حدیث 8600 - ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ ﺍﺑﻮﺳﻌﻴﺪ
ﺧُﺪﺭﻯ اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻗل
هو الله ﺍﺣﺪ ﺍﻟﺬﻯ
ﻨﻔسی ﺒﻴﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﻟﺘﻌﺪل ثُلث ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ
ﺴﻮﺭﻩ ﺗﻮﺣﻴﺪ. ﺑﺨﺪﺍ
ﻗﺴم که ﻣﻌﺎﺩل ثُلث
ﻗﺮﺍﻥ اﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﻣﺘﺤﺪ
ﺷﺪﻥ هستی ﻮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺧﺪﺍ ﻣﺴﺘﻠﺰم
ﻨﻤﺎﺯ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﻩ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺑﺎﻣﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺣﺪّ ﺍﻗل ﻴﻜﺒﺎﺭ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
کاﺭﺵ ﺗﻮﺣﻴﺪ و
یگانه کردن ﺧﻮﺩ
با ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺍﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﺴم
ﺒثلث ﻗﺮﺍﻥ ﻤﻴﺨﻮﺭﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﻋﻤل
ﺴﻠﻮک ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭلی اﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍﻥ ﻫﻤﻪ
ﻣثل هم هستند. ﺩﺭﻋﻤل
ﻨﻴﺰ ﺳﻮﺭﻩ ﻓﺎﺗﺤﻪ
ﻭ ﺳﻮﺭﻩ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﺎﻟک هر ﺳﻪ ﻣﻌﺎﺩل
هنم هستند. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﮑﻤل ﻨﻤﺎﺯ ﻭ ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺷﺎﻣل ﺴﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺫﻫﻥ اﺯﻃﺮﻑ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺑﺴﻌی
اﻭ ﺗﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺎ ﮐﻤک پیر ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺩﺍﺩﻥ هدﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻠﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ
ﭼﻬﺎﺭم ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
اﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﻔﺖ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺘﻮﺍﻟﻰ ﻭﺍﻳﺎتی
که ﭘس ﺍﺯ ﻧﺴخ ﻴﮑی
ﭙس ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﮑﺮﺭ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻳﺎ ﻧﺴخ هر ﺍﻳﻪ
ﺍﻯ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻨﺮﺳﺪ ﻣﻌﺎﺩل
هماﻥ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ اﻳﻥ
ﻤﻄﻠﺐ ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺴﻮﺭﻩ
ﺗﻮﺣﻴﺪﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ (ﺍﺣﺪ) ﻭ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺨﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻣﺎ
ﻫﺴﺖ ﻣﺨﻠﻮق ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﻭلی همچناﻥ
ﺨﺪﺍ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ خداوند هو
در (ﻋَﻤاء
هاهوت) بیرون از
هرگونه هستی
ها ﺍﺳﺖ. ﻣثل ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
بی ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯﻫﺴتی هم ﺨﻠق
ﻨﺸﺪﻩ ﻭﺧﺪﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺩ.که
خداوند الله صادر
اول ﻭپیدایش
هستی ها
بوسیله خداوند
هو بیرون از
هستی ها گردید
که هستی های
مادی را ( هستی ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ) ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺧﻠﻘﺖﻫﺎ(ﻫﻨﻮﺯ
الله ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
هستی ) تنها ﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﻭ
در ﺍﻧﻮﺍع ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
کامل روح ﺒﺸﺮ. ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍ ﺟﻮ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻭﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ربّ
النوع بشرﺸﺪ بنخستین
ﺑﺘﺠﻠﻴﺎﺕ الهی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻫم ﺒتجلّی
ﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭﻫم
هنوﺯ ﺑﺨﺪﺍی
برتر رحمان چه
رسد بخداوند
الله ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﺎﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی خود نیز
معادل اﻧﻬﺎ
شهود های خود ﺷﺪﻩو
ﺣﻖ ( ﺍﻧﺎ ﺍﻟﺤق گفتئن
) ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻴﺰ ﻫﺴتی
الهی در سطح
ملکوت ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﺣتی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺗﺠلی
الهی ﻮ ﺫﺍتی اﻟﻬﻰ
یافته اند ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﻥ ﺠﻬﻞﻋﻴﺐ
ﮐﺎﺭ ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻫﺴتی اﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣل روح ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻮ ﻓﺼﻮل
ﻮ ﺍﺟﻨﺎس نوعی ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
که ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﺑﻴﻚ
درجه برتر ﺍﮔﺎهی
ﻮﻋﻠم ﻮ ﺩﺍﻧﺎئی
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻗﺪمی ﺒﺨﺪﺍ ﻭ
ﺍﮔﺎهی ﻮﺍﻗﻌی ﺘﺮ
ﻧﺰﺩﻳک تر ﺨﺪﺍ
تجلی بالاتر
برداشته است. ﻭﻗﺪمی
اﺯ ﺟﻬل ﻮﻋﺪﻣﻴﺖ
ﻭﺗﺎﺭﻳﮑی ﻮ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻭﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﮔی حیوانی
ﺪﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣل
تا از ازل بی
ابتدا تا ابد
بی انتها و ﻃﺒﻴﻌﺖ
اهریمنی ﺩﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: أﻳﻌﺠﺰ
ﺍﺣﺪﮐم اﺎﻥ ﻴﻘﺮء
ﺑثلث اﻟﻘﺮﺍﻥ
فی ﻠﻴلة ﻠﻪ ﺍﻳﺎ
ﻗﺎﺩﺭ ﻧﻴﺴﺘﻴﺪ
ﻫﺮﻳک اﺯ ﺷﻤﺎ ﻳک
ثلث ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻳک ﺸﺐ ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﺪ.
ﻫﻤگی اﻇﻬﺎﺭ ﻋﺠﺰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮﺩ ﻗل
هو الله ﺍﺣﺪ الله
ﺍﻟﺼﻤﺪ ﻳک ثلث ﻗﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻫﻤﻴﻥ ﺘﺬّﮐﺮ
(ﮐﻤّﻰ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ثلث ﻗﺮﺍﻥ ﺍﻳﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻗﺮاءﺖ
ﻗﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ آﻣﻮﺧﺘﻥ
کلمات ﻭﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﻭﺣﻔﻈ آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
عمل کرﺩﻥ
سلوکی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻮﺭه ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻤﺎﺯ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘن است ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ کتاب ﻗﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺤﻔﻆ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
ﻨﻴﺴﺖ.ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ قُرّهﻫﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺖ ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﻨﮕﻬﺪﺍﺷﺖ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻥ اﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮک عبادی ﺪﺍﺩ
ﻭ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺮﻳﻥ
ذخیره آخرت ﺮﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﻬﺪﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ (ﻗﺮﺍﻥ عملی
) قُرّهﮔﻴﺮﻯ ﻮ (ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﻈﺮﻯ) ﻫﻤﺎﻥﻘﺮاءﺖ
ﻭ ﺣﻔﻈ کلماﺕ ﻗﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ مدّعی
غیر ﻋﺎﻣل آﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻳک ﺸﺐ ثلث قرﺍﻥ
ﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
کرﺩ. ﮐﻪ ( اسراء
و ﺷﺐ ﺭﻭﻯ) ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺪﺭﺳﻠﻮﻙﻋﺒﺎﺩﺕ
واقعی اﺳﺖ. ﻭﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ تجلّی ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺘﻨﻬﺎ ﺍﻧﻬم
همرﺍﻩ ﺑﺎ ﺷﺮک ﺪﺭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺗﺮک ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮل هاﻯ ﻤﻘﺪّس
اﻟﻬﻰ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. (ﺳبع اﻟﻤثاﻧﻰ)
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ( ﺍﻟﺴبع
اﻟﻤﻨﺠﻴﺎﺕ) ﻫم
گفته اﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
(ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ) ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺟمع ﺸﺪﻥ ﺒﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭ( ﺟَم ﺸﺪﻥ)
ﺑﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ آﻧﻬﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک اﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
(ﺍﻳﺖ ﺍﻟﮑُﺮﺳﻰ)
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﻳﮑی
اﺯ ﺍﻳﻥ آﻳﺎﺕ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم عرﺵ
ربّ ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﺣتی ﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫم ﺒﺪﺍﻥ ﺼﻌﻮﺩ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
(ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﻮق
عرﺵ) ﻧﻴﺰ (ﮐﺮسی
اﻟﻬﻰ) ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﻋﻮﺍﻟم
ﻤﺎﺩﻯ) ﻣﺨﻠﻮق الهی
هستند ﮐﻪ ( ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ) ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺍﻟﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﺟﺪﺍ
ﺍﺯﻋﺮﺵ ﻭ ﮐﺮﺳﻰ
ﻭﻫﻤﻪ ٴهستی اﺳﺖ.
ﭼﻪ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﻭﻳﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﺪ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺎﺭج
اﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ (ﺩﺍﺧل
ﻮ ﺧﺎﺭﺝ) ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ (ﺍﻭل ﻮ
ﺍﺧﺮ) ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﺍﺯل ﻮ ﺩﺭ ﺍﺑﺪ
ﺑﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ
ﻭﻋﺪﻩ اﺑﺪﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺮﻭﺯﻯ ﺒﻤﺤﻮ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﻟﻄﻒ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍئی
ﺪﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻋﻤاء اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺒﻴﺎنی اﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ اثباﺕ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟک و
یگانگی ﺒﺎ ﺧﺪﺍﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺰ(ﻋﺪم ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ)
ﺩﺭﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ. ﺁﻥ
ﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
یونیورس
هاهوت ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ و
جبروتها هست ﻭ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺑﺪﻯ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﻫﺴﺖ. ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺪﻳﻤﻪ
ﻫﻨﺪﻯ هم ﻨﺎﻡ (ﺳبع
اﻟﻤثاﻧﻰ( ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ ﮐسی
ﺘﺎ ﺻﺒﺢ ﺳﻮﺭﻩ ﻘل
هو الله ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻭلی ﻤﺴﺘمع ﺨﺒﺮ
ﺍﺯ ﺯﻳﺮکی ﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﻥ ﺴﻮﺭﻩ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ ﺑﺨﺪﺍئی
که ﺟﺎﻧﻢ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻥ ﺴﻮﺭﻩ
ثلث ﻗﺮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻘﺴﻤت ﺘﺎﮐﻴﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺣﻀﺮﺕ علیّ ﻨﻴﺰ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ ﺩﺭ
ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﻋﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻥ ﺴﻮﺭﻩ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ( ﺯﻳﺮﮐﻰ
و زرنگی ) ﺑﺎ ﻫﺮﺳﻮﺭﻩ
ﻳک ﺴﻮﻡ ﻗﺮﺍﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪﻥ
و نتیجه قرّه
گیری اﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺮﺍءﺕ ﺍﻥ
ﻳک ﺮﮐﻌﺖ ﺍﺿﺎفی
اﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﻬﺮﻩ
ﻭ ثوﺍﺏ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺭﮐﻌﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳک ﻨﻤﺎﺯ
ﺩﻭ ﺭﮐﻌتی ﺒﺠﺎ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﺍﻥ هفتاﺩ
ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻪ ( ﺍﻳﺎک
ﻨﻌﺒﺪ ﻭ ﺍﻳﺎک ﻨﺴﺘﻌﻴﻦ)
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭﻫﻔﺘﺎﺩ ﻧﻤﺎﺯ
ﺩﺭ ﻳک ﻨﻤﺎﺯ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﺷﺨﺺ ﺩﻳﮕﺮﻯ
گه ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﻣﻦ ﺍﻳﻥ ﺴﻮﺭﻩ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺭﺍ ﺧﻴلی ﺪﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻡ ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ(ﺍﻥ
ﺤُﺒّﻬﺎ ﺍﺩﺧﻠک
اﻟﺠنة ) ﻫﻤﻴﻥ عشق
ﺘﻮ ﺑﺎﻳﻥ ﺴﻮﺭﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺒﻬﺸﺖ
می ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
گفته ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻥ ﺸﺨﺺ ﺑﺎ سلوک
الهی ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸتی ﺸﺪ. ﻭﺍﻟﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻤﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺒﻬﺸﺖ فوق
بشری ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﻳﻌنی ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ و
توسّل ﺍﻭ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻫﺎ ﻭﮐثرﺕ ﺍﻳﻥ
ﻨﻤﺎﺯﻫﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ آﻥ ﺷﺨﺺ ﺗﺎﻣﻴﻥ
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
(ﻋﺸﻖ) ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﻫم
ﺨﻄﺎﺏ ﺑﺴﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺍﻟﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻟﻰ الله
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎﻗﺎﺋک
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺘﺠلی اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

حدیث -8602ﻣﺴﻠم
ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯﻋﺎﺋﺸﻪ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻟﺬﻯ
ﻴﻘﺮﺃ
ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ ﻮ ﻫﻮ
ﻣﺎﻫﺮ ﺑﻪ مع
اﻟﺴﻔﺮة ﺍﻟﮑﺮﺍم
اﻟﺒﺮﺭة
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﺮﺍﻧﻪ
ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺳﻔﻴﺮﺍﻥ
کرﺍﻣتمند ﻭ
ﺑﻴﮕﻨﺎﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
ﻤﻠﺎﺋک
ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﻌنی
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (ﺩﺭک
ﺒﺎﻃﻨﻰ) ﻗﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺒﺤﻖ
ﻭﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
اﮔﺎﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻨﻴﻥ ﺪﺭکی از
قرآن عثمان
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ سلوک
الهیﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻤﺒﻮل
هاﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﻭﺵ ﻭ ﺩﻳﻥ و
آئین ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻮﭼﺸم
ﺪﻭﺧﺘﻦ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭ ﺑﻔﻬم
ﺒﺎﻃنی ﻮ
ﻣﻘﺼﻮﺩ الهی ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
سلوکی ناطق
ﺮﺳﻴﺪ. ﭼﻨﻴﻥ
کاﺭﻯ ﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث (ﻣﺎﻫﺮ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ (ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺭﺍﺳﺦ)
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻣﻬﺎﺭﺕ ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮﻙ
ﻭﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻥ ﺪﺭ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ.
ﭼﻨﻴﻥ کاﻣﻠﺎنی
که ﻓﻬﻢ کتاب
ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻋﺎﻟم آﻥ هستند
ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
کنونی ﺒﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻗﺒﻠﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺍﻳﻨک ﻜﺮﺍﻣﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
هستند. ﻭ (ﺳﻔﻴﺮﺍﻥ
ﺨﺪﺍ) ﻭ ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻘﺒلی ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ(ﺳﻔﺮ
ﭼﻬﺎﺭم اﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻠﻖ) ﻳﺎ (ﺳﻔﺮ
ﻣﻦ الله الی
الخلق ) ﮐﻪ
ﺑﮑﻤک ﺨﻠق
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻫﻤﻴﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﺍﻳﻨک هم
ﻨﺸﻴﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻥ ﻮ
ﻣﺼﻮﻧﻴﺖ ﻗﺮّه
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺣﻔﻈ
ﺒﻬﺸتی ﺴﻔﺮﺍﻯ
الهی ﻮ ﻣﺎنع
اﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
اﻧﻬﺎ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺬﻯ ﻴﻘﺮﺃ
ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ
ﻭﻳﺘﺘبع ﻔﻴﻪ
ﻭ ﻫﻮﻋﻠﻴﻪ
ﺷﺎﻕ ﻟﻪ
ﺍﺟﺮﺍﻥ
اﻣﺎﮐﺴﺎنی که ﻗﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﺴﺨتی ﻮ
ﺯﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﻭ ﺍﺟﺮ و پاداش
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎنی هستند
ﮐﻪ (ﺳﻌﻰ)
ﺩﺍﺭﻧﺪ (ﺣج
ﻤﺪﻳﻨﻪ ﻗﺒﻞ)
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻓﻬم ﻘﺮﺍﻥ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﻓﻴق سلوک
الهی ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﻓﻘﻄ ﺰﺍﻫﺪ ﻭ
ﻋﺎﺑﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺳﺎﻟک عملی ﺪﺭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﻠﮑﻨﺖﻫﺎ ﻭ
ﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺪﺭﻗﺮاءﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻨﻬﺎ
ﺩﻭ ﺍﺟﺮ ﻫﺴﺖ.
ﻭلی ﻨﻪ ﺩﻭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺎﻫﺮﺍﻥ ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ. ﺍﻣﺎ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﮐﺴﺎنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻓﻘﻄ
ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮﺍﺕ ﻭ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪیکوﺭ
ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺎﺳﻠﺎﻡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺟﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎنی که
ﻋﻤﻠﺎ ﺑسلوک
الهی
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻮﺳﻄ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺳﺮﮔﺮم هستند
ﻭ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻭل ﭙﻴﺮ الهی
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺟﺎ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﻗﺮﺍﻥ هم
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻌمق
ﻤﻄﻠﺐ ﻧﺮﺳﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺩﻭ ﺍﺟﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳکی که
ﺳﺎﻟک هستند ﻭ
ﻳﮑی ﺎﻳﻨﮑﻪ (سعی
ﺪﺭک ﻘﺮﺍﻥ ﻮ قُرّه
ﻗﺒل اﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻤﺎم
ﻮﻗﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑسلوک
الهی ﻮ ﺗﺠﺮﻳﺪ نفس
ﻭﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ اﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ ها
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﺗﺎ
ﺯﻭﺩ ﺗﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺒﺮﺳﺪ ﻭ ﺩﺭک
ﻘﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺍﻥ
ﻮﻗﺖ ﺑﮑﻨﺪ ﮐﻪ (ﺣج
ﻤﺪﻳﻨﻪ ﺑﻌﺪ)
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺧﻮﺩ ﻣﻥ ﺪﺭ
ﺭؤﻴﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﮐﻮﻓﻪ
ﺩﺭﻳک کتاب
ﻔﺮﻭﺷی
ﺪﺍﺷﺘﻢ مولاﻋلی
کتاﺏ ﻓﺮﻭﺵ
ﺑﻮﺩ ﻭﮐﺘﺎب
ﻔﺮﻭشی اﻭ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﺑﻮﺩ.
ﭘﺮﺳﻴﺪم که
ﻧﺸﺮﻳﺎﺕ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠمی ﻮﻋﺮﻓﺎنی
جدید ﭽﻪ
دﺍﺭﻳﺪ؟ ﮔﻔﺖ
ﻫﻴﭻ ﻣﺎ ﻓﻘﻄ
اﻳﻥ ﺴﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳم که
ﺟﻠﻮ ﻣﻥ
گذﺍﺭﺩ. جلد
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻭل
آﻧﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﮐﺮﺩم ﺪﻳﺪم
ﻘﺮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﺩﻭﮐﺘﺎﺏ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻭﺍﺭسی ﻨﮑﺮﺩﻡ.
ﻭ ﻣﻥ گفتم که ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻤﺎﻫﻴﺎﻧﻪ
ﺑﻴﺴﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﻧﺸﺮﻳﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ
ﻠﻨﺪﻥ ﭙﺎﺭﻳس
ﻭ ﻧﻴﻮﻳﻮﺭک
ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﭼﻄﻮﺭ ﺷﻤﺎ
ﻧﺸﺮﻳﻪٴ
ﺘﺤﻘﻴﻘﺎتی
جدید ﻨﺪﺍﺭﻳﺪ؟
مولا ﻋلی ّ ﺒﺎ
ﺟﺪّﻳﺖ ﻭ
ﺧﺸﻮﻧﺖ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻓﻘﻂ ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻪﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻭﺳﭙس
ﺑﮑﻨﺎﺭﻯ ﻨﺰﺩ ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﻓﺖ. ﻣﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﻳﻥ
اﻣﺮﻳﻪ مولا
ﺭﺍ بعدا
ﺩﻧﺒﺎل کرﺩﻡ ﻭ
ﺑﻘﺼﺪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﺠﺪّﻯ کتاب ﻘﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻣﺪﻡ.
ﻭﻫﺸﺖ ﻣﺎﻩ
ﺗﻤﺎم
ﻤﻄﺎﻟﻌﻪ قرآن
کتاب ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
اﺳﻠﺎمی
ﻮﻋﺮﻓﺎﭼﻪ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎتی ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻗﺮاءﺖ
ﻗﺮﺍﻥ
کرﺩﻩﺍﻧﺪ ﺟﺰ
ﺩﻭ ﺳﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﭼﻴﺰ ﻣﻔﻴﺪﻯ
ﻨﻴﺎﻓﺘﻢ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺭﻭﺯ ﺍﻭل ﻤﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺗﺼﻤﻴم
گرﻓﺘم ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺮﺍ ﻓﻘﻄ ﺘﻌﻤق
ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﮐﻨﻢ
ﻭلی ﭽﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ اﻭﻗﺎﺕ
ﻣﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭﻗﺘﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘم ﺒﺴم الله
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷم ﻮ
ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﺎﻳﻢ ﺣﺎﻟتی
ﺮﻭﺍنی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎمی
ﻤﺨﺼﻮﺻﻰ ﺑﻤﻥ
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻄﻮﺭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ
ﮐﻪﻣﻥ همه
ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ. ﻭ
ﺍﻳﻥ اﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻥ ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم ﻘﺮﺍﻥ
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺍﻥ ﻤﺎﻩ
ﻭﻣﺎﻩ ﺑﻌﺪ ﺭﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﺮﺭسی کرﺩﻡ
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﻫﻴچ
ﻘﺴﻤﺖ ﻗﺮﺍﻥ
ﺧﺎﺭج اﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﻨﻈﻮﺭ الهی ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺴﺖ
ﻳﺎ ﻧﻪ؟ ﻗﺮﺍﻥ
ﻤﻌﺎنی ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺷﺮﺡ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﺗﻠﺎﺵ ﻭ
ﺍﻭﺻﺎﻑ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻧﺪکی هم
ﺪﺭﺷﺮح
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺗﻠخ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﻫﻤﻴﻥ ﻘﺎﻋﺪﻩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺮ احادیث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻄﺒق کرﺩﻡ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک ﺪﺭﺻﺪﺩ
ﺗﺸﺮﻳح ﻮ ﺗﻔﺼﻴل
همین ﻨﻈﺮﻳﻪ
ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ
ﺍﻗﻮﺍل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭم
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ کار
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻳﺎ ﮐﻮﺗﺎهی اﺯ
ﻣﻥ ﺴﺮ ﻧﺰﻧﺪ. ﻭﻟی
هرﭼﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻘﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻗﺒﻠﺎ طی
ﭽﻨﺪﻳﻥ
ﻤﻘﺎﻟﻪ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩﺍﻡ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺍﻳﻥ ﺘﺎﺭﻳخ
آﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺗﻨﻈﻴم
ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻡ. ﻭ
ﺍﮐثر
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻦ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺭس ﻣﻦ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ غرﺑﺖ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎئی اﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﭽﺸﻤﻪﻫﺎﻯ آﺏ
ﮔﺮﻡ ﺩﺭ ﻭﺳﻄ
کاﻟﻴﻔﻮﺭﻧﻴﺎﻯ
اﻣﺮﻳﮑﺎ ﺍﺳﺖ.

حدیث -8602ﻣﺴﻠم
ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯﻋﺎﺋﺸﻪ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻟﺬﻯ
ﻴﻘﺮﺃ
ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ ﻮ ﻫﻮ
ﻣﺎﻫﺮ ﺑﻪ مع
اﻟﺴﻔﺮة ﺍﻟﮑﺮﺍم
اﻟﺒﺮﺭة
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﺮﺍﻧﻪ
ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺳﻔﻴﺮﺍﻥ
کرﺍﻣتمند ﻭ
ﺑﻴﮕﻨﺎﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
ﻤﻠﺎﺋک
ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﻌنی
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (ﺩﺭک
ﺒﺎﻃﻨﻰ) ﻗﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺒﺤﻖ
ﻭﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
اﮔﺎﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻨﻴﻥ ﺪﺭکی از
قرآن عثمان
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ سلوک
الهیﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻤﺒﻮل
هاﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﻭﺵ ﻭ ﺩﻳﻥ و
آئین ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻮﭼﺸم
ﺪﻭﺧﺘﻦ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺑﻔﻬم ﺒﺎﻃنی ﻮ
ﻣﻘﺼﻮﺩ الهی ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
سلوکی ناطق
ﺮﺳﻴﺪ. ﭼﻨﻴﻥ
کاﺭﻯ ﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث (ﻣﺎﻫﺮ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ (ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺭﺍﺳﺦ)
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻣﻬﺎﺭﺕ ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮﻙ
ﻭﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻥ ﺪﺭ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ.
ﭼﻨﻴﻥ
کاﻣﻠﺎنی که
ﻓﻬﻢ کتاب
ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻋﺎﻟم
آﻥ هستند
ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
کنونی ﺒﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻗﺒﻠﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺍﻳﻨک ﻜﺮﺍﻣﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
هستند. ﻭ (ﺳﻔﻴﺮﺍﻥ
ﺨﺪﺍ) ﻭ ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻘﺒلی ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ(ﺳﻔﺮ
ﭼﻬﺎﺭم اﺯ
ﺧﺪﺍﺑﺨﻠﻖ) ﻳﺎ (ﺳﻔﺮ
ﻣﻦ الله الی
الخلق ) ﮐﻪ
ﺑﮑﻤک ﺨﻠق
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻫﻤﻴﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﺍﻳﻨک هم
ﻨﺸﻴﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻥ ﻮ
ﻣﺼﻮﻧﻴﺖ ﻗﺮّه
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺣﻔﻈ
ﺒﻬﺸتی ﺴﻔﺮﺍﻯ
الهی ﻮ ﻣﺎنع
اﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
اﻧﻬﺎ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺬﻯ ﻴﻘﺮﺃ
ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ
ﻭﻳﺘﺘبع ﻔﻴﻪ
ﻭ ﻫﻮﻋﻠﻴﻪ ﺷﺎﻕ
ﻟﻪ ﺍﺟﺮﺍﻥ
اﻣﺎﮐﺴﺎنی که ﻗﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﺴﺨتی ﻮ
ﺯﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﻭ ﺍﺟﺮ و پاداش
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎنی هستند
ﮐﻪ (ﺳﻌﻰ)
ﺩﺍﺭﻧﺪ (ﺣج
ﻤﺪﻳﻨﻪ ﻗﺒﻞ)
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻓﻬم ﻘﺮﺍﻥ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﻓﻴق سلوک
الهی ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﻓﻘﻄ ﺰﺍﻫﺪ ﻭ
ﻋﺎﺑﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺳﺎﻟک عملی ﺪﺭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﻠﮑﻨﺖﻫﺎ ﻭ
ﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺪﺭﻗﺮاءﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻨﻬﺎ
ﺩﻭ ﺍﺟﺮ ﻫﺴﺖ.
ﻭلی ﻨﻪ ﺩﻭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺎﻫﺮﺍﻥ ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ. ﺍﻣﺎ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﮐﺴﺎنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻓﻘﻄ
ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮﺍﺕ ﻭ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪیکوﺭ
ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺎﺳﻠﺎﻡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺟﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎنی که ﻋﻤﻠﺎ
ﺑسلوک الهی
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻮﺳﻄ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺳﺮﮔﺮم هستند
ﻭ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻭل ﭙﻴﺮ الهی
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺟﺎ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﻗﺮﺍﻥ هم
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌمق ﻤﻄﻠﺐ
ﻧﺮﺳﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﻭ ﺍﺟﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳکی که
ﺳﺎﻟک هستند ﻭ
ﻳﮑی اﻳﻨﮑﻪ (سعی
ﺪﺭک ﻘﺮﺍﻥ ﻮ قُرّه
ﻗﺒل اﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻤﺎم
ﻮﻗﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑسلوک
الهی ﻮ ﺗﺠﺮﻳﺪ نفس
ﻭﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ اﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ ها
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﺗﺎ
ﺯﻭﺩ ﺗﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺒﺮﺳﺪ ﻭ ﺩﺭک
ﻘﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺍﻥ
ﻮﻗﺖ ﺑﮑﻨﺪ ﮐﻪ (ﺣج
ﻤﺪﻳﻨﻪ ﺑﻌﺪ)
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺧﻮﺩ ﻣﻥ ﺪﺭ
ﺭؤﻴﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﮐﻮﻓﻪ
ﺩﺭﻳک کتاب ﻔﺮﻭﺷی
ﺪﺍﺷﺘﻢ مولاﻋلی
کتاﺏ ﻓﺮﻭﺵ
ﺑﻮﺩ ﻭﮐﺘﺎب
ﻔﺮﻭشی اﻭ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﺑﻮﺩ.
ﭘﺮﺳﻴﺪم که
ﻧﺸﺮﻳﺎﺕ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠمی ﻮﻋﺮﻓﺎنی
جدید ﭽﻪ
دﺍﺭﻳﺪ؟ ﮔﻔﺖ
ﻫﻴﭻ ﻣﺎ ﻓﻘﻄ
اﻳﻥ ﺴﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳم که
ﺟﻠﻮ ﻣﻥ
گذﺍﺭﺩ. جلد
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻭل
آﻧﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﮐﺮﺩم ﺪﻳﺪم
ﻘﺮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﺩﻭﮐﺘﺎﺏ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻭﺍﺭسی ﻨﮑﺮﺩﻡ.
ﻭ ﻣﻥ گفتم که ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻤﺎﻫﻴﺎﻧﻪ
ﺑﻴﺴﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﻧﺸﺮﻳﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ
ﻠﻨﺪﻥ ﭙﺎﺭﻳس
ﻭ ﻧﻴﻮﻳﻮﺭک
ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﭼﻄﻮﺭ ﺷﻤﺎ
ﻧﺸﺮﻳﻪٴ
ﺘﺤﻘﻴﻘﺎتی
جدید ﻨﺪﺍﺭﻳﺪ؟
مولا ﻋلی ّ ﺒﺎ
ﺟﺪّﻳﺖ ﻭ
ﺧﺸﻮﻧﺖ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻓﻘﻂ ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻪﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻭﺳﭙس
ﺑﮑﻨﺎﺭﻯ ﻨﺰﺩ
ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﻓﺖ. ﻣﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﻳﻥ
اﻣﺮﻳﻪ مولا
ﺭﺍ بعدا
ﺩﻧﺒﺎل کرﺩﻡ ﻭ
ﺑﻘﺼﺪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﺠﺪّﻯ کتاب ﻘﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻣﺪﻡ.
ﻭﻫﺸﺖ ﻣﺎﻩ
ﺗﻤﺎم
ﻤﻄﺎﻟﻌﻪ قرآن
کتاب ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
اﺳﻠﺎمی
ﻮﻋﺮﻓﺎ ﭼﻪ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎتی ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻗﺮاءﺖ
ﻗﺮﺍﻥ
کرﺩﻩﺍﻧﺪ ﺟﺰ
ﺩﻭ ﺳﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﭼﻴﺰ ﻣﻔﻴﺪﻯ
ﻨﻴﺎﻓﺘﻢ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺭﻭﺯ ﺍﻭل ﻤﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺗﺼﻤﻴم
گرﻓﺘم ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺮﺍ ﻓﻘﻄ ﺘﻌﻤق
ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﮐﻨﻢ
ﻭلی ﭽﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ اﻭﻗﺎﺕ
ﻣﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭﻗﺘﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘم ﺒﺴم الله
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷم ﻮ
ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﺎﻳﻢ ﺣﺎﻟتی
ﺮﻭﺍنی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎمی
ﻤﺨﺼﻮﺻﻰ ﺑﻤﻥ
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻄﻮﺭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ
ﮐﻪﻣﻥ همه
ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ. ﻭ
ﺍﻳﻥ اﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻥ ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم ﻘﺮﺍﻥ
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺍﻥ ﻤﺎﻩ
ﻭﻣﺎﻩ ﺑﻌﺪ ﺭﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﺮﺭسی کرﺩﻡ
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﻫﻴچ
ﻘﺴﻤﺖ ﻗﺮﺍﻥ
ﺧﺎﺭج اﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﻨﻈﻮﺭ الهی ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺴﺖ
ﻳﺎ ﻧﻪ؟ ﻗﺮﺍﻥ
ﻤﻌﺎنی ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺷﺮﺡ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﺗﻠﺎﺵ ﻭ
ﺍﻭﺻﺎﻑ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻧﺪکی هم
ﺪﺭﺷﺮح
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺗﻠخ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﻫﻤﻴﻥ ﻘﺎﻋﺪﻩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺮ احادیث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻄﺒق کرﺩﻡ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک ﺪﺭﺻﺪﺩ
ﺗﺸﺮﻳح ﻮ ﺗﻔﺼﻴل
همین ﻨﻈﺮﻳﻪ
ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ
ﺍﻗﻮﺍل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭم
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ کار
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻳﺎ ﮐﻮﺗﺎهی اﺯ
ﻣﻥ ﺴﺮ ﻧﺰﻧﺪ.
ﻭﻟی هرﭼﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻘﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻗﺒﻠﺎ طی
ﭽﻨﺪﻳﻥ
ﻤﻘﺎﻟﻪ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩﺍﻡ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺍﻳﻥ ﺘﺎﺭﻳخ
آﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺗﻨﻈﻴم
ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻡ. ﻭ
ﺍﮐثر
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻦ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺭس ﻣﻦ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ غرﺑﺖ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎئی اﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﭽﺸﻤﻪﻫﺎﻯ آﺏ
ﮔﺮﻡ ﺩﺭ ﻭﺳﻄ
کاﻟﻴﻔﻮﺭﻧﻴﺎﻯ
اﻣﺮﻳﮑﺎ ﺍﺳﺖ.

حدیث
8602 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﻤﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﺭﻭﺯ ﺍﺧﺮ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺪﺭ
ﺭژﻴﺎ ﻭ ﺧﻮﺍﺏ (ﻟﻴلة
ﺍﻟﻘﺪﺭ) ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ:
ﺍﺭﻯ ﺮؤﻴﺎﮐم
ﻘﺪ ﺗﻮﺍﻃﺄﺕ
فی اﻟﺴبعة
اﻟﺎﻭﺍﺧﺮ
ﻣﻴﺒﻴﻨم که
ﺭؤﻴﺎ ﻫﺎﻯ
ﺸﻤﺎ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﻫم
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﻫﻔﺖ
ﺭﻭﺯ ﺍﺧﺮ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﻮﻃﺌﻪﺍﻯ هست.
ﻓﻤﻥ کاﻥ
ﻤﺘﺤﺮﻳﺎ
ﻓﻠﻴﺘﺤﺮﻫﺎ فی
اﻟﺴبعة اﻟﺎﻭﺍﺧﺮ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮﮐس ﻫم که
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﺭﻭﺯ ﺍﺧﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮐﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ عوﺍم
ﺘﺠﺴّم همه ﺍﺣﮑﺎم
ﻮ ﺍﺻﻮل
ﺪﻳﺎﻧﺖ ولایت
خود ﺮﺍ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ هستند
ﺩﺭ ﻳک
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻤﺎﺩﻯ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﺎﺭﻳخ ﻮ
ﻣﮑﺎﻥ ﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺣتی ﺪﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺘﻤثییل
کشیده ﺗﺎ
ﻣﺮﺩم ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺤﻔﻆ ﻭ ﺧﺎﻃﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻨﺘﻘل کنند .
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ (ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ) ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
گفته ﻭ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ کتاب همین
ﺘﻤثیل ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﻗﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﺐ
ﻗﺪﺭ ﺍﺳﺖ
ﻣﻨﺰل ﺸﺪﻩ
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻭﺍﻗﻊ (ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺷﺐ ﺷﻬﻮﺩ
بدر منیر
ﻗﺎﺋﻢ) ﻭ ﺩﺭ
ﻳﮑی اﺯ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺴﺎل
اﺳﺖ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ.
ﻭﺩﺭ ﺗﻤثیل (ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ) ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻮﮔﺎهی در ﺬﻯ
اﻟﺤﺠّﻪ ﻭﮔﺎهی
ﻤﺤﺮم که معمول
ﻘﺪﻳم اﻋﺮﺍﺏ
زردشتی ﻫم
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﻭﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺮﺍﻣﻮﻧﻴﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ واقعی
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺖ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﭙﻴﺮﻭﻯ کرﺩﻩ
ﻭلی ﺘﺎﺑﻊ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺭﺳمی ﻮ
ﺳﻴﺎسی اﺳﻠﺎم
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﭘﻴﺮﻭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻋﻤلی اﺳﻠﺎم
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ (ﺍﺳﻠﺎم
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﻫﻤﺎﻥ (ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ) ﺍﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺻﺎﺩق ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ رؤیا
ﺩﻳﺪﻳﻢ. ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﻣﻴﺒﻴﻨم که ﺑﺎ
ﻫم ﺪﺭ ﺍﻳﻥ اﺩﻋﺎ
ﺗﻮﻃﺌﻪ و
تبانی
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﺪ. ولی
باز آﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻧﮑﺮﺩ
ﻭ بدﻳﮕﺮان نیز
گفت ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻫﻔﺖ ﺷﺐ
ﺩﻫﻪ ﺍﺧﺮ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
کنید . ﻭلی
اﻟﻔﺎﻇ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍﺯ
ﺑﺎﻃنی ﻤﻬمی
همرﺍﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﮐﻪ ﺷﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﺩﺭ رؤیا
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺍﺏ ﻭ رؤیا
ﻫﻴچ ﺸﺒﺎﻫتی
ﺒﺎ ﺗﻤﺎم
ﺨﻮﺍﺑﻬﺎﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣل ﻘﺒل ﻨﻬﺎئی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل عجیب
ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﻧﺎﻇﺮ ﻭﺍﺻل
ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻘﺎم ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻗﺎﺑل
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ
ﻭ ﭼﺸﻴﺪ.
ﻣﺘﻔﻘﺎ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻇﻬﺎﺭﺍﺕ
ﻗﺒلی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻥ گرﻭﻩ مدّعی
ﺸﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﺷﺐ ﺍﺧﺮ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺸﺐ ﻗﺪﺭ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی ﻮ
ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺮﻭﺯﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﺐ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺭﺑﻄﻰ ﻫم
ﺒﻤﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺮﺍ
ﻧﺎم ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺷﺒﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺵ ﺳﺎﻟک ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎئی
اﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺎﺭﺍﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭ رؤیاﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺖ
ﮔﺎﻧﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻧﺎم اﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺣﺴﻴنی ﻮ
ﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃمی
ﻮﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﻗﺎﺋم ﻴﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻋﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺼﺎﺩق ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺍﻇﻬﺎﺭﺍﺕ
ﺭﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺩﺭﻭغ
اﻳﻥ عدّﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ هم
اﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ
ﺸﺒﻬﺎ ﺩﻧﺒﺎل
کنند ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻫﻔﺖ ﺷﺐ ﺍﺧﺮ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺑﻠﮑﻪ (ﻫﻔﺖ
اﻭم و یوم آﺧﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ)
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺣل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺸﺒﻬﺎ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻫﺮﻳک ﭽﻨﺪ
ﺳﺎل هم ﺑﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ (ﺷﺒﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻘﺪﺭ)
ﻫﻤﺎﻥ( ﺍﻳﺎم الله)
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻫﺮﮐس (ﻣﺘﺤﺮﻯ)
ﻭﺗﺤﻘﻴق ﺪﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ (ﺗﺤﺮّﻯ
ﺤﻘﻴﻘﺖ)
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ(ﺗﺤﺮﻳﺮ
ﻭ ﺍﺯﺍﺩﻯ جستن
ﻮ ﺣُﺮﻳّﺖ)
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﻄﻠﺒﺪ. ﺗﺎ
ﻣﻌﺼﻮم اﺯ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮ ﻏﻔﻠﺘﻬﺎ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺷﺮﻃ
ﺘﺤﺮّﻯ که
یرﺍﻯ ﻤﺘﺤﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻩ ﻫﻤﺎﻥ(ﻋﺸﻖ)
ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐسی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻟﺎﺑﻠﺎﻯ
اﺑﺮﻫﺎ ﭼﻮﻥ
هلال ﻤﺎﻩ ﺑﺠﻮﻳﺪ.
ﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ رؤیا
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮑس
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﺪﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺎ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺣای ﻤﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺣتی غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺍﺑﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻳﮑﺴﺮﻩ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﺎﻣل
ﻮﺍﺻل ﺒﺨﺪﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. (ﺗﺤﺮّﻯ
ﻮﺍﻗﻌﻰ)( سلوک
الهی ) ﺑﺎ ﮐﻤک ﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ نفس ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﻭح
ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ اﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﺠلی ﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم
ﺮب اﻟﻨﻮع بشر
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﭙﺮﺩﻩ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻭ
ﺳﺪﺭة ﺍﻟﻤﻨﺘﻬی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ ﻭ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻥ ﻨﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺗﻮﺳﻂ
ﺍﺧﺮﻳﻥ کاﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺪﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻓﻮق عرﺷﻰ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﻠﻮکی آﻥ
ﻘﺎﺋم اﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻓﻮق عرﺷی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﻫم
ﺒﻌﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣنی ﻨﺎم ﻮ
ﻭﺍﮊﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻧﺒﻮﻯ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ.
ﻭﻋﻘل ﺒﺸﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺻﻔتی که
ﻣﻨﺎﺳﺐ ربّ
ﻓﻮق ﺮﺣﻤﺎن
ﺒﺎﺷﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی ربّ
ﺭﺣﻤﺎنی
ﺴﺮﺍﺳﺮ (ﺭﺣﻤﺖ)
ﺍﺳﺖ (ﺗﺮﺣﻢ)
ﺑﻤﻌنی ﻘﺎﺑل
ﻔﻬﻤﺶ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﻨﻪ
ﺩﺭک ﻤﻌنی
اﺻلی ﺮﺣﻤﺖ.
ﻣﮕﺮﺁﻥ ﺗﺮﺣمی
که ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺮﺧی ﻮ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
اﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭک
ﻛﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺩﺭ
ﺳﻮﺭﻩ ﻗﺪﺭ
ﺍﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺭﻭح
القدس ﻴﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻴﺎ ربّ
اﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻠﺎﺋک ﻴﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﻭﻳﺎ
ﺗﻤﺎمی
کاﻣﻠﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﻘﺒﻠﻰ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﺤﺎﺿﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻨﺰﻭلی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺻﻌﻮﺩ
روحی ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﺍﺻل
اﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﭼﻮﻥ ﻨﻘﻄﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺼﺤﻨﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶﻋﺮﺷی
اول ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺨﻮﺩ ﻳکی اﺯ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﻭﺻﺤﻨﻪ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ( ﺍﺳﻘﺎﻃ
هندﺳﻰ) ﻭ
ﺗﻤثیل ﻘﺎﺑل
ﺪﺭک ﺒﺸﺮ ﺩﺭ
ﺍﺷﮑﺎﻝ ﻫﻨﺮﻯ
ﻮلی غیر ﻫﻨﺪسی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺍﻳﻥ ﺸﮑﻠﻬﺎﻯ
هنری ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﺎ (ربّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ) الله
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻮﺍلی
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺼﻔﺤﺎﺕ
ﺷﻴﺸﻪﺍﻯ ﺭﻭﻯ
هم ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﺳﻘﺎﻃ ﻮ
ﺗﻤثیل ﻮﺷﮑﻠﻰ ﺭﻭﻯ
آﺧﺮﻳﻥ ﺼﻔﺤﻪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﺪﺍﻥ
ﻨﻈﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺴﺪﺭة
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ ﻳﺎ
ﺳﺘﺎﺭ ﻭﭘﺮﺩﻩ
ٴﭙﺎﻳﺎنی ﺪﺭﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻓﻮق ﻗﺒﺸﺮﻯ ﻭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺴﻠﻮک
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
عابشه ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺗﺤﺮﻭﺍ
ﻟﻴلة
ﺍﻟﻘﺪﺭفی
اﻟﻌﺸﺮ
ﺍﻟﺎﻭﺍﺧﺮ ﻣﻥ
ﺮﻣﻀﺎﻥ ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﺸﺐ ﻗﺪﺭ ﺩﺭ
ﺩﻫﻪ ﺍﺧﺮ
ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺒﮕﺮﺩﻳﺪ .ﺗﺤﺮّﻯ
ﻮﺣُﺮﻳّﺖ
ﻃلبی اﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺩﻫﻪ ﺍﺧﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﻫﻪ ﺍﻭل
ﺪﻭﺭﻩ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺩﻫﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺩﻭﻡ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ ﻭ
ﺩﻫﻪ ﺳﻮم
ﺘﺠﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺮﺍ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻮم
ﺴﻠﻮک ﺪﺭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻋﺎﻳﺸﻪ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ: ﺗﺤﺮﻭﺍ
ﻟﻴلة
ﺍﻟﻘﺪﺭفی
اﻟﻮﺗﺮ ﻣﻥ
اﻟﻌﺸﺮ ﺍﻟﺎﻭﺍﺧﺮ
ﻣﻥ ﺮﻣﻀﺎﻥ ﺸﺐ
ﻗﺪﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯﻏﻴﺮ ﺯﻭﺝ
ﺩﺭ ﺩﻫﻪ ﺍﺧﺮ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺒﺠﻮﺋﻴﺪ. ﻭلی
کسی ﻨﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺷﺐ ﻭ
ﺭﻭﺯﻯ ﺮﺍ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﮑﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک اﺳﺖ
ﻭ ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ
ﻭﺩﻫﻪ آﺧﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ الهی
اﺳﺖ ﻭﻏﻴﺮ
ﺯﻭج ﺒﻮﺩﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔتم
عرشی اﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺍﺻﻞ (ﻭﺗﺮ) ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺗک
ﺮﮐﻌﺘﻰ
ﺳﻤﺒﻮل
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﺗﻔﺮﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﺗﻔﺮﻳﺪﻯ که
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺠﺮﺩ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻫﺴتی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﻏﺮق ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﻣﻥ ﻮ ﺗﻮ
ﺭﺍبه (ﻣﺎ) ﻭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﺍﻳﻥ ﺸﺐ ﻗﺪﺭ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﻴک
ﻤﻮﺳﻮم ﻴﺎ ﭘﻨﺠﻢ
ﻭﻫﻔﺘم ﻮ ﻧﻬک
اﺯ ﺩﻫﻪ ﺍﺧﺮ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺎﻩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺴﺖ ﻭﻫﺸﺖ
ﺭﻭﺯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﻧﻪ سی
ﺮﻭﺯ. ﺑﺎﺯ
ﻋﺎﺋﺸﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪﭼﻮﻥ ﺩﻫﻪ
ﺍﺧﺮ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺸﺮﻭع ﻤﻴﺸﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺐﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺣﻴﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻧﮕه ﻤﻴﺪﺍﺷﺖ.
ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹﻋﺎﺋﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ (
ﻭﺟﺪّﻭا ﺷﺪّ
ﺍﻟﻤﺌﺰﺭ)
ﺟﺪّﻳﺖ
ﻣﺨﺼﻮﺻﻰ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭلی
ﮐﻤﺮ ﻣﻴﺒﺴﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺠﺴم ﻤﺎﺩﻯ هفت
ﺭﻭﺯ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺍﺧﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻨﻴ
کاﺭﻯﺮﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭﺍﻟﺎ
ﺳﺎﻟک همه ﺷﺒﻬﺎﻯ
ﺮﻣﻀﺎﻥ که
ﺳﻬﻞ ﺍﺳﺖ
ﺗﻤﺎم
ﺮﻭﺯﻫﺎﻯ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻭ
ﺍﺣﻴﺎ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ (ﺍﺣﻴﺎ)
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
گرﺩﺩ. ﻭﺟﺪّﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻤﺒﻮل ﺘﻤثیل
ﺒﺮﺍﻯ ﺠﺪﻳﺖ واقعی
ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ
ﻭﻋﻠﺎﺋم ﻮ ﺍﻣﻴﺪﻫﺎ
ﭼﻮﻥ ﺴﻴلی
ﺒﺮﺳﺎﻟک
ﺠﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
واقعی اﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ (ﺷﺪّ
ﺍﻟﻤﺌﺰﺭ) ﻳﺎ
ﻟﻨُﮓ ﺑﺴﺘﻦ
ﻓﻘﻄ ﻤﻌنی
همّت ﺑﺮﺍﻯ
کاﺭﮔﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻘﺪﻳم
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ گرﻡ
ﺍﮐثرﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻴک
ﻠُُﻨگ چوﻥ
ﻤﺮﺩم ﺠﺰﺍﻳﺮ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮی
ﻫﻨﺪ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﺩﮔی ﺰﻧﺪﮔی
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﻟﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﮐﺎﺷﻒ
ﺍﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺎﺣﻴﺎﻯ هیچ
ﺸبی ﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﺎل
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮ
ﺗﺠﺴم ﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﺗﻤثیل ﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﮕﻔﺖﻋﻤل
ﻤﻴﮑﺮﺩ. ﺑﺎﺯ
ﻫﻢ ﻋﺎﺋﺸﻪ
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺯﻯ ﺒﺸﺐ
ﻗﺪﺭ ﺭﺳﻴﺪﻡ
ﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳم که
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻗﻮﻟﻰ:ﺍﻟﻠﻬمّ
ﻤﺎﻧک عفو ﺗﺤﺐ
ﺍﻟﻌﻔﻮ
ﻓﺄﻋﻒﻋﻨّی ﺒﮕﻮ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺗﻮ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻰﻭ ﺑﺨﺸﺶ
ﻭﻋﻔﻮ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻯ. ﭘس ﻣﺮﺍ
ﺑﺒﺨﺶ. ﺍﻳﻥ
کلام ﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﮐﺎﻣل ﻮﺍﺻل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﭙس
ﺍﺯﻋﻔﻮ الهی
ﻮﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺒﺪﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﺎﺋﺸﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭل ﻔﮑﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ کناﻫﺎﻥ
ﺒﮑﻦ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻯ
ﺴﺎﻟک ﻨﺒﻮﺩ.
ﻭﺍﻟﺎ ﭼﻨﻴﻥ
ﺸبی ﺮﺍ ﻫم
ﺴﻮآل ﻨﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ سلوک
الهی ﻤﻴﮑﺮﺩ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻥ ﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺸﺐ ﺭﺍ ﻣﺸﺨّﺺ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.

حدیث 8603 -
ﺗﺮﻣﺬﻯ اﺯ
ﺍُمّ ﺴﻠﻤﻪ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮐثرﺍ ﻣﻴﮕﻔﺖ:
ﻳﺎ
ﻣﻘﻠّﺐﺍﻟﻘﻠﻮﺏ
ثبّت ﻗلبی
علی ﺪﻳﻨک اﻯ
ﺨﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﻗﻠﺒﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺤﻮّﻝ ﻭ
ﻓﮑﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻭﺗﻮﺟﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻌﮑﻮس
ﻣﻴﮑﻨﻰ ﻣﺮﺍ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺩﻳن
ﺨﻮﺩﻡ
ﭘﺎﻳﺪﺍﺭ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭ.
ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺻﺒﺮ
ﮐﻨﻢ ﻭ ﭘﺸﺖ
ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻧﮑﻨﻢ ﻭﺗﺮک ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻧﻨﻤﺎﻳﻢ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﻫﻢ ﻭ ﺑﻐﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺗﻮﮐل
ﻨﻨﻤﺎﻳﻢ
ﻭﭼﺸﻤﻢ ﺑﺪﺳﺖ
ﮐسی ﺠﺰﺧﺪﺍ
ﻧﺒﺎﺷم . ﻣﻬﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ و
ﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺳﺎﻳﻂ
اﻳﻤﺎنی ﻮ ﮐم
ﺒﺎﻭﺭﻯ ﻮ
ﺗﻨﺒلیو کم
کاری ﻨﻨﻤﺎﻳﻢ.
ﺗﺎ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ سلوک
الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
قائم ﺑﺮﺳﻢ.
اُمّ سَلِمه
یکی از سالکان
با پیامبر
بعنوان مربّی
الهی او بود. پیامبر
نام اورا امّ
سلمه گذارد زیرا
اوم و سلوک و
تسلیم دینی
کرده است. در
روره خلفای سه
گانه راشدین
که ولایت علیّ
را نمی
پذیرفدتند
گفته های سالکان
و واصلان
سلوکی در حیات
پیامبر چون ام
سلمه قصد بیان
حقیقت دین
اسلام در سلوک
با ولایت الهی
بمعرفی خداوند
میباشد .هدف
خداونذ و
پیامبر تأسیس
حکوکت دینی
بنام اسلام چه
سُنّی باشد یا
شیعی نبوده بلکه
تبلیغ و تأیید
طریقت تازه
سلوک محمدی بوده
است. که تمامی قشریّون
بویژه آخود
های سنّی یا شیعی
و بهر نامی دیگر
عملا دشمنی با
این هدف پیامبر
میکردند و
طرفداران
سلوک الهی و
ولایت سلوکی پیامبر
را کشتار
میکردند و
نفرت از این رهبران
سیاسی دیانت
اسلام در طول
زمانها عملا
واجب تر از
عشق بولایت
الهی و سلوک الهی
میباشد . تثبیت
دین در قلب که پیامبر
و هر کامل و
سالک الهی میگوید
همان هدف خداوند
برای تثبیت حقیقت
هدف خداوند در
سلوک الهی و تربّیت
ژنتیک روحی سالک
برای رسیدن بشهود
ششم نور قائم ربّ
النوع بشری و
آماده شدن برای
تولد در نوع قوق
بشری هفت هزار
سال بعد میباشد
تا تحت فشار
مخالف و حتی
هوسهای نفس
اماره خود
نبوده باشند
که نیمه راه
ترک سلوک و
هدف لقای الهی
قائم بنمایند.

حدیث 8604 -
ﻣُﺴﻠم ﻮ
ﺑُﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮ ﻫُﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻣﻥ
ﻘﺎم ﻠﻴلة
ﺍﻟﻘﺪﺭ
ﺍﻳﻤﺎﻧﺎ ﻭ
ﺍﺣﺘﺴﺎﺑﺎ
ﻏُﻔﺮ ﻟﻪ ﻣﺎ
ﺗﻘﺪم ﻤﻥ
ﺬﻧﺒﻪ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﻗﻴﺎم ﺒﻨﻤﺎﺯ
و عبادت
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ( اوم و
سلوک الهی با
ولایت الهی ) ﻮ
ﺍﺣﺘﺴﺎﺏ ﻋﻤل
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
کذﺷﺘﻪ ﺍﻭ ﭘﺎک
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻥ
کاﺭﭼﻨﺎﻥ
اﻫﻤﻴّتی
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻏﻔﺮﺍﻥ
اﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﺩﻫﺪ ﻭﻗﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺎﺩق گرﺩﺩ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻥ
اﻧﺴﺎﻥ از گناهان
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺭﺍ
ﺗﺸﺮﻳح
عرﻓﺎنی ﻮ ﺳﻠﻮکی
کرﺩ. ﻭﺍﻟﺎ
ﻣﻔﻬﻮم آﻥ
ﻘﺎﺑﻞ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﻫم
ﻤﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﺪﺍم ﺸﺐ ﺍﺳﺖ. (ﻗﻴﺎم
ﻮ ﺍﻗﺎﻣﻪ قیامت
) ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻤﺎﺯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺐ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت ﺘﺎ قیام
قیامت گونه
ﻗﺎﺋم ﺼﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ (ﻧﻤﺎﺯ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ) ﻣﻄﺮح
شده اﺳﺖ و ﻧﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﺪﺭ. ﻭ (
ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ ) ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت ﺍﺳﺖ و
نه عبادات
قشری مداب
سنّی یا شیعی و
بهر نام دیگر .
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ اﺳﺖ
ﻭلی ﻤﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﺪﺍم
ﺸﺐ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ثلث ﺍﺧﺮﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷبی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﺪﺭ ﻭ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻭ ﺍﺟل
ﻮ ﻣﻬﻠتی است
بساﻟک داده
شده که ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ(ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺷﺨﺺ) ﺑﺮﺍﻯ
همین ﺘﻮﻟﺪ
کنونی بشری تا
ﺘﻐﻴﻴﺮ ذات خود
ﮐﻨﺪ ﻭ (ﺑﺪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ و تغییر
سرنوشت بشری ) ﺩﺳﺖ
ﺩﻫﺪ. ﮐﻪ ﺟﻬﻨم
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ
ﺣﺮﺍﻡ ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺨﺸﻮﺩﻩ ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
و عفو الهی
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ نوع فوق
بشری ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻭﺍﺟﺐ ﮔﺮﺩﺩ. ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﺮﻭﺵ
سلوک با ولایت
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ربّ
اﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
و تجلّی الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭﺗﻤﺎمی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺳﺪﺭة ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ
ﻭ ﭘﺮﺩﻩ
ﭘﺎﻳﺎنی ﺴﻠﻮﻙ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺳﺎﻟک ﺒﺨﻠق ﻮ
ﺍﻏﺎﺯ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻨﻴﻥ
ﺸبی که ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم در
رؤیای سالک در
حال وحدت
وجوﺩ ﺪست دهد .
ﺩﻭ ﺷﺮﻃ عمدﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺣتی ﺪﺭ ﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﺷﺒﻬﺎﻯ
ﺴﺎل ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﺸﺮﻭﻃ
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭﻯ هم
ﻤﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک
بدون مرگ قبل
از مرگ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺷﺮﻃ
اﻭﻝ (ﺍﻳﻤﺎﻥ)
ﮐﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ
ﺷﺮﻃ اﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ (ﺍﻭﻡ و
هوم ) با ولایت
الهی ﮐﺮﺩ
ﻭﺳﻠﻮک ﻨﻤﻮﺩ
ﺗﺎ در شهود
ششم ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﺵ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ دوره
بشری ﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﻣﻄﺮح
کنیم ﺑﻤﻮﺍﺭﺩ
ﺯﻳﺎﺩﻯ اﺯ
ﺍﺻﻮل ﻮ ﺭﻭح
ﺪﻳﻥ ﻮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻴﻢ.
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﺨﺪﺍ
ﻭ ﺭﺳﻮﻝ ﻭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ ﻮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺗﻤﺎمی
اﺣﮑﺎم
ﻘﺮﺍﻧﻰﻭ
ﺍﺣﮑﺎم ﺪﻳﻨﻯ ﻮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻳک
ﺪﻧﻴﺎ ﻣﻄﻠﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﺟﻤﻌﺎ ﻭﺑﺪﻭﻥ
اﺳﺘثنا ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﺷﺨﺺ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺰﻳﺎﺩﻯ اﻣﻮﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻋﻤلی هم
ﻨﻴﺴﺖ.ﺗﺎ
ﺩﺭﺣﺎل ﻘﻴﺎﻡ
ﻧﻤﺎﺯ ﻳﻜﺸﺐ
بخصوصی ﺩﺳﺖ
ﺩﻫﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎتی
ﺒﺎﻃنی ﻮ
ﺳﻠﻮکی لزوم
اﻭم کرﺩﻥ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺷﺎﻣل
ﺘﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﺎﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎم ﺸﺒﻬﺎﻯ
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺳﺎل
ﺪﺭ ﺳﺎﻟک
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ششم
ﻗﺎﺋﻢ آﻧﻬم ﭙس
ﺍﺯ طی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒلی پنج تن
آل عبا ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﻗﻴﺎم
کرﺩ. ﻭﺑﻤﻌنی
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم ﺪﻭﺭﻩ
ﺑﺎﻳﺪ (ﻗﻴﺎم ﻮ
ﻋﻤﻞ) ﺳﻠﻮکی
ﺸﺎﻣل ﻨﻤﺎﺯ
ﻭﻗﻴﺎم تا
قائم ﻨﻤﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺟﻤﻌﺎ (ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭم کرﺩﻥ)
ﺻﺎﺩق گرﺩﺩ. (ﺍﺣﺘﺴﺎﺏ)
ﻧﻴﺰ ﻳﮑی
بمعنی (ﺣﺴﺎﺏ
ﺍﻭﺭﺩﻥ) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ که
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﻋمّ
اﺯ اعمال
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ که
باﻳﺪ ﺑﺤﺴﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟﺎ ﺳﺎﻟک
ﺘﺮک ﺘﻤﺮﮐﺰ و
توسّل ﮐﺮﺩﻩ
اسن . ﺩﺭ ﻣﻌنی
عرﻓﺎنی ﻮ
ﺳﻠﻮکی ﺒﻤﻌﻨﻰ
(ﺍﺣﺘﺴﺎﺏ
ﻫﻤﺎﻥ اﺣﺘﺒﺎس
) ﻳﺎ (ﺣﺒس ﮐﺮﺩﻥ
ﻨﻔس امّاره) ﻭ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺘﺰﮐﻴﻪ روان
بشری ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻠﺎﺯم ﺪﺭ
ﺳﺎﻟک اﺭﺯﺵ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ واقعی
ﺒﺎ ﭘﺎکی بیشتر
نفس ﻭ ﺩل اﺳﺖ.
ﻣﻌنی ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺣﺘﺴﺎﺏ(ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ)
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻃﻮل
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﻗﻮﺍﻝ ﻭﺣنی
عباﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ و
مراق بت ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺧﻄﺎ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻳﺎ
ﺿﻌﻒ ﻭﮐم
اﻳﻤﺎﻧﻰ ﻭﻳﺎ
ﮐم کاﺭﻯ ﻮﮐم
ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﻋﻤلی
ﭙﻴﺮ ﻭﺍﺣﮑﺎم
ﺪﻳمی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎل
ﻘﻴﺎم ﺒﻨﻤﺎﺯ
ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﮔﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻭم کرﺩﻥ ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎﻭﺭﻯ هاﻯ
ﻠﺎﺯﻡ ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺣﺘﺴﺎﺏ ﻭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻫم
ﺪﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭﻫم ﺒﺎ
ﺍﺣﺘﺒﺎس نفس و
کنترل آن ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎﻏﻔﺮﺍﻥ الهی
ﺮفع ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق نیز
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم
ﺒﻮﺩ ﺣنی
گناﻫﺎﻥ
آﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ ﻫم
ﺒﺨﺸﻮﺩﻩ الهی
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴچ گناهی ﻴﺎ
ﻫﻴچ ﻤﻘﺎمی ﻴﺎ
ﻫﻴچ ﺤﺎﻟﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﻤﻪ الهی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﺤﺮﻳﻢ ﺟﻬﻨم
ﻮ ﻭﺟﻮﺏ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﺎﻣل
ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﭙس
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺷﺐ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﻘﺪﺭ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻭﻋﻤل کند ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻤﻌﻤﻮﻟﻰ ﻫم
ﻘﻄﻌی ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮ ﺷﺐ
ﺳﺎل اﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﻭﺭﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻴﺎ ﭼﺸم ﺪﻭﺯﻯ
ﻮﻳا ﮔﺮﻣﺎ ﻭ
ﺭﻧج ﺴﻠﻮک اﺳﺖ.
ﻭ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑهفت ﺭﻭﺯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻫم آﻧﻬﺎ
ﻭ ﺍﺧﺮﻳﻥ
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻳﻮم الله
ﺍﺧﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﻤﻌنی
آﺧﺮﺕ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ. ﻭ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺳﻮﺭﻩ
ﻗﺪﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎﻩ
ﻳﺎ ﻳک عمر صد
ساله ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺷﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﺁﻥ (ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﻠﺎﺋﻚ) ﻭ
ﺍﺯﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻋﻮﺍﻟم الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ ﻧﺎﺯل
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. کلمه(ﺭﻭﺡ)
ﻫم ﭽﻨﺪﻳﻥ ﻤﻌنی
ﺪﺍﺭﺩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ روح
القدُس ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﻣﻠﺎﺋﻚ)
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺒلی
سالک ئ
پادشاهان
پادشاه الهی
شده هستند.
ﻭﻫﻤگی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻳﮑﺠﺎ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻل
ﺠمع هستند. ﭘس
ﻓﻌﻞ (ﻗﺎﻡ)
ﺑﻤﻌنی اﻗﺎﻣﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺣﺼﻮل
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺑﺮﭘﺎئی
ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮک
اﺳﺖ. ﻭ (ﺍﻗﺎﻣﻪ)
ﻫم اﻭم کردن
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ. (ﻟﻴﻠﻪ)
ﺑﻤﻌنی ﺸﺐ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮ ﺷﺒﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺍﻥ ﺤﺼﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﻳﻮم الله ﻭ
ﺭﻭﺯ ﻭ ﻳﻮم ﻮ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻭﻡ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺖ. (ﻗَﺪَﺭ)
ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻭ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﻫﺎﻯ
ﺰﻣﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
هر ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻨﺎم
اﺟَل و مهلت
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ طی
ﺸﻮﻧﺪ. (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻌﻤﻮلی ﺸﺨﺺ)
ﺗﺒﺪﻳل به (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی )
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ( ﺑﺪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ) ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ سرنوشت
آینده روح ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﺭﻣﻀﺎﻥ)
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ سالک
ﺑﭽﺸم ﺪﺭﺩ ﻳﺎ (ﺭﻣﺾ
ﻋﻴﻦ) ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﮔﺮﻣﺎ ﻭﺳﺨتی
ﺴﻠﻮک اﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺘﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﺍﻳﻤﺎﻥ)
ﺍﻭم کرﺩﻥ اﺳﺖ
ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ. (ﺍﺣﺘﺴﺎﺏ)
ﺑﺤﺴﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﮐﺎﺭﻯ کرﺩﻥ ﻭ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ و
مراقبت ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭﺍﺣﺘﺒﺎس نفس امّاره
ﻣﻌنی کنترل
روان هوز باز ﻤﻴﺪﻫﺪ.(ﻏﻔﺮﺍﻥ)
ﺑﺨﺸﺶ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮﻏﻴﺮ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﺯل
ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ اﻭ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻗﺒل اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻪ
ﺷﺪﻥ ﺒﻬﺸﺖ ﻭ
ﺣﺮﺍم ﺸﺪﻥ ﺠﻬﻨم
ﻮ ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ و بد تر
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
روح ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ)
ﻭ ﺍﺻل بی گناهی
که ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻣﻘﺎم ﺨﻠﺎﻓﺖ الهی
ﻮ ﻧﺒﻮﺕ نیز
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ (ﻧﺒﻮﺕ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺩﻳﻥ
آﻭﺭﻯ) ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﭘﻴﺸﮕﻮئی
) احوال
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺗﺼﺮّف ﺪﺭ
ﺍﺣﻮﺍل
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ اﺳﺖﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻮﭼﺸﻢ ﻭ
ﺩل ﻮ ﻓﮑﺮ ﺍﻭ د اده
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﻳک اﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺷﺮﻑ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ بنی
اﺳﺮﺍئیل هستند.
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺑﻪ
ﻧﺼﻮﺡ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ به
ﺗﻤﺎم ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﭘﻴﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﺮﺍﺣل
ﺘﺰﮐﻴﻪ نفس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺫﻫﻥ
ﻮﺩﻝ ﻭنفس ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻣﻮﺯﺵ گرفتن
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪﻭﺭؤﻴﺖ
ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ الهی
اﻭﻟﻴﻪ ﻭ ﺳﭙس
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﻠﻮک
ﺘﻨﻬﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ. ﻭﻧﻪ نفسﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﭼﻪﺭﺳﺪ ﺑﺠمع
آﻭﺭﻯ ﻤﺎل
ﻮﻋﻠم ﻮ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭ ﻣﻔﺎﺧﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺷﺘﻦ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ (سلوک
الهی)ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺘﺎ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ
ﺍﻟﺴﻠﺎم یعنی نجات
ﻮ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
نوع بشری
ﺗﻤﺎﻡ اشت.

حدیث
8505 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺷﻘﻴﻘﺒﻥ ﺴﻤﻪ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺑﻥ
ﻤﺴﻌﻮﺩ ﺩﺭ
ﺷﺒﻬﺎﻯ ﺠﻤﻌﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺫﮐﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ. ﺭﻭﺯﻯ
ﺒﻮﻯ گفتند ﭼﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺠﻠﺴﺎﺕ
ﻣﻮﻋﻈﻪ ﺭﺍ ﻫﺮ
ﺷﺐ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻰ؟
ﮔﻔﺖ ﺍﺭﺯﻭﻯ
ﻤﻥ اﺳﺖ. ﻭلی
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫم
ﺸﻤﺎ ﺭﺍ ﺧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻣﻠﻮل کنم .
ﻣﻥ ﺪﺭ ﺍﻣﺮ
ﻣﻮﻋﻈﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺷﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻢ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮑﺮﺩ. ﻭ
ﺍﻓﺰﻭﺩ: ﮐﺎﻥ
ﺮﺳﻮل الله
ﻳﺘﺨﻮﻟﻨﺎ
ﺑﻬﺎ ﻟﻤﺨﺎفة
ﺍﻟﺴﺂمة
ﻋﻠﻴﻨﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ (ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ)
ﻃﺎﻟﺐ ﻭ ﺳﺎﺋل
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﺍﺩ
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻣﺎ
ﺧﺴﺘﻪ ﻭﻣﻠﻮل
ﺸﻮﻳﻢ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﺎ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ (ﺗﺨﻴّﻞ) ﻭ(
ﺗﺨﻮّﻝ) ﻭ ﻓﻬم
ﺘﮑﺎﻣلی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻋﻈ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﻋﻈﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻃﺮح کلّی
اﻣﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺗﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﻠﺎم
ﻤﻨﺠﺮ ﺑﺎﻳﻥ
گرﺩﺩ ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺎل
ﺨﻮﺩ ﻓﮑﺮﻯ ﺒﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺖ (ﺑﻌﺪﺍ
ﺳﻮآل ﻮﻳﮋﻩ
ﺧﻮﺩ) ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﺻﺪﻗﻪ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻟﺎ
ﻃﺮح ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻴﺮﻳنی
ﻮﻟﺬﺕ ﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻏﻴﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻥ
ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ (ﺗﺨﻴﻞ
و تصوّر ) ﺍﻧﻬﺎ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ (ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ) ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ هماﻥ
ﺤﮑﻤﺖ ﻭ (
ﻣﻮﻋﻈﻪ
ﺣَﺴَﻨﻪ)
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺏ ﺣﮑﻤﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺤﮑﻴم ﭙﺰﺷک
ﺒﺮﺍﻯ ﺷﻔﺎﻯ
ﺒﻴﻤﺎﺭ ﺭﻭﺍنی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ (ﺣﮑﻤﺖ)
ﺑﮑﻨﺪ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی
ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺍﺣﮑﺎم ﻮﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
عقلی ﻤﻄﺮح
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺗﺤﺖ ﺗأثیر
ﻗﺎﻃﻌﻴﺖ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﺍثر
ﺣﮑم ﺼﺎﺩﺭ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﺘﻮﺟﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﭼﻮﻥ
ﺤﮑم اﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭼﻨﻴﻥ گفتارﻫﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺴﺘﺪل
ﺒﻔﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ ﻤﻨﻄﻘﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﺟﺎﺭﻯ
ﺮﻭﺯ ﺩﺭ (ﺳﻄﺢ
ﻋﻘل ﺠمعی
ﺒﺸﺮباﺷﺪ.
ﺣﮑﻤﺖ ﻧﻴﺰ (
ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻣﻰ)
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻓﻘﻄ
اﻫل ﻔﮑﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ )ﺍﺳﺘﺤﮑﺎم ﻮ
ﺍﻟﺰﺍﻡ)
ﻭﺗأثیر ﻗﺎطع
کلام
ﺤﮑﻴﻤﺎﻧﻪ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﺑﺎﺭ ﻭ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺍﺣﮑﺎم
ﻤﻨﻄﻘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭک ﻛﻨﻨﺪ.
ﺣﮑﻤتی که ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺘﺰﻟﺰﻝ
ﻭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺎ
ﻫﺮ ﻣﺘﻔﮑﺮ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭﮔﺎهی
نیز ﺪﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺣﮑﻤتی که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻨﺎﻡ (
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰو
لدنّی ) ﻳﺎ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺣﮑﻤﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ (ﻋﻠم
ﻠﺪﻧّﻰ) ﺑﺬﻫﻥ
اﻧﺴﺎﻥ کامل
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻠﻬم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻣﻮﻋﻈﻪ
ﺣَﺴَﻨﻪ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮ ﻭﻋﻈ ﻮ
ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ
ﻭﻃﺮح ﻤﺴﺎﺋل
ﻮ ﮐﻠﺎﻡ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣﻠﺎل ﻮ
ﻣﺠﺎﺯ ﻭ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ (ﺣﺴﻨﻪ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺨﺶ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍﻟﺎ
ﺣﺮﺍم ﻮ ﻏﻴﺮ ﻣﺠﺎﺯ
ﻭ ﺳﮑﻮﺕ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﻮﺍﺟﺐﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻣﺠﺎﻟس ﺍﻫل
ﺪﻝ ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﮑﻮﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺟﺰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﻣﻄﻠبی گفته
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻋﺘﻬﺎ
ﺳﮑﻮﺕ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭلی ﺨﻮﺩ
ﺍﻏﻠﺐ ﺑﺎ ﻃﺮح
ﺴﻮآﻟﻰ
ﻣﺘﺨﺼﺼﺎﻥ ﻮ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺭﺍ ﺑﺤﺮﻑ
ﻭﺍ ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 8606 - ﻣﺴﻠم اﺯ
ﺍﺑﻮ ﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﮐﻴﺪ ﮐﺮﺩﻩ: ﻣﻥ
ﻘﺎم ﺮﻣﻀﺎﻥ
اﻳﻤﺎﻧﺎ ﻭ
ﺍﺣﺘﺴﺎﺑﺎ
ﻏُﻔﺮ ﻟﻪ ﻣﺎ
ﺗﻘﺪم ﻤﻥ
ﺬﻧﺒﻪ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺭﻣﻀﺎنی ﺮﺍ
ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ و
اوم ﻮ ﺍﺣﺘﺴﺎﺏ
ﻗﻴﺎم کرﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ.
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻤﺎﻩ
ﺭﻭﺯﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺳﺎل ﺎﺳﺖﻭلی
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﻚ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺭﻣﻀﺎﻥ
اﻭﺍﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺫﮐﺮ ﮐﻠﻤﻪ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺣﺮﻑ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩ ﻭ (ﺭﻣﻀﺎﻥ)
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻧﻪ (ﺍﻟﺮﻣﻀﺎﻥ).
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ ﺣﺮﻑ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺑﻤﻌمی
ﻤﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺤﺮﻑ
ﺗﻌﺮﻳﻒﺑﻤﻌنی
ﺤﺪ ﺍﻗل ﻴک
ﺮﻣﻀﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻤﻨﻄقی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﻓﻘﻄ ﻴﻜﻤﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺮﺍ
ﻗﻴﺎم ﺸﺒﺎﻧﻪ
ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﻐﻔﺮﺍﻥ ﻨﻬﺎئی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺖ
ﻳﺎﺑﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺮﻣﻀﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﻚ ﻭ( ﺭﻣﺾ
ﻋﻴﻦ) ﻳﺎ ﺩﺭﺩ و
وَرَم ﭼﺸﻢ
ﻭﺧﺴﺘگی ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺳﺨتی اﻋﻤﺎل
ﻮ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺎﻩ ﻗﺒل اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻓﻘﻄ
ﻴﮑی اﺯ
ﻣﺎﻫﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺪّس ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺮخی عشاﻳﺮ
ﻳﺎ ﻓﺮﻗﻪﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی عرﺏ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻣﺎﻫﻬﺎﻯ
ﻤﺤﺮم ﻮ ﺫﻯ
اﻟﺤﺠّﻪ ﻭ
ﺭﺟﺐ ﻭﻳﺎ
ﺣتیﻴﮑی
ﺪﻭﻣﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫم ﻤﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی برﺧی
اﻗﻮﺍم عرﺏ و
ادیان قدیم
آنها
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻳﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﺤﺮﻡ ﻭ ﻗﺮﻳﺶ
ﺩﺭ ﺫﻯ اﻟﺤﺠّﻪﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﺍﺻل هدف
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
الهی اﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم
ﻤﺎﻫﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺪّس ﻗﺪﻳم
ﻨﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﻩ ﺭﻭﺯﻩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﻣﻘﺎم
ﻤﺨﺼﻮﺻی
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺎﻩ ﺫﻯ
اﻟﺤﺠّﻪ ﻫم ﺪﺭ
ﺣج ﻤﮑﻪ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺍﻥ ﻤﺤﻔﻮﻇ
ﻤﺎﻧﺪ. ﭘس
ﺳﺎﻟک که ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻭﺭه
ﺴﻠﻮﻛی ﻨﻤﺎﺯ
ﭼﻪ ﺷﺐ ﻭ ﭼﻪ
ﺭﻭﺯ ﻭﭼﻪ
ﺗﻤﺎم اﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻫﻤگی
نیز ﻤﻌنی
ﻘﻴﺎم ﻮ
ﺑﺮﭘﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺗﺼﻤﻴم ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﻧﻘﺪﺭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻗﻴﺎم
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺩﻭ ﺷﺮﻃ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ (ﻗﻴام
رﻤﻀﺎﻥ) ﺍﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺍﺣﺘﺴﺎﺏ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻭ ﺍﺯ
ﻗﻴﺎم ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺑﺎ (ﺍﻳﻤﺎﻥ) ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻥاﺳﺖﻭﮐسی
ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺟﺰ ﺍﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺭﺯﺵ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
است. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺣتی ﺪﺭ ﻓﻘﻬﺎ
ﻭﺍﻫل کلام قبشری
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺗﻤﺎمی ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﻌﺼﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
اﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑسلوک
الهی ﺮﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭ ﺳنّی هستند
ﮐﻪ ﺑسلوک
الهی
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯند.ﻫم
ﺸﻴﻌﻪ ﻭﻫم
ﺴنّی هستند.
ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻫﻴﭽﮑﺪﺍم اﺯ
ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺴﻠﻮک بود
اند .(ﺍﻳﻤﺎﻥ)
ﻳﻌﻨﻰ (ﺍﻭم
کرﺩﻥ ﻮﺳﻠﻮﻙ)
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﻗﺼﺪ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
(ﺗﻮﺳّﻞ) ﻳﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺟﺴﺘﻦ
ﻭﺑﺎﻧﻬﺎ
ﭼﺴﺒﻴﺪﻥ
ﻮﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻳﺪﻥ
اﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣل
ﺘﺨﻠﻴﻪ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﮔﻴﺮﻯ ﻮ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻘﺎﻣﺎت الهی
ﭽﻮﻥ ﻘﺎﺋم
جبرئیل ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺷﺮﻁ (ﺍﺣﺘﺴﺎﺏ)
ﻫم ﻨﻪ ﺍﻳﻨکه
ﻗﻴﺎم ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻓﻘﻄ به (
ﺣﺴﺎﺏﺧدﺍ )
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ بی ﻨﻴﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ (ﺍﺣﺘﺴﺎﺏ
نفس) ﻳﺎ (ﺍﺣﺘﺒﺎس
ﻭ ﮐﻨﺘﺮل نفس)
ﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳت که ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺳﺖ. ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻗﺒل اﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﻘﻮﻳﺖ (نفس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ) ﺗﺎ
ﺣﺪّﻯ که (نفس امّاره)
ﺗﺒﺪﻳﻞ به (نفس
ﻣﻄﻤئنّه) ﻭ(نفس
ﻣُﻠهمه ) ﺷﻮﺩ.
ﻭ ﺍﺣﺘﺴﺎﺏ ﻭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭ سلوک الهی
ﻮ (ﺩﻳﻥ عملی
اﺳﻠﺎﻡ سلوکی )ﺑﺎ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺨﺪﺍ
ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺨﺪﺍ
ﻓﻌﻠﺎ ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺼﺮﻑ ﻭ ﻣﻌنی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟﺎ
ﻫﻤﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﻥ
ﺪﺭآﻭﺭﺩﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭﺣتی
اﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮﻫﻤگی
اﺯ ﻟﻔﻈ
اﻳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺍﺣﺘﺴﺎﺏ ﻓﻘﻄ
گذﺭ ﻠﻔﻈی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﺵ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﮔﻮﺵ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻣﺴﺎﻣﺤﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﻭ ﺷﺮﻃ ﻤﻬﻢ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﻗﻴﺎم ﺮﻣﻀﺎﻥ
ﻤﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ غفلت
ﺍﻧﻬﺎ ﻭ ﺣتی
ﺪﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ
ﻨﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﭼﻪ ﻣﻌنی
ﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺩﻗتی
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﺷﺮﻃ
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺑﺎﻧﭽﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺸﺮﻃ کمال
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺒﻌﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﮑی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻣﺘﮑﻰ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ
مراتب
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺎﺷﺪ. ﻣثلا
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻣﺘﮑی
ﺒﻨﻈﺮ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﻴﺎم ﺮﻣﻀﺎﻥ
ﺒﺎ ﺩﻭ ﺷﺮﻃ
اﻳﻤﺎﻥ یعنی
سلوک با ولایت
ﻮﺍﺣﺘﺴﺎﺏ
ومراق به خود
ﺭﺍ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻤؤﮐﺪ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻳﻥ ﻤﻌنی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺣتی ﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﻴﺰﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺣتی
ﺒﻘﺎﻳﺎﻯ
ﻤﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﻭﺣﺸﻴﮕﺮﻳﻬﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒل
ﺒﺸﺮﻯ ﭽﻮﻥ
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻮ ﺧﺮس
ﻭﺧﻮک ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻮﺭﻭﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯفرشته
گونه کسب ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ 55 قرن ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻥ ﺠﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺷﻐﺎل
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﺑﺸﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ ﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺮﺍ ﺑﺰﻧﺠﻴﺮ
ﻣﻴﮑﺸﻴﻢ ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺗﻮﺣﺶ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍﺣﺖ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﺍﻥ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺑﺸﺮ ﺭﺍ
ﺑﺰﻧﺠﻴﺮ
ﻣﻴﮑشد . ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺗﻮﺣﺶ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻫﻤﻴﻥ
ﺘﻮﺣی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﻫک اﮐﻨﻮﻥ اﺯ
حیوان ﺑﺸﺮی ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
ﻭﺍﮐثرﺍ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﭘس
ﻏﻔﺮﺍﻥ اﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﻭ ﺷﺮﻁ (ﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ) ﻭ( ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﺰﮐﻴﻪ) و
پاکسازی ﺩﺭ نفس
ﺳﺎﻟک ﻠﺎﺯم
ﺪﺍﺭﺩ ﺗﺎﻃﻯ
ﻤﺮﺍﺗبی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﻭﺵ
ﺩﻳﻥ عملی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻋﻤﻠﺎ
ﻏﻔﺮﺍﻥ الهی
ﺪﺳﺖمی ﺩﻫﺪ.
ﻧﻪﺷﺐ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﻤﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺗﻔﺮیح
ﻮ ﺧﻮﺩ ﺧﺴﺘﻪ
ﮐﺮﺩﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﺩﺭﺩ
ﮔﺮﺳﻨگی ﻮ
ﺗﺸﻨگی ﺮﺍ
ﻧﻔﻬﻤﺪ.
ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﺭﺍﻭﻯ ﻨﻴﺰ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺎﻳل
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻗﻴﺎم
ﺮﻣﻀﺎﻥ کنند .ﻭلی
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺘﻥ
عباﺭﺕ ﺍﺑﻮ
ﻫُﺮﻳﺮﻩ ﺍﺳﺖ ﻳﺮﻏﺐ
فی ﻘﻴﺎم
ﺮﻣﻀﺎﻥ ﻣﻥ غیر
ﺍﻥ ﻴﺄﻣﺮﻫم
ﻔﻴﻪ ﺑﻌﺰﻳمة
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺮﻏﻴﺐ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ
ﻗﻴﺎم ﺮﻣﻀﺎﻥ
ﺸﻮﺩ.ﻭلی
ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﻋﺰم ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺗﻌﻬﺪ
ﺳﻠﻮکیﻮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﻨﺪﻯ
ﺒﺎ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﻫﻨﺪ.
ﻭﻣﻌﻠﻮم هم
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻗﻴﺎم ﺮﻣﻀﺎﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺸﺒﻬﺎﻯ
ﺮﻣﻀﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻔﺮﻳح ﻴﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻤﺎﺯ ﺷﺒﻬﺎ ﻭ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﻤﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﻴﺎﻡ ﺳﻠﻮکی
ﺘﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺩﻳﻥ اﺳﻠﺎم
راستین
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﺘﻦ
ﻗﺮﺍﻥ ﻭﮐﻠﻴﻪ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺣﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮﻙ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
8607 - ﺗﺮﻣﺬﻯ اﺯ
ﻗﻄﺒﻪ ﺑﻥ
ﻤﺎﻟک ﻨﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻯ
ﺮﺍ ﺗﻌﻠﻴم
ﻤﻴﺪﺍﺩ که
بگوید ﺍﻟﻠﻬُمّ
انی اﻋﻮﺫ ﺑﻚ
ﻣﻥ ﻤﻨﮑﺮﺍﺕ
ﺍﻟأﺧﻠﺎق ﻮ
ﺍﻟأﻋﻤﺎل ﻮ
ﺍﻟأﻫﻮاء
ٴﺨﺪﺍ ﻳﺎ
ﭘﻨﺎﻩ ﻣﻥ ﺒﺘﻮ
ﺍﺳﺖ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺰﺷﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺒﺪ
ﻋﺎﺩتی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﻮﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺰﺷﺖ بدنی ﻮ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
بنماﻳﻢ ﻭ ﻧﻴﺰ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺗﻮ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم هوﺳﻬﺎﻯ نفس
امّاره ﻣﻥ ﻮ
ﻟﺬﺕ
ﻳﺎﺑﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭح آﻟﻮﺩﻩ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ ﻭ ﻭﺣشی
ﺁﻥ. ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ نفس
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺷﺄﻥ ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﻔﺮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻘﺎﻣﻴﮑﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﻮﺳﻬﺎئی ﻨﻴﺰ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﺣتی ﺤق اﻭ ﺍﺳﺖ
و ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
به آنها بپردازد
ﺑﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﻮنفس
یا روح نوع
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ.

