﻧﻘﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ بعدا با
ولایت اولی
العزم ششم
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ است.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﻫﻔﺎﺕ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، تا ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺠﺴّﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
کنند. ﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
رﺣﻤﺎن ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. وﺑﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ،
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻧﺎﻡ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥآن ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ. ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
باشد، ﮐﻪ
ﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻠﻰّ ﻧﺰﺩ ﭘﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺍﻭ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺪ،
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس هدف
الهی ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﻫﻨﺪﻩ جنین
(ﺣﻴﺪﺭﻩ)
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪ،
ﻧﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭمقدّس
ﻋﻠﻰّ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ
ﻳﺎ ﺰﺭﺩﺷﺖ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭﻋﺼﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪ، ﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺑﺎﺭ
ﺩﻳگر ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻭﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﻴﻨﺎﻥ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫند
ﺷﺪ ﻭ ﻇﺮﻑ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
خواهد داشت ،و
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ آنها را
ﺑﻴﻚ ﮔﻮﺷﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
بدهند. ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺪﻥ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺧﺎﻙ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﺳﺮﺥ ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.

ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭلو ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﺑﺨصوﺹ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰآریائی
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ.
ﺍﮔﺮ ﻫﮕﻞ ﺍﺯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺟﻮﺋﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺫﻫﻨﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﺯﻣﺎﻧﻰ
که ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
زمان ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺍﺣﺴﺎس ﻫﮕﻞ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭی ﺍﺯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺎﻯ ﻋﺒﺮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺻﺮﻑ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
رﺳﻴﺪﻳﻢ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ نسخه ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﮐﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻃﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ، ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻴﻢ
ﻭﻟﻮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﻙ
ﻣﻄﻠﻖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﺩﺭﻙ
ﻭﻓﻬﻢ ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ خود ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺩﺭﻙ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ ﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻘﻞ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ، ﻭﻗﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺿﻰ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻭ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴرسد. ﮐﻪ ﺑﺎز
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء
ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻭﺍﺣﺪﻳّﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺄﺣﺪﻳّﺖ ﺷﻬﻮﺩِ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ( ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ
ﻫﺎﻫﻮﺕ)
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ مقام
ﺍﻟﻠﻪ در فرض
محال ﺟﺴﺘﻦ، ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
و صفاتی ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺗﺎﺯﻩ
ﺁﻏﺎﺯ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﺭﺳﻴﺪه ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﮕوهاﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﻭ
أندک ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺑﺘﺮﺗﺒﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺴتعد
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮﺭﺑّﻰ را
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺁﺩﻡ
ﻫﻢ ﭼﻨﺎﻥ ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺪﻭی،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﺣﺴﻴﻨﻰ شهود
اول ﻭﻋﺮﺵ
ﺣَﺴﻨﻰشهود
دوم ﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰولایت
کیومرث ادامه
میدهند. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ولایت دوم
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻋﺮﺵ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺷﻴﻮﺍ شهود
سوم آنان
،ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
سوم ﺑﻮﺩﺍ ﺑﺎ
ﻋﺮﺵ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ، ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ چهارم ﺯﺭﺩﺷت
ﺑﺎ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻌﺮﺵ ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺗﺎﺯﻩ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ
او ﺁﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
است. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ششم
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﺤﻤﺪ،
در زمانهای انواع
فوق بشری، تا
ﻋﺮﺵ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
پیامبران
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪ، که ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻫﻤچناﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
برتر ﺑﻴﺸﻤﺎﺭﻯ
در ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﻓﻖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺷﻴﻮﺍ ﻭ ﺩﻏﺪﻭ
ﻭ ﻣﺮﻳﻢ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺣﻔﻆ
در ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻮﺩ ﺍﺻﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺧﺎﺹ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎ ﺭﺍ
ﮐﺴﺐ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺁﻥ ﻣﺮﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻨﺸﺄ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯرا
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ
ﺭﺍﻳﺞ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﺎﻡ
ﺭﺳﻮﻝ ﻭﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻮﺳﻰ ﮐﻪ ﺃﺻﻞ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﺎﻡ
ﻧﺒﻰّ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻨﺒّوء ﻭ ﻧﺒﺄ
ﻭﺧﺒﺮ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺎﻡ اُمّی
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷند. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻧﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐّﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻫﮕﻞ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻦ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺮﻣﺎ ﺩﻫﺎﻥ ﺷیرﻳﻦ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺴﺘﻪ
ﻫﮕﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻭ ﺍبِداﻉ
ﻭ ﺭﻳﺴﻚ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﭘﻴﺶ ﺍﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﻧﻈﺎﻡ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﻧﺰﺩ
ﻳﺴﭙﺮﺯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﺴﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺳﺮﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺒﻊ ﺃﺻﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻣﺎ ﮐﻪ
ﻣﻨﺒﻊ ﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻓﮑﺮ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺒﻊ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ است ﮐﻪ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺯ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﻓﮑﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ بِداﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ شهود
تجلّیات الهی
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﻟﺬﺍ
ﻧﺰﺩ ﻳﺴﭙﺮﺯ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﺮاءﺖ ﻭﮐﺸﻒ
ﺷﺪﻩ ﺭﻣﻮﺯ
ﻭﺷﻴﻔﺮﻫﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎ ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. و
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﮔﻭﺋﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺕ ﻫﺴﺘﻰ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺂﻥ
ﺁﺷﻨﺎ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻯ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴد ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﻮﻳﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺟﺪﺍﻝ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻳﻚ
ﻭﺳﻴله ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪﺍﻳﻢ.
یا ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻣﺎ ﻫﻨﻮﺯ بِداﻥ
ﻫﺎ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻳﻢ. ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﻭ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ،
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴد انیم ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻳﻢ
به ﮐﺸﻒ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ
برسیم. ﺷﻴﻔﺮ ﻭ
ﺭﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ خود ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ برای
خودمان نیز
بشوﻳﻢ. ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ و درجه
الوهیّت
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ که
هستیم بدانیم.
ﻟﺬﺍ ﮐﻠﻤﻪ
ﺧﺪﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء ﻧﻴﺴﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺍﻭ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﻭ
بفرض محال
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻣﻄﻠق
ﺭﺍ یافته و
بدیدار مطلق در
مطلق أبدیّت
بی پایان،
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ خود
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ، ﻭ
ﺳﻴﻤﺮﻏﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺳﻰ
ﻣﺮﻍ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷیم.

ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻣﻮﺯﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﻋﻠﺎﺋﻤﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺷﺪﻩ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﺤﺪّﻯ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻋﻘﻞ ﮐﻞّ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ بِداﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺗﻔﺼﻴﻠﺎﺕ
ﺁﻧﺮﺍ بِداﻧﺪ. ﭘس
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﮐﻞّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﮐﻞّ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺗﻔﺼﻴﻠﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻭ ﺭﺷﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﻣﻮﺯ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ مقدّس  ﻭ ﻣﻬﻢ بِداﻧﻴﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺁﻥ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
رحمان بیشتر
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺗﻰ
ﺩﻳﺪ، ﻳﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﻴﺎﺩ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﺑﻮﻯ
تفسیر ﻣﻴﺸﻮﺩ
و ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳن ﺗﻮ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻮﺩﻙ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺯﻳﺒﺎ
ﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺷﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﮒ ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺍﺭ
ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺗﺸﻨﮕﻰ ﻭﺗﺮس
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭﻣﺴﺦ ﺷﺪﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
است که اکنون
تذکّری از
خداوند ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ بطور
ﮐﻠّﻰ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ وﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺳﻮﺯﺍﻥ،
ﺗﺸﻨﻪ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺩﺍﺋﻢ ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ
ﺍﻳﻦ تولدهای
ﻣﺴﺦ ﻃﻮﻝ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻬﻤﻴﻦ
شرط ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮع ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻃﺒﻴﻌﻰ
بِداﻥ برﺳﺪ و ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﻮﺩ. ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺗﻔﺼﻴﻠﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻠﻤﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻥ
ﻣﻴﺮسیم ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﮐﻠّﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻳﻢ.

ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﻫﮕﻞ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺩﺍﺋﺮﺕ
ﺍﻟﻤﻌﺎﺭﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍﺯﻯ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﺠﺴﺘﺠﻮﻯ ﺁﻥ
ﺭﻓﺖ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﮑﺮ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺍﺳﺖ ، که ﺑﺎ
ﻫﻤﻪ ﺗﻨﺎﻗﻀﺎﺕ
ﺁﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺰﺩ ﻳﺴﭙﺮﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﮑﻞ ﻣﮑﺘﺐ ﺑﺴﺘﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﻃﺒﻖ ﻃﺮﺡ ﻗﺒﻠﻰ
ﺟﺎﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﺬﻫﺐ ﻭ(ﻣﮑﺘﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻯ) ﺭﺍ
ﺑﺸﮑﻞ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﻟﻰ ﺁﺯﺍﺩ
ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﻨﻮﻧﻰ و
ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺩ
ﺃﺳﻴﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻠﺎﺵ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣث بت ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺟﺎﻥ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﺮﮒ ﺯﻭﺩﺭس
ﻗﺒﻞ ﺍﺯﻣﺮگ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻭﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻫﺮ
ﺷﺐ ﺍﻭ ستو ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﻭﮔﺮﺩﺵ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺧﻮﺩ
میباشد که ﮐﻤﻰ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ تر
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ
آنرا ﻣﺮﮒ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺍﺏ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﻮﺩ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﺍﻣﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻮﺍﺯﺵ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﭼﻪ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭﭼﻪ
ﮐﻮﺷﺸﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴز ﺑﺮﺳﺪ، ﻭ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ باز
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ ﻮ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ از
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻓﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﻭ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﻭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻣﻨﺸﺄ ﺃﺯﻟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻫﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﻫﺮ ﻋﻘﻞ ﻣﻄﻠﻖ ﻭﻫﺮﺗﻘﺪس
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭحتی
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟﻖ ﻭﺻﺎﺩﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ودیگر
موﺟﻮﺩات
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﺻﺎﺩﺭﻫﺎﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻳﺎ ﺍﻭ،
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ بوده
باشد. ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺭﻣﻮﺯ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﮐﻠّﻰ
ﺑﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻳﻢ ﺑﺎﺯ ﺭﻣﺰﻯ
ﺗﺮ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺗﺮ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎ بِداﻥ
ﻓﻬﻢ نیز ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﮐﺎﻓﻰ ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺳﻌﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭﻫﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﻟﺎﺯﻡ بِداﻧﺪ،
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻨﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻠﺎس
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ ﺑﻨﺸﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﻓﻬﻢ
ﻭﺩﺭﻙ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻴﺎﻥ
چه ﻣﻴﭽﺮﺧﺪ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﮕﻞ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻫﻤﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺣﻘﺎﻳﻖﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﻣﻄﻠﻖ،
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﺭﺩ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﮐﻠﻴﺪ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻠﻴﺪ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘدس
ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﻭﻥ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻭﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮐﻮﺷﺶ ﻫﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮﺩ
ﺗﺎ ﺸﺎﻳﺴﺘگی ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﻭﺩﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﮐﻪ
تقرّب ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﻴﭻ ﺩﻭﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﭘس ﻭﺟﻮﺩ
ﺃﺷﻴاء ﺍﻓﻘﻰ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ
ﺳﺘﻮﻧﻰ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓت هاﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺃﺯﻟﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺻﺎﺩﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺃﺑﺪﻯ،
ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﮐﻤﺎﻝ
ﺩﺭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ،
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
مانند ﻭﺭﺯﺵ
ﮐﺎﺭﺍﻥ که
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻃﻮﻝ
ﻗﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
بتواند
ﻳﮑﺒﺎﺭﻩ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
دیدن ﺩﺭ ﺻﻒ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ همه چیز
دیده شود ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺗﺮﺭﺍ داشت. ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺗﻠﻮ
ﺍﻟﺄﺧﺮﻯ ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﻢ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺭﺍ
ﻧ
ﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺭﻫﺎ
ﻧﮑﻨﻴﻢ. لذا
ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺃﺑﺪﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻳﻢ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺑﺎﺭﺑﮑﻤﺎﻝ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻘﺪﻣﺘﺎ
ﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ،
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻭ ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.

ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻳﺴﭙﺮﺯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﮕﻞ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﮕﻞ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺍﺳﺘﻘﻄﺎﺏ و
مرکزیّت
ﺩﺍﺋم ﺑﻴﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺫﺍﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ بالقوّه
، ﻭ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺿﻊ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﮕﻞ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﺵ
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻴّﺖ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻴّﺖ
ﺭﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﮐﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ حَجّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺗﺮﻙ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻌﺎﺭﺽ
ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻮﺗّﺮ ﻭﺗﻀﺎﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭباید
ﻫﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
را ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ و ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺧﻮﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻦ روش
ﺩﺭﺳتی ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻘﺺ
ﻭ ﻋﻴﺒﻰ
ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﻧﺒﻴﻨﺪ، ﺗﻠﺎﺵ
برای ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﮕﻞ ﺳﻨﺘﺰ
ﺁﺧﺮ ﺍﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﻨﺘﺰ ﺧﻮﺩ
ﻓﻮﺭﺍ ﺗﺰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﻫﺮ
ﺁﻧﺘﻰ ﺗﺰﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﮕﻞ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﺵ ﺑﺮ
ﺍﻳﺪﻩ ﮐﻞ
ﻭﻣﺠﻤﻮﻉ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ
ﮐﻠّﻰ ﻫﻢ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻠّﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﻳﻌﻨﻰ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪﻥ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﮐﻞّ ﺑﺎﺯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﮐﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﭘس
ﻫﻴﭻ ﺃﻣﺮ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ خود نیز
ﮐﻞّ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍند. ﻭﻫﺮ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻠّﻰ
ﻭﺍﺟزﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺪ. ﭘس ﻫیچ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟزء
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﮐﻠّﻰ ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﮐﻞّ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﮐﻞ ﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢريال
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺟزء ﺑﮕﺮﺩﻳﻢ،
ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﻧﺰﻭﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳند. ﺑﻬﺮ
ﺟﺰﺋﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
سالکان
بدﺭﺳتی ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻞّ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﮐﻞّ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺮﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮند. ﻭﻧﻪ
ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺟﺰﺍﺋﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺟﻤﻊ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﻠّﻰ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﺟﺰﺋﻰ
ﮐﻤﺎﻟﻰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻭﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻞّ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺟﻮﻳﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﮐﻪ ﻧﺼﻴﺐ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺸﻮﺩ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﮐﻞّ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، که
ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺟزء ﻭ ﻗﻄﺮﻩ و
نیز ﻫﻤﻪ ﺩﺭﻳﺎ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺑﻨﻈﺮ
ﻳﺴﭙﺮﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺫﺍﺗﺎ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﻭﻣﺘﻔﺮﻕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻭﺣﺪﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮاع ﻧﻘﺺ ﻭ
ﺷﻠﻮﻏﻰ ﻭ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﺪﻡ
ﻗﺒﻮﻝ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺎ ﺍﺯﮐﺎﺭ
ﻫﮕﻞ به ﺍﻳﻦ
علّت ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻧﻘﺺ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺣﻘﻴﻘﻰ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻨﺮ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻌّﻠﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺷﻌﻮﺭ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺑﺎ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ بوده ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺟﺎﻯ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
در ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻫﺴﺖ. و
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻭﻋﻠﻢ
باراوه ﺧﻮﺩ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
طﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺭﻧﺞ ﻭ
ﺯﺣﻤﺖ ﭼﻮﻥ
ﮐﻮﻩ ﻧﻮﺭﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﻳﺴﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺭﻧﺞ
ﻋﮑس ﻟﺬﺕ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺨﺎﻃﺮﻩ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻴﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻭﺧﻴﺮ ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺿﺮﺭ ﻭ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺑﺒﺎﺭمیآﻭﺭﺩ
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﮒ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﮔﺮﺩﺩ.

ﺍﺯ
ﻣﺨﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺠﺮبه ﻗﺒﻠﻰ
ﻳﺎ ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﻌﺪﻯ
می ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺨﺎﻃﺮﻩ
ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ ﺑﺎ ﻧﻈﺮﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﺟﺎﻫﻞ
ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺟﺎﻫﻞ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ
ﺗﺎ ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺧﻮﺑﻰ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺍبِداﻉ ﺟﺪﻳﺪ
ﻳﻚ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻣﻴﻞ
ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻣﺨﺎﻃﺮﻩ ﻃﺮﺡ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻭﺳﻴﻊ ﺑﻘﺼﺪ
ﺟﺴﺘﻦ ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﺁﻥ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰ
ﻋﻤﻠﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺨﺎﻃﺮﻩ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺩﺭ ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺳﺴﺘﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﮐﻪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﮐﻤﻴﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻫﺴﺖ. وبا ﺷﻚ
ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻣﺨﺎﻃﺮﻩ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺑاﻠﻌﮑس
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺗﺼﻌﻴﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮐّﻮﺗﺎﻩ ﻭﮐﻮﭼﻚ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﺍبِداﻋﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺨﺎﻃﺮﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﺎ
ﺣﺼﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺨﺎﻃﺮﻩ
ﺁﻧﺘﻰ ﺗﺰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺗﺰ ﺍﮔﺮﺩﺭﺳﺖ
ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ پس
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻨﺘﺰ ﻋﺠﻴﺐ ﻭ
ﺑﺮﺁﻳﻨﺪ ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻨﺠﺮ ﮔﺮﺩﺩ ﻭ
ﻧﺘﻮﺍﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺿﺪﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺭﻳﺴﮑﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﮑﺮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺨﻠﺎﺻﻰ
ﺍﺯ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﻳﻦ ﺭﻳﺴﮑﻬﺎ ﻭﻣﺨﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﻫﻢ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻋﻮﺍﻡ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺘﺨﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑّﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧداﻮﻧﺪ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺿﺪﺍﺩ ﻭ
ﺭﻳﺴﮑﻬﺎ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻋﻘﻞ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻋﻘﻞ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻳﺎ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺭﺳﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ.

ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﻨﺼﻒ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺠﺮﺃﺕ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﺪ ﻭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻄﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺤﺎﻝ
ﻫﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﻭﺯﻳﺎﺩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺭﻙ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺫﻫﻦ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ
بعبرت و عبور
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻋﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻧﻰ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻭﺳﻂ
ﭘﺮﺗﮕﺎﻩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻤﻴﻖ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﻧﻴﺮﻧﮓ ﻭ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ،
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﻳﻚ ﮐﻮﺩﻙ
ﺩﻭﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﭘﺮ ﺿﺮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﻓﺼﻞ
بالاتر ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﺎ
ﻓﻬﻤﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺷﻚ
ﺩﺭ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺩﺭ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻃﺒیعی ﻫﺴﺘﻰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻋﺸﻖ ﻭﻫﻤّﺖ
ﻭﺟﺪﻳﺖ ﻭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺗﺎ
ﻣﺮﺯ فدﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺟﺎﻥ ﺑﺎﺯﻯ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﭘس
بهتر ﺍﺯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻭ تقرّب
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺷﺒﻪ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺻﺤﻴﺢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ(ﻣﺘﻦ
ﻣﻌﻘﻮﻟﻰ)
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻟﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﻫﮕﻞ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﭙﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ زنده
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭند. ﭘس
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﻫﺪﻑ ﺟﺴﺘﻦ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺪﻋی
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻨﺼﺮﻑ ﺷﺪ. ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻴﻚ ﺳﻄﺢ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﮑﺎﻤﻠﻰ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺗﺤﻘﻖ ﺩﺍﺩﻩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه  ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺮفت. ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺠﺴّﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺻﻔﺎﺗﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﻗﻴﻘﻪ هائی
ﺍﺯ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺩﺳﺘﻤﺎﻥ ﺑﺪﺭﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﭘس
ﺑﻘﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ، ﭘس
ﺑﻌﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺁﻥ
اﮐﺘﻔﺎ ﮐﺮﺩﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻰ
ﺭﻧﺞ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ کار ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ ﮐﺸﻒ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻏﻴﺒﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.

ﺑﺮﺧﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﻋﻠﻢ ﺻﺎﺭﻡ
ﻭﺟﺪّﻯ ﻭ
ﻗﺎﻃﻊ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺭ
ﮐﺎﺩﺭﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺰﺩ ﻳﺴﭙﺮﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺻﻨﻌﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﺑﺎﺯﻯ
ﻭ ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻤﻠﻰ ﻓﻨّﻰ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﺍﻩ ﻭﺻﻮﻝ
ﺑﺬﺍﺕ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻳﺴﭙﺮﺯ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻔﮑﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪﻩ
ﻭﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻭﭼﺎﺭﻩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺑﺎ
ﺳﺨﺘﻰ ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺣﺎﺻﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺼﻴﺐ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺁﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺤﺪﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﻭ
ﺫﺍﺗﺎ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭﻭﺣﺸﻰ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻣﺮﺩﻩ
ﻭﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ مرز
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻧﻈﺮ
ﺑفلسفه ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﻗﺘﻰ
ﺷﺮﻭﻉ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺁﺏ ﺣﻴﺎﺕ ﻭﻓﮑﺮ
ﺃﺻﻴﻞ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮﻧﻮﻋﻰ ﻭﻫﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻤﺮﺯ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺁﻥ
تلاﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩﻯ ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺰﺭﻓﺖ ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﺮﻯ بِداﻭﺭﻯ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯﺁﻧﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﺟﺴﻢ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﺗﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺘﺤﻘﻖ و
بالفعل
ﻨﻤﺎﻳﺪ. زیرا ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﮐﻢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺩﺭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎ،
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻭ ﺁﻧﺠﺎ ﺭﺍ ﻓﺎﺣﺸﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺰﺭﮒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻭﻫﺰﺍﺭﻫﺎ
ﺍﻃﺎﻕ ﻭ
ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ ﻭ
ﺣﻮﺭﻳّﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻟﺬﺕ ﺟﻨﺴﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ این
ﺑﻬﺸﺖ آنان همان
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﺮﻭﻯ
ﻫﻢ ﻣﻴﭙﺮﻧﺪ ﻭبِداﻥ
ﻫﻢ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ،
ﻭﺑﺎ ﺭﻭﺷﻰ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺣﺘﻰ ﺷﺒﻴﻪ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
تکامل ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﺯ ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎﻍ ﻭ
ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺭﻩ ﺭﻭﻯ ﻳﻚ ﺳﻮﺍﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﻴﺰ ﺭﻭ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻀﺎ ﺭﻓﺘﻪ با
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ،
ﺑﺎ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﭼﻮﺑﻰ ﻣﻴﻮﻩ
ﺩﺭﺧتی ﺮﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺸﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
وﻫﺮﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺑﺎ ﭼﻪ
ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﺎﺭﻗﺎﻡ ﻭ
ﺁﻣﺎﺭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺳﺮﻋﺘﻬﺎ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﺠﻮﻣﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﺎ ﻭﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍح ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭﻣﺎ ﺩﻭﻥ ﺃﺗﻤﻬﺎ
خواهند رسید. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﺍﻣﻨﺘﻨﺎﻉ
انسان ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ بِداﺋﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
بود. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﮕﻮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﮕﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﮑﺘﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﻫﺪﻑ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻳﺪ تنها
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺪﻑ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ مقدّس  ﺗﺮﻳﻦ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻳﻦ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻧﻪ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗثبیت
ﻭ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﮔﻰ
ﻓﮑﺮ ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫ ﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻦ
ﻭ ﺗﺮﻙ ﺧﻮﺍﺏ
ﺧﺮﮔﻮﺷﻰ ﻭﻏﻔﻠﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻨﺎﻡ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ،
ﻭﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑاﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﭼﺸﻢ ﺩﻝ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﭼﺮﺧﻴﺪﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺳﺘﺠﻤﺎﻉ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﻟﻤﺎﻧﻪ
ﻧﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺮﻣﻮﺯ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻭﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻭﻳﮕﺎﻧﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ
ﮐﻤﻚ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﭙﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﺳﺒﮑﺒﺎﻝ ﺷﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺍﺳﺮاء ﻭ
ﺻﻌﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﻭﻓﮑﺮ ﻭﻟﻮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ
ﺑﻌﺮﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺧﺼﺎﻝ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﻡ ﺑﺰﻧﺪ. ﻭﻟﻮ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺩﺭﻙ ﺍﻭ
ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭﻯ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭘس
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﮐﻤﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻫﻤّﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻌﺮﺍج ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻤﺎﺳﻬﺎ
ﻭﺗﻮﺳّل ﻫﺎ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻠﺎﺕ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺗﻮﺳّﻠﻰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯﻳﺎ
ﻧﺎﻣﻮس ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺠﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﺴﺒﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺎ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ ،
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻔﻠﺴﻒ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺍﮐثر ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻭ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺧﻴﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﺳﺒﻚ ﺗﺮ
ﺷﻮﺩ. ﺗﺄﻣّﻞ
ﺩﺭﺳﺖ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺍﺻﻮﻝ
ﻭﻣﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻔﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎلاتر
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻣؤﻣﻦ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺮاء
ساﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺣﺎﮐﻤﺎﻥ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ. ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
جسمانی
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ پدﺭﺍﻥ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭﺑﺎ بِداﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺴﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻧﺒﻮّﺕ
ﺧﻮد ﺮﺍ ﭼﻮﻥ
ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
و بنی ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻳﻌﻘﻮﺏ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﺳﻴّﺪ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
بِداﻧﻨﺪ. ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺒﻌﻴﺾ
ﻭ ﺍﺳﺘثناﺋﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﻧﻈﺮ ﺍﺻﻠﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺗﺄﻣّﻞ ﺭﺍ
ﺑﮕﻮﻳﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺃﻣﻞ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻴﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻗﻮﺍﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻟﺎﺯﻡ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﭘس
ﻭقتی ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻙ
ﺧﻄﺎﻯ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺋﻢ
ﻭ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻧﻘﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﭘﻴﺮ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺨﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﻬﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻗﺒﻠﻪ
ﻭﻗﺒﺎﻟﻪ
ﻭﮐﺒﺎﻟﻪ
ﻭﮐﻌﺒﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ یا ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺴﺠﺪ ﻭﺟﺎﻯ
ﺳﺠﻮﺩ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺑﺨﺎﻙ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
و پیر ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
تأﻣّﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. که
ﺠﻤﻌﺎ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺍﻳﻨﺘﻮﻳﺸﻦ
ﻳﺎ ﺍﻧﻄﻮاء
ﻭﺗﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. و
ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺒﺎﺩتی
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻧﻪ
ﺍﻴﻨﮑﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺖ،
ﻣﻨﻘﻮﻝ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻣﻴّﺖ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ اولیا ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺍ ﺑﺸﺨﺺ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ ﺑﻬﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻬﻢ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻏﻴﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺣﻔﻆ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﻠﺄ ﻳﺎ
ﻣﻠّﺎﻫﺎ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪ ﺍﻭﻧﺪ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻴﭻ ﺩﻋﺎ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ.
و
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻙ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺷﺮﻳﻚ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﻘﻮﻟﻰ
ﮐﺸﻒ ﺍﻧّﻴﺖ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻗﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻤﺰاﺩ ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﭼﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺳﻌﻰ ﺩﺭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻮﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ثوﺍﺏ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺨﻮﺩﺵ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻭﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﮐﻪ ﺭؤﻳﺎ
ﻫﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺗﺄثیرﻯ
ﺩﺭداستان ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻯ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺴﻰ ﻫﻢ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﻭﺩﺭ
چنین ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮ ﻓﺴﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﻘﺪﺭﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻓﻨﺎ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﻣﻴﺮﺳاند
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﭘس
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﺎﺕ ﺍﻭ
ﺩﺳﺖ ﻣﻰ ﺩﻫﺪ،
ﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ است ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻳﻚ ﻓﺮﺵ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ می
بیند، ﻭ ﺍﺯ
ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎ ﻋﻈﻤﺖ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﻘﺪﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺣﻔﻆ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺻﻠﺎﺡ
ﺩﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺴﺘﮕﻰ ﺑﺎﻳﻦ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻨﺸﺄﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻫﺴﺘﻰ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﭘﺬﻳﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻪ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎت ﻧﻮﻋﻰ ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ
میگردد،ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ایدآل
ﮐﻤﺎﻝ میسّر
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
هاﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻟﻘﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻠﺎﻗﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻧﻮﺍﻗﺺ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﺠﺴّﺪ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻤﮑﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺯﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﺮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺭﺍﺯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ بدور ﺧﻮﺩ
ﭼﺮﺧﻴﺪﻥ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ. ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ مصرﻑ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ضعیف
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩ، امکان
ﻭﺻﻮﻝ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﺗﻮﺣﺶ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﻧﻴﺰ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺮﻙ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻧﺎ مقدّس
ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻇﺎﻫﺮﺍ مقدّس  ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺗﻌﺼﺒﺎﺕ ﮐﻮﺭ
ﺑﺮ ﻋﻠﻴﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺠﻨّﻬﻢ ﻫﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﻧﺴﺨﻪ
ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ
ﭘﺰﺷﮑﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭﻫﻤﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩ.

ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎ ﭼﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﺑﮑﺪﺍﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎلاﺘﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﮔﺎهی
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﺎﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ،
ﭘس ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﺘّﻬﻢ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ ﺍﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭﻯ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻟﻔﻆ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻬﺮ ﺣﻴﻠﻪ
ﻭﺗﻔﻠﺴﻒ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺃﺩﺑﻰ
ﻭﺗﻤثیلی ﺪﺭ
ﺩﻝ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻔﻮﺫ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﭘس
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﭙﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺘﻬﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ،
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻓﻬﻢ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻔﮑﺮﭼﺎﺭﻩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﮐﺸﺶ ﺑﺴﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻟﻔﻆ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﻔﻈﻰ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺘﺼﻮﻑ
ﻭﺳﻮﻓﻴﺴﻢ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﺸﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﮐﺎﺷﻒ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺁﺩﻡ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺷﺶ ﮐﻠﺎس
ﻳﻚ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻃﻔﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ که
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻳﻦ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻭﻯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻭلیّ ﺍﻟهی
ﺩﺭﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺎﺕ
ﺗﻘﺪس ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺮ
ﻧﻤﻰ ﺑﺮﻧﺪ ﺗﺎ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘﻢ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺷﺎﻫﺪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ ﺗﻤﺎس
ﺑﺎ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺗﻤﺎس ﺑﺎ ﺫﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻤﺎس ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻘﺼﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺫﺍﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺻﺎﺩق ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻗﺪﻳﻢ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻧﻪ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻗﺪﻳﻢ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺴﻄﺢ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻦ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﺑﺎﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺭﻭﺯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﮑﺸﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﮐﺸﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣثاﻝ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﻓﻴثاﻏﻮﺭثیاﻥ
ﻭﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﮔﺴﻴﺴﺘﺎﻧﺴﻴﺎﻟﻴﺴﺖ
ﻭ
ﭘﺎﺭﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺖ
ﻭ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﺖ
ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻓﺎﺭﻍ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺭﺍﻩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻭﻟﻴای ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ
ﮐﺴﻰ ﻗﺪﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﻭ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﺳﻌﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺗﺠﺎربّ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍنست
ﭼﻪ ﻧﻘﺺ ﻭ
ﻋﻴﺒﻰ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻭﺑﺎ
ﺳﺨﺘﻰ ﻭﺯﺣﻤﺖ
ﺑﻬﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﻴﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭتعصّباﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘس ﺗﻤﺎﻡ
ﺭﻣﻮﺯ
ﻭﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺎﻣﻮس
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬی
ﻴﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣسینی
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺟﺎﻣﻊ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻴﺮﺍث
ﻗﺪﻳﻢ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺒﺎ
ﻭﻋﻤّﺎﻣﻪ ﻭ
ﺷﻠﻮﺍﺭ ﮔﺸﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺻﻠﺎﺕ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻓﺎﺭﻍ ﺍﻟﺒﺎﻝ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻔﮑﺮ
ﻭﺗﺄﻣّﻞ ﺑﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﻭ ﺃﻣﻞ ﻭ
ﺁﻣﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺧﺎﻝ ﺻﻮﺭﺕ
ﻳﺎ أﺑﺮﻭ
ﻭﭼﺸﻤﺎﻥ ﺳﻴﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺎ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻝ
ﺗﻨﮕﺶ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍﺯ
ﻭﻧﻴﺎﺯﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺕ
برای ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ ﭘﺮ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ او ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻨﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﺗﻌﻤّﻖ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﺷﺘﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺼﻌﻴﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻭنیز
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺑﺎ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺴﺒﻚ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮔﻔﺖ
ﻋﻤﻖ ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻠّﺖ ﺍﺻﻠﻰ ﻭ
ﻣﻬﻢ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺫﻫﻦ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﮐﻤﻚ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
را ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭبرای
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﮐﻨﺪ ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﻳﻦ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ و ﻣﻨﻄﻘﻰ
الهی ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ همیشه
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﻤﺎ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﻧﺎﻗﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺼﻌﻴﺪ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺳﻄﺢ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻫﺎ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﺮﻙ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﺎﻟﻴﻪ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﺑﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘی ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺧﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﻫﻤّﺖ
ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺑﺤث
ﻭﺟﺴﺘﺠﻮﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺗﻮﺍﻥ
ﻭ ﺷﺎﻧس ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺮﺯﺗﻔﮑﺮ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﻈﺮﻯ
ﻭﺍﻧﺘﺰﺍﻋیّاﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺎﻃﻞ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺎﻃﻞ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﻬﺘﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺍﻓﮑﺎﺭ
و مبادی ﺍﺻﻮﻟﻰ
ﺳﺒﻘﺖ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻠّﺖ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﺣﺘﻰﻋﻠﻤﻰ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻄﺤﻰ ﻭﺍﻓﻘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻤﻰ
ﺑﺮﺩ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺻﻌﻮﺩ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﺳﻄﺢ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺻﻌﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺻﻌﻮﺩ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻇﻮﺍهر
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﭘﻮﺳﺘﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻓﻘﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺑﺘّﮑﺎﺭﺍﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁ ﻧﺎﻟﻦ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺷﺸﻢ ﺭﺍ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻞ
ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﺗﺮ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺤﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻣﻞ ﻓﺮﻳﺐ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺩﻡ ﺳﺎﺩﻩ
ﺩﻝ ﻭ ﺿﻌﻴﻒ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﺳﺮ
ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪف که ﻓﻄﺮﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻦ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻭ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ
ﺗﮑﺒّﺮ ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺧﻮﺩ ﻋﻠﻢ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮔﺰﻋﻠﻢ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺣﺘﻰ ﮐﺸﻒ
ﺩﺍﺭﻭﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻫﺮ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﻃﺒّﻰ ﻋﻈﻴﻢ
،ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺑﺎ
ﻏﺮﻭﺭ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭ ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﻭﺭﻓﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭند. ﻫﻴﭻ
ﭘﺰﺷﮑﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﮕﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﮐﻨﺪ
ﻭﻳﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪريال ﮐﻪ
ﺑﺒﻤﺎﺭ
ﻓﻘﻴﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﺩﻗّﺖ
ﻭﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ ﭘﺰﺷﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻘﺮﺍﻯ
ﺭﺍﻳﮕﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﭼﻮﻥ ﺩﮐﺘﺮ
ﺷﻮﺍﻳﺘﺰﺭ
ﺁﺍﻟﻤﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻘﻄﻪ ﺗﻤﺪﻧﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻓﺮﺍﻯ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ
گذراند ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﮐﭙﺮﻯ
ﺣﻘﻴﺮﻯ ﻋﻤﺮ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪ ﻭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻳﮕﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﮐﺮﺩ، ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺑﻮﻯ
ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻴﺎﺭﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺳﺘﺨﺪﺍﻡ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺟﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﻭﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺮﻭﺵ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻭ
ﺑﺴﺘﻪ بِداﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﭘﺰﺷﻚ
ﻭﺍﻣثاﻝ ﺍﻭ بِداﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. که
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﻭﺵ ﺧﺪﻣﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺻﺒﺮ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ در
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
نور ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮ ﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻗﺒﻠﻰ
بِداﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺑﺎ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﭘﺎﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ ﭘﺰﺷﻚ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺷﺮﻁ ﺧﺪﻣﺖ
ﺧﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ
ﻋﺎﻟﻤﻰ ﻭﻳﺎ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻋﻠﻤﻰ نیز
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻧﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺗﻠﺎﺵ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ.
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭی
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻦ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ بِداﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺟﺰﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺑﺪﻯ ﻗﺒﻞ ﻭ
ﭘس ﻣﺮﮒ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺪاﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻮﺿﻮﺡ
ﺩﺭﻙ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ ﺩﺭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺷﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺑﻌﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﻮﻉﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﻙ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺻﻠﺎﺡ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﭼﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰﻭ
ﻓﻠسفی
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺃﺻﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﺃﺻﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺃﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﺭﺍ
ﺑﺴﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﺭﺍ ﺑﺂﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺴﻄﺢ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺩﺭ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮑﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﻭﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻦ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﮑﺠﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻋﻘﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻧﺼﻮﺭ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯ ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﻭﺿﻊ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺫﻫﻦ
ﻭمکاﻧﻴﺴﻢ ﺗﻦ
ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﻗﻴﻖ بِداﻧﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ بِداﻥ
ﺑﺮﺳﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪ. ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﻭﺑﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺨﺖ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ ﻟﺬﺕ
ﺑﺨﺶ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺗﺮﻙ
ﻋﻘﻞ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﮐﺴﺐ ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ
ﮐﺎﺭ ﺳﺨﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﺪ ﻭﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺩﺍ
ﺑﺎﺩ. ﻭﻳﺎ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ بِداﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭﮐﺠﺎ
ﻭﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﮐﻪ ﻭﺳﺎﺋﻠﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮد
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﮐﻠّﻰ
ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺑاﻠﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ ﺭﺍﻳﮕﺎﻥ
ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺳﻔﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﻓﺘﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖ ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺩﺭ ﻗﺒﻮﻝ ﺃﺻﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺘﻮﺳﻌﻪ ﺍﻓﻘﻰ
ﻭ ﺳﻄﺤﻰ ﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﻓﻘﻰ ﻗﻮﻯ ﺗﺮ
ﻭﻭﺳﻴاه ﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻟﺬﻳﺬ
ﺗﺮ ﻭﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ است. ﺧﻮﺩ
را ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﻳﺴﺎﻝ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﻤﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺭﻧﺞ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﻘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﻴﺎﺩ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﺁﻥ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻣﺎ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺰﺭﮒ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﺣﻤﺖ ﻭﻳﮋﻩ
ﺧﺎﺹ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺍﺭﺩ
،ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ( ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ)
ﺍﻣﺮﻭﺯ با فهم
و عاشقانه است.
ﻭ الاّ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﮑﺮﺭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ
ﻓﺮﺻﺘﻰ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺃﺻﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. و ﺑﻌﺪﻡ
ﻭﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮﺭﺍﻩ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﻴگر
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻀﺎ
ﺭﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺗﻮﺍﻥ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻳﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ. زیرا
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﻚ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺩﻭﻟﺒﻪ ﻭﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺩﺷﻤﻦ ﻭﻫﻢ
ﺧﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺯﺧﻤﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻠﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺷﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ با پای
ﭼﻮﺑﻴﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺿﻊ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺳﺘﻢ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻌﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺭﻭﺷﻦ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻫﻤﻪ ﻣﻴﺘﻭﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﻓﻬﻢ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﻣﻌﻠﺠﻪ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘس
ﺍﺯﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺘﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺷاﻴﺴﺘﻪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﺁﺩﻣﻴّﺖ
رﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺍﻳﻨﻚ ﺑﻨﻘﺶ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ که
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ منشأ
هایﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮد ﻫﻔﺘﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻋﻘﻞ
ﮐﺴﺒﻰ
ﻭﺁﻣﻮﺯﺷﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺭﻭﻳﻪ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﺮﻙ
ﻋﻘﻞ ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﻧﻔس
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺣﺘﻰ ﺑﻴﻚ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎلاترﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻋﻘﻞ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻟﻄﻤﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺼﺎﺣﺐ
ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﺃﺩﺑﻰ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻣﺮﺩﻩ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺍﻟﮑﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻗﺪﺭﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﺎﺩﻩﺍﻯ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﻠّﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺣﺸﺮﺍﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺩﺭﻳﺪه ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺗﺸﻨﻪ ﻭ
ﮔﺮﺳﻨﻪ
ﺩﺭﻳﺪه وحشی
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺯﻳﺮ
ﺁﻓﺘﺎﺏ
ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ،
ﻭﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺷﺒﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﻩ ﺟﻨﮕﻞ ﻭ
ﺻﺤﺮﺍ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻤﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻨﺪ
ﺯﻨﺪﮔﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺟﺎﻥ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﺑﺎ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﻧﺸﮑﺴﺘﻦ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻭ
ﺯﻭﺩﺮس ﺍﺳﺖ که
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﻔﻴﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻟﻔﻆ ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ یا
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣؤﻣﻦ
ﻭ اُمّی ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ حقّ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻣﻰ ﺭﺳﺪ ﻭﻫﻢ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻣﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻓﺮﺷﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺠﺴّﻢ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ،
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﻟﺒاس و ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺳﻰ
ﻳﺴﺎﻟﮕﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍ ﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﮑﻢ
ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ
پیامبر بود. ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﻭﻋﻠﻰّ ﺩﺭ
ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﻋﻤﺮ
ﺍﻭﭘس ﺍﺯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍهد ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻳﻘینی ﻭﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳاﻨﺪ
ﺗﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻫشتم ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،و
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺻﻔﺖ ﻋﻤﺪه ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺎﻡ ﺍﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻘﺼﺪ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻟﺬﺗﻰ ﺭﺍ
بیشتر ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺂﺗﺶ ﻟﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺴﻮﺯﻧﺪ ﻭ ﻳا
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﺮﻭ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯثرﻭﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺷﻬﺮﺕ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁ ﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﺗﻌﻤّﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﻨﺪ
، ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨد. ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻤﺘﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ
ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺧﻮﺩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻤﻴﻞ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮیش ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺪﻫند. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﻧﻊ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻬﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍین ﺑﺎﺭﻩ
ﻳﺴﭙﺮﺯ ﭘﺎﺳخ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺬﻫﺐﻭ ﻣﮑﺘﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺳﻠﻴﻘﻪﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺩﺭ ﺍﺣﺰﺍﺏ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻣﺬاهب ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻗﺼﺪ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﮑﺘﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻤﻰﮐﻨﻨﺪ وتقلید
دیگری را بر
خود نمی
پذیرند گوئی
معصوم الهی
هستند. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭﻳﺎ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺑﻬﺮ
ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﻬﻮر
ﺑﻤﺘﻔﮑﺮﺍﻥ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻳﺎ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﺪﻋﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺃﻧﮕﻠﺰ ﺑﺮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺭﮐس
ﻭﺍﺭﺩ ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﻳﺎ ﻟﻨﻴﻦ
ﺑﺪﻟﻴﻞ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺗﺎﺯﻩ ﺳﻴاﺴﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﺮﻳﻚ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻳﮑﻰ
ﮐﻣﻮﻧﻴﺴﻢ
ﻫﻤﺰﻳﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﻧﻤﻮﺩ، ﮐﻪ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ
ﻭﺑﻔﮑﺮ ﺗﻤﺎس ﺑﺴﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮی ﺭﺍﻩ
ﺣﻞ ﺳﻴﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﻳﻚ ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ ﭼﻴﻨﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﮐشید،
ﻭﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﻯ
ﻟﺎﺗﻴﻦ ﺭﻭﺵ
ﻧﺒﺮﺩ
ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴم
ﻭﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺧﻮﺩ
ﺷﮑﺴﺖ
ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ،
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻮﻗﺘﺎ ستمگرانه
ﺑﺰﻭﺭ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭘس
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯ ﺑﻌﻘﺐ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﺘﻤﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
بزﺭﮔﺘﺮ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ. ﻳﺴﭙﺮﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻓﮑﺮﻯ آنها ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ
ﻧﺨﺴﺖ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﭙﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﺪﻑ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻮ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﻫﻤﺎﻥ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ.
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻣﮑﺘﺐ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﻣثاﻝ ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﮑﻮﻫﺶ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ را
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﺴؤﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
حقّ  ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ الاّ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
میدهند. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺍﺻﻮﻝ ﮐﻠّﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺮ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺻﻮﻝ ﮐﻠّﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻭﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻧﻪ
ﻫﻤﻪ ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻋﻠﻞ
ﻭ ﺍﺳﺒﺎﺏ ﻭﺍﻫﺪﺍﻑ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺁﮔﺎﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﭽﻨﺪ ﻋﻠّﺖ ﻭ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮﺷﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻭﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﺎ ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﻭلی
اولیای الهی
زنده ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺩﺍﺋﻢ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺃﺯﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭘس
ﺍﮔﺮ ﺗﻄﺒﻴق
ﺍﺻﻮﻝ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ تا
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮ ﺧﻄﺎﻯ
ﺗﻄﺒﻴﻘﻰ
احتمالی
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻗﺎﺑﻞ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺧﻄﺎﻯ ﻓﻴلسوﻑ
ﺍﺻﻮﻝ ﮐﻠّﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ ﻋﻠﻞ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﭼﻨﺪ
ﻋﻠّﺖ ﺭﺍ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺪﻑ ﺍﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻗﺎﻳﻊ جزﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺫﺭﺍﺕ
ﺁﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺁﺏ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻳﻚ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻣﮑﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺁﺏ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺩﺭﺫﺭﺍﺕ ﺁﺏ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺰﺍﺭﻋﻰ ﮐﻪ
ﺁﺏ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﺟﺮﺃﺕ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺻﻮﻝ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮ ﺍﺷﻴاء ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻳﮑﻰ
ماهیّتی
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ ماهیّای
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ دارد. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﺕ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ،
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﭼﻨﺪ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ باشد ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ.

ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺟﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺑﺤﻖ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻓﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺑﻰ ﻫﻮﺷﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺎﺗﻞ ﺍﻋﺼﺎﺏ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﮐﻪ ﺭﻭﻯ ﻫﻢ ﻣﻰ
ﺭﻳﺰﻧﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻭﻯ ﻫﻢ
ﻣﺒﺮﻳﺰﻧﺪ
ﻭﺯﻳﺮ ﻭﺭﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻨﮓ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺑﻤﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﭘس ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻰﻫﻢ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺪﺍﻡ ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﮐﺸﺶ ﻳﻚ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﺘﺤﺪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﺩﺳﺖ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
داده ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺫﻫﻦ ﺍﻭ
ﻭﺍژگون کرده
است. ﺍﻣﺎ ﻋﻠﻢ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﮐﺴﻰ ﻋﺎﻟﻢ ﻫﻢ ﻧﺸﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺑﺰﺭگترﻳﻦ
ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ
ﻋﻠﻤﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﻧﺸﺴﺘﮕﻰ
ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺗﺮﻙ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﻠﻤﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺟﺰ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﻏﺮﻭﺭ
ﺁﻓﺮﻳﻦ ﺩﺭ
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﺎﻟﻤﻰ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺠﺮﺏ
ﺗﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﻳﻚ
ﻧﻮ ﺁﻣﻮﺯ ﻋﻠﻢ
ﺍﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯاو تعلیم
میدهد. و
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻋﺎﻟﻢ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺑﺎﺯﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺣﺮﻑ
ﺑﺰﻧﺪ ﺁﻧﻬﻢ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺗﻠﺦ
ﻭ ﺷیرﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺟﻤﻠﺎﺕ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭﮐﻬﻨﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻣثاﻝ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺰﻣﺎﻥ ﻋﺼﺮ
ﺣﺎﺻﺮ ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻧﻈﺮ
ﻣﺸﻮﺭﺗﻰ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﻨﺴﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ عملا
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻫﻢ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.

ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻤﻴﻞ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﭘﺴﺮ ﻭ ﺩﺧﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻤﻴﻞ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭﺷﺒﻴﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﻧﺸﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻭﺧﺴﺘﮕﺎﻥ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻓﻌّﺎﻝ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﺮﺩﺳﺎﻝ
ﻭﺟﻮﺍﻥ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ
توجّه ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﺪﻳﺮﺍﻥ
ﺷﺮﮐﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻬﻢ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺳﺘﺨﺪﺍﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ. ﻭﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻌﻤﻮﻝ
ﮐﺎﺭﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎﻝ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺎﺯﻧﺸﺴﺘﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺟﺎﻯ ﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻞ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺭؤﺳﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ
ﻣﻌﺎﺭﻑﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﻭ ﺗﺨﺼﺼﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷد. ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﻳﺎ ﭼﻨﺪ
ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﮐﻪ
ﺑﻌﻠﻤﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻧﻴﺰ همه
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧند ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻣﺸﮑﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺍﮔﺮ ﺧﻄﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﭙﺰﺷﻚ
ﻣﺸﮑﻞ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻣﺮﺗﻔﻊ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺧﻄﺮ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﮐﻢ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﺩﺭﺟﻪ ﻭ ﺟﻬﺘﻰ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺑﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳند. ﮐﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻣﺎﺩﻯ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻣﺮﮒ ﺃﻧﺒﻮﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻬﺎ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺒﺮﺩ
ﺍهدﺍﻑ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﺎﻳﮑﻪ
ﻋﺎﺭﻑ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻣﺘﻬﻤﻴﻦ
ﺑﺠﻨﺎﻳﺘﻰ
ﻧﺘﻮﺍﻥ ﻋﺎﻣﻞ ﺍﺻﻠﻰ
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ، پس
ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺗﺒﺮﺋﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻟﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺳﻴﻨﻤﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻧﻔﺮ ﺣﺒس
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺩﺭﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﺭ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻨﺪﺩ
ﻭﺑﺎ ﻣﻮﺍﺩ
ﺳﻮﺯﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺂﺗﺶ ﻣﻴﮑﺸﺪ
ﻭﮐﻮﭼﻚ ﻭ
ﺑﺰﺭگ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ،
ﻭﺳﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ را برای
ﺑﺪ ﻧﺎﻡ ﮐﺮﺩﻥ
ﺭﮊﻳﻢ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.

ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﻳﻦ
ﻳﺎ ﺁﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺭﺍ
ﺗﻌﻘّﻞ ﮐﻨﻴﻢ
ﻭ ﻫﻤﻔﮑﺮ ﺍﻭ
ﺷﻮﻳﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺑﺎﻃﻦ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﮐﻨﻴﻢ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭﻙ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻭ
ﮐﻨﻴﻢ ﻭﻟﻰ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭﻙ
ﺫﺍﺕ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻣﮕﺮ ﺁﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻭ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺎﺯﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ بِداﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﻋﻤﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺭﻑ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﺸﺎﻧﺪﻩ است.
ﭘس ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺟﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﻌﻘّﻞ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺣﺘﻰ
ﺍگر ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﻣﻮﺷﮑﺎﻓﻰ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
بدﺭﺳﺘﻰ ﻭ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﮑﺎﺭﺵ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﻮﺷﮑﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺟﻠﻮ
ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻰ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺟﻤﻌﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ ﭼﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﭼﻪ
ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ ﺑﺠﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻌﻤﻖ ﺫﺍﺕ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻳﺎ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﭘﺎﻙ
ﺍﻭ ﺁﮔﺎﻩ
ﺷﻮﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺁثاﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺪ ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ، ﻭ
ﺑﻤﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻭثیق ﻭ
ﻣﺤﮑﻢ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎ
ﺍﻟﻬﻰﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﺒﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﭘس
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺟﻬت ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺧﻴﻠﻰ ﺳﺮﻳﻊ ﻭ ﺁﺳﺎﻥ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﻭ ﺑﺎ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻳﺶ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﭼﻪ ﺁﺭﺯﻭ ﻭ
ﻫﺪﻓﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﭘﺎﺳﺦ ﻫﺮ ﭘﺮﺳﺸﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﻴﻢ ﻳﺎ
ﻧﺪﻫﻴﻢ ﭼﻪ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮﻯ باشد،
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻠﻰ
ﻓﺎﺵ ﻭﺭﺳﻮﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺳﮑﻮﺕ ﺍﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﺳﻮﺍ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺿﻊ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﻫﺮﮐس
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﻫﺮﮐس ﻫﻤﺎﻥ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻪ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮﻯ ﺑﮑﻨﺪ
ﻳا ﻣﺨﻔﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﻇﺮ ﻋﺎﻗﻞ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺭﻭﺷﻦ ﻭ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻟﺰﻭﻣﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﺸﻰ ﺑﮑﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺪﻫﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮﮐس
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑﺣﺴﺎس
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﺎ با این
ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮﻫﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺳیاﺳﺖ
ﺯﻨﺪﮔﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ، ﺭﻓع ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻭ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺭﺳﺖ
ﺭﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ، ﻭ
ﺭﻓﻊ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ. ﭼﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻳﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ. ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﺎﻡ ﻭﻧﺎﻗﺺ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺗﺮس ﻭﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩ ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺳﻌﺎﺩﺗﻰ
ﺍﺳﺖ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁثاﺭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﺑﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ
ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺭﺍﻩ
ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻞ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻮﻉ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﭽﻪ
ﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺮﮐس ﺗﺒﺪﺑﻞ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﺟﺰ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮﻭ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ
ﺑﻦ ﺑﺴﺖ ﻫﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﻴﺪﺍﺭﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﺪ ﻭﺷﻨﻮﺩ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺍﻭ
ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﺶ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻓﺮﻗﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰﻯ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻰﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺄﻣّﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻰ گفته ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﻫﺸﺖ ﻭ
ﺣﻴﺮﺕ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻗﻠﺐ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﺣﻴﺮﺕ
ﺍﻭ ﺍﺯﻣﺠﻞ ﺟﻬﻞ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺣﻴﺮﺕ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺩﺭﻙ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺗﺮﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ندﺍﺭﺩ.
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﮐﻪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻈﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺁﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﺰ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﻳﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺁﻧﻬﻢ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ
ﺟﻬﻞ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎﻫﻢ ﻭ
ﺍﺯ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ. ﺣﻴﺮﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﻧﻴﺰ
ﻧﻈﺮ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺟﺰ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﻟﺬﺕ و ﻧﻔﻊ
ﻓﻮﺭﻯ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﻟﺬﻳﺬ ﺗﺮ
ﻫﺪﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
را ﻧﻴﺰ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺩﺍﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﻗﺘﻰ
ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﺎﺕ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺗﺮﻙ
ﺗﻔﮑّﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﭘس ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭﺩﻫﺸﺖ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺗﻌﻄﻴﻞ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭﺣﻴﺮﺕ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺪﺭﺩ ﻭﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺩﺭ
ﺗﻔﻠﺴﻒ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺑﻰ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﺣﺘﻰ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﻦ ﺃﻟﻢ
ﻭﺩﺭﺩ ﻭﺭﻧﺞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺣﻴﺮﺕ ﺍﻭ ﻭ
ﺑﻴﻦ ﻳﺄس
ﻭﺳﻘﻮﻁ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﻬﺪﻑ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍثباﺕ ﺻﺪﻕ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﻭ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺻﺒﺮ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﭘﻴﺮ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
عدالت ﺗﻌﺪﻳﻞ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭﺟﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺴﺘﻪ بِداﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯﺍﺣﻮﺍﻝ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻰ
ﻋﺪﺍﻟﺘﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍگر ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﭘس
ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﺴﺒﻰ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺳﻘﻮﻁ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻭ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻬﻤﺎﻥﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ بِداﻥ ﺳﻘﻮﻁ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ، ﮐﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﭘﺮ ﺩﺭﺩ ﻣﺠﺪﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﻡ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺟﺰﻋﻨﻮﺍﻥ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺑﺮ
ﺁﻥ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﻃﻠﺎﻕ ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ همیشه
ﺧﻴﺮ ﺭﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺨﺖ ﻭﻓﺮﺩﺍﻯ
ﺁﺳﺎﻥ ﻭ ﺑﺮ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺑﺪ ﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺁﻧﺎﻥ ﺷﺮّ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﻄﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﻮﺏ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
وجود ﻫﺮ ﻭﺿﻊ
ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺧﻮﺏ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﻏﻔﻠﺖ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺭﺍ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﺷﺮّ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺃﻫﻞ ﺧﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻣﻨﻔﻮﺭ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻧﺎﻡ ﺷﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺁﻥ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﻋﺎﺭﻑ
ﻋﺎﺭﻑ ﺧﻴﻠﻰ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻭ ﻣﻄﻠﻮب ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺰ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ چیزی
ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺷﺮ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﺪﻡ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻦ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﻡ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭﺳﻘﻮﻁ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻮﻋﻰ
دارد. ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺠﺪﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﺁﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﺍ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻑ ﻭ
ﺑﻬﺪﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻴﮑﻮ ﻭ
ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﻋث
ﺩﻭﺭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺷﺮ
ﻭﺯﺷﺖ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻭ
ﺷﺮ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺩﻫﺸﺖ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺮ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺷﮑﺴﺖ ﻭﺭﻧﺞ
ﻭﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺴﻰ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻞ ﺷﺮ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺑﺰﺭﮒ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
چنان ﻋﻤﻖ
ﻭﺭﻳﺸﻪﺍﻯ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻫﻴﭻ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺷﻚ
ﻭﻧﻘﺪ ﻧﻴﺰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺃثر ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺨﻔﻴﻒ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﺼﻮﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻳﻦ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺭﻓﻊ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﺮﺍﺭﺕ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﮑﺴﺖ ﺑﺪﻟﻴﻞ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﺩﺭﻫﻤّﺖ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﻌﻞ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻭﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﺷﮑﺴﺖ ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻭﻗﺘﻰ
ﺟﺎﻯ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺁﻥ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩی ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺑﺎﻍ ﻭﺑﻮﺳﺘﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻳﺎ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ است، ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺭﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻬﺎﺭﺑُﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺁﺗﮕﺎﻩ
ﻫﻴﭻ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ ﭼﺮﺍ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﭼﺮﺍ
ﺍﻳﻨﻘﺪﺭ ﺷﺮ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴای
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻫمه
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﻤّﺖ
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﭘس ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻨﻔﻊ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﺍﺟﺐ ﻭ ﺣﺘﻤﻰ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺁﻥ
ﺁﻣﻮﺧﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ.

ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﺩ
ﻭﺭﻧﺞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺭﻧﺞ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﮐﺮﺩ
ﭼﻮﻥ ﻭﺭﺯﺷﮑﺎﺭﻯ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺍﻭ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﻣﻠﺎﻟﺖ ﻭ
ﺁﺯﺭﺩﮔﻰ ﻭ
ﺍﻓﺴﺮﺩﮔﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نکردﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺁﻏﺎﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻋﺪﻡ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ ﻭ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﺃﻓﺴﺮﺩﮔﻰ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﻧﺞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﭼﻨﺪ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺖ
ﻭﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﻫﻢ ﻟﺬﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﺪ،
ﻭﻫﻢ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﺷﺎﻧس
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
بحرﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺮﻙ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻫﺎﻯﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻭﻟﻮ ﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺣﺪّ ﺿﺮﻭﺭﺕ بِداﻥ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻴﻢ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭﺭﺍﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭﺩﺳﺖ ﺁﻧﺎﻥ
بوده ﻭ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻤﺎ ﻧﺪﻫﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
بِداﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭﺍﺯ ﺣﺴﺮﺕ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺁﻣﺪ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﻠﻒ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ملامت
وﺩﺭﺩ ﻣﻰ ﮐﺸﺪ. ﮔﻮﺋی
ﻨﺎﺑﻴﻨﺎ
ﻭﻓﻠﺞ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻮﺩ
ﻭﺭﻧﺞ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺟﺎﻯ ﺧﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﭘﺮ ﮐﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺒﻴﺎﻭﺭﺩ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﺮﺍﻓﻊ
ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﺮﺗﻔﻊ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻤﺒﻮل هاﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﻭﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺧﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﻨﻔﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺭﻓﻊ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺎس ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺷﺮ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻴﺮﻭﺭﺯﻯ،
ﻭﻳﺎ ﻋﺪﻣﻴّﺖ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺍﺿﻄﺮﺍﺏ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﺮﻙ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺣﺮﺹ ﻣﺎﻝ
ﻭﻃﻤﻊ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﮐﻮﺷﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺨﺺ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻋﮑس
ﺁﻥ ﺩﺭ ﮐﻮﺷﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﻝ
ﻭﻣﻨﺎﻝ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺩﻭﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻧﺸﺪﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ، ﻭﻧﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺑﻴﻤﻪ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﺎ ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﺍگر
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
نظر ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻔﻠﺴﻒ ﻭ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.

ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻃﺒّﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻴّﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣتوﺟّﻪ ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ انسان
وﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﺑﻤﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻟﺬﺍ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺴﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺧﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﮔﻮﻳﺎ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻓﺮﺩﺍﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﭘس
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﻋﺎﺭﻑ
ﻭﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺻﻮﻓﻰ
ﻭﻋﺎﺷﻖ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻓﺮﺩﺍﻯ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺩﻳﺮﻭﺯ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻭ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻓﺴﺮﺩﮔﻰ ﻭ
ﻣﻠﺎﻝ ﻭ
ﺁﺯﺭﺩﮔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺟﺰ ﺭﻧﺞ
ﻫﺎﻯﺁﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺼﻴﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﭼﻪ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻩﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﺩ، ﺣﺘﻰ
ﻃﺮﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺎﻟﻢ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺭﺳﻮﺑﺎﺕ
ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﻭﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺩﺍﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺒک ﺒﺎﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺭﻧﺞ ﻭﺩﺭﺩ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﻧﺞ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻃﺎﻟﺐ ﺑلاﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﭘس باز
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﺰ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﻓﻘﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﺐﺗﻔﮑّﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻧﺮﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
برای سالک
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﺎﻟﺐ
نیاز ﻫﻴﭻ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﺣﺴﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺮﺩﻩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﭼﮕﻮﻧﮕﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺑﻰ ﺿﺮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺗﻠﻘﻴﻨﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻞ ﻳﺎ ﺑﻰﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻭ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺗﺄثیر ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭﺁﻧﻬﺎ ﺷﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺣﺘﻰ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺑﺎﻃﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻘﺪ ﮐﻨﺪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺗﻔﮑّﺮؤ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍند
ﭼﻨﺎﻥ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻣثبت
ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻪ ﺃﺩﺏ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﺃﺩﺑﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﺩ.

ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﻋﺪﻡ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻏﻠﻂ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻏﻠﻂ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﻰ
ﺃﻧﺪﺍﺯﺩ ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺗﻌﺼّﺐ ﮐﻮﺭ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ ﻏﺮﻭﺭ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ماﺩﻯ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ که ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ امور
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻃﺮﺩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎﻝ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺋﻢ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎی
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﻔﮑّﺮ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻃﺮﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯاند. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻬﺎﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺗثبیت ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ندارد. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﭘﺎﻙ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻫﺮ
ﺑﺤﺮﺍﻥ ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﮒ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻭ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺤﺮﺍﻥ ﺑﺠﻠﻮ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻮﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ روز
و شهودها را
ﻣﻴﺸﻤﺮﺩ.

ﻋﻘﻠﻴّﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺁﻥ ﺫﺍﺗﺎ
ﺗﺎﺑﻊ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺮﺧﻰ
ﻋﻠﻞ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻫﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻬﻴّﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺴﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁ ﻧﻬﺎ
ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ
ﻋﻘﻠﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺒﺮﺩ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻭ
ﻗﺎﻧﻊ ﮐﺮﺩﻥ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺫﺍﺗﻰ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ،
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺗﺎﺑﻊ ﻣﺰﺍﺝ
ﻳﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺫﺍﺗﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭبالقوّه
ﺗﺸﻨﻪ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻤﻴﻞ ﺷﺨﺺ ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻗﺼﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺎﻝ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﺼﺮﻑ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﭼﻮﻥ
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗثبیت
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﭘﻴﺮ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺨﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﺯ ﺑﻘﻔﻴﻪ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻪ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺒﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﮐﻪ
ﭼﺎﺭﻩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻣﻴﻞ ﺑﮑﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧی
ﻮﮐﺸﺶ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭﻭﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﻣﻘﻮﻟﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻘﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺸﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺍﺳﺎس ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺣﻘﻴﻘﻰﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭ
ﭘﺬﻳﺮﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﻧﺼﻴﺐ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻳﮑﺠﺎ
ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭﺩﺭ
ﮐثرﺕ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻓﺮﺿﻰ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻋﺮﺑﻰ
ﺃﻫﻮ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﺍﺳﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﻮﺯ ﺁﻥ و (هو)
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
خداوند هو
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺿﻤﻴﺮ ﻏﺎﻳﺐ ﻫﻮ
ﻳﺎ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ که ﺍﻟﻠﻪ
با ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺟﺰاء مخلوق
ات ﺍﻭ، ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺻﺎﺩﺭ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﮐّﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺻﺎﺩﺭﻫﺎﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﻣﻴﻞ ﻭﮐﺸﺶ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺟﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺎﺯ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺷﺪﻳﺪ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ بِداﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺘﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
بالقوّه  ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍلاّ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻭ ﭘﺮﺳﺶ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﻓﺰﻭﻧﻰ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎ ﻫﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ
ﻋﻠﻤﻰﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺸﺨﻮﺭﻫﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻩ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺭﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ حَجّ  ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻧﺎحقّ
ﻭحَجّ
ﺍﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﭘسﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻠﺎﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﮐﺎﺭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺤث ﻭﺗﻔﻠﺴﻒ
ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻧﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﻳﺪﻥ ﺁﻥ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﮐﻤﻚ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻮﺷﺸﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﻝ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﺧﺎﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﻟﻴﻞ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭﻓﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻌﻠّﺖ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻭساﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻭﺭﻯ ﺷﻮﺩﺭﺍ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻓﺎﺳﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻤﮑﻰ
ﺑﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﻃﺮﺩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭﻟﻮ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﺳﺖ.

ﻫﻨﺮﻯﺠﻮﺑﻴﻪ
ﻣؤﺭﺥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﻣﮑﺘﺐ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻗﺒﻠﻰ ﺣﺎﺻﻞ
ﻧﺸﺪﻩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍکتشاﻑ ﻋﻠﻤﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﻓﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻳﻚ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺁﻨﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ، ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻧﻮﺭ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﭘس
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺯﻣﻨﺸﺄ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺴﻴﺢ ﻓﺮﺻﺖ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺳﻪ
ﺳﺎﻝ ﭘس ﺍﺯ ﺑﻌثت
ﺍﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺼﻠﻴﺐ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﮑﺮﺩﻩ،
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﻣﺴﻴﺢ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺟﻨﺒﻪ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺗﺒﻠﻴﻎ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
دیگر ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪﻧﺎﻡ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.

ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻈﺮﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﻣﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﺩﻡ ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭ ﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺵ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﺎﺹ ﺍﻭ ﺭﻭﺵ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻄوﺮ ﮐﻠّﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ عملی
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻫﻤﻪ
ﺃﺩﻳﺎﻥ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ بوده
،ﻭﻟﻰ ﻫﺮﻳﻚ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻈﺮﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﻭﺿﻊ
ﺭﻭﺷﻦ ﺗﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﻭ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻋﺎﺭﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺁثاﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺷﻌﺮ ﻭ ﻏﺰﻝ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﻨﺮﻯ
ﺟﻮﺑﻴﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺐ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓانی ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻄﻠﺐ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺧﻄﺎﺏ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺁﻥ
ﺣﺪّ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﭘس ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺷﺨﺼﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺩﮐﺘﺮﺍﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻫﺎ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑکسب
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.

ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺪﺳﺖ
ﻳﻚ فیلسوﻑ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍبِداﻉ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﻓﻌﻞ ﻭ ﺃﻣﺮﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺍبِداﻉ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﺒﻚ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
وﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
علمی ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺑﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ ﻭﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﻳﺶ
ﺳﻄﺢ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓاﻦ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻋﻤﺎﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺻﻔﺤﻪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮ ﻭﺗﺎﺭﻳﺦ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻠّﻪ ﺃﺻﻠﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﺄﺳﻴس ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ جدﻳﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺷﻬﺮﺕ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮐﻪ ﻣثلا
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻫﻤﺎﻥ قُرّه
ﻫﺎ ﻭﺧﻮﺭﻩ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺷﺪﻧﺪ
ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍند. ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ نه ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ. پدر
جسمانی
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﮐﻪ ﺗﺎﻟﺢ
ﻳﺎ ﻃﺎﻟﺢ ﻋﮑس ﺻﺎﻟﺢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﮑﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭﻫﺮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯ،
ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﮐﺸﻒ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻔﺮﺽ
محال ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ (
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭﻟﺎﻫﻮﺕ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻭ ﻋﻤّاء ﻭﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ (ﻋﺪﻡ
ﻣﺎ ﺳﻮﺍﻩ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻫﺮ
ﻋﺼﺮ ﻭﺩﺭ ﻳﻚ
ﻋﺎﺭﻑ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻓﮑﺮﻯ
عرﻓﺎﻧﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻭﻯ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﻳﺎ
ﺣﺴﻴﻦ ﺣﻠّﺎﺝ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﭼﻴﻨﻰ
ﻭﻫﻨﺪﻭ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﺣﺪ
ﺑﻮﺩﻥ ﮐﻞّ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﮐثرﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺃﺻﻞ ﻭﺍﺣﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻦ ﮐﺮﺩ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻋﺎﺭﻑ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺵ
ﺳﻨﮕﻰ ﺑﺮﺳﺮ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﮐﻮﺑﻴﺪ
ﻭﺩﻟﻴﻞ ﺁﻭﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺗﻮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻯ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ ﻭﻟﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻋﺪﻡ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻳﻚ
ﺟﺴﻢ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﻋﻠﻢ
ﺟﺪﻳﺪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻓﻴﺰﻳﻚ، ﺭﺍﻩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺟﺎﻟﺒﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻳﻚ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺃﺻﻞ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﻭ ﺍﺟﺴﺎﻡ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﺑﻘﺪﺭﺗﻰ
ﺧﻠّﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ،
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﺯ
ﻧﻄﻔﻪ ﺟﻤﻊ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻥ ﺫﺭﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻇﺮﻑ
ﺷﺴﺖ
ﺳﺎﻝﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﭘﻨﺠﺎﻟﻪ ﺑﺎﺭ ﺑﮑﻠﻰ
ﻧﻮﺳﺎﺯی
ﻭﻋﻮﺽ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ ﺩﺭ
ﺑﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺗﻦ ﺃﺗﻢ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮﻟﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻰ ﻭ
ﻋﻀﻮﻯ
ﺍﺭﮔﺎﻧﻴﻚ ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﺴﻮس
و تجسّم ﺷﺪﻥ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎس
ﻋﺼﺒﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻫﺮ ﮐﺴﻰ ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ
ﻭﺩﺭﺟﻪ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ ﻭﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺭﻭﺡ
ﺃﺻﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺒﻨﻤﻰ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻰ
ﮐﺮﺍﻥ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻃﺒﻌﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭد، ﻣﮕﺮ ﺃﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
نشان ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺳﭙﺮﻳﺖ
ﻭﺍﻟﻴﺴﻢ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﭘس ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻋﺎﺭﻑ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﮐﻤﺘﺮ ﺑﻤﺴﺎﺋﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ بِداﻥ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ ﻭ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﻨﻘﺶ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺃﺯﻟﻰ ﻭﺃﺑﺪﻯ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻭ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ ﺁﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻋﺎﺭﻑ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﻧﻮﺍﻗﺺ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻌﺪ
ﺑﻔﮑﺮ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ که
ﺪﺭ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎ ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻧﻘﺺ
بیانی
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺭﺷﺪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻤﻚ
ﺑﻄﺮﺡ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﺴﻴﺒﺘﺎ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ می
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺪﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﮔﻮﻳﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻫﺮﻓﺮﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻭﻓﻬﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﻣﻴﺮﻟﻮﭘﻮﻧﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﺠﻬﻞ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺳﭙس ﺍﺯ ﺟﻬﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻳﻦ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ثباﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﻭﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﭼﺮﺧﻴﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻪ بِداﻧﺪ
ﭼﻪﺧﻴﻠﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺳﻌﻰ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍبِداﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﻓﻘﻰ
ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻖ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺟﻬﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﻋﻠّﺖ ﺟﻬﻞ
ﺑداند ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﻰ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺍﻭ
ﻭﺣﺘﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺟﻬﻞ ﻭﻧﻘﺺ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺭﻓﻊ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺣﺘﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺣﺪّ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪ.

ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﺑﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ﺧﺎﺹ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺣﺮﮐﺖ
ﻟﻮﻟﺒﻰ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻓﻨﺮ ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ
ﮔﺮﺩﺵ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺭﺯﺵ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻗﺒﻞﺍﺯ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺩﻥ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻬﻴﭻ ﺭﺍﻩ
ﺣﻠّﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺣﻞ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﻧﻊ ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺩﺭ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻗﺎﻧﻊ ﻧﻤﻰ
ﮔﺮﺩﺩ ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺩﻭﻡ
ﺩﺭ ﻧﺰﻟﻪ
ﺍﺧﺮﻯ،
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ثوﺍﺏ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺭﻭﺡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﻭﺡ ﭘﺮﺳﺶ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻬﻴﭻ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭﻗﻄﻌﻰ
ﺑﺮﺳﺪ ،ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻫﺮ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﺴﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻭ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺟﺰ ﺑﺤﻴﺮﺕ ﻭ
ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻋﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﻗّﻊ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﺿﻊ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫند ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻧﻮﺍﻗﺺ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﭘس ﺭﻭﺡ ﭘﺮﺳﺶ
ﺩﺭ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺭﻭﺡ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﻩ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮد
ﭼﺮﺧﻴﺪﻥ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﺮﺷﺘﻪ گونه
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.

ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺑﻌثت
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺻﻮﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍثباﺕ ﻧﻘﺾ ﻭ
ﻋﻴﺐ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ثاﺑﺖ ﮐﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻤﺘﺮﺃﺳﻴﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺻﻮﻝ
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺗﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻫﺴﺖ ﺑﺘزکیه ﻧﻔس
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻧﻮﺍﻗﺺ ﺁﻥ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺎﺏ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﮔﺮ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ بِداﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻃﺮﺡ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﺍﺟﻪ ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻋﻠﻤﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﻄﺮﺡ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺗﻬﻴّﻪ ﻃﺮﺡ
ﺟﺎﻣﻊ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻰ
ﺑﻄﻮﻝ ﻣﻴﮑﺸﺪ
ﺗﺎ ﻋﺎﺭﻓﻰ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻃﺮﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﻴﻤﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺳﻴﻠﻴﻘﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﻭ
ﺧﺎﺹ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﮐثرﺍ
ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻃﺮﺡ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺁ ﻧﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﺪ
ﭘس ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻗﺺ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺍﻭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻤﮑﻰ
ﺩﺭ ﺭﻓﻊ
ﻧﻮﺍﻗﺺ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺍلاّ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﻣﻬﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺮﺡ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺷﺪﻳﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺗﻌﺼّﺐ ﮐﻮﺭ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻬﻢ
ﻧﻄﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﻣﻘﺪﺳﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﻡ ﺍﺯ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﻭﺗﻤﺪﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺰ ﺑﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﻫﻴﭻ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﺍﺋﻤﻰ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺩﺭ
ﺍﻧﺸﻘﺎﻕ ﻭ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﮑﺘﺐ ﺣﺮﻑ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﺮﻑ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﮐﻪ ﺗﻦ ﺧﺴﺘﻪ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ،
ﻭﮐﺴﻰ ﻫﻢ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﭘس
ﺩﺭ ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﺎﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﮔﻮﻯ
ﺍﻭ ﺑﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻓﻘﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ زندﮔﻰ
ﺳﺎﺩﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺎ
ﻧﺪﺍشتن ﻫﻴﭻ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﮐﻤﮑﻰ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻭﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﻃﺮﺡ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻭ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍثباﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺼﺎ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺤﺎﻓﻈﻪ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻳﻚ
ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻓﻨّﻰ ﻭﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺗﺄﻟﻴﻒ ﺩﺍﺭﺩ ﭼﻮﻥ
ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻭﻧﻮﻳﺴﻰ ﻭﺃﺩﻳﺖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺧﻰ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎ ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﭼﻪ
ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ ﻫﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻟﺎﻙ ﻣﺤﺒﻮس
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺣﺠﺎﺏ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﭘس ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻭ صیرﻭﺭﺕ ﻭ
ﺷﺪﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺴﺖ. ﺩﺭﻓﮑﺮ
ﻭ ﻃﺮﺡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻫﺮ ﻃﺮﺡ ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﻣﻔﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ
ﭘس ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﻃﺮﺡ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻋﻤﺮ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺎﺯﻩ
ﻃﺮﺡ ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻦ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﺼﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺁثاﺭ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻭ
ﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﻭ
ﺗﻀﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ
ﻧﻘﺺ ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺗﺎﺯﻩ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻠﺎﺡ ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻮﻯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
نمی ﺪﻫﻨﺪ ﭘس ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﮑﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻧﻤﻰ
ﮔﺮﺩﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﺄثیر
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺍﺻﻠﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻗﺒﻮﻝ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺴﺨﺘﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﭘﺮﮔﻮﺋﻰ ﻭﻣﺸﮑﻞ
ﺍﻟﺘﻘﺎﻃﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﻭ ﺧﻠﻂ ﻣﺒﺎﺣث ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺟﺰﺋﻰ ﮔﻮﺋﻰ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﮐﻠّﻰ
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﻪ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺍﺯﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺪﺭﺍ ﺗﻠﻒ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺗﺄﻟﻴﻔﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺳﺨﺘﻰ
ﺩﺭ ﻗﺒﻮﻝ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﻃﻠﺴﻢ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻓﮑﺮ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺭﺍ
ﮐﺴﻰ بِداﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭﻭﻗﺎﻳﻊ ﻭﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺘﻨﺎﻓﺮ
ﺍﺯ ﻫﻢ
ﻭﻣﺘﻀﺎﺩ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭﻙ
ﻭﻓﻬﻢ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺍ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ
ﻣﺸﺘﺮﻙ و حلقه
مفقوده ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ر ا
بیابد. ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
آﻧﺮﺍ ﮐﺸﻒ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺯﺥ ﻭ
ﻣﺮﺯ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺩﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
الهی زنده
ولایت الهی
بالاتر است
ﮐﻪ ﺑﻘﺼﺪ
ﺗثبیت ﻭﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﺪ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺧﻨثی ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭ ﻓﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺮﻭﺵ ﺗﻠﻔﻴﻖ
ﭼﻨﺪ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﭼﻨﺪ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺑﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﮐﺮﺳﻰ ﺑﻨﺸﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻋﻴﺐ ﮐﺎﺭ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺗﺮﻙ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺁﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺁثاﺭ ﺁﻥ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﻫﻢ ﮐﻪ ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺎ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺰﺩﻳکی ﺩﺍﺭﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻧﺎمقدّس
ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﮔﺮ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻔﮑﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ
ﻳﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻋﻤﺮ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﺭﺍﺳﺦ
ﺷﺪﻩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﺻﺮﺍﺣﺖ
ﻭﻭﺿﻮﺡ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﻏﻔﺎﻝ ﮐﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺨﻔﻰ ﻭﺩﻭ
ﭘﻬﻠﻮﺋﻰ ﻋﻤﺪﻯ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻗﺼﺪ ﺍثباﺕ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻋﻘﺎﻳﺪﻯ
ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﻫﻤﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻘﺪﻩ
هاﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ ﺭﺍ
ﺳﺮﺍﻍ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻣﻦ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻓﮑﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡ ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺁﻥ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﻭ ﻗﺼﺪ ﻗﺎﻧﻊ
ﮐﺮﺩﻥ ﺷﻤﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺎیم ﺩﺍﺭﻡ. ﭘس
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺣﻘﻴﻘﻔﻰ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﭘس ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻳﺎ
ﺗﺮﻙ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺎﻟﺖ ﮔﺎﺭﺩ
ﺩﻓﺎﻋﻰ ﺑﺬﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻫﻴﭻ ﻣﻬﺎﺟم ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﻓﺎﻉ
ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس ﺍﺯ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﻳﻦ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﮔﺎﺭﺩ
ﺩﻓﺎﻋﻰ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﺧﻴﺎﻝ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺴﻢ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺑﺴﻤﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﮐﻠﺎﻡ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺗﮑﻠﻴف ﺧﻮﺩﺭﺍ
بِداﻧﺪ
ﻭﺁﺯﺍﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﭼﻪ
ﮐﺴﻰ ﻭ ﭼﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪﻯ ﻃﺮﻑ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﭘﻬﻠﻮﺋﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻧﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﻓﺮﻳﺐ
ﻭﻣﺨﻔﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺳﻄﻮﺡ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻋﻘﻠﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻳک ﻣﺠﻠس ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺨﻄﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﭼﻨﺪ ﭘﻬﻠﻮﺋﻰ
ﻭ ﻣﺨﻔﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮕﻮیند
ﺑﻠﮑﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺟﺎﻧﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺎﺭﻑ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﺑﻘﻮﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ ﺑﺮ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﭘس ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﻬﺮ ﺣﻴﻠﻪ
ﺭﻫﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺴﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﺭ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻗﺼﺪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺗﺠﺎربّ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻄﻔﻞ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﮐﻢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﻢ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﻌﻤّﺪﻯ
ﺧﺎﺋﻨﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺎﮐﺘﻴﻚ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻦ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﺎ ﺩﻭ ﺣﺎﻟﺖ
ﻣﻬﻢ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﻦ
ﻭ ﮔﻔﺘﻦ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﮑﻰ
ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺷﺪﻥ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻥ ﻭ
ﻗﺎﻧﻊ ﮐﺮﺩﻥ
ﻋﻤﺪی ﻭﻣﻐﺮﺿﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻧﺐ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ. ﮐﺎﺭ
ﺗﺒﻠﻴﻎ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎس ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ بِداﻥ
ﺍحتیاﺝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﻫﻤﺰﻳﺴﺘﻰ
ﮐﺮﺩ. ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﻮﺍﻓﻖ ﺑﺎﻫﻢ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭ
ﺷﻚ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺑﻰﺍﺭﺯﺷﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻣﺠﺎﻭﺭﺕ ﻭ
ﻫﻤﺰﻳﺴﺘﻰ ﺑﺎ
ﺩﻴﮕﺮﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﭘس ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺗﺮس ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﻭﺭ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﺎﮐﺘﻴﻚ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺗﺮﺳﻰ ﺍﺯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺂﻧﻬﺎ حقّ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻃﺒﻘﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﭘس  ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺨﻔﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮﮐس
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑا ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﭼﻪ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺘﻰ ﻃﻤﻊ
ﺑﻄﺮﻑ ﺧﻮﺩ ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺰﺏ
ﻭﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﻣﺘصدّﻳﺎﻥ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﮑﻠّﻒ
ﺑﺎﺑﻠﺎﻍ
ﭘﻴﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻪ ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺗﺮﻳﻦ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺗﺮﻳﻦ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺁﻣﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ
ﺍﺣﺴﺎس ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺣﺮﻑ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻧﺸﻨﻴﺪﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻭلی ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﭘﻴﺎﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﻳﮑﻰ ﺩﻭ ﺑﺎﺭ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺗﺮ
ﻭﻧﺮﻡ ﺗﺮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭘس ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺑﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺿﻤﻦ ﻳﻘﻴﻦ ﻭ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﺪﻑ
ﺍﺯ ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﺯ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺍﺯ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﭘﻮﺯﺵ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭ حقّ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻘﺼّﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻭﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﻭﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺎ
ﺍﺗﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺎﺭﻭﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺷﻦ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺑﺎ ﺳﻮﺍﺩ ﻭ
ﺳﺎﻟﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﭘس ﺭﻭﺡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺫﺍﺗﺎ
ﺩﺷﻤﻦ ﺩﺭﻭﻍ
ﻭﮐﺘﻤﺎﻥ ﻭ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ ﺑﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺣﺰﺑﻰ ﺍﻳﻦ
ﺗﺎﮐﺘﻴﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺨﻮﺩ حقّ  ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺘﺮاﺗﮋﻯ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﺳﺘﺮﺍتژﻯ
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺭﺍﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻟﻨﻴﻦ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺑﻠﻴس ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻥ
ﺑﻌﮑس
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺎﺭﻑ
ﻭﺷﺎﻫﺪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ، ﺑﻨﺎﻡ
ﺳﻴﺎﺳﺖ و
پولیتیک ﻭ ﻓﻦ ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ
ﻭﻫﻨﺮ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻨﺪﻫﻰ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﺳﺖ که ﻫﺮﮔﺰ
ﺿﻌﻒ ﻭ ﺷﮑﻮﻙ ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﮐﻤﺎﻝ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺨﻔﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺣﺘﻤﺎ
ﻣﺨﻔﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻣﺘﻌﺼّﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻖ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
آنها را
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻋﻠﻤﺎ
ﻳﻘﻴﻦ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺗﺠﺎربّ
ﺧﻮﺩ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﭘس ﻳﻘﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻧﻈﺮﻯ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻧﻴﮑﻮ
ﻳﻘﻴﻦ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﻋﻠﻤﻰ. وﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻧﻴﺰﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻄﻔﻞ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﺁثاﺭ
ﭼﻨﺎﻥ ﻳﻘﻴﻨﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﻄﻔﻞ
ﺧﻮﻳﺶ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻰ ﮔﻔﺖ ﺑﭽﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﺩﺩ،
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﺯ
ﺭﻭان ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻣﻄﻠّﻊ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺑﭽﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﻙ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻤﻰﮐﻨﻨﺪ،
ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻭ
ﺑﻰﻋﻘﻞ ﻭ ﺧﻄﺎ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﭘس ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻔﻞ ﭘﺮ
ﺗﻠﺎﺵ ﺧﻮﺩ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺑﺮﻭﺯ
ﻫﺮ ﺷﻴﻄﻨﺖ ﻭ
ﺗﺤﻘﻖ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮐﻮﭼﻚ ﺍﻭ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯﻯﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺧﺮﺝ ﭘﻮﻝ ﻭ ﻭﻗﺖ
ﻭ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻃﻔﻞ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻴﻄﻨﺖ ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﮐﺎﺭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺭﺍ
ﺪﻭﺳﺘﺎﻧﻪ ﺑﺎ
ﻃﻔﻞ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻭﻟﻰّ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺮﻙ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﻳﻘﻴﻦ ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻭ ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﺩﻳﺪﻥ
ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻣﮋﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺑﺤﻖ ﺍﻟﻘﻴﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ حقّ
ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ حَجّ  ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺿﻌﻒ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﺗﻴﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺘﺮﻑ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻭ
ﻃﻠﺐ ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ بِداﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍ
ﻉ ﻭ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺰاﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺍﻥ ﺩﺭ
جاﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﭼﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﻠﻢ
ﻋﺎﺩﻯ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﮐﻪ ﻧﻘﺶ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭ ﺑﺎ ﺳﻮﺍﺩ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺰﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨند،
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﻧﻪ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻭ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻮﺽ شود ﻭ
ﺑﺸﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭﺑﻴﺎﻳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻧﮓ ﻭ ﺷﮑﻞ ﻭ
ﻣﻈﻬﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻣﻊ ﺫﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّی ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﺸﻢ
ﻭﺩﻝ ﺍﻭ ﭼﻮﻥ
ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺮ
ﺷﺪﻩ ﺑﻴﻨﺶ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﻮﺩ ﻗﺼﺪ ﻓﺮﻳﺐ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺖ ﻋﻴّﺎﺭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺮﻧﮕﻰ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻫﻴﭻ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﻧﻴﺰ ﻗﺼﺪ ﻓﺮﻳﺐ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻃﻔﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﻗﺼﺪ ﻓﺮﻳﺐ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﭼﻮﻥ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺷﺨﺺ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﻮﻳﮋﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻋﻴﺎﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﺭﺯﻕ ﻭﺭﺯﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﺯﻕ
ﻭ ﺭﻭﺯﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﻧﺮﺳﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ
ﺑﻔﺮﻳﺎﺩ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﻟﻪ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻳﮑﻰ
ﺩﻭﺭﻭﺯﻯ
ﮔﻮﺋﻰ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻳﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﻤان ﻓﺮ
ﺷﺘﻪ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻗﻬﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺧﻄﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻤﻴﻘﺎ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﻯ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ ﻭ
ﻧﻘﺪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﻭﺒﺎﺭﻩ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.

ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺷﺎﻳﻊ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻴﭻ ﻳﻚ
ﺍﺯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﻭ ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ ﻭ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ، ﭘس
ﺑﺎ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺍﻳن
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﺟﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﻣﻈﻬﺮ
ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻣﺪﺍﻡ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺁثار ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻔﮑﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻧﻪ ﺭﻭﺡ
ﻭﻧﻪ ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰم
هاﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﮐس ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺣﺎﻝ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﻭ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﭼﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻋﮑس
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ دزد
ﺭﺍﻩ ﺯﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺣﺎﻟﺎ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻪ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﺖ
ﻭﺍﻗﻊ ﮔﺮﺍ، ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﺑﺎﺳﻮﺍﺩ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺑﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻃﺮﻑ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺟﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ ﻃﺮﻑ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ
ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭﻭﻍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭﻭﻍ
ﺩﺍﺋﻤﻰ ﮐﻪ
ﺃثر ﻣﻨﻔﻰ ﺁﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺴت. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻳﻚ
ﺩﺭﻭﻍ ﺳﺎﺩﻩ
ﺃثر ﻣﻨﻔﻰ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻳﮑﻰ
ﺑﺪﺭﻭﻍ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺪﺭﻭﻍ
ﺗﺎﺑﻠﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭﺩﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻳﺶ ﻭﺗﺴﺒﻴﺢ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺮﻳﺶ
ﻭ ﻋﺒﺎ ﻭ
ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻭ
ﺳﺠّﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺩﻭﺵ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﮐثر
ﻓﻴﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﺷﺨﺎﺹ
ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻰ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻬﻢ
ﺑﺮﻳﺰﻧﺪ ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﻋﻘﻠﻴّﺖ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻪ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﻳﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺴﻮﻯ ﻋﺼﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺍﻳﻦ
ﻧﺴﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻰ ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺑﺸﻮﺩ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻣﻨﻔﻰ
ﺗﺮ ﻭ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﺴﻞ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﻧﺴﻞ ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﺴﻞ ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﻧﺪ
ﻭﻫﻢ ﻧﺴﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺣﺎﺩ
ﻭﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭ
ﺷﺪﺕ ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺧﻮﺩ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﺴﻞ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﺴﻞ ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐﻪ ﻧﺴﻠﻰ ﺑﺎﺯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳت ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍکنوﻥ
ﺑﺎ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻨﻌﮑس ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻋﺼﺮ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﻋﺼﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻮﺍﻓﻖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻴﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺒﻠّﻎ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﺼﺮ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺒﺤث
ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ
ﻭﺯﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻗﺪﻳﻢ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﭘﺴﻨﺪﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍند. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻗﺪﻳﻢ
ﻧﺎﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﻫﻤﺰﻳﺴﺘﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﻧﺴﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺣﺘﻰ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺎﺭ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻫﻤﺰﻳﺴﺘﻰ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮﻗﻰ ﺑﺎ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻣﻴگوﻳﻨﺪ ﮐﻪ
فلاﺴﻔﻪ
ﻣﻨﻌﮑس ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻨﺪ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻭ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﻭ
ﻫﻮﺳﺮﻝ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻟﺤﺎﻅ ﻣﺸﺨّﺺ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻳﻘﻴﻦ
ﺟﺎﺭﻯ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺩ ﮐﺮﺩ و
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺁﻥ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺼﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺷﺪ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺗثبیت ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﭼﻴﺰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮑمّل
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭﺭﺍﻩ ﮔﺸﺎﻯ
ﻧﺴﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺼﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﺮﻑ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺟﻬﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺍﺳﺖ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺮّﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺎؤﺭﻑ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻣﺰﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺼر
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴم.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺩﺭ ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ
ﺟﺎﻡ ﺯﻫﺮ
ﺷﻮﮐﺮﺍﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺮﻓﺎ
ﺑﺎ ﺑﻮﺳﻴﺪﻥ
ﻃﻨﺎﺏ ﺩﺍﺭ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﻭﻧﻮ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﺒﻌﻴﺪ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﻭ ﻃﺮﺩ
ﺍﺳﭙﻴﻨﻮﺯﺍ
ﻭﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺣﻠّﺎﺝ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺻﻮﻓﻰ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﻧﺰﻭﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺻﻮﻡ ﻭ
ﺭﻭﺯﻩ ﺳﮑﻮﺕ
ﺩﺭ ﺑﺤث
ﺑﺎﻣﺪّﻋﻴﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻔﺎﻇﺖ
ﻭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ تقرّب
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﺎﻭ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺗﺄثیر
ﻣثبتی ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻟﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ بِداﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺳﻠﻔﻰ
ﻳﺎ ﺁرثوﺪﻭﮐس
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎی
ﺍﻟﻬﻰ ﺿﻤﻦ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭﻗﺒﻮﻝ
گذﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮ ﻋﻤﻠﺎ ﻋﺼﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻭﻋﺼﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﻧﻘﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺎﻝ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺗﻤﺮّﺩ ﺑﺮ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ
ﻣؤﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﮐﻪ
ﺗﻬﻤﺖ
ﺯﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﻤﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻣؤﻣﻦ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻧﻪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻤﻠﻰ بوده ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺯ ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻢ
ﮐﻴﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﺎﺭﻑ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﻨّﺘﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻀﻮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ
ﻣﺴﻠماﻥ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺎثوﻟﻴﻚ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎثوﻟﻴﻚ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺑﻌﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺸﺒّﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻨّﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺮﺩﻡ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺯباﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻳﺎ
ﻣﻄﻠﺐ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ ﻭﻳﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﻟو
به ﺷﮑﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻣؤﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ
ﻭﻟﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﮐﺎﺫﺏ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺩﻳﻦ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨد ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻋﻮﺍﻡ ﺟﺎﻫﻞ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ر ا بآنها
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﻨﺪ.

ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﻤﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﺭﻧﻈﺮﻋﻮﺍﻡ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍِﻟﺤﺎﺩ ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻧﻪ ﺧﺪﺍ ﭘﺮﺳﺘﻰ
و ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻏﻴﺮﻣﺬﻫﺒﻰ، ﻣﻠﺤﺪ
ﻭﻣﺸﺮﻙ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭ ﻟﺒّﻴﻚ
ﮔﻔﺘﻦ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺷﺮﻳﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮔﻮﺋﻰﻓﻘﻴﻪ
ﺭﺍ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ
ﻭﺩﻳﻦ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺁﻳﺎ ﺩﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻳﻢ ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻀﺎﺩ ﻭﺗﻨﺎﻗﺾ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﻣﻘﺪﺳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﭽﻨﺪ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻧﻤﺎﺯ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﺸﺨﺼﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﮔﻮﺋﻰ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺯﻩ ﻭحَجّ
ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﻭ
ﻣﺬﻫﺐ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﭘس ﺍﮔﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﮐﺎﻓﺮ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺑﺎﺷﺪ ﻗﺸﺮﻯﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺸﺮﻙ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﮐﺎﻓﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻓﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﭘﺮﺩﻩ ﺟﻬﻞ
ﺑﺮﻋﻘﻞ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺸﺮﻙ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻋﻠﻢ ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭﻓﻬﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺡ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ است
ﻭﺩﻟﻴﻞ ﻋﻮﺍﻡ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﺎﺳﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﻋث ﺗﺸﺘﺖ ﻭﺣﺪﺕ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﺎﺧﺺ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻓﻘﻬﺎﻯﻓﺎﺳﺪ
چنین ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﺯ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻗﺎﻧﻊ ﻧﺸﺪﻥ
ﺑﺴﺮﻣﺎﻳﻪ ﻓﮑﺮﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﻓﻄﺮﺕ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ
ﺑﺎﺷد ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﻔﺘﻦ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺷﺨﺼﻰ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻫﻴﭻ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻴﺐ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ بِداﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﻮ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ با ﺷﻚ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨند
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺷﺮﻁ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻡ
ﻋﻘلی ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﻚ
ﮐﻨﺪ. ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺩﺭﻋﻠﻢ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭ
ﺻﻨﻌﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺎﺭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻈﺮﻯ ﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﻣﺎ
ﻋﺮﻓﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
برای ولایت
مصطفوی
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻧﻘﺪ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻭﻣﻮﺍﻓﻘﺖ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻘﺪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺳﻄﺢ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﮐﺸﺶ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ است
ﮐﻪ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮﻯ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻳﺎ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺸﺶ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍی ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻋﻠﻤﻰ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﺿﺪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰﺵ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ
ﺗﺎ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻓﺎﺳﺪ ﻧﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻧﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎی
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ چند
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﺑّﺎﻧﻰ ﻭ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺟﺰ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻭ
ﺃﻧﺪﺭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ تجرﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺣﺮﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺮﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﮐﻪ
زﻣﺎنی ﺑﺮﻕ
ﮔﻴﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﻫﻢ ﻭﻃﻦ
ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻰ ﺿﺮﺭ
ﺑﻮﺩ،
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻗﺪﻡ
ﺍﻭﻝ ﮐﻪ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ بدهد
وﺟﺒﺮﺍﻥ ﻧﺴﺒﻰ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﮒ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺍﺳﺖ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
(ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ)
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺷﻮﺩ ﻣﮕﺮ ﭘس
ﺍﺯﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ اﻨﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍند. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﻘﺮﺍﻁ را
ﻣﻠﺤﺪ و مرتدّ
ﻣﻨﮑﺮ ﺩﻳﻦ
ﺧﻮﺍﻧﺪه اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻳﻦ رﺍﻳﺞ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪه
ﮐﻪ ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ
ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺟﻬﺎﻥ
بنام ﻓﮑﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺎﻧﻊ
ﺑﺰﺭﮒ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻗﺎﺿﻰ
ﺷﺮﻋﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ نه
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ
ﻭ ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ملاّ ﻧﻘﻄﻰ
ﻭ ﺳﺎﺩﻩ
ﺃﻧﺪﻳﺶ ﺑﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻄﺤﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ و
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻓﺘﻮﺍ ﺩﻫﻨﺪﻩ،
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﻭ
ﺑﺎ ﺫﺑﺢ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺯﻨﺪه ﺑﺂﺗﺶ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ
ﺣﮑﻢ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
عمر ﺑﮕﻮﺩﺍﻝ
ﻭﭼﺎﻩ ﻭﻳﻞ ﺁﺗﺶ
ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺰﺍﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺍﺯ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ در
تولد بجهان
است. ﺟﻬﺎنوم ﻟﻔﻈﻰ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ گوهانوم
ﺑﺯﺑﺎﻥ ﻋﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﻳﻮناﻧﻰ
گرذفته شده ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﺧﻂ ﻗﺎﺑﻞ ﻧﻮﺷﺘﻦ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺪﺗﺮ ﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻃﻠﺴﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺨﺼﺎ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ نماید
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺍﻩ میانه
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍی
ﺧﻮﻳﺶﻫﺴﺘﻨﺪ
گرﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﻧﻊ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮیش
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﭘس ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﻌﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋقیدﻩ ﻫﺎ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﺯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺡ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﻓﮑﺮ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨی عقدﻩ
ﺩﺍﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭ ﻧﺎﻗﺺ
ﺍﻟﻌﻘﻞ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﺎﻡ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺑﺮﺁﻥ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﻧﻘﺪﻯ
ﻫﻢ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺎﺯﺍﻥ ﺩﺭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺳﺎﺯﺩ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺠﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺃﻧﺒﻮﻫﻰ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺭﺍ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﻏﺎﻓﻞ
ﺑﺎ ﮐﻢ
ﻋﻘﻞﻭﻳﺎﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻳﺎ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ژﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷند ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺎ ﺑﻴﻨﺎ ﻭ ﻓﻠﺞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ که
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺩﺍﺭﻧﺪو و ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﻌﺎﻳﺒﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺰﺩ ﭘﺰﺷﻚ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﭙﺮﺷﻚ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ
ﺷﻨﺎس ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻭﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﺮچه ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﻭﺳﻠﺎﻣﺖ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭﻋﺎﻗﻞ
ﻣﻴباﺷﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﻴﭻ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻬﺮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﮐثرﻳّﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻮﺭﻯ
ﺍﺯﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻌﻬّﺪ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺭﺍ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻋﻠﻰّ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﻢ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
برسند ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫفتم ﻣﻬﺪوﻯ
ﺧﻮﺩ را ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻭ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ انجام
بدهند. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺳﻮﺧﺖ ﻟﺬﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻭﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻣﺼﺮﻑ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻭﺩﺳﺖ ﺧﺎﻟﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﻭ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻯ،
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎتی
ﻮﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﻟﺘﺮ ﺩﺭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
ﻓﺮﺻﺖ ﺟﻮﺋﻰ وﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻩ
وﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ
ثرﻭﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺣﺴﺎﺏ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
که ﺩﺍﺭند
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺮوند. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
نیز ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ
ﺣﺴﺮﺕ ﻭﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺗﺮس ﻭ
ﺑﺪﺑﻴﺎﺭﻯ ﻫﺎ
ﻭﺍﻓﺴﺮﺩﮔﻰ تا
ﺑﻤﻴﺮند، ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﻭﻡ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻫﺎ ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﺵ
ﺁﺯﺍﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
است. ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ در ﻧﻮع
ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻫﺪﻑ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻭ ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺗﺎ ﺳﻄﺢ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﺍﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻓیلسوفان با
ﻧﻈﺮﺷﺨﺼﻰ
ﺁﺯﺍﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻝ
ﺗﻨﮕﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ حقّ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻓﮑﺮ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻃﺎﻟﺐ
ﭼﻨﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻧﺎمقدّس
ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯ
ﻭﺣﺰﺏ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻋﺬﺍﺏ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻟﻌﻨﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻭﺁﺯﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻭ ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﻢ
ﻧﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺗﻀﺎﺩ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺮﻕ ﺿﺪ
ﻏﺮﺏ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
چگونه
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻏﻴﺮ ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﺖ
ﺁﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﺘﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ و
اولیای ﺧﺪﺍ
را ﺑﺮﻫﺒﺮﺍﻥ
قشری
ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
راحت ﺗﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺷﮑﻨﺠﻪ
ﻫﺎ ﺣﻠّﺎﺟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺣﻠّﺎﺝ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
تا مگر ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﺤﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﺖ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺩﺭﻧﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮔﺰﻧﺪﻩ ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﺩﻥ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻳﮑﺠﺎ ﻫﺪﻑ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﮐﺎﺭت
ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﺷﻚ
ﺧﻮﺩ ﻭﮐﺎﻧﺖ
ﺑﺎ ﻣﮑﺘﺐ ﻧﻘﺪ
ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺋﻢ ﺑﺎ
ﺟﺪﺍ ﺳﺎﺯﻯ
ﻇﺎﻫﺮ ﺃﻣﺮ ﺑﺎ
ﺷﻴئ ﻓﻰ ﺫﺍﺗﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺳﻌﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺳُﺒﺎﺕ
ﺩﻭﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺘﻰ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭﺭﺍﻩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰﻋﻤﻠﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ جز سلوک
الهی نیست. و
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ پس
از کمال روحی ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺻﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ حقّ
ﻳﻘینی ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ
تنها ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
رﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭﺃﮐثرﻳّﺖ
ﻣﺮﺩﻡ ﭘس ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺟﺴﺘﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﻭﻫﻤﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺤث
ﻭﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﻣﻌﻨﻰ ﮐﻪ ﻓﻬﻢ
ﺭﺍ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻧﻘﻄﻪ
ﺑﺮﺯﺧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺟﻬﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺎمدﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺳﻄﺢ ﻓﻬﻢ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺭﻓﻊ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﭼﻨﺪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭﻫﺮ
ﻓﺎﻟﮕﻴﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺭﻓﻊ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺃﮐثرﻳّﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻃﻠﺴﻢ ﺧﻮﺩ
ﺃﺳﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻚ ﻭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎﻳﺪ باشد ﮐﻪ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺑﺤث ﻭﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﺩﺭﺳﺖ
بنماﻳند. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺷﺨﺼﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻟﺰﻭﻡ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺭﻭﺵ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ بکند
ﻭﭼﺎﺭﻩ ﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺑﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺁﺯﺍﺩ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ عقیدﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﻥ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮیش ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻗﺪﻳﻢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻫﺎ
ﻭ ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﻣﻌﻨﻘﺪﻳﻢ ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﺤﺴﻮس
ﻭﻣﻠﻤﻮس ﻣﺎ
نیز ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺣﻘﻴﻘﻰ نسبی
ﻣﻠﻤﻮس ﺍﺳﺖ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﻔﮑﺮﻯ ﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺟﻤﻌﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﻳﻚ
ﺧﻄﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﭘس ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻟﻴﻞ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﻧﮕﻬﺎ ﺭﺍ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻋﻠﻢ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭﻧﻮﺭ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺭﻧﮓ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻧﮕﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺪ. ﭘس ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻘﺺ ﻭ
ﺧﻄﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺭﻧﮕﻬﺎ ﺭﺍ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﮐﻮﺭﻯ ﺭﻧﮓ
ﺳﺒﺰ ﻭ ﻗﺮﻣﺰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺍﻳﻦ ﺭﻧﮕﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺸﮑﻞ ﺭﻧﮓ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺭﻧﮓ ﺳﺒﺰ
ﺭﺍ ﺳﺮﺑﻰ ﺭﻧﮓ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺭﻧﮓ ﺳﺮﺑﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ 17% ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﮐﻮﺭﻯ
رنگ هست. که ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﮐﻮﺭﻯ ﺭﻧﮓ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻋﺼﺒﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﺴﺎﺳﻴّﺖ
ﺍﻳﻦ ﺭﻧﮕﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻦ
ﺭﻧﮕﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﭼﺸﻤﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﻪ ﺭﻧﮕﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻫﺮ
ﺭﻧﮓ ﻋﺼﺐ ﺣسّاس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﭼﺸﺎﺋﻰ
ﺯﺑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﻣﺰﻩ
ﻫﺎ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ یا ﺣﺘﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﻨﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﻣﺰﻩ
ﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺭﺑﺮﺧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﺼﺒﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ ﺍﺯ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻋﺼﺒﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺻﻔﺎﺕ ﻋﺼﺒﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻣثاﻝ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺭﻧﮕﻬﺎ
ﻭﻣﺰّﻩ ﻫﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭ
ﺗﻔﮑﺮﻫﺎ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﻫﺎ را
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻓﻠﺴفه
ها ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﺎﻣﻮس ﻭ
ﺭﺍﺯهای
ﻣﺮﻣﻮﺯ ﺧﻄﺎﻯ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
باشد ﮐﻪ ﻋﻴﻦ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﻗﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻰ ﺟﺴﺘﻦ ﻭ
ﺳﺮﻭﺭﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣؤثّر
ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺧﺒﺮ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻭﻭﻋﻴﺪ
ﺍﻟﻬﻰ که
ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. و
شایسته
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﺸﻮﻧﺪ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺃﺷﺮﻑ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺣﺎﺿﺮ ﻭ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﻮﻉ
ﺳﻮﭘﺮﻣﻦ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ۵۵
قرن ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ ظهور
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺭﻗﻴﻘﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻗﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ حقّ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ زیرا
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺁﺯﺍﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﺯﺍﺭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺳﻠﺐ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻙ ﺍﻳﻦ
ﺁﻗﺎﺋﻰ ﻭ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺗﻰ
ﺁﻗﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﺟﺴﺘﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﻤﻪ ﺑﻄﻮﻥ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﭘﺎﮐﺮﻭﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻬﻢ
ﻣﻌﻨﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻩ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﻄﺮﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﺭﻩ خود
سر ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻨﺪﻩ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻧﺎ
ﻣﺮﺋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻏﻴﺒﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
مدﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﭘس
ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
نه ﻓﻘﻂ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻦ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺣﺘﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻣﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻧﻘﺶ
ﺍﺳﺎﺳﻰ و آزاد
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ ﺑﺮﺗﺮ
هستند. یعنی ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻣﺸﺘﺎﻕ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ثاﺑﺖ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﺑﻌﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﻣﺸﮑﻞ
ﮔﺸﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺿﻌﻒ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭ
ﻧﻘﺎﻁ ﺿﻌﻒ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
کند ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻯ ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻧﺎ
ﭘﺬﻳﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﻗﻄﺐ ﻧﻤﺎ
ﻳﺎ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻗﻄﺒﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﺕ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻰ ﺭﺍ ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﻭﺳﺎﺣﻞ ﺃﻣﻦ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻟﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﻬﺖ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺷﻮﺩ
ﺑﻬﺪﻑ ﻭﺑﻨﺪﺭﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﻭ ﺳﺎﺣﻞ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭﺒﺪﻭﻥ
ﺧﻄﺮ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﻭ
ﻃﻮﻓﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺪ. ﭘس
ﻫﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﭘﺎﺳﺨﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺑﺴﺎﺯﺩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺟﻮﺍب ها
ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫﺮ ﺟﻮﺍﺏ.

ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮاﻉ
ﻭ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﮐﺎﻓﻰ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﭙﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻳﻦ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺑکوشد
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻋﺪﻡ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ مطلق ﻭ
ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ ﺩﺍﺭﺩ،که
ﻧﻪ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﭘس ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﺰﻭﻟﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺰﻳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺧﻄﺮ ﭘﺮﺕ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﺷﺪﻥ را
ﺑﺮﮔﺰﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ
ﻃﻨﺎﺏ ﺑﺎﻳﻦ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﭘس ﭘﺮﺕ
ﺷﺪﻥ یعنی ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻭ ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﺩﻭﺭ ﺃﻧﺪﻳﺶ
ﻭﺻﺒﻮﺭ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻠﻞ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺣﻔﻆ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
و ژنتیک روحی
اصلی ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﺪ ﭘﻠّﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺩﺭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه  ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﺮدﺑﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ
ﻭﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﺍﻓﺴﺮﺩﮔﻰ
ﺑﺨﻮﺩ ﺭﺍﻩ ﻧﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺑﺎﺯ
ﻫﻢ ﺗﻠﺎﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺿﻤﻨﺎ ﺑﺠﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
انتظار ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺩﺭﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻠﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻭ ثوﺍﺏ
ﻭ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺩ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﻴﻔﺘﺪ ﻭ ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﺘﻤﺎ
ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﮕﺮﺩﺩ
ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺸﺒﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﺟﻮﻟﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺗﺼﻮّﺭﺍﺕ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﺪ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭﺣﺎﻣﻞ
ﻭﺣﺎﻓﻆ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺩﺭ ﺁ ﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺑﺎ ﺑﺎﻝ
ﻭ ﺑﻰ ﺑﺎﻝ ﻳﺎ
ﺃﺑﺎ ﺑﻴﻞ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
با ﺗﻤﺎﻣﻰ
دیگر ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭﻙ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ثاﺑﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﻣﻮﻝ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻧﻴﺘﻮﻥ نیست. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ هست،
ﻭﻧﻪ ﺣﺘﻰ ﻧﺰﺩ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ. یا
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ که
ﻫﻨﻮﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺭﻗﻴﻘﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻫﻰ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳت ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ ﻭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺑگفته
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ، که
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ اتنواع
فوق بشری
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻗﻄﻌﺎ ﺃﻣﺮﻳﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺟﺰﺍ
ﻭﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﺻﺎﺩﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﮐﺎﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺎ ﺗﻮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺿﻊ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪاﺭﻳﻢ
ﻭلی ﺗﺼﻮﺭ
ﺗﻔﮑﻴﮑﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﭼﻮﻥ
ﻗﻄﺮﻩ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﭼﻮﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﺮﻓﺎ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ کسی ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﮔﻮﺋﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻰ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﮐﺴﻰ
ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻦ ﺟﺎﻯ ﺗﻨﮕﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻡ. ﻭﻟﻰ ﺩﻝ ﻣؤﻣﻦ
ﻭ ﺍﻟﻬی ﺸﺪﻩ
ﺟﺎﻯ ﻓﺮﺍﺧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪﺍﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﻫﺮ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﮐﺎﻣﻞ اُمّی
ﻭﻣؤﻣﻦ ﺷﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺧﻄﺎ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﻏﻔﻠﺖ
ﻭ ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻴﻞ ﻓﻄﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭﻫﺮ
ﺳﻄﺤﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﻴﻞ
ﻓﻄﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺎﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﻘﺎﻳﻘﻰ
ﺑﻨﻈﺮ آنان
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻡ ﻭﻣﺮﺩﻡ ﺑﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻳﺎ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻧﺎﻗﺺ ﺧﻮﺩؤﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺑﺪﺗﺮ ﭘﻴﺮﻭ
ﻭﻣﻘﻠّﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺁ ﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺭﺍ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺒﺮﻯ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮔﺮﻭﻩ ﮔﺮﻭﻩ ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻭﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﺮﺑﺐ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭﻫﻢ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺻﻠﻴﺐ
ﻭﺗﺴﺒﻴﺤﻰ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭﻓﮑﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺁﺨﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﻠﺴﻒ ﺃﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ ﺧﻮیش
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺫﻫﻨﻰ
ﻳﺎ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭﺟﺎﻣﺪ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭ
ﺍﮐثرﻳﺖ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻟﻔﻈﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﻄﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺯ ﻳﻚ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺗﻰ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ
ﺷﻨﻴﺪﻡ ﮐﻪ یک
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﻭﻳﺖ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺟﻨﮓ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺩﺭ ﻭﻳﺘﻨﺎﻡ ،
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺍﺯﻭﺟﻮﺩ
ﺳﻴﺰﺩﻩ ﻧﻔﺮ
ﺩﺷﻤﻦ ﺩﺍﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭼﻨﺪ ﺳﺮﺑﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺴﻴﻞ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭﻟﻰ ﺩﺷﻤﻦ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﻋﻠّﺖ
ﺍﻳﻦ ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺍﻭ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻡ ﺷﻤﺎ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺷﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ
ﺟﻨﮕﻠﻬﺎﻯ
ﻭﻳﺘﻨﺎﻡ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺩﻩ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ
ﺳﻴﺰﺩﻩ ﻧﻔﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺃﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻧﻴﺰ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.
ﭘس ﮐﺎﺭ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺭﺍﻩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺪّ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺁﺳﻴﺐ ﻭ ﺿﺮﺭ
ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﻫﻢ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻔﺎﻳﺪﻩ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ. ﭘس
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺷﻤﻦ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗی ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس ﺧﻄﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻳﻦ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﺳﻴﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮﻭ ﭘﺮ
ﺿﺮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﺟﻴﮑﻰ
ﺑﺮﻭﻯ ﻣﻴﻦ ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮔﻠﻮﻟﻪ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﮐﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
زنان وﺍﻣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﻰ ﺳﭙﺎﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻬﺸﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺣﻮﺭﻳّﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻴﻤﻴﻦ ﺗﻦ ﻭ ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﻭ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﻴﺨﺮﻧﺪ.

ﺍﮐثر
ﻋﻮﺍﻡ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ناﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﻟﺎ ﺷﻌﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،که ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻧﺎﻥ دﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﮐﻮﭼﻚ
ﺧﻮﺍﺹ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺗﺤﻘﻖ
ﺑﺮﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻌﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﺗﺎﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻧﻰ ﺁن ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺳﻄﺢ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻳﺎ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﮐشف
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺍﻭﻝ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺁﻏﺎﺯﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﻦ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻨﻰ.

ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﻌﻠﻰ
ﺩﺭ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﻚ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻳﻘﻴﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻮﺿﻮﺡ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺃﻓﮑﺎﺭ ﻗﺪﻳﻢ
ﻭ ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺷﺪﻩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻃﺮﺡ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﺮ ﻗﺮﻧﻰ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭﺍﻳﻦ
ﺁﻭﺭﻯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﻳﻚ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﮑﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻧﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ. که در ﻧﻮﺑﺖ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ربّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻫﻔﺘﻢ
ﻭﻣؤﺳس
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﻢ ﮔﺮﺩﺩ ﻭﺁﻏﺎﺯﮔﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺎﻫﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻔﺘﻢ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻬﺪﺍ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻳﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻭﻋﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻌﻠّﻤﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻋﻮﺍﻡ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻋﺎﻣﻰ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻭ ﺃﻋﻤﻰ
ﻭﻧﺎﺑﻴﻨﺎ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺩﻳﺪﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺳﭙس
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺎﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس
ﻟﻮﺍﻣﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺠﺴﺘﺠﻮﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
میروند، ﻭ
ﻋﻴﺐ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ را
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﮐﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺁﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﻫﻤﮕﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﻭﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷشم ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻧﻮﻉﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎ ﻧﻮع ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻫﺴﺖ. ﻳﮑﻰ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎ ﺷﻨﺎﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻫﻢ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ را ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ
ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﻚ ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻭ ﻋﺪﻡ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺗﻌﺼّﺐ
ﺁﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺿﻮﺡ ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺭ ﺩﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺗﺮﻙ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮑﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻭ ﺑﭽﺸﻢ ﻭ ﻋﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺩیدﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ حقّ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭘس ﺷﻚ ﻭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺿﺪ
ﻭﻧﻘﻴﺾ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﭼﻮﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﻃﺮﺡ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻓﻬﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺑﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍﮐﻨﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻮﺑﺖ
ﻫﻤّﺖ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺯ ﺷﻚ ﻭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﺑﺪﺭﺟﻪ
علم ﺑﺪﻳﻬﻰ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ ﺿﺪ
ﻭﻧﻘﻴﺾ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺁﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﭘس ﮐﺸﺶ
ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﻣﻴﻞ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻧﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﻳﺎ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺂﻥ
ﺩﻝ ﺧﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﺮﻙ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻴﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺍﻳﺪﻩﺍﻯ ﺭﺍ
ﻭﺍﺿﺢ ﻭ
ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﻧﺒﻴﻨﻨﺪ ﺍﮔﺮ بِداﻥ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﭘس ﮐﺎﺭ
ﻧﺎﻣﺸﺮﻭﻉ
ﻓﻠﺴفی ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺻﻞ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺭ
ﺃﻣﺮ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﺗﺮﺩﻳﺪﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺳﻨﺠﺶ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻭﺍﻫﻰ ﻭ ﻣﺒﻬﻢ
ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﻚ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﻨﺰﺩ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﮑﻠّﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺪﺭﻙ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻖ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ بِداﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻟﺤﺎﻅ
ﺳﻨﺠﺶ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﻭﻧﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺭﻭﺡ ﻣﺮﻣﻮﺯ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ حکوﻣﺖ
ﺑﺮﻋﻘﻞ و
آزادی ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﺼﺮﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺁﻣﻴﺰ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﻧﻈﺮﻯ
واعتقادی
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ است
ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻧﻬﻠﻴﺴﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ که
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮ ﮐﻤﺘﺮ
ﺳﺨﺘﻰ ﺁﻥ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻓﻄﺮﺕ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کامل و
عارف ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺭﻓﺘﻪ، ﭼﻮﻥ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ
ﻭﻭﺍﺭﺩ ﻧﻮﻉ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪه. ﻭ یا
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ
تا ﻋﻀﻮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﺩ. نوعی ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻋﻈﻴﻢ
ﺩﺭ ﺗﻌﻘّﻞ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺼﺮّﻑ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭﺗﺄثیر
ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﻋﺼﻮﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﻭ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﻳﻚ ﻋﻀﻮ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
وحدت وجود و (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺭﻭﺡ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﻨﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﮐﻞّ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭﻙ ﺧﺪﺍﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﻳﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﺗﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ(
ﺩﺍﺧﻞ ﻭﺧﺎﺭﺝ
ﻫﺴﺘﻰ )
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. و
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻳﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﻋﻤّاء ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻳﺎ ﺍﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ. و
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻧﻴﺰﻭﺍﮊﻩ
ﺃﻫﻮ ﺩﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻗﺮﻳﺶ
ﻓﺮﻫﻨگ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺿﻤﻴﺮ ﻏﺎﻳﺐ
ﺳﻮﻡ ﺷﺨﺺ ﻣﻔﺮﺩ
ﺃﺻﻞ ﻭﻣﻨﺸﺄ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺃﺻﻞ ﻭﺧﺎﻟﻖ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﮐﻔﺎﻳﺘﻰ ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
،ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ﻭﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮش
ﺮﺏّ  ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭼﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻄﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ ﺗﺎﺑﻊ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺑﮑﻮﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﻴﻞ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻔﻬﻮﻡ
(ﻫﺴﺘﻰ بشری
ﺧﻮﺩ) ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮ ﮐﻨﺪ. ﻭﻧﻈﺎﻡ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺘﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
بِداﺋﻰ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺿﻌﻴﻒ
ﺧﻮﺩ ﺣﺘﻰ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ
ﺷﮑّﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﻋقلی ﺧﻮﺩ ﺑﻴﻨﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﮔﺮﺍ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻚ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ هستند ﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﻨﺪ. تا
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﻳﻘﻴﻦ ﺑﺮﺳند
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. و
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﻳﻘﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻮﺋﻰ ﻋﻘﻞ بِداﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻌﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳند. ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻭﻋﻰ
ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳُﺒﺎﺕ ﻭ
ﺳﮑﻮﻥ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
باشد، ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻊ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺍﺏ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮐﻨﺪ
ﻳﺎ ﺟﺎﻫﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﻭﻣﺮﺩﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ
ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻣﮕﺮ
(ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮﻯ)
ﺍﻭﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮐﻨﺪ
ﻭ
ﺑﻴﻨﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻫﺸﻴﺎﺭ ﻭ
ﺁﮔﺎﻩ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻠﺎﺵ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻨﺎﻡ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻣﻌﻠّﻢ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻏﺎﻓﻞ ﻭ
ﺧﻮﺍﺏ خویش ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭ را و ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭلی
ﺧﻮﺩ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ باشند.
ﭘس ﺟﺰ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. لذا
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻓﻄﺮﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎی ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. زیرا ﻓﺮﺻﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
نردبان انواع
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ دارند. و
ﭼﻮﻥ مجددا
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ رسیدند
ﻫﻤﻴﻦ ﻟﺰﻭﻡ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺴؤﻟﻴّﺖ
ﻭﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻫﻤّﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭﮐﻤﻚ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﻳﻚ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ و
ایدآل کمال
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. تا
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷوﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
اگر ﺗﻠﺎﺵ
سلوکی ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﮕﻴﺮﺩ، ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﺍﻳﻰ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﺍ همچنان
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭرﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ وکسب
ﺻﻮﺭﺕ نوعی
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﺑﺎﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎهی ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ
ﻓﺼﻮﻝفراوان نوع
ﺑﺸﺮی ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
برسد. ﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻃﻠﺴﻢ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﮔﺬﺷﺖ
و عبور زندگی
های جهانی
کند، ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ. ﺷﺎﻳﺪ
انسان ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺁﻥ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﻃﻠﺎﺋﻰ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻏﺼّﻪ
ﻭ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺮ
ﮐس ﺩﻭﺭﻩ
ﻃﻠﺎﺋﻰ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ بِداﺋﻰ
ﺭﺍ ﺁﺭﺯﻭ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﻏﺼّﻪ ﻋﺼﺮ
کنونی ﺧﻮﺩ نداشته
باشد. ﻭﻟﻰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻋﺼﺮ
ﭘﺮﻋﺼّﻪ
ﮐﻨﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺖ ﺑﮑﺸﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮐﻨند، ﺗﺎ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻧﺪ. ﻭ
ﻧﺸﺴﺘﻦ
ﺑﺪﻭﻥﻫﺮﮐﺎﺭ
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﻧﻴﺰ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
کردن ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻗﺸﺮﻯ یا
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺘﻔﻠﺴﻒ
ﺭﻓﺘﻦ باشد که
ﺟﺰ ﺍﺯ ﭼﺎﻟﻪ
ﺑﭽﺎﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﺑﺘﺪﺍ هرکس
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺗﻌﻘّﻞ ﮐند ﻭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﻧﻤاید
ﻭ ﻋﻴﺐ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ شاید
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴته ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ و آینده خود
ﮔﺮﺩﺩ.

ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺷﻚ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﺍﺯ ﻋﻠّﺖ ﻫﺎﻯ
از ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﺶ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ که
ﭼﺮﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻫﺎ ﻭ
ﭘﺮﺳﺶﻫﺎ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺗﻰ
داشته ﺍﺳﺖ. ﭘﺎﺳﮑﺎﻝ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ ﭼﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﺪﻭﺩ بِداﻧیم
ﻭ ﻋﻤﺮ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ خویش را
ﻣﺤﺪﻭﺩ بِدان ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ کرد. ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
نیز
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﻤﻌﺎﻳﺐ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ محدود
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮی ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ باسلوک
به ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻬﺮ
سطح ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ، و
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﭘﻴﺪﺍ نماید،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺠﺎﻯ ﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﻋﻤﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻓﮑﺮباشد بعرش
و عمیق و
آینده بهتر
عمر فکر کرده
است. ﻫﺮﭼﻪ
ﺣﺴّﺎس ﺗﺮ
ﻭﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ ﺑﻮﺩ
ﺭﻧﺞ ﻭ احساس
حتمیّت ﺧﻄﺮ
را ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس عمر ﺩﺭﺍﺯ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻟﻪ
و عقل عظیم ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ را
ﺧﻮﺍﻫﺪ داشت. ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
گذراند، ﺗﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ قدرتهای
ﻋﻈﻴﻢ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻃﻰ
ﮐﻨﺪ. ﭘس ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﺮﺳﺶ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
تمنّی دارد. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻓﻄﺮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﭘﺮﺳﺸﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋلف ﭼﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﺰﺭﻉ
ﺳﺮﺳﺒﺰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﭽﺮﺩ، ﻭ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﺎﻃﻞ ﻣﻰ
ﮔﺬﺭﺍﻧﺪ ﻭ
بدان ﺭﺍﺿﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﭘﺮﺳﺸﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺖ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.

ﻟﻴﭗ
ﻧﻴﺘس ﻣﻰ
ﭘﺮﺳﺪ ﭼﺮﺍ ﻭﺟﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﭼﺮﺍ انسان ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﺯﻝ ﺩﺭ ﻋﺪﻣﻴّﺖ
ﺳﺎﺑﻖ ﻧﻤﺎﻧﺪ. ﭼﺮﺍ
ﮔﻮﺋﻰ ﻭ ﭘﺮﺳﺶ
ﺭﺍ آنهم ﺑﻌﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍنستن ﺩﻟﻴﻞ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﻌﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻧﺎﻗﺺ
ﺍﺳﺖ. وﺟﻮﺍﺏ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ را
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻨﻨﺪ
، ﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻣﺎﺩﻯ
که بتواند
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ،
والاّ ﭘﺮﺳﺶ
ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻄﺮﺡ می ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺟﻬﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﺮﺍﮔﻮﺋﻰ
ﻭﺑﻬﺎﻧﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘﻞ
ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﭼﺮﺍﻯ
ﻣﻔﻴﺪﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﭼﻮﻥ ﻭ ﭼﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
مطیع ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮانسان
ﻋﻠّﺖ ﺟﻮ
ﺑﭙﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺩﺭ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ دارد،
ﻭﻟﻰ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻭﭼﻨﺪ
ﻋﻠّﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﻋﻠّﺘﻬﺎﻯ
ﺃﺻﻠﻰ ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻠﺖ ﺍﻟﻌﻠﻞ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﻋﻠّﺖ
ﺃﺯﻟﻰ ﻭﻋﻠّﺖ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻠّﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﺎﺣب ﻋﻠّﺖ
ﻭﻋﺎﻗﻞ دانای
پاسخ ﻋﻠّﺖ
برساند. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
شایسته مرحله
ای ﺧﻮﺩرا
ﺑﻴﺎﺑﺪ.

ﭼﺮﺍ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻟﻴﻞ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺣﺮﻓﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻠﻞ
ﻣﺎﺩﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ ﻓﻬﻢ
ﺑﻬﺘﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥرا ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﺯمند این
عقب ماندگی و
عقده ها بداند.
ﻭﻳﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﭼﻪ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﺨﺼﺼﻰ ویا
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻴّﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ را ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﺁﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺫﺏ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ داشتن
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭﺍﺳﺘﺎﺩ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ
ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻧﺎﺷﻰ ﺍﺯ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺍﺯ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨند. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﭼﺮﺍﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻫﺮ ﭘﺎﺳﺦ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻤﺒﺎﺭﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨند ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﮑﻤﻰ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺿﺪ ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ چون
ابلیس أهریمن
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺭﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻤﻊ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺣﻮﺭﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻳﺎﻥ
انسانها وحتی
اطفال
خوردسال را
ﺑﺮﻭﻯ ﻣﻴﻦ ﻭ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ خود
ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮ
ﺭﻗﻴﺒﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺭﺍ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﮐﺸﻒ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻭ
ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺣﻠّﺎﺟﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻳﺪﻩ ﻭﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.

ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﻠﻢ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻭﺩﺭﭘﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﻑ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ، و
ﺟﻮﺍﺏ ﻋﻠﻢ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻴﻨﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭼﺮﺍﻫﺎ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻤﺎﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ خود
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ گرﭼﻪ
ﺣﻘﺎﻴﻖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺰ نا شناخته
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ از
ﻤﻄﻠﻖ ﺣﻘﺎﻴﻖ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴﺘی ﻮﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺪﻑ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﮐﺴﻰ ﻭﻳﺎ
ﻭﺿﻌﻰ ﻣﺎﻧﻊ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
که تکامل روح
بحقیقت ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎﺋﻰ
چرا ﻫﺮ ﻃﺮﺣﻰ
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻘﺼﺪ
ﺃﺑﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. و ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺑﺎ
ﺧﻄﺮ ﺳﻘﻮﻁ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺷﮑﺴﺖ ﻗﻄﻌﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩﻯ
ﻭﻟﻮ ﻏﻴﺮ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻬﺪﻑ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭﺧﺪﺍ
ﭘﺴﻨﺪﺍﻧﻪ ای
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍش
باید ﺑﻤﻄﻠﻖ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. پس
ﻏﺎﻳﺖ
ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، و
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ را به ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳاند. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻔﻌﻰ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻧدارد
ﮐﻪ ﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﺑﺎﻳﺪ خداوند
را منشأ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭﻧﻪ
ﻣﺘﻌﻠّﻘﺎﺕ
ﻣﻮﻗّﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺃﺻﻞ ﺃﺯﻟﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
هر ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﺴﻢ
ﻧﻮﻋﻰو جان و
روان ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻫﺎ گردد نوع
برتر بیابد. و
ﺍﻧﺴﺎﻥ بشری ﻧﻴﺰ
ﺟﺴﻢ ﺍﻭ ﺍﺻﻞ
ﻭﻫﺪﻑ ﻧﻴﺴﺖ
بلکه ﻭﺳﻴﻠﻪ و
آلت میباشد. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻨﻈﺮ ﻋﺮﻓﺎ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭﻟﻮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻠﻤﻮس مادی
نیز ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ این درک
ﻭﺍﻗﻊ یک
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩ و وَهم ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،
ﺑﻨﻈﺮﻳﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍست. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻋﻰ ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﺻﻠﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻳﻚ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ از
واقعیّت هنوز
حقیقت نیست. ولی
فرضیّه ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺴﻬﻴﻞ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
مطرح ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﺗﺎ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
درجه تکامل
روحی ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﺩﺭ ﺻﻔﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ با أصل
الهی ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺟﺴﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺤﺴﻮس
أعصاب حسّی
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ. ﻭ
ﻣﺎ هر یک
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻧﻪ ﺍﻳﻦ ﺻﻒ
دراز أزلی
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺎﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭﮐﻮﺷﺶ ﺫﺍﺗﻰ
ﺧﻮﺩ، ﭼﻨﺪ
ﭘﻠّﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳن ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍ ﻫدﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻓﻄﺮﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
زود تر ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﮔﺮﺩﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ از سطح
ارزیابی خداوند
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭﺧﻮﺩ ﺟﻠﻮﺗﺮ
از ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻗﺮﺍﺭﮔﻴﺮﻳﻢ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯﻋﺎﻗﻞ
ﻭﺗﻮﺍﻧﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺒﻘﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺑﺮ
ﺯﻣﺎﻥ را
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. تا
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺘﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﺩﻭﭽﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋی ﻮ
ﻋﺬﺍﺐ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﻟﻐﺰﺵ وﺑﻌﻘﺐ
افتادن،
ﺑﭙﻴﺸﺮﻭﻯ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﺣﺘﻤﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻳﺎ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. زیرا
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺘﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﭽﻨﻴﻦ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻃﻠﺴﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ رسید،
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﺯ
ﻃﻠﺴﻢ ﻃﻠﺎﺋﻰ
ﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ. و
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﻧﻴﺰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ،
ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺘﮑﺮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﺸﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺣﻴﺺ ﻭﺑﻴﺺ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﭼﻮﻥ
ﻭﭼﺮﺍ ﮔﻔﺘﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻫﻢ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺄﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭﺍﺳﻤﻰ ﻭﻣﺸﻬﻮﺭ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. تا
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻠﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس قائم
نوع بشر یا
نفس کلّ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﺸﮑﻞ و
ﺭﻧگ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ،
ﺑﻨﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻭﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﭼﺮﺧﻴﺪﻥ
ﻣﺸﻐﻮﻟﻨﺪ. ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
(وعیدهای)
الهی ﺟﻬﻨﻢ
ﻫﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻫﺪﻑ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
(وعده های) ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮیش
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
بشری ﺻﺮﻑ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺭﻭﺡ
ﺁﻧﺎﻥبرای
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻳﺎ ﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ.

ﻫﻴﭻ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎلاﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﻭ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ
ﮔﻮﺋﻰ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺣﺮﺍﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺷﺮﻋﻰ ﻳﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﻓﮑﺮﻯ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻳﻦ ﮔﻨﻤﺎﻫﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻭمخاﻟﻔﺖ ﻭﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ که ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎ را
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. والاّ
سرکشی از هدف
خداوند
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ کار
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷند. ﭘس
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﻀﺐ ﻭ
ﻋﻘﺎﺏ ﻭﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺑﺎﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﻭ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻌﺪﻡ ﺑﺮﻭﺩ،
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﻭﻥ ﺃثیری
ﺳﻘﻮﻁ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺳﺎﻝ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ
ﺗﺎﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﺤﺖ ﺃتمی،
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻟﻰ ﻭﻋﻀﻮﻯ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭ گفته ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﻴﻨﺪﺍﺯﺩ
ﻭﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﻓﻊ ﻭ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﭘس
ﺟﻬﺎﻥ ﻏﺮﻕ ﻓﺴﺎﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﻋﻠﻤﻰ
ﭼﻮﻥ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺮﻣﻴﻢ ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺷﺮﻗﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺪﻋﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ، ﻭ
ﻏﺮﺑﻴﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻨﮑﺮ
خدﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﭘس ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻃﺮﻑ ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﺑﺴﻮﺩ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺴﻮﺩ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪ ﺍﻧﺰﻭﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭﮔﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﻩ ﻫﺎ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻳﻚ
ﺩﻳﻦ ﺩﻳﻦ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﻤﺪﻴﮕﺮ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﮐﺎثوﻟﻴﮑﻬﺎ
ﺑﺎ
ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺘﻬﺎ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﮔﺮﻭﻩ
هاﻯ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺣﺰﺑﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ.
چون ﺩﻩ ﻫﺎ
ﺷﺎﺧﻪ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﻗﺎﺗﻞ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﭽﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻨﺎﻡ حقّ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺁﺯاﺪ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ،
ﭼﻪ ﻣﺬﻫﺒﻴﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ،
مگر
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﮐﻪ
ﺍﺯ حقّ  ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ از ﺣﻘﻮﻕ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺖ
ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻠﻞ ﺑﻨﺎﻡ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ او ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﻬﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﺑﺎﺯﻯ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺷﻰ ﻭﺩﻳﻦ
ﺳﺎﺯﻯ. ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺼﻮّﻑ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. بقول
فردوسی چو
فرمان یزدان
چو فرمان شاه. ونه
هر ولایت فقیه
قشری مذهبی
مشرک که ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ را ﺑﺼﻠﻴﺐ
میکشند ﻭﭼﻮﻥ
ﺣﻠّﺎﺝ ﻗﻄﻌﻪ
ﻗﻄﻌﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺮﮒ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ ﭘﺮ
ﺭﻧﺞ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺻﺪﻕ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺁﻥ ﺣﺪﻭﺩ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤّﻞ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﭼﺮﺍ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺿﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺿﻊ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺁﻥ به ﻧﻘﺪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
بپردازند. ز
یرا ﺑﻘﻮﻝ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﺯ ﺳﺎﺑﻖ
ﻭ ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ باید
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺧﻄﺎﻯ ﺑﺎﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺠﻮﺍﺏ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻤﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﺧﻂا ها
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺭﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻫﻤﻴﻦ نیز ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
و معایب ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﮐﻤﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﺑﻔﮑﺮ ﭼﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭﻓﺴﺦ
ﻭﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﭼﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺘﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ، ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺣﻘﺎﻳق ﻋﻘﻠﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ربّ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
را ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺭﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺪ. ﻭﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس قائم
جبرئیل ﺷﺮﻁ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ بشری
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
برسند. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎبع ﻫﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺎبع ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺑﻠﻴس ﺻﻔﺖ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﻋﻘﻠﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ
ﺣﻔﻆ حقّ  ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭﺧﺪﺍﻳﺸﺎﻥ پس
از ابلاغ هدف
الهی، ﺑﻘﻴﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺑﻠﺎﻍ
و نصح و نصیحت
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﺗﺤﮑّﻢ ﻭﻳﺎ
ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭﺭﻫﺒﺮﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
و سیاسی
وحکومت سازی.

ﻟﺬﺍ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴشه ﭼﺮﺍ
ﮔﻔﺘﻦ ﺍﺳﺖ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺷﻚ
ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺑﺂﻧﭽﻪ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻨﻘﺪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻘﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﻫﻢ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭﻧﻘﺪ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﺩ تلخ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺍﻃﻔﺎلی
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻃﺮﺡ ﭘﺮﺳﺶ
ﺧﺴﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺨﻰ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻧّﻔﺎﻗﻰ ﮐﻪ
ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ،
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺪﺍﺭ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﭽﺮﺧﻨﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ بِداﺋﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ، ﻭﻟﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺯ
ﺭﻭﺷﻦ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺯ
ﺭﻭﺷﻦ ﭼﺮﺍﻍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ ﺭﻭﺯ
ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻴﺰ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﻨﺎﻯ
ﭼﺸﻢ ﻭﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ
ﺑﭽﺸﻢ ﺘﻦ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ اگر
ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻭﺩ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻌﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﮐﺸﻒ ﻋﻠّﺖ
ﻳﺎ ﺑﻴﺎﻥ
ﻋﻠّﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮﺷﺎﻥﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺼوﺮﺕ ﺷﻴﻔﺮ
ﻭ ﺭﻣﺰ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ بدﺭﺳتی ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻨﺪ ﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭﻫﻢ
می ﺘﺮﺳﻨﺪ. که ﻳﮑﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩشان ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﺴﺘﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
آنان ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﭘس ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﺍﻩ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﻣﻰ ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐﻋﻠﻢ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻋﺮﻓﺎ
ﺭﺍ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﮐﻠﺎﻡ ﺟﺰﻣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
چون ﻳﺎ ﺃﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﻣﺬﻫﺒﻰ
چنین می
ﺑﺎﺷﻨﺪ. و
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺑﺎﺯﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻌﺠّﺐ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺎﺩﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺗﺎ
ﻋﻠّﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﺗﺼﻌﻴﺪ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
دﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻮﺭّﻡ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ سعی
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺗﺮﻙ ﻫﻤﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ میباشد
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﺪ
ﺁﻧﮕﺎه ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻧﭽﻪ ﺗﺮﻙ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻴﺂﻭﺭند، ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺳﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ. تا
ﺑﺘﻮﺍندﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧند
ﻭﮐﺴﺐ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻨند. ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺭﻭﺡ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻋﺎﺭﻑ ﺑﺎﻳﺪ
نسبت ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺣﺎﻟﺖ ﻏﺮﻳﺐ
ﻭ ﻋﺠﻴﺐ ﺑﻮﺩﻥ
باشد که
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﺍﺯ ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺭ
بگوید ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻴﺪ. ﻭﻫﻴﭻ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻃﻨﻰ دیگر
نا پیدا
ﻧبوده ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺫﺍﺕ ﺁﻥ را
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﺫﺍﺕ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ
ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺣﺘﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﮕﺮ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
رسیده به ﺧﻮﺩ
ﺫﺍﺕ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺑﺎﻃﻦ ﻭﺫﺍﺕ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺑﺎﻃﻦ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺫﺍﺕ ﻫﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ منشأ
ﺭﻭﺡ ﺍﺻﻠﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺻﻠﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻫﺎ
ﮔﻔﺖ.

ﺩﻫﺸﺖ
ﻭﺗﻌﺠﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻔﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﻧﻴﺰﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺷﺪ
ﮐﻮﺩﻙ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺣﺴﺎﺳﻴّﺖ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺠّﺐ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﺎﺑﻰ
میشود، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭلزوم ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻤﻴﻖ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﺭﻧﺞ
ﻓﻘﺮخود ﻋﻤﻴق
ﺘﺮﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. وﺩﺭﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻢ
ﺁﻫﻨﮕﻰ
ﺭﻭﺯﺍنه ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎ توان
اﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻤﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻊ ﺗﺎ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
یک وﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺍﻓﻘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﺣﺮﮐﺖ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺮﻙ ﻣﻮﺿﻮع
های ﺟﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. و
ﻟﺬﺍ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺧﻰ (
ﺭﻭﺡ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ) ﺷﺒﻴﻪ ﺗﻌﻘّﻞ
انس ان بِداﺋﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ در او
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﺗﻌﻘّﻞ ﻣﺎﺩﻯ
می ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺠﻤﺪ
ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﭘﻴﺎﮔﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺑﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻴﮑﺎﺭ
ﮐﻪ ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
و کلّ ﺷﺮﻭع ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺮﻯ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺻﻔﺮ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺧﺎﻟﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩ ﻃﺮﺡ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻘﺼﺪ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭﺭ
ﺗﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭحی
اﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻣﻮﻗﻌﻴت
ﺍﻟﻬﻰخود. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ که
ﺑﺘﻮﺭّﻡ
ﻣﺎﺩّﻯ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﭘﻴﺎﮔﻪ ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﺻﺪﻣﻪ ﻭ
ﺷﻮﻙ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺑﻴﻚ ﺗﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﻤﺮاﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻫﻢ
ﻓﮑﺮ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻋﺎﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﻏﻔﻠﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ که ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﭘﺎﺳﺦ
ﻭ ﺣﻞ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳن ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﭘﺮﺳﺶ ﺁﻧﺮﺍ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑﺮ ﮐﻴﻔﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
دارد ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ باید از
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻟﺴﻴﻨﮓ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﻘﺎﻳق
ﺭﺍ ﻳﮑﻄﺮﻑ و
ﺷﻮﻕ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺴﻨﺠﻮ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺁﺯﺍﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺣﻘاﻴﻖ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺰﺩ خدﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭ ﺷﻮﻕ
ﻓﻄﺮﻯ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﺟﺴتجوی
ﻣﻨﺸﺄ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
اﻨﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻫﺪ
ازﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﺎﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
وﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺩﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ، ﺑﺎ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺎﺩﻯ خود
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﺭﻭﺡ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﺩﺍﺋﻢ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺁﺯاﺩ ﺑﻮﺩﻥ،
ﺩﺮ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیر ﻫﻴﭻ
ﻋﺎﻣﻠﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻦ،
ﻭﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ، ﮔﺬﺷﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ
ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺑﻌﻘﻴﺪﻩﺍﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﻣﻴﻞ
ﺑﺘﻔﺎﻫﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺷﻚ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﺮﻙ ﺁﻥ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺑﻨﻈﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻙ آﻧﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺑﺎ
ﺍﻧﮕﻴﺰ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ. و
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﺎﻣﻞ ﺟﺴﺘﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻏﻴﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﻔﺎﻫﻢ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. و
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﺑﺎ
ﻧﺰﺍﻉ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭘﺬﻳﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺗﻔﺎﻫﻢ ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻴﻚ ﺳﻄﺢ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﺑﺘﻌﺎﺩﻝ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﻭ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭ
ﻋﻠّﺖ ﻳﺎﺑﻰ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺭﻭﺡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺒﺤث ﻭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺴؤﻝ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴؤﻝ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻋﺮﻓﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺑﺎ
ﺗﻦ ﻫﺎ با
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﺴﺖ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺧﻄﺎ
ﮐﻨﺪ ﺑﻬﺮﻩ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،
زیرا ﺑﺪﻭﻥ
ﺧﻄﺎ بِداﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳید. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺁﺧﺮ حَجّ  ﮐﻌﺒﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
(ﺗﻘﺼﻴﺮ ﻭﺍﺟﺐ
)ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ
تمام حَجّ  ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﻘﺼﻴﺮ
ﺩﺭ حَجّ  ﮐﻌﺒﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﭼﻨﺪ ﻣﻮ
ﺗﺄثیرﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ حَجّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس وﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺳﺮ
ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻟﺒﺎس ﻋﻴﺪ
ﻭﻋﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ظاهر
میشود. ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻘﺼﻴﺮ
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﻋﻤﺪﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ دیگران
نیز بِداﻧند
چون ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺣﺮﺍﻡ ﺑﻮﺩ نمی
کند زی را ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺗﺤﺮﻳﻢ و
احرام ﺑﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ. ﺍکنون ﺁﺯﺍﺩ
ﻭ هر کارش
ﺣﻠﺎﻝ می
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺮﻙ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻴﺰ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻨﺎﻩ
ﻋﻤﺪﻯ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺧﻄﺎﺋﻰ
می ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ ﻋﻤﺪﻯ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻋﻤﻴﻖ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﻫﻤﻴﻦ ﻳﻘﻴﻨﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻥ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻋﺎﻡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻫﺎ
ﺣﺎﺻﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺭﻭﺡ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺯﻧﺪﻩ
،ﺑﺎﻳﺪ ﻣؤثّر
ﻭ ﻣﺘﺄثّر
ﺑﻮﺩﻥ چون
ﭘﺮﺳﺶ ﻭﭘﺎﺳﺦ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﻓﻠﺴفی ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻕ ﺫﺍﺕ
ﻣﺎ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺩاﺭﺩ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺂﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺩﺭﻭﻥ
ﺫﺍﺗﻰ ﻣﺎ ﺑﺎ
ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺭﺍﻩ ﺫﺍﺕ ﻣﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ، ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺫﮐﺮ و
شناخت ﺫﺍﺕ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺟﻮﺍﻧﺒﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺫﺍﺗﻰ ﺧﻮﺩ،
ﻭشناخت ﺫﺍﺕ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻧﻰ ﺍﺳﺖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﺎﻙ ﺍﺯ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﮐِﺪﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮐﻨﺪ
ﻭﺻﻔﺎ ﻭﺟﻠﺎ
ﻧﻴﮑﻮ ﺑﺬﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ. آنگاه
ﺍﻳﻦ ﺫﺍﺕ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﻬﺎ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎت ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﻬﺘﺮی
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﺑﺎﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﺫﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻨﺸﺄ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﻋﻤﻖ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﻳﺪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
نیز ﺗﺄثیر
مثبت ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻫﺮﭼﻪ
که ﭘﺎﮐﺘﺮ
ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺸﻮﺩ ﻋﻠﻮﻡ
ﮐﺴﺒﻰ و مادی
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺤث
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍن
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
چون ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻥﻧﻈﺮﻯ
ﻗﺪﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
کلام ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻦ ﻋﺼر
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺴﻄﺢ
ﻣﻌﻘوﻠﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﺩﻩ
ﺗﺮ ﻭ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
(ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ)
ﻳﺎ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﺎربّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
تنها ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﺗﻀﺎﺩ ﻭ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﺳﻄﻮﺡ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ است.
ﮔﻮﺋﻰ افراد
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ مخلوط
ﻣﻴﺒﺎﺷند. ﻭﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ روحی
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﺪﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺍﺷﺨﺎﺹ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ به ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﻨﮕﺎم ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
همچنان ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ هر ﻳﻚ در
ﺳﻄحی ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺗﻀﺎﺩﻯ ﺑﺎﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺍﺭﺩﻯ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻔﻬﻤﻨﺪ ﻳﺎ
ﮐﻢ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻳﺎ ﺩﻳﺮ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻋﺼﻮﺭ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺭﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻴﭻ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺵ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻋﺼﻮﺭ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ و
انتقادی
ندارد. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﻋﺼﻮﺭ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ هم
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﻌﻠﻴﻢ و
تمرین ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺑﮑﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
هم زمان خود
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ آنها را
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ هر
طریقت ولیّ
الهی خود
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﺑﺎ ﻫﺮ
ﮐلاس ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺰﻩﺍﻯ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭﻟﻰ
ﻟﻌﺰﻡ ﺗﺎﺯﻩ و
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ برتر
نخستین بار
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ است
ولی ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ولایتها و
طریقتهای
اولیای ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﮑﺎﺭﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺑﺎ
ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ
ﻳﻚ ﮔﺮﻭﻩ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﮐﻠﺎس ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﭘﺎﻴﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﺁﻥ ﮐﻠﺎس ﻭ
ﺗﻌﻄﻴﻞ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑّﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﮑﻠﺎس ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺮ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻳﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻓﻄﺮﻯ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ بِداﻦ
ﺑﺮﺳﺪ
ﺑﮑﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻘﻔﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺗﻰ
ﺑﺎلاتر
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻧﻮ
ﺁﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻳﻚ
ﮐﻠﺎس ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭼﻨﻴﻦ کرده ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻳﻚ ﮐﻠﺎس
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﺮﮐﺖ ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﮐلاس هاﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺟﺴﺘﻦ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺁﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
نیز از
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺫﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺣﻘﺎﻳق ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﮐﻠﺎﺴﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺑﺎ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.

ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺷﺮﻭﻉ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺫﻫﻦ ﺳﻔﻴﺪ
ﻭﺧﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
هر ﻃﻔﻞ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺴﻴﺎﺭی
در ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ، ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﺷﺪ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ،
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺑﺸﻮﺩ
ﺗﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﮐﺴﺐ ﻣﺤﺎﺳﻦ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺑﺸﻮﺩ. روحی
بدون عیب
وکمبود نیازی
بتولد ندارد. ﭘس
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺣﺎﺻﻞ
ﻧﻤﻰ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ
ﺣﺎﺻﻞ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺗﺮﺍﻥ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ها ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺁناﻥ ﻧﻤی ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭﻣﻄﻠﻮﺏ و
باور کردنی
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻤﻮﺪﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ زندگی
ﺟﻬﺎنی ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﺯﻧﮓ
ﺗﻔﺮﻳﺢ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻠﺎس ﻫﺎ
ﺩﺭﻫﻢ
ﻣﻴﻠﻮﻟﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺪﺭﺳﻪﺍﻯ ﻫﺮ
ﭼﻨﺪﻯ ﻳﻚ
ﮐﻠﺎس ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﻳﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ ﮐﻠﺎس
ﺁﺧﺮ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭﺁﻥ ثبت ﻧﺎﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺮ
ﺳﺎﻝ بعد ، ﮐﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺗﻌﻄﻴﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎﺯﻩ،
ﻳﻚ ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ را
ﺗﺠﺪﻳﺪ واقعی
تر ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ص فات
الهی ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
میباشد. ﻭ ﺳﭙس ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ،
ﺩﺭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻠس
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
را ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﺎﺩﺭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﺵ
ﻭﺗﻔﺎﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺩﺭﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﺄثیر
ﻣثبت
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺁﻥ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﻫﺎﻯ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪﻣﺤﺼﻠﻴﻦ
ﺩﺑﻴﺮﺳﺘﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺍﻳﻠﻰ
ﻳﺎ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺤﻤﺪﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﺰﻭﻝ ﺑﻴﻚ
ﺩﻳﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻣؤﻣﻨﻰ ﺣﺮﺍﻡ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ و
ارتداد
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻦ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﮐﻨﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺣﻘﻮﻗﻰﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﻋﺮﻓﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. و
ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻯ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺟﺰﺍﺋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺘﺼﻮﻳﺐ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
داوری
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺁﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ،
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻤﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ باز ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺁﺧﺮﺕ خود
ﻭ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ. ﻭﻫﻴﭻ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻏﻴﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺗﻮﺍﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺷﻮﻧﺪ.

ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮ
ﻭﻳﺎ ﺗﺎﺭﻳخ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭدرﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻋﺼﺮ ﻭﻫﺮ
ﻋﺼﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺗّﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﺗّﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺁﺩﻢ ﻳﺎ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﮐثرﺍ
ﻗﺸﺮﻯ و در
تکامل طبیعی
روح خود
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
که ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ در ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻳﻦ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ
بصورت
ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
در تجلِّیات
مراتب ﺷﻬﻮﺩﻯ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺁﻥ انواع و
افراد ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
تا ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻓوﻖ
ﺑﺸﺮﻯ چون
پُلی ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺬﺷﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻫﺎی
ارباب نوع ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﺍﺭواﺡ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺃﺯﻟﻴّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺭوﺍﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ در همه
زمانهای
بعدی، ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭاُمّی
ﻭﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ متفاوت ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﻧﻴﺰ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ،
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺷﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺭوﺍﺡ
تن های متدی
درﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ندارند. وﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺣﺴﺎس ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﭼﻮﻥ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻰ
ﮔﺬﺭﺩ ﻭﺑﺮﺧﻰ
از ما ﻧﻴﺰ ﺪﺭ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.

ﻟﺬﺍ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭ
ﺗﻤﺮّﺩ
ﺑﺮﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑُﺖ
ﺷﮑﻨﺎﻥ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﮑﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍث باﺕ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺁﻥ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
فلسفی ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ می
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﺂﻧﻬﺎ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻭﺍﺧﺒﺎﺭ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺃﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭبِداﻥ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﺗﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻄﻠﺐ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﭼﻮﻥ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺁﺷﻨﺎ بِداﻥ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﻳﺎدﻯ ﺍﺯ
ﺍﻭﺳﺘﺎ ﻳﺎ
ﺑﻮﺩﺍ ﺷﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﻳﻤﻦ ﻣﺮﮐﺰ
ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻤﻠﻠﻰ
ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﻰ ﻭ
ﮐﺸﺘﻰ ﺭﺍﻧﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺁﻧﺎﻥ
أهل تبُّع
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻳﺎ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺐ مقدّس
ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻧﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﮐثرﺍ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﺎﻥ ﺭﻳﺎﺳﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺯ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺁﻥ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ
ﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯ ﺁﻥ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻭﺣﺬﻑ
ﻭﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻭﺿﻊ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺍﺩﺑﻰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﮐﺘﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﻳﻦ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﺭﺍ
ﺣﺬﻑ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ طول ﻋﻤﺮﻫﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺁﻣﺪﻩ
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻳﺎ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻧﺴﺨﻪ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻳﺎ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺑﺎﺭ
ﻧﻮ ﻧﻮﻳﺴﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﻧﻮﻳﺴﻰ
ﺗﻮﺭﺍﺕ بایبل
ﺩﺭ ﺑﺎﺑﻞ ﭘس
ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺍﺳﺎﺭﺕ
بابلیان. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻴﺰ ﻧﺴﺨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﻭ ﺑﺎﺳﻮﺍﺩ ﮐﻢ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﮐﺘﺐ
ﻣﺬﻫﺒﻰ آﻧﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﺩﺭ ﺷﻮﺵ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺟﻠﺪ ﭘﻮﺳﺖ
ﺁﻫﻮ ﺭﺍ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻭﺳﺘﺎﻯ
ﺭﺳﻤﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺼﻠﺤﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
،ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻮﺷﺘﻪ یا
گفته، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ غیر
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﮐﺘﺎﺏ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ خدا شده
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
( ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ) و
گویا هستند. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. وﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻭﺳﻔﺎﺭﺵ ﻭﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍده
اند، ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ بعنوان
قانون اساسی
دینی و حکومت
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻮﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ تنها ﺩﺭ
ﻧﺎﻡ ﻣﺤﻤﺪ باشند
وﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻦ
ﻣﺼﺮ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﭼﻮﻥ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮش
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺍﮐثر ﺗﺄﻟﻴﻔﺎﺕ
ﻓﻠﺴفی ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
نظر ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺍﻩ ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊنتیک ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺳﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
او ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺰ ﻳﻚ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺃﺩﺑﻰ ﺑﺎﻋث
تأﺃﻟﻴﻒ ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻓﺎﻉ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻓﻠﺴفه
ﺑﺎﻓﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺻﺮﺍر
ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﻋﺎﺩﻯ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮﻧﺪ
ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻴﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺍﮐثرﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻫﺮﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺵ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺧﻮﺩش
رﺍ ﺩﺍﺭﺩ. پس
قاﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﺪﻑ ﻋﺮﻓﺎ ﺍﺯ
ﺭﻭﻯ ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴکنند. ﭘس
ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﻧﺤﻮﻩ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
همچنان
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻋﺎﺭﻑ
ﻧﻴﺰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
،ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﻘﻰ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﻫﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻫﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ
ﭘﻴﺸﻰ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻫﻢ ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻤﻮﺩﻯ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻔﮑّﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﺎﺑﻊ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎت
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺬﻫﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ
ﻏﻀﺐ ﻭ ﻧﻔﺮﺕ ﻭ
ﻋﮑس
اﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺮﻫﻮﻥ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻧﻴﻚ
ﺷﺨﺺ از ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ تقرّب
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻋث ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭﺳﺘﺎﻳﺸﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ از
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺳﻄﺢ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻋﺎﺭﻑ ﻋﻮﺽ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺭﺍ ﺧﻮﺩ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ بِداﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺍﻓﮑﺎﺭﺵ
ﺍﺯ ﻣﻨﺸﺄ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ ﻳﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺘﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺑﺎﻭﺝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﺮﻗّﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﻯ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ ﺩﻝ
ﺧﻮﺵ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ،
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻋﻤﺮ ﺍﻭ
ﺩﺭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺨﺺ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. و
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻠﺎﺵ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﺍ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺴﺘﻦ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻮﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. و
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎ مرگ
ﻫﺮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﺗﻤاﻢ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺻﻔﺮ
ﺷﺮﻭﻉ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻋﺎﺭﻑ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺷﺨﺼﺎ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻭ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎنی ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻣﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺰﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ دارد. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺍﺯ ثوﺍﺏ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﻌﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﺰﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﺰﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣؤﻣﻦ ﺑﻮﻯ
ﻧﻴﺰﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ بِداﻧﻨﺪ
ﭼﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ بِداﻦ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻭ ﺍﺯ
ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﻤﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺧﻮیش
ﻭﻫﻢ با
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺟﺰﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﺸﺪﻩ. ﭘس
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﺎماﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ متوالی
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻖ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﻭﺣﺪّ ﮐﻓایت
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥرا ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ شرط
کافی
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﺮ
ﻗﺪﻣﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﻣﻴﺪﺍﺭﺩ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﻩ ﻗﺪﻡ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺴﻮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﻠﻮ ﻣﻴﺂﻳﺪ،
ﺗﺎ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻮﺭﺩ آﺭﺯﻭﻯ
ﺍﻭ ﺑﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ
ﻧﻬﺎﺋﻰ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻗﺪﻡ پیش رفت
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، او
نیز ﺩﻩ ﻗﺪﻡ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻫﺪ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﻋﻈﻴﻢ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﺼﻮﺭ ﻧﮑﻨﺪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﻣﺎ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻋﺎﺭﻑ ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻫﻴﭻ ﺩﻭ
ﺷﺎﻫﺪﻯ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺭ
ﺑﻘﺎﻴﺎﻯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ
ﺑﻤﻦ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻩ.
ﺗﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻨﻈﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﺣﻮﺍﺩث ﺭﺍ ﺣﻘﻴﻘﺖ
بِداﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺣﻮﺍﺩث
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭﻃﻮﺭی
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺁثاﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﻧﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺧﺎﺻّﻰ ﺭﺍ ﺁﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺗﺎ ﺁ ﻧﺮﺍ ﻋﻴﻨﺎ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺁ ﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻴز ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﻨﺎم ﺪﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﻠﺎﻡ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﺮﺍﺳﻴﺮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﻣﻨﻘﻮﻝ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﮔﺮ ﺑﺮ
ﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻧﺸﻮﺩ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ هدفهای ﺁﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭ ﻭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻫﺰﺍﺭ
ﺣﺪﻳث ﻭﺭوﺍﻴﺖ
ﻣﻨﻘﻮﻝ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﻭﺵ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻡ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﺎﺻﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻥ
ﺭﻭﺵ ﺑﺮﺩﺎﺷﺖ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺮﺩﻡ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻋﺎﺭﻓﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﻏﺰﻟﻴّﺎﺕ
ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ،
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻡ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺻﻠﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺷﺎﻋﺮ ﻭﻫﺮ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻔﻌﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺁثاﺭ
ﺑﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭼﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﭼﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﭼﻪ ﺷﺎﻧﺴﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻭﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮏ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﻫﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺍﮔﺮﻫﺮﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺍﺯﻫﺮ ﺃثر
ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﺪﻑ ﺃﺻﻠﻰ
ﻧﺮﺳﺪ. ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻫﻢ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻫﻢ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻭ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺗﺮﻙ ﻣﻴﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺼﻴﺒﺘﻰ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﺪﻡ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺷﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﭘس
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺃﺩﺑﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺃﺩﺑﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻯ ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻧﺒﺎﻳﺪ بِداﻥ
ﻣﮑﺘﺐ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﺗﺐ دیگر
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﮐﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎنی ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻣثاﻝ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
تنها ﻗﺼﺪ ﺍﺑﻠﺎﻍ
ایده خود ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺐ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺃﺑﺪﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻤﺎﻢ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﺑﺴﺘﻪ ﻭ ﺩﻓﺘﺮ
ﮐﻮﭼﻚ ﺳﻔﻴﺪ ﺩﻝ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻮﺩ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ.
ﭘس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻤﻚ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺷﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ
ﺍﮔﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
ﺟﺰ ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺨﺶ ﺑﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺮﻑ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﻧﺼﻴﺤﺖ ﻭ ﻫﺮ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
آن ﻧﻴﺰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﮐﻠﻴﻢ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﻟکان
خودﻣﻴﺒﺎﺷند
ﻭﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺗﻔﮑّﺮ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻭﻇﺎﻳﻔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
ﻭ ﻓﺮﺻﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻄﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻳﺎ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ ﻫﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺧﻮﺩ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻭﺍﺟﺐ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻮﺪﻤﺎﻥ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺎﺣﺐ
ﺁﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻤﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﺎﻳﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺟﺰ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺴﺎﻳﻪ هاﻯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﮐﻪ ﺗﺎﺮ
ﻭﻣﺒﻬﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺄﺻﻞ ﺳﺎﻳﻪ
ﻭﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﮐﻮﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﺼﺎ کس ﮐﻮﺭ
ﺩﮔﺮ ﺷﻮﺩ.

ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺭﻭﺡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﺩﻳﺪﻥ ﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺍﺯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻭﻭﺿﻮﺡ
ﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻧﻔس
ﺍﻣِّاﺭﻩ ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻳﻚ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺁﺯﺍﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩافع ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺟﺰ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﺄﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
چیزی ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪن دیگری
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺩﻟﺘﺎﻯ
ﺁﻟﻤﺎﻧﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﻧﮓ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﺰﺍﺝ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﻧﮓ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ سطح ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ او
ﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺑﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ بِداﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻳﺎ
ﻫﻢ ﻋﻘﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺎ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ ﺍﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻳﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﺩﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﻭﻧﻮﺷﺖ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻭ
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ در
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺁﻥ
ﻋﻤﺮﻯ ﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﭘس
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺭﻧﮓ ﻭ ﺯﺭﻕ
ﻭﺑﺮﻕ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺃﺩﺑﻰ ﺩﺭ ﻃﺮﺡ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺎﻗﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺮ
ﺑﻬﺮ ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﺯﺩ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻣﮑﺘﺐ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻭﺩ. والاّ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮﻫﺪﻑ
ﻣﺤﻘﻖ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ تقرّب
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭘﺮﻋﺬﺍﺏ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺭﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ و
سرنوشتی
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭﻙ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﺎ ﻭ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ مکاتب
فکری
درﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻣﻤﻴّﺰﻩ ﻳﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ،
ﻳﻌﻨﻰ ﻳﻚ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺑﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻘﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ ﻭ
ﺣﺮﻑ ﺣﺴﺎﺏ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺟﻬﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺷﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻥ ﻫﻴﭻ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻳﺎ ﺻﻴﺪ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪﻯ
وجود ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ
ﺑﺤﺮﺍﻟﻤﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ مرده ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻫﻢ
ﺣﻴﺎﺕ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﺮﺳﻄﺢ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺷﻮﺭ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ ﺍﺯ ﺁﺏ
ﺩﺭﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺭﺩ، ﮐﻪ
تشنه ﺗﺮ
ﻭﻣﺴﻤﻮﻡ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻭ
ﮔﻮﺍﺭﺍ ﻭ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﺻﻴﺪ ﮔﺮﺍﻧﺒﻬﺎ
ﺍﺯ ﺻﺪﻑ
ﻭﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻧﮕﻴﻦ ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ است. ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﺟﻮﻳﺒﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎن اﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻳﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺟﻮﻳﺒﺎﺭﻫﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﻫﺪﻑ ﺩﺭﻳﺎ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﻳﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎن ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﺭﺍ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﻤﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻓﺎﻉ
ﺍﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺷﺠﺎﻋﺖ
بدون عقل
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
کامل الهی با
ﺗﺮس ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
عاقلانه
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻋﻠﺎﻗﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. و
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺳﺎﮐﺖ ﻭﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻤﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺳﺘﻢ
به افراد
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺩﺭ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﭘﺎﻯ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭼﻨﮕﺎﻝ ﺁﻧﺎﻥ
ﺟﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ،
ﻭ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﻧﺪ.

ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺟﻬﻞ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻯ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﺯ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ بِداﺋﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﻣﻮﺭ و
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ
ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺎﻗﺺ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻫﻤّﺖ ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺮﻑ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ
ندانستنی ﻫﺎ
ﺩﺷﻤﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻣﻮﺭ نیزﺧﻮﺩ
ﺩﺷﻤﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﺭﻭﻧﺪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻗﺪﺭﺕﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﻓﻴﻠﺴوﻔﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺮﻙ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺧﻄﺎ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣؤثّر ﺭﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﺗﺎ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰرا ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺮﻙ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
داشته باشد پس
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ است. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺣﺘﻰ
ﺑﺸﮑﻞ ﺍﻓﻘﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺑﻘﺼﺪ
ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺮﻙ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻟﺎﺕ
ﻣﺘﻔﮑﺮﻳﻦ
ﺳﻄﻮﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ از ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﺮ وﻓﺮﺍﻭﺍنی
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﻫﺮ
ﺩﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺳﻄﻮﺡ ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﻠﺴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﻬﻢ ﻣﺮﺗﺒﻂ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺣﻠﻘﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﻠﺴﻠﻪﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ
می ﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﻥ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﭼﻪ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺗﺮس
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﮐﻪ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﻳﻚ ﺃثر
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺮﻙ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺷﮑﺴﺖ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﮐﻪ
ﻭﺭﺷﮑﺴﺘﮕﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﻄﺮ ﺑﺰﺭﮒ ﻫﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻨﺸﺄ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
عرﻓﺎﻧﻰ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺯﻳﺮﺳﺎﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﻋﺎﺭﻑ
ﺭﻧﺞ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﺎﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
بنماید. ﻟﺬﺍ
ﺗﺮس ﺩﺭ ﻋﺎﺭﻑ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﻭ
ﻋﻴﺐ ﻭﻧﻘﺺ ﻭ
ﺧﻄﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴن ﮐﺴﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
که ﺘﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻗﺼﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻋﻴﺐ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
وﻣﻄﺮﺡ
ﺧﻮﺍﻫند ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﻧﻴﺰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺗﺮ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮؤ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
،ﺣﮑﻤﺖ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﻪ ﺍﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻭ
ﻏﻠﻂ ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻭﺿﻊ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی را
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﺭﻑ ﺑﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻗﻠﺒﻰ
ﺑﻬﺮ
ﺑﺤثیﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭ ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ
ﻫﺮ ﻧﻘﺪﻯ ﺑﺮ
ﺑﺤث ﺍﻭ ﺑﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻋﺎﺭﻑ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ
ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻃﺮﺡ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﺁﻥ
ﻭتقرّب
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺁﻣﺪﻩ،
ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻴﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻌﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻴﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﮐﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﻋﺎﺭﻑ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺍﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺴﻨﮓ
ﻣﺤﻚ ﺯﺩﻩ
ﺷﻮﺩ، ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﺷﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﻓﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺍﺯﺪﻟﺎﺋﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﺗﺮ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺗﺮ
ﻭﻣﻘﺒﻮﻝ ﺗﺮ
بیشتر ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﺴﻞ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩ.

ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﺎ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺿﻤﻦ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺳﻄﺢ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻬﻮﻟﺖ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺁﻥ ﺭﺍﻩ ﺗﺼﻌﻴﺪ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣﻨﻄﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺁﻧﺎﻥ خودﺭﺍ
ﺑﺴﻄح
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﮑﺸﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﻤﻚ ﻧﻈﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﮐﻤﻚ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺑﻄﻔﻞ
ﺧﻮﺩ میباشد ،
ﺗﺎ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺩ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤّﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﻨﺪ
ﻭﺃﻧﺪﻴﺸﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﮔﺮﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺧﻄﺮ
ﺟﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻴﻦ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﮐﺸﻴﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
محدود ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻄﻠﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺎﺭﻑ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﭙﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ گر دد.
ﭘس ﺗﻔﮑّﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺎﺭﻑ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﺗﺮس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻟﻴﻞ ﺷﻚ
ﻭ ﺟﻬﻞ ﻭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻭﻧﺎﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺘّﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑمعرﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻢ
ﺷﺠﺎﻋﺖ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻫﻢ ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ.

ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﮐﻪ
ﺑﺄﮐثر
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﭼﻮﻥ
ﺗﺎﺑﻊ ﻧﻈﺮ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭘس ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺗﻔﻠﺴﻒ ﺩﺭ
ﺍﺭﺍئه ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ،
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﺫﺍﺗﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﻤﻠﺎ شخص
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﺎﺹ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﻔﻆ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ بِداﻥ
ﻧﻴﺰ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺩﺭﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻳﻚ ﺗﻮﻗّﻒ
ﻭﺗﻌﺼّﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺭﺍﻩ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺃثر
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻧﮓ ﻭﻳﮋﻩ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺑﻔﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺿﻤﻦ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺷﺨﺺ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺑﻘﻴّﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺷﻨﻰ ﺁﻥ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺃﻧﺪﻙ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﻭﺿﻊ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺮﻭﺵ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻳﻚ ﺷﺒﻪ
ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺩﺭ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺯگشتگاﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﻧﮓ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ
ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﻭﺑﺮﺧﻰ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺷﺨﺺ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ ﻭ
ﺷﻌﺮ ﻭ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ ﺃﺩﺑﻰ
ﺩﺭ ﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ، ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺗﻤثیل
ﻭﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
بِداﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺗﺄثیر ﻋﻤﻴﻖ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻓﺮﺻﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔی و
ﺧﻨثی ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ ﻣث
بت ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻧﻴﮑﻮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺨﺸﻨﺪﻩ
ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻣﻨّﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺎﺣﺐ
حقّ  ﺣﻴﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﺮ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻏﺮﻕ ﺷﺪﻥ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺑﻌﻠّﺖ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺁﺯﺍﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﺎﻋث
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭﮔذﺸﺘﻪ
ﻫﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﮐﺎﻟﺎﻯ ﻟﻮﮐس
ﻭ ﺧﺎﺹ ﺑﻴﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻭ ﺗﻨﺒﻠﺎﻥ بِداﻧﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺃﻫﻞ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻓﮑﺮ ﻳﻚ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﺮﻭﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻭﺿﻊ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎس ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﻟﻴﻞ ﻧﻮﻉ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﺍﺕ ﺷﺨﺺ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺗﺎﺯﻩ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺴﻄﺢ ﺫﺍﺗﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﺯ
تقرّب
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺮّﻭﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺧر ﺧﻮﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﺎﺹ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﻭ
ﺩﻟﻴﻞ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻫﺮ ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺩﻟﻴﻞ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺭﺳﻮﺍ
ﺷﺪﻥ ﺷﺨﺺ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻧﻰ
او ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﺗﻮﮐﻴﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﺬﺍﺕ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
با ﺭﻭﺣﻰ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻭ
ﻧﻔﺮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺮﺑﺎﺭﻯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻏﺮﻭﺭ ﻭ
ﺗﮑﺒّﺮ ﻳﻚ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻗﺎﺗﻞ ﺧﻮﺩ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭﺍﺳﺘثناﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺯﻣﺎﻡ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺑﻬﺮ ﺟﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
عقدﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻘﺎﻳﺪﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺣﻤﺎﻳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺃﺳﻴﺮ ﻃﻠﺴﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻃﻠﺴﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﻚ ﻧﻮﻉ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ مجدﺩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺎ ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺳﻔﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭﻡ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﻭ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺣﮑﻤﺖ ﺑﺎﺭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭﺟﻬﻨّﻢ ﺍﻭﻝ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻭﺑﺪ
ﺑﻴﺎﺭﻯ ﻫﺎ ﻭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﻭﻡ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ ﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍگر ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺳﻮﻡ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺳﻄﺢ ﺯﻣﻴﻦ
ﺭﻭﺡ ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﻧﺠﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ
ﮔﻠّﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ دﺭ
ﺍﻧﺒﻮﻫﻰ ﺍﺯ
ﺣﺸﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﻳﻚ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭرﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻳﻢ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﮑﺮ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ، ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﻗﺒﺘﻬﺎی
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺘﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ بوده
، ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯالهی
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭﻣﻨﺸﺄ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻧﻄﻔﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﭽﺸﻢ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﻭﻫﻢ
ﺳﻔﺮ ﻫﻤﻪ
ﺷﺒﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﺮ
ﮔﺮﺩﺵ ﻭﻫﺮ
ﺳﻤﺖ ﻭﺟﻬﺘﻰ
ﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺘﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻳﻦ ﻫﻢ ﺳﻔﺮ
ﺍﻟﻬﻰ از
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺩﺭﺍﺯ ﺷﺪﻥ
ﺳﻔﺮ ﺍﻭ ﺑگوید
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺣﺎﻝ ﻧﻮﺑﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﮐﺮات ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﭼﻨﺎﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺩﺭﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ،و
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ در
ﺗﺼﻮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻤﺮ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻣﻌﻨﻰ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻪ ﻋﻈﻤﺖ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻴﻢ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﺗﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺠﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ
ﻭﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﭼﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﻟﺪ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﮐﻮﺷﻴﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺮﺷﺒﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺧﻄﺎ ﻭﺧﺒﻂ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﻧﻈﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﺑﮑﻨﻴﻢ. ﻧﻈﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧی ﻮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻨﻮﻉ ﺗﺠﺎربّ
ﻭﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﺬﺕ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻴﺰﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎت ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ ﮐﺎﺭ ﻫﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﻭﻧﻮ
ﺁﻭﺭﻯ ﺩﺭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﻤﻴﻖ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺑﺴﻄﻮﺡ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ماﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺳﻄﻮﺣﻰ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﺒﺮﻯ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺷﺨﺼﺎ ﺑﺎ
ﺗﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮیش ﻭﺍﺭﺩ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺣﺼﻮﻝ
ﻭﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ
ﻭﻓﻬﻢ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺗﻤثیل
ﻭ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺻﺪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺪ ﻳﮑﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻕ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻧﻰ
ﻳﮑﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻓﻊ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨند. تا ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﻧﮑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻠﻰ ﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺗﺒﻪ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
حَجّ  هایﻋﻤﺮﻩ
پنج گانه
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﮑﻰ ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﺍﺯ هر
هزارنفرﺮ
ﻳﮑﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﺷﺎﻫﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺷﻴﻮﺍ ﻭﺩﻏﺪﻭ
ﻭﻣﺮﻳﻢ ﻳﮑﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭘﺪﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻳﮑﻰ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻨﺠﻢ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦ ﻳﮑﻰ
ﺭﺍ ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍ
ﻭ(ﺗﺬﮐﻴﻪ ) ﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺭﺍ ﺑﻤﻘﺎﻡ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑیابد.
ﻭﻟو ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺻﺪ ﺷﺎﻫﺪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ بِداﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﻔﺘﻢ
ﺑﺎ بِداﻯ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﻳﮋﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ بعرﺵ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻭﻣﺘﺪﻳّﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ، ﮐﻪ بطور
ﮐﺎﻣل ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺟﻬﻨم
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﭘس ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺟﻨﺒﻪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻭ ﺃﺩﺑﻰ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻧﻈﺮ
ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ
ﺃﺩﺑﻰ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﺑﺎﻟﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺎﻓﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻋقلهاﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻴﻦ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻈﻴﻢ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﺩﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ متفاوت
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﺧﻄﺎ ﻭ
ﻋﺪﻡ ﻳﻘﻴﻦ ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ
هستند. ﻳﮑﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺟﻬﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺗﺎ ﺟﻬﺎﻥ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﻤّاء ﻭﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ
ﺧﺪﺍوﻧﺪ ( ﻫﻮ )
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻠّﺖ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﻭ ﺷﺎﻧس
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪه
ﺑﺮﺳﻴﻢ.

ﭘس ﻣﺎ
ﺑﺎ ﺩﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﻴﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺩﻭ ﺳﻄﺢ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ ﺭﻭﺡ ﻓیلسوف
ﻣﺎﺩﻯ را ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﮔﻔﺖ ﻓﮑﺮ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺩﺭﺳﻄﻮﺡ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ
ﻣﻴﭽﺮﻧﺪ ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ نیمه
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ
دیگران مانند
خود
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﻋﻠﻒ
ﻣﻌﻄّﺮﻯ
ﺧﻮﺭﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻌﻄّﺮ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺭﻭﺡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
را ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺷﺎهدﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭلی ﺑﻌﺮﺵ مصطفوی
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭهر
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﮐﺎﺭ
ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺍﻧﻄواء ﻭ
ﺍﻳﻨﺘﻮﻳﺸﻦ
توی ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ
رفته ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺍﮊﻩ
ﻓﺎﺭﺳﻰ( ﺗﺎ
ﺷﺪﻩ )ﭼﻮﻥ
ﭘﺎﺭﭼﻪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻨﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺒﮑﺒﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ، ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻌﺮﺍج ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻦ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺴﺪ ﻭﺟﺴﻢ
ﺁﻧﺎﻥ ﭼوﻦ
ﺧﻮﺍﺏ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺴﺘﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.

ﭘس ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭح ﺪﺭ ﻳﻚ
ﻋﺎﺭﻑ ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻌﻤﻮﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻮﻥ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺎﻙ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻓﮑﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘوﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﺮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭسال ﺑﻌﺪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻔﺘﻢ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﻬوﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﺎﻥ
ﻭﻳﺎﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺠﻬﺎﻥ
باشد.

ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻘﻠﻴّﺘﻰ
ﺍﻧﻌﺰﺍﻟﻰ ﻭ
ﻋﺰﻟﺖ ﻃﻠﺒﻰ
ﻭﺟﺪﺍ ﺷﺪﻧﻰ
ﺍﺯ ﻋﻘﻠﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
گرﺩﻧﺪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺭﻓﺎﻫﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺣﻘوﻖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻓﻄﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﻟﺬﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ مینوﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﮑﺮ ﻭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺣﺠﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ بِداﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺃﺗﻤﻰ ﻭﻋﻘﻠﻴّﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﻨﻨﺪ.

ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺰﻟﺖ
ﻧﺸﻴﻦ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﻭ ﺭﻭﻡ ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ
ﭼوﻦ ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻭﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻭﻧﻮﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺭﻭﺣﻰ شبیه ﺭﻭﺡ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﻔﺼﺎﻝ ﻭ ﺍﺗّﺼﺎﻝ
ﺣﻔﻆ ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺑﻴن ﻣﺮﺩﻡ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﻚ ﺟﺎ
ﺑﺎ ﺧﻠﻖ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺑﺎ ﺧدا
ﻭﻫﻢ ﺑﺎ ﺧﻠﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺑﻴﻦ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻨﺰیل ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻣﺎﺩﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﭘس
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮاء
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﭼﻮﭘﺎﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺮ
ﻋﻮﺍﻡ، ﻳﺎ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻑ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﺍﺯﺳﻄﻮﺡ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﻄﻮﺡ
ﻓﺼﻮﻝ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭنزﺩﻳﻚ ﺷﺪﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺒﺎ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻓﺮﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻳﺴﭙﺮﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭﻗﺘﻰ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﺯﺍﺩﻯ عقیده ﻭ
حقّ  ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﻗﻠﺒﺎ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻫﺮﮐس
ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﮑﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﮑﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺣﺎﻝ
ﻋﻤﻠﺎ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﮐﻤﻚ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ ﭘس
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭحقّ  ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺻﺤﺒﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﺰﻭﻝ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺻﻌﻮﺩ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺟﺰﻣﻰ
ﻭ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﮐﻮﺭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻳﺎ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﮑﺘﺐ ﺣﺰﺑﻰ ﻭﮔﺮﻭهی
ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺎ
ﺯﻭﺭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺗﺎﮐﺘﻴﻚ ﺩﻳﮕﺮ.
ولی ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺯﻭﺭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺧﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺠﺮﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻗﻠﺒﻰ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻓﺎﻉ
ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ ﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺟﻨﮓ ﻭ
ﺗﺠﺎﻭﺯﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻤﺐ
ﺃﺗﻢ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺪﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻭﺭﻧﺪ. ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻨﮓ
ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺟﻨﮓ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﻌﻰ
ﻭ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﻄﻔﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﺑﮑﺸﻨﺪ،
ﺗﺎ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
خرﺳﻮﺍﺭﻯ
ﻭﻣﻨّﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻭ ﺗﺤﮑّﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺎﻟﻰ ﻭ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻧﺸﺪﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﮐﻨﻨﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺎ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻫﺮ
ﺑﺪﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭﻫﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺣﻘﻮﻕ ﻫﺮ
ﺳﻄﺤﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻄﻮﺭﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺎ
ﺗﺮﺣّﻢ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ
ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﻃﻠﺐ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ ﺩﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺍﻟﺰﺍﻡ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ با ﻫﺮ ﺯﻭﺭﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺧﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺯﻭﺭﮔﻮ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺯﺑﺎﻥ
ﺗﺮﻭﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺣﺰﺑﻰ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻟﺴﻮﺧﺘﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺟﻮﻳﺪ ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺠﺎﻥ
ﻫﻢ ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ،
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
که خداوند ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻣﺰﺍﺣﻤﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮﻃﺮﻑ ﮐﺸﺘﻨﻪ
ﺷﻮﺩ ﺑﺴﻮﺩ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺣﺮﮐﺖ
ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﻪ ﺁﺏ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﻣﺎﻧﻌﻰ
ﺭﺍﺣﺖ ﻭﺑﻰ
ﺟﻨﺠﺎﻝ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﭼﻮﻥ ﻣﺎﻧﻌﻰ
ﺳﺮ ﺭﺍﻩ ﺁﺏ
ﺑﺎﺷﺪ ﺷﻮﺭﺵ
ﻭﻃﻐﻴﺎﻥ ﺁﺏ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﮐﻒ
ﺁﻟﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺳﺮ ﻭﺻﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻩ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ ﻭ
ﺁﺯﺍﺭ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺑﻔﮑﺮ
ﭼﺎﺭﻩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ ﻭ
ﺗﻠﺎﺵ ﻭﻫﻤّﺖ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ. ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺁﺭﺍﻡ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﺯﻭﺩ ﺭس
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻴﻞ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻫﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻭﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭ ﺑﺪ
ﻧﮑﺮﺩﻥ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻥ، ﺗﺎ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺘجلّیاﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺪﺍﺭﻙ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻳﺎ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻞ
ﻭﺁثاﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺬﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻄﻔﻮﻯ ﻭﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.

ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻳﻌﻨﻰ(
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻥ) ﺍﺳﺖ. ﺑﻴﻦ
ﺧﻠﻖ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺷﻬﺮﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻭ
ﺃﻧﺒﻮﻩ ﻃﺮﻓﺎﺩﺭﺍﻥ
ﻭ
ﺳﺘﺎﻳﺸﮕﺮﺍﻥ،
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺤﺰﺑﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﺩﻯ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﭘس
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺫﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻔﺮﻭﺷﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺨﺮﻧﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
که ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﺮﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ
بِداﻭﻃﻠﺒﻰ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﺧﻴﺮ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻰ
ﮔﺬﺭﻧﺪ. ﻭﻟی
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﻏﺮﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﺪ ﺻﺒﺎﺣﻰ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭﻓﺴﺦ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺘﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻨﻚ ﻓﺮﺍهم
ﻣﻴنمایند. ﮐﻪ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻳﮑﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺮ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ ﺗﺎ
ﻧﻮع ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻧﺞ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻠﻘﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻮﺷﻴﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﮔﺮ ﺗﺼﻮﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭد.

ﺩﺭ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ ﺑﺎ
ﺗﻦ ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ ﺧﻠﻖ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺧﻠﻖ ﻭﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺗﻌﻘّﻠﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﻣﺮﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﺍﺯ
ﻗﺮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻢ
ﻭﻟﻰ ﻗﺮﻳﺶ ﺍﺯ ﻣﻦ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﻧﮋﺍﺩ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺯ ﻗﻮﻡ
ﻗﺮﻳﺶ ﻫﺴﺖ،
ﻭﻟﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻗﺮﻳﺸﻰ
ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻫﺴﺘﻢ
ﻭﻟﻰ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺍﺯ ﻣﻦ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﺮﺏ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ ﻟﻔﻆ (ﺃربّ
)ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺪﻭﻥ ربّ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﻭ
ﻗﺮﻳﺶ ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦ
ﻭ ﺳﭙس ﺑﻨﺎﻡ(
ﺟﺮﻫﻮﻡ و
گورهوم) ﻳﺎ قُرّه
ﮔﻴﺮﺍﻥ ﻫﻮﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻴﺰ
ﺍﺭﺳﺘﻴﻮس ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ
ﻣﻦ ﻣﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺘﻢ ﻭﻟﻰ
ﻣﻤﻠﻮﻙ
ﻧﻴﺴﺘﻢ ﮐﻪ
ﺃﺳﻴﺮ ﺍﻣﻠﺎﻙ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﻣﻤﻠﻮﻙ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻭﻣﻠﻚ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺎﻟﻚ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻭﻣﻠﻚ ﻫﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺨﻠﻖ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﻭﻳﺎ
ﭘﻮﻟس ﻣﻘﺪﺵ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﮕﺬﺍﺭ ﻣﺎﻟﻚ
ﺷﻮﻳﻢ ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻟﻚ ﻭﻣﻠﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻣﺎﻟﻚ
ﺍﺻﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪولی
برای روزی امانتی
نزد انسانها
هست.

ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺑﺎﺯ
ﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﻬﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﺎﺑﻊ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺘّﮑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﺎﺑﻊ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. که
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔوﺮ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻪ ﺟﺴﻢ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﮐﻪ
ﻣﺤﺮّﻙ ﻓﻄﺮﻯ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،و ﻓﻄﺮﺕ
ﺗّأملی ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﭘسﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﻴﮕﻴﺮ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮک ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖريال
تا ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﻭ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻗﻮﻯ
ﺗﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﻭﺍﻕ
ﻧﺸﻴﻦ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺿﺮﻭﺭﻳّﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺗﻌﺎﻣﻞ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺍﻳﻦ ﻋﺰﻟﺖ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺧﻮﺩ
ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﺎﺕ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﻭ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺧﻮﺩ
عملا ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺟﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠق
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺧﻠﻖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ ﻭ
ﺣﻤﺎﻗﺘﻬﺎ ﻭ ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺟﺰ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﺑﺮﺟﮕﺮ
ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺻﻠﺎﺡ، ﮐﻤﻚ
ﺑﭽﻨﺪ ﻧﻔﺮﻯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﻟﺒﺎس
ﺗﺤﺮﻳﻢ ﻭ
ﺍﺣﺮﺍﻡ حَجّ  ﺃﮐﺒﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺑﺎ
ﺗﻘﺼﻴﺮﻋﻤﺪﻯ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻭﺍﺟﺐ
ﺣﺠّﺎﺝ ﮐﻌﺒﻪ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﻴﺮﺩ
حَجّ  آنها
ﺑﺎﻃﻞ میشود،
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺿﺮﻭﺭﻳّﺎﺕ
ﻭﻃﺑﻴﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،و
ﺍﮔﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ثوﺍﺏ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣؤﻣﻦ ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ ﮔﻨﺎﻩ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﭼﺮﺍ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﻮ ﺣﻠﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻰ؟ ﭼﻪ
ﺣﻠﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﭼﻪ
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺣﮑﻤﺘﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
هرﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ میباشد.

ﭘس
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺎ
ﺩﺭﻃﻠﺴﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﻄﺎ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ را
ﻋﻤﺮﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﮐﻨند
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻤﺪﻥ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﺠﺎربّ ﺍﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ بِداﻧﺪ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍﻡ
و ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺷﺮﻋﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
عزﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻮﻯ ﺳﺮﺍﻳﺖ ﻧﮑﻨﺪ.
ﭘس ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﻭﺿﻊ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﺗﻬﺎ ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻓﺸﺎﺭ ﺑﻨﺤﻮﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﻭ ﻧﻘﺺ
ﻭ ﻧﺴﻴﺎﻥ ﻭ ﻏﻔﻠﺖ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻘﺎﻧﻮﻧﻰ ﺩﻭﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺧﺎﻟﺺ ﺍﺯﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩند.
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ
ﺧﻄﺎﻯ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺴﺖ. ﻫﮕﻞ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻄﺎﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﻧﺤﻄﺎﻁ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻔﮑﺮ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ
ﺯﺷﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻄﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺳﺎﺯﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺑﻔﮑﺮ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﺍﻤﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﺍﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﺸﺪﻩ وﻫﺮ
ﺗﻠﺎﺵ
ﺧﻴﺮﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺧﻨثی
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻫﻤﺎﻦ ﻏﺮﺑﺖ
ﻏﺮﻳﺒﺎﻥ ﻳﺎ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻦ
است ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﮐﻮﻩ ﻭ
ﺟﻨﮕﻞ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺷﺎﻡ
ﻏﺮﻳﺒﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﭼﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺷﺒﻬﺎ،
ﻣﮕﺮ ﺑﻨﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺷﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺷﺒﻬﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺩل ﺭﻭﺷﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﺗﺮﺳﻰ
ﺍﺯﭼﻴﺰﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺮﮒ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﻴﺮﻙ
ﮔﺎﺭﺩ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻋﻨﺼﺮ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺩﺭﻭﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ را
ﺍﺳﻴﺮ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺍﮐثر
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻫﺎ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺍﺳﻴﺮ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺣﺰﺑﻰ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﻤﻰ
ﻭﺿﻊ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺎﻓﺮ ﻭﺟﺎﻫﻞ
ﻭ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺿﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ
که ﺩﺭ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻋﺰﻟﺖ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻤﻴشه ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﻓﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻭﻫﺮ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﻣﺎﻝ
ﻭﻣﻨﺎﻝ ﺁﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺭﻭﺡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻫﻤﭽنان ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﻄﻔﻪ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
است. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ
و مدام ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
می ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﭼﻪ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ
ﺳﺎیه ﻋﺮﺵ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﭼﻪ
ﻓﻌﻬﺎﻟﻴّﺖ
ﻭﺗﻠﺎﺵ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭼﻮﻥ
ﻳﮑﺮﻭﺯ ﻳﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﻳﮑﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻳﺴﭙﺮﺯ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺟﺪﺍ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻯ
ﺍﺯ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺟﺪﺍ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس را
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﻧﻔس ﮐﻞّ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴگیرد ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﻄﺮﻩ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎ ﺟﺪﺍ
ﮔﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﮔﺮﺩﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻄﺮﻩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﺻﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﺎﺑﻖ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺎﻡ ﻗﻄﺮﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس.

ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺴﻮﻯ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﻩ ﻗﺪﻡ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺯﻭﺪﺗﺮ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻬﺎﺋی ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻩ ﻗﺪﻡ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﻘﺐ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻳﺎ
ﻗﺮﻳﺒﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
چون ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻞ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ به
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
رﺳﻴﺪﻩ ﻭﻟﻰ
هنوز
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﻭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻋﺪﻡ ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ با
تکاملات
مربوطه ﮔﺬﺷﺖ
ﮐﻪ ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺰ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﺎﺑﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
وظیفه
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺍﮊﻩ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺃﻫﻮ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﺎﻡ ﻭﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﻄﺮﺕ
ﻫﺮﮐس ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭ
ﺗﺮﺍﮐمی ﺍﺯ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮاء ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺎﻳﻦ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺷﺨصی ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺮ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ ﺳﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ ﺑﻬﺮ
ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﻘﻖ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ بِداﻥ
ﭘﻴﻮﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻧﺎحقّ
ﻣﮑﺘﺐ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﺪ
ﻭ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭﻟﻮ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺭﻗﻴﺐ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﻄﺮﻑ ﺑﺎ
ﻫﻤﻪ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﺮﺽ ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻤﺮ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﻭﻭﻗﺖ ﻭ ﻓﺮﺻﺖ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺭﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺄﻧﺪﮐﻰ
ﻧﻴﺴتند. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻫﻤﻪ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺧﺎﺹ ﻭ
ﺑﻴﻄﺮﻑ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭﻋﺎﺩﻝ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﮐﺴﻰ
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ، ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﺮﻙ ﻫﻤﻪ
ﻣﮑﺎﺘﺐ ﺗﺎ
ﺣﺼﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺗﻌﻬّﺪ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻃﺮﺡ ﺑﺪﻳﻞ ﻭ
ﺁﻟﺘﺮﻧاﺘﻴﻮ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﺸﻨﺪﻩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﺪﻑ ﺃﺑﺪﻯ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺑﺪﻝ ﮔﺮﻓﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﻫﻴﭻ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺪﻋﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻗﻄﻌﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻴﭻ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓی
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﺎﻥ ﺁﻥ ﮐﻨﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ، ﭘس
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻓﺮﺻﺖ
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﻃﺮﺡ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻭ
ﺗﺌﻮﺭﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﻣﻌﺎﺭﻑ
ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎ ﻭ
داﺗﺎ ﻫﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﺗﻌﻤّﻖ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺗﻮﺭﻡ ﺫﻫﻦ ﺑﺎ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﺋﻰﺑﺮﭘﺸﺖ
ﺍﻟﺎﻏﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺷﺪﻩ و ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﺑﺠﻬﺎﻥ
ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ، ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﺮﺕ ﻭﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻏﺎﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺣﺘﻤﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺗﺮ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ و ﻤﺴﺦ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺑﺎﻋث
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻏﺮﻭﺭ
ﻭﺗﮑﺒّﺮ ﻭ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭﻟﻮ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻣﺤﺎﻝ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺷﺎﻧس
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﺸﺮﺩﻩ ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻦ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ،
ﺟﺒﺮﺍﻦ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺤﻖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻭ ﺑﺤﺞ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻭحَجّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺗﻰ ﻟﺪﻧّﻰ
ﮐﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﻮﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮﻫﻤﺎﻥ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺮﺩﻩ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺎﺑﻊ ﻭﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷند. ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﺄﻣّﻞ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑدل
و ایده ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻫﺮﺷﺐ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻧﻄﻔﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻳﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺣﻠﻘﻪ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﮔﺮﺩﻥ
ﻣﻴﻨﻬﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻧس
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺳﻠﺎﺡ ﺩﻭﻟﺒﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻦ
ﻭﺧﻮﺩﻯﺮﺍ ﺯﺧﻤﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺷﺮﺍﺭ
ﺑﺰﺭگ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﭼﻪ ﺭﻧﺠﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﻪ ﺁﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻤﺎﺗﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻨثی ﻭﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﻣﻮﻓﻖ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺘﺠﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻯ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﺘﻌﻬﺪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻟﺒّﻴﻚ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﻧﻴﺰ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻳﺎ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮوﺮﻯ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺌﻰ
ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ
جهنّم هاﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻭﺷﺒﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻋﺮﺷﻰ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی ﺪﻳﮕﺮ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻗﺮﻥ
ﺑﻴﺴﺘﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺑﺎ
ﺑﺤث ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﺎ
ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ آﺭﺯﻭ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻭﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺑﺸﺮ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻨﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺣﺘﻰ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﮐﺪﺍﻡ
ﻫﺪﻑ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ ﺍﻫﺪﺍﻓﻰ
ﮐﻪ ﺫﺍﺕ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻳﺎ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺃﺻﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻟﻰ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ، ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﺗﺤﻘﻖ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻫﺪﻑ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺻﺪ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ حقّ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺯﻨﺪﮔﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻭ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻭﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻋﻘﻞ
ﮐﻮﭼﻚ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕﺫﺍﺗﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺪﺭﺟﻪ
رش د ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
،ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻴﺴﺎﻥ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﺯﺍﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺿﻤﻦ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮ
ﺩﻭﺭﺍﻩ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﮔﻮﺵ
ﺯﺩ ﮐﺮﺩﻩ،
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺑﻬﺮﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﻚ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺟﻨﺴﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﺼﺮﻑ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﻧﻮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﻭیا
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭﻫﺪﻑ
ﺗﺄﻤﻴﻦ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪی
هاﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﻫﺪﻑ
ﻳﺎ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺑﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﺎﺻﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﭘﺮ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯﻤﻬﻤﺘﺮ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻳﻚ ﺷﺒﻪ
ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭﮐﻤﺘﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻧﻮع
بشری ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮﻭﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺟﺰﺋﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻳﻦ ﻋﻴﺐ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻋﺎﻗﻞ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻘﺮﺭ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻮﭘﺮﻣﻦ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﺯﺣﻤﺖ
ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺗﺤﻘﻖ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻳﻚ ﺗﺎﮐﺘﻴﻚ ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﺯﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻭﺿﻊ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺭﻧﺞ
ﻋﺎﻣﻞ هدف ﻣﻬﻢ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﻟﺬﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻣﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﺟﺮﻳﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻓﻄﺮﺕ ﺫﺍﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﭘس ﺑﺠﺎﻯ ﻟﺬﺕ
ﺭﻧﺞ ﺗﻠﺎﺵ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺭﺍ ﻫﺮ
ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻧﺞ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﻭ
ﺳﺨﺘﻰ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﭘس ﺻﺒﺮ
ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﺎﻯ
ﺭﻧﺞ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻳﺎ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺕ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ حقّ  ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻀﺮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس اﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺳﺘﻢ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐﻤﻚ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﻳﺒﮕﺮﺍﻥ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺘﺤﻤّﻞ
ﺁﺯﺍﺭ ﻭ ﺳﺘﻢ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻞ ﺳﻮء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺁﺗﺶ ﺑﻴﺎﺭﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﻨﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﻣﺖ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ ﺧﺪﻣﺖ
ﻭﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ
ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺭﻧﺞ ﮐﻤﺘﺮ
ﻭﻳﺎ ﮐﻤﻚ
ﺑﺘﺤﻤّﻞ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺭﻭﺷﻦ
ﮐﺮﺩﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺭﻧﺠﻬﺎ ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭼﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻯ ﺗﻠﺦ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺁﻥ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﺩﺭ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻬﻢ ﺩﺭ ﺗﻌﻤﻴﻖ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻃﺎﻟﺐ ﺑﺎﺯ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻯ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻢ ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ
ﺗﺮﻡ ﮐﻦ.

ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺗﻠﺎﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
با ﺻﺒﺮ
ﻭﺗﺤﻤّﻞ
ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ میسّر
نوع بشری وﻫﺮ
ﻳﻚ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ،
ﻭﻧﻴﺎﺯ ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻟﻮﺍﺯﻡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﻭﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﺯﻝ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﮐﺴﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻧﻘﻄﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻇﺮﻳﻔﻰ. ﻭﻫﻨﮕﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺪﺭﻙ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ و
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻭﻝ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺭﺍﻩ ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺑﺨﻮﺩ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪﺑﭙﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭﺧﺴﺘﻪ
ﻭ ﺩﻟﺴﺮﺩ
ﻭﻧﺎﺍﻣﻴﺪ ﻧﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺭﻧﺞ ﺗﻠﺎﺵ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﮐﻨﺖ
ﮐﻨﺰﺍ ﻣﺨﻔﻴﺎ ﻭ
ﺃﺣﺒﺒﺖ ﺃﻥ
ﺍُﻋﺮﻑ، ﮐﻪ
ﻣﻦ ﮔﻨﺠﻰ
ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﻡ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﻈﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺣﻠﻰ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ برای
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺟﺴﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
استفاده ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻭﻭﺿﻌﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺁﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻳﮑﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺤﻘﻖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯﻭﻗﺎﻳﻊ
ﻭﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ
ﻣﻮﺍﺩ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
می ﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺩﺭﻭﻥ ﺫﺍﺕ
ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﻭ
ﮔﺮﻭﻩ ﻋﻤﺪﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻧﺎمقدّس  ﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﻭﻝ ﻭ
ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻭﻡ ﮐﻪ
ﺍﺗﺤﺎﺩ مقدّس  ﺍﻟﻬﻰ
ﺫﺍﺕ ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺎ ﺫﺍﺕ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﺭﺍﻩ
ﺭﻓﺘﻦ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﻭﻳﺪﻥ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﭘس
ﺗﻠﺎﺵ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺴﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺗﺤﮑّﻢ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺭﻭﻯ ﺍﺟﺴﺎﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺍﺳﺮاء ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺼﻴﺒﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻤﺮﻋﺰﻳﺰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺻﺮﻑ
ﺳﺘﻢ ﺑﺨﻮﺩ ﻭ
ﻳﺎ ﺳﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺪﻑ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﻄﺮﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺳﺒﻚ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭ ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻭ
ﻏﻔﻠﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﻋﺎﺷﻖ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺘﻢ ﺑﺨﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﻣﺖ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭘس
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻃﻠﺴﻢ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺩﺭ
ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻃﻠﺴﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﮕﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻳﻚ
ﻣﺘﺮﻯ ﺟﻬﺶ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺍﺯ
ﺟﺎﺫﺑﻪ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺯﻣﻴﻦ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﺒﺮﺕ
ﺍﺯ ﺗﺠﺎربّ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻮﻓّﻘﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺭﺍ ﭼﺮﺍﻍ
ﺭﺍﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭﺩﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭ ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﻠﺎﺵ
ﻣﺬﺑﻮﺣﺎﻧﻪ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺩﺍﺏ ﻭ ﻟﺠﻦ
ﺯﺍﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺮﻭ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺯ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭﻧﺰﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﺎﻓﺮ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺑﻬﺘﺮﺍﺯ
ﻣﺸﺮﻙ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ
ﻋﺎﻣﺪﺍﻧﻪ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﻭﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭمی ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺗﺮ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺮﻩ ﺧﺮ ﺁﻣﺪ
ﺍﻟﺎﻍ ﺭﻓﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻟﺎﻍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻮﻥ
ﺧﺮﺍﻧﻰ ﺑﺎﺭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺑﺮ ﭘﺸﺖ ﻭ ﺑﺮ
ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻧﺒﻮﻫﻰ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺑﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻴﮑﻰ ﺍﺯ
ﺭَﺣِم هاﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎﺭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻓﺘﺎﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮ ﻭ
ﻣﻮﺍﻓﻘﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﻋﻴﺐ ﻭﻧﻘﺼﻰ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﻫﻤﻪ
ﻋﻤﺮ ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻧﺎﻟﻪ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺭﻧﮓ
ﭘﻮﺳﺖ ﻳﺎ ﺷﮑﻞ ﺻﻮﺭﺕ
ﻳﺎ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺪ ﻳﺎ ﮐﻢ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺳﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻧﺎﻟﻪ ﻭ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﺑﺮﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻫﺮ ﺁﺭﺍﻳﺸﻰ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻰ ﮐﺎﺫﺏ
ﻭﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﻣﻌﺎﺮﻑ ﻭ ﻳﺎ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺭﻧﮓ
ﻭﺭﻭﺋﻰ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻟﺪﻧﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﮑﻰ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺍﻭﻝ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻭ
ﺑﺪﺑﻴﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﻭﻡ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺩﻧﺎک ﮐﻪ
ﺍز ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺩﻫﺎ ﻭ
ﺗﺮﺳﻬﺎ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﺑﺪﻭ ﺟﻬﻨﻢ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﺩﺭ ﺭﻭﻯ
ﺳﻄﺢ ﻫﻤﻴﻦ
ﺯﻣﻴﻦ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﻧﺎﺭ
ﻧﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺒﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺩﺭ
ﺗﺮس ﻭ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮعی
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﺳﻮﺯﺵ ﺁﻓﺘﺎﺏ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ ﻭ
ﺗﺸﻨﮕﻰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻌﻔّﻦ ﻭ
ﺩﺍﻍ ﻭ ﺗﻠﺦ
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﺸﻤﻪ
ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﮐﻤﻴﻦ ﮔﺎﻩ
ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ ﻭ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺣﺸﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﻋﻘﻞ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﺎ ﻃﺮﺡ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﺭﺍﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻪ ﺃﻧﺪﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪّ ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﺤﻘﻖ ﺁﻥ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻋﺘﻰ
ﮔﻮﺵ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﺭﺍﻩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﮐﺴﺐ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻋﻰ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻠﺎﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻗﻄﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻋﺸﻖ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺂﻧﭽﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﻟﻖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺫﺍﺗﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﻔﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻗﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﭘﺰﺷﻚ
ﺧﻮد ﻭ ﻳﺎ ﮐﻪ
ﮐﻮﺩﻙ ﺩﺑﺴﺘﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻌﻠﻤﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺗﺼﻤﻴﻤﻰ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻫﺮ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﮐﻪ ﺁﺯﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ حقّ  ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﻄﻌﻪ ﺳﻨﮕﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﮐﻮﻩ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻭﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎ
ﺷﺘﺎﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﺭﻩ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻭ ﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺭﺍ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ حقّ  ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻭ
ﻫﺮﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻔﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﭼﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ.

ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ
ﺍﻭﺿﺎﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﻭﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﺗﻀﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﺷﺪﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺗﻔﺮﻗﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻯ
ﮔﺮﻭﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﺭ
ﻫﺮ ﻧﺎﻇﺮ ﺁﺗﺶ
ﺳﻮﺯﻯ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ
ﺑﮑﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ
ﺳﻮﺯﻯ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻗﻞ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﮐﺴﻰ ﻫﻢ
ﻣﺴؤﻝ ﺑﺂﺗﺶ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺭﻭﺡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﻏﻠﺒﻪ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
که ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﺗﺶ ﺭﺍ ﺷﻌﻠﻪ
ﻭﺭﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻏﻀب ﻮ ظهوﺭ ﻣﺠﺪﺩ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﮑﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻧﻮﺍﻗﺺ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺧﺪﻣﺖ
ﺑﮑﻨﺘﺮﻝ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺎﺭﺕ ﺩﺍﺋﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭﺗﻌﻘّﻞ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺫﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩ ﻭﭼﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺍﻭﻝ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺑﺮﻃﺮﻑ
ﮐﻨﻴﻢ ﺳﭙس ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻓﮑﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ
ﮐﻨﻴم.

ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﮐثر
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻧﮑﺎﻭ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺭﻭﺷﻦ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺻﻔﺖ
ﻣﻬﻢ ﺭﻭﺡ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺿﻊ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻞ
ﺗﺄﻣّﻠﻰ ﻭ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭﺩﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻦ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﻏﻴﺮﺧﻮﺩ ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ ﺑﺮ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﻮﺩﺑﺨﺶ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺍﺯ
ﺳﺮﻋﺖ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺭﻓﻊ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺮﻙ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻌﻘﻞ
ظعیف ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﻌقدﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ
ﻭﻣﻄﺎﻣﻊ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺍﻩ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺑﺠﻮﻳﺪ. ﭘس ﮐﺎﺭﺵ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻭ ﭼﺮﺧﻴﺪﻥ
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﺣﺎﻟﺖ
ﻟﺎﺷﻌﻮﺭﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻌﻮﺭ
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺍﻧﮑﺎﻭ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭخوﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺑﺴﻄﺢ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺃﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﺭﺍ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺍﻥ
ﻭﺑﺨﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺮﻙ
ﺫﺍﺕ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻭﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
باشد. ﭘس ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﮐﺎﺭ
ﭘﺰﺷﻚ ﺭﻭﺍﻧﮑﺎﻭ
ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﺎﻳﺪ ﻭﺿﻊ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻓیلسوﻑ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻧﺎمقدّس  ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.

ﮔﻮﺗﻪ
ﺷﺎﻋﺮ
ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻤﺎﻧی ﺒﻪ ﺷﻴﻠﺮ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ ﻣﻦ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻓﮑﺮ
ﻧﻴﺰ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻢ، ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ او
ﺗﺮﻙ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺫِﻥ
ﻭﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﺳﻮﮊﻩ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷند،
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ ند
ارند ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﺍﺭزﻴﺎﺑﻰ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﺪﺍﺭند. ﭘس
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠّﻪ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭﭘﻮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻳﻚ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﮑّﺮ
ﭼﻪ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
یک ﺑﻴﻨﺎی ﺭاﻩ
ﺷﻨﺎس ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻃﻐﻴﺎﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﺑﺎ ﺍﻣثاﻝ
ﺧﻮﺩ ﻭﺣﺪﺕ
ﻧﺎﻣﻘﺪﺵ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺭ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻋﻘﻞ ﻣﺤﻴﻂ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﮐﺖ ﻭ ﻧﺎﻇﺮ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻧﺴﺒﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻃﻐﻴﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﺑﻨﺎﻡ
ﻋﻘﻞ ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻓﺮﺻﺖ
ﻗﻴﺎﻡ ﻭ
ﻃﻐﻴﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﻧﺒﺮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺎ ﮐﺪﺍﻡ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮﺫﻫﻦ
ﻭﺗﻦ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﺷﻮﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺟﺪﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﻧﺸﻘﺎﻕ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﻣﺰﻳﺪ
ﺑﺮﻋﻠّﺖ ﻭ
ﺗﻀﺎﺩﻫﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﻬﺮ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺍﻯ
ﻭﻣﮑﺘﺒﻰ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﻚ ﻣﺬﻫﺐ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺄﺳﻴس
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﻋﻀﻮ ﺍﻳﻦ
ﻣﺬﻫﺐ ﻭﻣﮑﺘﺐ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﻪ ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ ﻫﻮﺵ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﭘﺎﻯ ﺑﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻏﻴﺒﻰ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻮﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺟﺎﺋﻰ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺩﺭﺟﺎ ﺯﺩﻥ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ عقلی
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﭼﺮﺧﺪ
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺠﺎﻯ ﻓﮑﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻧﻘﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺧﺎﻝ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﻫﺮ ﻧﻘﻄﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﺮﻙ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﻳﺴﭙﺮﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺟﺰ ﻳﻚ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺣﺪﻭﺩ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻳﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺣﺪﻭﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﺪﻝ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺣﺪﻭﺩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺣﺪﻭﺩ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﺿﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻨﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻭ ﺩﺳﺘﻤﺎﻟﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺣسّ ﻟﻤس ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺶ
ﺑﺒﺮﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺭﺍﻩ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺳﺎﻟﻢ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺟﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﻭﻧﺎﻫﻤﻮﺍﺭﻯ
ﻫﺎ ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺍﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻋﻘﺐ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺣﺪﻭﺩ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
از ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﺑﻠﺎﻍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ
ﻭﺁﮔﺎﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﺴﺐ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﺄﻣّﻞ
ﻭ ﺗﻌﻤّﻖ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺮﺯ ﻭﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻋﻤﻴﻖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ ﺩﺭ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﻋﻘﻞ ﺟﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﻌﻤّﻖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺗﻤثیلاﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻓﻬﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻔﮑّﺮ ﮐﻨﺪ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﻭﭼﺸﻢ
ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﺳﺐ
ﻋﺼّﺎﺭ ﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﭼﺮﺧﺪ
ﻭ ﻧﺸﺨﻮﺯﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻭﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﮑﻞ
ﺟﺪﻳﺪ با
نشخوار ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﻴﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﻳﺪ ﻧﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪريال ﻭ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻣﺸﮑﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺫﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺸﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻤﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ نیز هست
ﮐﻪ ﻧﺨﺴﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻭﺿﻌﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻪ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﭼﻘﺪﺭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣثبتی
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﻧﻴﺎﺯﻫﺎ
ﻭﭼﻪ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻟﻮﺍﺯﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍگر ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﺘﺐ
ﻋﺮﻓﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ، ﺟﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺭﺍ
ﺭﺣﻤﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺖ،
ﻭﺗﺮﻙ ﻣﺎﻝ
ﻭﻣﻨﺎﻝ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﺮﺩ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ تقرّب
ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﺿﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺷﺮﻁ
ﻟﺎﺯﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
بایدﺣﺘﻤﺎ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻳﻚ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﭘس
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ ﻭ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺗثبیت ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭﻣﻠﮑﻪ ﺷﺪﻥ
ﻫﻴﭻ ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﺗثبیت ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﻨﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺒﻘﻊ
ﺑﻨﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻤﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﻨﺪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﻯ ﻭ
ﺍﻓﺴﺮﺩﮔﻰ
ﻭﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﺩﻟﺰﺩﮔﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﭼﻪ
ﺣﺎﻝ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﺣﺘﻰ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﺿﺎﻓﻰ ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻳﻚ ﻣﻬﺪﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫند
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس طول
زمانهای
آینده ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ بعد
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺑﻮﺩ
ﻭﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯ.

ﭘس
ﻣﺸﮑﻞ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻧﺎﺩﺍﻧﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭﺑﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﭘﺎﻙ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﺯﺷﺘﻰ ﻫﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎم ﻧﻴﮑﻮئی
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺯﺷﺘﻰ ﻫﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻭ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭﻧﻴﮑﻮ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺎﻝ ﺍﮔﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻰ ﻃﺮﻓﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻭﺑﺮﺭﺳﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻭ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﺑﺬﺍﺕ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ ﺁﻥ
ﭼﻴﺰ ﻭ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻧﮑﻪ
ﺑﺬﺍﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻳﻚ ﮐﺎﺭ ﻣﺤﺎﻝ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﻋﺎﻣﻞ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺍﺳﺖ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﮐﻨﺪ ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻤﺎ ﻭﺭﺍﻯ
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﻭ
ﺍﺷﻴاء ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻇﺎﻫﺮ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻢ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻢ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺫﺍﺗﺎ
ﺑﻰ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺧﻄﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮ
ﻣﺤﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻳﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺠﺰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺤﻴﻂ
ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺮﻁ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﺨﺺ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺑﻮﻯ ﻣی
شناساند ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺰ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﺨﻴّﻠﻰ
ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺑﻔﮑﺮ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺒﺎﻃﻦ ﻳﺎ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﻨﺪ. ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ،
ﻭﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﺎﺣﺘﻤﺎﻝ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺗﺄثیر ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺻﺤﻨﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺭﺍﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻠّﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﭽﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮ
ﺁﻥ ﻳﺎ ﺑﺎﻃﻦ
ﺁﻥ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺳﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﮐﻪ ثوﺍﺏ
ﺫﺧﻴﺮﻩﺁﺧﺮﺕ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻮﺍﻡ ﺟﺎﻫﻞ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﺭ
ﻋﻤﻖ درک ﺟﺎﻫﻞ
ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻤﻠﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻈﺎﻫﺮ
ﺍﻣﻮﺭﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﺎﻃﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺑﺒﺎﻃﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﻇﺎهرﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻗﺪﺭﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﻪ ﺩﻝ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺯﺷﺖ
ﮐﻨﺎﺭ ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﭼﻪ
ﻧﻈﺎﻡ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺨﺺ ﺁﻥ
ﻧﻈﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺎﻯ ﺗﻌﺠّﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻡ
ﺑﺮﺳﺒﻴﻞ
ﻧﺎﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﺸﺨﺼﻴّﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ،
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺘﻢ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺟﺎﻯ
ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻡ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩﻡ. ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺧﻄﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ ﺟﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ
ﻧﺎﺳﭙﺎﺳﻰ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻭﺩﺭ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﭘﺮ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﻡ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺨﻮﺩﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻰ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻯ.

ﺭﻭﺡ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻋﺼﺮ ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺯ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﻨﺼﺮﻑ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺒﺤث
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﻣﻨﺸﺄ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﺎﺯﺍﺕ
ﺁﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻨﺸﺄ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺯﻣﺎﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻨﻚ ﻋﻠﻨﺎ
ﻭﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻨﺸﺄ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺭﺍ ﻣﻨﮑﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﻔﮑﺮ
ﻣﺤﻴﻂ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯخود. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻠﻤﻮس
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﺮﺷّﺢ
ﻣﻐﺰﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻫﻨﻮﺯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﻫﺴﺖ ﭼﻮﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻤﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻳﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻫﻤﻴﻦ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻘﻮﻝ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﺷﻮﺩ ﻣﺮﺍحل ﻣﺎ
ﻭﺭﺍﻯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻭﺣﻴﺎﺗﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺘﻰ ﺣﻴﺎﺕ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺑﺮ
ﭘﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻨﺸﺄ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﻔﺘﻤﻴﻦ
ﻣﻨﺸﺄ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
بشری ﻋﺎﺭﻑ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺹ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻣﻄﻠﻖ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃزلی ﻮ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮐﻪ ﺣﺘی ﺮﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﻭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺧﺎﻟﻖ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﮔﺴﻴﺴﺘﺎﻧﺴﻴﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻋﻤﻠﺎ
ﻏﻴﺮﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﮐﻬﻨﻪ ﺷﺪﻩ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ. ﭘس ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻄﺮﺡ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻳّﺎت
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﺰﻭﻝ
ﺑﺄﺟﺰاء ﺷﺪﻩ،
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﻋﺮﻭﺡ ﻭﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻠّﻰ ﺗﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺠﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻨﻌﺖ ﻭ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﺳﺎﺧﺖ ﻟﻮﺍﺯﻡ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﮐﺴﻰ
ﻫﻢ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻰ ﮔﺮﺩﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
بِداﺋﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻠﻒ ﻧﺸﺪﻩ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﻴﻚ ﻧﻄﻔﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺁﻥ ﮐﺮؤﺍﻣﺎﺕ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺳﻘﻮﻁ ﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺪﻳﺪﺕ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺗﺨﺼﺺ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳت ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺑﮑﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎﺯ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻠّﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺒﺎﺑﻨﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺘﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺗﻤثیلی
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﻣثاﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻟﺬﺍ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﭼﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ ﻳﺎ ﻫﻴﺪﮔﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﺟﺴﺘﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻭﺍﺭثاﻥ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻑ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﺑﺠﺎﻯ( ﻣﻨﺸﺄ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﻌﺮﻓﺖ)
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺂثاﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺑﺪﺳﺖ ﺑﺸﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺪﺍم
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻬﻨﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺯ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻫﻤﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﺒﺪﺃ ﻫﺮﻋﻠﻤﻰ
ﻳﻚ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻴﺎﻥ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
معلمین
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺮﮔﺴوﻦ ﺑﺎ
ﻫﻴﺪﮔﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻴﺪﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻦ ﺍﻭ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﻟﺒﺎس ﺗﻦ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻳﻦ ﺗﻦ
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺳﺖ، ﺗﻨﻬﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ثاﺑﺖ
ﻧﺴﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻴﻔﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﮐﻠّﻰ
ﻫﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﻧﻄﻔﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.

ﻓﻠﺎسفه
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﮔﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻭ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭﻧﻪ ﺑﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ. ﭘس
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﻴﻦ ﺫﺍﺕ
یا ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺃﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻪ
ﺃﺻﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﺒﻨﻤﻰ ﺩﺭ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻦ ﻭ
ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭّﻩﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﻋﺒﻮﺭ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻳﻚ
ﺩﺭ ﺻﺪﻯ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻪ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﮐﻤﻚ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻘﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺳﺎﻝ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻭ ﻫﻴﺪﮔﺮ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻄﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻰ خویش ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
دیگری ﺑﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﮐﻨﺪ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻌﮑس
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳد
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﻦ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻬﺪﻑ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺪﺍﻡ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻭﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻋﺎﺭﻑ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺑﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﮐﻠّﻰ ﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
ﻭﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺷﺪﻥ ﺍﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﻋﺸﻖ
ﺗﺼﻮﻑ ﻭ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺭﻭﺡ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﺍﻣثاﻝ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺗﺮ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺑﻴﻦ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺗﻌﺎﺭﺽ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧﻰ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﮐﺴﺐ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺃﻣﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺒلا
ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻴﻢ
ﻳﻌﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﺃﻣﺮﻯﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﺩ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺣﺎﺻﻞ ﻧﻤﻰ
ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﻓﻮﻕ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻳﻚ
ﺣﺎﻟﺖ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮﮐﺴﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻳﻦ ﻓﺎﺼﻠﻪ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﻋﺒﻮﺭ
ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﻭﺩ
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭمرﮔﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﻟﺬﺕ
ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﺁﻥ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﺩﻭﺍﺏ
ﻋﻠﻒ ﭼﺮﺍﻧﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ
ﺳﻮﮊﻩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ
ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻢ ﻫﻤﻪ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﻭ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭﺍﺯ
ﺟﻨس
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻟﻔﻈﻰ
ﭼﻮﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮐﻮﻩ ﻭ ﺩﺭﻳﺎ
ﻭﺟﻨﮕﻞ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﻧﺒﻴﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭﻙ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ ﻭ
ﻧﻤﺒﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ
ﺳﻮﮊﻩ ﻣﻠﻤﻮس
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺎﺳﻄﺢ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻭ
ﺷﮑﻞ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺷﻴاء
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺣﺮﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﻧﻪ ﺑﺎﻃﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻣﻬﻢ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻣﻬﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﮐﺸﻒ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﮐﻪ ﻣثلا
ﭘﻠﺎﺳﺘﻴﻚ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺏ
ﺩﻗّﺖ ﺷﻮﺩ ﺩﺭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺑﻬﻢ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ و
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﺘﻮﻥ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﻔﻞ ﻭ ﺟﻮﺍﻥ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯﻫﻢ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ﻭﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻋﻮﺽ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺴﻢ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﭘس ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﻣﻴﺰ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺷﺎﻣﻞ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ
ﻭﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺴﺐ ﻋﻠﻢ
ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺒﻴﺮﻭﻥ اﺰ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﻴﺒﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ
ﺍﺳﺘﻐﺮﺍﻕ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻏﺮﻕ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻓیلسوﻑ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻣﺎﺩﻯ
ﻏﺮﻕ
ﻣﻮﻫﻮﻣﺎﺕ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻨﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻭﻋﻰ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ فیلسوﻑ
ﻓﺮﻗﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻟﻰ ﻋﺮﻓﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻓﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺴﻤﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻨﺎﺧﻭﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﻫﻮﺷﻤﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﻤﺎ
ﺧﻮﺍﺏ ﻫﺴﺘﻴﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣُﺮﺩﻳﺪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺳﭙس ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﺑﺎﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺒﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺍلاّ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﺎﻓﻞ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺧﻮﺩ ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﻧﺎﻣﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻋﻰ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﭼﻮﻥ ﻭﻋاء ﻭ ﻇﺮﻑ
ﻭ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺍﺩﺭﺍک ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ.

ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻧﺸﺨﻭﺍﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﺑﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﺴﻰ
ﺑﺎ ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺬﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﮐﻨﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺫﺍﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻧﻘﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺟﻤﺎﻝ ﺭﻭﻯ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻮﺟﻪ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺳﺖ. ﺩﻗﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ. ﭘس ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺑﺬﺍت ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺮﺳیده ﮐﻪ
ﺑﻬﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻮﻟﻮﺩ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﺘﻮﺍﻥ ﺃﺻﻞ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺳﻴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺷﺒﻴﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺷﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﺠﺮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻟﻰ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻋﺎﺭﻑ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻣﺠﺮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺩﺭ ﺁﻥ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻓﺎﻋﻠﻴّﺖ ﻭ
ﻣثبت ﻭ ﺁﮐﺘﻴﻮ
ﻭ ﻓﻌّﺎﻝ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻌﻬّﺪ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ(این گیج )
ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﻋﺎﺭﻑ
پس  ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻟﺬﺍ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﺸﮑﻞ
ﺍﻭﻝ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﻴﺮﻛﮕﺎﺭﺩ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﻋﻰ ﻭ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﻭ
ﺷﻌﻮﺭ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺑﺴﺒﻚ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺒﻠﻪ ﻭ
ﺧﺎﻝ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻘﻮﻝ
ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ
ﺩﺮﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻳﺎﺭ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺗﺮﺳﻴﻢ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻳﺎﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﺍﮔﺮ ﻧﻤﺎﺯ ﻳﺎ
ﻧﺎﻣﻮس الهی
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻤﺎﺯ
ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻤﺎﺯﺩﻳﺮﻭﺯ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﺗﺮﺳﻴﻢ
ﻧﻴﺮﺩﺩ ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻣﻰ
ﺟﻠﻮ ﺑﻴﻔﺘﺪ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ تقرّب
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻣﻬﻢ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺳﻴله ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﺮﻭﺯ ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﻘﻴﺮ بِداﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻪ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ثبت ﺑﺮ
ﻗﺮﻃﺎس ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻭﺣﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﮑﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﮔﺬﺭﻯ ﺑﺬﻫﻦ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺷﮑﺎﺭ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﻃﺎس
ﻭﮐﺎﻏﺬ ﺿﺒﻂ ﻭ
ثبت ﻭ ﺣﺒس ﺃﺑﺪﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪو ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺑﺎﺑﺎﻃﺎﻫﺮ
ﻫﻤﺪﺍﻧﻰ ﻭﻗﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﮔﺮ
ثبت ﻧﺸﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﻭﻗﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻗﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﭘﺨﺘﮕﻰ
ﻭ ﻏﻨﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﻣﻨﺼﻒ ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻫﺠﻮﻡ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﮑﺪﺍﻡ ﻳﻚ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﺎﺭﻓﺎن ﺍﻳﻦ
ﻧﻘﺎﻁ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﻨﺪ ﺷﺪﻥ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﺑﻰ ﻭﺩﺭﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﻧﺪ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺏ
ﻭ ﺩﺭﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺑﻬﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺏ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺑﻮﺍﺏ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﻴﻊ
ﺗﺮ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺸﻒ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺤﻘﻖ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﺪ ﺑﮑﺪﺍﻡ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺩﺭﻫﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﻮﺩ. ﭘس ﺁﻧﭽﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺭﺩ ﻫﻤﻴﻦ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯﻤﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﺮﺽ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺸﻮﺩ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺮﻏﺎﻥ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺴﻴﻤﺮﻍ
هاﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّت
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﻫﺎ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻣﻮﺯﮔﺎﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺍﻧﺶ
ﺁﻣﻮﺯ ﻃﺎﻟﺐ ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃﺻﻞ
ﺣﻴﺎﺕ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﻭﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻃﺮﺡ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻗﻄﻌﻰ ﻓﻠﺴﻔی
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻋﺒﺎﺭﺕ( ﺭﻭﺡ
ﻓﻠﺴﻔﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ تا
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻓﻬﻢ
ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
بیابند. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
همان
ﺗﻔﮑّﺮسلوکی
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﺯ ﻭﻗﺘﻰ
ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﮔﻔﺖ
ﺃﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺵ
ﮐﻪ ﺩﺭﻙ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺫﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﭼﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺟﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻣﻞ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ ﺍﺯ
ﺳﺎﺑﻖ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯمیباشد. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩمان ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺷﺎﻣﻞ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎی ﺳوء
ﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺑﺪﮐﺎﺭﻯ ﻫﺎ ﻭ
ﺑﺪ ﮔﻔﺘﺎﺮﻯ
ﻭ ﺑﺪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ باشد. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺸﮑﻞ ﻧﻈﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺷﻌﻮﺭ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﻔﻌّﺎﻟﻴﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﭼﻨﺪ ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﻣﻄﺎﻣﻊ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺟﻨﺴﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻨﻔﻌﻞ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺩ،
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺫﺍﺕ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺷﻴاء
ﺩﺍﺭﺩ که ﻋﻠﻢ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻫﺮﺩﻭ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻳﮑﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻌﻮﺭ
ﺑﺬﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﮑس
ﮐﺎﺭ ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺬﺍﺕ
ﮐﻪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻮضوﻉ مقدّس  ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺎﻋث
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪﻯ ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺣﺎﻟﺖ
ﻧﺮﮔﺴﻴﺴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺫﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺧﻄﺎ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭ ﺗﻄﻬﻴﺮ
ﮔﺮﺩﺩ ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺬﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍگر
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺖ ﺍﻳﻦ
ﺫﺍﺕ ﻫﻴﭻ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯﺑﺘﺎﺭﻳﺦ
ﻧﻨﮕﻴﻦ ﺑﺎ
ﺫﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻭ
ﻋﻮﺽ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺳﻮﮊﻩ ﻣﺤﺘﺮﻡ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻠﺎ ﭘﻮﺳﺘﻪ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺫﺍﺕ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭼﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﻴﻨﻰ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﻮﺣّﺶ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻣﺤﺎﻝ ﻭﺣﺘﻰ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ
ﻭﻧﺎ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺷﺨﺺ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﻣﺎ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﺴﺘﻦ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﺭﺯﻭ ﺩﺍﺷﺖ. ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺖ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻔﻮﺫﻯ
ﻭﺑﺎﻃﻨﻰ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﻓﺖ ﮐﻪ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺯﺷﺖ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﺎﮐﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻭﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻧﺮﮔﺴﻴﺴﻢ ﻳﺎ
ﻧﺮﺟﺴﻰ ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﻞ ﻧﺮﮔس اﺴﺖ
ﻭﻟﻰ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻭ ﻗﺴﻤﺖ ﻧﺎﺭ
ﻭ ﺟَسّ ﺪﺭﺳﺖ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺁﺗﺶ
ﻧﺎﺭ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﻭﻳﺎ
ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮐﻪ
ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﻴﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ ﺁﺗﺶ
ﻭﻣﻮﺍﺩ
ﺳﻮﺧﺘﻨﻰ ﻭ
ﺳﻮﺯﺍﻥ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺳﻮﺧﺖ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻧساﻥ ﻧﺸﻮﺩ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺳﻮﺧﺖ ﺟﻬﻨّﻢ سنگ
وﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩ می
ﺴﻮﺯﻧﺪ ﺩﺭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻫﻢ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧند. ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻳﻦ ﺳﻮﺧﺘﻦ
ﮐﻪ ﺣﺴﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ حقّ  برتر
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎ
ﺩﻳﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻴﺎﺩ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻥ ﻣﻔاﺴﺪ
ﺫﺍﺗﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻔﻠﺎﮐﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
حتی ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﺮﮔﺴﻴﺴﻢ ﺭﺍ
ﺷﻌﻮﺭ ﺑﺬﺍﺕ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ ﻋﻤﺪﻯ
ﺑﭙﺎﻯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﮐﺸﻒ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺁﻥ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻐﺰ ﻧﻴﺰ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﻪ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺗﺤﻘﻖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺁﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺳﻮﺧﺖ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺑﺎﺯﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺟﻨﺴﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﺗﻠﻒ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﭼﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺩﻫﺮ ﮐﻪ ﻧﺎم ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﭘس ﻧﺮﮔﺴﻴﺴﻢ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺍﺩ ﺁﺗﺶ ﺯﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺎﺹ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﺗﺶ ﺑﺎ ﺁ ﻥ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﮐﺮﺩ ﻭﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺷﻬﺮﺕ
ﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻭ ﻃﻤﻊ
ﻭ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﺩﺷﻤﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺁﺗﺶ ﻧﺸﺎﻧﻰ
ﻧﻤﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ ﭘس
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺫﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﺑﺨﻮﺩ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻌﺸﻖ ﺑﻬﺴﺘﻰ
ﻭ ﺗﻤاﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﻋﺸﻖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﺮ ﻋﺸﻖ
ﺑﺬﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﻭﻋﺸﻖ
ﺑﺬﺍﺕ ﺑوﺩﻩ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﺳﻮﺯﺵ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍهد ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﺪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺘﻔّرب ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﻭﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻈﺮ
ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﺫﺍﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺪﺗﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ، ﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺧﺎﺭﺝ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
بالقوّه  ﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻫﺎﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺳﻴﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ ﻣﺼﺮﻑ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺻﺮﻑ ﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺿﺎﻓﻰ ﻭ ﮐﺴﺐ ثوﺍﺏ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺃﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻋﻘﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻋﻘﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﻄﺮﻯ
ﮐﻪ ﻫم اکنوﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﻣﻮﺍﺟﻪ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻧﺮﮔﺴﻴّﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﻳﺪﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﺪﻥ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﭼﻮﻥ ﻧﻴﻤﻪ
ﺧﻮﺍﺏ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﺩﻭﺭﻩ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ ﻭ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ ﺫﺍﺕ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯﻫﻢ ﺟﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺁﻧﭽﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺯﺷﺖ ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﻴﻊ
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕﺯﺷﺖ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻧﻘﺸﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺍﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﻣثلاﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺳﺮﮔﺮﻡ ﻟﺬﺕ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻳﺎ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ ﻃﻠﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﻮﺩ
ﻃﻠﺎﺋﻰ
ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﻌﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺘﻮﺑﻪ
ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﭙﻴﺮ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻠﺎﺟﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ ﺷﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ. ﺩﻳﺪﻥ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﭽﺸﻢ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍثرﺍﺕ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﻳﺪﻥ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﻳﺪﻥ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﺍﺯ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،
ﮐﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺫﺍﺕ ﺣﻘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺑﺎ
ﺫﺍﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﮔﺮﺩ. ﻭﺧﺎﻙ
ﺑﺮﺩﻝ ﻭﺫﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭﻋﺠﻴﺐ
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻈﻴﺮ ﺍﺯ
ﺭﻧﮕﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺎﻇﺮ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺫﺍﺕ ﺷﺎﻫﺪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩ ﮔﻮﺋﻯ
ﺫﺍﺕ ﺷﺎﻫﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﻭﻧﻄﻔﻪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.

ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻳﺪﻥ
ﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ
ﻓﮑﺮ ﻭﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺟﺴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺩﺭ ﺻﺪﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﻓﺘﻪ بالقوّه
ﮔﺮﺩﻳﺪﺫﻩ
ﻭ ﭼﻨﺪﺫﻳﻦ
ﻭﭼﻨﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻗﺪﺭﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
بالقوّه  ﻣﺘﺤﻘﻖ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﺼﻮﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻳّﺎﻥ
ﺯﻨﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﺑﮓ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ.

ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻟﺎﻓﻞ ﺷﻌﻮﺭ
ﺑﺬﺍﺕ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺃﺻﻠﻰ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺃﺻﻞ ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷد
ﻭﭼﻮﻥ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮔﺮﺩﺵ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺍﻭ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﮐﺸﻴﺪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻳﮑﺮﻭﺯ ﻳﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ ﻳک
روز ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ
ﺩﺭ ﺩﺍﻣﺎﻥ ﻳﻚ
ﻣﺎﺩﺭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﮐﻮﺩﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﺳﻮﻡ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎ ﻣﺎدﺭ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﮕﻮ ﺩﺍﺭﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯﻣﺮﮒ ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮگ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮔﺮﺩید ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺩﺍﻣﺎﻥ
ﻣﺤﺒّﺖ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺷﺮﺍﺏ ﺻﺒﻮﺣﻰ
ﺑﺪﻫﺎﻥ ﺍﻭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺟﺎﻧﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.

ﺭﻭﺡ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎ
ﻧﺮﻣﺶ ﻭﻫﺪﻓﻤﻨﺪﻯ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻃﺮﻓﻴﻦ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻫﻢ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﭼﻴﺴﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺫﺍﺗﻰ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗی ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭﺿﻊ
ﻓﻌﻠﻰ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺫﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭ ﺧﺎﻃﺮ ﺟﻤﻊ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺮ
ﻋﻤﻠﻰ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﻣﻌﻨﻰ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ میﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﻫﺪﻑ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﻭ
ﭼﻴﺴﺖ ﻭ ﻳﺎ ﭼﻪ
ﻣﻴﻨﻮﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻤﻚ ﺑﺎﻳﻦ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﺮﻓﺎ
ﺩﺭ ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺄﻭﺍﺋﻞ ﻭ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺮ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻯ ﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺘﻰ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺣﻮﺍﺩث
ﻭﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺴمّاﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧت ﮐﺴﻰ
ﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺻﻌﻮﺩ
ﻭ ﻋﺮﻭﺝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺗﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻣﻠﮑﻪ
ﺷﺪﻥ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﻬﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻫﺮ
ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺑﺪﻫﺮ
ﺑﺪﮔﻮﺋﻰ
ﻧﮑﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﭼﻮﻥ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺳﻰ
ﮔﺎﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻴﻤﺮﻍ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ و خود
سیمرغ الهی شدند.
که ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻯ ﺷﻤﺎ
ﺧﻮﺩ ﺷﻤﺎ ﺳﻰ
ﭘﺮﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺘﺠﺴّﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.

ﭘس ﻓﺮﻕ ﻭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺭﻭﺡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻤﮑﻰ
ﺑﻤﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻔﻮﺫ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻋث
ﺭﻓﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻭﻣﺘﮑﺒّﺮ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻭ ﭘﻮﻝ
ﭘﺮﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺧﺪﻣﺖ
ﻭﺑﺮﺩﮔﻰ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﺩﺭﻳﻮﺯﮔﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﺑﺎﻃﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺍﺭﺑﺎﺑﺎﻥ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭ
ﻧﻴﺰ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺮﺩﮔﻰ ﻭﻣﻨّﺖ
ﮐﺸﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻣﺎﻝ ﻭ
ثرﻭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻬﺮ ﮐس ﻭ ﻧﺎﮐﺴﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﻧﻴﺶ
ﻭﺗﻌﻈﻴﻢ
ﻭﮐﻮﭼﮑﻰ ﮐﺮﺩ. ﻓﺮﻕ
ﺭﻭﺡ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺻﻔﺖ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺭﻭﺡ ﻋﻠﻤﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﻭ
ﻣﺘّﮑﻰ ﺑﻌﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻣﻄﻴﻊ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﺪه ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﺳﺎﻟﻢ
ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻘﺶ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ.
ﻭ ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮔﺮﻓﺖ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺳﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺭﻓﺎﻩ
ﻭﺗﻨﺒﻠﻰ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩ.

ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﺿﻴّﺎﺕﻭ
ﻃﺮﺡ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺗﺤﻘﻖ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭﻫﻮﺳﻬﺎ
ﺗﺎﺑﻊ ﻫﻴﭻ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﺎﺭﺝ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻳﺎ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻮﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻤﺖ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻭﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻣﺴﻴﺮ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﮐﺸﻒ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﺯﻫﺮ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﻗﻊ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻣﻄﻴﻊ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ باﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭّﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﮐﻠّی
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺪﺍﻡ ﺷﺨﺺ
ﻭﮐﺪﺍﻡ ﻧﻴّﺖ
ﻭ ﮐﺪﺍﻡ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺩﺭﺳﺖ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺗﺠﺎربّ ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﺤﻘﻖ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﮑﺪﺍﻡ
ﺳﻤﺖ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺑﻤﺎﻝ
ﻭﻣﻨﺎﻝ
ﻭﻣﻮﻓﻘﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﻧﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﺯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺨﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻨﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﻏﻴﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎه
ﻫﺎ ﮐﻪ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣؤثّر
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﻗﻄﻌﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺭ ﺷﺨﺺ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻋﻠﻤﻰ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻃﺮﺡ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﻓﺮﺽ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣؤثّر ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣؤثّر ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﻧﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺸﻒ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺭﺍ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺩﺧﺎﻟﺘﻰ
ﺟﺰ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

پایان
مقاله ومقوله
M159