حدیث
8608 - ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮ ﻫُﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻥّ
الله ﻳﺤﺐّ
ﺍﻟﻌﻄﺎس ﻭ
ﻳﮑﺮﻩﺍ
ﻟﺘثاﻭﺏ
خدﺍﻭﻧﺪ ﻋﻄﺴﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺍﺯ ﺧﻤﻴﺎﺯﻩ
ﻭ ﺩﻫﺎﻥ ﺪﺭّه
ﻤﺎ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
عمل ﻤثبت ﻭ
ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺑتقکّر
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﭼﺸم ﻮ ﻓﮑﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﻃﺒﻌﺎ ﭼﻨﻴﻥ
کاﺭﻯ ﺒﺎ
ﺧﻤﻴﺎﺯﻩ
ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﻤﻨﺎﻓﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی
عطسه ﭼﻮﻥ ﺒﺪﻥ
ﺮﺍ ﺗﮑﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻋﻤﻴﻘﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ
ﺣﻮﺍس ﻭ ﺗﻨﻔس ﻋﻤﻴق
أثر ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﺍﺩم ﺨﻮﺍﺏ
آﻟﻮﺩﻩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻋﻄﺴﻪ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭ ﺑﺮﮐﺖ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻔﺎﺫﺍﻋﻄس
ﺍﺣﺪﮐم ﻮ ﺣﻤﺪ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﮐﺎﻥ
ﺤﻘّﺎعلیّ
کلّ مسلم
ﺴﻤﻌﻪ ﺍﻥ
ﻴﻘﻮل ﻠﻪ
ﻳﺮﺣمک الله
ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪﻋﻄﺴﻪ ﮐﺮﺩ
ﻭﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ ﺷﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺷﮑﺮ ﻭﺍﺭﺩ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻓﮑﺮﻯ
ﺪﺭسلوک الهی
ﺷﺪ ﻫﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ که
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺍﻭ
ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺭﺣﻤﺖ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎئم
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﺒﺸﻮﻯ. ﻭ
ﺍﻣّﺎ
ﺍﻟﺘثاﻭﺏ
ﻓﺄﻧﻤﺎ ﻫﻮ ﻣﻥ
اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ ﻮلی
ﺨﻤﻴﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ نفس ﻭ
ﺗﻥ ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻮ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﺼﺎﺣﺒﺶ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑﺮ
ﻭﺍﺳﺘﻤﺎع ﻨﺼﻴﺤﺖﻭﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﻮ ﺣﮑﻤﺖ
ﭘﺬﻳﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻤﻠﺎﻟﺖ ﻭ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭﺧﺴﺘﮕﻰ
ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺻی که
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﻨﺎفع
نفس امّاره
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ. ﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﺧﺴﺘﻪ
ﻭﻫم گوﻳﻨﺪﻩ
هر تعلیمی ﺭﺍ
ﺳﺎﮐﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻓﺄﺫﺍ
ﺗثاﻭﺏ ﺍﺣﺪﮐﻢ
ﻓﻠﻴﺮﺩّﻩ ﻣﺎ
ﺍﺳﺘﻄﺎع ﻮ
ﺍﮔﺮ ﮐسی اﺯ
ﺷﻤﺎ ﺧﻤﻴﺎﺯﻩ
ﮐﺸﻴﺪ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺗﻮﺍﻥ اﻭﺭﺍ
ﻧﮑﻮﻫﺶ ﮐﻨﻴﺪ
ﺗﺎ ﺩﺳﺖ ﺑﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻋث ﻣﻠﺎل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮ ﻳﺎ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺨﺴﺘگی
ﻮ ﺧﻮﺍﺏ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳک
ﻤﺤﻔل ﻔﮑﺮﻯ
ﻮﻋﻠﻤﻰ ﮐﻪ ﻳک
ﺴﺎﻋﺖ ﺣﻀﻮﺭ
ﺍﻥ اﺯﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎل عباﺩﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﻬم ﻤﻴﺨﻮﺭﺩ.
ﻓﺎﻥّ اﺣﺪﮐم
اﺫﺍ ﺗثاﻭﺏ
ﺿﺤک ﻤﻨﻪ
ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ ﻮﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﮐﻪ
ﺧﻤﻴﺎﺯﻩ
ﮐﺸﻴﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺒﺮ ﺍﻭ
ﻣﻴﺨﻨﺪﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺸﻴﻄﺎﻥ نفس
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺯ ﺷﺪﻩو
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺣﺎل ﺘﺴﻠﻴم
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻄﻴﻞ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻤﺎع هر
ﺍﻣﺮﻋﻘلی ﻮ ﺣﮑﻤتی
ﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻮﻥ
اﮔﺮ ﻣﺴأﻟﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﭙﻮل
ﻮﻣﻨﺎفع ﺒﻮﺩ
ﻫﺮﮔﺰ ﺷﺨﺺ
ﺑﺨﻤﻴﺎﺯﻩ ﻧمی
اﻓﺘاﺩ ﮐﻪ ﺑﻴﺪﺍﺭﺗﺮ
ﻫم ﻤﻴﺸﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻔﻘﻄ ﻤﺠﻠس
ﻓﮑﺮﻯ ﻮﺣﮑﻤﺖ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ نفس امّاره
ﺳﺨﺖ ﺍﺯ ﺍﻥ
گرﻳﺰﺍﻥ اﺳﺖ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺗﺬﮐﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺒﺮﻣﺎ
ﻣﻴﺨﻨﺪند ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮ
ﺳﺮﻏﻴﺮﺕ ﻭ
ﺷﺨﺼﻴﺖ
ﺍﻭﺭﺩﻩ ﻣﺎنع اﺯ
ﺍﻳﻥ اﻫﺎﻧﺖ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻴک ﺘﮑﻨﻴک
ﺠﺎﻟﺐ ﻭ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺧﻤﻴﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ

ﻫﻨﮕﺎمی که ﻳک
ﺒﺤث ﻋﺮﻓﺎنی ﻮ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﺪﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺎ ﺩﺭ
ﺷﻮخی ﻮ
ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﭘﺮ
ﺳﻮﺩ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻮ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺗﻌﺼﺒﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻴچ کس
ﺑﺨﻮﺍﺏ ﻧﻤﻴﺎﻓﺘﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐسی
عطسه ﮐﺮﺩ ﺑﻮﻯ
ﺒﮕﻮﺋﻴﺪ(
ﻳﺮﺣمک الله)ﺧﺪﺍ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺭﺣﻤﺖ
ﮐﻨﺪ. ﺭﺣﻤﺖ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم که
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻋﻘلی و
لدنّی ﺒﺮسد
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻭ
ﺳﻠﻮک ﻮﺗﻠﺎﺵ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺩﻋﺎﻯ
ﻤﺎ (گربّه
سیاه و قره
گیری نکرده با
نفس آلوده )
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻋﻄﺴﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﺳخ ﺒﺪﻫﺪ (ﻳﻬﺪﻳﮑم
الله ﻭﻳﺼﻠح
ﺒﺎﻟﮑﻢ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ
ﻫُﺪﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎح نفس
الوده هوسباز
ﻭنیز ﺧﻴﺎلشما
را صالح و
سالم ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻴﺎل هر
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺭﺍﻡ
ومطمئن نماید
ﻭﺍﺻﻠﺎح نفس
انجام
گرﻓﺘﻪو ﺭﻭح
الهی شذه ﻴﺎ نفس
ﻣﻄﻤئنّه
میگردد ﻭﻋﻘل
ﻮ ﺭﺣﻤﺖﻫﺎﻯ
ﻔﮑﺮﻯ ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی
ﺠﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪﺑﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﮐسی عطسه
ﮐﺮﺩ ﺍﻭﺭﺍ (ﺷﻤﺎﺗﺖ)
نکنید و ﺭﺣﻤﺖ
ﻃﻠﺒﻰ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
نمائید ﻣﺸﺮﻭﻃ
ﺒﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻭ
نیز ﭙس
ﺍﺯﻋﻄﺴﻪ ﺷﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺍﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻄﺴﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﻥ عطسه
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻮﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﻮسلوک
الهی
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ ﺒﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﮑﻨﺪ ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺳﺎﻟک
اﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻨﻴﻥ آﺭﺯﻭﻯ
ﺮﺣﻤﺖ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﮐﺎﺭ
ﺯﺍﺋﺪﻯ اﺯﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎم
عطسه ﻟﺒﺎس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺩﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ
ﺗﺎﺻﺪﺍﻯ عطسه
ﮐﻤﺘﺮ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻤﻴﺎﺯﻩ
ﺑﺪﻭﻥ اﺭﺍﺩﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ
ﺩﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
بپوﺷﺎﻧﺪ ﺗﺎﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﺩﻫﺎﻥ و
مغر و روان او
ﻨﺸﻮﺩ.

حدیث 8609 -
ﺍﺑﻮ ﺩﺍﻭﺩ ﺍﺯ
ﻋثماﻥﺒﻥ
عفّاﻥ خلیفه
سوم ﻨﻘل می
کند ﮐﻪ ﻭﻗتی
ﺒﺎ ﺣﻀﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﻨﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺪﻓﻦ می ﺷﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ می
گفت :ﺍﺳﺘﻐﻔﺮﻭﺍ
ﻟﺄﺧﻴﮑﻢ ﻭ
ﺳﻠﻮﺍ ﻟﻪ
ﺍﻟﺘﺄثیب ﻓﺄﻧﻪ
ﺍﻟﺎﻥ ﻴﺴﺄل ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺮﺍﺩﺭ( سالک
ﺍﻳﻤﺎنی
هنکام مرگ قبل
ار مرگ برای
کسب شهود
برتر) ﺨﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﮐﻨﻴﺪ ﻭ ﺩﻋﺎ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺒﺨﺸﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ثوﺍﺏ
ﻃﻠبی کنید .ﺯﻳﺮﺍ
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﺳﻮآل
ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺳﺨﺖ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮگ
ﻮ ﻣﻴّﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻴچ
ﭽﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺮﮒ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺘﺮس ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
سخت ﺒﻌﺪﻯ ﻨﻤی
اﻧﺪﺍﺯﺩ. ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻃﻠﺐ
ﻣﻐﻔﺮﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻴّﺖ ﻃﻠﺐ ﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ زده
ها ﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک آنان
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻴﺖ
ﺑﺎﻋﻤﺎل ﻮ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ روحی
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎکی
ﻴﺎ ﺍﻟﻮﺩﮔی نفس
ﺍﻭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻮﻗتی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺖ
ﺩﺭﻭﻗﺖ ﺣﻴﺎﺕ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﭼﻘﺪﺭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺩﻋﺎﻯ اﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ اﺯ ﺍﻭ
ﺳوآل ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻳﻌنی ﺪﺭ ﻗﺒﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﻮآل
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺯﺍ
ﺩﺷﺪﻥ ﺮﻭح
ﻤﻴّﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﺳﺎﻟک ﻮ
ﻭﺍﺻل ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﻭ یا ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﻮﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭ درشهود
قائم در حیاتش
که ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﺻﻮﺭﺕ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ کارﻣﺎ
ﺷﺪﻥ جهنّمی
ﺰﻭﺩ ﻳﺎ ﺩﻳﺮ
با ﺟﻬﻨم
ﻤﻠﮑﻮتی ﺳﻮم
اﻭﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
آﺧﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻥ ﺮﻭﺯ
ﻫم ﺒﺎﺯ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐسی ﺮﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ومجازات
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺭﻫﺎ در
ﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻟﺬﺍ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺭﻭح
ﻤﻴّﺖ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ آﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺟﺴم کنونی
اﻭ نیز
ﻤﺘﻠﺎﺷی ﻮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﺒﺎ
ﺟﺴم ﻮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺟﺪﻳﺪ نوعی ﻭﺍﻏﺎﺯاﺯ
ﺟﻨﻴﻥ ﺪﺭ ﺭﺣم
ﻤﺎﺩﺭﻯ نوعی
بهتر یا بدتر
ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.

حدیث 8610 -
ﻣﺴﻠم اﺯ
ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻣﻥ
ﻤﺎﺕ ﻭﻟم ﻴﻐﺰ
ﻭلم ﻴﺤﺪّث
ﻧﻔﺴﻪ ﻳﻐﺰﻭ
ﻣﺎﺕ ﻋلی ﺸﻌبة
ﻣﻥ اﻟﻨﻔﺎق هرکس
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻭ ﺑﻪ (ﻏﺰﻭ)
ﻭﺟﻨگ دینی
ﻨﺮﻭﺩ ﻳﺎ ﺩﻟﺶ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﭽﻨﻴﻥ ﺠﻨﮕﻰ
جهاد مقدّس ﺑﺮﻭﺩ
ﺑﺮ ﻧﻮعی اﺯ
ﻧﻔﺎق ﻤﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺟﻨگ
بهمراه اﻭﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺼﻮﺭﺕ
مصطفوی ﺷﻬﻮﺩ
پنجم ولایت
ﻤﺤﻤﺪ روح و
روانش ﻣﻌﺎﺩل
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺼﻄفوﻯ در
کمال میگردد و
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺟﻨگ
بدستور
پیامبر برای مرگ
قبل ار مرگ
آنگاه بشهوﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕ روح از
نوع بشری در
تولد مجدد
کارمائی
جهنمی بجهان
ﺭﺍﻣﻴﻴﺎبد ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ سلوک
الهیﻨﻴﺰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ م
ﺒﻤﺮک ﺪﺭ ﺟﻨگ
نیز تدارد .
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﻮﺻﻮل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻳﺪ یه ( مرﮒ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ)
ﺑﺮﺳﺪ. که مقام
الهی در روح پیدا
کند ودر غیر
شاهدان قائم
پس از مرگ
دوچار
کارماهای نسخ
و مسخ میگردد
تا گذشاه ها
را بار دیگر
در اینذه
تکرار نماید
که بشهود م.ذ
قائم ربّ
النوع بشری برسد
که تمای
موجودات زنذه
پس از نوع
بشری بایذ
بانواع فوق
بشری بروند تا
هربّار بیک
تجلّی الهی
بالاتر از
قائم و رحمان
برسنذ که
خواهند رسید.

حدیث 8611 - ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯ ﻭﺍثله ﺑﻥ
اﺳقع ﻨﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻣﻥ
اﻋﻈم اﻟﻔﺮﻯ
ﺍﻥ ﻴﺪعی اﻟﺮﺟل
غیر ﺍﺑﻴﻪ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
(ﺍﻓﺘﺮﺍ) ﻭ ﮐﺬﺏ
ﻭ ﻇﻠم ﺍﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﺨﺼی
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﺨﺺﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﭘﺪﺭ واقعی
ﺨﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ
ﺍﺑﻮّﺕ ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻬﺮﻩ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻳﺎ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﮐسی
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺘﻨﻔﺬﻯ
ﻧﺴﺒﺖ ﺍﺑﻮّﺕ
ﻭ ﭘﺪﺭﻯ ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﻤﺪﺍﺭک
ﺮﺳﻤﻰ ﭼﻨﻴﻥ
کاﺭﻯ هم عملی
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﻴﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﮐسی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺒﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺑﺰﺭگ کند ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻨﻴّﺖ
ﺑﺪﻯ ﻧﺴﺒﺖ
ﺍﺑﻮﺕ ﺑﻤﺮبی
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎﻫﻢ
ﮐﻪﻃﻔل ﺴﺮ ﺭﺍهی
هرﮔﺰ ﻣﻄلع
ﻨﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﭘﺪﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺸﻤﻮﻝ ﺧﻄﺮ
ﺍﻓﺘﺮﺍ ﻭ ﺑﺪﻯ
اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭﺣﻮﺍﺩث
ﺯﻟﺰﻟﻪ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻳﺘﻴﻢ
ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﺪﺭ ﺑﺰﺭگ
کنندﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﭘﺪﺭ واقعی
ﻨﻴﺴﺖباز
ﻨﺴﺒﺖ ﺍﺑﻮﺕ
ﺩﺍﺩﻥ ﺒﭽﻨﻴﻥ
ﻤﺮبی ﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺍﻧﺼﺎﻑ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻣﺎ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺍﺑﻮﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﭘﺪﺭ ﻭ
ﭘﺎﭖ ﻭ ﺍﺏ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
اﺑﺮﺍﻫﻴمی
اﺳﺖ. ﻳﻌنی کسی
که ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣلی ﻨﻴﺴﺖ
ﻭلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﻪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﺮﺩم
ﺒﻮﻯ اﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﺭﺯﺵ ﮐﺎﺫﺏ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ
ﻗﺎﺋل ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺎﺩق
ﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﻧﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﻓﻘﻄ ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺰﺩ ﺍﻥ ﭘﻴﺮ
ﺭﻓﺘﻪ ﺭﺿﺎﻯ
اﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﻮ ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ
ﺍﺣﮑﺎم ذینی
اﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺍﺑﻮﺕ
ﺍﻥ ﭙﻴﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ حیات
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻭﻯ ﻧﻘﺶ
ﭘﺪﺭﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ.
ﻭﺍﻳﻥ هماﻥ (ربّ
ﭘﺪﺭ)
ﻣﻨﻈﻮﺭﻋﻴسی
ﻤﺴﻴح اﺳﺖ. ﮐﻪ (ﻧﻮﺭ
مصطفوی )ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم مسیح ﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺭﺑﺎنی
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ. ﻭ
ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥ ﺒﻌﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ
ﻭﮐﺎﺷﻒ ﺍﻥ قُرّه
ﺟﺪﻳﺪ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ (ﺻﻮﺭﺕ)
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮﻋﻴسی
ﻤﺴﻴح ﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﮐﺎﺫﺏ ﮐسی اﺯ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﻳک
ﭙﻴﺮ ﺩﺭ سلوک
الهی اﺳﺖ.
ﻭﺗﻤﺎم گفته
ﻫﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
ﺤﺪﻳثها ﻫﻤﻴﻥ
ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺨﺎﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم
ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺩﺭ نفس
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﮐﻨﻮنی ﻨﻴﺰ
ﺗﺎﮐﻴﺪ ﻫﻤﻴﻥ
ﻨﮑﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﻘﻄ
ﺴﻠﻮکی هستند
ﻧﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻴﺎ
ﻓﻘﻬی ﻮﻋﻠمی
وﻏﻴﺮﻩ ﮔﺮﭼﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻤﻌﺎنی
هم ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻭ ﻳﺮﻯ عینه
ﻣﺎ ﻟﻥ ﺘﺮی ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺪﻳﺪﻥ
اﻣﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭﮔﻮﺍﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺤﻘﻮقیﻮ ﻗﻀﺎئی
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ رؤیا
ﻫﺎ مدّعی
ﺪﻳﺪﻥ ﻤﺮﺍﺗبی
ﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺧﻄﺎﻯ
اﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭﭘﻴﺶ
ﺑﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ نیز
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ
ﮔﻮﺍهی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﻭغ
ﻨﮕﻮﺋﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﻦ ﻫم ﺪﺭ ﺭﺃﻯ
ﻮ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮﺍﺭﺯﻳﺎبی
کاﺭ ﺳﻠﻮکی
ﺸﺨﺺ
ﺑﺎﺷﺘﺒﺎﻩ
ﻣﻴﺎﻓﺘد ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺶ ﺑﺸﻤﺎ
ﺑﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﮔﺮﮐﺴﻯ
ﻤﺪﻋﻰ ﺩﻳﺪﻥ
اﻣﺮﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
گوﺍهی ﺪﺭ
ﺩﺍﺩﮔﺎهی
ﺒﺪﻫﺪ ﻓﻘﻄ
کذﺏ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟکی ﻤﺪعی کاﺫﺏ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺧﻮﺍﺏﺩﺭ رؤیا
ﺑﺎﺷﺪﻫم کاﺫﺏ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫم
ﻤﻔﺘﺮﻯ.ﺍﻭ
ﻳﻘﻮل علی
ﺮﺳﻮل الله
ﻣﺎﻟم ﻴﻘول ﻴﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻨﻴﻥ
اﺩمی ﺨﻴلی ﺒﺪ
ﻭ ﻣﻔﺘﺮﻯاست
که ﺑﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻄﻠبی
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ نگفته ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﺠﻌل
ﺤﺪﻳث ﮐﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﺩﻋﺎﻯ
کاﺫﺏ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺧﻮﺍﺏ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐسی حدیث
ﻭﺍﻗﻌس
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﻳﺪﻩ ﻭ
ﻧﺎﻗﺺ ﮐﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﻣﻄلبی ﺪﺭ
ﺍﻥ ﺒﻴﻔﺰﺍﻳﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻟﻔﻈی ﺮﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺪﻫﺪ
ﻣﺸﻤﻮل همین
اﻓﺘﺮﺍﻯ ﺒﺰﺭگ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺼﻪ
ﻭﮐﻠﺎم عاﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﺸﺨﺼی
ﻤﻌﻤﻮلی
دیگران
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻋﻤلی سلوک
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻘﺮﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻮﺍلی ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ.
ﻭﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺸﺪ
ﻭﮐﺴﺎتی که
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻧﻴک ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﺍﻏﻔﺎل
ﺨﻠﻔﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪﻯ ﭽﻮﻥ
ﻤﻌﺎﻭﻳﻪ ﺷﺪﻧﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ اﻫل
ﺪل ﻮﻋﻤق حدیث
ﺷﻨﺎس ﺭﻭﺷﻥ
اﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﺘﺎﺭﻳﺦ
ﻭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ اﺣﺎﺩﻳث
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺷﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎفی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﺭﺍﻭﻯ
ﺣﺪﻳثی ﺼﺎﺩق
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺖ پس ﺍﻭ
ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺍﻭ
ﻫم ﺪﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل
ﺨﻮﺩﺵﻫﺰﺍﺭ حدیث
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﺟﻌل
کرﺩ. ﻭ ﺑﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ ﻮ
سلوک الهی
ﻭﻫﺪﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻯ
ﻤﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪ سلوک الهی
ﺒﺴﺖ. ﺿﻤﻨﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ حدیث
ﺩﺳﺘﻮﺭﺩﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻗﺮﺍﻥ
ﺘﻄﺒﻴق ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﻮﺩ ﻭ پس ﺍﺯ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻗﺮﺍﻥ حدیث
ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﺎﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﻨﻄﺒق
ﺒﺎ ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﺒﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺗﭙﺎﻟﻪ ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﺯﺩﻩ ﺷﻮﺩ ﺣتی
اﮔﺮ ﺧﻮﺩﺵ
ﻫﻤﺎن ﺮﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ (ﺗﻄﺒﻴق
ﺒﺎ ﻗﺮﺍﻥ) ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻠﺰم ﺪﺭک
ﻤﻌنی ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ و
باطنی
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ اصلی الهی
ﺪﺭ ﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻘﺮﺍﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ امکان
ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ ﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺮﺑّﺎﻧﻰ ﻭﺍﮔﺎﻫﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ.
ﻧﻪﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺼﺮﻑ ﻭ ﻧﺤﻮ
ﻭﻓﻘﻪ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺍﺻﻮﻝ. ﺯﻳﺮﺍ(ﻋﺎﻟِّﻢ)
ﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ (
ﺍﮔﺎهی ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳق
اﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻧﻪ ﺍﮔﺎهی اﺯ
ﺑﻌﻀی گفته
ﻫﺎﻯ ﺒﺸﺮﻯ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻥ گفته ﻫﺎﻯ
ﺤﻘﻴﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭ ﺩﺭگ ﻘﺮﺍﻥ
ﻭﮐﻠﺎم کامل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﺍﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺧﺪﺍئی
ﺒﺎﺷﺪ. پس
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ کساﻥ
ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﻠﺎمی ﻮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
کاﺫﺏ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ مدّعی
ﺸﻬﻮﺩ ﻭ رؤیای
کاﺫﺏ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﻴﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭمدّعی
کلاﻣﻰ ﮐﺎﺫﺏ
ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻓﺘﺮﺍﻯ
اﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺳﺨﺖ
ﻭﺍﺿح اﺳﺖ.
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﺸم
ﺪﺭﺷﺖ ﮔﺎﻭ ﻭ
ﺧﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
رﻏﻢ ﺩﺭﺷﺘﻰ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﻨﺎئی ﻮ
ﺍﺩﺭﺍک
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﺸم سوّم ﺪل
شاهدان الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ (ﻋﻘل
کلّی ) ﮐﺎﻣل ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ(ﻋﻠم
ﻠﺪﻧّﻰ)
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠق ﭽﻴﺰﻯ
ﺒﻔﻬﻤﻨﺪ.

حدیث
8612 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻥ ﻤﺴﻌﻮﺩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﺪﺍم
اﻋﻤﺎل ﺪﺭ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﻣﺎ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻴﻢ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ دﺍﺩ: ﺍﻟﺼﻠﺎة
ﻋلی ﻮﻗﺘﻬﺎ
ﺑﺮّ
ﺍﻟﻮﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻟﺠﻬﺎﺩ فی
ﺴﺒﻴل الله ﻧﻤﺎﺯ
ﻳﺎ توسل و
صِله و ارتباط
ﺳﻠﻮک ﺒﻮﻗﺖ
ﺧﻮﺩ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻋﺖ ﺧﻮﺩ ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﺎم
ﺠﻮﺍنی ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻥ. (
ﺑِﺮّ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ)
نیز ﺪﻳﺪﺍﺭ ﻭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭنیز
ﺨﺪﻣﺖ ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک و
همان راه و
سبیل خدا ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ (ﺑِِﺮّ
ﻭ ﻓﺮُ) ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ (قُرّه)
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﭙﻴﺮ ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﺍﻭل ﻮﻗﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻮﺷﺶ ﻭ
(ﺟِﻬﺎﺩ ﻭ
ﺟَﻬﺪ) ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﭘﻴﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﻓﻴقی
ﺒﺴﺎﻟک ﺒﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﺮّ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

خدیث
8613 - ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻭﺩ ﻭ ﺳﻠﺎم
گفتن ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﺠﻤﻊ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ (ﺍﻟﺴﻠﺎم
علیکم ). ﻭﺟﻮﺍﺏ
ﺍﻥ ﻨﻴﺰ (
ﻭﻋﻠﻴک
اﻟﺴﻠﺎم ﻮ
ﺭﺣمة الله ﻭ
ﺑﺮﮐﺎﺗﻪ) ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺳﻠﺎم گفتن
آﺭﺯﻭﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭ( ﺍﺭﺍﻣﺶ خیال
پس از نجات
شهودی ) ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﭘﺎﺳخ
ﻨﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
آﺭﺯﻭﺍ ﺭﺍ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪﻩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻮ نیز
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﺳﭙس
ﺑﺮﺣﻤﺖﻫﺎﻯ الهی
ﻮ ﺑﺮﮐﺎﺕ ﺍﻭ
ﺑﺮﺳﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک ﺘﺎ
ﺣﺼﻮﻝ ( ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎ ﺳﻠﺎﻡ
تسلیمی ) ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﺎ نیز ﺮﻏم
ﺘﺨﻠﻴﻪ ﺫﻫﻦ
ﺍﺯ ﺳﻄح ﻮ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﻣﺎﻫﻴﺖ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﺻﻮل کلّی که
ﻗﺒﻠﺎ ﺳﺎﻟک
ﺒآنها ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺩﺭﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮع عقاﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ
ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻌﻘل کلّی
ﻘﺎﺋم ﭙﻴﻮﺳﺘﻪ
ﻭ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘلی ﺒﻌﺪﻯ
لدنّی
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎتی
که ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺣی ملکوتی
ﻮ ﻓﮑﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻮﺍﺻل ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق هستند ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﮐﺎﺕ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭن اﺯ
ﺍﻳﻥ ﺮﺣﻤﺘﻬﺎ
الهی برتر از
نعمتهای مادی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻟﺬﺍ (ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ و
ماهیّت
ملکوتی و فوق
بشری ) ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ آﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺒﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
هر(ﺍﻣﺮﻋﻘﻠﻰ )
ﺧﺎﺹ ﺯﻧﺪگی
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎی
کمال بشری
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﺼﺮﻑ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍنی که
ﺩﺭ ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﻟﺐ ﺗُﻬی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ الهی
که ﺩﺭ ﭘﻴاﻤﺒﺮﺍﻥ
ﺒﺴﺮﺣﺪّ ﻭﺣﻰ
ﻭ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺩﺭ
ﮔﻮﺵ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺷﺐ ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﮐسی
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺸﺪ
ﻭﺳﻠﺎﻡ ﺍﻫﺴﺘﻪ
ﺑﻮﻯ ﻤﻴﮕﻔﺖ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﭘﺎﺳخ
آﻫﺴﺘﻪ ﻣﻴﺪﺍﺩ.
ﺭﻭﺯﻯ کسی ﺒﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ ﻭ ﺳﻠﺎم
کرﺩ ﻭ ﭘﺎﺳخ
ﺸﻨﻴﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺻﺪﺍﻯ
ﺒﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻥ ﺸﺪ ﺩﻩ ﺗﺎ
ﺳﭙس ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻮﺍﺭﺩ ﺷﺪ ﻭ
ﭘﺎﺳخ ﺴﻠﺎم
اﻭﺭﺍ ﺩﺍﺩ
ﻭﮔﻔﺖ ﺍﻳﻥ ﺸﺪ
ﺑﻴﺴﺖ ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺳﻮمی ﻮﺍﺭﺩ
ﺷﺪ ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﺳخ ﺴﻠﺎم
گفت ﺍﻳﻥ ﺸﺪ
ﺳﻴﺘﺎ. ﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻔﻬﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭘﺎﺳخ
ﺴﻠﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ گوﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻥ ﺩﻩ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ثوﺍﺏ ﺷﻤﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺸﻮﻳق
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﮕﻔﺖ
ﮐﻪ ﺑﺘﺮﻭﻳج
ﺴﻠﺎم ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻳک ﺮﺍﻭﻯ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺎﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻋﻤﺮ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﺎﺯﺍﺭ
ﺷﺪﻡ. ﻭﻯ هر ﮐس
ﮐﻪ ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ ﻭ
ﮐﻬﻨﻪ ﻓﺮﻭﺵ ﻭ
ﺩﺳﺖ ﺧﺎلی
ﺒﻮﺩ ﺑﻮﻯ
ﺴﻠﺎم ﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﺑﻌﺪ ﻣﻌﻠﻮم
ﺸﺪ ﮐﻪ ﻭﻯ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﺯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﻤﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺗﻮ
ﻣﻌﺎﻣﻠﻪﺍﻯ هم
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﺍﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯﭽﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺑﺒﺎﺯﺍﺭ
ﻣﻴﺎﻳﻰ. ﻭﻯ
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ ﻣﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺳﻠﺎم
کرﺩﻥ ﺒﺒﺎﺯﺍﺭ
ﻣﻴﺎﻳﻴم ﺘﺎ
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﺮﻭﻳج
ﺒﺪﻫﻴﻢ. ﺭﻭﺯﻯ
هم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻧﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺴﺠﺪ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﺯﻧﺎﻥ ﺒﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ
ﺳﻠﺎم کرﺩ ﻭ
ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ
اﺭﺍم ﺴﻠﺎم ﻣیگفت
و ﺭﻭﺯﻯ که ﮐسی
ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ( ﻋﻠﻴﻚ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ).
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭﻭﺩ
ﺧﺎﺹ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﻴک ﻨﻔﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺟمع
گفت ﺣتی اﮔﺮ
ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺗﻌﻠﻴم ﺪﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺳﻮﺍﺭﻩ ﺑﺮ ﭘﻴﺎﺩه
ﻭ ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﺑﺮﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭ
ﮔﺮﻭﻩ ﮐﻢ
ﺑﺮﮐثیرﻭﮐﻮﭼک
ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺳﻠﺎم ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭلی ﺘﺎﮐﻴﺪ
ﻧﻴﺰ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ:
ﺍﻥّ اﻭلی
اﻟﻨﺎس فی
ﺒﺪءهم ﺒﺎﻟﺴﻠﺎم
ﺤق ﺘﻘﺪم
ﻬﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﮐﺴﺎنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﺎم ﭙﻴﺶ
ﺩﺳتی کرﺩﻧﺪ.
ﺑﻴﻥ ﺪﻭ ﻧﻔﺮ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﺪﺍم ﺒﺎﻳﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺳﻠﺎم
کند ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: ﺍﻭﻟﺎﻫﻤﺎ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
آﻧﮑﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻭﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺭﺯﻭﻯ ﺴﻠﺎم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺩﻋﺎﻯ ﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.
ﻧﻪﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﻤﺤﺮﻭم
اﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ (أﻧَس)
ﭼﻮﻥ ﺒﻤﻨﺰل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺑﺮ ﺍﻫل ﺨﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﺎم کند
ﺗﺎ ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺍﻭ
ﻭ ﺍﻫل ﺒﻴﺘﺶ
ﺑﺮﮐﺎﺕ الهی
ﻨﺎﺯل ﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺍضع ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﻭ ﺍﺭﺯﻭﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻫﻤﮕﺎﻥ.
ﮐﻪ ﺑﺮﮐﺎﺕ ﻭ
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﺳﻠﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﺴﻠﺎم ﻤﻴﮑﺮﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻃﻔﺎل
اثر ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺗأثیر
ﻓﻮق اﻟﻌﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺪﺭ ﺗﺤﺒﻴﺐ ﻭ
ﺟﻠﺐ ﻣﺤﺒﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ: ﺍﺫﺍ
ﺳﻠّم علیکم
اﻫل اﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻓﻘﻮﻟﻮﺍ
ﻭﻋﻠﻴﮑم اﮔﺮ
ﺍﻫل کتاﺏ
مسلمان ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﺑﺮﺷﻤﺎ
ﺳﻠﺎم کرﺩﻧﺪ.
ﭘﺎﺳخ ﺸﻤﺎ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﻭ(ﻋﻠﻴﮑﻢ).
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﻬﺎ
سلام و ﺳﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ را
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻳک
ﺴﺎﻟک
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻨﺠﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺳﻠﺎم ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻴﺴﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﻭﻗتی ﺒﺎ
ﻳﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺼﺎﺭﻯ
ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ ﺷﻤﺎ
ﺍﻏﺎﺯﮔﺮ
ﺳﻠﺎم ﻨﺒﺎﺷﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺳﻠﺎم ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ از نوع
بشری ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻳﮑی اﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻳﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑُﻥ ﺒﺴﺖ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ ﻭ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺷﻤﺎ
ﺳﻠﺎم کنند.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﻭﺍقع اﻳﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺭﺯﻭﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻬﻤﺖ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻪ
ﺩﻋﺎﻯ ﻤﻠل
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺯﺍﺭ ﻭ
ﺍﺟﺒﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ.
ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺍﻣﻴﺰﻯ ﻮ ﻓﺘﻨﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻯ کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
اﺳﺎﻣﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻗتی
ﺒﺮﺟﻤﻌی اﺯ
ﻣﺮﺩم ﻮﺍﺭﺩ می
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﻮ ﻣﺸﺮک
ﻮ ﻳﻬﻮﺩ ﻭ
ﻧﺼﺎﺭﻯ ﻨﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻧﻬﺎ
ﺳﻠﺎم می کرﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﺯ ﻫم
اﻳﻥ اﻣﻴﺪ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻫل
کتاﺏ ﺭﻭﺯﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺸﺪﻩ
ﻭ ﺑﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﺳﻠﺎم
ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻨﮕﺎم ﻮﺭﻭﺩ
ﻭ ﻫﻨﮕﺎم
ﺨﺮﻭﺝ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺣﺎل ﺴﻠام
کنند ﻭ ﮔﻔﺖ: ﺎﺫﺍ
ﺍﻧﺘﻬی اﺣﺪﮐم
الی اﻟﻤﺠﻠس
ﻓﻠﻴﺴﻠﻢ
ﻓﺄﺫﺍ ﺍﺭﺍﺩ
ﺍﻥ ﻴﻘﻮم
ﻔﻠﻴﺴﻠّﻢ
ﻓﻠﻴﺴﺖ
ﺍﻟﺎﻭﻟی ﺒﺄﺣق
ﻤﻥ اﻟﺎﺧﺮ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺠﻠسی
ﺸﺪﻳﺪ ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺍﻥ
ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﻳﺪ
ﺳﻠﺎم کنید .ﻭ
ﺳﻠﺎم ﻮﺭﻭﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺒﺮ
ﺳﻠﺎم ﺨﺮﻭج
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ (ﺗﺬﮐﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻃﻠﺒﻰ)
ﺑﺎ سلوک الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻄﻴبی ﺪﺭ
ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺳﻠﺎم ﺒﺎﻋث
ﺑﺮﻳﺪﻥ
اﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎن او
ﮔﺮﺩﺩ. ﻳﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ که
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺴﮑﻮﺕ
ﺩﺍﺭﺩ ﻳﺎﻃﻔلی
که ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺑﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺻﺪﺍﻯ گوﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺭﺯﻭﻯ ﺴﻠﺎﻡ
ﺑﺎﻋث ﺩﺭﺩ ﺳﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺸﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﮐسی ﺪﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺳﻠﺎم
غیرﻋﺮﺑﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺰﺑﺎﻥ ﻤﺮﺩم ﻤﺤل
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺴﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ. ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﭘﺎﺳخ ﺴﻠﺎم
ﺮﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺪﻫﻴﺪ ﮐﻪ
ﺳﻠم کرﺩﻧﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﻧﻴﺰ
ﮐسی ﺪﺭ ﻣﺤل
ﻮﺭﻭﺩ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺍﻳﻦ (ﺳﻠﺎﻡ)
ﻭﺗﺒﻠیغ ﻮﺟﻮﺏ
ﻭ ﺍﻓﺸﺎ
ﻭﺗﻌﻤﻴم آﻥ ﻳک
ﻤﺒﺎﺭﺯﻩ ﻣﺴﻠﮑی
اﺑﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺎﺩﺕ
ﺑﻤﻌﺮفی کرﺩﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻟﺎ
ﺩﺭﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻋﺎﺩﺕ ﺳﻠﺎﻡ
ﺩﺷﻤﻥ ﺮﺍ
ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺳﻠﺎم کند
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﻠﺎمی
ﺤﺮﺍم اﺳﺖ.
ﻭﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺒﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺻﺤﻨﻪ ﺍﺳﻠﺎمی
ﺸﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﺮﻭﻳﺞ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
ﻣﻤﮑﻥ ﺒﻮﺩ
ﺍﺳﻠﺎم ﺪﺭ
ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ
ﻤﺤﺪﻭﺩ ﻣﻴﺸﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻫﺴتی
ﺰﻳﺮ ﻧﻈﺮ الهی
ﻮﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍئی
اﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.

حدیث
8614 - ﻣﺴﻠم اﺯ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ ﻨﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺻﻒ ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺷﺨﺼﺎ
ﻣﺎﺭﺍ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭ
ﻣﻴﮕﻔﺖ: ﺍﻟﺎ
ﺗﺼﻔّﻮﻥ کما
ﺗﺼﻒ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻋﻨﺪ ﺭﺑﻬﺎ ﭼﺮﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻠﺎﺋک ﺪﺭ
ﺻﻔﻮﻑ ﻣﻨﻈم
ﻘﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺋک ﺪﺭ
ﻣﻘﺎﺑل ﺨﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ ﻧﻈﺎم
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ
ﻭﻧﻈﺎم ﺪﺭ
ﺗﻤﺎم اﻣﻮﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﮐﻤﻚ
ﺑﺰﺭﮔی ﺒﻮﺣﺪﺕ
ﮔﺮﻭﻩ ﻭ
ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﺍﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺪﻳث
دﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ: ﺍﺳﺘﻮﻭﺍ
ﻭﻟﺎ
ﺗﺨﺘﻠﻔﻮﺍ
ﻓﺘﺨﺘﻠﻒ
ﻗﻠﻮﺑﮑم ﺴﻌی
کنید ﻣﻨﻈّم ﻮ
ﺩﺭ ﺧﻄی ﺼﺎﻑ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺸﻤﺎ
ﺑﺎ ﻫم ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻒ ﻋﻘﺐ
ﺍﺣﺴﺎس
ﮐﻮﭼﮑﻰ ﻭ
ﺟﻠﻮﺗﺮﻫﺎ ﺩﺭ
ﺻﻒ ﺍﺣﺴﺎس
ﺗﮑﺒّﺮ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻥ ان
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻟﻴﻠﻴﻨی
ﻤﻨﮑﻢ ﺍﻭﻟﻮ
ﺍﻟﺎﺣﻠﺎم ﻮ
ﺍﻟﻨُﻬی
ﻮﮐﺴﺎنی ﺪﺭ
ﺻﻒ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﻥ
ﺒﺄﻳﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ (ﺍﺣﻠﺎﻡ)
ﻳﺎ رؤیاﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺻﺎﺣﺒﺎﻥ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﮐﻨﺘﺮل نفس
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﭙﻴﺮ
ﻭ ﺍﻣﺮ ﻭﻧﻬی
کنندﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ث مّ اﻟﺬﻯ
ﻴﻠﻮﻧﻬﻢ ثمّ
اﻟﺬﻳﻥ
ﻴﻠﻮﻧﻬم ﺴﭙس
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺻﻔﻮﻑ ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
کمتر ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎم ﻨﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺗﻌﻠﻴم
کلّی ﻤﻴﺪﺍﺩﻩ
ﮐﻪ سعی کنید
ﺑﺎ ﻫم ﺪﺭ
ﺩﻭﺳتی ﻮ
ﺗﻔﺎﻫم
ﺒﺎﺷﻴﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯﻣﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺻﻔﻮﻑ
ﻣﻘﺪم ﻮ ﻣﻨﻈّم
ﺪﺭ ﻳک ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎنی
ﺒﺎﺷﻴﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺼﻮﻓﻴﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭأس ﻫﻤﻪ
آﻧﻬﺎ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺤﺎﺿﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺳِﻤَﺖ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻮﺗﻌﻠﻴم
ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
8615 - ﻣﺴﻠم
اﺯﻋﻤّﺎﺭ ﺑﻥ
ﻴﺎﺳﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻥّ
ﻄﻮل ﺼﻠﺎة
ﺍﻟﺮﺟﻞ ﻭ
ﻗُﺼﺮ ﺧﻄﺒﺘﻪ
ﻣﺌنة ﻣﻥ ﻔﻘﻬﻪ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺨﺺ
ﻭﻳﺎ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺑﻮﺩﻥکلام
ﻮ ﺧُﻄﺒﻪ
ﺍﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻔﻘﻪ ﻭ
ﺩﺭک اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻓﺄﻃﻴﻠﻮﺍ
ﺍﻟﺼﻠﺎة ﻭ
ﺍﻗﺼﺮﻭﺍ
ﺍﻟﺨﻄبة ﭘس
ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﻭ
ﮐﻠﺎم و خطابه
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﮐﻨﻴﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺟﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻧﻤﺎﺯ ﻤﺎﻋﺖ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺍﻥ
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺩﺭﺍک ﻮ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺗﻔﻘّﻪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻫﻴﮑﻪ ﭘﻴﺶ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺍﺯ ﻭﺣتی
ﺘﻤﺎم ﻤﺪّﺕ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻮﻗﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺘﺼل ﺸﻮﺩ
ﻭﺳﺮ ﺷﺐ ﺗﺎ
ﺻﺒح ﺮﺍ بهم
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺮﮐﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻌﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻣﺮ ﻭ ﺗﻌﻠﻴم
ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻣﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻠﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺍﻃﺎﻟﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﮐﻮﺗﺎهی
ﺨﻄﺒﻪ ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﻣﻌﺎﺩل اﻳﻥ
ﻤﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻤل کنید
ﻭﮐﻤﺘﺮ ﺣﺮﻑ ﻭ
ﺍﺩﻋﺎ ﮐﻨﻴﺪ.
ﻭﺍﻟﺎ ﺧﻄﺒﻪ
ﻣﺘﺨﺼﺼﺎﻥ
ﻭﺍﻫل کلام
کامل ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺮﻭﺯ ﻭ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭﮐﺸﺶ
ﻣﻄﻠﺐ
ﻭﺣﺴﺎﺳّﻴﺖ ﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺍﺯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻤﺘﺮ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻘﺼﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﻮﺵ
ﺩﺍﺩﻥ ﺒﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.

حدیث
8616- ﻣﺴﻠم اﺯ
ﺍبیّ ﺒﻥ کعب ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺨﺼی اﺯ
ﺍﻧﺼﺎﺭ
ﺩﻭﺭﺗﺮﻳﻥ
ﺨﺎﻧﻪﺍﻯ ﺮﺍ
ﺑﻤﺴﺠﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭلی
هرﮔﺰ ﺗأخیرﻯ
هم ﻨﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﺭﻭﺯﻯ ﺒﻮﻯ
کفتند
ﺍُﻟﺎﻏﻰ
ﺗﻬﻴﻪ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭ (ﻇﻠﻤاء ﻮ
ﺭﻣﻀاء )
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﻮﻗﺖ ﺗﺎﺭﻳﮑی
ﺸﺒﺎﻧﻪ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺗﺎﺭﻳک ﺒﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ (ﺭﻣﻀاء )ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮔﺮﻣﺎ ﺍﺷک
اﺯ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ
ﻭﭼﺸم ﺪﺭﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻌنی
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺴﺨﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺭﻳﺸﻪ ﻟﻐﺖ
ﺭﻣﻀﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻯ ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍﻩ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭﺍﺟﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺑﻨﻮﻳﺴﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻥ
ﭙﺎﺳخ ﺮﺍ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﮔﻔﺖ: ﻗﺪ ﺟمع
تﻟﻠﻪ ﻟک ﻜﻠّﻪ
ﺧﺪﺍ نیز همه ﺍﻥ
ﺘﻠﺎﺷﻬﺎ ﻭ
ﺳﺨﺘﻴﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺟمع
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﺭ سلوک الهی
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ولایت ﺒﻮﺩﻥ.
ﻣﻬم اﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﻣل تزکیه
نفس ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻫﻴچ ﺼﺮﻓﻪ
ﺟﻮئی ﺪﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﻠﺎﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮﮐم کاﺭﻯ
ﻨﮑﻨﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺒﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺍﻧﺤﺮﺍﻑ از
دستورات پیر الهی
. ﻭﻫﺮﻋﺠﻠﻪﺍﻯ
اﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﭙﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ
بدون حتی اعلم
الهی ﻭﺧﺘم
پیمان سلوک
اﻥ ﺍﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎل ﺒﻬﺎنه
اﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟگ ﺮﺍ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﮐﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻠﻮک
ﺒس ﺍﺳﺖ. ﭼﻨﻴﻥ عجله
اﻯ ﺪﺭﺟﺴﺘﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ بدون
شایستگی
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻣﻨﻮﻃ ﺒﻤﺸﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﮑﻤﻴل
ﺘﺰﮐﻴﻪ نفس ﻭ
ﻣﺮﺩﻥ نفس امّاره
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻭﺗﻌﺠﻴل ﻮ
ﺍﻏﻔﺎل کند .
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک هرﭼﻪ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺗﺎﻣﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭلی
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻔﻘﻂ (ﻭﺭﻭﺩﺵ)
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ
ﻭﻋﺠﻠﻪ ﺩﺭ
ﺧﺮﻭج اﺯ ﺍﻥ
ﺩﻟﻴل بی علاﻗگی
ﺴﺎﻟک اﺯ ﻋﻤل سلوک
الهی ﻮ ﺻﺒﺮ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺴﻠﻴم اﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻣﺘﻮﮐل
ﺒﻤﺸﻴﺖ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺩﻳﺮ ﮐﺮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ الهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨفع ﺨﻮﺩ
ﻭﺑﻌﻠﺖ ﻧﻘﺺ ﻭ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻯ ﺪﺭ
ﺍﻋﻤﺎل ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.

حدیث
8617- اﺯ ﺍﺑﻥ
ﻤﺴﻌﻮﺩ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﻟﺎ ﻳﺪﺧل
اﻟﺠﻨﻪ ﻣﻥ کاﻥ
فی ﻘﻠﺒﻪ
مثقال اﻟﺬﺭّة
ﻣﻥ اﻟﮑﺒﺮ ﮐﺴس
گه ﺩﺭ ﺩﻟﺶ
ﺑﻮﺯﻥ ﻴک
ﺬﺭّﻩ ﺗﮑﺒّﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺍﺧل
ﺒﻬﺸﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟکی که ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺗﮑﺒﺮ ﺳﺎﻟک
علیه ﺍﺣﮑﺎم
ﭙﻴﺮ الهی
ﺧﻮﻳﺶ ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ
توسۀل الهی
اﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺑﺰﺭگ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺑﺒﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﻨﻴﺎﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐسی
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻟﺒﺎﺵ ﻧﻮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: ﺍﻥّ
الله ﺟﻤﻴﻞ ﻭ
ﻳﺤﺐ ﺍﻟﺠﻤﺎﻝ
ﺍﻟﮑﺒﺮ ﺑﻄﺮ
ﺍﻟﺤق ﻮ ﻏﻤﻄ
اﻟﻨﺎس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻳﺒﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﺮ ﺯﻳﺒﺎئی
ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻮ
ﺑﻮﺩﻥ اﺯ
ﺍﻧﻮﺍع ﺰﻳﺒﺎئی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﻧﻮعی
ﺰﻳﺒﺎئی هستند.
ﻭلی اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺘﮑﺒّﺮ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺰﺭگ
ﺪﻳﺪﻩ ﻭ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﮐﻮﭼک ﻮ
ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺯﻳﺒﺎئی
ﻴﺎﺣﺴﺎس ﺍﺳﺖ
ﻧﻪ ﺗﮑﺒﺮ ﻭ بی
ﻨﻴﺎﺯﻯ اﺯ
ﺧﺪﺍ ﻳﺎ ﺩﺳﺖ
ﮐم گرﻓﺘﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺘﮑﺒّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﺳﺖ ﭼﭗ ﻏﺬﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ
ﻭﻣﻴﮕﻔﺖ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺑﺨﻮﺭﺩ ﮔﻔﺖ: ﻣﺎ
ﻣﻨﻌﻪ ﺍلّا
ﺍﻟﮑِﺒَﺮ ﺟﺰﺗﮑﺒﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻤﺎنع اﺯ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺒﺪﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺤﻘﻴﺮﻏﺬﺍ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺩﺳﺖ ﭼﭗ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﭼﭗ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎم عمدﻯ
کاﺭﻫﺎ ﺑﺎ
ﺩﺳﺖ ﭼﭗ ﺍﺳﺖ.

حدیث
8618 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ ﺒﻨﻘل
اﺯ ﭼﻨﺪ ﻣﻨﺒﻊ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺍﺯ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭرؤیا ﻧﺰﺩ
ﺳﺎﻟک
ﻜﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺍﺯ
ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻟم
ﻴﺒق ﻤﻥ
اﻟﻨﺒﻮّة
ﺍلّا
ﺍﻟﻤﺒﺸﺮﺍﺕ
ﺍﺯ ﺍﺑﻮﺍﺏ
ﻧﺒﻮﺕ ﭼﻴﺰﻯ
ﺠﺰ ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺩﻫﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺎﻗث ﻨﻤﺎﻧﺪﻩ
است. ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻣﺒﺸﺮّﺍﺕ
ﭼﻴﺴﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ: ﺍﻟﺮؤﻴﺎ
ﺍﻟﺼﺎﻟحة ﺧﻮﺍﺏ
ﺻﺎلح ﻮﺍﺻﻠﺎح
کننده ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﺏ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ کاﻣل
و صالح ﺸﺪﻩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ (ﻧﺒﻮﺕ)
ﺑﻤﻌتی ﺮﺍﻩ
ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺒی ﻮ ﺭﻭﺣی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ الهی
اﺳﺖ ﻫﻤﻴﻦ (ﺧﻮﺍﺏ)
ﺩﺭﺍﻳﻪ سوره
ﺭﻭﻡ ﺍﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺎﺕ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺨﻮﺍﺏ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺨﻮﺩ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻫﺮﺷﺐ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ ﺒﺎﺯ
ﺑﺰﻧﺪﮔی ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻳﭽﻪﺍﻯ اﺯ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺩﺭ نفس
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ملکوت ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ (ﮐﺎﺑﻮس )
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻤﻘﺎم ﻮ ﺣﺎل
کنونی ﻮ
ﺍﻟﻮﺩﻩ ﺍﻭ.
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ و
مژده ها ﻭ
ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎئی
اﺯ ﻧﺘﺎﻳج
ﺴﻠﻮﮐﻰ سالک ﻭ
ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ( ﺷﻨﺎﺧﺖ
مقام نفس ﺧﻮﺩ)
ﻭﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ
ﺮﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ. ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﺪﻥ
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ الهی
ﻴﺎ (ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ) ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎﺵ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ (ﻗﺎﺑل
ﻔﻬﻢ) ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺮؤﻴﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ اﻳﻥ
ﻮﺿﻮح ﻮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺸﺪﻥ ﺩﺭ ﻳک
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ ﻮ ﺩﺭ
ﻳک ﺼﺤﻨﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﻧﺎﺳﻮتی اﺳﺖ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴ ﺎﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴم
ﻨﻴﺴﺖ. ﻟﺬﺍ (ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ) ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻌﺎنی
ﺒﺎﻃﻨﻰ ﺍﻥ
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻥ
ﻤﺎﺩﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻳک
کاﻣﻞ ﻭﺍﺻل تجربّه
کرده ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻳﻥ
اﺣﻮﺍل ﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﺗﺠﺎربّ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
کاﻣل ﺨﻮﺩ ﺗﺎ
ﺑﺮﺳﺪ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺍﺑﻮﺍﺏ
ﻧﺒﻮﺕ)
ﻭﺭﺍﻫﻬﺎﻯ (ﺗنبّوء
) ﻭ ﭘﻴﺶﮔﻮئی ﻮ
ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻴﻨﻰﻭ نبأ و
خبر ازﺑﺎﻃﻥ
ﺸﻨﺎسی ﻮ
ﺍﻧﺎﻟﻴﺰ نفس ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﻥ
اﺳﺖ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ شهود
تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺰﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻠﺎﺵ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻔﺮق
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﺒﻮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺍﻧﻄﻮﺭﻯ که
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﭼﻬل ﻮ ﺷﺶ
ﺑﺎﺏ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭلی ﭙس ﺍﺯ ﻭﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐسی ﺘﻠﺎﺵ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ الهی
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﺟﺰ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍهی
ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﺍﻭل
ﺴﻠﻮﻙ رؤیا
ﮐﻤﺘﺮ ﺻﺎﺩﻕ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺎﺫﺏ
ﻭﻣﻠﻌﺒﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ نفس
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻋُﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ ﻭﮐﺸﺸﻬﺎ
ﻭ ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻬﺎ
ﻭ ﺍﻧﭽﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ نفس امّاره
ﺍﺯ (ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ)
ﻭ (ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ) ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﻣﺮﺍﺣﻞ (ﺗﻄﻮّﺭ)
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﺎ ﻣﻌﻠﻮم
اﺳﺖ. ﻫﻤگی
عامل اﺻﻠﻰ (رؤیاﻫﺎﻯ
کاﺫﺏ) ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﻟﻰ (ﺻﺎﺩق
ﺪﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﺤﺎﻝ)
ﺍﻣﺮﻭﺯ نفس
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. رؤیاﻯ
ﺼﺎﻟﺤﻪ نیز
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
ﻭنیز ﻤﻠﮑﻮتی
ﺘﺮﻭﻫﻢ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﺴﺎﻟک ﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﻭﺍﺻل ﺒﻪ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﻣﺪﺍﻡ ( ﺗﺬﮐّﺮ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ)
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ الهی
ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﻤک ﻮ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮئی آﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺴﺎﻟﻚ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎتی
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ رؤیا ﺑﭽﺸﻢ
ﺩل ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺻﻠﺎح
کرﺩﻥ نفس ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻤﺴﺘﻘﻴم
کاﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮ
ﺗﻮﮐل اﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤک اﻳﻥ
ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﺍﺗﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ اﺯ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ
ﺑﺠمع ﻮ ﺟﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭﺍﺻﻠﺎح
ﺠﻨﺒﻪﻫﺎﻯ ﻨﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ رؤیاﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻌﻠﻴم ﺒﺮﺍﻯ
اﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺍﺯ
ﻭضع ﻔﻌلی اﺳﺖ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
کاﻣﻞ (ﻣﺪﺭک
ﺘﮑﺎﻣﻞ) ﻭ (
ﺑﺮﺍﺕ ﺍﻣﻴﺪ)
ﺑﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هفت
ﮔﺎﻧﻪ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق اﻳﻥ
ﺮؤﻴﺖ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻘﺎﻡ (ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴﻨﻰ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﭽﺸم ﻤﺎﺩﻯ
ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﺒﺸﺮﻃ
اﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﭙﻴﺮﻯ
ﺮﺍ بسالک
ﻣﻌﺮفی کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ نفس امّاره
ﻗﻮﻯ اﺳﺖ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﻄ
عمومی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺒﺎﻃنی
ﺨُﻨثی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺳﭙس (ﻣﻘﺎم
ﺤَﺴَﻨﻰ) ﻳﺎ (
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺮﻭﺯ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﻀﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺰﺩ ﺍﻭ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ (ﻏﻴﺒﻰ)
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺟﺴﻤﻰ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺟﺴﻤﻰ ﻫم
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ ﺟﺴمی
ﺒﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑاﺸﺪ. ﺳﻮﻡ (ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ) ﻳﺎ (نفس
ﮐﻞّ نوع بشری )
ﻭ ﻓﺮﺷﺘ
ﻪﻣﺎﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﮐﻪﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﻨﺎم
ﻤﺮﻳم
ﻮﺩﻳﺎﻧﺎ ﻭ
ﺷﻴﻮﺍ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ (ﺻﻮﺭﺕ)
ﺍﺳﺖ ﻭﺟﺴم
مادی ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻬﺮﺑانی اﺳﺖ
ﻭبی غضبی ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺍﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﭼﻨﺪﻯ ﻣﻨﺠﺮ
به (ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺟﺴم
اﻧﺴﺎنی ﻮلی
ﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺭﻧﻘﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﺼﻮل
اﻳﻥ ﻤﻘﺎﻡ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻌﻘ ﻮ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺣﻘﺎﻳ ق ﻮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﻣﻠﮑﻮنی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﻥ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺩل ﺘﺴﻠﻴم
ﺸﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻣﺸﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﮐﺎﻓﻯ
اﺯﻟﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﻗﺒلی
ﺪﺭﺳﺎﻟک ﻠﺎﺯم
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ (
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ) ﻭ از (ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ) ﻭ (ﺳّﻴﺪ
ﺷﺪﻥ) واقعی
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺑﻘﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺩﺭ(
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ) ربّ
ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺪﺭة
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬی ﻮ
ﺳﺘﺎﺭ ﻭ ﭘﺮﺩﻩ
ﭘﺎﻳﺎنی ﺴﻠﻮک
بسالک اﻋﻠﺎم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ (ﻗﻮس
) ﻧﺰﻭل ازگشت
بخلق پیامبر
گونه آﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ طی ﭙﻨج
ﻤﻘﺎﻡ ﻋﮑس
ﺗﺮﺗﻴﺐ (قوس
ﺻﻌﻮﺩ)
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﻤﻘﺎﻡ (ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ هفت
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
آﻳﻨﺪﻩ) ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻭﻯ ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺭﺟﻌﺖ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺣﻞ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺭؤﻳﺎ ﻫﺎﻯ
ﺼﺎﺩق ﺪﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ب قائم
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺨﻠﺎل ﺼﺪﻫﺎ رؤیاﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ (ﻣُﺒّﺸِﺮ)
ﻭﻣﻘﺪﻣﻪ ﺳﺎﺯ
بشارت دهنده
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ (ﻋﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ) ﻭ ﺑﺮﺧﻰ (ﻣﺒﺸﺮﺍﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭﺣنی
ﺪﺭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل آﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻮﺩک
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻪ ﺭﻭﺯﮔی
ﺘﻮﻟﺪ ﺗﮑﻠّم
ﺪﺍﺷﺖ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﺑﺰﻳﺒﺎئی غ یر
ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﮐﻪ ﻫﻴچ
ﻨﻤﻮﻧﻪ ﺍﻯ اﺯ
ﺍﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺍم ﺪﺍﺷﺖ. ﻭ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺭؤﻴﺖ (ﻣﺎﺩﺭﮐلّ
هستی ﺪﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ) ﮐﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮکی
همه ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ثیبل هنمین
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ نوع
ﺒﺸﺮﻯ اﻣﺮﻭﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﺎﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻤﺎﺩﻯ ﻣﻘﺎﻡ (ﺯﻳﻨﺐ
کبُرا) ﺩﺧﺘﺮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﺫﺍ
ﺍﻗﺘربّ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻟم
ﺘﮑﺪ رؤیا
ﺍﻟﻤؤﻤﻥ ﺘﮑﺬب
ﺍﮔﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻮ
ﺍﺟل ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻓﺮﺍ
ﺭﺳﻴﺪ ﺩﻳﮕﺮ رؤیاﻫﺎﻯﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭﻭﻍ ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﮐﺬﺏ
ﺧﻮﺍﺏ)ﻭﻧﻔﺴﺎنی
ﻮ ﺷﻬﻮﺍنی
ﺒﻮﺩﻥ ﺨﻮﺍﺏ
ﺩﺭ ﺍﻭل ﺴﻠﻮﻙ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻧﻔﺴﺎنی
کمترﻭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻠﮑﻮتی ﻨﺴﺒﺘﺎ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
بوده ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺳﻴﺪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺻﺎﺩق اﺳﺖ.
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻫﻴچ
ﻤﻮﺭﺩ ﮐﺎﺑﻮس
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﮐﺬﺏ ﻭ ﻣﺴﺨﺮﮔی
ﻮ ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
کاﻣل ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ رؤیا
ﺍﻟﻤؤﻤﻦ ﺟزء
ﻤﻥ ﺴتة ﻭ
ﺍﺭﺑﻌﻴﻥ ﺠﺰءا
ﻣﻥ اﻟﻨﺒﻮّة
زﻳﺮﺍ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣؤﻣﻥ ﺍﻭم
کننده ﻭ ﺍﻭم
گرﺩﻳﺪﻩ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ ﺮﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭﺧﻮﺩ
ﻳکی اﺯ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺪﻳﺪﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺩﺭﺍک
اﻣﻮﺭ ﻋقل
کلّی ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮﺍﻗﻌی اﺳﺖ.
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺑﻮﺍﺏ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺒﻮﺕ ﻭ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
تجلّی الهی هست.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺍﺏ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺑﻮﺍﺏ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺮﻳﺎﺿﺖ ﮐﺸﺎﻥ
ﻭﺭوح ﺸﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻭﺷﻔﺎ ﺑﺨﺸﺎﻥ
ﻭ ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﺍﻥ
ﻭ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ علم
ﻟﻴﻤﻴﺎ ﻭ
ﺳﻴﻤﻴﺎ و
کیمیا ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻠﻮم غرﻳﺒﻪ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺒﺎﺣثی
که ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺍﻥ
ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﻋﻠمی
ﻮﻋﻘلی ﻮﺳﺤﺮﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ولایت
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﻮ
ﺳﺎﺩﻩ ﺗﺮﻳﻦ ﻭ
ﺍﺳﺎﻥ ﺘﺮﻳﻥ
ﻮﻋﺎلی ﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺗﺒﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺮﻭﺵ ﺗﺠﺮﻳﺪ نفس
امّاره و
پاکسازی آن
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ از
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ نفس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺯﺑﺎنی
ﻮ ﺗﺼﺮﻑ ﺟﺎﺩﻭئی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﺮﻭٴﻴﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ
ﺧﺘم ﻤﺸﻮﺩ.
ﻧﺒﻮﺕ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻭﺗﻨبّوء
اﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ هست ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﺨﻮﺍﺏ ﻭ رؤیاﻫﺎﻯ
ﺼﺎﺩق ﻤﻄمئن
ﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺍﺻﺪﻗﮑم
ﺮﻭٴﻴﺎ
ﺍﺻﺪﻗﮑم
ﺤﺪﻳثا
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺻﺎﺩﻗﺘﺮﻳﻥ رؤیاﻫﺎﻯ
ﺸﻤﺎ ﺍﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻮﮔﻔﺘﻥ اﻥ
ﺒﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺟﻬﺖ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺻﺎﺩﻗﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻋﻴﻥ
ﺮﻭٴﻴﺎ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻦ
ﻭﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻨفی ﻮ ﺧﺠﻠﺖ ﺑﺎﺭ
ﺍﻧﺮﺍ ﻣﺨفی
ﻨﮑﺮﺩﻥ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ ﻣﻄﺎﻟی
کاﺫﺏ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ رؤیا
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﻧﮕﻔﺘﻥ اﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻴلی
ﺮﺍﺣﺖ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﺪﺭپیمان
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ ﺩﺭک
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
ﻤﺼﻴﺒﺖ ﺑﺎﺭﻯ
اﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻨﺎﻓق
ﺰﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﮐﺎﺭﺵ
ﺑﺮﺳﻮﺍئی ﻮ
ﺍﺑﺮﻭ ﺭﻳﺰﻯ
ﺒﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩﺵ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﻭﻣﺴخ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﺪﺭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ.
ﺍﺑﻮ ﻫﺮﻳﺮﻩ
ﺑﺎﺯ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﻤﻥ ﺮﺁنی
فی اﻟﻤﻨﺎﻡ
ﮐﺄﻧﻤﺎ ﺭﺁنی
فی اﻟﻴﻘضة ﻟﺎ
ﻳﺘﻤثّل
اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ بیّ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺩﻭ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﻳﮑی ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
حسینی ﻭﻣﻘﺎم
ﺤﺴنی ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﺮکی
ﺑﻮﻯ اﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭ ﺩﺳﺖ
ﺑﻴﻌﺖ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺪﺍﺩ ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﮐﺎﺭ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭپس
ﺍﺯ ﻗﺒﻮل
ﺴﻠﻮک ﺴﺎﻟﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭؤﻴﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺭ رؤیا ﺑﻮﻯ
ﻤﻴﺪﺍﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ همان
ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم اﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﻭم ﻮ
ﺳﻮم ﻮ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭽﻨﺎﻥﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ حیات
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻨﺠﻢ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺑﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺷﺮﺍﻳﻄ آﻥ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
آﻥ کمترﺑﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺧﺸﻥ ﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﭽﻨﺎﻥ
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﺴﺖ ﺳﺎﻟک
ﺮﻭﺑﺮﻭ ﺷﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺧی
نیز اﺻﻮﻟﺎ
ﻗﺼﺪ ﺳﻠﻮک
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﻬﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ بلکه
جرئی از
سرنوشت است .
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﻘﺴﻤﺖ
ﺣﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(
ﺭﻭٴﻴﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭ) ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺗﻮﺿﻴح ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﭼﻪ ﻋﻴﻨﺎ
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺤﺎل ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ (
ﺍﻭیس ﻗَﺮَﻥ)
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺩﺭرﻭٴﻴﺎ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣتی ﻨﻴﺎﺯ ﻫم
به (ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ) ﻧﺒﻮﺩ.
ﻭﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ اﻭﻳس
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎل خمگی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ وفات ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺨﺼﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩﻭلی
ﺼﻮﺭﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ (
ﺳﺎﻟﻤﺘﺮﻳﻥ
ﺮﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ)
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫم
کوﺗﺎه ﺘﺮﻳﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﺯﻣﺎنی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺣﺴﺎس ﺷﻬﻮﺩ (ﻣسیح
ﺼﺎﺩﻕ) ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
اﺳﺖﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮐﻪ ﺷﺮﻃ ﻘﻄﻌی
ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ( ﺭﻭﺵ
ﺍﻭﻳﺴﻰ) ﺳﻠﻮک
ﻤﻄﻤئن ﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺭﺍﻫﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺼﺎ ﺍﺯ ﺍﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻡ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ حدیث
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻨﺠﻢ ﻫﺮﮔﺰ
ﮐﺎﺫﺏ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺗﺎ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻴﺎ نفس
امّاره
ﻭﻫﺮﻋُﻘﺪﻩ
ﻭﻣﺸﮑل
ﺮﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺬﻫﻥ
ﺼﺎﺣﺒﺶ ﺩﺭ ﻳک
ﺮﻭٴﻴﺎﻯ عمیق
ﻮ ﺍﻧﻘﻠﺎبی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺶ ﺩﺭ
ﺍﻭﺭﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ ﺒﻮﺩ نفس
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻠﻮﻯ ﻣسیح
ﺪﺟّﺎل و کاذب
ﺮﺍ ﺑﺮؤﻴﺖ
ﺻﺎﺣﺒﺶ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﻥ
ﻤﻮﺭﺩﻯ اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻳک اﻧﺴﺎﻥ ﻔﺎﺳﺪ
ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻡ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻗﻬﺮ
ﺟﻠﻮ ﺍﻣﺪﻩ
ﻭلی ﻨﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺟﻠﻮ
ﺍﻣﺪﻥ ﺟﻬﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﻓﺎﺳﻖ
ﺭﻭٴﻴﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ نفس ﺍﻭ
ﻫم ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺪﻟﻴل
علاﻗﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﺧﺮﻳﻥ
اﺧﻄﺎﺭ ﻭ ﺗﺬﮐﺮ
ﺑﺎﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭلی
ﻤﻨﺤﺮﻑ ﺷﺪﻩ
ﭼﻨﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎ ﻣﻌﻨﻰ ﻭلی
غیر ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﻧﻔﺴﺎنی
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻧﮑﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮ(ﻳﻘﻈﻪ)
ﺍﺳﺖ. (ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ حدیث
ﺍﻣﺪﻩ ﻳﻌﻨﻰ (رؤیاﻯ
ﻤﻦ) ﻣﺎﻧﻨﺪ (ﺩﻳﺪﻥ
ﻤﻥ ﺪﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ) ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺒﻴﺪﺍﺭﻯ ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ
ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺩﺭﺣﻀﻮﺭﺵ
ﻣﻴﺸﺪ ﺭﻓﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻟﺎﻥ
ﻳﻘﻈﻪﺍﻯ این
ﭽﻨﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺨﻮﺍﺏ
ﻫﺴﺘﻴﺪ ﭼﻮﻥ
ﺒﻤﻴﺮﻳﺪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ. ﻟﺬﺍ (ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
ﺴﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﮑﺮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ بشکل
ﺮﻭٴﻴﺎﻯ
ﺼﺎﺩﻗﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﺒﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻴﻢ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻮ ﻳﻘﻈﻪ ﺍﺳﺖ
ﻧﻪ ﺧﻮﺍﺏ.
ﻭﺍﻟﺎﻥ که
ﺑﻴﺪﺍﺭﻳم
ﻤﺤﺮﻭم اﺯ ﺍﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ ﺍﺩﺭﺍک
ﻤﻠﮑﻮتی
ﻬﺴﺘﻴﻢ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣل
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺭﻭٴﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﮑﺮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩ.
ﻭلی اکثرﺍ
ﺩﺭک ﻮ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩﻡ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮ ﺩﺭ
ﺳﻤﻴﻮل ﻧﻬﺎئی
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﺮﺳﻴﺪﻡ.
ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻣﺸﺨﺺ
ﺷﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺩﺭ ﺭﻓﺘﻥ
ﺨﻮﺩم ﺒﺎ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
ﻤﻮلی علی ّ
شنود چهارم
مراضوی ﺑﻤﺤﻀﺮ
و مراسم منّا ﺍﻫل
اﻠﺒﻴﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻭﺳﻄ آﻧﻬﺎ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻭﻫﻴﺒتی
عجیب
ﻭﭼﺸﻤﺎنی ﺪﺭﺷﺖ
ﻭ ﻧﺎﻓﺬ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻳﻢ.
ﺍﺯ مولا ﻋﻠﻰّ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﭘﺮﺳﻴﺪم
که ﺍﻳﻦ ﮐﻴﺴﺖ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻰ.
ﮔﻔﺘم
ﻨﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻢ
ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻣﻥ هم ﺗﻌﺠﺐ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺎﮐﻴﺪ مولاﻋلیّ
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ ( ﺍﻗﺎ
ﻣﺼﻄﻔﻰ)ﺍﺳﺖ.ﺑﻌﺪﻫﺎﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻤﮑﻪﻣﮑﺮﺭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍﺩرؤیاﺣﺎﺿﺮﺩﻳﺪﻩﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺍﻭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ.
ﻭﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﻭﻯ
می ﻤُﺮﺩَﻡ.
ﻭﺣنی ﻴک ﺒﺎﺭ
ﺩﺭ ﻳک ﻤﺠﻠس
ﺩﻭﺑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭﺵ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﺮگ ﺸﺪﻡ. ﻭلی
ﺘﻮجه ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻢ
ﮐﻪ ﺍﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻮﻓق ﻴﺪﻳﺪﻥ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻭ
ﺷﺪﻡ. ﻗﻄﻌی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻴچ
کدﺍم اﺯ ﺩﻳﺪﻥ
هاﻯ ﺴﺎﺑق ﻤﻥ
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺠﺴم ﺸﻴﻄﺎنی
اﺯ ﺍﻭ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ مولا
ﻋلیّ ﺼﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒلی
ﻤﻦ ﻭﻣﻘﺎم
ﺮﺑّﺎﻧی مدﺑّﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﻤﻥ ﺪﺭ
ﺍﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺭﻭٴﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺸﺮﻃ
اﻳﻨﮑﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺪﺭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺍﺏﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺸﺎﺭﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻋﻈﻴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺎﻇﺮ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭٴﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻥ
ﺴﻴﺪﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺴﺘﻠﺰم
ﺘﻌﺒﻴﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺷﺨﺼی که ﺑﺎ
ﺗﺎﻳﻴﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﻪ ﺍﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻤﻘﺎم
الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺷﺨﺺﻋﺎﺩﻯ
ﺒﺎﺷﺪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩق
ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺻﺎﺩق اﺳﺖ.
ﺍﺑﻮﺳﻌﻴﺪ
ﺧﺪﺭﻯ عاﺭﻑ
ﻭﺍﺻب ﺪﺭ ﻋﺼﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﺫﺍ
ﺭﺃﻯ اﺣﺪﮐم
ﺮﻭٴﻴﺎ
ﻳﺤﺒّﻬﺎ
ﻓﺎﻧﻬﺎ ﻣﻥ الله
ﺗﻌﺎلی اﮔﺮ
ﮐسی اﺯ ﺷﻤﺎ رؤیائی
ﺪﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺴﻨﺪ ﺍﻭ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ رسیده
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ نفس .
ﺯﻳﺮﺍ( ﭘﺴﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭٴﻴﺎ)
ﭼﻮﻥ ﭙﺴﻨﺪ ﻳک
ﺮﻭٴﻴﺎﻯ ﺸﻴﻄﺎنی
ﻮ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﻮ
ﻓﺎﺳفی ﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻭﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺭﺍﺿی ﻮ
ﺧوﺮﺳﻨﺪ ﺍﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻳﻥ ﭙﺴﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﻭﻣﺤﻴﻄ ﻮ ﺍﺗﻤﺴﻔﺮ
ﺧﻮﺩ رؤیا ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻧﻮﺭﺍنی ﻮ
ﺍﮔﺎﻫﻰ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭﻫﻴﺠﺎﻥ آﻭﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺯﻣﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻳﺶ بی
ﻤﻌﻨﻰ ﻭ
ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺘأثیرﻭ ﺗﻤﺎم ﺠﻮﺍﻧﺐ
ﻭ ﺣﻮﺍﺷﻰ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭٴﻴﺎ ﭘﺎک ﻮ
ﭘُﺮ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻄﺎﺑﻘﺖ
ﮐﺎﻣلی ﺒﺎ رؤیاﻫﺎﻯ
اﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻳﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﻤﻄلع ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺷی ﺨﻮﺩﻡ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻋﺮﺵ ﻭﮐﺮسی
ﺨﺪﺍی محمد ربّ
ﺭﺣﻤﺎن ﺒﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳﺶ ﻭ
ﮐﺘﺐ ﻭﺣنی
ﺒﺮﺧی اﺯ ﺍﻥ
ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ آﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻪ( ﺩنی
ﻔﺘﺪﻟﻰ)
ﻭﺳﻮﺭﻩ ﻗﺪﺭ
ﺷﺨﺼﺎ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﺮﺩﻡ. ﭘس
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻳﻥ
ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ هرﮐس
ﻣﺤﺒّﺖ
ﺷﻴﻄﺎنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻮﺻﻒ ﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﮑﻨﻢ ﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺣتی غیر
ﻭﺍﺻل ﺒﻪ ﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭ ﺍﻫﻤﻴﺘﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺗأثیرﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺷﻨﻴﺪنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﺩﻳﺪ ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﻳﻦ ( رؤیاﻫﺎﻯ
الهی ﻤﺤﺒﻮﺏ)
ﺷﺒﻴﻪ رؤیاﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻓﻠﻴﺤﻤﺪ
الله ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﻭﻟﻴﺤﺪّث ﺑﻬﺎ
ﭘس ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ
ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎئی
ﻤﺤﺒﻮﺏ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺧﺮﻭج اﺯ رؤیا
ﺳﭙﺎی ﺧﺪﺍ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻭ
ﻣﻌﺎنی آﻧﺮﺍ
ﺩﺭک کند ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ اﻫل ﺨﺪﺍ
ﻧﻘل نماید . ﮐﻪ (ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ (ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺳﻠﻮکی
ﻨﺎ ﮔﻔﺘنی اﺳﺖ.
ﻓﻠﺎ
ﻳﺤﺪّثها
ﺑﻬﺎﺍﻟّﺎ ﻣﻥ
ﻴﺤﺐ ﻭ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺍﻳﻥ
ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ کساﻧی
ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﺎﻟﻚ
ﻳﺎ ﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭ
ﺑﮕﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺸﺎﻫﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﮑﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻭﻯ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪاﻭل
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی اﻭﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﺎﻳﻴﺪ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ ﺷﺮح
ﺠﻮﺍﻧﺐ
ﻣﻌﻨﻮﻯ مینوی
ﻮ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﺗﻔﺼﻴل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺩﻭم
کاﻣﻠﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻلی
ﺒﻤﺮﺍﺗبی هستندﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﺗﺎ ﻣﺸﻮّﻕ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک
آﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﻬﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺒﺴﻠﻮک ﺼﺎﺣﺐ رؤیا
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺤق ﺠﻮئی
ﻮ ﺣج ﻨﻤﺎﺋﻰ
ﻭﻋﻠﺎﺋم ﻴﺎﺯ(
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ) ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺗأثیرﻯ
ﻤﺸﻮق ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺒﮑﺸﺎﻧﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ گفتن
ﺍﮔﺮ ﺿﺮﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﻨگ
ﺪل ﺘﺮ ﻭﻓﺎﺳق
ﺘﺮ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻮ
ﺍﮔﺎهی ﻮﺍﺻﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻬﺎﻟﺖ
ﻭ ﻟﺠﺎﺟﺖ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮآﻧﻬﺎ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ اﺯ
ﺍﺻﻮل علمی ﻮ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟی ﻮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
اﺩﺑﻰ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ. ﻭ آثاﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻨﻮﺷﺖ ﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺤتی
اﮔﺮ ﺗﺼﺪﻳق
ﻨﮑﻨﻨﺪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﺤﺖ ﺗأثیر
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺒﮑﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
اﺒﻥ ﻴﻘﻀﺎﻥ ﻮ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻥ. ﻭ
ﺍﺫﺍ ﺭﺃﻯ غیر
ﺫﻟک ﻤﻤﺎ
ﻳﮑﺮﻩ
ﻓﺄﻧّﻤﺎ هی ﻤﻥ
اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ ﻮ
ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻫﺪ رؤیا
ﺻﺤﻨﻪﻫﺎئی
ﺪﻳﺪ ﮐﻪ ﺩﻟﺶ
ﺑﺪﺍﻥ ﺸﺎﺩ
ﻧﺸﺪ ﻭﻋﻘﻠﺶ
ﺑﺪﺍﻥ اﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻧﮑﺮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻥ ﺮﻭٴﻴﺎ
ﺍﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺼﺎﺣﺐ رؤیا
ﺳﺎﻟﮑب عاﻗل ﻮ
ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ رؤیاﻯ
ﺸﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺍﮐﺮﺍهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺷﺎﺩ
ﻭ ﺧوﺮﺳﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ رؤیاﻯ
آﻧﻬﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻟﺬﺕ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻭﺻﻮلی
ﭽﻴﺰﻫﺎئی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺳﺖ ﺭسی
ﺒﺪﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﺭﺯﻭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﺎﺑﻮس ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥگوﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هم ﺸﻴﻄﺎنی
اﺳﺖ ﻭﻫم
ﺒﺪﻭﻥ ﻠﺬﺕ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺟﻬﻨمی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻥ آﻧﺮﺍ
ﺟﻬﻨم ﺪﻭم
کاﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ هم
اکنون ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻥ ﺼﻮﺭﺕ
بشری ﻭ ﺯﻧﺪﮔی
بالفعل آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻢ. ﻓﻠﻴﺴﺘﻌﺬ
ﻣﻥ ﺸﺮّﻫﺎ
ﻓﻠﺎ ﻳﺬﮐﺮﻫﺎ
ﻟﺄﺣﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﺴﺎﻟک
ﻤؤﻣﻦ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎل اﻭم ﮐﺮﺩﻥ
اﺳﺖ ﺑﺮؤﻴﺎئی
ﭽﻨﻴﻥ ﻨﺎ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺭﺳﻴﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻪ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻮ ﺍﺯنفس
ﺷﻴﻄﺎنی ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ آثار
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﻫﻮس ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺤﺎﮐﻢ
ﺑﺮﺍﻯ نفس امّاره
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﺤﺖ ﺗأثیر آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭼﻨﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﻰ
ﺍﺯ ﺷﺮّ ﭼﻨﻴﻥ
ﺮﻭٴﻴﺎﺋﻰ ﺑﺨﺪﺍ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺒﺮﺩ.
ﻳﻌنی عمیقا
اﺯ ﺩل ﺒﺨﺪﺍ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺘﺠﺮﻳﺪ
نفس ﻭﺗﺤﻘﻴﺮ
آﻥ ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺘﺨﻠﻴﻪ ﺫﻫﻥ
ﻮ ﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻗﺪﺍک
کند ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻞ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ نفس ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻣﺎﺩﻩ رؤیاﻫﺎﻯ
ﻤﺒﺸّﺮ ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻮ الهی ﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺪﺭﻫﺴﺘی ﭽﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐﻨﺘﺮل ﻮ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺪﺍ
ﺟﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻥ
ﺸﻴﻄﺎﻥ ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻘﺎﺑل ﺨﺪﺍ
ﭼﻮﻥ اﻫﺮﻳﻤﻥ
ﺪﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﭘﻬﻠﻮﻯ ﻮ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ قریش
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﭽﻴﺰﻯ
ﺟﺰ نفس ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ نفس
ﻣﺎ نیز ﺘﻤﺎﻣﺎ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﺘﻬﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻟﻮﺩﮔی نفس ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻘﺒلی
ﻤﺎ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻪ ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
نفس ﻣﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس
ﺗﻤﺎم
ﺨﻮﺍﺑﻬﺎ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎ ﻭ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺷﺮّ ﻫﻤگی
ﺪﺳﺖ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
گناﻩ ﻭ
ﺍﻟﻮﺩﮔی نفس
ﻣﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﺭﻭح ﻤﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ (
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ)
ﺣﻴﻮﺍنی
ﺤﻘﻴﺮﻯ اﺳﺖ
ﺗأثیر ﻣﻨفی
ﺪﺭ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ الهی
ﻤﻴﮕﺰﺍﺭﺩ.
ﻳﻌنی ﺨﻮﺩ ﻣﺎ
ﻣﺎنع ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﻭ ﺗﻬﺬﻳﺐ ﺍﻥ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﻮ ﻭﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
عملی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺠﺮﻳﺪ نفس ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺫﻫﻥ
اﺯ ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎنی ﺮﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺩﺭ رؤیا
ﻭﺣتی ﺪﺭ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﻭ
ﺗأﻣّﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺒﺮﺳﻴﻢ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻨﻴﻢ. ﭘس
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﺮﻭٴﻴﺎﻯ
ﺪﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ٴﻀﻌﻒ
ﮐﻨﻮنی نفس
ﺑﺎﺯ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ سلوک
الهی ﻭﻃﻠﺐ
ﮐﻤک ﻮ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﻧﺼﺎﻳح
ﺠﺪﻳﺪ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺴﺎﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺑﺪﺍﻥ عمل
ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺗﺼﻤﻴم ﺠﺪّﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﮑﻮﻫﺶ نفس
ﺧﻮﺩ ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻯهای ﻔﮑﺮﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩل به
ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺘﺴﻠﻴم ﻮ
ﺗﻮﮐل ﻮﺍﻗﻌی
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺗﺎ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺣل
ﺒُﺤﺮﺍنی ﻮ
ﺧﻄﺮﻧﺎک
ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺬﺷﺖ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺮگ نفس ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﻣﺎﺩﻯ ﻮﺟﺎﻫل
ﺨﻮﺩ ﺑﮕﺬﺭﺩ.
ﻭﺍﻟﺎ ﺑﺮﺍﻯ همه
ﺑﺸﮑل
اُﺗﻮﻣﺎﺗﻴﻚ
ﮔﺬﺷﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣل
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺳﻘﻮﻃ
ﺒﺠﻬﻨم ﻮ ﺍﺯ
ﺭﻭﻯ اﻳﻥ ﭙُل
ﺼﺮﺍﻃ ﻮ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮک
ﻘﻄﻌی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺮﻭٴﻴﺎئی
ﺮﺍ ﺑﮑسی
ﻨﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻭ
ﺗﻤﺴﺨﺮ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺣتی ﺒﺎﻋث
ﺩﻟﺴﺮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭﻟی
ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﭙﻴﺮﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻣﺨﻔی
کرﺩﻥ آﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺑﻀﺮﺭ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻳﻥ
ﺤﺎل ﻮ ﻭضع
ﺠﺪﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
عبادی ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﺘﻮﺳل
ﺒﺨﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﮐﻤک
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭلی
کمک ﭙﻴﺮ (ﺷﺮﻃ
کاﻓﻰ) ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﻤک
ﭙﻴﺮ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﮑﻤک ﺴﺎﻟک
ﺒﺨﻮﺩﺵ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻋﻮﺽ ﮐﻨﺪ. ﻭﺑﻪ
ﻋﻤل ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺗﺮ
تزکیه روان ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺍﺏ
ﻧﺎ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺯﻫم ﺒﻨﺤﻮﻯ
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﭽﻨﻴﻥ ﺮﻭٴﻴﺎﻯ
آﻣﻮﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺩﺭﺩﻧﺎک
ﻛﺸﺎﻧﺪ. ﻭﺍﻟﺎ
ﺧﺪﺍ ﮐﺴﺎنی
ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﻭﺳتی ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎ
ﺧﻮﺍﺏ ﺷﻴﻄﺎنی
ﻮ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺗﺤﻘق ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﮑﻤﺒﻮﺩﻫﺎ

ﻭﮔﻨﺠﻬﺎ ﻭ
ﻣﻌﺸﻮﻗﺎﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﻗﺮﻧﻬﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯﺧﺪﺍ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ. ﭘس ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ رؤیاﻯ
ﻨﺎ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻭلی آﻣﻮﺯﻧﺪﻩ
نیز ﭙﻨﺎﻩ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﻫم ﺸﮑﺮ
ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻌﻠﻴمی الهی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻓﺄﻧﻬﺎ
ﻟﺎ ﺗﻀﺮﻩ ﻭ
ﭼﻨﻴﻥ
ﺮﻭٴﻴﺎﻯ ﻨﺎ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺑﺎ
ﻧﮕﻔﺘﻦ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﺍﺳﻴﺐ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﺒﺨﺪﺍ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺩﻩ
ﻭﺗﺼﻤﻴم
ﺒﺎﺻﻠﺎح ﺠﺪّﻯ
ﺨﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺿﺮﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ اﺯ
ﺍﻥ ﺒﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺑﭽﻨﻴﻥ
ﺨﻮﺍﺏ ﻫﺸﺪﺍﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺮﺳﺎﻧﺪه ﭘس
ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺫﺍﺕ ژنتیک
روحی ﺧﻮﺩ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﻔﺎﻳﺪﻩ ﻫم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭلی
اﮔﺮ ﺷﺨﺺ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﻳّﻪ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﻧﻮع ﺴﻠﻮﻙ
ﻭﺩﺭﺟﻪ ﮐﺸﺶ
ﺑﭙﻴﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺿﺮﺭﻫﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ اﺯ نفس
ﺍﻟﻮﺩﻩ ﻓﻌلی
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ
ﻭﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻫم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻭﺵﻋﻤلی
ﺴﺎﺩﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ رؤیاﻫﺎﻯ
غیر ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺍﻣﻴﺰ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻴکی اﺯ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺴﺎﺩﻩ ﻭ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم
عاﻣی اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟﺎ ﻃﺮق
ﻤﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺸﻴﻄﺎنی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
هست. ﺍﺑﻮ
ﻗﺘﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻠم ﻴکی کند
ﮐﻪ ﮔﻔتع است : ﺍﻟﺮﻭٴﻴﺎ
ﺍﻟﺼﺎﻟحة ﺍﻭ
ﺍﻟﺮﻭٴﻴﺎ
ﺍﻟﺤﺴنة ﻣﻥ الله
(رؤیاﻯ ﺼﺎﺩﻕ)
ﻭ ﺻﺎﻟح ﻮ
ﺍﺻﻠﺎح کنندﻩ
ﻭﻳﺎ رؤیاﻯ
ﺤَﺴَﻨﻪ ﻭ
ﺗﺤﺴﻴﻥ ﺒﺨﺶ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻫﻤگی
اﺯ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
رؤیاﻯ ﺼﺎﺩق
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ کاﺭ.
ﺍﻣﺎ( رؤیاﻯ
ﺼﺎﻟﺢ) ﻧﻬﺎئی
ﻨﻴﺴﺖ. تنها (ﺍﺻﻠﺎح
کنندﻩ) ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﺤﺴﻴﻥ کنندﻩ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭٴﻴﺎﻯ
ﺪﺭﺩﻧﺎک
ﻮﻏﻴﺮﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺩﺭآﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ نفس
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺪﺭ
ﺑُﺮﺩ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻨﻴﻥ
ﺮﻭٴﻴﺎﻯ
ﺼﺎﺩﻕ ﺷﮑﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ رؤیاﻯ
ﺼﺎﻟح ﻮ
ﺣَﺴَﻨﻪ نیز
ﺷﮑﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻫم چمین ﭙﻨﺎﻩ
ﺑﺨﺪﺍ. ﻭ
ﺍﻟﺤِﻠم ﻤﻥ
اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ
اﻣﺎ ﺧﻮﺍبی اﺯ
ﻧﻮع ﺸﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻤﺤﺒﻮﺏ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ عربّی
(ﺣِﻠﻢ)
ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ رؤیا ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﻠﻢ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﻧﺰﺍل
ﺸﻬﻮﺍنی ﺪﺭ
ﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ نفس
ﻧﻴﺎﺯﻏﺮﻳﺰﻯ ﻮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭﻳک
اﻣﺮ طبیعی
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭلی
ﺪﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﻫﻨﻮﺯ ﺷﺨﺺ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷأﻥ و
ﻤﻘﺎم ﻔﻌلی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﭙﺎﻳﻴنی ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫﻴچ ﻤﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻨﺘﺮلی ﺒﺮ نفس
ﺧﻮﺩ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪﻫﺎ نفس
ﺭﺍ ﺑﮑُﺸﺪ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻳﺎ
ﺗﺠﺮﻳﺪ نفس
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
اﺯﭘﺎکی ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻟﺬﺍ طبیعی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺤﻠم ﻮ
ﺷﻬﻮﺍنی ﺮﺍ
ﺍﺯﺷﻴﻄﺎﻥ ﻮ
ﺍﺯ نفس امّاره
ﺗﺸﻨﻪ
ﻣﻄﻠﻮﺏﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ(ﮐﺎﺑﻮس
)ﻫﺎ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ (ﺣﻠﻢ)
هستند ﻭ
ﮐﺎﺑﻮس ﻧﻴﺰ
ﻫﻮﻟﻨﺎک
ﻮﻫﺸﺪﺍﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭﺗﻮﺑﻴخ
کنندﻩ نفس
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻭﻣﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻳک
ﺸﺨﺺ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺑﻮس
ﻟﺬتی ﻨﻴﺴﺖ
ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺑﻴﺎﻥ (ﻣﻘﺎم
ﻔﻌلی مدبّر نفس)ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭ
ﺑﺎﺯ ﻫم اﺯﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﭼﻨﻴﻥ
ﺨﻮﺍﺑﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻋمّ اﺯ ﺣﻠم
ﺸﻬﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﮐﺎﺑﻮس
ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺻلی
ﻮ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﭼﻮﻥ امواح
رادیوئی ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﺴﺎﺩ ﺍﻧﺘﻥ
ﻴﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﭘﺮﺍﺯﻳﺖ ﻭ
ﺍﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺗﺒﺪﻳل ﺼﺤﻨﻪﻫﺎ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻌﺎنی ﻮ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻭﺟﻮﺩﻯ وذاتی
سالک ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺣﻠم
ﻮ ﮐﺎﺑﻮس
ﺑﺸﺨﺺ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﺍﺻل آﻥ ﺨﻮﺏ
ﻭ ﺧﺪﺍئی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺳﺎﻟک ﻜﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﺤﺪّ
ﮐﺎفی ﺮﺳﻴﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺨﻮﺍﺑﻬﺎ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ
ﭙﺮﺍﺯﻳﺖ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻟﻮﺩﮔی
نفس ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺍﺻﻴل ﺒﺸﺨﺺ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ (رؤیاﻯ
ﻤﺒﺸّﺮﺍﺕ) ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺯﻫم
ﻮﺍﺿﺤﺘﺮ ﻭ
ﺍﺻﻴل ﺘﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺩﺭ (ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ)
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻘﻄ اﻳﻦ (ﺑﺮﺍﺕ
ﻭ ﻣﺪﺭﻙ) ﻭ
ﺩﻳﭙﻠﻢ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ ﻧﻬﺎئی
اﺳﺖ. ﻳﻌنی ﭙﺎکی
نفس ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺪﺭﻙ ﺍﺻل
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩﻫﺎﻯ
الهی ﺪﺭ
ﺭﻭﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ اﺭﺍﺩﻩ
ﺷﺨﺺ ﻭ ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣی اﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺩﻟﻴل ﺮﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩﺍ ﻓﺮﺍﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﺎﻯ
ﺨﻮﻑ ﻭ ﺣﺰنی
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺣق
ﻤﻘﺎﻡ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ( ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺑﺸﺮﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ) ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ( ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ)
ﺍﻭ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭼﻮﻥ ﭙﺮﻭﻧﺪﻩ (ﺍﺯلی
أﺑﺪﻯ) ﺷﺨﺺ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺖ
ﻭ ( ﻧﺎﻣﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ )
ﺍﻭﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻣﺤﻔﻮﻇ
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻭ ﻓﺴق ﻮ
ﭘﺴک ﺮﻭﻯ ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺒﺸﺮﻯ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ بعقب
روز بزﻳﺮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﭼﻨﻴﻥ
ﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭﺟﺮم ﻮ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﮑﺮﺭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﺗﺤﺖ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺟﻬﻨم
ﺒﺮ ﺍﻭ ﺣﺮﺍﻡ
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮ ﺍﻭ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﺣﻘﻮق
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ) ﺍﻭ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣی اﻭ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﻣﺤﻔﻮﻅ ﻭ
ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﻣﺮک
ﻨﻬﺎئی اﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت عرشی ﻧﺰﺩ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ هنوﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ (ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ)
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭ(
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ) ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ کره
زمین ﭘﻴﺪﺍ ﻭ
ﻣﺘﺠلی ﻮ ﻇﻬﻮﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺗﺎ
ﺍﻳﻥ اﺭﻭﺍح ﻮ
ﺍﺻل ﻘﺎﺋم
ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺑﺴﻠﻮک ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﻫم
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
تا ربّ رحمان
بپرﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ(
ﺑﻬﺸﺖ ﺗﻔﮑﺮ)
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻭ(
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ) ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﻳﮑﻰ (ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭعرشی)
ﻭﻫﻤﻨﺸﻴنی
ﻤﻠﮑﻮتی اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻓﻮث ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﻡ (
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺟﻌﺖ
بحهان کره) ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ( ﻟﻤﻦ
ﺧﺎﻑ ﻣﻘﺎم
ﺮﺑّﻪ ﺟﻨﺘﺎﻥ
ﻭﻣﻥ ﺪﻭﻧﻬﻤﺎ
ﺟﻨﺘﺎﻥ).ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻀﻴﻪ عکس ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ ﭼﻬﺎﺭ
ﺟﻬﻨم نیز ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هست.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﺘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻳﮑی ﺠﻬﻨﻢ
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ)
ﺩﺭﻋﺬﺍﺑﻬﺎئی
که ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﻭﻣﺪﺍم گناﻩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺍﻟﻮﺩﮔی ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺳﻮﺧﺖ ﺟﻬﻨم
ﺒﺪﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺩﻭﻡ (ﺟﻬﻨم ﺸﺒﻬﺎ)
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ ﮐﻪ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻤﺪﺍﻭم هستند .
ﻭﺣﺘﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﺧﻮﺍبی اﺯ ﻧﻮع
ﺤﻠم ﻮ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍنی ﺪﺍﺭند .
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﻠم
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ آﻥ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺘﺎﺯﻩ ﺑﺒﻠﻮغ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ کاﺑﻮس ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ (ﮐﺎﺑﻮس
ﺍﻃﻔﺎﻝ)ﻫم
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻮﻟﻨﺎک
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ (ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻔﻌﻠﻰ) ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﻬﻨمی اﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒلی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ طی
کر آﻧﻬﺎ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ
ﺗﻔﮑﺮ ﮐﻮﺩک
ﺪﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ. ﻭ ﺍﻳﻥ
کاﺑﻮس ﺍﻃﻔﺎل
ﺪﻭ ﺳﺎﻟﻪ ﺗﺎ
ﺩﻩ ﺳﺎﻟﻪ ﺭﺑﻄی
ﺒﮑﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎل
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻃﻔﺎل ﺠﻬﻨم
گناﻫﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ
ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺠﻬﻨﻢ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻔﻌلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻥ حدیث
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ: ﻓﻤﻥ
ﺮآﻯ ﺸﻴﺌﺎ
ﻳﮑﺮﻫﻪ
ﻓﻠﻴﻨﻔس ﻋﻥ
ﺸﻤﺎﻟﻪ ثلاثا ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐسی
ﭽﻨﻴﻥ ﺨﻮﺍﺏ
ﻫﻮﻟﻨﺎک ﻮﻟﻮ
ﺻﺎﻟﺤﻪ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎح کنندﻩ
ﺩﻳﺪ ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺨﻮﺍﺏ ﻭ
ﺣﻠم ﻮ ﺷﻬﻮﺕ
بار ﺭﺍ ﺩﻳﺪ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﺨﻮﺍﺏ ﺭﺍﺿی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺍﺯ آﻥ
ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺳﻪ
ﺑﺎﺭ ﺑﺴﻤﺖ ﭼﭗ
ﺧﻮﺩ ﻓﻮﺕ ﮐﻨﺪ
ﻭ( ﻧﻔخ ﻮ
ﻧَﻔَس ﺭﻭﺣﻰ)
ﺑﺸﻴﻄﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺮﻭﺵ
ﺳﺎﺩﻩ ﺍﻳﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺷﺪﻩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ هنم هستند.
ﺷﺨﺺ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺎ ﻟﺬﺕ
ﺷﻬﻮﺍنی ﻮ ﺣﻠم
اﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺧﻮﺩ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﻔﺮﺕ
ﻭ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﭼﻪ ﻟﺬﺕ
ﺍﻭﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻴﺎﺩ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮم ﻮﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﺪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
اﺑﺮﺍﺯ ﻧﻔﺮﺕ.
ﺑﻠﮑﻪ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺩﻥ ﺒﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﻤﺠﺪﺩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺟﺪّﻯ ﺘﺮ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ ﻭ
ﺭﻫﻨﻤﻮﺩﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
اﻗﺪﺍم
ﻣﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻟﻴﺘﻌﻮﺫ ﻣﻥ
اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻓﺎﻧﻬﺎ ﻟﺎ
ﺗﻀﺮّﻩ ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﺸﺎﻫﺪ رؤیاﻯ
ﺤﻠم ﻮ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺑﺨﺪﺍ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺒﺮﺩ ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺪﻭﺭﺗﺮ ﺷﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻴﻄﺎﻥ نفس
امّاره ﻭ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮﻓﮑﺮ
ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﺷﺨﺺ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥکرﺩ
ﺨﻮﺍب ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﺑﻴﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﺨﺪﺍ ﭘﻨﺎﻩ
ﻧﺒﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﺠﺪّﻯ
ﺘﺮک ﻜﻨذ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺿﺮﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺷﺨﺺ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺎبع نفس و
روان ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.
ﻭﻣﻌﻠﻮم اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﮐﺎﺭ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍﻫﻨﻤﺎ ﻭ ﻗﺎﺋﺪ
ﺟﺎﻫل ﺸﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻥ ﻭﮐﻮﺭدل
ﻭ ﻭﺣﺸﻰ ﮐﺎﺭ
ﭘﻴﺮ ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﻪ (ﻣﻘﺎم
ﻮﺟﻮﺩﻯ) ﻭ(
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﺑﺪﻯ)
ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﮑﺪﺍم ﺠﻬﻨم
ﺪﺭّﻩﺍﻯ
ﻭﮐﺪﺍم ﺤﻘﺎﺭﺕ
ﻓﺼل ﻧﻮعی ﺒﺪ
ﺗﺮﻯ ﻭﮐﺪﺍن
ﻔﺎﺻﻠﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﺟﻬل ﻮ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻋﻘل
ﺤﻴﻮﺍنی ﭽﻮﻥ
ﺨﺮ ﻭ ﮔﺎﻭ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ. (ﺳﻤﺖﭼﭗ)
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻮسلوک
الهی ﺑﻤﻌنی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ (ﺟﻬﺎﻥ
ﻤﺎﺩﻯ) ﻭ (نفس امّاره)ﻭ
(ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ)
ﻭﺑﺮَﺣِم ﻮ
ﺭﻭﺯﻧﻪ ﺷﻬﻮﺕ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺩﺭﻟﺎﻯ ﭙﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺕ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻥ اﺳﺖ.
ﺟﺎﺑﺮ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ
ﻫﻤﻴﻥ حدیث ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻥ اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻭ
ﻟﻴﺘﺤﻮّل عن
ﺠﻨﺒﻪ ﺍﻟﺬﻯ
کاﻥ ﻔﻴﻪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﺨﻮﺍﺏ ﻭﺣﻠم
ﺸﻬﻮﺍنی ﺪﻳﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻥ ﭙﺸﻴﻤﺎﻥ
ﺒﻮﺩ ﻭ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑُﺮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﻋﺪم ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺣﻠﺎم
ﻮ (ﺍﺿﻐﺎث ) ﻭ
ﻓﺸﺎﺭﻫﺎﻯ
غریزﻯ ﺩﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ
ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺗأثیر
ﻣﺎﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭلی ﺘأثیز ﻓﮑﺮﻯ
ﻮ ﺭﻭحی ﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﻥ
ﻭﺗﻒ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﻓﻮﺕ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﻣﻴﺰ
ﺑﺴﻤﺖ ﭼﭗ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺸﺨﺺ
ﻭﻧﻮع ﺘﻔﮑﺮ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺮﻭﺣی
ﻨﻔس ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻋﻮﺽ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭﻳﺎ
ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺠﻮﻳﺪ
ﮐﻪ سلوک الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺟﺪّﻯ
ﺘﺮ ﺩﻧﺒﺎت کند
ﺪ. ﺍﻳﻦ ﻗﻀﻴﻪ
ﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﺩﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﻳﺎ
ﻓﻮﺕ ﮐﺮﺩﻥ
ﻮﺍﺏ ﺩﻫﺎﻥ
اﻧﺪﺍﺧﺘﻥ
اﺯﻏﻀﺐ ﺑﺴﻤﺖ
ﭼﭗ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻥ لعنت (ﻧقش
ﺑﺮ تفس ) ﺧﻮﺩ
ﻭﺷﻴﻄﺎنی
ﺪﺍﻧﺴﺘﻥ ﻮ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺩﻥ ﻭ ﺫﮐﺮ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
توحیدی ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺩﻋﺎﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺣﺎل ﺒﮑﻤک
ﺨﺪﺍ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﻮ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ
ﺗﻠﻘﻴﻨﻯ
ﺒﺨﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺭﺯﺵ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺭ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴم نفسروان
حیوانی بشری ﺑﺮﺍﻯ
آﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ
ﺒﺘﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
8619 - ﻣﺴﻠک ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯﻋﺎﻳﺸﻪ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻭﺯﻯ ﻴک ﺰﻥ
ﻤﺨﺰﻭمی که ﺍﺯ
ﺍﺷﺮﺍﻑ ﻭثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻘﺮﻳﺶ ﺑﻮﺩ
ﻭﺩﺯﺩﻯ کرﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﮐﺎﺭﺵ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺤﺪﻭﺩ الهی
کشید .ولی
ﺍﺳﺎﻣﻪ ﺑﻥ
ﺰﻳﺪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻭ
ﮐﻨﺪ ﻭﭘﺎﺭتی
ﺒﺎﺯﻯ ﻮ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻧﻤﺎئی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯﺍﻳﻥ کار
ﺍسامه ﺳﺨﺖ ﺑﺮ
ﺍﺷﻔﺖ ﻭ ﺑﺮ
ﻣﻨﺒﺮ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﮔﻔﺖ: ﺍﻧﻤﺎ
ﺍُﻫلک ﻤﻥ
ﻘﺒﻠﮑم اﻧّﻬم کاﻧﻮﺍ
ﺍﺫﺍ ﺳﺮق
ﻔﻴﻬم اﻟﺸﺮﻳﻒ
ﺗﺮﮐﻮﻩ ﻗﺒل
اﺯ ﺷﻤﺎ ﺍﻥ
اﻗﻮﺍم
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺷﺮﻳﻒ
ﻭ ﻣﺘﻨﻔﺬﻯ
ﺒﻴﻥ اﻧﻬﺎ
ﺳﺮﻗﺖ ﻭﮔﻨﺎهی
ﻤﻴﻨﻤﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﺫﺍ
ﺳﺮق ﻔﻴﻬم
اﻟﻀﻌﻴﻒ
ﺍﻗﺎﻣﻮﺍﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻀﻌﻴﻒ ﻭ ﻓﻘﻴﺮ
ﻭ ﺍﺯ ﻃﺒﻘﺎﺕ
پائین ﺠﺎﻣﻌﻪﺳﺮﻗﺖ
ﻭﮔﻨﺎهی
ﻤﻴﮑﺮﺩ ﺣﺪﻭﺩ الهی
ﻮ ﺍﺣﮑﺎم ﺪﻳنی
ﻮ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳم الله
ﻟﻮ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﻨﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺳﺮﻗﺖ ﻟﻘﻄﻌﺖ
ﻳﺪﻫﺎ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﻯ ﻤﺮﺩﻡ ﺍﮔﺮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺧﺘﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺴﺮﻗﺖ
ﻭﮔﻨﺎهی ﺪﺳﺖ
ﺑﺰﻧﺪ ﺩﺳﺖ
ﺍﻭﺭ ﺍﻗﻄع
ﻤﻴﮑﻨﻢﻭﺣﮑم
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺍﻭ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ حدیث
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ
ﻋﻔﻮ ﻭ ﮔﺬﺷﺖ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻀﻌﻴﻔﺎﻥ
ﻮﺑﻴﭽﺎﺭﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﺠﺎﺯ
ﺍﺳﺖﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺘﻨﻔﺬﺍﻥ ﻴک
ﻘﻮم ﭽﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﺣﮑﺎم الهی
ﺪﺭ بوده
پیمان ﺳﻠﻮکی
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
اﺣﮑﺎم ﻴﻚ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮی ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
اﺣﮑﺎم
ﻘﺎﻧﻮنی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺒﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺮﺍ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺪﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺷﺪﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﻘﺼﺎﺹ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ (سلوک الهی)
ﺷﺮﻃ اﺟﺮﺍﻯ
ﺤﺪﻭﺩ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻄﺎ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺷﺪﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻄﻠﺐ ﻋﻔﻮ الهی
اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ حدیث
ﻣﻘﺎم اﺣﺘﺮﺍم
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍ
ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﺎﻳﺸﻪ ﺑﺪﺍﻥ
اﻋﺘﺮﺍﺽ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻭلی ﺒﻌﺪﻫﺎ
ﺍﻳﻥ ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم فاطمی
مادر الهی نوع
بشری ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ
ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺤﺴﻴنی
ﻮ ﺣﺴﻨی اﺳﺖ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻋﻤﺮ
ﻭ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺠﺎﻧﺸﻴنی
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺩﻳﻥ
ﺮﺳمی اﺳﻠﺎم
ﭙﺸﺖ ﺩﺭ
ﻟﻬﻴﺪﻩ ﺷﺪ
ﻭﺳﻘﻄ
ﺠﻨﻴﻥکرﺩ
ﻭﺑﺪﻧﺒﺎل آﻥ
ﻔﻮﺕ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭﻋلیّ
ﺸﻮﻫﺮﺵ ﺑﺮﺍﻯ
اﻋﺘﺮﺍﻑ . بیعت
ﺑﺨﻠﺎﻓﺖ ﺍﺑﻮ
ﺑﮑﺮ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸم ﻤﺮﺩﻡ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﺑﻴﻌﺖ
ﮐﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ که
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﮑﺮﺩ
ﻭلی
ﻤﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ
ﺷﻮﻫﺮﺵ ﺭﺍ ﮐﺖ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺍﻥ
کاﺭ ﺑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻨﻤﻮﻧﻪ
ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ
ﻳک ﺪﻳﻦ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ (ﺩﻳﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﺗﺒﺪﻳل به (ﺩﻳﻥ
ﺮﺳﻤﻰ)
ﻭﺳﻴﺎسی گرﺩﺩ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮔم کرﺩﻩ
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ مدّعی
ﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻗﺒﻮل
ﻴﻚ (ﺩﻳﻥ اﻟﻬﻰ)
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮﻭی
ﺩﻳﻨﻯ اﺯ (ﻧﻮع
ﺮﺳمی ﻮ
ﺳﻴﺎﺳﻰ) ﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﻓﺮقی ﺒﺎ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ غیر
سالک و ﻈﺎﻟم
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ به (ﺩﻳﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﻋﻤﻠﻰ)
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﮐﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺧﺪﺍوند ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻭﺩه باشد ﺭﺍهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﻘﺎم
ﺒﺸﺮﻯ ﻔﻌلی
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ سلوک
الهی ﻮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﻧﺒﺎل کند.
شرط اجرای احکام
الهی تنها با داشتن
پیر الهی معرفی
شده خداوند
برای سالک خطا
کار که پیمان
اطاعت و بیعت
یعنی فروش روان
و آزادی بشری
خود در مقابل قبول
پیمان او
میباشد که
داستان این زن
( ذِن بمعنی سالک
چه مرد باشد
یا زن ) قریشی
احتمالا غیر
سالک شرط داوطلب
مجازات سالک
از پیر الهی
خود وجود
ندارد و اگر
وجود داشت این
داستان قابل
قبول است . ولی
نقطه ضعف حدیث
که ثروتمندی
دزذی کند ضعف
صحّت حدیث را
میرساند . خلفای
اسلام رسمی که
عملا مشرک بخدا
بودند این
گونه مطالب را
بر پیامبر و
دخترش منسوب میکنند
که رزیم اسلام
سیاسد خود ستم
میباشد مگر
قانون باشد که
مورد بتأبید دمکراتیک
اکثریت جامعه رسیده
باشد . وهر قانونی
نیز برحسب زمان
و احوال اجتماعی
قابل اصلاح و
تغییر است. و
برای سالکان
با نپیرفتن
حکم چنین حدودی
پیمان سلوکی
او باطل شده و
اجرای احکام مجازات
سالکان
خطاکار بشرط داوطلب
بودن شخص سالک
خطا کار است که
آنگاه باز پیر
الهی میتواند
ببخشد که پیر
سالک عفو الهی
او میباشد که
خداوند دوبار
کسی را مجازات
نمی کند .

حدیث 8620 - مسلم
و ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯ
ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻣﻥ کاﻥ
ﻴؤﻣﻥ ﺒﺎﻟﻠﻪ
ﻭ ﺍﻟﻴﻮم
الآﺧﺮ
ﻓﻠﻴﮑﺮم ﻀﻴﻔﻪ ﻫﺮﮐس
ﺍﺯﺷﻤﺎ ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺳﻠﻮک با
ولایت ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻘﻴﺎﻣﺖ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮ
ﺍﺧﺮﺕ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
به (ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮ
ﻗﺎﺋﻢ) ربّ
اﻟﻨﻮح ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﮔﻴﺮﻯ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺭﺩ
ﭘس ﺍﺯﻣﻬﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﭘﺬﻳﺮﺍئی
گرم و با
کرامت کند ﻭ
ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ (ﻣﻬﻤﺎﻥ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻬﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
انسانی ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﻤﻨﺰل
ﺸﺨﺺ ﻭﻳﺎ ﺳﺮ
ﺳُﻔﺮﻩ ﮐسی
ﺒﻴﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ تنها یک
ﺘﻤﺮﻳﻥ
اﺟﺘﻤﺎعی ئ
سلوکی اﺳﺖ. که (ﻣﻬﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﺩﺭ
وسیله ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﺎﻟک ا
ﺳﺖ ﮐﻪ (ﺿﻴﻒ ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﻪﺍﻯ) ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻌﻈﻴم ﻮ
ﺗﮑﺮیم او ﺸﻮﺩ
ﻭ به او ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻮﻋﺸق ﺴﻠﻮکی
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﻣﻥ
کاﻥ ﻴؤﻤﻥ
ﺒﺎﻟﻠﻪ ﻭ
ﺍﻟﻴﻮم الآﺧﺮ
ﻓﻠﻴﺼل ﺮَﺣِﻤﻪ
و ایمان و
سلوک بخداوند
و راه او دارد پس
(ﺻِﻠِﻪ ﺭَﺣِﻢ)
داشته باشد.
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺸﺮﻃ اخلاق
ﺍﺟﺘﻤﺎعی هست
ﻭلی اوم
کننده ﺑﺨﺪﺍ
برحم ولایت و
پیر کامل خود صِلع
و اتصال و
ارتباط دائم توسلی
داشته باشد. و
الا خویشان
معمولا مخالف سالک
بوده اند پون
آخونذ و مذهب
قشری آنان را قبول
ندارد. و
میخواهد خواسته
خدا و پیامبر و
پیر الهی خود را
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮ
قائم برسد
وسالک ﺍﻭم وعبادت
ﻨﻬﺎئی ﻘﺎﺋم
کرده باشد پس
باید تر وسیله
الهی خود را باوری
هرچه عمیق تر
داشته باشئ .ﻭ
ﺗﻠﺎﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ
که با رَحِمﺑ
الهی خود که نعمت
بزرگی بصورت (ﺭﺣِم
ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ الهی
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ارتباط و صلات
و صله های خود
را عاشق انه و
باورانه حفظ
نماید . سالک
برای (ﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
توسّلی )ﻭﻋﺸﻘانه
خود را ﭼﻮﻥ (ﺟﻨﻴﻥ
ﺪﺭ ﺭﺣﻢ) مرتبط
و ﭘﺮﻭﺭﺵ الهی
با سلوک حفظ کرده
و آﻣﺎﺩﻩ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ پس از
مرگ قبل از
مرگ و یا تولد
آینده در نوع فرشته
گونه و الهی
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎ و
هم اکنون
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.
ولایت پیر
کامل معرفی
شده خداوند و
پیمان ﺭﺣﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
سالک است . ﻭﻣﻥ
کاﻥ ﻴؤﻤﻥ ﺒﺎﻟﻠﻪ
ﻭ ﺍﻟﻴﻮم
الآﺧﺮ ﻓﻠﻴﻘل
ﺨﻴﺮﺍ ﺍﻭ
ﻟﻴﺼﻤﺖ وﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﺍﻭم
یا سلوک ﻮسیله
الهی ﻮﻛﺘﺎب
وظیفه تاهی
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﻫﺮ
ﮐﻠﺎﻣﻴﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ خیر .
عرفان سلوکی
ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣل
خود و ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک اوم
کننده ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺭﺩ. ﺣﺎل
اﮔﺮ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﮕﻔﺘنی ﺒﺎﺷﺪ
خیر نیکو و
ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ با
ﻣﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺍﻟﺎ ﺳﮑﻮﺕ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺮﻃ ﺴﻠﻮک
ﺮﻭﺯﻩ ﻭ ﺻﻮﻡ
ﺩﻫﺎﻥ ﻮﺯﺑﺎﻥ
ﻮﺣﻮﺍس ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻴﻥ حدیث
ﺭﺍ ﺧﻮﻳﻠﺪ
ﺧﺰﺍعی ﻨﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ: ﻣﻥ
کاﻥ ﻴؤﻤﻥ
ﺒﺎﻟﻠﻪ ﻭ
ﺍﻟﻴﻮم الآﺧﺮ
ﻓﻠﻴﮑﺮم ﻀﻴﻔﻪ
ﺟﺎﺋﺰﺗﻪ.ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺍﻭم
آﺧﺮ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﻭﺭﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﺍﻭم و
سلوک ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﭘس ﻣﻬﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺟﺎﻳﺰﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﺍﮐﺮﺍم ﻮ
ﭘﺬﻳﺮﺍئی
بتمام بکند.
ﺗﻨﻬﺎ (ﻣﻬﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺟﺎﻳﺰﻩ
ﺳﻠﻮکی برای
کسب ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلیات ﻗﺒل
از قائم
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟﺎ ﻣﻬﻤﺎﻥ
ﺸﺨﺼی ﺠﺎﻳﺰﻩ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺟﺎﻳﺰﻩ ﺍﻭ
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ: ﻳﻮم
ﻮﻟﻴلة
ﺟﺎﻳﺰﻩ آﻥ یک
ﺮﻭﺯ ﻭ ﺸﺐ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
قائم ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟﻀﻴﺎفة
ثلاثة ﺍﻳﺎﻡ
ﻓﻤﺎ ﮐﺎﻥ
ﻮﺭاء ﺬﻟک ﻔﻬﻮ
ﻟﻪ ﺻﺪﻗﻪ ﻭﻣﻬﻤﺎﻥ
ﻨﻮﺍﺯﻯ هم ﺳﻪ
ﺭﻭﺯ است .
ﻭﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﺼﺪﻗﻪ
ﻣﻬﻤﺎﻧﺪﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻬﻤﺎﻥ
ﺳُﻔﺮﻩ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻴﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕس ﺤنی
ﻴﮑﺴﺎﻋﺖ
ﭘﺬﻳﺮﺍئی شدن
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻤﻬﻤﺎﻥ
وسیلاع توسۀ و
شهود حسینی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک اسب ﮐﻪ
ﺑﻤﺪﺕ (ﺳﻪ ﺍﻭﻡ
و رود اتلهی
شهودها است )
ﺳﺎﻟک اﺯ چنان مهمانی
ﭘﺬﻳﺮﺍئی
اﻟﺰﺍمی و
مقدّس ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﭽﻨﻴﻥ ﻨﻮﺍﺯﺵ
ﻣﻬﻤﺎﻥ ﻮﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ را
ﻧﻤﻮﺩ ( ﺍثباﺕ
ﺻﺪﻕ) ﻧﻴّﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺗﺎ ﺳﻪ
ﺍﻭم ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
مقدماتی ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اکرام و تعظیم
الهی سالک ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
مهمانی بیشتر در
شهود بالاتر
دلیل بر
شایستگی سالک
میباشد که سالک
با شهود سوم
فاطمی از عزلتگاه
خوذ آزاذ و
لضطلاحا
طبلاق و آزاذی
سالک است و برای
توقبسثی تا
شهوذ قائم
بسته لداوری و
بدای الهی از
سر نوشت سالک
اسنت . و پس از
شهود سوم گه اگز
پیر خواست طلاق
سالک دست
تنیدهد وتا
شهود قائم پیر
شفیع و همسفر
سالک میباشد)
و اصطلاحا زَن
یا ذِن سالک
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ( ﺳﻪ
ﻗُﺮﻭﻩ ﻭﻳﺎ
ﺳﻪ قُرّه) است ﺑﺮخی
اﺯ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺴﻪ ﺍﻭﻡ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ (ﻣﻬﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ) ﺍﺳﺖ ﻭ(ﺻﺪﻗﻪٴ)
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﻄﺎﻟﺐ ﺧﺪﺍ
ﻣﻬﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﻭ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺳﻪ
ﺍﻭﻡ ﺻﺪﻗﻪ
ﻭﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻮﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺳﻠﻮﻛی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
اﺯﺳﻪ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﻪ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻗﺒلی ﺨﻮﺩ ﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪ(ﺣح
عُمره ) ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺣتی
میخواهد ﺗﺎ
ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻨَﻔَسﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﻪ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘس
ﻣﻬﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻣﻬﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮ
ﺳﺎﻟک عاﻣﻞ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﻫم ﻤُﺴﻠم
راوی ﺪﺭحدیث
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ:
ﻟﺎ ﻳﺤل
ﻠﻤﺴﻠم اﻥ
ﻴﻘﻴم عند
ﺍﺧﻴﻪ ﺣتی
ﻴؤثّمه . ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻧﻘﺪﺭ ﻧﺰﺩ
ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺍﻳﻤﺎنی ﺨﻮﺩ
ﺑﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﻭ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺍﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻗﺼﻮﺭ
ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻋث
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ:ﻳﻘﻴم
عندﻩ ﻭ ﻟﺎ ﺷیئ
ﻠﻪ ﻳﻘﺮﻳﻪ ﺑﻪ
ﭘﻴﺶ ﺍﻭ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﻭﺍﻭ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺍﻃﻌﺎم کند. ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻭﺍقع قُرّه
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﻓﺮﺍﻫم
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮﺍﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺩﺭ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﺮﻑ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻣﻨﻮﻃ
ﺒﻤﺸﻴﺖ الهی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک ﺘﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻓﻘﻂ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎل ﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﮐﻪ
ﺟﺪّﻯ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻪ قُرّه
ﻗﺒلی ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻭ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻣﺪﻩ
ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺍﺳﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﭙس ﺳﺎﻟک
ﺒﻤﺮﺯ ﻣﺮگ
ﻤﻴﺮﻭﺩ ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺴﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺖﻫﺎﻯ
عرﻓﺎنی ﻮ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم علوی
مرتضوی ﺒﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻓﻘﻄ ﻤﻨﻮﻃ
ﺒﺪﺍﺷﺘﻥ عقل عرﻓﺎنی
ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ ﭘﺎک
ﻮ ﻭسیع ﺪﺭ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ( ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻠﻮﻯ) ﺭﺍ ﻋﻘل
کلّی ﻨﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻋﻠﻮﻯ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻣﺎﺩﮔﻰ ﺟﺪّﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻗﺴﻤﺖ ﮐﻮﭼﮑی
اﺯ ﺷﺮﺍﻳﻄ
عبور ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ.
ﻣﻬﻤﺎﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﮕﺰﺍﺭﺩ
ﻭﻃﻠﺎق ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺮﺍ ﺑسلوک
الهی هدﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺳﺎﻟک همیشه
ﺍﺯﺍﻳﻥ ﺴﻪ قُرّه
ﺣق ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﺰﺍﺣم ﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ
ﺍﺣﮑﺎم
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ قُرّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣتی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻥ ﻘﺪﺭﺗی
ﻘﺎﺋل ﻨﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﻟﻔﻆ (ﻗﺮوﻩ) ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ حدیثﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻃﻌﺎم
ﻤﻬﻤﺎﻥ گفته
ﺍﻧﺪ ﻭلی
ﺒﺨﻮبی ﺮﻭﺷﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻌنی
ﺴﻠﻮکی قُرّه
ﻭ(ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺩﻥ)
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث
8621 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯﺍﺑﻥ
ﻤﺴﻌﻮﺩ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻧﻬﺎ
ﺳﺘﮑﻮﻥ ﺒﻌﺪﻯ
إثرة ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﻨﮑﺮﻭﻧﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﻥ ﺸﻤﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍهی ﻭنفس
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭﺗﻌﺼﺒﺎﺕ
ﮔﺮﻭهی
ﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﭙﻴﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻣﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻨﮑﺮ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻥ
ﻬﺴﺘﻴﺪ.
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ پس
ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﻴﻢ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺖ:ﺗؤﺪّﻭﻥ
اﻟﺤق اﻟﺬﻯ
علیکم ﻭ
ﺗﺴﺄﻟﻮﻥ الله
ﺍﻟﺬﻯ ﻠﮑم ﺸﻤﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻴﺪ.
ﻳﻌنی ﺒﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻴﺪ. ﻭ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮔﺮﺩﻥ
ﺒﮕﻴﺮﻳﺪ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ آﻥ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ سلوک الهی
ﺒﺎﺷﻴﺪ اﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﺪ ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﻳﻌنی
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺗﺤﻤل ﻈﻠﻢ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺗﺤﻤﻴل ﺸﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻥ
ﺴﺘﻤﮕﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺴﻴﺎسی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺭﺑﻴﻥ
اﻋﺮﺍﺏ ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴنی
کرﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ (ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻥ اﻭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻋﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺎﻣﺎﺭﺕ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ ﺯﻭﺭ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺑﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﺎﻟک هشدﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎل ﻤﺮﺩﻡ
ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﮑﺎﺭ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﻤﻪ ﺗﻤﺎم
ﺮﻫﺎ ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﻈﺮ
ﺍﮐثرﻳﺖ ﻭ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻥ
ﺒﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺣﻮﺍﻟﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺻﺒﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.

حدیث
8622- ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: آﺍیة
ﺍﻟﻤﻨﺎﻓق
ثلاث ﺍﺫﺍ
ﺣﺪّث ﮐﺬَﺏ
ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻣﻨﺎﻓق ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﺳﻪ
ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ. ﻳﮑی
اﻳﻨﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﺣﺪﻳث ﻮﺻﺤﺒﺘی
ﺒﮑﻨﺪ ﺩﺭﻭغ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻃﺮﻑ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﻭﺳتی
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﻧﻔﺎق
ﺪﺍﺭﺩ. ﻧﻔﺎق
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻣﺴﺎﻟﻪ سلوک
الهی ﻭﺗﻌﻬﺪ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ او اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﭘﺎﺳخ ﭙﻴﺮ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﻭغ
ﺒﮕﻮﻳﺪ ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﻄﺮح ﻤﻮﺿﻮعی
ﺮﺍ ﺑﺪﺭﻭﻍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ رؤیاﻫﺎ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐِﺬﺏ ﺍﻥ
ﺮﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ هماﻥ
ﻠﺤﻈﻪ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﻧﻴﺰﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﭘﻴﺮ ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥگفتاﺭﻯ
ﺮﺍﺷﻨﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﻋث
ﺧﺮﺍبی ﻔﮑﺮ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﺍﺫﺍ ﻭﻋﺪ
ﺍﺧﻠﻒ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻮﻋﺪﻩ ﻭﻗﻮل ﻮ
ﻗﺮﺍﺭﻯ
ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ
ﺑﺪﺍﻥ ع مل
ﻨﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﻘﻮلی که
ﺑﭙﻴﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﻓﺎ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻥ ﻮ
ﻓﺎﺩﺍﺭﻯ ﻮ
ﺍﺧﻠﺎق
ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺒﻪ ﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﻬﺪ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﺣﮑﺎم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺮک هر ﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻗﻮل عمل
ﻨﮑﺮﺩﻥ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺠﺎم هر
ﮐﺎﺭﻯ که ﻗﻮل
آﻧﺮﺍ ﺑﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺗﻮﺟﻪ ﻧمب
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺮک
اﻳﻥ ﻮﻋﺪﻩ ﻭ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺣتی ترک ﺘﻌﻬﺪ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ
ﻫﺎﻯ ﺠمعی ﻮ(ﻋُﻘﺪﻫﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺗﺮک عهد ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺳﻮﺭﻩ ﺍﺳﺮاء
ﺑﻌﻬﺪ ﺧﻮﺩ ( ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ) ﻭﻓﺎ
ﮐﻨﻴﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻥ عهدﻯ
ﻤﻮﺭﺩ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﻘﻄ عهد ﻭ
ﻗَﺴَمم که
ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻟﺎ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ عهد ﻭ
ﻗﺴم ﭙﻴﺶ
ﺑﻴﺎﻳﺪ ﺩﻭمی
اﻭلی اﺳﺖ
ﻭﮐﻔّﺎﺭﻩ
ﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻥ
اﻥ ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﭘس
ﻋﻬﺪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل اﺳﺖ.ﻋﻬﺪ
ﻭ ﻋﻘﺪ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺣتی ﺒﺎ ﺭﮊﻳم
ﻮ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﻥ
اﺳﺖ. ﺑﺸﺮﻃ
اﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻬﺪ ﻭ
ﻗﺴﻢ ﻭﻧﺬﺭ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭﻋﻘﺪ
ﻭ ﻗﻮﻝ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ مقام
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻟﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻃﺮﻓﻴﻥ ﺤﺎﮐم
ﻮ ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺗﻌﻬﺪ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
اﺻﻠﺎحی ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺸﻌﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
کنند .ﻭ ﻣﺮﺩم
ﻨﻴﺰ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮ
ﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ ﺍﻟﺎ
ﺩﻟﻴل ﺸﻮﺭﺵ
ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﻭﻧﻪ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻬﺪ. ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮﻋﺪﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭلی
ﻤﺸﺮﻭﻃ
ﺒﻤﺸﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻤﻌﺼﻮم ﻮ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﻟﺬﺍ ﺗﻌﻬﺪ ﺍﻭ
ﻗﺴم ﻨﻴﺴﺖ.
ﻓﻘﻄ ﻮﻋﺪﻩ
ﺧﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﻨﺪﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖﻫﻤگی
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺫﺍ ﺍؤﺘﻤﻥ
ﺨﺎﻥ ﻮ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺎﻧتی
ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺨﻴﺎﻧﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻴک اﻣﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﺳﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی که
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭم کرﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﻗﺒﻮل اﻭم
ﺪﺍﺩﻥ ﻮ ﺳﻠﻮک
ﺪﺍﺩﻥ گرﻓﺖ
ﺩﺭﺍﻳﻥ کاﺭ
ﺧﻮﺩ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﻫﺪ ﻭ ﻧﻴّﺖ
ﺳوء ﻴﺎ ﻗﺼﺪ
ﺗﺠﺴس ﻭ
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
اﻃﺮﺍﻑ ﭘﻴﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻧﮑﻨﺪ. ﺩﺭ ﺷﺮح
اﺣﻮﺍل ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﻴﺮ ﺩﺭﻭغ
ﻨﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺧﻴﺎﻧتی ﻨﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺗﻌﻠﻴمی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﻔﻈ اﻳﻥ
اﻣﺎﻧﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻮﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟکی
ﺒﮑﻤﺎل ﻨﻬﺎئی
ﺮﺳﻴﺪ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﻭﻋﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﻧﺸﺮ ﻭ
ﺗﺒﻠیغ ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ کوﺗﺎهی
ﻨﮑﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻘﻴﻪﺍﻯ
ﺒنماید ﻭ ﺍﻥ
ﺼﺎم ﻮ ﺻﻠّﻰﻭ
ﺯﻋم اﻧّﻪ
ﻣﺴﻠم گرﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﻤﻨﺎﻓﻖ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭمدّعی گرﺩﺩ
ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻳﻌنی
عباﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎنی
ﺮﺳﻤﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻭﻥ سلوک
الهی ﺒﺎ ﭘﻴﺮﻯ
الهی و ﺒﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺗﺴﻠﻴمی ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺭﺯﺵ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭحدیث
ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﭘﺴﺮ ﻋﻤﺮﻭ ﺑﻥ
عاﺹ ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﭼﻨﻴﻥ آﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ: ﺍربّع
ﻤﻥ کنّ
ﻔﻴﻪﮐﺎﻥ
ﻤﻨﺎﻓﻘﺎ
ﺧﺎﻟﺼﺎ ﭼﻬﺎﺭ
ﺧﺼﻠﺖ ﻭ ﺻﻔتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﻨﺎﻓق ﻮ
ﻣﻨﺎﻓق ﺨﺎﻟﺺ
ﻭ ﺗﻤﺎم
عیاﺭﺍﺳﺖ. ﻮﻣﻥ
کاﻧﺖ ﻓﻴﻪ
ﺧﺼلة ﻣﻨﻬﻦ
ﮐﺎﻧﺖ ﻓﻴﻪ
ﺧﺼلة ﻣﻥ اﻟﻨﻔﺎق
ﺤتی ﻴﺪﻋﻬﺎ ﻭﺍﮔﺮ
ﮐسی یکی
اﺯﺻﻔﺎﺕ ﻧﻔﺎق
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺎﺯ
ﻫم ﻤﻨﺎﻓق اﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﮐﻨﺪ. ﺍﺫﺍ
ﺃﻭﺗﻤﻥ ﺨﺎﻥ ﺨﻴﺎﻧﺖ
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺩﺭ
ﺍﻭم کرﺩﻥ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤلی ﺒﮑﻥ ﻴﺎ
ﻣﮑﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺫﺍ
ﺣﺪّث ﮐﺬﺏ ﺩﺭﻭغ
ﺒﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺩﻋﺎﻯ کاﺫﺏ
ﻭ ﺩﺭﻭﻍ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ رؤیاﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﺧﻮیش ﻭﺍﺫﺍﻋﺎﻫﺪ
ﻏَﺪَﺭ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺴﺖ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻥ
ﺨﻴﺎﻧﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻏﻴﺒﺖ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺣﻀﻮﺭﺍ ﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﻋﻠﺎم
ﺘﺮﻙ ﭘﻴﻤﺎﻥ
کند ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ
ﻭﺧﻴﺎﻧتی ﻨﻴﺰ
ﻧﺸﺪﻩ. ﻭﺍﺫﺍ
ﺧﺎﺻم ﻔﺠﺮ ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﺨﺎﺻﻤﻪ ﻭ
ﺩﺷﻤنی ﻮ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩﺍﻯ
ﺒﺎﮐسی ﺒﮑﻨﺪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻓﺎﺟﺮ ﻭﻇﺎﻟم
ﻮ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺰﺭگ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻳﻌنی ﺪﺭ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﺩﺳﺖ
ﻧﺰﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺧﺼﻮﻣﺘﻰ ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩﺍﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠی ﻮ ﺑﻨ
فع ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﻳﺎ ﻃﺮﻑ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻭﺍﺟﺐ ﻫم هست
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﮑل
ﻤﻌﻘﻮل ﻮ
ﺑﻨﻔﻊ ﺗﮑﺎﻣل
همگاﻥ ﻤﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻧﻤﻮﺩ.

حدیث
8623 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻠﺎ
ﻳﺤل ﻠﺄﻣﺮءة ﺗؤﻣﻥ
ﺒﺎﻟﻠﻪ ﻭ
ﺍﻟﻴﻮم اﻟﺎﺧﺮ
ﺗﺴﺎﻓﺮ
ﻣﺴﻴﺮة ﻳﻮم ﻮ
ﻟﻴلة ﺍﻟّﺎ مع مجاﺯ، ﻭ
ﺣﻠﺎل ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺯنی
ﻤﻌﺘﻘﺪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺍﺧﺮﺕ و شهود
آخر قادم
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻣﺴﺎﻓﺖ ﻳﻜﺸﺐ
ﻭ ﺭﻭﺯ ﺭﺍ ﺳﻔﺮ
ﮐﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺤﺮمی
ﺒﺎ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﺻﺮﻑ
ﻧﻈﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﺴﺎﻓﺮﺕ ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻥ ﺨﻄﺮﻧﺎک
اﺳﺖ ﻭلی ﻤﻌﻨﻰ
(ﺯﻥ) ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴم
(ذِن) عرﻓﺎنی
ﻘﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﺣﺎﺩﻳﺶ ﻫﺮ (ﺳﺎﻟک
غیر ﻭﺍﺻﻞ)
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. (ﻣﺮﺩ)
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ (ﺳﻔﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻳک
ﺴﺎﻟﻚ (ﺑﺪﻭﻥ
ﭘﻴﺮ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺍﻩ ﭘﺮ ﺧﻄﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ (ﺩﻭﺭﻩ
ﺘاﺭﻳﮑی ﻮ ﺷﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺻﺒح گاهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ( ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ)ﺳﻔﺮ
الهی ﮐﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺴﻔﺮ
ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻭﺣﺮﮐﺖ ﺟﺴمی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻔﺮ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻳﺎﺕ و
نوع بشری ﺑﻌﺎﻟم
ﻔﮑﺮ ﻭ ﺫﻫﻥ
ﻮﺭﻭح ﺘﺎ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎﻯ الهی
اﺳﺖ.

حدیث
8624 - ﻣﺴﻠم اﺯ
ﻋﺎﺋﺸﻪ ﻧﻘل
میکند ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺰﻧﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺰﺩ
ﺍﻭ ﺟمع
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
هیآﺗی که
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻓﺖ ﻗﺪم
ﺒﺮﻣﻴﺪﺍﺷﺖ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺧﻮﺵ
ﺍﻣﺪ ﮔﻔﺖ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺎﻧﺪ. ﺳﭙس
ﺩﺭ ﮔﻮﺵ ﺍﻭ
ﺧﺼﻮﺻﻰ
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺳﺨﺖ ﮔﺮﻳﺴﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺠَﺰَع ﻮبی
ﺘﺎبی اﻭﺭﺍ
ﺩﻳﺪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﺶ ﭼﻴﺰﻯ
گفت ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺭ ﺧورﺳﻨﺪ
ﻭ ﺧﻨﺪﺍﻥ ﺸﺪ.
ﻋﺎﺋﺸﻪ ﺍﺯ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺯﻧﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﺨفی کرﺩ ﻭلی
بتو ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺑﮕﺮﻳﻪ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻯ.
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﭘﺎﺳخ
ﻨﺪﺍﺩ. ﭘس ﺍﺯ
ﺭﻓﺘﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻋﺎﺋﺸﻪ
ﺑﺎﺯ ﭘﺮﺳﻴﺪ.
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﮔﻔﺖ:ﻣﺎ
ﮐﻨﺖ ﻟﺄﻓشی
علی ﺮﺳﻮل الله
ﺳﺮّﻩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧبود ﮐﻪ ﺭﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻓﺎﺵ ﮐﻨﻢ.
ﻋﺎﺋﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺰﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﻓﺘﻢ
ﻭﮔﻔﺘم اﺯ
ﺍﻧﺠﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺮ ﺗﻮ ﺣق ﺪﺍﺭﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺘﻮ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﮔﻔﺖ ﺑﻤﻥ
ﺒﮕﻮﺋﻰ.
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ: ﺍﻣﺎ
ﺍﻟﺎﻥ ﻔﻨﻌم اﻣﺎ
ﺍﻳﻨک
ﻤﻴﮕﻮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻓﺸﺎﻯ ﺮﺍﺯ
ﺍﻭ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. اﻣﺎ
ﺣﻴﻥ ﺴﺎﺭنی فی
اﻟﻤﺮّة
ﺍﻟﺎﻭﻟﻰ
ﻓﺄﺧﺒﺮنی اﻥ
ﺠﺒﺮﺋﻴل کاﻥ
ﻴﻌﺎﺭﺿﻪ ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ
فی ﺳنة ﻣﺮّة ﺩﻓﻌﻪ اﻭل
ﺮﺍﺯﻯ ﺮﺍ ﺑﻤﻥ
گفت ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺮﺭس ی
ﻮ ﻋﺮﺿﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻘﺮﺍﻥ
ﺳﺎلی ﻴک ﺒﺎﺭ
ﻧﺰﺩ ﻣﻥ
ﻤﻴﺎﻣﺪ. ﻭ
ﺍﻧّﻪ ﻋﺎﺭﺿﻪ
ﺍﻟﺎﻥ ﻤﺮﺗﻴﻦ
ﻭ ﺍنی ﻠأﺭﻯ
اﻟﺄﺟﻞ ﺍﻟّﺎ
ﻗﺪ ﺍﻗﺘربّ ﻭلی
ﺍﻣﺴﺎل
ﺪﻭﺑﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺮﺭسی ﻘﺮﺍﻥ
ﻨﺰﺩ ﻣﻥ آﻣﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺟل ﻮ ﭘﺎﻳﺎﻥ
عمرﻣﻥ ﻨﺰﺩﻳک
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻓﺄﺗﻘی الله ﻭ
ﺍﺻﺒﺮﻯ ﻓﺄﻧﻪ
ﻧﻌم اﻟﺴﻠﻒ
ﺍﻧﺎ ﻟک ﭙس ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺘﺮس ﻭﺗﻘﻮﻯ
و تقیّه ﮐﻥ
ﻮﺻﺒﺮ ﺑﻨﻤﺎ ﮐﻪ
ﻣﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺴﻠﻒ
ﻭ ﭘﻴﺸﻴﻨﻪ تو
ﻫﺴﺘﻢ. ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ.
ﻟﺬﺍ ﮔﺮﻳﻪﺍﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻯ
کرﺩﻡ. ﻭﭼﻮﻥ بی
ﺘﺎبی ﻤﺮﺍ
ﺩﻳﺪ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﺮﺍﺯﻯ ﺭﺍ ﺑﻤﻥ گفت:
ﻴﺎ ﻓﺎﻃمة ﺍﻣﺎ
ﺗﺮﺿﻴﻥ اﻥ ﺘﮑﻮنی
ﺴﻴّﺪة ﻧﺴاء
اﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ
ﺍﻭ ﺳﻴﺪة ﻧﺴاء
هذﻩ ﺍﻟﺄمّة ﺍﻯ
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﺍﻳﺎ
ﺭﺍﺿی ﻨﻴﺴتی
ﺪﺭ ﻣﻘﺎﺑل آﻥ
ﺗﻮ ﺳﺮﻭﺭ
ﺯﻧﺎﻥ ﺠﻬﺎﻥ
ﺸﻮﻯ.ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺮﻭﺭ ﺯﻧﺎﻥ
اﻳﻥ اُﻣﺖ
ﺑﺎﺷﻰ. ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﭘس ﺍﻥ
ﺨوﺮﺳﻨﺪﻯ ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻯ
ﻨﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻡ.
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺰﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
وایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎل ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺮﻭﺭ
ﺗﺎﺭﻳخی ﺘﻤﺎم
ﺰﻧﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺗﺴﻠﻴم
ﺸﺪﮔﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ ﺰﻧﺎﻥ
اﺳﺖ و صاحب
تجسّم مقب ام
الهی شهود سوم
فاطمی گخ قبلا
اسامی دیگر شیوا
و مریم داشت
ﻭلی علیّ
ﺸﻮﻫﺮﺵ ﻭﻋﻤﻮ
ﺯﺍﺩﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻣﺮﺩﻯ
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍنی ﻮﻧُﻪ
ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﻭﻫﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﻨﺰل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﺪﮔی
ﻤﻴﮑﺮﺩ
ﺑﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬب
ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭ ﺳﺮﻭﺭ
ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺸﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻧﺎم علیّ
بجای حیدره
یافت و مولا
ﺳﻤﺒل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﭽﻬﺎﺭﻡ ایلی
یا ایلیا و
إلی گردید ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻴسی
آﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻋلی ﺸﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭح
عیسی ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم
ﭽﻬﺎﺭم
مرتضوی ﺸﺪ.
ﻭﻧﺎم ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻮﻣﻴﻥ
ﺴﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﻣﻌﺎﺩل
ﻤﻘﺎم ﻤﺮﻳم
ﺪﺭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﻭﺷﻴﻮﺍ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ هندو ﻭ
ﺩﻳﺎﻧﺎ ﻭﻫﻠﻥ
ﻮ ﺩﻳﮕﺒﺮ
ﺯﻧﺎﻥ ﻤﻘﺪّس
ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ سلوکی
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺳﻤﺒﻮل ﺴﻮک
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﻃﻠﺎق
ﺸﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ (ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ)
ﻭﻏﻴﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
کحکدی
اﺳﺖﺑﺪﺍﻥﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻓﺎﻃﻤﻪ (ﻣﺎﺩﺭ
الهی ﻫﺴتی
نوع ﺒﺸﺮﻯ)
ﺳﻤﺒﻮل فطم و
پایان داده
پیمتن سلوک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﭙس
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم علوی
مرتض وی
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ (ﭘﺪﺭ
الهکلّ ﻬﺴﺘﻰ)
نوع ﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻴﺎ
ﻋﻠﻮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺸﻬﻮﺩ (ﻋﻴﺴﺎﻯ
ﺪﺟّﺎﻝ)
ﻭﺷﻴﻄﺎنی
ﻨﺒﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺯ ﺣﺴﺎس ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﮔﺬﺭﺍﻧید ﻭ
ﺍﺯ ( ﺑﺎﺏ
ﻣﺪﻳﻨﻪﻋﻠم ﻤﺤﻤﺪﻯ)
ﮔﺬﺷﺖ ﺳﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ.
ﻋﻠﻰّ (ﺑﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ الهی ﭙس
ﺍﺯ ﻓﻮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﭘﺪﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
عصوﺭ ﺑﻌﺪﻯ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻨﺠﻢ ﮐﻪ ﻣﻌﺎﺩل
ﻤﻘﺎﻡ الهی
برتری است (ﻫﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ) ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺳﺪ. (ﻧﻮﺭ
ﻫﻤﻴﻥ ﻤﺼﻄﻔﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ عیسی ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺤﻴﺎﺗﺶ
ﺷﻬﻮﺩ( ﭘﺪﺭ
ﺧﺪﺍﺋﻰ و الهی)
ﺍﻭ ﺑﻮﺩ ﻭﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ربّ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗب ﺨﺪﺍئی
ﺒﺮﺗﺮ ﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ
الله ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﻫم ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺮﺩﻭ
ﻣﻘﺎم ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪ
ﺷﺮﻃ اﺳﺎسی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ (ﻗﺎﺋک
ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ) ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ ﻮ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺗﺤﺮﻳم
ﺠﻬﻨم ﻮ ﻭﺟﻮﺏ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻘل کلّی ﻮﻋﻠم
ﻠﺪﻧّی ﺸﺪﻥ
ﻭﺧﻠﺎﻓﺖ الهی
ﺪﺭ ﺑﻴﻥ
ﻤﺮﺩﻡشدن ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺣﺴﻨﺎﺕ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ همه ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻣﺸﺮﻭﻃ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺳﭙس ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺷﻰ ﻭ
ﭘﺮﺩﻩ اﻧﺘﻬﺎ
ﻳﺎ ﺳﺪﺭت
ﺍﻟﻤُﻨﺘﻬﻰ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
اﺳﺖ.ﻭ (ﺷﻬﻮﺩ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ) ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﻯعرﺵ ﻭ
ﮐﺮسی اﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ ﻣﻨﻮﻃ
ﺒﺎﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
برتری مقام
نوع بشرﻯ ﻭ ﺩﺭ(
ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ )
برتری ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﺑﻮﺳﻴﻠﻪ (ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ)
ﻳﺎ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻳﺎ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺤﺪﻭﺩ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﻥ ﺒﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻮﺭﻭﺩ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ نور ربّ
ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ (ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ) ﺍﻭ ﺍﮔﺮ ﺭﺍﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻭﺍﺧﻠﺎق و
صفات اﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ(
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻴﺎ
ﺍﻭﻡ) ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﺷﺒﺎﻫتی
ﺒﺴﻠﻮک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺧﺎﺹ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ فرشته
گونه اﺳﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥ ﺸﻬﻮﺩ ربّ
ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻭ ﺳﺘﺎﺭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺳﺪﺭة ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ (ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ)ﻭ (ﺑﺎزﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ)ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭلی اﻳﻨک
ﻤﻘﺎم ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺳﻮﻡ ﻭﻣﻌﺎﺩل
ﺸﻴﻮﺍ ﻣﺎﺩﺭ
ﮐلّی ﻬﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﮐﻠﻴﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﭼﻪ
ﻣﺮﺩ ﻭ ﭼﻪ ﺯﻥ
ﻭﭼﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮﭼﻪ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭﭼﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮﭼﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ( ﻣﻘﺎم
ﺮﺑّﺎﻧﻰ
ﺯﻧﺎﻧﻪ)
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﺩﺭ
ﻣﮑﺮﺭ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎ
ﻭﻋﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻣﻌﺎﺩﻫﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻳﮑﺎﻳک
ﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
الهی گنین
ﻤﺎﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻯ
ﻮ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺎم
ﺮﺑّﺎنی علوی
ایلی ﭘﺪﺭ ﮐلّ
ﻬﺴﺘی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻥ
ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ عیسی
ﻤﻘﺎﻡ ﭘﺪﺭ
ﺧﺪﺍئی ﺪﺍﺷﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻧﺰﺩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع بشرﻯ
ﻘﺎﺋم
ﻤﺒﺮﻭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ حدیث
ﺗﺎﮐﻴﺪ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺯﻥو
ذِن سالک ﺑﺎ
ﻧﺎم ﻤﻘﺎم
ﺮﺑّﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮل ﺴﻮم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺳﺮﻭﺭ
ﻭ ﺧﺎﻧم (ﺘﻤﺎم ﺰﻧﺎﻥام
کننده در خانه).
ﻭﺩﺭ ﺑﻬﺸتی که
ﺧﺎﺹ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﭙس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺯﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﭼﻪ
ﻣﺮﺩ ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ
ﺩﻭﺭﻩ ﺒﺸﺮﻯ
کنونی ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺩﺭ(
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭل ﻮ
ﺩﻭﻡ) ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ (ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺻﺎﺣﺐ
اﻟﺰﻣﺎﻧﻰ)
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﺭﺟﻌتی ﺒﺎ (ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ) ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
هرﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ که
ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ(
ﺩﺧﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ) ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ(
ﺳﻴّﺪ ﻭﺍﻗﻌﻰو
الهی ) ﺍﺳﺖ
ﻭﻋﻀﻮﻯ اﺯ(
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ) ﻭﺟﺰئی
اﺯ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ هر ﺯﻣﺎﻥ
هستند ﻧﻪ
ﻫﺮﮐﻪ ﻧﺴﺒﺘﻰ
ﺑﺮﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﺩﺭﻭﻍ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﻋلیّ ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻭﻟﺎﺩﻯ ﺠﺰ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺵ ﻧﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺸﺪﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳخ هم
ﻨﺎمی ندﺍﺭﻧﺪ.
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
عباس ﻭﻋﻘﻴل ﻮ
ﻏﻴﺮﻩ
ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎطی ﺒﻪ
ﺍل ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ علیّ
ﻮ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﺣﺴﻨﻴﻦ ﻭ ﻫﺮ
ﻳک اﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻟﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻧﺎ
ﺧﻠفی که ﺍﻣﺎم
ﺪﻫم ﻨﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺟﻌﻔﺮ ﮐﺬﺍﺏ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﻋﻠﻴﻪ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ
ﻌﺴﮑﺮﻯ ﺑﺎ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻋﺒﺎسی
ﺘﻮﻃﺌﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻫم
ﻤﺠﻠس
ﻣﻴﮕﺴﺎﺭﻯ اﻭ
ﺑﻮﺩ. ﭘﺴﺮ ﻧﻮح
ﺒﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﻨﺸﺴﺖ
ﻭﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻨﺒﻮﺗﺶ ﮔُم
ﺸﺪ.ﭘس ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺎ (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ)
ﻧﻨﺸﻴﻨﺪ
ﻭﭼﻮﻥ آﻧﻬﺎ
ﻧﺸﻮﺩ ﻭ ﺭﺳﻤﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ و
مراسم ﺍﻫل
ﺒﻴتی ﺷﺪﻥ
ﺒﺮﺍﻳﺶ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺳﻴﺪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻔﺎﺭی
ﺸﺪ.
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺑﻴﻥ
ﺴﺎﺩﺍﺕ ﺳﻴﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻄﻠبی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻣﻨﺰلی
گفت ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺯﻧﺎﻥ اﻭ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺩﺭﺣﮑﻢ (
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻋﻤل ﻮبی
عمل) ﭼﻮﻥ
عاﺋﺸﻪ ﻭﺣﻔﺼﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻫﻴچ
کدﺍﻡ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ(
ﺍُمّ
اﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ)
ﻳﺎ( ﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﺍﻭم
کرده) ﻧﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺮﺑّﻰ ﭼﻮﻥ
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﻣﺎﺩﺭ
ﮐلّ هستی ﻮ
ﻣﺎﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻨﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻬﺮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﺩﺷﻤﻥ
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.
ﻭلیﺒﺎﺯ ﻫم
اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﺩﻋﺎﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻣﺠﻠس ﻓﻘﻪ ﻭ
ﻓﺘﻮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺩﺍﺩﻧﺪ.
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﻋﺎﺋﺸﻪ ﺍﻳﻥ حدیث
ﻣﻬم ﻮ ﺳﺮّﻯ
ﺮﺍ ﻓﺎﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﻨﺎبع ﺘﺴﻨﻥ
ﭽﻮﻥ ﻤﺴﻠم ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭج
کرﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﺶ ﻣﺎﻩ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻓﻮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺯﺣﻤﺖ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﻭ
ﻋﻤﺮﻭ
ﺭﺟّﺎﻟﻪ ﻫﺎﻯ
اوﺑﻮﺩ. ﻳک
ﺒﺎﺭﻫم عمر
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍ
ﭘﺸﺖ ﺩربّ
ﺧﺎﻧﻪ اش ﮐﻪ
ﺣﺎﻣﻠﻪ ﺑﻮﺩ
ﭼﻨﺎﻥ ﻔﺸﺎﺭ
ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﺳﻘﻄ
ﺠﻨﻴﻥ کر.
ﻭﺑﺪﻧﺒﺎل
آﻧﻬم ﻔﻮﺕ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻧﻔﺮﻳﻥ
هاﻯ ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
اﺑﻮﺑﮑﺮ ﻭ
ﻋﻤﺮ ﻣﺸﻬﻮﺭ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳخ ﻮ
ﻣﻨﺎﺑﻊ حدیث
ﺍﺳﻠﺎمی اﺳﺖ.
ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ (ﺧﻠﻒ)
ﻭﺑﺠﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮل ﻤﺎﺩﺭﮐلّ
هستی بشری ﺸﺪ
ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ ﻮ
ﻗﺪﻳﻤﻴﺘﺮﻳﻥ
ﻴﺎﻭﺭ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺗأﺳﻴس ﺩﻳﺎﻧﺖ
و طریقت ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺴﺮﻋﻠﻰّ
ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﻧﺒﻮﺕ.
ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ
ﺍﺣﺎﺩﻳﺶ
ﻧﺒﻮﻯ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ حدیث
ﮐﺴﺎ ﻭﻣﻄﺎﻟی
که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﻖ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﻟﺰﻭم ﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻭﺗﺬﮐﺮ
ﺧﻄﺮ ﻧﻔﺮﻳﻥ ﻮ
ﻧﺎﻟﻪ ﺍﻭ
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﻣﺪﻩ ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻣﺪ. ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻥ
همین ﻤﻘﺎم
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﺴﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﮐﻪ (ﺧَﻠَﻒ)
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﻤﻌنی
ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻮﺧﻠﺎﻓﺖ ﺍﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﺧﺘﺼﺎﺹ ﺑﻌلیّ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺭﺿﺎﻯ
علوی ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭ
ﻟﺎﺯم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔی
ﻮ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻪ ﺭﻭﺯ ﻭ ﺳﻪ
ﺍﻭﻣﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﻋﻴسی
ﻨﻴﺎﺯ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻋﻴسی
هماﻥ
ﺸﺨﺺﻋلیّ اﺳﺖ
ﻭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻏﻴﺮ واقعی
علبّ ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺼﻄﻔی ﻮﺍﺭﺩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺴﻴح کذّﺍﺏ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
مکرتضوی غیر واقعی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ علیّ
ﺼﻮﺭﺕﺩ ﺭ
ﭘﺮﺩﻩ ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭﺍنی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ (ﺻﻮﺭﺕ
ﻓﺎﻃﻤﻰ) ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﺠﺴم است.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺠﺴم
ﻮ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺎﻫم
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﻧﻮﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺗﺠلّی ﻨﮑﺮﺩﻩ.
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻳک
کاﻣل آﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ( ﺻﻮﺭﺕ ) ﺍﻳﻦ (ﮐﺎﻣل
آﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻧﻰ)
ﻳﻌﻨﻰ ﻗﺎﺋم
آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻭﺧﺎﺗم
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﺪﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم ربّ
ﺭﺣﻤﺎنی آﻧﻬﺎ
ﻫﻨﻮﺯ (ﺑﺪﻭﻥ
ﺼﻮﺭﺕ) ﻭ ﺩﺭ
ﭘﺮﺩﻩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ به(ﺻﻮﺭﺕ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ)
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﻫﺴﺖ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻓﺮﺽ
ﻣﺤﺎل
ﺪﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ (ربّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﻣﻄﻠﻖ الله )
ﺑﺸﻮﻧﺪ ﻭ نور
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ .ﻟﺬﺍ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
ﻛﺮﺩﻩ ﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯاﻭﻝ
ﻭﺩﻭم
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺯﻨﺎﻥ
اﮐثرﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
که همان ذِن
سالک است ﻭلی
هنوز ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺎﺋم
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﻣﻘﺎم اﻭل ﻮ
ﺩﻭم ﺤﺴﻨﻴﻦ
ﻣﻘﺎم ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ.

8625
- ﻣﺴﻠم
اﺯﻋﺸﻤﺎﻥ
ﺨﻠﻴﻔﻪ ﺳﻮم
ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻣا ﻤﻥ
اٴمرء ﻤﺴﻠﻢ
ﺗﺤﻀﺮﻩ ﺻﻠﺎة
ﻣﮑﺘﻮبة ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ که
ﻭﻗﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻭ ﻓﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ...ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﻴﺎ
ﺍﻭم کننده
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮﺍﺟﺐ الهی اﻭ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﻓﺮﺍ ﺭﺳﺪ...ﻔﻴﺤﺴﻥ
ﻮﺿوءها ﻭ
ﺧﺸﻮﻋﻬﺎ ﻭ
ﺭﮐﻮﻋﻬﺎ ﺍﻟﺎ
ﮐﺎﻧﺖ ﮐﻔﺎﺭة
ﻟﻤﺎ ﻗﺒﻠﻬﺎ
ﻣﻥ اﻟﺬﻧﻮﺏ ﻭ
ﺍﻭ ﻭﺿﻮﻯ اﻳﻥ
ﻨﻤﺎﺯ ﻭﺍﺟﺐ
ﺭﺍ ﺑﺸﮑل ﺨﻮبی
اﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.
ﻳﻌنی ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ (ضوء
و نور ﻭﻯﺳﻮﻯ) الهی
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺑﻰ ﻭ (ﻭﺿﻮﺡ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ (ﺗﺼﻮّﺭ
وسیله توسّل )
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ( و صلات
ارتباط )
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭﺩﺭ
ﺍﻥ ﺧﺸﻮع ﺪﺭ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ وسیلع
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩﻭ
ﺭﮐﻮع ﻮ
ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻫﻤﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ
ﮐﻔّﺎﺭﻩ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻘﺒلی
اﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ
ﻭ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﺎﻟم ﺘؤﺖ
ﮐﺒﻴﺮﻩ ﻭ ﺫﻟک اﻟﺪﻫﺮﮐﻠّﻪ
ﺑﺸﺮﻃ اﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﻔﺎﺻﻠﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺒﻴﺮﻩﺍﻯ
ﻨﮑﻨﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺗﻤﺎم عمر
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻌنی ﺴﻠﻮکی
آﻥ اﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺍﺿح
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
وسیله ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﺿﻮ یا
وی سو و نور
ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺎ
ﺧﺸﻮع ﻮ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺭﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﺪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻘﺒلی
اﻭ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺸﺮﻃ
اﻳﻨﮑﻪ (ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺒﻴﺮﻩ ﺷﺮﻙ)
ﻳﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻐﻴﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭﻫﺮ ﻣﺎﺳﻮﺍﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی چون
آخوند های
قشری ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺸﺮﻁ
ﺗﻮﻓﻴق
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺑﺄﻧﺪﺍﺯﻩ ٴﺪه
ﺮﻭﺯ زﻣﺎﻧﻬﺎﻳﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯﻫﺪﻑ
ﻧﻬﺎئی اﺯ
ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺮﻭح
ﺸﺨﺺ ﻭ ﺩﺭ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎمی اﻧﻮﺍع
گیاهی
ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﻘﺒلی اﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﻬﺎئی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟﺎ ﺳﺎﻟک
ﺘﺎ ﺍﺧﺮﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺘﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺧﺸﻮع
ﻮﺑﻴﮕﻨﺎﻩ از
ﮐﺒﻴﺮﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ
ﻭﻣﻌﺼﻮم گرﺩﺩ.

حدیث
8626- ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮ ﺳﻌﻴﺪ
ﺧﺪﺭﻯ ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭﻯ اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﺪﺍم ﻤﺮﺩم اﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻣؤﻤﻥ
ﻴﺠﺎﻫﺪ
ﺑﻨﻔﺴﻪ ﻭ
ﻣﺎﻟﻪ فی ﺴﺒﻴل
الله ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺎل ﻮ ﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺟﻨگ
جهادی
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ.
ﺑﻤﻌنی
ﺴﻠﻮﮐﻰﺍﻭم
کنندﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﻣﺎل ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺻﺪﻗﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﭘﺸﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺟﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ نفس
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺑﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺩﺭ
ﺗﺠلّی ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮب اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻥﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﻫﻤّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻂ الهی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻳﻥ گرﻭﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﻮ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍ
ﻣؤﻣﻥ ﻮ ﺍﻭم
کنندﻩ ﺍﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ
ﻋﺰﻟﺖ ﺩﺭ
ﺩﺭّﻩﺍﻯ ﺪﺭ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﻤﻨﺰﻭﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺴﻠﻮک آﺭﺍﻡ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭ
ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﻀﺮﺭﺵ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴم
ﭽﻮﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﺩﺭ راه ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ
ﻫﺮ ﺧﺪﻣﺖ ﻣﺎ
ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺑآﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺃﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺰﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﻨﺸﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﻠﺎﻣتی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ کمک
کند.

حدیث
8627- ﻣﺴﻠم اﺯ
ﻭﺍﺋل ﺒﻥ
ﺤَﺠَﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳَﻠَﻤﻪ ﺑﻥ
ﻴﺰﻳﺪ ﺟَﻌَفی
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪ:ﻴﺎ ﻧبیِ الله
ﺃﺭﺃﻳﺖ ﺍﻥ
ﻘﺎﻣﺖ ﻋﻠﻴﻨﺎ
ﺍﻣﺮء سأﻟﻮﻧﺎ
ﺣﻘﻬم ﻮ ﻳﻤﻨﻌﻮﻧﺎ
ﺣﻘﻨﺎ ﻓﻤﺎ
ﺗﺄﻣﺮﻧﺎ ﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺧﺪﺍ
ﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﻣﺎ
ﮐﺴﺎنی ﺒﺎﻣﺎﺭﺕ
ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻭ ﻭ ﺍﺯﻣﺎ ﺣق ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﻨﺪ
ﻭلی ﻤﺎنع اﺯ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺤق
ﺨﻮﺩﻣﺎﻥ ﺒﺮﺳﻴﻢ
ﭼﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻤﻴﺪﻫﻰ؟
ﺍﻣﻴﺮﺍﻥ أﻣﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﻴﺎسی
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
أﻣﺮ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ.
ﺯﻭﺭﮔﻮﻳﺎﻥ
ﺘﻮﻃﺌﻪﮔﺮ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﭘﻴﺸﻪﮔﺎﻥ که
ﺑﺎ ﺯﻭﺭ ﻭ ﺯﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺍنی ﺠمع
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺍﺯﺟﻬل ﻮ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺮﺩﻡ ﺳﻮء
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﮐﻮﺩﺗﺎﻯ ﻈﺎمی
ﻮ ﺍﺷﻐﺎل
ﺠﻨﮕﻯ ﺤﮑﻮﻣتی
ﺮﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺣﻘﻮق ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺬ
ﻣﺎﻟﻴﺎﺕ
ﻭﮐﺸﺎﻧﺪﻥ ﺪﺭ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺑﺎﻭﺭﺩﺍﺩﻥ
ﺘﺒﻠﻴﻐﺎتی ﻮ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻗﺮﺑﺎنی
هدﻓﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺪﺭ
ﭘﻴﺶ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺤﻘﻮق ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺣﻘﻮق اﺯﺍﺩﻯ
ﻔﮑﺮ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﭼﻪ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﻨﻮع ﺰﻧﺪﮔ ﻮ
ﺣﻘﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﺭﺍﻩ ﻭ ﺭﺳم
ﺮﻭﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﻳﺎ
ﻣﺎتع اﺯ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﺸﺪﻥ
ﻤؤﻣﻨﺎﻥ اﻭم
کنندﻩ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﺑﻴﻌﺖ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺑﺸﺎﻥ هستند
ﻭﻳﺎ ﺗﻘلید
ﺭﺍﻩ سلوک
الهی ﻭﻧﻮع ﺰﻧﺪﮔی
ﻮﺍﺧﻠﺎق ﻮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
کنند. ﺍﻳﻥ
اﻋﻠﺎم ﺨﻄﺮﻯ
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﮕﺎﻥ اﺣﺴﺎس
ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﻭ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺍبی ﻨﺪﺍﺩ.
ﺳﭙس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻮآل
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪ ﻭ
ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ: ﺍﺳﻤﻌﻮﺍ
ﻭ ﺍﻃﻴﻌﻮﺍ
ﻓﺄﻧّﻤﺎﻋﻠﻴﻬم
ﻤﺎﺣﻤﻠﻮﺍ ﻭﻋﻠﻴﮑم
ﻤﺎ ﺣُﻤﻠﺘم گوﺵ
ﺑﺪﻫﻴﺪ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺤﻤﻴل ﻈﻠم
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﻋﻬﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﻇﻠم
ﻮ ﺯﻭﺭ ﮔﻮئی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺮﺷﻤﺎ
نیزثواﺏ ﻭ
ﺍﺟﺮ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺗﺤﻤل ﺼﺒﺮ ﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑی الهی
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫم
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﻴﺪ ﻭ هم
ﺘﻤﺮّﺩ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ
ﺒﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻭﺑﻬﺎﻧﻪ
ﺷﻮﺭﺵ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺩل ﻮ
ﺧُﻔیه ﻭ ﺗﻘﻴﻪ
ﻭﺩﺭﻋﺎﻟم غیب
ﺑﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ ﺳﻠﻮکی
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺮﺑﻄی هم
ﺒﮑﺎﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺴﻴﺎﺳﺖ
ﻭﺣﮑﺎم آﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎ
ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﺗﺨﺮﻳبی
ﻮ ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﮔﻮﺷﻪ
اﻧﺰﻭﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﻳﺪ نفس
ﻭ ﺗﺮک ﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﻣﻨﺎفع ﻮ
ﻣﻄﺎمع ﺪﻧﻴﻮﻯ
آﻧﻬﺎ ﻣﺸﻐﻮل
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺗﺎ
ﺣﺼﻮل ﺸﻬﻮﺩ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻴﺰﻫﺮ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺻﻠﺎح
ﺒﺪﺍﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻤل کند ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺒﺎ ﺣﮑﺎم
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﻄﻌﺎ
ﻧفع ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻣﺴﺎﻟﻤﺖ
ﺍﻣﻴﺰ ﻭﮔﻮﺷﻪ
ﮔﻴﺮﻯ اﺯ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺴﻴﺎسی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﺳﺖ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺳﻠﻮکی که ﮐﺎﺭ
ﺩل اﺳﺖ.
ﻭﺣﻘﻮق اﻣﻴﺮ
ﺩل همان
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ریدن به ﺸﻬﻮﺩ
الهی ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺣﻘﻮق ﻤﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﻇﺎﻟم
ﺘﺤﻤﻴل کننده
کنند بلکه
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺍﺭﺩ ﻣﺴﺌﻮل
گناه ﺧﻮﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺤﻤل
ثوﺍﺏ ﻭ ﺗﺤﻤل
ﻮ ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺭ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺴﺨﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ.

خدیث 8628 -
ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺮﺣﻤﻥ
ﺒﻥ ﺴﻤﺮﻩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ گفته ﺍﺳﺖ:
ﻟﺎ ﺗﺴﺄل
اﻟﺄﻣﺎﺭة
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ
ﭙﺴﺖ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭﺍﻣﻴﺮ ﺷﺪﻥ
ﻤﮑﻦ. ﻓﺄﻧک
اﻥ اُﻋﻄﻴﺘﻬﺎ
ﻋﻥ غیر
ﻣﺴﺄَلة ﺍﻋﻨﺖ ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﺯﻳﺮﺍ ﺣتی اﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﺮﻳﺎﺳتی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ ﻭلی
ﺒﺘﻮ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﺷﻮﺩ ﺑﺎﻋث
ﺯﺣﻤﺖ ﺗﻮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺣتی اﻣﺎﺭﺕ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺎﻣلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻥ
اُﻋﻄﻴﺘﻬﺎ فی
ﻤﺴألة ﻭﮐِﻠﺖ
ﺍﻟﻴﻬﺎ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺭﺍ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷی ﻮ ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﻯ ﺍﺳﻴﺮ ﻭ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ آﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻥ
ﻤأﻣﻮﺭﻳﺘی اﺯ
ﻟﺤﺎﻇ وظیفه
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻋث ﮐُﻨﺪﻯ
ﺴﻠﻮک ﻮ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺷﺨﺺ ﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺗﻌﻠﻴم کسی
گرﺩﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺴﺌﻮل
اﺩﺍﻣﻪٴ آﻥ
ﺘﻌﻠﻴم
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺫﺍ ﺣﻠﻔﺖﻋلی
ﻴﻤﻴﻦ ﻓﺮﺃﻳﺖ
ﻏﻴﺮﻫﺎ ﺧﻴﺮﺍ
ﻣﻨﻬﺎ ﻭﺍﮔﺮ
ﻗﺴم ﻮﭘﻴﻤﺎنی
ﺒﺴتی که ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﮑﻨﻰ ﻭﺑﻌﺪ
ﮐﺎﺭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣلی ﺘﺮ
ﺩﻳﺪﻯ...ﻓﺄﺕ
ﺍﻟﺬﻯ هو
ﺧﻴﺮﮐﻔّﺮﻋﻥ
ﻴﻤﻴﻨک ﭙس ﺍﻥ
کاز ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣلی ﺘﺮ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل کن
ﻭﮐﻔّﺎﺭﻩ ﻗﺴم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﻩ
ﻳﻌنی ﻘﺴم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺘﻌﻬﺪ
ﺍﻭ ﻣﻬک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻗﻮل
ﻮﺗﻌﻬﺪ ﻭ ﻗﺴم
اﻧﺠﺎم کاﺭﻯ ﻮ
ﻋﺒﺎﺩتی ﻮ ﻫﺮ
ﻧﻮع ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ
ﺩﺍﺩ ﻭلی اﺯ
ﺍﻥ کاﺭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣلی ﺘﺮ
ﻳﺎﻓﺖ ﺑﮑﺎﺭ
ﺩﻭﻡ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﻫﻴپ ﺘﻌﻬﺪﻯ
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﻣﺎنع
ﺘﮑﺎﻣل روح
ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﺗﻌﻬﺪ ﻭ
ﻗﺴمی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم هر
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻣﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻃﺒﻌﺎ ﺷﮑﺴﺘﻥ
آن ﺘﻌﻬﺪ ﻭ
ﻗﺴﻢ ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
نیز ﺍﮔﺮ ﺗﻌﻬﺪ
ﺗﻌﻠﻴم ﺴﺎﻟکی
ﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭلی
ﺒﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﺸﺨﺺ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺗﺮﻯ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺑﻪ ﺩﻭﻣﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭﻭﻗﺖ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻌﻠﻴم هر ﺩﻭ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫم
ﻨﺪﺍﺷﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻭمی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻧﮑﻪ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺘﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺧﻴﺮ ﺭﺳﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﺗﺮﻙ
ﺍﻭلی) ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ. (ﮐﻔﺎﺭﻩ)
ﺗﻌﻬﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺧی
ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻣﺒﻠﻐی ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﮐﻔﺎﺭﻩ
ﺗﻌﻬﺪ ﺍﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎل کرﺩ ﻭ
ﺭﻭﻯ ﻘﺒلی
ﺴﺮﭘﻮﺵ
ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻔﻘﻄ ﻘﺪﺭﺕ (
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﺣﺴﻦ ) ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣلی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ( أﻮﻥ
اﻟﺸﺮّﻳﻦ) ﻳﺎ (ﮐم
ﺒﺪ ﺗﺮﻯ) ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ (ﺗﺮک
اﻭﻟﻰ) ﻳﺎ
ﺧﻄﺎﻯ اﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﺣﺴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻨﺎفع ﻮ ﮐﺸﺶ نفس
ﻭ ﻋُﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻨﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﺣﺴﻥ ﺪﺭﺳای
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻌﻨﻰ (
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﺣﺴﻦ) (
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ روح ﻭ
ﺗﺤﺴﻴﻥ کننده ) نفس
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻌنی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
(ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
أﻫﻮَﻥ
اﻟﺸﺮﻳﻦ) ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﺿﺮﺭ ﻭ
ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻨﺎفع
ﻮ ﺻﻠﺎح ﺪﻳﺪ
ﻳک غیر ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻯ نفس
آلوده ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺷﺮور ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ عدم
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻥ
عاﻗﻠﺎﻧﻪ ﺗﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻋﮑس ﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ الهی نفس
و روان ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث
9629- ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻣﻥ
اﻃﺎﻋنی ﻔﻘﺪ
ﺍﻃﺎع الله ﻭ
ﻣﻥ عصانی ﻔﻘﺪ
ﻋﺼی الله ﻫﺮﮐس
ﻣﺮﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﺪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺮﺍﻩ
ﻭ ﺍﻣﺮ ﻣﻥ
ﺘﻤﺮّﺩ ﮐﻨﺪ
ﺑﺮﺧﺪﺍ ﺗﻤﺮّﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻨﻴﻥ اﻃﺎﻋتی
ﺪﺭ ﺍﺻل
اﻃﺎﻋﺖ ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡطمان ﻭﻣﺮﺷﺪ
ﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻋﻴﻨﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺧﺪﺍوند ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺭﺳﺖ سلوک
الهی ﺪﺭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ نفس
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
الهی ﺒﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ اﺣﮑﺎم
ﺸﺮعی ﺪﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﺪّ
ﻧﻈﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ اﺣﮑﺎمی
اﻭلی ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭼﻨﺪ
ﺣﺮﺍم
ﻨﺨﻮﺭﺩﻥ
ﻮﭼﻨﺪ ﺣﺮﺍﻡ
ﺍﻧﺠﺎم ﻨﺪﺍﺩﻥ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﺮعی
آخوندها و ﻴﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻯ
ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ
ﺿﻤﻨﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﺤﮑﻮﻣتی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺒﺮﭘﺎ ﻧﮑﺮﺩ
ﻭﻫﻴچ ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺍﺳﻠﺎمی ﺒﻌﺪﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﻮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﻗﺒﻠﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﻘﻖ (ﻫﺪﻑ
سلوک الهی ) ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﭘس ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺗﻤﺮّﺩ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭ سلوک الهی
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻥ ﺸﺨﺺ
ﻭﻋﺸق ﺴﺮﺷﺎﺭ
ﺍﻭ بولیّ
الهی بمعرفی
خداوند ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺗﺮس ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ. ﻭ
ﻣﻥ ﻴﻄع
اﻟﺄﻣﻴﺮ ﻓﻘﺪ
ﺍﻃﺎﻋﻨﻰ ﻭ ﻣﻥ
ﻴﻌﺺ ﺍﻟﺄﻣﻴﺮ
ﻓﻘﺪ ﻋﺼﺎنی ﻮﻫﺮﮐس
که ﺍﻣﻴﺮ ﺭﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﺪﻣﺮﺍﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ نیز
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺍﻣﻴﺮ
ﺳﺮﭘﻴﭽﻰ ﮐﻨﺪ
ﺑﺮﻣﻥ ﻮﺧﺪﺍ
ﺗﻤﺮّﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻃﺒﻌﺎ
ﭼﻨﻴﻥ اﻣﻴﺮﻯ
ﻔﻘﻂ (ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ) و
هر پیر الهی
بمعرفی خداوند
.و ﺑﺮ ﺗﻤﺎم ﻤﻠﺖ
ﺍﮔﺮ امام و
رهبری ﻣﻨﺼﻮﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﻴﺮﺳﺎﻟک ﻮ
ﮔﺮﻭﻩ ﮐﻮﭼک
اﻳﻤﺎنی
درطریقت ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣلی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ اﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﻴﺎ ﺍﻣﻴﺮ ﺩﺭ
ﺍﻭم کرﺩﻥ ﻮﺳﻠﻮک
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭﺑﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
اﻣﺎﻣﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮک ﺸﺨﺺ
ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯ ﺍﺷﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ (ﺍﻣﻴﺮ
المسلمین )
ﺍﻧﻬم ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮک ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺍﻥ
اﻣﻴﺮﻯ که ﺑﺎ
ﺯﻭﺭ ﻧﻈﺎمی ﻮ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﺳﻴﺎﺳﻯ
ﻮ ﺍﮐﺎﺫﻳﺐ
ﺩﻳﭙﻠﻮﻣﺎﺳﻰ
ﻭﺧﺮﻳﺪ ﺁﺭﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺎ
ﺯﺭ ﻭ ﺳﻴﻢﻭ یا
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﺎ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺳﻴﺎسی
ﺪﺭﻳک گرﻭهی
کوﭼﻚ ﺑﺮﺩﻳﮕﺮ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﻏﻠﺒﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ
ﻘﺒﻴﻠﻪﺍﻯ که
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺒﺎﻳﻞ
ﻭﭼﻮﻥ ﺤﺰبی
ﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺣﺰﺍﺏ ﻭ
ﭼﻮﻥگرﻭهی
ﻤﺴﻠح ﺒﺮ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ غیر
ﻣﺴﻠﺢ ﻳﺎ
ﺗﺴﻠﻴم ﺸﺪﻩ
ﻭﺧلع ﺴﻠﺎح
ﺸﺪﻩ. ﺗﻤﺎم
اﻳﻨﻬﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺎﺭﻳخ اﺳﻠﺎم
ﻮﺣتی ﺪﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی
بطور رسمی
ﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﺑﻄی
ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺘﻮﻃﺌﻪ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
کنگرﻩ ﺳﻘﻴﻔﻪ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎع
ﭽﻨﺪ ﺭﻫﺒﺮ ﻋربّ
ﻭ ﻗﺒﺎﻳب ﻮ
ﻣﺘﻨﻔﺬﻳﻥ ﺪﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﺮﻏم
ﺠﺎﻧﺸﻴنی
علیّ ﺪﺭﻏﺪﻳﺮ
ﺧُم ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ و
نه در ﺒُﺮﺩﻯ
ﺪﻳﭙﻠﻮﻣﺎﺗﻴک
ﺒﻴﻥ ﭽﻨﺪ
ﺭﻫﺒﺮ ﻣﺘﻨﻔﺬ
ﭼﻮﻥ عمرﻭ
ﻃﻠﺤﻪ ﻭ ﺯﺑﻴﺮﻭ
ﻳﺎﺭان آنها
ﻣﺘﻨﻔﺬین
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻬﺎﺟﺮﻳﻦ اهل
مکه ﻭیا رئس
ﻣﺘﻨﻔﺬﺍم
اﻧﺼﺎﺭ مدینه
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﻳﺎﺳﺖ ﻳک
گرﻭﻩ ﻣﻨﺼﻮﺏ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭﻧﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻥ گرﻭﻩ
ﭼﻨﻴﻥ
اﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻓﻘﻄ ث
رﻭﺗﻤﻨﺪ ﻳﺎ
ﻣﺘﻨﻔﺬ
اجتماعی ﻭﻳﺎ ﻋﻘل
ﺘﻮﻃﺌﻪ ﮔﺮان
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭ ﻋﻤﺮ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎسی
اﺳﻠﺎﻣم ﺮﺍ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ٴﺁﻧﻬﺎ ﻓﻘﻂ
ﺗﻮﺳﻌﻪ سیاسی
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭﻣنع
ﺘﺮک عضوﻳﺖ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
اﺳﻠﺎمی ﺪﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺼﺐ ﺍﻣﻴﺰ
ﺍﺣﮑﺎﻡ شرعی
آخوندهای سنّ
و بعدا نیز
شیعه قشزی که کارشان
ﺗﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻤﺮﺩﻡ ﺑﺎ
ﺍﺣﮑﺎم
استنباطی خود
از قرآن
عثمانی
دستکاری شده
آنچه راویان بنام
ﺸﺮع ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﺠﺎ مولا
ﻋﻠﻰّ ﺷﺶ ﻣﺎﻩ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
اﻧﺘﺼﺎﺏ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﺮﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻘﺎم
ﻤﺤﺘﺮﻡ ﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺧﺪﺍ
ﻭ ﻣؤﻣﻨﻴﻥ
ﻮﺍﻗﻌی اوم
کننده ﺒﻮﺩ
ﺍﻣﻴﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ
تنها اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻟﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ الهی
ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥمیباشد
و ﺷﺎﻣل اﺎﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺮﻭﺯ ﻭ
ﮔﺮﻭهی
کاملان
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق لذتی
سالکان آنها
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻧﺎم ﺴنّی
ﻮ
ﺷﻴﻌﻪﺪﺍﺭﻧﺪ
ولیمشرک خدا
میباشند چه
رسد که دست
پرورده
استعمار
خارجی باشند .ﻭﻫﺮﺩﻭ
گروه رهبران
مذهبی ﻧﻴﺰ
ﺸﻌﺎع شهود تجلّیات
الهی ندارند
نه سنّت محمد
برای سلوک و
نه شعاع انوار
و شعاع های تجلیات
الهی برای
شیعیان.ﻭلی
کاﻣﻠﺎﻥ ﺼﻮفی
ﻤﺸربّ ﭼﻪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ ﺴﻨﻴﻬﺎ
ﻭﭼﻪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻥﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑسلوک الهی ﻮ
ﺗﺒﺪﻳل نفس امّاره
ﺑنفس
ﻣﻄﻤئنّه
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
باشند اینان
هم (ﺷﻴﻌﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ) ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻌﺎع
ﺸﻬﻮﺩﻯ علیّ
ﻤﺮﺗﻀی ﻮشغله
ﻣﺼﻄفی
ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺕ و
اینک در جهان
برای چند سالک
خوذ بمعرفی
خداوند
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭاین
صوفیان الهی
شده نیز (ﺳﻨّی
ﻮﺍﻗﻌﻰ) بوده
ﮐﻪ ﺳُﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ برده
اند (ﺳُﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ)
ﭼﻨﺪﻋﻤل
ﻈﺎﻫﺮﻯ عبادی
ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﭼﻨﺪ حدیث
ﻧﺒﻮﻯ ﺍﻧﻬم
ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ و قشری
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
تنها برداشت (سلوک
الهی) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
لولیای الهی
ﺑﺮﺍﻯ آﻥ اﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻣﺪه اند و تا
زنده باشند
.ﻭﺗﻤﺎم
ﻣﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻗﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﺣﺎﺩﻳﺶ ﻧﺒﻮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻫﻤﻴﻦ (ﺳُﻨّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
اﺻﻄﻠﺎح
ﻤﺴﻴﺤی ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﻋﺪﻩﺍﻯ ﺒسلوک
الهی ﻮ(ﺳِﻨﺖ) ﻭ
(ﻣﻘﺪّس ﺷﺪﻥ)
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎم ﻨﻴﺰ
ﺍﻳﻥ اﺻﻄﻠﺎح
سُنّت ﺮﺍ ﺭﺍﻳج
ﺪﺭ ﻣﮑﺘﺐ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩ. پیامبر و
کاملان الهی
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩ ﻓﺎﺭسی
ﻮﻫﻨﺪﻯ
ﻮﻳﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ٴسلوک
الهی ﺨﻮﺩ ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﻳﻥ ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﺴﺘﻌﻤل ﺪﺭ
ﺗﻤﺎمی اﺩﻳﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﻟﻔﺎﻇ
ﺒﻴﻥ اﻟﻤﻠلی
ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ ﺠﻬﺎنی
ﻮ ﺯﺑﺎﻥ ﺘﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺖ که یگانه
بودن دین و
آئین سلوک
تأمین
مینماید .

حدیث 8630 -
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ أﻧس
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ ک اﻋﺮﺍبی
ﺒﺮ ﺷﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﺳﻮﺍﺭﻭ
ﺍﺯ ﺷﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﺎم غضباء
ﺯﺩ ﻭ ﺳﺒﻘﺖ
ﮔﺮﻓﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﮐسیﺒﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺣﺮﮐﺖ
ﺳﺒﻘﺖ ﻧﻤﻴﮕﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ نیز
ﻬﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺟﻠﻮ ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻥ
عمل ﺍﻋﺮﺍبی
ﺒﺎﻋث ﺭﻧﺠﺶ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺸﺪ. ﻭ
ﻣﻮﺿﻮع
ﺒﺎﻃﻠﺎع
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ: ﺣق
علی الله ﺍﻥ
ﻴﺮﺗفع ﺸﺄﻥ
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺍلّا
ﻭﺿﻌﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻘﺮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻭﺩ ﻭﻳﺎ
ﺭُﺷﺪ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻴﺎﺑﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺮ
ﺍﺳﺮ ﻧﮕﻮﻥﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺩﻥ
نعمت ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻮ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺪﻑ (ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ) ﻭ ﺟﺴﺘﻥ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺮﻭج
اﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﻧﻮعی آﻥ ﻤﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ و
ﻣﻨﺘﻘل گرﺩﺩ.
ﭘس ﻫﺮ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ نعمت
ﻣﺎﺩﻯ ئ بشری
ﭼﻮﻥﻤﺎل ﻮ ﺷﻬﺮﺕ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎئی ﻮ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺠﺴمی
ﻮﻋﻘلی ﻤﻨﻄقی
ﻮ ﺯﻳﺮﮐﻴﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮبشری ﻫﻤگی
ﺪﺭ ﺣﮑم ستون
ﻔﻮّﺍﺭﻩﺍﻯ اﺯ
ﺍﺏ ﺳُﺴﺖ ﻭ
ﺳﺘﻮنی وﻫمی هستند
ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻘﺪﺭ
ﻫم ﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﺳﺮﻧﮕﻮﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺩﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺧﺎﻟی ﻮ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺠﺰ (ﺗﺠﺮﻳﺪ
و ترک
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ) ﻭ
ﮐﻮﺷﺶ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﭼﻮﻥ
عقل کلّی
ﻘﺎﺋم ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ تنها
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ) ﺑﺸﺮی
ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺴﺘﻘﺮ ﮔﺮﺩﺩ
ﭼﻴﺰی
ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ سلوک
الهی هدﻑ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺍﺭﺯﻭﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﻔﮑﺮ(آﺧﺮﺕ)
ﺑﻤﻌنی ﺤﻴﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻭ (ﺭﺟﻌﺖ)
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺧﺮﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ( ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ) ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ( ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ)
ﺷﺎﻣﻞ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺭﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ ﻮ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ (ﺿﺎلّ
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ) ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻮﺍﺻل ﺒربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
اﻳﻥ ﺮﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﻭﺗﺎ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ نو ع ﺑﺸﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ اﻟﻬﻰ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺍﺯ نعمتهای
نوع ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ نعمتهای ﺒﺸﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ثرﻭﺕ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﺍﺷﺒﺎﻋﺎﺕ نفس
ﻭ ﺗﻮﺭّم علمی
ﻮﻋﻘلی و ﺷﻬﺮﺕ
ﻭ ﺗﮑﺒﺮ
ﺍﺯﺟﻬل ﺒﺸﺮﻯ
ﻔﻌلی می ﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
8631 - ﺗﺮﻣﺬﻯ اﺯ
ﺟﺎﺑﺮ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: اﻥّ
ﻤﻥ اﺣﺒﮑم
اﻟیُ ﻮ
ﺍﻗﺮﺑﮑم ﻤﻨّی
ﻤﺠﻠﺴﺎ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة
ﺍﺣﺎﺳﻨﮑم
اﺧﻠﺎﻗﺎ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺸﻤﺎ ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻨﺘﺎﻥ
ﺒﻤﻦ ﺩﺭ ﻣﺠﻠس ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﻤﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎق
اﺳﺖ. ﭼﻨﻴﻥ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮش
رحمان ﺑﺮﺍﻯ
کماﻝ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺨﻠق
اﺳﺖ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭﻣﺠﻠس
رؤیای ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی سوم
عرشی ﺘﺎ ﻭﻗﺖ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
بشرط ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﮑﻨﺎﺭ مقام و
شهود ﻣﺼﻄﻔوﻯ
ﻮ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺣُﺴﻥ
اﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺗﺒﺪﻳل نفس امّاره
ﺑنفس
ﻣﻄﻤئتّه ﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ عقل ﺠﺰئی
نوع بشری
ﺒﻌﻘل کلّی
تاهی ﻮ ﻟﺪنّی
ﻘﺎﺋﻢ ﻫم ﻨﺸﻴن
ﻤﺠﻠس ﻣﺼﻄﻔوی
ﻗﺎﺋک ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻨﻴﺰ ﺑﻴﻥ
ﺨﻮﺩشان ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ( ﻓﺼل ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ)
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﺧﻠﺎق ﺒﻬﺘﺮ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻧﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻮ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺿﺎﻣﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻪ ﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺩﺭ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻮ ﺍﻥّ
أﺑﻐﻀﮑم الیّ
ﻮ ﺍﺑﻌﺪﮐم
ﻤنّی ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة
ﺍلثرثاﺭﻭﻥ ﻮ
ﺍﻟﻤﺘﺸﺪّﻗﻮﻥ
ﻭ
ﺍﻟﻤﺘﻔﻴﻬﻘﻮﻥ
ﻮ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ و
موجب غضب ﺸﻤﺎ
ﻧﺰﺩ ﻣﻥ ﻮ
ﺩﻭﺭﺗﺮﻳﻥ
ﺸﻤﺎ ﺍﺯ ﻣﻥ ﺪﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﺮﮔﻮﻳﺎﻥ ﭽﺮﻧﺪﮔﻮ
ﻭ ﺑﺪ ﮔﻮﻳﺎﻥ
ﻤﻬﺎﺟم ﺪﺭ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﻣﺘﻈﺎﻫﺮﺍﻥ
ﺒﻔﻘﻪ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ
ﮐﻪ ﺍﺩﺍﻯ
علماﻯ الهی
را ﺪﺭ
ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ . ﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﺎ
ﺗﮑﺒّﺮﻋﻠمی ﻮ ﻧﺤﻮﻯ
ﻭ ﮐﻠﺎﻡ
ﻗﻠﻤﺒﻪ ﮔﻔﺘﻥ
ﻮ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺪﺍﻧﺶ ﻭﻋﻠﻢ
ﻭ ﻣﺪﻋﻯ
ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯﻯ ﻤﺎ
ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻴچ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺳﻠﻮمی
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ مدّعی
ﺠﺎﻧﺸﻴنی
آﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﻧﻮﺷﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺑﺪ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮ بی
ﺘﺮﺑﻴتی ﻮﻋﺪﻡ
سلوک الهی ﻮ
ﺍﻟﻮﺩﮔی
ﺸﺪﻳﺪ نفس امّاره
ﺍﻧﻬﺎ ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﻣﺴﺄﻟﻪٴ
اﺧﻠﺎﻕ ﻣﻘﺎﺑل
ﺒﺪ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻮ
ﺑﺪ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺒﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺧﺎﺹ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ. ﺗﺮﻣﺬﻯ
ﺤُﺴﻥ اﺧﻠﺎق
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ (
ﻃﻠﺎﻗﺖ ﻭﺟﻪ)
ﻭﺧﻮﺵ ﺭﻭئی
ﺒﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭﺑﺬل هر
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭﻳﺎ
ﺳﻌس ﺪﺭ ﻧﻴﮑی
کرﺩﻥ ﻭ ﺑﺨﺸﺶ
ﺍﻧﭽﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻳﻌنی آﻧﭽﻪ
ﺯﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل روان
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ( ﮐﻒّ
ﺍﻟﺄﺫﻯ) ﻳﺎ (
ﺗﻮﻗﻒ ﺍﺯ ﺑﺪﻯ
کرﺩﻥ)
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
گفته ﺍﺳﺖ. ﺣﺎل
اﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺎﻣﺮﺩم ﺨﻮﺵ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺑﺮ ﺧﻮﺭﺩ ﺧﻮﺵ
ﻭﺧﻮﺵ و ﺑﺶ
ﺑﻮﺩ ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ
ﺍﻣﺘﻨﺎع اﺯ
ﺑﺪﻯ ﺒﺎید کرﺩ.
ﺣُﺴﻥ اﺧﻠﺎﻕ
ﻫﺮ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺤُﺴﻥ ﻮ ﺗَﺤﺴﻴﻥ
ﻮ ﺗﮑﺎﻣب
بهبودی ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺴﺘگی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

جدیث
8632 - ﻣﺴﻠم اﺯ
ﺍﺑﻮﺫﺭ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﻯ
گفته ﺍﺳﺖ: ﻳﺎ
ﺍﺑﺎ ﺫﺭ ﺍتّی
اﺭﺍک ﻀﻌﻴﻔﺎ
ﻭ ﺍﻧّی اﺣﺐ ﻟک
ﻤﺎ ﺍﺣﺐّ
ﻟﻨﻔسی ای
اﺑﻮ ﺫﺭ ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﭘﺎﺳه
گرﻓﺖ ﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻥ ﺘﻮ
ﺿﻌﻴﻒ ﻫﺴﺘﻰ.
ﺍﻳﻥ ﻀﻌﻒ
ﺍﺑﻮﺫﺭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﺮک
ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺭﮔﻴﺮﻯ
ﺒﻤﺸﺎﻏل
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﻮﺣتی
اﮔﺮ ﻣﺸﺎﻏل
ﺨﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﻋث (
ﺗﻮﻗﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻣﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭم که ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻢ.
ﻟﺬﺍ ﻭﻗتی کاﺭ
إﻣﺎﺭﺕ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺧﻴﺮ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ نیز ﺨﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻮﻥ هر ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ( ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﻭﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﻧﺒﻮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﻳﺎﺳتی
اجتماعی و
سیاسی ﻘﺎﺋﻞ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺣتی ﻮﻟﺎﻳتی
ﺮﺍ ﮐﻪ در خُم ﺑﻌلیّ
ﻮﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﺮﺩ (ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻪ ( ﺭﻳﺎﺳﺖ و
یا ولایت
سیاسی فقیه )
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﻣﺎﺩﻯ. ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻟﺎ
ﺗﺄﻣﺮﻥ علی
اثنین ﻭﻟﺎ
ﺗﻮﻟﻴﻥّ ﻤﺎل
ﺘﻴم هیچ گاﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻳﺎﺳﺖ ﺑﺮ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮ ﻧﻴﺰ ﺭﺍﺿی
ﻨﮑﻦ ﻭ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻣﺎل ﻴﺘیم ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﻧﮕﻴﺮ.ﻣﺎل
ﻴﺘﻴﻢ نیز ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﻭ هر
ﻣﺎﻳل ﺒﺴﻠﻮﻙ
ﻭلی ﺒﺪﻭﻥ
ﭙﻴﺮ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﭙﺪﺭ الی است .ﻭﻣﺎل
اﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﺕ
ﻭ ﺷﺎﻧس ﻭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺒﻮﻝ
ﺳﺎﻟک ﺠﺪﻳﺪﻯ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ و
پیامی اﺯ
ﺧﺪﺍوند ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ اﺯ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺩل ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻭ
ﻣﺸﮑلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪﮔی ﻮ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺸﺨﺼﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗبلا ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺭؤﻴﺖ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﺨﺪﻣﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭآﻳﺪ.
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺑﺮ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮﻳکی ﺒﺮ نفس
ﺧﻮﻳﺶﻭﻳﮑی هم
ﺒﺮ نفس ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﭼﻨﻴﻥ
کاﺭﻯ ﻔﻘﻄ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺮﻳﺎﺳﺖ
ﻭ ﺍﻣﺎﺭﺕ ﺑﺮ نفس
امّاره ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣل ﺸﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻳﺎﺳﺖ ﺑﺮ نفس
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. (ﻣﺎل
ﻴﺘﻴﻢ) ﺑﻤﻌنی
ﺮﺍﻳج هم ﻤﺸﮑل
اﺳﺖ. ﻭلی
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ
اﻧﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺩﺍﺋم
ﺤﻔﻈ ﻤﺎل
ﻴﺘﻴﻢ ﺩﺭﻋﺪم
ﻮﺭﺷﮑﺴﺖ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺍﮐثرﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎل
اﺭﺍﺩﻩ
ﺗﺠﺎﺭﺕ ﻣﺎل ﻮ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻭ ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﺘﻴم ﺴﺨﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟک ﻜﻪ
ﻣﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺣﺎل ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ
ﻣﺎل ﻴﺘﻴم عمل
کند ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻌﻬﺪ ﺣﻔﻈ ﻮ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻣﺎﻝ
ﻭﺭﻭح بشری
ﺴﺎﻟک ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﻳﺎ ﻳﺘﻴم
ﺒﺪﻭﻥ ﭙﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎنب ﻮ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ حدیث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﻳﻥ
ﻤﻄﻠﺐ ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ: ﺍﻧّک
ﻀﻌﻴﻒ ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻣﺎنة ﻭ
ﺍﻧﻬﺎ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺧﺰﻯ
ﻮ ﻧﺪﺍمة
ﺑﺪﺍﻥ که
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ اﻳﻥ
کار ﻫﺴﺘﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﻴک
اﻣﺎﻧﺖ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﺷﺪﻩ
ﺑﺘﻮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻣﺮﺩم ﺪﺭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﭼﻪ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ الهی
ﺪﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭ
ﺍﻳﻥ کاﺭ
ﺍﺳﺎﻥ ﻮ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻫَﻮَس ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺳﺮﺷﮑﺴﺘگی
ﻮ ﭘﺸﻴﻤﺎنی
ﺒﺸﻮﻯ. ﭼﻮﻥ
اﻧﺠﺎم ﺘﻤﺎم عیاﺭ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﺩﺍﺭﻯ ﻤﺮﺩم
ﻤﺤﺎل اﺳﺖ ﭘس
بی ﺨﻄﺎ ﻫم
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﭘﺎﺳﺨﮕﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺮﻳﺎﺳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺩﺭ ﺿﻌﻒ ﺍﻭ
ﺑﺎﻋث ﻋﺪم
ﺘﻮفیق ﺴﺎﻟﻚ
ﻭﻋﺪم ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ اﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻟﺎ ﺿﻌﻴﻒ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﺑﺎﺫﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻘﺎم
ﻨﻬﺎئی ﻘﺎﺋم
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻭﻳﺎ
ﺧﻄﺎئی ﺒﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﻗﺎﺋم ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺍﺑﻮﺫﺭ
ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻋﻤﺮ
ﺩﺭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻋﺸﻤﺎﻥ
ﻮ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻃﺒق ﭙﻴﺶ ﺑﻴنی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻨَﺒِﺬِﻩ
ﺑﻤُﺮﺩ. ﻭ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ الهی
اﻭ ﻭﻯ ﺮﺍ
ﺩﻓﻥکرﺩﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴنی کرﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺵ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺒﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﺮﻑ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻳﻦ (ﺑﺎﻭﺭﻯ)ﺭﺍ
ﺣﻔﻈ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴنی کرﺩﻩ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺮﮔﺶ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻫﻴچ
ﺨﻄﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻧﮕﺮﺍنی اﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭼﻮﻥ
علیّ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﺤﺮﺍﺏ ﮐﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻯ ﻟﺬﺍ
در ﺟﻨﮕﻬﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺰﺭﻩ
ﺣﻤﻠﻪ ﻭﺭ
ﻣﻴﺸﺪ ﻭﺯﺧمی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻳﺪ ﻭلی
ﻨﻤﻴﺘﺮﺳﻴﺪ ﻭ
ﺑﭙﻴﺶ ﺑﻴتی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺪﺍﺷﺖ. ﺍﻟّا
ﻣﻥ اﺧﺬﻫﺎ
ﺑﺤﻘﻬﺎ ﻭ
ﺍﺩّﻯ اﻟﺬﻯ
علیه ﻓﻴﻬﺎ ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮑﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺮﻳﺎﺳتی ﺮﺍ
ﺑﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ (
ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺑﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺄﻣﺮ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣل ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻌﻠﻴم ﻮ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻧﮑﻪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺩﺍﻯ ﺤق ﻮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭﮐﻮﺗﺎهی
ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻮ
ﻋُﺮﻑ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
اﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﭙﺪﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﻮ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭﻳﺎ
ﺍﮐثرﻳﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩم
ﺨﻮﺍﺳﺘﻦ
ﻭﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩﻥ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﻮﺭﻯ که ﺑﺤُﺴﻦ
ﺧﺪﻣﺖ ﺍﺩﺍﺭﻯ
کمک ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﻳک
ﺘﻮﻃﺌﻪ
ﻭﭘﺎﺭتی ﺒﺎﺯﻯ
ﻮ ﻏﻴﺮﻩ ﺑﺮﻳﺎﺳﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﻴﻥ ﻤﻄﻠﺐ
ﺭﺍ ﺍﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ: ﺍﻧّﮑم
ﺴﺘﺤﺮﺻﻮﻥ علی
اﻟﺎﻣﺎﺭة ﻭ
ﺳﺘﮑﻮﻥ ﻨﺪﺍمة
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﺷﻤﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﻥ
ﺑﻄمع ﺮﻳﺎﺳﺖ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻭسلوک الهی
ﺮﺍ ﺭﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻳﻌنی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺣق الهی
ﺪﺭ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک ﺪﺭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ
ﺳﻠﺐ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻥ نیز ﻨﺪﺍﻣﺖ
ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎنی
ﺸﻤﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺴﻠﻮک
ﻨﻤﻴﮑﻨﻴﺪ
ﻭﻳﺎ ﻧﻴﻤﻪ
ﮐﺎﺭﻩ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﺤﺮﻭم
ﻤﻴﮕﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ( ﺭﻭﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ)
ﻣﺠﺪﺩ ﺑجهنّم ﺪﻧﻴﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺣﺴﺮﺕ
ﺑﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻮﻥ ﺤق
ﻨﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﻤﺴخ
ﻮ ﻓﺴخ ﺰﻳﺮتر
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
کاﺭﻣﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ.

حدیث
8633 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺑﻴﻨﻤﺎ
ﺭﺟل ﻴﻤشی فی
ﺤِلة ﺗﻌﺠﺒﻪ
ﻧﻔﺴﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ
هنگام که ﮐسی
ﺪﺭ ﻗﺪم ﺰﺩﻥ ﻮ
ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻥ ﺨﻮﺩ
ﻃﻮﺭﻯ ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ نفس ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﻯ اﻭ ﺍﻥ
ﺤِﻠّﻪ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎئی ﻮ
ﻫﻴﺄﺕ ﻭ ﺷﮑل
ﺮﺍﻩ ﺭﻓﺘﻥ
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺷﺶ
آﻳﺪ...ﻣﺮﺟل
ﺮﺃﺳﻪ ﻳﺨﺘﺎل
فی ﻤﺸﻴﺘﻪ ﻳﺎ
ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﮔﻴﺴﻮﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺭﺍﻳﺶ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺭﻓﺘﻥ ﺨﻮﺩ
ﺗﮑﺒّﺮ ﻭﺧﻴﺎل
ﺒﺰﺭﮔی اﻭﺭﺍ
ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ.. ﺍﺫ
ﺧﺴﻒ الله ﺑﻪ
ﻓﻬﻮ ﻳﺘﺠﻠﺠل
فی اﻟﺎﺭﺽ ﺍلی
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺰﻣﻴﻥ
ﻔﺮﻭ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﺻﻮرﺕ
ﻧﻮعی ﺤﻘﻴﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺯﻳﺮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺄﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﺴخ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺣتی
اﮔﺮ ﺳﺎﻟک هم
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﺪﺭ(
ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻮﻋﻰ) ﺧﻮﺩ ﺟﺎ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻳک ﺴﻄح
ﺴﺮﺍﺯﻳﺮﻯ
ﻘِﻠﻘل ﻮ ﺳﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﻭ
ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻥ
ﻮﺟﻬﺎﻥ
ﻮﺟﻬﻨم ﺠﺎ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﻭ ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﭼﻨﻴﻥ
کاﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗِﻞ ﺧﻮﺭﺩﻧﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺍﺳﺖ مگر
زمانی که
بشهود قائم و
قیام قیمت گونه
قائم برسد ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﮔل ﺰﻣﻴﻦ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺮﻭﺣﺎنی ﻮﭘﺎک
غیر ﻣﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ.

خئیث
8628 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺮﺣﻤﻥ
ﺒﻥ ﺴﻤﺮﻩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ گفته ﺍﺳﺖ:
ﻟﺎ ﺗﺴﺄل
اﻟﺄﻣﺎﺭة
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ
ﭙﺴﺖ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭﺍﻣﻴﺮ ﺷﺪﻥ
ﻤﮑﻦ. ﻓﺄﻧک
اﻥ اُﻋﻄﻴﺘﻬﺎ
ﻋﻥ غیر
ﻣﺴﺄَلة ﺍﻋﻨﺖ ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﺯﻳﺮﺍ ﺣتی اﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﺮﻳﺎﺳتی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ ﻭلی
ﺒﺘﻮ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﺷﻮﺩ
ﺑﺎﻋث ﺯﺣﻤﺖ
ﺗﻮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺣتی
اﻣﺎﺭﺕ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺎﻣلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻥ
اُﻋﻄﻴﺘﻬﺎ فی
ﻤﺴألة ﻭﮐِﻠﺖ
ﺍﻟﻴﻬﺎ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺭﺍ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷی ﻮ ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﻯ ﺍﺳﻴﺮ ﻭ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ آﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻥ
ﻤأﻣﻮﺭﻳﺘی اﺯ
ﻟﺤﺎﻇ وظیفه
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻋث ﮐُﻨﺪﻯ
ﺴﻠﻮک ﻮ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ
ﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺗﻌﻠﻴم کسی
گرﺩﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺴﺌﻮل
اﺩﺍﻣﻪٴ آﻥ
ﺘﻌﻠﻴم
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺫﺍ ﺣﻠﻔﺖﻋلی
ﻴﻤﻴﻦ ﻓﺮﺃﻳﺖ
ﻏﻴﺮﻫﺎ ﺧﻴﺮﺍ
ﻣﻨﻬﺎ ﻭﺍﮔﺮ
ﻗﺴم ﻮﭘﻴﻤﺎنی
ﺒﺴتی که ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﮑﻨﻰ ﻭﺑﻌﺪ
ﮐﺎﺭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣلی ﺘﺮ
ﺩﻳﺪﻯ...ﻓﺄﺕ
ﺍﻟﺬﻯ هو
ﺧﻴﺮﮐﻔّﺮﻋﻥ
ﻴﻤﻴﻨک ﭙس ﺍﻥ
کاز ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣلی ﺘﺮ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل کن
ﻭﮐﻔّﺎﺭﻩ ﻗﺴم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﻩ
ﻳﻌنی ﻘﺴم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺘﻌﻬﺪ
ﺍﻭ ﻣﻬک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻗﻮل
ﻮﺗﻌﻬﺪ ﻭ ﻗﺴم
اﻧﺠﺎم کاﺭﻯ ﻮ
ﻋﺒﺎﺩتی ﻮ ﻫﺮ
ﻧﻮع ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ
ﺩﺍﺩ ﻭلی اﺯ
ﺍﻥ کاﺭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣلی ﺘﺮ
ﻳﺎﻓﺖ ﺑﮑﺎﺭ
ﺩﻭﻡ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﻫﻴپ ﺘﻌﻬﺪﻯ
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﻣﺎنع
ﺘﮑﺎﻣل روح
ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﺗﻌﻬﺪ ﻭ
ﻗﺴمی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم هر
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻣﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻃﺒﻌﺎ ﺷﮑﺴﺘﻥ
آن ﺘﻌﻬﺪ ﻭ
ﻗﺴﻢ ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
نیز ﺍﮔﺮ ﺗﻌﻬﺪ
ﺗﻌﻠﻴم ﺴﺎﻟکی
ﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭلی
ﺒﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﺸﺨﺺ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺗﺮﻯ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺑﻪ ﺩﻭﻣﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭﻭﻗﺖ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻌﻠﻴم هر ﺩﻭ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫم
ﻨﺪﺍﺷﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻭمی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻧﮑﻪ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺘﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺧﻴﺮ ﺭﺳﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﺗﺮﻙ
ﺍﻭلی) ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ. (ﮐﻔﺎﺭﻩ)
ﺗﻌﻬﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺧی
ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻣﺒﻠﻐی ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﮐﻔﺎﺭﻩ
ﺗﻌﻬﺪ ﺍﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎل کرﺩ ﻭ
ﺭﻭﻯ ﻘﺒلی
ﺴﺮﭘﻮﺵ
ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻔﻘﻄ ﻘﺪﺭﺕ (
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﺣﺴﻦ ) ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣلی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ( أﻮﻥ
اﻟﺸﺮّﻳﻦ) ﻳﺎ (ﮐم
ﺒﺪ ﺗﺮﻯ) ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ (ﺗﺮک
اﻭﻟﻰ) ﻳﺎ
ﺧﻄﺎﻯ اﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﺣﺴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻨﺎفع ﻮ ﮐﺸﺶ نفس
ﻭ ﻋُﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻨﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﺣﺴﻥ ﺪﺭﺳای
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻌﻨﻰ (
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﺣﺴﻦ) (
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ روح ﻭ
ﺗﺤﺴﻴﻥ کننده ) نفس
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻌنی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
(ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
أﻫﻮَﻥ
اﻟﺸﺮﻳﻦ) ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﺿﺮﺭ ﻭ
ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻨﺎفع
ﻮ ﺻﻠﺎح ﺪﻳﺪ
ﻳک غیر ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻯ نفس
آلوده ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺷﺮور ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ عدم
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻥ
عاﻗﻠﺎﻧﻪ ﺗﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻋﮑس ﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ الهی نفس
و روان ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث
9629- ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻣﻥ
اﻃﺎﻋنی ﻔﻘﺪ
ﺍﻃﺎع الله ﻭ
ﻣﻥ عصانی ﻔﻘﺪ
ﻋﺼی الله ﻫﺮﮐس
ﻣﺮﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﺪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺮﺍﻩ
ﻭ ﺍﻣﺮ ﻣﻥ
ﺘﻤﺮّﺩ ﮐﻨﺪ
ﺑﺮﺧﺪﺍ ﺗﻤﺮّﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻨﻴﻥ اﻃﺎﻋتی
ﺪﺭ ﺍﺻل
اﻃﺎﻋﺖ ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡطمان
ﻭﻣﺮﺷﺪ ﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻋﻴﻨﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺧﺪﺍوند ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺭﺳﺖ سلوک
الهی ﺪﺭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ نفس
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
الهی ﺒﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ اﺣﮑﺎم
ﺸﺮعی ﺪﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﺪّ
ﻧﻈﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ اﺣﮑﺎمی
اﻭلی ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭼﻨﺪ
ﺣﺮﺍم
ﻨﺨﻮﺭﺩﻥ
ﻮﭼﻨﺪ ﺣﺮﺍﻡ
ﺍﻧﺠﺎم ﻨﺪﺍﺩﻥ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﺮعی
آخوندها و ﻴﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻯ
ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ
ﺿﻤﻨﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﺤﮑﻮﻣتی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺒﺮﭘﺎ ﻧﮑﺮﺩ
ﻭﻫﻴچ ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺍﺳﻠﺎمی ﺒﻌﺪﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﻮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﻗﺒﻠﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﻘﻖ (ﻫﺪﻑ
سلوک الهی ) ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﭘس ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺗﻤﺮّﺩ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭ سلوک الهی
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻥ ﺸﺨﺺ
ﻭﻋﺸق ﺴﺮﺷﺎﺭ
ﺍﻭ بولیّ
الهی بمعرفی
خداوند ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺗﺮس ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ. ﻭ
ﻣﻥ ﻴﻄع
اﻟﺄﻣﻴﺮ ﻓﻘﺪ
ﺍﻃﺎﻋﻨﻰ ﻭ ﻣﻥ
ﻴﻌﺺ ﺍﻟﺄﻣﻴﺮ
ﻓﻘﺪ ﻋﺼﺎنی ﻮﻫﺮﮐس
که ﺍﻣﻴﺮ ﺭﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﺪﻣﺮﺍﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ نیز
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺍﻣﻴﺮ
ﺳﺮﭘﻴﭽﻰ ﮐﻨﺪ
ﺑﺮﻣﻥ ﻮﺧﺪﺍ
ﺗﻤﺮّﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻃﺒﻌﺎ
ﭼﻨﻴﻥ اﻣﻴﺮﻯ
ﻔﻘﻂ (ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ) و
هر پیر الهی
بمعرفی خداوند
.و ﺑﺮ ﺗﻤﺎم ﻤﻠﺖ
ﺍﮔﺮ امام و
رهبری ﻣﻨﺼﻮﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﻴﺮﺳﺎﻟک ﻮ
ﮔﺮﻭﻩ ﮐﻮﭼک
اﻳﻤﺎنی
درطریقت ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣلی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ اﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﻴﺎ ﺍﻣﻴﺮ ﺩﺭ
ﺍﻭم کرﺩﻥ
ﻮﺳﻠﻮک
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭﺑﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی اﻣﺎﻣﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮک ﺸﺨﺺ
ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯ ﺍﺷﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ (ﺍﻣﻴﺮ
المسلمین )
ﺍﻧﻬم ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮک ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺍﻥ
اﻣﻴﺮﻯ که ﺑﺎ
ﺯﻭﺭ ﻧﻈﺎمی ﻮ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﺳﻴﺎﺳﻯ
ﻮ ﺍﮐﺎﺫﻳﺐ
ﺩﻳﭙﻠﻮﻣﺎﺳﻰ
ﻭﺧﺮﻳﺪ ﺁﺭﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺎ
ﺯﺭ ﻭ ﺳﻴﻢﻭ یا
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﺎ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺳﻴﺎسی
ﺪﺭﻳک گرﻭهی
کوﭼﻚ ﺑﺮﺩﻳﮕﺮ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﻏﻠﺒﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ
ﻘﺒﻴﻠﻪﺍﻯ که
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺒﺎﻳﻞ
ﻭﭼﻮﻥ ﺤﺰبی
ﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺣﺰﺍﺏ ﻭ
ﭼﻮﻥگرﻭهی
ﻤﺴﻠح ﺒﺮ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ غیر
ﻣﺴﻠﺢ ﻳﺎ
ﺗﺴﻠﻴم ﺸﺪﻩ
ﻭﺧلع ﺴﻠﺎح
ﺸﺪﻩ. ﺗﻤﺎم
اﻳﻨﻬﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺎﺭﻳخ اﺳﻠﺎم
ﻮﺣتی ﺪﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی
بطور رسمی ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﺑﻄی
ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺘﻮﻃﺌﻪ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
کنگرﻩ ﺳﻘﻴﻔﻪ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎع
ﭽﻨﺪ ﺭﻫﺒﺮ ﻋربّ
ﻭ ﻗﺒﺎﻳب ﻮ
ﻣﺘﻨﻔﺬﻳﻥ ﺪﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﺮﻏم
ﺠﺎﻧﺸﻴنی
علیّ ﺪﺭﻏﺪﻳﺮ
ﺧُم ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ و
نه در ﺒُﺮﺩﻯ ﺪﻳﭙﻠﻮﻣﺎﺗﻴک
ﺒﻴﻥ ﭽﻨﺪ
ﺭﻫﺒﺮ ﻣﺘﻨﻔﺬ
ﭼﻮﻥ عمرﻭ
ﻃﻠﺤﻪ ﻭ
ﺯﺑﻴﺮﻭ ﻳﺎﺭان
آنها
ﻣﺘﻨﻔﺬین
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻬﺎﺟﺮﻳﻦ اهل
مکه ﻭیا رئس
ﻣﺘﻨﻔﺬﺍم
اﻧﺼﺎﺭ مدینه
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﻳﺎﺳﺖ ﻳک
گرﻭﻩ ﻣﻨﺼﻮﺏ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭﻧﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻥ گرﻭﻩ
ﭼﻨﻴﻥ
اﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻓﻘﻄ ث
رﻭﺗﻤﻨﺪ ﻳﺎ
ﻣﺘﻨﻔﺬ
اجتماعی ﻭﻳﺎ
ﻋﻘل ﺘﻮﻃﺌﻪ
ﮔﺮان ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭ ﻋﻤﺮ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎسی
اﺳﻠﺎﻣم ﺮﺍ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ٴﺁﻧﻬﺎ ﻓﻘﻂ
ﺗﻮﺳﻌﻪ سیاسی
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭﻣنع
ﺘﺮک عضوﻳﺖ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
اﺳﻠﺎمی ﺪﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺼﺐ ﺍﻣﻴﺰ
ﺍﺣﮑﺎﻡ شرعی
آخوندهای سنّ
و بعدا نیز شیعه
قشزی که کارشان
ﺗﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻤﺮﺩﻡ ﺑﺎ ﺍﺣﮑﺎم
استنباطی خود
از قرآن
عثمانی
دستکاری شده
آنچه راویان بنام
ﺸﺮع ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﺠﺎ مولا
ﻋﻠﻰّ ﺷﺶ ﻣﺎﻩ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
اﻧﺘﺼﺎﺏ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﺮﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻘﺎم
ﻤﺤﺘﺮﻡ ﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺧﺪﺍ
ﻭ ﻣؤﻣﻨﻴﻥ
ﻮﺍﻗﻌی اوم
کننده ﺒﻮﺩ
ﺍﻣﻴﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ تنها
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻟﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ الهی
ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥمیباشد
و ﺷﺎﻣل اﺎﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺮﻭﺯ ﻭ
ﮔﺮﻭهی
کاملان
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق لذتی
سالکان آنها
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻧﺎم ﺴنّی
ﻮ
ﺷﻴﻌﻪﺪﺍﺭﻧﺪ
ولیمشرک خدا
میباشند چه
رسد که دست
پرورده
استعمار خارجی
باشند .ﻭﻫﺮﺩﻭ
گروه رهبران
مذهبی ﻧﻴﺰ
ﺸﻌﺎع شهود تجلّیات
الهی ندارند
نه سنّت محمد
برای سلوک و
نه شعاع انوار
و شعاع های تجلیات
الهی برای
شیعیان.ﻭلی
کاﻣﻠﺎﻥ ﺼﻮفی
ﻤﺸربّ ﭼﻪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ ﺴﻨﻴﻬﺎ
ﻭﭼﻪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻥﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑسلوک الهی ﻮ
ﺗﺒﺪﻳل نفس امّاره
ﺑنفس
ﻣﻄﻤئنّه
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
باشند اینان
هم (ﺷﻴﻌﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ) ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻌﺎع
ﺸﻬﻮﺩﻯ علیّ
ﻤﺮﺗﻀی ﻮشغله
ﻣﺼﻄفی
ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺕ و
اینک در جهان
برای چند سالک
خوذ بمعرفی
خداوند
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭاین
صوفیان الهی
شده نیز (ﺳﻨّی
ﻮﺍﻗﻌﻰ) بوده
ﮐﻪ ﺳُﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ برده
اند (ﺳُﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ)
ﭼﻨﺪﻋﻤل
ﻈﺎﻫﺮﻯ عبادی
ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ
حدیث ﻧﺒﻮﻯ
ﺍﻧﻬم ﺪﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
و قشری ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ تنها
برداشت (سلوک
الهی) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
حدیث 8630 - ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯ أﻧس ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ک اﻋﺮﺍبی
ﺒﺮ ﺷﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﺳﻮﺍﺭﻭ
ﺍﺯ ﺷﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﺎم غضباء
ﺯﺩ ﻭ ﺳﺒﻘﺖ
ﮔﺮﻓﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﮐسیﺒﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺣﺮﮐﺖ
ﺳﺒﻘﺖ ﻧﻤﻴﮕﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ نیز
ﻬﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺟﻠﻮ ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻥ
عمل ﺍﻋﺮﺍبی
ﺒﺎﻋث ﺭﻧﺠﺶ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺸﺪ. ﻭ
ﻣﻮﺿﻮع
ﺒﺎﻃﻠﺎع
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ: ﺣق
علی الله ﺍﻥ
ﻴﺮﺗفع ﺸﺄﻥ
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺍلّا
ﻭﺿﻌﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻘﺮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻭﺩ
ﻭﻳﺎ ﺭُﺷﺪ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻴﺎﺑﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺮ
ﺍﺳﺮ
ﻧﮕﻮﻥﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺩﻥ
نعمت ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻮ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺪﻑ (ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ) ﻭ ﺟﺴﺘﻥ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺮﻭج
اﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﻧﻮعی آﻥ ﻤﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ و
ﻣﻨﺘﻘل گرﺩﺩ.
ﭘس ﻫﺮ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ نعمت
ﻣﺎﺩﻯ ئ بشری
ﭼﻮﻥﻤﺎل ﻮ ﺷﻬﺮﺕ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎئی ﻮ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺠﺴمی
ﻮﻋﻘلی ﻤﻨﻄقی
ﻮ ﺯﻳﺮﮐﻴﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮبشری ﻫﻤگی
ﺪﺭ ﺣﮑم ستون
ﻔﻮّﺍﺭﻩﺍﻯ اﺯ
ﺍﺏ ﺳُﺴﺖ ﻭ
ﺳﺘﻮنی وﻫمی هستند
ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻘﺪﺭ
ﻫم ﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﺳﺮﻧﮕﻮﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺩﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺧﺎﻟی ﻮ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺠﺰ (ﺗﺠﺮﻳﺪ
و ترک
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ) ﻭ
ﮐﻮﺷﺶ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﭼﻮﻥ
عقل کلّی
ﻘﺎﺋم ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ تنها
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ) ﺑﺸﺮی
ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺴﺘﻘﺮ ﮔﺮﺩﺩ
ﭼﻴﺰی
ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ سلوک
الهی هدﻑ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺍﺭﺯﻭﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﻔﮑﺮ(آﺧﺮﺕ)
ﺑﻤﻌنی ﺤﻴﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻭ (ﺭﺟﻌﺖ)
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺧﺮﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ( ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ) ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ( ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ)
ﺷﺎﻣﻞ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺭﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ ﻮ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ
(ﺿﺎلّ
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ) ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻮﺍﺻل ﺒربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
اﻳﻥ ﺮﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﻭﺗﺎ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ نو ع ﺑﺸﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ اﻟﻬﻰ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺍﺯ نعمتهای
نوع ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ نعمتهای ﺒﺸﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ثرﻭﺕ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﺍﺷﺒﺎﻋﺎﺕ نفس
ﻭ ﺗﻮﺭّم علمی
ﻮﻋﻘلی و ﺷﻬﺮﺕ
ﻭ ﺗﮑﺒﺮ
ﺍﺯﺟﻬل ﺒﺸﺮﻯ
ﻔﻌلی می ﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
8630 - ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
أﻧس ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ک
اﻋﺮﺍبی ﺒﺮ
ﺷﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﺳﻮﺍﺭﻭ
ﺍﺯ ﺷﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﺎم غضباء
ﺯﺩ ﻭ ﺳﺒﻘﺖ
ﮔﺮﻓﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﮐسیﺒﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺣﺮﮐﺖ
ﺳﺒﻘﺖ ﻧﻤﻴﮕﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ نیز
ﻬﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺟﻠﻮ ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻥ
عمل ﺍﻋﺮﺍبی
ﺒﺎﻋث ﺭﻧﺠﺶ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺸﺪ. ﻭ
ﻣﻮﺿﻮع
ﺒﺎﻃﻠﺎع
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ: ﺣق
علی الله ﺍﻥ
ﻴﺮﺗفع ﺸﺄﻥ
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺍلّا
ﻭﺿﻌﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻘﺮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻭﺩ ﻭﻳﺎ
ﺭُﺷﺪ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻴﺎﺑﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺮ
ﺍﺳﺮ
ﻧﮕﻮﻥﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺩﻥ
نعمت ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻮ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺪﻑ (ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ) ﻭ ﺟﺴﺘﻥ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺮﻭج
اﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﻧﻮعی آﻥ ﻤﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ و
ﻣﻨﺘﻘل گرﺩﺩ.
ﭘس ﻫﺮ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ نعمت
ﻣﺎﺩﻯ ئ بشری
ﭼﻮﻥﻤﺎل ﻮ ﺷﻬﺮﺕ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎئی ﻮ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺠﺴمی
ﻮﻋﻘلی ﻤﻨﻄقی
ﻮ ﺯﻳﺮﮐﻴﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮبشری ﻫﻤگی
ﺪﺭ ﺣﮑم ستون
ﻔﻮّﺍﺭﻩﺍﻯ اﺯ
ﺍﺏ ﺳُﺴﺖ ﻭ
ﺳﺘﻮنی وﻫمی هستند
ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻘﺪﺭ
ﻫم ﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﺳﺮﻧﮕﻮﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺩﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺧﺎﻟی ﻮ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺠﺰ (ﺗﺠﺮﻳﺪ
و ترک
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ) ﻭ
ﮐﻮﺷﺶ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﭼﻮﻥ
عقل کلّی
ﻘﺎﺋم ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ تنها
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ) ﺑﺸﺮی
ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺴﺘﻘﺮ ﮔﺮﺩﺩ
ﭼﻴﺰی
ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ سلوک
الهی هدﻑ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺍﺭﺯﻭﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﻔﮑﺮ(آﺧﺮﺕ)
ﺑﻤﻌنی ﺤﻴﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻭ (ﺭﺟﻌﺖ)
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺧﺮﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ( ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ) ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ( ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ)
ﺷﺎﻣﻞ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺭﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ ﻮ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ
(ﺿﺎلّ
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ) ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻮﺍﺻل ﺒربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
اﻳﻥ ﺮﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﻭﺗﺎ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ نوع ﺑﺸﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ اﻟﻬﻰ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺍﺯ نعمتهای
نوع ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ نعمتهای ﺒﺸﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ثرﻭﺕ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﺍﺷﺒﺎﻋﺎﺕ نفس
ﻭ ﺗﻮﺭّم علمی
ﻮﻋﻘلی و ﺷﻬﺮﺕ
ﻭ ﺗﮑﺒﺮ
ﺍﺯﺟﻬل ﺒﺸﺮﻯ
ﻔﻌلی می ﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
8631 - ﺗﺮﻣﺬﻯ اﺯ
ﺟﺎﺑﺮ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: اﻥّ
ﻤﻥ اﺣﺒﮑم
اﻟیُ ﻮ
ﺍﻗﺮﺑﮑم ﻤﻨّی
ﻤﺠﻠﺴﺎ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة
ﺍﺣﺎﺳﻨﮑم
اﺧﻠﺎﻗﺎ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺸﻤﺎ ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻨﺘﺎﻥ
ﺒﻤﻦ ﺩﺭ ﻣﺠﻠس ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﻤﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎق
اﺳﺖ. ﭼﻨﻴﻥ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮش
رحمان ﺑﺮﺍﻯ
کماﻝ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺨﻠق
اﺳﺖ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭﻣﺠﻠس
رؤیای ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی سوم
عرشی ﺘﺎ ﻭﻗﺖ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ بشرط
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﮑﻨﺎﺭ مقام و
شهود ﻣﺼﻄﻔوﻯ
ﻮ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺣُﺴﻥ
اﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺗﺒﺪﻳل نفس امّاره
ﺑنفس
ﻣﻄﻤئتّه ﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ عقل ﺠﺰئی
نوع بشری
ﺒﻌﻘل کلّی
تاهی ﻮ ﻟﺪنّی
ﻘﺎﺋﻢ ﻫم ﻨﺸﻴن
ﻤﺠﻠس ﻣﺼﻄﻔوی
ﻗﺎﺋک ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻨﻴﺰ ﺑﻴﻥ
ﺨﻮﺩشان ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ( ﻓﺼل ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ)
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﺧﻠﺎق ﺒﻬﺘﺮ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻧﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻮ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺿﺎﻣﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻪ ﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺩﺭ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻮ ﺍﻥّ
أﺑﻐﻀﮑم الیّ
ﻮ ﺍﺑﻌﺪﮐم
ﻤنّی ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة
ﺍلثرثاﺭﻭﻥ ﻮ
ﺍﻟﻤﺘﺸﺪّﻗﻮﻥ
ﻭ
ﺍﻟﻤﺘﻔﻴﻬﻘﻮﻥ
ﻮ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ و
موجب غضب ﺸﻤﺎ
ﻧﺰﺩ ﻣﻥ ﻮ
ﺩﻭﺭﺗﺮﻳﻥ
ﺸﻤﺎ ﺍﺯ ﻣﻥ ﺪﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﺮﮔﻮﻳﺎﻥ
ﭽﺮﻧﺪﮔﻮ ﻭ ﺑﺪ
ﮔﻮﻳﺎﻥ
ﻤﻬﺎﺟم ﺪﺭ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﻣﺘﻈﺎﻫﺮﺍﻥ
ﺒﻔﻘﻪ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ
ﮐﻪ ﺍﺩﺍﻯ علماﻯ
الهی را ﺪﺭ
ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ . ﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﺎ
ﺗﮑﺒّﺮﻋﻠمی ﻮ ﻧﺤﻮﻯ
ﻭ ﮐﻠﺎﻡ
ﻗﻠﻤﺒﻪ ﮔﻔﺘﻥ
ﻮ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺪﺍﻧﺶ ﻭﻋﻠﻢ
ﻭ ﻣﺪﻋﻯ
ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯﻯ ﻤﺎ
ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻴچ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺳﻠﻮمی
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ مدّعی
ﺠﺎﻧﺸﻴنی
آﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﻧﻮﺷﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺑﺪ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮ بی
ﺘﺮﺑﻴتی ﻮﻋﺪﻡ
سلوک الهی ﻮ
ﺍﻟﻮﺩﮔی
ﺸﺪﻳﺪ نفس امّاره
ﺍﻧﻬﺎ ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﻣﺴﺄﻟﻪٴ
اﺧﻠﺎﻕ ﻣﻘﺎﺑل
ﺒﺪ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻮ
ﺑﺪ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺒﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺧﺎﺹ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ. ﺗﺮﻣﺬﻯ
ﺤُﺴﻥ اﺧﻠﺎق
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ (
ﻃﻠﺎﻗﺖ ﻭﺟﻪ)
ﻭﺧﻮﺵ ﺭﻭئی
ﺒﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭﺑﺬل هر
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭﻳﺎ
ﺳﻌس ﺪﺭ ﻧﻴﮑی
کرﺩﻥ ﻭ ﺑﺨﺸﺶ
ﺍﻧﭽﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻳﻌنی آﻧﭽﻪ
ﺯﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل روان
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ( ﮐﻒّ
ﺍﻟﺄﺫﻯ) ﻳﺎ (
ﺗﻮﻗﻒ ﺍﺯ ﺑﺪﻯ
کرﺩﻥ)
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
گفته ﺍﺳﺖ. ﺣﺎل
اﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺎﻣﺮﺩم ﺨﻮﺵ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺑﺮ ﺧﻮﺭﺩ ﺧﻮﺵ
ﻭﺧﻮﺵ و ﺑﺶ
ﺑﻮﺩ ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ
ﺍﻣﺘﻨﺎع اﺯ
ﺑﺪﻯ ﺒﺎید کرﺩ.
ﺣُﺴﻥ اﺧﻠﺎﻕ
ﻫﺮ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺤُﺴﻥ ﻮ ﺗَﺤﺴﻴﻥ
ﻮ ﺗﮑﺎﻣب
بهبودی ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺴﺘگی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

جدیث
8632 - ﻣﺴﻠم اﺯ
ﺍﺑﻮﺫﺭ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﻯ
گفته ﺍﺳﺖ: ﻳﺎ
ﺍﺑﺎ ﺫﺭ ﺍتّی
اﺭﺍک ﻀﻌﻴﻔﺎ
ﻭ ﺍﻧّی اﺣﺐ ﻟک
ﻤﺎ ﺍﺣﺐّ
ﻟﻨﻔسی ای
اﺑﻮ ﺫﺭ ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﭘﺎﺳه
گرﻓﺖ ﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻥ ﺘﻮ
ﺿﻌﻴﻒ ﻫﺴﺘﻰ.
ﺍﻳﻥ ﻀﻌﻒ
ﺍﺑﻮﺫﺭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﺮک
ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺭﮔﻴﺮﻯ
ﺒﻤﺸﺎﻏل
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﻮﺣتی
اﮔﺮ ﻣﺸﺎﻏل
ﺨﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﻋث (
ﺗﻮﻗﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻣﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭم که ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻢ.
ﻟﺬﺍ ﻭﻗتی کاﺭ
إﻣﺎﺭﺕ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺧﻴﺮ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ نیز ﺨﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻮﻥ
هر ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ( ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﻭﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﻧﺒﻮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﻳﺎﺳتی
اجتماعی و
سیاسی ﻘﺎﺋﻞ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺣتی ﻮﻟﺎﻳتی
ﺮﺍ ﮐﻪ در خُم ﺑﻌلیّ
ﻮﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﺮﺩ (ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻪ ( ﺭﻳﺎﺳﺖ و
یا ولایت
سیاسی فقیه )
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﻣﺎﺩﻯ. ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻟﺎ
ﺗﺄﻣﺮﻥ علی
اثنین ﻭﻟﺎ
ﺗﻮﻟﻴﻥّ ﻤﺎل
ﺘﻴم هیچ گاﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻳﺎﺳﺖ ﺑﺮ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮ ﻧﻴﺰ ﺭﺍﺿی
ﻨﮑﻦ ﻭ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻣﺎل ﻴﺘیم ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﻧﮕﻴﺮ.ﻣﺎل
ﻴﺘﻴﻢ نیز ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﻭ هر
ﻣﺎﻳل ﺒﺴﻠﻮﻙ
ﻭلی ﺒﺪﻭﻥ
ﭙﻴﺮ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﭙﺪﺭ الی است .ﻭﻣﺎل
اﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﺕ
ﻭ ﺷﺎﻧس ﻭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺒﻮﻝ
ﺳﺎﻟک ﺠﺪﻳﺪﻯ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ و
پیامی اﺯ
ﺧﺪﺍوند ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ اﺯ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺩل ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻭ
ﻣﺸﮑلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪﮔی ﻮ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺸﺨﺼﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗبلا ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺭؤﻴﺖ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﺨﺪﻣﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭآﻳﺪ.
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺑﺮ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮﻳکی ﺒﺮ نفس
ﺧﻮﻳﺶﻭﻳﮑی هم
ﺒﺮ نفس ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﭼﻨﻴﻥ
کاﺭﻯ ﻔﻘﻄ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺮﻳﺎﺳﺖ
ﻭ ﺍﻣﺎﺭﺕ ﺑﺮ نفس
امّاره ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣل ﺸﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻳﺎﺳﺖ ﺑﺮ نفس
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. (ﻣﺎل
ﻴﺘﻴﻢ) ﺑﻤﻌنی
ﺮﺍﻳج هم ﻤﺸﮑل
اﺳﺖ. ﻭلی
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ
اﻧﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺩﺍﺋم
ﺤﻔﻈ ﻤﺎل
ﻴﺘﻴﻢ ﺩﺭﻋﺪم
ﻮﺭﺷﮑﺴﺖ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺍﮐثرﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎل
اﺭﺍﺩﻩ
ﺗﺠﺎﺭﺕ ﻣﺎل ﻮ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻭ ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﺘﻴم ﺴﺨﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟک ﻜﻪ
ﻣﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺣﺎل ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ
ﻣﺎل ﻴﺘﻴم عمل
کند ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻌﻬﺪ ﺣﻔﻈ ﻮ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻣﺎﻝ
ﻭﺭﻭح بشری
ﺴﺎﻟک ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﻳﺎ ﻳﺘﻴم
ﺒﺪﻭﻥ ﭙﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎنب ﻮ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ حدیث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﻳﻥ
ﻤﻄﻠﺐ ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ: ﺍﻧّک
ﻀﻌﻴﻒ ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻣﺎنة ﻭ
ﺍﻧﻬﺎ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺧﺰﻯ
ﻮ ﻧﺪﺍمة
ﺑﺪﺍﻥ که
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ اﻳﻥ
کار ﻫﺴﺘﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﻴک
اﻣﺎﻧﺖ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﺷﺪﻩ
ﺑﺘﻮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻣﺮﺩم ﺪﺭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﭼﻪ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ الهی
ﺪﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭ
ﺍﻳﻥ کاﺭ
ﺍﺳﺎﻥ ﻮ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻫَﻮَس ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺳﺮﺷﮑﺴﺘگی
ﻮ ﭘﺸﻴﻤﺎنی
ﺒﺸﻮﻯ. ﭼﻮﻥ
اﻧﺠﺎم ﺘﻤﺎم عیاﺭ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﺩﺍﺭﻯ ﻤﺮﺩم
ﻤﺤﺎل اﺳﺖ ﭘس
بی ﺨﻄﺎ ﻫم
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﭘﺎﺳﺨﮕﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺮﻳﺎﺳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺩﺭ ﺿﻌﻒ ﺍﻭ
ﺑﺎﻋث ﻋﺪم
ﺘﻮفیق ﺴﺎﻟﻚ
ﻭﻋﺪم ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ اﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻟﺎ ﺿﻌﻴﻒ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﺑﺎﺫﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻘﺎم
ﻨﻬﺎئی ﻘﺎﺋم
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻭﻳﺎ
ﺧﻄﺎئی ﺒﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﻗﺎﺋم ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺍﺑﻮﺫﺭ
ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻋﻤﺮ
ﺩﺭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻋﺸﻤﺎﻥ
ﻮ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻃﺒق ﭙﻴﺶ ﺑﻴنی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻨَﺒِﺬِﻩ
ﺑﻤُﺮﺩ. ﻭ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ الهی
اﻭ ﻭﻯ ﺮﺍ
ﺩﻓﻥکرﺩﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴنی کرﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺵ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺒﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﺮﻑ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻳﻦ (ﺑﺎﻭﺭﻯ)ﺭﺍ
ﺣﻔﻈ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴنی کرﺩﻩ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺮﮔﺶ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻫﻴچ
ﺨﻄﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻧﮕﺮﺍنی اﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭼﻮﻥ
علیّ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﺤﺮﺍﺏ ﮐﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻯ ﻟﺬﺍ
در ﺟﻨﮕﻬﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺰﺭﻩ
ﺣﻤﻠﻪ ﻭﺭ ﻣﻴﺸﺪ
ﻭﺯﺧمی ﻤﻴﮕﺮﺩﻳﺪ
ﻭلی
ﻨﻤﻴﺘﺮﺳﻴﺪ ﻭ
ﺑﭙﻴﺶ ﺑﻴتی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺖ. ﺍﻟّا
ﻣﻥ اﺧﺬﻫﺎ
ﺑﺤﻘﻬﺎ ﻭ
ﺍﺩّﻯ اﻟﺬﻯ
علیه ﻓﻴﻬﺎ ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮑﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺮﻳﺎﺳتی ﺮﺍ
ﺑﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ (
ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺑﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺄﻣﺮ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣل ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻌﻠﻴم ﻮ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻧﮑﻪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺩﺍﻯ ﺤق ﻮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭﮐﻮﺗﺎهی
ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻮ
ﻋُﺮﻑ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
اﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﭙﺪﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﻮ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭﻳﺎ
ﺍﮐثرﻳﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩم
ﺨﻮﺍﺳﺘﻦ
ﻭﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩﻥ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﻮﺭﻯ که
ﺑﺤُﺴﻦ ﺧﺪﻣﺖ
ﺍﺩﺍﺭﻯ کمک ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﻳک
ﺘﻮﻃﺌﻪ
ﻭﭘﺎﺭتی ﺒﺎﺯﻯ
ﻮ ﻏﻴﺮﻩ ﺑﺮﻳﺎﺳﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﻴﻥ ﻤﻄﻠﺐ
ﺭﺍ ﺍﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ: ﺍﻧّﮑم
ﺴﺘﺤﺮﺻﻮﻥ علی
اﻟﺎﻣﺎﺭة ﻭ
ﺳﺘﮑﻮﻥ ﻨﺪﺍمة
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﺷﻤﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﻥ
ﺑﻄمع ﺮﻳﺎﺳﺖ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻭسلوک الهی
ﺮﺍ ﺭﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻳﻌنی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺣق الهی
ﺪﺭ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک ﺪﺭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ
ﺳﻠﺐ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻥ نیز ﻨﺪﺍﻣﺖ
ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎنی
ﺸﻤﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺴﻠﻮک
ﻨﻤﻴﮑﻨﻴﺪ
ﻭﻳﺎ ﻧﻴﻤﻪ
ﮐﺎﺭﻩ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﺤﺮﻭم
ﻤﻴﮕﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ( ﺭﻭﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ)
ﻣﺠﺪﺩ ﺑجهنّم ﺪﻧﻴﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺣﺴﺮﺕ
ﺑﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻮﻥ ﺤق
ﻨﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﻤﺴخ
ﻮ ﻓﺴخ ﺰﻳﺮتر
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
کاﺭﻣﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ.

حدیث
8633 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺑﻴﻨﻤﺎ
ﺭﺟل ﻴﻤشی فی
ﺤِلة ﺗﻌﺠﺒﻪ
ﻧﻔﺴﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ
هنگام که ﮐسی
ﺪﺭ ﻗﺪم ﺰﺩﻥ ﻮ
ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻥ ﺨﻮﺩ
ﻃﻮﺭﻯ ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ نفس ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﻯ اﻭ ﺍﻥ
ﺤِﻠّﻪ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎئی ﻮ
ﻫﻴﺄﺕ ﻭ ﺷﮑل
ﺮﺍﻩ ﺭﻓﺘﻥ
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺷﺶ
آﻳﺪ...ﻣﺮﺟل
ﺮﺃﺳﻪ ﻳﺨﺘﺎل
فی ﻤﺸﻴﺘﻪ ﻳﺎ
ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﮔﻴﺴﻮﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺭﺍﻳﺶ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺭﻓﺘﻥ ﺨﻮﺩ
ﺗﮑﺒّﺮ ﻭﺧﻴﺎل
ﺒﺰﺭﮔی اﻭﺭﺍ
ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ.. ﺍﺫ
ﺧﺴﻒ الله ﺑﻪ
ﻓﻬﻮ ﻳﺘﺠﻠﺠل
فی اﻟﺎﺭﺽ ﺍلی
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺰﻣﻴﻥ
ﻔﺮﻭ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﺻﻮرﺕ
ﻧﻮعی ﺤﻘﻴﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺯﻳﺮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺄﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﺴخ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺣتی
اﮔﺮ ﺳﺎﻟک هم
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﺪﺭ(
ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻮﻋﻰ) ﺧﻮﺩ ﺟﺎ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻳک ﺴﻄح
ﺴﺮﺍﺯﻳﺮﻯ
ﻘِﻠﻘل ﻮ ﺳﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﻭ
ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻥ
ﻮﺟﻬﺎﻥ
ﻮﺟﻬﻨم ﺠﺎ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﻭ ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﭼﻨﻴﻥ
کاﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗِﻞ ﺧﻮﺭﺩﻧﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﺍﺳﺖ
مگر زمانی که
بشهود قائم و
قیام قیمت گونه
قائم برسد ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﮔل ﺰﻣﻴﻦ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺮﻭﺣﺎنی ﻮﭘﺎک
غیر ﻣﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ.

حدیث
8634 - ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﭽﻨﻴﻥ گفته
ﺍﻧﺪ: ﺍﻥّ
اﻟﺤﻴاء ﻤﻥ
اﻟﺄﻳﻤﺎﻥ ﺤﻴﺎ
ﻭ ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﻰ
ﺟﺰئی اﺯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺳﻠﻮک ﻮﺍﻭم
ﻨﻤﻮﺩﻥ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ٴسلوک
الهی اﺳﺖ. ﺣﻴﺎ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺪ
ﮔﻮﻧﻪ و درجه
ﺍﺳﺖ.
ﺣﻴﺎﺋﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺧﻮﺩ(
ﺑﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ) ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎع ﻮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﺣﻴﺎئی
که ﺩﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺩ (ﺑﺎ ﺧﺪﺍ)
ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﻭﺣﻴﺎی انسان
ﮐﺎﻣل ﻮﺍﺻل که (
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ) حیا
ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﺣﻴاء )
ﭼﻮﻥ (ﺣﻴﺎﺕ)
ﺑﺮﺗﺮ ﻃلبی که
ﺪﺭ ﺍﺧﻠﺎق
اﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﻭضع
ﻮ ﻣﻘﺎم کنونی
ﺨﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﺷﺮﻣﻨﺪﮔی
کرﺩﻥ اﺳﺖ ﻭ
ﻧﻘﺺ ﮐﻨﻮنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ است . ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺤﺮک
ﺨﻮﺏ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺷﺮﻃ اﻭم
کرﺩﻥ ﻮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻥ نیر هست.
سلوک الهی ﻮ
ﺳﻠﻮک
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺤﻴﺎ ﻭ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺷﺮﻣﻨﺪﮔی اﺯ
ﻧﻘﺺ ﻭ ﮐم ﻤﺎﻳگی
ﺨﻮﺩ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺑﺎﻃل هستند
ﻣﮕﺮ ﻫﻤﺮﺍﻩ
با ﺣﻴﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻟﺤﻴاء
ﻠﺎ ﻳﺄتی اﻟﺎ
ﺑﺨﻴﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺣﻴﺎ
ﺷﺮﻣﻨﺪﮔی ﺪﺭ
ﻫﻨﮕﺎم
اﺭﺗﮑﺎﺏ ﻋﻤﻠﻰ
ﻓﻘﻄ ﭙس ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣل ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻥ ﺤﻴﺎ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣل اﺳﺖ ﻭ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ
ﺷﻬﻮﺩ تجلّی الهی
ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﻴﺎﻯ ﺒﺎ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻭﺑﺎ
ﺧﻠ ق ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟک ﻤﻌنی
ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺭﻳﺎ ﻭ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﭼﻨﻴﻦ (ﺣﻴﺎئی
ﻤﺼﻨﻮﻋﻰ) ﻭ
ﻣﻮﻗتی اﺳﺖ.
ﻭﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺮﻓﺘﺎﺭ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﻬم ﺪﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺒﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻟﺎﺕ
ﻋﺼبی ﻮ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﺎﺭﻯ که ﻓﻘﻄ
ﺪﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ ﻮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﺯﺣﻴﺎ ﺑﻴﺨﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻫﺮﻋﻤل ﺨﻄﺎ ﻭ
ﺯﺷﺖ
ﺷﺮﻣﻨﺪﮔی
ﻮﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﭼﻮﻥ
هرﻋﺎﻗل ﻮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻗﺒل اﺯ
ﻋﻤﻞ (ﺗﺼﻮّﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻋﻤﻞ) ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺮﺗﺐ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ
ﺤﻴﺎﻯاﺯ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺤﻴاء
کلّه ﺧﻴﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺣﻴﺎ ﮐﺮﺩﻥ ﺪﺭ
ﺍﻋﻤﺎل ﺨﻮﺩ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺴﺎﺯﻯ
سالکان ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻴچ
ﭙﺸﻴﻤﺎنی ﻮ
ﺿﺮﺭﻯ
ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﻨﺪﺍﺭﺩ. اﻟﺄﻳﻤﺎﻥ
ﺒضع ﻮ ﺳﺒﻌﻮﻥ
ﺸﻌبة
ﻓﺄﻓﻀﻠﻬﺎ
ﻗﻮﻝ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟﺎّ الله. ﻭ
ﺍﺩﻧﺎﻫﺎ
ﺍﻣﺎطة ﺍﻟﺄﺫﻯ
عن اﻟﻄﺮﻳﻖ. ﻭ
ﺍﻟﺤﻴاء ﺸﻌبة
ﻣﻥ اﻟﺄﻳﻤﺎﻥ
اﻳﻤﺎﻥ ﻮ ﺍﻭم
کرﺩﻥﻳﺎ سلوک
الهی ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻮ
ﻃﺮق ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭ ﭼﻨﺪ
ﺷﺎﺧﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺭﻗم
هفتاﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺎﻥ ﻤﻘﺪﺍﺭ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
اﻧﻬﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺫﮐﺮ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟﺎّ الله
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺠﺎم
عمل ﺘﺠﺮﻳﺪ و
تزکیه ﻭ سلوک
الهی ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
یگانه شدن
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻋﻴﻨﻰ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍ ﺧﺪﺍئی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺗﺠلّی
نهائی الهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺳﺎﺩﻩ ﺗﺮﻳﻥ
اﻳﻤﺎﻥ ﻮﻋﻤل
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮ
ﻃﺮﻑ ﮐﺮﺩﻥ ﻫﺮ
ﻣﺎﻧﻌی اﺯ
ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺎﻋث
ﺍﺯﺍﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺸﻮﺩ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻴﺎﻧﻪ ﻧﻴﺰ
ﺣﻴﺎ ﮐﺮﺩﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺣﻴﺎ ﮐﺮﺩﻥ
ﻗﺪمی ﺴﻠﻮک
ﺘﮑﺎﻣلی و
عملی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺗﮑﺎﻣل الهی
نفس ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ نفس ﻭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ آن ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺨﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺳﺎﺯ ﺗﻮﺣﻴﺪ
برای رسدن بحالت
صمدیّت و بی خودی
سالک است ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻥ.
ﺍﺑﻮ ﺳﻌﻴﺪ
ﺍﻟﺨﺪﺭﻯ که
ﻣﺼﺎﺣﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﺣﻴﺎ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﺷﻴﺰﻩﺍﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ طبیعی
ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﺯﻳﺮﺍ
از ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ
گلگون ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺷﺮم ﺤﻀﻮﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ
ﺨﻮﺷﺶ ﻧمی آﻣﺪ
ﺍﺯ ﮔﻠﮕﻮﻥ
ﺸﺪﻥ ﺼﻮﺭﺗﺶ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﺪﻳﻢ
ﻭﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﻴﮑﺸﻴﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤؤﺪّﺏ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺯﺷﺖ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی عکس
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﺷﺮﻣﻨﺪﮔی ﻮ
ﺍﺣﺴﺎس ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻧﺠﺎم آﻥ
گلگوﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﺭ ﺯﺷﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻐﻀﺐ ﻭ
ﮔﻠﮕﻮﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺯ ﻣﺤل غضب
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺤﻴﺎ ﻳک
ﻨﻮع اﺧﻠﺎق
ﺸﺨﺼی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎم
عملی ﺰﺷﺖ. ﻭ
قبل ﺍﺯﺍﻧﺠﺎم
ﺁﻥ ﻤﻨﻔﻌل
ﻤﻴﺸﻮﺩ. (ﺣﻴﺎﻯ اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ)
ﻓﺮﺩ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺴﺒبی ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﻣﺤﻴﻂ
ﻭ ﺑﺪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل
ﺠﻤﻌی اﺳﺖ.
ﻭﻃﻔل ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ
ﮊﻧﺘﻴﮑی ﺪﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺨﻮﻳﺶ
ﺍﻳﻥ اﺭﺯﺷﻬﺎ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﺩﺭ ﻃﻮل
ﺰﻧﺪگی ﺘﻤﺮﻳﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺟﺰئی اﺯ ﻧﻈﺎم
ﻨﺎ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺫﻫﻥ ﻮ نفس ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎلی
ﻄﻔﻞ ﺑﺄﻳﻥ
ﺤﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺤﻴﺎﻯ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻨﺸﺎﻧﻪ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ واقعی
ﺸﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ الهی
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﺣﻴﺎ
ﻳﻌنی ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻮﺟﺪﺍﻥ ﻮﺣسّ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻭ
ﺍﺻل ﻤﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﺯ نفس ﺍﺳﺖ.
ﺣﻴﺎ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﻤﺸﻮق ﺘﺮک هر
ﮐﺎﺭ ﺯﺷﺖ ﺍﺳﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺎنع اﺯ
ﺗﺠﺎﻭﺯ ﺷﺨﺺ
ﺑﺤﻘﻮﻕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺭﺳﺖ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﺍﺯ ﺍﺑﻮ
ﺍﻟﻘﺎﺳم
ﺠُﻨﻴﺪ ﻋﺎﺭﻑ
ﺳﺮﺷﻨﺎس
ﺍﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﻟﺤﻴاء
ﺮؤیة ﺍﻟﺂﻟاء
ﻴﻌنی ﺤﻴﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮؤﻴﺖ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺣق
ﻨﺎ ﺷﻨﺎسی
ﻨﮑﺮﺩﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺭﻭٴﻴﻪ
ﺍﻟﺘﻘﺼﻴﺮ ﻭ
ﻗﺒﻮل اﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺩﺍﻯ
ﺸﮑﺮ ﻭ ﺳﭙﺎس
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻳﻢ ﻭ
ﺩﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮐﻮﺗﺎهی
کرﺩﻩﺍﻳم .
ﻔﻴﺘﻮﻟﺪ
ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ ﺣﺎلة
ﺗﺴمی اﻟﺤﻴاء
ﺪﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﻭ
ﺻﻔﺖ ﺷﮑﺮ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍثاﺭ
ﺣﻴﺎﻯ اﺯ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ (ﺣﻴﺎ)
ﮔﻠﮕﻮﻥ ﺸﺪﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻨﻴﺰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﻣﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ عاﻗل ﻮ
ﺑﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮع ﺤﻴﺎ
ﮔﻠﮕﻮﻥ ﺸﺪﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻫﺴﺖ.
ﺑﻴﻥ ﺤﻴﺎ
ﻭﺧﺠﺎﻟﺖ ﺍﻳﻥ
ﻔﺮق هست ﮐﻪ
ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻋﻤل ﺰﺷﺖ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺩﺭﺣﻴﺎ ﻗﺒل
اﺯ ﺍﻧﺠﺎم ﻮ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮّﺭ آﻥ
ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻌﺪم
اﻧﺠﺎﻡ ﮐﺎﺭ
ﺯﺷﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺸﻨﺎﺳﻰ (ﺧﻮﺩ
ﮐم ﺒﻴﻨﻰ) ﻭ (ﺗﺮس
ﺍﺯ ﺣﻀﻮﺭ) ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻃﻔل ﻮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺩﺭ
ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺴﺖ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗع
ﺸﺮﻣﻨﺪگی اﺯ
ﺗﺮس ﻇﻬﻮﺭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭ ﺭﺳﻮﺍئی
ﻀﻌﻒﻫﺎ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
اﮔﺮ ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻥ ﺒﺎ ﺍﻥ
ﻤﺒﺎﺭﺯﻩ ﮐﺮﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﻋﻴبی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳم
ﺘﺎ ﺑﺎ ﻣﺎ
ﺑﻤﺎﻧﺪ ﻭ ﻫﻤﻴﺸگی
ﺸﻮﺩ ﺩﺭﺣﮑم
عُقده ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺮﻭﺍﻧﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ
ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺩﻥ
ﺸﺨﺼﻴﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﮐﻨﺘﺮل ﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮل ﻮ ﻳﺎ
ﺩﻟﻴلی
ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻫﻤﺎﻥ (
ﺻﻔﺖ ﮐﻨﺘﺮل نفس)
ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎم
کاﺭﻫﺎﻯ ﺰﺷﺖ
ﻭﺭﻳﺴک
ﻨﻤﻮﺩﻥ ﺪﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
اﺟﺘﻤﺎعی ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻭﺗﻨﺪ ﺧﻮئی ﻮ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﻭ
ﮔﺴﺘﺎﺧی
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
اﺧﻠﺎقی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
توصیف ﺩﻗﻴق
ﺤﻴﺎ ﻣﺸﮑل
اﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻴﺎﻯ ﺸﺨﺺ ( ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺪﺭ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ) ﭘس
ﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺘﻤﺮﻳﻥ کافی
ﺪﺭ (ﺣﻴﺎﻯ اﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ) ﺑﺎ
ﺣﻀﻮﺭ ﺷﺨﺼﻴﺖ
ﻓﺮﺩ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻣﻘﺪﻣﻪ ٴﻮ
ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻔﺮﺩ
ﺩﺭ سلوک الهی
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺣﻴﺎ ﺍﺯ ( ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ) ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
عشق ﻮ ﺗﺮﺣّم ﻮ
ﺗﻌﻘﻞ ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻮﻋﻔﻮ ﺍﺯ ﻣﺤل
ﻘﺪﺭﺕ
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻥ
اﺳﺖ. حیا ﺻﻔتی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ ﺷﺪنی
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻤلی اﺳﺖ
عقلانی ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥﭙس ﺍﺯ
ﻭﺻﻮل
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌنی ﻮ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺭﺳﺖ ﺣﻴﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﺣﻴﺎ
ﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺑﻮﺍﺏ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭ ﭼﻨﺪ
ﺑﺎﺏ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ سلوک
الهی ﻭﺷﺮﻃ
ﻠﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل روح ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﺍﺳﺖ ﻭلی
ﺸﺮﻃ کلفی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﺘﺠﺮﻳﺪ
نفس از صفات
حیوانی بشری
نیز ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺯﺷﺖ ﻭ ﻣﻨفی ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻨﻴﺰ
ﻃﺮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺘﻨﻬﺎئی ﭽﻮﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮ ﺳﻠﻮک عقلی ﻮ
ﺳﻠﻮک ﻤﻨﻄقی
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ غیر
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺗﻤﺎم
ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﻭ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕﻋﻠمی
ﺒﺮﺍﻯ ﺤﻴﺎ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﻭحی ﻮ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
کاﻣل ﻮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻫﻤﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ به
(ﺣﻘﻴﻘﺖ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
اﺯ ﻣﺤل عقل ﺠﺰئی
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭک اﻫﻤﻴﺖ
ﺣﻴﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎبی
ﺗﮑﺎﻣلی ﻴﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی
اﻋﻤﺎل اﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ (ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕﻋﻠﻤﻰ)
ﻗﺎطع ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ ﺍﺯ
ﮐﺴﺎنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺸﻨﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﻴﺎ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯﻋﻤل
کرﺩﻥ ﺒﻔﺮﻣﺎﻥ
کسی که ﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﮐﻤﺎل
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﺩﺭک
عقلی اﺯ ﻣﺤل
عقل کلّی ﻘﺎﺋم
ﻮ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﻋﺎﻗل
ﻮ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺣﻴﺎ ﺭﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
اﻭ ﻧﻴﺰ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭک
ﻛﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گف ت
ﺣﻴﺎ ﺗﺼﻮﺭ
(ﺣﺎلتی) اﺳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
(ﺣﻴﺎﺕ) ﻓﻌلی
نوع ﺒﺸﺮﻯ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ
ﺣﻴﺎ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺗﻤﺎم ﺴﻌی
ﺒﻮﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﻧﻴﮑی ها ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺯﺷﺘﻴﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﻣﺘﻨﺎع
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻘﺼّﺮ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ ﺮﻏم ﺴﻌی
ﺒﺎ ﺗﻤﺎم
ﻈﺮﻓﻴﺖ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻭ ﺗﺎ ﭘﺎﻯ ﻣﺮگ
ﻮ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮشی هستی
ﺨﻮﺩ ﻭﻫﺴتی
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﻧﻴﺎ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻘﺼّﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺩﻭﭼﺎﺭﻏﺮﻭﺭ
ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃﻠﺐ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ الهی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎ
ﺣﻴﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺗﻌﺠﺐ ﻫم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮال اﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﮐلّی ﻮ ﻟﺪنّی
ﻘﺎﺋﻢ ﻭﻳﺎ ﺣﻀﻮﺭ
ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭح
الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتیﻨﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﻟﻄﻒ ﻭ ﺑﺨﺸﺶ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ هماﻥ (ﻧﺠﺎﺕ)
ﺑﺎ سلوک الهی
ﻮ ﺑﺎ ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳک
ﻘﺪم اﺯ ﺗﻮ
ﻭﺩﻩ ﻗﺪم ﻴﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ.
ﺗﻤﺎم
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋﻢﻫﻤگی
ﻴﻘﻴﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻴلی
ﺰﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﻮقع ﻮ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺣتی هنوﺯ هم
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻥ
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺴﺘﺤق ﺼﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﻘﺎﺏ
کاﻣﻠﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮ
ﺷﻤﺮﺩﻩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻘل کلّی
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻌﺼﻮم
ﻨﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺑﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻃﻠﺎق
آﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮﻳﺎ
ﺍﺯ ﻣﺘﻮﻥ الهی
ﻮ ﻧﺒﻮﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻧﻪ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺎﺩﺍﻯ
ﺸﮑﺮ ﺍﻥ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺧﻠق
ﻮﻋﻴﺎل ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺍﻃﻔﺎل ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺑﺎ
ﻣﻴﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﺪﺭ ﺍﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺧﺪﺍﻯ ﺨﺎﻟق
اﻳﻥ اﻃﻔﺎﻝ
ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺍﺗی
ﺒﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﺭﺍضی
گرﺩﺩ. ﭘس
ﺗﻌﻈﻴم ﺤق
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺗﻌﻈﻴم ﺤق ﻤﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺩﻟﺎﺋل ﺤﻴﺎﻯ
ﻔﺮﺩ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎﺧلق ﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺸﮑﺮ ﺧﺪﻣﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﻮﻟﻄﻒ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺣتی
اﺯ ﺷﺮّ ﺧﻮﻳﺶ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺯﺷﺘی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻴﮑی ﻘﺼﻮﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻗتی ﺒﻌﻴسی
ﻨﺴﺒﺖ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳتی ﻤﻄﻠبی
ﺪﺍﺩﻧﺪ ﮔﻔﺖ
ﻣﻥ ﺨﻮﺩم ﺮﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﻭ ﺷﻤﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ.
ﺑﻨﺎﺑﺮ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺩﻥ ﺤق
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺣتی اﮔﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺟﺮم
ﺰﺷﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
آﻧﻬﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ گذﺷﺖ ﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ
ﺑﺎ ﺣﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﮑی ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻯ
ﺸﮑﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤل ﻨﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﮐﺎفی
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﺤل
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﺼﻔﺘﻰ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﭙﺮﺩﻩ ﭘﻮشی
ﺒﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭ ﺁﺑﺮﻭ ﺑﺮﺩﻥ
اﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻴلی
ﺰﻭﺩ ﺑﺎ ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﺴﻠﻮکی ﮐﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻐﻔﺮﺍﻥ ﻮ
ﺑﺨﺸﺶ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐسی اﺯ
ﺯﺷتی کاﺭ ﺧﻮﺩ
ﻋﺒﺮﺕ ﻧﻴﺎﻓﺖ
ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻧﺸﺪ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ ﺒﺎ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺭﺩّ ﻣﻈﺎﻟم
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﮑﺮﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺠﻬﻨﻢ
ﮔﻮﺩﺍلی اﺯﺍﺗﺶ
ﻧمی اﻧﺪﺍﺯﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺩﻭﺭﻩﺍﻯ اﺯ
ﺟﻬﻨﻢ ﻣﻠﮑﻮتی
ﺴﻮﻡ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺒﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺮﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﺑﺠﻬﻨم
ﭽﻬﺎﺭﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﻳﺎ
ﻓﺴخ گیاهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﻓﺮﺻﺘﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺯ ﺗﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ ﺪﺭ
سلوک ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ)
ﻫﻤﮕﺎنی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤگی
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺣنی
ﻮﻳﺮﻭﺳﻬﺎ ﻭ
ﺯﻳﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ ﻭ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻳﺖ ﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ بی
ﻴﻨﻬﺎﻳﺖﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺑﺪﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
نیز ﺒﺎ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺣﻴﺎ ﺭﺍ ﭘﻴﺸﻪ ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث
8635- ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﻧس ﺧﺎﺩم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧس ﺭﻭﺯﻯ ﺪﺭ
ﮐﻮﺩکیﺒﺎ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺒﺎﺯﻯ
ﻤﻴﮑﺮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﺳﻠﺎمی ﺒﺮ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥکرﺩ.
ﻭ ﺍﻧس ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭﻯ ﻔﺮﺳﺘﺎﺩ.
ﭼﻮﻥ ﻮﻯ
اﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ ﻭ
ﺩﻳﺮ ﺑﺨﺎﻧﻪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻣﺎﺩﺭﺵ
ﻋﻠﺖ ﺩﻳﺮ ﮐﺮﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﺮﺳﻴﺪ. ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺮﺍ
ﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩ ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻡ. ﻣﺎﺩﺭﺵ
ﮔﻔﺖ ﻣﻮﺿﻮع
ﭽﻪ ﺑﻮﺩﻩ؟
ﺍﻧس ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ ﺍﻳﻥ ﺮﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﻢ
ﻣﺎﺩﺭﺵ ﻧﻴﺰ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﺮﺩﺑﻬﻴچ کس
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﮕﻮ.
ﺍﻧس ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐس
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺍﺯ ﻣﻥ ﭙﺮﺳﻴﺪ
ﮔﻔﺘم اﮔﺮ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ گفته
ﺑﻮﺩم ﺒﺘﻮﻫم
ﻤﻴﮕﻔﺘﻢ.
ﻣﻮﺿﻮع ﺤﻔﻈ
اﺳﺮﺍﺭ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﻤﻌنی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﻣﺴﺎﺋل اﺟﺘﻤﺎعی
ﻨﻴﺰﭼﻮﻥ هر
ﺭﺍﺯ ﺳﻴﺎسی ﻮ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻭﻟتی
ﺒﺎﻳﺪ ﻣﺤﻔﻮﻇ
ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﻓﻮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍﺯ
ﺳﺮﻭﺭﻯ ﺒﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻌﺎﺋﺸﻪ
ﻧﮕﻔﺖ.ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺭﮊﻳم ﺴﻴﺎسی
که ﺳﻘﻮﻃ کرﺩ
ﺍﺳﺮﺍﺭﺵ ﻗﺎﺑل
گفتن اﺳﺖ.
ﻭﺑﻬﻤﻴﻥ
ﺨﺎﻃﺮ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺨﺎﻃﺮﻩ ﻧﻮﻳسی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻣﺎنعی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺣﻔﻈ
اﺳﺮﺍﺭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮﻗتی ﺒﺎ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺮ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍﺯ ﺩﺍﺭﻯ
ﺴﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﻬﻴچ کس ﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ هم
ﺴﻔﺮﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻫﺒﺮ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ( ﺍﻓﺸﺎﻯ
عاﻡ) ﺭﺍﺯ
ﺭﺳﻮﺍ ﮐﺮﺩﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
اﺳﺮﺍﺭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺭﮊﻳم
ﭙس ﺍﺯ ﺳﻘﻮﻃﺶ
ﻓﺎﺵ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﻰ (ﺍﻓﺸﺎﻯ
ﺨﺎﺹ) ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎلک
ﻤﺠﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭلی اﻓﺸﺎﻯ ﺮﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺣتی
ﭙﻴﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
گفتنی ﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻨﻮﺷﺘﻥ ﻤﺠﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻓﺸﺎ ﮐﺮﺩﻥ
ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺣﻴﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻟﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺼﻠﺎﺣﻴﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ آﻥ
ﺮﺍﺯﻫﺎ ﻣﺠﺎﺯ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺴﺎﻟک ﻘﺒﻠﻰ
ﮐﻪ ﻭﺍﺻل ﻨﻬﺎئی
ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﺣﺘﻰ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭﺣتی
ﻮﺍﺟﺐ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻣﻥ هم
اﻓﺸﺎﻯ ﺒﺮﺧﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ عموم
ﻤﻴﮕﻮﻳﻢ. ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﻔﻘﻄ
ﻨﻈﺮﻳﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﺎﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻭ
ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺳﻠﻮکیهرکس
ﺣتی ﺒﻤﻮﺟﺐ
ﻫﻤﻴﻥ ﻨﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻨﻮﻃ
ﺒﺮﻭﺍﺑﻄ ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺵ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻦ (ﮐﻠّﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﻳم ﻮ
ﺣﺘﻰ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﻣﻄﺮح ﺸﺪﻩ
ﻓﻘﻄ ﺠﻬﺖ ﺗﻔﻬﻴم
ﻮ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺩﻥ
اﺳﺖ
ﻭﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺳﻠﻮک ﻮﺍﻗﻌی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﻃﺮح
کلّی ﺨﻮﺩم
اﺳﺖ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺭﺍﺯ ﺩﺍﺭﻯ
ﺒﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ ﻭ
ﺭﺍﺯ ﺩﺍﺭﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻓﻘﻄ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻥ ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﭼﻮﻥ ﺤﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺍﻓﺸﺎﻯ ﺮﺍﺯ ﻫم
ﺨﻮﺍﺑگی ﺒﺎ
ﻓﺎﺣﺸﻪﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺭﺍ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﻭﻗﺖ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﺭﺳﻮﺍﺋﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ)
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻋث ﺯﺣﻤﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻓﺸﺎﻯ
ﺮﺍﺯ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺠﺎﺯ ﻭﮔﺎهی
ﻮﺍﺟﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

حدیث 8636 -
ﻣﺴﻠم اﺯ
ﺟﺎﺑﺮ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ ﻨﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﺍﻥّ ﺒﻴﻥ
اﻟﺮﺟل ﻮ ﺑﻴﻥ
اﻟﺸﺮک ﻮ
ﺍﻟﮑﻔﺮ ﺗﺮک
اﻟﺼﻠﺎة
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﺷﺮک ﻮ ﮐﻔﺮ
دوچار شدن
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺮک
صلات و
ﻨﻤﺎﺯﺍﺳﺖ.(ﺭﺟﻞ)
ﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﺳﺎﻟک
در پیمان برای
ایمان و اوم یا
همان صلات و
ارتباط عبادی وتوسّل
سلوکی ربّا واسطه
الهی بمعرفی
خداوند است .
رجل نیز راجل و
قدم زن ﺭﺍﻩ ﺭﻭمیباشد
و(ﺷﺮﻙ) ﺣﺎلتی
ﺪﺭ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﮕﺎم
ﺘﻤﺮﮐﺰ و توسّل
عبادی ﺑﻐﻴﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺑﺤق الهی ﺘﻮﺟّﻪ
ﮐﻨﺪ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
برتر ﺨﻮﻳﺶ
نیز توﺟّﻪ
ﻭﻋﺸق ﺒﻮﺭﺯﺩ
ولیﺒﺎ ﺍﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﺨﻮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺩفع
ﺸﺮﻙ ﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﻮ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺠﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻓﻘﻄ ﺪﺭ
ﻧﻤﺎﺯو هر عمل
عبادی دیگر
چون اذکار توحیدی
ﭼﻨﻴﻥ ﺪفع
ﺸﺮﻙ میشود ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻤﺎﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻌتی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻯ اﻟﻪ ﻭ ﺍﻯ
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴتی
ﺒﻠﮑﻪ ﻋﺒﺪ ﻭ
ﻣﺨﻠﻮق اﻭ
ﻫﺴﺘﻰ الهی
هست ولی الله
نیست . ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﺮﻙ
ﺷﺮک ﻨﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﺸﺮک هستند.
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﻴسی ﻴﺎ ﻫﺮ
ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ آﻧﻬﺎ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﭘﺴﺮ ﺧﺪﺍ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﻮ
ﻫﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﻭضع ﺮﻭﺷنی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺳﻠﻮک
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ و توسّل
نیز ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺪﺍم ﺒﺠﺎﻯ
ﺨﺪﺍ   ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ  توجه ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺣتی اﮔﺮ
ﻣﺘﺪﻳﻥ ﻘﺸﺮﻯ
هم ﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﮐﺎﻓﺮ)
ﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺟﻬل ﻮﻋﺪم
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺎنع اﺯ
ﺩﺭک اﻫﻤﻴﺖ سلوک
الهی ﻮ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.حدیث
ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺩ ﺳﺎﻟک ﻮ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ که ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ الهی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﺣﺘی
اﮔﺮ ﻳک ﺒﺎﺭ
ﻧﻤﺎﺯﺧﻮﺩﺭﺍﻋﻤﺪﺍ
ﺗﺮک ﻛﻨﺪ ﺩﺭ
ﺷﺮگ ﻴﺎ ﻋﺪم
ﺘﻮﺟﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق ﻮ
ﺳﺎﺋﻄ ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺸق ﺒﻮﺳﺎﺋﻂ
ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺭﺯﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺷﺮک ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻘﻄ ﺒﺎ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺪفع
ﺸﺮک ﻛﺮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻤﺪﺍﻭم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﭼﻪ ﺷﺐ
ﻭﭼﻪ ﺭﻭﺯ
ﻣﻔﻴﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﺮ
ﺍﻣﺮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺑﺸﺮﻃ اﻳﻨﮑﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
وسیله ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﺩﺭک
اﻫﻤﻴﺖ ﺩفع
ﺸﺮک ﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻌﻬﺪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﻳﮑی اﺯ
ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﭘﻴﻤﺎﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﺮک ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻋﻔﻮ ﭘﻴﺮ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺷﺪنی
هست . ﻭلی ﺘﺮک
ﻨﻤﺎﺯ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺎﻳﻴﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.ﺩﺭحدیث
ﺩﻳﮕﺮﻯ همین
موﺿﻮع ﺮﺍ
ﺗﺮﻣﺬﻯ اﺯ
(ﺑﺮﻳﺪﻩ)
ﺍﻭﺭﺩﻩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻟﻌﻬﺪ
ﺍﻟﺬﻯ ﺒﻴﻨﻨﺎ
ﻭﺑﻴﻨﻬم
اﻟﺼﻠﺎة ﻓﻤﻥ
ﺘﺮﮐﻬﺎ ﻓﻘﺪ
ﮐﻔﺮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮐس
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﺮک گفت
ﮐﺎﻓﺮ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺑﺠﺎﻫﻠﻴﺖ ﻗﺒل
اﺯ ﺳﻠﻮک ﺪﺭ
ﺍﻣﺪﻩ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ اﻭ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﻣﻠﻐی اﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
هم که ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺼﻠح و سیاسی
می ﺒﺴﺖﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﻟﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻓﺖ
ﺑﺸﺮﻃ اﻳﻥ
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ٴﻮﺍﺟﺐ عوام
ﻭﺣﺪّ ﺍﻗل ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﻟﺎ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﮐﺎﻓﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ نیز
اﺻﺮﺍﺭﻯ
ﺒﺴﻠﻮک آﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﺑﻄﻮﺭ ﮐلی ﻴﺎ
ﺻﺤﺎﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﭼﻮﻥ (ﺷﻘﻴق
ﺘﺎﺑﻌﻰ) ﮐﻪ
ﺗﺮک هبچ
ﭽﮑﺎﺭﻯ ﺮﺍ
ﭼﻮﻥ ﺘﺮم
ﻨﻤﺎﺯ ﻣﻬم
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺭﺍ ﮐﻔﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ ﺷﺮﻃ
ﺴﻠﻮک اﺳﺖ. ﻭ
ﺗﺮک آﻥ کفر ﻭ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻟﻔﻈ
ﻨﻤﺎﺯ ﺍﺳک ﺠﺰئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻟﺎﻟﺖ
ﺍﺯ ﺍﺳم عمل
کلّی ﺘﺮک سلوک
الهی ﻮ ﺗﻘربّ
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ
ﻨﻤﺎﺯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺳﻠﻮکی ﻨﻴﺴﺖ
ﻟﺬﺍ ﺗﺮگ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﮐﻔﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
ﺒﺪﻭﻥ ﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
کفر ﺍﺳﺖ ﻭ ﺷﺮک
ﻛﻠﻰ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ اﺣﮑﺎم
ﺪﻳﻨﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﭙﻴﺮ ﻭ
ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﺒﻪ ﺍﻭ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
برتر ﺑﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
اﮔﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﭙﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺎﺯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﭙﻴﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺿﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣتی ﭙس ﺍﺯ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺯ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﭙﻴﺮ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻠم اﺧﻠﺎق ﻮ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣَﺴِﻨﻪ ﻭ
ﻣﻔﺴّﺮ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﻮ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﻣﺸﻮّق
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﻭ ﺧﻄﺮ
ﺩﻟﺴﺮﺩﻯ ﻮ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﻮ
ﺗﺴﻠﻴم
ﺸﻴﻄﺎﻥ نفس
ﺷﺪﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﮐﻤﻴﻥ اﺳﺖ.
ﺗﺮک صلات
ﻨﻤﺎﺯ ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ (ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻴﺎ
ﻫُﺪﻯ) ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻴﻘﻴﻦ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ
که ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ
ﺍﻥ ﺒﺮﺳﺪ ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
اﻣﻴﺪ ﺑﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ آﻥ ﻮ
ﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ
اﺻﺎﻟﺖ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺟﺪّﻯ
ﻨﮕﺮﻓﺘﻥ ﻨﻘﺶ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺎﻳﻴﺪ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﻋﻮﺍﻣل کفر
ﺍﺳﺖ.

حدیث
8637 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻥ أبی
ﺴَﻠَﻤﻪ ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻩ: ﺳمّ الله
ﻭﮐُل ﺒﻴﻤﻴﻨک
ﻮ ﮐﻠم ﻤﺎ
ﻳﻠﻴک ﺒﺎ ﻧﺎم
ﺨﺪﺍ ﺷﺮﻭع کن
ﻮ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﺑﺨﻮﺭ ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭ ﺩﺍﺭﻯ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﻩ
ﻇﺮﻑ ﻏﺬﺍ ﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻯ
ﺒﺨﻮﺭ. ﺍﻳﻥ اﺯ
ﺍﺩﺍﺏ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺩﺏ
ﺳﺨﺖ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻴﺪ. ﻭی
ﻀﻤﻨﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺩﺍﺏ ﺳﻠﻮکی
نیز هست ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ
ﺷﺮﻭعن کردن
ﻭﺑﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﺭﻭﺣﺎتنی
ﻮﻣﻌنی ﺒﺎﻃنی
سلوکی ﻤﻮﺿﻮع
ﺘﻮﺟﻪ ﺑﻨﻤﺎ ﻭﺍﺯ
ﺍﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺭﻭ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﻯ
ﺗﻐﺬﻳﻪ ﺭﻭحی
ﺒﮑﻦ. ﻳﺎ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﻫﺮﺣﺎﻝ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻭل ﻮ ﺍﺧﺮ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ غذﺍ
ﺣﻤﺪ ﻭ ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺤﻮل ﻮ
ﻗﻮّﻩﺍﻯ
اﺯﺧﻮﺩ ﺑﺪﻳﻦ
ﻃﻌﺎم ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯﻏﺬﺍئی
ﺒﺪ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺍﻥ ﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم ﻤﺪﺕ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق ﺨﺎﺻی
ﺮﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻤﻔﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺧﻠﺎق
ﭙﻴﺮ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎق
ﺨﺪﺍ ﺑﮑﻨﻴﺪ ﻭ
ﭼﻨﻴﻥ اﺧﻠﺎقی
ﺪﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺗﺸﺒﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﻭﺵ ﻭ
ﺍﺧﻠاق ﻮﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﺎای ﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﮐﻤک
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻔﮑﺮ ﻭ ﻫﻢ
ﺣﺎل ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ(ﺗﺤﻠﻴﻪ)
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ(ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ قائم )
ﮔﺮﺩﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮔﺮ
ﻣﻬﻤﺎﻥ ﺒﻮﺩ
ﻭﻧﺎ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﮐسی ﺒﺎ ﺍﻭﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﺸﺪ ﺩربّ
ﺧﺎﻧﻪ
ﻣﻬﻤﺎﻧﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻋﻮﺕ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﻳﻞ ﻫﺴﺘﻯ
ﻮﺍﺭﺩ ﺷﻮﺩ
ﻭﺍﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﻏﺬﺍ
ﺑﺨﻮﺭﺩ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ کسب
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺭﺩﻥ غذﺍ
ﺩﺭ ﻇﺮﻑ ﻧقُرّه
ﻣﻴﮕﻔﺖ: ﺍﻟﺬﻯ
ﻴﺸربّ فی
ﺁﻧیة ﺍﻟﻔضة
ﺍﻧﻬﺎ
ﻳُﺠَﺮﺟِﺮ فی
ﺒﻄﻨﻪ ﻧﺎﺭ ﺟﻬﻨم
هرﮐس ﺩﺭ ﻇﺮﻑ ﻧقُرّه
ﺑﻴﺎﺷﺎﻣﺪ ﺩﺭ
ﻭﺍقع گُرﮔُﺮ
ﺍﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺷﮑﻤﺶ
ﺑﺎﻋث ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
نیز یعنی
ﮐﺸﺎﻥ کشان
ﺒﺠﻬﻨم ﻨﺰﺩﻳک
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻇﺮﻑ ﻧقُرّه ﻭ
ﻃﻠﺎﻯ گرﺍﻥ
ﻘﻴﻤﺖ ﺗﮑﺒِﺮ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺒﺰﺭﮔی که
ﺧﻠﺎﻑ ﺗﻮﺍضع اﺳﺖ
ﻭ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻟﺒﺎس ﺣﺮﻳﺮ
ﻭﺯﻳﺮ ﺍﻧﺪﺍﺯ
ﭘﻮﺳﺖ ﺧﺰ ﻭﭘﻠﻨک
ﻮ ﺷﻴﺮ ﻭﻃﻠﺎ ﻭ
ﻧقُرّه ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻭﻟﺒﺎس ﺑﻠﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
کیده ﺷﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺤﺮﻳم کرﺩ.ﻭ
ﺳﺎﺩﻩ ﭘﻮﺷی ﻮ
ﮐﻢ ﭘﻮشی ﺮﺍ
ﺗﺸﻮﻳق
ﻤﻴﮑﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺮﺍﻯ (ﺗﻮﺍﺿﻊ)
ﺳﺎﻟک ﻮ
ﺗﻤﺮﻳﻥ اﻭ
ﻣﻔﻴﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث
8638 - ﺍﺑﻮ ﺩﺍﻭﺩ
ﺍﺯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻋﻤﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻨﻈم
ﺒﻮﺩﻥ ﺻﻒﻫﺎﻯ
ﻨﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻥّ
الله ﻭ
ﻣﻠﺎﺋﮑﺘﻪ
ﻳﺼﻠّﻮﻥ علی
اﻟﺼﻔﻮﻑ
ﺍﻟﺎﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﻠﺎﺋک اﻭ
ﺑﺮ ﺻﻔﻮﻑ ﺍﻭل
ﻨﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ .ﻗﻄﻌﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺻﻔﻮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﻣﺤﺮﻭم اﺯ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﻤگی
نیز ﺪﺭ ﺻﻒ ﺍﻭل
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ. ﻭﻟﻰ (ﺻﻔﻮﻑ
ﺍﻭﻝ) ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺩﺭﺟﻪ اﻭل
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ هستند.
ﮐﻪ با
شهحسینی پیر
الهی ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
که بشهود قائم
برسند و مورد
صِله و اتصال
الهی گردند .ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩﺵ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﭼﺸم
ﺪﻭﺯﻯ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻘﺎم ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻓﺮّ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭ(ﻓﺮّ) ﺩهی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺍﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺻﻠﺎة
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﻨﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ حدیث
ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ. (ﺻﻠﺎة)
ﻫم ﺒﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻋﺎ ﺑﺘﻨﻬﺎئی
ﻨﻴﺴﺖ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎک ﺒﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻋﺎ نیز کاﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ ﺪﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺯ ﮐﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺎ
ﺩﻭﻥ
ﺒﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
ﺪﺭ ﻧﻮغ ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ (ﺻﻠﺎت
ﻭ ﺻﻠﻮﺍﺕ) ﺩﺭ
ﺍﻳﻥحدیث ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻨﻰ ﻓﻘﻄ
ﺒﻤﻌﻨﻰ(
ﺻِﻠِﻪ ﻭ
ﺍﺗﺼﺎل ﻮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ برا
توسّل )ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻓﻘﻄ
ﺒﮑﺴﺎنی که
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
مصطقوی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺻﻒ
ﺍﻭل ﺪﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩﺵ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺷﺎﻧس
ﺍﺗﺼﺎل ﻮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭحدیث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮ ﺩﺍﻭﺩ
ﺍﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻣﻥ
ﻮﺻل ﺼﻔﺎ
ﻭﺻﻠﻪ الله
ﻭﻣﻥ ﻘطع ﺼﻔﺎ
ﻗﻄﻌﻪ الله
ﻫﺮﮐس ﺻﻒ
ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ
ﻣﺘﺼل ﺒﻬم کنذ
ﺧﺪﺍ نیز ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻭ ﻣﺘﺼل
ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺻﻔا
ﺮﺍ ﻗطع کرﺩﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯﻫم
ﺒﺮﻳﺪﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍ ه اﻭﺭﺍ
ﻗطع ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺷﺮﺍﻳﻄ ﺨﺎﺹ
آﻥ ﺪﺭ ﻋﻤل
ﻮﺣﺪﺕ ﺭﻭحی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤؤثّر ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻫﺪﻑ ﺍﺯ (ﺻﻔﻮﻑ)
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐس ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﺗﺼﺎل ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ ﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭ
ﺗﻮﻗﻒ ﺳﻠﻮکی
کرﺩﻩ ﻭ( ﺗﻮﻗﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺧﻮﺩ
ﺷﺮک ﺒﺰﺭﮔی
اﺳﺖ ﻭ بی اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ.
ﻟﺬﺍ خدﺍﻭﻧﺪ
نیر ﺒﺎ ﺍﻭ ﻗطع
اﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ
ﮐﻤک ﺪﺭ ﺍﻣﺮ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺣتی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺒلی
ﻨﻴﺰ ﻣﺤﺮﻭم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻟی
کسی که ﻣﺪﺍم
ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ ﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺗﺒﻄ
ﺒﺎﺷﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
نیز ﺒﺎ ﻭﻯ
اﺭﺗﺒﺎﻃ ﺪﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﺭﺣﻤﺖﻫﺎ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
کمک ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﺴﻠم ﻨﻴﺰ ﺍﺯ
ﻋﺎﺋﺸﻪ
ﺍﻭﺭﺩﻩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﺍﻥّ الله
ﻭ ﻣﻠﺎﺋﮑﺘﻪ
ﻳﺼﻠّﻮﻥ علی
ﻴﻤﻴﺎﻣﻥ
اﻟﺼﻔﻮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﻠﺎﺋک
ﺼﻠﻮﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺳﻤﺘﻬﺎﻯ ﺮﺍﺳﺖ
ﺻﻔﻮﻑ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻗﺴﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺻﻔﻮﻑ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﻒﻫﺎﻯ اﻭل
ﺒﺎ ﺑﺮﮐﺖ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﻟﻰ (ﻣﻴﺎﻣِﻦ)
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺮﺍﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﺮﻭحی ﻨﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ ﺒﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﭼﭗ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻓﻘﻄ
ﺘﻤثیلی ﺒﺸﺮﻯ هستند
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭک
ﻛﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻧﻪ
ﻣﺎﺩﻯ هستند ﻭ
ﻧﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻠﮑﻮتی
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺳﺖ ﮔﻴﺮﻋﻘل
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻤﻴﺸﺪ.
ﻟﺬﺍ (ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ) ﺩﺭ
ﻣﺒﺎﺣث ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺪﻭ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
ﻘﺴﻤﺖ ﺭﻭﺣﺎنی
آﻧﻬﺎ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮﻳﮋﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭﻋﻘلی
ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻳﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺴﻠم ﻨﻴﺰ ﺍﺯ
ﺑﺮّاء ﻨﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻗتی
ﺒﺴﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻣﻴﮕﻔﺖ: ربّ
ﻗنی عذﺍﺑﻚ
ﻳﻮم ﺘﺒﻌث ﻭ
ﺗﺠمع عبادک ﺨﺪﺍﻳﺎ
ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ
ﺍﻥ ﺮﻭﺯ ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺟمع آﻭﺭﻯ ﻮ
ﻣﺒﻌﻮث ﻣﻴﮑنی
ﺤﻔﻈ کن .( ﺑﻌث )
ﺩﺭ ﻟﻐﺖ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ
اﺳﺖ ﻧﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻴﺎ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻥ. ﺑﻌثت
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺍﺭﺳﺎل آﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
آﻧﻬﺎ. ﺑﻌثت
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﻨمی ﺠﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻌث ﺭﺍ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻮ
ﻧﻬﻀﺖ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ هم
ﺒﺎﺷﺪ ﺣﻀﻮﺭ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻥ
اﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻧﻬﻀﺖ ﻭ ﺑﺮﭘﺎ
ﺷﺪﻥ اﺯﺣﺎﻟﺖ
ﻣﺮگ ﻮ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﻗﺒلی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻯ کاﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ اﻳﻦ (
ﻣﺠﺮﻡ ﻫﺎ)
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ سلوک الهی
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻟﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ
ﺤﻴﺎﺕ ﻓﻌﻠی
ﺨﻮﺩ ﻫﻨﮕﺎم
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺧﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﭘﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﻗﺎﺋﻢ)
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﻏﻮﻏﺎئی ﺪﺭ
ﻇﻬﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﻘﺎم هستند.
ﻭﻗﻴﺎم آﻧﻬﺎ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻤﺮگ
ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
آﻧﻬﺎﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﺤﻘﻴﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﻤﺠﺪﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
اﺳﺖ. (ﺟمع ﺸﺪﻥ)
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ نیز
ﺪﺭ ﻳﮑﺮﻭﺯ ﺑﻪ
ﺍﻥ ﻤﻔﻬﻮم
ﻤﺎﺩﻯ که ﻫﻤﻪ
ﺧﻠﺎﻳق ﻴﮑﺠﺎ
ﺟمع ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌنی ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ
ﺍﺑﺪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻮﺍلی ﻮ
ﻣﺪﺍم ﺒﺮﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺑﻌﺒﻮﺭ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻯ اﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ حتی جمع هز
ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭ
ﻳﻜﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ روح غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ پس
ﺍﺯ طی ﺠﻬﻨم
ﺴﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮتی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻫﻤﺎﻥ
ﻈﻬﻮﺭ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮ ﺩﺭ ﺍﺧﺮ
ﺩﻭﺭه ﺴﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻋﺬﺍﺏ
ﺍﻳﻥ ﺠمع ﺸﺪﻥ
ﺒﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﻚﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺠﻬﻨم ﺮﻭخ
آﻧﻬﺎ ﻭ ﺟﻬﻨﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ آﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﻋﺬﺍﺏ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺎ
ﺗﺠلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ الهی
ﻮ( ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻫﺎﻯ) ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻄﺮ ﺍﻭ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮک و
صلات ﻮ ﺗﺮک
ﺍﺩﺍﻣﻪ سلوک ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻬﺎئی
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭ(
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ) ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺷُﺮُﻑ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻳﮑی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮ
ﻣﻌﺼﻮم اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺬﺍبی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
عباﺭﺕ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎم
ﺴَﺮ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ ﺒﺴﻤﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﻭ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﻌﻠﻴم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. (ﻋﺒﺎﺩ)
ﻣﺬﮐﻮﺭﻣﻄﻠق
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺍﺯﻋﺒﺎﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻋﺎﺑﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟک
موبد الهی هستند.

حدیث 8639 -
ﻣﺴﻠم اﺯ ﺍﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺧﻴﺮ
ﻳﻮم ﻄﻠﻌﺖ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺸﻤس
ﻳﻮم اﻟﺠنعة ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮ ﭘُﺮ ﺑﺮﮐﺖ
ﺗﺮﻳﻥ ﺮﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﺭ
ﺍﻥ ﻄﻠﻮه کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺍﺳﺖ. (ﺧﻴﺮ)
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺎﺳﺖ
ﻭلی ﺪﺭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺨشی ﻭ ﺗﻌﺎلی
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ژتایک ﺮﻭخی
اﺳﺖ. ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
هفته ﻫﻤﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ هستند
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮ ﮐﺎﻣﻞ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺨﺎﺹ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺭﻭﺯ
ﺟمع ﺸﺪﻥ روح
سالک ﺒﺎ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﺟُم
ﺸﺪﻥ ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪٴ (ﺍﻭم
کرﺩﻥ) ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻥ اﺳﺖ.
ﺭﻭﺯﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﻯ
ﻭﺣﺪﺕ ﺟُﺴﺘﻪ
ﻭ ﻣﺮﺯ ﻧﻬﺎئی
ﺴﻠﻮک ﻮﺍﺟﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻥ
ﺘﻤﺎم کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻥ ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭ ﺣﺮﺍم
ﺸﺪﻥ ﺒﺮ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﻭ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﻧﻬﺎئی
اﻭ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ
مرﺍﺗﺐ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺭﺟﻌﺖ ئر نوع
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺭﺯﺵ
ﻋﻘﻠی ﻮ
ﮊﻧﺘﻴک ﻮ
ﺻﻔﺎﺕ جدید
نوعی ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺩﺳﺖ
ﮐمی اﺯ ﻣﻠﺎﺋک الهی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻓﻴﻪ
ﺧلی آﺩﻡ ﻭ
ﻓﻴﻪ ﺍﺩﺧل
اﻟﺠنة ﻭ ﻓﻴﻪ
ﺍﺧﺮج ﻤﻨﻬﺎ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺩم
ﭙﺪﺭ نوع ﺸﺮ
ﻣﺨﻠﻮق گرﺩﻳﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺧﺮﺍج کرﺩﻳﺪ.
(ﺍﺩﻡ) ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﺪﺭ الهی و
ﺍﺻلی نوع ﺒﺸﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻴﻌﻠم ﻮﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺯﻣﻴﻥ ﺸﻨﺎسی
ﻮ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ ﻮ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻮ ﮊﻧﺘﻴک
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﺮ ﺍﺯ ﻣﺒﺪﺃ
ﻳک ﻨﻔﺮ ﺑﻨﺎم
آﺩم ﻮ ﺣﻮّﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﺎﺯم م
ﻨﺒﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺟﻴﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﻫم
اﺯﺩﻭﺍج کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺣﺮﺍم
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ
ﻭﺗﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺿﻤﻥ آﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
غیر ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄقی
ﺒﺴﺎﺯﻧﺪ. ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ طبیعی
اﻧﻮﺍع
حیوانی قبلی
ﺨﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻮﻳﺎ ﻫﺮﻧﻮع
ﺪﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ ﻭ ﻧﻮع
ﻘﺒل اﺯ
ﻣﻴﻤﻮﻥ اﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺧِﺮس ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺑنوع
ﺒﺸﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺁﺩم ﺪﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﻘﺒﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻥ کسی
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴیکی که
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻟﺰﻭم اﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی گرﺩﻳﺪ.
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﻭﻯ
ﺒﺸﺮ ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﻧﮋﺍﺩﻫﺎﻯ آﻥ
ﻭﺣﺸی ﻮ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺘﺼﻮﺭ
ﻭ ﺗﺨﻴّل
ﺪﺭﺳﺖ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻜی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺯ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ
ﻭلی ﺘﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺴﺎنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘلی ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺘﺼﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺬﻫبی
ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﮔﺮﺩﺩ ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺍﻟﺎ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ الهی
نیز اﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﮑل هَوَس الهی
ﻮ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل
ﻮﻋﻠﺖ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. آﺩم
اﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺪﺍ
برای فصول آخر
نوع بشری ﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻮﺍﺻل و کاشف
شهود مقام حُسینی
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺸﻬﻮﺩﻯ گرﺩﻳﺪ.
که روش تکامل ارادی
جدید بررای
بشر آغاز نمود
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺪﻳﻢ
انسانهای بدائی
آدم کیومرث و
میترای نوح ﺭﺑﻄ
ﺰﻳﺎﺩﻯ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻴﺎﻋﻠﻮﻯ إلی و
ایلیا ﺮﺍ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣل هف ت
ﻔﺼل آخر ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺷﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻤﺘﻮﻥ
عرفانی ﻮﮐﺘﺐ
حکمتهای
ﺍﻟﻬﻰﻧﻴﺰ
ﺗﮑﺎﻣل اﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮکی ﺒﻄﻮﺭ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻭضع
ﺴﻠﻮکی ﺒﻬﺘﺮﻯ
اﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺍﺧﺮﻳﻥ کلاس تربّیت
الهی و ارادی
اﺳﺖ. و نوع فوق
بشری در
شرایطی کاملا
با نوع بشری
تفاوت خواهد
داشت که
پیامبر آنرا
ملائک و فرشته
گونه میخواند همان
گونه گه انواع
گیاهی مسیر
تکامل روحی
جدا از تکامل
ارواح حیوانی دارند
که انها را
مملکت حیوانی
متفاوت میبخوانند
انواع فوق فرشته
گونه مملکتی دیگر
و حتی شاید
ماهیّتی آتمی
نداشته باشند
وماهیّتی
شفاف باشند
.ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ (ﮐﻤﺎﻝ)
ﻋﻴﻥ ﻤﻘﺎﻡ و
حقیق ت ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﻤگی انبیا
ﺁﺩﻡ ﻭ
ماهیّتی آﺩم
ﺸﺪﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ هماﻥ
اﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺘﻮﺭﺍﺕ ﺑﺎﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪﻩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﻴﻚ
ﻗﺎﻋﺪﻩ ﺩﺭ(ﺳﻤﺒﻠﻴﺴﻢ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻭﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺳﻤﻠﻴﻚ ﭼﻮﻥ
اﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰبازگشته
بخلق ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪﻫﺎ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ هاﻯ
عوام ﻮ عقل
ﻣﺮﺩم ﺰﻣﺎﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ و
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻮﺷﺶ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻥ
اﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ها ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﻣﻘﺒﻮل ﺪل ﻮ
ﻓﮑﺮ ﻣﺮﺩم
ﺸﻮﺩ. ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ آﺩم ﻮ
ﺣﻮﺍ نیز اﺯ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻴﻨﺎ
ﻗﺮﺍﻥ ﺤﻘﺎﻳق
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻄﺒﻴﻌی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺩﻡ ﻭ
ﺣﻮّﺍ ﻣﻄﺮح
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷند.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﺘﻮﺍﻥ ﺠﻮﺍﺏ
ﮔﻮﻯ غیر
ﻣﻨﻄﻘی ﺒﻮﺩﻥ اﻧﺮﺍ
ﺑﻤﻨﮑﺮﺍﻥ الهی
ﻮ ﺳﻠﻮک ﺪﻳنی
داد .ﺍﺩم ﻮ ﻧﺎم
ﺒﻴﺴﺖ ﻭ ﻫﻔﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ
آﻣﺪﻩ ﻫﻤگی ﺪﻭ
ﻣﻌنی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﮑی هماﻥ (ﺍﺳم ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ
و دستکاری شده
در تلفظ ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨی ﻤﻠل
ﻤﻄﺮح ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺩم که
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ نوع قبل
بشری ﻃﺮﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻮسی که ﺑﺎ
ﻗﻮم ﻴﻬﻮﺩ
ﺑﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺪﻳﺎﻧﺖ ﺍﺳﻠﺎم
ﺮﺍ ﺑﺮ ﭘﺎ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭلی
همین اﺳﺎﻣی
اﻧﺒﻴﺎ ﻋﻴﻨﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻌنی
ﺪﻭم ﺴﻠﻮکی هستند
ﮐﻪ ( ﻧﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺣل
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺳﻠﻮﻙ)
ﻳک کامل
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی ﻴﻜﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻣﻘﺎم عقلی ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل ﻔﺼول
ﻨﻮع بشری ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭانی الهی
نشده ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭﻯ
که (ﺗﺪﺭّﺝ) ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
متوالی
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺤث ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻄﺮح هستند
ﺍﻳﻥ ﻮﺍﺻل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺸﺨﺼﺎ
ﻫﻤﻪ آﻥ
ﺍﺣﻮﺍل ﺮﺍ طی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﺣتی
ﺒﻤﻘﺎم آنها
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺗﺎ
ﺑﻤﻘﺎﻡ (ﮐﻤﺎل
حقیقت ﻤﺤﻤﺪﻯ)
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﻗﺪﺭت هاﻯ
الهی مربّوط
بنوع فوق بشری
اﻭﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ (ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺴﺨﺖ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ همه
ﻤﺮﺍﺣﻞ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻫﻤﻪ اﻧﺒﻴﺎ
ﮐﺎﺭ ﺷِﺒﻪ
ﻣﺤﺎلی و یا
جادوگرانه
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺭﻋﻮﺽ
اﻧﺴﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯﻯ ﻮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺭﻭح القدس الهی
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺍﺩم کاﻣل
ﺸﺪﻩ ﻭ ﻭﺍﺻل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ
ﻫم ﻮﺍﻗﻌﺎ
ﺟﻤﻌﻪ ﻭ ﺍﺧﺮ
ﻫﻔﺘﻪ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ولی روز آزادی
و (فری دی)
میباشد . ﺯﻳﺮﺍ (ﺟمع
ﺸﺪﻥ) ﺑﺎ مقام
الهی ﻗﺎﺋم ربّ
النوع بشری ﻮ(ﺟَم
ﺸﺪﻥ) ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﻳک
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
و یگانگی و
این همانی ﺒﺎ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺘﺠلی
اﻟﻬﻰﻣﻴﺴﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ (ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﻌﻪ) نیزﺪﻭ
ﺭﮐﻌﺖ (ﻧﻤﺎﺯ
ﺻﺒح کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺷﮑﺮ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﻮ
ﻭﺍﺟﺐ واقعی ﻮ
ﻧﻬﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ(ﻧﻤﺎﺯ
ﻇﻬﺮ) ﻳﺎ ﻫﺮ
ﻧﻤﺎﺯ ﻋﺎﺩﻯ
فیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم ﺮﻭﺯﻫﺎ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺤﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮنیز
ﭙُﺮ ﺑﺮﮐﺖ ﺗﺮﻳﻥ
ﺮﻭﺯﺳﻠﻮکی
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭﮐﺸﻒ
ﺍﻳﻦ (ﻗﺮّه
عظیم ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﻥ ﺒﺎﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ و
شایسته گردرد .(ﺧﻠق
آﺩﻡ) در حدیث
ﻧﻪ ﺍﺯ ﮔِل
اﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﻧﺎ ﻣﺎﺩﺭﻯ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮﻏﻴﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﺎﻣل
ﺸﺪﻥ ﻴک ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻠﻘﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘگی ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻥ ﺮﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﻭ ﺟم
ﺸﺪﻥ ﻮ حج
یافتن ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
ﻮﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ولایت لهشاعای
چهارگانه
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﺍﻳﻥ
ﻤؤﻣﻨﺎﻥ که ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﺗﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﺑﺪﻭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﻗﺒل اﺯ آﻥ
ﺑﺪﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪه اند .
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ(ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ)
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻭﻗﺎﺕ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ اﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
اﻭﻗﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ های
ﺳﻠﻮکی و ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﺨﻴﺮ
ﻳﺎ ﺷﺮ را
ندﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻤﻌﺎﻑ
ﻭﻣﻌﺼﻮم ﻮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻧﻬﺎ
هم اکنون
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﻭﺣتی
ﻤﻘﺎم الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻮ ﺻﻮﺭﺕ
یرت ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ (ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯ (ﺷﺐ
ﺩﻧﻴﺎ) ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪﺍﻯ
اﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺮﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﺍﺻﻞ
ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﺎﺭج
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻮﺭﻭﺩ ﺑﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم
ﻮﻣﻠﺎﺋک گوﻧﻪ
ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺠﺴﻤی ﻮ ﺭﻭﺣی
ﻮ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻴلی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺭﺟﻌﺖ وتولد
می کنند . ﺗﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل اﺯ ﺍﺯل
بی ابتدا و ﺘﺎ
ﺍﺑﺪ بی انتها ﺑﺮﺍﻯ
ژنتیک روحی همه
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺣتی
ﻮﻳﺮﻭﺳﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ (ﺭﻭح
الهی شده ﻔﺮﺩﻯ)
ﺍﻧﻬﺎ
نیزﺒﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭلی همگی
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭسلوک
الهی و ﺗﮑﺎﻣل
روح ﺨﻮﺩ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻟﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ
کارماهای
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺪﺭ
ﻧﻮع ﺤﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ (
ثوﺍﺏ ﺗﮑﺎﻣﻞ
حسم و ذهن و
روان تا روح
القدس بُعد
چهارم نوع فوق
بشری )
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ و
انحرافات ئ مفاسد
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻃﻠﻮﻉ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ ﻓﺠﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺒﻮّﺕ ﻭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺑثبوت
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻃﻠﻮع اﻳﻥ
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ (ﻣﻐربّ
ﺩﻭﺭﻩ ﻏُﺮﺑﺖ
و عزلت سلوکی )
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

حدیث
8640 - ﺗﺮﻣﺬﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮ ﺳﻌﻴﺪ
ﺧﺪﺭﻯ ﻨﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﺫﺍ
ﺭﺃﻳﺘم اﻟﺮﺟل
ﻴﻌﺘﺎﺩ
ﻟﻠﻤﺴﺎﺟﺪ
ﻓﺄﺷﻬﺪﻭﺍ ﻟﻪ
ﺑﺎﻟﺄﻳﻤﺎﻥ اﮔﺮ
ﮐسی ﻴﺎ ﺭﺍﻩ
روی ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻳﺪ
ﮐﻪ ﻋﺎﺩﺕ ﺭﻓﺖ
ﻭ ﺍﻣﺪ
ﺑﻤﺴﺎﺟﺪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﮔﻮﺍﻫﻰ ﺩﻫﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﻣؤﻣﻥ ﻮ
ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. (ﺭﺟﻞ) ﻫﺮ
ﻣﺮﺩ ﺳﺎﻟک ﻮ
ﺭﺍﻩ ﺭﻭ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﻳﻌﺘﺎﺩ)
ﻳﺎ ﻋﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﺮﺍ
ﻣﺪﺍﻭم اﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﭼﻨﺪ
ﺑﺎﺭﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻤﺴﺎﺟﺪدارد . (ﺍﺷﻬﺪﻭﺍ)
ﻳﻌنی گوﺍهی و
شهادت ﺪﻫﻴﺪ
ﮐﻪ وز ﻣؤﻣﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﻨﻴﺪ
ﻭﺳﻠﻮک
ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻭ ﻣﺮﺩ
ﮐﺎﻣلی ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﻋﻤﻠﻰ و تقلید
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ. (ﺍﻳﻤﺎﻥ)
ﺑﺎﻭﺭﻯ و
اعتقاد راسخ
اﺳﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ (ﺍﻭم
کرﺩﻥ) ﺳﻠﻮکی
ﻮﻋﺎﻣل ﺒﻮﺩﻥ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺣﺮﻑ
ﺍﻧﺮﺍ ﺯﺩﻥ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎفی
کرﺩﻥ اﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﭙس
ﺍﻳﻥ ﺁﻳﻪ ﺭﺍ
ﺩﻟﻴل ﺤﺮﻑ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩ: ﺍﻧّﻤﺎ
ﻳُﻌﻤّﺮ
ﻣﺴﺎﺟﺪ الله
ﻣﻥ ﺁﻣﻥ
ﺒﺎﻟﻠﻪ ﻭ ﻳﻮم
اﻟﺂﺧﺮ
ﮐﺴﺎنی ﻮﺍﻗﻌﺎ
ﻣﺴﺎﺟﺪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ
ﻭﻋﻤﺮﺍﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺍﺧﺮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﻌﻤﻴﺮ
ﻣﺴﺎﺟﺪ ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
آﻥ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ عملی
ﺒﺨﺪﺍ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭﺑﺮﺍﻯ
هدﻓﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﺎﺭ ﻣﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﺴﺠﺪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻀﺪﻳّﺖ ﺑﺎ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﺩ ﻭ
آﻧﺮﺍ ﻟﺎﻧﻪ
ﺳﻴﺎسی ﻮﻳﺎ
ﻣﺮﮐﺰ ﺗﺠﺎﺭﻯ
ﻮﺑﺎﺷﮕﺎﻩ
ﺣﺰبی ﻮ
ﭘﺎﺗُﻘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻘﺎﺻﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﻌﻤﻴﺮ ﻣﺴﺠﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺩل ﺪﺭ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. (ﻣؤﻣﻦ)
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﺎﻟک
عامل ﻮ ﺍﻭم
کنندﻩ ﺑﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﻏﻴﺐ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍئی هست
ﻭ ﺑﺎ سلوک
الهی می ﺨﻮﺩ
ﺑﻘﺼﺪ ﺷﻬﻮﺩ و
دیدن ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﭘﻴﺶ
بروﺩ. ﺗﺎ (ﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻦ) ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ (ﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻦ) ﮐﻨﺪ.ﻭ(
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ) ﺭﺍ
به (ﺩﻳﺪﻥ ﺒﺎ
ﭼﺸم تن و دل )
ﺗﺒﺪﻳل کند (
ﺭﻭﺯ ﺍﺧﺮ) ﻓﻘﻄ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍ ﻫﻤﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ نیز
ﺪﺍﺭﻧﺪﺗﺎ ﺑﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﻮ (ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﻣﺠﺮﻡ) ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺳﺎﻟک
عاﻣل ﻮ ﺍﻭم
کننده ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﺮب
اﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﻭ
ﺍﺧﺮﻳﻥ اﻭم ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻋﻤل ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﺵ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ (ﻳﻮﻡ) ﻭ
ﺭﻭﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺯﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭ (ﺳﺪﺭة
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ) ﮐﻪ
ﺳﺘﺎﺭ ﻭ ﭘﺮﺩﻩ
ﭘﺎﻳﺎنی ﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮشی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻋﻠﺎم
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖو تعلیم
الهی دیگران
ﻭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ و
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺩﺭ
ﻭﺍﺻل ﻮ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. (ﺗﻌﻤﻴﺮ)
ﻣﺴﺠﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﻭ ﺩل ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﻭ(ﻋُﻤﺮﺍﻥ)
ﻣﺴﺠﺪ ﺑﺎ ﮐﻤگ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
بمعرفی خداوند
ﻫﻤﺎﻥﺨﻮﺩ
ﺳﺎﺯﻯ ﻮ ﭘﺎکی
ﺪل اﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺎ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻫﺎﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﻤﺴﺠﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 8641 -
ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑُﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮ ﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﮔﻔﺘﻪ: ﻔﻴﻬﺎ
ﺳﺎعة ﻟﺎ
ﻳﻮﺍﻓﻘﻬﺎ
ﻋﺒﺪ ﻣﺴﻠم ﻮ
ﻫﻮ ﻗﺎﺋم ﻴﺼﻠّﻰ
ﻳﺴﺄل الله
ﺷﻴﺌﺎ ﺍﻟﺎ ﺍﻋﻄﺎﻩ
ﺍﻳّﺎﻩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ (ﺳﺎﻋﺖ)
ﻭ ﻭﻗتی هست ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺪﻩ
ﻣﺴﻠﻤﺎنی که
ﺩﺭ ﺣﺎل ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎ ﺍﻥ
ﺘﻮﺍفق ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺣﺘﻤﺎ
ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺟَم ﺸﺪﻥ ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺑﺎ
ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﺮﻭﺵ ولایت
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.
ﺍﻳﻦ (ﻭﻗﺖ ﻭ
ﺳﺎﻋﺖ) ﺑﺸﺮﻃﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﻭﻋﺎﺑﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎنی اﻭ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﺒﺨﺪﺍ
ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺷﺮﻃ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ( ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ) ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻋﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﭘس ﭼﻨﻴﻥ
ﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻬﺎ
ﻭ ﺩﻋﺎﻫﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺣﺘﻤﺎ ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺣﺘﻤﻴﺖ
ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﺩﻋﺎ ﻣﻨﻮﻃ
ﺒﮑﻤﺎل ﻮ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻭ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺨﺺ (ﺩﻋﺎ
ﮔﺬﺍﺭ) ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻬﺸتی
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘلی ﻮ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﺎمی اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ ﭼﻪ ﮐﻪ ﺩل
کاﻣل ﻮﺍﺻل
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭلی
اﺳﺘﺠﺎﺑﺘﻬﺎ
ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒأﺑﺪﻳّﺖ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ.
ﻭﺍﻟﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺣای
هوﺳﻬﺎﻯ نفس
ﻣﻄﻤئنّه
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ
ﻣﻨﻮﻃ
ﺒﻤﻮﺍﻓﻘﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺍﺻل
ﻘﺎﺋم ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻨﻮﻃ
ﺒﻤﺼﻠﺤﺖ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
اﻭ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟﺎ (ﺣﺘﻤﻴﺖ
ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ)
ﺑﺮﺍﻯ
اﻓﺮﺍﺩﻯ که
ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺗﻤﺎم ﺮﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺭﺍ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ
ﺳﺎﻋﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﺑﺎﺯﻫم
ﺪﻟﻴل
اﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﻭ
ﺷﺮﻃ اﻭل اﺳﺖ.
ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ ﺑﺎ
ﺍﻥ ﺴﺎﻋﺖ ﮐﻪ
ﺷﺮﻃ ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺘﻤﻴﺖ
ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﺠلی الهی
ﻘﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ
ﺒﺎ ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎﻡ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ تجلّی الهی
گرﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺿﻤﻨﺎ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﭼﺸم ﻮ
ﺩل ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

حدیث
8642 - ﺍﺑﻮ ﺩﺍﻭﺩ
ﺍﺯ ﻋﺎﺋﺸﻪ
ﻧﻘل می کند ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﺫﺍ
ﺍﺭﺍﺩ الله
ﺑﺎﻟﺄﻣﻴﺮ
ﺧﻴﺮﺍ ﺟﻌل له
ﻭﺯﻳﺮ ﺻﺪﻗﺎ اﮔﺮ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﻴﺮ ﻭ ﺭﺋﻴسی
ﺨﻴﺮ ﻭ ﻧﻴﮑی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻭﺯﻳﺮ
ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻮزیر دست و
ﻗﺎﺋم ﻤﻘﺎم
ﺼﺎﺩقی ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. إﻥ ﻨسی
ﺬﮐّﺮﻩ ﻭ ﺍﻥ
ﺬﮐﺮ ﺍﻋﺎﻧﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
اﻣﻴﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩ ﻭﺯﻳﺮﺵ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺩﺵ ﺍﻭﺭﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ آﻥ
ﻴﺎﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻧﺠﺎ ﺒﺪﻫﺪ. ﻮ
ﺍﺫﺍ ﺍﺭﺍﺩ ﺑﻪ
ﻏﻴﺮ ﺫﻟﻚ ﺟﻌل
ﻠﻪ ﻭﺯﻳﺮ ﺳوء
إﻥ ﻨسی ﻠم
ﻴﺬﮐّﺮﻩ ﻭ ﺍﻥ
ﺬﮐّﺮ ﻟم ﻳﻌﻨﻪ
ﻭ ﺍﮔﺮﺧﺪﺍ
ﻋﮑس ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺋﻴسی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺯﻳﺮ ﻧﺎ
ﺷﺎﻳﺴتی
ﺒﺮﺍﻳﺶ ﺑﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩ
ﺑﻮﻯ ﺘﺬﮐﺮ
ﻧﺪﻫﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫم ﺘﺬﮐﺮﻯ
ﺪﺭﮐﺎﺭﻫﺎ
ﺩﺍﺷﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﻳﺎﺭﻯ ﻨﮑﻨﺪ.
ﻗﺴﻤﺖ ﺩﻭم حدیث
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻳﺎﺳﺖ
ﺩﻧﻴﻮﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ اﻓﺮﺍﺩﻯ
غیر ﺻﺎﺩق ﺒﺮﺍﻯ
ﺭؤﺴﺎﻯ غیر
ﺻﺎﺩق کاﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻭل حدیث
ﻭ ﻭﺯﻳﺮ ﺻﺎﺩﻕ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻳﺎﺳﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻭﺯﻳﺮﺍﻥ
آﻧﻬﺎ
ﺧﻠﻴﻔﻪﮔﺎﻥ
آﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻧﻴّﺖ
ﺭﻫﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺣﺴﺎﺏ
ﺟﺪﺍئی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻧمی
ﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث
8643 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﻋﺒﺪ الله
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﻤﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
آﻥ ﺳﺎﻋﺖ ﮐﺬﺍئی
ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺷﻨﻴﺪم که ﮔﻔﺖ:
هی ﻤﺎ ﺑﻴﻥ اﻥ
ﻴﺠﻠس
ﺍﻟﺄﻣﺎﻡ ﺍلی
اﻥ ﺘﻘﻀی
اﻟﺼﻠﺎة ﺁﻥ
ﺴﺎﻋﺖ ﭘﺮ
ﺑﺮﮐﺖ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﻭ ﻟﺰﻭم اﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﺩﻋﺎ ﺩﺭ آﻥ
هنگام اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﻥ ﻔﺎﺻله ﻨﺸﺴﺘﻥ
اﻣﺎم ﻮ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻨﻤﺎﺯ
ﺍﻭ می ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻌنی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ
ﻮﻗتی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺴﻠﻮﮐﺶ
ﺗﻤﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﻫﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺻِﻠﻪ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ و
توسّل ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﺗﻤﺎم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺸﺴﺘﻥ اﻣﺎم
ﺠﻤﺎﻋﺖ ﺩﺭ
ﮐﺪﺍم ﻮﻗﺖ
ﺍﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻨﻤﺎﺯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺍﻯ ﺪﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. (ﺍﻣﺎﻡ)
ﻫم ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻭ ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻭ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻭ
ﻗﺒﻠﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮک ﺘﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥ آﻥ که
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻋﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻋﺎﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺪﻋﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﺠﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻮ
ﺭﺿﺎﻯ الهی
ﻨﻴﺴﺖ ﻭ
ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺷﺮﻃ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺘﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮک
ﻮﺣﺼﻮل ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻤﻌنی عرم
ﺘﺮک ﺴﻠﻮﻙ ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻄﺒﻴﻌی آﻥ
ﺒﺮﺳﺪ ﻭ ﺍﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭ (ﻗﻀﺎﻯ
ﻨﻤﺎﺯ) ﻳﻌﻨﻰ (
ﭘﺎﻳﺎﻥ یافتن
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ) ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻤﺎﺯﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ. (ﻗﻀﺎﻯ
اﻟﻬﻰ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟک ﺪﺍﻭﺭﻯ
ﻮ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎل اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﻈﺮ الهی
ﻤﻮﺍﻓق ﺒﻮﺩ
ﺟمع ﺸﺪﻥ ﺒﺎ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺟَﻢ
ﺷﺪﻥ ﻮ ﮐﻤﺎل الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ نیز ﺪﺭ ﺑﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﺑﻮ
ﺩﺍﻭﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻘل اﺯ ﺃﻭس ﺑﻥ
ﺃﻭس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﺍﻥّ ﻤﻥ
اﻓﻀل اﻳﺎﻣﮑﻢ
ﻳﻮم اﻟﺠمعة ﭘُﺮ
ﺑﺮﮐﺖ ﺗﺮﻳﻥ ﻮ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺮﻭﺯﻫﺎﻯ ﺸﻤﺎ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ ﻮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک الهی که
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺒﺖ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻤﺎﻥ اﻭم ﻮ
ﻳﻮم ﺠﻤﻌﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺪﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﻤﻮﺍﻓﻘﺖ ﻭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻮ
ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺮﻭﺯ ﺯﻧﺪگی
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻓﺄﮐثرﻭﺍ
ﻤﻥ اﻟﺼﻠﺎة
ﻓﻴﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮ ﻣﻥ
ﺼﻠﻮﺍﺕ ﻭ ﺩﺭﻭﺩ
ﺑﻔﺮﺳﺘﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﭘس ﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺨﺺﺍﻭ ﻭﭼﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﻭﻯ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
گفته ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ عوام
ﻨﻴﺰ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ هست
ﮐﻪ (ﺻﻠﻮﺍﺕ)
ﺑﻔﺮﺳﺘﻴﺪ.
ﻭﻟﻰ (ﺷﺮﻃ
ﺴﻠﻮﻙ) ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺼﻠﻮﺍتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﺘﻌﻬﺪ
ﺑﺴﻠﻮک ﺘﻤﺎم
ﻮﻗﺖ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣلی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻤﻘﺎم الهی
ﺒﺮﺍﻯ آﻏﺎﺯ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺴﻠﻮک
اﺳﺖ. ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺒﻤﻌنی
ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻭ (
ﮐثیرﺕ ﺻﻠﻮﺍﺕ)
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻤﺎم ﻮﻗﺖ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
اﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ
ﺍﺗﺼﺎل
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﻧﺠﺎم
پایان ﻨﻤﺎﺯ
ﻭﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺑﻤﻌنی ﻮﻗﺖ
ﮐﻮﺗﺎهی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻤﺎم
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﻮ
ﺩﺍﺭﺍﻯ (ﻗﺮّه
ﺸﻬﻮﺩ
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ) ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻨﺪ
ﺭﻭﺯ ﻭ ﻫﻔﺘﻪ ﻭ
ﺳﺎل نیز ﻄﻮل
ﺒﮑﺸﺪ. ﻳﺎ ﺑﺎ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﺍﻳﻥ
ﻔﺎﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺎﻧس ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺧﺎﺹ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺘﻌﻬﺪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺪﺭ ﺍﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭل
ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ (
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ) ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭘﻨﺠﻤﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺎ ﻭلی
ﺪﺭ ﺍﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﺪﻭﻣﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ
ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ
ﻣﻌنی ﻮﺍﻗﻌﻰ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﺗﻤﺎم اﻳﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﺭﺍ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﻭ ﻳم ﻮ ﺍﻭم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻓﺄﻥّ
ﺼﻠﺎﺗﮑم
ﻤﻌﺮﻭضة ﻋلیّ
ﺰﻳﺮﺍ ﻧﻤﺎﺯ
ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺯ ﺑﺎﻃﻠﺎع
ﻤﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺧﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭلی
اﻣﺮﻭﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﻮﺕ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ مق ام الهی
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻨﻈﺎﺭﺕ ﺑﺮ
ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺒلی
ﺒﺎﻃﻠﺎع
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﭼﻮﻥ
ﻤﻘﺎم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻓﺎﻃمی ﻮ
ﺣَﺴَﻨﻰ ﻭﺣﺴﻴنی
ﺒﺄﻃﻠﺎع
ﻤﺼﻄفی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺭﻭح ﻮ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
آﻧﺮﺍ ﺍﺷﻐﺎل کرﺩﻩ
ﻭ ﻣﺎﻣﻮﺭ ﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. چنین
ﺼﻠﻮﺍﺕ ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺑﺎﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺍﺗﺼﺎل ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﻤﺎم ﺪﻭﺭﻩ
ﺁﺭﺯﻭﻣﻨﺪ
ﺟﺴﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﻨﻪ ﺑﺘﺼﻤﻴم
اﻭ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﺸﻴﺖ الهی
اﺳﺖ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم آﻧﺮﻭﺯ
ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﻤﻠﮑﻮتی ﻮ الهی
اﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟک
ﻨﻈﺎﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺣتی ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﺮﺍﺳم
ﺴﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ ﺟﺎﻟﺐ
ﻭ ﻣﻄﺒﻮعی
ﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻄﻮﺭﮐلّی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺗﺸﻮﻳق ﻨﻤﺎﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺼﺪ ﺗﺠﺴم
اﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻬم ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم
ﺪﺍﺷﺖ.
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ که
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟک الهی
ﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻠﺎﺯم ﺮﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻨﺠﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ سعی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻤﺎﻡ (ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﺭﺍ(
ﺑﺸﮑل ﺘﻤثیلی )
ﺩﺭ ( ﺍﻋﻤﺎل ﺠﺴﻤﺎنی
ﻮ ﻣﺎﺩﻯ) ﺗثبیت
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔی
اﺟﺘﻤﺎعی
اﺳﻠﺎمی کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺑﺪﻭﻥ
اﻣﺎم ﻮﺍﺟﺐ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﻣﺎم
هنم ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭ
ﻭﺟﻮﺏ ﺍﻥ ﺪﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﻭﻟی
ﺤﺼﻮل ﻨﺘﺎﻳﺞ
ﻣﻨﻮﻃ
ﺒﺎﺗﻤﺎم
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﺴﻠﻮﻙ ﭼﻮﻥ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﮐﺎفی نفس
ﻭﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﺍﻧﻬم
ﺒﺸﺮﻃ ﻤﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ(
ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ) ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﺍﻟﺎ (ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ)
ﮐﺎفی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﻤﺼﻄفی ﻤﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺍﺯ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﭘﺸﺖ ﻭ ﺑﺎم
ﺨﺎﻧﻪ ﻭ ﺍﺯ
ﻏﻴﺮ ﺑﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﭽﻴﺰﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨم که ﺍﺑﻥ
عربّی عارف ﻨﻤﻮﻧﻪ
ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻤﺼﻄفی اﺯ
ﻏﻴﺮ ﻃﺮﻳق ﻤﺮﺗﻀی
اﺳﺖ.

حدیث
8644 - ﺗﺮﻣﺬﻯ اﺯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﻤﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻗتی کسی
ﺒﻤﺴﺎﻓﺮﺕ
ﻣﻴﺮﻓﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺰﺩﻳک ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭ
ﻣﻴﮕﻔﺖ: ﺍﺳتوﺩع
الله ﺩﻳﻨک ﻮ
ﺍﻣﺎﻧﺘک ﻮ
ﺧﻮﺍﺗﻴم عملک ﺪﻳﻥ
ﻮ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻟﺖ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﻥ ﻮ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺳﺎﺯﻯ
ﺒﻨﻤﺎ.
ﺳﻔﺮﺷﺨﺺ ﻧﻴﺰ
ﺳﻔﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴم
ﻮ ﺍﻏﺎﺯ ﺳﻔﺮ
ﺳﻠﻮک ﺒﺴﺎﻟک
ﺠﺪﻳﺪ ﻳﺎﺩ ﺍﻭﺭﻯ
ﻤﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻤﺒﺎﺵ
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻠﻮک ﺪﻳنی ﻮ
ﺍﻣﺎﻧﺖ اوم
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ
ﻧﺘﺎﻳج ﻨﻬﺎئی
ﺴﻠﻮک ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﻣﺤﻔﻮﻇ
ﺒﺪﺍﻥ. ﺍﻳﻥ
ﻮﺩﻳﻌﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﻧﻪ
ﺗﻮﺩیع ﻮ
ﺧﺪﺍﺣﺎﻓﻈی که ﭘﺴﺮﻋﻤﺮ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺧﻮﺍﺗﻴﻢ)
ﻋﻤل
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎئی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﻭ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
اﻭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی اﻭ ﺣﻔﻈ
ﻤﻴﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ
ﺩﻳﻥ ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﻮﺭﺍ
ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ
کسی که ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻘﻮﻝ ﺭﺍﻭﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻫﻤﻴﻥ
ﻤﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺑﻠﺸﮑﺮﻯ
که ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻨگ
ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﮐﻪ ﺷﻤﺎﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﭙﺮﺩم
ﺘﺎ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺪﻳﻥ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻧﺘﺎﻳج ﻨﻬﺎئی
اﻋﻤﺎل ﺸﻤﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺘﺎﻥ
ﺤﻔﻈ ﻨﻤﺎﻳﺪ.

حذیث 8645 - ﺍﺑﻮ ﺩﺍﻭﺩ
ﺍﺯ ﺳﻌﺪ ﺑﻥ
ابی ﻮﻗّﺎﺹ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻔﺮﻯ ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﮑﻪ ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﺷﻪﺍﻯ ﺪﺭ(
ﺯﻣﻴﻥ غرﻭﺭاء )
ﺑﻨﻤﺎﺯ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ ﻭ
ﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺳﻪ
ﺑﺎﺭ ﺳﺠﺪﻩ ﻃﻮﻟﺎنی
ﻮ ﺳﭙﺎس
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ ﻭ
ﺳﭙس
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ گفت :
ﺍنّی ﺴﺄﻟﺖ
ﺭﺑّی ﻮ ﺷﻔﻌﺖ
ﻟﺄﻣتی
ﻔﺄﻋﻄﺎﻧی ثلث ﺍُﻣّتی
ﻤﻥ اﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﺮﺩﻡ
ﺑﺮﺍﻯ اِﻣّﺖ ﺧﻮﺩ
(ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮﻧﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﻴﺎسی
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﻯ
که ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻨﺎم
ﻤﺴﻠﻤﺎنی
ﻮﺣتی اﻧﺠﺎم
اﻋﻤﺎل ﻈﺎﻫﺮﻯ
اﺳﻠﺎم ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑسلوک
الهی ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻮﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
الهی ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ)
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﺮﺩم ﺒﺮﺍﻯ
اﻣﺖ ﻣﻦ ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻭم
ککنندﮔﺎﻥ ﻤﻥ
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻃﻠﺒﻴﺪﻡ.
ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﻓﻘﻄ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺤﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﺨﺺ ﻭﻯ ﻮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ ﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﺍﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺩل ﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﭙس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هستند
ﺍﻣﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻳﺎ ﺍﻭم
کتتدﮔﺎﻥ
ﺑﺎﺻﻮﺭﺕ ﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭙﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
اﻣﺖﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳک
ﺴﻮم اﻣﺖ ﻭ
ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻥ
ﺒﺸﻔﺎﻋﺖ
ﺑﺨﺸﻴﺪ. ﻳﻌنی
ﻔﻘﻄ ﻴک ﺴﻮم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺣق ﺮؤﻴﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ (ﺗﺤﻠﻴﻪ)
ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺮﻃ
ﻠﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﺩﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺩﻳﮕﺮ(ﺗﺨﻠﻴﻪ)
ﻳﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺷﺮﻁ (ﻣﺸﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻭ ﺩﺭﺍﻧﺠﺎم
غفرﺍﻥ ﻮ (ﺗﺠﻠﻴﻪ)
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻓﺨﺮﺭﺕ
ﺳﺎﺟﺪﺍ ﻟﺮبّی
ﺸﮑﺮﺍ ﻟﺬﺍ
ﺳﺠﺪﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺳﭙﺎس ﺍﻧﺮﺍ
ﮔﻔﺘﻢ. ثمّ ﺮﻓﻌﺖ
ﺭﺃسی ﻔﺴﺄﻟﺖ ربّی
ﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻓﺄﻋﻄﺎنی ثلث
ﺍﻣتی ﭙس ﺍﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﭙﺎس
ﻭ ﺳﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻥ اﺯ
ﺳﺠﺪﻩ ﺷﮑﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻳم ﺒﺎﺯ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩم
ﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫم
یک ثُلث ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺑﺸﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻥ ﭙﺬﻳﺮﻓﺖ.
ﺍﻳﻥ گرﻭﻩ ﭘس
ﺍﺯ ﻓﻮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺷﺮﻃ ﻘﺒﻮل
اﻋﻤﺎل ﺪﻭﺭﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ ﺧﺎﺹ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮل اﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ. ﻓﺨﺮﺭﺕ
ﺳﺎﺟﺪﺍ
ﻟﺮبِّی ﺸﮑﺮﺍ
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﺭ
ﺩﻭم ﺒﺴﺠﺪﻩ
ﺷﮑﺮ ﺳﺮ ﺑﺮ
ﺯﻣﻴﻥ ﻮ ﺧﺎک
گذﺍﺭﺩم ثمّ
ﺮﻓﻌﺖ ﺭﺃﺳﻰ
ﻓﺴﺄﻟﺖ ربّی
ﻔﺄﻋﻄﺎنی
اﻟثلث ﺍﻟﺂﺧﺮ
ﻓﺨﺮﺭﺕ
ﺳﺎﺟﺪﺍ ﻟﺮبّی ﺳﭙس
ﺳﺮ ﺍﺯ ﺳﺠﺪﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺯﻫم
اﻟﺘﻤﺎس ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻘﻴﻪ
ﺍﻣﺖ ﻭ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩﻡ.
ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ ثُلث ﺳﻮم
نیز ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺳﺠﺪﻩ ﺷﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻡ. ﮔﺮﻭﻩ
ﺳﻮم ﻨﻴﺰ
ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬ
ﺒﺮﺍﻯ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﺗﻌﻬﺪﻯ
ﻤﻄﻠق اﺯﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ این
اﻣﺘﻴﺎﺯ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﻴﻤﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ بعدی
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭلی
ﺮﺑﻄی
ﺒﺤﺘﻤﻴﺖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺖ ﻭﺍﺻل
ﺒﺨﻠق ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺷﺮﻃ
ﺴﻠﻮک ﺸﺨﺼﻰ ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺮﺍﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻔﻮﻇ
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ آﻧﻬﺎ
ﻫﺮ ﺳﻪ ﻧﻮﻉ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺩﺭﺍﻳﻥ حدیث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﭼﻨﻴﻥ
هم ﺸﺪﻩ.
ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺷﺮﻭﻃ
آﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺪ
ﻧﻈﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻥ حیات
پیامبر
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﻌﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمدی
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺼﺎ ﻭلیّ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ عصر نیز
ﺒﻮﺩ. ﻭلی ﭙس
ﺍﺯ ﻓﻮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺮﻃ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺷﺮﻃ
ﺪﻳﮕﺮ ﺧﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺍﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭ
ﭼﻨﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻮﻯ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤی
ﻮﺣﺴنی ﻮﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻨج ﺘﻥ آل عبا
ﻭ حدیث ﮐﺴﺎ
ﺳﺎﻟک ﺴﺮﮔﺮم عباﺩﺕ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﻧﺰﺩ
ﻣﻘﺎم ﻘﺎﺋم ﺮب
اﻟﻨﻮع ﻮﻋﺮﺵ ربّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺍﻟﺎ ﻫﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ عاﺩﻯ
ﺑﺎﻳﻥ اﻣﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﺖ ﻭ
ﻣﻠﺖ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭﺣﺪّ اﻗﻞ ﺷﻬﺎﺩﺗﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻄ سلوک
الهی ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
بمعرفی
حداوند
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﺣﺘﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ آﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘا
ﺷﮑﺴﺘﻪ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ نفس
ﺍﺳﺖ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﻣﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣﺸﻔﻮع
ﻘﻄﻌی هستند ﺩل
ﺨﻮﺵ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﻋث
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺒﺎﻃل
ﺒﻨﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴم
اﮐثرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﻭ
ﻣﻘﺘﺼﺪ ﻭ ﮐم
کاﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﻧﻬﺎ نیز
ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫم ﻈﻠم
ﺒﮑﺎﺭ ﭘُر
ﺯﺣﻤﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﻗﻌی اﺳﺖ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺍﻣﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻥ
ﻳﻌنی اﺯ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ آل ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻤﻘﺎم
آﻧﻬﺎ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴﻨﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ. ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﺎﺩﺕ
ﺣﺴﻴنی ﻮ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻨی ﺨﺎﺹ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻥ
کاﻣل هر ﻋﺼﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ غیبی
ﻮ ﻣﻠﮑﻮتی در
رؤیا هستند
ﮐﻪ ﺑﺠﺰ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی همه ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺭؤﻴﺎﻯ
ﺼﺎﺩﻗﻪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

حدیث
8646- مسلم اﺯ
ﺍﺑﻮﻫُﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ثلاثة
ﻪ ﻟﺎﻳﮑﻠﻤﻬم الله
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻭ ﻟﺎ ﻳﺰﮐﻴﻬم
ﻮﻟﺎ ﻳﻨﻈﺮ
ﺍﻟﻴﻬم ﻮﻟﻬم
ﻋﺬﺍﺏ ﺍﻟﻴم ﺴﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎم
کاﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻭﻫﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮب
اﻟﻨﻮع ﺠﺴﺘﻥ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧمی
ﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻭ
ﻟﻘﺎﻯ الهی
قائم را
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺎﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺻﺤﺒتی ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﭘﺎﻙ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺍﺻﻄﻔﺎ ﻭ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧمی ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻧﻈﺮ
ﻟﻄﻒ ﻭﺗﻮﺟﻬی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
عذﺍﺏ
ﺩﺭﺩﻧﺎکی ﺪﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ الهی
هستند. (ﺗﺰﮐﻴﻪ)
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﭘﺎک
ﺸﺪﻥ ﺮﻭان
بشری ﺴﺎﻟک ﻮ
لزوم ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍ
ﺷﺪﻥ اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﺻﻄﻔﺎ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺎ
ﺍﻋﻤﺎل عباﺩﻯ
اﻳﻥ ﺴﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﺭﺯﺷی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
(ﻋﺪم ﻨﻈﺮ) الهی
ﺒﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﻭ (ﻋﺪم
ﺘﮑﻠﻢ) ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎی
بشری ﻟﻘﺎﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
کنند . ﻭﺍﻟﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﮐﻮﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎ ﻧﻴﺰ
ﮐﻮﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﮑﻠم الهی ﻮ
ﻟﻘﺎﻯ اﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﮐﻠﺎم
اﻟﻬﻰ) ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ(
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﮐﺎمل
ﺸﺎﻫﺪ عرش
رحمان ) ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عق
لی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﮐﻠﺎم الهی ﻮ
ﻧﻈﺮ ﻟﻄﻒ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺷﻴخ
ﺰﺍﻥ ﻭﻣﻠک
کذّﺍﺏ ﻭﻋﺎﺋل
ﻤﺴﺘﮑﺒﺮ
ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩﺍﻯ
که ﺯﻧﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻧﺎﻯ
ﺟﻮﺍﻥ ﻄﺒﻴﻌی
ﺒﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﻏﺮﻳﺰﻯ اﺳﺖ
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻟﻮﺩﮔی ﻮ
ﻓﺸﺎﺭ نفس ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻤﻐﺰﻯ ﻮ
ﺭﻭﺍنی است
ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺘﻮﺑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﻮﺍﻥ هست. ﻭلی
ﺸﻴﺦ ﺯﻧﺎﮐﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻥ هیچ
ﺸﺎﻧس ﺗﻮﺑﻪ ﻭﻳﺎ
ﻗﺒﻮل ﺘﻮﺑﻪ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺫﺍﺗﺎ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣی
ﺒﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل
ﺠﺒﺮﺍنی
آﻟﻮﺩﮔی ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍی نوغی ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﮔﺮﻭﻩ ﺩﻭم که
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺴﻴﺎسی
هستند
ﺩﺭﻭﻏﮕﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺤﻘﺎق
کسب ﺍﻥ ﻤﻘﺎم
ﻮﻳﺎ ﻋﺪم
اﻧﺠﺎم ﻮﻋﺪﻩﻫﺎئی
که ﺑﻤﺮﺩم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻋﻤل
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﭼﻮﻥ ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻋﺎﺋﻠﻣﻨﺪ
ﻣﺘﮑﺒﺮ
ﻭﺑﺰﺭگ
ﺨﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻭﻫﺮ ﻣؤﺴﺴﻪ
ﮐﻪ ﺗﮑﺒّﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺰﻳﺮ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﻔﺨﺮ ﻭ
ﻣﻨّﺖ
ﻣﻴﻔﺮﻭﺷﻨﺪ.

حدیث
8647 - ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ ﻭ
ﺍﺑﻮ ﺳﻌﻴﺪ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ:
ﻣﺎﺑﻌث الله
ﻣﻥ ﻨﺒﻰّ ﻭﻟﺎ
ﺍﺳﺘﺨﻠﻒ ﻣﻥ
ﺨﻠﻴفة ﺍﻟﺎ
ﮐﺎﻧﺖ ﻟﻪ
ﺑﻄﺎﻧﺘﺎﻥ هر
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮﺟﺎﻧﺸﻴنی
ﺮﺍ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺨﻠﻴﻔﻪ و
خَلَف ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺪﻭ ﻧﻮع
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺩﻭﻧﻮع
اﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ ﻮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻄﺎنة
ﺗﺄﻣﺮﻩ
ﺑﺎﻟﻤﻌﺮﻭﻑ ﻭ
ﺗﺤﻀّﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﮔﺮﻭهی
اﻭﺭﺍ ﺑﻨﻴﮑی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﮐﺴﺐ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺗﺸﻮﻳق ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺨﻴﺮ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺑﻄﺎﻧﻪ
ﺗﺄﻣﺮﻩ
ﺑﺎﻟﺸﺮّ ﻭ
ﺗﺤﻀّﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭﮔﺮﻭهی
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
اﻳﻥ
ﭘﻴﺒﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ
ﺧﻠﻴﻔﻪ اﻭ ﮐﻪ
ﻭﻳﺮﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﺮﺍﺭﺕ
ﻭﻋﺪم ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﺍﻟﻤﻌﺼﻮم
ﻤﻥ عصمه الله ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﻴﺎﻥکسی
بی گناه
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻡ است ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻴﮕﻨﺎهی ﺤﻔﻈ
می کند .
ﻭﻣﻌﺼﻮم
ﺒﻴﮕﻨﺎﻩ ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻭل هستند.
ﺍﻳﻥ حدیث
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ عدم
اﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﻭ
ﻋﻤﺮ ﻭﮐﻠﻴﻪ ﺍﻫل
ﺘﺴﻨﻥ اﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺭﺳﻮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻣﺤﺎل اﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی علیّ
اﺳﺖ. ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﮔﺮﻭهی که
ﺑﺎﻋلیّ ﺪﺭ سلوک
الهی ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﺗﺸﻮﻳق و
تعلیم علیّ
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻣﻌﺼﻮم و دست
بسته ﻤﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﻭﺧﺪﺍ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﮐﺸﺎﻥ
ﺣﻔﻈ ﻨﻤﻮﺩ ﻭ
ﻣﻌﺼﻮم و کامل
ﺸﺪﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻴلی اﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮک ﻮ ﭘﺸﺖ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺗﺠﺮﻳﺪ نفس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ کسب
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺸﺮﺍﺭﺕ ﻭ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
نفس ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺍﻣﺎم ﻮﺭﺋﻴس
ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﻫﺒﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫم ﺒﺸﺮﺍﺭﺕ
ﺩﻋﻮﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺧﺪﺍوند نیز
کسی ﺮﺍ ﻣﻌﺼﻮم
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﺒﺮﺳﺪ
ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺍﻟﺎ ﺑﺠﺎﻯ
ﻤﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﺑﺎﺭ ﻭ
ﻋﺎﺻی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث
8648 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮ ﻣﻮسی
اﺷﻌﺮﻯ ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭﻯ ﺮﻭﺯﻯ
ﺒﺎ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﻣﻨﺴﻮﺑﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺮ ﺍﻣﺮﻯ که
ﺧﺪﺍ ﺑﺸﻤﺎ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺗﻮﻟﻴت
ﻮ ﺍﻣﺎﺭﺕ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺑﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: إﻧّﺎ
ﻭ الله ﻟﺎ
ﻧﻮلّی هذﺍ
ﺍﻟﻌﻤل اﺣﺪﺍ
ﺳﺄﻟﻪ ﺍﻭ
ﺍﺣﺪﺍ ﺣﺮﺹ
ﻋﻠﻴﻪ ﺭﻭﻳﻪ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻣﺎ ﺑﺨﺪﺍ ﻗﺴم
که ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
کاﺭﻯ ﺮﺍ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﮑی که ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻥ ﺒﮑﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻴﻢ ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ اﻥ
ﺤﺮﻳﺺ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔی
اﻋﺰﺍم ﻮﻳﺎ
ﻣﻘﻴم ﺪﺭ
ﺷﻬﺮﻫﺎ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎﺭﺕ ﻭ (
ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻣﺪّ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣل ﻮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺎ
ﭘﻴﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻮ
ﺍﻧﺘﺼﺎبی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺠﺰﺋﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻨﺼﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﮐلّ
ﺪﻳﺎﻧﺖ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﺸﺪﻩ
ﻭﻋﻤل ﺴﻴﺴﺘم
ﺠﻤﻬﻮﺭﻯ ﻮ
ﻧﻈﺮ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﺟﺎﻫل غیر ﺳﺎﻟک
ﻮ ﮐم عقل ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ. ﺩﺭ ﺟﻨگ
ﺨﻴﺒﺮ نیز عمر
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهی
ﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭلی ﺨﺪﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻪﻋلیّ ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ (ﻓﺘح
ﺨﻴﺒﺮ)ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻮق اﻟﺠﻴﺸی
اﻥ ﺳﻤﺒﻮل ﻔﺘح
ﺒﺰﺭگ ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪﻋلیّ
ﺒﺎ ﭼﺸم ﺪﺭﺩﻣﻨﺪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮکی ﺒﻔﺘﺢ
ﺍﻟﻔﺘﻮح ﻘﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭ ﺍﺏ
ﺩﻫﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺶ ﭼﺸم
غلیّ ﺸﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺬﺭّﺍﺕ ﺍﺏ
ﺩﻫﺎﻥ ﻣﻌﻠم
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﭙﻴﺮ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺍﮔﺎهی
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﺵ
ﻳﺎ ﻧﻈﺮ ﻗﺒلی
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﻳﺎ
ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.

حدیث
8649 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯﻋﺎﺋﺸﻪ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻭﻯ
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﭼﺮﺍ
پیامبر ﻫﺮ ﺷﺐ
ﻗﺴﻤتی اﺯ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﺯ
ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﺪ ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﭘﺎﻫﺎﻯ اﻭ
ﺗﺮک
ﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻟم ﺘﺼنع هذﺍ
ﻳﺎ ﺭﺳﻮل الله
ﻭﻏﻔﺮ ﻟک ﻤﺎ
ﺗﻘﺪم ﻤﻥ
ﺬﻧﺒک ﻮﻣﺎ
ﺗﺄﺧّﺮ ؟ ﭼﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻥ ﻣﻴﮑﻨی
ﺪﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻤﺎم گناﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﻭ
ﺑﻌﺪﻯ ﺮﺍ ﺑﺮ
ﺗﻮ ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻌﺼﻮم
اﺳﺖ ﻭ ﮔﻨﺎهی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ طی
کرﺩﻧﺪ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
و عرش رحمان
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﺎﻳﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺭﻩ
ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺴﺎنی عاﺩﻯ
ﻮلی ﻤﺴﺘﻌﺪ سلوک
الهی از
تولدات قبلی
ﺒﻮﺩ. ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
ﺒﺮﻭﺵ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﮐﻪ ﻗﻮم ﻘﺮﻳﺶ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ رﻭﺵ
حنیف ﺯﺭﺩﺷﺖ و
ابراهیم ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺒﻮﺩ ﻭ
ﻧﻪ ﻣﺴﻴﺤﻰ قشری
ﮐﻪ ﺩﻳﻥ ﺒﺤق ﻮ
ﺭﺳمی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒل اﺯ ﺍﺳﻠﺎم
ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﻮﺍﻥ ﺰﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺟﺪّ ﺧﻮﺩ
عبد المطلب
ﻭﺑﻌﺪﺍ ﻋﻤﻮﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ابو
طالب ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
زردشتی ﻘﺪﻳم
ﻘﺮﻳﺶ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺑسلوک الهی
ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻟﺎﺯﻡ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ قُرّه ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮑس
ﻗﺒل اﺯ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ هر
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻥ ﻮ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ آﻥ (قُرّه
ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ)
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺎﺋم اﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﺍﺻل ﺒﻪ
ﺍﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮشی ربّ
ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻭﺑﺴﺪﺭة
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ ﻳﺎ
ﺳﺘﺎﺭ ﻭ ﭘﺮﺩﻩ
ﭘﺎﻳﺎنی ﺴﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺪﺭة
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬی
ﻨﻘﺶ ﻋﺮﺵ ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺑﺪﻯ الهی
اﺳﺖ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺎل که ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋک
ﺮﺳﻴﺪ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ اﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ غیر
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻘﻄﻌﺎ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﮐﻪ ﻏﻔﺮﺍﻥ
گناﻫﺎﻥ
آﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎای
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺩﺳﺖ
ﺑﺴﺘﻪ) ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ ﺷﺪﻩ
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ (ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭلی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﻣﻮﺿﻮعی که ﺑﺤث
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺪﺭ
ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳخ
اﺳﻠﺎم ﺒﻌﺒث
ﺑﻴﻥ ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﻓﻘﻬﺎﻯ قشری
اﻫل کلام ﻮ
ﻣﻨﻄق صوری ارسطو
ﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻤﺎم اﻋﻤﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺒﺮ
ﻭﻯ ﺤﺮﺍم ﺒﻮﺩ (
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﻣﺠﺎﺯ)
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﻫﺮ
ﭼﻪ نفس ﺍﻭ ﻫﻮس
ﮐﻨﺪ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻓﮑﺮ ﺍﻭ ﺁﺭﺯﻭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﺍﻭ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ
ﻫﻤﮕﻰ (ﻣﻌﺼﻮم
اﺯ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ
ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ) ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣؤﻣﻥ
اوم کنندﻩ
ﻭﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم اﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻪ ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻢ ﺟﻬﻨم
ﺒﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻭﺟﻮﺏ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻤﺴﻠّﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺘﺮﺽ
ﺑﺮ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻃ آﻣﻴﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﺮﺍم
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎل ﻮ ﻧﺒﻮﺕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﺍﺩ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺘﺮﺽ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺍﻧﭽﻪ ﺑﺮ
ﺗﻮ ﺣﻠﺎل اﺳﺖ
ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍم
ﻤﻴﮑﻨﻰ. ﻭ
ﺗﻤﺎم
ﺤﻠﺎﻟﻬﺎ ﻭ
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ همه ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺣتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﮑﺴﺎﻥ هستند.
ﻣﻨﺘﻬی
ﺤﺮﺍﻣﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻓﻘﻄ
ﺤﺪّ ﺍﻗلّی
ﺒﺮﺍﻯ اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ )
ﺍﻧﺠﺎم سلوک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﻭﺻﻮل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
اﺯ ﺣﻠﺎﻟﻬﺎ
ﻭﺣتی گماﻩ
ﻭﻋﻘﺎبی ﺒﺮﺍﻯ
ﺤﺮﺍﻣﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﻭﺯ ﻭ
ﺷﺐ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ (ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﻭﺯ) ﻭﻯ هیچ
عمل ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻭ
ﺷﻨﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻳﺶ ﺣﺮﺍﻡ
ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﻴﻀﺎخ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻋﺎﺋﺸﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﺣﺎل
که ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﻗﺒل اﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺘﻮ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺣتی
گناﻫﺎﻥ
اﺣﺘﻤﺎلی
آﻳﻨﺪﻩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﻭﺻﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﺍﺳﺖ
ﭼﺮﺍ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ آﺯﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺶ ﺗﺮک ﺒﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﺋﺸﻪ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩ ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺮﺍﺯ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﺃﻓﻠﺎ
ﺍﮐﻮﻥ غبدﺍ
ﺷﮑﻮﺭﺍ؟. ﻣﮕﺮ
ﻧﻪ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻳﻥ
ﺮﺣﻤﺖ الهی ﺪﺭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺩﺍﺩﻥ اﻭ
ﺳﭙﺎس ﮔﺬﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ؟ .ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﮕﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﻥ
هم ﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮑﻨم ﺸﺒﻬﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺮ ﻣﻥ ﻨﻤﺎﺯ
ﻭﺍﺟﺐ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﻧﺎﻓﻠﻪﻫﺎ ﻫم ﻠﺰﻭمی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻥ ﻨﻤﺎﺯ ﻣﻥ
ﻨﻤﺎﺯ ﺷﮑﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑلی که ﺑﺎﺷﺪ
ﺳﭙﺎس ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﮐسی
ﺒﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺍﺟﺐ ﻭ
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻪ ﻭﺟﻮﺏ
ﺩﻭﺭﻩ ﻗﺒل اﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺧﻠﺎل
ﺴﻠﻮک ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم عوﺍﻡ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻤﺎﺯﻯ
ﺒﺮﮔﺬﺍﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭ ﻧﻮﺍﻓل ﺮﺍ
نیز ﺠﻠﻮ ﭼﺸم
آﻧﻬﺎ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﺍﺩ ﮐﻪ
ﻳﺎﺩ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺍﻟﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺮک ﻴک ﻨﻤﺎﺯ
ﻭﺣتی همه ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻋث
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ الهی
ﻮ ﺑﻬم ﺨﻮﺭﺩﻥ
عهد ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭ ﻟﺰﻭم ﺒﻬﺸﺖ
ﻭ ﺗﺤﺮﻳم
ﺠﻬﻨم ﺒﺮ ﺍﻭ
ﺑﺎﻃل گرﺩﺩ.

حدیث
8650 - ﻣﺴﻠم اﺯ ﺍﺑﻮ
ﺳﻌﻴﺪ
ﺍﻟﺨُﺪﺭﻯ ﻨﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻥّ
ﻤﻥ اﺷﺮّ
ﺍﻟﻨﺎس ﻋﻨﺪ الله
ﻣﻨﺰلة ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻮﺷﺮﻭﺭﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺩم ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم اﺧﻠﺎقی
ﻮ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی ﺪﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﻭﻗﺖ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ ﺍﺷﺮﺍﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
هستند که ﻳﻔﻀی
الی اﻟﻤﺮأة ﻭ
ﺗﻔﻀی اﻟﻴﻪ
ثمّ ﻴﻨﺸﺮ ﺳﺮّﻫﺎ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﺮﻭﺭ
ﺑﺎ ﺯنی هم
ﺧﻮﺍﺑی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﺳﭙس
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﻓﺤﺸﺎﻯ ﻮﻯ
ﺮﺳﻮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻳﻥ
ﻤثال اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺯنی
ﻮﺍﻗﻌﺎ ﻓﺎﺣﺸﻪ
هم ﺒﺎﺷﺪ ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﺪﺭ
ﺟﻮﺍمع ﺒﺸﺮﻯ
ﻬﻤﻴﺸﻪ ﺯﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻓﺤﺸاء ﺨﻮﺩ
ﺗﺮس ﺩﺍﺭﺩﺮﻏم
ﻔﺎﺣﺸﮕﻰ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺍﻯ همگاﻥ ﻮ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﻳﺸﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻳﻥ کاﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ.
ﻭﺍﻟﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﺪﺍﻓﻊ
ﻓﺤﺸﺎﻯ ﺁﻥ ﺰﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳ کاﺭ ﻣﺮﺩ
ﺭﺳﻮﺍ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ(ﻓﺎﺣﺶ)
ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﺘﻬﻯ
ﺒﻰ ﺣﻴﺎئی
ﻮﻋﺪم ﺘﺮس ﻭ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی که
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻨفع
ﻤﺮﺩﺍﻥ اﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﮕﺴﺘﺎﺧی ﻮ ﺭﺳﻮﺍ
ﮐﺮﺩﻥ کشاﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣثال اﻳﻥ
ﻔﺎﺣﺸﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺎم ﺼﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺯﺷﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ هم هست.
ﺍﮔﺮ ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻄﺎئی
ﺪﻳﺪﻳﻢ ﻧﻘﻄﻪ
ضعفی ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﺳﻮﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
هم اﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺽ
ﺳﺮﮐﻴﺴﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻮ ﺍﺳﺘثماﺭ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻴﻢ.
ﺍﻳﻥ همبشترﻯ
ﺒﺎ ﺯﻧﻰ ﻭﻟﻮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﺤﺸاء
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻴک
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﻮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ
ﺑﻴﻥ ﺪﻭ ﻧﻔﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺭﺍﺯ ﻭ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ هر ﻗَﺴَم
ﻮ ﺗﻌﻬﺪ ﻭ
ﻧﺬﺭﻯ ﺒﺎﻳﺪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻭ ﻓﺎﺵ
ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻌﻬﺪﻯ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﻘق
ﺘﮑﺎﻣل ﻮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی اﻭ
ﻧﻔﺎق کرﺩﻩ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﺷﻤﻨﺎﻧﺶ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

حدیث
8651 - ﺍﺑﻮ ﺩﺍﻭﺩ
ﺍﺯ ﻋﺎﺋﺸﻪ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﮐﻠﺎﻣﺶ (ﻓﺼﻞ)
ﻭ ﻣﺸﺨﺺﻭ
ﻗﺎطع ﻮ ﺭﻭﺷﻥ
ﺒﻮﺩ. ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﻫﺮﮐس ﺍﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻴﺪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﺪ. (ﻓﺼل
کلاﻡ) ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻔﺼﻴل ﻮ
ﺗﺸﺮﻳح ﻠﺎﺯم
ﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻣثال ﻮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺘﻔﺼﻴل
ﻠﺎﺯم ﺮﺍ ﺩﺍﺩ.
ﮐﻠﺎم ﻔﺼل آﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺎطع
ﻮ ﻣﺤﮑم ﻮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻭ ﺩلی
ﻮ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ
ﺗﺮس ﺑﻴﺎﻥ
ﺸﻮﺩ. ﭼﻨﻴﻥ
ﻔﺎﺻلی ﻭ
ﻗﺎﻃﻌﻴﺖ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﺎنع
اﺯ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﭽﻨﺪ ﺑﻄﻥ اﺯ
ﻣﻌنی هم
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩﺍﻯ
ﻘﺒﻠﺎ ﻣﺮﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭﭼﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻇی
ﺒﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻟﻔﺎﻇ کند ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﭽﻨﺪ
ﻣﻌنی ﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ
ﺫﻫنی ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎم ﺨﻮﺩ
ﻣﻌنی ﺒﺎﻃنی ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺷﺘﻪﻫﺎ ﻣﻥ
ﻘﺼﺪ ﺩﺍﺭﻡ
ﺍﻳﻥ ﻨﮑﺘﻪ ﺭﺍ
ﺗثبیت ﮐﻨﻢ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻤﺮﺩم
ﻔﺮﺍﺭﻯ
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭﺑﺎ ﺗﺮسﺍﺯ
ﻗﺒﻮل ﺤﻘﺎﻳق
ﺠﺪﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
اﺟﺪﺍﺩﻯ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻟﺬﺍ ﭘیاﻣﺒﺮ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﻋﺎﺩﻯ ﻮﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺟﺐ را
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻭﺍقع
ﺒﺮﺍﻯ
عاﻗﻠﺘﺮﺍﻥ
ﻤﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﻓﻮق
اﻟﻌﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺿﺮﻭﺭﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺵ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴ که
ﻳﮑی اﺯ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻄﺮق ﺘﻔﻬﻴم
ﺪﺭ ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻮ ﻋﻠم
اﻟﻤﻌﺮﻓﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﮐﺘﺎبی ﭽﻮﻥ
ﻘﺮﺍﻥ ﻭ
ﺩﺭﻫﻴچ
عباﺭﺍتی ﭽﻮﻥ
گفته ﻫﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴم
کتاﺏ ﮐﻠﻴﻠﻪ ﻭ
ﺩﻣﻨﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤثاﻝ ﺧﻴلی
ﺠﺎﻟﺐ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ اﻃﻔﺎل
اﺳﺖ ﻭ ﻫﺮﮐسی
ﺪﺭک ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﮐﺘﺎﺏ ﮐﻠﻴﻠﻪ
ﻭ ﺩﻣﻨﻪ (ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ)
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴم
ﻘﺮﺍﻥ ﻮ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﺪّﻯ
ﻮﺷﻮخی ﻮ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺩﻟﻘکی
ﺪﺭ ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺍﺯ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺻﻴﻒ
به (ﻓﺎﺻﻞ) باشد
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ (ﻓﻴﺼﻠﻪ
ﺩﻫﻨﺪﻩ)
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺁﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻳک
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﭼﻨﺪ ﮔﺎﻧگی
ﺮﺃﻯ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺒﺒﻮﺍﻃﻥ اﺯ
ﻫم ﺪﻭﺭ ﺗﺮ
ﺷﻮﻧﺪ ﺩﺷﻤنی
ﻮﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﻴﻥ ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
آن ٴﺰﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻄﻮﺭ ﻓﻴﺼﻠﻪ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭﺍﺭﺩ
ﮐﺎﺭ ﺯﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻓﻘﻄ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬس ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻤﺎ ﻣﻄﺮح اﺳﺖ.
ﺗﻔﺎﻭﺕﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮﻣﻌﺎنی
ﻤﻬم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻌنی ﺨﺎﺹ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺎﻳﺪﻋﻘل
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻳک
ﺴﻠﻮک الهی
ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺪﻫﻴﻢ
ﻭﺑﻌﻘل کلّ
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﻴﻢ.
ﺗﺎ ﻣﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی ﺮﺍ
ﺧﻴلی ﻮﺍﺿح ﻮ
ﻇﺎﻫﺮ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﮐﻠﺎم ﻔﺼﻞ (
ﺟﺪﺍئی اﺯ ﻫﻢ)
ﻭ (ﻓﻴﺼﻠﻪ
ﺩﻫﻨﺪﮔﻰ) ﻭ (
ﺗﻔﺼﻴل کاﻓﻰ)
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻴک
ﺘﺨﺼﺺ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳک
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮔﺎهی
ﺒﻀﺮﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﻭ
ﺧﻄﺮ ﺟﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺸﺮﻁ
ﺷﺠﺎﻋﺖ ﻭ
ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺍﺗﻤﺎم ﺤﺠّﺖ
ﻭ ﺍﺩﺍﻯ
اﻣﺎﻧﺖ الهی ﻮ
(ﻗﻮل ﻔﺼل) اﺳﺖ.

حدیث
8652 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ ﺍبو
ﻫُﺮﻳﺮﻩ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﺫﺍ
ﺍﻗﻴﻤﺖ
ﺍﻟﺼﻠﺎةﻓﻠﺎ
ﺗﺄﺗﻮﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﺘم ﺘﺴﻌﻮﻥ هرگاه
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﺑﺮﭘﺎ ﺷﺪ ﺷﻤﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻭﻳﺪﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻥ
ﻨﺮﺳﺎﻧﻴﺪ. (ﺳﻌﻰ)
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺎﺭ
ﺍﺳﺖ ﻭﮐُﻨﺪ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺭﻓﺘﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﺣﺮﮐتی
ﺠﻨﻮنی اﺳﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺗﻮﺍﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺗﻮﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﺘم ﺘﻤﺸﻮﻥ
ﻭﻋﻠﻴﮑم
اﻟﺴﮑﻴنة ﺑﺮ
ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻥ
ﻮ ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﺑﺴﻮﻯ آﻥ
ﺒﺮﻭﻳﺪ. (ﻣﺸﻰ)
ﺳﺎﻟک ﺮﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ذفتن
است ﻭ ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﻭﻯ ﻨﺎشی اﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺗﻌﻠﻴم ﭙﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ (ﺳﮑﻴﻨﻪ)
ﻓﻘﻄ
ﺪﺭﻳﺎﻓﺘﻥ
اﻣﺎک اوﻡ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﻣﻌﻠم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﺭﺍﻣشی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﻣل
الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻓﻤﺎ
ﺍﺩﺭﮐﺘم
ﻔﺼﻠّﻮﺍ ﻭﻣﺎ
ﻓﺎﺗﮑم
ﻔﺄﺗﻤﻮﻫﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻳﺪﻣﺘﺼل
گرﺩﻳﺪ.
ﻭﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻳﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﻀﺎﻯ ﻓﻮﺕ
ﺷﺪﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﺪ.
ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻬک ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯﺟﻤﺎﻋﺖ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻣﺤﻔل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺖ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﺎﺧﻴﺮ
ﺍﻧﻬم ﻤﻬم
ﻨﻴﺴﺖ.ﻣﻬم
ﺴﻌی ﻮ ﻫﻤﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻥ اﺳﺖ
ﻧﻪ ﺩﻭﻳﺪﻥ ﻮ
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺟﻨﻮﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺴﻌی حرکت ﻤﺎﺭ.
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک عملی ﺪﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﺒﻬﺎ ﻭ
عملی ﺧﺎﻧﻪ ﻭ
ﻋﺰﻟﺖ ﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻣﻬم ﺪﺭ
ﻣﺮﺍﺳم ﺪﻳنی ﻮ
ﺟﻤﻌﻰ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻮﺗﻌﻈﻴم
ﺸﻌﺎﺋﺮ الهی
اﺳﺖ. ﻧﻪ
ﻣﺴﺨﺮﮔی ﻮ
ﺩﻭﻳﺪﻥ که
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻏﻴﺮ
ﻧﻤﺎﺯﮔﺬﺍﺭﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺷﻮﺩ.
ﻣﺴﻠم ﺪﺭ
ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻓﺄﻥّ
اﺣﺪﮐم اﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻴﻌﻬﺪ
ﺍلی اﻟﺼﻠﺎة
ﻓﻬﻮ فی ﺼﻠﺎة
ﻭﻫﺮ ﮐس ﺍﺯ
ﺷﻤﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﻧﻴّﺖ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻤﺎﺯ ﺑﺮﺳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﻌﺠﻠﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ که
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻔﻈ
ﺸﻌﺎﺋﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ ﺧﻮﺩ
مراسم ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺑﺒﺎﺭ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻭلی
ﻨﻤﺎﺯ ﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﺴﺠﺪ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻣﺤﻀﺮ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﮔﺮﻓﺘﻥ أثر
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺎ
ﭼﻨﻴﻥ ﺤﻀﻮﺭ ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋتی
هم ﻀﺮﻭﺭتی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻬم ﻨﻤﺎﺯ
ﺑﺎ ﺟمع ﺒﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻫﺮﻳک اﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﻮﺍلی ﻮ
ﺗﻌﺎی
ﺴﻤﺒﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺩﻭ
ﺭﮐﻌﺖ ﺍﺧﺮ
ﺻﺒﺢ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﺎﺗﻤﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺑﺰﻧﺪﮔی
عاﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﭙﻴﻮﻧﺪﺩ. ﻗﺼﺪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻮ ﻧﻴﺖ ﺍﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭ ﻓﮑﺮ سلوک
الهی ﻮ
ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻮﺩﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻤﺎﺯﻫﻢ ﺍﻃﻠﺎق
اسم کلّی بر
هر یک از اسم
های ﺠﺰئی ﺒﺮ
ﮐلّ سلوک
الهی اﺳﺖ.

حدیث
8653 - ﺑﺨﺎﺭﻯ ﻮ
ﻣﺴﻠم ﺎﺯ
برّاء ﺒﻥ
عاﺯﺏ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
میکند ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻤﺎ
ﻫﻔﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ: ﺑﻌﻴﺎﺩة
ﺍﻟﻤﺮﻳﺾ
ﻋﻴﺎﺩﺕ ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻳﺎ
ﮐﻤک ﺒﺠﺎ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ. ﻭ ﺍﺗّﺒﺎع
اﻟﺠﻨﺎﺋﺰ ﺩﻧﺒﺎل
ﺠﻨﺎﺯﻩ ﻣﺮﺩﻩ
ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﮐﻪ بیاﺩ ﻣﺮک
ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺗﺸﻤﻴﺖ ﺍﻟﻌﺎﻃس
ﻭ ﺑﮑﺴﻴﮑﻪ
ﻋﻄﺴﻪ ﮐﺮﺩ
ﺩﺭﻭﺩ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ
ﺑﻔﺮﺳﺘﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻄﺴﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻥ ﺘنفس ﻭ
ﺗﺤﺮﻳک ﻤﻐﺰ ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣؤثّر
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺎﻟتی
ﻤﻮﺍﻓق ﺒﺎ
ﻣﻴل ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭ ﻧﺼﺮ
ﺍﻟﻀﻌﻴﻒ ﮐﻤک
ﻮ ﻳﺎﺭﻯ
ﺒﻨﺎﺗﻮﺍﻧﺎﻥ
ضعیف ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﻭ ﻋﻮﻥ
اﻟﻤﻈﻠﻮم ﻮ
ﮐﻤک
ﺒﻤﻈﻠﻮﻣﺎﻥ
ﺸﺘﺎﻓﺘﻦ ﺗﺎ
ﺍﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺸﺘﺎﻓﺘﻥ ﺒﻨفع
ﺗﮑﺎﻣلی ﻤﺎﻭم
ﻈﻠﻮم ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻇﻠم
ﻮﻇﺎﻟم ﺒﺮﺍﻯ همه
ﺭﻭﺷﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍئی
ﻤﺎ نیز ﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺪّ ﻧﻈﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ هم
ﻨﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻣﻈﻠﻮم ﺮا
بخرد و ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻓﺸاء
اﻟﺴﻠﺎم ﺘﺮﻭﻳج
ﺼﻠح ﺒﻴﻥ
ﻤﺮﺩﻡ ﻭﻋﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺩﻥ ﺒﺴﻠﺎم
کرﺩﻥ ﺒﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻭ ﺟﻠﺐ ﺩﻭﺳتی
ﻮ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺳﻠﺎم
و ﺴﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﻴﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ. ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺭ
ﺍﻟﻤﻘﺴم اﻧﺠﺎم
ﻘﺴم ﻮ ﺗﻌﻬﺪ
خو ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻪ
ﺑِﺮّ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮ ﻗَﺴَم ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ.

حدیث
8654 ﻣﺴﻠم
اﺯﻋﻴﺎﺽ ﺑﻥ
ﺤﻤﺎﺭ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻫل
اﻟﺠنة ثلاثة ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﺴﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ .ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﻮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺑﻐﻔﺮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩﻫﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ ﺴﻪ
ﮔﺮﻭﻩ ﺳﺎﻟک هستند.
ﺩﻭ ﺳﻠﻄﺎﻥ
ﻤﻘﺴﻄ ﻤﻮﻓق
ﺪﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺳﻠﻄﻪ ﻭﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﻯ
کهﻋﺎﺩل ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻣﻮﻓق ﺪﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
عدﺍﻟﺖ.
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺴﻠﻄﺎﻥ
ﻮﺍﻗﻌی ﻔﻘﻄ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻮ ﭘﻴﺮﺍﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ که
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﺮّﻑ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺟﻠﺐ
ﺑﺎﻭﺭﻳﻬﺎﻯ
اﻭ ﺑﺎﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮکی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی الهی
ﺒﺮ ﺩﻟﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻗﺴﻄ
ﻮﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺨﺸی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻗبلا ﻣﻮﻓق
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ الهی
ﻮ ﮐﻤﺎل
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺠﺰ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﻘﺒلی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺭﺍﻯ هیچ
ﺴﻠﻄﻪ و اختیاری
اﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻫﻴچ ﻘﺪﺭﺗی
ﺪﺭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫم
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
عدﺍﻟﺖ ﺑﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮﻋﺪل
ﺸﺪﻥ اﻳﺠﺎﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣق
ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﺑﺒﻌﻀی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺴﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﮔﺎﻥ
ﻤﺬﻫبی ﻘﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ سلوک
الهی
ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻗﻄﻌﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﺮّﻑ ﻭ
ﺳﻠﻄﻪ ﻭ
ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺑﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻮ
ﻗﻠﺐ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﮔﺮ ﻃﺎﻟﺐ ﺑﻬﺸﺖ
الهی ﺒﺎﺷ
ﻨﺪﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻫﺮﭼﻪ
ﻫم عذﺍﻟﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی کنند
ﺍﻭﻟﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻐﻀﻮﺏ ﻣﻠﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ هم
ﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﺪﺍم
کاﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﻭ ﺑﭽﻪ
ﺩﻟﻴﻞﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺮﺩم عاﻣی
هرﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺑﺮخی ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭼﻮﻥ
هیچ کس ﺍﺯ
ﺭﻫﺒﺮ ﻓﻌلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺎﺭﺍﺿی اﺳﺖ.
ﭘسﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻫﺒﺮﺍﻥ ﺴﻴﺎسی
ﻨﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﻮفق ﻘﺒﻠﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﮐﺴﺐ
ﻏﻔﺮﺍﻥ الهی ﻮ
ﺍﻣﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
هذﺍﻳﺖ ﻭ ﺗﺴﻠم
ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺸﺪﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻮ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺴﻠﻮک
الهی هستند. ﻭ
ﺭﺟل ﺮﺣﻴم
ﺮﻗﻴق اﻟﻘﻠﺐ
ﻠﺬﻯ ﻘﺮبی ﻮ
ﻣﺴﻠم ﺪﻭﻣﻴﻥ
گرﻭﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺒﺎﻗلبی ﺮﺣﻴم
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻨﺰﺩﻳﮑﺎﻥ ﻮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺘﺮﺣم ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺸﺨﺼی
ﻔﻘﻄ ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﺒﻌﻀی
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻘﻄ اﻭ ﻗﻠﺒﺶ
ﻧﺮم ﺸﺪﻩ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻠﻴﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻮ
ﺗﻘربّ ﻃﻠﺒﺎﻥ
ﺒﺨﺪﺍ ﮐﻤک
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﻣﻌﻨﻮﻯکند ﺗﺎ
ﺑسلوک الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. (ﺗﻘربّ
ﻃﻠﺒﺎﻥ)
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻧی
که ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی هستند. ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺎﺩﮔی
ﺒﻌﺪﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑسلوک
الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎئی
که ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ سعی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﻣﺪﺗﻬﺎ ﻃﻮل
کشیدﻩ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻌﻠﺖ ﻋﺪم اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺑﻌﻠﺖ ﻋﺪم
ﻤﺸﻴﺖ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥﺮﺍﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺩل ﺴﻮﺧﺘﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺑﺄﻣﺮ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺒﻌﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺸﻐﻮل هستند.
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭلی
ﻔﻌﻠﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﻳﺎﺭﻯ
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﭼﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﭘﻠﻪﻫﺎﻯ
ﻨﻮﺭﺍنی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ هر
ﺷﻬﻮﺩﻯ که
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻳک
هزﺍﺭ ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺟﻌتی ﺪﺭ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻋﻔﻴﻒ ﻣﺘﻌﻔﻒ
ﺫﻭﻋفّت گرﻭﻩ
ﺳﻮم
ﺒﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣل
اﻭﻟﻴﻪ ﺳﻠﻮک هستند
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﻔّﺖ ﺩﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﺪﻟﺒﺴﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ عیال ﻮ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﮔﺮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳنی
ﻮﺳﻠﻮک
ﻴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﭙﻴﺮﻭ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻠﺎمی
ﺘﻮﺍﻥ اﻳﻥ
ﻄﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺒﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻥ ﺨﻠﺎﺻﻪ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﮐﻠﻴﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻧﺖ الهی
ﺮﺍ ﺣﻔﻈ کرﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣل
ﺸﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﻣﺎﻧﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی
ﺮﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺎﻧﺖ الهی
ﺮﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮ ﺑﻌﺼﻮﺭ ﻭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻨﺘقل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﻭم
کلیه ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺻﻠﻪ ﺭﺣﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ
ﺒﺨﻮﻳﺸﺎﻥ ﻮ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺎﻥ که
ﻫﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎنی
اﻧﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺘﻘربّ
ﻃﻠﺒﺎﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻤک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎ ئی خود
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﺣم ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮک هستند. ﻭ
ﻣﻨﺘﻈﺮ( ﮐﻤﺎل
ﺠﻨﻴنی ﺪﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ) ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم هستند.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻫم ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮔﺮﻭﻩ ﺳﻮﻡ
ﻋﻔﻴﻔﺎﻥ ﻴﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻭﺭﻯ کنندﻩ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻮﻥ
گرﻭﻩ ﺍﻭل
ﻮﺍﺻﻞ ﮐﺎﻣل
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﭼﻮﻥ گرﻭﻩ
ﺩﻭم ﻮﺍﺻل غیر
ﻧﻬﺎئی ﻨمی
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭلی
اﻣﻴﺪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟک هستند. ﻭ
ﺩل ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮکی
ﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻟﺎ ﻫﻴج ﻴک اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎلک ﻴﺎ
ﻭﺍﺻل اﻮ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣل
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ ﺭﺍهی
ﺒﺒﻬﺸﺖ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻳﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭﺣﺪّ
ﺍﻗل اﺯ ﻓﺼل
ﻨﻮعی کنونی ﻴﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺣﺘی اﮔﺮ ﺗﻤﺎم
عمرﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ کنند
ﻭﺳﺮﻣﺎﻳﻪﻫﺎ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺪﻫﻨﺪ ﻭلی
ﺴﻠﻮﻙ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻮل
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺧﺮﻳﺪ ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ عدم ﺴﻠﻮک
ﻮ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺮﻳﺪنی
ﻨﻴﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺎﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ نفس امّاره
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋﻤﺮ
ﻓﻌلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺒﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺤﻴﺎﺕ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ که
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ اﺳﺖ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻮ ﻓﺼل
ﻨﻮعی که ﮐسی
ﺒﺎﺷﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻗﺒلی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﺎﻣﻠﻪ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻔﻌلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ
ﺻﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻢ
ﺍﺭﺍﻣﺶ ﺩل
ﻮﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﻟﻬﺎمی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺎ ﺑﮑﻤک
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.

حدیث 8655-
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﻧس ﺧﺎﺩم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻣﻄﻠربّی
ﻮ ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺍﻧﺪ ﺍﻥ
ﺮﺍﺳﻪ ﺑﺎﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﺗﺎ
ﺗﻔﻬﻴم ﻄﺮﻑ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﮔﺮﻭهی ﻮﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﺪ ﺑﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺳﻠﺎم
ﻤﻴﮑﺮﺩ ﻭﺳﻪ
ﺑﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﺳﻠﺎم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ. ﺍﻳﻥ
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﻣﻄﻠﺐ
ﻭ ﺗﻔﻬﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺪﻑ ﻫﺮ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﻠﻤﺎﺗی ﺒﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﺮﺍﻧﺪﻥ
اﺭﺯﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﺪﻑ ﻭ ﻧﻴّتی
ﺒﺮﺍﻯ گوﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻴک ﻮ ﺧﻴﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻔﻬﻴم
آﻥ ﻀﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ. ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺳﻪ
ﺑﺎﺭ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﻧﺤﻮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻤﻄﻠﺐ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮح می کرد
ﻭﺣتی ﻤﺮﺍﻗﺐ
ﺑﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻃﺮﻑ
ﺍﻥ ﺤﺮﻑ ﺭﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﻧﻪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
میکرد ﻭ ﺑﺎ
ﺳﻮآلی ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ گفته
ٴﻄﺮﻑ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭم ﻄﻠﺐ ﺍﺻلی
ﺮﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻫﺪﻑ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺗﺤﻘق
ﻨﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻄﻠﺐ
ﭼﻨﻴﻥ ﻔﺮﺻتی
ﺒﻄﺮﻑ ﻣﻘﺎﺑل
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻘﺼﺪ ﻭ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﻣﻨﻈﻮﺭﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺧﺒﺮ ﺷﻮﺩ ﻭ
ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺪﻑ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺩﻳﻥ یا آئین ﻮ
ﺭﻭﺵ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩم
ﺴﺎﺩﻩ ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺸﮑل عاﺩتی ﻤﻴﮑﺮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻄﻠﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻄﺮح ﻨﻤﻮﺩﻥ
اﻥ ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻟﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫم
کلماﺕ ﻳک
ﻤﻄﻠﺐ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ
ﻭﻣﺘﺮﺍﺩﻓﺎﺕ
ﻭ ﻃﺮح ﻤثاﻟﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻌﺪﺩ ﮐﻤک
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﻨﺘﻘل گرﺩﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻳکی ﺪﻭ ﺳﺌﻮآل
ﻈﺮﻳﻒ ﺍﺯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺸﻮﺩ ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﭙﺎﺳخ اﻭ
ﻣﻌﻠﻮم گرﺩﺩ
ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮع ﺮﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﻧﻪ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺻﺮﺍﺣﺖ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻇ ﺪﻗﻴقی
ﺒﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮔﺎهی
اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻮﺍﺟﻪ ﺑﺎ
ﺧﻄﺮ ﻭ ﻣﺸﮑلاتی
ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻗﺎﺩﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺎ ﺻﺮﺍﺣﺖ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻋﻈم
کلاﻡ ﻭﺍﮐثرﺍ
ﺗﻤﺎم کلاﻡ ﺑﺮ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﺨﻔﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺷﺠﺎﻋﺖ ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
گوﻳﻨﺪﻩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺎﻳﺪ.ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﮐﻪ ﺗﺮسی اﺯ
ﻣﺮگ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﻤﺎﻳﺖ الهی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻗﺎﺩﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﺮﺍﺣﺖ
ﺯﻳﺎﺩﻩ ﺭﻭﻯ
کنند ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻫم ﺪﺭ ﺧﻄﺮ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻧﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﮐثر
ﺍﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﻴﻥ ﺼﺮﺍﺣﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳﺦ
ﻣﻮﺍﺟﻪ ﺑﺎ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻮ
ﻣﺘﻨﻔﺬﺍﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﭼﻮﻥ
ﻤﻠﺎﻫﺎﻯ
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ
ﻭﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻮﺣﮑﺎم که ﻣﻨفع
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻗﺒﻮل ﺤﻘﺎﻳق
ﺪﺭ ﺧﻄﺮ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﺑﺴﺨﺖ ﺗﺮﻳﻥ
ﺸﮑل ﻤﺮگ هم
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺤﻠﺎج
ﻮﻋﻴﻥ اﻟﻘﻀﺎت
ﻭ ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ ﻮ
ﺍﺑﻥ عرﺑﻰ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻥ
ﺨﻄﺮﺍتی
ﻤﻮﺍﺟﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺑﺎ ﮐﻤک
ﺘﺪﺑﻴﺮ الهی ﻮ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﻯ
ﻠﺎﺯﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺠﺎن
ﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻭ ﺟﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩ
ﻭ ﺗثبیت ﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺑﺪﺍﻥ
ﺸﮑل که
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻋﻤل ﻨﺸﺪ. ﺍﻣﺎ (ﺳﻠﺎﻡ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳک
ﺪﺭﻭﺩ ﺩﺭﺑﺮ
ﺧﻮﺭﺩ ﻧﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ هم
ﺨﻮﺩ ﻣﻬم اﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺩﺭ
کوﺩﮐﺎﻥ ﻮ ﺣﺘی
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺗﻮﺍضع
ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺑﺘﺎﺳﻴس
ﺩﻭﺳتی ﻮ ﻣﺤﺒﺖ
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺻﻠح ﻮﺳﻠﺎم
ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺘﻴﺮگی
ﻭﺩﺷﻤنی گرﺩﺩ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﺎم ﻮ
ﺧﻮﺵ ﺭﻭئی
ﻨﻴﺰ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺳﺎﺯ ﺗﻔﺎﻫم
ﺒﻌﺪﻯ ﻭ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺸﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺼﺮﻑ
ﻭﻗﺖ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺒﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﺒﻠیغ اﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﻗﺪم ﺘﻮﺍضع
ﻮﺟﻠﺐ ﻣﺤﺒﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺳﻠﺎﻡ ﺍﺭﺯﻭﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺳﻠﺎم
ﺪﺭ ﺻﻠح ﺒﻮﺩﻥ
ﺒﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻥ اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﺳﻠﺎم
هیچ ﺤتی ﻤﻄلع
اﻟﻔﺠﺮ)
ﺗﺎﮐﻴﺪ الهی
ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﺳﻠﺎم ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻮ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ ﺑﺎنفس
ﻭ ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ آﺭﺯﻭ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻨﺘﻘل
ﻤﻴﮑﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻳﻬﻮﺩیان ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ (ﺳﻠﺎم
ﻴﺎ ﺷاﻠوﻡ) ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪﻭ ﮔﻮﺵ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺑﺪﺍﻥ
آﺷﻨﺎئی ﺪﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺑﺠﺰ ﻗﻮم
ﻘﺮﻳﺶ ﮐﻪ ﺭﻭﺵ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻤﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺍﻧﻬﺎ ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ
ﺎﺯ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﺩﻳﻥ
اﺑﺮﺍﻫﻴم ﭙﺴﺮ(ﺍﺯﺭ)
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻟﻰ ﮐلّ
اﻋﺮﺍﺏ ﻓﻘﻄ
ﺒﺎ ﻳﻬﻮﺩ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺍﺷﻨﺎئی
اﺟﺘﻤﺎعی ﻮﺩﻳنی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ کم
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﺷﻤﺎل عرﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺪﺭﺟﻮﺍﺭ
ﺳﻮﺭﻳﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮک
ﻨﺠﺮﺍﻥ کناﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺴﺮخ
ﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﻣﻨﺎﻃق ﺼﺤﺮﺍئی
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﻟﻔﻈ
ﺴﻠﺎم علیکم ﻮ
ﺧﻴلی اﺯ ﺍﻟﻔﺎﻇ
ﺪﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎم ﻮ
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺒﻌﺪﻯ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﻠﻔﻈﻴ ﻴﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺴﻠﺎم ﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺍهی ﻮﺧﻴﺮ
ﻃﻠﺒی
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ هم ﭽﻨﺎﻥ
عاﺩﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﻄﻠﺐ
ﺧﻴﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی اﺭﺯﻭﻯ
اﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ
سلوک الهی ﻮ
ﻃﻠﺐ ﺳﻠﺎم ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث 8656- مسلم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ ﺒﻨﻘل
اﺯ ﺍﺑﻮ ﺳﻌﻴﺪ
ﺧﺪﺭﻯ ﻤﻴﻨﻮﻳﺴﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﺫﺍ
ﺟﺎء
اﻟﺠمعة
ﻓﻠﻴﻐﺘﺴل ﺮﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﮐﻪ ﺳﺮ
ﺭﺳﻴﺪ ﻏﺴل
کنید . ﻧﻪ ﻓﻘﻂ (ﻏﺴل
ﺟﺴﻢ) ﺩﺭﻫﺮ
ﻫﻔﺘﻪ ﺍﻧﻬم
ﺪﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺒﻬﺪﺍﺷتی
ﻘﺪﻳم اﻋﺮﺍﺏ
ﻭ ﺣتی ﻤﻠل
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﻳک
اﻣﺮ ﺑﻬﺪﺍﺷﺘی
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻭﺯ ﺭﻓﺘﻥ
ﺒﻨﻤﺎﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﻭ ﺷﺮﮐﺖ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻨﻈﺎﻓﺖ ﺟﺴم
ﻮ ﺯﻳﺒﺎئیﻤﻈﻬﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺒﻬﺎﻧﻪ
ﺯُﻫﺪ ﻭ ﺗﺮک
ﺪﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺭﻯ
ﻨﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺟﻤﻌﻪ ﺭﻭﺯ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺑﺎﭘﻴﺮ ﻭ
ﻣﺮﺷﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺘﻌﻄﻴل عمومی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﻈﺎﻓﺖ ﻟﺎﺯم
ﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺟﻤﻌﻪ
ﺑﻤﻌنی ﺠمع
ﺸﺪﻥ ﻮ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺟم
ﺸﺪﻥ ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﮐﻪ ﻳک
ﻨﻮع ﻤﺮگ ﺪﺭ
ﺭؤﻴﺎ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻧﻴﺎﺯ به (ﻏُﺴل
ﻤیّت ) ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺟﺴﻢ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﺷﺤﺎﺕ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﺩﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺩﺭ ﺣﮑم
ﻤﻴِﺖ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎک
ﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻫﺮﮐس
ﺑﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم ﺠمع
ﺸﺪﻥ ﻮ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
اﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺑﺎﻳﺪ (ﻏﺴل اﺯ
ﺩﻧﻴﺎ) ﻭ ﺩﺳﺖ
ﮐﺸﻴﺪﻥ اﺯ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻤﻌﻨﻰ ﻏﺴل
ﺠﻤﻌﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ (ﺩﺳﺖ ﺍﺯ سلوک
الهی) ﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺷﺴﺘﺸﻮ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺍﺭﺩ
ﺍﺟﺘﻤﺎع ﻮ
ﺧﻠق عادی
ﺒﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺘﺮک اﻣﺎﮐﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﻭﻋﺰﻟﺖ
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣل ﻮ
ﺍﺻل ﺴﺨﺖ
ﺗﺮﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻋﻤﺎﻟﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺧﺮﻳ
عمل ﺣج کعبه ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻣﺠﺴم آﻥ (ﺗﻘﺼﻴﺮ
ﻧﻬﺎﺋﻰ) ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
اﻧﺠﺎم ﻨﺪﻫﺪ
ﮐلّ ﺤﺞ ﺍﻭ
ﺑﺎﻃل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﺮک
ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺗثبیتی
ﻔﺎﻳﺪﻩ ﺳﺎﻟک کاﻣل
ﺸﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﻣﻴﺴﺮ ﺍﺳﺖ
ﻧﻴﺰ ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ (ﻭﺍﺻل
ﺒﺠﻤﻌﻪ ﺧﻮﺩ)ﻏﺴل
کرﺩﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺴﻠم
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻥ
ﺮﺍﻭﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ: ﻏﺴل
یوم اﻟﺠمعة ﻭﺍﺟﺐ
ﻋﻠﻴک لم
ﻤﺤﺘﻠم ﺒﺮﻫﺮ
ﻣﺤﺘﻠم غسل
ﺠﻤﻌﻪ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﺣﺘﻠﺎﻡ)
ﺧﻮﺍﺏ ﺷﻬﻮﺍنی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺒﺎلغ
ﺸﺪﻩ ﺍﺣﺘﻠﺎم
اﻭ ﻟﺰﻭم غسل ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺎﻭ ﻳﺎﺩ
ﺍﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻏﺴل ﺠﻤﻌﻪ
ﻭﻏﺴل ﺠﻨﺎﺑﺖ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣثل هم هستند.
ﻟﺬﺍ ﻣﺤﺘﻠم هم
ﺒﺎﻳﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻏﺴل ﺠﻤﻌﻪ
ﮐﻨﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻل ﺒﻬﺮ ﻳک
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ (
ﺣﻠﻢ ﻭﺧﻮﺍﺏ)
ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻏﺴل اﻭ ﭼﻮﻥ
ﺤﺎﻟتی ﻨﻈﻴﺮ
ﺣﺎﻟمیّـت
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻏﺴﻞ ﺍﻭ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ. (ﻣﺤﺘﻠﻢ)
ﺿﻤﻨﺎ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک
اﺭﺯﻭﻣﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍﺑﻄﻪ
ﻏﺴل ﺠﻤﻌﻪ ﺑﺎ
ﻏﺴل ﺠﻨﺎﺑﺖ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺠﻤﻌﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺠمع
ﺸﺪﻥ ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺭؤﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺣﺎﻟتی ﺸﺒﻴﻪ
ﻣُﺮﺩﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺻﺎﺣﺐ اﻭم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﮑﺸﺪ ﻭﻏﺴل
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺟﻨﺎﺑﺖ هم غیر
ﺍﺯﺧﻮﺍﺏ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻏﺴل
آن ﺘﺮک ﺴﺎﻟک
اﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ (ﻣَﺠﻨّﺐ)
ﺑﺎﻳﻥ ﻨﺸﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺍنی
ﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ نفس
ﺍﻭ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺵ ﻗﻮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻏﺴل اﻭ
ﻏﺴل اﺯﺟﻨﺎﺑﺖ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻨﻔﺴﺎنی او
ﺍﺳﺖ.

حدیث
8657 - ﻣﺴﻠم اﺯ ﺍﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻟﺎ
ﺗﺪﺧﻠﻮﺍ
ﺍﻟﺠنة ﺣتی ﺘؤﻤﻨﻮﺍ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﻮﻓق
ﺒﺪﺧﻮل ﺒﻬﺸﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻳﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻴﺎﻭﺭﻳﺪ ﻭ
ﺍﻭم کنید .ﺑﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻘﺒلی
ﻮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ.
ﺑﺪﻭﻥاﻭم ﻮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺘﺰﮐﻴﻪ نفس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﻥ ﻭ
ﺳﭙس ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻬﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺠﻠﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭ ﺑﺮﺍﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ. ﻭ ﻟﺎ
ﺗؤﻤﻨﻮﺍ ﺣتی ﺘﺤﺎﺑّﻮﺍ
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻴﺎﻭﺭﻳﺪ ﻭ
ﺍﻭم ﻮسلوک
الهی ﮐﻨﻴﺪ
ﻭﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺗﺎ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
کنید ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﻣﺤﺒﺖ ﮐﻨﻴﺪ ﻭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻳﺪ.
ﻭﻣﺨﺼﻮﺻﺎ
ﺑﺪﻭﻥ (ﻋﺸق
ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺸﺮﻭع ﻮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
اﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯی
ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻧﻮﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻭ ﺑﻌﻘل
ﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﺮﻑ
ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻳﺪ.
ﻭﻫﺮ ﻏﻴﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﻬﺎ ﻭ
ﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ (ﻣﺎﺳﻮ ﺍالله)
ﺑﺪﺍنیم ﻮ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﻴﻢ. ﭼﻮﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﻣﺎل ﻮ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭ ﺯﻥ
ﻮﺩﻳﮕﺮ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺳﻠﺎم ﻨﺮﺳﻴﻢ
ﻭﺑﺨﻠقﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳم اﺯﻫﺮ
ﻣﺎ ﺳﻮ ﺍالله ﻭ
ﺷﺮک ﺪﺭ ﺧﺪﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺃﻭ
ﻟﺎ ﺍﺩﻟﮑم علی
ﺸیئ ﺍﺫﺍ
ﻓﻌﻠﺘموه
ﺗﺤﺎﺑﺒتم آ
اﻳﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﺸﻤﺎ رات
ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯم که
اﮔﺮ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺑﻬم ﻤﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻴﺪ إﻓﺸﻮﺍ
ﺍﻟﺴﻠﺎم
ﺒﻴﻨﮑم ﺪﺭﻭﺩ
ﻭ ﺳﻠﺎم ﺮﺍ
ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﺗﺮﻭﻳج ﺪﻫﻴﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﻗﺪم ﺸﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫم ﻤﺤﺒﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﺳﺖ
ﻭﺣتی ﻤﺤﺒﺖ
ﺩﺷﻤﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻋﺶ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﻢ ﺍﻓﺸﺎﻯ
ﺴﻠﺎم ﺘﻮﺳﻌﻪ سلوک
الهی ﺪﺭ ﺑﻴﻥ
ﻤﺮﺩم اﺳﺖ ﺗﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺳﭙس
ﺑﺎﻫم ﺒﺎ ﮐﻤک
ﺒﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﺸق ﻮ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻮﻓق
ﺘﺮﺧﻮﺍﻫﻴم
ﺸﺪ.

حدیث 8658 -
ﻣﺴﻠم اﺯ ﺍﺑﻮ
ﻣﻮسی اﺷﻌﺮﻯ
ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻪ
ﺍﺷﻌﺮﻯ گفته
ﺍﺳﺖ: ﻟﻮ
ﺭﺃﻳﺘﻨﻰ ﻭ
ﺍﻧﺎ ﺍﺳﺘمع
ﻠﻘﺮﺍٴﺘک
اﻟﺒﺎﺭﺣﻪ ﺍﮔﺮ
مرا ﻣﻴﺪﻳﺪﻯ
که ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﺑﻘﺮاءت ﻗﺮﺍﻥ
ﺘﻮ ﮔﻮﺵ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻡ. ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﺑﻮ
ﻣﻮی ﺘﻐﻨّی
ﺒﻘﺮﺍﻥ ﺒﺎ
ﺻﺪﺍﻯ ﺨﻮﺏ ﻭ
ﺗﺠﻮﻳﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﺭﻣﻌنی
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ (ﻗﺮاءﺖ
ﻭ قُرّهﮔﻴﺮﻯ)
ﺗﻮ ﻣﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻳﺪﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﻣﻴﺒﻮﺩ.
ﺯﻳﺮ ﺍ ﻧﻈﺎﺭه
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ قُرّه
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ قُرّه
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ گرﺩﺩ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎ
ﻣﻴﺪﻳﺪ ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻗﺮاءت قُرّه
گیری ﺍﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪ
ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﺴﻤﺎنی ﻮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻭ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭل ﺼﺪﺍ ﻭ
ﺩﻋﺎ ﻭ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺳﻠﻮک اﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻴﺪ ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﻨﻈﺎﺭﺕ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻈﺎﺭﺕ ﺑﻤﻘام
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
هم ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺭﺯﻭﻯ هر ﺗﻘربّ
ﻃﻠﺒﻰ
ﺑﺨﺪﺍﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
8659 - ﻣﺴﻠم اﺯ ﻋﻮﻑ
ﺑﻥ ﻤﺎﻟک ﻨﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺧﻴﺎﺭ
ﺍﺋﻤﺘﮑﻢ
ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﺘﺤﺒﻮﻧﻬم ﻮ
ﻳﺤﺒﻮﻧﮑم ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﭘﻴﺶ ﻧﻤﺎﺯﺍﻥ
ﻭ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺪﻳنی ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﺸﻤﺎ ﮐﺴﺎنی هستند
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻳﺪ
ﻭ ﺍﻧﻬﺎ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺤﮑم ﺒﺰﺭگ ﺪﺭ
ﺍﺻل ﺮﻫﺒﺮﻯ
ﺴﻴﺎسی
نیزﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺴﻴﺎسی
ﻮ ﺣﮑﺎم ﺮﺳﻤﻰ
ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﺻل
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮ ﻗﻮمی
ﺤﮑﻮﻣﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﭼﻪ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭﻋﻤﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﭼﻪ ﺧﻠﻔﺎﻯ
اﻣﻮﻯ
ﻭﻋﺒﺎﺳﻰ ﻭﭼﻪ
ﺭﺟﺎل ﻤﺬﻫبی
ﻔﻘﻴﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺣﻨفی ﻮﻣﺎﻟﮑی
ﻴﺎ ﺷﺎﻓﻌی ﻮﺣﻨﺒﻠﻰ
ﻭﭼﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺷﻴﻌی
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﻔﺎﻃﻤﻴﺎﻥ ﻮ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻴﺎﻥ
ﻮ ﺧﻤﻴﻨﻴﺎﻥ ﻭ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳخ
ﺘﺸیع اﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻫﻤگی اﺻل
ﺮﻫﺒﺮﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋل
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﺼﻮﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻳﮑﺎﻳک اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺘﻮﺍﻟﻰ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺍﺻل
ﺴﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ نفس
ﻭﻗﺒﻮل
عباﺩاﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻐﻔﺮﺍﻥ الهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭﺭﺳﻮل
ﻨﻪ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺤﮑﺎم
ﻮﻣﻠﺎﻫﺎ.
ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺻل
ﻤﻬم عشق
ﻮﺭﺯﻳﺪﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻘﻠبی ﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴم ﻮ واقعی
آﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻗﺎﺋم
ﻮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﻳﻥ عاﺷﻘﺎﻥ
ﺨﻮﺩﻋﺸق ﻤﻴﻮﺭﺯﻧﺪ.
ﻭﻋﺸق ﻤﺘﻘﺎﺑل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻘﺒﻮل
ﺸﻔﺎﻋﺘﻬﺎ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻨﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﺣﺼﻮﻝ ﻋﺸق
ﻤﺘﻘﺎﺑل ﺨﺪﺍ
ﻭ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻫم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
مذهبی ﺴﻴﺎسی
ﻴﺎ ﺍﺯ ﻏﻴﺮ
ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻋمّ اﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﮑﺎم
ﺴﻴﺎسی ﻮ
ﻧﻈﺎمی ﺪﺭ
ﮐﺸﻮﺭﻯ ﻮ
ﻗﻮﻣی ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻴﺎ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﮑﺎم
ﻤﺬﻫبی
ﻔﻘﻴﻬﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﺎ
ﺣق ﭽﻮﻥ عالم ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟبی
ﺪﺭﻣﺴﺎﺋل
ﺪﻳنی ﻮ ﻓﻘﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻴچ گاه ﺍﻣﺮﺍ سلوک
الهی ﻮ ﮐﻤﻚ
ﺑﺴﺎﻟک
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﻋﺸق ﺒﺮﺍﻯ
ﺤﮑﻮﻣﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺪﺭ ﻫﻤگی آﻧﻬﺎ
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍنی
علاقه ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﭽﻴﺰﻫﺎئی ﻮ
ﺍﺷﺨﺎﺻی
ﻮﺍﺻﻮلی ﺪل می
ﻴﻨﺪﻧﺪ
ﻭﻫﺮﮐس ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ علت
ﺷﺮک ﺒﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻟﺎ ﻋﺸقی
ﻤﻌﺎﻭﻳﻪ ﻭ
ﻳﺰﻳﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺸﻴﻄﺎﻥ نفس
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﭘس
ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺎﺷق ﺮﻫﺒﺮ
ﺩل ﻮ ﺩﻧﻴﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺸﺮﻃ ﺪﻭم
که ﺍﻥ ﺑُﺖﻫﺎ
ﻋﺎﺷق ﻤﺎ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺍﻣﺮﻯ
که ﻤﺤﺎل اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻤﻘﺎم ﻮ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻧﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﺮﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺸﻮﺭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﭖ ﻭ
ﻣﺴﻠﺴل
ﻤﻴﺒﻨﺪﻧﺪ.ﭘس
ﻋﺸق ﻤﺘﻘﺎﺑل
اﻧﺴﺎﻥ ﻮ
ﺭﻫﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎ
تنها ﻓﻘﻄ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﻪ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
عشق ﺳﺎﻟک
ﺒﭙﻴﺮﻭ ﺭﻫﺒﺮ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﻭ
ﻧﻴﺰﻋﺸق ﺒﻌﺪﻯ
اﻭ ﺑﻬﺮ ﻳک اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ آﻧﻬﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻘﺎم الهی
ﻨﻬﺎئی ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻋﻮق
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺑﺎﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺒﺮﺳﺪ
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﻫم ﺘﺎ الله
ﻣﻘﺎم ﻤﻄﻠق
ﻨﻬﺎئی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎ ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺎ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍﻩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﻌنی
ﻮﺍﻗﻌﻰ (ﺧﺪﺍﻯ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ)
ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣل ها
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺒﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎﻯ اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻥ
امام ﻔﻘﻄ
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺶ
ﻧﻤﺎﺯﻯ ﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺍﻣﺎم
ﺒﺮﺍﻯ ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺑﺮ ﺩل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺎم ﻮ ﺭﻫﺒﺮ
ﺳﻴﺎسی ﻮ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ اﺯ
ﻗﺴﻤﺖ ﺑﻌﺪﻯ حدیث
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﮐﺮﺩﻭﺭﻭﺷﻥﺸﺪ.
ﻭﺗﺼﻠّﻮﻥ
علیهم ﻮ
ﻳﺼﻠّﻮﻥ
علیکم اﻳﻦ (
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﻬﺘﺮ) ﮐﺴﺎنی هستند
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻳﺪ ﻭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺷﻤﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴم
عملا ﭘﻴﺶ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺮ ﻣﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫم ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ. ﻭ (
ﭘس ﻧﻤﺎﺯ) ﻫم
ﺒﺮ (ﭘﻴﺶ ﻧﻤﺎﺯ)
ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻳﺶ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. (ﺻﻠﺎَة
هر ﮐﺴﻰ) ﺑﻤﻌنی
ﻨﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻌنی ﺤﻔﻈ
اﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌنی
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﺗﺼﺎل ﻮ
ﺻِﻠﻪ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘال ﺼﻠﺎﺕ
ﻭ ﺩﻋﺎﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ همان
ﻤﻌﻠﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﭘﻴﺮﺍﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
اﮔﺮ ﭘﻴﺶ ﻧﻤﺎﺯﻯ
هم ﻨﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی ﻮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﭼﺸم
ﺪﻭﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﻧﻤﺎﺯﺵ
ﺑﺨﺪﺍ ﻣﺮﺗﺒﻄ
گرﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺎم ﻮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎنی کاﻣل
ﻮﺍﺻل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ.
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﺮﺗﺒﻄ اﺳﺖ. ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺣﮑم
ﺪﻳﺪﻥ ﺎﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ عصر ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﻳﺪﻥ اﻣﺎم
عصر ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﻌﺪﻯ
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﻮ ربّ
ﺭﺣﻤنی ﻴﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﺍﻟﺎ
ﭘﻴﺶ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺟﺰ
ﻳک ﺴﻤﺒﻮل
ﻤﺎﺩﻯ ﺮﺍ
ﺗﺠﺴم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯﻯ
ﺪﺳﺖ ﺩﻫﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﻳﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﺎﻧﺪ
ﻭ ﻣﻨﺘﻘل گرﺩﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺶ
ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎنی کاﻣﻞ
ﺑﻘﻮﻝ ﻫﻤﻴﻥ حدیث
ﺧﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﻟﺎئی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻫم
ﺴﻠﻮک گرﺮﺩﺩ
ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭﮐﻤﮑی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﺒﻮﺩﻥ ﺮﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ گرﺪ
ﻏﻔﺮﺍﻥ اﻭ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻬﺎئی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﺩﻫﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻤﺎﺯﻯ ﺪﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻬﺎ ﻭ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﺍﻥ بحق
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ. ﭘس
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﻭ
ﺷﺮﻃ اﻣﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ حدیث
ﻳﮑی عشق
ﻤﺘﻘﺎﺑل اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﻴﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻭ ﺑﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺼﻠﺎﺕ ﮐﺮﺩﻥ
ﺒﺮ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
اﺗﺼﺎل ﻮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎﻫمک اﺳﺖ ﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻥ. ﺯﻳﺮﺍ (
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﺘﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ الهی
ﻘﺪﻳم ﻮﺟﺪﻳﺪ
ﻫﻤگی ﺸﺮﻃ
ﺴﻠﻮک اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻃﻠﺎق اﺳم ﺠﺰئی
ﻨﻤﺎﺯ ﺑﺮ ﺍﺻل
کلّی اﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺴﻠﻮکی ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﺧﺪﺍ
ﻭﺳﭙس ﺩﻋﺎئی
ﻮﺻﺤﺒتی که
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻮﺭﻩ ﻓﺎﺗﺤﻪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎ
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﻣﺪﻩ ﻭﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ
ﺤﺮﻓﻬﺎﻯ ﺪل
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﺭﺍ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ اﻫﺪﻧﺎ
ﺍﻟﺼﺮﺍﻃ
ﺎﻟﻤﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻳﺎ ﺟﺴﺘﻦ
ﻣﺮﺗﺒﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻭﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍّیّاک
ﻨﻌﺒﺪ ﻭ ﺍﻳﺎک
ﻨﺴﺘﻌﻴﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻭﻯ ﺪفع
ﺸﺮک ﻛﻠﺎم ﺒﺎ
ﺧﺪﺍ ﻭﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻳﺪﻥ
ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﻐﻴﺮ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻯ
ﻨﻤﺎﺯ ﺷﺮک
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﻧﺎﻣﻮسی
ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﭘﻨﺠﺘﻥ
آلعبا ﺗﺸﮑﻴل
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی
ﻮ ﺍﻭل آﻥ ﻨﻴﺰ ﺷﺎﻣل
ﺘﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻣﻘﺎم ﺤﺴنی
ﺘﻨﻬﺎ ﺷﺨﺺ
ﺍﻣﺎم عصر
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻋلیّ ﺰﻧﺪﮔی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻴﻢ ﻫﻤگی
ﺪﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻠﮑﻮتی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
رؤیائی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﺘﺎ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﻮ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﻓﻘﻄ ﺴﺎﻟک ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﮐﺎﻣل نفس
ﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍلی
ﺨﻠﺴﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺩﺭ ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺼﺎﺩﻗﻪ
ﻣﻠﮑﻮتی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻗﺎﺑل اﻧﺘﻘل
ﻟﺒﻐﻴﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ نیز
ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺗﺠﺮﻳﺪ نفس
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﺘﺼل کرﺩﻧﺪ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺍﻗﻌی ﺨﻴﺮ ﻭ
ﺧﻴﺮﺭﺳﺎﻥ ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺨﺶ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥحدیث
ﺍﻳﻨﺎﻥ هستند
ﻧﻪ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺮﺍﺷﺪﻳﻥ ﻴﺎ
ﺍﻣﻮﻯ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺨﻠﻔﺎﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﺤﺴﻥ
ﺼﺒّﺎح ﻮ
ﺧﻤﻴنی ﻮ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻧﻬﺎ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻋﺸق
ﻤﺘﻘﺎﺑل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺩﻋﺎ ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﮔﺮﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ حدیث ﻣﻬﻢ
ﺑﻨﻘل ﺎﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﻣﺬﻫبی
ﺒﺮﺍﺩﺭﺍﻥ اﻫل
تسنّن ﻣﺪﺭک
ﻘﺎﺑل اﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺧﻮﺑﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻣﺎم
ﺴﻴﺎسی
ﻮﺧﻠﻴﻔﻪ ﺭﺳمی
ﺨﻠق
ﻨﺸﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻤﺮﺩم
ﺮﺍ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ تجلّی
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﻭﭼﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺭ ﻗﻴﺎم ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﺗﺎﻣﻴﻥ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎل ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﺍﺧﻴﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺳﺎﻥ ﻮ
ﮐﺎﻣل کننده
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ هستند
ﻳﻌنی ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺳﺎنی ﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﻮﺟﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﻧﺒﺎل
ﺤﺎﮐم ﺒﺮ ﺩل
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻧﻪ ﺣﺎﮐم ﺒﺮ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺳﻴﺎﺳﻰ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
آﻧﻬﺎ
ﻣﻨﺼﻮﺑﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
آﻧﻬﺎ ﻳﺎ
ﺟﻠﺎﺩﺍﻧﻴﮑﻪﺑ
ﻤﺮﺩم ﺨﻮﺩ
ﺑﻨام ﺨﺪﺍ ﻇﻠم
کرﺩﻩ ﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺑ ﮑﺸﺘﺎﺭ ﮔﺎﻫﻬﺎ
ﻭ ﺭﻭﻯ ﻤﻴﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺩﻩ ﻭﻣﺎل ﻮ
ﻧﺎﻣﻮﺵ ﻭ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺿﺒﻄ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻮﺷﺮﺍﺭ
ﺍﺋﻤﺘﮑﻢ
ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﺘﺒﻐﻀﻮﻧﻬم ﻮ
ﻳﺒﻐﻀﻮﻧﮑﻢ
ﻭﺗﻠﻌﻨﻮﻧﻬم
ﻮ ﻳﻠﻌﻨﻮﻧﮑم ﺍﻳﻥ
ﻘﺴﻤﺖ حدیث
ﺭﻭﺷﻥ کنندﻩ ﻭ
ﺗﺎﮐﻴﺪ ﻗﺴﻤﺖ
ﻗﺒلی اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﮐﺮﺍم
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟک ﺴنّی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻭﻯ اﻣﺎم
ﺸﻴﻌﻰ ﺍﮔﺮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻫم ﺒﺎﺷﺪ
ﻧﻈﺮ ﮐﻨﺪ
ﻭﻋﺸق ﺒﻮﺭﺯﺩ
ﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻃﺒﻌﺎ ﺳﺎﻟک
ﺸﻴﻌی هم
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻭﻯ عمر ﻧﻈﺮ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﮐﻤک ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ الهی ﻮ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺭﺍﻩ
ﻣﺴﺘﻘﻴم ﺘﺮ ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﮑﻨﺪ
ﺗﺎﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻴﮑﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺤﺒﺖ ﻧﮑﻨﺪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻧﻔﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻫم ﺒﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺳﻠﻮک ﻛﺮﺩﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﻴﺎسی نیز اﮔﺮ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻃﺒﻌﺎﻋﺸق ﺎﻧﻬﺎ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ ﻋﺸق ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻭ نفس امّاره
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ.
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻤﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺨﻤﻴنی ﻮ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺒُﺖﻫﺎ
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ نفس
ﻫﻤگی ﻴﮑی هستند
.ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﺮک هم اﺿﺎﻓﻪ
ﺷﺪﻩ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮ ﺍﺳﺖ. ﺳﭙﺶ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ: ﺃﻓﻠﺎ
ﻧُﻨﺎﺑﺬ ﻫم ؟ اﻳﺎ
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻧﮑﻨﻴﻢ .ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: ﻟﺎ
ﻣﺎ ﺍﻗﺎﻣﻮﺍ
ﻓﻴﮑم اﻟﺼﻠﺎة
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻥ
عباﺭﺕ ﺭﺍ ﭼﻨﺪ
ﺑﺎﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻣﺎﺩﺍم که ﺑﻴﻥ
ﺸﻤﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻨﮑﺘﻪ
ﻣﻬم حدیث
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺪﻳﻥ
ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻣﺎﺩﺍم که ﺍﺻل
ﻨﻤﺎﺯ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎم
اﺳﻠﺎمی ﺮﺍ
ﻭﻟﻮ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
کنند ﺍﻳﻥ
ﻔﺎﻳﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺣﮑﺎم ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
اﺣﺘﻤﺎلی
اﺳﻠﺎم که ﻗﺼﺪ
ﺑﺮﭼﻴﺪﻥ ﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﻪ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
همکاﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﻨﻴﺴﺖ. ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮﺳﺎﻟﮑﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭ ﻳﻴﺭ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﺪ
ﻳﻌنی ﺨﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﺎم ﻮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﻨﺪ. ﻫﺮ مدّعی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻥ
ﺒﺨﻠق ﻘﻴﺎمت
ﺑﺎ ﺍﻭ ﻣﺪتی
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﮐﻨﺪ ﻭﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﻭ ﭘﻴﺶ
ﻧﻤﺎﺯﻯ کند ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﻴّﺖ ﻭ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﺪﺭﺳﺖ
ﻫم ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺳﻴﺪ ﺍﻳﻦ
ﺩﻟﻴل ﺼﺪق
ﺤﻘﺎﻧﻴﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
اﺳﺖ. ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ امام
ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻳن
کاﻣﻞ ﺣق ﺴﺎﻟک
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺍﺧﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ (ﻣﻌﺠﺰﻩ)
ﺍﻳﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻌﺠﺰﻩ واقعی
اﻧﺒﻴﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺏ
ﺍﺯ ﺳﻨک ﺪﺭ
ﺍﻭﺭﺩﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮ
ﺑﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻯ ﻮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻨﻴﻦ (ﺍﺏ
ﺣﻴﺎﺕ) ﻭﻋﻘل ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭ ﻭاقع
اﺯ ﺩل ﺴﻨگ اﻧﺴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺒلی ﻮﻏﻴﺮ
ﻣؤﻣﻥ
ﻮﺟﻬﻨﻤﻰ ﺩﺭ
ﺍﻭﺭﺩﻥ اﺳﺖ.
ﭘس
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﻨﺎم ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﺣق
ﺘﺸﮑﻴﻠﺎﺕ ﺳﻴﺎسی
ﻮﺟﻨﮕﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﮐس ﮐﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ اﻣﺎﺭﺕ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﺮﮐس ﻴﺒﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻣﺎم ﻮﺍقعی
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ .ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﻭﺵ
ﺍﻭﻳس ﻗَﺮَﻥ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ
ﻭﺑﺎ ﮐﻤک ﺨﺪﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺍﻣﺎم
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﺎﺩﺍﻣﮑﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻄ
اﺳﻠﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻬﻨم
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭلی
ﺸﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻧﺴل
آﻧﻬﺎ ﻳﺎ ﻧﺴل
پیرﻭﺍﻥ آﻧﻬﺎ
ﮐﺴﺎنی ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
الهی هنم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
کاﺭﻯ ﺮﺍ ﻫﻢ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﻳﻌنی
ﺒﻈﺎﻫﺮ
ﺷﻌﺎﻳﺮ
ﺍﺳﻠﺎمی ﺮﺍ ﻫم
ﺮﻋﺎﻳﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﻟﺎﺯم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ کاﺭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩسیاسی
ﺨﻠق ﺪﺭ
ﺑﻬﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺴﻴﺎﺳﻯ ﻮ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻮ
ﻣﺬﻫﺒی
ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ ﻭﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﺍﻳﻥ
ﺮﻫﺒﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺴﻴﺎﺳﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺴﻴﺎسی
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻄ آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻟﻌﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻟﻌﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺑﺠﻬﻨم ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﭘﻮل هزﻳﻨﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎﺧﻤینی ﻴﺮﮊﻳم
آﻟﺴﻌﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ ﻭ
ﺍﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺳﺖ ﮐم اﺯ
ﺧﻤﻴﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻠﺎﮐﺖ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭﻣﺮﺩم ﺮﺍ
ﻋﺬﺍﺏ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﭘﺎﺳخی هم ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث
8660 - ﺗﺮﻣﺬﻯ اﺯ
ﻋﺒﺪ الله ﺑﻥ
ﺴﻠﺎم ﻨﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻳﺎ
ﺍﻳﻬﺎ ﺍﻟﻨﺎس
ﺍﻓﺸﻮﺍ
ﺍﻟﺴﻠﺎم اﻯ
ﻤﺮﺩم ﺪﺭﻭﺩ ﻭ
ﺳﻠﺎم ﺮﺍ ﺑﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺳتی ﻮﺟﻠﺐ
ﻣﺤﺒﺖ ﺗﺮ
ﺒﺪﻫﻴﺪ. ﺳﻠﻮک
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍﻳﺞ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻠﻮک ﻛﻨﻴﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﻓق
ﺸﺪﻳﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺗﻌﻠﻴم
ﺒﺪﻫﻴﺪ. ﺍﻃﻌﻤﻮﺍ
ﺍﻟﻄﻌﺎم
ﺒﺘﻐﺬﻳﻪ ﻣﺮﺩم
کمک ﻜﻨﻴﺪ.
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺘﺎ
ﺭﺷﺪ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ که ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺴﺎﻟم
ﺒﺰﺍﻳﻨﺪ
ﻭﭘﺪﺭﺍﻥ که
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﭼﻪ ﺧﻮﺩ سلوک
الهی ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﻃﻌﺎم کنید
ﮐﻪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﺄﻣﻴﻥ ﻤﻌﺎﺵ
ﻭ ﮐﻮﺗﺎهی اﺯ سلوک
الهی ﻨﻴﻔﺘﻨﺪ.
ﻓﻘﺮﺍ ﺭﺍ
ﺍﻃﻌﺎم کنید
ﺗﺎ ﺳﺎﻟم
ﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻔﮑﺮ سلوک
الهی ﺒﻴﻔﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺻﻠّﻮﺍ
ﺍﻟﺄﺭﺣﺎم ﺨﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﻴﺪ
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﮐﻨﻴﺪ .ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ الهی
ﻮ ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﻭﻫم
ﻔﮑﺮﻯ ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻫﻤگی
ﺪﺭ ﺭﺣم ﺪﻭم
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻤک ﻜﻨﻴﺪ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻳﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎ الهی
ﺪﺭ ﺍﻥ هستند
ﺭﺣم ﺪﻭم اﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﻭﺍﺳﺘﻤﺎع
ﺒﺎﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﻗﻮﺍل اﻧﻬﺎ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺻﻠﻪ ٴﺮﺣم
ﺎﻟﻬی اﺳﺖ. ﻭﺻﻠﻮﺍ
ﺍﻟﻨﺎس قیام
ﻮ ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﻴﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺩم
ﺪﺭﺧﻮﺍﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
(ﻧﺎس ) ﻳﺎ ﻣﺮﺩم
هماﻥ (ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ)
سلوک الهی هستند
ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺑﻨﺪ ﻭ
ﺷﻤﺎ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻴﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ واقعی
ﻴﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﺎﻓﻠﻪ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺒﺴﺎﻋﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ.
ﺑﻐﻔﻠﺖ ﺍﻳﻥ.
ﺗﺪﺧﻠﻮﺍ
ﺍﻟﺠنة ﺑﺴﻠﺎم
اﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
کرﺩﻳﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺑﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺧﻮشی ﻤﺮﺩم
ﺨﻮﺍﺏ ﺗﻮﺟﻪ
ﻧﮑﻨﻴﺪ ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﻧﺒﺎل
کنید ﻭﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺷﻮﻳﺪ
ﻭﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻓﻌلی ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻴﺪ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨمی ﻨﺸﻮﻳﺪ.

حدیث حدیث
8661 - ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮ ﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: اﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﺗﺼلّی علی
اﺣﺪﮐﻢ ﻣﺎﺩﺍم
فی ﺼﻠﺎة ﺍﻟﺬﻯ
ﺼلّی ﻔﻴﻪ
ﻣﺎﻟم ﻴﺤﺪث ﻣﻠﺎﺋک ﺨﺪﺍ
ﺑﺮﻫﺮ ﻳک اﺯ
ﺷﻤﺎ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺩﻋﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺳﺠﺪﻩ ﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﺯﻫﺴﺘﻴﺪ
ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﻥ
ﻨﺸﺴﺘﻪﺍﻳﺪ. (ﻣﻠﺎﺋﻚ)
ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻮ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺍﺟﺮﺍئی
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﺴتی ﻮ ﺯﻧﺪﮔی
ﻮ ﺭﻭح ﻮ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻠﺎﺋک ﻨﻴﺰ
ﻣﻠک ﻮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
کاﻣل ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰو
توسل ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻠﺎﺋک
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻤﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ
ﺩﻋﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻄﻠبی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻔیع
ﻮ ﺟُﻔﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻌﻠﻴم ﺴﻠﻮﻙ
ﻭ ﺻﻌﻮﺩ ﺭﻭحی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﺑﻤﻠﮑﻮﺕ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻣﺎﺩﺍﻣﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﻧﺸﺴﺘﻥ
ﺒﻴﺨﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺫﮐﺮ
ﻭ ﺗﻔﮑﺮ ﻭ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻃﻠﺎق ﻨﺎم
ﺨﺎﺹ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺮ
ﺗﻤﺎم ﺮﺍﻩ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ.
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﺟﺰ
ﺋﻴﺎﺯ ﺍﻥ. ﺷﺮﻃ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯﺑﻮﺩﻥ
عذم (ﺣﺪث ) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺧﺮﻭج گاﺯ ﺷﮑم
ﻮ ﺑﻄﻠﺎﻥ ﻮﺿﻮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺘﻮﺟﻪ
ﺑﺨﻮﻳﺶ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻟﺰﻭم
ﺘﺠﺪﻳﺪ ﻭﺿﻮ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﭼﻮﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ(ﻭﻯ ﺴﻮﻯ) ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺣَﺪَث
ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ
ﻫﺮﺣﺎﺩثه ﺍﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﮐﺎﺭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
نفس ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟک
ﻠﺤﻈﺎﺗی
ﺪﺭﻫﻨﮕﺎم
ﭽﻨﻴﻥ
اﻓﮑﺎﺭﻯ ﺘﺮک ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺘﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ. ﭘس
ﺗﻤﺎﻡ
ﻟﺤﻈﺎﺗﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺳﺠﺪﻩ ﮔﺎﻩ
ﻭﻧﻤﺎﺯﺧﺎﻧﻪ
ﻭﻋﺰﻟﺖ ﮐﺪﻩ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻮ ﻳﺎﺩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻠﺎﺋک
ﻤﻠﮑﻮتی ﻮ
ﻣﻠﻮک ﻮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
کاﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰﺷ ﻔبع
ﻮﺟﻔﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪﺧﺪﺍﻳﺎﺍﻭﺭﺍﺑﺒﺨﺶ
ﺗﻘﻮل
اﻟﻠﻬمّ
اﻏﻔﺮﻟﻪ ﻭ
ﺍﻟﻠﻬم اﺭﺣم
ﻤﻠﺎﺋک ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺸﻔﻴﻊ ﺩﻋﺎﻯ ﺴﺎﻟک
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﻋﺎ
ﻭﺍﻟﺘﻤﺎس
ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ. .
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلیﻤﺎنع اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﻭ ﻋﻠﺖ
ﺳﻴﺎهی ﺪل ﻮ
ﻟﺰﻭم ﺘﺰﮐﻴﻪ.ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍ ﻳﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﺣم ﻮ ﺗﺮﺣّم
کن ﻮ ﻟﻄﻔﻰ
ﺑﻨﻤﺎ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺪﻩ ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﻭ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻓﻌﻠﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺳﭙس
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺎ
ﺩﻭﺍم ﻴﺎﻓﺘﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﺻﺒﺮ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ
ﺴﺎﻟﻚ
ﻭﻋﺸﻘﻬﺎﻯ اﻭ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﻧﺸﺪﻥ ﻮ
ﺗﻮﻓق ﺴﺎﻟک
همه ﺑﺪﺳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.

حدیث
8662 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﻋﺎﻳﺸﻪ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﺫﺍ
ﻧﻌس ﺍﺣﺪﮐم فی
اﻟﺼﻠﺎة
ﻓﻠﻴﺮﻗﺪ ﺣتی
ﻴﺬﻫﺐ ﻋﻨﻪ
ﺍﻟﻨﻮم هر ﻳک
اﺯ ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ ﺧﻤﻴﺎﺯﻩ
ﮐﺸﻴﺪ ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﺍﻟﻮﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﺑﺪ ﺗﺎ
ﺧﻮﺍﺏ
ﺍﺯﭼﺸﻤﺎﻥ اﻭ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻓﺄﻥّ
اﺣﺪﮐم اﺫﺍ
ﺻلّی ﻮ ﻫﻮ
ﻧﺎﻋس ﻟﻌﻠﻪ
ﻳﺬﻫﺐ ﻳﺴﺘﻐﻔﺮ
ﻓﻴﺴﺐّ ﻧﻔﺴﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﺮ ﻳک اﺯﺷﻤﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺨﻮﺍﺏ ﺍﻟﻮﺩه
ﺑﻮﺩ ﺑﺠﺎﻯ
اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺎ
ﺳﺰﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﻳک ﺴﺎﻟک
ﻤﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺍﻭ
ﺑﺎﻧﺠﺎم ﻨﻤﺎﺯ
ﻭ عبادتی ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺷﺐ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺷﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻭ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﺧﻮﺍﺏ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﭼﺸﻤﺶ
ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
ﺴﺎﻟک ﺘﻨﺒل ﻮ
ﺗﻦ ﭘﺮﻭﺭ
ﻭﻳﺎﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک که ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﻧﻤﺎﺯﻯ ﺪﺭ ﺷﺐ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
کاﺭﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺍﺳﻴﺮ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ نفس
ﺧﻴﻠی ﺰﻭﺩ
ﻣﻴل ﺒﺨﻮﺍﺏ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﺷﺮﺗﻬﺎ ﻭ
ﺻﺤﺒﺘﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭ
ﺗﻮﺟﻬی
ﺒﮕﻔﺘﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﭼﻮﻥ
ﻨﺎﭼﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ
ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ ﮔﻮﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘ
ﻪﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺍﺏ
ﺍﻟﻮﺩﮔی ﻮ
ﺧﻤﻴﺎﺯﻩ
ﻭﺧﻤﺎﺭﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﺎﻟﺖ
ﻓﻘﻂ ﻣﻘﺎﺑل
ﺸﻮق اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺗﻘربّ
ﺑﻪ ﺍﻭ ﻭ
ﺗأﻣﻴﻥ عاﻗﺒﺖ
ﺍﺑﺪﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ)
ﻃﻠﺐ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺪ
ﮔﻔﺘﻥ ﺒﺨﻮﺩ
نیز کاﺭﺑﺪﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺷﺨﺺ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺍﺧﺮﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﺪ ﮔﻮئی کند .
ﮔﺮﭼﻪﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﺘﻮﺟﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰﻯ هم
ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﻚ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻨﮕﺎﻩ
ذهنی ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺯ
ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﭼﻨﻴﻥ غیر
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟک ﺒﺪﻭﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰﻯ ﺒﺨﻮﺍﺑﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺑﻨﻤﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺴﺘﺪ. ﻫﺪﻑ
ﺑﻴﺨﻮﺍی
ﺪﺭﺷﺐ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﮑی
ﻮﺗﻨﻬﺎئی ﻮ
ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﺷﺐﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺟﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی
اﺳﺖ.
ﻭﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﻭ
ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ ﺬﻫﻥ ﻮ نفس
ﻭﺗﻔﮑﺮ
ﻭﺗﺎﻣل
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث
8663 - ﻣﺴﻠم اﺯ ﻋﻤﺮ
ﺑﻥ ﺨﻄﺎﺏ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻥّ
الله ﻳﺮفع
ﺒﻬﺬﺍ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﺍﻗﻮﺍﻣﺎ ﻭ
ﻳضع ﺒﻪ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪﺑ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻳﻥ
ﮐﺘﺎﺏ (ﻗﺮﺍﻥ)
ﻣﻠلی ﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻠل ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ بحقارت می
یرد. ﺍﻳﻦ (ﮐﺘﺎﺏ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭ
ﻣﻘﺮﺭ ﺍﺯ ﻗﺒل
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﺒﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ نفس
امّاره ﺑنفس
ﻣﻄﻤئئنّه
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻬم ﻨﻴﺰ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺪﻭ قُرّه
ﺍﺧﺮ ولایت
ﻣﺤﻤﺪﻯ قُرّه ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﻮقُرّه
ﻫﻔﺘم
ﻤﺸﻬﻮﺩﻋﺮﺵ ربّ
ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ سلوک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻠلی ﺮﺍ ﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻗﻮﺍم
ﻮ ﺍﻣﺘﻬﺎ ﻭ
ﺍﻭم
کنندﮔﺎنی ﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭ ﺳﺒﺐ ﺗﻌﺎلی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﻴک
ﻤﻠتی ﺪﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﻳهﺒﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﻗﺮه ﻤﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟﻪ وتوسل ﻭ
ﺳﻠﻮک ﻤﻠل ﻮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
اﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﺩ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺣی ﻮ ﺯﻭﺍل
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺑﺠﺎﻯ (
ﺭﻭﺍج ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺮﺗﺮﻯ) ﻭﻋﻘل
ﻮ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺒﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﻗﻮﻣی
ﭙﻴﺸﺮﻭ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻋﻘﺐ ﺗﺮ ﺑﺮﺩﻩ
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻣثل
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻗﻮمی ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﻋﻘ ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮﻯ ﺪﺭ
ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

حدیث
8664 - ﺍﺑﻮ ﺩﺍﻭﺩ
ﺑﻨﻘل اﺯ
ﺍﺑﻮﻫُﺮﻳﺮﻩ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﺫﺍﺻﻠﻴﺘم
علی اﻟﻤﻴّﺖ
ﻓﺄﺧﻠﺼﻮﺍ
ﻟﻪﺍ ﻟﺪﻋاء
ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺮ
ﻣﻴﺖ ﻭ ﺩﻋﺎ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﺑﺎ ﺍﺧﻠﺎﺹ
ﻭ ﺣﺴﻥ ﻨﻴّﺖ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺖ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻧﻤﺎﺯﮔﺬﺍﺭﺍﻥ
ﻮ ﺩﻋﺎ ﮔﻮﻳﺎﻥ
ﻣﻨﻮﻃ
ﺒﺎﻋﻤﺎل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﻋﺎ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍثر
ﻣﺴﺘﻘﻴم ﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺣُﺴﻥ ﻨﻴّﺖ
ﻭﺟﺪّﻯ گرﻓﺘﻥ
ﻤﺴﺎﻟﻪ ﻣﺮگ
ﻮﺩﻋﺎ ﻭ
ﺍﺭﺯﻭﻯ ﻮﺿع
ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭﻣﺎ ﻧﻴﺰﺗأثیر
ﺗﺮﺑﻴﺘی ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﻣﻴﺖ)
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺯﻧﺪﻩﻫﺎ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺤﻴﺎﺕ ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﺯﻧﺪﻩ واقعی
ﻨﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﺒﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮ
ﺟﻨﺎﺯﻩ ﻣﻴتی
ﭽﻨﻴﻥ ﺪﻋﺎ
ﮐﺮﺩ:

ﺍﻟﻠﻬُمّ
اﻧﺖ ﺭﺑﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧﺖ ﺧﻠﻘﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﻧﺖ ﻫﺪﻳﺘﻬﺎ
للاﺳﻠﺎم ﺨﺪﺍﻳﺎ
ﺗﻮ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﺮبی ﻮ ﻣﺪﺑﺮ
ﺍﻳﻥ ﻤﻴﺖ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺗﻮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺧﻠق
کرﺩﻯ ﻭﺗﻮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮﺗﺴﻠﻴم
اﺳﻠﺎمی
ﺮﺍﻫﻨﻤﺎئی
ﻨﻤﻮﺩﻯ. ﺍﻳﻦ (ﻣﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﻰ) ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺨﻮﺩ ﻓﻮﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻟﻰ (ﻫُﺪﻯ)
ﻭﭘﻴﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ. ﻭﺍﻧﺖ
ﺍﻋﻠم ﺒﺴﺮﻫﺎ
ﻭﻋﻠﺎﻧﻴّﺘﻬﺎ
ﺟﺌﻨﺎ ﻛﺸﻔﻌاء
ﻠﻪ ﻓﺄﻏﻔﺮ ﻟﻪ ﻭ
ﺗﻮ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ اﻋﻤﺎل
اﻭ ﻭﺑﺎﻃﻥ ﺬﺍﺕ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺍﻭ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﻫﺴﺘﻰ. ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺪﻩﺍﻳﻢ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺨﺸﺶ
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
اﻭﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﭼﻨﻴﻦ ﺩﻋﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ هر(ﺳﺎﻟک
ﺘﺎﺯه ﻭﺍﺭﺩ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﻨﺰﺩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻫم
ﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ اﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﻐﻔﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺩﻋﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻴﺖ
ﺍﺻل
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻥ همه ﺍﺣﮑﺎم
ﻮ ﺍﻣﺮ ﻭ ﻧﻬی
ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻣؤﻣﻥ ﻮﺳﻠﻮک اﻭ
ﺯﺍﺋﺪ ﻭﻋﺒث
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث
8665 - ترﻣﺬﻯ اﺯ
ﺍﺑﻥ عباس ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﺍﻥّ
اﻟﺬﻯ ﻠﻴس فی
ﺠﻮﻓﻪ ﺷیئ ﻤﻥ
اﻟﻘﺮﺍﻥ
ﮐﺎﻟﺒﻴﺖ
ﺍﻟﺨَربّ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻮﻑ ﺍﻭ
ﭼﻴﺰﻯ اﺯ
ﻗﺮﺍﻥ ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﺨﺎﻧﻪ
ﺧﺮﺍبی اﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺠﻮﻑ ﺷﮑم
ﻮ ﺣﺘﻰ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻭ ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻴﻬﺎ
ﺣﺎﻓﻈ ﻘﺮﺍﻥ
ﻭلی غیر ﺳﺎﻟک
ﻮﻏﻴﺮﻋﺎﻣل
ﺒﺪﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺍﻥ (قُرّهﻫﺎ)
ﮐﻪ ﺩﻭ قُرّه
آﺧﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ می
ﺒﺎﺷﺪ ﻧﭙﺮ
ﺩﺍﺯﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ قُرّهﻫﺎ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﭼﺸم
ﺪﻭﺧﺘﻦ
ﻳﺎﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻳﺪﻥ ﻮ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻮ
ﺑﺪﺍﻥ ﭙﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺩﻥ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﻭ ﺿﻤﻥ ﺮﻭح ﻮ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
نیز همین قُرّهﻫﺎ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻧﻪ
ﻣﺤﻔﻮﻇﺎﺕ
ﻗﺮﺍنی ﻮ ﺣتی
عمل کرﺩﻥ
ﺑﻤﻌﺎنی ﻘﺸﺮﻯ
ﻮ ﺗﻌﺼﺐ ﺍﻣﻴﺰ
ﻗﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ نفس
امّاره ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.( ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺮﺍﺏ) ﮐسی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی
ﺒﻤﻴﺮﺩ. ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺴخ اﻣﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺣتی اﮔﺮ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭ
ﻗﺮاءﺖ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻘﺮﺍﻥ بکنند ﻭ سلوک
الهی ﻮ ﺗﺠﺮﻳﺪ نفس
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﻣﻘﺎم ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﻤی کنند.

حدیث
8666 -ﻣﺴﻠم اﺯ ﺍﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: اﺫﺍ
ﻗﺎم اﺣﺪﮐم ﻤﻥ
اﻟﻠﻴﻞ
ﻓﺄﺳﺘﻌﺠم
اﻟﻘﺮﺍﻥ علی
لساﻧﻪ ﻓﻠم
ﻴﺪﺭ ﻣﺎ ﻳﻘﻮل
ﻓﻠﻴﻀﻄ اﮔﺮ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﮐﺴﻯ
ﺸﺐ ﺭﺍ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖﻭ ﺩﺭ
ﻗﺮاءﺖ ﻗﺮﺍﻥ
ﭼﻮﻥ
ﻨﺎﺍﺷﻨﺎﻳﺎﻥ
ﺒﺰﺑﺎﻥ عرﺏ
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪﻋﺠﻤﻬﺎﻯ
غیر ﻋربّ
ﻗﺮاءﺖ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﺨﻮﺍﺑﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺮاءﺖ
ﻗﺮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ نیر
اﺯﻗﺮﺍﻥ اﺳﺖ
ﻭ (ﻗﺮاءﺖ
ﻗﺮﺍﻥ) ﺑﻤﻌنی
کلّی ﺘﺮ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺳﻠﻮک هم
اﻃﻠﺎق ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺎل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻧﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺑﺨﻄﺎ ﻤﻄﺎﻟﺒی
ﺒﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺳﺎﻟک
که ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺷﺪﻯ ﺘﻌﻬﺪ سلوک
الهی ﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﻳﺎ ﻭﺳﺎﺋﻂ الهی
ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺏ
آﻟﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻳﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺳﺎﻟک
ﺒﺨﻮﺍﺑﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺯ
ﮐﻠّﻪ ﺷﺨﺺ
ﺑﭙﺮﺩ ﻭ اﮔﺮ
ﻧﺸﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﺨﻮﺍﺑﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی ﻮ قُرّهﻫﺎ
ﻭ ﻗﺮاءت ﻗﺮﺍﻥ
ﻮ ﺑﺪ ﺧﻮﺍنی
آﻧﺎﻥ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻏﻴﺮ
ﻋﺮﺑﻬﺎ ﻭ ﺣتی
ﭽﻮﻥ ﺤﻴﻮﺍﻥ
ﺑﻐﻠﻂ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺍﻧﺪ .ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ عربّی
ﻮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﺼﺮﻳﻒ ﺩﺭ ﺻﺮﻑ
ﻭ ﻧﺤﻮ ﺍﻳﻥ
ﺰﺑﺎﻥ ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮﻳﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﺻﺪﺍ ﻭﻋﻠﺎﺋم
ﻮ ﺣﺮﻭﻑ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺑﮑﻠﻰ
ﻣﻌﺎنی ﻤﻄﻠﺐ
ﻣﻌﮑﻮس
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
گفته ﻫﺎﻯ
ﺒﺨﻄﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻦ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻔﻘﻄ
ﺒﺨﻮﺩﺵ ﺑﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺣﺮفی ﺒﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻭ ﺑﺎﻟﺎ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ

حدیث
8667- ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﻤﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻠﺎﺣﺴﺪ
ﺍلّا فی
اثنینﺭ ﺟل
اﺗﺎﻩ الله
ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ ﻓﻬﻮ
ﻳﻘﻮم ﺒﻪ آﻧﺎء
اﻟﻠﻴل ﻭ آﻧﺎء
اﻟﻨﻬﺎﺭ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮﻯ ﻘﺎﺑل
ﺤﺴﺎﺩﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻳﮑی اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﻯ
ﻘﺮﺍﻥ ﺪﺍﺩ ﻭ
ﺍﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻭ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺑﺎ ﺍﻥ
ﻘﻴﺎم ﻮﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻘﺮﺍﻥ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک هستند
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﺪﺭ
ﺷﺒﻬﺎ ﻭ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻗﻴﺎم
ﻮ ﻗﺎﺋم ﻄﻠﺒﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﻧﻤﺎﺯﻭ ﺑﺮ ﭘﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﻟﺎ
ﻋﻤل ﻘﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯﻋملا
ﻣﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺳﻠﻮک
و ره روی الهی
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺭﺟل
اﺗﺎﻩ الله
ﻣﺎﻟﺎ ﻓﻬﻮ
ﻳﻨﻔﻘﻪ آﻧاء
اﻟﻠﻴل ﻮ آﻧاء
اﻟﻨﻬﺎﺭ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﻤﺎل ﻮ ثرﻭﺗی
ﺪﺍﺩ ﻭ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺷﺒﻬﺎ ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﻧﻔﺎق
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺎل ﭙﻮل
هم ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻧﻔﺎق
ﻮﺍﻗﻌی ﻮ ﻳک
ﺠﺎ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
می بخشد و
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺳﺎﻟک ﻮ
ﻣؤﻣﻥ عملا
ﻓﻘﻴﺮ ﻭ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺎﻧﻔﺎق ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
اﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴم ﻮ ذهن و نفس
ﻭ ﺭﻭح القدس
ﺣﻮ ﻓﮑﺮ ﺩﺭ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻳﻤﻠک
ﻮﺍﻗﻌﻰ
ﻭﻫﻤﻴﺸگی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺐ ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ سلوک
الهی
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ (ﺍﻧﻔﺎﻕ)
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ نها سلوک
الهی اﺳﺖ ﻭ
ﺗﺮک ﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺗﺮ ک
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺟﺴم
ﻮ ذهن و نفس ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﺮﻳﺪ نفس ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ.ﺍﻧﻔﺎق
منافق عکس
ﮐﺎﺭ ﻣﻨﺎﻓق ﻮ مدّعی
کاﺫﺏ ﺍﺳﺖ.

حدیث
8668 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﻤﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: علی اﻟﻤرء
اﻟﻤﺴﻠم اﻟﺴمع
ﻮ ﺍﻟﻄﺎعة
ﻓﻴﻤﺎ ﺍﺣﺐّ ﻭ
ﮐَﺮَﻩ ﺍلّا
ﺍﻥ ﻴؤﻤﺮ
ﺑﻤﻌﺼیة ﺑﺮﻫﺮ
ﻣﺴﻠماﻥ ﻠﺎﺯم
اﺳﺖ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﮑﻨﺪ ﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﭼﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﮕﻨﺎهی
ﻔﺮﻣﺎﻥ ﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺧﻠﺎﻑ ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﻮﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻮﺯﻭﺭﮔﻮﻳﺎﻥ
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم سلوک
الهی. ﺍحبّ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﺍﻣﺮ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮبی ﻮ ﻣﺮﺷﺪ
ﻭ ﮐﺎﻣل ﺒﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
گوﺵ ﻓﺮﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﭼﻪ ﺍﻳﻥ
اﻭﺍﻣﺮ
ﺧﻮﺍﺳته ﺍﻭ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻨﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ نفس
ﺑﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ آﻥ اﻭﺍﻣﺮ
ﮐﺸﻨﺪﻩ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﻤﻌﺼﻴﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻥ ﻘﺴﻤﺖ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻭﺷﺎﻧﻪ ﺧﺎلی
کرﺩﻥ اﺯ
ﺩﺭﮔﻴﺮﻯ هاﻯ ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﻮ ﺑﺎﺣﮑﺎم
ﺴﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺯﻭﺭﮔﻮﻳﺎﻥ
ﺪﺭﺳﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻨﺎﻩ ﺩﻳﻨی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺭﺍﻫﻴچ
ﻔﺮﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻟﻴل ﻴﺮﺍﻯ
ﺸﻮﺭﺵ ﻭ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻃﺮفی اﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺰﺍﺣﻤتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺤﮑﺎم
ﺴﻴﺎسی هم
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺧﻴﻠی اﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺳﻠﻮکی هستند
ﻭﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒنفس
ﻭ ﺭﻭح ﺨاﺺ
ﻣﺘﺪﻳﻥ ﺒﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ. ﻭﺍلّا ﻣﺤﺮﻣﺎﺕ
ﻣﻌﻠﻮم ﺪﻳﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﺮﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی هستند.
ﻭﺧﻠﺎﻑ ﺍﻥ کسی
ﺪﺳﺘﻮﺭﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﻤﺮ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻔﻘﻴﻪ ﺻﺪﺭ
ﺍﺳﻠﺎم اﺯ ﻧﻮع
ﺘﺴﻨﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻨﻔﻊ ﭘﺪﺭﺵ
ﺍﻳﻥ حدیث ﺭﺍ
ﺍﻭﺭﺩﻩ ﻭ ﺭﻭﻯ
ﻘﺴﻤﺖ ﺩﻭم آن
ﺘﺎﮐﻴﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺮ ﺍﻥ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻓﺄﺫﺍ
ﺍﻣﺮ
ﻓﺎﺳﻤﻌﻮا
اﻃﺎعته ﺍﮔﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﻮﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﻮﺍﺟﺐ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﻀﻤﻨﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺷﻮﺭﺵ ﻫم
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳنی
ﺸﺨﺼی ﻮﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺨﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ حدیث
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻏﻠﻂ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ (ﺍﻭﻟﻮ
ﺍﺍﻟﺎﻣﺮ
ﻣﻨﮑﻢ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻣﺮ ﻭ
ﻧﻬی ﺍﺣﮑﺎم
ﺴﻴﺎسی ﻮ
ﻓﻘﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺮ ﻭ ﻧﻬی
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺍﻣﺮﻳﻪ
اﺎﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﺍﻣﺮ ﻭ
ﻧﻬی ﻔﻘﻄ
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ
ﺣتی ﺘﻤﺎمی
ﭙﻴﺮﺍﻥ ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎک ﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻄیع ﺴﻠﻮکی
ﭙﻴﺮ ﺑﺤق
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﭘﻴﺮ ﺍﻋﻤﺎل
ﺪﻳنی ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ
ﻋﺪم اﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤﺮگ ﻮ
ﺍﺳﻴﺐ ﺳﺨﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻥ ﻣﺎنعی
ﻴﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺟﻨﺒﻪ ﺗﻘﻴﻪ
ﻭ ﺩﻓﺎع اﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ اﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺸﺨﺺ
ﻗﻠﺒﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣﻔﻈ
ﺠﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم سلوک
الهی لاﺯم ﻮ
ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﺸﮑل
ﺎﺟﺒﺎﺭ
ﺑﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺯﻭﺭﮔﻮ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺣﻔﻆ
ﺟﺎﻥﻮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ که
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮑﻤک
ﺪﺭﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺸﻮﺩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻥ بی
ﻀﺮﺭ. ﺣتی اﮔﺮ
ﮔﻨﺎهی ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻮﺑﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﺪﺍﻣﺖ
ﺷﺨﺺ ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ
گناﻩ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ
ﺑﺴﻮﻯ ﺴﻠﻮﻙ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. ﺣﺘی
ﻤﻌﺼﻮﻣﻴﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﮔﻨﺎهی
هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﭼﻨﺎﻥ اﺣﮑﺎﻡ
ﺳﻴﺎسی ﺒﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ
ﻣﺴأﻟﻪﺍﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺧﻄﺎ ﺗﺤﺖ
ﺍﺟﺒﺎﺭ ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺎنع ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻋﻠﻴﻪ
ﺗﮑﺎﻣل روح ﻮسلوک
الهی ﻨﻴﺰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻫﻤﻴتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﻴﻥ
ﺮﺍﻭﻯ که
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺩﻭم
اﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻗتی
ﺒﺎ ﻭﻯ ﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢ ﺑﺮ
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺴﺘﻴم که
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﮔﻮﺵ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻭلی اﻳﻥ
ﭙﻴﻤﺎﻥ اﻭ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻴﻌﺖ ﺳﻴﺎسی
ﻮ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺒﻮﺩ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻴﻤﺎﻥﺴﻠﻮکی ﻮ
ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺎﻭﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻌﻬﺪﻯ
ﺒﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ
ﺑﻴﻌﺖ ﺑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪ ﺑﻘﻮل
ﺨﻮﺩ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻋﻤﺮ ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ: ﻓﻴﻤﺎ
ﺍﺳﺘﻄﻌﺘم ﺘﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
که ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﻴﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﺸﺎﻥ
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ (ﺍﺟﺮﺍﻯ
اﻭﺍﻣﺮ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺘﺎ ﺣﺪّ
ﺗﻮﺍﻥ اﺟﺮﺍئی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺎ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﻴسی ﻴﺤﺪّ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﭼﻮﻥﻘﺎﻧﻮﻥ
اﺟﺘﻤﺎعی ﻮ ﻫﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ
ﻟﺎﺯک اﻟﺎﺟﺮﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺣﮑﺎم
ﺴﻴﺎسی نیز
ﺒﺮﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻮ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮ ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ
ﻮ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺒﻬﺎﻧﻪﺍﻯکوﭼک
ﺸﺨﺺ ﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺣﮑﺎم سیاسی
ﻴﺰﻭﺭ ﮔﻮ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺩﻟﻴل ﻀﺮﻭﺭﺕ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﻠﻮﮔﻴﺮﻯ اﺯ
ﻗطع ﺤﻴﺎﺕ ﺷﺨﺺ
ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﻭﺍﺻل کاﻣل که
ﺗﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮکی
اﻭ ﻗطع ﺸﺪﻩ
ﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺠﺎﺭﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﺟﻬﻨم ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﺣﺮﺍﻡ ﺷﺪﻩ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻯ
ﻮﺍﺟﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺶ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺯﻭﺭﮔﻮﻳﺎﻥ
ﺪﻧﻴﻮﻯ
اﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.

حدیث
8669 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ ﺒﻨﻘل
اﺯ ﺍﺑﻮ ﻣﻮسی
اﺷﻌﺮﻯ
ﻤﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻤثل
اﻟﻤؤﻤﻥ اﻟﺬﻯ
ﻴﻘﺮﺃ
ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ ﻣثل
اﻟﺄﺗﺮجة ﺭﻳﺤﻬﺎ
ﻃﻴﺐ ﻭ ﻃﻌﻤﻬﺎ ﻣثال ﻤؤﻣنی
که ﻗﺮاءﺖ
ﻗﺮﺍﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﭼﻮﻥ اﺗﺮﻧجی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﺨﻮﺵ ﻭ ﻃﻌم
ﺨﻮﺵ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣؤﻣﻥ اوم
کننذه قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺒﺎ ﺩﻭ قُرّه
ﺍﺧﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ
ﻭﻋﻄﺮ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮﻃﻌم کمالی
ﺪﺍﺭﺩ. (ﺍﺗﺮﻧﺞ)
ﺷﮑلی ﺪﺭ
ﻣﺮﮐﺰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻢ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻧﺮ
ﺍﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻮ
ﻣثل اﻟﻤؤﻤﻥ
اﻟﺬﻯ ﻠﺎ
ﻳﻘﺮﺃ
ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ ﮐﻤثل
اﻟﺘﻤﺮة ﻟﺎ
ﺭﻳح ﻠﻬﺎ
ﻭﻃﻌﻤﻬﺎ ﺣﻠﻮ
ﻭﻣثال ﻤؤﻣنی
که ﻗﺮاءﺖ
ﻗﺮﺍﻥ ﻨﮑﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺨﺮﻣﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻄﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ
ﺷﻴﺮﻳﻥنیست .
ﻭﺍﻳﻥ ﻤؤﻣنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻭ قُرّه
ﺍﺧﺮ ﺷﺸم ﻮ
ﻫﻔﺘم ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻋﻄﺮ گُل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭلی
ﺸﻴﺮﻳﻥ اﺳﺖ ﻭ
ﺍﻳﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ اول
ﻋﺮشی ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻪ بعدا ﻨﺎﮔﻬﺎﻥ
بآن ﻨﺰﺩﻳک
ﺸﺪﻡ ﻭ ﺣﺎﻟﺖ (ﺩنل
ﻔﺘدﻠﻰ)
ﺑﺮﺍﻳم ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻥ
گُل آن عرﺵ
ﻭﺷﺠﺮﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﭼﻮﻥ
گُل ﺰﻧﺪﻩ ﻭ
ﺑﺎ ﺣﻴﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻢ.
ﮐﻪ ﺑﻤﻥ گفته
ﺷﺪﮐﻪ ﺍﻳﻥ گل
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ حدیث
ﺑﺮﺍﻯ
عطرﺗﻘﺪم ﺒﺮ
ﻃﻌم ﻘﺎﺋل
ﺸﺪﻩ. ﻮ ﻣثل
اﻟﻤﻨﺎﻓق
اﻟﺬﻯ ﻴﻘﺮﺃ
ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ ﮐﻤثل
اﻟﺮﻳﺤﺎنة
ﺭﻳﺤﻬﺎ ﻃﻴﺐ ﻭ
ﻃﻌﻤﻬﺎ ﻣُﺮّ
ﻭ ﻣثال ﻤﻨﺎﻓﻘﻴﮑﻪ
ﻗﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ هستﻭ
ﺑﺪﺍﻥ عمل ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﺴﺒﺰﻯ ﺮﻳﺤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪﻋﻄﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭلی ﺘﻠخ
اﺳﺖ. ﻣﻨﺎﻓق
ﺴﺎﻟﮑﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻯ
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺴﺘﻪ ﻭلی با
ﻘره خوﺩ ﻋﻤل
توس ّل
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭقُرّه
ﺩﺍﺭﺩ که
ﺒﺪﺍﻥ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻭ ﻋﺸق ﻨمی
ﻮﺭﺯﺩ. ﻭ
ﺭﻳﺤﺎﻥ ﺪﺭ
ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺩم
عوﺍم ﻤﺤﺘﺮم ﻮ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺫﺍﺗﺎ
ﺗﻠخ اﺳﺖ
ﻭﺑﺪﻭﻥ عاقبت ﻮﻣثل
اﻟﻤﻨﺎﻓق اﻟﺬﻯ
ﻠﺎ ﻳﻘﺮﺃ
ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ ﮐﻤثل
اﻟﺤﻨﻈلة ﻟﻴس
ﻟﻬﺎ ﺭﻳﺢ ﻭ
ﻃﻌﻤﻬﺎ ﻣُﺮّ
ﻭﻣﻨﺎﻓق ﻨﻴﺰ
ﮐﻪ ﻗﺮﺍﻥ ﻨمی
ﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﺑقُرّه
ﺧﻮﺩ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺍﻋﺘﻨﺎئی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﭼﻮﻥ ﺣﻨﻈل
ﻭﻫﻨﺪﻭﺍﻧﻪ
ﺍﺑﻮ ﺟﻬل اﺳﺖ.
ﮐﻪﻫم عطرﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭﻫم
ﺘﻠخ اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻤﻨﺎﻓﻖ
ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ سلوک
الهی ﺪﺍﺭﺩ
ﻭلی ﺤتی
ﺪﻳﺪﺍﺭﻯ هم
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ئر حضور ذهنی
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

حدیث
8670 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯﻋﺎﺋﺸﻪ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
آﺍﻳﺎ ﺭﻭﺯﻯ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ
ﺷﮑﺴﺖ ﺩﺭﺟﻨگ
اُﺣُﺪ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻯ؟ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻟﻘﺪ
ﻟﻘﻴﺖ ﻣﻥ
ﻘﻮﻣﻚِﻭ ﮐﺎﻥ
اﺷﺪّ ﻣﺎ
ﻟﻘﻴﺖ ﻣﻨﻬم
ﻴﻮم اﻟﻌﻘبة ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳخ ﻋﺎﺋﺸﻪ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ
ﺩل ﺨوﺮﺳﻨﺪ
ﺍﺯ ﺷﮑﺴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺟﻨگ اُﺣﺪ
ﺍﺯ ﻗﻮم ﻘﺮﻳﺶ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ عاﺋﺸﻪ
ﻭ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ پدرش
ﺑﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺎﺯ ﻫم اﺯ
ﻗﻮم ﺘﻮ ﺳﺨتی
ﻮ ﺑﺪﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻡ ﻭلی
ﺒﺪﺗﺮﻳﻥ
اﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻋﻘﺒﻪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻤﺬﺍﮐﺮﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
شدﻥ ﭙﻨﺎﻫﻨﺪﻩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﻴک عقب
ﻧﺸﻴﻨی ﻤﻮﻗﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺭﻭﺯﻯ ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺎنع
ﺒﺰﺭﮔی ﺪﺭ
ﺭﺍﻩ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﻭﻳج
ﺪﻳﻦ ﻭﺍﺋﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﻘﺮﻳﺶ ﺑﻮﺩ اﺫ
ﻋﺮﺿﺖ ﻧﻔسی
علی اﺑﻥ عبد
ﻳﺎﻟﻴل ﺒﻥ عبد
ﮐﻠﺎﻝ ﻓﻠم
ﻴﺠﺒﻨی الی ﻤﺎ
ﺍﺭﺩﺕ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻥ ﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﺒﺪ ﻳﺎﻟﻴل
گذﺍﺭﺩﻡ ﻭلی
اﻭ ﭘﺎﺳخ ﻣثبت
ﺑﻤﻥ ﻨﺪﺍﺩ.
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺼﻠح
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ. ﻔﺄﻧﻄﻠﻘﺖ
ﻭ ﺍﻧﺎ ﻣﻬﻤﻮم
علی ﻮﺟﻬﻰ
ﻓﻠﻤﺎ ﺳﺘﻔﻘﺎﻟﺎ
ﻭ ﺍﻧﺎ ﺑﻘﺮﻥ
اﻟثعاﻟﺐ ﻭ
ﭼﻨﺎ غم گین
ﺸﺪم ﻮ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻢ ﮐﻪ
ﻭﻗتی ﺒﺨﻮﺩ
ﺍﻣﺪک
ﺪﺭثعاﻟﺐ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ. ﻔﺮﻓﻌﺖ
ﺭﺃﺳﻰ ﻓﺄﺫﺍ
ﺍﻧﺎ ﺑﺴﺤﺎبة
ﻗﺪ ﺍﻇﻠﺘﻨﻰ ﻓﻨﻈﺮﺕ
ﻓﺄﺫﺍ
ﺟﺒﺮﺋﻴل علیه
ﺍﻟﺴﻠﺎم ﻮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺎﻟﺖ
ﺧﻠﺴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩم ﻮﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺨﻮﺩ
ﺍﻣﺪﻡ ﮐﻪ ﺳﺮ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩم ﻮ
ﺍﺑﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺳﺎﻳﻪ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ
ﺩﻳﺪم که ﺩﺭ
ﺍﻥ ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻢ. ﻔﻨﺎﺩﺍنی
ﻔﻘﺎل اﻥّ الله
ﺗﻌﺎلی ﻘﺪ ﺳمع
ﻘﻮل ﻘﻮﻣک ﻠﻚ
ﻭﻣﺎ
ﺭﺩّﻭﺍﻋﻠﻴک ﺟﺒﺮﺋﻴل
گفت ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻘﻮم ﻘﺮﻳﺶ ﺭﺍ
ﺷﻨﻴﺪ ﻭ ﭘﺎﺳخ
اﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﺘﻮ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺣﺎﻓﻈ
کوﻫﻬﺎ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮل ﻘﺪﺭﺕ ﺗﺨﺮﻳب
ﻮ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻮﻳﺮﺍﻥ گر ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ
ﮐﻪﻫﺮﭼﻪ ﺗﻮ
ﺑﺨﻮﺍهی ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐنی اﻭ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻓﻨﺎﺩﻯ
ﻤﻠک اﻟﺠﺒﺎﻝ
ﻓﺴﻠم علیّ
ثمّ ﻘﺎل ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﮐﻮﻫﻬﺎ ﺑﺮ ﻣﻥ
ﺴﻠﺎم کرﺩﻭ
ﮔﻔﺖ: ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻥّ الله
ﻗﺪﺳمع ﻘﻮل
ﻘﻮﻣک ﻠﻚ
ﻭﺍﻧﺎ ﻣﻠک
اﻟﺠﺒﺎل ﻮﻗﺪ
ﺑﻌثنی ﺮب
ﺍﻟﻴک
ﻠﺘﺄﻣﺮنی
ﺒﺄﻣﺮک ﺒﻤﺎ
ﺷﺌﺖ. ﺍﻥّ ﺸﺌﺖ
ﺍﻃﺒﻘﺖﻋﻠﻴﻬم
اﻟﺄﺧﺸﺒﻴﻦ.ﺍﻯﻤﺤﻤﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﺮﻑ
ﻗﻮم ﺘﻮﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪ
ﻣﻥ ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﮐﻮﻫﻬﺎ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ مرا امر
ﺑﮑنی اﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻢ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫم ﺒﺨﻮﺍهی ﺪﻭ
ﮐﻮﻩ ﺍﺧﺸﺒﻴﻥ
ﻤﮑﻪ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺍﻧﻬﺎ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﻤﻴﮑﻨﻢ.
ﭘﺎﺳخ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻥ
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ : ﺒل
اﺭﺟﻮ ﺍﻥ
ﻴﺨﺮج الله ﻣﻥ
اﺻﻠﺎﺑﻬﻢ ﻣﻥ
ﻴﻌﺒﺪ الله
ﻭﺣﺪﻩ ﻟﺎ
ﻳﺸﺮک ﺒﻪ ﺷﻴﺌﺎ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭم که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻧﺴل آﻧﻬﺎ
ﺍﻭﻟﺎﺩﻯ
ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ ﻭ
ﺷﺮک
ﻨﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺮﻳﺶ
نیز ﭙﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮک ﻘﺪﻳم
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭلی
عملا ﺷﺮک خدا
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻘﺪﻳم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻴﺪﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻗﻮم
ﻘﺮﻳﺶ ﻧﺴل
کنونی هم ﺒسلوک
الهی ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﻨﺴﻞ
ﻫﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ آﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻫﺮ ﻗﻮم
ﻮ ﻣﻠتی که ﻤﻠل
ﺳﺎﻟک
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺍﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑسلوک
الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺁﺯﺍﺭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﻮم
ﻘﺮﻳﺶ ﻣﻮﺭﺩ
ﮔِﻠﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ
ﻋﻘﺒﻪ ﻧﺒﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻗﻮم
عاﺋﺸﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﭘﺪﺭ
ﻋﺎﺋﺸﻪ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋلی ﻮ سلوک
الهی ﺮﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﺑإﺎﺳﻠﺎم
ﻘﺸﺮﻯ ﻮ ﺩﻳﻦ
ﺭﺳمی ﻮ ﺳﻴﺎسی
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺟﻬﺎﻥ گشائی
کرﺩﻧﺪ ﻭ
ﺑﭽﻴﺰﻯ که
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﻳﻥ اﺳﻠﺎم
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﻭﻋﻤﻠﺎ سلوک
الهی ﻮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻧﻴّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺍﺻلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻃﻠبی اﺯ
ﻃﺮﻳق ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻏﺪﻳﺮ
ﺧُﻢ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺠﺎﻧﺸﻴنی ﺴﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﺗﺸیّع ﻮ
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺤﻔﻈ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻏﺪﻳﺮﺧم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
عاﻣل ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ .ﻭ
ﺑﻈﻮﺍﻫﺮ ﺩﻳنی
ﻮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺭﺳﻤی ﻮ ﺑﺪﻭﻥ
عشق ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﻳک ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ خود ﻮ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﺮﮔﺮم هستند.
ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
عاﻳﺸﻪ ﻭ ﻗﻮم
ﻘﺮﻳﺶ ﻓﺮق
ﭽﻨﺪﺍﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯﻫم
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﻳﻥ
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺣﺎل ﭙﺮﻭﺭﺵ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺑسلوک
الهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺨﺮﻳﺒبی
ﻣﺎﺩﻯ ﻄﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻧﻔﺮﻳﻥ
ﻮ ﺩﻋﺎﻯ آﻧﻬﺎ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻈﺎﻟم ﺒﺨﻮﺩ
ﻭﺳﺨﺖﮔﻴﺮی
ﺑﺎ اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺸﮑل
ﺰﻟﺰﻟﻪ ﻭ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﺸﺪﻥ
کوﻫﻬﺎ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺷﻬﺮﻫﺎ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻬﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ اﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ غیر
ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﮔﺎﻥ عهد
ﺍﻟﺴﺖ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ سلوک
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 8671 -
ﺗﺮﻣﺬﻯ اﺯ
ﺍﺑﻥ ﻤﺴﻌﻮﺩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻣﻥ
ﻘﺮﺃ ﺣﺮﻓﺎ ﻣﻥ
کتاب الله
ﻓﻠﻪ ﺣَﺴَﻨﻪ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺣﺮفی ﺎﺯ
ﻗﺮﺍﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪ
ثوﺍبی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻟﺤﺴنة ﺑﻌﺸﺮ
ﺍﻣثاﻟﻬﺎ ﻭﻫﺮ ثوﺍبی
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻩ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻟﺎ
ﺍﻗﻮﻝ (ﺍﻟﻢ)
ﺣﺮﻑ ﻧﻤﻴﮕﻮﻳم
که ﮐﻠﻤﻪ (ﺍﻟﻢ)
ﺣﺮﻑ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﮑﻥ اﻟﻒ
ﺣﺮﻑ ﻭﻟﺎم
ﺤﺮﻑ ﻭ ﻣﻴم
ﺤﺮﻑ ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮ ﺳﻪ
ﺣﺮﻑ ﺍﻳﻥ کلمه
ثوﺍبی
ﺠﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻗﺮاءﺖ
ﻗﺮﺍﻥ
ﺒﺸﺮﻃﻬﺎ ﻭ
ﺷﺮﻭﻃﻬﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ثوﺍﺏ
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
اثرﺍﺗی
ﻤﻌﺮﻓﺘﻰ ﻣثبت
ﺑﺮ ﻓﮑﺮ ﻭ نفس
ﺷﺨﺺ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻗﺮﺍﻥ که قُرّهﻫﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟک اﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪﻫﺮ ﻣﻘﺪﺍﺭﻋﻤلی
اﻥ ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺩ ثوﺍبی
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍثاﺭ ﺍﻥ ﺩﺭ نفس
و روان ﺳﺎﻟک
ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺨﻠﻴﻪ نفس امّاره
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ نفس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﮐﻠﻤﻪ (ﺍﻟﻢ)
ﻭ ﺗﻔﮑﺮ ﺩﺭ
ﺣﺮﻭﻑ ﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻔﻬﻴم
عوﺍم اﻟﻨﺎس ﺩﺭ
ﻗﺮاءﺖ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻘﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی اﻳﻥ
ﻘﺮاءﺖ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ الهی
ﺒﺪﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻋﺎﻟﻤﺘﺮ بی
عمل ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﻓﻘﻬﺎﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐ
اﺳﻠﺎمی ﺮﺍ ﺳﺮ
گرم ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

حدیث
8672 - ﺍﻧَس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻣﻥ
ﺨﺮج فی ﻄﻠﺐ
ﻋﻠﻢ ﻓﻬﻮ فی
ﺴﺒﻴل الله
ﺣتی ﻴﺮجع هرﮐس
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻄﻠﺐ
ﻋﻠمی ﺨﺎﺭج
ﺸﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﻔﻈ الهی
ﻮ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻳﻦ (ﻋﻠﻢ)
ﻓﻘﻂ سلوک
الهی ﻮ ﺍﮔﺎهی
ﺠﺴﺘﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻬﻴﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻳﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻛﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ کرﺩ
ﺧﺮﻭج اﺯ
ﺧﺎﻧﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺗﻠﺎﺵ ﮔﺮ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﭘﻨﺎ ﻩﻭ
ﺣﻔﻆ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق گرﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ هماﻥ
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪﻧﺰﺩ
ﻣﻌﻠم ﻮﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﭘﻨﺎﻩ ﺍﻭ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﺷﻬﻴﺪ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حذیث
8673 - ﺑﺨﺎﺭﻯ ﺒﻨﻘل
اﺯ
ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺑﻠﺎل ﺤﺒشی
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ: ﻴﺎ
ﺑﻠﺎﻝ
ﺣﺪّیثنی
ﺒﺄﺭج ﻴﻌﻤل
عملته فی
اﻟﺄﺳﻠﺎﻡﻓﺄﻧّی
ﺴﻤﻌﺖ ﺩﻑ
ﻧﻌﻠﻴک ﺒﻴﻥ
ﻳﺪﻯ فی اﻟﺠنة
ﺍﻯ ﺒالیمن ﺒﮕﻮ ﭼﻪ
ﮐﺎﺭﻯ
اﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﺍﺳﻠﺎم ﺨﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻥ
ﺼﺪﺍﻯ کفش
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻨﻴﺪﻡ.
ﺑﻠﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤؤﻣﻥ ﺒﺨﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﻤﺘﺄﺧﺮ
ﻭ ﺿﻌﻒ ﻣﺴﺎﺋل
عقلی ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺴﺎﺩﻩﺍﻯ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﺒﻮﺩﻩ و
ﺍﺫﺍﻥگوﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺮﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﻭ ﺑﻮﺩ.
ﻭلی ﺁﻳﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﭼﻪ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺼﺪﺍﻯ
ﭙﺎ ﻭ ﮐﻔﺶ ﮐسی
همان(ﺳﻌﻰ) ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﭘﺎ
ﮐﻮبی ﻮ ﺭﺍﻩ
ﺭﻭﻯ ﺴﻠﻮکی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻳﮑی اﺯ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺮﺍ ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺑﺼﺪﺍﻯ ﭙﺎﻯ
ﺒﻠﺎل ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﺎل
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ: ﻤﺎﻋﻤﻠﺖ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺭجی
عندﻯ ﻣﻥ انّی
ﻠﻤﺎ ﺗﻄﻬﺮ ﻃﻬﻮﺭﺍ
فی ﺴﺎعة ﻣﻥ
اﻟﻠﻴل اﻭ
ﻧﻬﺎﺭ ﺍﻟِﺎ
ﺻﻠّﻴﺖ ﺑﺬﻟک
اﻟﻄﻬﻮﺭ ﻣﺎ ﮐﺘﺐ
لی اﻥ اﺻلّی ﻤﻥ
کاﺭ ﺑﺨﺼﻮﺻی
که ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ اﺯ
ﺍﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷم
ﻨﮑﺮﺩﻩﺍم
ﻤﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮ ﮔﺎﻩ
ﺗﻄﻬﻴﺮ ﻭ ﻭﺿﻮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ ﺑﺎ
ﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺍﺟبی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻋﻬﺪﻩ ٴﻤﻥ
اﺳﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻢ. ﻟﺬﺍ
ﺑﻠﺎل اﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺍﺿﺎفی
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﻭﻳﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ (ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ)
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ
ﻭلی ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﻓﺼل ﻨﻮعی عقب
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﺤﻤل ﻮ
ﺗﺨﻴل اﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی
ﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺕ آﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﺿﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ.
ﺳﺎﺩﮔی ﻮ
ﺻﻔﺎﺗی ﺪﺭ ﭘﺎﺳخ
ﺒﻠﺎل
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺩل
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ سعی ﺨﻮﺩ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮل الهی ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﻬﺸتی
ﺒﻮﺩﻥ اﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺗﻄﻬﻴﺮ)
ﺑﻤﻌنی
ﭙﺎﮐﻴﺰﮔی اﺳﺖ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﻠﺎل
ﻨﻴﺰ ﻭﺿﻮ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭلی
ﺘﻄﻬﻴﺮ واقعی
ﺴﺎﻟک ﺘﺰﮐﻴﻪ نفس
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺎکیزﻩ
ﻭ ﺭﻭﺷﻥ گرﺩﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﺘﺼﻮﺭ ﺑﻠﺎل
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺮﻋﻬﺪﻩ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ٴﺁﻥ
ﺸﻬﻮﺩ الهی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺻﻮل
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍﺿﺎﻓی ﻮﺑﻴﺸﺘﺮﻋﻘلی
ﻠﺎﺯم اﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﻄﻬﻴﺮ ﺑﺎﺯ
هم ﺘﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﻄﻬﻴﺮﻋﻘلی
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺰﻳﺮکی
ﻴﻬﻢ ﻟﺎﺯم
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﺩﮔی ﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
ﺸﺮﻃ اﺳﺖ. ﻭلی
همین ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ٴﺘﺴﻠﻴم
ﺴﺎﻟک ﺒﺴﺘگی
ﺒﺪﺭﺟﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ ﻭﭘﺎکی
ﻨﺎ ﺧﻮﺩﺍﮔﺎ
ﻩﺷﺨﺺ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺨﻴل ﻮ ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﺷﻌﻮﺭﻋﻘﻠﻯ
ﺴﺎﻟک ﻜﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻥ
ﺒﺎﻭﺭﻯ ﻮ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮﻯ ﺒﺎ
اﻣﺎم ﻮ ﭘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺰﻳﺮکی ﻮ
ﺯﻧﺪﮔی عقلی
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﺨﻴل عقلی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻋﻠﻮﻯ
ﭽﻬﺎﺭم
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺿﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ.

حدیث 8674 -
ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ ﺒﻨﻘل اﺯ
ﺍﺑﻮ ﻫﺮﻳﺮﻩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻥ
اُﺎﻣتی
ﻴﺪﻋﻮﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة
ﻏﺮّﺍء ﻣﺤﺠّﻠﻴﻥ
ﻤﻥ اثاﺭ ﺍﻟﻮﺿوء
(ﺍُﻣّﺖ) ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻭم
کننده ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم هستند.(ﻳﺪﻋﻮﻥ)
ﻳﻌنی ﺪﻋﻮﺕ
ﺑﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﮐﺎﺭ ﺯﻭﺭ ﻭ ﺟﺒﺮ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻭﻡ
و یوم وﺭﻭﺯ
ﺸﻬﻮﺩ و لقای
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﻗﻴﺎم ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ربّ
اﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. (ﻏﺮﺍ)
ﺑﻤﻌنی ﺒﺎ
ﻏﺮﻭﺭ ﻭ
ﺳﺮﻓﺮﺍﺯ ﻭ ﺑﺎ
ﺯﻳﻨﺖ ﺩﺭ ﮐﺎﮐﻞ
ﻭ ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺠﻮﺍﻧی ﻮ
ﺧﻮﺵﺭﻭئی اﺳﺖ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﻏُﺮّﻩ
ﻭقُرّه داران
ﻳﺎ ﺧﻮﺭﻩ
ﻭﺧﻮﺭﻧﻖ) ﻭﻳﺎ
ﺑﻨﺪﻩ ﺑﺎ (ﺑﺮّ
ﻭ ﻓﺮّ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ)
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺪﺭک
اﻭ قُرّه اﻭ
ﺍﺳﺖ. (ﻣﺤﺠّﻠﻴﻦ)
ﭼﻮﻥ ﺤﺠﻠﻪ
ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺪﺭﻏﺮﻓﻪﻫﺎﻯ
ﻮﻳﮋﻩ ﻭ ﺯﻳﻨﺖ
ﺷﺪﻩ ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺎﻋﺮﻭﺵ
ﺯﻳﺒﺎﻯ
ﻘﺮﻳﻨﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺰﻧﮕﻮﻟﻪ
ﺑﭙﺎﺧﺒﺮ
ﺣﻀﻮﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﮑﻪ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺍﻋﻠﺎم ﺤﻀﻮﺭ
ﭼﻮﻥ
ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (
آثاﺭ ﺍﻟﻮﺿﻮء )
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻭﺿﻮ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﻮﭘﺎکی
ﺸﺴﺘﺸﻮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﻭﺳﻴﺮﺕ ﺭﻭﺷﻦ
ﻭاکیزﮔی ﻮ
ﺍﻟﻮﺩﮔی اﺳﺖ. (ﻭﺿﻮ)
ﻟﻐﺖ ﻋﺮبی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
غیر ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺳﻠﺎمی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺗﻌﺮﻳﺐ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻟﻔﻈ
ﻔﺎﺭسی ﻘﺪﻳﻢ (ﻭﻯ
ﺳﻮ) ﮐﻪ ﺳﻤﺖ ﻭ
ﺳﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻗﺮﻳﺶ ﻳﮑی
اﺯﺗﻴﺮﻩﻫﺎﻯ
ﻤﻬﺎﺟﺮ
ﺍﻳﺮﺍنی ﺒﻴﻤﻥ
ﻮ ﺳﭙس ﺑﻤﮑﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﻮﺟﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺳﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﻳﺎ
ﺳﻮﻯ ﻮﻯ و با
نور او
ﻤﻴﺎﻳﺴﺘﺎﺩﻧﺪ.
ﻭﺿﻮ ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮﺷﺴﺘﺸﻮﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﻭ ﺩﺳﺖ
ﻭﭘﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻯ
ﻨﻤﺎﺯ ﻭﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳم ﺨﺎﺹ ﻭﺟﺰئی
ﻮﺿﻮ ﻳﮑی اﺯ
ﺍﻋﻤﺎل ﻨﻤﺎﺯ
ﺑﺘﻤﺎم اﻋﻤﺎل
ﻨﻤﺎﺯ و با نور
وسیله الهی
ﺍﻃﻠﺎق ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻌنی عباﺭﺕ
ﺣﺪﻳث ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﻥ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺎ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ
ﺣﺠﻠﻪ و لُژ
نشینی ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻓﺘﻥ
ﺒﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻣﻌنی
ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
کاﻣل ﺸﺪﻩ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻭﺍﻭم
ﻮﻳﻮم ﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم
ﻘﺎﺋﻢﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ (قُرّه)و
قَرین ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻔﺮّ ﻭ آزاذی و
ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺤﻀﻮﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺑﻌﺪﻯ آﻧﻬﺎ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ
آثاﺭ ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ آن
ﭽﻮﻥ غفرﺍﻥ ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮشی ﻮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻋﻘل
کلّی ﺪﺍﺷﺘﻥ ﻮ
ﻋﻠم ﻠﺪنّی
ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻠﺎﻓﺖ الهی
ﻴﺎﻓﺘﻦ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺎﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺻﻒ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
آﻭﺭﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﻣﺮﮒ. ﻓﻤﻥ
اﺳﺘﻄﺎع ﻤﻨﮑﻢ
ﺍﻥ ﻴﻄﻴل
غُرّﺗﻪ
ﻓﻠﻴﻔﻌل ﻠﺬﺍ
ﻫﺮﻳک اﺯ ﺷﻤﺎ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻏُﺮﻩ ﻭﮐﺎﮐُل
ﺰﻳﻨﺘت ﻮ
ﻧﺸﺎﻧﻪٴ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﺴﺘﺸﻮﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﻭﭘﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻃﻮﻟﺎنی ﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻮﺏ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟی نه
ﺍﻧﻘﺪﺭ ﮐﻪ
ﻭﻗﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﺒﮕﺬﺭﺩ
ﻭلی اﻳﻦ (ﻭﺿﻮ)
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ ﻭﺣتی
ﺪﺍﺋم ﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ ﺩﺭ
ﻭﺿﻮ ﻫﻤﺎﻥ
غرّه ﻭ قُرّه
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﻭ
ﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﻌﺪﻯ
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﺍﻃﺎﻟﻪ ٴﺁﻥ
ﭼﻪ ﻗﺒل اﺯ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺫﮐﺮ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭ (ﺳﻮﻯ
ﺨﺪﺍ) ﺑﻮﺩﻥ ﻮ
ﺍﺳﺒﺎغ ﻮﺍﺿح
ﻮ ﺿﻮ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻃﻮﻟﺎنی ﺘﺮ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻘطع ﻮ
ﻭﺻل ﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﻭ ﻗﺒﻮل
عباﺩﺍﺕ ﻣؤثر
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺪﺍم ﻮ ﭘس ﺍﺯ
مرﺍﺟل ﻮ
ﻣﻬﻠﺘﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
هرﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک
ﻤﺼﻠﺤﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺒﻮﻯ ﺒﺪﻫﺪ ﺗﺎ
ﺑﻘﺎﺋم ﻮ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
کاﺭﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﺍﺻﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ هم اﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
هم ﻨﺸﻴﻨی ﺒﺎ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺟﻌﺖ
ﺑﺎﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ
ٴﻮ ﺿﻮ ﻭ ﻭﻯﺴﻮﻯ
و قبله الهی
ﻤﺘﻮﺟﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺍﺳﺒﺎغ ﻮ
ﻭﺿﻮح ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺭﻭﻯ ﺪﻭﺳﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.

حدیث
8675 - ﻣﺴﻠم اﺯ ﺍﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: اﺫﺍ
ﺗﻮﺿّأ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﺍﻟﻤؤﻤﻥ ﻔﻐﺴل
ﻮﺟﻬﻪ ﻓﺮّ ﻤﻥ
ﻮﺟﻬﻪ ﮐلّ
ﻄﻴنة ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻴﻬﺎ
ﺑﻌﻴﻨﻴﻪ ﻣﻌﺎﻟما اﮔﺮ ﺑﻨﺪﻩ
ﻭﻋﺎﺑﺪ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ
ﺍﻭم کنندﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩ را ﺩﺭ
ﻭﺿﻮ ﺑﺸﻮﻳﺪ
ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ آﺏ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ اﻭ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺷﺴﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮﻃﻬﺎﺭﺕ ﻭ
ﺗﻤﻴﺰﻯ که ﺩﺭ ﻭﺿﻮ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳک ﺸﺴﺘﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺣﻴﻥ ﻮﺿﻮ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﭼﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔی
ﺮﻭﺯﻣﺮّه ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭘﺎک ﺸﺪﻥ
ﭽﺸﻤﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ طبیعی
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﭽﺸم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﺑﺠﺎئی ﻮ
ﺑﭽﻴﺰﻯ ﻤﺎ
ﺳﻮﺍ الله
ﺗﻮﺟﻪ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺑﺎ ﻋﻤل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﻌﺎلی قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ که ﺩﺭﻋﻤﻞ
ﻭﺿﻮ ﺑﺎ ﺍﺏ
ﺗﺠﺴّم ﻤﺎﺩﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺴﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﺫﺍﺗﺎ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺗﺎ ﺑﺠﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑآﺧﺮﻳﻥ ﻔﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ هنگام
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی
ﺴﺎﻟک ﻔﻮق ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺷﺴﺘﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﻭﺿﻮ ﻭ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻨﻤﺎﺯ ﺗﻌﺎلی
ﺪﺍﺩﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﺎﺳﺖ. ﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﻦﭘﺎک
ﺸﺪﻥ کناﻩ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎﻫﺎ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ: ﺣتی
ﻴﺨﺮج ﻨﻘﻴﺎ
ﻣﻥ اﻟﺬﻧﻮﺏ ﺗﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﭙﺎک ﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎئم
ﺸﺸﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﺍﺯ
ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭلی
ﻤﻌنی ﺴﻠﻮکی
ﻮﺿﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺳﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ.
ﻭﺩل کندﻥ اﺯ
ﺗﻔﮑﺮ ﻭ
ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ
اﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ سلوک
الهی کناﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.

حدیث
8676 - ﻣﺴﻠم اﺯ
ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘﻠل می کند
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺗﺒلغ
اﻟﺤﻠیة ﻣﻥ
اﻟﻤؤﻣﻦ ﺣﻴث
ﻳﺒلغ اﻟﻮﺿوء ﻮ
ٴﺰﻳﺒﺎئی ﻮ
ﺯﻳﻨﺖ ﺁﻟﺎﺕ
ﻣؤﻣﻥ ﻭﻗتی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﺿﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻣﻌنی
ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ آﻥ
ﻨﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ
اﺳﺖ ﻫﻨﮕﺎمی
ﺴﺎﻟک ﻤؤﻣﻥ
اﻭم کنندﻩ
ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺯﻳﻨﺖ
ﻳﺎبی ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺿﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻤﺎم عیاﺭ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.(
ﺑﻠﻮغ ﻮﺿﻮ) ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻪ آﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻤﻌنی ﺨﻮﺏ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻥ (ﺑﺎلغاﻧﻪ)
ﺍﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﭼﻨﻴﻥ ﺨﻮﺏ ﻭ
ﺑﺎﻟﻎ ﻭﮐﺎﻣل
ﺒﻮﺩﻥ ﻮﺿﻮ
ﻓﻘﻄ ﺸﺴﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻭ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﭘﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺑﺘﺼﻮﺭ
ﻭ ﺗﺨﻴّل ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻭﺭﺩ. ﻭﺑﺎ
ﻭﺿﻮ ﺣﺘﻤﺎ ﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭﻋﺸق ﺘﻤﺎﻡ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
هفتگاﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﺳﭙس ﺑﻨﻤﺎﺯ
ﮔﻔﺘﮕﻮﻯ عباﺩﻯ
ﻭﺣتی اﻧﺠﺎم
کلیه ﺍﻋﻤﺎل
ﺪﻳنی ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺍﻳﻥ عمل
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ و توسِل
ﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺣﻠﺎﻭﺕ
ﻭﺷﻴﺮﻳنی
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺯﻳﻨﺖ ﻭ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﺍﺗی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﻣل
ﻮﺍﺻل ﺪﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﻋﻮﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ کاﺭﻣﺎ
ﻭﻋﻮﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ئر ﻣﺴخ ﻮ ﻓﺴخ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﻗﺮﻳﻨﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ ﻮ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
می ﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث 8677 -
ﻣﺴﻠم اﺯ
ﻋﻘﺒﻪ ﺑﻥ
عاﻣﺮ ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﻯ گفته ﺍﺳﺖ:
ﺍﻟم ﺘﺮ ﺍﻳﺎﺕ
ﺍﻧﺰﻟﺖ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﻠﻴلة ﻟم ﻴﺮ
ﻣثلهنّ ﻘﻄ
آﻳﺎ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧی
اﻳﺎﺗی ﮐﻪ
ﺍﻣﺸﺐ ﻧﺎﺯل
ﺸﺪ ﻫﺮﮔﺰ ﻣثل آﻧﻬﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻗل اﻋﻮﺫ
ﺑربّ ﺍﻟﻔﻠﻖ ﻭ
ﻗل اﻋﻮﺫ ﺑربّ
ﺍﻟﻨﺎس ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ آﻳﺎﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻮﺭﻩ (ﻓﻠﻖ)
ﻭ (ﺍﻟﻨﺎس ) ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﻭﺍقع همه ﺍﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم ﻘﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻴﻚ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭ
ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻨﺘﻬﺎ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺒﻤﻌنی
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻮ
ﺩﺭﺟﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻬﻤﺘﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺳﻮﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﻮﺭﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻴچ
ﻴک اﺯ ﺍﻳﺎﺕ ﻭ
ﺳﻮﺭﻩﻫﺎﻯ
ﻘﺮﺍﻥ ﻗﺒﻠﺎ ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﻣثل
آﻧﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻌنی ﺴﻠﻮکی
اﻳﻦ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺸﺐ (ﺩﻭ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻳکی قُرّه
ﻫﻔﺘم عرش که ربّ
ﺍﻓﻠﺎک ﻮ ﻋﺮﺵ
ﻭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ
ﻇﻬﻮﺭﺍﺕ الهی
ﺪﺭﻫﺴتی اﺳﺖ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺴﻮﺭﻩ ﺍﻟﻨﺎس
ﻧﻴﺰ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ربّ
ﺍﻟﻨﺎس ﺑﺸﺮ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻫﺴتی ﺒﺸﺮﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷی
ﺮﺳﻴﺪﺗﺪ
غیرﻣﺴﺘﻘﻴم کاﻣل
ﺪﺭ ﺩﺳﺖ ربّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻴی ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﻭﻯ ﺠﺎﺭﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻓﻘﻄ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﺠلّی ﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ربّ
ﺍﻓﻠﺎﻙ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎن ﻭ ربّ
ﺍﻟﻨﺎس
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻧﺰﻭل هر ﺩﻭﻯ
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻳﻜﺸﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺍﺻل ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺩﻭ ﺷﺐ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ (ﺩﺭ ﺷﺐ)
ﺑﻤﻌنی ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎل ﻤﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻃﻮل
ﺒﮑﺸﺪ. ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺴﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﺍﻋﻮﺫ)
ﻭ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺎﻳﻥ
ﺪﻭ ﻣﻘﺎم الهی
هماﻥ ﺒﻴﻤﻪ
ﺷﺪﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ(ﭘﻨﺎﻩ)
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث
8678 - ﺍﺑﻮ ﺩﺍﻭﺩ ﻭ
ﺗﺮﻣﺬﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ثلاث
ﺩﻋﻮﺍﺕ
ﻣﺴﺘﺠﺎﺑﺎﺕ
ﻟﺎ ﺷکّ ﻔﻴﻬﻥّ
ﺴﻪ ﺩﻋﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﭘﺎﺳخ ﻤثبت
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻥ ﺘﺮﺩﻳﺪﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺩﻋﻮة
ﺍﻟﻤﻈﻠﻮم ﺪﻋﺎﻯ
ﻤﻈﻠﻮ ستم
دیده که ﺑﻮﻯ
کمک کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻣﻈﻠﻮم ﺘﺤﺖ
ﻓﺸﺎﺭ
ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﻯ
ﻮﻳﺎ ﺗﺤﺖ
ﻓﺸﺎﺭ ﺍﻣﻮﺭ طبیعی
ﻮﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
گرﺳﻨگی ﻮ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻣﻈﻠﻮمی که ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑی ﺠﻬل
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻥ کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﺍﻭ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
اﻳﻦ ﺧﺪﻣﺖ
ﺩﻋﺎﻯ ﺨﻴﺮ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺧﺪﻣﺖ ﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻈﻠﻮم
ﻨﺒﺎﺷﻴﻢ ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﺘﻮﺍﻧﺎ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻏﻀﺐ ﻣﻈﻠم
ﺪﻋﺎﻯ ﻨﻔﺮﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﻋﻮة
ﺍﻟﻤﺴﺎﻓﺮ و ﺩﻋﺎﻯ
ﻤﺴﺎﻓﺮ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﻤﺴﺎﻓﺮ برای سلوک
الهی ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻪ ﺍﻭ ﭼﻪ
ﮐﻤﮑی ﻮ
ﺗﺸﻮﻳﻘی
ﺒﺮﺍﻯ کاﺭﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴم
ﺘﺎ ﺑﮑﺎﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﻳﺎ ﺑﭽﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﺪﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻋﻮَة
ﺍﻟﻮﺍﻟﺪﻋلی
ﻮﻟﺪﻩ ﻭﺩﻋﺎﻯ
ﭙﺪﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﭙﺪﺭﻫﻤﺎﻥ
ﭙﺪﺭﺭﻭﺣﺎنی ﻮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﻳک سلوک الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻴک
ﺠﻮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﭙﺴﺮ ﻫم
ﺠﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻋﺎﻯ ﭙﻴﺮ
ﻣﺸﻮق ﺴﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﺍﺟﺎﺑﺖ الهی
ﻨﻴﺰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
8679 - ﻣﺴلم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺑﺮاء ﺒﻥ عازﺏ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺷﺨﺼﻴﮑﻪ
ﺳﻮﺭﻩ ﮐﻬﻒ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺑﺮﻯ ﺒﺮ ﺍﻭ
ﻧﺰﺩﻳک ﺸﺪ
ﻭﮐﻤﮑم ﺠﻠﻮ
ﻣﻴﺎﻣﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﺍﺳﺒﺶ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﻭ ﻃﻨﺎﺏ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍن ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺳﭙس
ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻣﺪ ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺮﺍ ﮔﻔﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: ﺗﻠک
اﻟﺴﮑﻴنة
ﺗﻨﺰﻟﺖ
ﻟﻠﻘﺮﺍﻥ ﺎﻳﻥ
آﺭﺍﻣش ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻗﺮﺍﻥ ﻨﺎﺯل
ﺸﺪ. ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺎﺭﺍﻣﺶ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﺑﺎﻋث
ﺍﻥ ﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﺳﻮﺭﻩ
ﮐﻬﻒ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
سلوک الهی ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﮑﺎﺭ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﭼﻨﻴﻥ
اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ هم
ﻘﺒل اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ ﻤﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺮﺍ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ. (ﮐﻬﻒ)
ﻳﺎ ﻣﻐﺎﺭﻩ
ﻣﺤل ﺴﮑﻮﻧﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﻌﺰل اﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﻬفی
ﺪﺭﮐﻮﻩ ﺣﺮّاء
ٴﺴﻠﻮک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﺍﻳﻦﺷﺨﺺ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺍﺑﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺭؤﻴﺎﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﻨﺰﺩﻳﻚ ﻣﻴﺸﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﻯ اﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺳﺐ ﺍﻭ نیز
ﺒﻬﻤﺎﻥ ﺸﮑل
اﺯﺍﻭ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺍﺳﺐ)
ﺍﻭ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﻭﻃﻨﺎﺏ
ﻣﺤﮑم ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ(نفس) ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺤﮑم
ﺒﺎ ﻃﻨﺎﺏ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺴﺘﻪﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.( ﺍﺑﺮ
ﺳﺮﭘﻮﺵ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﺖ
ﺧﻠﺴﻪ ﻭﺭؤﻴﺎئی
اﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ. ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﭽﻨﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺎﻭ
ﺗﺠلّی ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭﻫﺮ
ﺳﺎﻟک هر ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭼﻨﻴﻥ ﺪﻳﺪﻧﻴﻬﺎئی
ﻤﻨﺤﺼﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺮؤﻴﺎئی اﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺭﻴﺎﻯ
او ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ آﺭﺍﻣشی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺩل
ﻮ ﺭﻭح ﺴﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﻭ ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ سلوک
الهی ﭼﻮﻥ اﻫل
کهف ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ قُرّهﮔﻴﺮﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ. ﻭﺑﻪ ﺍﻭ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ (ﭘﻴﺮﺵ
کاﻣل ﻤﻮﺭﺩ
ﺗأﻳﻴﺪ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ) ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﻣﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی ﻮ
ﻇﺎﻫﺮﻯﺍﺯ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﺩبی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﻴﺎﻥ ﻘﺮﺍﻥ ﻭ
ﻣﻴﺎﻥاﺣﺎﺩﻳث
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻨﻤﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺳﻮﺭﻩ
ﮐﻬﻒ ﺗﺠﺴّم
ﻈﺎﻫﺮﻯ اﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻫل کهف
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻗﺮﺍﻥ
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﻴﺎ قُرّهﻫﺎﻯ
ﻨﺎﺷی اﺯﺳﻠﻮک
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﮐﻬﻒ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺎﺯﻯ ﺒﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻇ ﻨﻴﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ هزاﺭ
ﻟﻔﻈ ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﻭ
ﺃﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﻬﻴچ
ﺴﻨّتی
ﻨﻤﻴﺨﻮﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻯ ﺒﻮﺩﻥ کاﺭ
ﺫﻫﻦ
ﺑﺎﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻭﺭﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐسی
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﻘلی کافی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭک آﻧﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺭک
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮ
ﺑﺎﻃنی ﻘﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺶ ﻳک
کاﺭ ﺧﺴﺘﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﻘﻄ ﺒﻐﻨﺎ ﻭ
ﺻﻮﺕ ﻗﺎﺭﻯ
ﺎﮐﺘﻔﺎ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ که
ﺍﻳﻨﻚ ﻫﻤﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ. ﺍﻫﻨگی
ﮑﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺧﺎﺭجی ﺸﻨﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺷﺨﺺ
ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ
ﻭﺩل ﺒﺎﻫﻨگ
ﻤﻮﺳﻴقی آﻥ
ﺨﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺍﺯﻣﻌﺎنی
کلماﺕ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ شده
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.

حدیث 8680 - ﻣﺴﻠم اﺯ
ﺍﺑﻮ ﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﻟﺎ
ﺗﺠﻌﻠﻮﺍ
ﺑﻴﻮﺗﮑم
ﻤﻘﺎﺑﺮ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ
ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻨﮑﻨﻴﺪ. ﻭ
ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮکی ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﻤﺎ ﺯﻧﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻗتی ﺒسلوک
الهی اﻗﺪﺍم
ﻨﮑﻨﻴﺪ ﺩﺭ
ﻭﺍقع
ﻤﺮﺩﮔﺎنی
ﻬﺴﺘﻴﺪ. ﻭﺑﺪﻥ
ها ﻭ ﺧﺎﻧﻪ
ﺭﻭح ﺸﻤﺎ ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﺸﻤﺎ
ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻥّ
اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻴﻨﻔﺮ ﻣﻥ
اﻟﺒﻴﺖ ﺍﻟﺬﻯ
ﺘﻘﺮﺃ ﻓﻴﻪ
ﺳﻮﺭة ﺍﻟﺒﻘﺮة
ﺷﻴﻄﺎﻥ اﺯ
ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻯ که
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺴﻮﺭﻩ ﺑقُرّه
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ
ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ اﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺸﻴﻄﺎﻥ نفس
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ غیر
ﻭﺍﺻل ﻨﻬﺎئی
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻮعی روحی ﻮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ نفس امّارهﺍﻯ
ﺑنفس
ﻣﻄﻤئنّه ﺩﺳﺖ
ﺑﮑﺸﺪ. ﺳﻮﺭﻩ ﺑقُرّه
ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺑﻘﺮ
ﻋﻠﻮم ﻮ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺩﻳﻥ ﻮ ﺭﻭﺵ
ﺍﺳﻠﺎمی ﻮ
ﺗﺴﻠﻴمی ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺍﻏﺎﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﻥ
ﺮﺍﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ آﻥ.
ﻭﻟﺬﺍ نفس ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺘﺎ
ﺣﺪّ ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ (
ﺳﻮﺭﻩ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ)
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ﻨﺠﺎﺕ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﭼﻨﻴﻥ اﺭﺯﻭئی
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
اﺳﺖ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺴﻮﺭﻩ ﺑﻠﻨﺪ
ﺍﻳﺎﺕ ﺗﺸﻮﻳق
ﺴﺎﻟک
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﻟک ﻔﻘﻄ ﺒﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭلی
اﻣﺮﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻨﺠﻤﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻮﻓق
اﺳﺖ. ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻮﺭﻩ
ﺑقُرّه ﻧﻴﺰ(ﺁیت
ﺍﻟﮑُﺮﺳﻰ)
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺮاءﺖ ﺍﻥ ﺪﺭ
ﻳﻜﺸﺐ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎفی ﺒﺮﺍﻯ اﻥ
ﺸﺐ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺪﻭ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم
ﻮ ﻋﺮﺵ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﺩﺭ ﺷﺐ ﻭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻮﻏﺮﺑﺖ ﺳﺎﻟک
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.

حدیث
8681- ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﻧس ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷبی
ﻨﻤﺎﺯ ﺷﺐ ﺭﺍ
ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺩﻳﺮ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ
ﻗﺴﻤتی اﺯ ﺷﺐ
ﮔﺬﺷﺖ. ﻭ ﺳﭙس
ﺍﺯﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺠﺎﻭﺭ ﻣﺴﺠﺪ
ﻧﺰﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
آﻣﺪ
ﻭﻧﻤﺎﺯﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﺻلّی
اﻟﻨﺎس ﻭ
ﺭﻗﺪﻭﺍ ﻭﻟم
ﺘﺰﺍﻟﻮﺍ ﻓی
ﺼﻠﺎة ﻣﻨﺬ
ﺍﻧﺘﻈﺮﺗﻤﻮﻫﺎ
ﻣﺮﺩم عاﺩﻯ ﻮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﻨﻤﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻧﺪ.
ﻭلی ﺸﻤﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ ﻣﺎﺩﺍم
که ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻳﺪ. ﺣﻀﺎﺭ
ﻣﺴﺠﺪ ﻫم
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻳﺎ ﮐسی ﺮﺍ ﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎم
ﺠﻤﺎﻋﺖ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺳﭙس ﺑﺨﻮﺍﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ
ﺳﺮ ﻭﻗﺖ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی اﻳﺸﺎﻥ
ﺴﺎﻟکی ﭙﻴﺮﻭ
ﻋﻤلی ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺣﺘی
اﮔﺮ ﺗﺎﺧﻴﺮ
ﺩﺭﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ
ﺳﺒﺐ ﺷﻮﺩ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺗﻮﺟﻪ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻫم ﺪﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺷﻬﻮﺩﻯ که
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺸﺎﻫﺪ
ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺗﺼﺎﻝ
ﺑﺎﺧﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺻﻠﻮة ﻭ ﺻِﻠﻪ
ﻫﻤﻴﻥ اﺗﺼﺎل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ غیر
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﻮ ﻭﺳﺎﺋل الهی
ﺒﻤﻘﺎم الهی
ﻘﺎﺋم اﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﻤﻨﺘﻈﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﺪﺍم ﻔﮑﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫم اﻳﻨک ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻴﺮ ﻭ
ثوﺍﺏ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﻮﺩﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﻋﺒﺎﺩتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﺪﺍم ﻨﻤﺎﺯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻣﺎم ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل هستند
ﻭﻣﺪﺍم ﺪﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
اﺯ ﻃﺮﻳق
ﻮﺳﺎﺋﻄ اﻭ.

حدیث
8682 - ﻣﺴﻠم ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯعلیّ ﺒﻥ
اﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻣﺎ
ﻣﻨﮑم ﻤﻥ اﺣﺪ
ﺍﻟﺎ ﺍﻧّﻪ
ﮐﺘﺐ ﻣﻘﻌﺪﻩ
فی اﻟﻨﺎﺭ
ﻭﻣﻘﻌﺪﻩ فی
اﻟﺠنة ﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﺷﻤﺎ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﺟﺎﻳﮕﺎهی
ﺪﺭ ﺟﻬﻨﻢ
ﻭﺟﺎﻳﮕﺎهی ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺭﺩ. پس
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
گفتند ﺃﻓﻠﺎ
ﻧﺘّﮑل علی
کتاﺑﻨﺎ ﺍﻳﺎ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﻯ ﺒر
نوشت مکتوب
ﻮﺍﺟﺐ الهی
ﻴﺨﻮﺩ
ﻧﮑﻨﻴﻢ؟
ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: ﺍﻋﻤﻠﻮﺍ
ﻓﮑلّ ﻤﻴﺴّﺮ
ﻟﻤﺎ ﺧُﻠق ﻠﻪ ﺷﻤﺎ
سعی ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺒﮑﻨﻴﺪ.
ﺗﺎ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺍﻯ آﻧﭽﻪ
ﮐﻪ افذیده و
ﺧﻠق ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﮐس
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﻨﻴﺰ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻮ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
اﺯ ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺧﺎﻧﻪ ﺟﻬﻨم
اﻭ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ ( ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ) ﻫم
هنوﺯ ﺩﺭ ﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﻭﺧﺎﻧﻪ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﻴﺒﻌﺪﻯ اﻭ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺎ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ سلوک
الهی ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌی ﻮ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل گند .
(ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻬﺸﺖ)
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺪﻭﺭﻩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت سوم
عرشی ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﺧﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﺟﻬﻨﻢ ﺧﺎﻧﻪ
ﻣﮑﺎنی ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
اﺳﺖ.
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی
هرﮐس ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻨﻮﻃ ﺒﺮفع
ﻨﻘﺺ ﻧﻮعی ﻮ
ﻳﺎ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی اﻭ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒلی
اﺳﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﮐﻨﺎﺭﻫم هستند
ﻭلی هر ﮐﺪﺍم
ﺪﺭ ﻳک ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎ ﻫم ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺮﺧی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻘﺎﻭﺕ
ﻭ ﺑﺮﺧی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻌﺎﺩﺕ ﺍﻣﺪﻩﺍﻧﺪ.

حدیث
8683 - ﺍﺑﻮ ﺩﺍﻭﺩ
ﺍﺯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻋﻤﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻗتی
ﺪﺭ ﺳﻔﺮﻯ
ﺪﺭﺷﺐ ﺑﺠﺎﺋﻰ
می ﺭﺳﻴﺪ ﺍﻳﻥ
ﺪﻋﺎ ﺭﺍ می
ﮐﺮﺩ: ﻳﺎ ﺍﺭﺽ ربّی
ﻮ ﺭﺑّک الله ﺍﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﻮﺍﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﺘﻮ ﻭ ﻣﻦ (الله)
ﺍﺳﺖ. ﺍﻋﻮﺫ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻣﻥ
ﺸﺮّﻙ ﻭﺷﺮّ
ﻣﺎ ﻓﻴﻚ ﻭ ﺷﺮّ
ﻣﺎ ﻳﺪﺏّﻋﻠﻴک
ﺒﺨﺪﺍ
ﭘﻨﺎﻩ ﻣﻴﺒﺮم
.ﺍﺯ ﺷﺮّﻭ ﺧﻄﺮ
ﻭ ﺍﺯﺍﺭﺗﻮ ﺍﻯ
ﺪﻧﻴﺎ. ﻭ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮ ﻫﺴﺖ.
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭﺧﻄﺮﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻮ
آﺯﺍﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﻭﻯ ﺘﻮ ﻭ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺠﺎﻫﻞ. ﺍﻋﻮﺫ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻣﻥ
ﺸﺮّ ﺍﺳﺪ ﻭ
ﺍﺳﻮﺩ ﻭ ﻣﻥ
اﻟﺤﻴیّة ﻭ
ﺍﻟﻌﻘربّ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺮم ﺍﺯ
ﺷﺮّ ﻭﺧﻄﺮ ﻭ
ﺁﺯﺍﺭ ﻫﺮ ﺷﻴﺮ
ﺷﻴﺮﺻفتی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺩﺭﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺳﻴﺎﻫﻰ ﮐﻪ
ﺟﻦّ ﻭﻳﺎ ﺟﺴم
ﻈﺎﻫﺮ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻭﻣﺨفی
کاﺭﻳﻬﺎ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭبی
عقلی ﻮ بی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺑﻰ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻴﻬﺎ
ﮐﻪ ﺭﻭﻯ اﻳﻥ
ﺰﻣﻴﻥ هست ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﺎﺭ ﻭ
ﻋﻘربّ ﺑﺨﺪ
ﺍﭘﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺮﻡ. ﮐﻪ (ﺧﻴﺎﻝ)
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍ
ﻭﺳﻔﺮ ﺭﺍﺣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺁﺯﺍﺭ
ﺫﻫنی غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻔﺮ ﺳﻠﻮک ﻛﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﺪﺍم ﻨﻴﺶ
ﺯﺑﺎﻥ
ﻤﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻭ ﻣﻥ
ﺴﺎﮐﻥ اﻟﺒﻠﺪ
ﻭ ﻣﻥ ﻮﺍﻟﺪ ﻭ
ﻣﺎ ﻭﻟﺪ ﻭﭘﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺮم ﺒﺨﺪﺍ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺳﺎﮐﻥ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ اﻳﻥ
ﺰﻣﻴﻦ ﻭ
ﺗﻤﺎمی
کساﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ سلوک
الهی ﻮ ﻫﺠﺮﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺳﻔﺮ الهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﻭ
ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﻮﻟﺬﺕ ﺳﺮﮔﺮم هستند.
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﺯ(
ﭘﺪﺭﻯ ) ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ ﻣﻮﻟﻮﺩ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺰﺍﺩﮔﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
هر ﭘﺪﺭﻯ
تولید کننده
اﺳﺖ ﮐﻪ سلوک
الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯﺧﻮﺩﺵ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻭﺗﻌﻠﻴم ﺠﻬل
ﻮ ﮐﻔﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺧﺮ
ﺍﻳﻥ ﺪﻋﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺎﺭﺍم کرﺩﻥ هم
ﺴﻔﺮﺍﻥ
ﺘﺮﺳﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ
ﻮﭼﻪ ﺩﺭ ﺳﻔﺮ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﻭلی
هرﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﮔﺮﺩ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻔﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻋﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴم ﻤﻴﺪﻫﺪ.

حدیث
8684 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮ ﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ:
ﺍﻟﺴﻔﺮ ﻗطع
ﻣﻥ اﻟﻌﺬﺍﺏ
ﻳﻤنع اﺣﺪﮐم
ﻄﻌﺎﻣﻪ ﻭ ﺷﺮﺍﺑﻪ
ﻭ ﻧﻮﻣﻪ ﻣﺴﺎﻓﺮﺕ
ﻗﻄﻌﻪﺍﻯ اﺯ
ﺭﻧج ﻮﺳﺨتی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﻏﺬﺍ ﻭ
ﺍﺷﺎﻣﻴﺪﻥ ﻮ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﺴﻔﺮ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺗﺤﺖ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
اﺳﺖ ﻭ ﺭﻧج
ﺘﺮک ﻤﺎ ﺳﻮﺍ الله
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭنفس امّاره
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺰﺍﺣم
همیشگی ﺮﺍﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺳﻔﺮ ﺳﻠﻮکی
هیچ ﭽﺎ ﻣﺮﺩنی
ﻮﻯ ﺣتی ﺨﻮﺍﺏ
ﻭ ﻏﺬﺍ ﻫم
ﺒﺠﺴم
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻓﺄﺫﺍ
ﻗﻀی اﺣﺪﮐم
ﻨﻬﻤﺘﻪ ﻣﻥ
ﺴﻔﺮﻩ
ﻓﻠﻴﻌﺠل الی
اﻫﻠﻪ ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﮐﻪ
ﺣﺎﺟﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻭﺭﺩﻩ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩ ﻫﺮ ﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺨﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺴﻔﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻘﺼﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻐﻔﺮﺍﻥ و عفو ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎم آﻥ
ﺒﺴﺮﻋﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ
ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺰﻧﺪﮔی ﺸﺨﺼی
ﻮ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔی
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺳﺎﻟک الهی ﺁﻥ
ﻤﻘﺼﻮﺩﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺴﺨﺖ
ﺑﺪﺍﻥ ﺤﺮﻳﺺ ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (ﻧهمه
) ﻭ ﻭلع
گرﺳﻨﻪﺍﻯ که
ﺑﻐﺬﺍئی
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺭﺩ ﮔﻔﺘﻪ.

حدیث 8685 -
ﻣﺴﻠم اﺯ
ﺟﺎﺑﺮ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ ﻨﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﻣﻥ ﺨﺎﻑ
ﺍﻥ ﻠﺎ ﻳﻘﻮم
ﻤﻥ آﺧﺮ
ﺍﻟﻠﻴﻞ
ﻓﻠﻴﻮﺗﺮ ﺍﻭﻟﻪ
ﻫﺮکیسﮐﻪ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺒﻮﺩ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺧﺮ ﺷﺐ
ﺑﻴﺪﺍﺭﺷﻮﺩ
ﺗﺎ ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ
ﻭﻧﻤﺎﺯ (ﻭِﺗﺮ)
ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ اﻭﻝ ﺷﺐ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺗِﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﮔﺬﺍﺭ ﮐﻨﺪ.
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺗﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻤﺎﺯ
ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺗﻨﻬﺎئی ﻮ
ﻋﺰﻟﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺒﻬﺎ ﺑﻬﺮ
ﻗﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
اﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭلی ﺘﺮس ﺍﺯ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻧﺸﺪﻥ
آﺧﺮ ﺷﺐ ﺿﻌﻒ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﻫم
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﻨﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻓﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺟمعا ﺑﻨﺎم
ﻮﺗﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﮐﻌﺖ ﺍﺧﺮ ﺁﻥ
که ﻭﺗﺮ ﻭ ﺗک
ﺮﮐﻌتی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺩﺭ ﺍﻭل ﺸﺐ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻩﺷﻮﺩ. ﻭ
ﻣﻥ ﻄمع اﻥ
ﻴﻘﻮم آﺧﺮﻩ
ﻓﻠﻴﻮﺗﺮ ﺍﺧﺮ
ﺍﻟﻠﻴل اﻣﺎ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻃمع
ﭙﺎﺩﺍﺵ الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻏم
ﺴﺨتی آﺧﺮ ﺷﺐ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﺎﻓﻠﻪ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ
ﭘس ﻧﻤﺎﺯ
ﻭِﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ آﺧﺮ
ﺷﺐ ﺑﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ..ﻓﺄﻥّ
ﺼﻠﺎة ﺍﺧﺮ
ﺍﻟﻠﻴل
ﻤﺸﻬﻮﺩﻩ ﻭ
ﺫﻟک اﻓﻀل ﺰﻳﺮﺍ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺧﺮ ﺷﺐ
ﻭ ﺍﺧﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک یا ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
أﺧﺮ ﻣﻘﺒﻮل الهی
ﻮ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻠﺎﺋک اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻭﺑﻬﺮﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی
آﺧﺮ ﺷﺐ ﺍﺧﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺒح ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻘﺎﺑل
ﻘﺒﻮل ﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻦ (ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ) ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺒﻠﻰ
ﺣتی ﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺪﺭ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﻭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

حدیث
8686 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻥ عباس ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻣﻥ
کرﻩ ﻣﻥ اﻣﻴﺮﻩ
ﺷﻴﺌﺎ
ﻓﻠﻴﺼﺒﺮ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﺯ(ﺍﻣﻴﺮ)
ﺧﻮﺩ ﻧﻔﺮﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍهیت ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ ﺻﺒﺮ
ﭘﻴﺸﻪ ﮐﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ
اﻣﻴﺮ ﺍﻣﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺷﺨﺼﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ سالک ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻣﺮ
ﻭ ﻧﻬی ﺴﻠﻮکی
ﺘﻌﻠﻴم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺎ
اﺣﮑﺎم ﻴﺪ
اﻣﺘﻨﺎﻉ ﻫﺎ
ﻳﺎ ﻧﻬﻰ ﻭ
ﺍﻭﺍﻣﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﺟﺮﺍﻯ
ﻮﺍﺟﺒﻬﺎ
ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻃﺒﻌﺎ ﻣﻄﻠﻮﺏ نفس
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻃﺒﻌﺎ نفس ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﻮﺯ ﺣﺎﮐم
ﻨﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺑﺮ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ ﺩﻧﺒﺎل
ﺮﻭﺵ ﺍﺳﺎﻥ ﻮ
ﺍﺣﮑﺎم ﺴﺎﺩﻩ ﻭ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
اﮔﺮ ﻣﺎﻳل
ﺒﺎﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮﺍﺳﻄﻪ توسّل الهی
ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﺒﺮ ﮐﻨﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺷﺪﺕ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﺨﺖ ﺩﻳﺪ ﻭﻳﺎ
ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮﻋﻘل
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺮﺍ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺳﻠﺎم
نیز ﺪﺍﻧﺴﺖ ﻫﻤ
ﭽﻨﺎﻥ ﻤﻄیع
ﺒﺎﺷﺪ ﻓﺄﻧّﻪ
ﻣﻥ ﺨﺮج ﻤﻥ
اﻟﺴﻠﻄﺎﻥ
ﺸﺒﺮﺍ ﻣﺎﺕ
ﻣﻴتة ﺟﺎﻫﻠیة ﺯﻳﺮﺍﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﻠﻄﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺗﻤﺮّﺩ
ﮐﻨﺪ ﻭﻗﺪمی ﺨﻠﺎﻑ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﭼﻮﻥ
ﺪﻭﺭﻩ
ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ ﻗﺒل
اﺯ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﭼﻮﻥ
ﺠﺎﻫﻠﻴﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮ ﺑﺪﻭﻥ
کسب ﻋﻘل کلّی الهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣُﺮﺩ.
ﻭ ﮐﺎﻓﺮ ﻭ
ﻣﺸﺮک ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻃﺒﻌﺎ
ﺍﻳﻦ (ﺳﻠﻄﺎﻥ)
ﺻﺎﺣﺐ ﺳﻠﻄﻪ
ﻓﻘﻄ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﻯ
ﺘﺴﻠﻴم ﻮ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺑﻴﻌﺖ ﺳﻠﻮکی
کرﺩﻩ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺎﻣﻮﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ( ﺍﻧﺴﺎ
کاﻣﻠﻰ) ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻨﻴ
کاﻣلی که ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﻧﺎم
ﻤﺮﺩ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﮐﺎﻣلی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ ﺍﻭ
ﻭ ﺍﻣثاﻟﺶ ﺭﺍ
ﺳﻠﻄﻪ
ﻭﺳﻠﻄﻨﺖ ﺑﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺰﻥ ﻤﻄیع
ﻴﭙﻴﺮ ﻭ ﻣﺮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺮﺟﺎل
ﻘﻮّﺍﻣﻮﻥ ﻋلی
اﻟﻨﺴاء .
ﺍﻧﻬﺎ ﺳﻠﻄﻪ
ﻭﻗﻮّﺍم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻭ ﺑﻘﺎﺋم
ﺮﺳﺎﻥ هستند.
ﻣﺮگ ﺠﺎﻫﻠﻴﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺎﻟﺖ ﻭ(ﻣﻘﺎم
الهی روح ﺸﺨﺺ)
ﻗﺒل اﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻔﮑﺮ سلوک
الهی ﺒﻴﻔﺘﺪ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﭼﻨﺪﻯ ﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺧﺪﺍ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل ﻮ
ﭘﻴﺮ ﻣُﺮﺷﺪ ﺑﺴﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی اﻭﺭﺍ
ﺗﻤﺮﺩ ﮐﻨﺪ.
ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺩم
ﺤﺘی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻨﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭ ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻤﺴﻴح ﭙﺮﺳﺖ
ﻫﻢ ﺍﮔﺮ سلوک
الهی
ﻤﻄﻠﻮﺏﻋﻴسی ﻮ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻨﺪ
ﺑﺎﺯﻋلی ﺮﻏم
ﻨﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻤﺮ ﺑﺠﻬﻨم
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣﺴمخ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮگ ﺠﺎﻫﻠﻴﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺟﻬل عقلی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺑﻌﻘل کلّی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮالهی
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺟﻬل ﻮ
ﺑﻰ ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻋﺎلی ﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﺮگ
ﺠﺎﻫل کوﺭ
ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺯﻫم
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﭼﻪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﻣﺠﺮم گرﺩﻳﺪﻥ
ﺑﺎﺯ ﮐﻮﺭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻥ ﻤﺎﺕ
ﺍﻋمی ﻔﻔی ﺘﻠک
اﻋﻤﻰ. ﺻﺒﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺒﺎ
ﺭﻫﺒﺮ ﻇﺎﻟم
ﺴﻴﺎﺳﻰ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪﮔی ﺨﺪﺍﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﻤﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻭ ﻳﺰﻳﺪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺧﻠﺎﻑ
ﻣﻨﻄق اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺪﺍم ﺪﺷﻤنی
ﺒﺎ ﺧﺪﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻧﺎم ﺨﻠﻴﻔﻪ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻤﺮّﺩ ﻭ ﺣتی
ﺸﻮﺭﺵ ﻭ ﮐﺸﺘﻥ
اﻧﻬﺎ ﻭ ﺑﺮﭼﻴﺪﻥ
ﺒﺴﺎﻃ ﺮﮊﻳم
ﻮﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺤﺮﺍم ﻨﻴﺴﺖ
ﻭﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻮﺗﻤﺮّﺩ ﺑﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮل
ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺍﺟﺐ
هم هست. ﻭلی
ﺴﺎﻟم کاﺭﺵ
ﺷﻮﺭﺵ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ (ﺻﺒﺮﻯ)
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﺨﺖ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ ( ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ)
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻣﺮگ
اﺯ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﺻﻮل ﻔﮑﺮﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﻭنفس
ﻣﻄﻤئنّه ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺻﺒﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻗﻮﺍﻧﻴنی که
اکثرﻳﺖ
ﺗﺼﻮﻳﺐ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻴک
کرﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻴﺎﻳﻥ
ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﭽﻨﺪ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻔﻈ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻨﺘﺨﺒﻴﻥ
ﻤﺮﺩم ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺗﺼﻮﻳﺐ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﺑﺮﻫﻤﻪ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺮﺑﻄی
ﺒﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﻤﺮّﺩ ﺑﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮل
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺟﺮﻳﻤﻪ ﻧﻘﺪﻯ
ﻴﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺣﺒس ﻭ ﺍﻋﺪﺍک
ﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﻟﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
اﻳﻦ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺎﺭ سلوک
الهی ﻮ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻘﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
الهی ﻮ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺑﺎﻭﺍﻣﺮ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺷﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺿﻤﻨﺎ سلوک
الهی ﺒﺎ ﭘﻴﺮ
ﻓﻘﻄ ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﻬم ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺸﺨﺼﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺴﻠﻴم
عاﺷﻘﺎﻧﻪ ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ
ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻗﻮﺍل ﻮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮ
ﻣﺮﺷﺪﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ(
ﺍﮐﺮﺍﻩ ) ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯﺩﻳﺪ
ﺗﻥﭙﺮﻭﺭﻯ ﻮ
ﺗﻨﺒﻠﻰ
ﻭﺻﺮﻓﻪ ﺟﻮئی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺩﺭﺩ ﻭ
ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ ﻭ
ﺗﺮک ﺨﻮﺩ ﺳﺮﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻥ
ﺒﺎﻭﺭﻯ ﻠﺎﺯم
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭلی ﻤﻄﻤئن
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮک ﻛﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺻﺒﺮ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺒﻬﺮﻩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﮐﺎﺭﺗﺴﻠﻴم
ﺰﻳﺮ ﺳﻠﻄﻪ
ﻭﭼﺘﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺧﺮﻭجگ اﺯ
ﭼﺘﺮ ﺗﺴﻠﻄ
ﺎﻣث ال
ﻤﻌﺎﻭﻳﻪ ﻭ ﻳﺰﻳﺪ
ﻭﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺍﻟﺮﺷﻴﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮﺣﺎﮐم
ﻮ ﺷﻴﺨﻰ ﻭﻫﺮ
ﺍﺧﻮﻧﺪ ﻭ ﻭﻠﺎئی
ﺎﺯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺧﺪﺍ ﺩم
ﻤﻴﺰﻧﺪ. ﻭﻫﺮ
ﮔﻮﺷﻪﺍﻯ کسی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻯ
ﺠﻬﺎﻥ اﺳﻠﺎﻡ
ﺑﻨﺎم ﺨﻠﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻠک ﻔﺎروق
اسد ﺍﻟﺎﺧﻠﺎﻕ
ﻫم ﺪﺭ ﻣﺼﺮ
ﺍﺩﻋﺎﻯ آﻧﺮﺍ ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﺭﻳﺶ ﻭ ﭘﺸمی
گدﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﭙﺎﮐﺴﺘﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺍﮐﺶ ﻭ
ﺳﻮﺩﺍﻥ
ﻮﺧﻤﻴنی ﺪﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ اﻳﻥ
ﺒﺴﺎﻃ ﺮﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﺣتی
کسی که
ﺍﺣﺘﻤﺎل ﺤق
ﺎﻣﺎﻣﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺖ
ﭼﻮﻥ اﻣﺎم
ﺼﺪﺭ ﻟﺒﻨﺎﻥ ﻮ
ﺍﻣﺎم بغداد ی ﺑﺪ
ﻧﺎم ﺗﺮﻭﺭ ﻭ
ﻧﺎﺑﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ.ﺟﻨگ
اﻳﻥ ﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺩ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻘﺪﻳم ﻴﻮﻧﺎنی
ﻤﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ
آﻧﻬﺎﻋﻠﻴﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺟﻨگ
ﻮﺗﻮﻃﺌﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺯﻧﺎﻥ
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺮﺩم ﺠﻬﺎﻥ
ﺤﺎﮐم گرﺩﻧﺪ.
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ
ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻜ ﻮ ﺍﻣﻴﺮ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭم
کنندﻩ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻤﺮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺣﺘﻤﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺠﺎﻫﻠﻴﺖ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺷﻤنی ﺒﺎﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.

حدیث
8687 - مسلم از
پزامبر نقل میکند
ﻣﻥ اﻫﺎﻥ
اﻟﺴﻠﻄﺎﻥ
ﺍﻫﺎنه الله
ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﺑﺮﻫﺒﺮ ﻭ
ﺳﻠﻄﺎﻥ
ﺍﻫﺎﻧﺖ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺴﻠﻄﺎﻥ
ﻔﻘﻄ کاﻣل
ﺴﻠﻮک ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺑﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ ربّ
اﻟﻨﻮعﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟﺎ ﺧﻮﺩ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻄﻨﺖ
ﺳﻴﺎسی ﺒﺎ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﺍﻫل ﺴﻘﻴﻔﻪ
ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺭﺳﻴﺪ ﺣق
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻮ ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﻨفع ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس
ﺩﻳﮕﺮ ﻫم که
ﺑﺮ ﺍﻭ ﺯﻭﺭ
ﻣﻴﺸﺪ ﻭ ﺍﻭ
ﺑﺮﻳﺎﺳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻫﻤﻴﻥ ﻘﺎﻧﻮﻥ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻟﺎﺑﺪ
ﺍﻫﺎﻧﺖ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﺮگ ﺪﺍﺭﺩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻋﺪﻩﺍﻯ
ﻤﺘﻨﻔﺬ ﺍﻫل
سایبان
ﺴﻘﻴﻔﻪ
ﺻﻠﺎﺣﻴﺖ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻧﻴﺰ
حتی ﺼﻠﺎﺣﻴﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔی
ﺘﻤﺎم اﻫﻞ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﮐﻪ
ﺻﻌﺐ ﺍﺳﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔی
ﺘﻤﺎم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺠﻬﺎﻥعرﺏ
ﻭﺣتی ﺪﺭ ﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳﺦ
ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﻠﺎمی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺎﻝ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺘﺼﺎﺏ
ﻏﺪﻳﺮ ﺧُم ﺮﺍ
ﺑﺮﺧی ﻘﺒﻮل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻓﮑﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﻳﺰ
ﻭ ﺩﺭﺷﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺳﻠﺎم ﺮﺍ
ﺗﻌﻴﻴﻥ کرﺩ
ﻭلی ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﮑﺮﺩ.
ﻭ ﺗﺎ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﺧﺮ ﻫﻨﮕﺎم
ﻤﺮگ اﻭ
ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﺻﻴت ﮐﻨﺪ.
ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﻫﺬﻳﺎﻥ گو ﻭ
ﻣﺤﺘﻀﺮ ﻭ
ﻓﺮﺗﻮﺕ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺨﻠﺎﻓﺖ ﺻﺪﻫﺎ حدیث
ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﻤﻬم اﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺴﺎﻟک ﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻧﺒﺎل
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ بمعرفی
خداوند بطالب
لقای الهی ئ
سلئم گرﺩﻳم ﻮ
ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺷﻴﻢ
ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﻭ
بلکه علی
ّﻤﻨﺼﻮﺏ
منصوب پیامبر
در
ﻏﺪﻳﺮﺧُﻢﻫﻴچ
ﻔﺮقی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﺎﺭﺍﺿی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.

حدیث
8688 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻤﻥ
غدﺍ ﺍلی
ﺎﻟﻤﺴﺠﺪ ﺍﻭ
ﺭﺍﺡ ﺍﻋﺪ الله
ﻟﻪ فی اﻟﺠنة
ﻧُﺰُﻟﺎ
ﮐﻠّﻤﺎ ﻏﺪﺍ
ﺍﻭ ﺭﺍح ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐسی ﺒﻤﺴﺠﺪ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﻣﺪ
ﮐﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺯﺍﻯ اﻳﻥ ﺮﻓﺖ
ﻭ ﺍﻣﺪ ﺍﻭ
ﻣﻨﺰﻝ ﮔﺎﻫﻬﺎئی
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻏﺪﺍ
ﺍﻭ ﺭﺍﺡ ﺩﺭ
ﮐﺘﺐ ﻋﺮبی
اﺷﺘﺒﺎﻩ ﻭﺧﻠﻄ
همیشگی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻏﺪﺍ ﻭ
ﺭﺍﺡ ﻫﺮﺩﻭ
ﺑﻴک ﻤﻌنی
ﺮﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی آﻧﻬﺎﺑ
ﺮﻓﺖ ﻭﺍﻣﺪ
ﻭﺗﺮﺩﺩ
ﺑﻤﺴﺠﺪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﻴک
ﻤﻌﻨﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﻤﺴﺠﺪ
ﺑﺮﻭﺩ.(ﻣﺴﺠﺪ)
ﻧﻴﺰ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﻭﻳﺎ ﻣﺤﻀﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
سالک اﺳﺖ.
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮ ﺍﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﺠﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺍﺳﻠﺎم همه
ﺰﻣﻴﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻤﺎﺯمسجدﻫﺴﺘﻨد
ﻮ ﺣتی ﻨﻤﺎﺯ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧی اﺣﺎﺩﻳث
ﻧﺒﻮﻯ ﺑﺮ
ﻣﺴﺠﺪ ﺗﺮﺟﻴح
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ.
ﻭﻣﺴﺠﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هماﻥ
عزلتگاه
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻣﺴﺠﺪ ﻋﺎﻡ
ﻭﻳﺎ ﻣﺴﺠﺪ
ﻭﺳﺠﺪﻩ ﮔﺎﻩ
ﺧﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﻚ.
ﺍﻣﺎ مسجد
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﻤﻌنی
ﺴﻠﻮکی ﺪل ﭙﻴﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣ ﺰﻣﺎﻥ
سالک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺴﻌی ﺪﺍﺭﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﺠﺎ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻣﺤﺒﺖ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺟﻠﺐ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺩل
ﺴﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﺳﺠﺪﻩ ﮔﺎﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺩﺭ ﺍﻥ
اﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﭘس ﺷﺨﺼی اﮔﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻏﺎﺯ
ﮐﺮﺩ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺒﻤﺴﺠﺪ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺯﻣﺴﺠﺪ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﺭج
ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺰﻟﮕﺎه
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ (ﻋﺎﻟمی
ﻮﺟﻮﺩﻯ) ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
عقلی ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻮﻳﮋﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی
ﺴﺎﻟک آﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺧﺮﻳﻥ اﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺍﺳﺖ. ( ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻰ)
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺎﻧﻪ
ﻭﻣﻨﺰل ﻮﮐﺎخ
اﺳﺖ ﻭﻟﻰ(
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻘﺎﻣﻰ)
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﻭﺗﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﻭ
ﺩﻭﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﮐﻪ ﻳﮑﻰ (ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ عرش
رحمان ) ﺑﺎ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭﺩﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ (ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ) ﺍﻭ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ عق
لی ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺯﻳﺒﺎئی ﻮ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺘﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮک
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻫﺮ (ﻧﻤﺎﺯ)
ﻳﻌنی هر ﺑﺎﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻂ الهی
ﻤﻌنی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎﻫﺮ ﻳک اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻘﺎم
ﻮ ﺍﺣﻮﺍل ﺨﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻧﺠﺎم
هر ﮐﺪﺍﻡ ﻣﻘﺎم
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺣﺎل آﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎﺑﺪﺍﻥ
ﺒﺮﺳﺪ. ﺷﺮﻃ
ﻮﺻﻮﻝ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺎﻓی نفس ﻭ
ﺣﺼﻮل ﻤﺸﻴﺖ الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﺑﺎﻫم ﺴﺨﺖ
ﺑﺴﺘگی ﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث
8689 - ﺍﺯﻋثماﻥ
ﺨﻠﻴﻔﻪ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺧﻴﺮﮐم
ﻤﻥ ﺘﻌﻠم
اﻟﻘﺮﺍﻥ ﻮ
ﻋﻠّﻤﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺸﻤﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﻣﻔﻴﺪﺗﺮﻳﻥ
ﺸﻤﺎﮐﺴﺎنی
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺍﻣﻮﺧﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺘﻌﻠﻴم
ﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻌﻠﻴم ﻘﺮﺍﻥ
ﺒﻪ ﺁﻥ ﻣﻌنی که
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺭﺳﻮل ﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺘﺎﮐﻨﻮﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺘﻌﻠﻴمی
ﺠﺰ ﺍﺩﺍﻯ
ﻋﺮبی ﺼﺤﻴح ﺪﺭ
ﺗﻠﻔﻆ ﻭ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺗﺤﺖ
ﺍﻟﻠﻔﻈی ﻮ
ﻇﺎﻫﺮﻯ اﻟﻔﺎﻅ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻘﺮﺍﻥ ﻭﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺩﺍﺩﻥ اﻥ ﺒﺎ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ واقعی
ﻴﺎ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺠﺎم گرﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻧﭽﻪ که
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻋﺮﻓﺎنی اﺯ
ﻗﺮﺍﻥ ﺸﺪﻩ
ﺍﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭ ﺍﻥ ﺘﻘﻴﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭاقع
اﺿﺎﻓﻪﺍﻯ
ﺒﺪﺭک ﺤﻘﺎﻳق
ﺴﻠﻮکی ﻘﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺩﺭ سلوک
الهی ﻨﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻌﻠﻴم
ﻮﺍﻗﻌی ﻘﺮﺍﻥ
ﺑﺎ سلوک الهی
ﻮ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
کاﻣل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺮﺍ (ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﺎﻃﻖ) ﮔﻔﺘﻨﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺳﻴل
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺒﻌﺪﻯ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﻭﻇﺮﻓﻴﺖ ﻫﻀم
ﻮ ﺍﺩﺭﺍک عقلب
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌانی ﻘﺮﺍﻥ
نیز ﺮﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋلیّ گفت
ﻗﺮﺍﻥ ﻨﺎﻃق
ﻤﻦ ﻫﺴﺘﻢ.
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ عصر
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی
ﺪﺭ ﺍﻟﻬﺎم
ﺪﺍﺩﻥ ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ
ﺍﺩﺭﺍک
ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻓﻘﻄ
اﻳﻨﺎﻥ اﻫل
ﺘﻌﻠﻴم ﺪﺍﺩﻥ
ﻘﺮﺍﻥ ﻮ قُرّه
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺳﻴﻨﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺰﺩ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻘﺮﺍﻥ
ﻤﺎ ﻫﺴﺘﻢ.ﻫﻤﻴﻥ
ﻤﻌﻨﻰ ﻗﺮﺍﻥ
ﻭﻫم ﺼﺎﺣﺐ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻭ ﻭﺍﺻل قُرّهﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی
هفتگاﻧﻪ قُرّهﻫﺎﻯ
ﭙﻨج ﺘﻥ آل
ﻋﺒﺎ ﻭقُرّه
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺤﺎﻣل
اﻥ ﺒﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍ
ﺻﺎﺣﺐ قُرّه
ﻋﺮﺷﻰ ﺭﺣﻤﺎن
ﺩﺭ ﺟمع حدیث
ﮐﺴﺎ ﻭ ﺩﺭ ﺗﺤﺖ
ﺍﻳﻥ کسا ﻭﻋﺒﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺗﺸﮑﻴل
ﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﺗﻌﻠﻴم ﺒﺎ
ﻣﻔﻬﻮم ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻘﺮﺍﻥ ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﻤﺎﺭﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﺮﺍ ﺻﺪ
ﭼﻨﺪﺍﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.(
ﺍﻣﻮﺧﺘﻦ
ﻗﺮﺍﻥ) ﻳﻌﻨﻰ ( سلوک
الهی) ﺗﺎ ﮐﺴﺐ
ﺍﺧﺮﻳﻥ قُرّه
مبیسّر
ﺑﺸﺮﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺗﻌﻠﻴم
ﺪﺍﺩﻥ ﻘﺮﺍﻥ
ﺍﻣﻮﺧﺘﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎﻡ سلوک
الهی ﺒﺎ ﮐﻤک ﻮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
آﻧﻬﺎ. ﻭﺍﻟﺎ
ﻋﻠم اﺻﻮﺍﺕ ﻭ
ﺍﻟﺤﺎﻥ
ﻮﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﺗﺎﺭﻳخ اﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ
ﻭﺻﺮﻑ ﻭ ﻧﺤﻮ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﺎﺯﻯ ﻔﮑﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ نفسﺍﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻰ ﻭ ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﻨﻄ ق اﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
ﻭﻳﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﻣﺸّاء
ٴﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﻫﻤگی
گمرﺍهی ﻮ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺧی ﺪﺭ ﺳﻔﺮ
ﺣﺞ (ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻗﺒﻞ) ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ (ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺑﻌﺪ). ﺑﺮﺧی
ﺪﺭﺣج ﻴﺎ سلوک
الهی ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺣﻖ ﺍﻭﻝ (ﻗﺮﺍﻥ
ﻤﺪﻳﻨﻪ ﻋﻠم
ﻤﺤﻤﺪﻯ) ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﺑﻌﺪ حج ﺮﺍ
ﺑﺎﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺸﺎﻧسﮐم
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻬف
ﻘﺮﺍﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﻴﺴﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﺮخی
اﻭل ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﺫﻫﻦ ﻭﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻮ نفس ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ(ﺣج
اﮐﺒﺮ) ﻳﺎ (ﺣق
ﺒﺮﺗﺮ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﻌﺪ ﻗﺮﺍﻥ ﻮ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻥ
ﺪﻭمی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼی
ﻤﻦ ﭼﻴﺰﻯ اﺯ
ﻗﺮﺍﻥ ﻘﺒل اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻡ ﮐﻪ(ﻗﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻥ) ﻓﻘﻂ (ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺤﻘﺎﻳﻖ)
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻥ هماﻥ
ﺤﻘﺎﻳق اﺳﺖ.
ﻭﺑﻌﺪا (ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
اﺯ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻴﻬﺎﻯ)
ﻗﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻋثماﻥ
اﺯﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻨﻮﺷﺘﻥ ﻘﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﺎﺩﻳﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻭ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯﻧﻮﺷﺘﻪ ﻗﺮﺍﻥ
کشته ﺷﺪ. ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻮ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻬﻴچ
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺒﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﻪ ﻋﺎﻟم ﺒﻮﺩ
ﻭ ﻧﻪ ﻣﻌﻠم
ﺨﻮﺏ ﻗﺮﺍﻥ
برای دیگران .

حدیث 8690 -
ﻣﺴﻠم اﺯ
ﺟﺎﺑﺮ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: اﻥّ
فی اﻟﻠﻴل
ﻠﺴﺎعة ﻟﺎ
ﻳﻮﺍﻓﻘﻬﺎ
ﺭﺟل ﻤﺴﻠﻢ ﻳﺴﺄل
الله ﺗﻌﺎلی
ﺨﻴﺮﺍ ﻣﻥ اﻣﺮ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺍﻟﺂﺧﺮة ﺍﻟّﺎ
ﺍﻋﻄﺎﻩ ﻭﺫﻟک
فی کلّ ﻠﻴلة ﺩﺭ ﺷﺐ ﻭﻗتی هست
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎنی ﺒﺎ
ﺍﻥ ﻤﻮﺍﻓق
ﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻮ
ﺍﺧﺮﻭﻯ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﻮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﺭ
ﺗﻤﺎم ﺸﺒﻬﺎ
ﺻﺎﺩق اﺳﺖ. (ﺷﺐ)
ﻧﻴﺰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭ ﻩﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎم
ﻠﺤﻈﺎﺕ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺒﻔﮑﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﻧﮑﻨﺪ. ﺗﺎ ﺍﻥ (
ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻟﺤﻈﻪ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
اﺳﺖ ﻭ ﺣﺼﻮل
غفرﺍﻥ ﻮ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ.
ﺯﻳﺮﺍ ( ﺷﺮﻁ
ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ)(ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ)
ﻧﮕﺎﻩ ﺩل
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻘﺎم
ﻤﺘﺠﻠﻰ ﺩﺭ ﻳک
ﺸﻬﻮﺩ ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺴﻴﮑﻪ
(ﺭﺟﻞ) ﻳﺎ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ (ﺭﺍﺟﻞ)
ﺭﺍﻩ ﺭﻭ ﻭ طی
کننده ﻗﺪﻣﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﻣﺴﻠﻤﺎنی
ﺒﺮﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﭼﻨﻴﻥ ﺴﺎﻋﺖ
ﺷبی نیز هرﺷﺐ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺘﻤﺎم ﻠﺤﻈﺎﺕ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺪﺭ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﻭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺍﻥ ( ﻟﺤﻈﻪ
ﺣﺘما
اﺳﺘﺠﺎﺑﻪ
میشود )
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻣﺪﺍم
ﺪﻋﺎ ﺑﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻥ ﻠﺤﻈﻪ
ٴﺘﻮﺍﻓق ﺒﻴﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ تجلّی
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻘﺎم ﺸﺸم
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺸﺒﻬﺎ ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﺸﻮّق غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
اﺯ ﺍﻳﻥ اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﻣﺸﻮق ﺴﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ عدم ﺘﺮک
ﻠﺤﻈﻪﺍﻯ اﺯ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
اﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ.
ﻃﻠﺐ (ﺧﻴﺮ)
ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩل ﺸﺨﺺ
الهی شده
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭﺍﻟﺎ ﻫﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻤﻌنی
ﺘﺮک ﺴﻠﻮﻙ
ﻭﻃمع ﻮﺭﺯﻯ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻫم
ﺸﺨﺺ ﺍﺭﺯﻭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﺤﺮﻭم
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻮ
ﺭﺿﻮﺍﻥ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭ ﺍﺭﺍﻣﺶﻫﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. (
ﻃﻠﺐ ﺧﻴﺮ) ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻫﻤﺎﻥ (ﺗﮑﺎﻣل
اﺯﻣﻘﺎم
کنونی) ﺳﺎﻟک ﻮ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
کنونی اﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺼﻌﻮﺩ
ﺑﻔﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. (ﺍﻣﺮ
ﺩﻧﻴﺎ)
ﺍﻣﻮﺭﻣﺎﺩﻯ
ﭽﻮﻥ ﺸﻔﺎ
ﻭﻃﻠﺐ ﻣﺎل ﻮ
ﻣﻨﺎﻝ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻄﺮح
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﭼﻨﻴﻥ ﺪﻋﺎئی
نیز ﺭﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﻫﺪﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﻘﻄ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ ﻭ
ﺟُﺴﺘﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻳﻥ ﺠﻬﺎتی
ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺧﺮﻭﻯ نیز
اﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻫم چنین
اﻣﻮﺭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭﻫم اﻣﻮﺭ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻗﻄﻌﻴﺖ
ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﺩﻋﺎ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺎﮐﻴﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻠﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﺣتی ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨﻢ ﻭﻳﺎ
ﻃمع ﺒﻬﺸﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺎﻣﻠﻪ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺗﻘربّ
ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﻟﻬﻰ. ﻫﺮ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺍﺳﺖ
ﻭﺣﺼﻮل ﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﻣﻘﺎم ﻮ(
ﻗَﺪَﺭﻯ ﺠﺪﻳﺪ
)ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺪﺭ ﺍﻥ
ﻠﺤﻈﺎﺕ ﺷﺐ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ کاﺭ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﻗل ﺪﻭﺭ
ﺍﻧﺪﻳﺶ ﺍﺳﺖ.

حدیث
8691 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮ ﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻤﺎ
ﺍﺫﻥ الله
ﻟﺸﻴئ ﻣﺎ ﺍﺫﻥ
ﻠﻨبی ﺤَﺴَﻥ
اﻟﺼﻮﺕ
ﻳﺘﻐﻨّی ﺒﺎﻟﻘﺮﺍﻥ
ﻳﺠﻬﺮ ﺑﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ اﺟﺎﺯﻩ
ﻭ ﺍﻋﻠﺎم
ﻤﻮﺍﻓﻘﺖ ﺑﺎ
ﺍﻣﺮﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺨﻮﺵ ﺻﺪﺍﭼﻮﻥ
ﺪﺍﻭﺩ ﺑﻘﺮﺍﻥ
ﺘﺮﻧّم ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ همه
ﺍﺷﮑﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴم که
ﺟﺰ ﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻘﺮﺍﻥ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺍﻭﻫم
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﺑﺤُﺴﻥ
ﺼﻮﺕ ﻭﺗﻐﻨّی
ﺒﺎ ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻤﻌنی
ﺴﻠﻮک ﻴﺎﻳﻥ حدیث
ﻣﻬﻢ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻴچ اﻣﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻋﻠﺎم علنی ﻮ
ﺑﻴﺎنی ﺨﻮﺏ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻴﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻗﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ قُرّهﻫﺎ
ﻭ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﻭ قُرّه
ٴﻨﻬﺎئی ﺸﺸم ﻮ
ﻫﻔﺘم ﺪﺭ ﺭﻭﺵ
سلوک ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻨﺪ
ﻭﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
کاﺭﻯ که ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎم
ﻨﺒﻮّﺕ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺤتی اﺷﺮﻑ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴل هستند
ﺑﺎ ﺣُﺴﻥ ﺼﺪ ﺍ
ﻭﺍﺩﺍ ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﮑﺎم
ﺒﻴﺎﻥ ﻮ ﺷﺮح ﻤﻌﺎﻧﻰ
ﻭ ﺫﮐﺮ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ
ﺳﻠﻮک اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ همگاﻥ
ﻮﺑﻄﻮﺭ ﻋﻠﻨﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺭﺍﺿی
ﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭلی غیر ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ عمل
ﻫﺮﻋﻤل ﺪﻳﮕﺮ
ﻯ اﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ
ﺟﺎﻯ آﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺻﺪﺍﻯ ﺨﻮﺏ
ﻭﺑﻴﺎنی
ﺘﮑﺎﻣلی ﺒﺨﺶ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ (ﺗﻐﻨّﻰ) ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭ ﺑﺎ
ﺫﮐﺮ ﻣﻌﺎنی
ﺒﺎﻃﻨﻰ
ﻭﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃﻴﮑﻪ
ﻓﻘﻂ ( ﺍﻫﻞ ﻋﻠم
ﻴﺎ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ) ﺩﺭ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﺪﺳﺘﺮسی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮل اﻣﺎم
ﺿﺎدق ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﺑﺴﻴﻨﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺎ
ﺍﻥ علما
ﻫﺴﺘﻴم ﻮ ﻧﻪ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﻣﻠﺎ ﻧﻘﻄﻰ
ﻇﺎﻫﺮ ﺑﻴﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﮐﻪنفس امّاره
ﺍﻭ ﺣﺎﮐم ﺒﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥکاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ هستندﮐﻪ
ﺍﻋﻠﺎم
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ
ﻗﺮﺍﻥ ﻮقُرّهﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍثباﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی
ﻘﺎﻧﻊ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺎ
ﻧﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻀﺒﻄ ﺼﻮﺕ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻘﺮﺍﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺷﺨﺺ
ﭼﻨﻴﻦ تجوید
گاتاها و ﻗﺮاءت
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺭﺍﺿی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺣتی اُمّ
کُلثوم
ﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻣﺼﺮﻯ نیز
ﺻﻔﺤﺎتی
اﺯﻗﺮاءﺖ
ﻗﺮﺍﻥ ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﻐﻨﺎ ﻭ
ﺍﻭﺍﺯ ﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺩﺍﺭﺩ. (ﺗﻐﻨّﻰ)
ﻓﻘﻄ غناء
ٴﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻏنیّ ﻮ ثرﻭﺕ
ﻳﺎبی ﻮ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ اﺯ
ﻗﺮﺍﻥ و قره ها
است ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺎﺳﺘﻨﺒﺎﻃﺎﺕ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻘﺮﺍﻥ ﻮ ﺳﻄﻮح
عقلی ﻴﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﺁﻥ قُرّهﻫﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ قُرّه
ﺷﺸم ﻮ ﻫﻔﺘم
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠق اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﻘل کلّی
ﻭﻋﻠم ﻠﺪنّی
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
گاتا خوانب
زردشتیان به
تجوید عربّی
تبدیل شد

حذیث
8692 - ﻣﺴﻠم اﺯ
ﻋﻘﺒﻪ ﺑﻥ
عاﻣﺮ ﺟﻬﻨی
ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻭ ﺍﻋﺪّﻭﺍ
ﻟﻬم ﻤﺎ
ﺍﺳﺘﻄﻌﺘم ﻤﻥ
اﻟﻘﻮة ﺍﻟّﺎ
ﺍﻥّ اﻟﻘﻮة
ﺍﻟﺮﻣی ﺘﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺷﻤﻥ اﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻮﺍﻗی ﺪﺭ ﺗﻴﺮ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻯ اﺳﺖ
ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻮﺑﺴﻴج ﺘﻤﺎم
ﻨﻴﺮﻭﻫﺎ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎنفس
ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻮﺍﻗﻌی
ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺯﻯ ﻫﺪﻑ
ﮔﻴﺮﻯ ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
طریقت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻨﻘﺶ ﻣﻬمی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﻭﺳﭙس
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.

حدیث
8693 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮ ﻣﻮسی
اﺷﻌﺮﻯ ﻨﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺗﻌﺎﻫﺪﻭﺍ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ ﺒﺎ
ﺍﻳﻥ ﻘﺮﺍﻥ
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﻮﻋﻬﺪ
ﺑﺒﻨﺪﻳﺪ.ﻭ
ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ دو قُرّهﻫﺎﻯ
الهی محمذ
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺒﻨﺪﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ قُرّه
ﺍﻭل ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل معرفی
شده خداوند
بطالب سلوک
ﮐﺎﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ
ﺍﻏﺎﺯ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻨﻴﺰ ﺑﺘﻌﻬﺪ
ﻭﻋﻤل ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺒﺎﺻﺎﻟﺖ ﭘﻴﺮ
ﻭﻫﺪﻳﻪ الهی
بوﺩﻥ اﻥ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻓﻮ
ﺍﻟﺬﻯ نفس
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻴﺪﻩ
ﻟﻬﻮ ﺍﺷﺪّ
ﺗﻔﻠﺘﺎ ﻣﻥ
اﻟﺄﺑل ﻤﻥ عقلها
ﺎﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﺟﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻥ ﻘﺮﺍﻥ
ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﻓﺮﺍﺭ
ﺷﺘﺮ ﺍﺯ
ﺑﻨﺪﻫﺎﻯ عقال
ﺒﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺮﭘﺎﻯ خود
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺸﺪنی
اﺳﺖ.
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻴم
ﮑﻪ ﻧﻪ ﻗﺮﺍﻥ ﻓﺮﺍﺭﻯ
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻣﻌﺎنی آﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻮﺍرﻯ
که ناﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی ﺪﺭ
ﺑﻴﺴﻮﺍﺩﺍﻥ که
ﺍﻧﺮﺍ ﺣﻔﻈ
کلماﺕ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ (قُرّهﻫﺎ)
ﻣﻌﺸﻮقاﻧی هستند
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺘﺮک ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﭼﺸم ﺪﻭﺯﻯ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺒﺎﺻﺎﻟﺖ ﻭ
ﺣﻘﺎﻧﻴﺖ ﺍﻥ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﺳﻠﻮک
ﻨﮑﻨﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻤﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻓﻘﻄ ﻤﺪعی ﻴﺴﻠﻮک
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺮﮔﺮمی ﻤﺎ
ﺳﻮﺍ الله ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺮ ﺧﺮﺍفی ﻮ
ﺑﺎﻃل ﻤﺸﻐﻮل
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﭼﻨﻴﻥ قُرّهﻫﺎ
ﺍﺯ ﺻﻔﺤﻪ ﺫﻫﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺴﺎﻟکی
ﺘﻨﺒل
ﻮﻏﻴﺮﻋﺎﻣل
ﻴﺎ ﻣﻨﺎﻓق
ﻔﺮﺍﺭﻯ اﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻋﺪ ﺴﻠﻮک
ﻔﺮﺍﺭﻯ ﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻘﺎﺑﻞ
ﺗﺬﮐﺮﺩﺭﺧﺎﻃﺮﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺣتی
ﺘﺬﮐﺮ ﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺗأثیرﻯ
ﺪﺭنفس ﻭ ﺭﻭح
ﺸﺨﺺ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﻤﻴﻥ حدیث ﺭﺍ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﻤﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺸﮑل ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪﺍﺳﺖ: اﻧّﻤﺎ
ﻣثل ﺼﺎﺣﺐ
ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ ﮐﻤثل
اﻟﺄﺑل
اﻟﻤﻌﻘلة ﺍﻥ
عاﻫﺪ ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﺍﻣﺴﮑﻬﺎ ﻭ ﺍﻥ ﺍﻃﻠﻘﻬﺎ
ﺫﻫﺒﺖ ﺻﺎﺣﺐ
ﻗﺮﺍﻥ ﭽﻮﻥ
ﺸﺘﺮ ﺑﺴﺘﻪ
ﺩﺭﻋﻘﺎل پابند
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻥ ﺘﻌﻬﺪ
ﻭﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺮﻫﺎ ﮐﻨﺪ
ﻭﻋﻘﺎلی ﺒﺮ
ﭘﺎﻯ ﺎﻭ
ﻧﺒﻨﺪﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺻﺎﺣﺐ
ﻗﺮﺍﻥ ﻴﻌنی
ﺼﺎﺣﺐ قُرّه ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺑﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟﺎ
ﺧﺮﻳﺪﺍﺭ ﻳک
ﺠﻠﺪ ﻗﺮﺍﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻋﻬﺪ
ﺑﺎﻗﺮﺍﻥ هم ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﺰﮐﻴﻪ نفس
ﻣﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻭﺍﻣﺮ نفس امّاره
ﻭﺍﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺣﮑﺎم ﻮ
ﻣﻌﺎنی ﻘﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﺩﺭک ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺻﺎﺣﺐ قُرّه
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳ
ﺪﺳﻠﻮک ﻛﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻥ قُرّهﻫﺎ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣلی ﻴﺎ قُرّه
ﺍﻭل ﺸﺮﻭع
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ
ﭼﺸم ﺪﻭﺧﺘﻥ ﻮ
ﺗﻮﺟﻪ ﮐﺮﺩﻥ ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻮ
ﺑﻌﻘل ﭙﺎﭘﻴچ کرﺩﻥ
اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫ ﺪﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﻓﺮﺍﺭﻯ اﺯ
ﺻﻔﺤﻪ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻮ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟک
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻋﻘل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻌﻘﺎل
ﺒﺒﻨﺪﺩ ﻭﻓﻘﻄ
ﺒﻪ ﺍﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺗﻌﻘﻠﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩل
ﻤﻴﺒﻨﺪﺩ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭلی اﮔﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ
ﻭﻋﻘل ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺷﺘﺮ نفس ﺭﺍ
ﺍﺯﺍﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺣتی ﺨﺎﻃﺮﻩ
ﺃﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ.
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎقُرّه
ٴﺸﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﮑم
کرﺩﻥ عقل ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺣﻔﻈ قُرّهﻫﺎ
ﺍﺯ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺻﻔﺤﻪ ﺫﻫﻥ
ﻮﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﺗﻮﺟﻪ ﺍﺳﺖ.

حدیث
8694 - ﺍﺑﻮ ﺩﺍﻭﺩ
ﺍﺯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻋﻤﺮﻭ ﺑﻥ عاﺹ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻳﻘﺎل
ﻠﺼﺎﺣﺐ
ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ
ﺍﻗﺮﺃ ﻭ ﺍﺭﻕ ﻭ
ﺭﺗّل کما ﮐﻨﺖ
ﺗﺮﺗل فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺩﺭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺸﺨﺺ
گفتهﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﻗﺮﺍﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻥ ﻮ
ﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻬﺸتی ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻦ ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺮﺗﻴل
ﻤﻴﮑﺮﺩﻯ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻌﻨﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﭽﻨﻴﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪﺻﺎﺣﺐ
ﻗﺮﺍﻥ ﻳﺎ
ﺻﺎﺣﺐ قُرّهﻫﺎ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل ﺪﺭ
ﻳک ﭙﻴﻤﺎﻥ اﻟﻬﻰﺑﺎ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻭ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎ قُرّه
ﻔﻌلی ﺨﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ قُرّه
و خورّه ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻫم ﻤﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ قُرّه
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺗﻌﺎلی ﻮ
ﺗﺮﻗﻰ ﻳﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﺠلّی الهی
ﺪﺭ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺸتی اﺳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻥ. ﻭ (ﺗﺮﺗﻴﻞ)
ﺑﺎﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻘﺮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻭ ﺗﻮﺍﻟﻰ
ﺩﻳﺪﻥ قُرّه
ﻫﺎ ﺩﺭﻳک
ﺴﻠﻮک ﻤﻨﻈﻢ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻗﻮس
ﺻﻌﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭﻗﻮس ﻧﺰﻭل
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی ﻮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻭح
ﺸﺨﺺ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻳﮑﺎﻳک ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻧﻴﺰ ﭘس ﺍﺯطی
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘلی
ﻮ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺣی ﻮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ذهنی ﻮشهود
ﻋﻘلی لدنّی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﻬﺸتی ﺒﺮﺍﻯ
کاﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎﻯ ﺒﺸﺮﻯ
اﻭﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق کاﻣﻞ
ﻭﺍﺻل ﺪﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺪﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﻮﻕ ﻭﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺮﮐسی ﻤﻌﻠوم
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻋلیّ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻣﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧم ﻮﻧﻪ
ﺗﻮ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻳﮑی
آﻧﮑﻪ ﻋلیّ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ ﻮ قُرّهﻫﺎ
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺘّﮑی بر
اریکه
ﭘﻴﺮولایت ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭ ﺍﺭﺍﻣﺶ ﺧﺎﻃﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳکی
نیز اینکه
ﻋلیّ ﻤﻴﮓوید
ﻣﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧم ﻮ
ﺗﻮ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻰ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ
ﮐﺎﻣلی ﺒﺎلغ ﻮ
ﻭﺍﺻل ﺒﺎﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻬﺸتی
ﺪﻭم اﺳﺖ
ﻭﻣﺨﺎﻃﺐﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻜﻮﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺳﺖ. ﻓﺄﻥّ
ﻤﻨﺰﻟﺘک عند
ﺍﺧﺮ ﺍﻳﻪ
ﺗﻘﺮؤنها ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﺘﻮ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺧﺮﻳﻥ آﻳﻪ
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﻰ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍﻥ ﻤﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻪ 6600 ﺍﻳﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻬﺸتی الهیب
ﺮﺍﻤﺤﺪﻭﺩ و
اندک ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺎﻗﺾ
ﻣﻄﻠق ﻮ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
الهی ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ (ﺍﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍﻥ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭقُرّهﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﺮﻭﺵ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ هستند.
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ
ﻭ ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﻗﻮس ﻧﺰﻭل
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺮقی
ﺒﺸﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻭﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺍﺣل ﻨﻬﺎئی
ﺪﺭ ﺍﺧﺮﻳﻥ هم
ﻨﺸﻴنی
ﺒﺎﻗﺎئم ﺘﺤﺖ
ﻋﺮﺵ الهی رحمان
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻳﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
ﻮﺍﺻل
ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺎﺕ
ﻓﻘﻄ ﻘﺮاءت
ﻗﺮﺍن عثمانی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ قُرّهﻫﺎئی
هستند ﻭقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺒلا ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

حدیث 8695 -
ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮ ﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻟﻤّﺎ
ﺧﻠق الله
ﺗﻌﺎلی آﺩم ﻮﻗتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺩم
ﺮﺍ ﺧﻠق کرﺩ..
ﺍﻳﻦ (ﺍﺩﻡ) ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎلغ و ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮک الهی
بوده که بکمال
الهی قائم و بازگشت
بخلق یافته
آدمی پامبر شده
است که هر
سالک ولایت محمدی
رسیده بعرش
رحمان آدم شده
و پیامبری است
. ﮐﻪ (ﺧﻠﻘﺖ)
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮعی
ﻘﺒﻠﻰ ﻭﺧﻠﻘﺖ
و آفرینش
ﺟﻨﻴنی ﺒﺸﺮﻯ
ﻔﻌﻠﻰ ﻭﺧﻠﻘﺖ
ﺟﺴم ﻮﺑﺪﻥ
ﺠﻮﺍنی ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩه ﻭ
خداوند ﻓﮑﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮل
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﺮﺩ
ﺗﺎ ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺧﻠﻘﺖ ﻭ ﻓﻄﺮت
ﺗﻤﺎم ﺪﺍﺷﺖ
ﭼﻮﻥ آﺩم
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻗﺎل
اﺫﻫﺐ ﻓﺴﻠّم
علی اﻭﻟﺌﻚ
ﻧﻔﺮ ﻣﻥ
اﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﺟﻠﻮس ﭘس ﺧﺪﺍ
ﺑﻪ ﺍﺩم ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮک گفت ﺑﺮﻭ
ﻭ ﺑﺮ آﻥ گرﻭﻩ
ﮐﻪ ﻋﺪﻩﺍﻯ
ﻤﻠﺎﺋک
ﻨﺸﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪﺳﻠﺎم
کن ﻳﻌنی ﺒﺮﻭ
ﻧﺰﺩ ﺍﻥ عذّﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻨﺸﺴﺘﻪ
ﺑﺮﮐﺮسی
ﺘﻌﻠﻴﻢ ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺋک
ﺨﺪﺍ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻥ ﻮﺧﻠﻴﻔﮕﺎﻥ
اﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭﭼﻮﻥ ﺴﺮﻭﺭ
ﻭﻣﻌﻠم ﻮ
ﺭﻫﺒﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺮﻭ ﻭ
ﺳﻠﺎم کن و
تسلیم شو ﻮ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻦ ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺶ ﺗﻮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻣﺪ.
ﻭﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﺎم ﻮﺗﺴﻠﻴم
و اطاعت ﺸﻮ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭح ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﮕﺬﺍﺭ. ﻓﺄﺳﺘمع
ﻤﺎ ﻳﺤﻴّﻮﻧﻚ
ﻓﺄﻧﻬﺎ
ﺗﺤﻴﺘک ﻮ ﺗﺤیة
ﺫﺭﻳﺘک ﭙس
ﺍﺯﺳﻠﺎم ﻮ
ﺗﺴﻠﻴم ﺷﺪﻥ
ﮔﻮﺵ ﺑﺪﻩ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺘﻮ ﭘﺎﺳخ
ﺴﻠﺎم ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻥﺪﺭﻭﺩ ﺗﻮ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻳﻌنی
ﺒﺮﻭ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻩ .ﻭﺑﺒﻴﻥ ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﭘﺎﺳخ ﺴﻠﺎم ﻮ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﺘﻮﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺣﻴﺎﺕ و تحیّت
ﺑﺮﺗﺮ ﻃﻠبی
ﺘﻮﺭﺍ پاﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﭙﺎﺳخ ﺴﻠﺎﻡ
ﻭﭼﻨﺎﻥ ﺤﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺨشی
آﻧﻬﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺯﻧﺪﮔی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻮ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺘﻮ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻮ ﻣﻘﻠﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮکی آﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﮐﻮﺯﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺮﺍﻭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮ ﻣﻌﻤﻮلی
اﻃﻔﺎل
ﻤﻌﻤﻮﻟﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥآﺩم
ﺸﺪﻩ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻃﻔﺎل
ﻮﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻔﺼل ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣلی که ﻫﺮ
ﻣﺮﺗﺒﻪ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺪﺍﺭﺩ
ﺩﺭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ اﻭ ﻭﺣتی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤﻘﻠّﺪ
ﺍﻭ ﺗﺎ
ﻫﻤﺎﻥﺤﺪﻭﺩ
ﺗﮑﺎﻣل که
اﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻓﻘﺎل
اﻟﺴﻠﺎم
علیکم ﭙس ﺍﺩم
ﻣﻨﺰباﻥ
ﻤﻠﺎﺋک
ﻨﺸﺴﺘﻪ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﮔﻔﺖ ﺳﻠﺎم
علیکم بر شما ﺩﺭﻭﺩ
ﺑﺮﺷﻤﺎ. ﻳﻌنی
ﻨﺠﺎﺕ ﻭﺳﻠﺎم
ﻤﻥ برر عهده
ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
ﺸﻤﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ نوع
ﺑﺸﺮﻳﺖﺧﻮﺩ و
جهنم جهان
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻢ. ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﺍﻟﺴﻠﺎم علیک
ﻭ ﺭﺣمة الله ﻭ
ﺑﺮﮐﺎﺗﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩﻧﺪ
ﺩﺭﻭﺩ ﺑﺮ ﺗﻮ
ﻭﻧﻴﺰ ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ
.ﻳﻌنی ﻨﺠﺎﺕ
ﻭﺳﻠﺎﻡ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﻮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮک ﻛﻨﻰ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺣمتی ﻮ
ﻟﻄفلی از ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺗﻮ ﭘس ﺍﺯ
ﺳﻠﻮک ﺒﺎﻳﺪ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ عرﺑﻰ (ﻋﻠﻴک
ﻮﻋﻠﻴﻪ)
ﺑﻤﻌنی ﻮﻇﻴﻔﻪ
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺳﻠﺎم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
آﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﻭلی
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﻨﻮﻃ
ﺒﺸﺮﻃ ﻤﺸﻴّﺖ الهی
ﻮ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻭ
ﺍﮔﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﺎﻟک
ﺒﻨﺘﻴﺠﻪ ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.

حدیث
8696 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻥ ﻤﺴﻌﻮﺩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﻯ گفته ﺍﺳﺖ:
ﺍﻗﺮﺃ ﻋلیّ
اﻟﻘﺮﺍﻥ که ﺑﺮﺍﻳم
ﻘﺮﺍﻥ ﺒﺨﻮﺍﻥ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ قُرّهﮔﻴﺮﻯ
ﺒﻨﻤﺎ. ﻭﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑی ﻨﻴﺰ قُرّهﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی پنج
تن آل عبا ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑقُرّه
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺍﺑﻥ
ﻤﺴﻌﻮﺩ ﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻣﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮ
ﻗﺮﺍﻥ ﺒﺨﻮﺍﻧﻢ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺧﻮﺩﺕ ﻧﺎﺯل
ﺸﺪﻩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: ﺍنّی
اﺣﺐ ﺍﻥ
اﺳﻤﻌﻪ ﻣﻥ
غیرﻯ ﻤﻥﺪﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭم ﻘﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺸﻨوﻢ. ﺻَﺮﻑ
ﻧﻈﺮ ﺍﺯ ﻟﺬﺕ
ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ ﮐﻪ
ﻟﺬتی غیر ﺍﺯ
ﻟﺬﺕ ﺍﻟﻬﺎم ﻮ
ﻭﺣی ﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻥ ﺪﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ (قُرّهﻫﺎﻯ)
مصطفوی ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﻧﺒﺎل کنند .ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺒﺮ
ﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺑﻥ ﻤﺴﻌﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﺯ
ﺳﻮﺭﻩ ﻧﺴاء
ﺒﺮﺧﻮﺍﻧﺪﻡ
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪم ﺒﻪ
ﺍﻳﻪ: ﻓﮑﻴﻒ
ﺍﺫﺍ ﺟﺌﻨﺎ فی
کلاﻣﻪ ﺑﺸﻬﻴﺪ
ﻭﺟﺌﻨﺎ ﺑک علی
هؤٴﻠاء
ﺸﻬﻴﺪﺍ ﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮئی
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﺍﻣﺖ
ﻭ ﺍﻭم
کنندﻩﺍﻯ
وسیله ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺩﻳم
ﻮﺗﻮﺭﺍ
ﺑﺮﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳم ﭽﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻫﻨﺪﻭ ود انتا
ﺷﻬﻮﺩ عرش ﺳﻮم
ﺸﻴﻮﺍ ﻳﺎ
ﻓﺎﻃﻤﻰ در
تسمیه ولایت
محمدی ﻭ
ﺩﺭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻨﻮﺭمرتضوی
ﻋلیّ یا إلی و
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
زردشتی و
ابراهیمی ﻮ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴل
اﺳﺖ ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
عاﻣﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
جهنّمی جهان
ﺒﺪﻧﻴﺎ متولد ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ولایت
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗبی اﻟﻬﻰ
ﻭربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻴﺎ ربّ
ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ هستند
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺖ. ﻭ
ﻣﺮﻭﺭﻯ (ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ)
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥﻋلی
ﺮﻏم ﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
مرحله ای
ﺍﻧﻬﺎﭼﻮﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع بشر ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻧﺠﺎتی هم اﺯ
نوع بشریّت
حیوانی ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﻭﻟﻮ ﺩﺭ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻘﻴﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ طی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺍﺩﺭﺍک
ﺴﻠﻮکی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
گرﺩﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻟﺎ ﻧﺠﺎتی
اﺯﺟﻬﻨم ﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕﺍﻭ ﻭ ﭼﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﻭﻯ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻋﻘل ﻮﻣﻘﺎم
اﻭ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﻭﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ نیز
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻝ ﻭ نیز
مقام اماﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
یا همان ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺪﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﭙس
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺗﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮﺣتئی
کاﻣﻠﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﺑﺮﺗﺮ
ﻗﺎﺋﻢﺭﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯﻃﺮق
ﻘﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻗﺒل اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﻤﺼﻄفی ﻮ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻨﺪ.

حدیث 8697 -
ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯﻋُﺪﻯ ﺒﻥ
ﺤﺎﺗم ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﺗﻘﻮﺍ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻭﻟﻮ
ﺑﺸقّ ﺘﻤﺮة
ﻓﻤﻥ ﻠم ﻴﺠﺪ
فی کلمة
ﻃﻴّبة ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﺗﺶ ﺟﻬﻨم
ﺪﻭﺭ ﮐﻨﻴﺪﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺎ ﻧﺼﻒ
ﺧﺮﻣﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺼﺪﻗﻪ ﻭ ﻧﻴﮑی
کرﺩﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍﻫم
ﻨﺪﺍﺷﺘﻴﺪ ﺑﺎ
ﮐﻠﺎم ﻮ ﺯﺑﺎﻥ
ﺨﻮﺵ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﻭﺑﺮﻭ ﺷﻮﻳﺪ.
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺴﻠﻮک ﻛﻨﻴﺪ
ﻭﺻﺪﻗﻪ
ﺑﺪﻫﻴﺪ ﺑﺎ
ﻣﺎل اندک ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺎل
بیشتر ﮐﻪ ﺣﺎﺗﻢ
ﻃﺎئی ﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﺧﻮﺵ ﺯﺑﺎنی
ﭙﺸﺘﻮﺍﻧﻪﻋﻘلی
ﻮﺍﻳﻤﺎنی ﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻮﺩ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺪﺭ سلوک
الهی هم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﺨﻮﺵ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﻭثوﺍﺏ
ﺩﺭ(ﺳﻠﻮک
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ)
ﻧﻘﺶ ﺑﺰﺭگ
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ (
ﺳﻠﻮک ﺸﺨﺼﻰ)
ﮐﻨﺘﺮل کنندﻩ نفس
امّاره ﻭ
ﻏﻀﺒﻨﺎک اﺳﺖ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ (ﺳﻠﻮک
عقلی ﻮﻋﻠﻤﻰ)
ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﺫﺍﺕ ﻭنفس
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺳﻠﻮک اﺟﺘﻤﺎعی
کاﻣﻠﺎﻥ ﻮﺍﺻﻞ
ﺩﺭ سی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺍﺯ ﺗﺮس
ﺟﻬﻨم ﻨﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭلی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺧﻮﺵ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻭﺍﻟﺎ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ ﺍﮔﺮ
ﺻﻠﺎح ﺪﻳﺪﻧﺪ
ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻫم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻟﺎ ﺍﻳﻦ (ﻣُﺪﺍﻫِﻨﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ)
ﻭﻫم ﺮﻧگ ﺸﺪﻥ
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻭ
ﺟﺎﻫل غیرﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺧﻴﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻄﺮح
ﺒﻮﺩ ﺷﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪ ﻭﻋﻔﻮ ﻭ
ﮔﺬﺷﺖ ئاق عی
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ.ﻭﺍﻟﺎ
ﻓﻘﻄ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ هستند
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎلی ﺒﺎﻳﺪ
تمرین ﮔﺬﺷﺖ
ﻭﻋﻔﻮ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮔﺬﺷﺖ
ﭼﻪ ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل
ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻀﺮ ﺑﻮﺩ
ﺣتی ﻤﺮگ آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺳﻠﻮک ﻨﻴک اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ
ﺑﻌﺪﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻭلی ﺪﺭ
ﻫﺮﺣﺎل ﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ (
ﺳﻠﻮﻙ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻭالهی ﻠﺎﺯم
اﺳﺖ. ﺳﻠﻮک
عملی ﻮﻋﻠﻤی ﻮ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺑﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻨﺠﺮ
ﺷﻮﺩ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻗﺎﺑل
ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ.
ﻭﺍﻟﺎ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭ
ﻩﺳﻠﻮﻙ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻥ ﻔﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻔﮑﺮﻯ ﻮ
ﺗﺠﺮبی ﻮ
ﻓﻠﺴفی ﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ ﻣﮕﺮﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯﮐﻤﺎﻝ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ هماﻥ
ﻤﮑﺎﺗﺐ
ﻭﺳﻠﻮک عقلی
ﺍﺗﻤﺎم ﺤُﺠّﺖ
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﻮ
ﺗﺒلیغ کند . (ﺳﻠﻮک
غرﻳﺰﻯ)ﻫم هست
ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﻴﻌﻘل
ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺟﻨﻴﻥ ﻮﻃﻔل
اﻧﺴﺎﻥ نیر
اﻧﺠﺎم ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﺍﮔﺮ
ﺍﻋﻤﺎﻟﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ عقل ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺳﻠﻮک ﻀﻌﻴﻒ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﻮ
ﻓﻄﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻘﺎﺑل ﻘﺒﻮﻝ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺻﻔﺖ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺣﺎل
ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
ﻮﺿﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮک
غرﻳﺰﻯ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺸﺨﺺ ﮔﺮﺩﺩ .

حذیث
8698 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﻤﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻟﺨﻴل
ﻤﻌﻘﻮﺩ فی
ﻨﻮﺍﺻﻴﻬﺎ
ﺍﻟﺨﻴﺮ الی
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﺩﺭ
ﺍﺳﺒﺎﻥ (ﺧﻴﺮ)
ﺑﮑﺎﮐل ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺗﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭼﻪ ﺍﺳﺒﺎنی
که ﺩﺭ ﺟﻨگ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺨﺪﻣﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ثوﺍﺏ صاحب
اسب ﺑﺮﺩﻩ ﻭﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﺭﻭﻫﺎ ﺳﺮیع ﻮ
ﻓﻌّﺎﻝ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺘﮑﺎﻣل
ﺠﻮئی ﺴﺎﻟﻚ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﭼﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ (ﺗﺨّﻴﻞ)
وتصوّز حضور
ذهنی ﺳﺎﻟک اﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻗﻴام
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻥ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺩﺭ حدیث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪﻩ:
ﺍﻟﺎﺟﺮﻭﺍﻟﻤﻐﻨﻢ.
ﺍﻳﻥ ﺨﻴﺮﭼﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﺑﺪﻯ
ﻴﺪﺭک از
ﺑﺮﺩﺍشت ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺮﻋﺖ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺨﻴّل ﺪﺭ
ﺭﻭﺵ ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ثوﺍﺏ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﭘﺎﺩﺍﺵ الهی
ﺪﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﻏﻨﺎی
اﻣﺮﻭﺯﻯ ﺪﺭ
ﺍﺭﺍﻣﺶ ﻭﺍﺻل
ﻮﻋﻘل ﻮﻋﻠم
ﻠﺪنّی که ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق پیامبر
گونه ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 8699 -
ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﻧﻌﻤﺎﻥ ﺒﻥ
ﺒﺸﻴﺮ ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻟﺘﺴﻮﻥ
ﺼﻔﻮﻓﮑﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺨﺎﻟﻔﻥ الله
ﺑﻴﻥ ﻮﺟﻮﻫﮑم ﺼﻒ
ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺻﺎﻑ
ﻭﻣﺴﺎﻭﻯ کنید
ﻭﺍﻟﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺸﻤﺎﺭﺍ ﺍﺯ ﻫم
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻭ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﺗﺴﻮﻳﻪ)
ﺻﻒ ﻧﻤﺎﺯ هم هست
ﻭﻟﻰ (ﺗﺴﻮﻳﻪ
ﻭﺳﺎﺧﺘﻦ) ﻫم
ﻤﻌنی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ(ﺻﻒ) ﻣﻌنی
ﺪﻳﮕﺮﺵ (ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ) ﻭ
ﺷﺄﻥ ﻮ ﻣﺮﺗﺒﻪ
ﺭﻭحی اﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮمی
گوﻳﺪ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭح
ﻮ نفس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﻳﺪ
ﻭﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﻳﺪ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤگی
اﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺪﻭﺭﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬم ﺒﻤﺎﻧﻴﺪ.
ﻭ ﺍﻟﺎ ﺍﮔﺮ سلوک
الهی ﻨﮑﻨﻴﺪ ﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم
ﻨﺮﺳﻴﺪ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻣﻴﮑﻪ
ﻫﺴﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﺎﺭﻣﺎئی ﻮ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺑﺮﺧی ﻨﺴخ
ﺒﺸﺮﻯ بهتر ﻮ
ﺑﺮﺧﻰ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺣتی
ﻨﺴخ ﺒﺸﺮﻯ آﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻓﺼﻮل ﻨﻮع
ﻴﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺴﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﻔﺼول
ﻨﻮع ﻴﺒﺸﺮﻯ
ﻭﺯﺭﺩ ﭘﻮﺳﺖ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮعی ﺒﺮﺗﺮ
از سیاه پوست
ﻭیا ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻫم ﻔﺼول
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭند. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍم اﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻫم ﺒﺎﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭﻋﻘل ﻮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ و کاست و
طبقه ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ ﮐﻪ
ﺗﺠﺴّم ﻤﺎﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
ﻴﺎ ﻣﺠﺮم
گرﺩﻳﺪﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﮑل ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﻮ ﺩﺭﻫﺮ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻯ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯ
ﻓﻘﻄ ﺨﻮﺩ (ﺻﻮﺭﺕ)
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ (ﻫﻴﺄﺕ
ﻧﻮﻋﻰ) ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺴم و باطن هم از
مشخصات ﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻋب هستند
ﻭﻧﻴﺰﻋﻘل ﻮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
آﻧﻬﺎ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭﻳﺎ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮگ ﺮﺍ (ﻳﻮم
اﻟﻔﺼﻞ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ. ﮐﻪ
ﻫم ﺨﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺒﻌﻠﺖ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻫم اﺯﻫم ﺠﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺿﻤﻨﺎ (ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻴﺰ
ﻳﻮم اﻟﻔﺼﻞ) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺎطع
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺟﺪﺍئی
اﺯ عزیزان
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﺯﺧﻮﻳﺸﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺳﻠﻮک
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ.