حدیث 8100 - ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ67ﺹ291 بحار) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻭﻗﻊ ﺑﻴﻦ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻭ ﺑﻴﻦ ﺭﺟﻞ
ﮐلاﻡﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪ
ﻣﻦ ﺃﻧﺖﻭ ﻣﺎ ﺃﻧﺖ
؟ ﻓﻘﺎﻝ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﺃﻣّﺎ ﺍﻭلاﻯﻮ ﺍﻭلاﻙ
ﻓﻨﻄﻔﻪ ﻗﺬﺭﻩﻭ
ﺍﻣّﺎ ﺍﺧﺮﺍﻯ ﻭ
ﺍﺧﺮﺍﻙ ﻓﺠﻴﻔﻪ
ﻣﺘﻨﻪﻓﺎﺫﺍ ﮐﺎﻥ
ﻳﻮﻡ القیامةﻭ
ﻧﺼﺒﺖ ﺍﻟﻤﻮﺍﺯﻳﻦﻓﻤﻦ
ﺧﻒ ﻣﻴﺰﺍﻧﻪ ﻓﻬﻮ
ﻟﺌﻴﻢﻭﻣﻦ ثقل ﻣﻴﺰﺍﻧﻪ
ﻓﻬﻮ ﮐﺮﻳﻢ ﺑﻴﻦ ﺳﻠﻤﺎﻥ (
ﻓﺎﺭﺳﻰ ) ﻭ ﺷﺨﺼﻰ
( ﻋرَبّ ﻭ ﺑﺮﻭﺍﻳﺘﻰ
ﻋﻤﺮ ﺧﻠﻴﻔﻪ ) ﺍﺧﺘلاﻑ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ﮐﻪ ﻭﻯ ﺑﺴﻠﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺖ ﺗﻮ ﮐﻰ ﻫﺴﺘﻰﻭ
ﭼﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ ؟( ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻏﺮﻳﺒﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻗﻠﺐ محمد  ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﺟﻠﺐ
ﮐﻨﺪﻭ ﺑﺮ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻧﻴﺰ ﻓﺨﺮ ﺑﻔﺮﻭﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺴﻠﻤﺎﻥ پس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﺮﺍﺩ ﺑﮕﻴﺮﺩ
) ﺳﻠﻤﺎﻥ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮﻧﻄﻔﻪ
ﮐثیفی ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻳﻢ.ﻭ
ﺁﺧﺮﺕ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮﺟﻴﻔﻪ ﻣﺘﻌﻔّﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ ( ﺟﺴﺪ
ﺑﻰ ﺟﺎﻥﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺒﻚ ﻋﻘلاﻥ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻭ ﺟﻴﻔﻪ
ﻣﺘﻌﻔّﻦ ﺑﺎﺯ ﻫﺮﺧﺸﻚ
ﻭ ﺑﻰ ﺷﻬﻮﺩﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﺍﻣﺎ ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﺗﺮﺍﺯﻭﻫﺎ
( ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻢ ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایتﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻃﻮﻝ ﻣﻴﮑﺸﺪ
ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ کس ( ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
) ﮐﻔّﻪ ﺗﺮﺍﺯﻯ ﺍﻭ
ﺧﻔﻴﻒ ﻭ ﺳﺒﻚ ﺑﻮﺩ
( ﮐﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺷﺖ
) پس ﺍﻭ ﻟﺌﻴﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ( ﺑﺪﺟﻨﺶ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ
ﺩﺭﺭﻭﺡﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺟﻴﻢ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭﻫﺮ کس
ﮐﻪ ﮐﻔّﻪ ﺍﻭ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺑﻮﺩپس ﮐﺮﻳﻢ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ.ﮔﺎﻫﻰ ﻧﻴﺰ
ﮐﻔّﻪ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﺗﺮﺍﺯﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ (ﺗﺮﺍﺯﻭ)ﺷﻌﺎﺭ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﻣﻌﻴﺎﺭ)ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻨﺠﺸﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﻨﻬﺎ
ولایت اﻟﻬﻰ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺭﺍﺿﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺍعلاﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻦ ﺭﺳﻴﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﭘﺎ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﺭ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﮐﻮﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﺁﻧﺠﺎ
ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺭ ﺩﻳﺪﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻣﮑﺮﺭﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺗﺎ پس
ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻋﻮﺍﻃﻒ لاﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻟﻪ ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﭘیش ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﻠﻤﺎﻥﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺷﺨﺺ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻟﺌﺎﻣﺖ
ﻭ ﺑﺪ ﺫﺍﺗﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺍﺳلاﻣﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺧﻠﻴﻒ ﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﻋرَبّ
ﻣﺘﻌﺼّﺐ. ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻌﮑﺶ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺟﻬﻨﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮناﻧﻰ ﺩﺭ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻧﻴﺰ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺟﻨّﺎﺕ
ﻭ ﺟﻨﺎﻥﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻨﺎﻥ ﻫﻨﺪﻯﻳﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺑﺎ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﮔﺮﺩﺵ
ﻫﺎﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
رؤیاها
وافکار تازه  ﻭکارمائیان
درﺩﻭ ﺟﻬﻨﻢ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﺑﺪﺑﻴﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺧﻮﺷﺒﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
و ﺩﻭ ﺟﻬﻨﻢ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ
که در جهنم
سوم ﺭﻭﺡﻋﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺯﺗﻦ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺷﻌﻪ ﻫﺎﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭنیز ﺟﻬﻨﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ مسخ
نوع ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
بجهان ﺑﺎ ﭘﻮﺳﺖ
ﮐﻠﻔﺖ ﭼﺮﻣﻴﻦ ﺩﺭ
ﺻحرﺍﻫﺎﻯ ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺎﻳﻪ ﺑﺎﻥ
ﻭ ﺁﺏ برای ﺭﻓﻊ
ﺗﺸﻨﮕﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻋﻠﻒ ﺗﻠﺦ ﻭ ﺁﺏ
ﺩﺍﻍ ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻌﻔﻦ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺘﻠﮕﺎﻩ ﻭ ﺷﮑﺎﺭﮔﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥﺟﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ترس ﻭﺗﺸﻨﮕی
مذتم فرﺍﺭﻯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.)
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ(ﺝ67 ﺹ291 بحار) ﮐﻪ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
نفاخر وﻣﺒﺎﻫﺎﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺮﺗﺮ است
( ﻓﻀﻴﻠﺖ برﺗﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻆﺭﺷﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻓﺘﺨﺎﺭ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻭ ﭘﺪﺭﺍﻥﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯﻭ ﻣﻮﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﺎﺯﻧﺪ.وﺩﻟﻴﻞ
ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎﻯﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
که دﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷند.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ حود ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ
بودن ﻣﻔﺘﺨﺮ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
که تنها ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭالّا
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺟﺎﻯ ﻣﺒﺎﻫﺎﺕ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ .ولیّ ﺑﺎﺯ
ﺳﻮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻳﺎ ﭘﺪﺭ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺑﺎﺷﺪ)ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺍﻓﺘﺨﺮ ﺭﺟلاﻥ
ﻋﻨﺪ ﺃﻣﻴﺮ المؤمنین
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴلاﻡﻓﻘﺎﻝ
ﺃﺗﻔﺨﺮﺍﻥ ﺑﺄﺟﺴﺎﺩ
ﺑﺎﻟﻴﻪ ﻭ ﺃﺭﻭﺍﺡ
ﻓﻰ ﺍﻟﻨﺎﺭ؟ ﺍﻥ
ﻳﮑﻦ ﻟﻚ ﻋﻘﻞ ﻓﺎﻥ
ﻟﻚ ﺧﻠﻘﺎﻭ ﺍﻥ ﻳﮑﻦ
ﻟﻚ ﺗﻘﻮﻯﻓﺎﻥ ﻟﻚ
ﮐﺮﻣﺎﻭ الّا ﻓﺎﻟﺤﻤﺎﺭ
ﺧﻴﺮ ﻣﻨﻚ ﻭ ﻟﺴﺖ
ﺑﺨﻴﺮ ﻣﻦ ﺃﺣﺪ ﺁﻳﺎ
ﺷﻤﺎ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺑﺎﺟﺴﺎﻡ
ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ ﺧﻮﺩ ( پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻭ ﻳﺎ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻳﺪ ) ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﺭﻭﺍﺣﻰ ﮐﻪ ﺁﺗﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ  ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻳﻦ ﻣﻔﺘﺨﺮﺍﻥ
ﺑﻨﺎﺣﻖ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺟﺪﺍﺩ ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ
ﺳﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺮﺩﻩﻭ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻧﺪ ( ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻦ(ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
) ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﺪ؟
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺭﺍ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﻳﺪ ﺍﺧلاﻗﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ ( ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻧﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﻳﺎﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺧلاﻕ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻋﻰﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺧلاﻗﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺁﻥ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺑﮑﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭولایتﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻴﭻ ﺭﺑﻄﻰ ﺑﭙﺪﺭﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻪ ﻭﺿﻌﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﻦ ﺍﻭلاﺩ ﻭ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ ﻧﻴﺴﺖولیّ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺠﺴﻤﻰ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻣﺘﻌﺪﺩﺍﺯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺷﺨﺼﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻘﻮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﮐﺮﻡ ﻫﺴﺘﻴﺪ
. ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﻟﻴﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭ ﻓﻀﻴﻠﺖﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﻣﺒﺎﻫﺎﺕ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭ ﺍﻟﭽﺎ ﺍلاﻍ ﺧﻴﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻮ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻴﭻ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻰ . (ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺖﺍﻳﻨﻚ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻭﺍﺣﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﻣﺒﺎﻫﺎﺕ ﻧﺎﺣﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
پس ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺧﺮ ﻭ ﺍﺳﺐ ﻭ ﺷﺘﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪﮐﻪ
ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ ﻋﺬﺍﺏ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ.ﻭمولا ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﻨﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺍلاﻍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺒﻦ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳلاﻣﻰ ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻭ ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭽﻨﻴﻦ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻪ ﺳﻨّﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺷﻴﻌﻰ.ﻭ ﻫﻢ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎ ﺳُﻨّﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻫﻢ
ﺷﻴﻌﻪ ﺩﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ مولا ﺑﺠﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺩﺍﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻣﺸﻤﻮﻝ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻫﺎ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
رؤیاﺋﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺯ ﮐلاﻡ
ﺧﺪﺍﻭ ﺣﺮﻓﺸﺎﻥ
ﺣﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕﻭ ﺩﺳﺖ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ)

8101 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ (ﺝ67ﺹ291 بحار) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ:  ﻗﺎﻝ
ﺭﺳﻮﻝ اللهﻣﻦ ﺃﺣﺐ
ﺍﻥ ﻳﮑﻮﻥ ﺃﮐﺮﻡ
الناس ﻓﻠﻴﺘّﻖ
اللهﻭﻣﻦ ﺃﺣﺐ ﺃﻥ
ﻳﮑﻮﻥ ﺃﺗﻘﻰ الناس
ﻓﻠﻴﺘﻮکُلّ ﻋﻠﻰ
الله ﻫﺮکس
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ  ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺷﺪ
( ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻓﻀﻴﻠﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ.ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭیژﻩﺍﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺸﺮﻙ ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﻓﻀﻴﻠﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺠﺴﺘﻪ
ﻭلی ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺁﻳﺖ
اللهﻳﺎﻧﻮﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ. ﻭالّا
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻭ ﻫﺮ
سوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻀﻴﻠﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭﻓﮑﺮ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻭﺣﺮﻓﻰ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ ﻣﺎﺩﻯ
) پس ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﮐﻨﻴﺪ. ( ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻭ ﻓﻀﻴﻠﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﻳﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺘّﻘﻴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﻘﻮﺍﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎولایت
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺣﺼﻮﻝ ﺁﻥ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻪ ﺑﺎ ﻫﺮﻮﻧﻪ
ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ ﻓﻘﻬﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﻗﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺗﺨﺼﺺ ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻤﺮﺯ
ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﻥ ﺩﺭﻧﮕﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘّﻘﻰ ﺑﺎ ﻓﻀﺎﺋﻞ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﺧلاﻕ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ ) ﻭ ﻫﺮکس
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻣﺘّﻘﻰ ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺷﺪپس
ﺗﻮکُلّ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻨﺪ ( ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺘّﻘﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭ ﻫﻤّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻫﻢ
ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻮﻓّﻘﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﮐﻤﺘﺮ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺗﻮکُلّ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﻭﺿﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻫﻢ
ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﻰ
ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ پس ﺗﻮکُلّ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﻭ
ﻟﺬﺍ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎ
ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺘﻬﺎﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺣﺎﻝ ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﺍﺳلاﻡ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺩﻭ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻦ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺣﺘﻰ ﻃﺒﻖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻥکه ﺷﺮﻙ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﺮ ﺷﺨﺺ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺳﻠﻮﻙ. پس ﭼﺮﺍ ﺩﺭﻧﮓ
ﺩﺍﺭﻳﺪ. ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺗﻮکُلّ ﺑﺮﺧﺪﺍ
ﮐﻨﻴﺪ ﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﻮﻳﺪﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﻨﻴﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮﻭﻗﺖ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭﻫﺮﻃﻮﺭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺑﺎ ﺑلاﻳﺎ ﻭ ﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﺻﺒﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺍﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ.) ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖﮐﻪ (ﺝﺹ291 بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻋﻦ ﻗﻮﻝ
الله عرّ ﻭﺟﻞﺍﺗّﻘﻮﺍ
الله ﺣﻖ ﺗُﻘﺎﺗﻪ
ﻗﺎﻝﻳﻄﺎﻉ ﻓلا
ﻳﻌﺼﻰﻭ ﻳﺬﮐّﺮ
ﻓلا ﻳﻨﺴﻰﻭ ﻳﺸﮑﺮ
ﻓلا ﻳﮑﻔﺮ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻘﻮﺍ
ﮐﻨﻴﺪ ( ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﻌﺪﺩﮐﻪ رَبّ
الفصل ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. سپس
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ رَبّﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺃﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎلاﺗﺮﺗﺎ الله
رَبّالأرباب ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﻋﻠﻰ ﺍلاﻃلاﻕﺩﺭ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﮔﺎﻫﻰ ﺳﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻘﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.رَبّ
ﭘﻴﺮﻭ رَبّ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﮐﺎملاﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻘﻮﺍ
ﮐﻨﻴﺪﮐﻪ ﺣﻖ ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﺪ
( ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻋملا
ﻣﻄﻠﻖ ﺗﻘﻮﺍ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺣﻖ ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ ﺣﺠﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﭘﻨﺞ
ﺣﺞ ﻋﻤﺮﻩﻭ ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺩﺭ
بعثتﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﻖ
ﺗﻘﻮﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺴﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭﻳﺎ ﺗﺮﻙ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺷﻮﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﻓﻖ ﻧﻴﺰ
ﮔﺮﺩﺩ) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﺸﻮﺩ ﻭﺳﺮﭘﻴﭽﻰ
ﻧﮑﺮﺩ. ( ﮐﻪ ﭘﺎﺳﺨﻰ
ﻋﺎﻡ ﻣﻮﺍﻓﻖ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻘﻴﻪﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﺧﻠﻔﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐلاﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ
ﻣﺪﺭﻙ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.ولیّ
ﻫﻤﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺮﭘﻴﭽﻰ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻭ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻴﺎﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﺸﻮﺩ
( ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻭ ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺗﺬﮐّﺮﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻋملا ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻴﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻴﭻ ﺩﻋﺎ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺑﺎلا
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺮ
ﭘﺸﺖ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺮﺑﺎﺭﻯ
ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩﺭ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭالّا
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﺩﻋﺎ ﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﻫﻢ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ) ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻮﺭﺩ سپاس ﻭ ﺷﮑﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩﻭ ﮐﻔﺮﺍﻥ
ﻧﺸﻮﺩ ( ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺍﺯ سپاس ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﮑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﺮ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺸﮑﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺳﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺘﻰ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ سپاس
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ
ﺯﻭﻳﺎ ﺑﺮ ﻓﮑﺮﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
مولاﻧﺎﻫﺮ ﻣﻮﻯ
ﺑﺪﻧﻢ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ سپاس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺑﻰ ﻫﻮﺷﻰﻭ
ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ ﺫﺍﺗﻰ
ﺷﺎﮐﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﮐﻔﺮﺍﻥ
ﻧﻌﻤﺖ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺷﮑﺮ ﻳﻚ
ﻧﻌﻤﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﮑﺮ
ﻧﻌﻤﺖ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﻓﺰﻭﻧﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﻭ سپاس
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺪﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
سپاس ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ سپاس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺗﺬﮐﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺣﺴﻨﻰﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﻄﻊ ﻧﺸﺪﻥ سپاسﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﺒﻌﻮث
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
.)

حدیث
8102- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ67ﺹ؟؟؟ - بحار)
ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥّ الصلاة
ﺗﻨﻬﻰ ﻋﻦ الفحشاء
ﻭ ﺍﻟﻤﻨﮑﺮﻗﺎﻝﻣﻦ ﻟﻢ
ﻳﻨﻬﻪ الصلاة ﻋﻦ
الفحشاء ﻭ ﺍﻟﻤﻨﮑﺮﻟﻢ
ﻳﺰﺩﺩ ﻣﻦ الله الّا
ﺑﻌﺪﺍ ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ صلاﺕﻣﻨﻊ
ﻓﺤﺸاء ﻭﻣﻨﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﮐﻪ صلاة
ﻧﻤﺎﺯ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺗﻮﺳّﻠﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺴﺎﺩ ﻓﮑﺮ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻔﻆ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎولایت ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺠﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ حدیث
نفس ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭﻓﺤﺸاء
ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ ﻭﺧﻄﺎ
ﻭ ﻋﻴﺒﻰﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻭ
ﺍﺗلاﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭ
صلاﺕ ﻭﻧﻤﺎﺯﻭ ﻫﺮ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﻭﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺣﺘﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﺤﺸاء ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺭﻯ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﺮﻙ ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻔﺮ ﺑﺴﻮﻯ ﮐﻌﺒﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻋﺮﺍﺑﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺘﺮﮐﺴﺘﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺑﺮﺧﻰﮐﻪ
ﻗﺮﺍٴﺖ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺎﻧﻊ
ﻓﺴﺎﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ولیّ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﮐﻪ باعث ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ احادیث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.)

حدیث 8104 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ67ﺹ294ﺑ
بحار)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﺗقّ الله
ﻭ ﮐﻥ ﺤﻴث ﺷﺌﺖ
ﻭ ﻣﻥ ﺃﻯ ﻘﻮل ﺸﺌﺖ
ﻓﺎﻧّﻪ لا ﺧلاﻑ
ﻟﺄﺣﺪ ﻓﻰ
ﺍﻟﺘﻘﻮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻤﺘّقی
ﻤﺤﺒﻮﺏ ﻋﻨﺪ
ﮐلّ ﻔﺮﻳﻖ ﻭ
ﻓﻴﻪ ﺟﻤﺎع کلّ
ﺨﻴﺮ ﻭ ﺭﺷﺪ ﻭ
ﻫﻮ ﻣﻴﺰﺍﻥ کلّ
علم ﻮ ﺣﮑمة ﻭ
ﺃﺳﺎس ﮐلّ
ﻄﺎعة ﻣﻘﺒﻮلة
ﻭ ﺍﻟﺘﻘﻮﻯ ﻤﺎ
ﻳﻨﻔﺠﺮ ﻣﻥ عین
ﺍﻟﻤﻌﺮفة ﺑﺎلله
ﻳﺤﺘﺎج اﻟﻴﻪ
ﮐلّ ﻔﻥ ﻤﻥ
اﻟﻌﻠﻢ ﻭﻫﻮ لا
ﻳﺤﺘﺎج الا
ﺍﻟی ﺘﺼﺤﻴﺢ
ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ
ﺑﺎﻟﺨﻤﻮﺩ
ﺗﺤﺖ ﻫﻴبة الله
ﻭ ﺳﻠﻄﺎﻧﻪ ﻭ
ﻣﺰﻳﺪ
ﺍﻟﺘﻘﻮﻯ
ﻴﮑﻮﻥ ﻤﻥ ﺃﺻل
اﻃّلاﻉ الله عرّ
ﻭ ﺟﻞﻋلی ﺴﺮ
ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﺑﻠﻄﻔﻪ ﻓﻬﺬﺍ
ﺃﺻل کلّ ﺤﻖ ﻭﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﺒﺎﻃﻞ ﻓﻬﻮ
ﻣﺎ ﻳﻘﻄﻌک عن الله
ﻣﺘّﻔق علیه
ﺍﻳﻀﺎ ﻋﻨﺪ ﮐل
ﻔﺮﻳﻖ
ﻓﺎﺟﺘﻨﺐ ﻋﻨﻪ
ﻭ ﺍﻓﺮﺩ ﺳﺮﻙ لله
ﺗﻌﺎلی ﺒلا علاقة
ﻗﺎل اﻟﻨﺒﻰ ﺃﺻﺪق
کلمة ﻗﺎﻟﺘﻬﺎ
ﺍﻟﻌرَبّ
ﮐﻠﻤﻪ ﻟﺒﻴﺪ ﺃلا
ﮐلّ ﺸﻴئ ﻤﺎ ﺧلا
الله ﺑﺎﻃﻞ ﻭ
ﮐلّ ﻨﻌﻴک لا
ﻣﺤﺘﻤل اﺯﺍﺋﻞ
ﻓﺎﻟﺰم ﻤﺎ
ﺃﺟﻤﻊ ﻋﻠﻴﻪ
ﺃﻫل اﻟﺼﻔﺎ ﻭ
ﺍﻟﺘﻘّﻯ ﻤﻥ
اﺻﻮل اﻟﺪﻳﻥ
ﻮﺣﻘﺎﻳق
اﻟﻴﻘﻴﻦ ﻭ
ﺍﻟﺮﺿﺎ ﻭ
ﺍﻟﺘﺴﻠﻴﻢ ﻭ لا
ﺗﺪﺧل فی اﺧﺘلاﻑ
ﺍﻟﺨﻠق ﻮ ﻣﻘﺎلاﺗﻬﻢ
ﻓﺘﺼﻌﺐ ﻋﻠﻴﻚ
ﻭﻗﺪ ﺍﺟﺘﻤﻌﺖ
ﺍﻟﺄﺋمّة ﺍﻟﻤﺨﺘﺎﺭة  ﺑﺄﻥ الله
ﻟﻴس ﮐﻤثله شیئ
ﻭ ﺃﻧّﻪ ﻋﺪل فی
ﺤﮑمة ﻳﻔﻌل ﻤﺎ
ﻳﺸاء ﻭ ﻳﺤﮑم
ﻤﺎ ﻳﺮﻳﺪ ﻭ لا
ﻳﻘﺎل ﻠﻪ فی
ﺸﻴئ ﺼﻨﻌﻪ
ﻟﻢ؟ ﻭ لا ﮐﺎﻥ
ﻮلا ﻳﮑﻮﻥ ﺸﻴئ
الا ﺑﻤﺸﻴّﺘﻪ
ﻭ ﺃﻧّﻪ
ﻗﺎﺩﺭﻋلی ﻤﺎ
ﻳﺸاءا ﺻﺎﺩق فی
ﻮﻋﺪﻩ ﻭ
ﻭﻋﻴﺪﻩ ﻭ ﺃﻥ
اﻟﻘﺮﺁﻥ
کلامه ﻭﺃﻧّﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﻭ
ﺃﻧّﻪ ﻗﺒل
اﻟﮑﻮﻥ ﻮ
ﺍﻟﻤﮑﺎﻥ ﻮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻭ ﺃﻥ اﺣﺪﺍث
ﺍﻟﮑﻮﻥ ﻮ
ﺍﻟﻔﻨاء عند ﻩ
ﺳﻮاء ﻣﺎ
ﺍﺯﺩﺍﺩ
ﺑﺎﺣﺪﺍثه
ﻋﻠﻤﺎ ﻭلا
ﻳﻨﻘﺺ
ﺑﻔﻨﺎﺋﻪ
ﻣﻠﮑﻪ عرّ
ﺳﻠﻄﺎﻧﻪ ﻭ
ﺟلّ ﺴﺒﺤﺎﻧﻪ
ﻓﻤﻥ ﺃﻭﺭﺩ
ﻋﻠﻴﻜم ﻳﻨﻘﺾ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺄﺻل ﻔلا
ﺗﻘﺒﻠﻪ ﻭ ﺟﺮﺩ
ﺑﺎﻃﻨک ﻠﺬﻟﻚ
ﺗﺮﻯ ﺒﺮﮐﺎﺗﻪ
ﻋﻥ ﻘﺮﻳﺐ ﻭ
ﺗﻔﻮﺯ مع
اﻟﻔﺎﺋﺰﻳﻥ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺗﻘﻮﺍ
ﮐﻦ( ﻭ ﺑﺘﺮس ﻭسلوک
الهی کنﻭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ) ﻭﻫﺮ
ﻃﻮﺭ ﺑﻮﺩﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺒﺎﺵ ﻭ
ﺍﺯﻫﺮ ﻗﻮمی که
ﻫﺴﺘﻰ (ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﻮلاﻳﺖ
ﺑﺎشی ﻤﻬم
ﻨﻴﺴﺖ ﺩﺭ ﭼﻪ
ﺟﻤﺎﻋتی اﺯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺑﺎﺷﻰ.
ﻭﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﭽﻪ
ﻣﺬﻫﺐ ﻭ
ﻣﻠﻴّﺖ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺑﺎﻃﻨﺎ ﺳﺎلک
ﺒﺎ ولایت)
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﺗﻘﻮﺍ ﻓﺮقی
ﻨﻴﺴﺖ. (ﻧﻮع
ﺘﻘﻮﻯ ﻮﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ولایت ﻳکی
اﺳﺖ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎﻫم
ﻔﺮق ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻭﻣﺘّقی ﻨﺰﺩ
ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺤﺒﻮﺏ الهی
اﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻭ
ﻫﻤﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺭﺷﺪ ﻭ
ﺑﻠﻮغ هست. ﮐﻪ
ﺗﻘﻮﺍ ﻣﻴﺰﺍﻥ
ﻮﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻫﺮﻋﻠم ﻮ
ﺣﮑﻤتی اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺳﺎس ﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ (ﻭلی
ﻨﻪ ﺑﺎ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﺒﻬﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻫﺮ ﺭﻭﺵ
ﺃﻫل کتاب
ﻭﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻣﻬﺎ
ﻭﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
کاﻣل اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی کند . ﮐﻪ
ﺍﻭ
ﻧﻴﺰﺩﺭﻫﺮﻗﻮﻣی
ﻮ ﻣﺬﻫبی ﺪﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺯﻧﺪگی
ﻤﻴﮑﻨﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠّﺖ ﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﺯ
ﭼﺸﻤﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ الهی
اﺳﺖ (ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺍﺣﻮﺍلی ﻮ
ﺿﻤﻦ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻌﻘلی ﻮ ﺍﺧلاﻗﻰ)
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﺷﺘﻪ
ﻋﻠمی ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻘﻮﺍ ﺩﺍﺭﺩ(
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻔﻴﺰﻳک ﻮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻘﻮ ﺍﻭﺗﺮس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺁﻟﺖ
ﺩﺳﺖ ﺧﻄﺮﻧﺎکی
ﺒﺮﺍﻯ  ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭ
ﺗﻘﻮﺍ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻬﻴچ ﺘﺼﺤﻴح
ﻤﻌﺮﻓتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ( ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﺪﺍم
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﻐﻴﺮ ﻭ
ﺗﺼﺤﻴح ﻮ
ﺗﮑﻤﻴل ﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘل
ﺠﻤﻌی ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﻓﺼل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍﻳﺞ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻳﺎﺑﺪ.
ﻭلی ﺘﻘﻮﺍ ﻭ تقرّب
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧ ﺭﺑﻄی
ﺒﻬﻴچ ﻴک اﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭ
ﺧﻤﻮﺩﻯ (ﺧﻤﻮﺵ
ﻭ ﺳﮑﻮﺕ) ﺗﺤﺖ
ﻫﻴﺒﺖ الهی ﻮ
ﺳﻠﻄﻪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ (
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ) ﻭﻣﺰﻳﺪ
ﺗﻘﻮﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻃلاع الهی
اﺯ ﺳﺮّ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺑﻨﺪﻩ او ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻠﻄﻒ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ( ﺍﻣﺎم
اﺯ ﺗﻘﻮﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ سلوک
الهی ﺒﺎ ولایت
ﺭﻭﺯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ هر
ولایت ﻓﻘﻴﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻭﻣﺒﻬم
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﻋﺎﻗل ﭽﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷتی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺫﺍتی
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺃﺻﻞﻫﺮ
ﺣﻘّﻯ اﺳﺖ (
ﺍﻣﻮﺭﻯ که
ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺣق
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺭﻭح که
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻔﺖ
ﺣق ﻮ ﺣج
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺃﻫل ﺤق هستند)
ﺍﻣﺎ ﺑﺎﻃﻞ (ﻏﻴﺮ
الهی ﻮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳنی ﺪﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
هرﭼﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﺗﻮﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗطع
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم گرﻭﻫﻬﺎ
ﺑﺮ ﺍﻳﻥ ﺃﺻل ﻤﺘّفق
هستند. (ﭼﻪ ﺧلاﻓﻬﺎﻯ
ﺪﻳنی ﻮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﻫﻤﻪ
ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ هر
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪ
ﺳﻨّﻯ ﻴﺎ
ﺷﻴﻌﻰ. ﻭﭼﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﻨﻄقی
ﻮﻋﻠمی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮐﺎﺭﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺪﻭﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺗﻮﺳل الهی
اﺭﺯشی ﺒﺮﺍﻯ
ﻘﺒﻮﻝ الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی و یا
تأیید کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ ﺳِﺮّ
ﻭ ﺫﺍﺕ ( ﺩل ﻮ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻧﻴّﺖ)
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی ﻘﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﻬﻴچ
ﭽﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ علاﻗﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ( ﮐﻪ
ﻣﺰﺍﺣم ﻮ
ﮐُﻨﺪ ﮐﻨﻨﺪﻩ تقرّب
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﮐﻤﺎل عقلی ﻮ
ﺍﺧلاقی اﺳﺖ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﺻﺎﺩق
ﺘﺮﻳﻥ کلام ﻋرَبّ
ﮐلام ﻠﺒﻴﺪ
ﺷﺎﻋﺮ ﺍﺳﺖ (ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺣﺮﻑ ﺩﺭﺳتی که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﮔذﺷﺘﮕﺎﻥ
عرﺏ ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺳﻠﻮکی
ﻔﮑﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺠﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻃل است (ﺣق
ﻨﻴﺴﺖ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ کمال
ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﻭﻫﺮ
ﻧﻌﻤتی لا ﺟﺮﻡ
ﺯﺍﺋل اﺳﺖ ﻭ
ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ ( ﻣﮕﺮ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺍﺧلاقی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ولایت
ﮐﻪ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣی ﺸﺨﺺ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ الهی تقرّب
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑرَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﮐﻤﺎل
ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﭘس
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘّﻔق ﺒﺎ ﺃﻫل
ﺼﻔﺎ ﻭ ﺗﻘﻮﺍ
ﺷﻮ (ﺃﻫل ﺼﻔﺎ
ﻭﺻُﻔﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻣﺴﺠﺪ ﺍﻭ
ﻭﺃﻫل ﺘﺼﻮﻑ ﻭ
ﺗﺼﻔﻴﻪ و پاکی
ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﺍﺯ
ﺻﻮﻑ ﭘﻮﺷﺎﻥ
ﺼﺎفی ﺪل ﺒﺎﺵ
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺃﻫل ﺘﺼﻔﻴﻪ
ﺫﺍﺕ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ) ﻭ
ﺃﻫل ﺘُﻘﻰ(
ﺑﻀمّ ﺘاء ) ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ولایت
الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ) ﮐﻪ
ﺟمع ﺘﻤﺎم
اﺻﻮل ﺪﻳﻦ (ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻬﻢ ﻭ ﺍﺻلی
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﺎم
ﺪﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
عباﺩﻯ ﻮﻧﻪ
ﺗﺸﮑﻴلاﺕ ﺩﻳنی
ﻮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺮﭘﺎ ﻧﻤﻮﺩﻥ)
ﻭﺣﻘﺎﻳقی ﻮ
ﺭﺿﺎ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ (ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺑﺤﻘﺎﻳق ﺸﻬﻮﺩﻯ
تجِلیات الهی
ﺑﻌﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺩﺍﺧل
اﺧﺘلاﻑ ﻣﺮﺩﻡ
گناﻫﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺸﻮ( ﺗﻤﺎم
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺳﻴﺎسی ﻮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺷﺪﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮ ﺳﺨﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ(
ﮐﻪﺑﺨﻮﺍهی
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم برای انسان
ﺒﺮﺳﻰ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯﻧﻮه ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ تکرار ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺠﻬﻨمی جهان
ﺒﻴﺎﺑﻰ. ﻭﻳﺎ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﺒﻌﺪﻯ ﺘﻮ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣّﺖ
ﻣﺨﺘﺎﺭ (ﺍﻟﻬﻰ)
ﺑﺮ ﺍﻳﻥ
ﻤﺘّﻔق هستند
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺣﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ. (ﺍﻣّﺖ
ﻣﺨﺘﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﺎﻥ
کاﻣل ﻮ ﺳﺎﻟﻜﺎﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ هستند.
ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳنی که
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺗﻔﺎق
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻓﺎﺳﺪ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﻘﺎنع
کرﺩﻥ ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫبی اﺳلامی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ که ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻠّﺖ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑسلوک
الهی ﻮ ﮐﻤﺎل
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﻨی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
اﺳﺮاء ﻮ
ﻣﻌﺮﺍج
ﻄﻠﺒﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻯ هُدا ﺟﻮ
ﻭﻳﻬﻮﻩ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﺍﺭ می ﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.
ﻭلی اینک کاملاﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺍﻣّﺖ ﻣﺨﺘﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﻄﻮﺭﻋﺎم
سُنّییا شیعی
که ﺳﺎﻟک هم ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﺎﻭیه ﻭ
ﻳﺰﻳﺪ ﻫم از
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻭﺍصلاﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتیﺃﻫل
کتابﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ولایت
ﺩﺭ ﺭﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﭙﺎﺋﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﻳک ﺒﭽﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺣتی
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺰﺍﻫﺪ
ﻧﻤﺎ ﻭ ﺭﻳﺎ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭ ﻟﺒﺎس
ﺭﻳﺎ ﻭﺗﺰﻭﻳﺮ
ﺗﻘﺪّس
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭم و سلوک
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺨﺘﺎﺭ ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ الهی
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺮخی
ﺮﺍ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻴﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻣﺒﻌﻮث الهی ﻮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ پس از
مرگ قبل از
مرگ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ۳۱۳ ﻭلیّ الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻨﺘﺨﺐ ﻭ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻳکی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺧﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭالّا
ﺍﻭلاﺩ
ﺟﺴﻤﺎنی
ﺠﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻧﻴﺴتند ﮐﻪ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ الهی
برﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
عامل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ هم
ﺒﺪﻳﮕﺮ ﻣﺮﺩم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺪل
ﻮﻋﺎﺩل ﺪﺭ
ﺣﮑﻤﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺍﻳﻥ عدل ﻮ
ﺗﻌﺪﻳﻞ ﻭ ﺍصلاح
ﺮﻭﺍﻥ
ﻮﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻭ
ﻣﻌﻘﻮلاﺕ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ها ﻭ
ﺍﺣﮑﺎم
ﺼﺎﺩﺭﻩ ﺍﻭ ﻭ
ﻣﺤﮑﻢ ﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻤﺎﺕ لاﺯﻡ
ﺑﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ غیر
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌب اﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣل طبیعی
هرﺷﺐ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺐ ﺭﺍ
ﺗﮑﺎﻣل ﺼﺪ
ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﺷﺐ
ﻗﺪﺭﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺒﻴﺶ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎﻩ
ﻭﺻﺪ ﺳﺎل عمر
با مسؤلیّت
ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ کار
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﺮﺍ
ﮔﻔﺖ (ﭼﻮﻥ عامل
عادل ﻮ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﺍﺯ
ﺳﻮﺍبق ﺃﺯل تا
ﺃﺑﺪ ﻳک ﺮﻭﺡ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻫﺴتی
ﻮ ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎ ﺑﻘﺪﺭﺗﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﭼﺮﺍ ﮔﻔﺘﻥ
ﺨﻄﺎ ﺍﺳﺖ) ﻭﻫﺮ
ﺧﻴﺮﻯ که
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺟﺰ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ (ﭼﻪ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺍﻟﻬﺎمی
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎملاﻥ الهی
ﺒﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮخی اﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺯ ﺑﺮخی
ﺨﻴﺮﻭ ﮐﻤﺎلاﺕ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ الهی
ﻤﺤﺮﻭم هستند.
ﺧﻴﺮﺍﺗﻴﮑﻪ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺘﺰﺍع
ﺬﻫنی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪﺍﻯ الهی
ﺪﺭ ﺫﻫﻥ اﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻋﻠم الهی
ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭﻋﻠﻮم
ﺘﮑﻨﻴکی ﻮ
ﻓﻴﺰﻳکی ﻨﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﻬم ﺘﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ
اﺭﺍﺩﻩ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺗﻤﺸﻴﻪ ﻭ
ﮔﺬﺭﺍﻥ اﻣﻮﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻣﺎم است ﮐﻪ
ﺫﺍﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍتی
ﻮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎئی
ﺒﺪﻫﺪ ﻳﺎ
ﻧﺪﻫﺪ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺻﺎﺩق اﺳﺖ (
ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺭؤﻴﺎ ﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﮐﺎملاﻥ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ الهی
ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﻮ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻭﻋﻴﺪﻫﺎ ﻭ
ﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺴﺮکس
ﻭﻳﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭ
ﺩﺷﻤﻥ ﻮلاﻳﺖ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻧﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی اﺳﺖ)
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺮﺁﻥ
کلام اﻭ ﺍﺳﺖ (
ﻭ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻮﻳﮋﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺑﻬﻤّﺖ ﺳﺎﻟک
ﻴﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻤﺨﻠﻮق اﺳﺖ (ﺟﻨﮓ
ﺑﻴﻥ ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳلاﻣﻰ ﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺃﺯلی ﻮ ﻗﺪﻳم
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺧﺪﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ محمذ
دوگانه اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ همه ﺍﻧﻮﺍع
اﺯ ﺃﺯل ﻤﻘﺮﺭ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ هر
ﺳﺎﻟکی ﻭﻗتی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻔﻌلی عثمانی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺴﻴﺎسی ﻮ نیز
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺍعلام
اﺻﺎﻟﺖ ﻧﻤﻮﺩ
ﺗﺎ ﮐﺸﺘﻪ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
همین اﺧﺘلاﻑ
ﮐﺸﺘﻪ ﺸﺪﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ولایت الهی
قرآن ناطق سالک
در هر ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺍﻟﺴﺎﻋﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ ﺁﻥ
ﻤﻴﻴﺂﻳﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺒل
اﺯﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﻣﮑﺎﻥ ﻮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻌﺪﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺃﻣﺮﻯ ﻤﺒﺪئی
لاﺯم اﺳﺖ. ﺍﺯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺃﺯل ﻮ ﺃﺑﺪ
ﺍﻭ ﻳکی اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ هو یا
او ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﻋﻤّاء ﺒﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﺯﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣتی
وجود های فرضی
ﺸِﺒﻪ ﻋﺪﻡ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻗﺒلا
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﺭ
ﻧﻴﺴتی ﻤﻄلق
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل الله
أهورمزدا رَبّ
الأرباب
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍع
ﻮﻋﻮﺍلم
ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻴﻮلاﻯ
ﻤﺎﺩﻩ ﻫﺴتی ﻮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺗﮑﺎملاﺕ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺍﻳﻥ
ﻤﻮﺿﻮع ﺒﺤث
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ لا
ﺟﺮم ﻤﺎﺭﺍ ببی
ﺒﺪﺍﻳﺖ در ذهن
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺤث ﺁﻥ ﺴﻮﺩﻯ
خم ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺭﻭح اﺻلی
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻳﻢ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺒﻢ ﮐﻪ بی
ﻨﺼﻴﺐ و تقرّب
بیشتر بخ
داوند
ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی
هرﻳﻚ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﺃﺯل ﺘﺎ
ﮐﻨﻮﻥ اﺳﺖ.
ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ بی انتها ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﮋﻧﺘﻴک
کلّیات بالقوه
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ اماده
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺣﻮﺍﺩث ﮐﻮﻥ ﻮ
ﻫﺴتی ﻮ ﺷﺪﻥ ها
( ﮐﻮﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ) ﻭ
ﻓﻨﺎ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ اﺳﺖ (ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ الهی همه
ﭼﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻗﺒا أتمی ﻮ
ﻓﻮق ﻤﻮﻟﮑﻮلی
ﻮ ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺎلاﺗﺮ
ﻳﻚ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻫﺪﻑ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﺗﻤﺎم
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻫﺴتی ﭽﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻋﻠم ﻮ
ﺁﮔﺎهی ﻮ ﺍﻃلاع
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻳﺎﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
( ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﭽﻪ
ﺷﺪﻩاست .
ﺑﻠﮑﻪﻫﻤﻪ
ﻃﺒق
ﻔﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌی ﻮ
ﻓﻄﺮﻯ ﻮ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﻣﻘﺮﺭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ بی
اﻧﺘﻬﺎ ﻣﻌﻠﻮم
ﺒﻮﺩﻩ و در حال
اجرا میباشند
ولی ﺪﺭ ﺩل ﻮ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ؟ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺍﺭﺩو
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺗﺎﺣتی
ﺃﻋلم او ﻭ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﻮﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮعی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﻬﺮ
ﺷﮑا ﺁﻥ ﺑﺎ
ﺟﺒﺮ ﻭ ﺯﻭﺭ ﻭ
ﺟﻬﻞ ﻭ ترس ﻭ
ﻧﻔﺮﺕ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ خیر و
ﺍﺧتیاﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
سالک ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺑﺎ ﻓﻨﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﮐم
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ( ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺻل ﻔﻨﺎ
ﻮﻋﺪم ﺸﺪﻥ
ﻤﻄﻠق ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳنکه ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﭼﻮﻥ اﺯ
ﻳک ﺠﻴﺐ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻥ ﻭ
ﺑﺠﻴﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭ ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﻫﺴتی الهی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ)
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ عرّﻳﺰ
ﻭ ﻣﻘﺘﺪﺭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻄﻪ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﺴﺒﻴح اﻭ و
ﺃﺟل اﺳﺖ. (ﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺪﺭ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍح ﻤﻮﻓق
اﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ هست) ﭘس
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺗﻮ ﻣﻄﻠبی
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺍﻳﻥ
ﺃﺻﻞ (ﺗﻘﻮﺍ
ﻭیافتن ﺻﻔﺎﺕ الهی
در ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ولایت)
ﮔﻔﺖ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻣﭙﺬﻳﺮ (
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﺗﻤﺎم
ﻤﺬﺍﻫﺐ و
مکاتب ﺍﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ولایت
الهی بمعرفی
خداوند ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺘﻌﺼّﺐ ﺣﺰبی ﻮ
ﻗﻮﻣﻰ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻤﺮﺯﻫﺎﻯ لاﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻭﺭﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺯ ﻏﻴﺮ
ولایت ﺗﺎﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ) ﻭﺑﺎﻃﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺠﺮﺩ
ﻭﺧالی کن ﺗﺎ
ﺑﺮﮐﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻭ
ﻓﺰﻭﻧﻴﻬﺎ ) ﺭﺍ
ﺧﻴلی ﺰﻭﺩ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎ ﺑﺒﻴﻨﻰ (
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺮؤﻴﺎئی ﺒﺮﺳﻰ)
ﻭﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻓﺎﺋﺰﺍﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺯ ﮔﺮﺩﻯ (
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻓَﺮّ ﻭ ﺑِﺮّ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﻗﺒﻮلی الهیﺩﺭﺣج
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم بدر منیر
ﻤﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
کلام اﻣﺎﻡ
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﮑﻤﻴل
ﺒﺎ ﻣﻄﺎﻟبی اﺯ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻣﺼﺒﺎح
اﻟﺸﺮﻳﻌﻪ
ﺍﺳﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺣﻮﺯﻩ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻃنی
ﻮلاﻳﺖ ﻗﺎﺑل
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺬﻫبی ﻴﺎ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﻓﻘﻬی ﻮ ﺳﻴﺎسیﻮﻏﻴﺮﻩ.)

حدیث
8103- ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ 67ﺹ294ﺑ بحار) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﺍﺫﺍ ﺃﺗﺎﮐﻢ
ﺷﺮﻳﻒ ( ﻗﻮﻡ ) ﻓﺄﮐﺮﻣﻮﻩﻗﺎﻝ
ﻧﻌﻢﻓﻘﻠﺖ ﻓﻤﺎ
ﺍﻟﺤﺴﺐ ؟ ﻓﻘﺎﻝ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻳﻔﻌﻞ ﺍﻟﺄﻓﻌﺎﻝ
ﺍﻟﺤﺴﻨﻪﺑﻤﺎﻟﻪ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﻟﻪﻓﻘﻠﺖ
ﻭ ﻣﺎ ﺍﻟﮑﺮﻡ ؟ ﻓﻘﺎﻝ
ﺍﻟﺘّقیة ﺍﮔﺮ ﺷﺮﻳﻒ ﻗﻮﻣﻰ
ﺑﺸﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﮑﺮﻳﻢ ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ ( ﺷﺮﻳﻒ
ﻗﻮﻣﺎﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎملاﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻗﻮﻡ
ﺑﻤﻌنی اﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥﻭ
ﺷﺮﻳﻒﺳﻴّﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺪﺍﺯ ﻋﻘﻠﻰﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.پس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭﻣﻬﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺍﺯﻯ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯﺍﻳﻦ
ﻣﻬﻤﺎﻥ ﻧﻮﺍﺯﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.پس ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﺮﻩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﺑﺮﺩ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺴﻰ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺗﮑﻠﻒ
ﭼﻴﺴﺖﻭ ﺑﺮﭼﻪ ﺣﺴﺎﺏ
ﻭ ﻧﺴﺒﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
) (ﮐﻪﻫﺮکس ﺯﻭﺭﻣﻨﺪ
ﻭﺷﺮﻭﺗﻤﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺮﻳﻒ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﺍﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺣﺴﺐ ﻭﻧﺴﺒﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﺮﻳﻒ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﺑﺤﺴﺎﺏ ﻭﻣﻨﺴﻮﺏ
ﻮلاﻳﺖﻭ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺣﺴﻨﻪ
ﻭ ﻧﻴﮑﻮ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﻤﺎﻟَﺶ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﻟﺶ ( ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺷﺮﻳﻒ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺣﺴﺐ
ﻭﻧﺴﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻧﻴﮑﻰ ﺍﻭ
ﺗﮑﺎملاﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻠﻰﻭ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺎﻝ
ﻧﻴﺰ ﭼﻪ ﺷﺮﻭﺕ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ) ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﮐﺮﻡ ﭼﻴﺴﺖ
؟ ( ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﻭ ﺷﺮﻳﻒ
ﻭﺳﻴّﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
) ﻓﺮﻣﻮﺩﺗﻘﻮﺍ ﺍﺳﺖ
( ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺑﺸﺮﺍﻓﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﭘﺎﺳﺨﻰ
ﻣﺨﺘﺼﺮ ﺩﺭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺮﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻭﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎولایت
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺭﺍﻩ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻫﺎﺗﻘﻮﺍ
ﻭﺗﻘﻴﻪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ سلوک الهی ﺑﺎ
ترس ﺍﺯ ﺧﺪﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﺷﺨﺼﻰ.
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺭﺍﻩ ﮐﺴﺐ
ﺁﻥﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.)

حدیث
8104 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ67ﺹ294ﺑ
بحار)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﺗقّ الله
ﻭ ﮐﻥ ﺤﻴث ﺷﺌﺖ
ﻭ ﻣﻥ ﺃﻯ ﻘﻮک
ﺸﺌﺖ ﻓﺎﻧّﻪ لا
ﺧلاﻑ ﻟﺄﺣﺪ
ﻓﻰ ﺍﻟﺘﻘﻮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻤﺘّقی
ﻤﺤﺒﻮﺏ ﻋﻨﺪ
ﮐلّ ﻔﺮﻳﻖ ﻭ
ﻓﻴﻪ ﺟﻤﺎع کلّ
ﺨﻴﺮ ﻭ ﺭﺷﺪ ﻭ
ﻫﻮ ﻣﻴﺰﺍﻥ کلّ
علم ﻮ ﺣﮑمة ﻭ
ﺃﺳﺎس ﮐلّ
ﻄﺎعة ﻣﻘﺒﻮلة
ﻭ ﺍﻟﺘﻘﻮﻯ ﻤﺎ
ﻳﻨﻔﺠﺮ ﻣﻥ عین
ﺍﻟﻤﻌﺮفة ﺑﺎلله
ﻳﺤﺘﺎج اﻟﻴﻪ
ﮐلّ ﻔﻥ ﻤﻥ
اﻟﻌﻠﻢ ﻭﻫﻮ لا
ﻳﺤﺘﺎج الا
ﺍﻟی ﺘﺼﺤﻴﺢ
ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ
ﺑﺎﻟﺨﻤﻮﺩ
ﺗﺤﺖ ﻫﻴبة الله
ﻭ ﺳﻠﻄﺎﻧﻪ ﻭ
ﻣﺰﻳﺪ
ﺍﻟﺘﻘﻮﻯ
ﻴﮑﻮﻥ ﻤﻥ ﺃﺻل
اﻃّلاﻉ الله عرّ
ﻭ ﺟﻞﻋلی ﺴﺮ
ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﺑﻠﻄﻔﻪ ﻓﻬﺬﺍ
ﺃﺻل کلّ ﺤﻖ ﻭﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﺒﺎﻃﻞ ﻓﻬﻮ
ﻣﺎ ﻳﻘﻄﻌک عن الله
ﻣﺘّﻔق علیه
ﺍﻳﻀﺎ ﻋﻨﺪ ﮐل
ﻔﺮﻳﻖ
ﻓﺎﺟﺘﻨﺐ ﻋﻨﻪ ﻭ
ﺍﻓﺮﺩ ﺳﺮﻙ لله
ﺗﻌﺎلی ﺒلا علاقة
ﻗﺎل اﻟﻨﺒﻰﺃ
ﺻﺪق کلمة
ﻗﺎﻟﺘﻬﺎ ﺍﻟﻌرَبّ
ﮐﻠﻤﻪ ﻟﺒﻴﺪ ﺃلا
ﮐلّ ﺸﻴئ ﻤﺎ ﺧلا
الله ﺑﺎﻃﻞ ﻭ
ﮐلّ ﻨﻌﻴک لا
ﻣﺤﺘﻤل اﺯﺍﺋﻞ
ﻓﺎﻟﺰم ﻤﺎ
ﺃﺟﻤﻊ ﻋﻠﻴﻪ
ﺃﻫل اﻟﺼﻔﺎ ﻭ
ﺍﻟﺘﻘّﻯ ﻤﻥ
اﺻﻮل اﻟﺪﻳﻥ
ﻮﺣﻘﺎﻳق
اﻟﻴﻘﻴﻦ ﻭ
ﺍﻟﺮﺿﺎ ﻭ
ﺍﻟﺘﺴﻠﻴﻢ ﻭ لا
ﺗﺪﺧل فی اﺧﺘلاﻑ
ﺍﻟﺨﻠق ﻮ ﻣﻘﺎلاﺗﻬﻢ
ﻓﺘﺼﻌﺐ ﻋﻠﻴﻚ
ﻭﻗﺪ ﺍﺟﺘﻤﻌﺖ
ﺍﻟﺄﺋمّة ﺍﻟﻤﺨﺘﺎﺭة  ﺑﺄﻥ الله
ﻟﻴس ﮐﻤثله شیئ
ﻭ ﺃﻧّﻪ ﻋﺪل فی
ﺤﮑمة ﻳﻔﻌل ﻤﺎ
ﻳﺸاء ﻭ ﻳﺤﮑم
ﻤﺎ ﻳﺮﻳﺪ ﻭ لا
ﻳﻘﺎل ﻠﻪ فی
ﺸﻴئ ﺼﻨﻌﻪ
ﻟﻢ؟ ﻭ لا ﮐﺎﻥ
ﻮلا ﻳﮑﻮﻥ ﺸﻴئ
الا ﺑﻤﺸﻴّﺘﻪ
ﻭ ﺃﻧّﻪ
ﻗﺎﺩﺭﻋلی ﻤﺎ
ﻳﺸاءا
ﺻﺎﺩقفی ﻮﻋﺪﻩ
ﻭ ﻭﻋﻴﺪﻩ ﻭ ﺃﻥ
اﻟﻘﺮﺁﻥ
کلامه ﻭﺃﻧّﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﻭ
ﺃﻧّﻪ ﻗﺒل
اﻟﮑﻮﻥ ﻮ
ﺍﻟﻤﮑﺎﻥ ﻮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻭ ﺃﻥ
اﺣﺪﺍث ﺍﻟﮑﻮﻥ
ﻮ ﺍﻟﻔﻨاء
عندﻩ ﺳﻮاء ﻣﺎ
ﺍﺯﺩﺍﺩ
ﺑﺎﺣﺪﺍثه
ﻋﻠﻤﺎ ﻭلا
ﻳﻨﻘﺺ
ﺑﻔﻨﺎﺋﻪ
ﻣﻠﮑﻪ عرّ
ﺳﻠﻄﺎﻧﻪ ﻭ
ﺟلّ ﺴﺒﺤﺎﻧﻪ
ﻓﻤﻥ ﺃﻭﺭﺩ
ﻋﻠﻴﻜم ﻳﻨﻘﺾ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺄﺻل ﻔلا
ﺗﻘﺒﻠﻪ ﻭ ﺟﺮﺩ
ﺑﺎﻃﻨک ﻠﺬﻟﻚ
ﺗﺮﻯ ﺒﺮﮐﺎﺗﻪ
ﻋﻥ ﻘﺮﻳﺐ ﻭ
ﺗﻔﻮﺯ مع
اﻟﻔﺎﺋﺰﻳﻥ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺗﻘﻮﺍ ﮐﻦ( ﻭ
ﺑﺘﺮس ﻭسلوک
الهی کنﻭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ) ﻭﻫﺮ
ﻃﻮﺭ ﺑﻮﺩﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺒﺎﺵ ﻭ
ﺍﺯﻫﺮ ﻗﻮمی که
ﻫﺴﺘﻰ (ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﻮلاﻳﺖ
ﺑﺎشی ﻤﻬم
ﻨﻴﺴﺖ ﺩﺭ ﭼﻪ
ﺟﻤﺎﻋتی اﺯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺑﺎﺷﻰ.
ﻭﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﭽﻪ
ﻣﺬﻫﺐ ﻭ
ﻣﻠﻴّﺖ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺑﺎﻃﻨﺎ ﺳﺎلک
ﺒﺎ ولایت)
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﺗﻘﻮﺍ ﻓﺮقی
ﻨﻴﺴﺖ. (ﻧﻮع
ﺘﻘﻮﻯ ﻮﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ولایت ﻳکی
اﺳﺖ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎﻫم
ﻔﺮق ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻭﻣﺘّقی ﻨﺰﺩ
ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺤﺒﻮﺏ الهی
اﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻭ
ﻫﻤﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺭﺷﺪ ﻭ ﺑﻠﻮغ
هست. ﮐﻪ ﺗﻘﻮﺍ
ﻣﻴﺰﺍﻥ
ﻮﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻫﺮﻋﻠم ﻮ
ﺣﮑﻤتی اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺳﺎس ﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ (ﻭلی
ﻨﻪ ﺑﺎ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﺒﻬﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻫﺮ ﺭﻭﺵ
ﺃﻫل کتاب
ﻭﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻣﻬﺎ
ﻭﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
کاﻣل اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی کند . ﮐﻪ
ﺍﻭ
ﻧﻴﺰﺩﺭﻫﺮﻗﻮﻣی
ﻮ ﻣﺬﻫبی ﺪﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺯﻧﺪگی
ﻤﻴﮑﻨﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠّﺖ ﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﺯ
ﭼﺸﻤﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ الهی
اﺳﺖ (ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺍﺣﻮﺍلی ﻮ
ﺿﻤﻦ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻌﻘلی ﻮ ﺍﺧلاﻗﻰ)
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﺷﺘﻪ
ﻋﻠمی ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻘﻮﺍ ﺩﺍﺭﺩ(
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻔﻴﺰﻳک ﻮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻘﻮ ﺍﻭﺗﺮس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺁﻟﺖ
ﺩﺳﺖ ﺧﻄﺮﻧﺎکی
ﺒﺮﺍﻯ  ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭ
ﺗﻘﻮﺍ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻬﻴچ ﺘﺼﺤﻴح
ﻤﻌﺮﻓتی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
( ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﺪﺍم
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﻐﻴﺮ ﻭ
ﺗﺼﺤﻴح ﻮ
ﺗﮑﻤﻴل ﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘل
ﺠﻤﻌی ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﻓﺼل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍﻳﺞ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻳﺎﺑﺪ.
ﻭلی ﺘﻘﻮﺍ ﻭ تقرّب
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧ ﺭﺑﻄی
ﺒﻬﻴچ ﻴک اﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭ
ﺧﻤﻮﺩﻯ (ﺧﻤﻮﺵ
ﻭ ﺳﮑﻮﺕ) ﺗﺤﺖ
ﻫﻴﺒﺖ الهی ﻮ
ﺳﻠﻄﻪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ (
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ) ﻭﻣﺰﻳﺪ
ﺗﻘﻮﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻃلاع الهی
اﺯ ﺳﺮّ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺑﻨﺪﻩ او ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻠﻄﻒ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ( ﺍﻣﺎم
اﺯ ﺗﻘﻮﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ سلوک
الهی ﺒﺎ ولایت
ﺭﻭﺯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ هز
ولایت ﻓﻘﻴﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻭﻣﺒﻬم
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﻋﺎﻗل ﭽﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷتی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺫﺍتی ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺃﺻﻞﻫﺮ
ﺣﻘّﻯ اﺳﺖ (
ﺍﻣﻮﺭﻯ که
ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺣق
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺭﻭح که
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻔﺖ
ﺣق ﻮ ﺣج
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺃﻫل  ﺤق هستند)
ﺍﻣﺎ ﺑﺎﻃﻞ (ﻏﻴﺮ
الهی ﻮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳنی ﺪﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی
هرﭼﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﺗﻮﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗطع
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم گرﻭﻫﻬﺎ
ﺑﺮ ﺍﻳﻥ ﺃﺻل
ﻤﺘّفق هستند. (ﭼﻪ
ﺧلاﻓﻬﺎﻯ
ﺪﻳنی ﻮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﻫﻤﻪ
ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ هر
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪ
ﺳﻨّﻯ ﻴﺎ
ﺷﻴﻌﻰ. ﻭﭼﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﻨﻄقی
ﻮﻋﻠمی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮐﺎﺭﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺪﻭﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺗﻮﺳل الهی
اﺭﺯشی ﺒﺮﺍﻯ
ﻘﺒﻮﻝ الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی و یا
تأیید کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ ﺳِﺮّ
ﻭ ﺫﺍﺕ ( ﺩل ﻮ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻧﻴّﺖ)
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی ﻘﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﻬﻴچ
ﭽﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ علاﻗﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ( ﮐﻪ
ﻣﺰﺍﺣم ﻮ
ﮐُﻨﺪ ﮐﻨﻨﺪﻩ تقرّب
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﮐﻤﺎل عقلی ﻮ
ﺍﺧلاقی اﺳﺖ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﺻﺎﺩق
ﺘﺮﻳﻥ کلام ﻋرَبّ
ﮐلام ﻠﺒﻴﺪ
ﺷﺎﻋﺮ ﺍﺳﺖ (ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺣﺮﻑ ﺩﺭﺳتی که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﮔﺪﺷﺘﮕﺎﻥ
عرﺏ ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺳﻠﻮکی
ﻔﮑﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺠﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻃل است (ﺣق
ﻨﻴﺴﺖ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ کمال
ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﻭﻫﺮ
ﻧﻌﻤتی لا ﺟﺮﻡ
ﺯﺍﺋل اﺳﺖ ﻭ
ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ ( ﻣﮕﺮ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺍﺧلاقی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ولایت
ﮐﻪ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣی ﺸﺨﺺ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ الهی تقرّب
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑرَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﮐﻤﺎل
ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﭘس
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘّﻔق ﺒﺎ ﺃﻫل
ﺼﻔﺎ ﻭ ﺗﻘﻮﺍ
ﺷﻮ (ﺃﻫل ﺼﻔﺎ
ﻭﺻُﻔﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻭ ﻭﺃﻫل
ﺘﺼﻮﻑ ﻭ
ﺗﺼﻔﻴﻪ و پاکی
ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﺍﺯ
ﺻﻮﻑ ﭘﻮﺷﺎﻥ
ﺼﺎفی ﺪل ﺒﺎﺵ
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺃﻫل ﺘﺼﻔﻴﻪ
ﺫﺍﺕ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ) ﻭ
ﺃﻫل ﺘُﻘﻰ(
ﺑﻀمّ ﺘاء ) ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ولایت
الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ) ﮐﻪ
ﺟمع ﺘﻤﺎم
اﺻﻮل ﺪﻳﻦ (ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻬﻢ ﻭ ﺍﺻلی
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﺎم
ﺪﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
عباﺩﻯ ﻮﻧﻪ
ﺗﺸﮑﻴلاﺕ
ﺩﻳنی ﻮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻥ)
ﻭﺣﻘﺎﻳقی ﻮ
ﺭﺿﺎ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ (ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺑﺤﻘﺎﻳقﺸﻬﻮﺩﻯ
تجِلیات الهی
ﺑﻌﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺩﺍﺧل
اﺧﺘلاﻑ ﻣﺮﺩﻡ
گناﻫﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺸﻮ( ﺗﻤﺎم
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺳﻴﺎسی ﻮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺷﺪﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮ ﺳﺨﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ(
ﮐﻪﺑﺨﻮﺍهی
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم برای انسان
ﺒﺮﺳﻰ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯﻧﻮه ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ تکرار ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺠﻬﻨمی جهان
ﺒﻴﺎﺑﻰ. ﻭﻳﺎ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﺒﻌﺪﻯ ﺘﻮ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣّﺖ
ﻣﺨﺘﺎﺭ (ﺍﻟﻬﻰ)
ﺑﺮ ﺍﻳﻥ
ﻤﺘّﻔق هستند
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺣﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ. (ﺍﻣّﺖ
ﻣﺨﺘﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﺎﻥ
کاﻣل ﻮ ﺳﺎﻟﻜﺎﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ هستند.
ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳنی که
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺗﻔﺎق
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻓﺎﺳﺪ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﻘﺎنع
کرﺩﻥ ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫبی اﺳلامی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ که ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻠّﺖ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑسلوک
الهی ﻮ ﮐﻤﺎل
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﻨی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
اﺳﺮاء ﻮ
ﻣﻌﺮﺍج ﻄﻠﺒﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻯ هُدا
ﺟﻮ ﻭﻳﻬﻮﻩ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.
ﻭلی اینک کاملاﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺍﻣّﺖ ﻣﺨﺘﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﻄﻮﺭﻋﺎم
سُنّییا شیعی
که ﺳﺎﻟک هم ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﺎﻭیه ﻭ
ﻳﺰﻳﺪ ﻫم از
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻭﺍصلاﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتیﺃﻫل
کتابﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ولایت
ﺩﺭ ﺭﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﭙﺎﺋﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﻳک ﺒﭽﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺣتی
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺰﺍﻫﺪ
ﻧﻤﺎ ﻭ ﺭﻳﺎ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭ ﻟﺒﺎس
ﺭﻳﺎ ﻭﺗﺰﻭﻳﺮ
ﺗﻘﺪّس
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭم و سلوک
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺨﺘﺎﺭ ﻭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ الهی
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺮخی
ﺮﺍ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻴﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻣﺒﻌﻮث الهی ﻮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ پس از
مرگ قبل از
مرگ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ۳۱۳
ﻭلیّ الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻨﺘﺨﺐ ﻭ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻳکی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺧﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭالّا
ﺍﻭلاﺩ
ﺟﺴﻤﺎنی
ﺠﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻧﻴﺴتند ﮐﻪ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ الهی
برﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
عامل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ هم
ﺒﺪﻳﮕﺮ ﻣﺮﺩم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺪل
ﻮﻋﺎﺩل ﺪﺭ
ﺣﮑﻤﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺍﻳﻥ عدل ﻮ
ﺗﻌﺪﻳﻞ ﻭ ﺍصلاح
ﺮﻭﺍﻥ
ﻮﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻭ
ﻣﻌﻘﻮلاﺕ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ها ﻭ
ﺍﺣﮑﺎم
ﺼﺎﺩﺭﻩ ﺍﻭ ﻭ
ﻣﺤﮑﻢ ﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻤﺎﺕ لاﺯﻡ
ﺑﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ غیر
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻃﺒیعی اﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣل طبیعی
هرﺷﺐ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺐ ﺭﺍ
ﺗﮑﺎﻣل ﺼﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﺷﺐ
ﻗﺪﺭﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺒﻴﺶ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎﻩ
ﻭﺻﺪ ﺳﺎل عمر
با مسؤلیّت
ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ کار
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﺮﺍ
ﮔﻔﺖ (ﭼﻮﻥ عامل
عادل ﻮ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﺍﺯ
ﺳﻮﺍبق ﺃﺯل تا
ﺃﺑﺪ ﻳک ﺮﻭﺡ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻫﺴتی
ﻮ ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎ ﺑﻘﺪﺭﺗﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﭼﺮﺍ ﮔﻔﺘﻥ
ﺨﻄﺎ ﺍﺳﺖ) ﻭﻫﺮ
ﺧﻴﺮﻯ که
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺟﺰ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ (ﭼﻪ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺍﻟﻬﺎمی
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎملاﻥ الهی
ﺒﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮخی اﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺯ ﺑﺮخی
ﺨﻴﺮﻭ ﮐﻤﺎلاﺕ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ الهی
ﻤﺤﺮﻭم هستند.
ﺧﻴﺮﺍﺗﻴﮑﻪ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺘﺰﺍع ﺬﻫنی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪﺍﻯ الهی
ﺪﺭ ﺫﻫﻥ اﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻋﻠم الهی
ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭﻋﻠﻮم
ﺘﮑﻨﻴکی ﻮ
ﻓﻴﺰﻳکی ﻨﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﻬم ﺘﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ
اﺭﺍﺩﻩ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺗﻤﺸﻴﻪ ﻭ
ﮔﺬﺭﺍﻥ اﻣﻮﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻣﺎم است ﮐﻪ
ﺫﺍﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍتی
ﻮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎئی
ﺒﺪﻫﺪ ﻳﺎ
ﻧﺪﻫﺪ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺻﺎﺩق اﺳﺖ (
ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺭؤﻴﺎ ﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﮐﺎملاﻥ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ الهی
ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﻮ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻭﻋﻴﺪﻫﺎ ﻭ
ﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺴﺮکس
ﻭﻳﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭ
ﺩﺷﻤﻥ ﻮلاﻳﺖ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻧﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی اﺳﺖ)
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺮﺁﻥ
کلام اﻭ ﺍﺳﺖ (
ﻭ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻮﻳﮋﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺑﻬﻤّﺖ ﺳﺎﻟک
ﻴﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻤﺨﻠﻮق اﺳﺖ (ﺟﻨﮓ
ﺑﻴﻥ ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳلاﻣﻰ ﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺃﺯلی ﻮ ﻗﺪﻳم
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺧﺪﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ محمذ
دوگانه اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ همه ﺍﻧﻮﺍع
اﺯ ﺃﺯل ﻤﻘﺮﺭ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ هر
ﺳﺎﻟکی ﻭﻗتی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻔﻌلی عثمانی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺴﻴﺎسی ﻮ نیز
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺍعلام
اﺻﺎﻟﺖ ﻧﻤﻮﺩ
ﺗﺎ ﮐﺸﺘﻪ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ همین
اﺧﺘلاﻑ ﮐﺸﺘﻪ
ﺸﺪﻧﺪ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ولایت الهی
قبرآن
ناطقسالک در هر
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺍﻟﺴﺎﻋﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ ﺁﻥ
ﻤﻴﻴﺂﻳﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺒل
اﺯﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﻣﮑﺎﻥ ﻮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻌﺪﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺃﻣﺮﻯ
ﻤﺒﺪئی لاﺯم
اﺳﺖ. ﺍﺯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺃﺯل
ﻮ ﺃﺑﺪ ﺍﻭ ﻳکی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ هو یا
او ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﻋﻤّاء ﺒﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﺯﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣتی
وجود های فرضی
ﺸِﺒﻪ ﻋﺪﻡ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻗﺒلا
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﺭ
ﻧﻴﺴتی ﻤﻄلق
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل الله
أهورمزدا رَبّ
الأرباب
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍع
ﻮﻋﻮﺍلم
ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻴﻮلاﻯ
ﻤﺎﺩﻩ ﻫﺴتی ﻮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺗﮑﺎملاﺕ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺍﻳﻥ
ﻤﻮﺿﻮع ﺒﺤث
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ لا
ﺟﺮم ﻤﺎﺭﺍ ببی
ﺒﺪﺍﻳﺖ در ذهن
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺤث ﺁﻥ ﺴﻮﺩﻯ هم
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺭﻭح اﺻلی ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻳﻢ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺒﻢ ﮐﻪ بی
ﻨﺼﻴﺐ و تقرّب
بیشتر
بخداوند
ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی
هرﻳﻚ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﺃﺯل ﺘﺎ
ﮐﻨﻮﻥ اﺳﺖ.
ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ بی انتها ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﮋﻧﺘﻴک
کلّیات بالقوه
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
اماده ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺣﻮﺍﺩث ﮐﻮﻥ ﻮ
ﻫﺴتی ﻮ ﺷﺪﻥ ها
( ﮐﻮﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ) ﻭ
ﻓﻨﺎ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ اﺳﺖ (ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ الهی همه
ﭼﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻗﺒل أتمی ﻮ
ﻓﻮق ﻤﻮﻟﮑﻮلی
ﻮ ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺎلا
ﺗﺮ ﻳﻚ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻫﺪﻑ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﺗﻤﺎم
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻫﺴتی ﭽﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻋﻠم ﻮ
ﺁﮔﺎهی ﻮ ﺍﻃلاع
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻳﺎﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ( ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﭽﻪ
ﺷﺪﻩاست .
ﺑﻠﮑﻪﻫﻤﻪ
ﻃﺒق ﻔﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌی ﻮ
ﻓﻄﺮﻯ ﻮ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﻣﻘﺮﺭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ بی
اﻧﺘﻬﺎ ﻣﻌﻠﻮم
ﺒﻮﺩﻩ و در حال
اجرا میباشند
ولی ﺪﺭ ﺩل ﻮ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ؟ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺍﺭﺩو
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺗﺎ ﺣتی
ﺃﻋلم او ﻭ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﻮﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﻮعی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻬﺮ ﺷﮑا ﺁﻥ
ﺑﺎ ﺟﺒﺮ ﻭ ﺯﻭﺭ
ﻭ ﺟﻬﻞ ﻭ ترس ﻭ
ﻧﻔﺮﺕ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ خیر و
ﺍﺧتیاﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
سالک ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺑﺎ ﻓﻨﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﮐم
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ( ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺻل ﻔﻨﺎ
ﻮﻋﺪم ﺸﺪﻥ
ﻤﻄﻠق ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳنکه ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﭼﻮﻥ اﺯ
ﻳک ﺠﻴﺐ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻥ ﻭ
ﺑﺠﻴﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭ ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﻫﺴتی الهی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ)
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ عرّﻳﺰ
ﻭ ﻣﻘﺘﺪﺭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻄﻪ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﺴﺒﻴح اﻭ و
ﺃﺟل اﺳﺖ. (ﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺪﺭ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍح ﻤﻮﻓق
اﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ هست) ﭘس
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺗﻮ ﻣﻄﻠبی
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺍﻳﻥ
ﺃﺻﻞ (ﺗﻘﻮﺍ
ﻭیافتن ﺻﻔﺎﺕ الهی
در ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ولایت)
ﮔﻔﺖ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻣﭙﺬﻳﺮ (
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﺗﻤﺎم
ﻤﺬﺍﻫﺐ و
مکاتب ﺍﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ولایت
الهی بمعرفی
خداوند ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺘﻌﺼّﺐ ﺣﺰبی ﻮ
ﻗﻮﻣﻰ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻤﺮﺯﻫﺎﻯ لاﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻭﺭﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺯ ﻏﻴﺮ
ولایت ﺗﺎﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ)
ﻭﺑﺎﻃﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺠﺮﺩ
ﻭﺧالی کن ﺗﺎ
ﺑﺮﮐﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻭ
ﻓﺰﻭﻧﻴﻬﺎ ) ﺭﺍ
ﺧﻴلی ﺰﻭﺩ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎ ﺑﺒﻴﻨﻰ (
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺮؤﻴﺎئی ﺒﺮﺳﻰ)
ﻭﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻓﺎﺋﺰﺍﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺯ ﮔﺮﺩﻯ (
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻓَﺮّ ﻭ ﺑِﺮّ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﻗﺒﻮلی الهیﺩﺭﺣج
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم بدر منیر
ﻤﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
کلام اﻣﺎﻡ
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﮑﻤﻴل ﺒﺎ
ﻣﻄﺎﻟبی اﺯ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻣﺼﺒﺎح
اﻟﺸﺮﻳﻌﻪ ﺍﺳﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺣﻮﺯﻩ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻃنی
ﻮلاﻳﺖ ﻗﺎﺑل
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺬﻫبی ﻴﺎ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﻓﻘﻬی ﻮ ﺳﻴﺎسیﻮﻏﻴﺮﻩ.)

حدیث
8105- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ67ﺹ295ﺑ بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ :
اﻟﺘﻘﻮﻯ ﻋﻠﻰ ثلاثة
ﺃﻭﺟﻪﺗﻘﻮﻯ الله
ﺑﺎلله ﻓﻰ اللهﻭ
ﻫﻮ ﺗﺮﻙ ﺍﻟحلاﻝﻓﻀلا
ﻋﻦ ﺍﻟﺸﺒﻬﻪﻭ ﻫﻮ
ﺗﻘﻮﻯ ﺧﺎﺹ ﺍﻟﺨﺎﺹﻭ
ﺗﻘﻮﻯ ﻣﻦ ﺍﻟﻨﺎﺭﻭ
ﻫﻮ ﺗﺮﻙ ﺍﻟﺸﺒﻬﺎﺕﻓﻀلا
ﻋﻦ ﺍﻟﺤﺮﺍﻡﻭ ﻫﻮ
ﺗﻘﻮﻯ ﺍﻟﺨﺎﺹﻭ
ﺗﻘﻮﻯ ﻣﻦ ﺧﻮﻑ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻭ ﺍﻟﻌﻘﺎﺏﻭﻫﻮ
ﺗﺮﻙ ﺍﻟﺤﺮﺍﻡﻭ
ﻫﻮ ﺗﻘﻮﻯ ﺍﻟﻌﺎﻡﻭ
مثل ﺍﻟﺘﻘﻮﻯ ﮐﻤﺎٴ
ﻳﺠﺮﻯ ﻓﻰ ﻧﻬﺮﻭ
مثل ﻫﺬﻩ ﺍﻟﻄﺒﻘﺎﺕ
ﺍﻟثلاث ﻓﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﻟﺘﻘﻮﻯﮐﺄﺷﺠﺎﺭ
ﻣﻐﺮﻭﺳﻪ ﻋﻠﻰ ﺣﺎﻓّﻪ
ﺫﻟﻚ ﺍﻟﻨﻬﺮﻣﻦ
کُلّ ﻟﻮﻥ ﻭ
ﺟﻨﺶﻭ کُلّ ﺷﺠﺮﻩ
ﻣﻨﻬﺎ ﻳﺴﺘﻤﺺ ﺍﻟﻤﺎٴ
ﻣﻦ ﺫﻟﻚ ﺍﻟﻨﻬﺮﻋﻠﻰ
ﻗﺪﺭ ﺟﻮﻫﺮﻩ ﻭ ﻃﻌﻤﻪ
ﻭ ﻟﻄﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﮐﺸﺎﻓﺘﻪثُمّ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺍﻟﺨﻠﻖ
ﻣﻦ ﺫﻟﻚ ﺍﻟﺄﺷﺠﺎﺭ
ﻭ ﺍﻟﺸﻤﺎﺭﻋﻠﻰ
ﻗﺪﺭﻫﺎ ﻭﻗﻴﻤﺘﻬﺎﻗﺎﻝ
الله ﺗﻌﺎﻟﻰﺻﻨﻮﺍﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺻﻨﻮﺍﻥﻳﺴﻘﻰ
ﺑﻤﺎٴ ﻭﺍﺣﺪﻭ ﻳﻘﻀّﻞ
ﺑﻌﻀﻬﺎ ﻋﻠﻰ ﺑﻌﺾ
ﻓﻰ ﺍلاکُلّﺍﻟﺮﻋﺪ
۵ﻓﺎﻟﺘﻘﻮﻯ ﻟﻠﻄﺎﻋﺎﺕﮐﺎﻟﻤﺎٴ ﻟﻠﺄﺷﺠﺎﺭﻭمثل
ﻃﺒﺎﻳﻊ
ﺍﻟﺄﺷﺠﺎﺭ ﻭ ﺍﻟثماﺭ
ﻓﻰ ﻟﻮﻧﻬﺎ ﻭ ﻃﻌﻤﻬﺎمثل
ﻣﻘﺎﺩﻳﺮ ﺍلاﻳﻤﺎﻥﻓﻤﻦ
ﮐﺎﻥ ﺃعلا ﺩﺭﺟﻪ
ﻓﻰ ﺍلاﻳﻤﺎﻥﻭ
ﺃﺻﻔﺎ ﺟﻮﻫﺮﺍ ﺑﺎﻟﺮﻭﺡ
ﮐﺎﻥ ﺃﺗﻘﻰﻭﻣﻦ
ﮐﺎﻥ ﺃﺗﻘﻰ ﮐﺎﻧﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻪ ﺃﺧﻠﺺ
ﻭ ﺃﻃﻬﺮﻭﻣﻦ ﮐﺎﻥ
ﮐﺬﻟﻚ ﮐﺎﻥ ﻣﻦ الله
ﺃﻗرَبّﻭ کُلّ
ﻋﺒﺎﺩﻩ ﻏﻴﺮ ﻣﻮٴﺴّﺴﻪ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺘﻘﻮﻯﻓﻬﻮ
ﻫﺒاء ﻣﻨﺸﻮﺭﻗﺎﻝ
الله عرّ ﻭﺟﻞ ﺃﻓﻤﻦ
ﺃﺳﺶ ﺑﻨﻴﺎﻧﻪ ﻋﻠﻰ
ﺗﻘﻮﻯ ﻣﻦ الله ﻭ
ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺧﻴﺮﺃﻣّﻦ
ﺃﺳّس ﺑﻨﻴﺎﻧﻪ
ﻋﻠﻰ ﺷﻔﺎ ﺟﺮﻑ ﻫﺎﺭﻓﺎﻧﻬﺎﺭ
ﺑﻪ ﻓﻰ ﻧﺎﺭ ﺟﻬﻨﻢ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻟﺘﻘﻮﻯﺗﺮﻙ ﻣﺎ
لیس ﺑﺄﺧﺬﻩ ﺑﺄسﺣﺬﺭﺍ ﻋﻤّﺎ
ﺑﻪ ﺑﺄس ﻭ ﻫﻮ ﻓﻰ
ﺍﻟﺤﻘﻴﻘﻪ ﻃﺎﻋﻪﻭ
ﺫﮐﺮﺑلا ﻧﺴﻴﺎﻥﻭ
ﻋﻠﻢ ﺑلا ﺟﻬﻞ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻏﻴﺮ ﻣﺮﺩﻭﺩ  ﺗﻘﻮﺍ
ﺑﺮ ﺳﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ
( ﺗﻘﻮﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎولایت
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ترس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺷﺮﻁ ولایت ﺩﺭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭ ﺣﻔﺎﻇﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ ﻃﻤﻊ
ﺑﺎترسﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻓﻮﺭﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ترس ﺍﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺑﻌﺸﻖ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻣﺪﺭﻙ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻳﮑﻰ ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ (ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ولایت
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻧﻪ
ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺸﺮﻙ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰﮐﻪ
ﺟﺰ ﺷﺮﻙ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ) ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺮﻙ ﺣلاﻝﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺸﺒﻪ ﻭ ﺷﺒﻴﻪ ﺣلاﻝ
( ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺣلاﻝ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺩﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺣﻘﻮﻕ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺷﺒﻴﻪ
ﺣلاﻝ ﺩﺭﺑﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺿﻤﻦ
ﻣﺤﺮﻣّﺎﺕ ﺍﻭﺑﺘﻌﻴﻴﻦ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯولیّ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ ﮐلاﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻳﮋﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖﺗﺎ ﻫﻢ ﺭﻧﮓ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻭﺣلاﻟﻬﺎ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺗﺄثیرﻯ
ﻣﺸﺒﺖ ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺣﺮﺍﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻴﺎﻳﻥﻮﺍﺟﺐﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﺄثیرﻯ ﻣﺸﺒﺖ ﺑﺮﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩ ) ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺧﺎﺹ ﺍﻟﺨﺎﺹ ﺍﺳﺖ
( ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﺎملاﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﺪﻯ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺎﺹ ﺍﻟﺨﻮﺍﺹ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺧﺎﺹ ﺍﻟﻬﻴﺮﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻃلاﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚﻋﻮﺍﻡ
ﻭﻳﺎ ﻋﺎﻣّﻪ ﮔﻔﺘﻪﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭﺍﺟﺐﮐﻪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺣﺮﺍﻣﻬﺎ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺩﺭ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣلاﻟﻬﺎ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﻣﺴﺘﺤﺐ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺘﻌﻴﻴﻦ ﭘﻴﺮﮐﻪ
ﺍﮔﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﺑﻬﺘﺮﻭ ثواب ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭالّا ﺩﺭﻋﺪﻡ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ ﺍﺯ
ثواب ﺁﻥ.ﻭ ﻣﮑﺮﻭﻩ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﮐﺮﺍﻥ
ﻭﻧﻔﺮﺕ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﻧﺪ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺎﺩﺕ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺯ ﻣﮑﺮﻭﻫﺎﺕ ﺷﺪﺍﻟﺒﺘﻪ
ثواب ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺗﺮﻙ ﺍولیّ ﻧﻴﺰﻧﻮﻋﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﻳﺎ ﺣﺮﺍﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﺃﻣﺮ ﻭﺍﺟﺐ
ﺁﻧﮑﻪ ﺳﺒﻚ ﺗﺮ ﻭﮐﻢ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺁﻧﮑﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ باعث
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ ﺍﺯ
ثوابﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺗﻘﻴّﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭولایت
ﺭﺍ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺭﺍﻳﺞ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺳﻨّﻰ ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﺍﺯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
( ترس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ) ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺮﻙ ﺷﺒﻬﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺣﺮﺍﻡ ﻭﻣﻤﻨﻮﻉ
( ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺗﻘﻮﺍ
ﺭﺍ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺣلاﻝ ﻭ
ﺣﺮﺍﻡ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻘﻞ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ  ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺍﮔﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺸﺮﻙ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ولیّ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ولایت
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ولایت ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﻴﭻ
ﺣﺮﺍﻡ ﻳﺎ ﺷﺒﻪ ﺣﺮﺍﻡ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺣﺮﺍﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایتﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺮ ولایت ﻓﻘﻴﻪﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ولایت ﺍﻟﻬﻰ ﻭولایت
ﻓﻘﻴﻪ ﻳﻌﻨﻰ ﻧﻔﺎﻕ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻖ ﺑﻮﺩﻥ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﺷﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭولایت ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺧﺎﺹ ﺍﺳﺖ ( ﻳﺎ ﺧﻮﺍﺹ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﭘﺰﺷﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺴﺨﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﺳﻮﻡ ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺍﺯ ترس ﺍﺗﺶ ﻭﻋﻘﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ( ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﻘﻮﺍ ترس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖﻭﺍﺯ ترس
ﺟﻬﻨﻢﮐﻪ ﺣﺪ ﺃﻗﻠّﻰ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ولایت ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺸﻤﻮﻝ ﺍﻳﻦ حدیث
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭالّا ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻬﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ثواب ﻭ ﺣلاﻝﻭ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺣﺮﺍﻡ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨﻢ ﻭ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺟﺎﻯ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻫﻤﮕﺎﻥﺍﺯ ﺣلاﻝ
ﻭ ﺣﺮﺍﻡ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﺷﺒﻬﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺑﭙﺮﺳﺪ
ﻳﺎ ﺿﻤﻦ ﺣلاﻟﻬﺎ
ﻭﻳﺎ ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻭ
ﻳﺎ ﻣﮑﺮﻭﻩ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻌﻨﻰ ﺷﺒﻬﻪ ﻭ ﺷﺒﻴﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﻭ ﻣﺸﺎﻝ
ﺗﻘﻮﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﺏ
ﺩﺭ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﺸﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﺳﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺗﻘﻮﺍﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﮐﺎﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺭﻧﮓ
ﻭ ﺟﻨس ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ(ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺐ ﻭ لا ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ولیّ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ عرّﻟﺖ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺍﻟﺨﻮﺍﺹ ﺩﺭﺗﻘﻮﺍ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)ﻭ ﻫﺮ
ﺩﺭﺧﺘﻰ ﺁﺏ ﺍﺯﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﻣﻰ ﻣﮑﺪﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺫﺍﺕ ﻭﺟﻮﻫﺮ
ﻭ ﻃﻌﻢ ﻭ
ﻟﻄﺎﻓﺖ ﻳﺎ ﮐثاﻓﺖ
ﻭ ﻏﻠﻈﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ علاﻗﻪ
ﻭﻫﻤّﺖ ﻓﻌﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺧﺘﻬﺎ
ﻭ ﻣﻴﻮﻩ ﻫﺎﻯ ﺁﻥﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭﻗﻴﻤﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ( ﻳﺎ ﻃﻌﻢ ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻭﺑﻬﺮﻩ ﺭﺳﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﻭ ﮐﺎملاﻥﺍﺯ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ولایت ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻤﺸﻴﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﻫﺮ کس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻃﺒﻊ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻭﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﺑﻬﺮﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ( ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍﻣﺎﻡ ) ﺻﻔﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﻏﻴﺮ ﺻﻔﻮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﻭ
ﭼﻴﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻭ ﻃﺒﺎﻳﻊ
ﻣﻴﻮﻩ ﺩﺍﺩﻥ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻟﻔﻆ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﻔﻮﺍﻥ ) ﮐﻪ ﺁﺏ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪولیّ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﻯﺩﺭ
ﻣﻴﻮﻩ ﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻗﺎﺑﻞ
ﺧﻮﺭﺩﻥﺪﺭﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﻋﺎﻣﻰﺑﺮﺣﺴﺐ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺮﻩ ﻫﺎ ﺍﺭﺯﺵ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ) پس ﺗﻘﻮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ
ﺍﺳﺖ . ( ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭرؤیاﺋﻰ ) ﻭ ﻃﺒﺎﻳﻊ
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﻭ ﻣﻴﻮﻩ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺭﻧﮓ ﻭ ﻣﻴﻮﻩﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
( ﺩﺭﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻫﺮکس ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺖ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻭ ﺧﺎﺹ ﺗﺮ ﻭ ﭘﺎﮐﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ( ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ) ﻭ ﻫﺮکس
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮکس
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺖﻣﺘّﻘﻰ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
) ﻭ ﻫﺮکس ﮐﻪ ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺖﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻭ
ﺧﺎﻟﺺ ﺗﺮ ﻭ ﭘﺎﻙ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮکس
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺍﺳﺖ
( ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻭ
تقرّب ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﻭ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮ اساس ﺗﻘﻮﺍ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
( ﺑﺮاساس
ﺗﻘﻮﺍﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎولایت
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺒﺎٴ ﻣﻨﺸﻮﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ( ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﮔﺮﺩ ﻭﺧﺎﻙ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩﻭ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺷﺮﻙ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻧﻴﺰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺁﻳﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ اساس
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺗﻘﻮﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﻧﺪﻭ ﻧﻴﺰ ﺭﺿﻮﺍﻥ
ﺍﻭ ( ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻳﺖ ولایت
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ) ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ ﺧﻴﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ ) ﻳﺎ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ اساس ﺑﻨﻴﺎﻥ
ﺍﻭ (ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻧﻈﺎﻡ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ
) ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺮ ﻟﺒﻪ
ﭘﺮﺗﮕﺎﻩﺩﺭ ﺷﺮﻑ
ﺍﻧﻬﻴﺎﺭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺳﻘﻮﻁ
ﺑﺠﻬﻨﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
( ﺟﺮﻑ ﻳﺎ ﺳﺎﺣﻞ ﻭ
ﻟﺒﻪ ﻭ ﭘﺮﺗﮕﺎﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﮊﺭﻑﻭ ﻋﻤﻴﻖﻭ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺳﺎﺣﻞ ﮐﻢ ﻋﻤﻖ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺟﺮﻑﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺮﻑ ﺳﻘﻮﻁ
ﻭ ﺭﻳﺰﺵ ﺩﺭ پرﺗﮕﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎولایت ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺗﻘﻮﺍﺗﺮﻙ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺁﻥ ﺑﺄﺵ ﻭ ﺿﺮﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺑﺮﺣﺬﺭ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺿﺮﺭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻃﺎﻋﺖ ( ﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯولایت ﺩﺭ ﺣﺪ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ملاﻫﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﭼﻪ
ﺷﻴﻌﻰ ﻣﺪﻋﻰ ﮐﺎﺫﺏ
ولایت ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺳﻨّﻰ ﻭ ﺑﻬﺮ ﺍﺳﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ) ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺫﮐﺮ ﺑﺪﻭﻥ ﻧﺴﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﻣﺎﻡ ﻗﻄﻌﺎﺕ
ﮐﻮﭼﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺬﮐّﺮ ﺍﻭ ﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻭﻳﮕﺎﻧﮕﻰﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﻣﻨﺠﺮ ﺑﻴﻘﻴﻦ
ﻭﺗﻘﻮﺍ ﻭﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﻭﺣﺎﻟﺖﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﻭ ﺑﺎ
ﻋﻠﻢ ﺑﺪﻭﻥ ﺟﻬﻞ
ﺑﺎﺷﺪ ( ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﻣﺮﺩﻭﺩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
( ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
)

حدیث
8106 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ67ﺹ297ﺑ بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﺗّﻘﻮﺍ
اللهﻭ ﺻﻮﻧﻮﺍ ﺩﻳﻨﮑﻢ
ﺑﺎﻟﻮﺭﻉﻭ ﻗﺎﻝﻭﻋﻈﻨﺎ
ﺃﺑﻮ ﻋﺒﺪ اللهﻓﺄﻣﺮ
ﻭﺯﻫّﺪ ثُمّ ﻗﺎﻝﻋﻠﻴﮑﻢ
ﺑﺎﻟﻮﺭﻉﻓﺎﻧّﻪ
لا ﻳﻨﺎﻝ ﻣﺎ ﻋﻨﺪ
اللهالّا ﺑﺎﻟﻮﺭﻉ
ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﮐﻨﻴﺪ ( ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ولایت ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺑﺴﺎﻟﮑﻰ
ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﺠﻬّﺰ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ولایت
ﺷﻌﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺸﻴّﻊ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺮﻙ ولایت ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ولایت ﻭ ﮐﺎملاﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥﻮﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭﺭﺃﺵ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺳﻨّﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺷﻴﻌﻪﺩﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺭﺳﻤﻰ ﻭ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ. ولیّ
ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺳﻨّﻰ ﺑﺎ
ﺳﻨّﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻘﺪﺵ
ﻳﺎﻓﺘﻦﻭﻫﻢ ﺷﻴﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﻴّﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ) ﻭ ﺩﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺑﺪﻫﻴﺪ ﻭﺣﻔﻆ ﮐﻨﻴﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻭﺭﻉ ﭼﻨﺒﻴﻦ ﮐﻨﻴﺪ
( ﺑﺎ ترس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺗﺮﻙ ﻫﺮ ﺣﺮﺍﻡﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
پس ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺯﻫﺪﻭ
ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ ﻭﺻﻴّﺖ
ﻭ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺑﺘﻘﻮﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺗﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺑﻰ اساس
ﻣﺎﺭﺍ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩﻭﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﻭﺭﻉ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ( ﻭﺭﻉ ﻓﺮﻭﺗﻨﻰ
ﻭ ﺗﻮﺍﺿﻊﻭ ﺑﺎ ترس
ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭ ﺗﺮﻙ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯﻭ ﺑﺎ ﺟﻬﺪ
ﺃﮐﺸﺮ ﺗلاﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﻗّﺖﻭ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﺭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ) ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﻥ ﻫﻴﭻ ﻧﻔﻌﻰ ﺍﺯ
ﺟﻬﺪ ﻭﮐﻮﺷﺶ ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻭﺭﻉ
ﻧﺒﺎﺷﺪ(ﻫﺮ ﺩﻭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺖ ( ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻳﻢ ) ﺟﺰ
ﺑﺎ ﻭﺭﻉ ﺑﺪﺳﺖ ﻧﻤﻰ
ﺁﻳﺪ ( ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ ﺩﻗّﺖ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯﻭ ﺗﻮکُلّ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯﭼﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﻧﻤﺎﺯﮐﻪﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻤﺎﻡ ﺭﻭﺯ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻧﻴﻞ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ رؤیاﺋﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﻤﺎلاﺕ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ولایت. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ (ﺝ۷۶ﺹ۸۹۲ﺑ
بحار) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺍﻥ ﺃﺷﺪّ
ﺍﻟﻌﺒﺎﺩﻩﺍﻟﻮﺭﻉ
ﮐﻪ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺭﻉ ﺍﺳﺖ(ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﺤﺮﻣﺎﺕ . ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ نفسﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺧﻨﺸﻰ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﻬﻨﻢ
ﺳﺎﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ ) ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺰ ﺑﺸﺨﺼﻰ
ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺗﻬﺎﻡ ﺑﺠﻌﻔﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻥﻭ ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ولایتﻭﻧﻪ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺸﻴّﻊ ﻭ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ولایت مولا. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ولیّ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻯ ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺑﻨﺰﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺷﮑﺎﻳﺖ
ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ
(ﺝ۷۶ﺹ۸۹۲ﺑ
بحار): ﻣﺎ ﻧﻠﻘﻰ ﻣﻦ الناس
ﻓﻴﻚ ؟ ﻓﻘﺎل
ﺃﺑﻮ ﻋﺒﺪ اللهﻭ
ﻣﺎ ﺍﻟّﺬﻯ ﺗﻠﻘﻰ
ﻣﻦ الناس ﻓﻰ؟ ﻓﻘﺎﻝلا
ﻳﺰﺍﻝ ﻳﮑﻮﻥ ﺑﻴﻨﻨﺎ
ﻭ ﺑﻴﻦ ﺍﻟﺮﺟﻞ ﺍﻟﮑلاﻡﻓﻴﻘﻮﻝ
ﺟﻌﻔﺮﻯ ﺧﺒﻴﺶ ﻓﻘﺎﻝ
ﻳﻌﻴّﺮﮐﻢ الناس
ﺑﻰ؟ ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪ ﺃﺑﻮ
ﺍﻟﺼﺒﺎﺡ ﻧﻌﻢﻗﺎﻝ
ﻓﻤﺎ ﺃﻗﻞ ﻭاللهﻣﻦ
ﻳﺘّﺒﻊﺟﻌﻔﺮﺍ
ﻣﻨﮑﻢﺍﻧّﻤﺎ ﺃﺻﺤﺎﺑﻰ
ﻣﻦ ﺍﺷﺘﺪ ﻭﺭﻋﻪﻭ
ﻋﻤﻞ ﻟﺨﺎﻟﻘﻪ ﻭ
ﺭﺟﺎ ﺷﻮﺍﺑﻪ هؤلاء
ﺃﺻﺤﺎﺑﻰ ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻮﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺪ
ﺑﺸﻨﻮﻳﻢ ؟ ( ﻭﻯ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺑﻘﻴﺎﻡ
ﻋﻠﻴﻪ ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻮﻇﻒ
ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ ﺍﺳلاﻣﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭالّا
ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﻣﺎﻡﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻨّﺖ ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ
ﻭ ﺷﮑﺎﻳﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺻﺤﺒﺘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺃﻯ ﺟﻌﻔﺮﻯ ﺧﺒﻴﺶ
( ﺑﺪﺟﻨﺶ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ
ﻳﺎﮐﺎﻓﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ولایت.ﻭﺑﺎﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺣﺎﮐﻢ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎ ﻗﻴﺪ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﭼﻘﺪﺭ
ﮐﻢ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺟﻌﻔﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
.(ﭘﻴﺮﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺟﻌﻔﺮ.ﻭ ﺑﺎﺯ ﺟﻌﻔﺮﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻢ ﻭﻓﺮﮐﻪ ﻓﺮ ﺍﻟﻬﻰﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺟﻢ ﺷﺪﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻧﺎﻡ ﺟﻐﻔﺮ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺭﻫﺒﺮ ﺟﻨّﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ . ﮐﻪ
ﮔﻮﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻌﻔﺮ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ ﺯﻳﺮ
ﺯﻣﻴﻨﻰ ﻋﻠﻴﻪ ﺭﮊﻳﻢ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﺒﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺮﮊﻳﻤﻬﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﮐﺸﺘﻪﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺧﻠﻔﺎﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺎﻟﻤﺎﻧﺎﻥﻮ
ﺣﺘﻰ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻭﺍﺭﺵ
مولاﻋﻠﻰ ﺭﻫﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ولیّ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻴﻤﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺗﺸﻴّﻊ ﺳﻴﺎﺳﻰﻭ
ﺃﻧﺪﻙ ﺑﻮﺩﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮑﻪ
ﺑﺎ ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺷﮑﺎﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺃﺻﺤﺎﺏ ﻣﻦ(ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻣﺎﻡ ﻭ
ﻣﺼﺎﺣﺒﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺋﻢ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ) ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻭﺭﻉ ﻭ ﻋﻤﻞ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺎﻟﻖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺍﻣﻴﺪ ثواب ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﻣﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.( ترس
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺣﺮﺍﻣﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﻭﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ثواب
ﻭﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻴﺒﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺼﺎﺣﺒﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻣّﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
.) ﻭﻭﺭﻉ ﺭﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﺝ 67 ﺹ 298 بحار) : ﻘﺎﻝ الله عرّﻭﺟﻞﺍﺑﻦ
ﺁﺩﻡﺍﺟﺘﻨﺐ ﻣﺎ
ﺣﺮﻣﺖ ﻋﻠﻴﻚﺗﮑﻦ
ﻣﻦ ﺃﻭﺭﻉ الناس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﺩﻡ ( ﺃﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﺩﻡ
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ) ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻦ ﺗﺮﺍ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺮﺍﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ
ﺩﻭﺭﻯ ﻭﻭﺭﻉ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺵ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮ ﺍﺯ ﺑﺎ ﻭﺭﻉ ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﻫﺴﺘﻰ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻤﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺃﻧﺪﻙ
ﻭﮐﻠّﻰ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮐلا ﺟﻨﺒﻪ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻰ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ولیّ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ تعیین
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﺤﺮﻳﻤﻰ ﻧﮑﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﺴﺨﻪ ﭘﺰﺷﻚ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ ﺷﻔﺎ
ﻳﺎﺑﺪ ﻧﺴﺦ ﺁﻥ ﻧﺴﺨﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭالّا ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ.
ﻭﺭﻉ ترس ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺯﺩﻥ ﺑﮑﺎﺭ ﺧلاﻑ
ﻭ ﺣﺮﺍﻡ ﻭ ﻣﻤﻨﻮﻉ
ﮐﻪ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻋﻠﻨﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ولایت
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎ ﺗﻮﺍﺿﻊﻭ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺣﺪﺃﮐﺸﺮ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﺳﺖ
ﺍﺯﻭﺭﺍﻯ ﺗﻮﺳﻞ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ رؤیا
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﺩﺭ
ﺧﻮﺭﺩﻧﻴﻬﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘﻰ ﻓﮑﺮ
ﺣﺮﺍﻡ ﮔﻨﺎﻩ ﺣﺮﺍﻡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ حدیث نفس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﻣﻨﻊ ﮐﺮﺩ ﺿﻤﻦ
ﻣﻤﻨﻮﻋﺎﺕ ﺍﺳﺖ.ﻭ
الّا ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺻﺪﻭﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻭ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺴﺐ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﮐﻨﺪﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﮐﺮﺩﻩ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻧﻈﺮﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺮ ﺑﺪﻫﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﮐﺮﺩﻭ
ﭘﻴﺮ ﻗﺒﻮﻟﻨﻤﻮﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻣﺴﺄﻟﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩﻳﻢﻭ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪﻳﻢ
ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪﺍﻋﺮﺍﺑﻰ
ﺳﺎﺩﻩﺍﻯﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻟﺶ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﭘﺎﺳﺦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺗﻠﻘّﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢ
.)

حدیث 8107 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ67ﺹ299 ﺑحار ) ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻋﻠﻴﻚ
ﺑﺘﻘﻮﻯ الله ﻭاﻟﻮﺭﻉ ﻭﺍلاﺟﺘﻬﺎﺩﻭ
ﺻﺪﻕ ﺍﻟﺤﺪﻳﺶﻭ
ﺃﺩﺍٴ ﺍﻟﺄﻣﺎﻧﻪﻭ
ﺣﺴﻦ ﺍﻟﺨﻠﻖﻭ ﺣﺴﻦ
ﺍﻟﺠﻮﺍﺭ
ﮐﻮﻧﻮﺍ ﺩﻋﺎﻩ ﺍﻟﻰ
ﺃﻧﻔﺴﮑﻢﺑﻐﻴﺮ
ﺃﻟﺴﻨﺘﮑﻢﻭﮐﻮﻧﻮﺍ
ﺯﻳﻨﺎ ﻭ لا ﺗﮑﻮﻧﻮﺍ
ﺷﻴﻨﺎﻭ ﻋﻠﻴﮑﻢ
ﺑﻄﻮﻝ ﺍﻟﺮﮐﻮﻉ
ﻭ ﺍﻟﺴﺠﻮﺩ
ﻓﺎﻥ ﺃﺣﺪﮐﻢ ﺍﺫﺍ
ﻃﺎﻝ ﺍﻟﺮﮐﻮﻉ ﻭ
ﺍﻟﺴﺠﻮﺩ ﻋﻨﻒ ابلیس
ﻣﻦ
ﺧﻠﻔﻪﻓﻘﺎﻝ ﻳﺎ
ﻭﻳﻠﻪﺃﻃﺎﻉ ﻭ ﻋﺼﻴﺖﻭ
ﺳﺠﺪ ﻭ ﺃﺑﻴﺖ  ﺑﺮ ﺗﻮ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻰ ( ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻫﺪﻑ
ﺍﺻﻠﻰ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻓﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ولایتﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
خداوﻧﺪ
ﻫﻤﺮﺍﻩﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﺎﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦﺍﺳﺖ
) ﻭﻭﺭﻉ ﻭ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﻭ ﺻﺪﻕ ﮐلاﻡ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ ( ﺑﺎ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﻋﺒﺎﺩﻯﻭ ﺍﺷﺒﺎﺕ
ﺻﺪﻕ ﭘﻴﻤﺎﻥﻭﺗﻌﻬﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ )) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺃﺩﺍﻯ ﺃﻣﺎﻧﺖ . ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﻭﻡ
ﻭ ﻫﻮﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺎﻝ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺭﺩﻥ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻣﺎﻧﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎﻧﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺰﺩ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭ ﺑﺎ ﺣﺴﻦ ﺍﺧلاﻕ
( ﻭﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺧﻠﻘﺖ ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ) ﻭ ﺑﺎ ﺣﺴﻦ
ﺟﻮﺍﺭ ( ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﻰ ﻧﻴﺴﺖﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮐﻪ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﭘﻨﺎﻩ
ﺟﻮﺋﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺑﻮلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺩﻩ ﺷﺪﻩ.ﻭﺷﺮﻁ
ﭘﻨﺎﻩ ﺭﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ ولایتﻭ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ولایت
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ ﺷﻤﺎ
ﺩﺍﻋﻴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺑﺎﺷﻴﺪ
( ﻣﺒﻠّﻐﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺧﻮﻳﺶ)ﻭﻧﻪﮐﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ . (ﺩﺭﻋﻤﻞ
نفسﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺗﺒﻠﻴﻎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻭ ﺧﻮﺏ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻭﺑﺪ
ﻧﺒﺎﺷﻴﺪ( ﻭﺯﻳﻦ
ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻋﺎﺑﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻴﺪ پس
ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
لاﺯﻡ ﻗﺒﻠﻰ )ﻭ ﺑﺴﻮﻯ
ﺷﻴﻦ ﻭ ﺑﺪﻯ ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺮﻭﻳﺪ ﮐﻪ
ﺯﻳﻨﺖ ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﻃﻮﻝ ﺭﮐﻮﻉ
ﻭ ﺳﺠﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻃﻮلاﻧﻰ ﺗﺮ ﮐﻨﻴﺪ
( ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺗﻌﻈﻴﻢ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ) ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﺭﮐﻮﻉ
ﻭ ﺳﺠﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃﻮلاﻧﻰ
ﮐﺮﺩ( ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﻮﺩﻥ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ابلیس ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ
ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻣﻴﺰﻧﺪﺃﻯ
ﻭﺍﻯ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩﻭﻣﻦ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﮐﺮﺩﻡ.ﻭ
ﺍﻭ ﺳﺠﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻭﻣﻦ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﻧﻤﻮﺩﻡ
( ابلیس ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺳﺮکس
ﺍﺯ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮکس ﺣﺘﻰ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ ﺍﮔﺮ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻰ ﺭﺍ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ
ﺍﺯ ﺁﺏ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺿﺮﺭ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺟﺎﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﻣﻨﻔﻌﺖ ﺍﺳﺖ
.)

حدیث
8108 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ67ﺹ301ﺑ بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺃﻋﻴﻨﻮﻧﺎ
ﺑﺎﻟﻮﺭﻉﻓﺎﻧّﻪ
ﻣﻦ ﻟﻘﻰ الله عرّﻭﺟﻞ
ﻣﻨﮑﻢ ﺑﺎﻟﻮﺭﻉﮐﺎﻥ
ﻟﻪ ﻋﻨﺪ الله ﻓﺮﺟﺎﺍﻥ
الله عرّ ﻭﺟﻞ ﻳﻘﻮﻝﻭﻣﻦ
ﻳﻄﻊ الله ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪﻓﺎﻭﻟﺌﻚ
ﻣﻊ ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﺃﻧﻌﻢ
الله ﻋﻠﻴﻬﻢﻣﻦ
ﺍﻟﻨﺒﻴّﻴﻦ ﻭ ﺍﻟﺼﺪﻳﻘﻴﻦ
ﻭ ﺍﻟﺸﻬﺪﺍٴ ﻭ ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﻴﻦﻭ
ﺣﺴﻦ ﺍﻭﻟﺌﻚ
ﺭﻓﻴﻘﺎ ﻓﻤﻨّﺎ ﺍﻟﻨﺒﻰﻭﻣﻨّﺎ
ﺍﻟﺼﺪﻳﻖ ﻭ ﺍﻟﺸﻬﺪﺍٴ ﻭ ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﻮﻥ
ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﺎ ﮐﻤﻚ ﮐﻨﻴﺪﻭﺑﺎ
ﻭﺭﻉ (ﺯﻫﺪ ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯﮔﻨﺎﻩ ﻭترس ﺧﺪﺍ
ﻭﺗﻮﺍﺿﻊﮐﻪ ﺑﮑﻤﻚ
ولایت ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻔﺎﻋﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﻭ ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺮﺑﻴﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺮﺍ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ الله
رَبّالأرباب ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻫﺮکس
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻭﺭﺳﻮﻝ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﺪ
( ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻧﻴﺰ ﺭﺳﻮﻝ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻠﻖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻠﻘﺖ ﻭﺗﻮﻟﺒﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖﮐﻪﺑﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ولایت ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﻌﻤﺖ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
( ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻌﻤﺖ ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻣﻐﻀﻮﺑﻴﻦ
ﻭﻳﺎ ﺿﺎﻟّﻴﻦ
ﻭ ﮔﻤﺮﺍﻫﺎﻥ) ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺒﻴّﻴﻦ ﻭ ﺻﺪﻳﻘﻴﻦ
ﻭ ﺷﻬﺪﺍ ﻭ ﺻﺎﻟﺤﻴﻦ
( ﻫﻤﮕﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎملاﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺣﺎﻝ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﻦ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭولایت
مولا ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻧﺒﻴّﻴﻦ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻫﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﻭ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎملاﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﺒﻮﺕ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﮐﺎملاﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺻﺪﻳﻘﻴﻦ
ﺍﺷﺒﺎﺕ ﺻﺪﻕ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎملاﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺸﺘﻨﺪ.ﻭ ﺷﻬﺪﺍﻯ
ﺟﻨﮕﻰﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ولایت
ﮐﻪ ﮐﺎملاﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
قوس ﺻﻌﻮﺩﻭ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ قوس ﻧﺰﻭﻝ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺻﺎﻟﺤﻴﻦ
ﺍصلاﺡ ﺷﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺁﻧﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﺎملاﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺪﻭﻥ ﺫﮐﺮ ﻧﺎﻡ
ولایت ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺟﻠﺐ
ﮐﻨﺪ ) ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ﺭﻓﻴﻖ ﻭ ﻣﺠﺎﻭﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﮐﻪ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ.ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ولایت
ﻭﻣﺠﺎﻟﺶ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﭼﻮﻥ ﻧﺒﻰ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﻮﺩ (ﻣﺤﻤﺪ
) ﻭ ﺻﺪﻳﻖ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﻮﺩ
( ﮐﻪ مولا ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺻﺪﻳﻖ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ)ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺷﻬﺪﺍ ﻭ ﺻﺎﻟﺤﻴﻦ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ ( ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭولایت
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺁﻥ ﺍﺯﺍﻳﻦ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺿﻤﻦ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ)

حدیث8109 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ67ﺹ203ﺑ بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻧّﺎ لا
ﻧﻌﺪ ﺍﻟﺮﺟﻞ ﻣﻮٴﻤﻨﺎ
ﺣﺘﻰ ﻳﮑﻮﻥ ﻟﺠﻤﻴﻊ
ﺃﻣﺮﻧﺎ ﻣﺘّﺒﻌﺎ
ﻭ ﻣﺮﻳﺪﺍ ﺃلا
ﻭ ﺍﻥ ﻣﻦ ﺍﺗﺒﺎﻉ
ﺃﻣﺮﻧﺎﻭ ﺍﺭﺍﺩﺗﻪ
ﺍﻟﻮﺭﻉﻓﺘﺰﻳّﻨﻮﺍ
ﺑﻪ ﻳﺮﺣﻤﮑﻢ اللهﻭ
ﮐﻴﺪﻭﺍ
ﺃﻋﺪﺍٴﻨﺎ ﺑﻪﻳﻨﻌﺸﮑﻢ
الله ﻣﺎ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ مؤمن
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻴﻢﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺃﻭﺍﻣﺮ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺗﺒﻌﻴّﺖﻭ
ﻃﺎﻟﺐﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ( ﻣﺎ ولایت
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥﻭ
ﻧﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ  ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻧﺸﺎﻥ
ﺑﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﻧﺪﻩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭼﻪ ﺯﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻭ ﺭﺍﻏﺐ ﺑﻠﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪﺵ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺩﺭ رؤیا
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﺟﺐ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻭﺭﻯ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺮﺍﻡ ﻭﻣﻤﻨﻮﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺍﺑلاﻍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯﻨﻘﻞ
ﺷﻮﺩ.ﭘﻴﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻟﺰﻭﻡ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﭼﻨﺪﻯ ﺑﻌﺪ
ﺁﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻧﺴﺦ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺷﺮﻁ ﻃﺎﻟﺐ
ﻭ ﺭﺍﻏﺐ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﺑﻮﺩﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﻚ
ﺣﮑﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺗﺄﺷﻴﺮ ﻋﻨﻤﻴﻖ
ﻭ ﺷﺎﺑﺘﻰ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎ
ﻋﻴﺒﻰ ﻭ ﻋﺎﺩﺗﻰ
ﻭﮔﻨﺎﻫﻰ ﻗﺒﻠﻰ
آثارﺵ ﺍﺯ ﺩلاﻭﮐﻨﺪﻩ
ﺷﻮﺩ) ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ
ﻭﺭﻉ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﺪ.(ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺧلاﻑ
ﻭترس ﻭﺗﻮﺍﺿﻊ
) پس ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻭﺭﻉ ﺯﻳﻨﺖ ﺑﻴﺎﺑﻴﺪ(
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ)
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍﺭﺣﻤﺖ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻧﺎﺋﻞ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﻣﻴﻨﻮﻯﻭ
ﻣﻔﻴﺪ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺎﺳﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻮﺭﻯﻮﻣﺎﺩﻯهستند.
ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ
ﻓﻌلی اﺳﺖ)ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻴﺪ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻴﺪ
. (ﺩﺭ ﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ولایت ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ ﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺎﻡ
ﺷﻴﻌﻪ ﻋﻠﻰ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ولیّ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎولایت ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻴﺪ ﻭﺗﻮﻃﺌﻪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻨﺸﻰ ﻭ
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺟﻨﮓ ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩﻭﻗﺎﺩﺭﺑﺪﺭﻙ
ﺭﺍﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ اکثرﺍ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ولیّ
ﮔﺮﻭﻩ ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺷﻤﻦ ولایت ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺣﺘﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻧﻌﺸﺖ ﻭ
ﺷﻮﻕ ﻭﺷﺎﺩﺍﺑﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.( ﻧﺸﺌﻪ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﻋﻴﺶ ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ
) ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
(ﺝ۷۶ﺹ۳۰۳ﺑ
بحار) : ﮐثیرﺍ ﻣﺎ ﮐﻨﺖ
ﺃﺳﻤﻊ ﺃﺑﻰ ﻳﻘﻮﻝلیس
ﻣﻦ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎﻣﻦ
لا ﻳﺤﺪﺵ ﺍﻟﻤﺨﺪﺭﺍﺕ
ﺑﻮﺭﻋﻪ ﻓﻰ ﺧﺪﻭﺭﻫﻦ
ﻭﻟﻴس  ﻣﻦ
ﺃﻭﻟﻴﺎﺋﻨﺎﻣﻦ
ﻫﻮ ﻓﻰ ﻗﺮﻳﻪ ﻓﻴﻬﺎ
ﻋﺸﺮﻩ ﺁلاﻑﺭﺟﻞ
ﻓﻴﻬﻢ ﻣﻦ ﺧﻠﻖ الله
ﺃﻭﺭﻉ ﻣﻨﻪ اکثرﺍ ﭘﺪﺭﻡ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﻴﺪﻡ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻐﻔﺖﮐﺴﻰ ﺍﺯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻣﺨﺪﺭﺍﺕ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻭﺭﻉ ﻭترس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﺪ. (ﺯﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﺷﻮﻫﺮ ﺩﺍﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﺎﺻﺤﺒﺖ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺕ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻣﺨﺪﺭﺍﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪﺍﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺯﻥ.ﮐﻪ ﺩﺭ عرّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺷﻮﺩ.ﻭﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺁﻧﺎﻥ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ ولایتﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺷﻌﺎﻉ
ﺃﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻧﻤﻮﺩ) ﻭ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﻳﻪ ﻭ ﺷﻬﺮﻯ
ﺑﺎ ﺩﻩ ﻫﺰﺍﺭ ﺟﻤﻌﻴّﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻤﺘﺮ
ﻭﺭﻉ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ( ﺯﻫﺪ
ﻭ عرّﻟﺖ ﻭ ترس ﺧﺪﺍ
ﻭﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ولایت
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﺻطلاﺣﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺳﺨﺖ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ولایت ﭼﻨﺎﻥ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﭘﻨﺎﻩ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﮐﻪ ﺷﺮﻭﺕ ﻭ
ﺯﻳﻨﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻭﺝ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻭﺭﻉ ﺭﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﺤﺘﻠﻔﻰ ﺩﺭﻭﺭﺍﻯ
ﺁﻥ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺟﻤﻠﮕﻰ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﺧلاﻗﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.)

حدیث 8110-
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ67ﺹ304ﺑ بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ
اللهﻓﻀﻞ ﺍﻟﻌﻠﻢﺃﺣﺐ
ﺍﻟﻰ الله عرّﻭﺟﻞﻣﻦ
ﻓﻀﻞ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩﻩﻭ
ﺃﻓﻀﻞ ﺩﻳﻨﮑﻢ ﺍﻟﻮﺭﻉ
ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩﺍﺳﺖ
(ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﻘﻞ ﮐلاﻡ ﺍﺯ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺩ ) ﮐﻪ ﻓﻀﻞ ﻭ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻋﻠﻢ ( ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻐﻴﺮ ﺩﻳﻨﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭﻣﻌﻨﻮﻳﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ ﺍﻳﻤﺎﻧﺶ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺑﺘﻦ ﺑﺎ
ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﺩﺍﻧﺶ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ اساس
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﺿﻌﻴﻔﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭ احادیث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻘﻞ
ﺷﺪﻩﻭ ﺗﺎ ﻳﻚ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎلا ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺍﮔﺮ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺻﻠﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺘﻦ ﻣﻮٴﺸّﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻤﺪﺍﻧﻰ
ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﺎﺩﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺒﺪ ﺩﺍﻧﻰﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﻭﺑﺎﻃﻞ.ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
مؤمن ﻧﻴﺰ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺍﻯ ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻣﻴﻴﺎﺷﺪ
. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﻴﻦ
ﮐﺎملاﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥﺁﻧﮑﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ.
ﺑﻨﻮﺭ رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ولایت
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ الّا ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﺑﺎ ﻋﺮﺵ رَبّﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺴﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻓﻨّﻰ ﻭﻃﺒّﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎلا ﺧﻮﺩ
باعث ﺩﻭﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻋﻠﻮﻡ ﻓﻘﻬﻰ
ﺑﻬﻴﭻ ﻋﻨﻮﺍﻧﻰ
ﺳﻮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﻫﻢ ﺍﺧﺮﺗﻰ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﻓﺴﺎﺩ ﻋﻠﻮﻡ ﺑﺎﺻطلاﺡ
ﻓﻘﻬﻰﻭﺟﻮﺩ ﺻﺪﻫﺎ
ﻣﺬﻫﺐ ﻭﺭﺍﻩ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ ﻭ ﻧﻔﺮﻳﻦ
ﻭﻧﻔﺮﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺧﺎﺹ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﺩﺭ حدیث
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ رؤیا
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺻﻠﻪ ﻭ ﺍﺗّﺼﺎﻝ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺎ ﺩﻋﺎ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺎلا ﺑﺮﻭﺩ. ﻭالّا
ﺑﺮﺩﻭﺵ ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺑﺎﺭﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺘﺮﺍﮐﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺷﺮﻙ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭ ﺑﺎ ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺗﺮ
ﻳﻦ ﺷﻤﺎ ( ﺍﮔﺮ ﻋﻠﻢ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﺷﻤﺎ ﻭﺭﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﻁ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎولایتﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭﺭﻉ ﻭ ﺯﻫﺪ ﻭ ترس
ﺧﺪﺍ ﻭ ﭼﺸﻢ ﭘﻮﺷﻰ
ﻭ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺩﺍﺷﺘﻦ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭ ﺑﺰﻫﺪ
ﻭ ﺑﺎﻟﺒﺎﺵ ﮐﺎﺫﺏﻭﺭﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻯﺒﻨﺎﻡ ﺗﻘﻮﺍ)
ﻭ ﺍﺑﻦ ﻋﻤﺮ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺩﻭﻡ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ(ﺝ67ﺹ305 بحار) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ : ﺃﻓﻀﻞ
ﺍﻟﻌﺒﺎﺩﻩ ﺍﻟﻔﻘﻪﻭ
ﺃﻓﻀﻞ ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺍﻟﻮﺭﻉ
ﺑﺎ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻓﻘﻪ
ﺍﺳﺖﻭ ﺑﺎﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﺩﻳﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﺭﻉ ﺍﺳﺖ .( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ.ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻣﻮﺭ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭﺑﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺎﻇﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺷﺨﺼﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﺮﺁﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪپس
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻓﻘﻪ ﻭ ﻓﻬﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻓﻘﻪﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﺎﺭ
ﻓﻘﻬﺎﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﮐﺎملاﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﺩﺭ ﻳﻚ
ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﻰ ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥﻭ ﺗﻮﻟﺒﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻳﮕﺎﻫﻰ
ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﻰﭘﮕﻴﻪ
ﻭ ﻓﻘﻴﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻟﻔﻈﻰ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧﻰﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﻴﻪ ﻧﺒﺎﺷﻴﺪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﻓﻘﻴﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻭﺭﻉ ﻭ ترس
ﺧﺪﺍﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻐﻴﺮ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻧﻰﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻣﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺩﻝ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ
ﺑﺮ ﮐﻨﺘﺮﻝ نفس
ﺍﺳﺖ.ﺍﺑﻦ ﻋﻤﺮ پس
ﺍﺯ ﻧﻈﺎﻡ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺮﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻗﺮﻳﺶ ﻧﻴﺰ ﺍﺭﺯﺵ
ﻗﺎﺋﻞ ﻧﺒﻮﺩﺑﻴﺎﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻓﺘﺎﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﻨﻔﻴﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺑﺎ
مولا ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﭼﻮﻥ ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ مولا عرّﻳﺰ
ﻭ ﻣﺤﺘﺮﻣﻮ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺷﺪ.)

حدیث 8111 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ67ﺹ305ﺑ بحارﺁ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺃﻭﺭﻉ الناس
ﻣﻦ ﻭﻗﻒ ﻋﻨﺪ ﺍﻟﺸﺒﻬﻪﺃﻋﺒﺪ
الناس ﻣﻦ ﺃﻗﺎﻡ
ﺍﻟﻔﺮﺍﺋﺾﺃﺯﻫﺪ
الناس ﻣﻦ ﺗﺮﻙ ﺍﻟﺤﺮﺍﻡﺃﺷﺪ
الناس ﺍﺟﺘﻬﺎﺩﺍﻣﻦ
ﺗﺮﻙ ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ ( ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺻطلاﺣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭ ﻣﺒﻬﻢ ﻭ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺭﻳﺎﺳﺖﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮔﻴﺠﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ولایت
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺍﺯ ﺍﺻﺎﻟﺖ ولایت
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭ ﺑطلاﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﻭ ﺷﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ
ﻫﺮ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﻏﻴﺮ
ولایت ﮐﻨﻨﺪ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﺳﺮﺑﺴﺘﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﻞ ﭼﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻔﺎﺯﺕ ﺍﻳﻦ ﺍﺻطلاﺣﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ)ﺑﺎ
ﻭﺭﻉ ﺗﺮﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮ ﺷﺒﻬﻪ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺑﺎﺷﺪ (اﮔﺮﻧﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺣﺮﺍﻡ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﻣﺠﺎﺯﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﻝ
ﻭ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺁﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺒﻬﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ پس ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ ﻭﺭﻉ
ﺑﻮﺩﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭ ﻋﺎﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ
ﻭ ﻓﺮﺍﺋﺾ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ ( ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﭼﻪ ﺷﻴﻌﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺳﻨّﻰ.ﮐﻪ ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ
ﻋﺎﻣّﻰ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﭘﻨﺞ ﻭﻋﺪﻩ
ﻧﻤﺎﺯﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥﻭ ﻋﻤﺮﻯ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﺣجّ
کعبه  ولیّ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎولایت
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﭘﻨﺞ ﻭﻋﺪﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰﻭ
صلاﺕ ﻧﻤﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎ ﻧﺎﻣﻬﺎ
ﻭ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺭﻭﺯﻩ
ﺷﮑﻢ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﻀﺎٴ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺻﻮﻡ ﺭﻭﺯﻩﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣج ّ
کعبه ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺣﺠﻌﻤﺮﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰﺑﺎ
ﻳﻚ ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ
ﺗﮑﺎملاﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺁﻥ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺸﺘﻪ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺷﺸﻢ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﻣﺎﻩﻳﺎ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻨﺎ ﺑﺮﺍﻳﻦ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﭼﻮﻥ ﻭﺭﻉ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎ ولایت ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭﺯﺍﻫﺪ ﺗﺮﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺮﻙ
ﺣﺮﺍﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﺯﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖﺩﺭﺩﻝ ﻭﺭﻉ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻳﺎ ﻓﺮﺍﺋﺾ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﭼﻮﻥ ﺑﮑﺎﺭ
ﺣﺮﺍﻣﻰ ﻭﻳﺎ ﻣﺄﮐﻮﻝ
ﺣﺮﺍﻣﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻣﺮﺩﻣﻨﻤﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﺩپس
ﺯﺍﻫﺪ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺘﻮﺭﻉ ﻭ ﻋﺎﺑﺪ
ﻭﺯﺍﻫﺪ ﻫﺮ ﺳﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ولایتﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.ﻭالّا
ﺗﻌﺒّﺪ ﺍﺳﺖ ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺷﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﺘﻰﻭﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ) ﻭ ﮐﻮﺷﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﺮﻙ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﮐﻨﺪ ( ﺑﺎﺯ
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﭘﺮ ﺟﻬﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺑﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﭼﻨﺪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻮﺷﺎ ﻭ ﺟﺪﻯ
ﮐﻪ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ ﻭﺭﻉ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺯﻫﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
پس ﻣﺠﺘﻬﺪ ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﻫﺮﮐﺎﺭﺵ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ثواب ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﮐﻨﺘﺮﻝ
نفس ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺍ
اساس ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺳﺨﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ آثارش
ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.)ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺝ67 ص
306  بحار): ﻋﻠﻴﮑﻢ
ﺑﺎﻟﻮﺭﻉﻓﺎﻧّﻪ
ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻧلاﺯﻣﻪ ﻭ ﻧﺪﻳﻦ
الله ﺑﻪﻭ ﻧﺮﻳﺪﻩ
ﻣﻤّﻦ
ﻳﻮﺍﻟﻴﻨﺎلا ﺗﺘﻌﺒﻮﻧﺎ
ﺑﺎﻟﺸﻔﺎﻋﻪ ﺑﺮﺷﻤﺎ لاﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﺭﻉ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ( ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺑﺎترس ﺧﺪﺍ
ﻭﺯﻫﺪ ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎولایت
) ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺍﺭﻳﻢ
( ﺭﻭﺵ ﺩﻳﻨﻰﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﻧﺎﻡ ﻣﺬﻫﺐ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ ﺑﺮﮐﺎﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺗﺸﻴﻊ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﮐﺴﺐ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﺳلاﻣﻰ ﺑﻨﺎﻡ
مولا.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺷﻴﻌﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻭﺭﻉ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ عرّﻟﺖ ﮔﻴﺮ
ﻭﺯﺍﻫﺪ
ﻭﺗﺮﺳﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺩﺭ عرّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺸﻢ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺑﺮﺧﻰ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺪﻋﻰ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﭘﺎﺋﻰ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻋﺎﺩلاﻧﻪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺭﻓﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭ ﺑﺨﻠﻔﺎ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﻭﺵ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ اکثرﻳﺖ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻗﺼﺪ
ﺑﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻯ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﻳﺎ ﻋﺒﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﻭﻧﻪ
ﻗﺼﺪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ اکثرﻳﺖ
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻫم ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﻤﺪﻋﻴﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺭﻉ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻨﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
( ﮔﻮﺋﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﻤّﺖ ﺷﺨﺼﻰ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺷﺨﺺ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ ﺩﻋﺎﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤّﺖ ﺷﺨﺺ ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺮ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ لاﺯﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ولیّ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ ﺑﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻭ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺍﻭ ﻣﻴﺒلاﺷﺪ
) ﻭﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺰﺣﻤﺖ
ﻧﻴﻨﺪﺍﺯﻳﺪ ( ﮐﻪ
ﺧﻠﻔﺎ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺘﺮﺳﻨﺪ . ﻭاکثرﺍ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻣﺤﺒﺴﻰ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺩﻫﻰ ﺯﻳﺮ
ﺯﻣﻴﻨﻰﻋﻠﻴﻪ ﺧﻠﻔﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

حدیث8112 -
ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ المؤمنین
ﺍﺳﺖ(ج 67 ص ؟؟؟ ﺑ بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺃﻳّﻬﺎ
الناسلا ﺧﻴﺮ ﻓﻰ
ﺩﻳﻦلا ﺗﻔﻘّﻪ ﻓﻴﻪﻭلا
ﺧﻴﺮ ﻓﻰ ﺩﻧﻴﺎلا
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻓﻴﻬﺎ
ﻭ لا ﺧﻴﺮ ﻓﻰ ﻧﺴﻚلا
ﻭﺭﻉ ﻓﻴﻪ ﺃﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﻫﺮﮔﺰ
ﺧﻴﺮﻯ ( ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
) ﺩﺭ ﺩﻳﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺗﻔﻘّﻪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ( ﺩﺭ ﺁﻥ ﻓﻬﻢ
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﺮﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻓﻘﻴﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﮕﺎﻫﻰ ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﭘﮕﻴﻪ ﻭ ﺻﺒﻴﺢ
ﺑﺎ ﺻﺒﺎﺣﺖ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ولیّ ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﭘﻨﺎﻩ ﻓﻘﺎﻫﻦ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻢ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻓﺎﺳﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﮐﺘﺎﺏ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺍﻣﺸﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ ﺑﺪﻋﺖ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﻘﻴﻪ ﻭﺩﺍﻧﺎ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺧﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻴﺴﺖﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.( ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺿﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ پس ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺍﻣﻮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﺭﮊﻳﻢ ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ
ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.ﻭالّا
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ ﺯﻭﺭ
ﻭ ﭘﻮﻝ ﻭ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺟﺰ ﻓﺴﺎﺩ ﺍﺟﺘ
ﻤﺎﻋﻰ ﻭﺑﺪﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺮﺩﻡﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺩرﺑﺮ
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﮐﻪ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻫﺮﻃﻮﺭ
ﮐﻪﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ولیّ
اکثر ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻧﻪ
ﺁﺧﺮﺗﻰ ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭﺳﺖﻭ
ﻧﻪ ﻋﻘﻞ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻃﻠﺒﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺧﻴﺮ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗﮑﺎملاﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﻓﻮﺍﻳﺪ ﻣﺎﺩﻯ.ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯﮑﺴﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺿﺮﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺑﺮﻧﺪﻩ
ﻣﻀﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺧﻴﺮ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺑﺨﺶ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ) ﻭ ﺧﻴﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻧﺴﻚ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻭﺭﻉ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.( ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎولایت ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺎ ﺧﻠﻔﺎ ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﻯ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﻭﮔﻮﺷﻪﮔﻴﺮﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺁﺧﺮﺕ ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻭﻟﻴﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّلاﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺼﺎ ﺩﺭ رؤیا ﻣﺤﺎﺳﻥﺎﻟﻬﻴﺎﻭﺭﺍ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻭﺭﻉ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ترس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭ ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻩﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.پس
ﺗﻌﺒّﺪﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﻫﻢ ﭘﻴﻤﺎﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ولایت ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍ ﺟﺰ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﺘﻰﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﺷﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻧﺎﻡ ﺷﻴﻌﻪ ﻋﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ولیّ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻴﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥﺟﺰ
ﮐﺎملاﻥ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎولایت
ﻧﻴﺰﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﺟﺰ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻭ ﺷﺮﻙ
ﺑﺪﺗﺮﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭمولا ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺧلاﻓﺖ ﺧﻮﺩﻭﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺗﻰ
ﺑﺎ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺧلاﻓﺖ
ﺩﺍﺷﺖﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺟﻨﮓ ﺑﻮﺩ.
ﻭﭼﻨﻴﻦ ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﮔﺮﺩﻧﺪ.)

حدیث
8113- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ67ﺹ307ﺑ بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ :ﺎﻏﻠﻖ
ﺃﺑﻮﺍﺏ ﺟﻮﺍﺭﺣﻚﻋﻤّﺎ
ﻳﺮﺟﻊ ﺿﺮﺭﻩ ﺍﻟﻰ
ﻗﻠﺒﻚﻭ ﻳﺬﻫﺐ ﺑﻮﺟﺎﻫﺘﻚ
ﻋﻨﺪ اللهﻭ
ﺗﻌﻘّﺐ ﺍﻟﺤﺴﺮﻩ
ﻭ ﺍﻟﻨﺪﺍﻣﻪ ﻳﻮﻡ
القیامةﻭ ﺍﻟﺤﻴﺎٴ
ﻋﻤّﺎ ﺍﺟﺘﺮﺣﺖ
ﻣﻦ ﺍﻟﺴﻴّﺌﺎﺕﻭ
ﺍﻟﻤﺘﻮﺭﻉ ﻳﺤﺘﺎﺝ
ﺍﻟﻰ ﺷلاﺷﻪ ﺍﺻﻮﻝﺍﻟﺼﻔﺢ
ﻋﻦ ﻋﺸﺮﺍﺕ ﺍﻟﺨﻠﻖ
ﺃﺟﻤﻊﻭ ﺗﺮﻙ ﺧﻮﺿﻪ
ﻓﻴﻬﻢﻭ ﺍﺳﺘﻮﺍٴ
ﺍﻟﻤﺪﺡ ﻭ ﺍﻟﺬﻡ
ﻭ ﺃﺻﻞ ﺍﻟﻮﺭﻉﺩﻭﺍﻡ
ﺍﻟﻤﺤﺎﺳﺒﻪﻭ ﺻﺪﻕ
ﺍﻟﻤﻘﺎﻭﻟﻪﻭ
ﺻﻔﺎٴ ﺍﻟﻤﻌﺎﻣﻠﻪﻭ
ﺍﻟﺨﺮﻭﺝ ﻣﻦ کُلّ
ﺷﺒﻬﻪﻭ ﺭﻓﺾ کُلّ
ﻋﻴﺒﻪ ﻭ ﺭﻳﺒﻪﻭ
ﻣﻔﺎﺭﻗﻪ ﺟﻤﻴﻊ
ﻣﺎلا ﻳﻌﻨﻴﻪﻭ
ﺗﺮﻙ ﻓﺘﺢ ﺃﺑﻮﺍﺏ
لا ﻳﺪﺭﻯ ﮐﻴﻒ ﻳﻐﻠﻘﻬﺎﻭ
لا ﻳﺠﺎﻟﺶ ﻣﻦ ﻳﺸﮑﻞ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﻮﺍﺿﺢ
ﻭ لا ﻳﺼﺎﺣﺐ ﻣﺴﺘﺨﻔّﻰ
ﺍﻟﺪﻳﻦﻭ لا ﻳﻌﺎﺭﺽ
ﻣﻦ ﺍﻟﻌﻠﻢﻣﺎلا
ﻳﺤﺘﻤﻞ
ﻗﻠﺒﻪﻭ لا ﻳﺘﻔﻬﻤّﻪ
ﻣﻦ ﻗﺎﺋﻞ ﻭ ﻳﻘﻄﻊ
ﻣﻦ ﻳﻘﻄﻌﻪ ﻋﻦ الله
ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺟﻮﺍﺭﺝ ( ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺗﻦ ﻭ ﺭﻭﺯﻧﻪ ﻫﺎﻭ
ﺯﺧﻢ ﺭﺳﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ) ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻨﺪﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺿﺮﺭﻯ
ﺑﻘﻠﺐ ( ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ) ﺗﻮ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.(ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻭ
ﺍﺗلاﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻋﺪﻡ ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﺳﻘﻮﻁ
ﺑﺮﻭﺩ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ باعث
ﺯﻭﺍﻝ ﺁﺑﺮﻭﻯ ﺗﻮ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ ﺣﺴﺮﺕ
ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻄﺎﺏﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺣﺴﺎﺵ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﺍﻥ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺷﮑﺴﺖ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﻳﺶﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺩﺭﺩﻧﺎﮐﺘﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺯ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻗﻴﺎﻡ
ﻭ ﺳﺮﭘﺎ ﺷﻮﻧﺪﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻣﺎﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻩ ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪﻣﺒﺎﺩﺍ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﻭﺣﺸﻰ ﺗﺮ ﺍﺯﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭالّا ﻏﻴﺮ
ﻣﻮﻓّﻘﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ الله ﻭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻫﺮکس ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﺑﻌﺪﺍ
ﻭ ﻓﺮﺩﺍ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ
ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﻓﻨﺎﻙ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﻋﺼﺒﺎﻧﻰ
ﻭ ﻏﻀﺒﺎﻙ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺼﺎﺣﺒﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻫﻦ ﺩﺍﻍ
ﺑﺪﻥ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺭﺍ
علاﻣﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﺣﻠﻖ
ﺁﻭﻳﺰﻯ ﻭ
ﻗﺼّﺎﺑﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥﺮﺍﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺣﻴﺎ ﻭ ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﻰ
ﺑﻌﺪﻯﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺯﺷﺘﻰﮐﻪ ﮐﺮﺩﻩﺍﻯﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻉ ﻭ
ﺳﺨﺘﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
( ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺸﮑﻞ ﺗﺮﻯﻭ
ﺑلاﻳﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﺘﺮﻯﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ آثار ﻫﺮﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﺩﻝ ﻭ ﻋﺎﺩﺕ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻣﺸﮑﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ عرّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ) ﻭﻭﺭﻉ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺴﻪ ﺃﺻﻞ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺃﺻﻞ ﺍﻭﻝ
ﺻﻔﺢ ﻭ ﮔﺬﺷﺖ ﺍﺯ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ.( ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋملا ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺣﺴﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰﻃﺒﻖ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﭼﺸﻢ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸﻢ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺁﺯﺍﺭﻯ ﮐﻪ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭ ﻏﻀﺐ ﻫﻢ ﻧﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻣﻰ ﻫﻢ ﻧﮕﻴﺮﺩﻭﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺘﻤﮕﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﮔﻨﺎﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻯ ﺭﺍﺍﺯ ﺩﻭﺵ ﺍﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺧﻄﺎﻫﺎ ﻭﺧﻮﺽ ﻭﺩﺭﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺮﺩﻡ ( ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ عرّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻴﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻤﺰﻳﺪ ﺧﻄﺎ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺏ ﺑﻨﻈﺮﺵ
ﺑﺮﺳﺪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺟﻨﺒﻪ
ﺧﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
. ﻭ ﮐﺎﺭ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺘﺄﺧﻴﺮ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﻧﻤﺎﻳﺪ
) ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻣﺘﻮﺭﻉ ﺑﺎﻭﺭﻉ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺪﺡ ﻭ ﺫﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
( ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ترس ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﺭ ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻬﻢ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.سپس ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﮐﺘﺎﺏ ﭘﺮ ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﺼﺒﺎﺡ ﺍﻟﺸﺮﻳﻌﻪ
ﻳﺎ ﻧﻮﺭ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﮐﻪﻧﻮﺭ ولایت ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻃﺒﻖ
ﻣﻌﻤﻮﻝ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﻘﻞ احادیث ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻳﻪ ﺍﺻﻠﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺿﻤﻦ حدیث
ﺍﻣﺎﻡ ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺖﮔﺮﭼﻪ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ) ﺃﺻﻞ ﻭﺭﻉﺩﻭﺍﻡ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺍﺳﺖ.( ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺭﻉﻳﺎ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺤﺎﺳﺒﻪ ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﺭ ﻭﺭﻉ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﭼﻮﻥ ترس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭﺯﻫﺪ ﻭ
ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ.ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﮐﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭ ﺧﻄﺎﻯ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﺮﻙ ﺁﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ
ﺍﻭﺭﺍ ﮐﻤﻚ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﻫﺮﭼﻪ
ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻩ نفسﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺯ ﺁﻥ پس ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﻟﺬﺗﻰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺭﺩ ﻫﺮ ﻋﻴﺐﻭ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ ( ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩﭺ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ ( ﺟﺰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ ) ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻧﮑﺮﺩﻥ ﺩﺭﻫﺎﺋﻰﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺴﺖ
( ﻣﺸﮑلاﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﮑﻨﻴﻢ.ﻭ ﺑﺎﺏ ﻭ
ﺑﺤﺶ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺣﺮﻳﻒ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺷﺪ) ﻭ ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻥ ﺑﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻭﺍﺿﺤﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﻣﺒﻬﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻥ ﺑﺎﮐﺴﺎﻧﻰﮐﻪ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﻭﺵ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺨﻔﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
( ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺎﺑﻊ ﭼﻪ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺘﻰ ﻭ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﮔﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺟﺎﺳﻮﺳﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﻭ ﻳﺎ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﭘﻨﻬﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ) ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻗﻠﺐ ﻭ ﻓﮑﺮ ﮐﺴﻰ
ﻳﺎﺭﺍﻯ ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻋﻠﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺮﺿﻪ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
( ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺭ ولایت
ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ( ﮐﻪ ﻃﺒﻌﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
) ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮﮐﺴﻰ ﻗﻄﻊ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﻗﻄﻊ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
. ( ﮐﻪ ﺧﺪﺍوند ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻩ.ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺪﻋﻰ ﺗﺸﻴّﻊ
ولایت ﻋﻠﻰ ﺑﺎﺷﺪ.)

حدیث 8114 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ ﺍﺳﺖ
(ﺝ67ﺹ308ﺑ بحار) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻟﻮﺭﻉ ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﻟﻌﺒﺎﺩﻩﻓﺎﺫﺍ
ﺍﻧﻘﻄﻊ ﺍﻟﻮﺭﻉ
ﺫﻫﺒﺖ ﺍﻟﺪﻳﺎﻧﻪ
ﮐﻤﺎ ﺃﻧّﻪ ﺍﺫﺍ
ﺍﻧﻘﻄﻊ ﺍﻟﺴﻠﻚﺃﺗﺒﻌﻪ
ﺍﻟﻨﻈﺎﻡ ﻭﺭﻉ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻭﻧﻈﺎﻡ
ﺩﺭﺳﺖ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ.(ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻈﺎﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺳﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺎﻳﺪ ترس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﺧﺘﺮﺍﻡ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺎﻡ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻭﻣﺮﺗﺐ ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺍﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﺩﺭ ﺑﻨﺪ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯﺎﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺗّﺐ ﭼﻴﺪﻩ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ ﺯﺷﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﻗﻄﻊ ﺷﺪﻥ
ﺑﻨﺪ ﺗﺴﺒﻴﺢ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺍﻧﻪﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﺰﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﮐﻮﭼﮑﻰ
ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﺟﻤﻌﺎ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ نفس ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺸﺪﻩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺘﻌﻬّﺪ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻭﺭﻉ ﻭﺯﻫﺪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ تقرّبﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭ ﺩﺭ رؤیاﻫﺎﻯ
ﺧﻮﻳﺶ
ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻨﻈﺮ ﭼﺸﻢ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﮐﻪ ﻣﮋﺩﻩ
ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻭﺝ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻭﺍﮊﻩ ﻭﺭﻉ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎولایت
ﺩﺭﺁﻥ ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻭﺭﻉ
ﻭ ﻧﻈﺎﻡ ﻗﻄﻊ ﺷﻮﺩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.(ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻋﻀﻮﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻰ ﻭ ﺗﺸﮑﻴلاﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﺣﺰﺍﺏﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻧﻤﻴﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ ﺩﺍﺭﺩ.)

حدیث 8115 - ﺍﺯﺃﻣﻴﺮ
المؤمنین ﺍﺳﺖ
(ﺝ67ﺹ310ﺑ بحار) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺩﺭ ﺧﻴﺮ ( ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺎولایت ) ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺳﺖ؟ مولا ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺃﺧﻮﻓﻬﻢ
للهﻭ ﺃﻋﻤﻠﻬﻢ ﺑﺎﻟﺘﻘﻮﻯﻭ
ﺃﺯﻫﺪﻫﻢ ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺘﺮﺳﺪ
( ﺗﻘﻮﺍ ﻭﺯﻫﺪ ﻭ ﻭﺭﻉ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺍﺭﺩ
) ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻤﻞ ﺑﺘﻘﻮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺪﺃﮐﺸﺮ
ﺗلاﺵ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺗﻘﻴﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯ
ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻣﺸﮑﻮﻙ
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﻊ
ﮐﺮﺩﻩ ﻳﺎ ﻧﻴﮑﻮ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪﻭﻣﮑﺮﻭﻩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ) ﻭ
ﺯﺍﻫﺪ ﺗﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ( ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﻪ ﺑﻘﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ)ﻭ ﻧﻴﺰ
مولا ﺯﻫﺪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
(ﺝ676ﺹ310ﺑ بحار)ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺗﻨﮑّﺐ ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ
ﻧﮑﺒﺖ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ.(
ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺣﺮﺍﻡ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻧﮑﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﻭ ﺑﺪ ﺑﺨﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ آثار ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ.
ﻭﺟﺰ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺪﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺣﺮﺍﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺣلاﻝ ﻋﺮﻓﻰ
ﻳﺎ ﺷﺮﻋﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺼلاﺡ ﻫﺮﺩﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ) ﻭ مولا
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺯﻫﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺝ67ﺹ310بحار):
ﺍﻟﺰﻫﺪ ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻗﺼﺮ ﺍﻟﺄﻣﻞﻭ ﺷﮑﺮ
کُلّ ﻧﻌﻤﻪﺍﻟﻮﺭﻉ
ﻋﻤّﺎ ﺣﺮﻡ الله
ﻋﻠﻴﻚ ﺯﻫﺪ ( ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ) ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﺃﻣﻞ
( ﻭ ﺁﺭﺯﻭﺍ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ ﮐﻪ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭ ﺗﺮﻙ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺑﻰ ﺟﺎ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﻧﮑﺮﺩﻥﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﻴﺪﻫﺎ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺷﮑﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻧﻌﻤﺘﻰ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ(ﻭ
ﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ (ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ) ﺁﻥ ﺭﺍﺿﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﺮﻙ
عرّﻟﺖﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺗﺮﻙ
ﻫﺪﻑﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ
) ﻭﻭﺭﻉ ﻭترس ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺮﺍﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
( ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺗﺮﺳﻴﺪﻥﺎﺯ
ﻫﺮ ولایت
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪ ﻗﺸﺮﻯ.
ﻭﻣﺸﺮﻙﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰﻭ ﺍﺯ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ)
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۷۶ﺹ۰۱۳ﺑ
بحار):  لیس ﺍﻟﺰﻫﺪ ﻓﻰ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺿﺎﻋﻪ
ﺍﻟﻤﺎﻝﻭ لا ﺑﺘﺤﺮﻳﻢ
ﺍﻟحلاﻝﺑﻞ ﺍﻟﺰﻫﺪ
ﻓﻰ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﺃﻥ لا
ﺗﮑﻮﻥ ﺑﻤﺎ ﻳﺪﻙﺃﻭﺷﻖ
ﻣﻨﻚ ﺑﻤﺎ ﻓﻰ ﻳﺪ
الله عرّﻭﺟﻠ ﺯﻫﺪ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺿﺎﻳﻊ
ﮐﻨﻴﻢ.( ﮐﻪ ﺩﻭﺭ ﺑﺮﻳﺰﻳﻢ
ﺗﺎ ﺑﻰ علاﻗﮕﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻴﻢ ) ﻭ
ﻳﺎﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣلاﻟﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍﻡ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺯﻫﺪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺭﻯﻣﻮﺷّﻖ
ﻭ ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻴﺴﺖ( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ قُرّه ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﺤﮑﻢ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﺁﻧﭽﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻓﻌلا ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰﻭ
ﮐﺸﺶ ﻭ علاﻗﻪ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.)

حدیث 8116 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ67ﺹ310ﺑ بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻟﺰﻫﺪ ﻋﺸﺮﻩ
ﺃﺷﻴﺎٴﻭ ﺃﻋﻠﻰ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺍﻟﺰﻫﺪﺃﺩﻧﻰ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺍﻟﻮﺭﻉﻭ
ﺃﻋﻠﻰ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺍﻟﻮﺭﻉﺃﺩﻧﻰ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦﻭ ﺃﻋﻠﻰ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦﺃﺩﻧﻰ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺍﻟﺮﺿﺎﺃلا
ﻭﺍﻥ ﺍﻟﺰﻫﺪ ﻓﻰ
ﺁﻳﻪ ﻣﻦ ﮐﺘﺎﺏ الله
عرّﻭﺟﻞﻟﮑﻴلا
ﺗﺄﺳﻮﺍ ﻋﻠﻰ ﻣﺎ
ﻓﺎﺗﮑﻢﻭ لا ﺗﻔﺮﺣﻮﺍ
ﺑﻤﺎ ﺁﺗﺎﮐﻢ ﺯﻫﺪ ﺩﺭ ﺩﻩ ﺩﺭﺟﻪ
ﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻋﻠﻰ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺯﻫﺪﮐﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻭﺭﻉ ﺍﺳﺖ(ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﺎﺩﻩﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺳﺨﺖﺗﺮﻯ ﺑﺎلا
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ. ﺯﻫﺪ ﺗﺮﻙ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﺯ ﻭﺭﻉ ﻭترس ﺧﺪﺍﻭﺗﺮﻙ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩﺗﻘﻮﻳﺖ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺭﻉ ﺑﺮﺳﺪ) ﻭ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮﻳﻦ ﺩﺭﺟﻪ ﻭﺭﻉﮐﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻳﻘﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ( ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﻔﺘﻤﻴﻦ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺣﻘﺎﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧﻰﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ)ﻭ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮﻳﻦ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻳﻘﻴﻦﮐﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ
( ﮐﻪﺩﺭﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻳﻘﻴﻨﻰ ﻭ

ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻗﻨﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
لاﺯﻡ ﻭ صلاﺡ ﺩﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ولیّ
ﺍﮔﺮ ﺑﺤﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻝ ﺑﺴﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺑﻬﺮ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻟﺬﺍ ﻫﺮ
ﺯﺍﻫﺪﻯ ﻭﻣﺘﻮﺭﻋﻰ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻳﻘﻴﻨﻰﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ حدیث ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻭقیاس ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺑﮑﻠﺮ ﺑﺮﺩﻩ ﺷﺪﻩولیّ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﻓﺰﻭﺩ.ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺁﻥ ﻧﺎﻡ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻧﺪﺑﺎ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﺵﺩﺭﭼﻪ ﻣﻮﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺠﻠﻮ ﻭ ﺑﺎلا ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺯﻫﺪ
ﺩﺭ ﺁﻳﻪﺍﻯ ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻣﺘﺄﺳّﻒ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻳﺪ ﻧﺒﺎﺷﻴﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻳﺪ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﻧﺒﺎﺷﻴﺪ
(ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﺭﻓﺘﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻘﻴﺮ ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﺳﺖولیّ
ﺑﺎﺯ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺮﺍﻭﺍﻥ هست
ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻭﻣﺘﻮﻗّﻒ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺣﺎﻟﻰ ﺑﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎملاﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﻘﺎمی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ ولیّ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻤﺰﻣﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﺟﺰﺋﻰولیّ
ﻣﺘﻌﻠّﻖ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه
ﺧﻮﻳﺶ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭘﺴﺶ ﺍﺯ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻣﺼﺮﻑ ﺩﻟﺒﺨﻮﺍﻩ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ولیّ ﻣﻌﻤﻮلا ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺮﻭ ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻳﻘﻴﻦ ﺣﻖ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺮﻙ ﺍولیّ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺳﺎﺯﻯ ﺍﻭ ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺣﻖ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﻌﺪﻝ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺸﻴّﺘﻬﺎ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﻣﮑﺎﻥﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎلاﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺝ67ﺹ311 بحار) ﮐﻪ
ﺯﺍﻫﺪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
:  ﺍﻟّﺬﻯ ﻳﺘﺮﻙ
ﺣلاﻟﻬﺎﻣﺨﺎﻓﻪ
ﺣﺴﺎﺑﻪﻭ ﻳﺘﺮﻙ
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻣﺨﺎﻓﻪ
ﻋﺬﺍﺑﻪ ﮐﻪ ﺯﺍﻫﺪ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺣلاﻝ
ﺍﺳﺖ ﻧﻴﺰ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ترس ﺣﺴﺎﺏ ﺭﺳﻰ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ( ﺣلاﻝ
ﻣﺠﺎﺯ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﻪ
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭ ﻧﻪ ﺣﺮﺍﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ ﺁﻥ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻧﻪ ثوﺍﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻧﻪ ﮔﻨﺎﻫﻰ.ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺣلاﻝ ﻭ ﻣﺠﺎﺯ ﺑﺎ
ﺣﺮﺍﻡ ﺩﺭ ﺷﺒﻬﻪ
ﻭ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺣﺘﻰ ﺣلاﻝ ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﺑﺎﺯ آثار ﻣﻨﻔﻰ
ﻭ ﺧﻄﺎ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﻯ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﮐﺴﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﭘﺬﻳﺮ
ﺍﻣﺮﻯ ﺍﺯ ﻭﺿﻊ ﺷﺒﻬﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ولیّ ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﺍﺯﺍﻥ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻣﺸﮑﻮﻙ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻟﺬﺍ
ﺗﺮﻙ ﺍﻳﻦ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺷﺒﻬﻪﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺣلاﻝ ﻏﻴﺮ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭﺑﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻨﺸﻰ
ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺭﺍ ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﻭﻓﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ.ولیّ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯﺁﻧﻬﺎﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻭ ﺳﺨﺘﻰ ﻭﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯ ﻭ
ﺩﺭﺩﮐﺸﻴﺪﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮپس
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺧﻨﺪﻩﺍﻯ
ﮔﺮﻳﻪﺍﻯ ﻫﺴﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﻫﺪ ﻭ ﻭﺭﻉ ﻭ ﺗﻘﻮﺍ
ﻭ ﺭﺿﺎ ﺑﻮﺿﻊ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ

ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﺣﺮﺍﻡ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻋﺬﺍﺑﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ( ﮐﻪ ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺧﻨﺸﻰ ﺷﺪﻥ ﺳﺮﻳﻊ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﺮکس
ﻗﺎﺋﻞ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﻧﭙﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺨﺸﺶ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪ
ﻋﻔﻮ ﭘﻴﺮ ﻋﻔﻮ ﻭ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
آثار ﻣﻨﻔﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﺸﻴﺸﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻗﻚ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺑﺎﺳﺮﺍﺭ
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻄّﻠﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻋﻤﻮﻣﺎ
سوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻳﻚ ﺯﻥ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻗﻚ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﺰﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭ ﺯﻥ ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﮐﺸﻴﺶ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﻭﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪﮐﻪ ﺑﻮﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﻋﻔﻮ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻴﻞ ﻭ ﺭﻏﺒﺖ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮ ﮐﺸﻴﺶ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺳﮑﺶ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﻓلاﻥ ﮔﻞ
ﺭﺍ ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻌﺪﺍ ﺧﻮﺩﺵ
ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻠﻰ ﺭﺍ ﺑﺰﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺯﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺵ
ﺳﺮﺍﻍ ﺁﻥ ﮐﺸﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﭘﻮﺷﺶ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﻌﻀﻰ ﻣﺸﮑلاﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺩﻳﻨﻰﻭ
ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻓﻰ
ﺍﻟﻤﺠﻠﺶ ﻃلاﻕ
ﺍﺯ ﺷﻮﻫﺮ ﺭﺍ ﺑﺰﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﺩ
ﺧﺒﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻋﻘﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﻌﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺵ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻥ ﺭﺍ ﻃلاﻕ ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ
ﺑﺎﺯﺩﻭﺍﺝ ﺷﻮﻫﺮﺵ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪﺷﻮﻫﺮ ﺧﺒﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑاﺷﺪ. ﻭﺯﻥ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺷﺮﻋﻰ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻌﺪ ﮐﻤﮑﻢ ﺍﻳﻦ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺩﺍﺩﻧﻬﺎﻯ
ﺷﺮﻋﻰ ﺩﺭ ﺯﻥ ﺿﻌﻴﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﻫﺎ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﻳﻘﻴﻦ ﺑﮑﺎﺭ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﮐلاﻩ
ﺷﺮﻋﻰﻭﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻥ ﺷﺎٴ الله ﮔﺮﺑﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.ﻭﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻃﻤﻊ
ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺷﻬﺮﻭ ﻫﺮ
ﺷﻬﺮﻯ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥﻭﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺍﻃﺎﻕ ﻭ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺭﻭﻯ
ﻫﺮﻳﻚ
ﺣﻮﺭﻳّﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﻙﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.)

حدیث 8117 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ67ﺹ311ﺑ بحار)ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺣﺪ ﺯﻫﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ .ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺯﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﻮﺩﮐﺴﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺯﺍﻫﺪ ﻧﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪ ﻭ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺩﻗﻴﻖ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﺯﻫﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻋﻠﻤﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺍﺯ ﺣﺪ ﻭ
ﻣﺮﺯ ﺁﻥ ﮔﺬﺷﺖﻭﺍﺭﺩ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺩ:  ﻓﻘﺪ ﺣﺪﻩ الله
ﻓﻰ ﮐﺘﺎﺑﻪﻓﻘﺎﻝ
عرّ ﻭﺟﻞﻟﮑﻴلا
ﺗﺄﺳﻮﺍ ﻋﻠﻰ ﻣﺎ
ﻓﺎﺗﮑﻢ ﻭ لا
ﺗﻔﺮﺣﻮﺍ ﺑﻤﺎ ﺁﺗﺎﮐﻢ  ﺍﻥ ﺃﻋﻠﻢ
الناس ﺑﺎللهﺃﺧﻮﻓﻬﻢ
ﺑﺎللهﻭ ﺃﺧﻮﻓﻬﻢ
ﻟﻪﺃﻋﻠﻤﻬﻢ
ﺑﻪﻭ ﺃﻋﻠﻤﻬﻢ ﺑﻪﺃﺯﻫﺪﻫﻢ
ﻓﻴﻬﺎ ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺘﺄﺳّﻒ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻳﺪ ﻧﺒﺎﺷﻴﺪﻭ
ﺑﺂﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
( ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ )
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻳﺪﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻧﺒﺎﺷﻴﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺁﮔﺎﻩ ﺗﺮﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ترس ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ(
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰﻭ
ﻋﻠﺖ ﻭ ﻋﻠﻞ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣﻰ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻘﻴّﺪ
ﺗﺮ ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺣﺮﺍﻡ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺑﺎولایت
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ رؤیاﻫﺎ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﻓﻘﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﺎﻡ ﻋﻠﻢ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻬﻢ) ﻭﻋﺎﻟﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ( ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ) ﺯﺍﻫﺪ
ﺗﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.(
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺯﻫﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺗﺄﺳّﻒ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻧﻰ ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﮐﻤﺘﺮ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻭ ﻗﺎﻧﻊ
ﺑﺪﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺻﺮﻳﺤﺎ ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﮕﻮﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻏﻴﺮ ﺩﻗﻴﻖ ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻧﻴّﺖ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩﻭ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻴﺎﺯﺍﻣﻮﺭ
ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻋﺎﻡ ﺍﻟﻔﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺍﻡﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﻓﮑﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺩﻗﻴﻖ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺮ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻋملا ﺑﺎﻫﻢ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺯﻫﺪ ﻭﻭﺭﻉ
ﻭ ﻳﻘﻴﻥﻮ ﺭﺿﺎ ﻭ
ﺻﺪﻕ ﻭﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ
ﺷﺪﻥ ﺭﻭﺷﻦ ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮﺭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺎﺹ ﺍﺯ
ﻭﻟﻴﺎﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ  لاﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﮕﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺸﻨﺎﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻴﭻ ﺩﻭﻧﻔﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﻓﮑﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﮐﻤﺘﺮ ﺟﻨﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .)

حدیث 8118 -
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ 67 ﺹ 311 ﺑ بحار) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﺫﺍ ﺭﺃﻳﺘﻢ
ﺍﻟﺮﺟﻞ ﻗﺪ ﺍﻋﻄﻰ
ﺍﻟﺰﻫﺪ ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﻓﺎﻗﺘﺮﺑﻮﺍ
ﻣﻨﻪﻓﺎﻧّﻪ ﻳﻠﻘﻰ
ﺍﻟﺤﮑﻤﻪ ﻭﻗﺎﻝ
ﺻﻠّﻰ الله ﻋﻠﻴﻪ
ﻭ ﺁﻟﻪﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ
ﺑﻴﺘﻪ ﻗﺼﺐﻭ ﻃﻌﺎﻣﻪ
ﮐﺴﺮﻭﺭﺃﺳﻪ
ﺷﻌث ﻭ ثیاﺑﻪ ﺧﻠﻖﻭ
ﻗﻠﺒﻪ ﺧﺎﺷﻊﻭ لا
ﻳﻌﺪﻝ ﺑﺎﻟﺴلاﻣﻪ
ﺷﻴﺌﺎ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺯﻫﺪ ﺭﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﺑﻮﻯ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﻮﻳﺪ . ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺸﻤﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻘﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
( ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺳﺎﺩﮔﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺿﺮﺭﻯ ﺑﮑﺴﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﻀﺮﺭ
ﺭﺳﺎﻧﻰ ﮐﺴﻰ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ
) ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ مؤمن(ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ
عرّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﻭﺍﻣّﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
مؤمن ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺑﻬﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
) ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺵ ﺍﺯ
ﻧﻰ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ
( ﺩﺭ عرّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﺧﺎﻧﻪ ﺳﺎﺯﻯ
) ﻭ ﻃﻌﺎﻡ ﺍﻭ
ﺃﻧﺪﻙ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻧﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﺧﺸﻚ ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺷﮑﻨﺪ.ﻭ ﺳﺮﺵ ﮊﻭﻟﻴﺪﻩ
ﻭﺧﺎﮐﻰ ﻭ ﻟﺒﺎﺳﺶ
ﭘﺎﺭﻩ ﻭ ﻗﻠﺒﺴﺶ
ﺩﺭ ﺧﺸﻮﻉ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺳلاﻣﺘﻰ
ﻣﻬﺎﺩﻝ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
( ﺳلاﻣﺘﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ ﺟﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻯ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ
ﺯﻫﺪ ﺧﻮﺩﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺎﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﺁﺯﺍﺭﻯ ﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ
.)

حدیث 8119 - ﺍﺯ
ﺃﻣﻴﺮ المؤمنین
ﺍﺳﺖ (ﺝ67ﺹ 312ﺑ بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﮐﻮﻧﻮﺍ
ﻋﻠﻰ ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻟﻌﻤﻞﺃﺷﺪ
ﻋﻨﺎﻳﻪﻣﻨﮑﻢ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﻌﻤﻞﺍﻟﺰﻫﺪ
ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻗﺼﺮ
ﺍﻟﺄﻣﻞﻭ ﺷﮑﺮ کُلّ
ﻧﻌﻤﻪ ﺍﻟﻮﺭﻉﻋﻤّﺎ
ﺣﺮﻡ الله عرّ ﻭﺟﻞﻣﻦ
ﺃﺳﺨﻂ ﺑﺪﻧﻪ ﺃﺭﺿﻰ
ﺭﺑّﻪﻭ ﻣﻦ ﻟﻢ ﻳﺴﺨﻂ
ﺑﺪﻧﻪ ﻋﺼﻰ ﺭﺑّﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺒﻮﻝ ﺷﺪﻥ ﻋﻤﻞ
( ﻋﺒﺎﺩﻯ ) ﭼﻨﻠﻦ ﺷﺪﻳﺪ
ﺑﺎﺷﻴﺪﮐﻪ ﺑﺪﻗّﺖ
ﻋﻨﺎﻳﺖ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ. ﻭ ﺯﻫﺪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﮐﻮﺗﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺃﻣﻞ ﻭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺍﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻣﻮﮐﻮﻝ ﻧﮑﺮﺩﮐﻪ
ﺗﻀﻤﻴﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻋﻤﺮ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ) ﻭ ﺷﮑﺮ ﻫﺮ
ﻧﻌﻤﺖ ﻭﺭﻉ ﺍﺯ ﺣﺮﺍﻡ
ﺍﺳﺖ ( ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ سپاس
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺑﻠﺰﻭﻡ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺣﺮﺍﻡ
ﺩﺍﺭﺩ ) ﻭ ﻫﺮکس ﺑﺪﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﺨﻂ ﻭ ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﮐﻪ رَبّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ
. (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺮﺑّﻰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺍﺿﻰ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭ ﻫﺮکس ﮐﻪ
ﺑﺪﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻧﻴﻨﺪﺍﺯﺩﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺑرَبّ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺨﺘﻰ ﺑﺪﻥ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺳﺴﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺩﻳﺮ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺪﻡ ﺟﺪﻳﺖ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﮐﻨﺪ ) ﻭ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. (ﺝ67ﺹ312 بحار) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪﺯﻫﺪ ﭼﻴﺴﺖ
؟ ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﻴﻔﺮﻣﻮﺩ :  ﺍﻟﺰﺍﻫﺪ
ﻳﺤﺐ ﻣﻦ ﻳﺤﺐ ﺧﺎﻟﻘﻪﻭ
ﻳﺒﻐﺾ ﻣﻦ ﻳﺒﻐﺾ
ﺧﺎﻟﻘﻪﻭ ﻳﺘﺤﺮﺝ
ﻣﻦ ﺣلاﻝ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﻭ لا ﻳﻠﺘﻔﺖ
ﺍﻟﻰ ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻓﺎﻥ
ﺣلاﻟﻬﺎ ﺣﺴﺎﺏﻭ
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ ﻋﻘﺎﺏ
ﻭ ﻳﺮﺣﻢ ﺟﻤﻴﻊ ﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻦﮐﻤﺎ
ﻳﺮﺣﻢ ﻧﻔﺴﻪﻭ ﻳﺘﺤﺮﺝ
ﻣﻦ ﺍﻟﮑلاﻡﮐﻤﺎ
ﻳﺘﺤﺮﺝ ﻣﻥﺎﻟﻤﻴﺘﻪﺍﻟّﺘﻰ
ﻗﺪ ﺍﺷﺘﺪ ﻧﺘﻨﻬﺎﻭ
ﻳﺘﺤﺮﺝ ﻋﻦ ﺣﻄﺎﻡ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺯﻳﻨﺘﻬﺎﮐﻤﺎ
ﻳﺘﺠﻨّﺐ ﺍﻟﻨﺎﺭﺃﻥ
ﻳﻐﺸﺎﻫﺎﻭ ﺃﻥ ﻳﻘﺼﺮ
ﺃﻣﻠﻪﻭ ﮐﺎﻥ ﺑﻴﻦ
ﻋﻴﻨﻴﻪ ﺃﺟﻠﻪ ﺯﺍﻫﺪ
ﮐﺴﻴﺎﺳﺖﮐﻪﻫﺮ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ ﺧﺎﻟﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ
( ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻬﺮﻩ ﺍﻯ ﺍﺯ ﻭﻯ
ﺑﺮﺳﺪ)ﻭﻧﻴﺰ ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
( ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﻧﻔﺮﺕ
ﻭ ﺑﻐﺾ ﺍﺯ ﺧﺎﻟﻖ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﺮ ولایت ﻓﻘﻴﻪ
ﻣﺸﺮﻙ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ولایت ﺩﻭﺭﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺘﻮﺍﻯ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﻭﺍﺯ ﺣلاﻝ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺮﺝ
( ﻭﻧﮕﺮﺍﻧﻰ )ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺤﺮﺍﻡ
ﻫﺎ ﺍﻟﺘﻔﺎﺕ ﻭ ﺗﻮﺟّهی
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺣلاﻝ
ﺁﻥ ﺣﺴﺎﺏ ﺭﺳﻰ ﺩﺍﺭﺩ(ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﻨﻔﻰ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺣلاﻝ ﻭﻣﺠﺎﺯ ﭼﻮﻥ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍﺑﺎﻳﺪ
ﺟﻮﺍﺑﮕﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺑلاﻳﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﻗﺒﺮﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻥ ﻭﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ)ﻭ ﺣﺮﺍﻡ ﺁﻥ
ﻋﻘﺎﺏ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕﺩﺍﺭﺩ(
ﻭﻋﻘﺐﺭﻭﻯ ﺩﺭ ﻋﻘﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ) ﻭ ﺗﺮﺣﻢ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﻣﺴﻠﻤﻴﻥﻤﻴﮑﻨﺪ
. (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
) ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﺣﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﮐﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻧﺮﻭﺩ.ﺗﺮﺣﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰﻭ سپسﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺎملاﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ولایت
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻮ
ﭘﻴﺮﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺍﺯ ﮐلاﻡ
ﻧﻴﺰ ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ ﻭ
ﺩﻭﺭﻯ ﻭ ﺣﺮﺝ ﺩﺍﺭﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻴﺖ ﻣﺘﻌﻔّﻦ ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺣﻄﺎﻡ (ﺁﺷﻐﺎﻝ ﻭﭘﻮﺳﻴﺪﻧﻰ)
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﻳﺎ ﺯﻳﻨﺘﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺣﺮﺝ ﻭ ﺣﺬﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﮐﻪ ﺭﻭﻳﺶ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﻭﮔﺮﻳﺰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺃﺟﻞ ﻭﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﻴﺶ ﭼﺸﻢ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ( ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﺑﻴﺎﺑﺪ
).)

حدیث 8120 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ67ﺹ314ﺑ بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ :ﺃﺣﮑﻢ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩﺃﻣﺮ
ﺁﺧﺮﺗﻬﻢ ﮐﻤﺎ ﺃﺣﮑﻢ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﺃﻣﺮ
ﺩﻧﻴﺎﻫﻢ ﻓﺎﻧّﻤﺎ
ﺟﻌﻠﺖ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍ ﻳﻌﺮﻑ ﺑﻬﺎ
ﻣﺎ ﻏﺎﺏ ﻋﻨﻬﺎ ﻣﻥﺎﻟﺂﺧﺮﻩﻓﺎﻋﺮﻑ
ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ ﺑﻬﺎ ﻭ
لا ﺗﻨﻈﺮ ﺍﻟﻰ ﺗﻠﺪﻧﻴﺎ
الّا ﺑﺎﻋﺘﺒﺎﺭ ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺃﻫﻞ ﺁﺧﺮﺕ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎولایتﮐﻪ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺃﻫﻞ ﺁﺧﺮﺕﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻮﻉ ﺁﺧﺮ
ﻭ ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﺕ ﺁﻧﺎﻥﺘﺠﺪﻳﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﮐﻪ ﺑﺄﻣﺮ ﺁﺧﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
( ﺃﻫﻞ ﺁﺧﺮﺕ ﮐﻪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺃﻣﺮ ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
) ﻭ ﻣﺤﮑﻤﺘﺮﻳﻦ ( ﮐﺎﺭ
ﻫﺎﻯﻐﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺃﻫﻞ
ﺩﻧﻴﺎﺃﻣﺮ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ( ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻫﺪﻑ ﺁﻧﻬﺎﻟﺬﺕ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻋﻤﺮ ﺩﺭﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻓﻌﻠﻰ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﻭﻋﻘﻞ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻭﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﻭ ﺧﺮﻓﺘﻰ ﻭ ﺣﻴﺮﺕ
ﻭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ ﻫﺎﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰﻭ
ﺁﺯﺭﺩﮔﻰ ﻭ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﻢ ﭼﻮﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻟﺬﺕ ﻧﻤﻴﺒﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﺒلا ﻧﻴﺰ ﻟﺬﺕ
ﮐﺎﺫﺏ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻔﮑﺮ ترس ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎلاﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭ ﻣﺤﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﺩﻩ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺃﺑﺪﻳﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻭ ﻋﻠﺖﺍﻟﻌﻠﻞ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻭ ﻳﻘﻴﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎولایت ﮐﻪ ﺑﺎﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﻌﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪﺑﺤﻘﺎﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﻳﺎﻓﺖ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻧﻴﺎ ﻃﻮﺭﻯ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻫﺴﺖ ) ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺴﺖﻭ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺵ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭالّا
ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻳﻚ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﻮﺩﻧﻰ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺁﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﮕﻮﻧﻪﺍﻯ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﮕﻮﻧﻪ ﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪﮐﻪﺍﺯﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻏﻮﻝ ﭘﻴﮑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻃلاﻋﻰ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ رؤیا ﻫﺎ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎولایت ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭالّا ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ
ﻋملا ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻋﻘﺐ
ﺭﻓﺘﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰﻳﺎ ﭘﺴﻚ
ﻭﻓﺴﻖ ﻭﻓﺎﺳﻖ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎﺵ ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﺑﺠﻬﺎﻥﻴﺎﻫﺮ
ﺟﺎﻯ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺵ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺑﻴﻨﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺑﺎولایت ﻣﺤﻤﺪﻯﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﮑﺎملاﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺟﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟّﺪ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﻭﺁﺧﺮﺕ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭ ﻳﺎ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢﺑﺪﻭﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺁﻥ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻭ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﮐﻪ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻳﮑﻰ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﻭ
ﺑﺎ ﺫﺧﻴﺮﻩﻫﺎﻯﻤﺘﻔﺎﻭﺕ
ﮐﺎملاﻥ ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺿﻊ ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﺭ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﮔﺬﺭﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﻋﺮﺵ رَبّﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺳﻠﻮﻙ ﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﻫﻢ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎملاﺕ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺳﻪ ﻃﺒﻘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭ ﮔﻴﺞ ﻭﻫﺸﻴﺎﺭ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻭﻣﻐﻀﻮﺏ
ﻭ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﺍﻟﻬﻰ
) پس ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺁﺧﺮﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺩﻧﻴﺎ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ ﺑﺪﻩ
( ﮐﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭﻟﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ رؤیا
ﺩﻳﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﮐﻪﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻳﺪ. ﻭﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺳﻮﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺷﺶ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻞ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺩﻭﻳﺴﺖ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮﻭ ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ
ﻋﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﭼﻪ ﺳﻌﺎﺩﺗﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺣﺴﺮﺕ ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺳﻌﺎﺩﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﺎﺭﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻫﻤّﺖ
ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰﻋﺎﺷﻖ
ﻟﻘﺎﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻀﻤﻴﻦ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻳﺶ ﺑﺮﮔﺸﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﻧﻈﺮﺕ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻣﮕﺮ ﺑﺎﻋﺘﺒﺎﺭ
. (ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻳﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﺰﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺮ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ ﻣﺴﺎﻓﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
لاﺯﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺎ
ﺑﻴﻚ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ولایت
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻭﺣﺠﻬﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ ﺧﻮﺩﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻦ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺎﻋﺘﺒﺎﺭﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻭ ﻣﺸﺮﻭﻁﻭ
ﺑﺎ ﺗﻌﻘّﻞ ﻭ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﺯ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﻫﺎﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﻮﺩ ﻭﻣﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﺑﻨﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ ﺗﺎ ﺑﻘﻴﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺑﺂﺧﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﻩ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﺭ ﻋﺒﻮﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺟﻬﺸﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺣﺴﺎﺵ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺸﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .)

حدیث 8121 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ67 ﺹ314ﺑ
بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻗﺪ
ﺗﺮﺣّﻠﺖ
ﻣُﺪﺑﺮة ﻭ ﺍﻥّ
اﻟﺂﺧﺮة ﻗﺪ
ﺗﺮﺣّﻠﺖ
ﻣﻘﺒلة ﻭﻟﮑﻞّ ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﻨﻬﻤﺎ ﺑﻨﻮﻥ
ﻓﮑﻮﻧﻮﺍ ﻣﻥ
ﺃﺑﻨاء اﻟﺂﺧﺮة
ﻭلا ﺗﮑﻮﻧﻮﺍ
ﻣﻥ ﺃﺑﻨاء
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﮐﻮﻧﻮﺍ ﻣﻥ
اﻟﺰﺍﻫﺪﻳﻥ فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺍﻟﺮﺍﻏﺒﻴﻥ فی
اﻟﺂﺧﺮةﻟﺄﻥ اﻟﺰﺍﻫﺪﻳﻥ
اﺗّﺨﺬﻭﺍ
ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﺑﺴﺎﻃﺎ ﻭ
ﺍﻟﺘﺮﺍﺏ ﻓﺮﺍﺷﺎ
ﻭﺍﻟﻤاء ﻄﻴﺒﺎ
ﻭﻗﺮﺿﻮﺍ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺗﻘﺮﻳﻀﺎ ﺃلا
ﻣﻦ ﺍﺷﺘﺎق الی
اﻟﺠﻨّﻪ ﺳلا
ﻋﻥ اﻟﺸﻬﻮﺍﺕ
ﻭ ﻣﻥ ﺃﺷﻔق ﻤﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﺭجع عن
اﻟﻤﺤﺮّﻣﺎﺕ
ﻭﻣﻥ ﺰﻫﺪ فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻫﺎﻧﺖ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﻤﺼﺎﺋﺐ
ﺃلا ﺍﻥِ الله
له ﻋﺒﺎﺩﺍ
ﺷﺮﻭﺭﻫم
ﻤﺄﻣﻮنة  و
ﻗﻠﻮﺑﻬم
ﻤﺤﺰﻭنة
ﻭﺃﻧﻔﺴﻬم
عفیفةﻭ ﺣﻮﺍﺋﺠﻬم
ﺨﻔﻴفة ﺻﺒﺮﻭﺍ
ﺃﻳّﺎﻣﺎ
ﻓﺼﺎﺭﺕ ﻟﻬﻢ ﺍﻟﻌﻘبی
ﺮﺍحة ﻃﻮﻳلة ﺃﻣّا
ﺁﻧاء اﻟﻠّﻴﻞ
ﻓﺼﺎﻓّﻮﺍﻋلی
ﺃﻗﺪﺍﻣﻬﻢ ﻭ ﺁﻧاء
اﻟﻨﻬﺎﺭ
ﻓﺨﻠﺼﻮﺍ
ﻣﺨﻠﺼﺎ ﻭﻫم
عاﺑﺪﻭﻥ ﻴﺴﻌﻮﻥ
فی ﻔﮑﺎک
ﺮﻗﺎﺑﻬﻢ
ﺑﺮﺭة ﻘﻴاء
ﮐﺄﻧّﻬﻤﺎ ﻟﻘﺪﺍﺡ
ﻳﻨﻈﺮ ﺍﻟﻴﻬم
اﻟﻨﺎﻇﺮ
ﻓﻴﻘﻮل ﻤﺮﺿﻰ
ﻭ ﺭﻭﻯ عن
اﻟﻤﺴﻴﺢ ﺃﻧّﻪ
ﻗﺎل
ﻠﻠﺤﻮﺍﺭﻳﻴﻦ
آﮐل ﻣﺎ
ﺃﻧﺒﺘﺘﻪ ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻟﻠﺒﻬﺎﺋﻢ ﻭ
اﺷﺮب ﻤاء
اﻟﻔﺮﺍﺕ
ﺑﮑﻔّﻰ ﻭﺳﺮﺍﺟی
اﻟﻘﻤﺮ ﻭ
ﻓﺮﺍﺷﻰ
ﺍﻟﺘﺮﺍﺏ ﻭ
ﻭﺳﺎﺩتی اﻟﻤَﺪَﺭﻭﻟﺒسی
اﻟﺸﻌﺮ ﻟﻴس لی
ﻮﻟﺪ ﻳﻤﻮﺕ ﻭ لا
لی اﻣﺮﺃة ﺗﺤﺰﻥ
ﻭلا ﺑﻴﺖ ﻳﺨرَبّ
ﻭلا ﻣﺎل ﻴﺘﻠﻒ
ﻓﺄﻧﺎ ﺃﻏنی
ﻮُﻟﺪ ﺁﺩﻡ ﻭ ﻭ
ﺃﺭﻭﻯ عن اﻟﻌﺎﻟﻢ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠام
ﺍﻧّ ﻪﺳﺌل عن
ﻘﻮل الله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﮐﺎﻥ
ﺘﺤﺘﻪ ﮐﻨﺰ
ﻟﻬﻤﺎ ﻓﻘﺎﻝ ﻭالله
ﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﺬﻫﺒﺎ
ﻭ لا ﻓﻀّﻪ
ﻭﻟﮑﻨّﻪ ﻟﻮح
ﻤﻥ ﺬﻫﺐ
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﺃﺭﺑﻌﻪ
ﺃﺣﺮﻑ ﺃﻧﺎ الله
لا ﺍﻟﻪ ﺍﻟّا
ﺃﻧﺎ ﻣﻥ ﺃﻳﻘﻥ
ﺒﺎﻟﻤﻮﺕﻟم
ﻴﻀﺤک ﺴﻨّﻪ
ﻭﻣﻥ ﺃﻳﻘﻥ
ﺒﺎﻟﺤﺴﺎﺏ ﻟم ﻴﻔﺮ
ﺣﻘﻠبة
ﻭ ﻣﻥ ﺃﻳﻘﻥ
ﺒﺎﻟﻘﺪﺭﻋﻠم
ﺃﻧّﻪ لا
ﻳﺼﻴﺒﻪ الّا
ﻣﺎ ﻗﺪﺭﻋﻠﻴﻪ
ﻭ ﺃﺭﻭﻯ ﻣﻥ
ﻤﻠک ﻨﻔﺴﻪ ﺍﺫﺍ ﺭﻏﺐ
ﻭﺍﺫ ﺍﺭﻫﺐ ﻭ
ﺍﺫﺍ ﺍﺷﺘﻬﻰ ﻭ
ﺍﺫﺍ ﻏﻀﺐ ﺣﺮم الله
ﺟﺴﺪﻩ ﻣﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﻭ
ﺳﺄﻟﺖ
ﺍﻟﻌﺎﻟِﻢﻋﻥ
ﺃﺯﻫﺪ ﺍﻟﻨﺎس
ﻗﺎل اﻟّﺬﻯ لا
ﻳﻄﻠﺐ
ﺍﻟﻤﻌﺪﻭﻡ
ﺣﺘّﻯ ﻴﻨﻔﺪ
ﺍﻟﻤﻮﺟﻮﺩ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎﺭ
ﺭﺣﻠﺖ ﻭﺳﻔﺮ
ﺭﺍ ﺑﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺩ (ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ) ﻭ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﻴﺎﻳﺪ. (ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎن
ﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ
ﺒﻘﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺨﻠق هم
ﺒﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﺴﻨّﻯ ﻮ
ﺷﻴﻌﻰ ﻭﺑﻬﺮ
ﺩﻳنی غیرﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﺃﻫل
کتاب ﭘس ﺍﺯ
مرﮒ ﻓﻮﺭﺍ
ﻣﺤﺸﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻤﺴخ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻋﻘل کاﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺭک
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺮﺍ
ﻫم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳک
ﺮﻭح ﭽﻨﺪ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﺗﺎ بتریج
ﺑﻌﻘل
ﻮﻋﻮﺍﻃﻒ ﮐﺎفی
ﺒﺮﺍﻯ ﻋﺸق
ﻮﻣﺤﺒﺖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻟﻘﺎﻯ الهی ﺮﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺁﺗﺮﺕ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺘﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
اﺳﺖ. ﭼﻪ ﮐﺎملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ ﮐﺎملاﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮکی
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻧﻮﺭﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻮﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﺭﺣم ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﺑﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﻤﻴﺎﻓﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻭ
ﺯﺣﻤﺖ
ﺑﺮﺧﻴﺰﻧﺪ ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻤﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻭﻧﺪ
ﺗﺎﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﻭﺣﺸی
ﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
گرﺩﻧﺪ.
ﻗﻴﺎﻣﺖ وقت
ﺩﻳﺪﻥ ﻘﺎﺋﻢ
ﻭﻳﺎ ﺳﺮ ﭘﺎ
ﺷﺪﻥ ﻮ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻥ
ﻭﺑﻘﻴﺎم ﺒﻴک
ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮ
ﻳک ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍنی
ﺪﺍﺭﺩ. (ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﺩﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺁﻥ ﺪﺭﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺴخ ممکن که
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻮﺧﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺁﺧﺮﺕ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻳک
ﺮﻭح ﺃﻋﻢّ ﺍﺯ
ﺭﻭح ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻴﺎ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
یا ﺭﻭحی اﺯ
ﺍﻧﻮﺍغ گیاهی
ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻳﺎ ﺭﻭحی ﺪﺭ
ﻓﺼﻮل
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﺃﺯل
ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻣﺪﺍم ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻳﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎلا
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺭﻭح ﻤﻮﻓق که ﺑرَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎل
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺯﻣﺎنی اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺪﺭ
ﮐﻨﺎﺭ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍلّا ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺗﺎ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﻤﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺧﺮﺍبی ﻮ ﻧﻴﺴتی
ﺠﻬﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩم ﺒﺎﺑل
دوهزﺍﺭ و
پانصد ﺳﺎل
ﭙﻴﺶ ﮔﻔﺘﻨﺪ  ﻭ
ﺑﺎﻳﺒل
ﻨﻮﺷﺘﻪ ﺑﺎﺑﻞ
ﻳﺎ ﺑﺎﺑﻠﻴﻮﻥ
ﻳﺎ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻴلی
از ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻗﺪﻳم ﺪﺭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻭ ﺑﻨﺎم ﻤﻮسی
ﺘﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻮﺷﺘﻥ
ﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺭﺍﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﮐﻮﺭﻭﺵ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﺳﺎلی
ﺒﻮﺩ ﺑﺨﺖ ﺍﻟﻨﺼّﺮ
ﺗﻤﺎم
ﺘﻮﺭﺍﺗﻬﺎ
ﻭﻋﻠﻤﺎﻯ ﺪﻳنی
ﺒﻨی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭﺭﺷﻠیم ﺒﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﺸﺘﻪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺭﺟﺎل ﺪﻳنی
ﻘﺸﺮﻯ ﻴﺎ ﺳﺎﻟک
ﻨﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪ)ﭘس
ﺷﻤﺎ ﺍﺯ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺪﻧﻴﺎ
ﻧﺒﺎﺷﻴﺪ (ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ بشری
ﺁﻥ ﻭ حرص ﺟمع ﺁﻭﺭﻯ
ﻮ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻮﻋﺎﺷﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻋﻘل ﺤﻴﻮﺍنیﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ) ﻭ ﺭﺍﻏﺐ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﺪ( ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻣﻴﮑﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮعی ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﺵ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺧﺎک ﺁﻥ ﺮﺍ جای
ﺨﻮﺍﺏ ﻭ ﺁﺏ
ﺁﻧﺮﺍ ﺷﻔﺎ
ﺑﺨﺶ (ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ)
ﻭﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺑﮑﻠّﻯ
ﺠﻮﻳﺪﻩ ﻭ
ﻗﺮﺍﺿﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ(
ﺯﻣﻴﻥ ﺒﺴﺎﻃ
ﻮﻓﺮﺵ عرّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺧﺎک ﺁﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻬﻥ
ﻮﻧﺮم کرﺩﻥ ﻭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﻭ
ﺁﺏ ﺷﻔﺎ
ﺑﺨﺶﻋﻘلی
ﺒﺮﺗﺮ الهی
اﻭﻟﻴﺎ
ﻭﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﻮﺭﺩ ﻭ
ﻣﻘﺮﺍﺽ ﻭﻗﻴچی
کرﺩﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﺭﻳﺰ ﺭﻳﺰ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻮ ﭼﻴﺰﻯاز  ﺁﻥﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻨﺴﺎﺧﺘﻥ اﺳﺖ)
ﭘس ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺷﻮق بهشت
ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺗﻬﺎ (ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ) ﺑﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ (ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﻮﺯﻧﺪگی
ﺰﻳﺮ ﭘﻮﺳﺖ
ﭼﺮﻣﻴﻥ ﻮ ﺯﻳﺮ
ﺁﻓﺘﺎﺏ
ﺳﻮﺯﺍﻥ ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﺩﻭﻧﺪگی ﻮ
ﺗﺸﻨﮕی ﻮ ﺧﻄﺮ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺷﺪﻥ)
ﺑﻴم ﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺣﺮﺍم ﺒﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ (ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺨﺼﻮﺻی ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺑﺨﺸﻨﺎﻣﻪ
مانندی ﺑﺮﺍﻯ
عموم ﻭبرای
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻬﺎ
ﺻﺎﺩﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻧﻪ ﺣتی گفته
ﻫﺎﻯ ﻘﺮﺁﻥ ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮلیک ﻮﮐﻠّﻯ
ﻮ ﻓﻠﺴفی است .
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﻤﻌنیﺒﺎﻃنی ﻮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﺎﻟک
ﻮﺧنثی کنند ﺗلاﺷﻬﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی ﺮﻭح
اﻭﺭﺍ ﺧﻨثی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺯﺍﻫﺪ ( ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﭙﺸﺖ
ﻧﻤﻮﺩ)
ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺠﻬﺎﻥ بخصوص سالکان
ﺒﺮﺍﻳﺶ ﺁﺳﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﻨﺪﮔﺎنی اﺳﺖ (ﺑﻨﺪﻩ
ﻋﺒﺪ ﻭﻋﺎﺑﺪ
ﻣﻮﺑﺪ ﻭ ﻣﻄﻴﻊ
سالک ولایت و
پیر الهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮐس ﻋﺒﺎﺩتی
ﺪﺍﺷﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺎﻳﺪ ﻭﻣؤﻤﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺣتی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻨﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺳﻨّﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻥ هستند (ﺷﺮﺍﺭتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺃﻧﺪﻭﻩ ﺑﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻮ
ﺫﻫﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﻔﻴﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.( ﺑﺎ
ﻋﻔّﺖ
ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﭽﺸﻢ ﻃمع ﺒﻬﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻮ ﺑﻬﺮ ﮐﺴﻰ)
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻳﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺒک
اﺳﺖ. ﺭﻭﺯﻫﺎئی
ﺮﺍ ﺻﺒﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ (ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﻌﻬﺪ
ﺑﺎ ولایت) ﺗﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﺎﻗﺒتی
ﺮﺍﺣﺖ ﻭ ﺩﺭﺍﺯ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ (ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸت
سوم ﺪﺭﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺘﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺠﺪﺍ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍح ﻔﺮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻮ ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ) ﻭ
ﺍﻣّﺎ ﺩﺭ
ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺷﺐ
ﺑﺮﭘﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺻﺎﻑ ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﻨﺪ
( ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﻯ ﻴﺎ
ﮔﺮﻭهی ﺪﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ)
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻭﻗﺎﺕ
ﺭﻭﺯ ﺧﺎﻟﺺ ﻭ
ﻣﺨﻠﺺ ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺎ
ﺧﻠﻮﺹ ﻧﻴﺖ ﻭ
ﻋﺪم ﺸﺮﺍﺭﺕ
ﻭﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺪﺭ ﺣﺎل ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ)
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
عابد ﺪﻳنی هستند
ﮐﻪ ﮐﻮﺷﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺯﺍﺩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﺑﺮﺩگی ﺪﺍﺭﻧﺪ
( ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺩﮔﺎﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎلی ﺒﺎ
ﮐﻮﺷﺶ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
ﺁﺯﺍﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﻮ ﻧﺎﺗﻮﺍنی
ﺁﺯﺍﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺠﻬﺎنی ﻮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﺨﻮﺩ ﺧلاﺻی
ﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻃﻠﺴم ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷتی ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﺒﻴﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻃﻠﺴمی ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺩﺍﺧﻞ
ﻗﻔس ﻭ ﻃﻠﺴم ﻤطلائی
ﺘﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺃﺳﻴﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ
ﻄﻠﺴم هاﻯ طبیعی
ﻮ الهی ﻤﻌﻨی
ﻨﺪﺍﺭﺩ) ﮐﻪ ﺑﺮ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﻤﺘّقی ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺪّﺍﺡ (ﭼﻮﻥ
گرﻓﺘﺎﺭ ﺷﻌﻠﻪ
ﺁﺗﺶ) ﮐﻪ
ﻧﺎﻇﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺴﻴح ﻨﻘل
ﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﺤﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ (
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ) ﻣﻴﮕﻔﺖﺧﻮﺭﺍک
ﻤﻥ ﻤﺰﺭﻭﻋﺎﺕ
ﺯﻣﻴﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺍﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺁﺏ ﻧﻮﺷﻴﺪنی
ﻤﻥ ﺁﺏ ﻓﺮﺍﺕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﮐﻒ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻮثُمّ( ﺁﺏ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ولایت
ﻋﻘلی اﺳﺖ.
ﻭﻓﺮﺍتی که
ﻓﺮّ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻋﺮﺍﺏ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﻓﺮﺍﺕ ﻣﺮﺯ
ﺻﺤﺮﺍ ﺭﺍ
ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﻭﭼﺮﺍغ ﻤﻥ
ﻨﻮﺭ ﻣﺎﻩ ﺍﺳﺖ (
ﮐﻪ ﺷﺐﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﺧﻮﺍﺑﮕﺎﻩ
ﻣﻥ ﺨﺎک اﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﻟﺸﺖ ﻣﻥ
ﺴﻨﮓ ﻭﻟﺒﺎسم
ﻤﻮﺋﻴﻦ ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ ﻧﺪﺍﺭﻡ
ﮐﻪ ﻣﺮگ اﻭ
ﻣﺮﺍ ﺩﺭﺩ
ﺑﺪﻫﺪﻭﺯنی
ﻨﺪﺍﺭم که ﻣﺮﺍ
ﺃﻧﺪﻭﻩ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﻴﭻ
ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭم که
ﺧﺮﺍﺏ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭﻳﺎ ﻣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻥ غنی
ﺘﺮﻳﻦ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺁﺩم هستم (
ﻣﺴﻴح ﺪﺭ ﻋﺼﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰمی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
نور مصفوی و
عرش جبرئیل ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلیِات الهی
ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻏﻨﻴﺘﺮﻳن
کرﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬی
اﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﮐﺎملاﻥ
اﻭلاﺩ ﺁﺩم
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ (ﺁﺩﻣﻰ) الهی
گرﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﻋﺮﺵ
ﺟﺒﺮﺋﻴل و خود
تجسّم انسانی
قرشته لبعی
إلی مرتضوی
شود . ﻭﻟی
ﺒﻌﺪﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣﺴﻴح ﻨﻴﺰ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺧﺒﺮﻯ ﻨﺪﺍﺷﺖ.
ﺗﺎﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ 55 قرن
دیگر ﺑﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن و عرش
رب ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ مانند ﺁﺩم اﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﻳﺎ
ﺁﺩم اﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ.ﻭﻫﺮﺍﻭلی
اﻟﻌﺰمی ﺒﻌﺪﻯ
ﺁﺩمی ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﭼﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺁﺩم ﺪﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯﺸﺪﻩ ﺗﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺁﺩن ﻨﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
گرﺩﺩ که عریک هزاران
برابر عقل و
امکانات
بالفعل و
بالقوه نوع بشری
خواهند داشت )
ﺍﺯ اﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻳﻥ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی
ﭽﻴﺴﺖ؟ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺯﻳﺮ
ﺁﻥ گنجی ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺪﻭ ﻳتیم ﺒﻮﺩ (
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻤﻮسی
ﻮ ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺢ
ﺩﺭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺳﻮﻡ ﻤﻮﺳﻰ ﮐﻪ
ﻃﺎﻗﺖ صیر و
درک ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭ
ﻣﻄﺮﻭﺩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ گنج طلا ﻭ
ﻧﻘﺮﻩ ﻧﺒﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻟﻮﺣﻰ
ﺍﺯ ﻃلا ﺑﻮﺩ (ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﻬم
ﻮﺣﻴﺎتی ﺮﺍ
ﻣﻌﻤﻮلا ﺑﺎ ﻃلا
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ)
ﮐﻪ ﻣﻦ الله
ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﺟﺰ ﻣﻥ الهی
ﻨﻴﺴﺖ ( ﺁﻟﻬﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪﻫﺎﻯ
ﺘﺄﻟّّﻪ
ﻭﺗﻮﺳل عباﺩﻯ
ﻮ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠلی اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هر
ﺯﻣﺎﻥ هستند.
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﻟﻪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ نور
قائم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع اﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟک همیشه
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّلاﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪفع
ﺸﺮک ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭼﻮﻥ لا ﺍﻟﻪ الّا
الله ﮐﻪ ﺣتی
ﺒﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
انسان کامل شده
ﻣﻴگوید. یعنی
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ الهی
ﻮ رَبّ ﻣﻥ
ﻬﺴﺘﻰ ﻭلی
هنوﺯ الله
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻰ. ﻭ
ﻫﺮ ﭘﻴﺸﺮﻓتی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻳک
ﻤﻌﺮﺍج اﺭﺟﻤﻨﺪﻯ
الهی ﻴﺎﻓﺘﻦ
ﻭﻳک اﺳﺮاء ﻮ
ﺑﻌﺮﺷﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ هرﺷﻬﺎ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴاﺖ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻮ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﻧﻬﺎﻳتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺯﻳﺮ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﻃﻔﻞ ﻳﺘﻴﻢ
ﺑﺪﻭﻥ ﭙﺪﺭ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻨج ﺮﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﺂﻥ ﺁﻟﻬﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ اﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺮﺍ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﻣﺎم
ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻤل سلوک
الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﻤﺮگ یقین
ﺪﺍﺷﺖ ﻳک ﺴﺎلی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺨﻨﺪﺩ ( ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟکی
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪ ﻳک ﺴﺎلی
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺨﻨﺪﺩ ﻭ
ﺑﻘﺼﺪ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ الهی
ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙس ﺍﺯﻫﺮ
ﺗﻮﻓﻴق
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺑﻨﺰﺩ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
گزﺍﺭﺵ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻟﺒﺨﻨﺪﻯ
ﺒﺮﻟﺒﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﻮﺭالهی
ﺨﻮﺩﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ ﻭ
ﺧﻨﺪﺍﻥ ﻮ
ﺧﻮﺭﻩﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﻳﻘﻴﻥ
ﺒﺤﺴﺎﺏ ﺭﺳﻰ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻭ
ﺑﺮﺍﻯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺠﻬﺎﻥ) ﺩﺍﺷﺖ
ﻫﺮﮔﺰ ﻗﻠﺐ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺨﻨﺪﺩ (ﮔﺮﭼﻪ
ﻟﺒﺨﻨﺪﻯ هم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﻳﻘﻴﻦ
ﺑﻘَﺪَﺭ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻮﻯ
اﺻﺎﺑﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﻓﻌلی
ﻴﻬﺮﮐس
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هفت گاﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻭﻳﮋﻩ
ﺁﻧﺎﻥ اﺯ ﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﺼﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺘﻴﺮ ﺃﻧﺪﺍﺯﻯ
که ﺗﻴﺮﻯ
ﺒﻬﺪﻑ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺃﺯﻟﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﭽﻮﻥ ﺘﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی
ﻮﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭحی
ﺘﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺭﺷﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﻭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺣتی
ﺪﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻘل
اﻧﺴﺎﻥ ﻨﻈمی
ﺪﺭ ﺑﻴﻨﻈمی ها
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﺼﻮل
ﺒﺪﺍﻯ اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻳک ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭ
ﺍﻣﺎم ﻨﻴﺰ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻫﺮﮐس
ﻧﻔس ( ﺭﻭﺍﻥ
ﻮﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺧﻮﻳﺶ) ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻤﻠّک
ﻮﮐﻨﺘﺮل ﺨﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺖ ﭼﻪ ﺍﺯ ترس
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﻏَﺒﺖ ( ﮐﻪ
ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﻴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺭﺍﻏﺐ
ﻭ ﻃﺎﻟﺐ
ﺑﻠﻨﺪﻯ ها
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
فرشته گونه
ﺭﺍﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭ
ﻏﻔﺮﺍﻥ گذشته
ﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺗﻮﺣﺶ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺮس ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻭ
ﺭُﻫﺒَﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ
ﺭﻫﺒﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺗﻘﺪس ﺳﻠﻮکی
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤک ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﻫﻮسی کرﺩ ﻭﻳﺎ
ﻏﻀبی ﻨﻤﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ (ﮐﻨﺘﺮل
ﺨﻮﻳﺸﺘﻦ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﻥ
اﻭﺭﺍ ﺑﺮ ﺁﺗﺶ
ﺣﺮﺍﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺣتی
ﺪﺭ ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻧﻮم
ﺠﻬﺎﻥ ﺯﻳﺮ
ﭘﻮﺳﺖ ﮐﻠﻔﺖ ﻭ
ﭘﺸم ﻠﺒﺎس
ﺯﻣﺴﺘﺎﻧﻰ
ﺯﻳﺮ ﺁﻓﺘﺎﺏ
ﺗﺎﺑﺴﺘﺎنی ﻤﻴﺴﻮﺯﻧﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻳﻪ ﺑﺎﻥ ﻮ
ﺁﺏ ﺭفع
ﺘﺸﻨﮕﻰ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﺃﻣنی
ﺒﺪﻭﻥ ﺪﺭﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯ
گرم ﻮ ﻣﺘﻌﻔّﻦ
ﺿﻤﻨﺎ
ﻗﺘﻠﮕﺎﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻮ
ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ ﻮ
ﻗﺼّﺎﺑﺎﻥ ﺪﺭ
ﮐﻤﻴﻥ هستند
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺒﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺍلاغ
ﻮ ﺍﺳﺐ ﻭﺷﺘﺮ
ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﻫم
ﺮﻧﺠﺒﺎﺭﮐﺸﻰ
ﻭﻫم ﺮﻧﺞ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻪ
ﺧﺎﻃﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺴﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺒﻴﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﭼﻨﺪ صد
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺪﺭ
کارماهای
مکرر ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﮐﻤﺎل رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع و
الگوی الهی
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻥ کارﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻧﻬﺎ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻨﺴخ ﻮ ﻣﺴخ ﻮ
ﻓﺴﺦﻭﺣتی ﺮﺳخ
ﻮ ﻭﺳخ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩ) ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺯﺍﻫﺪ
ﺗﺮﻳﻥ ﻤﺮﺩم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻭﻯ کسی اﺳﺖ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻃﺎﻟﺐ
ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺰﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﻮﺩ.(ﺣتی غذﺍﻯ
اﺿﺎفی
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑثرﻭﺕ ﻭﻫﺮ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.)

حدبث 8122- ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺗﺴﺖ
(ﺝ67ﺹ315ﺑ بحار) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻟﺰﻫﺪ
ﻣﻔﺘﺎﺡ ﺑﺎﺏ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩﻭ
ﺍﻟﺒﺮﺍٴﻪ ﻣﻦ ﺍﻟﻨﺎﺭﻭ
ﻫﻮ ﺗﺮﮐﻚ کُلّ ﺷﻴﻴٴ
ﻳﺸﻐﻠﻚ ﻋﻦ اللهﻣﻦ
ﻏﻴﺮ ﺗﺄﺳّﻒ ﻋﻠﻰ
ﻓﻮﺗﻬﺎﻭ لا ﺍﻋﺠﺎﺏ
ﻓﻰ ﺗﺮﮐﻬﺎﻭ لا
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻓﺮﺝ ﻣﻨﻬﺎﻭ
لا ﻃﻠﺐ ﻣﺤﻤﺪﻩ
ﻋﻠﻴﻬﺎﻭ لا ﻋﻮﺽ
ﻣﻨﻬﺎ ﺑﻞ ﺗﺮﻯ ﻓﻮﺗﻬﺎ
ﺭﺍﺣﻪﻭ
ﮐﻮﻧﻬﺎ ﺁﻓﻪﻭ ﺗﮑﻮﻥ
ﺃﺑﺪﺍ ﻫﺎﺭﺑﺎ ﻣﻦ
ﺍﻟﺂﻓﻪﻣﻌﺘﺼﻤﺎ
ﺑﺎﻟﺮﺍﺣﻪﻭ ﺍﻟﺰﺍﻫﺪ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻳﺨﺘﺎﺭ
ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﻭ
ﺍﻟﺬﻝ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻌﺰ
ﻭ ﺍﻟﺠﻬﺪ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺮﺍﺣﻪﻭ
ﺍﻟﺠﻮﻉ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺸﺒﻊﻭ ﻋﺎﻗﺒﻪ
ﺍﻟﺂﺟﻞ ﻋﻠﻰ ﻣﺤﺒّﻪ
ﺍﻟﻌﺎﺟﻞﻭ ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻐﻔﻠﻪﻭ
ﻳﮑﻮﻥ ﻧﻔﺴﻪ ﻓﻰ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﻭ ﻗﻠﺒﻪ
ﻓﻰ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩﻗﺎﻝ
ﺭﺳﻮﻝ الله ﺣﺐ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺭﺃﺵ کُلّ ﺧﻈﻴﺌﻪﺃلا
ﺗﺮﻯ ﮐﻴﻒ ﺃﺣﺐ ﻣﺎ
ﺃﺑﻐﻀﻪ اللهﻭ ﺃﻯ
ﺧﻄﺄ ﺃﺷﺪ ﺟﺮﻣﺎ
ﻣﻦ ﻫﺬﺍ ﻭ ﻗﺎﻝ ﺑﻌﺾ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﺍﻟﺴلاﻡﻟﻮ ﮐﺎﻧﺖ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺑﺄﺟﻤﻌﻬﺎ
ﻟﻘﻤﻪ ﻓﻰ ﻓﻢ ﻃﻔﻞﻟﺮﺟﻤﻨﺎﻩ
ﻓﮑﻴﻒ ﺣﺎﻝ ﻣﻦ ﻧﺒﺬ
ﺣﺪﻭﺩ الله ﻭﺭﺍٴ
ﻇﻬﺮﻩﻓﻰ ﻃﻠﺒﻬﺎ
ﻭ ﺍﻟﺤﺮﺹ ﻋﻠﻴﻬﺎﻭ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻟﻮ ﺃﺣﺴﻨﺖ
ﺍﻟﻰ ﺳﺎﮐﻨﻬﺎ ﻟﺮﺣﻤﺘﻚﻭ
ﺃﺣﺴﻨﺖ ﻭﺩﺍﻋﻚﻗﺎﻝ
ﺭﺳﻮﻝ الله ﻟﻤّﺎ
ﺧﻠﻖ الله ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﺃﻣﺮﻫﺎ
ﺑﻄﺎﻋﺘﻪﻓﺄﻃﺎﻋﺖ
ﺭﺑّﻬﺎﻓﻘﺎﻝ ﻟﻬﺎ
ﺧﺎﻟﻔﻰ ﻣﻦ ﻃﻠﺒﻚ
ﻭﻭﺍﻓﻘﻰ ﻣﻦ ﺧﺎﻟﻔﻚ
ﻓﻬﻰ ﻋﻠﻰ ﻣﺎ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﻴﻬﺎ اللهﻭ ﻃﺒﻌﻬﺎ
ﻋﻠﻴﻪ ﺯﻫﺪ ﮐﻠﻴﺪ ﺑﺎﺏ
ﺁﺧﺮﺕ ﺍﺳﺖ ( ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺂﺧﺮﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺯﻫﺪ ﻭﺗﺮﻙ
ﺩﻧﻴﺎﮐﻠﻴﺪ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ پس
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻳﻦ ﺯﻫﺪ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ولیّ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺎﺩﺕ ﺑﺎﻳﻦ
ﺯﻫﺪ ﮐﺮﺩﻩﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻠﻴﺪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
رؤیاﻫﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻦﺯﻫﺪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ.
ﻭالّا ﻋﻀﻮﻳﺖ ﺩﺭ
ولایتﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺯﻫﺪ ﻭ ﻃلاﻕ
ﺩﺍﺩﻩ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﻏﻴﺮ ﺯﺍﻫﺪ
ﻧﻴﺴﺖ) ﻭﻧﻴﺰ ﮐﻠﻴﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ ( ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺴﺦ ﺁﻣﻴﺰﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺗﺮ ﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯﻤﺴﺨﻮﻓﺴﺦ
ﻭﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺁ ﻧﺎﻥ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﺷﺪ ( ﮐﻪ
ﺯﻫﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺮﻙ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻭ ﻏﺎﻓﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻴﺰ ﺗﺄﺳّﻒ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﺁﻥ ﻧﺨﻮﺭﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺮﻙ ﺁﻥ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻋﺠﺐ ﻭ ﺧﻮﺩﭘﺴﻨﺪﻯ
( ﻭﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﻘﻬﺮﻣﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ) ﻧﺸﻮﺩ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺍﺯ ﻓﺮﺝ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺃﺷﻴﺎٴ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
. (ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻓﺮﺝ
ﻭ ﻓﺮﺡ ﻭ ﻓﺮﻫﻪ ﻭ
ﻓﺮﻫﻤﻨﺪﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﭙﺶ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﻙ ﺁﻧﻬﺎﻭ ﻫﺮ
ﻏﻴﺮﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ) ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺁﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ( ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻋﻮﺽ ﻭﭘﺎﺩﺍﺷﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻩ ﺑﺎﻟﻌﮑﺶ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺁﻓﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ
( ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻭ ﺑﺎﻃﻞ ﺁﻧﻬﺎ ) ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺁﻓﺎﺗﻰ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺑﻮﺩ( ﻧﻪ ﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﮐﻪ ﺁﻳﺖ اللهﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯﻋملا ﺁﻓﺖ
الله ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺠّﻪ ﺍلاﺳلاﻡ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺣﻘّﻪ
ﺍلاﻣﺴﺎﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﭘﺎﺑﻨﺪ ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ( ﺩﺭ عرّﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺑﻴﻨﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ) ﻭ ﺯﺍﻫﺪ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﺧﺮﺕ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﮐﻪ ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮﻭ پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﺧﺮﺕﻭﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ولایت ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭرؤیاﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻧﺪﻩ ولایت ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺫﻟّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ عرّﺕ
ﺧﻮﻳﺶﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﮐﻪ ﺧﻮﺑﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺫﻟّﺖ
ﻭﺗﻮﺍﺿﻊ ﻭﮔﻢ ﻧﺎﻣﻰﻭ
ﻋﺪﻡ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
عرّﺕ ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪﻯ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰﺩﺭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖﻭ ﺷﺮﻭﺕ
ﻭ ﺷﻬﺮﺕ ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭ ﻟﺬﺕﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﻮﻗﺘﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﭘﺮ
ﺩﺭﺩﺳﺮ ﻭﺩﺭ ﻋﻴﻦ
ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﮐﻪ
ﮐﻮﺷﺶ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻴﺪﻫﺪ
. (ﮐﻮﺷﺶ ﺳﻠﻮﮐﻴﻮ
ﺗﻮﺳّلاﺕ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻗﺖ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺯﻫﺪ ﻭ ﻫﻤّﺖ
ﻭ ﻫﻮﻡ ﻭ ﺍﻭﻡ ﻭﻣﻬﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ بالقوّه
ﺧﻮﺩ ﺣﺪﺃﮐﺸﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪﺵ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
) ﻭ ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺳلاﻣﺘﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ . ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﻴﺮ ﺧﻮﻥ ﺑﺸﮑﻢ
ﺍﻭ ﺩﺭﮔﻴﺮ ﻫﻀﻢ
ﻏﺬﺍ ﺍﺳﺖﻭ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﻤﻐﺰ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻤﻴﻖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻣﻐﺰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻧﺘﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻣﺤﺒّﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺟﻞ ﻓﻮﺭﻯ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ( ﺣﻠﻮﺍﻯ
ﻧﺴﻴﻪ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺳﻴﻠﻰ
ﻧﻘﺪ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ) ﻭ ﺫﮐﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﻏﻔﻠﺖ لاﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ( ﮐﻪ ﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺪﮐّﺮ
ﻭ ﺑﻴﺎﺩ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻥ. ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺑﻴﺎﺩ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻥ
ﻭ ﻟﻤﻴﺪﻥ ﻭﺗﻦ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
عرّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺪﻭﺭﻭ ﺭﻧﺞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﺑلا ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭ ﺍﻭ ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺶ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺖ
ﺍﺳﺖولیّ ﺩﻝ ﻭ ﻗﻠﺐ
ﻭ ﻓﮑﺮﺵ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﺳﺖ ( ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ
ولیّ ﻃﺎﻟﺐ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖﻣﺤﺒّﺖ
ﺩﻧﻴﺎ ( ﻭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻠﻰ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ)
ﺭﺍ ﺭﺃﺵ ﻫﺮ ﺧﻄﺎ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻠﺬﺕ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ ﻓﻮﺭﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻬﺮ ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.ﻭﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺑﺪﺍﻥ ﻫﻢ ﻋﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎﺵ
ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ) ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻰﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻔﺮﺕ ﺩﺍﺭﺩ.(
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺟﻬﻨﻤﻰ.ﺑﺎﺯﺍﺯﺁﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎملاﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻋﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖسپس ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩﺁﻥ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ پس ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺗﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﻭﻣﻀﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻃﻘﻞ ﻟﺞ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻴﺮﺩﻟﺬﺍ ﭼﻴﺰ
ﻣﻄﻠﻮﺏﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﻔﻞ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪﺗﺎ
ﻃﻔﻞ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻄﺮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ ) ﻭ ﮐﺪﺍﻡ
ﺧﻄﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﻭ ﺑﺪ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﺟﺮﻡ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
( ﮐﻪ ﭼﻴﺰ ﻣﻨﻔﻮﺭ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ ﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺸﺮﻙ
ﺭﺍﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺟﺮﻡ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻏﺮﻡ ﻭ ﻏﺮﻳﻤﻪ ﻭﺟﺮﻳﻤﻪ
ﻭﮔﺎﺭﻣﻪ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﺗﻰ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺩﻧﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻧﺪﺍﻥﻭ ﭼﺸﻢ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸﻢﮐﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻥﺤﻤﻮﺭﺍﺑﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﺮکس ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﻴﻨﺎ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺩﻯ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ.لاﺟﺮﻡ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﺟﺮﻡ
ﮐﻪ لا ﻣﺤﺎﻟﻪ ﻭ
ﻗﻄﻌﻰ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺑﺪﻭﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺟﺮﻡ ﻭ ﻋﻴﺒﻰ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺟﺮﻡ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻏﺎﻓﻞﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻰ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﻮﺩﻙ
ﻭﺩﻳﻮﺍﻧﻪﮐﻪﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ( ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎملاﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯﮐﻪ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﻭلاﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺳﺎﺩﺍﺗﻰ ﮐﻪ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﺒلا ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.پس ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﺪﻑ ﻭ ﺣﺪﻭﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻧﻴﻨﺪﺍﺯﻳﻢﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺪﻧﺒﺎﻟﺶ
ﺑﺮﻭﻳﻢ ( ﺣﺪﻭﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘﻖ ﻫﺪﻓﻬﺎ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﺩ ) ﻭ ﺣﺮﺹ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭ
ﻭﺧﺎﻧﻪ ﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻫﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪﺍﮔﺮ ﺑﺴﺎﮐﻨﺎﻥ
ﺁﻥ ﺍﺣﺴﺎﻥ ﮐﻨﻰ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺮﺣﻤﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺑﺪﺭﻗﻪ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﻧﻴﮑﻮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
( ﺩﻧﻴﺎ ﺟﺎﻯ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻣﺮﺩﻩ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴز
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻭﺩﻳﻌﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺰﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺁﻥ ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻄﻔﻪﺍﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎملاﺕ لاﺯﻡﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ.ﻭ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪآثار ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖﮐﻪﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ آثار
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ آثار
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ  ﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎﺑﺮ
اساس ﮐﺎﺭ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ) ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭﻗﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ ( ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایتﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﻭ
ﺑﺎﺍﺧلاﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﺂﻥ ﺩﺍﺩ ( ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖﻭ
ﺑﻘﻮﺍﻧﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻓﻄﺮﻯﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﺤﺾ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﮑﻠّﻒ
ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺗﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰﻋﺎﻟﻢ
ﺫﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﻋملا ﺭﺣﻢ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﺭﺣﻢ ﻭلاﻳﺘﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻮﻟﺪﻭ
ﺭﺟﻌﺖ فوﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸری
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩ ( ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰﺑﺎﻳﻦ ﺷﺮﻁ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﮐﻪ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺍﻳﻦ ﻗﻮﻝ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺩﻩﮐﻪ
ﻋملا ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ) ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻓﺮﻣﻮﺩ.ﻫﺮکس
ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ ﻃﺎﻟﺐ
ﺑﻮﺩ ﺗﻮ ﺑﺎ ﺍﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﻦﻭ ﻫﺮکس ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻮ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﻮﺩﺑﺎﺍﻭ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺑﺎﺵ ( ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻌﺎﺷﻘﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻰ ﻭﻓﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﺑﻔﺮﺍﺭﻳﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺯﻕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺑﺰﻭﺭ ﻫﻢ ﮐﻪ
ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺁﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﺟﺰ
ﺟﻨﻮﻥ ﻭ
ﺧﺴﺘﮕﻰﻭ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ولیّ
ﻓﺮﺍﺭﻳﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻣﺪﺍﻡ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ) ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻌﻬﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﻳﺪﺍﺭ ﺍﺳﺖ ( ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻰ ﻭﻓﺎ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻄﺒﻮﻉ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻩﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﻄﺮﺕ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ )

حدیث 8123 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ67ﺹ316  بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺭﻓﻊ ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ ﺑﻤﺪﺭﻋﻪ
ﺻﻮﻑ ﻣﻦ ﻏﺰﻝ ﻣﺮﻳﻢﻭ
ﻣﻦ ﻧﺴﺞ ﻣﺮﻳﻢﻭﻣﻦ
ﺧﻴﺎﻃﻪ ﻣﺮﻳﻢ
ﻓﻠﻤّﺎ ﺍﻧﺘﻬﻰ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺴﻤﺎٴﻧﻮﺩﻯ
ﻳﺎ ﻋﻴﺴﻰﺃﻟﻖ ﻋﻨﻚ
ﺯﻳﻨﻪ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻗﺘﻰ
ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺑﺎلا
ﺑﺮﺩﻩ ﺷﺪ( ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﮐﺸﺘﻪ ﻧﺸﺪﻥ ﻣﺴﻴﺢﻭﻏﻴﺒﺖ
ﺟﺴﺪﺵ ﺩﺭ ﻏﺎﺭﻯﮐﻪ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺭﺑﻮﺩﻩ ﺩﺷﻤﺎﻧﺶ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ رؤیا ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻌﻤﻮلا ﺩﺭ رؤیا
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻟﺒﺎﺵ
ﻭ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ) ﮐﻪ
ﻭﻯ ﻳﻚ ﻗﺒﺎﻯ ﭘﺸﻤﻴﻦ
ﺑﺮﺗﻦ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻣﺮﻳﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﻣﺮﻳﻢ ﺑﺎﻓﺘﻪﻭ
ﻣﺮﻳﻢ ﺩﻭﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩ
( ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﻟﺒﺎﺵ ﺍﻭﮐﻪ
ﻣﺮﻳﻢ ﻣﺴﻴﺢ ﻋملا
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ.
ﮐﻪ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺍﻧﺠﻴﻞﺧﻮﺍﻫﺮ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻭﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ
ﻧﺪﺍ ﺷﻨﻴﺪﮐﻪ ﺃﻯ
ﻋﻴﺴﻰﻫﺮﭼﻪ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﺯﻳﻨﺖ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﻦ
( ﻋﻴﺴﻰ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ
ﺧﺎﻟﺺ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭﻭﺡ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﻭﺗﻦ
ﻭ ﻟﺒﺎس ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ علاﺋﻖ ﻭﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﻟﺒﺎﺳﻰ
ﺑﺘﻦ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺳﻮﺯﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺻﻠﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ ﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻰ ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﮐﻨﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎﺗﻦ
ﮔﻮﺷﺘﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﺑﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﻗﺒﺮﺵ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﺴﺪﺷﻮﺩ.ﻭ
ﻓﺮﺽ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻟﺨﺖ ﻭﻋﻮﺭﺑﺎ ﻋﻮﺭﺕ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺩﺁﻧﺮﺍ ﺍﻫﺎﻧﺘﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺭﻭﺡ ﻋﻮﺭﺗﻰ
ﻭ ﻋﻴﺒﻰ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
رؤیا ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺘﻦ
ﻭ ﻟﺒﺎﺵ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﭼﻮﻥ
ﮐﻮﻩ ﻭ ﺩﺭﺧﺖ ﻭﻧﻮﺭ
ﻭﺁﺳﻤﺎﻥ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﺗﻤﺸﻴﻠﻰ ﺳﻤﺒﻠﻴﺴﻢ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﭼﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻔﻬﻤﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻋﻴﺴﻰ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺼﻠﻴﺐ
ﮐﺸﻴﺪﻩﺷﺪ. ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻣﺘﻌﺼّﺐ ﮔﻔﺘﻨﺪﺑﺎ
ﻟﺒﺎﺵ ﻭ ﺗﻨﺶ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺭﻓﺖﺗﺎ ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﺑﻤﺮﮒ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺯ ﺻﻠﻴﺐ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻭ ﺩﺭ
ﮔﻮﺭﻯ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﺪﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺟﺴﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺁﻧﺠﺎ ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻳﺎ ﺭﻭﻣﻴﺎﻥ
ﺑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎﻣﻘﺒﺮﻩﺍﻯ
ﻭﺟﺎﻯ ﻣﻘﺪﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻭ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭﺩﺳﺮﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻳﺎﺩ ﻧﺸﻮﺩ.
ولیّ ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥﮐﻪﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺟﺴﺪ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺭﻓﺖﺁﻥﺴﻮﺭﺍﺥ
ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﻘﺪﺵﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳلاﻡ ﻧﻴﺰﻃﺒﻖ
ﻣﻌﻤﻮﻝ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻫﻴﭻ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﻠﻞﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪﺗﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻌﻄﻮﻑ ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺗﺎ ﺟﺪﻭﺩﻯ ﺗﺼﺤﻴﺢﻭ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﺒﻴﺂﻭﺭﺩ.ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﻓﻦ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ ﻭ ﺑﻰ ﻧﻈﻴﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺁﺭﻯ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺼﻠﻴﺐ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﻧﺸﺪﻭ ﻳﻬﻮﺩﺍﻯ
ﺍﺳﺨﺮﻳﻮﻃﻰ ﻟﻮ
ﺩﻫﻨﺪﻩﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺣﻮﺍﺭﻳّﻦ ﺧﺎﺋﻦ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﺒﻴﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺭﻭﻣﻴﺎﻥ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺼﻠﻴﺐ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺷﺪ. ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﺮﻳﻢ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻘﺪﺵ ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺷﺪﻩ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﻳﻢ ﻣﻘﺪﺵﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩ.
ولیّ ﭼﻮﻥ ﮐﺎﺷﻒﻧﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻯﺒﻮﺩ.پسﻣﺴﻴﺢ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻧﺎ ﺁﮔﺎﻩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﺪﺭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ
ﻳﺘﻴﻢ ﺍﺯ ﭘﺪﺭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻏﻴﺮﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺁﺩﻡ ﻫﺮﺩﻭﻯ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭ ﻣﺮﻳﻢ
ﻣﻘﺪﺵ. ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﻭ ﻳﺎ ﺷﻴﻮﺍ
ﮐﺎملاﻥ ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻴﻚ
ﻧﺤﻮ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺗﻘﺪﺵ
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺭﺳﻴﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ عرّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﻴﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻬﻢ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﺷﻴﻮﺍ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﮐﺎملاﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﺴﻴﺢﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭالّا
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ علاﻣﺖ ﺍﺭﺗﻀﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﮐﻔﺎﻳﺖ
لاﺯﻡﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
پس ﺍﺯ ﺣﺘﻰ ﺃﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﻳﺤﻴﻰ
ﻣﻌﻤﺪﺍﻧﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺍﺻطلاﺣﺎ
ﻏﺴﻞ ﺗﻌﻤﻴﺪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ولیّ
ﻳﺤﻴﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺎﺋﺒﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﺩﺭ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻳﺎ ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ پس ولایت ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﻭﮐﺎملاﻥ
ﺍﻭ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻳﻦ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻣﻨﺘﻔﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻬﺪﻯﻭ ﻧﻮﺭ
رَبّﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﻋﺮﺵرَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻫﺸﺖ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮﺭﻭﺯ
ﻭ ﻳﻮﻡ ﻭﺍﻭﻡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻗﺮﺁﻥ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺑﻨﻮﺭ رَبّﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺣﺘﻰ
ﺟﺎﻥ ﻟﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ
ﺑﻬﻴﭻ ﻣﻮﺭﺩﻯ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﻧﻴﺎﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺩﻟﺒﺴﺘﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺩﺭ
ﻭﺟﺪ رؤیاﺋﻰﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﺍﺟﺪ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯﻭ
ﺷﻬﺎﺩﺕﺟﻨﮕﻰﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ ﻣﻘﺪﺵ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻦ ﻋﻨﺼﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ لاﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺩﺭ
رؤیاﻫﺎ ﺑﺎ ﺗﻦ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ ﻣﺸﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺗﻦ ﻋﻨﺼﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ ﻋﺮﺷﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﻭﺗﻦ
ﺩﺭ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺭﻭﺡ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺧﻮﺩﺑﻤﻌﺮﺍﺝ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺘﻦ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﻭ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺧﻠﺴﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﺑﻴﮕﺎﻧﮕﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻳﻘﻴﻦ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭﺍﻟﻬﻴﺎﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻭﻣﻠﻤﻮﺵ
ﻭﻣﺤﺴﻮﺵ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ولیّ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺭؤﻳﺎﺋﻴﺎﻣﻮﺭ
ﺳﺎﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﻨﻮﻯﺍﺯ
ﺃﺻﻞ ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻗﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻗﺮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺴﻴﺢ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻴﺴﻰﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎﺷﻴﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺁﻥ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﺴﺢ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺮ
ﺳﺮ ﻳﺘﻴﻤﺎﻥ ﺑﻰ
ﭘﻴﺮﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﺩﻭﻡ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺳﻮﻡ ﺁﻥ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا
ﻫﻤﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻋملا ﺑﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺳﺮ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺷﻴﻌﻪ ﻭ ﺳﻨّﻰ
ﺳﺮ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻟﻰ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻫﺸﺘﺎﺩ ﻣﺪﻋﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.ﭼﺮﺍ ﻣﻬﺪﻯ
ﺍﺻﻠﻰ ﺭﺍ ﺳﺮ ﻧﺒﺮﻧﺪ.ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﺎﺷﻴﻪ ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ
ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻴﺪ.
پس ﻫﺮکس ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ
ﮐﻨﺪ ﺍﻭ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺟّﺎﻝ
ﮐﺎﺫﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺑﺒﺎﻃﻞ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ مولا ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻫﺮﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺨﻮﺩ ﺳﻴﺎﻩﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺸﺎﻝ ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻏﻴﺮ ﺑﺎﺏ ولایت
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻣﺸﺎﻝ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭﺭﻭﻡ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﻬﺎﻭ ﻳﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ. ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﻌﺼّﺐ
ﮐﻮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ که  ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﭘﺒﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮآﻥ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺏ ﺭﻣﻨﺨﻰ
ﺭﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ نفس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﮕﺮ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻓﺘﺢ
ﻫﺠﺮﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ نفس ﺯﻭ
ﺗﻘﻴﻪ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ .)

حدیث 8124 -
اﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ (ﺝ67ﺹ316ﺑ بحار)
ﮐﻪ ﺑﺸﺨﺼی
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺒﺖ
ﻟﻴلة ﻋﻨﺪ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
علیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﻓﺮﺃﻳﺘﻪ
ﻳﮑثرﺍلاﺧﺘلاﻑ
ﻣﻥ ﻤﻨﺰﻟﻪ ﻭ
ﻳﻨﻈﺮ ﺍﻟی
اﻟﺴﻤاء ﻗﺎﻝ
ﻓﺪﺧل کبعض
ﻣﺎﮐﺎﻥ ﻴﺪﺧﻞ
ﻗﺎل ﺃﻧﺎﺋم
ﺃﻧﺖ ﺃﻡ
ﺭﺍﻣﻖ؟ ﻓﻘﻠﺖ
ﺑل ﺮﺍﻣﻖ ﻳﺎ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﻣﺎﺯﻟﺖ ﺃﺭمقک
ﻤﻨﺬ ﺍﻟﻠﻴلة
ﺑﻌﻴﻨﻰ ﻭ
ﺃﻧﻈﺮ ﻣﺎ
ﺗﺼﻨﻊ ﻓﻘﺎلی اﻧﻮﻑ
ﻃﻮبی
ﻠﻠﺰﺍﻫﺪﻳﻥ فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺍﻟﺮﺍﻏﺒﻴﻥ فی
اﻟﺂﺧﺮة ﻘﻮم
ﻴﺘّﺨﺬﻭﻥ
ﺃﺭﺽ الله
ﺑﺴﺎﻃﺎ ﻭ
ﺗﺮﺍﺑﻪ ﻭ
ﺳﺎﺩﺍ ﻭ
ﮐﺘﺎﺑﻪ ﺷﻌﺎﺭﺍ
ﻭﺩﻋاءه
ﺩثاﺭﺍ ﻭ ﻣاءه
ﻃﻴﺒﺎ
ﻳﻘﺮﺿﻮﻥ اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻗﺮﺿﺎ ﻋلی
ﻤﻨﻬﺎج
اﻟﻤﺴﻴﺢ ﺍﻥّ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺃﻭﺣس
اﻟﻰ ﻋﻴﺴﻰ
ﻳﺎﻋﻴﺴﻰﻋﻠﻴک
ﺒﺎﻟﻤﻨﻬﺎج
اﻟﺄﻭﻝ ﺗﻠﺤق ملاﺣق
اﻟﻤﺮﺳﻠﻴﻦ ﻗل
ﻠﻘﻮﻣﻚ ﻳﺎ
ﺃﺧﺎ
ﺍﻟﻤﻨﺬﺭﻳﻦ ﺃﻥ
لا ﺗﺪﺧﻠﻮﺍ
ﺑﻴﺘﺎ ﻣﻥ
ﺒﻴﻮﺗﻰ ﺍلا ﺑﻘﻠﻮﺏ
ﻃﺎﻫﺮةﻭ ﺃﻳﺪ
ﻧقیة ﻭ ﺃﺑﺼﺎﺭ
ﺧﺎشعة ﻓﺎﻧّﻯ لا
ﺃﺳمع ﻤﻥ ﺪﺍع
ﺪﻋاءا ﻭﻟﺄﺣﺪ
ﻣﻥ عبادﻯ
عنده ﻣﻈﻠمة ﻭ لا
ﺃﺳﺘﺠﻴﺐ ﻟﻪ
ﺩﻋﻮة ﻭ
ﻟﻴﻘﺒﻠﻪﺣق لمﻴﺮﺩﻩ
ﺍﻟﻰ ﻓﺎﻥ
اﺳﺘﻄﻌﺖ ﻳﺎ
ﻧﻮﻑ ﺃلا
ﺗﮑﻮﻥ عرﻳﻔﺎ
ﻭلا ﺷﺎﻋﺮﺍ ﻭلا
ﺻﺎﺣﺐ ﮐﻮبة ﻭلا
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﺮﻃبة
ﻓﺎﻓﻌﻞ ﻓﺎﻥ ﺩﺍﻭﺩ
ﺭﺳﻮل رَبّ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ
ﺧﺮج ﻠﻴلة ﻣﻥ
اﻟﻠّﻴﺎﻟﻰ
ﻓﻨﻈﺮ فی ﻨﻮﺍﺣی
اﻟﺴﻤاء ثمّ
ﻗﺎﻝ ﻭالله رَبّ
ﺩﺍﻭﺩ ﺍﻥ هذﻩ
ﺍﻟﺴﺎعة ﻣﺎ
ﻳﻮﺍﻓﻘﻬﺎ
ﻋﺒﺪ ﻣﺴﻠﻢ ﻳﺴﺄﻝ
الله ﻓﻴﻬﺎ
ﺧﻴﺮﺍ الّا
ﺃﻋﻄﺎﻩ
ﺍﻳّﺎﻩ الّا
ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ
عرﻳﻔﺎ ﺃﻭ
ﺷﺎﻋﺮﺍ ﺃﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﮐﻮبة
ﺃﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﺮﻃبة ﺷﺒی
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
گذﺭﺍﻧﺪﻡ (ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭ ﺧلاﻓﺖ مولا
ﻭ ﺩﺭ ﻳکی اﺯ
ﺷﺒﻬﺎﻯ ﺠﻨﮕی
ﻤﻮلا ﺑﻮﺩﻩ.
ﮐﻪ ﺁﻣﺎﺩگی
ﺠﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﺮﺍ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﺷﺐ
ﺩﺭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﻤﻴﺪﺍﺩ ﮐﻪ
ﻣکررا اﺯ
ﺍﻃﺎق ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺮﻓﺖ ﻭ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻨﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩ(
ﮐﻪ ﻭﻗﺖ
ﺷﻨﺎسی ﺒﺎ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻣﻴکرﺩ. ﻭالّا مولا
ﺍﺣﺘﻴﺎﺟی
ﺒﺮﺍﻯ
اﺭﺗﺒﺎﻃ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻨﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺨﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﺍﻃﺎق ﻮﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺖ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺃﻯ ﻔلاﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻴﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭﻣﺮﺍﻗﺐ ﺭﻓﺖ
ﻭ ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻤﺎ ﺑﻮﺩﻡ. ﻭمولا
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺃﻯ ﻓلاﻥ
ﻃﻮﺑﺎ ﻭﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ
ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ ﺭﺍﻏﺐ
ﺑﺂﺧﺮﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺯﻣﻴﻥ ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﻓﺮﺵ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺧﺎک ﺮﺍ ﺑﺎﻟﺸﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭﮐﺘﺎﺑﺶ
ﺭﺍ ﺷﻌﺎﺭ ﺧﻮﺩ (ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺸﻌﺎﺭ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭ
ﺗﻮﺳل اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ) ﻭﺩﻋﺎﻯ
اﻭ ﺩثاﺭ ﻭ
ﭘﻮﺷﺶ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ( ﮐﻪ ﺭﻭ
ﭘﻮشی هم
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﺪﺍم ﺪﺭ
ﺗﻮﺳل عباﺩﻯ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﻋﺎﻳﺶ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻠﺐ
ﻋﻔﻮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺁﺏ
ﺭﺍﭘﺎک
ﻛﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. (ﺁﺏ
ﻋﻘلی عرﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴم
ﭙﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ)
ﻭﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﺴﻴح ﻘﺮﺍﺿﻪ
ﻭ ﻗﻴﭽی ﻮ
ﮐﻬﻨﻪ ﻭ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟی ﺒﻌﻴسی
ﻤﺴﻴح ﻮﺣی کرﺩ
ﮐﻪ ﺃﻯ ﻋﻴﺴﻰ (
ﺭﻭح ﻤﻮلا
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭح
ﻤﺴﻴح ﺘﺎﺭﻳﺨی
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﭙﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎنی
ﺨﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺪﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻴح
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻪ
ﺭﻭﺯ ﻭﻋﺪﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ
و یوم یا اوم
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭ مولا
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻔﻴم
ﺒﺮﺍﻭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺴﻴح ﺮﺍ ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ مولا
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺴﻴح
ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ) ﺃﻯ
ﻌﻴسی ﺒﺮﺍﻳﺖ لاﺯم
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻤﻨﻬﺎج ﻮ
ﺭﻭﺵ ﻭ ﻧﻬﺞ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﻧﺨﺴﺘﻴﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﺯ
ﺭﺍﻏﺒﻴﻥ
ﺒﺂﺧﺮﺕ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻰ.( ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺵ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ اﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳخ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺁﺩم اﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﻭﺭﻭﺵ
ﺣﻨﻴﻒ در ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺗﺮک ﺁثاﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺘﻮﻟﺪ ﺩﺭ نوع
فوق ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮ. ﻭﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ اﻭﻟی
اﻟﻌﺰم ﻮﻏﻴﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﺘﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﮐﺎملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﻤﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻨﻮع
ﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
غیر ﻗﺎﺑل
ﺘﺼﻮﺭﻣﺎ ﻭ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑﺎ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
عباﺩﻯ ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻭﺣی ﻤﺴﻴح
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ)
ﺑﻘﻮم ﺨﻮﺩﺕ
ﺑﮕﻮ(
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﻭم
کننده ﺧﻮﺩ
ﺗﻌﻠﻴم ﺒﺪﻩ)
ﺃﻯ ﺒﺮﺍﺩﺭ( ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﺩﺭ الهی
ﻨﻴﺰ ﺧﻄﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﻭ ﺍﻧﺬﺍﺭ( ﮐﻪ
ﻣﺴح اﻳﻨک
ﻜﺎﻣل الهی
ﺸﺪﻩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻋﺪﻩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺍﺧﻄﺎﺭ ﺧﻄﺮ
ﺟﻬﻨم ﺪﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک اﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﺬﺭ ﺍﻧﺬﺍﺭ
ﻭ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻈر ﺩﺍﺩﻥ
ﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ الهی
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺗﻮﺳل
عباﺩﻯ ﺪﺍﺩﻥ
اﺳﺖ) ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺍﺳتی ﮐﻪ
ﺩﺍﺧل
ﺨﺎﻧﻪﺍﻯ
اﺯﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻥ ﺸﻮﻳﺪ( ﻧﻪ
ﺑﻤﺴﺎﺟﺪ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺨﺎﻧﻘﺎﻫﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﮐﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺮ ﻭلیّ
الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻌﺒﻪ ﺳﺎﻟک ﻮ
ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻣﻴﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ)
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺎ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﻄﺎﻫﺮ
ﭘﺎﻙ ﻭﺑﺎ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﻧقی ﻮ
ﭘﺎﻙ ﻭﭼﺸﻤﺎنی
ﺨﺎﺷﻊ (ﺑﭙﺎﺋﻴﻥ
ﻨﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ الهی
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﺩل ﭙﺎک ﻮ ﺧﺎشع
ﺒﻮﺩ) ﮐﻪ ﺣتی
ﺪﻋﺎﻯ کسی ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻨﻮﻡ ﻭ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻳک اﺯ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﻢ (
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻄیع
ﻮلاﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ) ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻈﻠﻤﻪﺍﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﺩﻋﺎﻯ ﻮﻯ
ﻨﻤﻴﮑﻨﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻥ ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺤﻘّﻯ ﺒﺮ ﻭﻯ هستم
. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﺴﻮﻯ ﻤﻥ
ﺒﻴﺎﻳﺪ ( ﻗﺒﻠﻪﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی هستند
ﻭﻧﻪ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴم ﻮ
ﮐﻌﺒﻪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺳﻤﺒﻮل ﻤﺎﺩﻯ
ﻘﺒﻠﻪ ولایت
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﭘس
ﺗﻮ ﺃﻯ ﻔلاﻥ
ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘس که
ﻋﺮﻳﻒ (ﮔﺮﻭﻫﺒﺎﻥ
ﻮﭘﺎﺳﺒﺎﻥ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻋﺎﺭﻑ
ﻭﻋﺎﻟم ﺪﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻳک ﻘﺒﻴﻠﻪ)
ﻭﻳﺎ ﺷﺎﻋﺮ
ﺑﺎﺷﻰ ( ﮐﻪ
ﺘﻨﻬﺎ ﺣﺮﻑ
ﻣﻴﺰﻧﺪ
ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺍﺭﺩ ﻭلی
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ)ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻃﺒل
ﻮﻋﺮﻃﺒﻪﺍﻯ
ﻨﺒﺎشی ﭙس
ﭼﻨﺎﻥ ﺒﺎﺵ (ﻋﺮﻃﺒﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻳک
ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻮﺳﻴق ی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﮐﻮﺑﻪ
ﻳﺎ ﻃﺒل ﻠﻔﻈ
ﻔﺎﺭسی ﺪﺭﻯ
اﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﻭﺩ ﺭﺳﻮل رَبّ
ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ ﺷبی
اﺯ ﺷﺒﻬﺎ ﻧﻈﺮ
ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﺁﺳﻤﺎﻥ اﻧﺪﺍﺧﺖ
( ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ. ﻭ مولا
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺒﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻨﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩ)
ﻭ ﮔﻔﺖ ﺑﺨﺪﺍﻯ رَبّ
ﺩﺍﻭﺩ ﺳﻮﮔﻨﺪ (
ﮐﻪ ﺩﺍﻭﺩ بنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺗﺎﻣﺴﻴﺢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ إلی
چهارم
ﻭﻋﺮﺵﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﺑﺨﻠق ﻮ
ﮐﻤﺎل ﻮ ﻣﻘﺎم
ﻨﺒﻮﺕ ﺑﺎﺯ ﻣﻰ
ﮔﺸﺘﻨﺪ. ﮐﻪ رَبّ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻓﻌلی هر
ﺷﺎﻫﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭرَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﺮش ﻮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻋﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﻗتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩ
ﻣﺴﻠﻢ ( ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ ولایت
ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ) ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻴﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ (ﻫﺮﺳﺎﻋنی
که ﻭﻗﺖ ﺩﻋ ﺎﻭ
ﺑﻨﺪگی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺴﺎﻋتی که ﺑﻴﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮ ﭘﻴﺮ الهی
اﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﻮ ﻳﺎ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫنی
ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﻭﻳﺎ
ﻃﺒق ﻘﺮﺍﺭ
ﻗﺒلی ﺒﺮﺍﻯ
عباﺩﺕ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻋﺎﻫﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺒﻴﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ.
ﺳﺎﻋﺖ ﺑﺎﺯ
ﺳﻌی ﻮ ﮐﻮﺷﺶ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺳﺘﺤﺎﺑﺖ
ﺩﻋﺎ ﻫﺴﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﺳﻌی
ﻤﺎﺭ ﻳﺎ
ﺳﻴﻨﻪﺧﻴﺰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭخی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭلی
اﮔﺮ ﮐسی عرﻳﻒ
ﻭ ﺷﺎﻋﺮ ﻭ
ﻃﺒّﺎل
ﻮﻋﺮﺑﺪﻩ ﺟﻮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ( ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺘﮑﺒّﺮ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺭﻓﺖ ﻭﺁﻣﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﻋﺎﻳﺶ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﮐﺎملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺣتی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ اولیّ
ﺍﻟﻌﺰن ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﺎم
ﺘﻤﺎم ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﻴک ﺼﻔﺖ لاﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﺸﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳخ عرﻓﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭمولا
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.)

حدیث
8125 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ المؤمنین
ﺍﺳﺖ (ﺝ67ﺹ316 بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻟﺰﻫﺪ ثرﻭﻩ
ﻭﺍﻟﻮﺭﻉ ﺟﻨّﻪﻭ
ﺃﻓﻀﻞ ﺍﻟﺰﻫﺪ ﺍﺧﻔﺎٴ
ﺍﻟﺰﻫﺪﺍﻟﺰﻫﺪ
ﻳﺨﻠﻖ ﺍﻟﺄﺑﺪﺍﻥ
ﻭ ﻳﺤﺪﺩ ﺍﻟﺂﻣﺎﻝﻭ
ﻳﻘرَبّ ﺍﻟﻤﻨﻴّﻪﻭ
ﻳﺒﺎﻋﺪ ﺍلاﻣﻨﻴّﻪﻣﻦ
ﻇﻔﺮ ﺑﻪ ﻧﺼﺐﻭﻣﻦ
ﻓﺎﺗﻪ ﺗﻌﺐﻭ لا
ﮐﺮﻡ ﮐﺎﻟﺘﻘﻮﻯﻭ
لا ﺗﺠﺎﺭﻩ ﮐﺎﻟﻌﻤﻞ
ﺍﻟﺼﺎﻟﺢ ﻭ لا ﻭﺭﻉ
ﮐﺎﻟﻮﻗﻮﻑ ﻋﻨﺪ
ﺍﻟﺸﺒﻬﻪﻭ لا ﺯﻫﺪ
ﮐﺎﻟﺰﻫﺪ ﻓﻰ ﺍﻟﺤﺮﺍﻡﺍﻟﺰﻫﺪ
ﮐﻠﻤﻪ ﺑﻴﻦ ﮐﻠﻤﺘﻴﻦﻗﺎﻝ
الله ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻟﮑﻴلا ﺗﺄﺳﻮﺍ
ﻋﻠﻰ ﻣﺎ ﻓﺎﺗﮑﻢﻭ
لا ﺗﻔﺮﺣﻮﺍ ﺑﻤﺎ
ﺁﺗﻴﮑﻢﻓﻤﻦ ﻟﻢ ﻳﺄﺵ
ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﻤﺎﺿﻰﻭ ﻟﻢ ﻳﻔﺮﺡ
ﺑﺎﻟﺄﺗﻰﻓﻘﺪ ﺃﺧﺬ
ﺍﻟﺰﻫﺪ ﺑﻄﺮﻓﻴﻪﺃﻳّﻬﺎ
الناسﺍﻟﺰﻫﺎﺩﻩ
ﻗﺼﺮ ﺍﻟﺄﻣﻞﻭ ﺍﻟﺸﮑﺮ
ﻋﻨﺪ ﺍﻟﻨﻌﻢﻭ ﺍﻟﻮﺭﻉ
ﻋﻨﺪ ﺍﻟﻤ بحارﻡﻓﺎﻥ
عرّﺏ ﺫﻟﻚ ﻋﻨﮑﻢﻓلا
ﻳﻐﻠﺐ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ ﺻﺒﺮﮐﻢ
ﻭ لا ﺗﻨﺴﻮﺍ ﻋﻨﺪ
ﺍﻟﻨﻌﻢ ﺷﮑﺮﮐﻢﻓﻘﺪ
ﺃﻋﺬﺭ الله ﺍﻟﻴﮑﻢ
ﺑﺤﺠﺞ ﻣﺴﻔﺮﻩ
ﻇﺎﻫﺮﻩﻭ ﮐﺘﺐ ﺑﺎﺭﺯﻩﺍﻟﻌﺬﺭ
ﻭﺍﺿﺤﻪ ﮐﻪ ﺯﻫﺪ ﺷﺮﻭﺕ
ﺍﺳﺖ (ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻓﻘﻴﺮ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ.ﻭﺯﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭثرﻭﺕ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺪﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭعلاﻗﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺰﻫﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺃﻧﺪﻙ
ﺑﺎﺷﺪﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺮﻭﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺍﺯ ﺯﻫﺪ
ﺑﺎ ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺗﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻫﻤﺎﻥ ﺍﺧﻔﺎﻯ
ﺯﻫﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺯﻫﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ.ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﺮﺣّﻢ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
) ﮐﻪ ﺯﻫﺪ ﺑﺪﻥ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺁﻓﺮﻳﻨﺪ
( ﺑﺪﻥ ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ ﺳلاﻣﺘﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﻧﺪﺍﻡ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻧﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍلا ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﺪﻧﻬﺎﻯ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺪﻧﻬﺎﻯ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ ﺑﺪﻥ ﻣﺸﺎﻟﻰ
ﺃﺷﻴﺮﮒ ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﺑﺪﻥ ﻧﻮﺭﻯ ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺗﺤﺖ
ﺃﺷﻴﺮﻯﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺯﻫﺪ ﭘﺎﻙ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺯﻫﺪ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺗﻦ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
) ﻭ ﺁﻣﺎﻝ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
. ﺣﺪﻭﺩ ﻣﺸﺨّﺼﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ تقرّبﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ
ﺑﺄﻣﻞ ﻭﺍﻣﻴﺪ ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮکس ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﭼﻪ ﺑﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﻓﺮﺩﺍ ﻧﻴﺰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺩﻳﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ
باعث ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪﻥ
ﻣﻨﻴّﻪ ﻭ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ
. ( ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺳﺎﻟﻚ پس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﻭﻟﻮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻴﺰ ﻣﻨﻴّﻪ
ﻳﺎ ﺍﻣﻨﻴّﻪ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻧﻴﮑﻮﮐﻪ تقرّبﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺯﻫﺪ
ﺳﺎﻟﻚﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻳﻦ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺑﺤﻖﺑﺮﺍﻯ
تقرّب ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ) ﻭ ﺯﻫﺪ ﺩﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻣﻨﻴّﻪ
ﻫﺎ ( ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺣﻖ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﺷﺮﻭﺕ
ﻭ ﺷﻬﺮﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ)
ﮐﻪ ﻫﺮکس ﺑﺎ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻇﻔﺮ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻳﺎﻓﺖﺗﺎﺯﻩ
ﺧﺴﺘﻪ ﻭﮐﻮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯﻨﺎﺣﻖ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ ﺍﺻطلاﺣﺎ
ﺣﺮﺍﻡ ﺁﻥ ﺧﻮﺵ ﻣﺰﻩ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺑﻤﺠﺮﺩ
ﺣﺼﻮﻝ ﺁﺭﺯﻭ ﺭ ﻓﮑﺮ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺍﻳﻦ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﻭﺭ ﺷﻮﺩ
ﺑﺴﺨﺘﻰ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻨﺪ
( ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻧﺶ ﺯﺣﻤﺖﻭ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺶ ﻋﺬﺍﺏ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﻫﻴﭻ ﮐﺮﺍﻣﺘﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻘﻮﺍ ﻧﻴﺴﺖ
. (ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﺍﺗﻨﻬﺎ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻴﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺭﺍﻩ
ﺁﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﻘﻮﺍ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥﺮﺳﻴﺪ)
ﻭ ﻫﻴﭻ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻤﻞ ﺻﺎﻟﺢ
ﻧﻴﺴﺖ ( ﺍصلاﺡ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪﮐﻪ ﻋﻤﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺎﺭﻯ ﺗﺠﺎﺭﺕ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺟﺎﻧﺎﻥ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺣﻘﻴﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻃﻤﻊ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻢ
ﻧﻴﺰ ﺗﺮﺳﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻴﻮﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ) ﻭ ﻫﻴﭻ
ﻭﺭﻋﻰ ( ﻭترس ﻭﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﮐﺎﺭﻯ ) ﻧﺎﻧﻨﺪ ﺗﻮﻗﻒ
ﺩﺭ ﺷﺒﻬﺎﺕ ﻧﻴﺴﺖ
(ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣلاﻝ ﻳﺎ
ﻧﻴﮑﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻭﺿﻊ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺸﮑﻮﻙ ﻭ ﺷﺒﻪ ﺁﻭﺭ
ﻭ ﺷﺒﻴﻪ ﺧﻮﺏﻭ ﺑﺎﺷﺘﺒﺎﻩ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ولایت ﻓﻘﻴﻌﻪ
ﻓﺎﺳﺪﻯ ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰﻭﻧﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺷﺨﺼﻰ
ﺳﺎﻟﻚ) ﻭ ﻫﻴﭻ ﺯﻫﺪﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺯﻫﺪ ﺍﺯ
ﺣﺮﺍﻡ ﻧﻴﺴﺖ ( ﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺯﻫﺪ
ﺍﺯ ﺣلاﻝ ﻫﺎ ﻭ ﺷﺒﻬﻪ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ ) ﺯﻫﺪ ﮐﻠﻤﻪ
ﺍﻳﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﺩﻭﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻯﺍﻓﺴﻮﺵ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻯﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻣﺒﺎﺵ ( ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﺴﺖ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺘﻰ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﺩﺭﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺭ ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺭﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪﮒ ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺃﺳﻒ ﻭ ﺃﺳﻰ ﻭ
ﺍﻓﺴﻮﺵﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﺩ ( ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ. ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻴﺪﺭ
ﺗﺮﻙ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮکس ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻭﺣﺴﺮﺕ
ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺡ ﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻓﺮﺡ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﻫﻪ ﻭ ﻓﺮﺝ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺭﻩ
ﻣﻨﺪﻯ ﺑﺎ قُرّه
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺭﻧﻖ ﻣﻌرَبّ
ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷﻰ ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻫﺪ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﺣﺎﻝ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ
( ﻳﺎ ﻧﻘﻄﻪ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﺃﻯ ﻣﺮﺩﻡ( ﻧﺎﺵ
ﻭﻧﺎﺳﻴﺎﻥ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖﻭﻭﻃﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ) ﺯﻫﺪ ﺩﺍﺷﺘﻦﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺷﺪﻥ ﺃﻣﻞ( ﻭﻣﻮﮐﻮﻝ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎﺋﻰﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺂﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﻧﺎﺣﻘﺪﻧﻴﻮﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺮ ﺩﺭﺩ
ﺳﺮ ) ﻭ ﺷﮑﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻌﻤﺖ ﺍﺳﺖ.( ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺍﺟﺘﺒﺎ ﻧﻤﻮﺩﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺭﺍ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺷﮑﺮ ﻭ ﺩﻟﻴﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎ علاﻗﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻔﺰﻭﻧﻰ
ﻭ ﺑﺮﮐﺖ ﻫﺎ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﻭ باعث
ﻭﺭﻉ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺮﺍﻡ
ﺍﺳﺖ ( ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺣﺮﺍﻡ
) ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺮﺍﻡ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻏﺎﻟﺐ ﺑﺮ
ﺻﺒﺮ ﺷﻤﺎ ﺷﻮﺩ ( ﺑﺪﻭﻥ
ﺯﻫﺪﺻﺒﺮﻯ ﻫﻢ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ ) ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﻨﻴﺪﮐﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ سپاس ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺬﺭ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺣﺠّﺘﻬﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭﺁﺷﮑﺎﺭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ(ﺣﺠّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺘﺪلالاﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﺣﺞ ﻋﻤﺮﻩ ﻭ
ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ رؤیا ﺍﺳﺖ ﮐﻪﻭﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻏﺎﻳﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ولایت
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ . ﻭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﻋﺬﺭ ﺑﺎﺭﺯ ﻭ
ﻭﺍﺿﺢ ( ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻘﺮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﻭﺍﺿﺢ
ﻭپسﺍﺯ ﻋﺪﻡ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺁﻧﻬﺎﺑﺎﺭﺯ
ﻭﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺭ رؤیاﻫﺎﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ ﺣﻖ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
)

حدیث 8126 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ67 ﺹ317بحار) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﺍﺳﺘﺤﻴﻮﺍ
ﻣﻦ الله ﺣﻖ ﺍﻟﺤﻴﺎٴﻓﻘﻴﻞ
ﻳﺎ ﺭﺳﻮﻝ الله ﻭﻣﻦ
ﻳﺴﺘﺤﻴﻰ ﻣﻦ الله
ﺣﻖ ﺍﻟﺤﻴﺎٴ ؟ ﻓﻘﺎﻝﻣﻦ
ﺍﺳﺘﺤﻴﻰ ﻣﻦ الله
ﺣﻖ ﺍﻟﺤﻴﺎٴﻓﻠﻴﮑﺘﺐ
ﺃﺟﻠﻪ ﺑﻴﻦ ﻋﻴﻨﻴﻪﻭ
ﻟﻴﺰﻫﺪ ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺯﻳﻨﺘﻬﺎﻭ ﻳﺤﻔﻆ
ﺍﻟﺮﺃﺵ ﻭ ﻣﺎ ﺣﻮﻯ
ﻭ ﺍﻟﺒﻄﻦ ﻭ ﻣﺎ ﻭﻋﻰﻭ
لا ﻳﻨﺶ ﺍﻟﻤﻘﺎﺑﺮ
ﻭ ﺍﻟﺒﻠﻴ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﻮﺭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ ﺧﺠﺎﻟﺖ
ﺑﮑﺸﻴﺪ.ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﭼﻪ ﮐﺴﻰ ﻣﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﮑﺸﺪ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻓﺮﻣﻮﺩﻫﺮکس
ﮐﻪ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﻴﺎ ﮐﺮﺩپس
ﺃﺟﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭﭼﺸﻤﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ ( ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪپس
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺮﺑّﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎولایت ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖﮐﻪﺣﻞ"
ﻣﺸﮑلاﺕلاﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖپس
ﺣﻴﺎ ﻭﺧﺠﺎﻟﺖ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩﻳﺎ
ﺩﺍﺧﻞ ﺫﻫﻦ ﻭﺗﺼﻮﺭﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﭼﺸﻢ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ
ﺃﺟﻞ ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒﮐﻪ
ﻓﺮﺍ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻣﺎﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺂﺧﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺃﺟﻞ ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
لاﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺷﻬﻮﻭﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺪ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
پس ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮﮐﺎﺭﻯ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺭﺍﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﻓﺮﺻﺘﻰ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧلاﻓﻰ
ﺑﮑﻨﺪﻭﺑﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺻﺖ ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻔﻊ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻨﺪﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ثواب
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺧﻨﺪﻩ ﮔﻨﺎﻩ ﺩﻳﺮﻭﺯ
ثواب ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺣﻴﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺣﺎﺿﺮ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻏﺎﻓﻞ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﻭ ﻏﺎﻳﺐ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺪ) ﻭ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺯﻳﻨﺖ ﺁﻥ ﺯﺍﻫﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﺗﺮﻙ ﻣﺎﻝ
ﻭ ﺷﻬﺮﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺕﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺬﺕ ﻭﺗﻮﺣﺶ
ﺑﮕﺬﺭﺩﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻬﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﺟﻠﺐ ﮐﻨﺪ
ﻭﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ) ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺳﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪﺣﻔﻆ
ﮐﻨﻨﺪ ( ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﺮ ﻭ ﺩﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺑﻔﮑﺮ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻭﮐﻪ ﺍﻣﺎﻧﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻭ ﻏﻔﻠﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﻫﺪ. ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺁﻧﻬﺎﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺑﺎلاﺗﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ) ﻭ ﺣﻔﻆ
ﺷﮑﻢ ﻭ ﻇﺮﻓﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
( ﮐﻢ ﺧﻮﺭﻯ ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻭﺑلاﻳﺎ ﻭﭘﻮﺳﻴﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﻦ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﻨﺪ.(
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
عرّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﮔﻮﺩﺍﻝ ﻗﺒﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻴﺎﺩ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺖﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻴﺮﺩ.ﻭﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﺑﮕﻨﺎﻫﻰ
ﻣﺰﻳﺪ ﺑﺮ ﻋﻠّﺖ
ﻭ ﻣﺸﮑلاﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﻣﮕﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﮐﻨﺪﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺑلاﻳﺎ ﻭ ﻓﺘﻨﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﭘﻮﺳﻴﺪﮔﻰ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﭼﻮﻥ ﺑﻤﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺍﺷﺒﺎﺕ
ﺻﺪﻕ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯﺮﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻴﭻ
کس ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﭘﺎﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ
ﺑﮑﺎﺭﻯ ﻭ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰﻭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﮐﻪ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﮐﻨﺪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯ ﺗﺮﻯ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺰﺩ
ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ ﺧﻮﻳﺶﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﻮﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.)

حدیث 8127 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ67ﺹ317 ﺑ بحار) ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ : ﻟﻤّﺎ
ﻧﺰﻟﺖ ﻫﺬﻩﺍﻟﺂﻳﻪﻭلا
ﺗﻤﺪﻥ ﻋﻴﻨﻴﻚﺍﻟﻰ
ﻣﺎ ﻣﺘّﻌﻨﺎ ﺑﻪ
ﺃﺯﻭﺍﺟﺎﻣﻨﻬﻢ
ﺯﻫﺮﻩ
ﺍﻟﺤﻴﻮﻩﺍﻟﺪﻧﻴﺎﻃﻪ
۱۳۱ﺍﺳﺘﻮﻯ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﺟﺎﻟﺴﺎثُمّ
ﻗﺎﻝﻣﻦ ﻟﻢ ﻳﺘﻌﺰ
ﺑﻌﺰﺍٴ اللهﺗﻘﻄّﻌﺖ
ﻧﻔﺴﻪ ﺣﺴﺮﺍﺕ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﻭﻣﻦ ﺍﺗّﺒﻊ
ﺑﺼﺮﻩ ﻣﺎ ﻓﻰ ﺃﻳﺪﻯﺎﻟﻨﺎﺵ
ﻃﺎﻝ ﻫﻤّﻪﻭ ﻟﻢ
ﻳﺸﻒ ﻏﻴﻈﻪﻭ ﻣﻦ
ﻟﻢ ﻳﻌﺮﻑ لله ﻋﻠﻴﻪ
ﻧﻌﻤﻪالّا ﻓﻰ ﻣﻄﻌﻢ
ﻭﻣﺸرَبّﻗﺼﺮ ﻋﻠﻤﻪ
ﻭ ﺩﻧﺎ ﻋﺬﺍﺑﻪ  ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻪ ﻧﺎﺯﻝ ﮔﺮﺩﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ.ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑﺂﻧﭽﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﺘﻤﺘّﻊ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﻣﺘﺎﻉ
ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﺩﺍﺩﻳﻢ
ﮐﻪﺑﺮﺧﻰ ﮔﻞ ﻭ ﮔﻮﻫﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
(ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺣﻘﺎﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺍﺯ ﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻟﺬﺕ ﻭﺗﻤﺘّﻌﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺗﻰ ﻭ ﺷﻬﺮﺗﻰﻭ
ﺑﻬﺮﻩ ﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺟﻬﺎﻥﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﻦ
ﻟﺬﺗﻬﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﻫﺮﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺸﺮﻭﺕ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﻭ ﺧﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﺷﺎﺩﻯ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎﻭ ﺑﮑﺎﺥ
ﻭ ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﻭ ﺍﻭلاﺩ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺁﻧﺎﻥﻨﮕﺎﻩ ﻧﮑﻨﺪﮐﻪ
ﮔﻮﻫﺮ ﺣﻴﺎﺕ ﻋملا
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙﻭ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻗﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﻟﺬﻳﺬ
ﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭘﺮ
ﺭﻭﻧﻖ ﺗﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭالّا
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻮﺗﺎﻩﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺴﺘﻬﻠﻚ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻯ ﻭ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺩﺳﺖ ﺧﺎﻟﻰﺟﺰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ لاﺯﻡ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺴﺮﻣﺎﻳﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻮﺩﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.ولیّ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ ﻣﮑﺮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﭘﺮﻋﺬﺍﺑﻰ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺭﻧﺞ ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﮐﻤﻰ ﭼﺎﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍﺳﺖ ﻧﺸﺴﺖ ﻭ ﮔﻔﺖﻫﺮکس
ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ عرّﺍﺋﻰ
ﺍﺯ عرّﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻴﺮﺩﻧﻔﺴﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﺑﺮ ﺩﻧﻴﺎ ﻗﻄﻌﻪ
ﻗﻄﻌﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
( ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺘﻨﻬﺎ ﻣﻘﺼﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﺒﺮﺕ
ﺍﺯﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﺑﺪﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﺗلاﻑ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ.ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﻨﻔَس ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻓﺮﺍﺭ ﻭ ﺑﺎﺭﮐﺸﻰ
ﻭ ﮔﺮﻣﺎﻭ ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻧﻔﺴﺸﺎﻥ ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭ ﻫﺮکس
ﮐﻪ ﭼﺸﻢ ﺑﺪﺳﺖ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ
ﻏﺼّﻪ ﺍﻭ ﻃﻮلاﻧﻰ
( ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻤّﺖ ﻭ ﮐﻮﺷﺶ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﮐم ﻨﻤﻴﺸﻮﺩﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻫﻮﻡ ﻭﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭ ﺩﺭﺍﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ
ﮒ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻏﻴﻆ ﻭﻏﻀﺐ
ﻭﻯ ﻧﻴﺰ ﺷﻔﺎ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﺪ.ﻭ ﺁﺭﺍﻡ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ ( ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰﻭ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺪﻳث هاﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺣﺮﺹ
ﻭ ﻃﻤﻊ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺷﻬﺮﺕ ﻭﺷﻬﻮﺕ
ﺣﺪ ﺗﻮﻗّﻔﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﻧﺪﮐﻰ ﻣﺎﻝ
ﭼﻪ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪﻫﺎﺋﻴﺎﺯ
ﻋﻤﺮﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﭼﻪ ﮔﻮﻫﺮﻫﺎﻯ
ﻗﻴﻤﺘﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺁﺷﻐﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ)
ﻭ ﻫﺮکس ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻌﻤﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻭ ﺁﺷﺎﻣﻴﺪﻥ ﺍﺳﺖ
( ﻧﻌﻤﺎﺕ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥﺟﺰ
ﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﻯ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﺳﺎﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ ﺭﺯﻕ
ﻏﺬﺍﺋﻰ ﻧﻴﺰﺃﻧﺪﻙ
ﺁﻥ ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻤﺮ ﭼﻮﻥ ﭼﺎﻗﻰ
ﻭ ﺩﻳﺎﺑﺖ ﻭ ﻓﺸﺎﺭ
ﺧﻮﻥ ﻭ ﺳﻨﮕﻬﺎﻯﮕﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺩﺭ ﮐﻠﻴﻪ ﻭﮐﺒﺪ
ﻭ ﺍﺷﻨﻰ ﻋﺸﺮ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﺳﺮﻃﺎﻥ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻧﺎﻡ ﻧﺒﺮﻳﻢ ) پس
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﻭ ﻗﺎﺻﺮ
ﺍﺳﺖﻭ ﻋﺬﺍﺏ ﺍﺯ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺁﻥ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻔﮑﺮ ﺷﮑﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎ ﻭﺳلاﻣﺘﻰ
ﻫﺎﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯﮐﻪ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺖﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺻﺮﻑ
ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺭﻗﻴﻘﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻗﺎﺑﻞ قیاس
ﺑﺎ ﺗﻤﺪﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺗﻤﺪﻥ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞﻗﺎﺑﻞ
قیاس ﺑﺎ ﺗﻤﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﻔﻀﺎ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻫﺪﻑ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻠﺖ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ
ﺗﺤﻘﻖ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺪﺍﻭﻡﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻋﺪﻡ ﺗﺤﻘﻖ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎملاﺕ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰﻗﻄﻌﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﻭﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺭﺳﺦ ﻫﺎﻯ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻫﺴﺘﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.)

حدیث 8128 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ67ﺹ318ﺑحار)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻧّﺎ
ﻟﻨﺤﺐ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺃﻥ لا
ﻧﻌﻄﺎﻫﺎ ﺧﻴﺮ
ﻟﻨﺎ ﻭﻣﺎ
ﺍﻋﻄی ﺃﺣﺪ
ﻣﻨﻬﺎ ﺷﻴﺌﺎ الّا
ﻧﻘﺺ ﻣﻥﺤﻈّﻪ
ﻣﻥ اﻟﺂﺧﺮة ﻣﺎ ﻫﻤﮕی
ﺪﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻳﻢ.(ﻳﻌﻨی
ﺠﺎ ﻧﻤﺎﺯ ﺁﺏ
ﻧﻤﻴﮑﺸیم. ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻮغ
ﺒﺸﺮ ﭼﺴﺒﻴﺪﻥ
ﺒﺰﻧﺪگی ﻨﻮعی
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺄﻣﻴﻥ
ﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻳﻬﺎﻯ
لاﺯم ﻮﻏﻴﺮ لاﺯﻡ.
ﻭﻳﺎ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻟﺰﻭم ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺯﻧﺪگی
ﺨﻮﺩﺳﺎﺯﻯ ﻮ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﻭﺑﺎ ﺗﺤﻤل
عذﺍﺏ ﺯﻧﺪگی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣل
اﺗﻔﺎقی ﻮ
ﻣﺠّﺎنی ﻮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗلاﺵ ﮐﺮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻮ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
هدﺍﻳﺘﻬﺎﻯ لاﺯﻡ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺸﺨﺺ
ﺑﻬﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ کمک
ﻤﻴﮑﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻤﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ
ﺧﻴﺮ ﻭﻧفع ﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﮑسی
ﭽﻴﺰﻯ ﺪﺍﺩ
ﻩﺷﺪ ﺍﺯ ﻧﺼﻴﺐ
ﺁﺧﺮﺕ ﺍﻭ ﮐم
ﻤﻴﺸﻮﺩ.( ﻳﻚ
ﺍﺳﺘﺪلال
ﻤﻨﻄقی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ امکان
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﺮﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻟﺬﺗﻬﺎ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﻣﺼﺮﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺟﺴک ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺮﻭﺡ ﺑﻮﺍم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺯﻧﺪگی
اﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺒﺎﺯ ﺍﺟﺒﺎﺭﺍ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ
ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ کن
ﻔﻴﮑﻮﻥ اﺯلی
ﺃﺑﺪﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺠﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺳﻘﻮﻃ
ﺒﺪﺍﻥ ﺪﺳﺖ
ﺯﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺗﻌﺎلی ﻮ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺒﺪﺳﺖ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺮﻭﻯ
ﻨﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺑﻴﻥ ﺰﻣﻴﻥ
ﺘﺎﻣﺎﻩ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺳﻄ
ﺁﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﻮﺳﻄ
واﻤﺎﻧﺪ ﻳﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻧﺪﺍﻥ
ﺮﻭﻯ ﭽﮕﺮ
ﮔﺬﺍﺷﺖ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎلا ﺭﻓﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺳﻘﻮﻃﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺩﻧﺎک ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﮐسی ﺒﻌﺪم
ﻮﻣﻄلق ﻨﻴﺴنی
ﻴﻤﻴﺮﻓﺖ
ﺷﺎﻳﺪ ﺟﺎﻯ
اﻣﻴﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻟی ﺪﺭ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﭙﻠّﻪﻫﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻤﻴﺎﻓﺘﺪ ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎلا
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﺸﻢ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺒﻔﺮﺻﺖ ﺗﺎﺯﻩ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻏﻀﺐ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺣﻤتی
ﺘﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐلام
ﺤﺪﻳث ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﺣتی
کاملاﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻛﻤﺘﺮ ﺳﺨتی ﺴﻠﻮکی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺣی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی
کمتر ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ سلوک
الهی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺷﺎﻧس ﻋﺪم
ﺴﻠﻮک ﻮ ﻟﺬﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﮔﺮ  ﮐسی
ﻤﻄﻤﺌﻥ ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﻤﻴﻥ
اﺭﺍﺩﻩ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮐﺎﺭ الهی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺩﺍ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻘل
اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ها
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺧﻄﺮ
ﻋﺪم ﺴﻠﻮک
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺁﺧﺮﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم ﻮ الهی
ﺨﻮﺩﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮگ ﺸیرﻳﻥ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ. ﻭﻳﺎ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻤﻌنی ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ.
ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﻣﻌﺎنی ﺁﺧﺮﺕ
ﮐﻪ ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ
ﺑﻤﻌنی ﺒﻌﺪﻯ
ﻮ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﻳﺎ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ.
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻭﻳﺎ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ.)

حدیث
8129 - ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ67ﺹ318ﺑ بحار) ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺟﺎٴﻨﻰ
ﻣﻠﻚﻓﻘﺎﻝ ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪﺭﺑّﻚ
ﻳﻘﺮﺋﻚ ﺍﻟﺴلاﻡﻭ
ﻳﻘﻮﻝ ﻟﻚﺍﻥ ﺷﺌﺖ
ﺟﻌﻠﺖ ﻟﻚ
ﺑﻄﺤﺎٴ ﻣﮑّﻪ
ﺭﺿﺮﺍﺽ ﺫﻫﺐﻗﺎﻝ
ﻓﺮﻓﻊ ﺍﻟﻨﺒﻰ ﺭﺃﺳﻪ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺴﻤﺎٴﻓﻘﺎﻝ
ﻳﺎ رَبّﺃﺷﺒﻊ
ﻳﻮﻣﺎ ﻓﺄﺣﻤﺪﻙﻭ
ﺃﺟﻮﻉ ﻳﻮﻣﺎ ﻓﺄﺳﺄﻟﻚ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺑﻨﺰﺩ ﻣﻦ ﺁﻣﺪﻭﮔﻔﺖ
رَبّ ﻭ ﺧﺪﺍﻯ ﺗﻮ
ﺳلاﻣﺖ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ( رَبّ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪﺵ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ رَبّ
ﻧﺎ ﻣﺮﺋﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
رَبّﺍﻟﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﺍﺑﻂ
ﭘﻴﺎﻣﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻭﺣﻰ ﻭ ﻭرؤیاﻭ ﺑﮑﺎملاﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻡﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺩﻳﮕﺮ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭘﻴﺸﻴﻦﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎملاﻥ ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.رَبّ ﻣﺮﺋﻰ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ رَبّ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﻓﻌلا
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﺎﻣﻰ ﻭ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ ) ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻳﺖ ﺳلاﻡ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﺤﺮﺍﻯ ﻣﮑّﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﻃلا ﮐﻨﻢﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﮐﺎملاﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻋملا ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﺩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﻟﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﮐﻮﻫﻬﺎﻯ ﻣﮑﻪ
ﻃلا ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﭼﭗ ﻭ ﺭﺍﺳﺖ
ﺑﺎﻳﻦ ﻭ ﺁﻥ ﻣﻴﺪﺍﺩﻡ.ﻭ
ﺑﺎ ﺩﺍﺩﻥ ﻃلا ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ولیّ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭﺫﻫﻨﻴﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯﺎﻣﮑﺎﻥ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﭘﻮﻝ
لاﺯﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺍﻃﻔﺎﻝ.ولیّ
ﻃلاﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭ ﺷﺮﻭﺕﻭ ﻣﺎﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﭘﻴﺎﻡ
ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ ﭘﻮﺩﺭ
ﻃلا ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺣﻤﻞ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻭ ﺗﻮﺯﻳﻊ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭالّا ﻃلا
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺍﮔﺮ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻳﻚ ﻗﻄﻌﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻤﺘﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﺮ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺩﻭ ﮔﻔﺖ ﻳﺎ رَبّ
ﺭﻭﺯﻯ ﺗﻮﺭﺍ سپاس
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢﻭﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﮔﺮﺳﻨﻪ
ﺷﻮﻡﺍﺯ ﺗﻮ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ(ﻭ ﮐﻪ
ﺣﻖ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﺯﻗﻮ ﺭﻭﺯﻯ
ﻭ ﻗﻮﺕ لا
ﻳﻤﻮﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋملا ﻫﻤﻪ ﻏﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﻨﮕﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﮐﻪ ﺧﺮﺝ ﺃﻫﻞ ﺻﻔﻪ
ﻭﺗﺤﺒﻴﺐ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﺳﻴﺶ ﻭ
ﺗثبیت ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ ﻭﮐﺴﺐ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺣﺮﻑ
ﺍﻭﺭﺍ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ ﺑﭙﻮﻝ
ﻭ ﺗﺤﺒﻴﺐ ﻭ
ﺗﺒﻠﻴﻎ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
حدیث ﺩﺭﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻭﻝ ﺑﺎ ﭘﻮﻝ ﻭ سپس
ﻣﺤﺒّﺖﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﺪلاﻝﻭﺑﻌﺪ
ﺑﺎ ﻃﻠﺐ ﻭ علاﻗﻪ
ﻣﺼﺮﺍﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺠﺬﻭﺏ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﺷﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻋملا
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻓﮑﺮﻭ
ﺣﺎﻝ ﮐﺴﻰ ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﻫﻤّﺘﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.)

حدبث 8130
-ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ67ﺹ 18ﺑحار) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ :  ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ الله
ﺍﻧّﻤﺎ ﺍﺑﻦ ﺁﺩﻡ
ﻟﻴﻮﻣﻪﻓﻤﻦ ﺃﺻﺒﺢ
ﺁﻣﻨﺎ ﻓﻰ ﺳﺮﺑﻪﻣﻌﺎﻓﻰ
ﻓﻰ
ﺟﺴﺪﻩﻋﻨﺪﻩ ﻗﻮﺕ
ﻳﻮﻣﻪ ﻓﮑﺄﻧّﻤﺎ
ﺧﻴّﺮﺕ ﻟﻪ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﻓﺮﻣﻮﺩﺣﻘﺎﻧﺴﺎﻥﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺯﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ ﺗﻌﻬﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎ
ﺭﻭﺯﻯ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﻫﺮﺭﻭﺯ
ﻗﻮﺕ لا ﻳﻤﻮﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻨﻰ
ﺁﺩﻡ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺁﺩﻡ ﺃﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺍﺭﺩ
ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ .
ﭼﻮﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﺎﻗﻞ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻮﻟﻴﺪ
مثل ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺏ ﺩﺭﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﺑﻨﻰ
ﺁﺩﻡ ﻳﺎ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺁﺩﻡ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﻭ
ﺑﻨﻰ ﻫﺎشم ﻭ ﻣﻊ
ﺑﭽﮕﺎﻥ ﻭ
ﻓﺘﻴﺎﻥ ﻭ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻭ ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻥ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﻧﻘﺶ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻗﺎﺋﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﺩﻡ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎلاﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ
۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺑﺒﺎلاﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻰ
ﺭﻭﺩﻭ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺁﺩﻡ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ) پس ﻫﺮکس
ﺩﺭ ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﺍﺯ
ﺳرَبّ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ(
ﺩﺭ ﺍﻣﻨﻴﺖ ﺧﺎﻃﺮﺍﺯﺭﻭﺯﻯ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮﻩ ﺍﻭﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻀﻤﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﺍﻭ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﺗﻀﻤﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻭ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺟﺴﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺎﻑ ﻭ ﺷﻔﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ( ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ.
ﻭ ﻋﺎﻓﻴﺖ ﻭ ﺳلاﻣﺘﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺎﺩﻩﺍﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﻗﻮﺕ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ( ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻴﺮ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺁﻥﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻧﺪﮐﻰ ﻏﺬﺍﻭ
سپس ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺒﺖ ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﻬﺎﻥﺮﺍ
ﮐﻪ ﺧﻴﺮ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﻮﻧﺪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺧﻴﺮﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻫﺶ ﺷﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻴﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﻬﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ولیّ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺷﺮﻭﺕ ﺍﻧﺪﻭﺯﻯ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭالّا ﮐﺎﺭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺭﺍ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻏﺬﺍﺋﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.)

حدیث
8131- ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮالمؤمنین
ﺍﺳﺖ (ﺝ67ﺹ320ﺑ بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺻﻔﺎﺕﺯﺍﻫﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ : ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻗﻮﻣﺎ ﻣﻦ ﺃﻫﻞ  ﻟﺪﻧﻴﺎﻭ
ﻟﻴﺴﻮﺍ ﻣﻦ ﺃﻫﻠﻬﺎﻓﮑﺎﻧﻮﺍ
ﻓﻴﻬﺎ ﮐﻤﻦ لیسﻣﻨﻬﺎ
ﻋﻤﻠﻮﺍ ﻓﻴﻬﺎ ﺑﻤﺎ
ﻳﺒﺼﺮﻭﻥﻭ ﺑﺎﺩﺭﻭﺍ
ﻓﻴﻬﺎ ﻣﺎ ﻳﺤﺬﺭﻭﻥﺗﻘﻠﺐ
ﺃﺑﺪﺍﻧﻬﻢ ﺑﻴﻦ
ﻇﻬﺮﺍﻧﻰ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺂﺧﺮة
ﻳﺮﻭﻥ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﻳﻌﻈّﻤﻮﻥ
ﻣﻮﺕ ﺃﺟﺴﺎﺩﻫﻢ
ﻭ ﻫﻢ ﺃﺷﺪ
ﺍﻋﻈﺎﻣﺎﻟﻤﻮﺕ
ﻗﻠﻮﺏ ﺃﺣﺒّﺎﺋﻬﻢ
ﺩﺭ
ﻭﺻﻒ ﺯﺍﻫﺪﺍﻥﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻗﻮﺍﻣﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻗﻮﻡ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ولایت ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥﺩﺭ ﻫﺮ ﻋﺼﺮﻯ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺯﻫﺪ
ﻭﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
لاﺯﻣﻪﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙﻭ
علاﻣﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻥ
ﮐﺴﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ . (ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﻫﻞ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ( ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﮐﻪ
ﻗﺒلا ﻫﻢ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.
ولیّ ﭼﻮﻥ ﺑﻔﮑﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺰﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﮔﻮﺋﻰ ﺃﻫﻞ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻳﺎ ﺁﺧﺮﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻋملا
ﺃﻫﻞ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧلاﻕ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﻋﻤﻞ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺑﺼﻴﺮﺕ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺑﺼﻴﺮﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺗﺒﺼّﺮ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺘﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍﻋملا
ﺑﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﺭﻳﺎﺿﺖ
ﻭ ﮐﺎملاﺕ ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺣﮓ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﻫﻞ ﺑﺼﻴﺮﺕ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺩﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯﺩﺭس ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﺃﺩﺑﺎﻥ ﺃﺩﺏ ﺁﻣﻮﺧﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺃﺩﺏ ﺑﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﻮٴﺪﺑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻭ ﺁﻣﻮﺧﺖ)
ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺒﺎﺩﺭﺕ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
( ﮔﻮﺋﻰ مولا
ﺷﮑﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺷﮑﺎﻳﺖ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻭ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭﮐﻤﺒﺮ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺣﺬﺭ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ( ﺑﺮﺣﺬﺭ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯﻭ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻫﺴﺘﻰ.ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻠﺬﺕ ﻭ ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻰ ﮐﺸﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻋملا ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻟﺬﺗﻬﺎ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺩﻗّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ولیّ ﺑﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺃﻫﻞ
ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﺭﻯ ﺑﺘﻦ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺧﻮﺵ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭﺑﻴﻦ ﺁﻧﺎﻥﭼﻨﺪ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺭﺍ ﻳﺎﺭﻯ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎﺭﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﺑﺎ ﺗﻦ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﮐﻪ ﻧﺎﻇﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﻣﺮﺩﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ( ﮐﻪ بالقوّه
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣﺮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺘﻦ ﮐﺎﺭ ﺑﺎﻃﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻭ ﮔﻮﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻘﺪﺭ
ﺯﻳﻨﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺗﻨﻰ ﮐﻪ ﻣﻰ
ﭘﻮﺳﺪ ولیّ ﺑﻔﮑﺮ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﺯﻳﺮ ﺧﺎﻙ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﻨﻄﻔﻪ ﻣﺎﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﭼﻪ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻳﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﮑﺮ ﻣﺮﮒ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ( ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻋﺎﻣﻠﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺯ ﻓﮑﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﻮﺭ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﭼﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭ ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ .)

حدیث
8132 - ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
احادیث ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﺷﺪﻩ (ﺝ67ﺹ312ﺑ بحار):  ﺭﻭﻯ
ﺃﻥ ﻧﻮﺣﺎ ﻋﺎﺵ ﺃﻟﻔﻰ
ﻋﺎﻡ ﻭ ﺧﻤﺴﺎﻣﺎﺋﻪ
ﻋﺎﻡﻭﻣﻀﻰ ﻣﻦ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻟﻢ ﻳﺒﻦ ﻓﻴﻬﺎ
ﺑﻴﺘﺎﻭ ﮐﺎﻥ ﺍﺫﺍ
ﺃﺻﺒﺢ ﺑﻘﻮﻝ لا
ﺍﻣﺴﻰﻭ ﺍﺫﺍ ﺍﻣﺴﻰ
ﻳﻘﻮﻝ لا ﺍﺻﺒﺢﻭﮐﺬﻟﻚ
ﻧﺒﻴّﻨﺎ ﺻﻠّﻰ
الله ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ
ﺧﺮﺝ ﻣﻦ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﻭﻟﻢ
ﻳﻀﻊ ﻟﺒﻨﻪ ﻋﻠﻰ
ﻟﺒﻨﻪ ﻭ ﺃﻣﺎ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢﻓﮑﺎﻥ
ﻟﺒﺎﺳﻪ ﺍﻟﺼﻮﻑﻭ
ﺃﮐﻠﻪ ﺍﻟﺸﻌﻴﺮﻭ
ﺃﻣّﺎ ﻳﺤﻴﻰﻓﮑﺎﻥ
ﻟﺒﺎﺳﻪ ﺍﻟﻠّﻴﻒﻭ
ﺃﮐﻠﻪ ﻭﺭﻕ ﺍﻟﺸﺠﺮ
ﻭ ﺃﻣّﺎ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻓﻘﺪ ﮐﺎﻥ ﻣﻊ ﻣﺎ
ﻫﻮ ﻓﻴﻪ ﻣﻦ ﺍﻟﻤﻠﻚﻳﻠﺒﺶ
ﺍﻟﺸﻌﺮﻭ ﺍﺫﺍ ﺟﻨّﻪ
ﺍﻟﻠّﻴﻞﺷﺪ ﻳﺪﻳﻪ
ﺍﻟﻰ ﻋﻨﻘﻪﻓلا
ﻳﺰﺍﻝ ﻗﺎﺋﻤﺎ ﺣﺘّﻰ
ﻳﺼﺒﺢ
ﺑﺎﮐﻴﺎﻭ ﮐﺎﻥ ﻗﻮﺗﻪ
ﻣﻦ ﺳﻔﺎﺋﻒ ﺍﻟﺨﻮﺹ
ﻳﻌﻤﻠﻬﺎ ﺑﻴﺪﻩ
ﻭ ﺭﻭﻯ ﺃﻥ ﻧﺒﻴّﻨﺎ
ﺻﻠّﻰ الله ﻋﻠﻴﻪ
ﻭ ﺁﻟﻪﺃﺻﺎﺑﻪ ﻳﻮﻣﺎ
ﻣﻦ ﺍﻟﺠﻮﻉﻓﻮﺿﻊ
ﺻﺨﺮﻩ ﻋﻠﻰ ﺑﻄﻨﻪثُمّ
ﻗﺎﻝ ﺃلا رَبّ ﻣﮑﺮﻡ
ﻟﻨﻔﺴﻪﻭﻫﻮ ﻟﻬﺎ
ﻣﻬﻴﻦﺃلا رَبّ
نفس ﮐﺎﺳﻴﻪ ﻧﺎﻋﻤﻪ
ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﺟﺎﺋﻌﻪ
ﻋﺎﺭﻳﻪ ﻳﻮﻡ القیامةﺃلا
رَبّ ﻣﺘﺨﻮﺽ ﻣﺘﻨﻌّﻢ
ﻓﻴﻤﺎ ﺃﻓﺎٴ الله
ﻋﻠﻰ ﺭﺳﻮﻟﻪ ﻣﺎ
ﻟﻪ ﻓﻰ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ
ﻣﻦ ﺧلاﻕﺃلا ﺍﻥ
ﻋﻤﻞ ﺃﻫل اﻟﺠﻨّﻪ
ﺣﺰﻧﻪ ﺑﺮﺑﻮﻩﺃلا
ﺍﻥ ﻋﻤﻞ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﮐﻠﻤﻪ ﺳﻬلاٴ
ﺑﺸﻬﻮﻩﺃلا رَبّ
ﺷﻬﻮﻩ ﺳﺎﻋﻪﺃﻭﺭثت
ﺣﺰﻧﺎ ﻃﻮﻳلا ﻳﻮﻡ
القیامة ﻭ ﻗﺎﻝ
ﺳﻮﻳﺪ ﺑﻦ ﻏﻠﻪ ﺩﺧﻠﺖ
ﻋﻠﻰ ﺃﻣﻴﺮ المؤمنینﺑﻌﺪ
ﻣﺎ ﺑﻮﻳﻊ ﺑﺎﻟﺨلاﻓﻪ
ﻭﻫﻮ ﺟﺎﻟﺶ ﻋﻠﻰ
ﺣﺼﻴﺮ ﺻﻐﻴﺮﻭ لیس
ﻓﻰ ﺍﻟﺒﻴﺖ ﻏﻴﺮﻩﻓﻘﻠﺖ
ﻳﺎ ﺃﻣﻴﺮ المؤمنین
ﺑﻴﺪﻙ ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﺎﻝﻭ
ﻟﺴﺖ ﺃﺭﻯ ﻓﻰ ﺑﻴﺘﻚ
ﺷﻴﺌﺎﻣﻤّﺎ ﻳﺤﺘﺎﺝ
ﺍﻟﻴﻪ ﺍﻟﺒﻴﺖ ؟
ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻴﻪ
ﺍﻟﺴلاﻡ ﻳﺎ ﺍﺑﻦ
ﻏﻔﻠﻪﺍﻥ ﺍﻟﻠﺒﻴﺐ
لا ﻳﺘﺄﺷّﺶ ﻓﻰ
ﺩﺍﺭ ﺍﻟﻨﻘﻠﻪ ﻭ
ﻟﻨﺎ ﺩﺍﺭ ﺃﻣﻦ
ﻗﺪ ﻧﻘﻠﻨﺎ ﺍﻟﻴﻬﺎ
ﺧﻴﺮ ﻣﺘﺎﻋﻨﺎﻭ
ﺍﻧّﺎ ﻋﻦ ﻗﻠﻴﻞ
ﺍﻟﻴﻬﺎ ﺻﺎﺋﺮﻭﻥ
ﻭ ﮐﺎﻥ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴلاﻡﺍﺫﺍ
ﺃﺭﺍﺩ ﺃﻥ ﻳﮑﺘﺴﻰ
ﺩﺧﻞ ﺍﻟﺴﻮﻕ ﻓﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﻟﺸﻮﺑﻴﻦﻓﻴﺨﻴّﺮ
ﻗﻨﺒﺮﺍ ﺃﺟﻮﺩﻫﻤﺎ
ﻭ ﻳﻠﺒﺶ ﺍﻟﺂﺧﺮثُمّ
ﻳﺄﺗﻰ ﺍﻟﻨﺠّﺎﺭﻓﻴﻤﺪ
ﻟﻪ ﺍﺣﺪﻯ ﮐﻤﻴّﻪ
ﻭ ﻳﻘﻔﻮﻝ ﺧﺬﻩ ﺑﻘﺪﻭﻣﻚ
ﻭ ﻳﻘﻮﻝﻫﺬﻩ ﺗﺨﺮﺝ
ﻓﻰ ﻣﺼﻠﺤﻪ ﺍﺧﺮﻯﻭ
ﻳﺒﻘﻰ ﺍﻟﮑﻢ ﺍلاﺧﺮﻯ
ﺑﺤﺎﻟﻬﺎ ﻭ ﻳﻘﻮﻝ
ﻫﺬﻩ ﺗﺄﺧﺬ
ﻓﻴﻬﺎ ﻣﻦ ﺍﻟﺴﻮﻕ
ﻟﻠﺤﺴﻦ ﻭ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ
ﻭ ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ اللهﻣﺎ
ﺗﻌﺒّﺪﻭﺍ ﺑﺸﻴﮕٴ
مثل ﺍﻟﺰﻫﺪ ﻓﻰ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﻭ ﻗﺎﻝ
ﻋﻴﺴﻰ ﻟﻠﺤﻮﺍﺭﻳّﻴﻦ
ﺍﺭﺿﻮﺍ ﺑﺪﻧﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻊ ﺳلاﻣﻪ ﺩﻳﻨﮑﻢﮐﻤﺎ
ﺭﺿﻰ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﺑﺪﻧﻰ
ﺍﻟﺪﻳﻦﻣﻊ ﺳلاﻣﻪ
ﺩﻧﻴﺎﻫﻢﻭ ﺗﺤﺒﺒﻮﺍ
ﺍﻟﻰ الله
ﺑﺎﻟﺒﻌﺪ ﻣﻨﻬﻢﻭ
ﺃﺭﺿﻮﺍ الله ﻓﻰ
ﺳﺨﻄﻬﻢﻓﻘﺎﻟﻮﺍﻓﻤﻦ
ﻧﺠﺎﻟﺶ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
الله ؟ ﻗﺎﻝ ﻣﻦ
ﻳﺬﮐّﺮﮐﻢ الله
ﺭﻭٴﻴﺘﻪﻭ ﻳﺰﻳﺪ
ﻓﻰ ﻋﻠﻤﮑﻢ ﻣﻨﻄﻘﻪﻭ
ﻳﺮﻏﺒّﮑﻢ ﻓﻰ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ
ﻋﻤﻠﻪ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﻧﻮﺡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ
ﮐﺮﺩ( ﺷﺎﻳﺪﺭ ﻧﻮﺡ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺎﺑﻞ.ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ.ولیّ
ﺩﺭ ﺷﺶﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻋﻤﺮ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺍﻭ ﺩﺭﺍﺯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺃﻧﻮﺥ
ﻭ ﺃﻧﻮﺵ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻗﻮﻡ ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ.ﮐﻪ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻬﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥﻭﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺑﺎﺭﻭﭘﺎﻭ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ ﻫﺠﺮﺕ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻳﺨﭽﺎﻟﻬﺎﻯ
ﻗﻄﺒﻰ ﺑﻌﻠﺖ ﮔﺮﻣﺎﻯ
کرﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﺁﺏ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﻠﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺩﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻳﺨﭽﺎﻝ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺁﺏ ﻓﺮﺍﮔﺮﻓﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﮐﺸﺘﻰ ﻧﻮﺡ ﺩﺭ ﻃﻮﻓﺎﻥ
ﺍﻭﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺎﺑﻞ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺎﺑﻞ ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭﻃﻐﻴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﺩﺟﻠﻪ ﻭ ﻓﺮﺍﺕ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺩﻳﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺍﻳﻦ ﻃﻐﻴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﺼﺮﻩ ﺗﺎ
ﺑﻐﺪﺍﺩﺟﺰ ﺟﺎﺩﻩ
ﺧﺎﻙ ﺭﻳﺰﻯ ﺷﺪﻩﻫﻴﭻ
ﺧﺸﮑﻰ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﺪ.ﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺭ ﻗﺎﻳﻘﻬﺎﻭ ﺩﻭﺍﺏ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎلاﻯ ﺗﭙّﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ
ﺣﺮﮐﺖ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺳﺪﺑﻨﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﺗﺮﮐﻴﻪ ﻭ ﺳﻮﺭﻳﻪ
ﻭ ﻋﺮﺍﻕﭼﻨﺎﻥ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﮐﻮﻓﻪ ﮐﻒ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﻓﺮﺍﺕ ﺯﻳﺮ ﭘﻠﻌﻈﻴﻢ
ﺁﻥﺮﺍ ﺩﻳﺪﻡ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﺪ ﻋﺮﺽ ﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﻣﺘﺮﻯ ﻓﺮﺍﺕ
ﺭﺍﺑﺎ ﺑﺮﻳﺪﻥ ﺍﺯ
ﺁﺏ ﺑﺎﺭﻳﮑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﮔﺬﺷﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺒلا ﮐﺸﺘﻴﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺳﻨﮕﻴﻥﺪﺭﺁﻥ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ. ﻭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻃﻮﻓﺎﻥ ﻧﻮﺡﺩﺭ
آثار ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻨﻬﺮﻳﻦ
ﻧﻴﺰ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺕ
ﻧﻮﺡ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ ﻧﺴﺎﺧﺖﻭﭼﻮﻥ
ﺻﺒﺢ ﻣﻴﺸﺪ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﮐﻪ ﺑﺸﺐ ﻧﻤﻴﺮﺳﻢ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺷﺐ ﻣﻴﺸﺪﻣﻴﮕﻔﺖ
ﮐﻪ ﺑﺼﺒﺢ ﻧﻤﻴﺮﺳﻢ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺎ
( ﻣﺤﻤﺪ ) ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮ ﺍﻭ ﻭ ﺁﻝ
ﺍﻭ ﺑﺎﺩﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﻓﺖﺧﺸﺘﻰ
ﺑﺮﻭﻯ ﺧﺸﺖ ﻧﮕﺬﺍﺷﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﭘﺪﺭ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁ ﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺸﺄ ﺩﻳﻨﻰ ﻗﻮﻡ
ﻗﺮﻳﺶ ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﻏرَبّ ﺷﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺩﺭ(ﺍﻭﺭ)ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺷﻂ ﺍﻟﻌرَبّ ﭼﻬﺎﺭﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﻠﻴﺞ ﻓﺎﺭﺵ ﺩﻭﺭﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ سپس ﺩﺭ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻓﻠﺴﻄﻴﻦﮐﻪ ﻣﻌﺒﺪ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﮐﺎملاﻧﻰ ﭼﻮﻥ ﻳﻌﻘﻮﺏ
ﻭ ﺍﺳﺤﺎﻕ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺼﺮ ﻳﻮﺳﻒ.ﻭﺩﺭ
ﻧﻘﺎﻁ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺩﺍﺩ.ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﺩﺭﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺼﺮﻯ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻳﻮﺳﻒ ﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺼﺮﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺑﺮ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﻓﺎﺋﻖ
ﺁﻣﺪﻧﺪ.ﻭ
ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻣﻮٴﺴﺶ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﻋﻀﻮ ﻣﮑﺘﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﻓﺮﻋﻮﻥﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺸﻌﻴﺐ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻘﻴﻢ ﺷﻬﺮ(ﻣﺪﻳﻦ)ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻤﺎﻝ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳلاﺕﺩﻣﺎﻏﻪ
ﺩﻭ ﺷﺎﺧﻪ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺳﺮﺥ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﺳﻴﻨﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﺻﺤﺮﺍﻣﺮﮐﺰ عرّﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻴﺰ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺭﻭﺳﻰ ﺑﺎﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺁﻥ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻣﺴﻠّﻂ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺖ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻣﻄﺮﻭﺩﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﮔﻨﺪﻡ ﮔﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻗﻠﻴّﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ)
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻟﺒﺎﺳﻰ
ﺍﺯ ﭘﺸﻢ ﻭ ﺧﻮﺭﺍﻙ
ﻧﺎﻥ ﺟﻮ ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﻣّﺎ
ﻳﺤﻴﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
( ﻣﻌﻤﺪﺍﻧﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﮐﺮﻳﺎﺟﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﺗﻌﻤﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻋﻴﺴﻰ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﻮﻡ ﺻﺎﺋﺒﻪ
ﺩﺭ ﺟﻨﻮﺏ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭ ﻋﺮﺍﻕﮐﻪ ﺍﺯ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩﻭ ﺑﻤﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻠﺤﻖ ﻧﺸﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺟﻨﮓ ﺍﺧﻴﺮ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭﻋﺮﺍﻕﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﮑﻠّﻰ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻧﻤﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺁﺏ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﮐﻪ ﻟﺒﺎﺳﻰ ﺍﺯ
ﻟﻴﻒ ﺧﺮﻣﺎ ﺩﺍﺷﺖﻭﺍﺯ
ﺑﺮﮒ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻣّﺎ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻧﺒﻰﺑﺎ ﺁﻥ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻭﻣﻤﻠﮑﺖ ﺍﻭ ( ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﻣﻌﺒﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ.ولیّ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻭﺩ ﭘﺪﺭﺵ
ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺸﺎﺋﻰ ﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ) ﮐﻪ ﻟﺒﺎﺳﻰ
ﺍﺯ ﻣﻮ ﺑﺘﻦ ﻣﻴﮑﺮﺩ
) ﭼﻮﻥ ﺷﺐ ﻣﻴﺸﺪ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺑﺴﺖ ﻭﺗﺎ
ﺻﺒﺢ ﮔﺮﻳﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻭ ﻗﻮﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺑﺎﻓﺘﻦ ﺳﻔﺎﻑ
( ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺒﺪ ﻓﺎﺭﺳﻰ
) ﺍﺯ ﺑﺮﮒ
ﺧﺮﻣﺎﮐﺴﺐﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺳﺨﺖ ﮔﺮﺳﻨﻪ
ﺑﻮﺩﻭ ﺳﺘﮕﻰ ﺑﺮ
ﺷﮑﻢ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺖ.ﻭﮔﻔﺖ
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ نفس ( ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻣّﺎﺭﻩ
) ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﺪﻣﺖ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻫﺎﻧﺖ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﭘﻮﺷﺶ ﻧﺮﻣﻰ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﺩﻭﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﺮﺳﻨﻪ
ﻭﻋﺮﻳﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ( ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺗﻨﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻭﺡ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴﺦ ﺁﻣﻴﺰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﮐﻪ ﻋﺮﻳﺎﻥ ﻭ
ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻭ ﺗﺸﻨﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻏﺮﻕ ﻧﻌﻤﺘﻰ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ولیّ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺳﺖ ﺧﺎﻟﻰ
ﺑﻮﺩ. ( ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺗﮑﺎملاﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻰ ﮔﺮﻓﺖ ) ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﻋﻤﻞ ﺃﻫﻞ ﺑﻬﺸﺖ
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ولایت
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ) ﺍﻧﺪﻭﻫﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﻓﺰﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ( ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭﺡ ) ولیّ ﺃﻫﻞ
ﺁﺗﺶ ( ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺑﺪ
ﺩﻳﻦﻭ ﻧﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﮓ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭﺭﺳﻮﻝ ) ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﻠﻤﻪﺍﻯ
ﺁﺳﺎﻥﺩﻭﭼﺘﺮ ﺷﻬﻮﺕ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ( ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻭ ﺳﺮﻋﺖﺗﻦ ﺑﺸﻬﻮﺕ
ﻭﻫﻮﺵ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
) ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺴﺎ
ﺷﻬﻮﺗﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻋﺘﻰ
( ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻮﺗﺎﻩ
) ﮐﻪ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ
(ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﻧﻴﺎ
( ﺳﺨﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺎﺯﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺎﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻭ ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺮ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻴﻦ
پس ﺍﺯ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺶ ﺑﺮﺍﻯ ﺧلاﻓﺖ
ﻭﺍﺭﺩ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺵ
ﺷﺪﻡﮐﻪ ﺭﻭﻯ ﺣﺼﻴﺮ
ﮐﻮﭼﮑﻰ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻭﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺵ ( ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻗﻚ
ﮔﻠﻴﻦ ﺍﻭ ) ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﺪ.ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ
ﻳﺎ ﺃﻣﻴﺮ المؤمنین
( ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺯﻣﺎﻥ ) ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﺎﻝ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺩﺭﺩﺳﺖ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺧﺎﻧﻪﺍﺕ ﺧﺎﻟﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻢ.ﮐﻪ مولا
ﻓﺮﻣﻮﺩﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻏﻔﻠﺖ ( ﻧﺎﻡ ﭘﺪﺭ
ﺭﺍﻭﻯ ﻏﻔﻠﻪ ﺑﻮﺩﻩﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻟﺐ ﻭ ﻋﻘﻞﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻭ
ﺍﻗﺎﻣﺖ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﺭﺍ ﺩﺍﺭ
ﺃﻣﻨﻰ ( ﺩﺭ ﺍﻣﻨﻴّﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ.ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ولایت ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻣّﻰ ﻭمؤمن ﺑﻮﺩﻥ
ﻭ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻥ ) ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻣﺘﺎﻉ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ( ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎ
) ﺑﺪﺍﻥ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻳﻢ
( ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺫﺧﻴﺮﻩﻫﺎﻯ ﺁﺧﺮﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
) ﻭ ﻗﺮﻳﺒﺎ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺭﻓﺖ.
ﻭ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺷﺪﻥ ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ
ﮐﻪ ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
( ﭘﻮﺳﻴﺪﮔﻰ ﺗﻦ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ولایت.
ﺻﺎﺋﺮﻭﻥﮐﻪ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﺋﺮﻭﻥ
ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ ﻭﻣﻴﺮﻭﻳﻢ)
ﻭ ﻫﺮﮔﺎﻩ مولا ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻟﺒﺎﺳﻰ ﺗﻬﻴﻪ ﮐﻨﺪ
ﺑﺒﺎﺯﺍﺭ
ﻣﻴﺮﻓﺖﻭﺩﻭ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ
ﻣﻴﺨﺮﻳﺪ.ﮐﻪ ﻗﻨﺒﺮ
ﺧﺎﺩﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺁﻥ
ﺩﻭ ﺭﺍ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺁﺳﺘﻴﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﺩ ﮐﻬﻪ
ﺑﺒﺮﻧﺪﮐﻪ ﺑﮑﺎﺭ
ﺣﺴﻦ ﻭﺣﺴﻴﻦ ﺑﺨﻮﺭﺩ.
ﻭﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻣﻰ
ﻓﺮﻣﻮﺩﭼﻴﺰﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﻫﺪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺧﻮﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﻴﺴﺖ ( ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﻭ ﺳﺮﻋﺖ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺳﺎﻟﻚ
) ﻭ ﻋﻴﺴﻰ ﺑﺤﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻔﺖﺑﺤﻘﻴﺮ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺑﺪﻫﻴﺪ
( ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﻭﻣﺎﻝ ﺩﻧﻴﺎﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﻧﻴﺎﺩﻧﻰ
ﻭﺣﺎﺿﺮ ﻭ ﺩﻧﻮ ﻭﺩﺭ
ﺩﺳﺖﺭﺵ ﻫﺴﺖ ) ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳلاﻣﺘﻰ
ﺩﻳﻦ ﺷﻤﺎ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﻴﺪ
( ﺳلاﻣﺘﻰ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯﺑﺎﺯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺘﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬی اﺳﺖ ) ﻭﺃﻫﻞ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺭﺍﺿﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭙﺴﺘﻰ
ﺑﺮﺩﻧﺪﺗﺎ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻳﺪ.ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﺃﻫﻞ ﺩﻧﻴﺎ.ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻏﻀﺐ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﻨﻴﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪﺑﺎ
ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ
؟ ﻓﺮﻣﻮﺩﺑﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺭﻭﻯ ﺁﻧﺎﻥﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ ﺧﺪﺍ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ.ﻭ ﺑﺎ ﻧﻄﻖ
ﻭﮐلاﻣﺸﺎﻥ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ثُمّ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺧﺮﺕ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺭﻭﻯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋملا ﺩﻳﺪﺍﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥﻭ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻭ ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺩﺍﻧﺶ
ﻣﺎﺩﻯﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻔﻘﻬﻰ
ﻭ ﺗﺮﻏﻴﺐ ﺑﻌﻤﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮﺕ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﺑﺮﺍﻯ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻭ پس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ .)

حدیث
8133 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ 67 ﺹ352ﺑ
بحار) ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻭﺻﻴّﺖ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﭽﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؟ (ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ ﺩﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ الهی
ﻘﺪﻳم ﻮ
ﻣﺴﻴﺤﻰ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻟﻮﻙ
ﻣﺎﻥ) ﻳﺎ ﻣﺮﺩ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺣﮑﻤﺖ الهی
ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﺼﻴﺤﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی و
نصوحی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎم
ﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﻘﺪﻳم
ﺒﻠﻘﻤﺎﻥ ﻤﻨﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻣﺪﺍﻭم ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﻤﻴﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﺎم
ﻔﺮﻣﻮﺩ
کاﻥ
ﻔﻴﻬﺎ
ﺍﻟﺄﻋﺎﺟﻴﺐ ﻭ
ﮐﺎﻥ ﺃﻋﺠﺐ
ﻣﺎﮐﺎﻥ ﻔﻴﻬﺎ
ﺃﻥ ﻘﺎل لاﺑﻨﻪﺧﻒ
الله عرّ ﻭ ﺟﻞ
ﺧﻴفةَ ﻮ ﺟﺌﺘﻪ
ﺑﺒﺮّ
ﺍﻟثقلین
ﻟﻌﺬﺑﻚ ﻭﺍﺭج الله
ﺭﺟاء ﻟﻮ
ﺟﺌﺘﻪ ﺑﺬﻧﻮﺏ
ﺍﻟثقلین
ﻠﺮﺣﻤک ثمّ ﻘﺎﻝ...ﺍﻧّﻪ
ﻟﻴس ﻣﻥ عبد
ﻣؤﻤﻦ الّا فی
ﻘﻠﺒﻪ ﻧﻮﺭﺍﻥ
ﻧﻮﺭ ﺧﻴفة ﻭ
ﻧﻮﺭ ﺭﺟاء ﻟﻮ
ﻭﺯﻥ هذﺍ ﻟم
ﻴﺰﺩ ﻋلی هذﺍ ﻭﻟﻮ
ﻭﺯﻥ هذا ﻟم
ﻴﺰﺩ ﻋلی هذﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
عجاﺒﻰ (ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺖ) ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﺠﻴﺐ
ﺗﺮﻳﻥ ﺁﻥ ﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺵ
ﮔﻔﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺘﺮس ﺁﻥ ﭽﻨﺎﻥ
که ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍهی
ثوﺍﺏ ﺗﻤﺎم
ﺠﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺑﺒﺮﻯ
ﮐﻪ ببخشد ( ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑسلوک
الهی
ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﺩ)
ﺑﺎﺯ ﺗﻮﺭﺍ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺩ.(ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع و
الگوی کمال
ﺒﺮﺳﺪ. ﺳﺎﻟکی
که ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺗﻤﺎم
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
عاﻟﻤﻴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ثوﺍﺏ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﮐﻨﺪ ﻭلی
ﻤﻐﺮﻭﺭ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻋﺬﺍﺏ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎم
اﻋﻤﺎل ﻮ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺃﻧﺪﻙ ﺑﺪﺍﻥ
ﻮ ﺗﺮس ﺧﺪﺍ
ﻭﺗﻘﻮﺍﻯ اﻭ
ﻫﻤﺎﻥ اﺟﺮﺍﻯ
ﺪﻗﻴق ﻮ ﺟﺪﻯ
ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
مربّی الهی
ﻤﻌﺮﻓی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭﺩﻭﺭﻯ اﺯ
ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺳﺮ
ﭘﻴﭽی اﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ الهی ﻮ ﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺴﻨّﻯ
ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻰ) ﻭ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺎﺵ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺘﻤﺎم ﺪﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺩﻭﺵ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ
ﺑﺎﺯ ﺗﻮﺭﺍ
ﺭﺣﻤﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.(
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐلامی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺰﻳﺎﺩ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﻧﺒﺨﺸﺪ. ﻭالّا
ﺧﺎﺭج اﺯ ولایت
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳبی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙُﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺗﺮﻃﻮلاﻧی
ﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ عاﺷق
ﺘﺮ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺗﺮ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯند ﻭ
ﺍﮔﺮﻫﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﻟﺪ ﮐسی ﺮﺍ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭﻋﻔﻮ
ﻧﻬﺎئی ﻨﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ ﻋملا
ﻓﺮﺻﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺪﺍﺩﻩ ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺤتی ﻮ
ﻳﺮﻭﺳﻬﺎ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺘﺮ
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﻟﮕﻮﻯ
کمال ﻤﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ.
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻤﻴّﺖ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی کیفیّت
ﺗﻤﺎم اﻣﻮﺭ الهی
ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﮐﻴﻔﻴﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﺃﻧﺪکی کمیّت
ها ﺭﺍ ﺑﺎﻃل ﻮ
ﺟﺒﺮﺍﻥ کند )
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﭘﺪﺭم همیشه
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺑﻨﺪﻩ (ﻋﺒﺪ
ﻣﻮﺑﺪ ﻣﻄیع
ﺒﺎ ولایت) ﮐﻪ
ﻣؤﻤﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﺑﺎ ولایت
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﻭم ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻧﻪ اﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺮﺍ ﻣؤﻤﻦ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣؤﻤﻥ
ﭽﻨﻴﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻠﺒﺸﺎﻥ
ﺪﻭ ﻧﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﺩﻭ
ﻧﻘﻄﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ ﻮ
ﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴﺎﻓﺘﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ)
ﻳکی ﻨﻮﺭ ﺯُﻫﺪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﻮﺭ
ﺭﺟﺎ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ (ﺩﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻣﻬمی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ) ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﺮﺍ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭ
ﺗﺮﺍﺯﻭ ﺑﺴﻨﺠﻴﻢ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ( ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻴکی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺘﺸﻴّﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻋﺠﻴﺐ ﻫﻤﺎﻥ (ﻣﺎﺟﻴﻚ)
ﻭ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ کسی
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻋﺠﺎﺯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻤﮑﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻌثت
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ
ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺒﺮﻧﺪ.
ﻭ ﻋﺠﻴﺐ ﺗﻌﺠﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎلا ﻋﺠﺐ
ﻭ ﻏﺮﻭﺭ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.)

حدیث 8134 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ67ﺹ357  بحار) ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﻮﻣﻰ ( ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻳﺎ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ولایت ﮐﻪ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ولایت
مولا ﻋﻠﻴﻪ ﺧﻠﻔﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪولیّ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
) ﮐﻪ ﺑﻤﻌﺼﻴﺖ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
( ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺳﻨّﺘﻰﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺭﺍﻳﺞ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰﮐﻪ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﭽﻨﺪ ﻋﻤﻞ
ﻭ ﭼﻨﺪ ﺧﻮﺭﺩﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺻﻔﺘﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻤﻨﻮﻉ ﻭ ﺣﺮﺍﻣهستند.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣؤﻣﻦ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮔﺮﭼﻪ
ﭼﻨﺪ ﻋﻤﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺭﻭﺯﻩ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺑﺎﻣﺎﻡ ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﻗﻮﻡ ﻳﻌﻤﻠﻮﻥ
ﺑﺎﻟﻤﻌﺎﺻﻰﻭ ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻧﺮﺟﻮ ﻓلا ﻳﺰﺍﻟﻮﻥ
ﮐﺬﻟﻚ ﺣﺘّﻰ ﻳﺄﺗﻴﻬﻢ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ؟ ﻓﻘﺎﻝ
هؤلاء ﻗﻮﻡﻳﺘﺮﺟّﺤﻮﻥ
ﻓﻰ ﺍﻟﺄﻣﺎﻧﻰ ﮐﺬﺑﻮﺍﻟﻴﺴﻮﺍ
ﺑﺮﺍﺟﻴﻦﺍﻥ
ﻣﻦ ﺭﺟﺎ ﺷﻴﺌﺎ ﻃﻠﺒﻪ
ﻭﻣﻦ ﺧﺎﻑ ﻣﻦ ﺷﻴﻴٴ
ﻫرَبّ ﻣﻨﻪ ... ﮐﺬﺑﻮﺍ
ﻟﻴﺴﻮﺍ ﻟﻨﺎ ﺑﻤﻮﺍﻝ...
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺭﺟﺎ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.(
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻠﻰ
ﺭﻏﻢ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ولیّ ﺩﻟﺨﻮﺵ
ﺑﻄﺮﻓﺪﺍﺭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ولایت ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻤﻪ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪﺑﺪﺍﻥ ﺩﻝ
ﺧﻮﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺩﻝ
ﺧﻮﺵ ﺑﺪﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ولایتﺍﻣﻴﺪ
ﻭﺭﺟﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗلاﺵ ﺟﺪﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺨﺎﻃﺮﮐﻨﺎﻫﺎﻥﺰﻳﺎﺩﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ)ﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺩﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭﻭﻍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭﺍﺯ
ﻣﻮﺍﻟﻴﺎﻥ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
( ولایت ﻭﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭلاٴ
ﻭ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ولایت ﺭﺍ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
) ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻣﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺪ ﺑﺎﺯﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ( ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺎﺏ ﺑﺎﺯﻯ ﮐﻪ ﺭﻓﺖ
ﻭ ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ ﺑﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺻﻠﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭولایت
ﺍﻟﻬﻰ مولا ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ کس ﮐﻪ ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﺍﻣﻴﺪ ﺩﺍﺷﺖﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﮑﻮﺷﺪ
ﻭ ﻣﻰ ﻃﻠﺒﺪ ( ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻖ ﺳﻮﮊﻩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻣﻴﺪ ﺧﻮﺩ ) ﻭ ﻫﺮ
کس ﮐﻪ ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ
ﺗﺮﺳﻴﺪ ( ﻭترس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ) ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗلاﺵ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ(
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻳ ﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻮﺍﻟﻰ ﺑﺎ ولایت
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻭﻭلاٴ
ﻭﻭﺍﻟﻪ ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺪﻭﺭ ﻓﺘﻮﺍﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍعلاﻥ ﺟﻨﮓﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺍﻣﻮﻯ ﻭ
ﻋﺒﺎﺳﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻭ ﻣﺘﻈلاﻫﺮﻳﻦﺑﺎﺳلاﻡ
ﺿﻤﻦ ﺍﻳﻦ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺧﻠﻔﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻄﺐ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪ
مولا ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰﺍﺋﺘلاﻑ
ﺗﻤﺎﻡ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﺭﺍ باعث
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ولیّ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩﺍﻣﺎﻣﺎﻥﻨﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪﺁﻧﺮﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻔﺖ پس ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺑﻤﻴﻞ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ.)

حدیث 8135 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ (ﺝ67ﺹ359 ﺑحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﻣﻦ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩﻩﺷﺪﻩ
ﺍﻟﺨﻮﻑ ﻣﻦ الله
عرّﻭﺟﻞﺍﻧّﻤﺎ
ﻳﺨﺸﻰ الله ﻣﻦ ﻋﺒﺎﺩﻩ
ﺍﻟﻌﻠﻤﺎٴﻭ ﻗﺎﻝ ﺟﻞ
ﺷأنهﻓلا ﺗﺨﺸﻮﺍ الناسﻭ
ﺍﺧﺸﻮﻧﻰﺍﻟﻤﺎﺋﺪﻩ
۴۴ ﻭ ﻗﺎﻝ ﺗﺒﺎﺭﻙ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰﻭﻣﻦ ﻳﺘّﻖ
اللهﺟﻌﻞ ﻟﻪ ﻣﺨﺮﺟﺎ
ﻗﺎﻝﻭ ﻗﺎﻝ ﺃﺑﻮ
ﻋﺒﺪ اللهﺍﻥ ﺣﺐ
ﺍﻟﺸﺮﻑ ﻭ ﺍﻟﺬﮐﺮلا
ﻳﮑﻮﻧﺎﻥ ﻓﻰ ﻗﻠﺐ
ﺍﻟﺨﺎﺋﻒ
ﺍﻟﺮﺍﻫﺐ ﺷﺮﻁ ﻋﺒﺎﺩﺕترس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ عرّﻭﺟﻞ
ﺍﺳﺖ.( ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ لاﺯﻡ
ﺭﺍ ﮐﺎﻓﻰ ﻧﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﺎولایت
ﺑﺎﺷﺪﺭﺿﺎﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﺎﺷﺪ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻠﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺸﻴﺖ ﻭ ترس ﺩﺍﺭﺩ
( ﻋﻠﻤﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﻟﮑﻨﻰ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻠﻤﺎ ﺁﮔﺎﻫﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺗﺒﻪ
ﺷﻬﻮﺩ قوسﺻﻌﻮﺩﻭ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ قوس
ﻧﺰﻭﻝ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ولایت ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮔﻤﻨﺎﻡ ﻭﻣﻨﺰﻭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻨﺪ علاﻗﻤﻨﺪ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻤﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ترس ﻭ
ﺍﻧﺪﻭﻫﻰ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻭﻣﻘﺮﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺁﮔﺎﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻳﻦ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪترس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺑﻠﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻋﻔﻮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﻃلاﻋﺎﺕ
ﻋﺮﻓﻰ ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﺻﻠﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺭﺟﺎ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﺁﻧﻬﺎﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ترس ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﺧﻮﻑ ﻭ ﺭﺟﺎ
ﺗﻌﺎﺩﻝ ﻣﻮﺍﺯﻧﻪ
ﺍﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻫﻢ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺑﺰﻫﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﻫﻢ
ﺑﺎﻣﻴﺪ ﺣﺘﻤﻰ ﺑﺘﻨﺒﻠﻰ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻧﺸﻮﻧﺪ)
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺍﺯ
ﻣﺮﺩﻡ ﻧﺘﺮﺳﻴﺪﻭ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ(ﮐﻪ
ﺧﻄﺎﺏ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯﻨﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ترس ﺁﻧﺎﻥ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻧﺘﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺒﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺮﻙ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺸﻬﺮﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
)) ﻭﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻫﺮکس ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﺪ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﺨﺮﺟﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﮐﻪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ عرّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺁﻥ ﻭﻣﺨﺮﺝ ﺭﺍﻩ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ عرّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻬﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯﻧﻪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯﭺ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﺠﺎﺕ پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻔﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ علاﻗﻪ
ﺑﺸﺮﻑ (ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﺎﻯ) ﻭ ﺫﮐﺮ
( ﺑﻴﺎﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻥ ) ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﺎﺋﻒ ﺭﺍﻫﺐ ﻧﻴﺴﺖ.(
ﮐﻪ ﺷﺮﻑ ﻭﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻔﮑﺮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﮐﺎﺳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎلاﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻴﺎﺩ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻔﮑﺮ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺫﮐﺮ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺭﺍﻫﺐ
ﺩﺭﺭﻫﺒﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ عرّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻫﺒﺖ ﻭ ترس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻏﺮﻭﺭ ﺯﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺭﻫﺒﺎﻧﻴّﺘﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺎﻃﻠﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺣﺘﻰ ﮐﻔﺮ ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﭙﻴﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪﻭ
ﻫﻢ ﺟﺎﻣﻌﻴّﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎ
ﭼﻨﺪ ﮐلاﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻬﻤﻪ
ﻣﻘﺼّﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.ﻣﮕﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪﺗﺎ ﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺑﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ .)

حدیث
8136- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ67ﺹ362ﺑ بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﻣﻤّﺎ
ﺣﻔﻆ ﻣﻦ ﺧﻄﺐ ﺍﻟﻨﺒﻰ
ﺃﻧّﻪ ﻗﺎﻝﺃﻳّﻬﺎ
الناسﺍﻥ ﻟﮑﻢ ﻣﻌﺎﻟﻢ
ﻓﺎﻧﺘﻬﻮﺍ ﺍﻟﻰ
ﻣﻌﺎﻟﻤﮑﻢ ﻭ ﺍﻥ
ﻟﮑﻢ ﻧﻬﺎﻳﻪ ﻓﺎﻧﺘﻬﻮﺍ
ﺍﻟﻰ ﻧﻬﺎﻳﺘﮑﻢ
ﺃلا ﺍﻥ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ ﻳﻌﻤﻞ
ﺑﻴﻦ ﻣﺨﺎﻓﺘﻴﻦﺑﻴﻦ
ﺃﺟﻞ ﻗﺪ ﻣﻀﻰلا
ﻳﺪﺭﻯ ﻣﺎ الله ﺻﺎﻧﻊ
ﻓﻴﻪﻭ ﺑﻴﻦ
ﺃﺟﻞ ﻗﺪ ﺑﻘﻰلا
ﻳﺪﺭﻯ ﻣﺎ الله ﻗﺎﺽ
ﻓﻴﻪﻓﻠﻴﺄﺧﺬ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ ﻣﻦ ﻧﻔﺴﻪ
ﻟﻨﻔﺴﻪﻭ ﻣﻦ ﺩﻧﻴﺎﻩ
ﻟﺂﺧﺮﺗﻪﻭ ﻓﻰ ﺍﻟﺸﺒﻴﺒﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﻟﮑﺒﺮﻭ ﻓﻴﺎﻟﺤﻴﺎﻩ
ﻗﺒلاﻟﻤﻤﺎﺕ
ﻓﻮالله ﺍﻟّﺬﻯ
نفس ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻴﺪﻩﻣﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻣﻦ
ﻣﺴﺘﻌﺘﺐﻭ ﻣﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻣﻦ ﺩﺍﺭ الّا ﺍﻟﺠﻨّﻪ
ﻭ ﺍﻟﻨﺎﺭ ﺍﺯ ﺧﻄﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻫﺎ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻳﻦ
ﺧﻄﺒﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺃﻯ ﻣﺮﺩﻡ ( ﻧﺎس  ﻭﻧﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ) ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻣﻌﺎﻟﻤﻰ
ﻫﺴﺖپس ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺎﻟﻢ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﺪ ( ﻣﻌﺎﻟﻢ
علاﺋﻢ ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ.ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﮐﻪ علاﻣﺘﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
علاﺋﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻫﺮ ﺁﻳﺘﻰ ﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ علاﻣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺭﺍﻩ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﻭقُرّه
ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﻭ.پس ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻳﻦ علاﺋﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺑﺒﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺣﺪﺃﻣﺸﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻳﺎ
ﻣﺮﻳﻢ ﻭ ﺷﻴﻮﺍ ﻭ
ﺯﻟﻴﺨﺎ ﻭﻫﻠﻦ
ﻭ ﺩﻧﻴﺎﻧﺎ ﻭ ﻏﻴﺮﻩولیّ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺍﺯﺍﻯ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻳﮑﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻛﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺟﺎ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻠﻰ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ
۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ ﺑﻨﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ
رَبّﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺠﺴﭽﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﻤﻮﺩﻥ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮔﻮﺵ ﺑﺘﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺠﺎﻯ تقرّب ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺷﺮﻙ
ﻭﺭﺯﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﺴﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻴﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮔﻤﻨﺎﻡ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎ ﻏﻴﺒﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭالّا ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﮐﻪﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺟﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺟﺎﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺎﻟﮑﻰ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
الّا ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻣﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻥﺑﻔﺼﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻣﻨﻄﻖ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪلالاﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩلاﺋﻞ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻤﺎ ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ ﺩﺍﺭﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﺪ ( ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺻﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻋﺎﻗﺒﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻖ ﺍﻣﺮﻭﺯﺷﺎﻧﺶ
ﺣﺘﻤﻰ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺧﻮﺩﺑﻨﻮﺭ
رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ رَبّﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ) ﻭ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ مؤمن . (ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ) ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ترس ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ
( ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ) ﺑﻴﻦ
ﺃﺟﻠﻰ ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺖﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺑﻴﻦ ﺃﺟﻠﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.(
ﺃﺟﻞ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻋﻤﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺃﺟﻞ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻬﻠﺖ ﻭﺗﺄﺟﻴﻞﻭ
ﻓﺮﺻﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﺮ ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ بالقوّه ﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻟﻔﻌﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺗﺶ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺗﻠﻒ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻣﻬﻠﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﺳﺎﻟﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪﺍﺻطلاﺣﺎ
ﺍﺯﺷﻴﺮ ﺑﺮﻳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻭ ﺳﻮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎ
ﺑﮕﺬﺭﺩ ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﺭﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﭘﻴﺶ ﺑﺒﺮﺩ. ﺃﺟﻞ
ﺑﺘﺄﺟﻴﻞ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﺠﻞ ﻭ ﻋﺎﺟﻞ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻋﺠﻠﻪ ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻧﺨﻮﺩ
ﺳﻴﺎﻩ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﺒّﺖ
ولایتﻭ ﺟﺪﻳﺖ لاﺯﻡﻭ
ترس ﮐﺎﻓﻰ ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺘﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﺘﺮﻯ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺑلاﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺻﺒﺮ
ﺷﺪﻳﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻤﻴﻘﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
پس ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺣﺞ ﻋﻤﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺎ ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﺑﻌﻔﻮ ﺩﺍﺋﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ولیّ ﺑﻘﻴﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ ﻭﺑﺎﻝ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎلا ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ.
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﺒﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺁﻥ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﺨﺼﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
پس ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﺒﺪﻍ مؤمن ( ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﺑﺪ ﻭﻣﻄﻴﻊ ﺑﺎ
ولایت ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ) ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻋﺒﺮﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ ( ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﮐﻨﺪﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪﻭ
رؤیاﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ ) ﻭ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺧﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻯﻭ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻣﺮﮒ.ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﺟﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻫﻴﭻ
ﺟﺎﻯ ﻋﺘﺎﺏ ﻭ ﺳﺮﺯﻧﺸﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.( ﻭ ﺍﻓﺴﻮﺵ
ﻭ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺗﺮﺍﺷﻴﺪﻥ
ﻭ ﻋﺬﺭ ﺁﻭﺭﺩﻥ ) ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻫﻴﭻ
ﺩﺍﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖﻣﮕﺮ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺁﺗﺶ ( ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﻮﺭﺍ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﺒﻴﺎﻥ
پس ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰﺭﻭﺡ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺍﺯ ﺗﻦﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺳﻄﺢ
ﻫﻤﻴﻦ ﺯﻣﻴﻦﺍﺯ
ﺍﺷﻌﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﻧﺎﺭ ﻭﻧﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ.ﻭسپسﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻢ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺯﻳﺮ ﭘﻮﺳﺖ ﮐﻠﻔﺖ
ﭼﺮﻣﻴﻦﻭ ﺯﻳﺮ ﺁﻓﺘﺎﺏ
ﺳﻮﺯﺍﻥ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺭ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯﺧﻄﺮ
ﺩﺭﻳﺪﮔﻰﻭ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺁﺏ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﻊ ﺗﺸﻨﮕﻰﻭ
ﻏﺬﺍﻯ ﮐﺎﻓﻰ.ﻭ ﻫﺮﺟﺎ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﺍﺑﻰ
ﮔﺮﻡ ﻭﻣﺘﻌﻔّﻦ
ﻭ ﺗﻠﺦ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺎ ﻧﻴﺰ ﻗﺘﻠﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭ ﮐﻤﻴﻦ ﮔﺎﻩ
ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ ﻭ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﻗﺼّﺎﺑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻟّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﺭ ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪﻭﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎلا ﺁﻣﺪﻩ ﺍﻧﺪ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭﺑﻘﻴّﻪﻧﻴﺰ
ﺑﺎلا ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻈﻴﻢ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ ﺑﺎلاﺗﺮﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻭ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﺎﻧﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ )

حئیث 8137 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ67ﺹ365ﺑ
بحار) ﮐﻪ
ﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻮﺟﺪﻧﺎ
فی کتاﺏ ﻋﻠﻰّ ﺃﻥ
ﺮﺳﻮل الله
ﺻﻠّﻯ الله
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ
ﻗﺎل ﻮ ﻫﻮ علی
ﻤﻨﺒﺮﻩ
ﻭﺍﻟّﺬﻯ لا
ﺍﻟﻪﺍ لا ﻫﻮ
ﻣﺎ ﺍﻋﻄی
ﻤؤﻤﻥ ﻘﻄّ ﺨﻴﺮ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺍﻟﺂﺧﺮة الّا
ﺑﺤُﺴﻥ ﻈﻨّﻪ
ﺑﺎلله ﻭ
ﺭﺟﺎﺋﻪ ﻟﻪ
ﻭﺣُﺴﻥ ﺨﻠﻘﻪ
ﻭ ﺍﻟﮑﻒ ﻋﻥ
اﻏﺘﻴﺎﺏ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﻭ ﺍﻟّﺬﻯ لاﺍﻟﻪ
الّا ﻫﻮ لا
ﻳﻌﺬّﺏ الله
ﻣﺌﻤّﻨﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﺘﻮبة ﻭ ﺍلاﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
الّا ﺑﺴوء
ﻈﻨّﻪ ﺑﺎلله ﻭ
ﺗﻘﺼﻴﺮ
ﺭﺟﺎﺋﻪ ﻭﺳوء
ﺨُﻠﻘﻪ ﻭ
ﺍﻏﺘﻴﺎﺑﻪ
ﻟﻠﻤؤﻤﻨﻴﻦ ﻭ
ﺍﻟّﺬﻯ لا ﺍﻟﻪ
الّا ﻫﻮ لا
ﻳُﺤﺴﻥ ﻈﻥ عبد
ﻣؤﻤﻥ ﺒﺎلله الّا
ﮐﺎﻥ ﻋﻨﺪ ﻇﻥّ
عبدﻩ ﺍﻟﻤؤﻤﻦ
ﻟﺄﻥ الله
ﮐﺮﻳﻢ ﺑﻴﺪﻩ
ﺍﻟﺨﻴﺮﺍﺕ
ﻳﺴﺘﺤیی ﺃﻥ
ﻴﮑﻮﻥ عبدﻩ ﺍﻟﻤؤﻤﻦ
ﻗﺪ ﺃﺣﺴﻥ ﺒﻪ
ﺍﻟﻈﻦ ثمّ
ﻴﺨﻠﻒ ﻇﻨّﻪ ﻭ
ﺭﺟﺎءﻩ
ﻓﺄﺣﺴﻨﻮﺍ ﺑﺎلله
ﺍﻟﻈﻦ ﻭ
ﺍﺭﻏﺒﻮﺍ
ﺍﻟﻴﻪ
ﺩﺭﮐﺘﺎﺏﻋلی
ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻳﻢ
ﮐﻪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺑﺮ ﻣﻨﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻥ ﻔﺮﻣﻮﺩ (ﮐﺘﺎﺏ
مولا ﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
اﻳﺸﺎﻥو
پیامبراﺳﺖ
ﮐﻪﻓﻌلا ﺑﺎﻳﻥ
ﻨﺎم کتابی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺷﺎﻳ
ﺪﻫﻤﺎﻥ کتاﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺠمع
ﺁﻭﺭﻯ ﻤﻮلا
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭﻋﻤﺮ ﻭﻋثماﻥ
ﻨﺸﺪ.
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻳﻥ ﻘﺮﺁﻥ
علیّ ﻨﻴﺰ
ﻧﺎﻣﻌﻠﻮم اﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﮐﺘﺎﺏ مولا
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻮلاﻳﺖ ﻭ سلوک
الهی
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
وﻧﺼﺎﻳح
اﻳﺸﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﻘﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﮐس ﻫﺮ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁنی
ﻤﻴﺸﻨﻴﺪ ثبت
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻗﺺ ﻳﺎ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺸﺪﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻗﺪﺍم
اﺑﻮﺑﮑﺮ ﻭ
ﻋﻤﺮ ﺑﺮﺍﻯ اﺯ
ﺑﻴﻥ ﺒﺮﺩﻥ ﺗﻤﺎمی
ﻘﺮﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺘﺼﺤﻴحاتی ﺒﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﻔﻌلی ﻤﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻘﺮﺁﻥ
عثماﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﻘﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭽﻴﺰﻯ اﻓﺰﻭﺩ.
ﻭﺣﺬﻑ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﻠّﻯ
ﺒﻮﺩﻥ ﺁﻳﺎﺕ
ﻟﻄﻤﻪﺍﻯ
ﻨﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﻗﺮﺁﻥ کلیات
ﻓﻠﺴﻔﻪ سلوک
الهی ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ولایت ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺰﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
یا اهل اﻟﺬﮐﺮ
ﻭ ﻗﺮﺁﻧﻬﺎﻯ
ﻨﺎﻃﻖ اولیای الهی
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺨﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﺟﺰ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻬﻴج
ﻤؤﻤنی ﺨﻴﺮ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ
ﺩﺍﺩﻩ ﻧﺸﺪﻩ ﻣﮕﺮ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺣُﺴﻥ
ﻈﻥّ ﺸﺨﺺ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ. (ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺑﺎ ﺣُﺴﻥ ﻈﻦّ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﺑﻌﻔﻮ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺑﺤُﺴﻥ اﺧلاﻕ
ﺷﺨﺺ
ﻭﺍﻣﺘﻨﺎع اﺯ
ﻏﻴﺒﺖ
ﻣؤﻤﻨﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ( ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻨﺪ ﺷﺮﻃ لاﺯم
ﺴﻠﻮکی ﻨﻴﺰ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺣُﺴﻥﻈﻥ
ﺘﻨﻬﺎ شرط
ﮐﺎفی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮخی
ﻤﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻴم ﻮ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﭘس
ﻣﺎ را ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺸﻴﺪ.ﻭلی
ﺒﺎ سلوک الهی
ﻭﻳﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯﺠﻬﻨﻤﻰ
جهان  ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻄ
ﺒﺨﺎﻃﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﻴﻌﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻳﺎ
ﺳﻴّﺪ ﻭﺃﻫل
علم ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ عباﺩﺍﺕ
قشری ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻘﻴّﻪ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ ﻭ
ﺭﻭﺯﻩﻫﺎ
ﻭﺣﺠّﻯ که
ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘﻮل
ﺨﺮﻳﺪ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺭﻭﺯﻩ ﻫم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳبی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ولایت
ﺑﻤﻌﺮفی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴنی
ﺘﻮﺳﻄ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
پیمان وﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺮ الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﻔﻮ الهی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭالّا
ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻋﻔﻮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﮑﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄ لاﺯم
ﻮ شرط ﮐﺎفی
رضایت الهی
ﺮﺍ کسب
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭالّا
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺘثنا ﻭ
ﺗﺒﻌﻴﻀی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﮐسی ﺒﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﻴﺒﺮﺧﻮﻳشی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺧﻴﺮ
ﺩﻧﻴﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬی ﺒﺎ
ولایت ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺨﻴﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ همراه با ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺧﻴﺮ
ﺁﺧﺮﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻭﻳﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮک
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺧﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﻮ ﺍﺧلاﻗﻰ
ﻭﺭﻭﺍنی
ﻤﻄﻠﻮﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ کسب
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺮﺟﻌﺖ و تولد
نوع ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻮﻗّﻒ
ﻏﻴﺒﺖ ﺍﺯ
ﻣؤﻤﻨﻴﻥ ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍﻩ
ﺣﻠّﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺠﺒﺮﺍﻥ گذﺷﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﻴﺰ ﻏﻴﺒﺖ ﻭ
ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﭘﻴﺮ الهی
ﺼﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
ﻨﺘﺎﻳج ﺴﻠﻮکی
ﺁﻧﺎﻥ ﺧُﻨثی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ الهی
ﺠﺰﻋﺸق
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ.
ﻣؤﻤﻨﻴﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﮐﺎملاﻥ
ﺍﻣّﻰ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺣﺎل اﻭم
ﻮﺳﻠﻮک هستند)
ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺨﺪﺍﺋﻰ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺍﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣؤﻤﻨﻴﻦ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﺭﺍ ﻋﺬﺍﺏ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﻔﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻮﺣتی
غیر ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ ولایت
ﻣﺤﻤﺪﻯ
بمعرفی
خداوند
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﺷﻨﺎﺧﺖ .
پیمان لت ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺠﺎﺯﺍتی الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻭل ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸت
سو م عرشیﻨﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﻭ
ﻣﻠﻴّﺘﻬﺎ ﻭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨهاﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
شرط کافی نجات
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺁﻥ ﺑﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ سلوک
الهی کنند .ﻭ الّا
ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی
گذﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ.
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻃﻠﺐ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺧﻄﺎئی که
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﺘﻮﺑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺒﺎﺭ
ﺍﻭل ﭙﻴﻮﺳﺘﻥ
ﺒﻮلاﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺮک افکار
گذﺷﺘﻪ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺁﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺧلاﻑ
ﮐﺎﺭﻯ ﻮ
ﺳﺮﮐشی ﻮلاﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪ ﻋﺬﺍﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻗﺒل اﺯ ﺗﻮﺑﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ)
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳوء ﻈﻥ اﻭ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﮐﻮﺗﺎهی ﺩﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻥ اﻣﻴﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺳوء ﺍﺧلاق
ﻮﻏﻴﺒﺖ
ﻣؤﻤﻨﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ (
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺰﺩﻳک
ﺸﻮﻧﺪ ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ ﻮ
ﺑﺪ ﺩلی ﻮ
ﺑﺪﺑﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ولایت ﻭﭘﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ) ﻭ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺨﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﺟﺰ ﺍﻭ الهی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺣُﺴﻥ ﻈﻦ
ﻣؤﻤﻥ
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻣﮕﺮ ﻣؤﻤﻥ
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣُﺴﻥ ﻈﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺮﻳم
ﺒﺨﺸﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ و تکاملی
ﺑﺸﺮﻁ ﺣُﺴﻥ
ﻈﻥ اﻟﻬﻰ ﻭﻗتی
ﺤُﺴﻥ ﻈﻥ ﭙﻴﺮالهی
اﺯ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺣُﺴﻦ
ﻇﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﭙﻴﺮ الهی
اﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺟﻪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻮ
ﺗﺼﺪﻳق ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﻚ) ﻭ ﺗﻤﺎم
ﺨﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ( ﻫﺮ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻣﺸﻴّﺖ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺒﻮﻯ ﺤُﺴﻥ ﻈﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﺮﺧلاﻑ
ﻇﻥّ ﺴﺎﻟک ﻮ
ﺍﻣﻴﺪﺵ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ (رَبّ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﺣُﺴﻥ ﻈﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺣِﺴﻥ ﻈﻥ ﻮ
ﺭﻏﺒﺖ (ﻭ ﻃﻠﺐ
ﻭﻋﺸق ﻮ
ﺍﺻﺮﺍﺭ) ﺑﺴﻮﻯ
اﻭ ﺑﺮﻭﻳﺪ. (
ﺑﺴﻮﻯ ﭙﻴﺮ الهی
ﻮ ولایت
ﺗﺎﺭﻳخی ﺪﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺣی ﺒﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺟﺴﺘﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.) ﻭﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ67ﺹ367  بحار):ﺃﺣﺴِﻥ
اﻟﻈﻥ ﺒﺎلله
ﻓﺎﻥ الله عرّ
ﻭ ﺟﻞ ﻳﻘﻮﻝ
ﺃﻧﺎ ﻋﻨﺪ
ﺣُﺴﻥ ﻈﻥ عبدی
اﻟﻤؤﻤﻦ ﺑﻰ ﺍﻥ
ﺨﻴﺮﺍ ﻓﺨﻴﺮ ﻭ
ﺍﻥ ﺸﺮّﺍ
ﻓﺸﺮّ ﻇﻥ ﻮﺗﻮقع
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﮑﻮ ﮐﻨﻴﺪ (
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﺳﻠﻮک
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﮑﻮئی
ﻮ ﺗﺤﺴﻴﻥ
ﻮﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺪﺍم ﺁثاﺭ ﻭ علاﺋم
ﻤثبتی ﺍﺯ
ﻧﺘﺎﻳج
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺭؤﻴﺎ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عاﻃفی ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻧﺰﺩ ﻋﺒﺪ ﻭ
ﺑﻨﺪﻩ ﻣؤﻤﻦ
ﻣﻮﺭﺩ ﺣُﺴﻥ
ﻈﻥ هستم ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻇﻥ ﺨﻴﺮ
ﺩﺍﺷﺖ ﭘس ﺧﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ
ﻣﻴﺪﻫﻢ( ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭحی و
عقلی اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩﻕ ﻫﺮﻳک
ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍل ﻔﮑﺮﻯ
ﻮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺃثاﺭ
ﺷﻬﻮﺩی
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ) ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻇﻥ اﻭ ﺷﺮ
ﺑﻮﺩ ﭘس ﺷﺮ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺮﻯ ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭلی ﺒﺪ ﺑﻴنی
ﻮﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﭙﻴﺮ و
ربّ الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺳﺎسی و ﻣثبت
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻮ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﮐﺎفی
اﺯﻧﻈﺮ داوری
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺗﻤﺎم
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﻤثیت
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﭙﻴﺮ الهی
ﻤﻌﺮﻓی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
هر ولایت
ﻓﻘﻴﻪ ﺣتی اﮔﺮ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﮕی
ﻤﺸﺮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻴﺰ ﺣُﺴﻥ ﻈﻦ
ﺑﺨﺪﺍ ﻳﻌنی
ﺠﺰ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ عفوﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰﻭﺭفع
ﺁثاﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺟﺰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺘﺮﺳﺪ ( ﺍﻣﺎم
ﺤُﺴﻥ ﻈﻥ ﻮ
ﺗﻮقع ﻨﻴﮑﻮ
ﺭﺍ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻳﻌنی ﺪﺭ سلوک
الهی ﺍﻳﻥ ﺘﺮس
ﻭ ﺗﻘﻮﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻔﻬﻮم ﺤُﺴﻥ
ﻈﻥ ﻮ ﮐﺴﺐ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﻓق ﺸﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ ﻮلاﻳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻗﺸﺮﻯ گرﻯ
ﻤﺬﻫﺒﻰ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻪ ﺑﻴﺎﺩﺵ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ
ﺗﺮس ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺣتی
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻋﻔﻮ الهی
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.)

حدیث 8138 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ67ﺹ374ﺑ بحار): ﺍﻧّﺎ ﻟﻨﺤﺐ
ﻣﻦ ﮐﺎﻥ ﻋﺎﻗلا
ﻓﻬﻤﺎﻓﻘﻴﻬﺎ ﺣﻠﻴﻤﺎ
ﻣﺪﺍﺭﻳﺎ ﺻﺒﻮﺭﺍﺻﺪﻭﻗﺎ
ﻭﻓﻴّﺎ ﺍﻥ الله
عرّﺟﻞﺧﺺ ﺍﻟﺄﻧﺒﻴﺎٴ
ﺑﻤﮑﺎﺭﻡ ﺍلاﺧلاﻕﻓﻤﻦ
ﮐﺎﻧﺖ ﻓﻴﻪ ﻓﻠﻴﺤﻤﺪ
الله ﻋﻠﻰ ﺫﻟﻚﻭﻣﻦ
ﻟﻢ ﺗﮑﻦ ﻓﻴﻪ ﻓﻠﻴﺘﻀﺮﻉ
ﺍﻟﻰ الله عرّﻭﺟﻞﻭ
ﻟﻴﺴﺄﻟﻪ ﺍﻳّﺎﻫﺎ
ﻗﺎﻝ
ﻗﻠﺖﺟﻌﻠﺖ ﻓﺪﺍﻙﻭﻣﺎ
ﻫﻦ ؟ ﻗﺎﻝ ﻫﻦ ﺍﻟﻮﺭﻉ
ﻭ ﺍﻟﻘﻨﺎﻋﻪ ﻭ ﺍﻟﺼﺒﺮ
ﻭ ﺍﻟﺸﮑﺮﻭ
ﺍﻟﺤﻠﻢ ﻭ ﺍﻟﺤﻴﺎٴﻭ
ﺍﻟﺴﺨﺎٴ ﻭ ﺍﻟﺸﺠﺎﻋﻪﻭ
ﺍﻟﻐﻴﺮﻩ ﻭ ﺍﻟﺒﺮﻭ
ﺻﺪﻕ ﺍﻟﺤﺪﻳث  ﻭ ﺃﺩﺍٴ ﺍﻟﺄﻣﺎﻧﻪ
ﻣﺎ ( ولایت
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ) ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻳﻢ ( ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺤﺒّﺖ ولایت
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﺪ) ﻣﺎ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﮐﻪ ﻋﺎﻗﻞ ﻭﺑﺎ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﻓﻘﻴﻪ ﻭﺣﻠﻴﻢﻭﺑﺎ
ﻣﺪﺍﺭﺍ ﻭﺻﺒﻮﺭ
ﻭ ﺻﺎﺩﻕ ﻭﻭﻓﺎﺩﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ( ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺎ ولایت
ﺍﻟﻬﻰ.ﻋﺎﻗﻞﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻟﻮﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻘﺪ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻧﻪ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ.ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﺸﺸﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻋﻘﻠﺶ ﺑﺎ
ﻳﻘﻴﻦ ﺗﺎﺯﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞرَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ رَبّﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺎﻭﺝ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ نفس ﻣﻠﻬﻤﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﻴﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻮﺽ ﮐﻮﺷﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯﻭ
ﺣﻮﺯﻩ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻭلاﻳﺒﺖ
ﺍﻭﻭﻫﻤﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪﻭ ﻳﻮﺗﻴﺒﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻃﻮﺑﺎﻯ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺷﺠﺮﻩ ولایتﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﻋﻀﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ولایت ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻓﻬﻢﺣﺎﻟﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﻗﺖ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﺑﺎ
ﺣﻮﺍﺵ ﺩﻗّﺖ ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺳﺮﻳﻌﺎ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻫﻢ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭالّا
ﺑﺮﺧﻰ پس ﺍﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪﻭ
ﺑﺎ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﻓﻬﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺼﻮﺭﻭ سپس ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻌﻤﻞ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻓﻬﻢ ﺍﻭ ﺑﻌﻤﻖ ﮐﺎﻓﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﻋﻤﻞ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﻭﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺍﻣﺎ ﻓﻘﻴﻪﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻓﻘﻴﻪ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻟﻌﻨﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﻔﻆ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ ﻗﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﻗﺮﻳﺶ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻜﺪﺭﻳﻚ
ﭘﮕﺎﻫﻰ ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﭘﮑﻴﻪ
ﻭ ﺑﺎ ﻋﻘﻞﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ کس ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﭘﮕﻴﻪ ﻭ
ﻓﻘﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﭘﮕﻴﻪ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ
ﺭﺍﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐلاﻡ
ﺑﺮﻭﺩ ﺑﺮﻡ ﻭ ﺍﻭﻡ
ﺧﺘﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﻢ ﻭ ﻗﻴﺎﻡ ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺸﻬﺮ ﻗﻢ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻬﺮ ﻗﻢ.ﻭ ﺍﻣّﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ولایت ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻣﻠّﺖﮐﻪ ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ(ﺍﻣﻪ)ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺸﺪﻳﺪ ﻣﻴﻢﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺟﻨﺶ ﺯﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺩ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﺍﻣّﻰ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺯﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪ(ﺍﻡ)
ﻳﺎ ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ ﭼﻮﻥ
ﺎﻃﻤﻪ ﺯﻫﺮﺍ(ﺍﻡ
ﺃﺑﻴﻪ)ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺎ ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺩﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺣﻠﻴﻢ
ﻭﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺑلاﻳﺎﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻴﺒﺎﻳﺪ
ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺤﻠﻢ ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻳﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺧلاﺻﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻭولایت ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺎ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻧﻪ
ﺍﺣﺰﺍﺏ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺖ ﺑﻨﺎﻡ ﺷﻴﻌﻪ
ﻭ ﺍﺳلاﻡ ﻭﺣﺰﺏ
الله. ﻭﻣﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺒﺎ ﺧﻮﺩ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺗﺸﻴّﻊ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺍثباﺕ
ﺻﺪﻕ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺃﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺎﺻﻞ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻭﻓﻰ
ﺑﺎ ﻭﻓﺎﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ
صلاﺕ ﺑﺎ ولایت
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﻙ
صلاﺕ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻨﻰ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﮑﺎﺭﻡ
ﺍﺧلاﻕ ﻣﺨﺘﺺ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒلاﺯ
ﻣﺤﻤﺪﻭﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎملاﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺑﺨﻠﻖﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺑﺎ
ﻓﻀﻴﻠﺖﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺼﻄﻔﻰﮐﺎﺷﻒ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯﺭﻫﻴﺎﺑﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﻣﮑﺎﺭﻡ
ﺍﺧلاﻕ ﻧﻴﮑﻮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺧلاﻕ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯﻮ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ) پس
ﻫﺮ کس ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧلاﻕ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖﺣﻤﺪ
ﻭسپاس ﺧﺪﺍ ﮐﻨﺪ
. (ﮐﻪ ﺑﻔﻬﻢ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺧلاﻗﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖﺑﺎ
ﺗﻀﺮﻉ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﻯ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.( ﮐﻪ
ﺧﻠﻘﺖ ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ  ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﮐﺎﺳﺖ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﭼﻮﻥ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﮔﺬﺷﺖﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﺸﮑلاﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻣﺸﮑلاﺕ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ)
ﺭﺍﻭﻯ سپس ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﺭﻡ ﺍﺧلاﻕ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ( ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰپس ﺍﺯ ﺧﻠﻘﺖ
ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﻭﻡ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
) ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ
ﺍﺯ ﻭﺭﻉ ( ترس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎﻭﻫﺮ
ﺣﺮﺍﻣﻰ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﻭﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ صلاﺣﻴّﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺁﻧﺎﻥ ﺷﺮﻙ
ﺑﺎ ولایت ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ ﺣﺮﺍﻡ
ﻳﺎ ﺯﺷﺖ ﺑﺪﺍﻧﺪ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻗﻨﺎﻋﺖ ( ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﭽﻪ ﻓﻌلا ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺖ ﻗﺎﻧﻊ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺤﺪﺃﻗﻞ ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻗﺎﻧﻊ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻋﺠﻠﻪﺍﻯ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ پس
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖﻫﺮﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ صلاﺡ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺑﺪﻫﺪ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺻﺒﺮ ( ﺩﺭ ﺑلاﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
) ﻭ ﺷﮑﺮ ( سپاس ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺩﺍﺩﻩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺑﺎﺷﮑﺮ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻭ ﺷﮑﺮ ﻋﻤﻠﻰﺩﺭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺟﺪﻯ ﺗﺮ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ) ﻭ ﺣﻠﻢ ( ﺻﺒﺮ
ﻭ رؤیاﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻦﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ) ﻭ ﺣﻴﺎ ( ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺯﺷﺖ ﻭﻣﺨﺎﻟﻒﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭﺡ ﺩﺳﺖ ﻧﺰﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍبر
ﺩﻳﺪ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﺨﺎﻭﺕ
( ﺑﺨﺸﻨﺪﮔﻰ ﻭﺩﻫﺶ
ﺩﺭ ﻣﺎﻝ ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩ. ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺍﺩﻥ
ﺟﺎﻥ ﺩﺭﻣﺮﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ )ﻭ
ﺷﺠﺎﻋﺖ ( ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺠﺎﻋﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐّﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺳﺮ ﻗﻮﻝ ﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺍﻳﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﺠﺎﻋﺎﻧﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺭﻧﮓ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ عرّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻭﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﺍﻧﺰﻭﺍ
ﺍﺣﺴﺎﺵ ترس ﻭﻭﺣﺸﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻏﻴﺮﺗﻤﻨﺪﻯ ( ﮐﻪ
ﺗﻌﺼّﺐ ﮐﻮﺭ ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯﻳﺎ
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﺑﺰﻥ ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺎﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻭ ﭘﺎﻯ ﻣﺮﺩﻯ
ﻭ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ ﺩﺭ
علاﻗﻪ ﻭﮐﺸﺶ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ( ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻮﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺎ ﺑﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻓﺮ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻋﻤﺎﻟﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻨﺠﺮ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ ﻣﺒﺮﻭﺭ
ﻭ ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﻓﺮ
ﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ) ﻭ ﺻﺪﻕ حدیث
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭ ﮐلاﻡ
( ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ لاﺯﻡ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮ ﭘﺮﺳﺸﻰ ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻭ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻭ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻧﻤﻮﺩﻥ رؤیاﻫﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺨﻔﻰ
ﻭﺃﻧﺪﻙ ﻧﮑﻨﺪﻭﺩﺭ
ﻣﺤﺎﺳﻦ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺍﺩﺍﻯ ﺃﻣﺎﻧﺖ ﮐﻨﺪ
( ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﻧﺰﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺒﺮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺎﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻗﺒلا ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﻭﻡ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧلاﺻﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ حدیث ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﻭﻳﺎ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻣﺎﻧﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺰﺩ ﺧﻮﺩﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺻﺤﻴﺢ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺗﺤﻮﻳﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺧﻤﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﭘﻨﺞ ﻭﻋﺪ ﻧﻤﺎﺯﻭ
ﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎ ﻭ ﺍﺳﻤﺎٴ
الله ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪﺳﻬﻢ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻴﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ پس
ﺩﺭ ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.)

حدیث 8139- ﺍﺯ
ﺟﺎﺑﺮ ﺃﻧﺼﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﺻﺤﺎﺑﻪ ﺍﺳﺖ
(ﺝ67 ﺹ375ﺑ بحار) ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ :  ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ الله
ﺃلا ﺍﺧﺒﺮﮐﻢ ﺑﺨﻴﺮ
ﺭﺟﺎﻟﮑﻢ ؟ ﻗﻠﻨﺎ
ﺑﻠﻰ ﻳﺎ ﺭﺳﻮﻝ اللهﻗﺎﻝ
ﺍﻥ ﻣﻦ ﺧﻴﺮ ﺭﺟﺎﻟﮑﻢ
ﺍﻟﺘﻘﻰ ﺍﻟﻨﻘﻰ
ﺍﻟﺴﻤﺢ ﺍﻟﮑﻔّﻴﻦﺍﻟﻨﻘﻰ
ﺍﻟﻄﺮﻓﻴﻦﺍﻟﺒﺮ
ﺑﻮﺍﻟﺪﻳﻪﻭ لا
ﻳﻠﺠﻴٴ ﻋﻴﺎﻟﻪ
ﺍﻟﻰ ﻏﻴﺮﻩ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺑﺸﻤﺎ
ﺑﮕﻮﻳﻢﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻴﺮ
ﺗﺮﻳﻦ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺷﻤﺎ
ﭼﻪ ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ؟ (ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻭ ﺭﺟﺎﻝ ﮐﺎملاﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﺷﺒﺎﺕ
ﻣﺮﺩﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ.ﻭﺧﻴﺮﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ولایت ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰﻭﮐﺎﺳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺎ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺗﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺟﺪﻯ ﺗﺮ
ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺭﺟﺎﻝﺭﺍﺟلاﻥ
ﺭﻩ ﺭﻭﻭ ﮐﺎملاﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰﺭﺟّﺎﻟﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﮐﻪ ﻣﺎ
ﮔﻔﺘﻴﻢﺁﺭﻯ ﻳﺎ
ﺭﺳﻮﻝ الله. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺧﻴﺮ ﺭﺟﺎﻝ ﺷﻤﺎ
( ﭼﻪ ﺯﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
) ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﻘﻰ
ﻧﻘﻰ ﻭ ﺳﻤﻴﺢ ﺩﺭﮐﻒ
ﺩﺳﺖ (ﺗﻘﻰ ﺑﺎ
ﺗﻘﻮﺍﻭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺯﮔﻨﺎﻩﻭ ترس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎلاﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺳﻤﻴﺢ ﺑﺎ
ﺳﻤﺎﺣﺖ ﻭ ﺑﺨﺸﻨﺪﮔﻰ
ﻭﺩﺳﺖ ﻭﺩﻝ ﺑﺎﺯﻯﻭﺑﺎ
ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﻋﻔﻮ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ.ﮐﻔّﻴﻦ
ﺑﺎ ﺩﻭ ﮐﻒ ﺩﺳﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻭﺗﻮﻗّﻒﺍﺯ ﻫﺮﺧﻄﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻧﻘﻰ
ﺍﻟﻄﺮﻓﻴﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭﺭﻭﺡﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻧﻘﺎﻭﺕ
ﻭ ﭘﺎﮐﻰ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﮐﻪ ﺑﻮﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺑﺮ ﻭ
ﻧﻴﮑﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻧﻪ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺟﺴﻴﻤﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﻏﻠﺐ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺘﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﻭﻯ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻴﺎﻟﺶ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﭙﻨﺎﻩ
ﺑﻐﻴﺮ ﺍﻭ ﻧﺸﻮﻧﺪ(ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﻴﺎﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺣﺪّ ﺃﮐﺸﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻔﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺟﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﺗﺎ
ﭼﻬﺎﺭﺗﺎﻭ ﺳﻪ ﺗﺎ
ﺳﻪﻭﺩﻭﺗﺎ ﻭﺩﻭﺗﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭ ﺗﻌﺪﻳﻞ
ﻭ ﺍصلاﺡ ﻭﻣﺴﺎﻭﺍﺕ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﮑﻰ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﻓﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﺒﻮﻝ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﺻﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﺑﻬﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺧﻮﻑ ﺭﺍ ﭘﻨﺞ
ﻃﺒﻘﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﺧﻮﻑ
ﻭ ﺧﺸﻴﺖﻭﻭﺟﻞ ﻭ
ﺭﻫﺒﺖ ﻭ ﻫﻴﺒﺖﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ترس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .)

حدیث 8140 - ﺍﺯ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ (ﺝ67ﺹ292ﺑ بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥﺎﻟﻤﻮٴﻤﻦ
لا ﻳﺼﺒﺢ ﺧﺎﺋﻔﺎﻭ
ﺍﻥ ﮐﺎﻥ ﻣﺤﺴﻨﺎﻭ
لا ﻳﻤﺴﻰ الّا ﺧﺎﺋﻔﺎﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻥ
ﻣﺤﺴﻨﺎﻟﺄﻧّﻪ
ﺑﻴﻦ ﺃﻣﺮﻳﻦﺑﻴﻦ
ﻭﻗﺖ ﻗﺪ ﻣﻀﻰلا
ﻳﺪﺭﻯ ﻣﺎ الله ﺻﺎﻧﻊ
ﺑﻪﻭ ﺑﻴﻦ ﺃﺟﻞ ﻗﺪ
ﺍﻗﺘرَبّ لا ﻳﺪﺭﻯ
ﻣﺎ ﻳﺼﻴﺒﻪ ﻣﻦ ﺍﻟﻬﻠﮑﺎﺕ
ﻳﻚ ﻣؤﻣﻦ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﺑﺎﻣﺪﺍﺩﻯ
ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ترسﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺤﺴﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ (ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﺑﺎﻣﺪﺍﺩ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﻭ ﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ)
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺷﺐ ﺷﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺗﺮﺳﺎﻥ ﺍﺳﺖﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺤﺴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ( ﺷﺐ ﻭﺭﻭﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮑﻮﺷﺪﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻗﻄﻌﻰ ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺣﻤﺖ ﮐﻨﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻯ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﺃﻣﺮﻯ
(ﺩﻭﺣﺎﻝ)
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻴﻦ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻭ
ﭼﻪ ﮔﺬﺷﺘﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺑﻴﻦ ﺃﺟﻞ
ﻭﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﮐﻪ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺑﺎ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ)
ﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ
ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻫلاﮐﺘﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
( ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﺳﺮ
ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ لاﺯﻡ
ﻭﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻫلاﮐﺘﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻠﻖ
ﺁﻭﻳﺰﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭپس
ﺍﺯ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ.ﺧلاﺻﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ترس ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﺑﺘﻘﻮﺍ
ﻭﺗﻘﻴّﻪ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺭﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
مؤمن ﺍﺳﺖﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺸﺮﻙ ﺑﺰﺭﮔﻰ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ .)

حدیث 8141- ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ67ﺹ384ﺑ بحار) ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺑﺂﺗﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩﭼﻪ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ؟( ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ ﮐﺴﻰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭولایت
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﺍﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ) ﺍﻣﺎﻣﻔﺮﻣﻮﺩ : ﺃﻣّﺎ ﺍﻧّﻪ
لیس ﮐﻤﺎ ﻳﻘﻮﻟﻮﻥﻗﺎﻝ
ﺭﺳﻮﻝ اللهﺍﻥ ﺁﺧﺮ
ﻋﺒﺪ ﻳﻮٴﻤﺮ ﺑﻪ
ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻨﺎﺭﻓﺎﺫﺍ ﺃﻣﺮ
ﺑﻪﺍﻟﺘﻔﺖ ﻓﻴﻘﻮﻝ
ﺍﻟﺠﺒّﺎﺭﺭﺩﻭﻩ
ﻓﻴﺮﺩﻭﻧﻪ ﻓﻴﻘﻮﻝ
ﻟﻪ ﻟﻢ
ﺍﻟﺘﻔﺖ؟ ﻓﻴﻘﻮﻝ
ﻳﺎ رَبّﻟﻢ ﻳﮑﻦ
ﻇﻨّﻰ ﺑﻚ ﻫﺬﺍ ﻓﻴﻘﻮﻝ
ﻭﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﻇﺘّﻚ
ﺑﻰ؟ ﻓﻴﻘﻮﻝ
ﻳﺎ رَبّﮐﺎﻥ ﻇﻨّﻰ
ﺑﻚ ﺃﻥ ﺗﻐﻔﺮﻟﻰ
ﺧﻄﻴﺌﺘﻰ ﻭ ﺗﺴﮑﻨﻨﻰ
ﺟﻨّﺘﻚﻗﺎﻝﻓﻴﻘﻮﻝ
ﺍﻟﺠﺒّﺎﺭﻳﺎ ملاﺋﮑﺘﻰ
ﻭ عرّﺗﻰ ﻭ ﺟلاﻟﻰﻭ
ﺁلاﺋﻰ ﻭ ﻋﻠﻮﻯ
ﻭ ﺍﺭﺗﻔﺎﻉ ﻣﮑﺎﻧﻰﻣﺎ
ﻇﻦ ﺑﻰ ﻋﺒﺪﻯ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺴﺎﻋﻪ ﻣﻦ
ﺧﻴﺮ ﻗﻂﻭ ﻟﻮ ﻇﻦ
ﺑﻰ ﺳﺎﻋﻪ ﻣﻦ ﺧﻴﺮﻣﺎ
ﺭﻭﻋﺘﻪ ﺑﺎﻟﻨﺎﺭﺃﺟﻴﺰﻭﺍ
ﻟﻪ ﮐﺬﺑﻪﻭ ﺃﺩﺧﻠﻮﻩ
ﺍﻟﺠﻨّﻪثُمّ ﻗﺎﻝ
ﺭﺳﻮﻝ الله لیس
ﻣﻦ ﻋﺒﺪ ﻳﻈﻦ ﺑﺎلله
ﺧﻴﺮﺍ الّا ﮐﺎﻥ
ﻋﻨﺪ ﻇﻨّﻪ ﺑﻪ ﻭﺫﺍﻙ
ﻗﻮﻟﻪﻭ ﺫﻟﮑﻢ ﻇﻨّﮑﻢﺍﻟّﺬﻯ
ﻇﻨﻨﺘﻢ ﺑﺮﺑّﮑﻢﺃﺭﺩﻳﮑﻢ
ﻓﺄﺻﺒﺤﺘﻢ ﻣﻦ ﺍﻟﺨﺎﺳﺮﻳﻦ  ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ( ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺴﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﺂﺗﺶ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﻬﺮ ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ ﺧلاﺻﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻧﻔﺮ ﺁﺧﺮﻯ
ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
. ولیّ ﺍﻳﻦ ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨّﻢ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺁﺗﺶ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺑلاﻳﺎﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺣﺎﻝ ﻃﺎﻗﺖ ﺑلاﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺒﻮﺩﻩ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﺯﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻃﺎﻗﺖ ﺍﻭ
ﺑلاﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑلاﻳﺎﻯ ﮐﻤﺘﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﺑلا
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻭ
ﺍﺷﺒﺎﺕ ﺻﺪﻕ ﺍﻭ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺿﺎﻳﺖ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺒﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺒﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺑﻨﺪﻩ ( ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﻴﻊ ولایت ﻭ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ) ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺂﺗﺶ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺻﺎﺩﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
( ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﺍﻋﻤﺎﻟﺶ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺯﮐﺦ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻃﺎﻗﺖ
ﻭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﻭ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺁﺗﺶ ﻣﻴﺪﻫﺪﺍﻟﺘﻔﺎﺕ
ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺎ
ﺗﻌﺠﺐ ﻣﺨﺼﻮﺻﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺮﺩ.( ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺳﺨﺘﻰ ﺩﺍﺩ.ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻔﮑﺮ
ﭘﺮﺳﺶ ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮ ﺍﻓﺘﺎﺩ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪ.ﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﭼﺮﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻤﻦ
ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﻯ؟ ﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻳﺎ رَبّ
ﻇﻦ ( ﻭﺗﺼﻮﺭ ﻗﺒﻠﻰ
) ﻣﻦ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺒﻮﺩ ( ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻧﻮﻉ
ﻇﻦ ﻭ ﺗﻮﻗّﻊ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﭙﻴﺮ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻯ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
( رَبّ ﻣﺮﺑّﻰ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰﻭﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻫﺴﺘﻨﺪ)ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﻇﻦ ﺗﻮ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻮﺩﻩ ؟
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻳﺎ
رَبّﻇﻦ ﻭﺗﻮﻗّﻊ
ﻣﻦ ﺑﺘﻮ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﻄﺎ ( ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺑﺨﺸﻴﺪ.ﻭ
ﻣﺮﺍ ﺳﺎﮐﻦ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻰ ( ﺍﻳﻦ
ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﻮلاﻳﺖ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺸﺪ.ﻭ ﻋملا ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﺗﺶ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮﻙﻭ ﻳﺎ ﺟﻬﻨﻢ
ﺣﺘﻤﻰ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭﺭﻭﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺑﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﻴﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﺨﺸﺪ. ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﻴﻌﻰ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭولایت
ﺑﺎﺷﺪ. ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸ ﺧﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ولیّ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺻﺮﻳﺤﺎ حدیث
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮔﻮﻳﺎ ﻫﺮکس
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﺑﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺘﺪلاﻝ
ﻭ ﺣﺮﮐﺎﺗﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻧﻔﺮ ﺁﺧﺮ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻳﺮﻭﺳﻬﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺖ.ﺗﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻟﻰ ﺑﻰ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻘﻮﻟﻰ ﺟﻬﻨﻢ ﺧﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺟﻬﻨﻢ
ﺟﺎﻭﻳﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭ ﺡ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ ﺭﺍﻧﻮﻋﻰ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺩﺭ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭﺭﻧﺞ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯ ﺗﺮ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭ ﺟﺒّﺎﺭ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﺑملاﺋﻚ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﻌﺰﺕ ( ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺩﻫﻰ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺧﻮﺩ
) ﺑﺠلاﻝ ( ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻦ ) ﻭ ﺑﺂلاﺩ
ﻣﻦ (ﺑﻨﻌﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻫﺎ ﻭ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ) ﻭ ﺑﻌﻠﻮ
ﻭ ﺍﺭﺗﻔﺎﻉ ﻣﮑﺎﻧﺖ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻦ (ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺍﺷﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻳﻦ ﺍﻇﻬﺎﺭﺍﺕ
ﺩﺭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﻨﺪﻩ ( ﺳﺎﻟﻚ
ولایت ) ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﻇﻦ ﺧﻮﺩﺧﻴﺮ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.( ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻟﻮ
ﻧﺠﺎﺗﻰ ﻭﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭﺭﻭﺩ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﻗﺒلا
ﺍﻳﻦ ﻇﻦ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺷﺖ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻢ
( ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﻨﺎﻥ ﻭ
ﺷﻌﻴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺣﺴﻦ ﻇﻨﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﻫﺮ ﺗﻨﺒﻞ ﻭ ﺑﻰ ﻋﻤﻞ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﻴﻊ ﻭ ﭘﺮ ﺗلاﺵﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺳﺎﻋﺖﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻌﻰ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺳﺎﻋﻨﻰ ﻣﻌﻴّﻦ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﺍﻟﺘﻔﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﮔﺬﺷﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ) پس ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺃﻯ ملاﺋﻚ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺑﺪﻫﻴﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﺭﻭﻏﻰ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ
( ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺩﻝ ﺍﻭ ﺩﺍﺷﺘﻪ. ﭼﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﻗّﻌﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻮﻗﻌﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺍﺧﻞ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭولایت
ﻭﻣﻌﺮﻓﻰ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﺑﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﺭﺍﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﻭﭼﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
سپس ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻫﺮ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
( ﻭ رَبّ ﻣﺮﺑّﻰ
ﻭﻫﺪﺍ ﻭﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﺧﻴﺮ ﺭﺍ ﻇﻦ ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺣﺘﻤﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻇﻦ ﺍﻭﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ (ﮐﻪ ﻇﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻇﻦ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ
) ﺯﻳﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻇﻦ ﺷﻤﺎ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑرَبّ ﺧﻮﺩ ﻇﻦ
ﺑﺪ ﺩﺍﺷﺘﻴﺪﮐﻪ
باعث ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ ﻭﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﺷﻤﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺯ ﺧﺴﺮﺍﻥ ﺩﻳﺪﮔﺎﻥ
ﺷﺪﻳﺪ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﺩﻝ ﻭﺑﺪﺑﻴﻦ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
.)

حدیث 8142 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ67ﺹ385ﺑحار) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻗﺎﻝ
ﺭﺳﻮﻝ اللهﻗﺎﻝ
الله عرّ ﻭﺟﻞ لا
ﻳﺘّﮑﻞ ﺍﻟﻌﺎﻣﻠﻮﻥ
ﻋﻠﻰ ﺃﻋﻤﺎﻟﻬﻢﺍﻟّﺘﻰ
ﻳﻌﻤﻠﻮﻥ ﺑﻬﺎ ﻟﺸﻮﺍﺑﻰ
ﻓﺎﻧّﻬﻢ ﻟﻮ ﺍﺟﺘﻬﺪﻭﺍﻭ
ﺃﺗﻌﺒﻮﺍ ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ
ﺃﻋﻤﺎﺭﻫﻢ ﻓﻰ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﮐﺎﻧﻮﺍ ﻣﻘﺼّﺮﻳﻦﻏﻴﺮ
ﺑﺎﻟﻐﻴﻦ ﻓﻰ ﻋﺒﺎﺩﺗﻬﻢﮐﻨﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰﻓﻴﻤﺎ
ﻳﻄﻠﺒﻮﻥ ﻣﻦ ﮐﺮﺍﻣﺘﻰ
ﻭ ﺍﻟﻨﻌﻴﻢ ﻓﻰ ﺟﻨّﺎﺗﻰﻭ
ﺭﻓﻴﻊ ﺍﻟﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺍﻟﻌﻠﻰ ﻓﻰ ﺟﻮﺍﺭﻯﻭ
ﻟﮑﻦ ﺑﺮﺣﻤﺘﻰ ﻓﻠﻴﺸﻘﻮﺍﻭﻓﻀﻠﻰ
ﻓﻠﻴﺮﺟﻮﺍﻭ ﺍﻟﻰ
ﺣﺴﻦ ﺍﻟﻈﻦ ﺑﻰ ﻓﻠﻴﻄﻤﺌﻨّﻮﺍﻓﺎﻥ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﻋﻨﺪ ﺫﻟﻚ
ﺗﺪﺭﮐﻬﻢﻭ
ﺑﻤﻨّﺘﻰ ﺍﺑﻠّﻐﻬﻢ
ﺭﺿﻮﺍﻧﻰﻭ ﺍﻟﺒﺴﻬﻢ
ﻋﻔﻮﻯﻓﺎﻧّﻰ ﺃﻧﺎ
الله ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ ﺍﻟﺮﺣﻴﻢ
ﺑﺬﻟﻚ
ﺗﺴﻤّﻴﺖ  ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ( ﺩﺭ
ﻳﻚ حدیث ﻗﺪﺳﻰ(
ﻋﺎملاﻥ ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
. (ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻧﻪ ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ) ﻣﺘّﮑﻰ ﺑﺄﻋﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ثواب ﻣﻦ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ( ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ولایت
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
لاﺯﻡ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ثواب ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻔﻮ ﺍﺯﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺸﻴّﺘﻬﺎﻯ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ علاﺩﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺮﻙ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎ ولایت
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩﺍﮔﺮ
ﮐﻤﻴّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻔﻴﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﻭﺗﻮکُلّ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺟﻬﺪ ﻭﺧﺴﺘﮕﻰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻘﺼّﺮ ﻭ ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩﺑﮑﻨﻪ
ﻭ ﻋﻤﻖ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻦ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﮐﺴﻰ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﮐﻨﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﻄﻠق
علی ﺍلاﻃلاق
ﭙﻴﺪﺍﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭلی
اﻧﺴﺎﻥﺒﺸﺮﻯ ﺣﺪﺃﮐﺸﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭﺭﺳﻴﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭﺻﺪ ﺑﺤﺪ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ) ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﻧﻌﻤﺎﺕ ﻣﻦ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻣﻦﻭ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻋﺎﻟﻴﻪ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭ ﻣﻦ ﺑﺎﺷﻨﺪ
( ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ولایت
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ ولایتﻭ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻫﺮ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ سپاس ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ) ولیّ ﺑﺮﺣﻤﺖ
ﻭ ﺑﺎ ﻣﻨّﺖ ﻭ ﻓﻀﻞ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﺑﺎﺷﻨﺪ( ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻗﺪﻡ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻩ ﻗﺪﻡ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﺻﺪ ﻗﺪﻡ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ) ﻭﺣﺴﻦ
ﻇﻦ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﻦ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ( ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯﻭ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻓﺼﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﮐﻤﺎﻝ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥﻨﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﮕﺮ ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻜﺮﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻤﻮﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ولیّ ﻫﻨﻮﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻭ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻳﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻥ ﺍﻧﻮﺍﻋﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﺣﻤﺖﻣﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﻤﻚ ﻭ ﻳﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ ﺑﻤﻨّﺖ
ﻣﻦ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺿﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻢ.ﻭ ﻟﺒﺎﺵ
ﻋﻔﻮ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﭙﻮﺷﺎﻧﻢ
( ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻳﺎ
ﺁﻳﺖﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭعلاﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻟﺒﺎﺵ ﻋﻔﻮﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﻯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺴﺘﺮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕﻭ
ﭘﺎﮐﻴﺰﻩ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﮐﺎملاﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎلاﺗﺮﻭ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥﻮ
ﺭﻭﺡ ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻋﺮﺵ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭ ﺑﻬﺮﺗﺮﺗﻴﺒﻰﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺷﺒﻴﻪ ﮐﺎﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺴﺖ) ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ اللهﺭﺣﻤﻦ
ﻭ ﺭﺣﻴﻢ ﻫﺴﺘﻢ.(رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺑﻴﻦ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎ
الله رَبّ الأرباب
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎلاﺗﺮﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺟﺎﻟﺐ
ﺗﺮ ﻭ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﭘﺶ هستند .ولیّ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻳﺎ الله
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﺘﻰ ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻓﻌلا ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺰﻳﺮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻯ اللهﺗﺼﻮﺭﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖﻭﺣﺘﻰ
ﺷﺮﻙ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ لا ﺍﻟﻪ
الّا اللهﺭﺍﮔﻔﺖ.
ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ.ﮐﻪ
الله ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺃﮐﺒﺮ
ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸﻢ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻋﻄﻤﺖﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻭ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﺗﺎ الله
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
الله ﺭﺍ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﮑﻨﻨﺪ
) ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﻡ(
ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺨﺼﺺ
ﺩﺭ ﺭﺣﻤﺖ ﺩﻫﻰ ﺩﺍﺭﺩﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻌﻤﺖ ﻫﻢ ﻣﻴﺪﻫﺪ.)

حدیث 8143 -
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﺷﺪﻩ (ﺝ67ﺹ386 بحار) ﮐﻪ
ﺑﻤﻮلا ﻋﻠﻰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻳﺎ ﻋﻠﻰ لا
ﺗﺸﺎﻭﺭﻥ ﺟﺒﺎﻧﺎﻓﺎﻧّﻪ
ﻳﻀﻴﻖ ﻋﻠﻴﻚ ﺍﻟﻤﺨﺮﺝﻭ
لا ﺗﺸﺎﻭﺭﻥ ﺍﻟﺒﺨﻴﻞ
ﻓﺎﻧّﻪ ﻳﻘﺼﺮ ﺑﻚ
ﻋﻦ ﻏﺎﻳﺘﻚﻭ لا
ﺗﺸﺎﻭﺭﻥ ﺣﺮﻳﺼﺎ
ﻓﺎﻧّﻪ ﻳﺰﻳّﻦ
ﻟﻚ ﺷﺮﻫﺎﻭ ﺍﻋﻠﻢ
ﻳﺎ ﻋﻠﻰﺃﻥ ﺍﻟﺠﺒﻦ
ﻭ ﺍﻟﺒﺨﻞ ﻭ ﺍﻟﺤﺮﺹﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻭﺍﺣﺪﻩ ﻳﺠﻤﻌﻬﺎ
سوء ﺍﻟﻈﻥ ﻳﺎ ﻋﻠﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺸﻮﺭﺗﻰ ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺒﻮﻥ ﺗﺮﺳﻮ ﻣﮑﻦﮐﻪ
ﺍﻭ ﺭﺍﻩ ﺧﺮﻭﺝ ﺭﺍ
ﺑﺮﺗﻮ ﺗﻨﮓ
ﻣﻴﮑﻨﺪ .( مولا ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﭽﻨﻴﻦ ﻣﺸﻮﺭﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﺮﻭﺟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰﻭ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭعرّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻴﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺒﻮﻥ ﻭ
ﺟﺒﺎﻥ ﻭ ﺗﺮﺳﻮﺍ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ ﻣﺮﮒ ﺯﻭﺩ
ﺭﺵﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺘﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﮑﺴﻰ ﻫﻢ
ﻧﻈﺮ ﻣﻮﺍﻓﻖ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭالّا
ﺗﺮﺳﻬﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﺘﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺭﺍﻩ
ﺧﺮﻭﺝ ﺟﺎﻥ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﻣﻌﻤﻮلا ﺗﻨﮓ ﻭ
ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﻮﺭﺗﻬﺎﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻨﮓ ﺗﺮ ﻭﻣﺤﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺮﻭﺝ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﻫﺮﭼﻪ
ﺷﺠﺎﻉ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮ
ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺩﺭ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺧﻮﺩﺭﻭﺯﻧﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻓﺮﺍﺥ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺩﺭﺩ ﺳﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺠﺎﻉ ﭼﻮﻥ ﺭﺳﺘﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻫﻔﺖ
ﺧﻮﺍﻥ ﻭ ﻗﻠﻌﻪ ﻫﺎﻯ
نفس ﺭﺍ ﺑﺸﮑﺎﻓﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﻳﻮ
ﺳﻴﺎﻩ ﺷﺪﻩ ﻭنفس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﺸﺪ.ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺑﺎﭼﺰﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭولایت ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻦ ﺟﺒﻮﻧﻰ
ﺑﺨﻴﻞ ﻭ ﺣﺮﻳﺾ
ﺩﺭﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺩﻡ
ﺩﻟﺨﻮﺷﻰ ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺣﮑﻮﻣﺖ اکثرﻳﺖ
ﺍﺯ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺸﺎﻧﻨﺪ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎ ﺑﺨﻴﻞ ﺧﺴﻴﺶ
ﻣﺸﻮﺭﺕﻣﮑﻦﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﺪﻓﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻯ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.(
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﭽﻴﺰﻯ ﻭ ﺟﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﻰ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﻴﻠﻰﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻭﻗﺖ ﻭ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺗﻌﻬّﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻋﻘﺐ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺟﻠﻮ ﺑﻴﻔﺘﺪ
) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ ﺣﺮﻳﺺ
ﻃﻤﻊ ﮐﺎﺭﻯ ﻣﺸﻮﺭﺕ
ﻣﮑﻦﮐﻪ ﺍﻭ ﺷﺮﺍﺭﺗﻬﺎ
ﻭ ﻣﺸﮑلاﺕ ﻫﺪﻑ
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺯﻳﻨﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ( ﺗﻮﺭﺍ ﻃﺎﻟﺐ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺥ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ ﻭﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋملا ﭼﻨﻴﻦ
ﺗلاﺷﻰ ﻫﻢ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﺗﺎ
ﭼﻪ ﺣﺪ ﻣﺸﮑلاﺕ
ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ ﻋﺒﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﻭﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑلاﺕ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﺯﻳﻨﺖ ﻭ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ
ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺯﻳﻨﺘﻬﺎ
ﺑﮕﺬﺭﺩ) ﻳﺎ ﻋﻠﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ ﺟﺒﻦ ﻭ
ﺑﺨﻞ ﻭ ﺣﺮﺹ ﻳﻚ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﺻﻔﺎﺕ ﺫﺍﺗﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ.ﮐﻪ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﻭﺭﻳﺸﻪ
ﺩﺍﺭ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ
) ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ سوء ﻇﻦ ( ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺑﻮلاﻳﺖ ﻭ ﻫﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﻳﮑﺠﺎ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ ﻣﻴﮑﻨﺪ
(ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﺩﻝ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺨﻴﻞ ﻭ ﺗﺮﺳﻮﺍ
ﻭ ﺣﺮﻳﺺ ﻣﺎﻝ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ ترس
ﻭﺗﻨﺒﻠﻰ ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ولیّ
ﻣﻌﻤﻮلا ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺑﻴﻘﻦ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﻭﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪﻭﭘﻴﺮ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ)

حدیث 8144 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ67ﺹ386ﺑ بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﻗﻮﻣﺎ
ﺃﺫﻧﺒﻮﺍ ﺫﻧﻮﺑﺎ
ﮐﺸﻴﺮﻩ ﻓﺄﺷﻔﻘﻮﺍ
ﻣﻨﻬﺎﻭ ﺧﺎﻓﻮﺍ
ﺧﻮﻓﺎ ﺷﺪﻳﺪﺍﻭ
ﺟﺎٴ ﺁﺧﺮﻭﻥﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﺫﻧﻮﺑﮑﻢ ﻋﻠﻴﻨﺎﻓﺄﻧﺰﻝ
الله عرّ ﻭﺟﻞ ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﺍﻟﻌﺬﺍﺏثُمّ ﻗﺎﻝ
ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰﺧﺎﻓﻮﻧﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﺮﺃﺗﻢ ﻗﻮﻣﻰ ( ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﺎ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
) ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ( ﺳﺮﮐﺸﻴﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ) ﮐﻪ ﺍﺯ
(ﺯﻳﺎﺩﻯ) ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺗﺮﺳﻴﺪﻧﺪ( ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎﺵ ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﻄﻤﻊ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ترس
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﻔﮑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻭﭘﻨﺎﻩ ﺍﻭ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻨﺪ
) ولیّ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
( ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺟﺤﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﺪﻋﻰ
ولایت مولا ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ولیّ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﺎﻟﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ) ﮐﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺷﻤﺎ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ ( ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺻﺎﺣﺐ
ﺭﺳﺎﻟﻪ ﻭ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩﺑﻬﻤﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﻤﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﻳﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺸﻴﺪﺯﻳﺮﺍ ﻋﺎﻟﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻧﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻮﺑﺎصلاﺣﻴّﺖ
ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖﺍﻟﻬﻰﮐﻪﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﮑﺴﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺟﺰ ﮐﺎملاﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟﮑﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺭﺍ ﺑﻴﻚ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻣﺄﻣﻮؤﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﮑﻴﻔﻴّﺖ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺧﺪﺍﻭﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺂﻧﺠﺎ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺭﺳﺎﻟﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢپس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻣﻦ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺭﻭﺵ
ﻋﺒﺎﺩﻯﻭ
ﺩﺭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺑﺎﻃﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻣﻠﺄﻳﺎ ملاﻫﺎ ﮐﻪ
ﻗﺎﺗﻠﻴﻦ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺣﺮﻑ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺯﺩﻧﺪﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺻﺮﻳﺤﺎﺑﺎﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻫﺮ کس ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ ﻭ ﻧﺎﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺸﺘﻦ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺤﻤﺪﻭﻋﻠﻴﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
) ﻭ سپس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﺮﻣﻮﺩﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﺘﺮﺳﻴﺪولیّ
ﺷﻤﺎ ﺑﺨﻮﺩ ﺟﺮﺃﺕ
ﺩﺍﺩﻳﺪ(ﮐﻪ ﻧﺘﺮﺳﻴﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ)

حدیث 8145 -
ﺍﺯ ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺻﺎﺣﺒﻪ ﺍﺳﺖ (ﺝ67ﺹ386ﺑحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ :  ﺃﺿﺤﮑﺘﻨﻰ ثلاث
ﻭ ﺃﺑﮑﺘﻨﻰ ثلاث
ﻓﺄﻣّﺎ ﺍﻟثلاث
ﺍﻟﺘﻰ ﺃﺑﮑﺘﻨﻰﻓﻔﺮﺍق
اﻟﺄﺣﺒّﻪ
ﺭﺳﻮﻝ الله ﺣﺰﺑﻪﻭ
ﺍﻟﻬﻮﻝ ﻋﻨﺪ ﻏﻤﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﻭﺍﻟﻮﻗﻮﻑ
ﺑﻴﻦ ﻳﺪﻯ رَبّ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦﻳﻮﻡ
ﺗﮑﻮﻥ ﺍﻟﺴﺮﻳﺮﻩ
علاﻧﻴﻪلا ﺃﺩﺭﻯ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺠﻨّﻪ ﺃﺻﻴﺮﺃﻡ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻭ
ﺃﻣّﺎ ﺍﻟﺸلاﺵ ﺍﻟّﺘﻰ
ﺃﺿﺤﮑﺘﻨﻰﻓﻐﺎﻓﻞ
لیس ﺑﻤﻐﻔﻮﻝ ﻋﻨﻪﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺍﻟﻤﻮﺕ ﻳﻄﻠﺒﻪﻭ
ﺿﺎﺣﻚ ﻣلء ﻓﻴﻪلا
ﻳﺪﺭﻯ ﺃﺭﺍﺿﻰ ﻋﻨﻪ
ﺳﻴّﺪﻩﺃﻡ ﺳﺎﺧﻂ
ﻋﻠﻴﻪ ﺳﻪ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﺑﺨﻨﺪﻩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ
ﻭ ﺳﻪ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﺑﮕﺮﻳﻪ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ.ﺍﻣّﺎ
ﺁﻧﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪﮐﺮﺍ
ﺑﮕﺮﻳﻪ ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ
ﻳﮑﻰ ﻓﺮﺍﻕ عرّﻳﺰﺍﻥ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻣﻦ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺣﺰﺏﺍﻭﺍﺳﺖ
( ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﺳﻠﻤﺎﻥ )) ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﻮﻝ
ﻭترس ﺍﺯ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﻣﺮﮒ ( ﮐﻪ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍﺣﺖﻭ ﻣﺸﮑﻠﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺗﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ترس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ترس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ لاﺟﺮﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﺮﺳﻬﺎﻯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻭ ﺩﺭﺧلاﻝ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﻰﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺟﻬﻨﻢ ﺳﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺭﻭﺡ ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺍﺯ
ﺗﻦﮐﻪ ﺭﻭﻯ ﺳﻄﺢ
ﺯﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺠﻬﻨﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺗﻦ
ﺍﻭ ﺳﭙﺮ ﺩﺭﺩ ﺍﺷﻌﻪ
ﺩﻭﻥ ﻗﺮﻣﺰ ﺑﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻮﺳﺖ ﮐﻠﻔﺖﻭ ﺩﻭﻳﺪﻥ
ﺩﺍﺋﻢﻭ ﺑﻰ ﺁﺑﻰ
ﻭ ﺧﻄﺮ ﺷﮑﺘﺮ ﻭ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻋﺬﺍﺏ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.ﺗﺎ
پس ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩﮐﻪ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﮑملاﺕ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﻢ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ.ﺗﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﻯ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯﻮﻗﻮﻑ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ رَبّ
ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ ( ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
رَبّ ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺑﺨﻴﺮ ﮔﺬﺷﺖﻭﺟﺎﻯ
ترس ﻭﺍﻧﺪﻭﻫﻰ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒاکثرﺍ
ﺑﮑﻠﻰ ﻗﺎﻟﺐ ﺗﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭالّا
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺭﻭﺑﺮﻭﺋﻰ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺟﺰ ﺑﺎ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺴﺦ ﺧﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮکس ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻮﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﺠﺎ
ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﺩﺭ ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺩﺭﻭﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮ
ﻋﻴﺐ ﻭﻧﻘﺼﻰ ﺩﺭﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻯ ﻭﻗﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﻳﺎﻓﺖﺁﺷﮑﺎﺭﺍ
ﻣﻘﺎﻡ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻭ
ﺩﺭﺩﺭﺟﻪ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻯ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭالّا
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻋﺮﻭﺟﻰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻓﻮﺭﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂﺑﻨﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ رَبّﺍﻟﻔﺼﻞ
ﻫﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
) ﺩﺭ ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻭﺯﻯﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﺑﺴﻮﻯ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﻭﻡﻳﺎ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﺗﺶ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻭﮐﺎملاﻥ
ﻣﻌﺼﻮﻣﺮﻭﺷﻦ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩﺩﺭﮐلاﻡ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ) ﺍﻣّﺎ
ﺳﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﻣﻰ ﺧﻨﺪﺍﻧﺪﻳﮑﻰ
ﮐﺎﺭ ﻏﺎﻓﻠﻰﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻔﻠﺖ ﻧﻴﺴﺖ
( ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺎﻇﺮ
ﻏﻔﻠﺘﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﺭﺃﺵ ﻏﺎﻓلاﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ نفس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
) ﻭ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺩﻧﻴﺎﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﻣﺮﮒ
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ولیّ ﺍﻭ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﻭ ﻣﺴﺖ ﻭ ﺟﺎﻫﻞ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻰ ﭼﺮﺩ ) ﻭ
ﺍﺯ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻰ ﺟﻨﺪﺩ
ﮐﻪ ﺩﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻳﺶ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺒﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺍﻭ
( ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚﻭﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻴﺎﺯ
ﻫﺮکس ) ﺍﺯ ﺍﻭ ﺭﺍﺿﻰ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﻏﻀﺒﻨﺎﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺑﺮﺩﻩﻫﺎ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻭﻣﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺎﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺩﺭ ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺨﻨﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑﺶ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺑﺎﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻬﺎﺋﻰ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ)

حدیث 8146 -
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ67ﺹ30ﺑ بحار)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻟﺨﻮﻑ
ﺭﻗﻴﺐ ﺍﻟﻘﻠﺐ
ﻭ ﺍﻟﺮﺟاء
ﺸﻔیع اﻟﻨﻔس  ﻭ ﻣﻥ
کاﻥ ﺒﺎلله
ﻋﺎﺭﻓﺎ ﮐﺎﻥ
ﻤﻦ الله
ﺧﺎﺋﻔﺎ ﻭ
ﺍﻟﻴﻪ ﺭﺍﺟﻴﺎ
ﻭﻫﻤﺎ ﺟﻨﺎﺣﺎ
ﺍلاﻳﻤﺎﻥ
ﻳﻄﻴﺮ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﺍﻟﻤﺤﻘق
ﺒﻬﻤﺎ ﺍﻟﻰ
ﺭﺿﻮﺍﻥ الله
ﻭﻋﻴﻨﺎ ﻋﻘﻠﻪ
ﻳﺒﺼﺮ ﺑﻬﻤﺎ
ﺍلی ﻮﻋﺪ الله
ﻭ ﻭﻋﻴﺪﻩ ﻭ
ﺍﻟﺨﻮﻑ ﻃﺎلع
عدﻝ الله ﻧﺎهی
ﻮﻋﻴﺪﻩ
ﻭﺍﻟﺮﺟاء
ﺪﺍعی ﻔﻀل الله
ﻭ ﻫﻮ ﻳﺤﻴی
اﻟﻘﻠﺐ ﻭ
ﺍﻟﺨﻮﻑ ﻳﻤﻴﺖ
ﺍﻟﻨﻔس ﻗﺎل اﻟﻨﺒﻰ
ﺍﻟﻤؤﻣﻥ ﺒﻴﻥ
ﺨﻮﻓﻴﻦ ﺧﻮﻑ
ﻣﺎ ﻣﻀﻰ ﻭ ﺧﻮﻑ ﻣﺎ
ﺑقی ﻮ ﺑﻤﻮﺕ
ﺍﻟﻨﻔس ﻳﮑﻮﻥ
ﺤﻴﺎة ﺍﻟﻘﻠﺐ
ﻭ ﺑﺤﻴﺎة ﺍﻟﻘﻠﺐ
ﺍﻟﺒﻠﻮغ الی الاﺳﺘﻘﺎمة
ﻭ ﻣﻨبع الله
ﻋلی ﻤﻴﺰﺍﻥ
اﻟﺨﻮﻑ ﻭ
ﺍﻟﺮﺟاء لا ﻳﻀﻞ
ﻭ ﻳضل الی
ﻤﺄﻣﻮﻟﻪ
ﻭﮐﻴﻒ لا
ﻳﺨﺎﻑ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﻭﻫﻮ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻤﺎ
ﺗﺨﺘم ﺼﺤﻴﻔﺘﻪ
ﻭلا ﻟﻪ ﻋﻤﻞ
ﻳﺘﻮﺳل ﺒﻪ
ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻗﺎ ﻭ لا
ﻗﺪﺭة ﻟﻪ ﻋلی
ﺸﻴئ ﻭلا ﻣﻔﺮ
ﻭ ﮐﻴﻒ لا
ﻳﺮﺟﻮ ﻭﻫﻮ
ﻳﻌﺮﻑ ﻧﻔﺴﻪ
ﺑﺎﻟﻌﺠﺰ ﻭ ﻫﻮ
ﻏﺮﻳق فی ﺒﺤﺮ
ﺁلاء الله ﻭ
ﻧﻌﻤﺎﺋﻪ ﻣﻥ
ﺤﻴث لا ﺗﺤﺼی ﻮ
لا ﺗﻌﺪ ﻓآل
ﻤﺤمد ﻳﻌﺒﺪ
ﺭﺑّﻪ ﻋلی
اﻟﺮﺟاء
ﺑﻤﺸﺎﻫﺪة
ﺃﺣﻮﺍﻟﻪ
ﺑﻌﻴﻥ ﺴﻬﺮ ﻭ
ﺍﻟﺰﻫﺪ ﻳﻌﺒﺪ
ﻋلی اﻟﺨﻮﻑ
ﻗﺎﻝ ﺍﻭﻳﺶ...ﻗﺪﻋﻤل
اﻟﻨﺎس ﻋلی
ﺮﺟاء ﻓﻘﺎﻝ
ﺑالنعم علی
اﻟﺨﻮﻑ ﻭ
ﺍﻟﺨﻮﻑ
ﺧﻮﻓﺎﻥ ثاﺑﺖ
ﻭ ﻋﺎﺭﺽ
ﻓﺎلثاﺑﺖ ﻳﻮﺭث
ﺍﻟﺮﺟﺎ
ﻭﺍﻟﻌﺎﺭﺽ
ﻣﻨﻪ ﻳﻮﺭث
ﺧﻮﻓﺎ ثاﺑﺘﺎ ﻭﺍﻟﺮﺟاء
ﺃﻥ عاﮐﻒ ﻭ
ﺑﺎﺩ
ﻓﺎﻟﻌﺎﮐﻒ
ﻣﻨﻪ ﻳﻘﻮﻯ ﻨﺴﺒﻪ
ﺍﻟﻌﺒﺪ ﻭ
ﺍﻟﺒﺎﺩﻯ ﻤﻨﻪ
ﻳﺼﺤّح ﺃﻣل
اﻟﻌﺠﺰ ﻭ
ﺍﻟﺘﻘﺼﻴﺮ ﻭ
ﺍﻟﺤﻴاء
ﺗﺮس(ﺍﺯﺧﺪﺍ)
ﺭﻗﻴﺐ ﻭ
ﻣﺮﺍﻗﺐ ﻗﻠﺐ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﺟﺎ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ ﺷﻔیع
ﻨﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮ
ﮐس ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻋﺎﺭﻑ
ﺑﺎﺷﺪ (ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (
ﺑﻴﺸﺘﺮ)
ﺗﺮﺳﺎﻥ ﻮ
ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ( ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺮؤﻴﺎﺋﻰ
ﻭﺗﺄﻳﺪﺍﺕ
ﻋﻘلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺪﺍم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﭼﺮﺍ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻨﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ (ﺑﻴن ﻮ
ﺍﻣﻴﺪ) ﺩﻭ ﺑﺎل
اﻳﻤﺎﻥ اﺳﺖ (ﺩﺭ
سلوک الهی ﺒﺎ ولایت
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ولایت)
ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩ
ﻣﺘﺤﻘّﻖ (ﺳﺎﻟک
ﻤﻄیع ﻮ ﺑﺤق
ﻮﺣﺠﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻋﻤﺮﻩ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺪﻭ
ﺭﺿﻮﺍﻥ (ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ) ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺩﺭﻋﺮﻭج
ﻮ ﺍﺳﺮاء
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺘﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ. ﭼﻪ
ﻋﺮﻭج عقلی
ﻭﻋﺮﻭج
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﭽﺸم
ﺪﻝ) ﻭﺑﺎ ﺩﻭ
ﭼﺸم عقلی (ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺪل ﻮﻋﻘﻞ و یا
با چشم سوم که
در پیشانی گفته
ومیشود . ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎ ﺑﺎ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺪﻝ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻭﻋﻴﺪ ﺍﻭ
ﺩﺍﺭﺩ ( ﻭﻋﺪﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭﻭﻋﻴﺪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻄیع
ﻤﻮﺑﺪ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺴﺮکس)
ﻭﺧﻮﻑ ﻭ ﺗﺮس
ﻃﻠﻮع ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻋﺪل اﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻬی کنندﻩ
ﺍﺯ ﻭﻋﻴﺪ ﻭ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ( ﻃﻠﻮع و
شروق ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ هاﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎل ﺴﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻤﻨﻮع
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺭ
ﻃﻠﻮع ﻮ ﺧﺮﻭج
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻯ الهی
ﺒﺎلاﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ)
ﻭﺭﺟﺎ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺩﻋﻮﺕ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻔﻀل ﻮ
ﻓﻀﻴﻠﺘﻬﺎﻯ الهی
اﺳﺖ( ﺩﻋﻮﺕ
ﻣﺪﺍﻭم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﺭﺍ
ﻓﻀﻴﻠﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی ﻮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣی ﻮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭجی
ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﻭ ﺭﺟﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩل
اﺳﺖ ( ﻭ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ)
ﻭﺗﺮس ﻭ ﺑﻴم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻧﻔس (ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ)
ﺍﺳﺖ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣؤﻣﻥ
ﺒﻴﻥ ﺪﻭ ﺧﻮﻑ (ﺗﺮس
ﺑﻴم ﻮ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ)
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ (ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﻳﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ) ﻭ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﻣﺎﺑقی
عمر( ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭼﻪ ﺧلاﻓﻬﺎئی
ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻧﭙﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻧﺎﭼﺎﺭﻯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺧلاﻑ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ الهی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)ﻭلی
ﺒﺎ ﻣﺮگ ﻨﻔس
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﻠﺐ (ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ) ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺴﺎﻟﻚ ﻭ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ ﻭ
ﺳﺮﮐﻮبری هوﺳﻬﺎﻯ
ﻨﻔس
ﮐﻪﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻴﻬﻮﺵ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭﺑﺎ
ﺣﻴﺎﺕ ﻗﻠﺐ
ﺍﺳﺖ ( ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻨﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم ﻮ الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ الهی
ﺒﺨﻠﻖ ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮم ﻮ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻯ اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺒﻠﻮغ
ﻮ ﻭﺻﻮل
ﺒﺎﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺑﻠﻮغ
ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﮐﻤﺎل
ﻤﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ لاﺯم ﻭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﻗﻴﺎم ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻮﻧﻪ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﻟﻴل
اﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻣﻴﺰﺍﻥ (ﺗﺮﺍﺯ
ﻭ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺳﻨﺠﺶ) ﺧﻮﻑ ﻭ
ﺭﺟﺎ ﺑﻮﺩ
ﻫﺮﮔﺰ ﺟﺎ
ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﺪ
ﻭﮔﻤﺮﺍهی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺂﻧﭽﻪ
ﺍﻣﻴﺪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻨﺪﻩ (ﺳﺎﻟﻚ)
ﻧﺘﺮﺳﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺃﻋﻤﺎﻟﺶ ﭼﻴﺴﺖ؟
(ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺣل ﻮ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺑﺨﻄﺎ
ﻭ ﺳﺮکی
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﮔﺮﺩﺩ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﻋﻤلی
ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﺳل ﺒﺮﺍﻯ
اﺳﺘﺤﻘﺎﻗﺶ
ﺷﻮﺩ (
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺮس
ﺑﺂﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﺍﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌل ﺸﻮﺩ
ﮐﻪ لاﺯﻣﻪ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺤﻘق
ﺒﺤق ﻮ ﺣﺠﻬﺎﻯ
عمره ﻭﺣج
ﺃﮐﺒﺮ قائم ﺭﺳﻴﺪﻥ
اﺳﺖ.
ﻭﺍﺳﺘﺤﻘﺎق
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕی اﺯ
ﻧﻈﺮ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻴک ﺤق ﻮﺣج
ﺒﺮﺗﺮ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﻴچ ﻘﺪﺭﺕ
ﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭﺭﺍﻩ
ﻓﺮﺍﺭﻯ هم ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ
ﺭﺟﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺎﺟﺰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ اﻭ
ﻏﺮق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺷﻤﺎﺭﺵ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ رَبّ
ﺧﻮﺩ (ﭘﻴﺮ الهی
ﻤﺮﺑّﻯ
ﻮﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ)
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺭﺟﺎ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺣﻮﺍل اﻭ
ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺸﺐ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺯﺍﻫﺪ( ﻣﻘﺎم
کمتر ﺍﺯﻋﺎﺑﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﺳﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺯﺗﺮس
ﻣﻴﮑﻨﺪ.( ﺍﻣﺎم
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﺮﺍ
ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺰﺍﻫﺪ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﻭﻧﻪ ﻋﺎﺑﺪ ﺑﺎولایت
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
عملا ﺯﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ اﺴﺖ.
ﻭلی ﺰﺍﻫﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ الهی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﺶ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺒﺎلا
ﺑﺮﻭﺩ) ﺑﺄﻭﻳس (ﻗَﺮَﻥ
قرّه گیرذ و
ﺼﺤﺎﺑﻪ مولا)
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩم ﺒﺎ ﺭﺟﺎ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﮐﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻮﻗﺸﺮﻯ گرﻯ
ﻮﺁﺳﺎﻥ گیرﻯ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﻣی
ﺒﺨﺸﺪ) ﻭ ﺍﻭﻳس
ﮔﻔﺖ لی ﻤﺎ ﺑﺎ
ﺧﻮﻑﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ. (ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﺗﺮس ﻧﺎ ﺗﻮﺍنی
ﺪﺭ ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ولایت
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﺗﻨﺒﻠﻰ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺒﺨﺸﺪ) ﻭﺧﻮﻑ
ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ثاﺑﺖ ﻭﻋﺎﺭﺽ (ﺯﻭﺩ
ﮔﺬﺭ) ﺧﻮﻑ
ﻭﺑﻴم ثاﺑﺖ
ﺑﺎﻋث
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺮﺟﺎ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.(
ﺑﻴمی که
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ)
ﻭﺧﻮﻑ ﻋﺎﺭﺽ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺨﻮﻑ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﻑ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺰﻧﺪﻩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍل اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖ.
ﭼﻮﻥ ﻘﺒﺾ ﻭ
ﺑﺴﻂ ﻳﺎ
ﺩﻟﮕﻴﺮﻯ
ﻮﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ) ﻭ
ﺭﺟﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺮ
ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖﻋﺎﮐﻒ
ﻭﺩﺍﺋم ﺪﺭﻣﻌﺘﮑﻒ
(ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻋﺘﮑﺎﻑ ﻭعرّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ولایت
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺪ
ﺩﺍﺋم ﻮ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍلی ﺘﺎﺯﻩ
ﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ) ﮐﻪ
ﺭﺟﺎﻯ عاﮐﻒ
ﻭﺩﺍﺋم ﺁﻥ (ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻌﺘﮑﻒ)
ﺑﺎﻋث ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ
ﺑﻨﺪگی اﺳﺖ. ﻭ
ﺭﺟﺎﻯ ﺒﺎﺩئ (ﮐﻪ
ﮔﺎهی ﻈﺎﻫﺮ
ابداء ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﺑﺎﻋث ﺗﺼﺤﻴح اﻣﻴﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﺠﺰ ﻭ
ﺗﻘﺼﻴﺮ ﺍﺳﺖ (ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻥ اﻣﻴﺪﻯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﺟﺰ
ﺑﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭﺗﺼﺤﻴح
اﺣﻮﺍل اﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﺎﺟﺰ ﻭ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺩﺭ ﺩل
ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺣتی ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻭﺭ ﺑﻌﻔﻮ الهی
ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺨﻮﺩ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ هماﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.)

حدیث 8147 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ67 ﺹ319ﺑ بحار) ﮐﻪ
ﺩﺭﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰﺍﻥ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺁﻣﻨﻮﺍ ﺑﺎلله ﻭ ﺑﻤﺎ ﻓﺮﺽ
ﺍلاﺎﻥ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺒﻮﻩ
ﻧﺒﻰ اللهﻭﻭلاﻳﻪ
ﻋﻠﻰ ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐﻭ
ﺍﻟﻄﻴّﺒﻴﻦ ﻣﻦ
ﺁﻟﻪ ﻭﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻫﺎﺩﻭﺍ ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻟﻴﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﻟﻨﺼﺎﺭﻯ  ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺯﻋﻤﻮﺍ ﺃﻧّﻬﻢ
ﻓﻰ ﺩﻳﻦ اللهﻣﺘﻨﺎﺻﺮﻭﻥ
ﻭﺍﻟﺼﺎﺑﺌﻴﻦ  ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺯﻋﻤﻮﺍ ﺃﻧّﻬﻢ
ﺻﺒﻮﺍ ﺍﻟﻰ ﺩﻳﻦ الله ﻭﻫﻢ ﺑﻘﻮﻟﻬﻢ
ﮐﺎﺫﺑﻮﻥ ﻣﻦ ﺁﻣﻦ
ﺑﺎلله  ﻣﻦ
هؤلاء ﺍﻟﮑﻔّﺎﺭﻭﻧﺰﻉ
ﻋﻦ ﮐﻔﺮﻩﻭﻣﻦ ﺁﻣﻦ
ﻣﻦ ﻫؤلاٴ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻓﻰ ﻣﺴﺘﻘﺒﻞ ﺃﻋﻤﺎﺭﻫﻢﻭ
ﺃﺧﻠﺺ ﻭﻭﻓﻰ ﺑﺎﻟﻌﻬﺪ
ﻭ ﺍﻟﻤﻴثاﻕﺍﻟﻤﺄﺧﻮﺫﻳﻦ
ﻋﻠﻴﻪ ﻟﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﻋﻠﻰ ﻭ ﺧﻠﻔﺎﺋﻬﻤﺎ
ﺍﻟﻄﺎﻫﺮﻳﻦ  ﻭ ﻋﻤﻞ ﺻﺎﻟﺤﺎ  ﻣﻦ هؤلاء
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ  ﻓﻠﻬﻢ
ﺃﺟﺮﻫﻢ ثوﺍﺑﻬﻢ  ﻋﺒﺪ ﺭﺑّﻬﻢ  ﻓﻰ اﻟﺂﺧﺮﻩ  ﻭلا ﺧﻮﻑ
ﻋﻠﻴﻬﻢ  ﻫﻨﺎﻙ ﺣﻴﻦ
ﻳﺨﺎﻑ ﺍﻟﻔﺎﺳﻘﻮﻥ
ﻭلا ﻫﻢ ﻳﺤﺰﻧﻮﻥ  ﺍﺫﺍ ﺣﺰﻥ
ﺍﻟﻈﺎﻟﻤﻮﻥﻟﺄﻧّﻬﻢ
ﻟﻢ ﻳﻌﻤﻠﻮﺍ ﻣﻦ
ﻣﺨﺎﻓﻪ ﺍﻟله  ﻣﻦ ﻓﻌﻠﻪﻭ
لا ﻳﺤﺰﻥ ﻟﻪ ﻭ ﻧﻈﺮ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻰ ﺭﺟﻞ ﺃﺷﺮ
ﺍﻟﺨﻮﻑ ﻋﻠﻴﻪﻓﻘﺎﻝ
ﻣﺎ ﺑﺎﻟﻚﻗﺎﻝ ﺍﻧّﻰ
ﺃﺧﺎﻑ الله ﻓﻘﺎﻝ
ﻳﺎ ﻋﺒﺪ اللهﺧﻒ
ﺫﻧﻮﺑﻚ ﻭ ﺧﻒ ﻋﺪﻝ
الله ﻋﻠﻴﻚﻓﻰ ﻣﻈﺎﻟﻢ
ﻋﺒﺎﺩﻩﻭ ﺃﻃﻌﻪ
ﻓﻴﻤﺎ ﮐﻠّﻔﻚ ﻭ
لا ﺗﻌﺼﻪ
ﻓﻴﻤﺎ ﻳﺼﻠﺤﻚثُمّ
لا ﺗﺨﻒ الله ﺑﻌﺪ
ﺫﻟﻚﻓﺎﻧّﻪ لا ﻳﻈﻠﻢ
ﺃﺣﺪﺍﻭ لا ﻳﻌﺬﺑﻪ
ﻓﻮﻕ ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻗﻪ
ﺃﺑﺪﺍالّا ﺃﻥ ﺗﺨﺎﻑ
سوء ﺍﻟﻌﺎﻗﺒﻪﺑﺄﻥ
ﺗﻐﻴّﺮ ﺃﻭ ﺗﺒﺪﻝ
ﻓﺎﻥ ﺃﺭﺩﺕ ﺃﻥ
ﻳؤﻣﻨﻚ الله سوء
ﺍﻟﻌﺎﻗﺒﻪﻓﺎﻋﻠﻢ
ﺃﻥ ﻣﺎ ﺗﺄﺗﻴﻪ ﻣﻦ
ﺧﻴﺮﻓﺒﻔﻀﻞ الله
ﻭﺗﻮﻓﻴﻘﻪ
ﻭﻣﺎ ﺗﺄﺗﻴﻪ ﻣﻦ
سوءﻓﺒﺎﻣﻬﺎﻝ الله
ﻭ ﺍﻧﻈﺎﺭﻩ ﺍﻳّﺎﻙﻭ
ﺣﻠﻤﻪ ﻭ ﻋﻔﻮﻩ ﻋﻨﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ(
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ولایت ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻧﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻬﺮ ولایت ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻬﻰ ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻓﺮﺽ ﺍﻳﻤﺎﻥ
( ﺳﻠﻮﻙ ) ﮐﺮﺩ ﺑﻨﺒﻮﺕﻧﺒﻰ
ﺧﺪﺍﻭولایت ﻋﻠﻰ
ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﻭ
ﺁﻝ ﻃﻴّﺐﺍﻭ ( ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭولایت
ﻣﺤﻤﺪﻯﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻨﺎﻡ مولاﺍﻳﻦ
ولایت ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ولیّ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭﻏﻴﺮ
ﺁﺷﮑﺎﺭﻭ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﻫﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ( ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺪﻧﺪﺑﺎﺯ ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺪﺍ ﺟﻮﺋﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻬﺪﺍ ﺟﻮﺋﻰ ﺍﻟﻬﻴﺒﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻳﻌﻨﻰ
ﻳﻬﻮﺩ ﻭﻧﺼﺎﺭﺍ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ ﻧﺼﺮﺕ
ﺩﻳﻦ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
( ﺑﺎﺯ ﻧﺼﺎﺭﺍﻧﺼﺮﺕ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭولایت
ﺑﺤﻖ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺁﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺪﺍﺟﻮ
ﻭﻣؤﻣﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻧﺼﺮﺕ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﺼﺮﺕﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺼﺮ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﻧﺼﺎﺭالله
ﻭﻧﺼﺮﺕ ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﺎ
ﻣﻦ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﮐﻤﻚ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺃﻫﻞ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺑﻮﻯ
ﺭﺍﮐﻪ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺎ ﺃﻫﻞ ﻣﮑّﻪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻧﺎﻡ ﺃﻧﺼﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﺎﻣﻴﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﺯ ﻣﮑﻪ ﺭﺍ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﻧﺎﻣﻴﺪ ولیّ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭولیّ ﺍﻟﻬﻰﻫﻢ
ﺍﻧﺼﺎﺭ ﻧﺼﺮﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩﻭﻧﺼﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭ ﻫﻢ
ﻣﺨﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﮐﺎملاﻥ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋملا ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺋﺒﻴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ
( ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭﻳﻚ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺣﺮﻓﻰ ﺗﺎﺯﻩ
) ﮐﻪ ﺻﺐ ﻭ ﺭﻳﺨﺘﻪ
ﺩﺭﺩﻳﻦ ﺧﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺪﮐﻪ ﺩﺭﻭﻍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
( ﻋملا ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻴﺎﺭ ﺩﺭﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺻﺎﺋﺒﻪ ﮐﻪ ﻧﻪ ﺑﺎ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻳﻬﻮﺩ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭ ﻳﺤﻴﻰ ﺑﻦ
ﺯﮐﺮﻳﺎﻯ ﻣﻌﻤﺪﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻏﺴﻞ ﺗﻌﻤﻴﺪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﻋﻴﺴﻰ ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰﻣﺮﺑّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺻطلاﺣﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﺮﻳﻢ
ﺩﻣﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻣﻴﺪﻥ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻴﺴﻰ ﻭ ﺩﻣﻴﺪﻥ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺻﺎﺋﺒﻪ ﻳﺎ ﺻﺎﺋﺒﻴﺎﻥﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺯﻫﺮﻩ ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻭﺷﻴﻮﺍﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﻮﺩﺍ ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﺏ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺻﺎﺋﺒﻪ ﺩﺭ ﺟﻨﻮﺏ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ ﻋﺮﺍﻕ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺟﻨﮓ
ﺃﺧﻴﺮﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻧﻤﻮﺩ ﺻﺎﺋﺒﻪ ﻣﺴﻴﺢﻭ
سپس ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯﻣﺎﻧﻊ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻣﺮﺩﻡ ﺳﺎﺩﻩ ﻟﻮﺡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻫﺎﺩ ﻭ ﻧﺼﺎﺭﺍ ﻭ
ﺻﺎﺋﺒﻪ ﺭﺍﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻟﻐﻮﻯ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﻊ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭالّا ﻣﻨﻄﻘﺎﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭولایت ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﺘﺒﺎﺏ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯﻓﻌلا
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐﻭ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ ﻭ
ﺗﻌﻠّﻖ ﺑﻬﺮ ﺷﺨﺼﻴﺘﻰ
ﭼﻮﻥ مولا ﻋﻠﻰﮐﻪ
ﺑﻮلاﻳﺖﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺧﻮﺩﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻧﻴﺎﻳﻨﺪ ﺟﺰ
ﺗﻌﺼّﺐ ﮐﻮﺭ ﻭ ﺷﺮﻙ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﺟﻬﻨﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻴﻖ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻭﻫﻢ ﺍﺯ
ﺁﺧﺮﺕﺍﺻطلاﺣﺎ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻠﺄ
ﻳﺎ ملاﻫﺎ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺎﺗلاﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺑﺮﻣﺮﺩﻡ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻣّﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﺎﻥﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
( ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎولایت
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﮐﻔّﺎﺭ.
(ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎﻡ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰﻭ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪولیّ
ﺑﺎ ولایت ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐﺎﻓﺮ
ﻭﻣﻨﮑﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ولیّ
ﻣﺮﺩﻡ ﺳﺎﺩﻩ ﻟﻮﺡ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﺸﻤﻮﻝ
ﮐﻔّﺎﺭ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﺤﻴﻂ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
) ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﮐﻔﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﮔﺮﻭﻩ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﺷﻮﻧﺪﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻮﻓﻖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣؤﻣﻦ ﺑﺎﺷﻨﺪ( ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺣﻘﻴﻘﺖﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻇﺎﻫﺮ
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻭ ﻣﻄﺮﺡ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ ﺍﺧلاﺹ
ﻭﻭﻓﺎﻯ ﺑﻌﻬﺪ ﮐﻨﻨﺪ
( ﺑﭙﻴﻤﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﻋﺎﻟﻢ ﺫﺭ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﻭ ﻋﺮﺷﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻰ ﮔﺸﺘﻨﺪ.ﻭﻓﻌلا
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﺮ کس ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﺑﺪ
) ﮐﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﻭ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻃﺎﻫﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
(ﺧﻠﻔﺎﻯ ﻃﺎﻫﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎملاﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﮐﺎملاﻥ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻞ ﺻﺎﻟﺢ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ
( ﻳﻌﻨﻰ پس ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥﺑﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣؤﻣﻦ ( ﻳﺎ ﮐﺎﻓﺮ
ﻣﻨﮑﺮﻯ ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﻣﻠﺤﻖ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪ ) ﮐﻪ
ﺃﺟﺮ ﻭ (ثواب ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ ) ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ثواب ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﺳﺖ(ﻳﻌﻨﻰ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻫﺮکس ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺎولایتﺑﺨﺸﻴﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
( ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮکس ) ﻣﺤﻔﻮﻅ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ
( ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻭ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙﻭ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺍﻳﻦ
ثوﺍﺑﻬﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ ولیّ ﻓﻌلا
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
) ﮐﻪ ﺧﻮﻓﻰ ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﮐﻪﻓﺎﺳﻘﺎﻥﻤﻴﺘﺮﺳﻨﺪ
(ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺧﺮﺍﻥﻭﺗﻮﻟّﺪ
ﻣﺴﺦ ﺁﻣﻴﺰﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺧﻮﻓﻰ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺤﺰﻭﻥ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ(
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﺰﻭﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
) ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻤﻞ  (ﻋﺒﺎﺩﻯ)ﺑﺎ
ﺧﻮﻑ ﺧﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺗﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺭﻭﺯﻯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻋﻠﻰ
ﺑﻤﺮﺩﻯ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺗﺮﺳﺎﻥ ﺑﻮﺩ.ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﭼﻪ ﺷﺪﻩ ؟
ﻭﻯ ﮔﻔﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻢ (ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﻮﺩﻩﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭ ترسﺩﺭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﻭمولا ﮔﻔﺖ ﺃﻯ ﺑﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ( ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﺮﺵ ( ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ) ﻭ ترس ﺍﺯ
ﻋﺪﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﻪ
ﺑﺎﺷﺪ( ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺪﻝ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﮐﻨﺪ ﮐﺴﻰ
ﻧﺠﺎﺗﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻔﻀﻞ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩﺩﺭﺻﺪ
ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
) ﮐﻪ ﺳﺘﻢ ﻫﺎﺋﻰ ﺑﺮ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ
( ﻳﻌﻨﻰ ترس ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﻣﻨﻔﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﺎﻯ ﺧﻮﻑ
ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻫﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻋﺪﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺩﻗﻴﻖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻓﻀﻞ ﺧﻮﺩ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻋﻠﻞ
ﻣﺨﻔّﻔﻪ ﻗﻀﺎﺋﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﻬﻞ ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻭ ﺿﻌﻒ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺗﻮﺣّﺶ ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻏﻔﻠﺘﻬﺎﻯ ﺟﻮﺍﻧﻰ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﺍصلاﺡ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺳﺘﻤﻰ ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺘﻢ ﺑﻤﻈﻠﻮﻡ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺻﺒﺮ ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻇﺎﻟﻢ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﺷﺒﺖﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺮﺩ. ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺭﻭﺯﻯ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)
پس ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺂﻧﭽﻪ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﮑﻠّﻒ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻦ
( ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕﻗﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ولایت ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻔﻴﻪ ﻭﻣﺸﺮﻙ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ) ﻭ ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ ﺻﺎﻟﺢ
ﮐﻨﺪﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻣﮑﻦ. ( ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻨﻘﻮﻝ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ . ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺧﻮﺩ ﺑﺒﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺁﻥ احادیث ﺑﻨﺎﻡ
ﺣلاﻝ ﻭ ﺣﺮﺍﻡ ﻣﺘﺸﺒّﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺘﺮﺳﻰ؟ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ( ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺑﺎﺧﺪﻣﺎﺕ ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ولایت
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮ ﻫﻮﺍﻯ ﺩﻝ ﺗﺼﻤﻴﻤﻰ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
پس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﺍﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
(ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻃﺎﻗﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭالّا
ﺩﺭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻃﺎﻗﺖ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﺻﺒﺮ لاﺯﻡ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ولیّ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺯ سوء ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺘﺮﺵ ( ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ. ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.( ﻧﻪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻨﻔﻰ
ﻇﻠﻢ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﺸﺒﺖ ﺩﺭ
ﺑﺪﺍ ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻫﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﺗﺮﻙ
صلاﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺬﺍﺏ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺗﺎﺭﮐﺎﻥ صلاﺕﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎولایت پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺭﺍ
ﺍﺯ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺪﻯ
ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪﺑﺪﺍﻥ
ﮐﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺧﻴﺮ
( ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
) ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ( ﺳﺎﻟﻚ
) ﻣﻴﺮﺳﺪﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻓﻀﻞ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻮﻓﻴﻘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ.ﺍﻣﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻯ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻬﻠﺘﻰ ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪﻭﺗﻮﺭﺍ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺒﺨﺸﺪ
( ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺨﺸﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺪﻯ ﻫﺎ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﻢ ﺑﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻭﻳﺮﻭﺳﻬﺎ
ﻧﻴﺰپس ﺍﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺎﻗﺒﺘﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺎﺭﻓﻰﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺟﻬﻨﻢ ﺧﺎﻟﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.) ﻭ ﺍﺯ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺝ67ﺹ398 بحار):  ﻣﻦ ﺗﺮﻙ ﻣﻌﺼﻴﻪ
ﻣﻦ ﻣﺨﺎﻓﻪ الله
عرّﻭﺟﻞﺃﺭﺿﺎﻩ
الله ﻳﻮﻡ القیامة
ﻫﺮکس
ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻴﺘﻰ ﺳﺮﭘﻴﭽﻰ
ﺍﺯ ترس ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺗﺮﻙ ﻧﻤﺎﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﺍﺿﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ترس
ﺧﺪﺍﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭالّا
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥﺣﺘﻰ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻭﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪﭼﺮﺍ
ﺭﺍﺿﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ ولیّ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﺎﺩﻩ
ﻟﻮﺡ ﻭﮐﻢ ﻋﻘﻞﮐﻪ
ﺍﺻﻮلا ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪﺗﺎ
پسﺍﺯﭼﻨﺪﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺴﺌﻮﻝ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ) ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﻧﻴﺰﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
(ﺝ67ﺹ398ﺑ بحار):  ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ الله
ﻣﻦ ﻗﺎﻝﺍﻧّﻰ ﺧﻴﺮالناسﻓﻬﻮ
ﺷﺮ الناسﻭﻣﻦ ﻗﺎﻝﺍﻧّﻰ
ﻓﻰ
ﺍﻟﺠﻨّﻪﻓﻬﻮ ﻓﻰ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻫﺮکس ﺑﮕﻮﻳﺪﮐﻪﻣﻦ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﻫﺴﺘﻢ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ( ﺍﮔﺮ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺯ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺍﺳﺖ
ﻋﻘﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﺟﺎﻩ
ﻃﺎﺑﻰ ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ ﮐﺴﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﭼﻮﻥ ﺑﺎولایت
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ پس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺠﺮﻡ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻮلاﻳﺖﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺪﺍﻧﺪپس
ﺗﻮﻗّﻖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ولیّ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﺩﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ) ﻭﻫﺮکس
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ( ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐلاﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ولایت
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﻭملاﺣﻈﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺘﻌﺼّﺒﺎﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﭼﻨﺪ ﮔﺎﻧﻪﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ)ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ67ﺹ400ﺑحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻣﻦ ﻋﺮﻑ
الله ﺧﺎﻓﻪﻭﻣﻦ
ﺧﺎﻑ اللهﺣﺸّﻪ
ﺍﻟﺨﻮﻑ ﻣﻦ الله
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻌﻤﻞﺑﻄﺎﻋﺘﻪ
ﻭ ﺍﻟﺄﺧﺬ ﺑﺘﺄﺩﻳﺒﻪﻓﺒﺸّﺮ
ﺍﻟﻤﻄﻴﻌﻴﻦ ﺍﻟﻤﺘﺄﺩﺑﻴﻦ
ﺑﺄﺩﺏ الله ﻭ ﺍﻟﺂﺧﺬﻳﻦ
ﻋﻦ الله  ﺍﻧّﻪ ﺣﻖ
ﻋﻠﻰ اللهﺃﻥ ﻳﻨﺠﻴﻪ
ﻣﻦ ﻣﻀلاﺕ ﺍﻟﻔﺘﻦﻭ
ﻣﺎ ﺭﺃﻳﺖ ﺷﻴﺌﺎ
ﻫﻮ ﺃﺿﺮ ﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻟﻤﺴﻴﻠﻢ ﻣﻦ ﺍﻟﺸح
ﻫﺮکس ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ(
ﺷﻨﺎﺧﺖ الله ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ولیّ
ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﮐﻪ ﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ ﻭﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺍﻭ ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﮔﺮﺩﺩ)
ﻭﻫﺮکس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺗﺮﺳﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻌﻤﻞ (ﻋﺒﺎﺩﻯ) ﻭ
ﻃﺎﻋﺖ (ﭘﻴﺮ) ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ ﺃﺩﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.پس
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﻄﻴﻌﺎﻥ
ﻣﺘﺄﺩﺏ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺵ
( ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺃﺩﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ ﺁﻣﻮﺯﺩ.ﻭﻗﺒلا
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﻣؤﺩﺏ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ)ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﻖ
ﻭ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﻫﺎ ﻭﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ
(ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺎ ﺩﻭﺭﻯ ﺩﺭ عرّﻟﺖﻭ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻭﺭﺍ ﺯﻳﺎﺩﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﻭ ﻣﻦ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﭘﺮﺿﺮﺭﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﻦ ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢﮐﻪ ﺍﺯ
ﺷﺢ ﻭﺧﺴّﺖ ﭘﺮﺿﺮﺭ
ﺗﺮﺑﺎﺷﺪ (ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺨﺎﻟﺖ ﺩﺭ ﺻﺮﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ولایت
ﻣﺼﺮﻑ ﮐﻨﺪ .)

حدیث 8148 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ81ﺹ236ﺑ بحار) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪﺁﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺃﻫﻞ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍﺁﻓﺮﻳﺪﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺃﻫﻞ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ؟( ﻋملا
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﮑﺎﻥ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺁﻥﺑﺎ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺯﻣﻴﻦ ﻭﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﺟﻨﺎﻥ
ﻭﮔﻨﺎﻥﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰﺩﺭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻫﺴﺖ.ﻫﺮﭼﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻋﻘﻞ ﻭﮔﻨﺎﻥ
ﺁﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎملاﺕ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰﻭﻳﺎ
ﺗﮑﺎملاﺕ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺟﻨﺎﻥ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺎ ولایت
ﺍﻟﻬﻰﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺮﻭﺣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺎﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭ نفس
ﻟﻮﺍﻣﻪ ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﺗﺎ ﺑﻌﻘﻞ
ﻭ نفس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩﺑﻌﻘﻞ
ﻣﻠﻬﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﻥﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺃﺯﻟّﻴﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺗﺎﺑﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﺭﻗﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺒﺪﺃ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺑﮑﻨﺪ.ﮐﻪﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺼﻮﺭ ﻫﻴﻮلا
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺗﻰ ﻭ ﻫﻴﻮلاﻯ
ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻳﺰﺗﺮ.ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﻚ ﻋﻤﻞ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺍﺯ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ  ﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﻳﺎ ﺟﻨﻴﻨﻰ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺟﻨﻴﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ. ﺑﻤﮑﺎﻧﻴﺴﻢ
ﺩﺭﺳﺖ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﻮﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺯ ﻫﻴﻮلا
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻣﻰ ﺟﻬﺎﻥ
لاﻫﻮﺗﻰ الله رَبّالأرباب
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥﺍﺯ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭﺡ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺍﺭﺩ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﺗﻤﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺕ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻣﺮﺩﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢﺗﺎ
ﺑﻌﺪ ﻧﻮﺑﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ ﻓﺮﺍﺯﺍﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ ﻓﻌلا
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﺎﺍﺗلاﻑ ﻭﺍﺳﺮﺍﻑ
ﻭﻣﻌﺪﻭﻡ
ﮔﺮﺩﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﻧﻬﻢ
ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺻﺮﻑ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻩﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻌﮑﻮﺵ ﻃﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩ لاﻫﻮﺕ
الله ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ( ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺳﺪﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﺪﻡ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩﺑﺮﺳﺪ.اللهﻳﺎ
ﺃﻫﻮ ﺯﺭﺩﺷتی ﻌﻨﻰ
ﺍﻭ ﻫﻮﻧﻴﺴﺖ.ﻭ لاﻫﻮﺕ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻨﻮﺯ(ﻫﻮ)
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎلله
ﻓﺮﺿﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﮑﺎﻥ لا
ﻣﮑﺎﻥ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻧﻮﻳﻦ
ﻭ ﺍﺗﻤﻰ
ﺑﻌﻨﺎﺻﺮ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪﺑﺎﻋﻨﺎﺻﺮﻯ
ﺃﺷﻴﺮﻯ ﻳﺎ ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻭﺍﺣﺪ ﺃﺷﻴﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺗﺤﺖ ﺃثری
ﻭ ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺻﺒﺮﻭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺍﺳﺖ ﮐﻪﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﻃﺮﻳﻘﺖﻣﺤﻤﺪﻯﻫﻤﺎﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻥهستند.
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪﺑﺎﺻﺪﻫﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎلاﺕ
لاﺯﻡﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺣﻴﻒ ﻭ ﭘﺮ ﺍﻓﺴﻮﺵ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺬﺗﻰ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻴﻢ)ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎ
ﻏﺾ ﻓﺮﻣﻮﺩ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﺋﻞ ﺍﺯ
ﻣﺰﺍﺣﻤﻴﻦ ولایت
ﺑﻮﺩﻩ ﺗﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﺒﺎﺣﺸﻰ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﺗﻤﺴﺨﺮ ﺟﺎﻫلاﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ
:  ﻣﺎ ﺃﻧﺖﻭﺫﺍﻙ
؟ ﻋﻠﻴﻚ ﺑﺎﻟﺼلاﻩﻓﺎﻥ
ﺁﺧﺮ ﻣﺎ ﺃﻭﺻﻰ ﺑﻪ
ﺭﺳﻮﻝ الله ﻭ ﺣﺶ
ﻋﻠﻴﻪالصلاة ﺍﻳّﺎﮐﻢ
ﺃﻥ ﻳﺴﺘﺨﻒ ﺃﺣﺪﮐﻢ
ﺑﺼلاﺗﻪﻓلا ﻫﻮ
ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﺷﺎﺑّﺎ
ﺃﺗﻤّﻬﺎ ﻭ ﺍﻭ ﻫﻮ
ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﺷﻴﺨﺎ
ﻗﻮﻯ ﻋﻠﻴﻬﺎﻭﻣﺎ
ﺃﺷﺪ ﻣﻦ ﺳﺮﻗﻪ الصلاةﻓﺎﺫﺍ
ﻗﺎﻡ ﺃﺣﺪﮐﻢ
ﻓﻠﻴﻌﺘﺪﻝﻭ ﺍﺫﺍ
ﺭﮐﻊ ﻓﻠﻴﺘﻤﮑّﻦ
ﻭ ﺍﺫﺍ ﺭﻓﻊ ﺭﺃﺳﻪ
ﻓﻠﻴﻌﺘﺪﻝ ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺳﺠﺪ ﻓﻠﻴﺘﻔﺮﺝ
ﻭﻟﻴﺘﻤﮑّﻦ ﻓﺎﺫﺍ
ﺭﻓﻊ ﺭﺃﺳﻪ ﻓﻠﻴﻌﺘﺪﻝﻭ
ﺍﺫﺍ ﺳﺠﺪ ﻓﻠﻴﺘﻔﺮﺝ
ﻭ ﺍﺫﺍ ﺭﻓﻊ ﺭﺃﺳﻪ
ﻴﻠﺒس  ﺣﺘّﻰ
ﻳﺴﮑﻦ ﺗﻮﺭﺍ
ﭼﻪ ﺑﺎﻳﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻭ( ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮ ﭼﻪ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ) ﺗﻮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ صلاﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻯ
( ﻧﻤﺎﺯ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
صلاﺕ ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﻔﻆ ﺻﻠﻪ
ﻭ ﺍﺗّﺼﺎﻝ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ولایت ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺭﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ رؤیاﺋﻴﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻤﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻧﺸﻮﺩﺭﻭﺡ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺪﺗﺮ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
پس ﺑﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ.ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷ ﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﺗﺎ ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻦ
ﺃﻣﺮﻳﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍﻗﺪﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻮﻋﻰﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﮐﻤﺎلاﺕ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺍﻭ ﭘﻴﺶﺑﺒﺮﺩ)ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺑﺮﺍﻯ صلاﺕ ﺑﻮﺩ
( ﭘﻨﺞ ﻭﻋﺪﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻌﺮﻭﻑﺳﻤﺒﻮﻝ
ﭘﻨﺞ ﺻﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻤﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻬﻢ ﺍﻣﺎﻡ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺤﻮﻳﻞ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻫﺪ
) پس ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ صلاﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺳﺖ ﮐﻢ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ
( ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻧﻤﺎﺯ ﺩﺳ
ﺖ ﮐﻢ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺍﻣﮑ ﺎﻥ ﺗﺮﻙ ﺁﻥ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎولایت ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺳﺖ
ﮐ ﻢ ﮔﺮﻓﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ولایت ﺭﺍ ﺑﺴﺴﺘﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻤﺘﺮ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺳﻔﺎﺭﺷﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
احادیث ﺍﻭ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭﺗﻌﻈﻴﻢ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺣﻘﻮﻕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺞ ﻫﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭﺩﺳﺖ
ﭘﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ) ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖﺗﺎ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺖ ﺑﺪﺍﻥ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
( ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﭘﻴﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ .ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ ﺍﺳﺖ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻮﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفسﻭﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺻﺖ ﮐﺎﻓﻴﺪﺭﻋﻤﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﻢ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
) ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﻗﻮﻩ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻯ ﺁﻥ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ( ﭘﻴﺮﻯ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ ﻭ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻭ ﺁﺯﺭﺩﮔﻰ ﻭ ﺩﻝ
ﺯﺩﮔﻰ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ ﺑﻰ
ﺍﻣﺎﻥ نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩﻭ
ﮐﺸﺮﺕ ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ
ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﮐﻪ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻋﻤﺮ لاﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬای ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺳﺨﺘﻰﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
لاﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ) ﻭ ﭼﻘﺪﺭ
ﺷﺪﻳﺪ ﻭﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖﺳﺮﻗﺖ
ﺩﺭ صلاﺕ ( ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺻﻠﻪ ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎولایت ﺭﺍ ﻗﻄﻊ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺧلاﻝ ﺗﻤﺮﮐﺰﭼﺸﻢ
ﻃﺮﻓﺖﺍﻟﻌﻴﻨﻰ
ﺑﮑﻨﺎﺭ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ
ﺳﺮﻗﺘﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ ﺯﻳﻎ ﻭ
ﻏﻔﻠﺖﺍﺯ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻐﻴﺮ ﭘﻴﺮ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎﺷﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭولایت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻬﺪﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻗﺎﻃﻊ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ ﻳﻚ ﺯﻳﻎ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻧﻈﺮ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﺧﻨﺸﻰ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) پس ﻫﺮ
کس ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﺑﻨﻤﺎﺯ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩپس ﺭﺍﺳﺖ
ﻭﻋﺪﻝ ﺑﺎﻳﺴﺘﺪ
( ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺩﺍﺷﺖ.ولیّ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻌﺪﻳﻞ ﻭﺭﺍﺳﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﺍصلاﺡ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺷﺮﺍﺕ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻫﺪﻑ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺑﺎ ولایت ﺗﻨﻬﺎ
ﺍصلاﺥ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻞ ﺩﻳﻨﻰﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﮐﻪ ﺭﮐﻮﻉ ﻧﻤﻮﺩﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻮﺍﻧﺎ ﺑﺎﺷﺪ . ( ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﮐﻮﻉ
ﺑﺘﻦ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﮐﻮﻉ
ﻋﺒﺎﺩﻯﺑﺎﺯ ﺗﻌﻈﻴﻢ
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺪﻯ ﻭ ﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ علاﻗﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺳﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺑﺎﻳﺴﺖ. ( ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺗﻦ ﺭﺍ ﻧﮑﻨﺪﻭﺗﻮﻗّﻔﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﺄﻧّﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻧﺪ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻗﺎﻣﺖ ﺑﺎﻳﺴﺘﻨﺪﭼﻮﻥ
ﻧﻈﺎﻣﻴﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﺧﺒﺮﺩﺍﺭ ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﺠﺪﻩ ﺭﻓﺖﮐﻪﮐﺎملاﻥ
ﺗﻔﺮﺝ ( ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻔﺮﺵ
ﻭ ﭘﻬﻦ ﺯﻣﻴﻦ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻓﺮﺝ
ﻃﻠﺒﻰﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻤﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕﻭ
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﻧﻴّﺖﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﻴﺮ ﺑﺨﺎﻙ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﻧﻤﺎﺯﻯﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﭘﻴﺮﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﺵ
ﺑﻄﻮﺭ ﺟﺪﻯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺗﻦ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ) ﻭﭼﻮﻥ ﺳﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ ( ﺧﺒﺮﺩﺍﺭ
ﻭﺭﺍﺳﺖ ﻧﺸﺴﺘﻦﺗﺎ
ﺑﺎ ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺩﻗّﺖ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﮐلاﻡ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﻭ ﺳﺠﺪﻩ
ﺩﻭﻡ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ( ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯﻣﺤﻞ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ ﺩﻓﻊ
ﺧﻄﺮ ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﮑﻔﻴﺮ ﺭﺍ
ﻫﺮولایت ﻓﻘﻴﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻄﻠﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻭ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺗﻰ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺁﻥ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭالّا
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻠﻰ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺻطلاﺣﺎﺕ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ احادیث
ﺭﺍ ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻧﻈﺎﻡ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻭ
ﺗﻀﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪﺗﻨﻬﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ولایت ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥﻬﺎﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.)

حدیث
8149 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ(ﺝ81 ﺹ238 ﺑ
بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
اﻟﻌﺒﺪ ﻟﺘﺮفع
ﻠﻪ ﻣﻥ ﺼلاﺗﻪ
ﻧﺼﻔﻬﺎ ﺃﻭ
ثلثها ﺃﻭ
ﺭﺑﻌﻬﺎ ﺃﻭ
ﺧﻤﺴﻬﺎ ﻭ ﻣﺎ ﻳﺮفع
ﻠﻪ الّا ﻣﺎ
ﺃﻗﺒل علیه
ﻣﻨﻬﺎ ﺑﻘﻠﺒﻪ
ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ
ﺃﻣﺮﻧﺎ ﺑﺎﻟﻨﻮﺍﻓﻞ
ﻟﻴﺘمّ ﻠﻬﻢ
ﺑﻬﺎ ﻣﺎ
ﻧﻘﺼﻮﺍ ﻣﻥ
اﻟﻔﺮﻳضة ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﻩ ﻭ ﻋﺒﺪ (ﻣﻮﺑﺪ
ﺳﺎﻟک ﻤﻄیع ﻮلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻧﻪ ﻫﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻪ ﺳﻨّﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎم
ﺪﻳﮕﺮ) ﮐﻪ ﺍﺯ صلاﺕ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻳﺶ
ﻧﺼﻒ ﻳﺎ ثلث
ﻳﺎ ﺭُبع ﻴﺎ
ﺧُﻤس ﺁﻥ ﺒﺒﺎلا
ﻣﻴﺮﻭﺩ (ﻫﻤﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎلا
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ هیچ
ﻘﺴﻤﺖ ﺁﻥ ﺒﺎلا
ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺗﺼﺎل ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺮ
ﺩﻭﺵ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﺳﻘﻮﻃ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﺭ
ﺳﻨﮕﻴﻥ ﺘﺮ
ﺷﺮک اﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺗﺎ ﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻤﺎﺯ ﺳﺎﻟک
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭽﻬﺎﺭﻡ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ علاﻣﺖ
ﺍﺭﺗﻀﺎﻯ الهی
اﺯ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺸﻴّﺖ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺮﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ)
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻥ
ﻘﺴﻤﺖ ﺍﺯ
ﻧﻤﺎﺯﺵ ﺑﺎلا
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻗﻠﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ
پرﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ (ﺩﺭﺟﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺳﺎﻟک ﺒﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ الهی
ﺨﻮﻳﺶ ﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
عاﻣل ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍصلاحی ﺮﻭﺍﻥ
ﻭﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ولایت
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺎم اﺯﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻌﻤﻮلی ﺼﺤﺒﺖ
نمکند
ﻣﻘﺼﻮﺩﺵ صلاﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ
ﺻﻠﻪﻫﺎﻯ
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻨﺎﻓﻠﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻫﺎﻯﻮﺍﺟﺐ ﻭ
ﻓﺮﻳﻀﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﮑﻤﻴل ﻨﻤﺎﻳﺪ
( ﮐﻪ ﻧﺼﻒ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎلا ﺑﺮﻭﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻤﻌﻤﻮلی ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﺘﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﻮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک
ﺒﺨﺼﻮﺻﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﺎﻓﻠﻪ
ﻣﺨﺼﻮﺻی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺮﺍﻯ سالکان
ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻨﺎﻓﻠﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ امامان
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﻤﺎﺯ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﻤﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻣم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻌﻤﻮلی
ﺒﺪﻭﻥ ﻮلاﻳﺖ
قشریّون
ﺭﺍﻋﻠﻨﺎ
ﺑﻴﻔﺎﻳﺪﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪﺣتی ﺸﺮک
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻭلی
ﺴﺎﻟکی که
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﺎﻓﻠﻪ ﺭﺍ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ ﺑﺎﺯ
ﺗﻤﺎم عباﺩﺕ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.
ﻭﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻤﻌﻤﻮلی واجب
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺵ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻓﺮﺽ ﻭ
ﻓﺮﻳﻀﻪ ﺑﻤﻌنمی
ﻮﺍﺟﺐ ﻭ
ﺗﺤﻤﻴل ﺒﺸﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﻨﻤﺎﺯ ﻓﺮﻳﻀﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻭ
ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﻪ ﺍﺻطلاﺣﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﻌﻪ و
جَم ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ واجب ﻇﻬﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﭼﻮﻥ
ﺴﻤﺒﻮل
ﻨﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﻗﺒل اﺯ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺮﺍﺳم ﻨﻤﺎﺯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
وﭘﺸﺘﻮﺍﻧﻪ
ﻣﻌﺎنی ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺤﺪﻳث ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎل
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
هماﻥ ﺪﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻮ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮ ﻣﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ با
ﺧﻮﺩشان
ﻣﻄﺎﻟبی گفته
ﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺧب که
ﺩﺍﺭﺍﻯ
عبرﺗﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭﻧﻘل
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﺸﺪﻩ(ﺝ81 ﺹ240ﺑ بحار)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻘﺎل ﺮﺳﻮل الله
ﺭﮐﻌﺘﺎﻥ
ﺨﻔﻴﻔﺘﺎﻥ فی
ﺘﻔﮑّﺮ ﺧﻴﺮ
ﻣﻥ ﻘﻴﺎم ﻠﻴلة
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ ﺳﺒﻚ
ﻭلی ﺪﺭ ﺣﺎل
ﺘﻔﮑّﺮ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻗﻴﺎم
ﺘﻤﺎم ﺸﺐ
بنماز ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﮐﻪ ﺩﺭﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻌﻤﻮلی
ﺘﻔﮑّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻗﺖ ﺩﺭ
ﺍﺩﺍﻯ کلمات
ﻫﺴﺖ. ولیّ
ﺍﻳﻥﺘﻔﮑّﺮ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﮐﻪ ﻫم ﺮﺍﻩ
ﺻﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳل ﺪﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺴﺎﻟﻚ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻔﮑّﺮﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺩﻗﺖ
ﺩﺭ ﮐﻠﻤﺎﺗﻴﮑﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻗﻴﺎم
ﺘﻤﺎم ﺸﺐ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻥ ﺴﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
اﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺐ
ﻋﺒﺎﺩتی ﺒﺎ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺩﺭﺳتی ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ولایت
ﺑﺎﺷﺪﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﻬﺮﻩ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. که
گوئی سالک یک
شبه ره صد
ساله میرود. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺗﻔﮑﺮ ﻭ ﺩﻗّﺖ
ﻭﺗﻮﺳل ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺭﺍتی ﺪﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻔﺎﻳﺪﻩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ أثر آن
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ نفس
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ روان ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﺠﻠﻴﻪ الهی
ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺴﺎﻟک ﺒﺮﺳﺪ
ﺮﮐﻌﺖ ﻭﺍﺣﺪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺿﻤﻨﺎ
ﺭﮐﻮع ﻮ
ﺗﻌﻈﻴم ﺒﻘبله الهی
ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ الهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ.)
ﻭﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ81ﺹ340ﺑ
بحار): لا
ﻳﺠمع الله عرّ
ﻭ ﺟل ﻤؤﻣﻥ
اﻟﻮﺭع ﻮ
ﺍﻟﺰﻫﺪ فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ الّا
ﺭﺟﻮﺕ ﻟﻪ
ﺍﻟﺠنّة ﻗﺎل
أم ﻘﺎﻝ ﻭ
ﺍﻧّﻯ لأﺣﺐۀ ﻟﻠﺮﺟل
ﻤﻨﮑم اﻟﻤؤﻣﻦ
ﺍﺫﺍ ﻗﺎم فی ﺼلاة
ﻓﺮﻳضة ﺃﻥ
ﻴﻘﺒل ﺒﻘﻠﺒﻪ
ﺍلی الله ﻭلا
ﻳﺸﻐل ﻘﻠﺒﻪ
ﺑﺄﻣﺮ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻓﻠﻴس ﻣﻥ
ﻤؤﻣﻦ ﻳﻘﺒل
ﺒﻘﻠﺒﻪ فی ﺼلاﺗﻪ
ﺍلی الله
ﺍلّا ﺃﻗﺒل الله
ﺍﻟﻴﻪ ﺑﻮﺟﻬﻪ
ﻭ ﺃﻗﺒل
ﺒﻘﻠﻮﺏ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
اﻟﻴﻪ ﺑﺎﻟﻤﺤبّة
ﻟﻪ ﺑﻌﺪ ﺣﺐ الله
عرّ ﻭﺟل
اﻳّﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤؤﻣﻦ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻭ ﺭع ﻮ ﺯُﻫﺪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫم ﺠمع کرد
ﺑﺮﺍﻯ او ﺍﻣﻴﺪ
ﺣﺘمی ﺒﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡ ( ﻭﺭع
ﻮ ﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﻮﺳﺘﻥ ﺒﻮلاﻳﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻭﻃمع هاﻯ ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻬﺸﺖ ولایت
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﻔﺮﻣﻮﺩ
ﻣﻥ ﻤﺮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻡ( ﺭﺟل
ﻮﻣﺮﺩ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻣﺮﺩﺍﻧگی ﻮ
ﺷﺠﺎﻉ ﺳﺎﻟﮑﻰ)
ﮐﻪ ﻣؤﻣﻥ
ﺒﺎﺷﺪ (ﺩﺭﺣﺎل
اﻭم ﻮﻫﻤّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ولایت
بمعرفی
خداوند ﺑﺎﺷﺪ)
ﮐﻪﭼﻮﻥ
ﺒﻨﻤﺎﺯ
ﻓﺮﻳﻀﻪ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ (ﻧﻤﺎﺯ
ﻓﺮﻳﻀﻪ ﻭﺍﺟﺐ
سلوکی ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ نه
آنگه ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﻳﻦ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻤﻌﻤﻮلی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭلی ﻨﻤﺎﺯ
ﻣﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺼﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ
ﺍﺗّﺼﺎل ﻮ
ﺗﻮﺳل ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ. (ﻓﺮﻳﻀﻪ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻳک ﺃﻣﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻴﻮﺳﺘﻥ ﺒﺎ ولایت
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻤﻌﺮفیﺨﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ الهی
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﺍﺟﺐ الهی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﮐﻪ ﻗﻠﺐ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻗﺒﺎل و
قبله کند (
ﺍﻗﺒﺎل ﻮ
ﻗﺒﻠﻪﮔﻴﺮﻯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﻫﺮ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺴﻮﻯ کعبه
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﺪ.
ﻭﻗتی ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﻗﻠﺐ ﻭ حضور
ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ
ﺗﺼﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﻗﺒﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﻌﺒﻪ ﻭ
ﻗﺒﻠﻪ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺖ. ﻭلی ﺪﺭ
ﭼﺸم ﺪل ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺟﺰ ﭘﻴﺮ الهی
ﻨﻴﺴﺖ) ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻗﻠﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﮔﺮﺩﺩ (ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺟﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ الله
ﺣتی ﻘﺎﺋم ﻮ
رﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺮ ﺣﺴﻴنی
ﻤﻌﺮفیﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻗﺒﺎﻟﻪ
ﻭ ﻣﻘﺎﺑل ﻮ
ﻗﺒﻠﻪ و کباله ﻭلی
اﺳﺘﻘﺒﺎل ﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺑﻨﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
هم ﺒﺮﺳﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻬﻴچ
ﺃﻣﺮ ﺩﻧﻴﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻣؤﻣﻨﻰ (
ﺳﺎﻟک اوم
کننده ) ﮐﻪ
ﺑﻘﻠﺐ ﻭ ﺫﻫﻦ( ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﻭﻫﺮ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﻘﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
که ﻣﻘﺎﺑل ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ
ﻋﺒﺎﺩتی ﻮﺣتی
ﻨﻈﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺬﮐﺮ
ﻭﻋﻤلی عین
عباﺩﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﻨﻤﺎﻳﺪﺣﺘﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺟﻪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﻗﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. (ﻗﺒﻮل
عباﺩﺕ ﻭﻇﻬﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻯ الهی
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ الهی
ﺒﺎ ولایت
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺗﻮﺳل ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺠﻠّﻯ
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻨﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺑﺨﻠق
ﻨﻴﺰ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم الهی
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻣﺒﻌﻮث الهی
گرﺩﺩ ﻭﺧﻮﺩ
ﻭلی اﻟﻬﻰ
ﻭﻗﺒﻠﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ ﻗﺒﻮل الهی
اﺯ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺸﺮﻭﻃ
ﺒﻘﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﺩﺍﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻟﻔﺎﻇ
عرﺑﻰ ﻭﻳﺎ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﺴﻤﺎنی
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩل
ﻤؤﻣﻨﺎﻥ
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻗﺒﻠﻪ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ (
ﻗﺒﺎﻟﻪ ﻭ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺑﺎ
ﺗﺠﻠّﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺒﺸﻮﺩ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﻤؤﻣﻨﺎﻥ ﺒﺎ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﺴﻮﻯ
اﻭ ﻗﺒﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ (
ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻮلیّ اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ81 ﺹ241ﺑحار): ﺎﺫﺍ ﻗﺎم
اﻟﻌﺒﺪ ﺍﻟی
اﻟﺼلاة ﺃﻗﺒل الله
عرّ ﻭ ﺟل علیه
ﺑﻮﺟﻬﻪ ﻓلا
ﻳﺰﺍل ﻤﻘﺒلا
ﻋﻠﻴﻪ ﺣﺘّﻯ
التفت ثلاث
ﻣﺮﺍﺕ ﻓﺎﺫﺍ
ﺍﻟﺘﻔﺖ ثلاث
ﻣﺮﺍﺕ ﺃﻋﺮﺽ
ﻋﻨﻪ ﭼﻮﻥ
ﺒﻨﺪﻩ ﻋﺒﺪ (ﻣﻮﺑﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟک ﻤﻄیع ﻮلاﻳﺖ
الهی ﺨﻮﺩ) ﺑﺼلاﺕ
ﻧﻤﺎﺯ (ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺪﺭ
ﺗﻮﺳل عباﺩﻯ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ)
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭ ﻭﺟﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺳﺎﻟک ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ (ﻗﺒﺎﻟﻪ
ﻭ ﻗﻠﺒﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﺟﻪ و
صورت ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺘﺠﻠّﻯ نور
الهی بالاتر و
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺒﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻭﻯ اﻟﺘﻔﺎﺕ
و توجّه ﺑﺴﻤﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ کنذ ﻭ
ﺗﺎ ﺳﻪ ﺑﺎﺭ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﮐﻪ
ﺗﺮک ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺧلال
ﺘﻮﺳّل ﻮ ﻧﻴﺰ
ﺗﺮک ﻮلاﻳﺖ ﻭ
ﻣﻄﺮﻭﺩ ﮔﺸﺘﻥ
ﺴﺎﻟک ﺴﻪ ﺑﺎﺭ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﭘﻮﺯﺵ
ﻣﻴﻄﻠﺒﺪ )
آﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ همیشه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﭙﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺤﻠل ﻴﺎ حلال
کننده تا ﭘﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺰﻣﺎنی
ﺒﺎ ﺍﻭ ﮐﺎﺭ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺧلال ﻨﻤﺎﺯ
ﻭ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺎ ﺗﻮﺳّﻞ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎ ﻭﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﻟﺘﻔﺎﺕ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭﺳﺮﻗﺖ
ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩ
ﺳﻪﺑﺎﺭ ﺟﺎﻯﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺘﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺿﻮﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﻧﻤﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻮﻯ ﺴﻮ ﻭ
ﺳﻤﺖ الهی
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻭﺍﺿﺤﺘﺮ
ﺣﺎﺿﺮ ﮐﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻨﻤﺎﺯ
ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﺪ)ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ81 ﺹ241ﺑ بحار): ﻘﺎل ﺮﺳﻮل الله
لا ﻳﻨﺎل
ﺸﻔﺎﻋﺘﻰ ﻣﻥ
اﺳﺘﺨﻒ ﺑﺼلاﺗﻪ
ﻭلا ﻳﺮﺩ ﻋلیّ
اﻟﺤﻮﺽ لا ﻭ الله
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﮐسی
ﺒﺸﻔﺎﻋﺖ ﻣﻥ
ﻨﺎﺋل
ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺼلاﺕ
( (ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ) ﺩﺳﺖ کم
ﺒﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺳﺒک
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫرگز ﺑﺮ
ﻣﻥ ﺪﺭ ﺣﻮﺽ (
ﮐﻮثر ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﺣتی ﺤﻮﺯﻩ ﺗﻌﻠﻴم
ﻮلاﻳﺖ) ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ( ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺷفع ﻮﺟﻔﺖ
ﻭ ﻫﻤﺴﻔﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟک ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺮﺍ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐّﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠق ﻨﻴﺰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ صلاﺕ
ﻫﺮﮐس ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﻭ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺻِﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ و توسل
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ولایت
ﻭ ﭘﻴﺮ الهی ﻮ
ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺘﻮﺍلی
ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺳﺎمی ﭙﻨج
تن ﺁل عبا ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺣﻮﺽ
ﮐﻮثر ﻣﺤﻤﺪﻯﻋملا
ﺳﻄح عقلی
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ الهی
اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ  ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺧﺪﻣﺖ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺧﻠق ﺨﺪﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هستند.
ﻭﻧﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ.
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺷفع ﻮ
ﺟﻔﺖ ﻭﻫﻤﭙﺎﻟکی
ﺒﻮﺩن ﺩﺭﻣﺴﺎﻓﺮﺕ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺩﺭ ﺩﻭ
ﻃﺮﻑ ﭘﺸﺖ ﺷﺘﺮ
ﺗﺎ ﺗﻌﺎﺩب
ﺤﻔﻈ گرﺩﺩ.) ﻭمولا
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺝ81ﺹ۲۴۲ ﺑ
بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺳﺎﺭ ق ﺘﺮﻳﻥ
ﺪﺯﺩ ﮐسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ صلاﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺯﺩﺩ (ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﻧﻤﺎﺯ ﻭﻳﺎ
ﺳﺮﻗﺖ ﻧﻈﺮ ﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎم
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺑﻐﻴﺮ
ﺍﺯ ﺳﻮﮊﻩ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ صلاﺕ
ﺟﺰ ﺑﺎ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺘﻮﺳّﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺍلا ﺸﺮک
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﮔﺎﻥ الهی
اﻋﺘﻨﺎ
ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺸﺘﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ مولا
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺑﻮﺩ اﻥّ
ﺃﺳﺮق اﻟﻨﺎس
ﻣﻥ ﺴﺮق ﺼلاﺗﻪ
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ81ﺹ۲۴۲ﺑ
بحار) ﺍﻥ
ﺮﺑّﮑم ﻠﺮﺣﻴﻢ
ﻳﺸﮑﺮ
ﺍﻟﻘﻠﻴﻞ ﺍﻥ اﻟﻌﺒﺪ
ﻟﻴﺼﻠّﻯ
اﻟﺮﮐﻌﺘﻴﻦ
ﻳﺮﻳﺪ ﺑﻬﺎ
ﻭﺟﻪ الله
ﻓﻴﺪﺧﻠﻪ الله
ﺑﻪ ﺍﻟﺠنّة رَبّ
ﻭ ﺧﺪﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﺭﺣﻴم پُر
رحمت اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺃﻧﺪﮐﻰ (ﻋﺒﺎﺩﺕ)
ﺳﭙﺎس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
بطوریی که
ﺑﻨﺪﻩ (ﻭﻋﺒﺪ ﺳﺎﻟک
ﻤﻮﺑﺪ را ) ﺑﺎ
ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﻭﺟﻪ الهی
ﺒﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ(
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﻭ
ﺭﮐﻌﺖ ﺁﺧﺮ ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّل بنر
ﺒﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﺴﺎﻟﻚ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯگشت ﺑﺨﻠﻖ.
ﮐﻪ همان ﺩﻭ
ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﻳﺎ ﺟم و
جمع ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
سالک ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭙس
ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ دستور
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
اﻭﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺃﻧﺪک
عباﺩﺕ ﺳﺎﻟﻚ
که همراه ﺑﺎ
ﺗﻮﺳل ص ورت
تجلی الهیﻭ
ﻭﺟﻪﻭ ﺻﻮﺭﺕ الهی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ تا
نور قائم نه
فقط برای خدا
و راه ووظیفه الهی
است بلکه تمام
هدف خ داوند
از آفرینش نوع
بشری انسان برای
شایسته نوع
فوق بشذری شدن
میباشد هر
شهور تجلیات
تالهی برای بشر
عمان دیدار
الله گرچه ربّ
پرورش دهنذه
روح سالک برای
نوع فوق بشری
فرشته گونه هفت
عزار سال بعد
میباشد و بی
تهایت از
ارباب غوف
بشری و برتر
از رحمان تا (
الله أهو) و
اهور مزدا است
کگهبمعنی این
تجلی ولو الله
باشد هنوز
هنمان نور خداوند
هو بیرون از
هشتی ها نیست ) ﻭ
ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺬﻳﺮﺵ هر
عبادت و تمازی
است ﻭ نیز بص
ورت اضافه و
فضل و فضیلت برتری
تازه از
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﺪﻳﮕﺮ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳک
ﺒﺎﺭ ﻗﺴمتی
اﺯﻗﺮاءﺖ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻧﻤﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩ
ﻳﺎ ﻋﻤﺪﺍ ﻧﮕﻔﺖ.ﺳﭙس
ﺍﺯﺣﺎﺿﺮﺍن
ﭘﺮﺳﻴﺪ. ﺁﻳﺎ
ﻗﺮاءﺖ ﻣﻥ
ﺪﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍبی ﺒﻦ
کعب ﺳﺎﻟک
ﻘﺴﻤﺖ ﺭﻫﺎ
ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
کرﺩ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﻋﺘﺮﺍﺽ
ﻏﻀﺒﻨﺎﻙ
ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ(ﺝ81ﺹ۲۴۲ﺑ
بحار): ﻤﺎ
ﺑﺎل ﺃﻗﻮﺍم
ﻴُﺘلی غلیهم
کتاﺏ الله ﻓلا
ﻳﺪﺭﻭﻥ ﻤﺎ
ﻳُﺘلی علیهم
ﻤﻨﻪ؟ ﻭ لا ﻣﺎ
ﻳﺘﺮﻙ؟ ﻫﮑﺬﺍ
ﻫﻠﮑﺖ ﺑﻨﻮ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺣﻀﺮﺕ ﺃﺑﺪﺍﻧﻬﻢ
ﻭﻏﺎﺑﺖ
ﻗﻠﻮﺑﻬﻢ ﻭلا
ﻳﻘﺒﻞ الله صلاة
ﻋﺒﺪ لا ﻳﺤﻀﺮ
ﻗﻠﺒﻪ مع
ﺒﺪﻧﻪ ﺍﻗﻮﺍمی
ﺮﺍ( ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻧﻰ) ﭼﻪ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﭼﻪ ﻗﺴﻤتی
ﺘﺮک ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ (ﻗﺮاءﺖ
ﻗﺮﺁﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥهر
ﺁﻳﻪﺍﻯ ﺮﺍ ﻫﺮ
ﻭﻗﺖ ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺟﺎ
ﻗﺮاءﺖ ﮐﺮﺩ.ﻭلی
ﻤﻄﻠﺐ ﺁﻳﻪ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌنی ﺴﻠﻮکی
ﺁﻥ ﻀﺎیع
ﻨﮕﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ومکاتتی
لستلالی ﺑﺎ
ﻗﺴﻤتی اﺯ ﻳک
ﺁﻳﻪ ﺍﺳﺘﺪلالاﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﻧﻤﺎﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻗﺴﻤتی
اﺯ ﺁﻥ ﺮﻫﺎ
ﺷﺪﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺮاءﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﻗﺮﺁﻥ ﻳﻌنی
ﻘﺮّﻩ ﮔﻴﺮﻯ و
توسل عبادی
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﻭ قُرّه آخر
ولایت
ﻣﺤﻤﺪﻯﺍﮔﺮ که
ساﻟک ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻥ
ﺪﻭ قُرّه ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ الهی
اﺳﺖ در ئاقع
کاری و نتیجه
ای نگرفته است
.ﻭﺑﺎلاﺧﺮ
ﻩﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﻭﺩﻋﺎﻫﺎ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻧﺠﻮﺍﻫﺎﻯ
ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻗّﺖ ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﮔﻔﺘنی
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺑﺮﺧلاﻑ ﺣتی
ﻨﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﭽﻴﺰﻯ گفته
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴل این
گوﻧﻪ ﺑﻬلاﮐﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ (ﺷﮑﺴﺖﻫﺎﻯ
ﺴﻴﺎﺳﻰ ﻗﻮم
ﻴﻬﻮﺩ ﻭﺩﻭ
ﺩﻭﻟﺖ ﺳﻴﺎطسی
ﺁﻧﺎﻥ بخاطر
ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
تنها ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻩﻭﻗﺸﺮﻯﮕﺮﻯ
ﻮﺑﻴﺪﻗتی
کرﺩﻧﺪﮐﻪ ﻫلاﮐﺖ
ﺳﻴﺎسی و
قهقراهای نوعی
کارما ها گرف
تار شدند .
ﻭﺑﻴﺴﺖ ﻭﭘﻨج
ﻘﺮﻥ ﺒﻌﺪ ﺑﺎ
ﺗﺄﺳﻴس ﺩﻭﻟﺖ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴل این
ه سیاسیآنان
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻴﺎﻓﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ اکنون
ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺑﻴﻮﻓﺎئی
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﺮک
ﺘﻌﻬﺪﺍﺕ و عهد
الست با خدا
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑسلوک
الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞﻳﻌنی
ﺠﻮﺍﻧﺎﻥ ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺮاء ﻄﻠﺐ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻯ الهی
ﺪﺭ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
یهودیا شاخه دیانت
زردشت ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﭼﻮﻥ هرﻗﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ و
مذهبی ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣتی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
سنّی یا ﺷﻴﻌﻴﺎن
طرفدار سیاسی ﻮلاﻳﺖ
ﻋلیّ ﻮلی غیر
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻫلاﮐﺖ ﻭ
ﺣﻠق ﺁﻭﻳﺰﻯ
ﺪﺭ ﺟﻬﻨم
کاﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺮﺍ خواهند
ﺩﺍشت ﮐﻪ ﺣﻠق
ﺁﻭﻳﺰ ﻭ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﻭﺳﺮ ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﻭﺷﮑﺎﺭ ﻭ
ﻗﺼّﺎبی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺪﻧﻬﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺤﺎﺿﺮ ﺑﻮﺩﻩ ولی
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
غایب ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺒﺘﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
ﺒﺪﻝ ﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل و حضور
وسیله الهی و
توسّل ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی هنگام
خطاب با خدای
خود ندارند )ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﻮل عباﺩﺕ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﻠﺒﺶ ﺑﺎ
ﺑﺪﻧﺶ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. (صلاﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺗﻮﺳل
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ الهی
ﻮ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
آخرین تجلّی
الهی خود آغاز
از ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻣﻄﺎﻟبی که
ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣﻀﻮﺭ
ﻗﻠﺐ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺩل ﻮ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴدهد
ندارد ﻭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫنی از ﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻋﺒﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻮﺑﺪ
ﺳﺎﻟک ﻤﻄیع ﻮلاﻳﺖ
معرفی شده
خداوند ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮐس و تا
کطسی چون
آخوندهنای بهر
شکل ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻋﺒﺪ ﻭﺑﻨﺪﻩ
مؤمن ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺪﻳﻨﺪﺍﺭ ﻭﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻪ ولایتﻋلیّ
ﺒﺪﺍﻧﺪ ﻭلی
ﺘﻮﺳّﻞ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻤﺸﺮک ﺒﺨﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ بقول
قرآن مسخ
میمون و خوک
در تولد بعدی
روح آنان
بجهان بهترین
بخت و شانس
آنان خواهد
بود که امکان مار
ومور و سوسک و
حتی فسخ و
گندیدگی گیاهی
و رسخ جمادی
یا وسخ تحت جمادی
ممکن است دوچار
گردند تا گناهان
و انحرافات و زشتی
های بیشتر
چقدر داشته
باشند )

حئیث 8150 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ81ﺹ۲۴۲ﺑ
بحار) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ الله
ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰﺍﻧّﻤﺎ
ﺃﻗﺒﻞ الصلاةﻟﻤﻦ
ﺗﻮﺍﺿﻊ ﻟﻌﻈﻤﺘﻰ
ﻭ ﻳﮑﻒ ﻧﻔﺴﻪ ﻋﻦ
ﺍﻟﺸﻬﻮﺍﺕ ﻣﻦ ﺃﺟﻠﻰﻭ
ﻳﻘﻄﻊ ﻧﻬﺎﺭﻩ ﺑﺬﮐﺮﻯﻭ
لا ﻳﺘﻌﺎﻇﻢ ﻋﻠﻰ
ﺧﻠﻘﻰﻭ ﻳﻄﻌﻢ
ﺍﻟﺠﺎﺋﻊﻭ ﻳﮑﺴﻮ
ﺍﻟﻌﺎﺭﻯ ﻭ ﻳﺮﺣﻢ
ﺍﻟﻤﺼﺎﺏﻭ ﻳؤﻭﻯ
ﺍﻟﻐﺮﻳﺐﻓﺬﻟﻚ
ﻳﺸﺮﻕ ﻧﻮﺭﻩ مثل
ﺍﻟﺸﻤسﺃﺟﻌﻞ ﻟﻪ
ﻓﻰ ﺍﻟﻈﻠﻤﺎﺕ ﻧﻮﺭﺍﻭ
ﻓﻰ ﺍﻟﺠﻬﺎﻟﻪ ﻋﻠﻤﺎﺃﮐلاﻩ
ﺑﻌﺰﺗﻰ ﻭ
ﺃﺳﺘﺤﻔﻈﻪ ﺑملاﺋﮑﺘﻰﻳﺪﻋﻮﻧﻰ
ﻓﺄﻟﺒّﻴﻪ ﻭ ﻳﺴﺄﻟﻨﻰ
ﻓﺎﻋﻄﻴﻪﻓﻤثل ﺫﻟﻚ
ﻋﻨﺪﻯﮐﻤﺸﻞ
ﺟﻨّﺎﺕ ﺍﻟﻔﺮﺩﻭسلا
ﺗﻴﺒﺶ ﺷﻤﺎﺭﻫﺎﻭ
لا ﺗﺘﻐﻴّﺮ ﻋﻦ
ﺣﺎﻟﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺻ لاﺕ ( ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﻫﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺑﺎ ﺻﻠﻪ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﺳﻮﮊﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ) ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰﮐﻪ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻈﻤﺖ ﻣﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ( ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭ ﻭ ﺳﺎﻟﻚﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺩﻋﺎ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻤﺎﺯﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠّ
ﺯﻧﺪﻩﻭﺣﺘﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻢ ﺭﻧﮕﻰ
ﺑﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺴﻤﺖ ﻗﺒﻠﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﻧﻴﺰ ﻣﻰ ﺍﻳﺴﺘﻨﺪولیّ
ﻗﺒﻠﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﻋﻄﻴﻢ ﺩﻳﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﻈﻤﺖﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭﺫﻫﻥﺤﺎﺿﺮﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ ﭘﻴﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭﻫﺮکس ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺗﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺎﻃﺮ ( ﻟﻘﺎ
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
) ﻣﻦ ﺩﺳﺖ ﺑﮑﺸﺪ ( ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩﺍﻋﻢ
ﺍﺯ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﻳﺎ ﺟﺴﻤﻰﻭﻳﺎ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﻗﺘﻀﺎﻯ ﺗﺮﻙ ﺷﻬﻮﺍﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﻫﺮ
ﻫﻮﺳﻰ ﺭﺍ ﺗﺮﻙ ﮔﻔﺘﻦ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ) ﻭﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺫﮐﺮ ﻣﻦ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ(
ﺑﻴﺎﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺑﻴﺎﺩ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻥ ) ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻠﻖ
ﻣﻦ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
) ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺰﺭﮒ ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ( ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻐﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
) ﻭ ﻧﻴﺰ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺍﻯ
ﺭﺍ ﺳﻴﺮ ﮐﻨﺪﻭﻋﺮﻳﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﺪ
ﻭﻣﺼﻴﺒﺖ ﺩﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺭﺍ ﺗﺮﺟّﻢ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻏﺮﻳﺒﻰ ﺭﺍ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺪﻫﺪ ( ﭼﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﻤﻮﻣﻰﻭ ﻳﺎ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭘﻨﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ
) ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﺍﻭ ﺭﺍﭼﻮﻥ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺑﺮﻭﻯ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ
( ﺷﺮﻭﻕ ﺍﺯ ﻣﺸﺮﻕ
ﭼﻮﻥ ﻃﻠﻮﻉ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻫﺮ ﺑﺎﻣﺪﺍﺩﮐﻪ
ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﻳﻚ ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ
ﭘﮕﺎﻫﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻧﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺩﻝ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
) ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﺩﺭ
ﻇﻠﻤﺎﺕ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻭﻯﻧﻮﺭﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻢ ( ﮐﻪ ﺩﺭ عرّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ عرّﻟﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﻭﺷﻦ ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
) ﻭ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺍﻭ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻣﻴﺪﻫﻢ
( ﺣﺘﻰ ﻣﮑﺘﺐ ﻧﺮﻓﺘﻪﺩﺍﻧﺎﻯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ) ﻭ ﺍﻭﺭﺍ( ﺍﺯ
ﺁﻥ پس ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻭ ﺗﺮﻙ
ﻫﻮس ﮐﺮﺩ ﻭ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﺧﻠﻖ ﻧﻤﻮﺩ ) ﺑﺎ عرّﺕ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺩﺑﻨﺤﻮ ﺩﺍﺋﻤﻰ
ﻭ ﺑﺎ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﻮﺩ  ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ .ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍ ﺩﻋﺎ ﮐﻨﺪ ﺍﺟﺎﺑﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻰ
ﮐﻨﻨﺪﺑﻮﻯ ﻣﻴﺪﻫﻢ(
ﻫﺮ ﺩﻋﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
) ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻣﻦﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻓﺮﺩﻭﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﮐﺎملاﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﻓﺮﺩﻭﺵ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭﺩﺭ ﺗﻥﺪﻳﺶ
ﺑﺎ ﻓﺮ

ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﻨﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻴﻮﻩ ﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﺧﺸﻚ
ﻧﻤﻰ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺁﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﺪ ( ﺍﺣﻮﺍﻝ ﮐﺎملاﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﻮﻩ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺘﺎﺯﻩ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻓﺮﺩﻭﺵ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺎﺹ ﮐﺎملاﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺘﻤﻴﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻫﻔﺘﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺟﻨّﺖ
ﻭ ﺟﻨﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻨﺎﻥ
ﻫﻤﺪﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮﻭ
ﺣﻮﺽ ﮐﻮﺷﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯﻭ
ﺣﻮﺯﻩ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥﮐﻪ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻓﻀﻴﻠﺘﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭ ﺗﻤﺪﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺷﺠﺮﻩ ولایت
ﺍﻭ ﻣﻴﻮﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﺎملاﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﺩﺭ
ﺩﻭﺑﻬﺸﺖ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭپس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰﻭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
پس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻭﺑﺎ ولایت
ﺍﻭ ﺷﺎﻟﻴﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺩﺭﺗﻦ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻌﺪﻯﺑﻨﻮﺭ رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ ) ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
(ﺝ81ﺹ243ﺑ بحار) : لا صلاﻩ الّا
ﺑﺎﺳﺒﺎﻍ ﺍﻟﻮﺿﻮٴﻭ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺍﻟﻨﻴّﻪﻭ
ﺧﻠﻮﺹ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦﻭ
ﺍﻓﺮﺍﻍ
ﺍﻟﻘﻠﺐﻭ ﺗﺮﻙ ﺍﻟﺄﺷﻐﺎﻝﻭﻫﻮ
ﻗﻮﻟﻪﻓﺎﺫﺍ ﻓﺮﻏﺖ
ﻓﺎﻧﺼﺐ * ﻭﺍﻟﻰ ﺭﺑّﻚ
ﻓﺎﺭﻏﺐ ﻫﻴﭻ صلاﺕ ﻭ ﻧﻤﺎﺯﻯ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺍﺳﺒﺎﻍ ﻭﺿﻮ
( صلاﺕ ﻧﻤﺎﺯﻭ ﻫﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺮﺍﻩﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻗﺒﻠﻰ ﻭﻭﺍﺿﺢ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺳﺒﺎﻍ
ﻭﺿﻮﺡ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺒﺎﻕ ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯﻭ
ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰﺑﺪﻗّﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﻳﺶ ﻗﺒلا ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﻣﺴﺒّﻘﺎ
ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺳﺒﺎﻍ ﻭﻭﺿﻮﺡ.ﻭ
الّا ﻋﺒﺎﺩﺕ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮔﻨﺎﻩ ﺷﺮﻙ
ﻭﺭﺯﻯ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ
) ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﻧﻴّﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
( ﻗﺼﺪ ﻧﻴّﺖ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻴّﺖ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﻮ ﺑﻨﻮﺑﺎﻳﺪ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻣﺪﺍﻡ ﺻﻮﺭﺕ ﺭﺍﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺿﻊ ﻭﻭﺿﻮﺡ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﺎﺿﺮ ﮐﻨﺪ
ﺑﻘﻮﻝ مولاﺍﮔﺮ
رَبّ ﻣﺮﺑﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺒﻴﻨﻢﻧﻤﺎﺯﻯ
ﻫﻢ ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻡ ) ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺧﻠﻮﺹ ﻳﻘﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ( ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻭ ﻗﻠﺒﻰ ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﻭ ﺑﺎ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺒﺎﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻳﻘﻴﻦ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺍﺳﺖﻭﻫﻤﺎﻥ(ﻳﮕﺎﻧﻪ)ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﺎﻫﺪ ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﻳﺶ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ پس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺤق اﻟﻴﻘﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﻚ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻠﺴﻪ
ﻭ ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻳﺎﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﻠﺐ ( ﺩﻝ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ) ﮐﺎملا
ﺧﺎﻟﻴﮓ ﻧﻤﺎﻳﺪ
( ﺍﺯ ﻫﺮﻓﮑﺮ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.پس آثار ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ
) ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺷﻐﻞ
ﻭ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﺗﺮﻙ
ﮐﻨﺪ ( ﮐﻪ
ﺷﺮﻳﮑﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭولایت ﺍﻭﻭﻟﻮ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﻴﺎﻓﻪ
ﻫﺎ ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯﻫﺮ
ولایت ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻬﻰﻭﻫﺮ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﺑﺎ ﻟﺒﺎس
ﺗﻠﺒﻴس ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺗﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍعلاﻥ ﺯﻫﺪ  ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻓﺎﺭﻍ ﺷﺪﻯ
( ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﺎﺕ
لاﺯﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻯ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﺍﺳﺖ
ﺑﻨﺸﻴﻦ (ﻳﺎ ﺑﺎﻳﺴﺖ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ ﺭﺍﺳﺖ
ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ ﮐﻪ ﻗﺒلا
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻟﺒﺎﺵ ﺗﻮﺍﺿﻊ ﻭﭼﺸﻢ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺳﺮ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺁﻣﻴﺰ ﺑﺎلا ﺩﺍﺭﺩ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺭﺍﺳﺖ ﻧﺸﺴﺘﻦ
ﻭ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻥﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻧﻤﺎﺯ ﻫﺴﺖ
ولیّ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﻭﻳﺎ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﮕﻰ ﺍﻭ
ﻭﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭼﻮﻥ ﺻﻨﻤﻰ
ﺭﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﻧﺸﻴﻨﻪ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
رَبّ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻏﺐ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺵ ( ﭼﻮﻥ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻣﺪﺍﺩﻯ سپاس
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺵ ﮐﻪ ﺑﻨﺰﺩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﺣﺠﻌﻤﺮﻩﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻰ.
ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺭﻏﺒﺖ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺖﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻥ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺭﻏﺒﺖ ﺭﺍ ﭘﺸﺖ ﮐﺮﺩﻥﻭﻋﺪﻡ
ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.رَبّ
ﺳﺎﻟﻚﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰسپس
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﺗﺎ
رَبّ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ الله
رَبّ الأرباب ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ(ﻧﺼﺐ)
ﻧﻴﺰ ﺧﺴﺘﮕﻴﺮﺍ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.)

حدیث
8151 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ81ﺹ 243ﺑ بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺗﺨﻔﻴﻒ ﺍﻟﻔﺮﻳﻀﻪﻭ
ﺗﻄﻮﻳﻞ ﺍﻟﻨﺎﻓﻠﻪﻣﻦ
ﺍﻟﻌﺒﺎﺩﻩ ﺳﺒﻚ ﮐﺮﺩﻥ ﻓﺮﻳﻀﻪ
( ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ) ﻭﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﮐﺸﺎﻧﺪﻥ ﻧﺎﻓﻠﻪﺧﻮﺩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ.( ﻓﺮﻳﻀﻪ
ﻣﻔﺮﻭﺽ ﻭﺍﺟﺐﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻧﺎﻓﻠﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻃﻮلاﻧﻰ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖﮐﺎﺭﺵ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﺸﻮﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻮﺍﺑﻰ ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺸﺘﺎﻕ
ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ سلوک
الهی ﻭ صلاﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﻮﻉ ﮐﻤﻰ
ﻭﮐﻴفی عیاﺩﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ رؤیا ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﭘﻴﺸﻨﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻧﻤﺎﺯﺭﺍ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺗﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺍﺻﻞ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻃﻮلاﻧﻰ ﺷﺪﻥ ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﺎﻓﻠﻪ ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻃﻮلاﻧﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺗﺎ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭالّا ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ .
ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺮﻙ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺳﺘﻰﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺝ81ﺹ243ﺑحار) : ﻟﻠﻤﺼﻠّﻰ
ﺷلاﺵ ﺧﺼﺎﻝﻳﺘﻨﺎﺷﺮ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺒﺮﻣﻦ
ﺃﻋﻨﺎﻥ ﺍﻟﺴﻤﺎٴ
ﺍﻟﻰ ﻣﻔﺮﻕ ﺭﺃﺳﻪﻭ
ﺗﺤﻒ ﺑﻪ ﺍﻟملاﺋﮑﻪﻣﻦ
ﻣﻮﺿﻊ ﻗﺪﻣﻴﻪﺍﻟﻰ
ﻋﻨﺎﻥ ﺍﻟﺴﻤﺎٴﻭ
ﻳﻨﺎﺩﻯ ﻣﻨﺎﺩ ﻟﻮ
ﻳﻌﻠﻢ
ﺍﻟﻤﺼﻠّﻰﻣﺎ ﻟﻪ
ﻓﻰ الصلاة ﻣﻦ ﺍﻟﻔﻀﻞ
ﻭ ﺍﻟﮑﺮﺍﻣﻪﻣﺎ
ﺍﻧﺘﻔﻞ ﻣﻨﻬﺎﻭﻟﻮ
ﻳﻌﻠﻢ
ﺍﻟﻤﻨﺎﺟﻰﻟﻤﻦ
ﻳﻨﺎﺟﻰﻣﺎ ﺍﻧﻔﺘﻞﻭ
ﺍﺫﺍ ﺍﺣﺮﻡ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﻓﻰ صلاﺗﻪﺃﻗﺒﻞ
الله ﻋﻠﻴﻪ
ﺑﻮﺟﻬﻪ ﻭﻭکُلّ
ﺑﻪ ﻣﻠﮑﺎﻳﻠﺘﻘﻂ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻣﻦ ﻓﻴﻪ
ﺍﻟﺘﻘﺎﻃﺎﻓﺄﻥ
ﺃﻋﺮﺽ ﺃﻋﺮﺽالله
ﻋﻨﻪ ﻭﻭﮐّﻠﻪ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻤﻠﻚ ﻓﺎﻥ ﻫﻮ
ﺃﻗﺒﻞ ﻋﻠﻰ صلاﺗﻪ
ﺑﮑﻠّﻴﺘﻪﺭﻓﻌﺖ
صلاﺗﻪ ﮐﺎﻣﻠﻪﻭ
ﺍﻥ ﺳﻬﻰ ﻓﻴﻬﺎ ﺑﺤﺪﻳث
ﺍﻟﻨﻔس ﻧﻘﺺ
ﻣﻦ صلاﺗﻪﺑﻘﺪﺭ
ﻣﺎ ﺳﻬﻰ ﻭ ﻏﻔﻞﻭ
ﺭﻓﻊ ﻣﻦ صلاﺗﻪ
ﻣﺎ ﺃﻗﺒﻞ ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﻨﻬﺎﻭ لا ﻳﻌﻄﻰ
الله ﺍﻟﻘﻠﺐ ﺍﻟﻐﺎﻓﻞ
ﺷﻴﺌﺎﻭ ﺍﻧّﻤﺎ
ﺟﻌﻠﺖ
ﺍﻟﻨﺎﻓﻠﻪ ﻟﺘﮑﻤﻞ
ﺑﻬﺎ ﺍﻟﻔﺮﻳﻀﻪ
ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺳﻪ
ﺧﺼﻠﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻧﻤﺎﺯﮔﺬﺍﺭﺍﻥﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ) ﮐﻪ ﺑﺮ ( ﻭ
ﺑﺮﮐﺖ ﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﺍﺯ ﻋﻤﻖ ﺁﺳﻤﺎﻥﺗﺎ
ﻓﺮﻕ ﺳﺮﺵ ﻣﻴﺮﺳﺪ
(ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻋﺒﺪﻯ ﺍﻭ
) ﻭ ملاﺋﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﻯ ﺗﺤﻔﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﺎﻯ ﭘﺎﻳﺶ ﺗﺎ
ﻋﻤﻖ ﺁﺳﻤﺎﻥ ( ﺗﺤﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺍﻭﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ملاﺋﻚ ﻭ ﺣﻔﺎﻭﺕﻭﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻭﺳﺘﺎﻳﺶﮐﺮﺩﻥﺎﺳﺖ
) ﻭﻣﻨﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺰﻧﺪ ( ﺍﺯ ﻋﻤﻖ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
) ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻣﺼﻠّﻰ
ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖﮐﻪ
ﺩﺭ صلاﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﻭﭼﻘﺪﺭ ﻓﻀﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ( ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺑﻴﺎﺑﺪﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺎﻣﻮس ﻭ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﺑﻤﻌﻨﻰ
صلاﺕ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁﺑﺎ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰﺩﺭ
ولایت ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺮﻙ ﺗﻮﺳّﻞ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﺤﺪﻭﺩﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻈﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﮐﻌﺒﻪﺧﻮﺩ
ثواب ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻈﺎﺭﺕ ﻗﺒﻠﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻓﻀﻞ
ﻭ ﻓﻀﻴﻠﺘﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﮐﺎﺳﺖ ﻭ ﻗﺴﻂ ﻭ
ﻃﺒﻘﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ لاﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﮐﺎملاﻥ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻔﻴﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻗﺒﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋملا ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
. ﻭﻧﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻮﭼﮑﻴﺪﺍﺧﻞ
ﺑﺪﻥﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑﺶ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﺮﻕ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﭼﻘﺪﺭ ﻭﺳﻌﺖ
ﮐﻴﻔﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎملاﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯﺭﻭﺣﺸﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ لا ﻣﮑﺎﻧﻰﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ)
ﻭ ﺍﻭ ﮐﻪ ﻧﺠﻮﺍ ﮐﻨﺪ
( ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺩﻋﺎ ﻭ ﺃﺫﮐﺎﺭ ﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﻫﺎﻯ ﺩﻝ )ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﭼﻪ کس ﻭ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻧﺠﻮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.( ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
الله ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ )
ﻭالّا ﺗﺮﻙ ﺁﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺑﻨﺠﻮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ
) ﻋملا ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺰ
ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻬﺮ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰﻭﻳﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ الله ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ صلاﺕ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪ ( ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩ
ﻭ ﻋﺒﺪ ﻣﻮﺑﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﻴﻊ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺍﺭﺗلاﻁ ﺑﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﺣﺮﺍﻡ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﻭﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻭ ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻮﺩﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ( ﻣؤﻣﻦ
) ﻗﺒﻠﻪ ﻭ ﻗﺒﺎﻟﻪ
ﺍﻭ ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ ( ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻳﺪﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰﻳﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﺪﺍﺭ الله
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺟﻪ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺟﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻫﺮ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ. ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪﺵرَبّﺍﻟﻨﻤﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎلاﺗﺮﺗﺎ ﻧﻮﺭ
الله رَبّالأرباب
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺍﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻫﺴﺖﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
( ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺧﻮﺍﻧﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
قُرّه ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳّﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺮﺍٴﺖ ﻗﺮﺁﻥ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗلاﻭﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﺗﻠﻮ ﺍلاﺧﺮﻯ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ قُرّه
ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﻭ قُرّه ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻧﺪ
ﺁﺩﻡ ﻭﻧﻮﺡ ﻭ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﻭﻣﺤﻤﺪ.
ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺎولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺍﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺗﺎﺑﻊ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺒﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺧﻮﺩ
ولایت ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻏرَبّ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺎﺑﻊ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺎﺭﻣﻐﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﺗﺄﺳﻴﺴﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﮐﻪ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻧﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻏﻴﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯﮐﻪ ﺗﺎﺑﻊ
ﺍولیّ ﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ پس ﺍﺯ
بعثت ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥﻣﻮﻓﻖ
ﺑﮑﺸﻒ ﻧﻮﺭ رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
ﻟﺬﺍ ﻭﻯ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻢ ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻃﻮﻝ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺷﺎﮔﺮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﺸﻒ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
تقرّب ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ ﺗﻤﺪﻧﻴﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻦ تقرّب
ﻫﺪﻑ ﺍﺻﻠﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍعرّﺍﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺣﺘﻰ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﺭﻭﺣﺸﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺃﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎلا ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺯﺍﻧﻮﺍع
گیاﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎملاﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﻮکُلّ
ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺎﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﻓﺮﺩﻯ ﻭ
ﻫﺮﺳﻠّﻮﻟﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯﺪﺭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺿﻤﻨﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺎﻓﻆ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻭﻯ ﺍﻋﺮﺍﺽ
ﺍﺯ صلاﺕ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ
(ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺩﺍﺩﻭﻳﺎﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺳﻤﺒﻞ ﻧﻤﻮﺩﻧﻤﺎﺯ
ﺍﻭ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﭼﻮﻥ
ﻋﺪﻡ ﻧﻤﺎﺯ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺷﺮﻙ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ ﻫﻢ ﺑﻮﺩ
ﻭﺁﻧﺮﺍ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺩﺍﺩﻣﺤﺮﻭﻣﺎﺯ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﻭ ﺃﻧﺪﻙﻭ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪﻭﻳﺎ ﺩﻳﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺂﺧﺮ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪﺁﻧﮕﺎﻩﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻥ ﺩﻓﻌﺎﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻗﺒلا ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﻭ ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏﺭﺍﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ (ﺩﻳﮕﺮﻯ)
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ( ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﺑﺨﺼﻮﺹ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﻘﻴﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﻭ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺍﮔﺮ ﺗﻌﺎﻟﻴﻮ ﺑﺎﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﺑﺸﮑﻞ
ﮐﺎﺑﻮﺵ
ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥولیّ
ﺳﻘﻮﻁ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺴﻴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺷﺨﺺ
ﭼﻘﺪﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯﻭﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎﺗلاﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﺌﻮﻝ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰﻭﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯﻨﻴﺰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ ﭼﻘﺪﺭ
ﻏﻀﺒﻨﺎﻙ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭ
ﺑﺴﻮﻯ صلاﺕ ( ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ )
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻤﺎﻣﻰ صلاﺕ ﺍﻭ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺎلا ﻣﻴﺮﻭﺩ.( ﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﺩﺭﺻﺪ
ﻧﺼﻒ ﻭﺭﺑﻊﻭ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪﺩﺭ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺑﺎلاﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻢ ﮐﺎﺭﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺟﺎ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪﻭﺑﻬﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﻧﺪﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﻬﻮ ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﺑﺤﺪﻳﺶ نفس ﭘﺮﺩﺍﺧﺖﺍﺯ
صلاﺕ ﺍﻭ ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻭﺍﻟﺘﻔﺎﺕﺍﻭﮐﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﮐﻪ ثواب
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﻫﻤّﺖ ﻭ ﺟﺪﻳّﺖ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺖ.
ﻭالّا ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺷﻴﻌﻪ ولایت ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺻﺪ ﺩﺭﺻﺪ
ﺷﺮﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻋﺸﻖ
ﺑﻮلاﻳﺖﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻣﺤﻤﺪﺭﺍﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻓﻌلا
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻴﺰﻧﺪﻩﻭسپس
ﻣﺤﻤﺪ ﻭمولا ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ)
ﻭﻫﺮ ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻗﺒﺎﻝ ﺑﻮﺩ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﻭﺩ
( ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺎ علاﻗﻪ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻗﺒﻠﻪ
ﻭ ﻗﺒﺎﻟﻪ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻭ ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻦﺁﻥ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻭﺍﺳﻄﻪﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻯلاﻟﻬﻰ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻠﺐ ﻏﺎﻓﻞ ﮐﺴﻰﻫﻴﭻ
ﺷﻮﺍﺑﻰ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
( ﺳﺎﻟﻚ ﻏﺎﻓﻞ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻘﺸﺮﻯ ﻣﺸﺮﻙ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﮔﺮ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺍﺯ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓﺖ ﻫﻤﺎﻥﻘﺪﺭ
ﻏﺎﻓﻞ ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ(ﺣَﺪَث)ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻤﺎﺯ
ﺭﺍ ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺎ ﻧﺎﻓﻠﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻭﺿﻊ ﺷﺪﻩ( ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﻧﻪ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﻧﺎﻓﻠﻪ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﺯ
ﺷﺮﻙ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ) ﺗﺎ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻓﺮﻳﻀﻪ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ.(
ﮐﻪ ﻓﺮﻳﻀﻪ ﻫﺎ 17 ﺭﮐﻌﺖ
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﻪ ﺑﺮﺍﺑﺮﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺍﻭﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻤﺎﺯ ﻧﺎﻓﻠﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻤﺎﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ . ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻮﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﻧﺎﻓﻠﻪ ﺭﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﻭﻏﻴﺮ
لاﺯﻡ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻜﻬﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﻭ
ﻣﺎﻓﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﻨﻰ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﺍﺳﺖ
. ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﻚ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻠﺴﻪ

حدیث 8152 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ81ﺹ244ﺑحار) ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﻗﻮﻡ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ : ﺍﻧّﻰ
ﺍﺣﺐ ﻟﻚﺃﻥ ﺗﺘّﺨﺬ
ﻓﻰ ﺩﺍﺭﻙ ﻣﺴﺠﺪﺍﻓﻰ
ﺑﻌﺾ ﺑﻴﻮﺗﻚ ثُمّ
ﺗﻠﺒث ثوﺑﻴﻦ
ﻃﻤﺮﻳﻦ ﻏﻠﻴﻈﻴﻦثُمّ
ﺗﺴﺄﻝ الله ﺃﻥ ﻳﻌﺘﻘﻚ
ﻣﻦ ﺍﻟﻨﺎﺭﻭ ﺃﻥ
ﻳﺪﺧﻠﻚ ﺍﻟﺠﻨّﻪﻭ
لا ﺗﺘﮑﻠّﻢ ﺑﮑﻠﻤﻪ
ﺑﺎﻃﻠﻪﻭ لا ﺑﮑﻠﻤﻪ
ﺑﻐی ﻣﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮ ﭼﻨﻴﻦ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻡ ( ﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﻢﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻭلاﻳﺘﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺷﻮﺩ ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪﺍﺕ ﻣﺴﺠﺪ
ﺑﺴﺎﺯﻯﻭ ﺩﺭ ﻳﮑﻴﺎﺯ
ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎﻳﺶ ( ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﺪ ﺧﺎﻧﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ عرّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺑﻨﻤﺎﺯ ﺩﺍﺋﻢ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭﻫﻴﭻ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺧﻠﻔﺎ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻣﺸﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺎﺗﺒﺎﺕﺑﺎ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻧﻔﻮﺫﻯ
ﺧﻠﻔﺎﮐﻪﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻣﺪﺭﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ) سپس
ﺩﻭ ﻗﻄﻌﻪ ﻟﺒﺎﺵ
ﺧﺸﻦ ﺑﺮﺗﻦ ﻣﻴﮑﻨﻰ
( ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭ ﻗﻄﻌﻪ
ﺍﺣﺮﺍﻡ ﺣﺠّﺎﺝ
ﮐﻌﺒﻪ ) ﮐﻪ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ
لاﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺘﺮ
ﻋﻮﺭﺕ ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰﮐﻪ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ  (ﺟﻬﻨﻢ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ
) ﺍﺯ ﺑﺮﺩﮔﻰ ﺁﺯﺍﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.( ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻋﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻠﺐ ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺠﺮﻡ ﺑﺠﻬﻨﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥﺑﺎ ﻫﺮ
ﺗﺬﮐّﺮ ﮔﻨﺎﻫﻰﻋﻔﻮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻓﻊ ﻭ ﺭﻓﻊ آثار
ﻣﻨﻔﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﺎﺭ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻋﺘﻴﻖ
ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺑﺮﺩﮔﻰﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋملا ﺃﺳﻴﺮ
نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻣﻔﺎﺳﺪﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺑﻨﺎﻡ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ولایت ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺒﺮ ﻭ ﻓﺮ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﻓﺮﻫﻪ ﻭ ﻓﺮﺡ ﻭﻓﺮﺝ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧلاﺹ
ﺷﺪ.ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﻯ
ﻃولاﺋﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻧﻤﻮﺩ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻮﺭﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ (ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻗﺘﻰ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭﮐﺎملاﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮولایت ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﮐﺴﻰ ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎﻃﻞﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻣﮑﻦ
(ﺳﮑﻮﺕ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﺿﺮﻭﺭﺕﻭ
ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﮐﻠﻤﺎﺕﺗﺎ
ﺍﺯ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻨﺮﻭﺩ.
ﻳﺎ
ﺑﻴﺮﻭﻧﺶﻧﻤﺎﻳﻦ.ﺩ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻓﺴﺎﺩ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ
ﻋﮑﺶ ﺁﻥ ﺍﻧﺠﺎﻣﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻧﻔﻊ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻧﻔﻊ ﺧﻮﺩ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ)ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
(ﺝ81ﺹ244ﺑ بحار): ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ عرّﻭﺟﻞﻭ
ﺃﻗﻴﻤﻮﺍ الصلاة
ﺃﻯ ﺑﺎﺗﻤﺎﻡ ﻭﺿﻮﺋﻬﺎ
ﻭ ﺗﮑﺒﻴﺮﻫﺎﻭ ﻗﻴﺎﻣﻬﺎ
ﻭ ﻗﺮﺍﺋﺘﻬﺎﻭﺭﮐﻮﻋﻬﺎ
ﻭ ﺳﺠﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺣﺪﻭﺩﻫﺎﻭ
ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ اللهﺃﻳّﻤﺎ
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺘﻔﺖ ﻓﻰ
صلاﺗﻪﻗﺎﻝ الله
ﻳﺎ ﻋﺒﺪﻯﺍﻟﻰ ﻣﻦ
ﺗﻘﺼﺪﻭﻣﻦ ﺗﻄﻠﺐ
؟ ﺃﺭﺑّﺎ ﻏﻴﺮﻯ
ﺗﺮﻳﺪﺃﻭ ﺭﻗﻴﺒﺎ
ﺳﻮﺍﻯ ﺗﻄﻠﺐ ؟ ﺃﻭ
ﺟﻮﺍﺩﺍ ﺧلاﻯ ﺗﺒﻐﻰﻭ
ﺃﻧﺎ ﺃﮐﺮﻡ ﺍﻟﺄﮐﺮﻣﻴﻦﻭ
ﺃﺟﻮﺩ ﺍﻟﺄﺟﻮﺩﻳﻦﻭ
ﺃﻓﻀﻞ ﺍﻟﻤﻌﻄﻴﻦ
ﺍثیبک  ثوﺍﺑﺎ
لا ﻳﺤﺼﻰ ﻗﺪﺭﻩﺃﻗﺒﻞ
ﻋﻠﻰ ﻓﺎﻧّﻰ ﻋﻠﻴﻚ
ﻣﻘﺒﻞ ﻭ ملاﺋﮑﺘﻰ
ﻋﻠﻴﻚ ﻣﻘﺒﻠﻮﻥﻓﺎﻥ
ﺃﻗﺒﻞ ﺯﺍﻝ ﻋﻨﻪ
ﺍثُمّ ﻣﺎﮐﺎﻥ ﻣﻨﻪﻓﺎﻥ
ﺍﻟﺘﻔﺖ ﺷﺎﻧﻴﻪﺃﻋﺎﺩ
الله ﻟﻪ ﻣﻘﺎﻟﺘﻪ
ﻓﺎﻥ ﺃﻗﺒﻞ ﻋﻠﻰ
صلاﺗﻪﻏﻔﺮ الله
ﻟﻪ ﻭ ﺗﺠﺎﻭﺯ ﻋﻨﻪﻣﺎﮐﺎﻥ
ﻣﻨﻪﻓﺎﻥ
ﺍﻟﺘﻔﺖ ﺷﺎﻟﺸﻪﺃﻋﺎﺩ
الله ﻟﻪ ﻣﻘﺎﻟﺘﻪﻓﺎﻥ
ﺃﻗﺒﻞ ﻋﻠﻰ صلاﺗﻪﻏﻔﺮ
الله ﻟﻪﻣﺎ ﺗﻘﺪﻡ
ﻣﻦ ﺫﻧﺒﻪ ﻓﺎﻥ ﺍﻟﺘﻔﺖ
ﺭﺍﺑﻌﻪﺃﻋﺮﺽ الله
ﻋﻨﻪﻭ ﺃﻋﺮﺿﺖ ﺍﻟملاﺋﮑﻪ
ﻋﻨﻪﻭ ﻳﻘﻮﻝ ﻭﻟّﻴﺘﻚ
ﻳﺎ ﻋﺒﺪﻯﻣﺎ ﺗﻮﻟّﻴﺖ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻭ
صلاﺕ ﺑﺮﭘﺎ ﺩﺍﺭﻳﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺿﻮ ﻭ ﺗﮑﺒﻴﺮﻫﺎ
ﻭ ﻗﻴﺎﻣﻬﺎ ﻭ ﻗﺮﺍٴﺘﻬﺎ
ﻭﺭﮐﻮﻉ ﻫﺎ ﻭ ﺳﺠﻮﺩ
ﻫﺎ ﻭ ﺣﺪﻭﺩ ﺁﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎولایت ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
صلاﺕ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ ﺑﺎ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺁﻥﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺣﺪﻭﺩ ﺁﻥ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭ ﻓﻘﻴﻪ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺭﺍ ﻗﺎﺋﻞ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺣﺪﻭﺩ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﺮﺯﻫﺎ ﻳﺎ
ﻣﻬﻢ ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻭﺿﻮﻯ ﺁﻥﻳﻌﻨﻰ(ﻭﻯ
ﺳﻮ ﻭ ﺳﻤﺖ)ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺳﺒﺎﻍ ﻭﺿﻮﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﻭﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﺎﺯﻭﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺴﺒّﻖ
ﻭ ﻗﺒلا ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﮑﺒﻴﺮﻫﺎ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﻣﺸﺨﺺ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻫﺮﺑﺎﺭﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺑﺘﻦباعث
ﺍﺯﭼﺸﻢ ﺩﺍﺩﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺑﺎﺯ
اللهﺃﮐﺒﺮﻭ ﻫﺮ
ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺍﻣّﺎ
ﻗﻴﺎﻡﻳﺎ ﺑﺮﭘﺎ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻫﺮﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﻗﺮﺍٴﺘﻬﺎﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ قُرّه ﮔﻴﺮﻫﺎﻭﻫﺮ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻘﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺭﮐﻮﻉﺗﻌﻈﻴﻢ
ﺑﭙﻴﺮ ﻭ ﺳﺠﻮﺩ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ ﭘﻴﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ( ﻋﺒﺪ ﻭﻣﻮﺑﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ)
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺩ( ﻭﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
) ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺍﻟﺘﻔﺎﺕ ﻧﻤﻮﺩ
( ﻳﻌﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ( ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﻭﻣﻌﻨﻰ) ﺃﻯ
ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻦﺑﮑﺠﺎ
ﻧﻈﺮ ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﻯ
؟ ﭼﻪ ﮐﺴﻰ ﻭ ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﺋﻰ ؟ ﺁﻳﺎرَبّ
ﻭ ﺧﺪﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻏﻴﺮﺍﺯ ﻣﻦ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ﮐﻪ ﺭﻗﻴﺐ ﻭﻣﻌﺎﺩﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ ﺑﺴﺎﺯﻯ؟(
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻐﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺷﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ ﻭولایت
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﻟﺒﺴﺘﻦ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﻗﻴﺐ ولایت
ﻭولایت ﻓﻘﻴﻪ ﻣﺰﺍﺣﻢ
ولایت ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺁﻧﻬﺎ
) ﺁﻳﺎ ﺟﻮﺍﺩ ﺑﺠﺸﻨﺪﻩﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻦ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺮﻳﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎثُمّ
؟( ﺍﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ
ﮐﺮﻡ ﻭ ﺑﺨﺸﺸﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻰ ﺑﺨﺸﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺃﺑﺪﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ولایتﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻠﺨﺎﻯﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭﻣﻦ ﺟﻮﺍﺩﺗﺮﻳﻦ
ﺟﻮﺍﺩﻫﺎ ﻭ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ( ﻭﺟﺪﻳﺪ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻭﻣﺎﻟﮑﻴﺖ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺴﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻤﻠّﮑﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﺪ) ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎثُمّ ( ﮐﻪ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺳﺎﺯ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩﻯﺑﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﻣﻦ
ثواب ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣﻴﺪﻫﻢ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻗﺪﺭ
ﻭ ﺃﻧﺪﺍﺯﻩ ﻧﺮﺍ
ﺑﺸﻤﺎﺭﻯ ( ثوابثوﺏ
ﻭ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭﻧﻮﻋﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻔﺼﻞ ﺑﺮﺗﺮﻭﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎلا
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭ ﻗﺪﺭ ﻭﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖﻭ
ﻧﻴﺰ ﻗﺪﺭ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺎﻩ ﻭﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) پس ﺑﺴﻮﻯ
ﻣﻦ ﺑﻴﺎ ( ﺑﻘﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩ.ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﺗﺼﺎﻝ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ ) ﮐﻪ
ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺑﺴﻮﻯ ﺗﻮ
ﻣﻴﺂﻳﻢ ( ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻫﺮﻗﺪﻡ ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﺩﻩ ﻗﺪﻡ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻭ ﻳﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻦ ﺑﺴﻮﻯ ﺗﻮ ﺍﻗﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.( ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺴﻮﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﻗﺒﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻋﺒﺪ
(ﻣؤﻣﻦ ) ﺑﻘﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻫﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻭ
ﺑﻮﺩ( ﻭﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺯﻳﻎ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯﺍﺯ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺳﺖ ) ﻣﺤﻮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ( ﭼﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭﻧﻪ
ﺩﺭﺗﻌﻤﺪ ﺷﺮﻙ ﺁﻣﻴﺰ
ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻣﺤﻮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺶﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﻯ ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
لاﺯﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺮﻙ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻃﻮلاﻧﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖﻣﻨﺠﺮﺑﺘﺮﻙ
ﻭ لاﻳﺖ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺭ
ﺩﻭﻡ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻟﺘﻔﺎﺕ
( ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﻭ ﺳﻮﻯ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﮐلاﻡ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻭﻯ ﺩﺍﺭﺩ(
ﻭﺍﻳﻦ ﻃﺮﺩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﻭﺳﺴﺘﻰ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ولایت
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﻣﻌﺬﺭﺕ ﺧﻮﺍﺳﺖﭘﻴﺮ
ﺑﻰ ﺑﺨﺸﺪ. ﻭ ﻃﺮﺩ
ﻳﺎ ﻃلاﻕ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻭﻯ ﺭﺍ ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺯ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ) ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺼلاﺕ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
(ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺗﺮﻙ
ولایت
ﻧﻤﻮﺩﺳﻮﮔﻨﺪ ﻭﺗﻌﻬﺪ
ﺟﺪﻳﺪﻯﺑﺮﺍﻯ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﺑﺎﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ ﭘﺎﻙ ﻣﻴﺸﻮﺩ
( ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻭ ﻋﺼﻴﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ) ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺎﺭﺳﻮﻡ
ﺑﻨﺪﻩ ﺍﻟﺘﻔﺎﺕ
ﮐﺮﺩﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﺨﺸﺪ.ﻭ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ولیّ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺭ ﭼﻬﺎﺭﻡﺍﻟﺘﻔﺎﺕ
ﻧﻤﻮﺩ ( ﻭﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻓﻘﻬﺎﻯ ﻫﺮ ولایت
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﻯ ﺑﺎﻋﻤﺎﻝﺩﻳﻨﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺯﻳﻎ ﻧﻈﺮ
ﮐﻨﺪﻭﻳﺎ ﺑﻬﺮ ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻋﺮﺍﺽ
ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ( ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺩﻭﺭ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﮐﺎملاﻥ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋﻰ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺗﺎﺭﻙ ﺍﻟﺼلاﺕ
ﺭﻫﺎﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻃﺮﺩ
ﻭﻃلاﻕ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻣﺤﻠﻞ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻴﺎﺑﺪﻭﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﻨﺪ.ﻭﭘﻴﺮ
ﺍﻭﻝ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﺮﻭﺩ
ﺑﻨﺰﺩﺵ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ)ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺃﻯ ﺑﻨﺪﻩ
ﻣﻦ ﺗﻮﺭﺍ ﺑﻮلاﻳﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺗّﺨﺎﺫ
ﮐﺮﺩﻯ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻢ
( ﺑﻮلاﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻬﻰ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﻭﺍﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻡ
ﭼﻪ ﻓﻘﻔﻴﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰﻭﺍﺯ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﺯ ﺷﺮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﺳﻮﻡ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺪ ﺃﮐﺸﺮ ﻃلاﻗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻃلاﻕ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺯﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﻩ ﻣﺮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺖﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺍﺻطلاﺣﺎﺕ ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺻطلاﺣﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻥ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻥ.ﮐﻪ ﻣﺤﻠﻞ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﮑﺸﺪ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺳﺎﺯﺵ ﺑﺎﺷﺪ ولیّ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺟﻨﺴﻰ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻋﺪﻡ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮔﻨﺎﻫﻴﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﮔﺎﻫﻰ ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺻطلاﺣﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻪ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺯﻥ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺯﻥ
ﻣﻄﻴﻊ ﺷﻮﻫﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻪ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ

8153- مکرر ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩﺍﺳﺖ
(ﺝ81ﺹ244 ﺑ بحار) ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ صلاﺕ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ ( ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯﺑﺮﺍﻯ ﻧﻤﺎﺯ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻳﻦ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ صلاﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﻳﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺟﻮﻳﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ)ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺳؤﺍﻝ ﺷﺨﺺ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﻧﻤﻮﺩ ( ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺳؤﺍﻝ
ﮐﻠّﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻦ
ﺑﺴﺖ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ولایت ﺗﮑﻔﻴﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ . ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﮔﻔﺖ : ﻣﻬلا ﻳﺎ ﺃﺑﺎ
ﺣﺎﺯﻡﻓﺎﻥ ﺍﻟﻌﻠﻤﺎٴ
ﻫﻢ ﺍﻟﺤﻠﻤﺎٴ ﺍﻟﺮﺣﻤﺎٴثُمّ
ﻭﺍﺟﻪ ﺍﻟﺴﺎﺋﻞﻓﻘﺎﻝ
ﻧﻌﻢ ﺃﻋﺮﻓﻬﺎﻓﺴﺄﻟﻪ
ﻋﻦ ﺃﻓﻌﺎﻟﻬﺎ ﻭ
ﺗﺮﻭﮐﻬﺎﻭ ﻓﺮﺍﺋﻀﻬﺎ
ﻭ ﻧﻮﺍﻓﻠﻬﺎ ﺣﺘّﻰ
ﺑﻠﻎ ﻗﻮﻟﻪ ﻣﺎ ﺍﻓﺘﺘﺎﺣﻬﺎ؟
ﻗﺎﻝ ﺍﻟﺘﮑﺒﻴﺮﻗﺎﻝ
ﻣﺎ ﺑﺮﻫﺎﻧﻬﺎ ﻗﺎﻝ
ﺍﻟﻘﺮﺍهﻗﺎﻝ ﻭﻣﺎ
ﺧﺸﻮﻋﻬﺎ؟
ﻗﺎﻝ ﺍﻟﻨﻈﺮ ﺍﻟﻰ
ﻣﻮﺿﻊ ﺍﻟﺴﺠﻮﺩﻗﺎﻝ
ﻭﻣﺎ ﺗﺤﺮﻳﻤﻬﺎ
؟ ﻗﺎﻝ ﺍﻟﺘﮑﺒﻴﺮﻗﺎﻝ
ﻭﻣﺎ ﺗﺤﻠﻴﻠﻬﺎ؟
ﻗﺎﻝ ﺍﻟﺘﺴﻠﻴﻢﻗﺎﻝ
ﻭﻣﺎﺟﻮﻫﺮﻫﺎ ؟
ﻗﺎﻝ ﺍﻟﺘﺴﺒﻴﺢﻗﺎﻝ
ﻣﺎ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎ؟ ﻗﺎﻝ
ﺍﻟﺘﻌﻘﻴﺐ ﻗﺎﻝ
ﻣﺎ ﺗﻤﺎﻣﻬﺎ؟ ﻗﺎﻝ
الصلاة ﻋﻠﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺁﻟﻤﺤﻤﺪ
ﻗﺎﻝ ﻣﺎ ﺳﺒﺐ ﻗﺒﻮﻟﻬﺎ؟
ﻗﺎﻝ ﻭلاﻳﺘﻨﺎ
ﻭ ﺍﻟﺒﺮاءة ﻣﻦ
ﺃﻋﺪﺍﺋﻨﺎﻓﻘﺎﻝ
ﻣﺎ ﺗﺮﮐﺖ ﻟﺄﺣﺪ
ﺣﺠّﻪ ثُمّ ﻧﻬﺾ
ﻳﻘﻮﻝالله ﺃﻋﻠﻢ
ﺣﻴث  ﻳﺠﻌﻞ
ﺭﺳﺎﻟﺘﻪﻭﺗﻮﺍﺭﻯ
ﺃﻯ ﻓلاﻥ ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﺑﺎﺵ ( ﻭﺁﺭﺍﻡ ﺑﺎﺵ
) ﮐﻪ ﻋﻠﻤﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻠﻤﺎ ﻭ ﺭﺣﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
. (ﻋﻠﻤﺎ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺁﮔﺎﻩ ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﺩﻳﻨﻰﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑﺶ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪﺻﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺟﻬﻞ
ﻭﺩﻳﺮ ﻓﻬﻤﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥباعث
ﻋﺼﺒﺎﻧﻴّﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺣﻠﻤﺎٴ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺣﻠﻢ ﻭ
ﺻﺒﺮﻭ ﺍﺣلاﻡ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺴﺘﻪﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺭﺣﻴﻢ ﺑﺎ ﻧﺮﻣﺶﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺎﻟﻴﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺴﺐ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
) سپس ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺴﺎﺋﻞ
ﮔﻔﺖﺁﺭﻯ ﻧﻤﺎﺯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻢﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ﺍﺯ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﻭﻣﺘﺮﻭﮐﺎﺕ ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ
( ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﭘﺎﺳﺨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺩﺭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎ ﻓﻘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺸﺪ.ﻭﻳﺎ ﺭﺍﻭﻯ
ﺷﺒﺖ ﻧﮑﺮﺩﻩﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﺗﻘﻴّﻪ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.صلاﺕ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎولایت ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﮐﻪ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺒﻖ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ولایتﻭ
ﻣﺘﺮﻭﮐﺎﺕ ﺁﻥ
ﺁﻧﭽﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺍﺯ ولایت ﻣﻄﺮﻭﺩ
ﻭ ﺩﻭﺯﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻧﻮﺍﻓﻞ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ( ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩﺷﺨﺺ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎولایت
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺁﻳﺎ ولیّ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺖ ﻳﺎ ﻧﻪ.
ﻓﺮﻳﻀﻪ ﻫﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﻫﺎﻯ ﻋﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻔﺮﻭﺽولیّ ﺑﺎﺟﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﻧﺎﻓﻠﻪﻫﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻴﻤﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﺐﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ولیّ ﺷﺨﺺ
ﺑﻤﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﺧﻮﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﮑﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﺪﻭ ﺟﺒﺮ
ﻧﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﻧﻔﻊ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺪﺍﻧﺪ
) ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺍﻓﺘﺎﺡ ( صلاﺕ )ﭼﻴﺴﺖ؟
(ﻃﺮﺯ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻤﺎﺯ
)ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺗﮑﺒﻴﺮﺍﺳﺖ(ﻳﻚ
ﻟﻐﺖﻣﻔﻬﻮﻡ ﻫﻤﮕﺎﻧﻴﻮﻟﻰ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﻣﺒﻬﻢ.
ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺖ ﺗﮑﺒﻴﺮ
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﻭﺧﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﺎﻳﺴﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺒﻴﺮ
ﻫﻤﺎﻥ الله ﺃﮐﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻦ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺣﺎﺿﺮ
ﺫﻫﻦ ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺰﺭﮔﻰ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ ﺍﻟﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺄﻟّﻪ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ ﻫﻨﻮﺯ
الله ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪﺩﺭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖﺗﺎ
ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯﻳﻚ
ﺑﺎﺭ الله ﺃﮐﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﭼﻨﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺗﻌﺪﺍﺩ الله ﺃﮐﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭﺍﺯ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﮔﺬﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﭼﻬﺎﺭ
ﺗﮑﺒﻴﺮولیّ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﺶ ﺑﺎﺭ ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﺑﺎﺭﺍﻳﻦ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺳﻨّﺖﺍﺯﺣﺴﻴﻦ
ﮐﻮﺩﻙ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐلاﻡ ﭘﻴﺶ ﻧﻤﺎﺯ
ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖﺑﺎﺭ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﮐﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺴﻴﻦﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺍﻭﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺗﮑﺒﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻅ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ) سپس ﺷﺨﺺ
ﺑﺮﻫﺎﻥ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺪﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻗﺮﺍٴﺖ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺑﺮﻫﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭ ﻗﺮﺍٴﺘﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻫﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺩﻟﻴﻞ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻳﺖ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﺩلاﻟﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻗﺮﺍٴﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﮐﻪ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﻳﻘﻴﻦ ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ باعث ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﺤﺪﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﻫﺮ ﺍﻣﺮ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺷﺨﺼﻰ ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍﮐﻨﺎﺭ
ﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺮﺍٴﺖ ﺭﺍ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻗﺮﺍٴﺖ ﺳﻮﺭﻩ ﻓﺎﺗﺤﻪ
لاﺯﻡ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﻣﺨﺎﻃﺒﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ) سپس ﭘﺮﺳﻴﺪﺧﺸﻮﻉ
ﺁﻥ ﭼﻴﺴﺖ ؟ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻧﻈﺮ ﺑﻤﻮﻗﻊ
ﺳﺠﻮﺩ ( ﮐﻪ ﺣﺎلا
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﻬﺮ ﺧﺎﻙ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺳﺠﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺎﻙ
ﭘﺎﻯ ﺣﺴﻴﻨﻰﻣﻬﺮ
ﺳﺠﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺧﺎﮐﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﺮﺑلا
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺗﺎ ﻫﺸﺖ ﻓﺮﺳﺦ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻠﻚ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﺸﻮﻉ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺍﻭﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﮔﺮﺩﺩ) ﻭ
ﺷﺨﺺﭘﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺗﺤﺮﻳﻢ ﺁﻥ ﭼﻴﺴﺖ
؟ ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻔﺖﺗﮑﺒﻴﺮ
ﺍﺳﺖ ( ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﻃﻞ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﻥ ﺑﺎ ﺗﮑﺒﻴﺮﻭالله
ﺃﮐﺒﺮ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺗﮑﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺑﮑﺎﺭ
ﻧﮕﻴﺮﺩﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺷﺮﻙ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺟﺰ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰﺟﺰ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ) سپس ﻭﻯ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻔﺖ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﺳﺖ.( ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻳﮑﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﻧﻤﺎﺯﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳلاﻡ ﺁﺧﺮ
ﻧﻤﺎﺯ ﺻﻮﺭﺕﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺣلاﻝ ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﻏﻴﺮﻧﻤﺎﺯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﺁﻣﺪﻩﺑﺎﻫﻢ
ﺭﺑﻄﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺧلاﺻﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺗﻌﻬّﺪ پس ﺍﺯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلاﻕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺷﺨﺺ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺟﻮﻫﺮ ﻧﻤﺎﺯ ﭼﻴﺴﺖ؟(
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺟﺰﻫﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭﻫﻤﻪ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ولیّ
صلاﺕ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺟﻮﻫﺮ
ﻭﮔﻮﻫﺮ ﻭﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻋﺎﻳﺖﺁﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﻋﺎﻳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺭﮐﻌﺘﻬﺎﻯ ﺳﻮﻡ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﻡﮐﻪ ﺗﺴﺒﻴﺤﺎﺕ
ﺍﺭﺑﻌﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﻪ ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺁﻥ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺎﺫﮐﺎﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻓﺮﻣﻮﺩ.ﻭ
ﺍﺯ ﺷﻌﺎﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺗﻌﻘﻴﺐ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.( ﺗﻌﻘﻴﺒﺎﺕ
ﻧﻤﺎﺯﻧﻮﻋﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭ ﺑﻬﺮﺯﺑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭالّا
ﺗﻌﻘﻴﺐ
ﻭﺍﺟﺐﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪﺷﻌﺎﺭ
ﻭعلاﻣﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻘﺮﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻭﺣﺮﻑ ﺩﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻮﻳﺪ) ﻭ ﺷﺨﺺ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻣﻴّﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ( ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻧﻮﺍﻗﺺ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ
ﻣﺮﺗﻔﻊ ﮐﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ ﻧﻘﺼﻰ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯﺑﺎﻃﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ صلاﺕ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻤﺎﻣﻴّﺖ
ﻭ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻭﺩﻗّﺖﻭ
ﻳﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﺎﺷﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺶ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺟﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﻣﻘﺒﻮلاﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺠﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ ) ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ( ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻠﺐ ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐّﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻓﻌلا ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺒﻮﺩ ﺑﺂﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺣﺴﻴﻦ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﮐﻪ علاﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻭ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭالّا
ﺑﺎﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺳﻴﻨﻪ ﺯﻧﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﺮ ثواب
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﻋﻤﻮﻡ.
ﮐﻪ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺯﻧﺎﻥ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﺳلاﻡ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻠﻔﺎ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭﻯ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ پس ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺣﺎﮐﻢ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺷﻮﺩﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎلاﻳﮑﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖﻭﻣﺠﺘﻬﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﻓﻘﻴﻬﻰﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺗﺎﺯﻩﻭ
ﺑﺪﻋﺘﻰ ﺷﺮﻙ ﺁﻣﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ
) سپس ﺷﺨﺺ ﭘﺮﺳﻴﺪ
علاﻣﺖ ﻗﺒﻮﻝ ( ﺍﻟﻬﻰ
) ﻧﻤﺎﺯ ﭼﻴﺴﺖ؟( ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ علاﻣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻣﺮﺩﻭﺩ ﻭﺷﺮﻙ
ﺑﻨﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺷﺪﻩ.ولیّ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰصلاﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
پس ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻓﻮﺭﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ چهاﺭﮔﻮﻧﻪعلاﻣﺖ
ﻭ ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﻣﻌﺠﺰﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ) ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﻓﺮﻣﻮﺩولایت
ﻣﺎﻭ ﺑﺮﺍٴﺖﻭ ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . (ﻫﺪﻑ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ حدیثﺩﺭ
ولایت ﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯﮐﻪ ﺣﺴﻴﻦ
ﺁﻥ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰﻭ
ﺣﺴﻦ ﺁﻥ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺭﺣﻢ ولایتﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
علاﻣﺖ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑّﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺑﺮاءﺖ
ﻭﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ولایت ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﺍﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ولیّ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺮﺍٴﺖﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﻭ پس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕﺑﺮﺍٴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﺣﺎﺻﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖﺗﻘﻴّﻪ ﻫﻢ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺧلاﺻﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻟﻌﺒﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ حدیث
ﮐﺴﺎ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺧﻀﻮﻉ
ﻭﺧﺸﻮﻉﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻣﺤﺒّﺖﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ لاﺯﻡ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺘﻤﺎﻣﻰ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﻨﻘﻮل اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺟﺰ ﮐﻠﻴّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﺋﻞ ﮔﻔﺖﮐﻪ ﺗﻮ
ﺣﺠّﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻰ
( ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻭ ﺍﺑﻬﺎﻣﻰ
ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻰﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺠّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ.ﻭﺣﺠّﺖ
ﺿﻤﻨﺎ ﻗﺒﻠﻪ ﺳﺎﻟﻚﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ) سپس ﺷﺨﺺ ﺍﺯ
ﺟﺎﻯ ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺏ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﺠﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ
( ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭﺭﺳﻮﻝ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭمبعوث ﺑﺨﻠﻖ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥﻮ
ﺑﻌﺶ ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻠﻰﺭﺳﻮﻝ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ.ﮐﻪ ﮐلاﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐلاﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺑﺨﻄﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ
) ﻭ سپس ﺷﺨﺺ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ . (ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭمولا ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﺳﺎﺋﻞ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭﭼﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﺩﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺟﺒﺮﺋﻞ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺍﺯ ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻟﻴﻞ
ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﺴﺘﻤﻊ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﻔﺘﺪ.ﻭ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺷﻴﻌﻪ ﮔﺮﻯ
ﺷﺮﻙ ﺁﻣﻴﺰ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﻭ
ﺣﺘﻰ ﺁﺯﺍﺭ ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ولیّ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ ولایت
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭمولا
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻧﻮﺭﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﺍﺯ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺪﻩ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻋﻠﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺍﻭلاﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﻮﻥ ﺑﺘﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﺯﻧﺪ
ﻭﺍﺟﺪﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻧﺒﻮﺕ
ﻭ ﺳﻴﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﭘﺴﺮ
ﻧﻮﺡ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
حدیث ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺁﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎولایت ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺪﻭﻥ
ولایت ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺨﺺ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ولایت ﻭﺗﺮﻙ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ولایت
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺗﻮﺳّلاﺕﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﺩﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﺩﺭ ﺩﻝ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﺗﺎ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰﻭﮐﻮﻓﻪ
ولایت ﻋﻠﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ رَبّﺍﻟﻨﻮﺯﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺸﻦ ﻭﻋﻴﺪ ﺳﻌﻴﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺷﺐ ﻳﻠﺪﺍﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺳﻰ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺧﻮﺩﺗﻮﻟﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭالّا
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺷﮑﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻧﻤﻰ ﺁﻳﺪ. ولیّ
ﺑﺎﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺂﻳﺪﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﺮﺧﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪﺑﺮﺧﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﭘﻨﺞ ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺁﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ)

حدیث 8153 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩﺍﺳﺖ
(ﺝ81ﺹ244 ﺑ بحار) ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ صلاﺕ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ ( ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯﺑﺮﺍﻯ ﻧﻤﺎﺯ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ صلاﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﻳﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺟﻮﻳﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ)ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺳؤﺍﻝ ﺷﺨﺺ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﻧﻤﻮﺩ ( ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺳؤﺍﻝ
ﮐﻠّﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻦ
ﺑﺴﺖ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ولایت ﺗﮑﻔﻴﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ . ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﮔﻔﺖ : ﻣﻬلا
ﻳﺎ ﺃﺑﺎ ﺣﺎﺯﻡﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻌﻠﻤﺎٴ ﻫﻢ ﺍﻟﺤﻠﻤﺎٴ
ﺍﻟﺮﺣﻤﺎٴثُمّ
ﻭﺍﺟﻪ ﺍﻟﺴﺎﺋﻞﻓﻘﺎﻝ
ﻧﻌﻢ ﺃﻋﺮﻓﻬﺎﻓﺴﺄﻟﻪ
ﻋﻦ ﺃﻓﻌﺎﻟﻬﺎ ﻭ
ﺗﺮﻭﮐﻬﺎﻭ ﻓﺮﺍﺋﻀﻬﺎ
ﻭ ﻧﻮﺍﻓﻠﻬﺎ ﺣﺘّﻰ
ﺑﻠﻎ ﻗﻮﻟﻪ ﻣﺎ ﺍﻓﺘﺘﺎﺣﻬﺎ؟
ﻗﺎﻝ ﺍﻟﺘﮑﺒﻴﺮﻗﺎﻝ
ﻣﺎ ﺑﺮﻫﺎﻧﻬﺎ ﻗﺎﻝ
ﺍﻟﻘﺮاءةﻗﺎﻝ ﻭﻣﺎ
ﺧﺸﻮﻋﻬﺎ؟
ﻗﺎﻝ ﺍﻟﻨﻈﺮ ﺍﻟﻰ
ﻣﻮﺿﻊ ﺍﻟﺴﺠﻮﺩﻗﺎﻝ
ﻭﻣﺎ ﺗﺤﺮﻳﻤﻬﺎ
؟ ﻗﺎﻝ ﺍﻟﺘﮑﺒﻴﺮﻗﺎﻝ
ﻭﻣﺎ ﺗﺤﻠﻴﻠﻬﺎ؟
ﻗﺎﻝ ﺍﻟﺘﺴﻠﻴﻢﻗﺎﻝ
ﻭﻣﺎﺟﻮﻫﺮﻫﺎ ؟
ﻗﺎﻝ ﺍﻟﺘﺴﺒﻴﺢﻗﺎﻝ
ﻣﺎ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎ؟ ﻗﺎﻝ
ﺍﻟﺘﻌﻘﻴﺐ ﻗﺎﻝ
ﻣﺎ ﺗﻤﺎﻣﻬﺎ؟ ﻗﺎﻝ
الصلاة ﻋﻠﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺁﻟﻤﺤﻤﺪ
ﻗﺎﻝ ﻣﺎ ﺳﺒﺐ ﻗﺒﻮﻟﻬﺎ؟
ﻗﺎﻝ ﻭلاﻳﺘﻨﺎ
ﻭ ﺍﻟﺒﺮﺍٴﻪ ﻣﻦ
ﺃﻋﺪﺍﺋﻨﺎﻓﻘﺎﻝ
ﻣﺎ ﺗﺮﮐﺖ ﻟﺄﺣﺪ
ﺣﺠّﻪ ثُمّ ﻧﻬﺾ
ﻳﻘﻮﻝالله ﺃﻋﻠﻢ
ﺣﻴﺶ ﻳﺠﻌﻞ ﺭﺳﺎﻟﺘﻪﻭﺗﻮﺍﺭﻯ
ﺃﻯ ﻓلاﻥ ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﺑﺎﺵ ( ﻭﺁﺭﺍﻡ ﺑﺎﺵ
) ﮐﻪ ﻋﻠﻤﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻠﻤﺎ ﻭ ﺭﺣﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
. (ﻋﻠﻤﺎ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺁﮔﺎﻩ ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﺩﻳﻨﻰﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑﺶ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪﺻﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺟﻬﻞ
ﻭﺩﻳﺮ ﻓﻬﻤﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥباعث
ﻋﺼﺒﺎﻧﻴّﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺣﻠﻤﺎٴ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺣﻠﻢ ﻭ
ﺻﺒﺮﻭ ﺍﺣلاﻡ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺴﺘﻪﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺭﺣﻴﻢ ﺑﺎ ﻧﺮﻣﺶﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺎﻟﻴﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺴﺐ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
) سپس ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺴﺎﺋﻞ
ﮔﻔﺖﺁﺭﻯ ﻧﻤﺎﺯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻢﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ﺍﺯ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﻭﻣﺘﺮﻭﮐﺎﺕ ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ
( ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﭘﺎﺳﺨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺩﺭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎ ﻓﻘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺸﺪ.ﻭﻳﺎ ﺭﺍﻭﻯ
ﺷﺒﺖ ﻧﮑﺮﺩﻩﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﺗﻘﻴّﻪ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.صلاﺕ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎولایت ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﮐﻪ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺒﻖ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ولایتﻭ
ﻣﺘﺮﻭﮐﺎﺕ ﺁﻥ
ﺁﻧﭽﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺍﺯ ولایت ﻣﻄﺮﻭﺩ
ﻭ ﺩﻭﺯﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻧﻮﺍﻓﻞ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ( ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩﺷﺨﺺ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎولایت
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺁﻳﺎ ولیّ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺖ ﻳﺎ ﻧﻪ.
ﻓﺮﻳﻀﻪ ﻫﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﻫﺎﻯ ﻋﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻔﺮﻭﺽولیّ ﺑﺎﺟﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﻧﺎﻓﻠﻪﻫﺎ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻴﻤﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﺐ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ولیّ ﺷﺨﺺ
ﺑﻤﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﺧﻮﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﺪﻭ ﺟﺒﺮ ﻧﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻔﻊ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺪﺍﻧﺪ ) ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺍﻓﺘﺎﺡ
( صلاﺕ )ﭼﻴﺴﺖ؟ (ﻃﺮﺯ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻤﺎﺯ )ﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺗﮑﺒﻴﺮﺍﺳﺖ(ﻳﻚ
ﻟﻐﺖﻣﻔﻬﻮﻡ ﻫﻤﮕﺎنی
ﻮﻟﻰ ﮐﻠّﻰ ﻭ ﻣﺒﻬﻢ.
ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺖ ﺗﮑﺒﻴﺮ
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﻭﺧﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﺎﻳﺴﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺒﻴﺮ ﻫﻤﺎﻥ الله
ﺃﮐﺒﺮ ﮔﻔﺘﻦ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺣﺎﺿﺮ ﺫﻫﻦ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ ﺍﻟﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺄﻟّﻪ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ ﻫﻨﻮﺯ
الله ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪﺩﺭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﺗﺎ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯﻳﻚ
ﺑﺎﺭ الله ﺃﮐﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﭼﻨﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺗﻌﺪﺍﺩ الله ﺃﮐﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭﺍﺯ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﮔﺬﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﭼﻬﺎﺭ
ﺗﮑﺒﻴﺮولیّ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﺶ ﺑﺎﺭﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﺑﺎﺭﺍﻳﻦ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺳﻨّﺖﺍﺯﺣﺴﻴﻦ
ﮐﻮﺩﻙ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐلاﻡ ﭘﻴﺶ ﻧﻤﺎﺯ
ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖﺑﺎﺭ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﮐﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺴﻴﻦﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺍﻭﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺗﮑﺒﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻅ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ) سپس ﺷﺨﺺ
ﺑﺮﻫﺎﻥ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺪﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻗﺮﺍٴﺖ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺑﺮﻫﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭ ﻗﺮﺍٴﺘﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻫﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺩﻟﻴﻞ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻳﺖ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﺩلاﻟﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻗﺮﺍٴﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﮐﻪ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ ﻳﻘﻴﻦ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ باعث ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﺤﺪﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﻫﺮ ﺍﻣﺮ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺷﺨﺼﻰ ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺮﺍٴﺖ ﺭﺍ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻗﺮﺍٴﺖ ﺳﻮﺭﻩ ﻓﺎﺗﺤﻪلاﺯﻡ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺨﺎﻃﺒﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
) سپس ﭘﺮﺳﻴﺪﺧﺸﻮﻉ
ﺁﻥ ﭼﻴﺴﺖ ؟ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻧﻈﺮ ﺑﻤﻮﻗﻊ
ﺳﺠﻮﺩ ( ﮐﻪ ﺣﺎلا
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﻬﺮ ﺧﺎﻙ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺳﺠﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﺎﻙ
ﭘﺎﻯ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣُﻬﺮ ﺳﺠﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺧﺎﮐﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﺮﺑلا ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺗﺎ ﻫﺸﺖ ﻓﺮﺳﺦ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻠﻚ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺧﺸﻮﻉ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺍﻭﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﮔﺮﺩﺩ) ﻭ
ﺷﺨﺺﭘﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺗﺤﺮﻳﻢ ﺁﻥ ﭼﻴﺴﺖ
؟ ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻔﺖ
ﺗﮑﺒﻴﺮ ﺍﺳﺖ ( ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﻃﻞ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﻥ ﺑﺎ ﺗﮑﺒﻴﺮﻭالله
ﺃﮐﺒﺮ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺗﮑﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺑﮑﺎﺭ
ﻧﮕﻴﺮﺩﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺷﺮﻙ ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺟﺰ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺟﺰ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ)
سپس ﻭﻯ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻔﺖ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﺳﺖ.( ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻳﮑﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﻧﻤﺎﺯﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳلاﻡ ﺁﺧﺮ
ﻧﻤﺎﺯ ﺻﻮﺭﺕﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺣلاﻝ ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﻏﻴﺮﻧﻤﺎﺯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﺁﻣﺪﻩﺑﺎﻫﻢ
ﺭﺑﻄﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺧلاﺻﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺗﻌﻬّﺪپس ﺍﺯ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلاﻕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺷﺨﺺ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺟﻮﻫﺮ ﻧﻤﺎﺯ ﭼﻴﺴﺖ؟(
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺟﺰﻫﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭﻫﻤﻪ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ولیّ
صلاﺕ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺟﻮﻫﺮ
ﻭﮔﻮﻫﺮ ﻭﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻋﺎﻳﺖﺁﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﻋﺎﻳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺭﮐﻌﺘﻬﺎﻯ ﺳﻮﻡ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﻡﮐﻪ ﺗﺴﺒﻴﺤﺎﺕ
ﺍﺭﺑﻌﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﻪ ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺁﻥ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺎﺫﮐﺎﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻓﺮﻣﻮﺩ.ﻭ
ﺍﺯ ﺷﻌﺎﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺗﻌﻘﻴﺐ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ( ﺗﻌﻘﻴﺒﺎﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭ ﺑﻬﺮﺯﺑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭالّا
ﺗﻌﻘﻴﺐ
ﻭﺍﺟﺐﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪﺷﻌﺎﺭ
ﻭعلاﻣﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻘﺮﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻭﺣﺮﻑ ﺩﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻮﻳﺪ) ﻭ ﺷﺨﺺ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻣﻴّﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ( ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻧﻮﺍﻗﺺ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ
ﻣﺮﺗﻔﻊ ﮐﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ ﻧﻘﺼﻰ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯﺑﺎﻃﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ صلاﺕ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻤﺎﻣﻴّﺖ
ﻭ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻭﺩﻗّﺖﻭ
ﻳﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﺎﺷﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺶ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺟﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﻣﻘﺒﻮلاﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺠﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ ) ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ( ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻠﺐ ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐّﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻓﻌلا ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺒﻮﺩ ﺑﺂﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺣﺴﻴﻦ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﮐﻪ علاﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻭ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭالّا
ﺑﺎﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺳﻴﻨﻪ ﺯﻧﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﺮ ثواب ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ولی ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻬﺎﻥ ﻭﻋﻤﻮﻡ.
ﮐﻪ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺯﻧﺎﻥﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺍﺳلاﻡ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻠﻔﺎ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭﻯ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ پس ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺣﺎﮐﻢ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺷﻮﺩﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎلاﻳﮑﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖﻭﻣﺠﺘﻬﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﻓﻘﻴﻬﻰﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺗﺎﺯﻩﻭ
ﺑﺪﻋﺘﻰ ﺷﺮﻙ ﺁﻣﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ
) سپس ﺷﺨﺺ ﭘﺮﺳﻴﺪ
علاﻣﺖ ﻗﺒﻮﻝ ( ﺍﻟﻬﻰ
) ﻧﻤﺎﺯ ﭼﻴﺴﺖ؟( ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ علاﻣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﻣﺮﺩﻭﺩ ﻭﺷﺮﻙ ﺑﻨﺎﻡ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺷﺪﻩ.ولیّ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰصلاﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﻭﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
پس ﺍﺯ ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻓﻮﺭﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ علاﻣﺖ
ﻭ ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﻣﻌﺠﺰﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ) ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﻓﺮﻣﻮﺩولایت
ﻣﺎﻭ ﺑﺮﺍٴﺖﻭ ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . (ﻫﺪﻑ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ حدیثﺩﺭ
ولایت ﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯﮐﻪ ﺣﺴﻴﻦ
ﺁﻥ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰﻭ
ﺣﺴنی ﺁﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺭﺣﻢ
ولایتﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ علاﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﮑّﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﺑﺮاءت ﻭﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ولایت
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﺍﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ولیّ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺮﺍٴﺖﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﻭ پس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕﺑﺮﺍٴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﺣﺎﺻﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖﺗﻘﻴّﻪ ﻫﻢ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺧلاﺻﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻟﻌﺒﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ حدیث
ﮐﺴﺎ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺧﻀﻮﻉ
ﻭﺧﺸﻮﻉﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻣﺤﺒّﺖﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ لاﺯﻡ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻪ ﺑﺘﻤﺎﻣﻰ
احادیث ﻣﻨﻘﻮلاﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺟﺰ ﮐﻠﻴّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﺋﻞ ﮔﻔﺖﮐﻪ ﺗﻮ
ﺣﺠّﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻰ
( ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻭ ﺍﺑﻬﺎﻣﻰ
ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻰ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺠّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ.ﻭ ﺣﺠّﺖ
ﺿﻤﻨﺎ ﻗﺒﻠﻪ ﺳﺎﻟﻚﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ) سپس ﺷﺨﺺ ﺍﺯ
ﺟﺎﻯ ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺏ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﺠﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ
( ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭﺭﺳﻮﻝ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﺒﻌﻮث ﺑﺨﻠﻖ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥﻮ ﺑﻌث
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻠﻰﺭﺳﻮﻝ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ.ﮐﻪ ﮐلاﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐلاﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺑﺨﻄﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ
) ﻭ سپس ﺷﺨﺺ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ . (ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭمولا ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﺳﺎﺋﻞ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭﭼﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﺩﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺟﺒﺮﺋﻞ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺍﺯ ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻟﻴﻞ ﻗﺎﻧﻊ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﺴﺘﻤﻊ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﻔﺘﺪ.ﻭ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺷﻴﻌﻪ ﮔﺮﻯ
ﺷﺮﻙ ﺁﻣﻴﺰ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﻭﺣﺘﻰ
ﺁﺯﺍﺭ ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ولیّ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ ولایت
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭمولا ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﻭلاﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻧﻮﺭﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﺯ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺪﻩ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻋﻠﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺍﻭلاﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﻮﻥ ﺑﺘﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﺯﻧﺪ
ﻭﺍﺟﺪﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻧﺒﻮﺕ
ﻭ ﺳﻴﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﭘﺴﺮ
ﻧﻮﺡ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. حدیث ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺁﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎولایت ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ولایت ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺨﺺ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﻫﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ولایت ﻭﺗﺮﻙ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ولایت ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺗﻮﺳّلاﺕﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﺩﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﺩﺭ ﺩﻝ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﺗﺎ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰﻭﮐﻮﻓﻪ
ولایت ﻋﻠﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت

ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺸﻦ ﻭﻋﻴﺪ ﺳﻌﻴﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺷﺐ ﻳﻠﺪﺍﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺳﻰ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺧﻮﺩﺗﻮﻟﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭالّا
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺷﮑﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻧﻤﻰ ﺁﻳﺪ.
ولیّ ﺑﺎﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺂﻳﺪﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺮﺧﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪﺑﺮﺧﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﭘﻨﺞ ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺁﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ)

حدیث
8154 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺝ81ﺹ244ﺑ بحار) ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪﻣﻌﻨﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻧﻤﺎﺯ ﭼﻴﺴﺖ
؟ (ﻫﻤﻪ ﻋﺎﻗلاﻥ
ﺻﺪﺭ ﺍﺳلاﻡ ﻧﻴﺰﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﭙﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﭼﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺁﻥ ﭼﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﺪﺍﻡ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﺳﺖ؟ﻭ
علاﺋﻢ ﻗﺒﻮﻟﻰ ﭼﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺟﻮﺍﺑﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻧﻤﺎﺯ
صلاﺕ ﻭﻫﻤﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ صلاﺕﻳﻌﻨﻰ
ﺣﻔﻆ ﺻﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻧﺎﻣﻮﺵ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ ﻭﺍﺳﻤﺎٴ
الله ﭘﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﻘﺪﺵ ﭘﻨﺢ ﺗﻦ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭ ﺍﺑﻬﺎﻡ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻫﺮ
ولایت ﻓﻘﻴﻪﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺷﻴﻌﻪ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﻔﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺑﺮﺧلاﻑﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺘﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﻏﻠﻂ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻘﻞ ﮐلاﻡ ﺩﺭﺳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺒﺪﻋﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺁﻧﺎﻥ)
ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ : ﺟﻌﻠﺖ ﻓﺪﺍﻙﻣﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻟﺼلاة ﻓﻰ
ﺍﻟﺤﻘﻴﻘﻪ ﻗﺎﻝ
ﺻﻠﻪ الله ﻟﻠﻌﺒﺪ
ﺑﺎﻟﺮﺣﻤﻪ ﻭ
ﻃﻠﺐ ﺍﻟﻮﺻﺎﻝ ﺍﻟﻰ
الله ﻣﻦ ﺍﻟﻌﺒﺪﺍﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻳﺪﺧﻞ ﺑﺎﻟﻨﻴّﻪﻭ
ﻳﮑﺒّﺮﺑﺎﻟﺘﻌﻈﻴﻢ
ﻭ ﺍلاﺟلاﻝﻭ ﻳﻘرأ
ٴ ﺑﺎﻟﺘﺮﺗﻴﻞﻭ
ﻳﺮﮐﻊ ﺑﺎﻟﺨﺸﻮﻉﻭ
ﻳﺮﻓﻊ ﺑﺎﻟﺘﻮﺍﺿﻊﻭ
ﻳﺴﺠﺪ ﺑﺎﻟﺬﻝ ﻭ
ﺍﻟﺨﻀﻮﻉ ﻭ ﻳﺘﺸﻬّﺪ
ﺑﺎلاﺧلاﺹ ﻣﻊ ﺍﻟﺄﻣﻞﻭ
ﻳﺴﻠّﻢ ﺑﺎﻟﺮﺣﻤﻪ
ﻭ ﺍﻟﺮﻏﺒﻪﻭ ﻳﻨﺼﺮﻑ
ﺑﺎﻟﺨﻮﻑ ﻭ ﺍﻟﺮﺟﺎٴﻓﺎﺫﺍ
ﻓﻌﻞ ﺫﻟﻚﺃﺩﺍﻫﺎ
ﺑﺎﻟﺤﻘﻴﻘﻪ ثُمّ
ﻗﻴﻞ ﻣﺎ ﺃﺩﺏ الصلاة؟
ﻗﺎﻝ ﺣﻀﻮﺭ ﺍﻟﻘﻠﺐﻭ
ﺍﻓﺮﺍﻍ ﺍﻟﺠﻮﺍﺭﺡﻭ
ﺫﻝ ﺍﻟﻤﻘﺎﻡ ﺑﻴﻦ
ﻳﺪﻯ الله ﺗﺒﺎﺭﻙ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰﻭ ﻳﺠﻌﻞ
ﺍﻟﺠﻨّﻪ ﻋﻦ ﻳﻤﻴﻨﻪﻭ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻳﺮﺍﻫﺎ
ﻋﻦ ﻳﺴﺎﺭﻩﻭ ﺍﻟﺼﺮﺍﻁ
ﺑﻴﻦ ﻳﺪﻳﻪﻭ الله
ﺃﻣﺎﻣﻪﻭ ﻗﻴﻞ ﺍﻥ
الناس ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻓﻰ ﺃﻣﺮ الصلاةﻓﻌﺒﺪ
ﻳﺮﻯ ﻗرَبّ الله
ﻣﻨﻪ ﻓﻰ الصلاةﻭ
ﻋﺒﺪ ﻳﺮﻯ ﻗﻴﺎﻡ
الله ﻋﻠﻴﻪ ﻓﻰ الصلاةﻭ
ﻋﺒﺪ ﻳﺮﻯ ﺷﻬﺎﺩﻩ
الله ﻓﻰ الصلاةﻭ
ﻋﺒﺪ ﻳﺮﻯ ﻗﻴﺎﻡ
الله ﻟﻪ ﻓﻰ الصلاة
ﻭ ﻫﺬﺍ ﮐﻠّﻪ ﻋﻠﻰ
ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻳﻤﺎﻧﻬﻢﻭ
ﻗﻴﻞﺍﻥ الصلاة
ﺃﻓﻀﻞ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩﻩ
للهﻭﻫﻰ ﺃﺣﺴﻦ ﺻﻮﺭﻩ
ﺧﻠﻘﻬﺎ اللهﻓﻤﻦ
ﺃﺩﺍﻫﺎ ﺑﮑﻤﺎﻟﻬﺎ
ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻬﺎﻓﻘﺪ
ﺃﺩﻯ ﻭﺍﺟﺐ ﺣﻘّﻬﺎ
ﻭﻣﻦ ﺗﻬﺎﻭﻥ ﻓﻴﻬﺎ
ﺿرَبّ ﺑﻬﺎ ﻭﺟﻬﻪ
ﻗﺮﺑﺎﻧﺖ ﮔﺮﺩﻡ
(ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ) ﻣﻌﻨﻰ ﺣﻘﻴﻘﻰ
صلاﺕ ﻧﻤﺎﺯ ﭼﻴﺴﺖ
؟ ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩﺻﻠﻪ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺑﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺣﻤﺖﺍﺳﺖ. (ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﻭﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ولایت
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥﺗﻨﻬﺎ
ﺣﻠﻘﻪ ﺍﺗﺼﺎﻟﻤؤﻣﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ صلاﺕ
ﻭ ﺩﻋﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻗﺒﺸﺮﻯ ﺑﻨﺎﻡ
(ﺭﺣﻤﺖ)ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﮑﺎﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ.ولیّ(ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ)ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺼﺮﻑ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻓﻮﺭﻯ ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮولیّ ﭘﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﻭﻧﻴﺰ
صلاﺕ(ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰﺑﺎﻃﻨﻰ)
ﻃﺎﻟﺐ ﻭﺻﻮﻝ ﻭﻭﺻﻠﺖ
(ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ صلاﺕﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻭﺻﺎﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻋﺪﻩ ﻣﺸﺮﻭﻁ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎولایت
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﺨﺺ ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ولایت ﻓﻘﻴﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻓﺎﺳﺪﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﮔﺰﻳﻨﺪﭼﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮﺩﻳﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮ)
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩ
ﺑﺎ ﻧﻴّﺖ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺧﻞ ﺁﻥ ﮔﺮﺩﺩ
( ﺩﺍﺧﻞ ولایتﺑﺎ
ﻧﻴّﺖ ﻭﺻﺎﻝ ﺍﻟﻬﻴﻮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻭﺟﻪ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻋﺒﺪ ﻣﻮﺑﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﻴﻊ ولایت ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻴّﺖﻗﺼﺪ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭﻫﺪﻑ ﺃﺻﻠﻰﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻧﻮ ﺑﻨﻮ)ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭﺧﻮﻳﺸﺘﻥ اﺳﺖ)
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ ﺗﮑﺒﻴﺮﺗﻌﻈﻴﻢ
ﻭﺍﺟلاﻝ ﺑﺎﺷﺪ
( ﮐﻪ ﺗﮑﺒﻴﺮﺍﺕ الله
ﺃﮐﺒﺮ ﮔﻔﺘﻦ ﺩﺭﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰﻭ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰﺑﺎ ولایتﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺠﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭﻳﺎﺃﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰولی
الله ﻧﻴﺴﺘﻰ.ﻭ ﺑﺰﺭﮔﻰولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺃﺫﮐﺎﺭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖﺗﺎ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
) ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ ﺗﺮﺗﻴﻞ
ﻗﺮﺍٴﺖ ﮐﻨﺪ . (ﻗﺮﺍٴﺖ
ﺳﻮﺭﻩﻫﺎﻯ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻤﺎﺯﻭﻳﺎ ﻫﻤﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺁﻥﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺄﻧّﻰ ﻭ ﺩﺭﻙ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﻗﺮﺍٴﺖ ﺍﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ )
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻉ
( ﻭﺗﻮﺍﺿﻊ ) ﺭﮐﻮﻉ
ﮐﻨﺪ ( ﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻭﺗﻌﻈﻴﻢ
ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ )ﻭ ﺑﺎ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﺑﺮ ﻣﻰ ﺧﻴﺰﺩ . (ﺭﺍﺳﺖ
ﺷﺪﻥ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺭﮐﻮﻉ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻌﻈﻴﻢ
ﺑﭙﻴﺮﺭﺍﺳﺖ ﻭﺧﺒﺮﺩﺍﺭ
ﻣﻰ ﺍﻳﺴﺘﺪ ) ﻭ ﺑﺎ
ﺫﻟّﺖ ﻭﺧﻀﻮﻉ ﺳﺠﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ) ﻭ ﺑﺎ ﺍﺧلاﺹ
ﺑﺘﺸﻬّﺪ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ
( ﺑﺎ ﺧﻠﻮﺹ ﻧﻴّﺖ
ﻭﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﺺ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺗﻤﺎﻡ ﻧﻤﺎﺯ(ﺑﺎ
ﺗﺸﻬّﺪ ﺁﺧﺮ ﻧﻤﺎﺯﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺣﺎﻓﻈﻰ
ﮐﺮﺩ.ﻭﮔﻮﺍﻫﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺩ.ﺗﺎ
ﺧلاﺻﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ) ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ( ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ صلاﺡ ﺑﺪﺍﻧﺪ
) ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺎ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭ ﺭﻏﺒﺖ ﮐﻨﺪ( ﺳلاﻡ
ﺁﺧﺮ ﻧﻤﺎﺯﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻃﻠﺐ ﺭﺣﻤﺖﺑﺎ ﻧﺮﻣﺶ
ﻗﻠﺐ ﻭ ﺷﮑﺴﺘﮕﻰ
ﺁﻥﮐﻪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐﻭﺭﺍﻏﺐ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻧﺼﺮﺍﻑ
ﺑﺎ ﺧﻮﻑ ﻭﺭﺟﺎ ﺍﺳﺖ
( ﺍﮔﺮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ترس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﻌﻔﻮ ﺍﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ ) ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺎﻥ ﮐﺮﺩصلاﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ( ﻧﻤﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.ولیّ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ولایت
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ ﻧﻤﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺣﺴﺎﺵ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺩﺭﺟﻪ ﻳﻘﻴﻦ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺍﻭ ﺩﺭﺩﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺩﺍﻯ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺤﻖﻭ ﺣﺞ
ﻋﻤﺮﻩ ﻭﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) سپس ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪﮐﻪ
ﺁﺩﺍﺏ صلاﺕﻧﻤﺎﺯ
ﭼﻴﺴﺖ ؟ ( ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﺎﺯ ﻋﺒﺎﺩﻯﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺩﺣﻀﻮﺭ ﻗﻠﺐ
( ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﺑﺪﻗﺖ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺷﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﻓﺎﺭﻍ ﮐﺮﺩﻥ ﺟﻮﺍﺭﺡ
( ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺑﺪﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻳﻢ
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفسﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺁﻥ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺧﻮﻳﺶ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻦﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩﺍﺭﺯﺵ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﻭ آثار ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﺍﺣﺴﺎس  ﺫﻟّﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
( ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﻮﭼﮑﻰ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺖ ) ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖﻭ ﺁﺗﺶ
( ﺟﻬﻨﻢ )ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﭼﭗ ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﺪ
( ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﭙﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻤﻴﻦ
ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﻳﻤﻦ
ﻭ ﺑﺮﮐﺖﻭ ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺟﻨﺒﻪ ﭼﭗﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﭘﻞ ﺻﺮﺍﻁ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ( ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﺭﻭﻯ
ﺻﺮﺍﻁ ﻭ ﺭﺍﻩﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻟﻔﻆ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺘﺮﻳﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﻳﺖﻭ
ﺳﻪ ﺭﺍﻩ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
الله ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ. (ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ ) ﻭ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ( ﺷﺎﻳﺪ ﺿﻤﻦ
ﻣﻨﺒﻊ ﺍﻣﺎﻡ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ولیّ ﻫﻤﻪ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺃﻫﻞ ﺳﻠﻮﻙﻣﺎﻳﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ)ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺃﻣﺮ صلاﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﮐﻪ تقرّب ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ( ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ تقرّب ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺍﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ولایتﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻧﻤﺎﺯﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺍﺗﺼﺎﻝ
ﺑﺎﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﮐﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ( ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻧﻤﺎﺯﻭ
ﺍﺗﺼﺎﻝ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﻌﻠﻰﻭ
ﻫﻢ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺗّﺼﺎﻝ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩﺩﺭ صلاﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ (ﻳکی
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ صلاﺕ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺩﺭ صلاﺕ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻗﺸﺮﻯﺑﺪﻭﻥ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺷﺮﻙ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ولایت
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻥﻤﺮﺍﺗﺐ)ﻭﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ ( ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺍﻭ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺍﻭﻡ ﻭﻫﻮﻡ ﺑﺎ ولایتﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯﻭ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﻮﺍﺿﻊﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯﻋملا
ﻣﻄﻠﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻤﺎﺯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ لاﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ صلاﺕ ﻧﻤﺎﺯﺑﺎ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺗﺮﻳﻦ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ ( ﺣﻔﻆ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺣﻔﻆ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭولایت ﺍﻟﻬﻰﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﺳّﻞ ولایت ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺷﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.ﺍﮔﺮ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻬﻰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﻧﻪ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
) ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺗﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﺻﻮﺭﺗﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﻩ
ﻓﺎﺗﺤﻪ ﺑﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺑﺎ
ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺃﺣﺴﻦ ﺑﻬﺘﺮﺑﺎﺯ
ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) پس ﻫﺮکس
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﮐﺮﺩﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡﺍﺩﺍﻯ ﺣﻖ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﻴّﺖ
ﻧﻤﺎﺯﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭﺍﺳﻄﻪﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﻣﺤﺒّﺖﮐﺎﻓﻴﻮﻧﻔﺮﺕﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ولایت
ﻭﺩﻳﮕﺮﺷﺮﺍﻳﻂ
لاﺯﻡ. ﮐﻪ ﺣﻖ ﺁﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺤﺒّﺖﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮﻳﻚ ﺣﺞ
ﻋﻤﺮﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ) ﻭﻫﺮکس ﻫﻮﻧﻮﻋﺎﻫﺎﻧﺖ
ﻭ ﺩﺳﺖ ﮐﻢ
ﮔﺮﻓﺖﻣﺴؤﻟﻴّﺖﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﻳﻌﻨﻰ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﻭ ﺑﺠﺎﻯ ثواب
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ صلاﺕ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺗﺼﺎﻝ ﺑﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﺮﮔﻮﻧﻪﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ.ﭼﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭ
ﭼﻪ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻓﻠﻪ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﺷﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ)

حدیث
8155- ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﺷﺪﻩ(ﺝ81ﺹ240ﺑ بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﺍﻟﺮﺟﻠﻴﻦ
ﻣﻦ ﺍﻣّﺘﻰ ﻳﻘﻮﻣﺎﻥ
ﻓﻰ الصلاةﻭ ﺭﮐﻮﻋﻬﻤﺎ
ﻭ ﺳﺠﻮﺩﻫﻤﺎ ﻭﺍﺣﺪ
ﻭ ﺍﻥ ﻣﺎ ﺑﻴﻦ صلاﺗﻴﻬﻤﺎمثل
ﻣﺎ ﺑﻴﻦ ﺍﻟﺴﻤﺎٴ
ﻭ ﺍﻟﺄﺭﺽﻭ ﻗﺎﻝﻣﻦ
ﺻﻠّﻯﺮﮐﻌﺘﻴﻦ
ﻭﻟﻢ ﻳﺤﺪﺵ ﻓﻴﻬﻤﺎ
ﻧﻔﺴﻪﺑﺸﻴئ  ﻣﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﻏﻔﺮ الله
ﻟﻪ ﺫﻧﻮﺑﻪﻭ ﺭﻭﻯ
ﻣﻌﺎﺫ ﺑﻦ ﺟﺒﻞ ﻋﻦ
ﺍﻟﻨﺒﻰ ﺃﻧّﻪ ﻗﺎﻝﻣﻦ
ﻋﺮﻑ ﻣﻦ ﻋﻠﻰ ﻳﻤﻴﻨﻪ
ﻭ ﺷﻤﺎﻟﻪﻣﺘﻌﻤّﺪﺍ
ﻓﻰ الصلاة ﻓلا
صلاﻩ ﻟﻪﻭ ﻗﺎﻝ
ﺍﻥ ﺍﻟﻌﺒﺪ ﻟﻴﺼﻠّﻰ
الصلاة لا ﻳﮑﺘﺐ
ﻟﻪ ﺳﺪﺳﻬﺎ ﻭلا
ﻋﺸﺮﻫﺎﻭ
ﺍﻧّﻤﺎ ﻳﮑﺘﺐ ﻟﻠﻌﺒﺪ
ﻣﻦ صلاﺗﻪﻣﺎ ﻋﻘﻞ
ﻣﻨﻬﺎ ﺩﻭ کس ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ
ﻣﻦ ( ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎولایت
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
) ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ صلاﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺭﮐﻮﻉ
ﻭﺳﺠﻮﺩﺁﻥ ﺩﺭ ﻧﻴﺰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ( ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﻴﺮ ﻭﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ) ولیّ ﻣﺎ
ﺑﻴﻦ ﻧﻤﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎﺍﺯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺗﺎ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺴﺖ ( ﺍﺯ
ﺍﻣّﺖ ﻣﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﻧﻤﺎﺯ
صلاﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﺑﺮﺧﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪﺑﺮﭘﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺺﻣﺘﺮﺍﮐﻢ ﺍﺯ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺁﻥ
ﻳﮑّﻰ ﮐﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ ( ﺣﺪﺃﻗﻞ
ﻧﻤﺎﺯ) ﺩﺍﺷﺖ ( ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺻﻠﻪ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁﺑﺎﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﮐﻪ ﺑﺎ  ﺧﻮﺩﺵ ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻟﺶﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺼﺤﺒﺖ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺖﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﺨﺸﺪ
( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻋﻔﻮ ﺩﺍﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻥﻭ ﺑﻔﮑﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻦ ﻋملا
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺁﻥ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺗﺮﻙ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺠﺎﻯ ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰﺷﺮﻙ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ
) ﻭ ﻣﻌﺎﺫ ﺑﻦ ﺟﺒﻞ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
( ﺻﺤﺎﺑﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ) ﻫﺮﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﻤﺖﺭﺍﺳﺖ ﻭﭼﭗ
ﺧﻮﺩ ﻭﺑﻌﻤﺪ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯﺵ ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻤﺎﺯﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.(ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺮﻳﮑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻳﻎ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﺳﺮﻗﺖ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻤﺎﺯ لاﺯﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺪﺵ ﻭ ﺣﺎﺩﺷﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻌﻤﺪ ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﻢ ﺻﻮﺭﺕﺑﮕﻴﺮﺩﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻓﻮﺭﻯ
ﻭﻣﺠﺪﺩ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ) ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ( ﻋﺒﺪ ﻣﻮﺑﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ) ﻧﻤﺎﺯ ﻭ صلاﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻳﻚ ﺷﺸﻢ ﻭﺣﺘﻰ ﻳﻚ
ﺩﻫﻢ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻧﻤﻰ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪ . (ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻧﻤﻰ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪ.
ولیّ ﺻﺪﺩﺭﺻﺪ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺷﺮﻙ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ)
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ صلاﺕ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻭ
)ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻌﻘّﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
(ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﻗّﺖ ﺩﺭ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻧﻤﺎﺯﺑﻠﮑﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻥ. ﻭ ﭼﻘﺪﺭ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻘﻮﻝ مولا
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺑﺎﺷﺪ.)

حدیث
8156 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ81ﺹ250ﺑ
بحار) ﮐﻪ ﺷﺨﺼی
ﺪﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﻣﻨﺼﻮﺭ
ﺩﻭﺍﻧقی
ﺨﻠﻴﻔﻪ ﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩ
ق ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺣﺪﻭﺩ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻨﻤﺎﺯ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ولایت
ﻓﻘﻴﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺴﻨّﻯ ﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰﺑﻴک
ﻨﺤﻮ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻮ
ﺍﺧﺘلاﻓﺎﺕ ﺟﺰئی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻋملا
ﺍﻣﮑﺎﻥ
اﺟﺮﺍﻯ
ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﻤﻨﻘﻮل اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣتی ﺪﺭ
ﻣﻌﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮﻇﺎﻫﺮﻯ ﺁﻥ
ﻣﻌﻤﻮل ﻨﻴﺴﺖ.ﻭلی
ﻨﻤﺎﺯ بمعنی صلاﺕ
ﻧﻤﺎﺯﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺁﻥ
ﻤﻬم اﺳﺖ ﺗﺎ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺣتی ﺒﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗل
ﻨﻤﺎﺯﻫﺎ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﺑﺎ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
کیفیّت ﺩﺭﺳﺖ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ الهی
هست . ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳاند. ﻭلی
ﺒﺎ ﮐﻤﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﺮﺍﻳﻄ کافی ﻮ
ﮐﻴفی ﺒﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺮﻋﺖ ﺗﻮﻓﻴق ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺻطلاﺣﺎ
ﻧﺼﻒ ﻭﻳﺎ
ﻗﺴﻤتی اﺯ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺑﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﺷﺮﻃ لاﺯم
ﻮﺍﺳﻄﻪ الهی
اﺳﺖ. ﻭلی
ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ) ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق ﻔﺮﻣﻮﺩ: ﻠﻠﺼلاة
ﺃﺭبعة ﺁلاﻑ
ﺣﺪّ
ﻟﺴﺖ ﺗؤﺍﺧﺬ
ﺑﻬﺎ ﻓﻘﺎل
ﺃﺧﺒﺮنی ﺒﻤﺎ لا
ﻳﺤل ﺘﺮﮐﻪ ﻭ لا
ﺗﺘم اﻟﺼلاة الّا
ﺑﻪ ﻓﻘﺎل ﺃﺑﻮ
ﻋﺒﺪالله لا
ﻳﺘم اﻟﺼلاة الّا
ﻟﺬﻯ ﻄﻬﺮ ﺳﺎﺑﻎ
ﻭ ﺗﻤﺎم ﺒﺎﻟﻎ
ﻏﻴﺮ ﻧﺎﺯغ ﻮ لا
ﺯﺍﺋﻎ ﻋﺮﻑ
ﻓﻮﻗﻒ ﻭ ﺃﺧﺒﺖ
ﻓثبت ﻓﻬﻮ
ﻭﺍﻗﻒ ﺑﻴﻥ اﻟﻴﺄس
ﻭ ﺍﻟﻄﻤﻊ ﻭ
ﺍﻟﺼﺒﺮ ﻭ
ﺍﻟﺠﺰﻉ ﮐﺄﻥ
ﻠﻮ ﻋﺪ ﻟﻪ ﺻﻨﻊ
ﻭﺍﻟﻮعید ﺑﻪ
ﻭﻗﻊ ﻳﺬل عرﺿﻪ
ﻭ ﻳﻤثل ﻠﻐﺮﺿﻪ
ﻭ ﺑﺬل فی الله
ﺍﻟﻤﻬجة
ﻭﺗﻨﮑّﺐ
ﺍﻟﻴﻪ
ﺍﻟﻤﺤجّة ﻏﻴﺮ
ﻣﺮﺗﻐم ﺒﺎﺭﺗﻐﺎﻡ
ﻳﻘطع لاﺋق الاﻫﺘﻤﺎﻡ
ﺑﻌﻴﻥ ﻤﻥ ﻠﻪ
ﻗﺼﺪ ﻭ ﺍﻟﻴﻪ
ﻭﻓﺪ ﻭ ﻣﻨﻪ ﺍﺳﺘﻮﻓﺪ
ﻓﺎﺫﺍ ﺃﺗی
ﺒﺬﻟﻚ ﮐﺎﻧﺖ هی
اﻟﺼلاة ﺍﻟتی
اﻣﺮ ﺑﻬﺎ
ﻭﻋﻨﻬﺎ ﺍﺧﺒﺮ
ﻭ ﺍﻧّﻬﺎ ﻫﻰ
ﺍﻟﺼلاة ﺍﻟﺘﻰ
ﺗﻨﻬی عن
اﻟﻔﺤﺸاء ﻮ
ﺍﻟﻤﻨﮑﺮ
ﻓﺎﻟﺘﻔﺖ ﺍﻟﻤﻨﺼﻮﺭ
ال ﺃبی عبد الله
ﻓﻘﺎل ﻴﺎ ﺃﺑﺎ
ﻋﺒﺪ الله لاﺗﺰﺍل
ﻤﻥ ﺒﺤﺮک
ﻨﻐﺘﺮﻑ ﻭﺍلی
ﻜﻨﺰ ﺩﻟﻒ
ﺗﺒﺼّﺮ ﻣﻥ
اﻟﻌﻤﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠﻮ ﺑﻨﻮﺭ
ﻛﺎﻟﻄﺨاء ﻓﻨﺤﻥ
ﻨﻌﻮم فی
ﺴﺒﺤﺎﺕ ﻗﺪﺳﻚ
ﻭ ﻃﺎمی ﺒﺤﺮک ﻧﻤﺎﺯ صلاﺕ
ﺭﺍ ﭼﻬﺎﺭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺣﺪّ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻮﺭﺩ
ﻣؤﺍﺧﺬﻩ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻰ (ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک در نماز
سلوکی ﻨﻴﺴﺖ ﻭ
ﺣتی همه ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺪﺭﻧﻤﺎﺯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺸﺮﻙ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﻗم
ﭽﻬﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﻤﺒﻮل کثرﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺗﺤﻘق
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻌی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﻃ لاﺯﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳل
عباﺩﻯ
ﺒﻤﻌﺮفی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻮ ﺗﺼﺪﻳق
ﺒﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی
ﺨﻮﺩﺭﺍﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻭ
ﺍﺣﺘﺮﺍم ﻮ
ﺗﮑﺮﻳم
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺍﻭ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫنی اﻭ ﺩﺭ
ﺗﺨﻴّل ﻮ
ﺗﺼﻮﺭ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻏﻴﺎﺏ ﭘﻴﺮ الهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻣﻘﺎم
اﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ)
ﺳﭙس ﺷﺨﺺ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻣﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺣلال
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺗﺮک ﺁﻥ
ﺷﻮﺩ ﺑﮕﻮ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻤﺎم ﻮ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ (ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﺨﺺ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ غیر
سلوکی قشری و
ﻣﻌﻤﻮلی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻓقیه
ﭽﻴﺰﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﮕی
ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭﺍ
ﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻄ هستند.
ﭘس ﻫﻤﮕی ﺒﺎﻃل
ﻮ ﺸﺮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ولایت الهی
ﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﭘﺎﺳخ اﻣﺎم
ﻨﻴﺰ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺩﺭک ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌنی ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭلی اﻧﺴﺎﻥ
عاﻗل ﻮ ﻗﺎﺻﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻌﺎنی ﺴﻠﻮکی
اﻳﻦ
ﮐﻠﻤﺎﺕﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ عمل کند )
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﻔﺮﻣﻮﺩ ﻧﻤﺎﺯ
ﺗﻤﺎم ﻨﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯکسی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻃﺎﻫﺮ ﺳﺎبغ
ﺒﺎﺷﺪ ( ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺪﻥ ﻄﺎﻫﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس و
ﺭﻭﺍﻥ کرده
ﻭﺳﺎﺑﻎ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﻮﺍﺿح
ﺪﺭ ﻭﺿﻮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻃﻬﺎﺭﺕ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻭﺿﻮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﺭﻭﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻨﺪ.
ﻭلی ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﺑﻎ ﻳﻌنی
ﺴﺎبق ﻴﺎ از
ﻗﺒل ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺼﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﻠﻪ الهیﺨﻮﺩ
ﺭﺍ در ذهن
ﺣﺎﺿﺮ کرد اگر
ﻮﺿﻮﺡ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻤﺎﺯﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻗﺒل
اﺯ ﻧﻤﺎﺯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺿﻮﺡ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺿﻮﺡ
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﺿﻮ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
(ﻭﻯ ﺴﻮ ﻭ ﺳﻤﺖ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
کعبه ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻥ ﺪﺭ
ﺳﻤﺖ ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﺩل ﺒﺴﻤﺖ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ
ﻭﺿﻮﻯ ﻮﻯ ﺴﻮ ﻭ
ﻭﺍﺿح ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳل ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻣﻴّﺖ
ﺑﺎلغ ﺒﺎﺷﺪ (ﺑﻠﻮغ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺤﺪ
ﮐﻤﺎل ﻮ
ﺗﻤﺎﻣﻴّﺖ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺩﺭ
ﻃﻬﺎﺭﺕ ﺗﻥ ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﻭالّا
ﻭﺳﻮﺍس ﺁﺏ
ﮐﺸﻴﺪﻥ ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ (ﺗﻴﻤّﻢ)
ﺑﺎ ﺧﺎک کاﺭ
ﻭﺿﻮ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻗﺎﺑل
ﻨﺰع ﻮ ﺯیغ ﺒﺎﺷﺪ
(ﻭﺍﺿح اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ عاﻗﻞ
ﺍﻳﻥ اﺻطلاﺣﺎﺕ
ﻣﺒﻬم ﻮﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺿح ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻌﻤﻮلی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺤﺴﺎﺏ ﺁﻭﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ صلاﺕﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺪﺭﻫﺮﻋﺒﺎﺩتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﻄﺎﻫﺮ
ﻭ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﺑﺎ
ﺣُﺴﻥ ﻨﻴّﺖ ﻭﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺒﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻤﺮﻭﺭ ﺩﺭ
ﺍﻳّﺎم ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻛﺴﺐ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻠﻮﻍ ﻭ ﮐﻤﺎل
ﺤﻀﻮﺭ ﺫﻫنی اﺯ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺤﺪّﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﻈﺮ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﺟﻠﺐ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﺮک
ﻮﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﻎ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﺳﺮﻗﺖ ﻧﻈﺮ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﮔﻮﺷﻪ
ﭼﺸم ﺒﭽﻴﺰﻯ
ﻨﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺗﻤﺎمی
ﺴﺮ ﺣﺮﮐتی هم
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻧﺎﺯﻍ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﺎﺯﻉ ﻭ ﺯیغ
اﻧﺤﺮﺍﻑ ﭼﺸم
اﺳﺖ که لحظه
ای ترک صورت
شده است.
ﮐﻠﻤﺎﺗﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺎم ﺪﺭ
ﻭﺭﺍﻯ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻘﻴّﻪ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﻭﺣتی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻳﺮ
ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺘﮑﻔﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷته و
دارند) ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﭼﻮﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ الهی
ﻤﻌﺮفیﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎئی
ﻤﺮﺑّﻯ اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻭ
ﻣﺮﺑّﻯ اﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
هر ﻣﺬﻫبی
ﻮﺍﺑﺴﺘﻪ ﻭ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺪﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺣﺘﻴﺎج
ﺒﺤﻀﻮﺭ ﺫﻫنی
ﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﺒل اﺯ ﺩﺧﻮل
ﻨﻤﺎﺯ. ﻭالّا
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﺧﻮﻝ
ﺗﺮک ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺮک ﺼلاﺕ
و ارتیلط ﻭ
ﺷﺮک ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ولایت
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ الهی
ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺎهی
ﻄﻮل ﻤﻴﮑﺸﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻭﺭﻩ ﻗﺒل
اﺯ ﻓﺘح ( شناخت
پیر الهی )
ﺪﺭﻫﺠﺮﺕ (سلوک
سالک ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻬﺮ ﺷﮑلی
ﺘﻤﺎم اﻭﻗﺎﺕ
ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﻌﺮفی
ﭙﻴﺮ الهی ﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻮ
ﺑﺪﻭﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺤﻀﻮﺭﺵ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ﺍﻭیس وار
قرَن ﺗﻮﺳّل
ﺒﻬﻤﺎﻥ ﺪﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺄﺧﺒﺎﺕ ﻭ
ثباﺕ ﻣﻴﺮﻭﺩ (
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭعرّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﻣﺨفی ﻮ ﻣﺨﺘبی
اﺳﺖ. ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﺮاءﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎﺻﺪﺍﻯ
ﺒﻠﻨﺪ ﻭ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﻫﺮ ﭼﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻤﺤﻴﻄی ﺴﺎﻟک
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺧﻄﺮ ﻳﺎ
ﺑﻴﺨﻄﺮ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻴﻥ ﻴﺄس ﻭﻃمع
ﻤﻴﺎﻳﺴﺘﺪ (ﻃمع
غفرﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﺄس ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻘﺒلی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﻣﺤﺎل
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻔﻮ الهی
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻤﻌﻤﻮلی ﻘﺸﺮﻯ
اﻳﻥ اﺣﻮﺍل
ﻤﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ)
ﻭﺑﻴﻥ ﺼﺒﺮ
ﻭﺟَﺰَع ﻮ بی
ﺘﺎبی ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ
( ﺻﺒﺮ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭ ﮐﻨﺘﺮل
ﺨﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺟﺰﻉ بی ﺘﺎبی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺭﻭحی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﻋﺪﻩ الهی
ﺒﺮﺍﻳﺶ ﺗﺤﻘق
ﻴﺎﻓﺘﻪ (ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﻗﺒﻮل اﻟﻬﻰ)
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﻋﻴﺪ ﻭ
ﺗﻬﺪﻳﺪ الهی
ﺒﺮ ﻭﻯ ﻮﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ (ﺣال
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﮑﻮﺷﺪ
ﮐﻪ ﻋﻔﻮ الهی
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻌﻤﻮلی
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮ
ﺳﻠﻮکی
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﺎﺭﻳک ﺨﺎﻧﻪ
ﺩﻝ ﺑﺘﻨﻬﺎئی
ﺮﻭﺯﮔﺎﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ)
ﻭﻳﺎ
ﻣﺬﻟّتیکه
ﺧﻮﺩ ﻋﺮﺿﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ( ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮ ﻭ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺍﻭ ﻭﻳﺎ
ﻫﻨﮕﺎم غیاﺏ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫنی ﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ) ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣُﻬﺠﺖ ﻗﻠﺐ
ﺭﺍ ﻣﺒﺬﻭل
ﻤﻴﺪﺍﺭﺩ(ﻫﻤﺎﻥ
ﺪل ﻮ ﺭﻭح ﺪﻝ
ﮐﻪ ﻣُﻬﺠﺖ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻣﺤﺠّﺖ ﺑﺎﻋث
ﻧﮑﺒﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ (
ﺑﺎ ﺍﺣﺴﺎس
ﮐﻮﺗﺎهی ﻮ
ﺗﻘﺼﻴﺮ رغم ﺩﻗّﺖﻫﺎ
ﮐﻪ ﻋﺬﺭﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺑﺘﮑﻠّﻒ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﺒﺮﻭﻯ
ﭽﻴﺰﻯ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻧﮑﺒﺖ ﻭ
ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺠّﺖ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﻓﺎعی ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩﺵ
ﺍﺣﺴﺎسﺍﻳﻥ
ﻘﺼﻮﺭ ﻭ
ﻣﺤﮑﻮﻣﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭک
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺸﺪﺕ ﺗﻮﺳّل
ﻮ ﺩﻋﺎ ﻭﺣتی
ﺃﺷک ﻮ لاﺑﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ)
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ اﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻭ
ﻣﺮﺗﻐم
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋلی ﺮﻏم ﺨﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﺎﺷق
انجام ﺪﺭﺳﺖ
ﺁﻥ ﺪﺭ سلوک
الهی اﺳﺖ ﻭﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺳﻠﻮﮐﻰ.
ﻭلی ﺤﺘّﻯ اﮔﺮ
ﺗﻤﺎم ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﻤﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺮﻋﺎﻳﺖ ﺷﻮﺩ
ﻫﻨﻮﺯ ﺷﺮک
ﺒﻮﺩﻥ ﺁﻥ ﺠﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺑﻬﺮ
ﻣﻮﺿﻮعی که
ﺍﻫﺘﻤﺎم
ﺪﺍﺭﺩ ﻗطع
علاقه ﮐﻨﺪ (ﻣﺎل
ﻮ ﺍﻭلاﺩ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﻬم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻬﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻮم ﻮ ﻫﻤّﺖ ﻭ سلوک
الهی ﺪﺭ ﺗﻮﺳل
عباﺩﻯ اﺳﺖ)
ﻭﺑﺎ
ﭼﺸﻤﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻤﻘﺼﻮﺩﻯ اﺳﺖ (
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﮔﻴﺮﻯ
اﻳﻥ ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ
ﭽﺸم هست. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳل
عباﺩﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ) ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻥ (ﻫﺪﻑ)
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ (ﺑﺴﻮﻯ
هدفی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﻳﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻭ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ
ﻧﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ.
ﭼﻮﻥ
ﻨﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺁﻥ
گرﺩﺩ) ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻫﺪﻑ)
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ (
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮف ی کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺣﺎل اﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻤﺎﺯﻯ
ﺮﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻤﺎﺯﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺁﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ. (ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ صلاﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
عباﺩﻯ ﺒﺎ ولایت
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤذﻫبی ﺘﺮﺗﻴﺐ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻤﺎﺯ
ﮐﻨﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭالّا
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﭼﻨﺎﻥ ﻨﻤﺎﺯ
ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻤﺎ ﻣﻴﺁﻣﻮﺯﻧﺪ.
ﻭلی ﻨﻪ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺑﻴﺨﺒﺮ ﺍﺯ راه
ﺧﺪﺍ . ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺍﺑﻬﺎم
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴک گفته
ﻣﻴﺸﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻣﮑﺎﻥ
ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﺍﺣﻮﺍل ﺨﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺴﺄله
ﺗﻮﺳّل عباﺩﻯ
ﺮﺍ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺷﺮک ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﺯ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻧﺎم
ﻨﺎﻓﻠﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻤﻌﻤﻮلیﺮﺍ
ﻓﺮﻳﻀﻪ ﮐﻪ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ولیّ
ﻧﺎﻓﻠﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﺣتی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩل ﺸﺐ
ﻧﺎﻓﻠﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻤﺎﺯﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺒﺮ
ﺁﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ) ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺼلاﺕ (ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ ولایت
ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺁﻥ ﻧﻬی
اﺯﻫﺮ ﻓﺤﺸاء ﻮ
ﻣﻨﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻨﮑﺮ
ﻭ ﺯﺷتی ﺪﻭﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﻋملا
ﺑﺎﻃل ﺸﺪﻥ
عباﺩﺕ ﺳﺎﻟک
پون حدَث و
حادثه ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻨﺼﻮﺭ(ﺩﻭﺍﻧقی
ﺨﻠﻴﻔﻪ) ﮔﻔﺖﺃﻯ
ﺃﺑﺎ ﻋﺒﺪ الله (ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ و هر
کامل الهی عبد
حقیقی خداوند
است ) ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺘﻮ ﺩﺭﻳﺎئی
ﻬﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﺁﻥ ﻏﺮق
ﻤﻴﺒﺎﺷﻴﻢ (ﭼﻴﺰﻯ
ﻨمی ﻔﻬﻤﻴﻢ.
ﻭلی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻣﻨﺼﻮﺭ ﺳﺮ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻭ ﺗﺸﺮﻳح اﻳﻥ
عباﺭﺍﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﭙﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ.ﻭﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍضی کند. ﻭلی
اﻣﺎم
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﮐﻪ ﻣﺪﺭک
اﻋﺘﺮﺍﻓی اﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﻔﻴﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
درباری
ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﺧﻠﻔﺎ
ﺑﻨﻴﺮﻭﻯ
ﻔﺮﻳﺐ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺒﻤﺮﺩﻡ
ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺭﻭح
ﻨﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻨﺼﻮﺭ ﺍﻣﺎم
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺑﺒﻐﺪﺍﺩ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﻧﻤﻮﺩ
ﺗﺎﻣﻄﻤﺌﻥ
گرﺩﺩ ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎ ﮐﻤک ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﺨﻠﻔﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮ ﺍﻧﺪﺍﺯﻯ
ﺮﮊﻳم اﻗﺪﺍمب
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﺨﻠﻔﺎ ﮐﻪ ﺣتی
غیر ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻮ
ﻣﻨﮑﺮ وجود
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺘﻮﺍﻯ
ﺠﻬﺎﺩ
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﺍﺭث ﺣﻘﻴقی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻘﻮل اﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﺍﻭﻟﻴﻥ
کسی ﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺮﺩﻧﺪﺍﻣﺎم
خواهد ﺒﻮﺩ.
ﭼﻮﻥ ﻘﺼﺪ سلوک
الهی ﻮ ﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
همین پیش گوئی
امام را دوانقی
با ابو مسلم
حراسانی کرد
که از لشکریان
ایرانی ابومسلم
بسیاط خلافت امویان
شام را برچید
وچو.ن مطمئن
بخلافت خواد مطمئن
شد ابو مسلم
را احضار و در
برابر ذلشکریان
او سر بریده ابومسلم
پرتاب ئنمود )
ﻭﻣﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺘﻮ تقرّب ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻳﻢ ( ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﺍﻣﺎم ﺮﺍ ﺩﺭ سلوک
الهی ﻮ ﺗﻮﺳّل
عبادﻯ ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ
ﺪﺭﻭغ ﻤﺪﺍﻭم
ﺮﺍ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻟﺬﺍ
ﻣﺸﺮک هستند)
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮ ﺩﺭ
ﮐﻮﺭﻯ ما ﺒﺼﻴﺮﺕ
ﻣﻴﺪﻫﻰ ﻭﺣتی
ﺸﺐ ﺗﺎﺭﻳک ﺮﺍ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻰ. (
ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳک ﻮ ﮐﻮﺭ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠیات اﻟﻬﻰ
ﻭﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺳﻴﺎﻫﻰ. زشتی
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻨﺼﻮﺭ
ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻭغ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ)
ﮐﻪ ﻣﺎ (ﭼﻮﻥ ﭙﺮ
ﮐﺎﻫﻰ) ﺭﻭﻯ
ﺴﺒﺤﺎﺕ ﻣﻘﺪّس
ﺗﻮ ﺷﻨﺎﻭﺭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ (
ﻧﺎﭼﻴﺰﻯ
عباﺩﻯ ﻮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ. ﮐﻪ
ﺗﺴﺒﻴﺤﺎﺕ
ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ عاﻯ
ﭽﻮﻥ ﺴﺒﺎﺣﻪ ﻭ
ﺷﻨﺎﮔﺮﺍﻥ
ﺴﺨﺖ ﻭ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺒﻴﮑﺮﺍﻥ ﻮ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮ ﺭؤﻳﺎئی
ﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭلی ﺨلاﻓﺖ
ﻭﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻃﻠبی ﻮ
ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﺒﺮﺩﻥ
ﺮﻗﻴﺒﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻭﻏﮕﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﻧﻪ
ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻮﺋﻰ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺗﻘﻠّﺐ
ﻭﺗﻮﻃﺌﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺤﻔﻈ
ﻤﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺪﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺨﻠﻴﻔﻪ لاﺯم
ﺪﺍﺭﺩ) ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻏﺮق ﺪﺭﻳﺎﻯ
ﺘﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ. (ﻣﻨﺼﻮﺭ
ﻋﻘﻠﺶ ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺩ ﺳﻮﺍﺭ
ﺍﺳﺐﻭ ﺍﻣﺎم را
ﺴﻮﺍﺭ ﺍلاﻏﻰ
کرد ﮐﻪ ﻣﺮﺩم
ﺒﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺭﻫﺒﺮ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰّﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻴﻌﺖ ﺑﺨلاﻓﺖ
ﻣﻨﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﺭﻫﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻣﻨﺼﻮﺭ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪﭼﺮﺍ ﺧﻤس
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ
ﺣقﺨﻠﻴﻔﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﭼﺮﺍ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﺨﻠﻴﻔﻪ ﺭﺍ
ﻧﺰﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.)

حدیث
8157 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ81ﺹ۲۵۲ﺑ
بحار) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻣﻦ ﺗﻮﺿﺄ
ﻓﺄﺳﺒﻎ ﺍﻟﻮﺿﻮٴثُمّ
ﺻﻠّﻰ ﺭﮐﻌﺘﻴﻦﻓﺄﺗﻢ
ﺭﮐﻮﻋﻬﺎ ﻭ ﺳﺠﻮﺩ
ﻫﺎ ثُمّ ﺟﻠس  ﻓﺄثنی ﻋﻠﻰ
اللهﻭ ﺻﻠّﻰ ﻋﻠﻰ
ﺭﺳﻮﻝ اللهثُمّ
ﺳﺄﻝ الله ﺣﺎﺟﺘﻪﻓﻘﻂ
ﻃﻠﺐ ﺍﻟﺨﻴﺮ
ﻓﻰ ﻣﻈﺎﻧّﻪﻭﻣﻦ
ﻃﻠﺐ ﺍﻟﺨﻴﺮ ﻓﻰ
ﻣﻈﺎﻧّﻪﻟﻢ ﻳﺨﺐ.
ﻭ ﻗﺎﻝﺍﻋﻤﻞ ﻋﻤﻞ
ﻣﻦ ﻗﺪ ﻋﺎﻳﻦ
ﻭﻗﺎﻝ لا ﺩﻳﻦ ﻟﻤﻦ
لا ﻋﻬﺪ ﻟﻪﻭ لا
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻟﻤﻦ لا
ﺃﻣﺎﻧﻪ ﻟﻪﻭ لا
صلاﻩ ﻟﻤﻦ لا
ﺯﮐﺎﻩ ﻟﻪﻭ لا ﺯﮐﺎﻩ
ﻟﻤﻦ لا ﻭﺭﻉ ﻟﻪ
ﻫﺮکس
ﻭﺿﻮ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﺎﺳﺒﺎﻍ
ﻭﺿﻮ ﮐﺮﺩسپس ﺫﻭ
ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎ
ﺭﮐﻮﻉ ﻭ ﺳﺠﻮﺩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩسپس
ﺷﻨﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﻧﻴﺎﺯ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺮﺗﻔﻊ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺩﺭﺳﺘﻰﻃﻠﺐ
ﺧﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.(ﻭﺿﻮﻯ
ﻗﺒلاﺯ ﻧﻤﺎﺯﻫﻤﺎﻥ(ﻭﻯ
ﺳﻮ ﻭﺳﻤﺖ) ﻗﺒﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ولایت ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﺣﺪﺃﻗﻠّﻰﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪﻭ ﺃﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺒﺮﺩ.ﻭﺭﮐﻮﻉ ﻭ
ﺳﺠﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﺎﺕ لاﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻀﻮﺭ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﺩ.سپس
سپاس ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻋﺒﺎﺩﺕﻭ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺑﺮ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺗّﺼﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻠﺐ ﺧﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺧﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
تقرّب ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻭﮐﻪﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﻋﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺒﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺒﺪﻯ
ﮐﻨﻨﺪﻩﻫﺴﺖ.ﻣﻈﺎﻥ
ﺁﻥﻳﻌﻨﻰ ﻭﻗﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺑﺎ ﻇﻦ ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺩﺭﺳﺖﺑﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
) ﮐﻪ ﻫﺮکس ﻃﻠﺐ ﺧﻴﺮﻭ
ﺣﺴﻦ ﻇﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ ﺯﻳﺎﺩ ﻭﻭﻗﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎﺷﺪﻫﺮﮔﺰ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ)ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺮﺯ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﻤﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﮐﻦﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﺪﻳﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﻫﺮکس ﮐﻪ ﻋﻬﺪ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﺩﻳﻨﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.( ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭولایت
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻳﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺎﺻﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
) ﻭﻫﺮکس ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﻧﺪﺍﺷﺖﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ( ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﺎﻝ ﻣﺮﺩﻡﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﻭﻡ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ.ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺻﺎﺣﺐ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﻚ)ﻭﮐﺴﻰ
صلاﺗﻰ ﻭﺍﻳﻤﺎﻧﻴﻨﺪﺍﺭﺩﺍﮔﺮ
ﺯﮐﺎﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ ( ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻫﻴﭻ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰﻭ
ﻳﺎ ﺯﮐﺎﺕ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪﺍﻯ
ﺩﺭﺭﻭﺡ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺯﮐﺎﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ)ﮐﻪ ﻭﺭﻉ ﻭﺯﻫﺪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
( ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻡﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﺫﻟّﺖ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﻴﺮ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺯﮐﺎﺕ
ﻳﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺷﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺘﮑﺒّﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺯﮐﺎﺕ
ﻭ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻣﺎﻟﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺰﻫﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﭘﻮﻝ ﺭﺍﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺯﮐﺎﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻬﻢ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻧﻤﺎﺯﻣﻬﻢ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ)
ﺍﺯﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻪ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺑﺮﻫﻢ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ .(ﺝ81ﺹ253ﺑ
بحار) ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻌﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
( ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﺤﻞ ﺳﺠﺪﻩ ﺭﺍ
ﻣﺎﻥ ﺗﻮﺟﻪ ﭼﺸﻢ
ﺩﺭ ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺷﺎﺑﺖ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﮐﻨﺪ ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﺤﻞ ﺳﺠﺪﻩ ﺟﺎﻯ
ﻣﻬﺮﻭ ﺧﺎﻙ ﭘﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰﮐﻪ ﻣﻬﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺤﻞ ﺳﺠﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﺝ81ﺹ253ﺑبحار)
:  ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ الله
لا صلاﻩ ﻟﻤﻦ لا
ﻳﺘﻢ ﺭﮐﻮﻋﻬﺎ ﻭ
ﺳﺠﻮﺩﻫﺎﻭ ﻗﺎﻝ
ﺍﻟﻨﺒﻰﻣﻦ
ﺃﺳﺒﻎ ﻭﺿﻮءهﻭ
ﺃﺣﺴﻦ صلاﺗﻪﻭ ﺃﺩﻯ
ﺯﮐﺎﻩ ﻣﺎﻟﻪﻭﻣﻠﻚ
ﻏﻀﺒﻪﻭ ﺳﺠﻦ ﻟﺴﺎﻧﻪ
ﻭ ﺑﺬﻝ
ﻣﻌﺮﻭﻓﻪﻭ ﺃﺩﻯ
ﺍﻟﻨﺼﻴﺤﻪ ﻟﺄﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻧﺒﻴّﻪﻓﻘﺪ
ﺍﺳﺘﮑﻤﻞ ﺣﻘﺎﺋﻖ
ﺍلاﻳﻤﺎﻥﻭ ﺃﺑﻮﺍﺏ
ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ ﻟﻪ ﻣﻔﺘﺤّﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖﻫﺮﮐﺴﻰ
ﻭﺿﻮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﺳﺒﺎﻍ ﮐﺮﺩ ( ﺑﻮﺿﻮﺡ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﻄﻮﺭ ﻭﺍﺿﺢ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻮﺩﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻦ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰﻧﻤﺎﺯ
ﺷﺮﻙ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ مولاﺍﮔﺮ
رَبّ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺒﻴﻨﻢ
ﻧﻤﺎﺯﻯ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻢ.ﺯﻳﺮﺍ رَبّمولا
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻣﺤﻤﺪﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ صلاﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﮑﻮ ﮐﺮﺩ
( ﻧﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥﮐﻪ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺁﻥ ﻣﺸﺨّﺺ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺭﺍ ﻧﻴﮑﻮﺗﺮﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.( ﻭ ﺃﺩﺍﻯ
ﺯﮐﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ
( ﻧﻪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻣﺎﻝﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفسﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺎﻝ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﻙ ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﺷﻮﺩ
) ﻭﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻏﻀﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺯﺑﺎﻧﺶ ﺭﺍ
ﺟﺒس ﻧﻤﺎﻳﺪﻭ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺒﺬﻭﻝ
ﺩﺍﺭﺩ ( ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﮑﻮ ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺰﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ
) ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺍﺩﺍﻯ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﺑﺄﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ
( ﻧﻪ ﻧﺼﺎﻳﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﺑﻠﮑﻪ
(ﻧﺼﺢ ﻧﺼﻮﺣﻰ)ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺣﺠﻬﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺄﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺪﻫﺪﻭﻧﻪ
ﺑﺴﺎﺩﺍﺕ.ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻧﺒﻮﺕ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺸﺨّﺺ ﻭﻗﻄﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺎ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺃﻫﻞ ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﭼﻮﻥ ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻧﺒﻮﺕ ﻭ ﺳﻴﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ۳۱۳ ﮔﺎﻧﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬی هستند.
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺑﻴﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ولایت
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﻳﺪﺑﺎ ﺍﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻨﺪ . ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
. (ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖﻭ
ﻧﻪ ﺍﺩﻋﺎﻭ ﺑﺨﻴﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣؤﻣﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﻭﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ قوس ﻧﺰﻭﻝ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ سپاس ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﺎ ﺣﻖ ﻫﺎ
ﻭ ﺣﺠﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺠﻬﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ ﻭ
ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﻭﻯ
ﺍﻭ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ( ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮﻭﺩﺭ
ﻳﻚ ﻋﺎﻟﻤﻰﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎلاﺗﺮﮐﻪ ﺭؤﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ  ﻭ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻭ ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪﺩﺭﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ.
ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﮐﺴﮓ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻭ ﺍﺻﻠﻰ
ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻴﻦ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﻨﻮﺭ
رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ
رَبّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻋﻠﻰ ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎملاﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻃﻰ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ بعثتﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺟﻌﺖ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
. ﻭﺑﺼﺎﺣﺐ ﺁﻥ ﻧﻮﺭ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎملاﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯﻫﻤﺎﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﮐﺎملاﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎملاﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖﻋﻘﻠﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺣﻮﺽ ﮐﻮﺷﺮﻭﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺭﻗﻴﻘﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﭼﻨﺪ
ﮔﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)

حدیث
8158 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ81 ﺹ254ﺑ بحار) ﺑﺸﺨﺼﻴﮑﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻴﺎﻫﺬﺍ
ﺃﺗﻌﺮﻑ
ﺗﺄﻭﻳل اﻟﺼلاة
؟ﻓﻘﺎل ﻴﺎ مولاﻯ
ﻭﻫل ﻠﻠﺼلاة
ﺗﺄﻭﻳل غیر
ﺍﻟﻌﺒﺎﺩة؟
ﻓﻘﺎل ﺃﻯ
ﻮﺍﻟّﺬﻯ ﺒﻌث ﻣﺤﻤﺪﺍ
ﺑﺎﻟﻨﺒﻮّة
ﻭﻣﺎ ﺑﻌث
ﻧﺒﻴّﻪ ﺑﺄﻣﺮ ﻣﻦ
ﺍلاﻣﻮﺭ الّا
ﻭﻟﻪ ﺗﺸﺎﺑﻪ ﻭ
ﺗﺄﻭﻳل ﻮ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭﮐلّ ذﻟک
ﻴﺪل علی
اﻟﺘﻌﺒّﺪ
ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪ
ﻋﻠّﻤنی ﻤﺎﻫﻮ ﻳﺎ
مولاﻯ؟ ﻓﻘﺎل
ﺘﺄﻭﻳل
ﺘﮑﺒﻴﺮﺗک الاولیّ
ﺍﻟی اﺣﺮﺍﻣک
ﺃﻥ ﺘﺨﻄﺮ قی
ﻨﻔﺴﻚ ﺍﺫﺍ
ﻗﻠﺖ الله
ﺃﮐﺒﺮ ﻣﻥ ﺃﻥ
ﻴﻮﺻﻒ ﺑﻘﻴﺎم
ﺃﻭ ﻗﻌﻮﺩ ﻭفی
اﻟثاﻧیة اﻥ
ﻳﻮﺻﻒ ﺑﺤﺮکة
ﺃﻭ ﺟﻤﻮﺩ ﻭفی
اﻟثالثة ﺃﻥ ﻴﻮﺻﻒ
ﺑﺠﺴم ﺃﻭ
ﻳﺸﺒﻪ ﺑﺸﺒﻪ
ﺃﻭ ﻳﻘﺎس ﺑﻘﻴﺎس
ﻭ ﺗﺨﻄﺮ فی
اﻟﺮﺍیعة ﺃﻥ
ﺘﺤﻠّﻪ
ﺍﻟﺄﻋﺮﺍﺽ ﺃﻭ
ﺗؤﻟﻤﻪ
ﺍﻟﺄﻣﺮﺍﺽ ﻭ
ﺗﺨﻄﺮ ﻓﻰ
ﺍﻟﺨﺎﻣسة ﺃﻥ
ﻴﻮﺻﻒ ﺑﺠﻮﻫﺮ
ﺃﻭ ﺑﻌﺮﺽ ﺃﻭ
ﻳﺤل ﺸﻴﺌﺎ ﺃﻭ
ﻳﺤل ﻔﻴﻪ شیئ ﻭ
ﺗﺨﻄﺮ ﻓﻰ
ﺍﻟﺴﺎﺩسة ﺃﻥ
ﻴﺠﻮﺯﻋﻠﻴﻪ
ﻣﺎ ﻳﺠﻮﺯﻋلی
اﻟﻤﺤﺪثین ﻣﻥ
اﻟﺰﻭﺍل ﻮ ﺍلاﻧﺘﻘﺎل
ﻮ ﺍﻟﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻥ ﺤﺎل الی
ﺤﺎﻝ ﻭ ﺗﺨﻄﺮ
فی ﺎﻟﺴﺎبع ة
ﺃﻥ ﺘﺤﻠّﻪ
ﺍﻟﺤﻮﺍس
ﺍﻟﺨﻤس ثمّ
ﺘﺄﻭﻳل ﻤﺪ
ﻋﻨﻘک فی
اﻟﺮﮐﻮﻉ
ﺗﺨﻄﺮ فی
ﻨﻔﺴﻚ ﺁﻣﻨﺖ
ﺑﻚ ﻭﻟﻮ ﺿﺮﺑﺖ
ﻋﻨﻘﻰ ثمّ
ﺘﺄﻭﻳل ﺮفع
ﺮﺃﺳﻚ ﻣﻥ
اﻟﺮﮐﻮﻉ ﺍﺫﺍ
ﻗﻠﺖ ﺳمع الله
ﻟﻤﻥ ﺤﻤﺪﻩ
ﺍﻟﺤﻤﺪ لله رَبّ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ
ﺗﺄﻭﻳﻠﻪ
ﺍﻟّﺬﻯﺃ
ﺧﺮﺟنی ﻤﻥ
اﻟﻌﺪم اﻟی اﻟﻮﺟﻮﺩ
ﻭ ﺗﺄﻭﻳل
اﻟﺴﺠﺪة ﺍلاولیّ
ﺃﻥ ﺘﺨﻄﺮ فی
ﻨﻔﺴک ﻮ ﺃﻧﺖ
ﺳﺎﺟﺪ ﻣﻨﻬﺎ
ﺧﻠﻘﺘﻨﻰ ﻭ
ﺭفع ﺮﺃﺳک
ﺘﺄﻭﻳﻠﻪ ﻭ
ﻣﻨﻬﺎ
ﺃﺧﺮﺟﺘﻨﻰ ﻭ
ﺍﻟﺴﺠﺪة
ﺍﻟثاﻧیة
ﻭﻓﻴﻬﺎ
ﺗﻌﻴﺪنی ﻮ ﺭفع
ﺮﺃﺳک ﺘﺨﻄﺮ ﺑﻘﻠﺒﻚ
ﻭ ﻣﻨﻬﺎ
ﺗﺨﺮﺟنی ﺘﺎﺭة
ﺍﺧﺮﻯ ﻭ
ﺗﺄﻭﻳل ﻘﻌﻮﺩﻙ
ﻋﻠی ﺠﺎﻧﺒک
اﻟﺄﻳﺴﺮ ﻭ ﺭفع
ﺮﺟﻠک اﻟﻴﻤﻨﻰ
ﻭﻃﺮﺣک علی
اﻟﻴﺴﺮﻯ
ﺗﺨﻄﺮ
ﺑﻘﻠﺒﻚﺍﻟﻠّﻬﻢ
ﺍﻧّﻯ ﺃﻗﻤﺖ
ﺍﻟﺤﻖ ﻭ ﺃﻣﺖ
ﺍﻟﺒﺎﻃﻞ ﻭ
ﺗﺄﻭﻳل
ﺘﺸﻬﺪّﻙ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺍلاﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﻣﻌﺎﻭﺩة ﺍلاﺳلاﻡ
ﻭ ﺍلاﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﻟﺒﻌث ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﻭ
ﺗﺄﻭﻳل ﻘﺮاءة ﺍﻟﺘﺤﻴّﺎﺕ
ﺗﻤﺠﻴﺪ ﺍﻟرَبّ
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﻭ
ﺗﻌﻈﻴﻤﻪ
ﻋﻤّﺎ ﻗﺎل
اﻟﻈﺎﻟﻤﻮﻥ ﻭ
ﻧﻌﺘﻪ
ﺍﻟﻤﻠﺤﺪﻭﻥ
ﻭﺗﺄﻭﻳل
ﻘﻮﻟﻚ ﺍﻟﺴلام
علیکم ﻭ ﺭﺣمة الله
ﻭ ﺑﺮﮐﺎﺗﻪ
ﺗﺮﺣم عن الله
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﻓﻤﻌﻨﺎﻫﺎ
ﻫﺬﻩ ﺃﻣﺎﻥ
ﻟﮑم ﻤﻥ عذﺍﺏ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ثمِ ﻘﺎل ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻣﻥ ﻠم ﻴﻌﻠم
ﺘﺄﻭﻳﻞ صلاﺗﻪ
ﻫﮑﺬﺍ ﻓﻬی
ﺨﺪﺍج ﺃﻯ
ﻨﺎﻗﺼﻪ ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺪﺍنی
ﺘﺄﻭﻳل ﺼلاﺕ
ﭼﻴﺴﺖ؟ (
ﺗﺄﻭﻳل ﺼلاﺕ
ﻳﻌنی ﺒﺄﻭل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻦ ﺩﺭ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺻلی
گوﻳﻨﺪﻩ الهی
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻮ واقعی ﺁﻥ
ﻭﻧﻪ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐلام
گذﺷﺘﮕﺎﻥ ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻤﺪﺍم
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ ﺑﺎ
ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺎ
ﺗﻄﺒﻴق
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ کلماﺕ
ﻣﻌﺎنی ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﮐسی
ﻘﺪﺭﺕ ﺗﺄﻭﻳل
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ عصرﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﺪﺭﺳﺖ
ﻭﻣﻄﺎﺑق
ﺰﺑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯﻋملا
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭ
ﻗﺎﺑل ﻔﻬم
ﻤﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺟﺰ سلوک
الهی ﺘﺄﻭﻳل
درست ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭالّا
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺷﺨﺺ
ﻭﻏﻴﺮ ﺃﻫﻞ ولایت
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠﻖ ﻭ ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻭلاﺩ
الهی شده اﻭ ﻭ مولا
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ که
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎئی
ﺒﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐلام الهی و
رؤیاها ﺮﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﺮﺍ
ﺷﻨﺎﺳﺎئی
کنند . ﮐﻪﺭﺍﻩ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣﺤﺎﺳﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳک ﺮؤﻴﺎ ﺭﺍ
ﮐﻪ کلامی الهی
و ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﺑﺎﺯ مولا
ﮐﻪ ﻃﺒق
ﻤﻌﻤﻮل همیشه
ﺩﺭ ﺗﻘﻴّﻪ و
احتیاط و
سمبولیک
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺄﻭﻳل
ﻮﺗﻮﺿﻴح اﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ ﻭ ﺗﺄﻭﻳل
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺰﺑﺎﻥ عصر
ﻣﺤﻤﺪ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺘﻮﺿﻴح ﻮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ می ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺃﻫل
ﺘﺄﻭﻳل هستند.
ﻭﻟﺬﺍ مولا
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻭ ﺍﺻطلاﺣﺎﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺴﻨﺪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هماﻥ
ﺮﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺎﻗلاﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﻌنی ﺒﺎﻃنی
ﻤﻮلا ﺑﺮﺳﻨﺪ)
ﺳﭙس ﺁﻥ ﺸﺨﺺ
ﮔﻔﺖ ﻣﮕﺮ صلاﺕ
(ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺷﺨﺺ ﻭﻧﻪ
ﺻﻠﻪﻫﺎﻯ
ارﺗﺒﺎﻃ عباﺩﻯ
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﻭ ﭘﻨج
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻳک
ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﺟﺰﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺗﺄﻭﻳل
ﺪﻳﮕﺮﻯ هم ﺩﺍﺭﺩ؟
(ﻳﻌنی ﻨﻤﺎﺯ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳک
کارعباﺩﻯ
اﺳﺖ. ﮐﺎﺭﻯ که
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ. ولیّ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺑﺎﻃنی
ﻮ الهی ﻮ
ﺳﻠﻮکی ﺼلاﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﻫﺮﻋﺒﺎﺩتی
ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ) مولا
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺁﺭﻯ
ﺒﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻣﺒﻌﻮث ﻧﻤﻮﺩ (ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻥ
اﻇﻬﺎﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
مولا ﻣﺒﻌﻮث ﻧﻤﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﻓﮑﺮ
ﻧﮑﻨﺪ مولا
ﻣﺨﺎﻟﻒ نظر
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ مولا
ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﻮ
ﮐﺎﻣلی الهی اُﻣّﻯ
ﻨﻴﺰ ﻣﺒﻌﻮث ﻭ
ﺍﺭﺳﺎل
ﺒﺮﺳﺎﻟتی و
مأموریّتی الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻥ سلوک
الهی ﻮ ولایت
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺗﺄﻭﻳل کند
ﮐﻪ ﻣﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﺭﻭﺷﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎ ﮐلام الهی
هستند. ﺣتی
اﮔﺮ ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺒﻌﻮث
ﻧﮑﺮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺩﺭ
ﺁﻣﻮﺯﺵ (
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ الهی
ﺪﺍﺋم که ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﺟﺰ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺻﻮل سلوک
الهی ﻮ ﺩﻳﻥ
ﻮﺭﺯﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺘﺸﺎﺑﻪ ﻭ
ﺗﺄﻭﻳل ﻮ ﺗﻨﺰﻳل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻟﻴل ﺘﻌﺒّﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ (
ﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺗﻌﺒّﺪ
ﺸﺮﻙ ﺁﻣﻴﺰ ﻭﺑﺨﻴﺎل
ﺸﺨﺺ ﻗﺸﺮﻯ
عباﺩﺕ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺗﻮﺳل
بولاﻳﺖ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻪ ﻫﺮ ولایت
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪ. و
ﺗﺸﺎﺑﻪ ﻳﻌنی
اﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﺣﻘﻴقی ﻮﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺍﻭﺍﻣﺮ الهی
هستند. ﻣﺎﻧﻨﺪ
مقرﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮ
ﺩﻳنی ﺘﻤﺎمی ﻮلاﻳﺘﻬﺎﻯ
هر ﻓﻘﻴﻪ سفیه
ﻗﺸﺮﻯ ﭼﻪ
ﺳﻨّﻯ ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ. ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ اﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ولایت الهی
هستند. ﻭﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ اﺻطلاﺣﺎﺕﻭلی
ﺤﻘﻴﻘتی الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﻮﺭﻯ که
ﺷﺒﻴﻪ ﺍﻣﻮﺭ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺨﻴﺎل اﻧﺴﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻫﻤﺎﻥ
کاﺭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﭼﻨﻴﻥ
ﻔﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﮕی ﺁﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻃل ﻮ
ﻣﺸﺮک ﺪﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻮﺳل ﻮلاﻳﺖ الهی
ﺰﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻴﺰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺳّل ﻨﻤﻮﺩ.
ﻭالّا ﺩﻟﻴلی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺒﻌﻮث
ﺷﺪﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ هم
ﻨﺒﻮﺩ.ﻭ ﻣﻴﺸﺪ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺩم
ﺘﺎﺭﻳخی
اﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ خدا
برای همیشه
ﺗﻮﺳل عبادی
ﻨﻤﻮﺩ . ﺍﻣّﺎ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻣﻘﺼﻮﺩ الهی
از یک ﺁﻳﻪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ که
ﻧﺎﺯل ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺄﻥ ﻨﺰﻭل که
ﺳﺒﺐ ﻧﺰﻭل
ﺁﻳﻪﺍﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻘﺸی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﻨﺰﻭﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
الهی ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺣتی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﺎﺯل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺘﻨﺰﻳل الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﺰﻭلی ﺒﺪﻝ
ﻭﭼﺸم ﺪل ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣتی ﻔﮑﺮ
ﺑﺮﺍﻯ هرﮐس
ﻧﺰﻭلی الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺪﻭ
ﭼﺎﺭ ﺁﻟﻮﺩگی
ﺒﺎ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ گیرﻧﺪﻩ ﺗﻨﺰﻳل
ﻔﮑﺮﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺸﺨﺺ ﻏﺎﻟﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭالّا
ﺳﺎﻟک ﺘﺮک
عقدﻩﻫﺎ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﺶ الهی
ﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺯ ﻣﺤل
اﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎل
عقلی ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻔﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﺰﻳل
عقلیﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺁﻧﺎﻥ
ﻗﺎﺑل ﻘﻴﺎس
ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﺸﺮ
ﺑﺎ ﻧﻮع
ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﻴﮑﺴﺎﻥ و شبیه ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
برای انسان و
میمون ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺘﺄﻭﻳل ﻮ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﺮﻳک
ﺒﻈﺮﻓﻴّﺖ
ﻋﻘلی ﻮ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻗﺮﺁﻥ ﺠﺰ
ﮐﻠّﻴﺎتی
ﻔﻠﺴﻔﻰ
ﺍﺯﺣﮑﻤﺖ
ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕﻋﻤل سلوک
الهی ﺪﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ نزد
(ﻗﺮﺁﻥﻧﺎﻃق)
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﻌﺮفیﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴک
ﺴﺎﻟک میباشد .ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻇﻬﺎﺭﺍﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ هر
ﻣﺬﻫﺐ ﺍﺳلاﻣﻰ
ﻭ ﻫﺮدینی غیر
سلوکی همان ولایت
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﻯ
میباشد و
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺣتی
اﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
حرف درستی
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﺤتی
اﮔﺮﻋﻴﻥ کلام
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺟﺰئی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ نیز
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ
ﺗﻔﻮﻳﺾ الهی
دارد ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻌﻠﻴم ﻮ
ﺩﺳﺘﻮﺭی بسالک
بخصوصی
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺟﺰئی
و عمل سلوک
الهی ﻤﻴباشد
ﻭﻧﻪ ﮐﻠﻴﺎتی
اﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ.
یرا ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎﺭﻣﻐﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻭﺭﺩ. ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻟﺬﺍ
ﺁﻥ ﺸﺨﺺ ﺑﻤﻮلا
گفت اﻯ ﺴﺮﻭﺭ
ﻣﻦ ﻣﺮﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯ. ﻭ مولا
ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺗﺄﻭﻳل ﺘکیرﺍﻭل
ﺘﻮﻳﻌنی
اﺣﺮﺍم ﻮ
ﺗﺤﺮﻳم ﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺩل ﺘﻮ
ﺧﻄﻮﺭ ﮐﻨﺪ (یعنی
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺧﻄﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
توسّل ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی
ﺪﺍﺷﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟک
ﺘﺮک اﻓﮑﺎﺭ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺒﺘﻮﺳل
ﺒﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻮﺳّﻞ
ﺍﻣﮑﺎﻥ عدم
ﺘﻔﮑّﺮ ﺩﺭ ﮐسی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺣتی
ﻮﻗتی ﺒﮑﻠﻤﺎﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﺗﻮﺟﻪ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺗﮑﺒﻴﺮ
ﺍﻭل ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺘﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴنی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳک
ﺘﮑﺒﻴﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﺮﺳﻴﺪ ﭘس
ﺩﻭ ﺑﺎﺭ
ﺗﮑﺒﻴﺮ ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﭙﻨﺞ
ﺑﺎﺭتکبیر در
هر نماز باید
باشد ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥعرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ هفت
ﺑﺎﺭ ﺗﮑﺒﻴﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﮑﺒﻴﺮ ﺣﺴﻴﻥ
ﻄﻔل ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺳﻨّﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺸﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠق ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻫﻤﮕی ﺤسین
هاﻯ ﺰﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﭘﻨج ﺘﻥ ﺁل عبا
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
سالکان موفق ولایت
چهارم زردشت و
تمام شاخه های
ولایت زردشت
چون یهوذیان و
قریش وچند
طریقت موچوذ
در حاور میانه
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
چهارم ایلی یا
ایلیا و بقول
محمد علیّ ﻣﻌﻤﻮلا
ﺳﺎﻟک ولایت محمدی
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
مرگ قبل از
مرگ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
اصطلاحا
ﭼﻬﺎﺭﺗﮑﺒﻴﺮ
نموده است .
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ یالدی و
دیداری
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ و
ﺒﺘﺮﺗﻴﺐ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
هر بار با هر
شهوذ قبلی خود
الله ﺃﮐﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
میگوید که ذکر
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ اﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک
ﺒﻤﻌﺒﻮﺩ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻰ ﮔﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺰﺭگ و
کبیر ﻬﺴﺘﻰ
ﻭﻟی الله (
همان أهو در
ولایت زردشت)
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭالهی ﻬﺴﺘﻰ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ و الله
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻰ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺰ الله
اکبر هفتمین
تکبیر محمد را
میگوید ﮐﻪ
آنگاه شاهذ
عرش رحمان
بذاین شرط
کافی میرسد گخ
بخلق باز
میگردد و بعثت
و رسالت و معصومیّت
مییابد
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
با داشتن عرش
رحمان ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎلله
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ است .
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺪﺍﻡ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻗﺒلی هستند
ﮐﻪ با هر شهود
تازه ﺗﻮﻫّم
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎلله
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑرَبّ
ﻋﻈﻴم ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑرَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ مربوط
اﺳﺖ رَبّ
ﺃﻋلی گفته
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭالله
ﺩﺭ ﺃﻋلی
اﻟﻌﻠّﻴّﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﻄﻮﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺁنی ﻴک
ﻔﮑﺮﻭﻳﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺬﻫﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎشی اﺯ ﮐﺸﺶ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺤﻈﻪﺍﻯ که
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﻘطع می گرﺩﺩ و
این تئهمن
رسیدن به الله
بقول مولا
ﺧُﺴﺮﺍنی
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ
ﻭﺑﻘﻮل عاﺭﻓﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻠﺤﻈﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﻥ
ﻨﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ
ﻣﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺩﻳﺪﻥ
ﻨﺒﻮﺩﻡ.
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫم ﺪﻳﺪ
مگر بفرض محال
با شهود بی
مختیت
تجلّیات
ارباب نوغ فدق
بشری تا رسیئن
محال به نور
الله و
تجلّیات الله
در تمام انور
شهود اراباب
نوع ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﺭﻫﺮ ﻗﻴﺎم ﻮ
ﻗﻌﻮﺩﻯ
ﺘﮑﺒﻴﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮلا ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺑﺪﻥ ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳل
اﺯ ﻧﻈﺮ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴشود .
ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ ﮐﻪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺗﮑﺒﻴﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺩﺭﻫﺮﺣﺮﮐتی
ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺁﻏﺎﺯﺵ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻧﺶ اللهﺃﮐﺒﺮگفتن
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳل ﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﻭ ﺩﺭ ﺗﮑﺒﻴﺮ
ﺩﻭم ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﻭﺟﻤﻮﺩ ﻭ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺍﺳﺖ (ﻳﻌنی
ﻘﺒل اﺯ ﻧﺸﺴﺘﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﺳﺠﻮﺩ
ﻳک الله ﺃﮐﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺁﺭﺍم
ﻨﺸﺴﺖ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺳﺠﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﮑﺒﻴﺮ ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻫﺪﻑ
ﺣﻔﻈ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ در دل ﻭ
ﺍﻋﺎﺩﻩ ﺁﻥ ﺪﺭ
ﺫﻫﻦ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺩﺭﻧﻤﺎﺯ ﻳﺎ
ﻫﺮﻋﺒﺎﺩتی
ﺪﻳﮕﺮ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻥ
ﻨﻤﻮﺩﻥ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮔﻔﺘﻥ
ﺃﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺘﮑﺒﻴﺮ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺩﻋﺎ
ﻭ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩتی
گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی
ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺩﺭ
ﺗﮑﺒﻴﺮ ﺳﻮﻡ
ﺑﺮﺍﻯ این گفته
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﺠﺸم
ﻴﺎ ﺷﺒﻴﻪ ﺟﺴﻢ
ﻭﻳﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﮔﻔﺘنی ﻧﻴﺴﺖ (ﻳﻌنی
ﺼﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺑﺠﺴم
ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺠﺴم
ﻨﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. مولا
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯ ﺍﻭﺻﺎﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺑﺸﺮﻃ لا ﺩﺭالله)
ﻭ(لا ﺑﺸﺮﻃ ﺪﺭ
ﻫﻮ یا او )
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﭽﻨﺪ
ﺗﮑﺒﻴﺮ
ﮔﻨﺠﺎﻧﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺳﺎﻟک
ﻜﻪ ﻗﺒل اﺯ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺒلا ﺗﺮﻙ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺳﺎﻟک ﻮلاﻳﺖ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳک الله
ﺃﮐﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭﺗﻮﺳّل ﺪﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮلا
ﺑﺎﭼﻬﺎﺭ
ﺗﮑﺒﻴﺮ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
مرتضوی علاﻣﺖ
ﺍﺭﺗﻀﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺭﻭﺯﻯ
که ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
کوﺩک ﻴﺎ ﺟﻮﺍﻥ
ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﻃﺒق ﻤﻌﻤﻮل
ﭽﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ الله
ﺃﮐﺒﺮ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ هماﻥ
ﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ که
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ.
ﮐﻪﺍﻭلی ﭙﻴﺮ
ﺣﺴﻴنی ﺒﺎ ﻳک
ﺘﮑﺒﻴﺮ ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭلی اﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻦ ﻧﻤﻴﮕﻔﺖ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﺗﮑﺒﻴﺮ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺴﻴﻥ الله
ﺃﮐﺒﺮ ﺭﺍ ﮔﻔﺖ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻳﻥ
کاﺭﺣﺴﻴﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﻭﺳﻨّﺖ ﮐﺮﺩ.ﻳﻌنی
ﻀﻤﻦ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﻨﻤﻮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺴﻴﻦ
ﺣتی ﺪﺭ ﮐﻮﺩکی
ﺳﻤﺒﻮل عضو
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﺁل
عبا ﻭ ولایت الهی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭل ﺴﺎﻟک
ﻮﺣﺴﻴﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﻨﻴﺰ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﻬﻴﺪ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﭼﻮﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺣﺴﻴﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ولیّ
مولا ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳثﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺘﮑﺒﻴﻴﺮﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺃﻫم ﻤﺴﺎﺋل
ﺤﺴﺎس ﻓﻠﺴﻔی
عرفانی ﻮ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ و نه
فلسف ه های مادی
و عقلی ومنطقی
که لاﺯم ﺴﺎﻟک
ﻮلاﻳﺖ ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺘﻮﺟّﻪ ﺷﻮﺩ. ﻭالّا
ﺍﻳﻥ اﺻﻮﻝ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭ
ﺗﮑﺒﻴﺮ
ﭼﻬﺎﺭمین یعنی
هیچ عَرَضی
ﺒﺮ ﺍﻭ ﺣلال
ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﻫﻴچ
ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
اﻭﺭﺍ ﺩﺭﺩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ (
ﺍﻋﺮﺍﺽ
ﻧﺎﺳﻮتی
ﻮﻋﺮﺽﻫﺎﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻫﻤﮕی ﺤﺮﺍم هستند.
ﻭلی ﺒﺎﺯ أﻋﺮﺍﺽ
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎقی ﻮ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺠﻨﺒﻰ ﺩﺭﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﭙﻴﺶ
ﺑﻴﺂﻳﺪ. ﻭ ﺩﺭﺩ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ که
ﻣﺎنع کاﺭ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻌﺼﻮم ﻨﮕﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ گناﻩ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی اﮔﺮ
ﮐﻨﺘﺮل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍمه
ﺑﺪﻫﺪ ﺩﺭ ﻣﺮگ طبیعی
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭلی
ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻴلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
که ذخیره آخرت
میگوئیم ) ﻭﺩﺭ
ﺗﮑﺒﻴﺮ ﭘﻨﺠﻢ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻄﻮﺭ ﺫﻫنی ﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺟﻮﻫﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻋَﺮَﺽ (ﻫﺴتی
ها ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻳﺎ
ﺟﻮﻫﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﺻﻠﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺮﺽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻣﻮﻗّﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻣﻮﻗﺖ ﺍﺯ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺍﺻطلاﺣﺎتی
ﺪﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
مادی ﻗﺪﻳﻢ)
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﭼﻴﺰﻯ ﺤﻠﻮل ﻮ
ﻧﻔﻮﺫ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﺍﻭﺣﻠﻮلی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺧل ﻬﺴﺘﻰ
ﺑﻤﻌنی ﺪﺧﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺧل
اﺷﻴاء ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻤﺎم هستی
از ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
انوار الهی
ﺻﻔﺎتی اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪﻋﻘل اﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺘﺼﻮﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ( ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ)
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﺩﺭ الله
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻳﺎ ﺍﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻰ (ﻋﺪم ﻤﺎ
ﺳﻮﺍﻯ او )ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺤث ﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺮﺍﻣﮑﺮﺭﺍ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ) ﻭﺩﺭ
ﺗﮑﺒﻴﺮ ﺷﺸﻢ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺎﻳﺰ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﺎﺩث ﻭ
ﻣﺨﻠﻮق ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﭼﻮﻥ
ﺰﻭﺍل ﻮ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ (ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺷﮑل
ﻮﺻﻮﺭﺕ) ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﺯ
ﺣﺎلی ﺒﺤﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ(
ﺯﻳﺮ ﺍﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺣﺎل ﻤﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣی ﻮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻮ ﮐﺎﺳﺖ
ﻭ ﻃﺒﻘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻘﺎم اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺪﺍم ﻴﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ که
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺣی ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻫﺴنی
ﺘﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻘﺼی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﻭﺩﺭ
ﺧﻄﻮﺭ ﻫﻔﺘﻢ (ﺗﮑﺒﻴﺮﻫﻔﺘم
ﭽﻮﻥ هر
ﺗﮑﺒﻴﺮﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭﻳک
ﻮﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪفع ﺸﺮک
اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
اﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺤﻀﻮﺭ
ﺫﻫنی ﺮﺍ
(ﺧﻄﻮﺭ بخاطر)
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻭﺯ
ﻧﺨﺴﺖ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺧﻄﻮﺭ ﻭﺁنی
کوﺗﺎﻩ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺷﺎﻫﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﻮﺍس
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
( ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ ﻳﺎ
ﺷﺒﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت .ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﺷﻮﺩ ﻭ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺍﻧﺘﺰﺍعی ﻮ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺒﺬﻫﻥ
هم ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
را ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺴﺎﻟکی اﺯ ﺧﻮﺩ
نوری ﻧﺸﺎﻥ
وﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺪﻫﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻣﻄﻠﺐ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺻﻒ
بی ﺘﻮﺻﻴﻒ غیر
قطعی ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻤﻄﺮح ﻨﻤﻮﺩ.
ﻭلی ﻤﻮلا ﭼﻨﺪ (ﻭﺻﻒ
لا ﻳﻮﺻﻒ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ( ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻃ لا )
ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گغت .
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺁﻥ ﺪﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩ.
ﮐﻪﻋﺎﻟم اﺳﺖ
ﻭ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ. ﻭلی
همه ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻧفی
کرﺩ. ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ(
ﺒﺸﺮﻃ لا) ﻳﻌنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭلی
ﻨﻪ ﺁن ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺑﻴﻨﺎئی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻴم ﻮ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﻭﺻﻔﺎﺕ (لا
ﺑﺸﺮﻁ )ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺃﺻل
ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺻﻴفی
ﺪﺭﻓﻬم اﻧﺴﺎﻥ
ﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم
(ﺒﺸﺮﻃ لا ﻭ
ﻧفی ﺼﻔﺎﺕ) ﺍﻭ
ﺑﮑﻨﻴﻢ. ﻭﺩﺭک
ﻮ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ الهی
ﺨﻮﺩ ﻳک
ﺴﻴﺴﺘم
ﻔﻠﺴﻔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﺎلی ﺮﻭﺡ ﻭ تقرّب
بحقیقت
وﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻤﻮاﺯﺍﺕ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭلی
ﺒﺪﻭﻥ
ﺴﻠﻮﻙﻫﻴچ کدﺍم
اﺯ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺘﻘرَبّ ﻭ
ﺗﻌﺎلی
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﻧﮑﻨﻴﻢ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺼﻔﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎلا ﺑﺮﻭﻳﻢ.
(ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ)ﭼﻮﻥ
ﻨﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻧﻮﺍه ﻮ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻔﻠﺴﻔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭک ﺘﻌﺎلی ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻠﻴﺪ ﻓﻬم همه
ﺁﻧﻬﺎ فهم و
درک نظزیه سلوک
الهی ﺑﺎ ولایت
ﻭ ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎلاﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) مولا
ادامه میدهد
ﻭﺍﻣّﺎ ﺗﺄﻭﻳل
ﻨﻤﺎﺯ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
(ﻳﻌنی ﻤﻌنی ﺼلاﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺘﻮﺳل ﺒﺎ ولایت
ﮐﻪ ﻳکی اﺯ
ﺍﻋﻤﺎل ﺪﻳنی
اﺳﺖ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﮐﻮﻉ ﮐﺮﺩﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺠﻠﻮ
ﻗﺮﺍﺭ داد ( ﺳﺮ
ﺑﺰﻳری ﻮ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﺑﻴﺤﺎﻝ
ﻭ ﺧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺎﺭﺍﺿی اﺯ
ﺭﮐﻮع ﻨﺒﻮﺩ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﻌﻈﻴم ﺒﭙﻴﺮ الهی
ﺪﺭ ﻫﺮ ملاﻗﺎﺕ)
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺩﺕ ﺩﺭ
ﺩل ﻤﻴﮕﻮﺋﻰ
ﺑﺘﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻡ ﺣتی
اﮔﺮ ﮔﺮﺩﻥ
ﻤﺮﺍ ﺑﺰﻧﻨﺪ (ﮐﻪ
ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻫﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺗﺠﻠّﻯ
اﻟﻬﻰ الله
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭالّا
ﺧﻄﺎﺏ ﺑﺎ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ کرﺩ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎلله
ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺤﺎﺿﺮ
ﺑﻤﺮگ ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ الهی هست.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻥ ﻮ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ولایت
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
رﻏم ﺴﻮﮔﻨﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ سالک
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
طبیعتا
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ عهد خود
را رها ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺭﻫﺎ
ﻧﮑﻨﺪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩﺵ
ﺭﻫﺎ ﮔﺮﺩﺩ)
ﺍﻣّﺎ ﺗﺄﻭﻳل
اﻳﻨﮑﻪ (ﻗﺒلا
ﺗﺄﻭﻳل همه
ﻧﻤﺎﺯ ﺁﻣﺪ ﻭ
ﺍﻳﻨک ﺘﺄﻭﻳل
ﻴک ﻘﺴﻤﺖ
ﻧﻤﺎﺯ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﺄﻭﻳﻞو
تفسیر مولا
ﻳﻌنی ﺤﮑﻤﺖ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺩﻟﻴل ﻮﻣﻌنی
هر ﺍﺻطلاحی
کلّی ﻴﺎ ﺟﺰئی
ﻤﻴﺸﻮﺩ) ﺳﺮﺕ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﮐﻮع
ﺒﺮ ﻣﻴﺪﺍﺭﻯ
ﭼﻮﻥ ﺒﮕﻮﺋﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻨﻮﺍﻯ کسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺣﻤﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻰ( ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺳمع الله
ﻟﻤﻦ ﺣﻤﺪﻩ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯ رَبّ
ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ
اﺳﺖ( ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺘﻮﺟّﻪ ﻭ
ﺧﻄﺎﺏ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ عباﺭﺕ
ﺑﺎﺯ ﺫﮐﺮﻯ
ﺘﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺣتی ﻮﻗتی
ﺒﺎﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ) مولا
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺄﻭﻳﻞ (ﺣﻤﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﻳﻌﻨﻴﮑﻪ ﻣﺮﺍ
ﺍﺯ ﻋﺪم
ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻯ (ﭼﻪ
ﻋﺪم ﻤﻄﻠق ﺪﺭ
ﺃﺯﻝ ﻭﭼﻪ ﻋﺪم
ﻮ ﻣﺮﺩﻩ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺒﻮﺩﻥ ﻮﭼﻪ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺤﻘﻴﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﮐﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻨک
عقل ﺪﺭﺳتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﻤﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻋﻘلی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻫم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﻋﻘﻴﺪتی
ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺄﻭﻳل ﻮ
ﻣﻌنی ﻮﺣﮑﻤﺖ
ﺁﻥ ﺑﺎﺯ
ﺩﻟﻴلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺤﻤﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺴﭙﺎس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻭﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻭﺑﻘﻮل ﺴﻌﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺩمی
ﻮ ﺑﺎﺯﺩﻣﻰ
ﺷﮑﺮﻯ ﻮﺍﺟﺐ
است .ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
ﺸﮑﺮ ﻭ ﺗﻮﻓﻴق
ﺁﻥ ﺑﺎﺯ ﺷﮑﺮﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻥ
نیز ﺸﮑﺮﻯ دیگر
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺣﻤﺪ ﻭ ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺎملا
ﻣﻨﻄقی اﺳﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ ﻮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ)ﻭ
ﺗﺄﻭﻳل ﺴﺠﺪﻩ
ﺍﻭل اﻳﻥ
اﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺩﺕ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺣﺎل ﺴﺠﺪﻩ
ﻫﺴتی که ﻣﺮﺍ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﻓﺮﻳﺪﻯ
ﻭﭼﻮﻥ ﺴﺮ ﺍﺯ
ﺳﺠﺪﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﺗﺄﻭﻳﻠﺶ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﺎﺭج
کرﺩﻯ ( ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ولایت
ﺑﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﮐﻪ
ﺧﻠق مجدد ﮐﺮﺩ.
ﻳﻌنی ﺘﻮﻟﺪ
ﺩﻭم الهی ﻴک
کاﻣل ولایت محمدی
ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻣُﺮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ اﻳﻥ
ﻤﻔﺎﻫﻴم ﻮ ﺗﺄﻭﻳلاﺕ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
مولا ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎم ﻨﻤﺎﺯ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
راﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻗﺒلا ﻭ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻤﻮلا
ﺭﺍ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ ﺁﺷﻨﺎ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫم عباﺭﺍﺕ
ﺗﺄﻭﻳلی
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت
ﻭﻫم اﻥ همین
عباﺭﺍﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ.
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻓﻠﺴفی ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﻮﮐﺎفی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
قشری ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ الهی
ﻮﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺒﺒﺮﺩ)
ﻭ ﺗﺄﻭﻳل
ﺴﺠﺪﻩ ﺩﻭﻡ (ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﻳﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﺳﺠﺪﻩ
ﺩﻭﻡ ﻭﻋﻠّﺖ
ﺁﻥ ﭽﻨﻴﻥ اﺳﺖ)
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮئی
ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺍ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﻰ (ﻋﻮﺩ
و معاد ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭼﻪ
ﺭﻭح ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﻭﺩ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ هم
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺰﺩ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻤﺠﺪﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮخی
اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ رَبّ
ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭلی
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺒﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
عرشی ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﺎﺩ ﻭ ﻋﻮﺩ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺎﺯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺧﺘﺨﻮﺍﺏﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺭ
ﺑﻌثت
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
پیامبرگونه و الهی
ﺪﺍﺭند ﻭﻧﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﺨﻮﺩ که سالکان
دارند .ﮔﺮﭼﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ بیشتر
ﺁﺧﺮﺕ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ جمع
آوری ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻌنی سلوکی
اﻳﻥ ﻤﻌﺎﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺮﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ
ﺑﻨﺰﺩ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ و
شایسته مقام
روح خود ﻳﺎ رَبّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ (رَبّ
ﺍﻟﻔﺮﺩ) ﻳک
ﺮﻭح ﻤﻴﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺯ ﮐثرﺕ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﻳﺎ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ نزد
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺨﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺗﮑﺎﻣل طبیعی
ﻮﺗﺪﺭﻳجی با
عذابهای
آموزشی طبیعی دردناک
زندگی اﺳﺖ
ﻭﻟی ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
تکامل روح
ﻳﻜﺸﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﻓﺘﻦ
ﺩﺭ ﻳک ﺴﻠﻮک
اﺭﺍﺩﻯ ﻮ ﺳﺮیع
ﻮﻋﻘلی و
عاطفی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﺎ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
جلوتر ﺗﮑﺎملاﺕ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﺳﺒﻘﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻓﺮﻣﺎﻥ کن
ﻔﻴﮑﻮﻥ اﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺮﺍ ﺗﻤﺎمی
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺣتی ﻮﻳﺮﻭس ها
ﻭﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﺑﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻟﻮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩ ﮐسی
کاﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
عذﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
اﻧﻮﺍع ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﺴخ ﻮ ﻧﺴخ
ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺴﺮ ﺍﺯ ﺳﺠﺪﻩ
ﺩﻭم ﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺍﻳﻥ ﺨﻄﻮﺭ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩل ﺪﺍﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮئی که
ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﺨﻮﺍهی ﺒﺮﺩ (ﺩﺭ
ﻣﺮگ طبیعی
همه ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﺮگ ﺪﻭم
طبیعی ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﻭ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﺩﺭ ولایت
از مادر نوعی
فاطمی .ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﻭﺗﻮﻟﺪﻯ
ﻨﻮﻋﻰ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل نوعی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ برای
زندگی ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
کزﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺤﻘق ﺒﺎ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺨﻮﺩ
در ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺗﮑﺎملاﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻳﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻯ فصل نوعی
بهتر ﺘﻮﻟﺪ
ﻗﺒلی اﺳﺖ)
ﺍﻣّﺎ ﺗﺄﻭﻳل
ﻨﺸﺴﺘﻥ ﺘﻮ ﺑﺮ
ﺟﻨﺒﻪ ﭼﭗ ﭘﺎ ﻭ
ﺗﻦ ﻭﺑﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﭙﺎﻯ
ﺮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻯ ﭽﭗ
ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﻯ (
ﺭﻭشی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻥ
ﻤؤﺩﺑﺎﻥ که
ﻏﻴﺮ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻥ الاغ
ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ( ﺗﺄﻭﻳل
اﻳﻥ گوﻧﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻦ)
ﮐﻪ ﻣﻥ اﻗﺎﻣﻪ
ﺣق کرﺩﻡ ﺑﺎﻃل
ﺮﺍ ﮐﺸﺘﻢ (ﻗﻴﺎم
ﻮ ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﻳﻌﻨﻰ ﻗﻴﺎم
ﺒﻮﻇﻴﻘﻪ و ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺤج ﻮ
ﺍﻧﺠﺎم عباﺩﺕ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﮐﺸﺘﻥ
ﺒﺎﻃﻞ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻭ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎئی
ﺒﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯو
آخونذها .
ﺯﻳﺮﺍ مولا
ﺑﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺟﺎﺑﺮ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺨﻠﻔﺎﻯ
ﺮﺍﺷﺪﻳﻥ
ﻨﮑﺮﺩ.
ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺷﻴﻌﻪ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎﻯ هر ولایت
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻤﻴﻥ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭ ولایت ﻭ ﺩﻳﻥ
ﻮ ﻣﺬﻫﺐ ﺑﺎﻃل هستند.
ﻣﮕﺮ ﻭلیّ الهی
ﺴﺎﻟلک ﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ ولایت
ﺭﺍ ﺷﺮﻃ اﻭل
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺎﺯ ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺭﺍ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﺤﺒّﺖ ولایت
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺟﻨگ
ﻮﻧﺎﺳﺰﺍ
ﮔﻔﺘﻥ ﺒﺂﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ بی
اﻋﺘﻨﺎئی
ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﻨﻈﺮﻳﺎﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣّﺎ ﺗﺄﻭﻳل
ﺘشهّد ﺗﻮ (ﻋﻠّﺖ
ﻭ ﻣﻌنی ﻮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻳﻥ
کاﺭ) ﻳﻌنی
ﺘﺠﺪﻳﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻢ (ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻭ ﺗﺸﻬّ
ﺪﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳک گوﺍهی اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﺣﺎﻓﻈی
ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﺎﻟک اﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﻌﮑس
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺻﻌﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﻳﻨک ﺪﺭ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻥ
ﻤﻴﺂﻳﺪ. ﻭﺧﺪﺍ
ﺣﺎﻓﻈی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﺪّﻯ ﻮﺗﻤﺎم
ﻮﻗﺖ ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﻴﻥ
ﺪﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺩﺍﺋم ﺪﺭ صلاﺕ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻫﺮ صلاﺕ
ﻭﻋﺒﺎﺩتی هستند.
ﻭﺗﻮﺳّل ﻮﺩﻋﺎ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳتی
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﺮﺍﺣل ﺁﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ از
آن ﺧﺎﺭج گرﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﺪﻋﺎ ﻭ ﻧﺠﻮﺍ ﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺪﻭﻥ
کلام با قبله
خود ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ)
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳلام
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻋﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻰ (ﺩﺭﺳلام
ﻮﺗﺴﻠﻴم
ﻨﻤﺎﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺪﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻮ ولایت
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﺒﻌث
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺍﺭﻯ( ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻘﻄﻌی
ﻮﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﻴﭽﮑس ﺑﻌثت ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ولیّ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
کاملان ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﺑﺪ
ﺗﺮ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻌثت ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ الهی
ﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟکی ﺪﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺑﻮﺩ
ﻭﮐﺎﻣل ﻤﺒﻌﻮث
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻳﻌنی ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﻭﻫم
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
تازه بدون
اجبار ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﻳک
ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﻫﺴﺘﻰ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ۳۱۳
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ هستند
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳکی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﻴک
ﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﻮ ﺳﻠﻮک ﻤﻌﺮغی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺩﻳﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﻮﻓق
ﺒﺎﻳﺪ ﭘﻨج
ﺒﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻳک ﺪﻳﻥ
سلوکی اولی
اﻟﻌﺰﻡ ﺗﺎ ا
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺭ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ولایت
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺭﻭح
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ مولا
ﻧﻴﺰ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻤﻬﺪﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﭘس
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭلی
ﻤﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ هستند
ﮐﻪ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ اﺭﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﻌثت ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻨﺪ
ﺳﺎﻟک
احتمالی
ﺨﻮﻳﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺍﻣّﺎ ﺗﺄﻭﻳل
ﻘﺮاءﺖ
ﺗﺤﻴّﺖﻫﺎ (ﻭ ﺳلام
ﻮ ﺩﺭﻭﺩﻫﺎ ﮐﻪ
ﺍﻟﺴلام
علیکم
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺠﻴﺪ رَبّ
ﺳﺒﺤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻈﻴم
اﻭ.( ﻣﺠﺪ ﻭ ﺑﺰﺭگی
ﺒﺮﺗﺮﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی کمتر ﺍﺯ
ﻣﻘﺎم الهی
ﺒﻌﺪﻯ. رَبّ
ﺳﺒﺤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﻗﺎﺋم رب
مشهود اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ
اﻭ سالکان در
دریای احوال و
افکار ﺳﺒﺎﺣﻪ
و شنا
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺗﺎ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ اﻭ
ﺳﺒﺎﺣﻪ ﺩﺭ ﺑ
بحار ﺑﺤﺮﺍنی
اﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ رَبّ
مربّی ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ قائم
ﺩﺭﺣﺎل ﺘﺴﺒﻴح
ﻮ ﺷﻨﺎﮔﺮﻯ ﻮ
ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻭ ﻭ
ﮐﺴ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم
ﺤَﺴَﻨی اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
سالک ﻣﻴﺮﺳﺪ) ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻌﺖ
ﻭ ﺻﻔﺖ ﮔﻔﺖ (ﭘس
ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻨﻤﺎﺯ ﺻﻔﺎﺕ الهی
ﺪﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ.
ﻭلی ﻘﺮﺁﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻥ ﺒﺮخی
ﺮﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺑﺮخی ﺮﺍ
ﮔﻤﺮﺍﻩ و
ضلالت ﻣﻴﮑﻨﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﺎﻋث ﺳوء ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻭﻓﻬم ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁنی و هر
حکمت الهی و
عرفانی
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺑﻘﺮﺁﻥ
اﺳﺘﻨﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻓﻬم
ﻮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
برداشت دارند
ﻭﻗﺮﺁﻥﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﮑﻨﻴﺪ
ﺑﺮﻭﻳﺪ ﻭ
ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺸﻤﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﻌﺪ ﺁﻥ ﭽﻨﺎﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
از تجلّی الهی
دارید و
ﻋﻮﺍﻟم الهی
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻮئید ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّلاﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﺘﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎشید .ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ الهی
هستند) ﻭﭼﻮﻥ
ﻤﻴﮕﻮئی ﺴلام
ﺒﺮ ﺷﻤﺎ ﻭ
ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺑﺮﮐﺎﺕ ﺍﻭ (ﻓﺰﻭﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻣﺎل
ﻮﻣﻘﺎم ﻮﺳلاﻣﺘﻰ
که ﺑﻤﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺰ مال و
سلامتی یا نعمتهای
مادی گناه ساز
میدهد ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﻳﻌنی اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺒﺤﺎﻥ الله
ﺗﺮﺣّم ﻄﻠﺒﻰ (
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻤﻴﻨﻮﻯ ﻮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﻏﻴﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮﻣﺎﺩﻯ)
ﮐﻪ ﺑﻤﻌنی ﺁﻥ
اﺳﺖﮐﻪ ﺃﻣﺎﻥ
ﺘﻮ ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ (
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻭ ﻭﻗﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻤﺎم ﻤﻮﺍﺭﺩ
ﺣﺪﻳث
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺎﻥ
ﻨﺸﺪﻩ ﻭ
ﻣﻮﺭﺩﻯ هم
ﻨﺪﺍﺭﺩ)
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ (ﻭ
ﻗﻴﺎم ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﺴح ﻮﻣﺴخ که
ﻋﺬابی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯعلاﻣﺖ
ﺍﺭﺗﻀﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ اﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ) ﺳﭙس
ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﻔﺮﻣﻮﺩ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺗﺄﻭﻳﻞ (ﻭ
ﻋﻠﺖ ﻭﻓﻠﺴﻔ
ﻪﻭﻣﻌنی
ﺴﻠﻮﮐﻰ و اصلی) صلاﺕ
(ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎولایت
ﺩﺭﻫﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ)
ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﻭﭼﺎﺭ(ﺧﺪﺍﺝ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ
ﺭﺍﻭﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺎﻗﺺ ﻣﻌنی
ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻳﻥ
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻨﺎﻗﺺ
ﺍﺳﺖﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﻳﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ فیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ولایت
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﻃل ﻮ
ﺷﺮﻙ ﺁﻣﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻤﻮلا
ﺭﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. مولا
ﺳﻠﻮﻙ الهی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻭﺭﺍﻯ اﻳﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐ معرفی
کرﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ مولا ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺘﻤﺎمی ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ پی
ﺒﻮﺍقع
ﻤﺄﻣﻮﺭﻳﺖ الهی
خود ﺒﺒﺮﻧﺪ ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮلاﻳﺖ
ﻭﻣؤﻣﻥ اوم کنندﻩ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳّل عبادی
ﺮﺍ ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﻮلا ﺩﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭﺣتی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺮﻳﺤﺎ ﻧمی
گفته ﺍﻧﺪ
ﻭﺧﺪج ﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ هماﻥ ﺧﺪﺷﻪ
ﻭﻋﻴﺐ ﻭ
ﻧﺎﺭﺳﺎئی
ﻮﺷﮑﺴﺘﮕی ﺪﺭ
ﻳک ﻜﺎﺭ ﺩﺭﺳﺖ الهی
ﺪﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
درﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺎﻗﺺ
ﻭﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺮک اﺳﺖ .ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ هر ولایت
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻨّﻯ
ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﺍﻳﻥ
ﺸﺮک ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ بی
ﺪﻳﻨﻰ ﺧﻴﻠی
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺟﻬل کاﻣﻞ
چون حیوان
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﮔﺎهی
معکوس یا
ﻨﺎﻗﺺ ﻭیا
ﺃﻧﺪک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐم ﺪﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺪﺩﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﮐم
ﺪﺍنی هست
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺧﻮبی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻟﺤﻠﻈ ﺮﻭح
ﻮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس
اﺯ ﻣﺮگ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
اﻟﻬﻰﻏﻴﺮ
ﺍﺯﻋﻠﻮم مادی
و تکنیکی ﻮﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎ
ﻭﺣتی عرﻓﺎﻥ
کلاﺳﻴﻚ ﻭ
ﺍﺳﮑﻮلاﺳﺘﻴک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺸﮑﺪﻩ
ﻣﻌﻘﻮل
ﻮﻣﻨﻘﻮﻝمانندی
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺪﺍﻧﺸﮑﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
الهی میباشد
ونه ولایت هر
فقیه سفیه ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.)

حدیث8159 - ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ صلاﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
اﺣﺎﺩﻳث ﻧﻘل
ﺸﺪﻩ ﺩﺭﭼﻨﺪ
ﺟﻠﺪ ﺑحار هست.(
چون حدیث 8158 ) ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
کیفیت ﻧﻤﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﻤﺎم اﺣﺎﺩﻳث
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺣتی
ﺪﺭﺳﺘﺮﻳﻥ
اﺣﺎﺩﻳث
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺟﺰئی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ همه
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮ
ﺣﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻭ لاﺯم
ﺒﺪﺍﻧﺪ. ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺝ81ﺹ256ﺑ
بحار) ﮐﻪ ﻟﺒﺎس
ﺧﺸﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺮ
ﺗﻥ ﻤﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻣﻌﺼﻮم
اﺯﻋﺒﺎﺩﺕ
واجب ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ ﻭ
ﺁنساﻥ ﻄﻠب ﺪﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺣل ﺴﻠﻮکی
الهی ﺤﺮﺍم
اﺳﺖ. ﻭ ﺧﻨثی
کنندﻩ ﺗلاﺷﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ (
ﻣﻴّﺴﺮ) از
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ قمار
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﻤﺎﺭ ﭘﻮلی
ﭙﺮﺳتی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺤﺮم
اﺳﺖ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﻘﻤﺎﺭ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺸتی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻟﺒﺎﺵ ﺳﺎﻟک
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺤﻀﺮ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﺎﺕ
ﻫﻤﮕﺎنی اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ عرّﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺩﻭ
ﻗﻄﻌﻪ ﺍﺣﺮﺍﻡ.
ﮐﻪ شوریده ﻭ
ﺧﺎک ﺁﻟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺍﺫﻥ)
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺟﺎﺯﻩ
الهی ﻮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻏﺎﺯ صلاﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻬﺎﻯ
ﺘﻮﺳلی
ﺒﺎﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﻄﻮﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻤﺎ
ﻣﻴﺁﻣﻮﺯﻧند .ﻭلی
ﻨﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭلیّ الهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ولایت
الهی ﺴﺎﻟﻚ.
ﻭﺗﻤﺎم
اﺣﺎﺩﻳث ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺍﺟﺰای ﻨﻤﺎﺯ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭلاﺯﻣﻪ
ﺩﺭک ﺁﻥ اﺯ
ﭘﻴﺮ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ الّا
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﻌﺎﻳﺸﻪ
ﻫﻤﺴﺮﺵ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺑﻮﺩ (ﺝ81ﺹ۲۶۲ﺑ
بحار) ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻳﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﮑﺮ
ﮔﺬﺍﺭﻯ اﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﻭﺍﺟﺐ
وفریضه ﭼﻮﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮلی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﻧﮕﺎﻩ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﺣﺎﺩﻳثی
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﺩﺍﺏ ﻧﻤﺎﺯ
ﭼﻮﻥ ﺒﺎﺯﻯ ﻨﮑﺮﺩﻥ
ﺒﺮﻳﺶ ﻭﺑﺎ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺗﻠﻨﮕﺮ ﺯﺩﻥ ﻭ
ﻧﻈﺮ ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﻭﻳﺎ ﺣﺼﻮل
اﺳﺘﻔﺮﺍغ
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﻗﺸﺮﻯ هیچ ﻧﻘﺸی
ﻤثبت ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﭘﻴﺮ الهی
اﻣﺮﻭﺯ ﭼﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺗﻔﺎقی
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻤﺎم
دز ﺑﺎﺭﻩ
ﻧﻤﺎﺯ ﻧﻘل
ﺸﺪﻩ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ پذیرش
اعمال عبادی
ﺳﺎﻟک اﻣﺮﻭﺯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﻓﺮﻳبی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻘﺸﺮﻳّﻮﻥ هست
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺨﺼﻮﺻﻰ
ﻭﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﭘﺎﺳخ
ﻴﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻘﻬﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ
ﻤﻴﮕﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻋﻤلی ﺒﻤﻮﺟﺐ
ﺍﺣﺎﺩﻳث  ﺩﺭ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺷﻨﺎ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺮﺧلاﻑ ﮐﻌﺒﻪ
ﺍﺻ ﻮلاﻳﺖ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺒﺴﻮﻯ
کعبه ﺭﻓﺘﻦ
ﻭلی ﺴﺮ ﺍﺯ
ﺗَﺮﮐﺴﺘﺎﻥ ﻮ
ﺗﺮک ﻮلاﻳﺖ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ(
ﻳﺠﻮﺯ ﻭ لا
ﻳﺠﻮﺯ)
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل
ﻨﺎﻗﺺ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﺁﻧﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻭﻳﺎ ﭼﻪ
ﻣﻄﺎلب ﺪﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺗﺎﺭﻳخ
ﭙﺮﺳﺘﻰ ﻭﺣتی
ﻮلاﻳﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﭘﺮﺳتی
ﺒﺎﺯ ﺷﺮک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ولایت پنج
تن ﺗﺎﺭﻳخی ﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺨﻮﺩ ﺗﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺭؤﻳﺎئی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﮐثر ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﻄﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺨﻠﻔﺎ ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ملاﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭالّا
ﺑﺴﺎﻟک
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺧﺎﺹ
اوﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟک ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﻣﻬم اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮع ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﻃﺎﻋﺖ. ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻤﺎﺯ ﮐﻨﺪ ﻳﺎ
ﭼﻨﻴﻥ هیزم
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ ﺍﺯ
ﺻﺤﺮﺍ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ عباﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻌﻤﻮلا
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻨﻤﺎﺯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻋﻤﻮم ﺮﺍ
ﻓﺮﻳﻀﻪ ﻳﺎ ﻓﺮﺽ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻭﺍﺟﺐ ﺗﺤﻤﻴلی
اﺳﺖ. ولیّ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮیش
ﻧﺎﻓﻠﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺤﻤﻴلی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘُﺮ
ثوﺍﺏ ﺳﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ است .
ﻭالّا ﺳﺮﮐشی
ﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻳﻌنی
ﻤﻌﺼﻴﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﮕی
اﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﻮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺣﺎﺩﻳثی که
ﺑﻨفع تن
پروری ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ باور
میکنند ﻭ به
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﻮﺍم
ﻔﺮﻳﺐ ﮐﻪ ﺑﻨفع
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺨﺼﻮﺻﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
کلماتی
ﻤﺎﻧﻨﺪ (ﺷﺎﻳﺪ
ﻭ ﻋسی ﻮ ﻟﻌﻞ)
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺷﻥ ﺎﺳﺖ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺍﺿی کرﺩﻥ
ﺴﺎﺋل ﻤُﻐﺮﺽ
ﻳﺎ ﺟﺎﻫﻞ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﻣﺎم
وﻇﻴﻔﻪ ﺭﺍﺳﺖ
ﮔﻮئی ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
الهی ﺮﺍ ﺟﺰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻮﺑﻴﺸﻤﺎر ﻭ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺯﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪﻩﮐﻪ
ﺑﺎﺯﭘﻴﺮ الهی
هرﻳک اﺯﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻳﺎ ﺩﻋﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺒﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎم عمر
ﻧﻴﺰ ﮐﺎفی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺍﻧﺪﻥ ﻴک
ﺒﺎﺭ ﺍﻳﻥ
ﺪﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻋﻤل ﺒﺪﻧﺒﺎل
اﻳﻥ ﺪﻋﺎﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺠﺪﻩ ﺷﮑﺮ(ﺝ82ﺹ169 ﺑ
بحار) ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻤﺎﺯ
ﻣﻐرَبّ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
گفته ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻐرَبّ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎل ﻄﻮل
ﻤﻴﮑﺸﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﻏﺮﺑﺖ ﻭ ﺷﺎم
غرﻳﺒﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﻭﻥ ﻨﻮﺭ الهی
ﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ الّا
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻧﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﻓﺮق ی ﺪﺭ
ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺑﺎﻫم هست
.ﻭﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﻮﻳﮋﻩ
ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷته ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﺳﺠﺪﻩ ﺷﮑﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻭﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﺍﻩ
ﺍﺳﺖ ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺧلال ﻨﻤﺎﺯ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻓﺮ ﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺭﺟﻠﺪ83 ﺑحار
ﻫﺴﺖ ﺩﺭک
ﻤﻌﻨﻰ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ ﻭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻬﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺎ ﭘﻴﺮ الهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺑﺴﻤﻞ) ﮐﺮﺩﻥ
ﻴﻌنی ﺒﺴم الله
ﺍﻟﺮﺣﻤﻥ
اﻟﺮﺣﻴم گفتن
ﻭ ﺣﻮل ﻘوه
کرﺩﻥ ﻴﻌﻨﻰ لا ﺣﻮل ﻮلا
ﻗﻮﻩ الّا ﺑﺎلله
ﮔﻔﺘﻥ اﺳﺖ.ﺩﻋﺎﻯ
ﻄﻮلانی
ﻤﻮلا ﺩﺭﺝ 84 ص ۱۱
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺟﺎمع
ﻮ ﻗﺎﺑل ﺪﺭک
ﻤﻌنی ﺁﻥ
ﻭﺩﺭسی اﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻤﻮلا
ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺒلا
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﻤﻮلا
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺧلاﺻﻪ
ﺗﻤﺎم ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺒﺮ الهی
ﺒﮕﻮﻳﺪ ﻭ ﺑس .ﻭلی
ﻘﺒل اﺯ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻋُﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﻮ
ﺗﻌﻠﻴم
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
عباﺩﺕ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻃﻠﺐ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺒل اﺯ ﻓﺘح
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ

حدیث 8160- ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺟﺎﺑﺮ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
(ﺝ84ﺹ۱۶۱ﺑ بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ   ﻋﻦ ﺍﻟﻨﺒﻰﺃﻧّﻪ
ﻗﺎﻝﺃﻳّﻬﺎ الناسﻣﺎ
ﻣﻦ ﻋﺒﺪ الّا ﻭ
ﻫﻮ ﻳﻀرَبّ ﻋﻠﻴﻪ
ﺑﺨﺰﺍﺋﻢ
ﻣﻌﻘﻮﺩﻩﻓﺎﺫﺍ
ﺫﻫﺐ ﺷﻠﺸﺎ ﺍﻟﻠّﻴﻞ
ﻭ ﺑﻘﻰ ﺷﻠﺸﻪ ﺃﺗﺎﻩ
ﻣﻠﻚ ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪﻗﻢ
ﻓﺎﺫﮐﺮ اللهﻓﻘﺪ
ﺩﻧﺎ ﺍﻟﺼﺒﺢﻗﺎﻝ
ﻓﺎﻥ ﻫﻮ ﺗﺤﺮﻙ ﻭ
ﺫﮐﺮ اللهﺍﻧﺤﻠّﺖ
ﻋﻨﻪ ﻋﻘﺪﻩﻭﺍﻥ
ﻗﺎﻡ ﻓﺘﻮﺿّﺄ ﻭﺩﺧﻞ
ﻓﻰ الصلاةﺍﻧﺤﻠّﺖ
ﻋﻨﻪ ﺍﻟﻌﻘﺪ ﮐﻠّﻬﻦ
ﻓﻴﺼﺒﺢ ﻗﺮﻳﺮ ﺍﻟﻌﻴﻦ
ﺃﻯ ﻣﺮﺩﻡ
( ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
) ﻫﺮ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ( ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ ) ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮔﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ(
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﮐﻤﭙﻠﮑس ﮐﻪ ﺻﺪ
ﻭﺃﻧﺪﻯ ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶﻣﺪﻋﻰ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ ﻋﻠﻤﻰ
ﺁﻥ ﺷﺪ) ﭼﻮﻥ ثلث
ﺳﻮﻡ ﺷﺐ ﺷﺪ ( ﻫﻢ ﻫﺮ
ﺷﺐ ﺩﺭ ﺷﻠﺶ ﺳﻮﻡ
ﺁﻥﻭ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺳﻮﻡ ﻭ ﺁﺧﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﮐﻪ ﺍﺻطلاﺣﺎ
ﺩﺭ ثلث  ﺳﻮﻡ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺍﻯ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﭼﻪ ﺩﺭﺩﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺻطلاﺣﺎ
ﺳﺎﻋﺖ ﺩﺭﻭﻥ ﺩﻝﻭ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﻭ ﻳﺎ ﻣﺘﺼﺪﻯ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩﮐﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺁﻥ
ﺑﻴﺘﻮﺗﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻫﻢ ﻧﻤﺎﺯ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ) ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺻﺒﺢ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ ﺧﺮﻭﺳﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
) ﻭ ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ ﮐﻦﻭﭼﻮﻥ
ﺷﺨﺺ ﺑﺤﺮﮐﺖ ﺩﺭﺁﻣﺪﻭ
ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩ.(
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺖﮐﻪ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ ﺗﺄﻧّﻰ
ﻭ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﻧﺨﻴﺰﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺷﺒﻬﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﻳﻦ
ﺗﻨﺒﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩﮐﻪ ﺑﮑﻠﻰ
ﺑﺮﻧﺨﻴﺰﺩ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﮔﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻝ ﺍﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ(ﻭ
ﺫﮐﺮﺗﻨﻬﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺻﺤﻴﺤﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭ ﻭﻭﺿﻮ ﮔﺮﻓﺖ (ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ) ﻭ ﺩﺍﺧﻞ
ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺪ ( ﻭﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
صلاﺕ ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﮔﺮﻩ ﻫﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭ ﺑﺎ قُرّه
ﭼﺸﻢ ﻳﺎ ﭼﺸﻢ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ( ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﻗﺮﺕ ﺍﻟﻌﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻧﻮﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ ﺩﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪ ﻭﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﮔﺬﺭﺍﻧﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺮّﺕ ﺍﻟﻌﻴﻦ
ﺩﻳﻮﮔﺮﺍﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ)ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕﻧﻴﺰ
ﺍﺯ مولا ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﺝ84ﺹ۱۶۱ﺑحار):
ﻗﺎﻝ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ اللهصلاﻩ
ﺍﻟﻠّﻴﻞ ﻣﺮﺿﺎﻩ
ﻟﻠرَبّ ﻭ ﺣﺐ
ﺍﻟملاﺋﮑﻪ ﻭ ﺳﻨّﻪ
ﺍﻟﺄﻧﺒﻴﺎٴﻭﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ ﻭ ﺃﺻﻞ
ﺍلاﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﺭﺍﺣﻪ
ﺍﻟﺄﺑﺪﺍﻥ ﻭ
ﮐﺮﺍﻫﻴّﻪ ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥﻭ
ﺳلاﺡ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺄﻋﺪﺍٴ  ﻭ ﺍﺟﺎﺑﻪ
ﻟﻠﺪﻋﺎٴﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻟﺄﻋﻤﺎﻝﻭ
ﺑﺮﮐﻪ ﻓﻰ ﺍﻟﺮﺯﻕﻭ
ﺷﻔﻴﻊ ﺑﻴﻦ ﺻﺎﺣﺒﻬﺎ
ﻭ ﺑﻴﻦ ﻣﻠﻚ ﺍﻟﻤﻮﺕﻭ
ﺳﺮﺍﺝ ﻓﻰ ﻗﺒﺮﻩﻭ
ﻓﺮﺍﺵ ﺗﺤﺖ ﺟﻨﺒﻪﻭ
ﺟﻮﺍﺏ ﻣﻊ ﻣﻨﮑﺮ
ﻭ ﻧﮑﻴﺮﻭﻣﻮﻧس
ﻭ ﺯﺍﺋﺮ ﻓﻰ ﻗﺒﺮﻩ
ﺍﻟﻰ ﻳﻮﻡ القیامة
ﻓﺎﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﻳﻮﻡ
القیامةﮐﺎﻧﺖالصلاة
ﻇلا ﻓﻮﻗﻪﻭ ﺗﺎﺟﺎ
ﻋﻠﻰ ﺭﺃﺳﻪﻭ ﻟﺒﺎﺳﺎ
ﻋﻠﻰ
ﺑﺪﻧﻪﻭﻧﻮﺭﺍ ﻳﺴﻌﻰ
ﺑﻴﻦ ﻳﺪﻳﻪﻭ ﺳﺘﺮﺍ
ﺑﻴﻨﻪ ﻭ ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻨﺎﺭﻭ
ﺣﺠّﻪ ﻟﻠﻤؤﻣﻦ
ﺑﻴﻦ ﻳﺪﻯ الله ﺗﻌﺎﻟﻰﻭ
ثقلا  ﻓﻰ
ﺍﻟﻤﻴﺰﺍﻥ ﻭﺟﻮﺍﺯﺍ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺼﺮﺍﻁﻭ
ﻣﻔﺘﺎﺣﺎ ﻟﻠﺠﻨّﻪ
ﻟﺄﻥ الصلاةﺗﮑﺒﻴﺮ
ﻭ ﺗﺤﻤﻴﺪ ﻭ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﻭ ﺗﻤﺠﻴﺪﻭ ﺗﻘﺪﻳس
ﻭ ﺗﻌﻈﻴﻢﻭ
ﻗﺮاءة ﻭ ﺩﻋﺎٴﻭ
ﺍﻥ ﺃﻓﻀﻞ ﺍﻟﺄﻋﻤﺎﻝ
ﮐﻠّﻬﺎالصلاة
ﻟﻮﻗﺘﻬﺎ ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ ﻣﻮﺟﺐ
ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ( ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎولایت.
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﻧﺎﻓﻠﻪ
ﻣﻘﺮﺭ ﭘﻴﺮ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﺎﻡ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺐ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﻏﺮﺑﺖ ﻏﺮﻳﺒﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺳﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﻭﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺷﺐ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺩﺭﺩﻝ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺩﺍﺋﻢ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ علاﺋﻢ رؤیاﺋﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺷﺐ ﻳﻠﺪﺍﻯ ﺩﺭﺍﺯ
ﻭﺗﺎﺭﻳﻚ ﺩﻝ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ نفس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺑﻤﺮﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﺳﺒﺐ ﻣﺤﺒّﺖ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ( ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﺣﺘﻰ ﮐﺎملاﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ولایت ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺩﺍﺋﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ
. ﻭﺍﻳﻦ ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺣﺎملاﻥ
ﻋﺮﺵ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺮ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪﺗﺄﺷﻴﺮ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺍﻭ ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ
) ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﺳﻨّﺖ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺗﻤﺎﻡ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺳﻨّﺖ ﻭ ﻋﺎﺩﺕ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻧﺒﻮﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ.ﻭ ﺳﻨّﺖ
ﻫﻤﺎﻥﺳﻨﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺸﺪﻳﺪ ﻭ ﻣﻘﺪّس
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﻧﻮﺭ ﻣﻌﺮﻓﺖ ( ﻧﻮﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻥﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﻌﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕﻭ صلاﺕ
ﻭﻧﻤﺎﺯﺑﺎ ﻧﺎﻣﻬﺎ
ﻭ ﺍﺳﻤﺎٴ اللهﻭ
ﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﮐﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﭘﻨﺞ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﻧﻮﺑﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎلا ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺃﺻﻞ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻭﻡ ﻭﻫﻮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ پس
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ ﺳﺒﺐ ﺭﺍﺣﺖ
ﺑﺪﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻫﺎﻯ ﺑﺘﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﭘﺮ
ﻋﺬﺍﺏ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺨﺖ ﺧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ولی ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻭ ﻫﻴﭻ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ثواب ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺧﺮﺕ ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎﺩﺭﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺩﺭﺟﺴﻢ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ ﻧﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺎﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻨﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ
رَبّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰﻧﻈﻴﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﻫﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ
) ﻭ ﻧﻴﺰ باعث ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ(ﮐﻪ
نفسﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺭﻓﺸﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ابلیس ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻧﺎﺭﺿﺎﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺷﺐ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻭ ﺷﺮﻙ
ﻭﺭﺯﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖﻭ ﺗﻮﺣّﺶ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻣﻴﮑﺸﺪ
ﻧﺎ ﺭﺍﺿﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺭﺍﻫﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﺳلاﺣﻰ
ﺑﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ولایت
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﺮ ولایت ﻓﻘﻴﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﺷﻴﻌﻪ
ﻳﺎﺳﻨّﻰﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﻭﻫﻤﻰ ﻭﺑﺎﻃﻞ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻣﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺟﻞ ﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺷﺒﺎﻧﻪﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ( ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ
ﻭ صلاﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺍﺟﺎﺑﺖ ﺩﻋﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ ﻭ ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻫﺮ
ولایت ﻓﻘﻴﻪ ﺣﺘﻰ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ولایت
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ مولا
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪﻭ ﺑﺮﺩﻭﺵ
ﻭ ﭘﺸﺖ ﺁﻧﺎﻥ ﺗﻠﻨﺒﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
پس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺮﻙ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﺷﺮﻳﻚ ﺧﺪﺍ ﻭولایت
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﺍﺟﺎﺑﺖ
ﺍﻟﻬﻰﺟﻮﺍﺏ ﻣﻮﺟﺐ
ﻭلاﺯﻡ ﺍلاﺟﺮﺍ
ﻭ ﻣﺸﺒﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭ ﻋﻠّﺖ ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ( ﺩﻳﮕﺮ ﺃﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ ) ﻭ
ﺑﺮﮐﺘﻰ ﺩﺭ ﺭﺯﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻳﺎ ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰﻭﻧﻪ
ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭ ﻓﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺣﺘﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻌﻤﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺎﻣﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ
ﺷﻔﻴﻊ ﺑﻴﻦ ﺷﺨﺺ
ﻭ ﻣﻠﻚ ﺍﻟﻤﻮﺕ ﻭﻧﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮﺵ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ(ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺒﺮ
ﺭﻭﺣﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ ﻗﺒﺮ
ﺧﺎﮐﻰ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻗﺒلا
ﺍﺯ ﺑﺪﻥ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩﻭﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﻴﮑﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﻣﺮﮔﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻙ
ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺎ ﺍﺯ ﻗﺒﺮ ﺧﺎﮐﻰ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺗﻦ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪﻭ
ﭼﺮﺍﻍ ﻗﺒﺮ ﺗﻦ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)ﻭ ﺁﻥ ﻓﺮﺵﺯﺑﺮ
ﭘﻬﻠﻮﻯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
( ﮐﻪ ﻣﻴّﺖ ﺭﺍ ﺑﭙﻬﻠﻮ
ﻣﻰ ﺧﻮﺍﺑﺎﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺣﻔﺮﻩ ﻗﺒﺮ ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ) ﻭ ﺟﻮﺍﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻨﮑﺮ ﻭﻧﮑﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ( ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﺗﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻳﮑﻰ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻧﮑﻴﺮ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ ﺯﺷﺖ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﻳﮑﻰ ﺍﻧﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻧﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﭼﻤﺎﻗﻬﺎﻯﺒﺮﺗﻦ
ﻣﻴّﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻰ ﻧﺸﻴﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﺎﺳﺦ ﺑﺪﻫﺪﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻭﭼﻤﺎﻗﻬﺎﻯ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﮔﺮ ﺧﺮ ﻭ ﮔﺎﻭ ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭﮐﺸﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻮﻧﺶ ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻗﺒﺮﺵﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.( ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢﮐﻪ ﻗﻴﺎﻡ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻣﻮﻧﺶ
عرّﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺑﺎﺯﺩﻳﺪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ) ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻮﺩﻧﻤﺎﺯ
ﺷﺐ ﺳﺎﻳﺒﺎﻥ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ( ﮐﻪ
ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻣﺤﺸﺮ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺶ ﻫﺰﺍﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻭ ﭘﻮﺳﺖ
ﭼﺮﻣﻴﻦﻭ ﭘﺸﻢ ﺩﺍﻍ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﺏ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﻗﺘﻠﮕﺎﻩ ﻭﮐﻤﻴﻦ
ﮔﺎﻩ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥﻭ
ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ ﺍﺯ
ﮔﻠﻮ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﻗﺼّﺎﺑﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﻤﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﭼﻨﻴﺒﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺭﺩﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻭﮐﻪ ﺳﺒﺐ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖﻣﺮﮒ
ﺍﻭﺭﺍ ﺁﺳﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭالّا
ﺷﺐ ﻳﻠﺪﺍﻯ ﺳﺨﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺗﺎﺟﻰ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺑﺪ ﻭ ﻟﺒﺎﺳﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﻦ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﻮﺭﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ ( ﺭﺍﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺮﺳﻰ ﺍﺯ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺭﺍﻩ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ ) ﻭ ﭘﺮﺩﻩﺍﻯ
ﺑﻴﻦ ﺍﻭ ﻭ ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﺘﻨﻢ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﻭ ﻧﺴﺨﻬﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ) ﻭ ﺣﺠّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣؤﻣﻦ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ( ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺎﻡ ﻣؤﻣﻦ ﺍﻣّﻰ
ﻭﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﭘﺮﺳﺸﻰ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ ) ﻭ
ﻧﻴﺰ باعث ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ
ﮐﻔّﻪ ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ( ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﮐﺸﻴﺪﻥ ﺑﺘﺮﺍﺯﻭ
ﺍﺯ ﻣﺤﺎﺳﻦ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻭﺗﺮﺍﺯﻭﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎملاﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ولایت ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺑﺮﮒ ﻋﺒﻮﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺬﺷﺖ ﺍﺯ ﺻﺮﺍﻁ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺻﺮﺍﻁ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﺎﻥ
ﺍﻭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﮐﻠﻴﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
صلاﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﻠﻴﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﺷﺪﻥﻳﻚ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎلاﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﺷﺪﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺩﻭﺵ ﻳﺎ ﻓﺮﺩﻳﺶ
ﻭ ﺗﻨﺪﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭولایت ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی
اﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺨﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ ﺁﻥ ﻫﻤﻪ
ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ ﺍﻧﺴﺎﻥﺍﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ ﭘﺮﻧﺪﻩولیّ
ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺎﻝ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺑﻴﻦ ﮐﺮﺍﺕ ﻭ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ ﺭﻓﺖﻭﺁﻣﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪﺭﻭﺯ
ﺳﻮﻣﺘﻮﻟﺪ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﺷﺶ ﺳﺎﻟﻪ
ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻭ ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭﺍﺯﺍﻯ ﻋﻤﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﭼﻪ ﺗﻤﺪﻧّﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﻭﭼﻪ
ﻟﺬﺗﻰ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺸﻰ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻣؤﻣﻦ صلاﺕ ﻭ ﺗﮑﺒﻴﺮ
ﻭ ﺗﺤﻤﻴﺪ ( ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ) ﻭﺗﺴﺒﻴﺢ(ﺳﺒﺤﺎﻥ
الله ﮔﻔﺘﻦ ﻭﺳﺒﺎﺣﻪ
ﻭ ﺷﻨﺎﻭﺭﻯ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ) ﻭ ﺗﻤﺠﻴﺪ
( ﮐﻪ ﻣﺠﺪ ﻭﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
) ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺶ ( ﭘﺎﻙ ﺷﺪﻩ
) ﻭ ﺗﻌﻈﻴﻢ ( ﺑﺰﺭﮒ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺮﺑﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭ ﻗﺮﺍٴﺖ
ﻭ ﺩﻋﺎ ( ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﻳﺎﺩﺭ ﺩﻝ
ﺷﺐ) ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎ ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻋﻤﺎﻝ( ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
) صلاﺕ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻧﻤﺎﺯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﺎﻋﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ولیّ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻭﻝ ﻭﻗﺖ
ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺖ. ولیّ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻓﻠﻪ ﺷﺐ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﭘﻴﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﮐﺎﺳﺖ ﻭ ﻃﺒﻘﻪ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺭﻭﺣﻴﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺳﺮ ﺳﺎﻋﺖ ﻃﺒﻖ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺷﺪﻩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ حدیث ﺩﻳﮕﺮﻯﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺑﻨﺎﻡ (ﺯﻫاء ) ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﻮﺩﺑﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺣﺎلا
ﻭﻗﺖ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺗﻮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺨﻮﺍﺑﺪ(ﺝ84ﺹ170ﺑحار) ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺳﺎﻟک
است .ﮐﻪﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﻭﺗﻀﻌﻴﻒ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺝ84ﺹ173ﺑحار)
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﻯ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﺗﺼﺪﻯ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺗﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻃﺮﺯ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩﻭ ﺁﺩﺍﺏ
ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐﻭﺍﺩﻋﻴﻪ
ﻭﺍﻭﺭﺍﺩ لاﺯﻡﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ
ﻣﻰ ﺁﻣﻮﺯﺩ. ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺎﺭﺑﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺍﺧﺒﺎﺭﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ(ﺟﻠﺪ 65 ﺑحار)ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮﺵ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻏﻴﺒﺖ ﭘﻴﺮ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ عرّﻟﺖﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ ﻭ ﺟﻢ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺟﻤﺸﻴﺪ
ﻭ ﻓﺮﻳﺪﻭﻥ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺟﻤﻌﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻏﺎﺯ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪﺩﻭ
ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﻌﻪﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﻇﻬﺮﻯﺮﺍ
ﺍﺻطلاﺣﺎ ﻣﻨﺘﻔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻇﻬﺮ ﻭﻋﺼﺮ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻧﻤﺎﺯ ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﻣﻐرَبّ
ﻭ ﻋﺸﺎ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻧﻤﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺻﺒﺢ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﺎملاﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺑﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻤﺮﻳﺘﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻟﺰﻭﻡ ولایت
ﺍﻟﻬﻰ باعث ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺷﺮﻙ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ
ﻳﻚ ﻣؤﻣﻦ ﺭﺍ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ(ﺝ85ﺹ18ﺑ
بحار) ﻳﻚ ﺍﻣّﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻳﺎ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺑﺎﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣؤﻣﻦ ﻫﺮﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻧﻤﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣؤﻣﻦ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺴﻠﻢ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻴﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭﻧﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻴﺎﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺻﻒ ﺍﻭﻝ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ ﻭثواب
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺍﺭﺩ(ﺝ85ﺹ18ﺑحار) ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﭘﻴﺶ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ مولا ﺳﻪ کس
ﺭﺍ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ (ﺝ85 ﺹ24ﺑحار) ﻳﮑﻰ
ﻣﺠﻬﻮﻝ ﺍﻟﺤﺎﻝ
( ﻣﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭ) ﻭﻳﮑﻰ
ﻏﻠﻮّ ﮐﻨﻨﺪﻩ ( ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺮﺍ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻗﺎﺋﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ پس ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪ ) ﻭ ﻳﮑﻰ ﻓﺎﺳﻖ
( ﭘﺴﻚ ﺭﻓﺘﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﮐﻪ ﻋﻠﻨﺎ
ﻓﺴﺎﺩ ﻣﮑﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﺰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺎﺯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﻴﺶ ﻧﻤﺎﺯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﮐﻨﻨﺪ ﻧﺎﭼﺎﺭﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻋملا ﺗﻔﺮﻋﻦ ﻭ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.)

حدیث
-8161 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ85ﺹ48ﺑ بحار) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ : ﮐﺎﻥ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻳﻘﻮﻝﻣﻦ
ﻗﺮﺃ ﺧﻠﻒ ﺍﻣﺎﻡ
ﻳﺄﺗﻢ" ﺑﻪ ﻓﻤﺎﺕﺑﻌﺸﻪ
الله ﻋﻠﻰ ﻏﻴﺮ ﻓﻄﺮﻩ
ﻫﺮکس
ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﻗﺮﺍٴﺖ ﮐﺮﺩﻭﺍﺋﺘﻤﺎﻡ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖﭼﺰﻥ(
ﺩﺭﺁﻥ ﺣﺎﻝ ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
) ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮ ﻏﻴﺮ ﻓﻄﺮﺕ مبعوث
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﻗﺮﺍٴﺖ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﭘﻴﺶ ﻧﻤﺎﺯﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺶ ﻧﻤﺎﺯ ﻗﺮﺍٴﺖ
ﺳﻮﺭﻩ ﻫﺎﻯ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﮐﺖ ﮔﻮﺵ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ مولا ﺍﺯ(ﺍﺋﺘﻤﺎﻡ
ﻳﻌﻨﻰ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻫﺮﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻏﻴﺮﻭﺍﺻﻞ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻓﺮﺻﺖ ﺗﮑﺎﻣل
ﺴﻠﻮکی اﻟﻬی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪپس
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻗﺮﺍٴﺖﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺩﻋﺎﻯ
ﺷﺨﺺ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺟﺰ ﺷﺮﻙ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﺋﺘﻤﺎﻡﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺖ ﻭﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺗﻰ ﮔﺮﻓﺘﻦﻭﺍﻭﻡ
ﻭﻫﻮﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻧﻤﻮﺩﻥ
اﺯ ﺍﻣﺎﻣﻰ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭﻧﺎﻡولیّ ﻏﻴﺮ
ﺍﻣّﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣؤﻣﻦ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﺧﻮﻧﺪﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭﺷﺮﻙ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻬﻨﻢ  ﺩﺍﻍ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺣﻘﺎﺭﺕﻧﻮﻋﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪﻣﺴﺦ ﺧﻮﻙ ﻭﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺟﺰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭرَبّ ﻣﺮﺑّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ ﺗﻮﺳﻠﻰ
ﻭﻫﺮ ﺗﻘﻠﻴﺪﻯ ﺷﺮﻙ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻴﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰﻳﺎ
ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭﺍﺣﺴﺎﻥ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
مبعوث ﺷﺪﻥ ﺩﺭﻳﻦ
حدیث ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺷﺮﻁ ﺩﻭﻡ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﮐﺎملاﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻘﻴﻪ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮﻭﻳﺎ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺑﺪﺗﺮﭼﻪ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺑﺪﺗﺮﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺩﺭﻣﺤﺸﺮ
ﺧﺮﺍﻥﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖﺑﺎﺯ بعثت ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺑﺮ ﻏﻴﺮ ﻓﻄﺮﺕﺍﺻطلاﺡ
ﺟﺎﻟﺒﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥﺑﺮ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻓﻄﺮﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﻳﻚ ﻣﺸﺮﻙ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺴﺦ ﻣﺴﺦ ﻭﻓﺴﺦ
ﺩﺭﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪولیّ ﻓﻄﺮﺕ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﺎﺹ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﺬﺍ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻰ
ﮔﻮﺋﻴﻢﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎلاﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ باعثﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﺩﺭ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻭﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ ﺑﺎ
ولیّ ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﺴﻰ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﻧﻤﺎﺯﻯﻗﺒﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﻮﺩﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺶ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪﻯﺟﺰ
ﺷﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ولایت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮکس
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻳﻌﻨﻰ ﺟﻤﻊ
ﻭ ﺟﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥﻭ
ﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ
ﺷﺎﻫﺪ ﻭ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﭼﻨﺎﻥ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻭ ﻳﻘﻴﻦ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ ﺍﺋﺘﻤﺎﻡ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﺍﻣﺎﻡﻭﺍﻣّﻰ
ﻭﻣؤﻣﻦﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﻮﺳﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﻴﻚ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ(ﻳﺘﻴﻢ)ﻧﻴﺰ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺍﺋﺘﻤﺎﻡ
ﻭﺍﺋﺘﻤﺎﻥ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭمولا
ﺩﺭحدیثﺑﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ
ﻣﻌﮑﻮﺵ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭولایت ﺯﻧﺪﻩ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ۳۱۳ ﻧﻔﺮﻯ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳکی ﺮﺍ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭ ﺩﺭﻙ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﺑﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪﻣﺮﮒ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻣﺎﻣﻰ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺮﮒ ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
(ﺝ۵۸ﺹ۱۵ﺑ بحار):
ثلاثة  لا ﺗﻘﺒﻞ
ﻟﻬﻢ صلاﻩ ﻣﻨﻬﻢﺭﺟﻞ
ﺃﻡ ﻗﻮﻣﺎﻭﻫﻢ ﻟﻪ
ﮐﺎﺭﻫﻮﻥ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺳﻪ کس ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻮﻯ ﮐﺮﺍﻫﺖ ﻭ
ﻧﻔﺮﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ ( ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺎﺕ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻢ ﻣﺬﻫﺐ
ﻭﺣﺰﺏ ﻭﮔﺮﻭﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.پس ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺗﻮﺳﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻢ ﺷﺪﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻣﺎﻣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻴﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺍﻣﺎﻣﻰ ﻣﺸﻬﻮﺭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭالّا ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻗلاﺑﻰﻭ ﺧﺮ ﺩﺟّﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻧﮕﺎﺭﻧﮓ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺭﻭﺯﻯ
ﺍﺯ ﺧﻄﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﮐﻪ ﺩﺭﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺟﺰ ﺟﺴﺪ ﻣﺘﻌﻔّﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﻭﻧﻔﺮﺕ ﭼﻮﻥ ﻋﺸﻖ
ﻭﻣﺤﺒّﺖﺩﺍﺭﺍﻯﺪﺭﺟﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ ﻭﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻧﻔﺮﺕ ﺑﺎ ﻏﻴﺮ ﺃﻫﻞ
الله ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻔﺮﺗﻰ ﻫﻢ
ﻧﺸﺎﻥﻧﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻧﻘﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ولیّ ﻧﺎﺣﻖ
ﺭﺍﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﻫﻢ ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﻪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺳﻨّﻰ ﻭ ﺷﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻘﻴﻪ ﺷﻴﻌﻰ ﺻﺪ
ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺷﺮﻙ
ﻭﺭﺯﻯ ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻍ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺍﺯ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪولیّ
ﺍﻭلاﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺎملاﻣﻦ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻭﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺁﺯﺍﺭ ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺃﺻﻞ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺟﻢ ﻭﺟﻤﻊﺑﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ85ﺹ53ﺑحار) ﮐﻪ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ ﺃﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﻭ ﺍﺑﻦ ﻋﺒّﺎﺵ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
: ﻣﻦ ﺃﻡ ﻗﻮﻣﺎﻭ
ﻟﻢ ﻳﻘﺘﺼﺪ ﺑﻬﻢﻓﻰ
ﺣﻀﻮﺭﻩ ﻭ ﻗﺮﺍٴﺘﻪﻭﺭﮐﻮﻋﻪ
ﻭ ﺳﺠﻮﺩﻩﻭ ﻗﻌﻮﺩﻩ
ﻭ ﻗﻴﺎﻣﻪﺭﺩﺕ ﻋﻠﻴﻪ
صلاﺗﻪﻭ لا ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﺗﺮﺍﻗﻴﻪﻭﮐﺎﻧﺖ
ﻣﻨﺰﻟﺘﻪ ﻋﻨﺪ الله
عرّﻭﺟﻞ
ﻣﻨﺰﻟﻪ ﺃﻣﻴﺮ ﺟﺎﺋﺮ
ﻣﺘﻌﺪﻟﻢ ﻳﺼﻠﺢ
ﻟﺮﻋﻴّﺘﻪﻭ ﻟﻢ
ﻳﻘﻢ ﻓﻴﻬﻢ ﺑﺄﻣﺮ
الله ﻫﺮکس ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺭﺍ ( ﻭﻗﻮﻣﻰ ﻣﺪﻋﻰ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﮐﻨﺪ ولیّ ﻗﺼﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ ﻗﺮﺍٴﺖ
ﻭﺭﮐﻮﻉ ﻭ ﺳﺠﻮﺩ
ﻭ ﻗﻴﺎﻡ ﻭ ﻗﻌﻮﺩ
ﺧﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻤﺎﺯﺵ
ﺑﺨﻮﺩﺵ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.(
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻗﺼﺪ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﭘﺬﻳﺮﻯ ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻭ ﺷﺮﻙ
ﺍﺳﺖﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺳﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪﺍﻳﻦ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺸﻔﺎﻋﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺟﻢ ﻭ ﺟﻤﻊ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻳﻦ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ ﺑﺮ
ﭘﺸﺖ ﻭ ﮔﺮﺩﻥ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﺘﺮﺍﮐﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﺴﺦ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺠﻬﻨﻢ ﻣﺠﺮﻡ ﮔﺮﺩﻧﺪ
) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻭ ﻧﺰﺩﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻳﻚ ﺃﻣﻴﺮ
ﺳﺘﻤﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺗﻌﺪﻯ ﺑﺮﻋﻴّﺖ
ﻣﻰ ﮐﻨﺪ ﻭﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺄﻣﺮ ﺧﺪﺍ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ( ﺗﻨﻬﺎ
سلوک الهی ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭘﻴﺶ ﻧﻤﺎﺯ ﻧﺎﺷلاﻳﺴﺖ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻗﺒﺖ سوء
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﭘﻴﺮﻭ
ﺟﺎﻫﻞ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺑﺠﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﻤﻰ ﮔﺮﺩﺩ
ﻗﺼﺪ ﮐﺮﺩﻥ ﺭﺍﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﻭالّا
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺼﺪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺟﻠﺪ
۵۸ ﺑ
بحار ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺣﺎﺩﻳﺸﻰ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.)

حدیث  8162 - ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺑﻨﻘل اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺝ85ﺹ72ﺑﺤﺎر) ﻘﺎل ﺮﺳﻮل الله
ﺍﻧّﻯ ﺃﺧﺎﻑ
ﻋﻠﻴﮑم
اﺳﺘﺨﻔﺎﻓﺎ
ﺑﺎﻟﺪﻳّﻦ ﻭ
ﺑیع اﻟﺤﮑﻢ ﻭ
ﻗﻄیعة  ﺍﻟﺮﺣﻢ
ﻭ ﺃﻥ
ﺘﺘّﺨﺬﻭﺍ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻤﺰﺍﻣﻴﺮ
ﺗﻘﺪﻣﻮﻥ
ﺃﺣﺪﮐﻢ ﻭلیس
ﺑﺄﻓﻀﻠﮑم فی
اﻟﺪﻳﻥ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺍﻳﻥ
ﻨﮕﺮﺍنی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻡ
ﮐﻪ ﺩﻳﻦ ( ﻭﺭﺯﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮﻋﻤﻠﻰ
ﻭﻧﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎنی
اﺳﻤی ﻮ ﻗﺸﺮﻯ
ﺘﻤﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳلاﻣﻰ)
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﺒک ﻮ
ﺩﺳﺖ ﮐم
ﺒﮕﻴﺮﻳﺪ. (ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﮐم گرﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻘش ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﻠﻮک الهی ﺮﺍ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺗﺮک ﺴﻮﮔﻨﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻯ
ﻮ ﻗﺸﺮﻯ گرﻯ
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
کنند . ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺨﻮﺩ
ﻭﻓﺎﺕ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺑﺎﺯﻯ ﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺃﻧﺪک
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻋﺎﻟم ﻮ
ﺩﺍﻧﺎﻯ اﻣﻮﺭ الهی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺪ ﺩﻳنی ﺮﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻩ ﻣی اﻧﺪﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ بی ﺪﻳنی
ﺨﻴلی ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﺪ ﺩﻳنی
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺁﻥ
کاﻓﺮ ﺟﺎﻫل
ﺒﻴﮕﻨﺎﻩ ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺸﺮک
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻫﺎﻯ
ﺴﻨﮕﻴﻥ ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ هم
ﺪﺍﺭﺩ) ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺣﮑم ﺮﺍ
ﺑﻔﺮﻭﺷﺪ. (ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ هم
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﻨﺎم ﺪﻳﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺣﮑﺎم ﺪﻳﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم
ﺒﺴﺎﺯﻧﺪ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻯ
ﻫﻤﻴﻥ
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ ﺩﻳنی
گوﻧﺎﮔﻮن ﮐﺴﺎنی
اﺳﺖ ﮐﻪ الهی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ الهی
ﻨﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺎﻟم ﻮ
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﻣؤﻤﻦ ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﺁﻓﺖ الله ﻫﺎئی
که ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺁﻳﺖ الله ﻭ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻭعلاﻣﺖ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ)
ﻭﻳﺎ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﻗطع
ﺮﺣﻢ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ (ﻧﻪ
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
که ﺩﺷﻤﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ هستند
ﻭ ﺗﻌﺼﺐ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩگی
ﻮ ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﺘﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﺮک
ﺮﺣم ﻮلاﻳﺖ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺨﻮﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﺮک ﻮﻟیّ الهی
ﺨﻮﺩ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻗطع
علاﻗﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ) ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺰﺍﻣﻴﺮ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﺩﻳﺪ (ﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺘﻮﺭﺍﺕ ﺭا
ﺯﻣﺰﻣﻪ ﮐﻨﺎﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌنی
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤی
ﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ اﮔﺮ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ
ﺑﻤﻘﺎﺻﺪ
ﺑﺎﻃنی و الهی
ﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺰﺍﻣﻴﺮ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺁﻭﺍﺯ
ﻳﺎ ﺍﺻطلاﺣﺎ
ﺗﺠﻮﻳﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
عملا ﺍﺳﺘﻤﺎغ
ﻘﺮﺁﻥ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺒﺮﺍﻯ غیر
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﮐﻠماﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺣتی
ﺨﻮﺩ اﻋﺮﺍﺏ
ﻣﻌﺎنی
ﭽﻬﺎﺭﺩﻩ ﻗﺮﻥ
ﭙﻴﺶ ﺍﻳﻥ کلماﺕ
ﻗﺮﺁنی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺻلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳلاﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ همین
ﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺑﺎﻃنی
ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﻘﺮﺁﻥ ﺪﺭ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻳکی
اﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻣﺎم ﺨﻮﻳﺶ
ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺸﻤﺎ ﺩﺭ
ﺩﻳﻥ ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ (ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﮐﺎملاﻥ
الهی ﺪﺭ ﺩﻳﻥ
ﻮﺭﺯﻯ هستند
ﭘس ﺑﺎ ﺑﺎلاﺗﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟک اﻭ ﻣﻌنی
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺟمع ﻮ ﺟم ﻮ
ﺣﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﻮﺻﻌﻘﻪ ﻭ
ﺧﻠﺴﻪ
ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﻮ ﺑﺎﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﺸﻮﻧﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻳک
آﺧﻮﻧﺪ ﻓﻘﻴﻪ
ﻣﺸﻬﻮﺭ ﻳﺎ
ﺯﻭﺭﻣﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺪﻳنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺷﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ هم
ﺪﺍﺭند. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻭﺑﮑﺴﺎنی
ﺘﻘﻠﻴﺪ ﺩﻳنی
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ الهی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎسی
ﺒﻨﺎم اﺳلام
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ
نمی ﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭلیّ
اﻟﻬﻰ ﺟﺰ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺗﺸﮑّﻴلاﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺒﻨﺎم
ﺪﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ کلیسا و
مذهب ﺳﺎﺯﻯ ﺮﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺣتی کساﻧﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﻧﺪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭ ﺗﺤﮑم ﻮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺠﻮئی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﺎﺣق ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺮﺍ ﺫﮐﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋملا
ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﮐﺎملا ﺩل
ﺒﺴﺘﻪ ﺩﺍﺋم
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﺸق ﻮ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﻓﺎﺟﺮﺍﻥ
ﻔﺎﺳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﻓﺠﻮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺸﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻦ ﻓﺠﻮﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺣتی
گناﻫﺎﻥ عرف
ﺟﺎﺭﻯ ﺭﺑﻄی هم
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭘس ﻗﺎﺑﻞ
ﺳﻨﺠﺶ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﻫﺮﺧلاﻑ ﮐﺎﺭﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﺩﻋﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﭘﺸﺖ ﺳﺮﮐﺴﺎنی
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﻧﻤﺎﺯ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻏﻠّﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﺨﺘﻨﻪ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ (ﺝ85ﺹ84ﺑ
بحار) ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻤﻄﻤﺌﻥ ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺶ ﻧﻤﺎﺯ
ﺧﺘﻨﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺎﻟﺒﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﺑﺮﺯگ ﺴﺎلی
ﺨﺘﻨﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺩﻧﺎک ﻮ
ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﻋملا
ﺳﻤﺒﻮل ﺘﺮک
ﺸﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺯﺧم
ﺨﺘﻨﻪ ﺁﻟﻮﺩگی
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺯﻯ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺎ
ﺧﻮﺏ ﺷﻮﺩ.
ﻭﻃﺒﻌﺎ ﺣﺎﻟﺖ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺕ ﺩﺭ ﻣﺮﺩ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣتی
ﺪﻭﺧﺘﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺎﻥ ﻫم
ﺒﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﻤﺎم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺴﻮﺩﺍنی ﺪﺧﺘﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻭﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺃﺻل
ﺴﻤﺒﻮل
اﻣﺘﻨﺎع ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍتی
اﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺷﺮعی ﻮ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ (ﺧﺘﻨﻪ
ﮐﺮﺩﻩ)
ﻣﻨﻈﻮﺭﺧﺘم
ﻘﺮﺁﻥ ﻳﺎ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
اﺯ ﮐﺎملاﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
بحلق ولایت
ﻭﻣﺒﻌﻮث الهی
ﺒﻤﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭالّا
ﺟﺒﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ کرﺩﻥ
ﻮ ﺳﻠﻮک
ﻨﻤﻮﺩﻥ کسی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺩل
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺧﺎﻟتی کرﺩ.
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻌﮑﻮس
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ)
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻘﻮل اﻣﺎم
ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ85ﺹ86ﺑ
بحار): اﻥ ﺃﺋﻤّﮑم
ﻮﻓﺪﮐم الی الله
ﻓﺎﻧﻈﺮﻭﺍ ﻣﻥ
ﺘﻮﻓﺪﻭﻥ فی
ﺪﻳﻨﮑم ﻮ صلاﺗﮑم
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺸﻤﺎ ﻭﺍﻓﺪﺍﻥ
ﺸﻤﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭘس
ﺩﻗّﺖ ﮐﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﻥ ﻮ صلاﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﭼﻪ
ﮐﺴﺎنی ﻮﻓﻮﺩ
ﻭ ﺭﻓﺘﻥ ﺒﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻳﺪ! (ﺍﺋﺘﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻗﺒﻮل
اﻣﺎﻣﺖ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭ
ﺗﻮﺳل ﺒﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ (ﻭﻓﺪ)
ﻭ ﻫﻤﺴﻔﺮ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ
هرﻣﺬﻫبی
ﺴﻨّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﮐﻪ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ الهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻣﺎﻣﺖ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﻳن
ﺪﺍﺩﻥ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮخی
ﺮﺍ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺁﻧﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم ﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻤﺎم اﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣی اﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺎ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧند
ﻗﺪمی ﺪﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻗﺪمی
ﺒﺮﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺬﮐﺮ ولایت
ﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴم
اﻣﺮ ولایت الهی
ﻮﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺍﺑﻬﺎم ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺗﺮس
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻤﺎمی ﺤﻖ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻴﺎ
ﺳﮑﻮﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴ ﻮ
ﺳﺮﺑﺴﺘﻪ
ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻌﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ ﺑﺎ
ﭼﻨﺪ ﻣﻌنی
ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣثال حلاﺟﻬﺎ
ﺑﺎ ﮐﻠﻤﻪ ﺃﻧﺎ
ﺍﻟﺤﻖ ﮐﻪ
ﺣﺠّﺖ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩ ﻗﻄﻌﻪ
ﻗﻄﻌﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺗﻮﺻﻴﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺎ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﺎم ﻮ
ﻣﺮﺑّﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻣّﻯ
ﻮ ﻣؤﻣﻥ اﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻮ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺘﺨﻔﻴفی ﻨﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺩ ﺳﺘم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺣﺮﺍم
ﺰﺍﺩﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﺮﺩ(ﺝ85ﺹ86ﺑحار)
ﺩﺭﺣﺎﺍﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﺣﺮﺍم
ﺰﺍﺩﻩ ﮐﻴﺴﺖ
ﻭﺷﺎﻳﻌﺎﺕ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻐﺮﺿﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣﺮﺍم
ﺰﺍﺩﻩ ﺍﺯ
ﺯﻧﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺭﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ عقد
رسمی ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺪﺍﻥ
ﭽﻴﺰﻯ هم
ﺒﺮﺍﻯ ﮔﻔﺘﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﻣﺨﺎﻟﻒ ولایت
الهی ﺮﺍ ﺣﺮﺍﻡ ﺯﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻤﺎﺩﺭﺵ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﺪﺭﺵ
ﻋﻘﺪ شرعی
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺫﺍﺕ ژنتیک
ﺭﻭﺣی اﻭﭼﻨﺎﻥ
عقب ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭﻋﻘﺐ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﭽﻨﻴﻥ
ﺪﺷﻤﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ولایت
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺧﻠﻔﺎﻯ اﺳلامی
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﭼﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺴﻨّﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭﭼﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌی گه
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺮﺍ
ﺁﺯﺍﺭ ﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺪﻋﺖ ﻭ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍشی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯﺒﺘﻨﻬﺎئی
ﺼﺎﺣﺐ ﻳک
ﻤﺬﻫﺐ ﻭ کتاب و
ﺭﺳﺎﻟﻪﺍﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻴچ کس
ﺣﺮﺍم ﺰﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻨﺎﻫﺶ ﺑﺮﺻﺎﺣﺐ
ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﺮﺍ
ﻫﺮﮐس ﻭلی
ﻤﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺤﺮﺍم ﺰﺍﺩﻩ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻮﺑﻪ
الهی ﻮ ﺳﻠﻮکی
کند ﺍﮔﺮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺫﺍﺗﺎ
ﺣﺮﺍم ﺰﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻳﺎ
ﺣﺮﺍم ﻠﻘﻤﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘس ﺑﺤﺮﺍم
ﺨﻮﺭﺩﻩ ﺫﺍﺗﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ولایت
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻳﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮ ﺳﻔﻴﻪ
ﻭﻓﺎﺳق ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
اﻣﺎم ﻨﻤﺎﺯ
ﻧﻤﻮﺩ (ﺝ85ﺹ86 بحار) ﮐﻪﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻨﮑﻪ
ﻳک ﻨﻤﺎﺯﻯ
ﭙﺸﺖ ﺳﺮﮐسی
اﻳﺴﺘﺎﺩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﻔﺎﻫﺖ
ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭﻳﺎ
ﻓﺴق ﻮﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﭘﺴک ﺮﻭﻯ هاﻯ
ﺮﻭﺣی
اﻭﺗﺤﻘﻴق کرﺩ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯﺳﻔﻴﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻋﺎﻟم ﻮ الهی ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭالّا
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
عقلی
ﻮﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺮﻭﺍﻧﻰﻣﻴل
اﻣﺎﻣﺖ ﻭ
ﻧﻤﺎﺯﻫم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻗﺮﺁﻥ ﻮ
ﺍﺣﺎﺩﻳثﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ ﺍﺯ
ﺍﺑﻠﻴس ﺩﺭ
ﺗﻠﺒﻴس ﻭ
ﻟﺒﺎس ﺭﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭﻳﺎ
ﺍﺯﺣﺮﺍم
ﺰﺍﺩﻩ ﻭﺳﻔﻴﻪ
ﻭ ﻣﺸﺮک ﻮﺻﻨمی
ﻫﻤﻴﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ هستند
ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺳﻨّﻰ) ﻭﻳﺎ
ﺑﻘﻮل اﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﺝ85ﺹ87 ﺑ
بحار):اﻥ
ﺴﺮﮐم ﺃﻥ
ﺘﺰﮐّﻮا صلاﺗﮑﻢ
ﻓﻘﺪﻣﻮﺍ
ﺧﻴﺎﺭﮐم ﺍﮔﺮ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻳﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ صلاﺕ
ﺷﻤﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﻧﻴﮑﻮ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘس
ﭘﺮﺧﻴﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺟﻠﻮ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻳﺪ (
ﮐﻪﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﭙُﺮﺧﻴﺮ و
کمال ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭘس
ﻧﻤﺎﺯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭالّا
ﭘﺸﺖ ﺳﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺳﺎﻟﻬﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺟﻬﻨمی ﺸﺪﻧﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عملا ﻫﺮ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪگی ﻮ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﭘُﺮﺧﻴﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺒﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﻤﻌﺮﻓی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺘﺄﻳﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺄثیرﺷﺪﻳﺪ
ﻭ ﻣثبت ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣی
ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
غیر ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺍﺯ
ﻟﺰﻭم
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﻭ
ﺗﺤﻘق
ﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻨﻤﺎﺯ ﻣﻘﺒﻮل
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎکی ﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻭ ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
مصطفوی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻫﻤﻴﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻥ ﻮ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣتی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﮑسی
ﻤﻴﺪﺍﺩ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻥ کلماﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﻘﻴﻥ
ﺒﺤﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﻭ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ نیز
ﻴﻘﻴﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺤق ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﻣﺮﺍجعه ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺗلاﺵ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
اﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ عملا
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﺠﺎﺩ
ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی ﺪﺭ
ﺩﻳﻥ ﺠﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ( ﺝ85ﺹ78 ﺑحار): ﻤﻥ ﺼﻠّﻯ
معهم فی اﻟﺼﻒ
ﺍﻟﺄﻭﻝ
ﻓﮑﺄﻧّﻤﺎ
ﺻﻠّﻯ مع ﺮﺳﻮل الله
فی اﻟﺼﻒ
ﺍﻟﺄﻭل هرﮐس ﺑﺎ
ﺁﻧﺎﻥ (
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ)
ﺩﺭ ﺻﻒ ﺍﻭل
ﻨﻤﺎﺯ ﮐﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺻﻒ ﺍﻭب
ﺒﻮﺩه اﻧﺪ (ﻭ
ﺻﻒﺍﻭل ﻨﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮلا علاﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭلیّ الهی
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺻﻔﻮﻑ ﺁﺧﺮ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻮﻓق
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫنی
ﻮلیّ الهی
ﻨﻤﺎﺯ ﻭ ﺗﻮﺳل
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺎﺋل ﺒﻬﻤﺎﻥ
ﻨﻘﺶ ﺗﻮﺳل
ﺒﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭ
ﺗﻮﺳل اﺯ ﻭلیّ الهی
ﻮﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺣتی
اﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﺳلی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻭﻗﺖ ﻗﺮاءﺖ
ﺳﻮﺭﻩ ﻓﺎﺗﺤﻪ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﺪﺭ ﺩﻭ
ﺭﮐﻌﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﺳﮑﻮﺕ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺍﻣﺎم
ﭙﻴﺶ ﻧﻤﺎﺯ
ﻗﺮاءت ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﻮﺳّل
ﺒﭙﻴﺮ الهی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭﻳﺎ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺝ85ﺹ۸۸ ﺑ
بحار): ﻤﻥ ﺃمّ ﻘﻮﻣﺎ
ﻭ ﻓﻴﻬم ﻤﻥ هو
ﺃﻋﻠم ﻤﻨﻪ ﺃﻭ
ﺃﻓﻘﻪ ﻟم ﻴﺰل
ﺃﻣﺮﻫم الی
ﺴﻔﺎﻝ ﺍﻟﻰ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎﻣﻪ
ﻫﺮﮐس
ﺍﮔﺮ ﻗﻮمی ﺮﺍ (ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ولایت
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﺭﺍ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺖ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ( ﺍﻭم
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﭼﻪ
ﺗﻮﺳل عباﺩﻯ
ﻭﻳﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻭ
ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
عباﺩﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻋﻠم ﻮ
ﺃﻓﻘﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ(
ﺁﮔﺎﻩﺗﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ بالاتر
ﻭﻓﻘﻴﻪ ﺗﺮ
ﻳﺎﺁﮔﺎﻩ ﺗﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﮕﺎهی
ﺼﺒﺤﮕﺎﻫﻰ
ﭘﮕﻴﻪ ﻭ ﻓﻘﻴﻪ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
عقلی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ الهی
ﻮﻟﺪتی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﮐسی
ﭽﻘﺪﺭﻋﻠم ﻮ
ﻓﻘﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ مُدّعی
ﺁﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺃﻣﺮ
ﺁﻧﺎﻥ(ﺩﺭﺃﻣﺮ
ﺩﻳﻥ ﻮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ الهی ﺪﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ) ﺩﺭ
ﺳﻔﺎل ﻮ
ﺑﺄﺳﻔل ﻮ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﻮﻓﺮﻭ
ﺭﻓﺘﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺗﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ. (ﻭﻫﻤﺎﻥ
کاﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻤﮑﺮﺭ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل که
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ مجدد
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻘﺎﺋم
ﻮروز ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
و بر ای رفتن و
تولد بنوع فوق
بشری ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ بالأخره
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ کن
ﻔﻴﮑﻮﻥ الهی
ﺮﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی
اﮐثرﺍ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺪﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
و ﺩﺭﺟﻬﻨﻢ
ﺟﻬﺎﻧﻮم
ﺠﻬﺎﻥمیباشد .
ﻭالّا
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺗﻤﺎم
ﺸﺪﻩ ﻭﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮﺧﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻨﻴﺰ ﺣﻀﻮﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺎﺿﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭ
ﺳﺨﺖﺗﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺗﺤﻮﻳل
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ لاﺯﻡ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫم
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭘس
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻓﺎﺳﺪ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﺮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻨﻤﺎﺯ
ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﺩﺭ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪفع
ﺨﻄﺮ ﻭﺗﻘﻴّﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻨﻤﺎﺯ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث اﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮ ﻓقیهی ﺪﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺩﻳﺪ ﺝ85ﺹ89 ﺑ
بحار) ﮐﻪ
ﻧﮕﺮﺍﻥ اﻃلاع
اﻣﺎم ﺸﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﺬﺭﺕ
ﺧﻮﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺒﻮﻯ
ﻔﺮﻣﻮﺩ ﺑﻘﻮل
اﻣﺎم عسکری: ﻴﺎ
ﺃﺧﻰ ﺍﻧّﻤﺎ
ﮐﻨﺖ ﺗﺤﺘﺎج
ﺃﻥ ﺘﻌﺘﺬﺭ ﻟﻮ
ﺗﺮﮐﺖ ﻳﺎ ﻋﺒﺪالله
ﺍﻟﻤؤﻣﻦ
ﻣﺎﺯﺍﻟﺖ ملاﺋکة
ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﺍﻟﺴبع ﻮ
ﺍﻟﺄﺭﺿﻴﻥ
اﻟﺴﺒﻊ ﺗﺼﻠّ
علیک ﻮ ﺗﻠﻌﻥ
اﻣﺎمک ﺬﺍﻙ ﻭ
ﺍﻥ الله ﺃﻣﺮ
ﺃﻥ ﻴﺤﺴﺐ ﻟک ﺼلاﺗک
ﺨﻠﻔﻪ
ﻟﻠﺘﻘﻴّﻪ
ﺑﺴﺒﻌﻤﺎﺋﻪ صلاة
ﻟﻮ ﺻﻠّﻴﺘﻬﺎ
ﻭﺣﺪﻙ ﻓﻌﻠﻴک
ﺒﺎﻟﺘقیة ﺃﻯ ﺒﺮﺍﺩﺭ(
برادر ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻥ عنوﺍﻥ ﺒﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ) ﺍﮔﺮ
ﺗﻮ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻤﺎﺯ ﺩﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﻧمی کرﺩﻯ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﻣﻌﺬﺭﺕ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻃ
ﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭ ولایت ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭالّا
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺰﺭگی
ﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ) ﺃﻯ
ﺒﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻣؤﻣﻦ ( ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ کاملاﻥﻋﺒﺪ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﻨﺪﻩ
ﻣﻄیع اﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻧﺎ ﻣﻘﺒﻮل
الهی ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺮﺍ
ﻣؤﻣﻥ ﺒﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺍﻣﺎم
اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺃﻯ
ﻤؤﻤﻦ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ولایت
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎم هست
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳل ﺪﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻫﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ)
ﺑﺪﺍﻥ که
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ هفت ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻮ ﻫﻔﺖ ﺯﻣﻴﻥ
ﺒﺮﺗﻮ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ (
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺨﻮیش ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﮐﺎملاﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻘﺪﺭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻣﺎمی ﻠﻌﻨﺖ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺗﻮﺭﺍ
ﻫﻔﺖ ﺻﺪ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺤﺴﺎﺏ
ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺗﺘﻬﺎ
ﻧﻤﺎﺯﻣﻴﮑﺮﺩﻯ
( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻭﺧﻄﺮ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﭘﺸت
ﺴﺮ ﭼﻨﺎﻥ ﻔﻘﻬﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪﻯ ﻨﻤﺎﺯ
ﮐﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﺤﻀﻮﺭ
ﻧﺒﺎﺷﺪ) ﭘس
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺑﺎﺵ.
ﻭﺍﻣﺎم کاﻇﻢ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻘﺮاءت ﺳﻮﺭﻩ
ﺭﺍ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ(ﺝ85ﺹ89  بحار)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺴﺄﻟﺘﻪ ﻋﻥ
ﻘﻴﺎم ﺸﻬﺮ
ﺭﻣﻀﺎﻥ هل
ﻴﺼﻠﺢ؟ ﻗﺎﻝ لا
ﻳﺼﻠح ﺎلا
ﺑﻘﺮاءة ﺗﺒدأ
ﻮﺗﻘرأ
اﻟﻔﺎﺗحة ثمّ
ﺘﻨﺼﺖ ﻟﻘﺮاءة
ﺍلاﻣﺎﻡ ﻓﺎﺫﺍ
ﺃﺭﺍﺩ
ﺍﻟﺮﮐﻮع
ﻘﺮﺃﺕ ﻗل هو الله
ﺃﺣﺪ ﺃﻭ
ﻏﻴﺮﻫﺎ ثمّ
ﺮﮐﻌﺖ ﺃﻧﺖ
ﺍﺫﺍ ﺭﮐﻊ ﻭ
ﮐﺒّﺮ ﺃﻧﺖ فی
ﺮﮐﻮعک ﻮ
ﺳﺠﻮﺩک کما ﺗﻔﻌﻞ
ﺍﺫﺍ ﺻﻠّﻴﺖ
ﻭﺣﺪک ﻮصلاﺗک
ﻮﺣﺪک ﺃﻓﻀﻞ... ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻗﻴﺎﻡ( ﺑﻨﻤﺎﺯ)
ﺩﺭﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﭙﺮﺳﻴﺪﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﻗﺮاءت
ﺷﺮﻭع ﺸﻮﺩ (ﻭ
ﺳﻮﺭﻩ ﻓﺎﺗﺤﻪ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﺍﻟﺤﻤﺪ) ﺳﭙس
ﺑﻘﺮﺍٴﺖ ﺍﻣﺎم
گوﺵ ﺩﺍﺩ (ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺒﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻣﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻓﺮقی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ولی ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ الهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﺎﻣﻌﺮفی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎن
ﺁﺷﮑﺎﺭ که ﻗﺒلا
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﺎم ﺮﺍ
ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻌﺮفی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺭﻣﺾ
ﻋﻴﻥ ﻮ ورم ﭼﺸم
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﻣﺪﺍﻭم
ﻮﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪﻥ
ﺪﺭ ﺧﻮﺭﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺗﺨم
ﭽﺸم ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺂﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﭘﺸﺖ ﮐﺮﻩ ﭼﺸم
ﭽﺮبی ﺠمع
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﮑﺮﺩ ﭼﺸم
ﻔﺮﻭ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﭼﺸم
ﺘﺮﺍﺧﻮمی که
ﺁﻧﺮﺍ ﺭَﻣَﺪ
ﻳﺎ ﺭَﻣَﺾ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺪﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺑﺴﺎﻟک
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻧﻤﺎﺯ
جمع ﺳﻠﻮکی
ﺸﺨﺺ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ الهی
اﻭﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﺗﺤﻪ
ﻗﺮاءت ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻌﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﻗﺖ ﻗﺮاءت
ﺍﻣﺎم اﺯ ﺳﻮﺭﻩﻫﺎ
ﺳﺎﮐﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﮔﻮﺵ ﺑﺎﻣﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺎﺗﺤﻪ ﻧﺨﺴﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻓﺘح ﻮ ﺑﺎﺯ
ﺷﺪﻥ عوﺍﻟم الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻓﺎﺗحه ﺒﺪﻭﻥ
ﺳﻮﺭﻩ ﺣﻤﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﺳّل
ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﮔﻮﺵ
ﺩﺍﺩﻥ ﺒﺎﻣﺎﻡ ﻳﻌنی
ﻨﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻭ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻣﺎم ﻮﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺳﻮﺭﻩﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭالّا ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻣﺎم
ﻨﻈﺮ ﮐﺮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺪﺍم الله
ﺃﮐﺒﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﭼﻮﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺍﻣﺎم
ﺮﺍ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫنی
ﻤﺠﺪﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻫﺮﺣﺮﮐتی
ﺒﺎﺯ ﻗﻄﻊ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺫﻫنی
ﻮﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺘﮑﺒﻴﺮ ﻭ الله
ﺃﮐﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺪفع ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎلی
عباﺩﺕ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺳﻮﺭﻩ ﺣﻤﺪ ﺑﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎم
ﻨﻤﺎﺯها ﺟﺰ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻥ
هدﺍﻳﺖ ﻳﺎ
ﻫُﺪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺘﻨﻬﺎئی
ﺒﺨﻮﺍنی ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ (ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮ ﻓﻘﻬﺎ
ﺒﺎﺷﺪ ﻣﮕﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﻮﺩ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫنی
اﻣﺎم ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ثوﺍﺏ ﺁﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻣﺎم ﺤﺎﺿﺮ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺯﺣﻤﺖ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﻭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺿﻌﻒ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﺼﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻣﺎم
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺍﻣﺎم
ﻨﻤﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﮑس
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺗﺨﻴل ﻨﻤﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻮعی ﺘﻘﻴّﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ ﻮ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻦ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮ ﻣﺮﻭﺍﻥ ﺒﻥ
ﺤﮑﻢ ﮐﻪ ﭘﻴﺶ
ﻧﻤﺎﺯ ﺷﻬﺮ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻭﺟلاﺩ
ﺍﻣﻮﻯ ﺒﻮﺩ(ﺝ85ﺹ92ﺑحار)
ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم کاﻇم
ﺒﺎ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. (ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻮﺳل ﺤﻀﻮﺭ
ﺫﻫنی ﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ
چون ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﺍﻣﺎم ﺒﮑﻤﺎل الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺻل ﻨﻤﺎﺯ
ﻭﺍﺟبی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳتی ﺪﺭ
ﺳﻮﺭﻩﻫﺎﻯ
ﻨﻤﺎﺯﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﻧﺠﺎم گرﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐلام درحواست
هدایت ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺳﻮﺭﻩﻫﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﺪﻭﻥ
ﻨﻤﺎﺯ ﻣﻌﻤﻮلی
ﻨﻴﺰ
ﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻭﺯﻯ ﺪﻭ
ﺭﮐﻌﺖ ﺁﺧﺮ
ﻧﻤﺎﺯﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺧﺎﺗﻤﻪ می
ﺩﺍﺩ(ﺝ85 ﺹ93ﺑحار)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻋﻠّﺖ ﺁﻥ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻣﮕﺮ ﺻﺪﺍﻯ
گرﻳﻪ ﺑﭽﻪ ﺭﺍ
ﻧﺸﻨﻴﺪﻯ.
ﺗﺮﺳﻴﺪم که
ﺧﺎﻃﺮ ﭘﺪﺭﺵ
ﻣﺸﻮﺵ ﺷﻮﺩ (ﻭ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ الّا
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻤﺎﺯ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺍﻣﺎم الهی
ﻨﻤﺎﺯ واقعی
اﺳﺖ. ﻭﺑﻠﻨﺪ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺳﺎﻟک همیشه
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻨﻤﺎﺯ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺒﺎ ﻃﻮلانی
ﺸﺪﻥ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻈﺎمی که ﺣتی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺷﺮک
ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮلاﻳﺖ الهی
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ که
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻌﻠﻴم ﻤﺪﺍﻡ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ85ﺹ93ﺑ
بحار): اﺫﺍ ﮐﻨﺖ
ﺧﻠﻒ ﺍﻣﺎﻡ
ﻓﻔﺮغ ﻤﻥ
ﻘﺮاءة
ﺍﻟﻔﺎﺗحة ﻓﻘل
ﺃﻧﺖ ﻣﻥ ﺨﻠﻔﻪ
ﺍﻟﺤﻤﺪ لله رَبّ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻥ ﺍﮔﺮ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ
ﺍﻣﺎﻡ(
ﺩﺭﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ)
ﻗﺮاءﺖ ﺳﻮﺭﻩ
ﻓﺎﺗﺤﻪ ﺍﻭ
ﺗﻤﺎم ﺸﺪ ﺗﻮ
ﭘس ﺍﺯ ﺁﻥ ﺒﮕﻮ
ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍﻯ رَبّﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ(
ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺰﻣﺎﻥ اﻣﺎﻡ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ که
ﺍﻣﺎم ﻘﺮاءت
ﺳﻮﺭﻩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﮔﻮﺵ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻣﻴﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﻣﺎم ﻤﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ ﺍﻭ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻭﺧﺘﻪ
ﭼﻮﻥ ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻮﺭﻩﻫﺎ ﺷﺪ ﻭ
ﺑﺮﮐﻮع ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻥ
اﻣﮑﺎﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ
ﻧﻤﺎﺯ ﻧﻴﺰ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫنی اﻣﺎم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺁﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺸﮑﺮ
ﺗﻮﻓﻴق
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺍﻣﺎم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ85 ﺹ98ﺑ
بحار): ﻤﻥﺼﻠّﻯ عن
ﻴﻤﻴﻥ الاﻣﺎم
ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ
ﻴﻮﻣﺎ ﺩﺧل
اﻟﺠﻨّﻪ ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ
ﭼﻬل ﺮﻭﺯ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﺮﺩ
ﺩﺍﺧل ﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺍﻣﺎم ﻮ ﭘﻴﺮ
ﺍﻣّﻯ اﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻠّﻪ ای ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺎم
ﻨﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋتی
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭلی
ﺪﺭ ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺍﻣﺎﻡ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭼﭗ ﺍﻭ ﻓﺮقی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫنی
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳل
عباﺩﻯ ﻨﻤﻮﺩ.
ﻭﺑﺎ
ﻫﺮﭼﻠّﻪﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻤﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ
ﻳک ﺸﻬﻮﺩ الهی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯاﻟﻬﻰﭼﻪ
بهشت ولایت
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ بهشت
ملکوتی رؤیائی
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﻫﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓتی ﺪﺭ سلوک
الهی ﻫﺮ ﭼﻘﺪﺭ
ﺃﻧﺪکی ﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻫﺎﻯ کاﺭﻣﺎئی
و تولدات بهتر
نوع بشری و
عقل و کرامات
بیشتر از
اکنون ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭالّا
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺒﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺟﻨﺒﻪ
ﭼﭗ ﺍﻣﺎﻡ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﺑﺘﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻣﺎم
ﺠﻠﻮﺗﺮ
ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐسی ﺪﺭ
ﮐﻨﺎﺭﺵ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴک
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻥ کمک
ﺒﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟک
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰﺣﺪ ﺃﮐثر ﭼﻬﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺤﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺪﺍﻭم
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻠّﻪ
ﺭﺍ ﮔﺎهی ﭽﻬﻞ
ﻭﮔﺎهی سی
ﺮﻭﺯﻭ ﺣتی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻴﺴﺖ
ﻭﻫﺸﺖ ﺭﻭﺯ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺣﺎﻟﺖ
ﻗُﺮﺹ ﻣﺎﻩ ﻃی
ﺸﻮﺩ. ﻭ صلاﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻌﻤﻮلی
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ صلاﺕ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮﺻِﻠﻪ ﻭ
ﺗﻮﺳل ﻮ ﺗﺼﻮﺭ
ﺫﻫنی ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟک اﺯ ﺍﻣﺎم
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﻳک اﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ.
ﭼﻪ ﻓﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﻧﺴﺨی
ﺒﻬﺘﺮ ﻭﻳﺎ
ﺭﺟﻌﺖ و معاد
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ. ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻘﻬﻘﺮﺍئی
اﺭﻭﺍح نوعت
ﺒﺸﺮﻯ اﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻋملا
ﺟﻬﻨمی ﻨﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻧﻮم
ﺠﻬﺎﻥ ﻮﻋﺬﺍﺏ
ﮔﺮﻣﺎﻯ ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺯﻳﺮ ﭘﻮﺳﺖ
ﮐﻠﻔﺖ ﻭ
ﺍﻓﺘﺎﺏ
ﺳﻮﺯﺍﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺴﺎﻳﺒﺎﻥ ﻮ ﺁﺏ
ﺧﻨک ﻮ ﺭفع
ﺘﺸﻨﮕی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻌلی
ﻨﻴﺰ
ﺑﺪﻭﻥاﻳﻥ
عذﺍﺑﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺟﻨّﺖ
ﻭ ﺟﻨﺎﻥﻫﻤﺎﻥ
گناﻥ هندی
ﻳﺎﻋﻘﻠﻬﺎﻯ الهی
تر ﻮﻋﺮﻓﺎنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﺮﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﺟﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺤﻘق
ﺁﻥ ﮐﻪ لاﺯﻣﻪ
ﺭﻓﺘﻥ ﺒﺎﺯ
ﺑﻨﻮع برتر
ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺎ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻋﺸق
ﻮ ﺧﻮﺵ ﺭﻭئی
ﺪﺭﻫﻔﺖ ﺳﺎل
ﻤﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺑﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻮﻥ
ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ
ﺑﺎ ﺑﻘﻴﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺨﻮﺩﻫﺮ ﻃﻮﺭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﺯﻧﺪگی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻧﻮع ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺎﺯ ﺑﺨﺪﻣﺎﺕ الهی
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪﺗﺎ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺣﻮﺩ
ﻓﺼل ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﻔﺮﺍﻫم
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
هرکس ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺮﺣﺴﻴنی ﻮ
ﻗﺎﺋم ﺰﻣﺎﻥ
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻓﻌﻠﻰ
ﺩﺭﺭؤﻴﺎ ها
ﺑﻮﻯ ﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺘﻥ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻨﻴﺎﻓﺖﻫﻤﺎﻥ ﻤﻌﺮفی
ﺮﻭح ﺪﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳل
اﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺭﻭشی که
ﺍﻭﻳس ﻗَﺮَﻥ
ﺪﺍﺷﺖ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺮﺟیح
ﻤﻴﺪﺍﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭلی اﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﻭلی هر ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻤﺸﺮک
سفیهی ﻮ ﻓﺎﺳﺪ
ﻭ ﺳﺮکس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
بذون تسلیم
سلوکی بولایت
زنده زمان ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ و
باب ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻨﺎﻣﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺃﻣﺮﻳﻪ
ﺑﺎﻣﺎم کاﻣﻞ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺒﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﻤﮑﺘﻮﺏ ﻭ ﻣﻘﺮﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻨﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺟﺎﻫل
ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺮﺍ
ﻣﺠﺘﻬﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻬﺪ و جهاد
ﺳﻠﻮکی لاﺯم
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺟﻬﺪ
ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﻮﺍﻧﻰﻭﻳﺎ
ﺟﻬﺪ ﻭﺟﻬﺎﺩ ﺟﻨﮕی
ﻮﻟﻮ ﺩﺭ ﺻﻒ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق کیفیّت
ﺭﻓﺘﻥ ﺒﻨﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻭلیّ الهی
ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻓﺖ.
ﻭﻧﻪ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺠﻤﺎﻋﺖ ﺑﺎﻃل
ﻮﺑﺎ ﺩﻋﺎئی که
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﻋﺎﺋﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟک اﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻋﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻨﮕﺎم
ﺒﻮﺩﻥ ﺘﻮﺳّل
عباﺩﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺪﺭ ﺭﺍﻩ
ﺭﻓﺘﻥ ﺤﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻟﺬﺍ
ﺑﺎﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺗلاﺵﻓﻌلی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻓﺘﻦ ﺑﻨﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺠمع
ﻮﺟم ﺸﺪﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﺷﺮﺍﻳﻄی گفته
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮑﺪﺍم
اﻣﮑﺎﻥ
اﺯﻣﺎﺑﻴﺶ ﺁﻥ
برذای طالب وسیله
الهی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﺒﻨﺰﺩ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺭﻓﺖ.
ﮐﻪﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺣﺮﺍم ﺰﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺘﻨﻪ کرﺩﻩ
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻋﻠنی
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻥ علنا
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻈﺎم ﺼﻒ ﻭ
ﺷﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺷﻮﺩ(ﺝ85ﺹ۹۹ ﺑحار)
ﻭ ﻫﻤﻴﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻪ ﺭﺍ
ﺭﻭح ﺸﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺸﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ اﺗﺤﺎﺩ
ﺍﺭﻭﺍح ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﻧﻴّﺘﻬﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺘﺄثیر
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣﺪ
ﺃﻗل ﻤﺸﻮّق
ﺠﺪّﻯ ﺸﺨﺺ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﺪ ﻭ
ﻧﻴّﺘﻬﺎﻯ ﺰﺷﺖ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﭼﻮﻥ
ﺒﺎﻫم ﺠمع
گرﺩﻧﺪ
ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ و جنون
ﺠمعی ﺮﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﻬﺎنی ﺮﺍ
ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻌﺪ ﻫﻴچ ﻴک
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﺌﻮل
ﻨﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺷﺮﻳک هر
ﮔﻨﺎﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﺘﻔﺮق
گرﺩﻧﺪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺁﺭﺍم هستند
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﺑﺎﻫم ﻮﻋﻠﻤﺎ
ﺑﺎ ﻫﻢ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺎﻫﻢ ﻫﻤﻴﻥ
اﺗﺤﺎﺩ ﺍﺣﻮﺍل
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥ
اﺗﺤﺎﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺑﺤث ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺣﺎﺩﻳث
ﺩﺭﺟﻠﺪ 85 ﺑ بحار
ﻧﻘل ﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺘﻨﻬﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ و جم
شدن ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﻪ ﺑﮑﺪﺍم
ﻮﻟﻰّ ﮐﺎﻣل
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺳل ﻮ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺪﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺠﻤﺎﻋﺖ ﺟمع ﻮ
ﺟَﻢ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﻭبی ﺨﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎ ﺩﺭ
ﻭﺟﺪ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺨﻮﺍﺏ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ کوﺗﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ. ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﻋﻘلی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍل اﺧﺘﺼﺎﺻﻰ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﻤﻌﻤﻮلا
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩم
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ اﻭلاﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﭙﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﺪﻳﻨﻰ ﻭﻟﻮ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻨﺎﭼﺎﺭ برای
تقیّه ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎتی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺷﺒﻴﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻘﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺁﺯﺍﺭ
ﺍﻳﻥ اﻓﺮﺍﺩ
ﻧﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎلی غیر
ﺍﻋﻤﺎل آﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻣﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
اﺣﺎﺩﻳث ﺩﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ ﺮﺍ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺤتی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺻی
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻟﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﭼﻨﺎﻥ صلاﺕ ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ کنید
ﮐﻪ ﺑﺸﻤﺎ
ﻣﻴﺁﻣﻮﺯﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﻧﺎﻗﺺ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم ﺮﻫﺎ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮ ﻣﮑﺎﻥ ﻮ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻤﻌﺮفی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺴﻠیم ﻮ
ﺗﻌﻠﻴم ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺯﻧﺎﻥ ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﻨﺪ
ﺍﺯﺻﻔﺤﻪ127ﺟﻠﺪ85ﺑحار
ﺑﺒﻌﺪ ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻄ عرﻑ
ﺟﺎﺭﻯ هرﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻫﺮ ﺳﺮﺯﻣﻴنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭالّا
ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺯﻥ
ﻤﺮﺩ ﻓﺮقی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻫﺪﻑ ﺩفع ﺨﻄﺮ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺻل عباﺩﺗی
ﻨﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺰﻧﺎﻥ اﻭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩﺍﻥ ﺠﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﻭﻳﺎ ﮐﺎملاﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﺍﺩ.
ﺯﻧﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ ﺍﺯ
ﺷﺪﺕ ﮔﺮﻣﺎ ﻭ
ﺭﻃﻮﺑﺖ ﻧﻴﻢ
ﻗﻄﻌﻪ ﺳﺎﻯ
ﺒﮑﻤﺮ ﻭ ﺑﺮ ﻳک
ﺪﻭﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﻨﻔس
آنها ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﺳﺮﺩ ﺳﻴﺮﻯ
ﻮﻳﺨﺒﻨﺪﺍﻥ ها
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺍﺩ. ﺷﺎﻳﺪ
ﭼﺎﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺯﻥ
ﺨﻮد ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﺧل ﺁﻥ ﺠمع
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﻨﻴﺰﺑﺎ ﺩﻭ
ﻗﻄﻌﻪ ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﻟﺒﺎس
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻭﺟﻮﺏ
ﻧﻤﺎﺯ ﺩﺭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ(ﺝ85ﺹ۱۳۱ﺑ
بحار) ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪﺗﻤﺮﻳﻥﺎﻃﻔﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭالّا
ﻭﺟﻮﺏ سلوک
الهی ﭙس ﺍﺯ
ﺩﺭک عقلی ﻄﻔل
ﻮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎﺭ.
ﺍﺣﮑﺎم ﺸک
ﻮﺷُﺒﻬﻪ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻳک ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭﺟﻠﺪ85 ﺹ136
ﺑﺒﻌﺪ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هرﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺻﻮلا ﺗﻤﺎم
اﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﻭﺩﻋﺎﻫﺎ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ لاﺯﻡ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ.
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﭙﺮﺳﺪ.
ﻭﺑﻘﻮل ﻤﻮلا
ﻫﺮﭼﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻣﺎ
ﺧﻮﺷﺶ ﺁﻣﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﻧﺸﺎﻥﺪﺍﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺩﺭ ﺑﻮﺩﻥ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﻋﺸق ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺍﺻل ﺘﺮﺩﻳﺪﻯ هم
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻤﺪﺍم
ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
ﺒﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻠﺤﻈﺎﺗی ﺨﺪﺍ
ﺣﺎﻓﻈی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮ
بفوﺭﺍﻧﻴّﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﺠﺪﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻗﻀﺎﻯ ﻨﻤﺎﺯ
ﺍﺯ ﻭﻗﺖ
ﮔﺬﺷﺘﻪ (ﺝ85ﺹ286ﺑ
بحار) ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺑﺒﺤثهاﻯ
ﺪﺭﺍﺯﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻤﺸﺮک ﻮ
ﻣﺘﻌﺼّﺐ
ﻣﺬﺍﻫﺐ منحرف
ﺧﻮﺩﺣتی اگر شیعه
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟی
شعاع ولایت الهی
ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ را
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﻨﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﻗﻀﺎﻯ ﻣﻴّﺖ
ﮐﻪ
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺸﺨﺺ ﻣﺮﺩﻩ ﺭﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﺮﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺨﺮﻳﺪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ
ﻭﺣج ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻴّﺖ ﮐﻪﻫﻴچ
ﺘﺄثیرﻯ ﺪﺭ
سرنوشت ﻣﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥاﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﻮﺩﻯ برای
خود ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻨﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺯﺍﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻐرَبّ
ثوﺍﺑﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻐرَبّ
ﺳﻤﺒﻮل ﺘﻤﺎم
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻏﺮﺑﺖ
ﻏﺮﻳبی اﻭ ﺩﺭعرّﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻭﺟﻮﺏ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
عیدین (ﺝ85ﺹ245  بحار)
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﻭﻳﮋﻩ ﻭﺩﻋﺎﻯ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ هفته
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﻭﺩﻋﺎﻯ عید
ﻓﻄﺮ(ﺝ۸۸) ﻭ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻤﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻨﺎﻓﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻮلا ﺗﻤﺎم
اﻣﻮﺭﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻤﻨﻘﻮل ﻤﻔﻴﺪ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻋﺎ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ عرﺏ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﻟﺰﻭمی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻋﺎ ﺑﺰﺑﺎﻥ
عربی ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻥگفت ﻭ
ﻣﻌنی ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺖ.
مناجاﺗﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺍﺟﻪ ﻋﺒﺪ الله
ﺃﻧﺼﺎﺭﻯ
ﻮﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﺘﺄﻳﻴﺪ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺒﻤﻘﺼﻮﺩ سالک ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﺧﺒﺎﺭﻯ ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺳﺘﺨﺎﺭﻩ
ﻭ ﻓﺎﻝ (ج۸۸ﺹ۲۲۲ﺑ
بحار) ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺘﺸﺎﺭﻩ و
خیر و تکامل
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴنی
ﺴﺎﻟﻚ ﺭﻭشی
ﺒﺮﺍﻯ
اﺳﺘﺨﺎﺭﻩ
ﻭﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻥ اﺯ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﭘﺒﺸﻨﻬﺎﺩ ﮐﻨﺪ. ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﺳﺘﺴﻘاء (ج ۸۸ ﺹ۲۲۲ﺑ
بحار) ﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺣﺎﺟﺖﻭﻫﺮﮔﻮنه
ﻧﻤﺎﺯﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘیر الهی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﻳﺎ ﺑﻨﻘل اﺯ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻘﻴّﻪ ﺑﻐﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﻮﺩﻧﺪ)

حدیث
8163- ﺍﺯ ﺍﺑﻦ ﻋﺒّﺎس
ﺍﺳﺖ (ﺝ98ﺹ12 ﺑ بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ : ﺍﻥ
لله عرّﻭﺟﻞ ﺣﺮﻣﺎﺕ
ثلاثا لیس ﻣثلهنّ
ﺷﻴئ ٴﮐﺘﺎﺑﻪ ﻭﻫﻮ
ﻧﻮﺭﻩ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻪ
ﻭ ﺑﻴﺘﻪ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺟﻌﻠﻪ ﻟﻠﻨﺎﺵ ﻗﺒﻠﻪلا
ﻳﻘﺒﻞ الله ﻣﻦ ﺃﺣﺪ
ﻭﺟﻬﺎ ﺍﻟﻰ ﻏﻴﺮﻩﻭ
ﻋﺘﺮﻩ
ﻧﺒﻴّﮑﻢ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺳﻪ
ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ(ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﻧﻈﻴﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ(
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺁﻣﻮﺯﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ ﻭﮐﺎﺳﺖ
ﻭ ﻃﺒﻘﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ تلاﺵ
ﺑﺮﺗﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭولایت ﺍﻭﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻮﺭ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪُس  ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﻠّﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻫﺴﺖ.ولی ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻗﺮﺁﻥ ﺗﻤﺎﻡ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
احادیث ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑّﺎﺭﺑﺎﺯ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ) ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ
ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺑﺶ ﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺵ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺟﺰ ﻭﺟﻪ ﺁﻥﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺳﻮﻡ
ﻋﺘﺮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ (ﺍﺑﻦ
ﻋﺒﺎس ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻋﺘﺮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪﻋﺘﺮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻤﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎملاﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ.ﭼﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻭ ﺍﻭلاﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭمولا
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ
ﻳﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻬﻢ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻥﺎﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻏﻴﺮ ﻋرَبّ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻥ ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏ
ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
قُرّه ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮐﺘﺎﺏ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﮕﺎﻥﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻯ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥﺩﺍﺭﺍﻯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ولیّ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺭﻯ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺮﺧﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻋملا
ﺑﺎ قُرّه ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ولایت ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﻫﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺃﮐﺸﺮﻳﺖ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ ﻫﻤﮕﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﺸﺮﻙ ﻭ
ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪﭼﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻪﻭﻳﺎﺑﺎ
ﻫﺮﺗﻌﺪﺍﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺸﺮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺳﺖﻭ
ﺑﺎﺯ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺤﮑﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺣﻨﻴﻒ ﻭﺳﻨﺖ ﻭﻣﻘﺪﺵ
ﻭﻃﺎﻫﺮ ﺷﺪﻥﺍﺯ
ﺁﺩﻡ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﺎ
ﻣﺤﻤﺪﻭ ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﮐلاﺳﻰ
ﺑﺎلاﺗﺮ.پس ﻧﻮﺭ
ﺧﺪﺍ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
قُرّه ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻌﻈﻴﻢ ﻗﺮﺁﻥ ﻓﻌﻠﻰﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻘﺮﺁﻥ عثمانی
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ مولاﮐﻪ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﺯ ﺃﺻﻞ
ﻣﺪﺍﺭﻙ ﻭ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻭﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻳﺮ ﺑﺎﻟﺶ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺖﻭ مولا
ﺗﻬﻴﻪ ﮐﺮﺩ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺸﺪ. ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ احادیث
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﻣﻨﻘﻮﻝ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍﻫﻤﺎﻥ
ﻧﮑﺎﺕ ﻣﻬﻢ ﻗﺮﺁﻥ
مولا ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ)
ﺍﻣّﺎ ﺑﻴﺖ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﻌﺒﻪ ﺩﺭ ﻣﮑّﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﻭ ﺍﺳﺘﺨﺮ
ﻓﺎﺭس ﻭ ﺻﺪﻫﺎ ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻘﺪﺵ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﻨﺪﻭﻧﻪ
ﻣﻌﺒﺪﻯ ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ولایت ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ولایت
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻴﺘﻮﺗﻪﻭ
ﺍﻗﺎﻣﺖ ﺷﺐ ﻭﺭﻭﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
عرّﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﻭاحادیث
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺍﺭﺯﺵ
ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ ثواب ﻋﻤﻞ
ﮐﻮﭼّﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺰﺍﺭ
ﺣﺞ ﻣﻘﺒﻮﻝ ﻭﻣﺒﺮﻭﺭ
ﮐﻌﺒﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ولیّ ﺣﺠﻤﺒﺮﻭﺭ
ﻭ ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎولایتﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪﺣﺠﻬﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻭ ﺣﺞ
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﺒﺮﻭﺭ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮ ﻭ
ﻓﺮّ ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺴﺘﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﻠﻪ ﻭ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻭﻋﺘﺮﺕ ﻭ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﺘﺮﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭمولاﻭﺣﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻋﻴﺎﻝ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭلاﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭمولا
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺗﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻧﺒﻮﺕ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭ ﺳﻴﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺯﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺘﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺭﻓﺘﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ پسﺍﺯ
ﻫﻔﺖﺑﺎﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯﻤﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻥﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺩﺭ ﺗﻮﺍﺟﺪ
ﻫﺴﺖ .
ﻭﺩﺭﻣﺮﺍﺳﻢ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ
ﻋﺮﻭﺵ ﻭ ﺩﺍﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮ ﻧﻘﻄﻪ ﺑﻠﻨﺪﻯ
ﻧﺸﺴﺘﻪﻫﻤﻪ
ﻧﻈﺮ ﺑﻮﻯ ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻨﻨﺪ.ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻋﺘﺮﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﺎﻥ
ﺃثر ﻭ آثار ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﮑﻪ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﭘﺮ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺑﺮﮐﺖ ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ( ﺧﻮﺑﻰ
ﻭ ﺧﻴﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎملاﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺁﺷﮑﺎﺭ  ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻭﻓﺎﺕ ﮐﻨﺪ
ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺒﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﻏﻴﺒﺖ
ﺻﻐﺮﺍﻯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻏﻴﺒﻰ ﺟﺪﻳﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺑﺎﻳﺪ
احادیث ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺃﻧﺪﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﺨﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻫﺮﮐﺎﻣﻠﭙﻴﺮﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺠّﺖ ﺑﻦ
ﺍﻟﺤﺴﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺤﺠّﺖ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺁﺩﻡ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻭ ﺍﺟﺮﺍ ﺷﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﻏﻴﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺗﻮﻟﺪﻫﺎﻯ ﺩﻭﻡ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻘﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺵ ﺍﻟﻌﺠﻞ
ﺍﻟﻌﺠﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻭ
ﺳﻴﻨﻪ ﺯﺩ ﻭﺳﺮ ﺷﮑﺎﻓﺖ
ﻭ ﺧﺎﻙ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﻳﺨﺖ.ﻭ ﭼﻮﻥ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻭﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰ
ﻭ ﺣﺴﻴﻦ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﮐﺎملاﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰ ﻭ ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ ﻏﺎﻳﺐ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﺎﺹ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﮐﺸﻴﺪﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ولایت
ﺗﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﺍﺣﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺷﺮﻙ ﺁﻣﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎملاﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﭘﻨﺞ ﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻰ ﮔﺸﺘﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭولایت ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯﻣﺘﻮﻗﻒ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻋملا ﮐﺎﺭ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺳﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩلاﺟﺮﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺼﻮﺭﺕ مولاﺑﺎ
ﭘﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺑﻨﺪﮔﻰ ﺭﺍ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
مولا ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﭼﻪ ﻫﺪﻓﻰ ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﺣﺘﻰ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﻓﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻫﻴﭻ
ﺃﻣﺮﻯ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﻪ
ﺃﻣﺮ ﻣﻬﻢ ﻣﺬﮐﻮﺭﻋملا
ﻫﻤﺎﻥ ولایت ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧلاﺻﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺧﻠﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻓﺎﺳﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ولایت ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﻭﻭﻗﻴﺤﻰ
ﺭﺍ ﺍﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺳﺮ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻬﻰ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺳﺮ ﻭﮐﻠّﻪ ﻫﻢ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﺟﺎﻧﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﻗﺺ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺎﺯ ﺍﺟﺎﻧﺐ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻋﺘﺮﺕ
ﺭﺍ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ولایت ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﻃﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻧﺒﻮﺩ.ﻭﻫﺮکس ﭼﻨﺪ
ﺁﻳﻪ ﺍﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﻭالّا
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻧﻪ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺳﻴّﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺍﺳﺖﻭﻧﻪﺍﻳﻨﮑﻪﻣﻴﺮﺍﺵ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣؤﺷّﺮ
ﺩﺭ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻃﻔﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﺍﻭلاﺩ
ﺁﺩﻣﮑﻬﺎﻯ ﮐﻮﭼﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﮐﻤﺮ ﭘﺪﺭﺑﺮﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪﺭﺷﺪ ﻳﺎﺑﻨﺪ.ﻭالّا
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺳﻴﺎﺩﺕ
ﻧﺒﻮﻯ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺘﮕﻰ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﻚ ﻃﻔﻞ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻭالّا ﮐﺴﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻧﻤﻰ ﺁﻳﺪ
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺁﺧﺮ
ﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ)ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ (ﺝ۹۸ﺹ۳۱ ﺑحار):
ﮐﺄﻧّﻰ ﻗﺪ
ﺩﻋﻴﺖ ﻓﺄﺟﺒﺖﻭ
ﺍﻧّﻰ ﺗﺎﺭﻙ ﻓﻴﮑﻢ
ﺍﻟﺸﻘﻠﻴﻦﺃﺣﺪﻫﻤﺎ
ﺃﮐﺒﺮ ﻣﻦ ﺍﻟﺂﺧﺮ
ﮐﺘﺎﺏ الله ﺗﺒﺎﺭﻙ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺣﺒﻞ ﻣﻤﺪﻭﺩ
ﻣﻦ ﺍﻟﺴﻤﺎٴ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﺄﺭﺽﻭ ﻋﺘﺮﺗﻰ
ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺘﻰﻓﺎﻧﻈﺮﻭﺍ
ﮐﻴﻒ ﺗﺨﻠﻔﻮﻧﻰ
ﻓﻴﻬﻤﺎ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺷﺮﻑ ﺭﻓﺘﻦ
ﻫﺴﺘﻢﻭﺩﻭ ﻭﺯﻧﻪ
ﺍﻯ ﺭﺍ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﺎ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻡ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﺘﺎﺏ
ﻭ ﻋﺘﺮﺕ (ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺑﻮﺩﻗﺮﺁﻥ مولا
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭﻃﻴﻘﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻭ لاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ قُرّه ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ قوس ﺻﻌﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺟﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ولایت
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥﺒﺎﻳﻦ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﻋﺘﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻭ ﺑﻨﺪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺗﺎ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﺳّلاﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﺑﻨﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎلا ﮐﺸﻴﺪ. ﻭﺍﺳﺮﺍٴ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﺍﺭﺟﻤﻨﺪﻯ ﻗﺴﻂ
ﻭﮐﺎﺳﺖ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ)ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺒﻴﻨﻢ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎ ﻋﺘﺮﺕ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ(ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﻮﺳّﻠﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺧﻠﻒ ﻣﻦ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﻦﺧلاﻓﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺧلاﻓﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.)

حدیث 8164 - ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ89ﺹ 13ﺑ بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻣﻦ ﺃﻋﻄﺎﻩ
الله ﺍﻟﻘﺮﺁﻥﻓﺮﺃﻯ
ﺃﻥ ﺃﺣﺪﺍ ﺍﻋﻄﻰ
ﺷﻴﺌﺎ ﺃﻓﻀﻞ ﻣﻤّﺎ
ﺍﻋﻄﻰﻓﻘﺪ ﺻﻐّﺮ
ﻋﻈﻴﻤﺎﻭ ﻋﻈّﻢ
ﺻﻐﻴﺮﺍ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻫﺮکس ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺍﺩﻭﻟﻴﺎﻭ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺃﻓﻀﻞ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ پس ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺭﺍ ﮐﻮﭼﻚﻭ ﮐﻮﭼﻚ
ﺣﻘﻴﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺰﺭﮒ
ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻫﺪﻳﻪ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦﺗﻌﺎﺭﻓﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ کس ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﻗﺮﺁﻥﭼﻨﺪ
ﺟﻠﺪ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺭﺍﺷﺪﻳﻦ ﺟﺰ
ﭼﻬﺎﺭ ﻗﺮﺁﻥ عثمانی
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻧﺒﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ قُرّه ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ولایت
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﮔﺮﺍﻥ
ﺑﻬﺎ ﺗﺮﻳﻦ ﺩﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺪﻳﻪ
ﻭﻋﻄﻴّﻪ
ﻭﻣﻨّﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺭﺍ ﻭﻳﺎ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺷﺮﻭﺕ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺑﺪﻫﺪﺁﻧﮕﺎﻩ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺰﺭﮒ ﮐﻮﭼﻚ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﻘﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺰﺭﮒ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺷﺮﻳﻚ ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺷﻤﻦ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﻭﮐﻢ ﮐﺎﺭ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻋﻄﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻋﻄﻴّﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﺪﻳﻪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺣﻘﮑﺴﻰ.ﻭﻫﺮ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﺕ ﻭ ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎولایت
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻫﺪﻳﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ.ولیّ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﻌﺒّﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻋملا
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎلا ﺑﺮﺩﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﺎ ﺑﺤﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﭙﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗلاﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﻨﻢ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻋﺒﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩﻯ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪﺑﺎﺭﻩﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧﺶ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ولایت ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺍﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺳﻴﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﭼﻨﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻝ
لاﺯﻡ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ
ﺷﺪﻥ ﭼﻘﺪﺭ ﺯﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻘﻞ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻋﻘﻞ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻔﻀﺎ ﺭﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ ﺩﻭﺭ
ﺍﻧﺪﻳﺶ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﮕﺮ ﻭ ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺵ
ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ ﮔﺮﺍﻥ
ﺑﻬﺎ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻴﻪ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﭘﻴﺮ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
رَبّ ﻣﺮﺑّﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻗﺎﺋﻢرَبّ
ﻋﻈﻴﻢ ﻭ ﺭﺣﻤﺎﻥرَبّ
ﺃﻋﻠﻰ ﻭ الله رَبّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺩﺭﺃﻋلی
اﻟﻌﻠّﻴﻦ  .

حدیث
8165 - ﺍﺯ ﺧﻄﺒﻪ
ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴﺠﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻣﺎ ﺟﺮﺍﻯ ﺒﺎ غ
ﻔﺪﻙ ﮐﻪ ﭘﻴﺎ
ﻣﺒﺮ ﺑﻔﺎﻃﻤﻪ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﺍﻳﻥ کلماﺕ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﻭﺳﻠﻮک ﻤﻄﺮح
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺍثی
ﺒﺮﺍﻯکسی ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻓَﺪَک ﺮﺍ
ﻫﺪﻳﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻧﻪ
ﻭﺻﻴتی که
ﻣﻴﺮﺍث ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ الّا ﻣﻴﺸﺪ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪﭘس
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﻤﺒﻮل ﺘﻤﺎم
کاملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻥ ﻮ ﻣﺮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ (ﻓﻄﻢ) ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ
ﺴﻠﻮک ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭم
ﻔﺎﻃمی ﺪﺭ
ﻧﺰلة ﺍُﺧﺮﻯ
ﻭﻫﻨﮕﺎم ﺨﺘم
ﺴﻠﻮک ﻮ ﻓﻄﺮ ﻭ
ﺍﻓﻄﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻥ که
ﺭﻭﺯﻩ ﮔﻴﺮﻳﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی
ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ ﺮﺍ
ﺷﮑﺴﺘﻪ و
پایان داده
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻧﻴﺰ ﺳﻤﺒﻮل
ﺼﺎﺣﺐ ﺭَﺣِﻢ ولایت
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﻣﺎﺩﺭ الهی
ﺘﻤﺎمی کاملاﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﻭلاﺩ الهی
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﻭ مولا
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻋِﺘﺮﺕ ﺍﻭ ﻭ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻧﻮﺭﻯ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻧﻪ
ﺴﺎﺩﺍﺕ
ﺟﺴﻤﺎنی که
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺟَﺪ ﻭ
ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ
ﺟﺴﻤﺎتی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻫم
ﺴﻴّ ﺪﺻﺤﻴح اﻟﻨﺴﺐ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺨﻮﺭﺩﻥ
ﺨﻤس ﻭ ﺯﮐﺎﺕﻭ
ﺯﻧﺎﻥ زیبای
ﻤﻔﺖ ﻭ کسب
ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﺎﺣق اﺟﺘﻤﺎعی
اﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
.ﻭﺘﻨﻬﺎ ﺻﺪﺭ
ﻧﺸﻴنی ﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﮐﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ(ﺝ89 ﺹ13ﺑحار) ﻠﻠﻪ ﻓﻴﮑم
عهد ﻗﺪّﻣﻪ
ﺍﻟﻴﮑﻢ ﻭﺑقیة
ﺍﺳﺘﺨﻠﻔﻬﺎﻋﻠﻴﮑﻢ
ﮐﺘﺎﺏ الله
ﺑﻴﻨّﻪ
ﺑﺼﺎﺋﺮﻫﺎ ﻭ
ﺁﻯ ﻤﻨﮑﺸفة
ﺮﺍﺋﺮﻫﺎ ﻭ
ﺑﺮﻫﺎﻥ
ﻤﺘﺠﻠیة
ﻇﻮﺍﻫﺮﻩ
ﻣﺪﻳم
اﻠﺒﺮیّة
ﺍﺳﺘﻤﺎﻋﻪ
ﻭﻗﺎﺋﺪﺍ ﺍلی
اﻟﺮﺿﻮﺍﻥ
اﺗّﺒﺎﻋﻪ
ﻭﻣؤﺩّﻳﺎ ﺍلی
اﻟﻨﺠﺎة
ﺃﺷﻴﺎﻋﻪ ﻓﻴﻪ
ﺗﺒﻴﺎﻥ ﺣﺠج
الله ﺍﻟﻤﻨﻴﺮة  ﻭ ﻣ
بحارﻣﻪ
ﺍﻟﻤﺤﺮّمة ﻭ
ﻓﻀﺎﺋﻠﻪ
ﺍﻟﻤﺪّﻭنة  ﻭ ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻟﮑﺎﻓیة ﻭ
ﺭﺧصة
ﺍﻟﻤﻮﻫﻮبة ﻭ ﺷﺮﺍﺋﻄﻪ
ﺍﻟﻤﮑﺘﻮبة ﻭ
ﺑﻴّﻨﺎﺗﻪ ﺍﻟﺠﺎﻟیة
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻤﺎ ﻋﻬﺪﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮخی ﺒﺸﻤﺎ
ﻗﺒلا ﺩﺍﺩﻩ ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ
ﻋﻠﻴﻪ ﺷﻤﺎ
ﺑﻌﺪﺍ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.(ﻣﻌﺎنی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ اﻳﻥ
بارت ﻫﺴﺖ. ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﻫﻤﮕﺎنی
اﺯ ﺗﻮﻟﺪعصر
ولایت پنجم مسیح
هر روح نوع
بشری ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎلاﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻗﺒلا
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻋﻠﻴﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻗﺒلا هنگام
مسلمان شدن و
بیعت و ﺗﻌﻬّﺪ
ﻭ ﻗﻮﻟﻰ ﮐﻪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎقی
ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻪ
ﺍﻭلاﺩ ﺍﻭ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻟﻬﻰ پیاﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪگی ﻮ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ عهد
ﻭ ﺗﻌﻬﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺑﻌﺪﻯ
کلام ﺤﻀﺮﺕ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻘﺮﺁﻥ عث
مانی ﺒﻠﮑﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ولایت
ﻭ سلوک الهی
ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭ
ﻣﻘﺮﺭ ﺍﺯ ﺃﺯل
ﺒﺮﺍﻯ همگان
ﺩﺭ ﻓﺮﻣﺎﻥ کن
ﻔﻴﮑﻮﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﺒﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑرَبّ ﺍﻟﻨﻮع
و ایدآل کمال
ﺒﺸﺮﻯ قائم
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ گرﺩﺩ) ﻭ
ﺍﻳﻥ کتاب ﺧﺪﺍ
سلوک الهی ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
شهودی ﺁﻥ
ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ (
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﺪلاﺋل
عقلی ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭﺑﺼﻴﺮﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ کتاب
ﺧﺪﺍ ﻫﻤﺎﻥ ولایت
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ سلوک
الهی ﺒﺎ ﻭلیّ الهی
ﺒﻤﻌﺮﻓی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺒﻴّﻨﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺩلاﺋل
ﻮعلاﺋم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺑل
ﺒﻴﻨﺎئی ﺒﭽﺸم
ﺘﻦ و چشم سوم
روان ﻭ ﺗﺄﻣّل
ﻮ ﺑﻴﻨﺶ ﺑﭽﺸم عقل
ﻭﻋﺒﺮﺕ گیری
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ اﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻟﺪﻧّﻯ اﺯ ﺁﻥ
ﺒﺎ
ﺧﺒﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺼﺮ ﭼﺸم اﺳﺖ
ﻭﺑﺼﻴﺮﺕ
ﺑﭽﺸم ﺪل
ﻮﻋﻘﻞ دیدن ﻭ ﺗﺒﺼّﺮ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳل ﺒﭽﺸم
ﺪل ﺪﺭ قُرّه
ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﺑﻴّﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ
ﻔﺎﺭسی ﺪﺭﻯ
ﻘﻮم ﻘﺮﻳﺶ
زردشتی ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل ﺒﻴﻨﺎئی
ﻮ ﺑﻴﻨﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺼﺎﺋﺮ ﺁﻥ نیز
ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هستند.
ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺮؤﻳﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﻴچ
ﻤﻮﺭﺩﻯ اﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻘﻄﻪ ﻣﻘﺎﺑل
ﻮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ)
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺁﻳﺎتی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺁﻥ
ﻤﻨﮑﺸﻒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻳﺎﺕ ﻫﺮ
ﻗﻄﻌﻪ ﮐلام
کتاﺏ ﻗﺮﺁﻥ
اﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺁﻳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻳﺪ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
علائمی ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ الهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﺎﻥ نشان
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ علاﻣﺖ
ﺩﺭﺳتی ﻄی
ﻄﺮﻳق ﺴﺎﻟک
ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ
ﻧﻴﺰ علاﻣﺖ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ بآنها
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺳﺮﺍﺋﺮ ﻳﺎ
ﺳﺮﻳﺮﻩﻫﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺪﺭﻭﻥﻭﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺮﺍﺭ ﻭ
ﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ شهودی
ﺧﺎﺹ ﺩﺭﻭﻥ
گرﺍﻳﺎﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭحی ﻮ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
تخلیهپس از
تحلیه ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻇﺎﻫﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﻴﮑﻮ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺮﺍﺗبی الهی
ﻤﺪﺑّﺮ ﻭ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺧﺎﻟق ﻮ ﺧﺎﻟﺺ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
افرﺍﺩ ﻧﻮع
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﺁﺩم
کیومرث
اﻭﻟﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
بشری ﻤﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ سلوکی
ﻨﻴﺰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻗﺒل اﺯ ﺁﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺍﺣﻮﺍلی ﻨﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ ﺩﺭ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
اﻧﻮﺍﻉ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻥ ﻔﺼل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ.
ﻭلی ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﺒﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ کنیم
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺩ ﻧﺎک ﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻳﻢ) ﻭ
ﺑﺮﻫﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻇﻮﺍﻫﺮ ﺁﻥ
ﻤﺘﺠﻠّﻯ ﻮ
ﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ (ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ سلوک
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻈﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻮﺍﻟم الهی
ﺁﻥ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ الله
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﭽﻨﻴﻥ ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣل ﻨﻮعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻮﺭﻯ ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎم
ﭙﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ
ﺑﺮﻫﺎﻥ ﺩﻟﻴل
ﻮ علاﻣﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ سلوک
الهی هست. ﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟک ﺪﺍﺷﺖ
ﻳﻚ ﺑﺮﻫﺎﻥ ﻮ علاﻣﺖ
ﺗﺎﺯﻩ و برتر ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﺳﺮﺍﺋﺮ
ولایت ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﻣﮕﺮ
ﺑﻌﻘل ﺒﺮﺍﻯ
ﻮﺍصلاﻥ
ﻭﻇﻮﺍﻫﺮ ﺁﻥ
که ﭘﻴﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻤﺪﺍم ﺒﺮﺍﻯ
ﻤخلوﻗﺎﺕ
ﺍﺳﺘﻤﺎع ﺒﺪﺍﻥ
ﺒﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ (ﺑﺮﻳّﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒِﺮّ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﻮﮐﺎملاﻥ
اﺯ ﺑﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﻓق
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻬﺎﺋﻰﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻠﺪﻧّﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ اﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
همچناﻥ ﺒﻬﺮﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺍﺯ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮلاﻳﺖ
ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺗﻮﺳّلی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻬﺮﻩ
ﻣﺪﺍﻭم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘلی ﻴﺎ وحی و
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻯ
ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯﺨﻄﻮﺭ
ﺫﻫنی ﺪﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻮ ﺑﻔﮑﺮ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ ﻋملا
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭﮐﺸﻒ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ عقلی
ﻮﻋﺮﻓﺎنی اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﻳّﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺩﺭ
ﺧﺸﮑﻴﻬﺎ ﻭ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺳﺘﻤﺎع
ﺸﻨﻴﺪﻥ ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻥ اﺳﺖ)
ﻭﻗﺎﺋﺪ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺒﺮﺿﻮﺍﻥ ﻮ
ﺭﺿﺎﻳﺖ الهی
اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺒﺸﻮﺩ (ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ اﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﻠّﻯ
ﺴﻠﻮک
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﮐﺎﺭﻯ هم
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
اﺩبی ﻮ
ﺗﺎﺭﻳﺨی ﻮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺭﺿﻮﺍﻥ
اﻟﻬﻰ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻮ ﺭﻭﺣی ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺃﺑﺪﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻗﺎﺋﺪ ﺭﻫﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﻴﺪ ﻭ
ﺑﻨﺪ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺍﺣﮑﺎم ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟکی
ﺒﻨﺠﺎﺕ ﺭﻭﺣی
ﻮ ﻧﻮعی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﺗّﺒﺎﻉ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ
ﺭﻭﺵ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﻮلاﻳﺖ
ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺃﺷﻴﺎﻉ (ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ذارنذع شعاع
او) ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ( ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻮ قُرّه
ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭلیّ الهی
ﻤﻌﺮﻓی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭ
ﻣﻘﺮﺭ الهی
ﺒﺮﺍﻯ همگاﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﻔﻌلی ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺃﺭﻭﺍح ﺪﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﺴﻤی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺤﺎﻟﺖ ثاﺑتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮُﺷﺪ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭالّا
ﺩﺭﺣﺎل
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻭﺳﻘﻮﻃ ﻤﻘﺎم
ﺮﻭحی ﻮ ﻗﺴﻂ ﻭ
ﮐﺎﺳﺖ طبقه
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺃﺷﻴﺎع ﻴﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎع اﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻨج
ﺘﻦ ولایت ﺍﺯ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺮﺁﻥ ﻮ اقران
و قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺴﻴﺮﺍ ﺷﻴﻌﻪ
ﻋلیّ ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻔﻌلی ﺮﺍ ﻋملا
ﮐﺴﺎنی ﺘﻨﻈﻴم
کرﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ صلاﺣﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻤﻮلا ﺑﺘﻮﺻﻴﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺤل
ﻴﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺸﺨﺼی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ مولا
ﺟمع ﺁﻭﺭﻯ
ﻨﻤﻮﺩ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺸﺪ. ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺁﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺤﺬﻑ ﻭ
ﺟﺎﺑﺠﺎئی ﺪﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺰﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋثماﻥ ﺨﻠﻴﻔﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺪﺳﺘﮑﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮ ﺧلاﻑ
ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮﻭ
ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻴﻥ ﺒس ﮐﻪ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺮﺍﺷﺪﻳﻦ ﺑﺠﺰ مولا
ﺑﺎ ﺃﺻل ﻮلاﻳﺖ
ﻭ سلوک الهی
ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻥ
همانی ﺼﻔﺎتی
ﻮﻋﻘلی ﻮ
ﻣﻘﺎمی رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﻧﻮعی ﻨﻴﺰ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ ﻳﻚ رَبّ
ﺍﻟﻔﺼل ﺨﺎﺹ
ﺧﻮﺩ دشته ﻭ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻫم
ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮ ﻣﺎﻧﺪﻫم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮﻳﻚ رَبّ
ﺍﻟﻔﺮﺩﻯ ﻳﺎ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺷﺨﺼی
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎل
ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻮﺣﺪﺗﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﮔﺮﻭهی
ﻮ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻋﺪم ﺴﻠﻮک ﻮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻳﻌنی
اﺗلاﻑ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻑ ﻭ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ اﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﻘق کرﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﻌلی
ﺘﺤﻘق ﺒﺪﻫﺪ ﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻳﻦ بالقوّهﻫﺎ
ﻭﺑﻨﺠﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺮﺳﻴﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺼﺮفی
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺪﺭﺁﻣﺪﻧﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل ﺮﻭح
ﺘﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ کتاﺏ
ﺣﺠّﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮﺭﺍﻧﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.(
ﺣﺠّﺘﻬﺎ ﺷﺎﻣل
ﺤﺠﻬﺎﻯ عمره
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ولایت
ﻭﺣج ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺮﻭح اﻟﻘﺪس ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ ولایت
ﺑﻤﻌﺮف ی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻨﻴﺎﻥ ﺑﻴّﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﻭ ﻗﺎﺑل
ﺒﻴﺎﻥ ﻮ ﮔﻔﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺣﺠّﺖ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣج ﻮ ﺳﻔﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳلاﺕﻋﺒﺎﺩﻯ
هفتگاﻧﻪ ﮐﻪ
ﺣﺮﻑ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺮﻑ ﻭ ﮐلام
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
مناسب بشر
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﻟﻴلی
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﺎﺳﺨﮕﻮئی
اﻧﺴﺎﻥ اﮔﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳوآل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ
ﻣﻨﻴﺮ ﻧﻮﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ الهی
همیشه چون
چراغ و ﻧﻮﺭﻯ هستند.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻮﺭﻋﻘﻞ
ﻭﻧﻮﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺖﻫﺎﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﺩﻳﺪﻥ اﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هستند
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﻧﻮﺭ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺍﻭ
ﻭﺣتی ﺮؤﻳﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺤﺠّﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺣﺞ ﮐﻌﺒﻪ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳشی ﺒﺮﺍﻯ
ﺤج ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
عوﺍم ﻮ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺗﻨﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴنی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻌﺒﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺒﻠﻪ
واﻗﻌی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺪﺭ ﺩل ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ
ﺑﺴﻮﻯﻘﺒﻠﻪ
ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺘﻔﺎﻭﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭ
ﺁﺯﺍﺭ ﻧﺒﻴﻨﺪ)
ﻭﻧﻴﺰ (ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ) ﻣ بحارم
ﺤﺮام اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ( ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﺣﺮﺍم اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﺣﺮﺍم ﺤج
ﺃﮐﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺣُﺮﻣﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ شهودی
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺒﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻌﻴﻴﻥ
کننده
ﻣﺤﺮّﻣﺎﺕ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻨﺪ ﺧﻮﺭﺩنی
ﻮ ﭼﻨﺪ ﻋﻤﻞ
ﺣﺮﺍﻡ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺟﻨﺒﻪ
ﻋﻤﻮمی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﺑﻬﺪﺍﺷتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻌﺎنی ﺒﺎﻃنی
ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻧﻴﺰ ﻓﻀﺎﺋل کتاﺏ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻤﺪﻭّﻥ اﺳﺖ (ﻓﻀﻴﻠﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮعی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺻطلاﺣﺎ
ﮐﺎﺳﺖ ﻭ ﻗﺴﻄ ﻮ
ﻃﺒﻘﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻴک ﻤﻮﺟﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻫﺴﺖ.
ﻭلی ﺒﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻃﺒﻴﻌی ﻮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺒﺎﻫﻢ
ﮐﻪ ﺭﺑﻄی ﺒﺤﻘﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ (ﺣﻘﻮق
ﺤﻴﺎﺗﻰ) ﺑﺮﺍﻯ
همه ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻓﻌلا
ﺍﻧﺴﺎﻥ به (ﺣق
ﺒﺸﺮﻯ) ﺧﻮﺩ
ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺒﺤق
ﺤﻴﺎﺕ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﺪﻭﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﮐّﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻔﻀﻴﻠﺘﻬﺎﻯ
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻋﻘل
ﻮﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ)
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺟﻤﻠﻪﻫﺎﻯ ﺁﻥ
کافی اﺳﺖ (ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺠﻤﻠﻪ
ﺑﺠﻤﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺑﻤﻌنی ﺒﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻯ ﻮﻋﺎم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ سلوک
الهی هست. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐس ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﻋﻘل ﻮ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭالّا
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺴﻮﺍﺩ ﻭ
ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎ
ﺳﻮﺍﺩ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎئی
ﺒﻐﻠﻄ ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻧﺎم ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﻓﻠﺴفی ﻮ
ﻣﺬﻫﺒی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ الهی
ﻮ ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃﻖ
ﺍﻭ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺃﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﻭﻗﺮﺁﻥ ﺸﻨﺎس
ﺑﺎﻃنی اﺳﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭک ﻤﻌنی
ﺒﺎﻃﻨﻰ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﮑﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻌنی الهی
ﻮﺗﺮﺑﻴتی و
رؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺸﺒﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
کند. ﮐﻪ ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ) ﻭ
ﺍﺟﺎﺯﻩﻫﺎ ﻭ
ﺭﺧﺼﺘﻬﺎﻯ او
ﻣﻮﻫﺒتی الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ الهی
ﻮ ﺣﻘﻮقی
ﺒﻨﻔﻊ ﺷﺎﻫﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﻳک
ﻤﻮﻫﺒتی
ﻮﻋﻄﻴّﻪﺍﻯ الهی
هستند. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک ﺣق ﺴﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺩل اﻋﻤﺎل
ﺴﺎﻟک ﺤﺴﺎﺏ
ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺗﻮﻓﻴق
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺻﺪ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﻭﺣتی ﭽﻨﺪ
ﺻﺪ ﺩﺭﺻﺪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺑل ﻘﻴﺎس
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ)
ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ ﻮ
ﺷﺮﺍیع ﺁﻥ
ﻤﮑﺘﻮﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﻮﻣﻘﺮﺭﺍﺗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺰئی
ﻮﻋﻤلی ﺪﺭ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺠﺰئی
ﻮﻋﻤلی ﺨﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟم هست.
ﮐﻪ ﺩﺭ ولایت
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
ﮐﻠّﻯ ﻘﺮﺁﻥ
ﻨﻴﺰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻮ
ﺷﺮﻳﻌﺘﻬﺎ لاﺯم
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﻭﺷﺮع
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ هر
ولایت ﻓﻘﻴﻪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺷﺮﻃی ﻮﻗنی
ﺒﺸﺮﺍﻳﻄ لاﺯم
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﺷﺮﻃ کافی اﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﻰ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﻳﻌنی ﻮﺍﺟﺐ ﻭ
ﺃﻣﺮﻯ لاﺯم
ﺒﺮﺍﻯ اﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
اﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﺷﺮﺍﻳﻄ لاﺯﻡ
ﺭﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﺪ ﻭﺑﮑﻤک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ)
ﻭﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﺑﻴّﻨﺎﺕ ﺁﻥ
ﺠﻠﻰّ واضح
روشن ﻭ
ﻣﺘﺠﻠّﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻣﺪﺍﺭک
ﭙﺬﻳﺮﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺃﺣﻮﺍﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺴﺎﻟک
ﻔﺮﺻتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺩﻳﺪ ﺑﺪﺭﺳتی
ﺮﺍﻩ الهی ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻥ
عباﺭﺍﺕ ﺣﻀﺮﺕ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﮐﻪ
ﺩﻟﻴل
ﻘﺪﺭﺕﻋﻘلی ﻮ
ﺑﻴﺎنی ﻴک ﺰﻥ
ﺠﻮﺍﻥ ﻮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ (ﺍُمّ
ﺃﺑﻴﻬﺎ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﭘﺪﺭ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻭم
کرﺩﻩ ﻭ ﺍﻣّﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎ ﭘﺪﺭ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺪﺭ
ﺟﺴﻤﺎنی ﻮ
ﭘﺪﺭ الهی
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍُﻣّی ﭙﻴﺮ ﻭ
ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮالهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﻨﻄق
ﻤﻘﺎﺻﺪ الهی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺪﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻓﺪک
ﻨﻬﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺎﻗلاﻥ
ﺒﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻃنی کلام
اﻭ ﻭﺟﺎﻫلاﻥ
ﺒﺤﻘﺎﻳق
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﻨﻄق
اﻳﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻌﻤﻮلا
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺩﺭ
ﻧﻄق ﺨﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺠﻠﺐ
ﻧﻈﺮ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺒﺎغ
ﻔﺪﻙ ﻧﻪ ﻧفع
ﻮﻧﻪ ﺍﺳﺘﺪلالی
ﺪﺍﺭﻳﻢ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺎﺭﻳخی ﻮ
ﻣﺎﺩﻯ کلام ﺣﻀﺮﺕ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺳﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺁﻥ
ﺒﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﺳﻮﺩﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ.)

حدیث 8166 - ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﻋﻈﻤﺖ ﺁﻥ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
(ﺝ89ﺹ14ﺑ بحار) ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻡﻋﻈﻤﺖ قُرّه
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭولایت
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ صلاﺣﻴّﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﻈﻤﺖ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺿﻤﻨﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯﻗﺮﺁﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ ﭼﻨﺪ
ﭘﻬﻠﻮ ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ ﮐلاﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺟﺰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭالّا
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮐلاﻡ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺒﻬﻢ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﻭ ﻓﺮﺻﺖ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻘﻴّﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪسوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ)ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
:  ﻫﻮ ﺣﺒﻞ الله
ﺍﻟﻤﺘﻴﻦﻭ ﻋﺮﻭﺗﻪ
ﺍﻟﻮﺷﻘﻰﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻪ
ﺍﻟﻤُثلیﺍﻟﻤؤﺩّﻯ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺠﻨّﻪﻭ
ﺍﻟﻤﻨﺠﻰ ﻣﻦ ﺍﻟﻨﺎﺭلا
ﻳﺨﻠﻖ ﻣﻦ ﺍﻟﺄﺯﻣﻨﻪﻭ
لا ﻳﻐﺶ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺄﻟﺴﻨﻪ
ﻟﺄﻧّﻪ ﻟﻢ ﻳﺠﻌﻞ
ﻟﺰﻣﺎﻥ ﺩﻭﻥ ﺯﻣﺎﻥﺑﻞ
ﺟﻌﻞ ﺩﻟﻴﻞ ﺍﻟﺒﺮﻫﺎﻥ
ﻭ ﺣﺠّﻪ ﻋﻠﻰ کُلّ
ﺍﻧﺴﺎﻥلا ﻳﺄﺗﻴﻪ
ﺍﻟﺒﺎﻃﻞ ﻣﻦ ﺑﻴﻦ
ﻳﺪﻳﻪﻭلا ﻣﻦ ﺧﻠﻔﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻦ ﺣﮑﻴﻢ
ﺣﻤﻴﺪ ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
( ﮐﺘﺎﺏﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ولایتﻭقُرّه ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
) ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻨﺪ ﻭ ﻃﻨﺎﺏ
ﻣﺘﻴﻦ ﻭ ﻣﺤﮑﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻗﻄﻊ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎلا
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺯ ﺗﻪ ﭼﺎﻩﻭﻳﺎ
ﺑﺒﺎلاﺗﺮ ﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻘﻄﻪ ﻗﻠّﻪ ﮐﻮﻩﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻄﻨﺎﺏ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻨﻘﻄﻪ
ﻣﺤﮑﻢﻭﻣﻄﻤﺌﻨّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺒﺎلا
ﮐﺸﻴﺪ.ﻭ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﻧﻘﻄﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﻨﺪ ﮐﻤﻚ ﮔﺮﻓﺖ.
ﻭ الّا ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻤﻚ ﺍﺯ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﻫﺎﺫﺭﻩ
ﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﺑﺒﺎلا
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﻓﺖ.ولیّ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﺑﮕﻮﺩﺍﻝ
ﻭ ﻟﺠﻨﺰﺍﺭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺮﻭﺭﻓﺖﻭﮐﻤﮑﻰ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ.ﻭ ﻫﻴﭻ
ﻣﺮﺩﻩ ﺍﻯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﺪ
ﻳﺎ ﮐﻮﺭﻯ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺟﺎﻫﻠﻰ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﻋﺎﻟﻢ
ﺷﻮﺩ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﻮﺩﻥ ﻳﻚ ﻣﺮﺑّﻰ
ﻭ ﻣﻌﻠﻢ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺎ ﺳﻮﺍﺩ ﺗﺮ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺮ ﻭ ﺑﻴﻨﺎﺗﺮ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺗﺮ.ﮐﻪ ﺟﺰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺧﻴﺮﻯ
ﻭ ﺳﻮﺩﻯ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻗﺒلا ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺁﻥ ﺭﺍﻫﻬﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺮﻭﺕ ﺍﻟﻮﺷﻘﻰ(ﻳﺎ
ﺑﻨﺪ ﻭ ﮐﺎکُلّ ﻭ
ﮐﻤﺮ ﻭﺩﺍﻣﺎﻥﻤﺤﮑﻢ
ﻭﻣﻮﺷّﻘﻰﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا ﺑﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻨﺪﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎلا ﮐﺸﻴﺪﻭ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻗﻄﻊ ﺷﺪﻥ
ﺁﻥ ﻧﺒﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻗﻄﻊ ﺷﻮﺩﻣﻨﺠﺮ
ﺑﭙﺮﺕ ﺷﺪﻥ ﺑﭙﺮﺗﮕﺎﻩ
ﺳﺨﺘﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﻌﺪﻡ
ﻧﻤﻰ ﺑﺮﺩولیّ ﺑﺤﻘﺎﺭت
هاﻯ ﻨﻮﻋﻰﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﻨﻢ ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻧﻮ ﻭﻣﮑﺮﺭﺍﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﺗﻪ ﭼﺎﻩ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪﺍﮔﺮ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ ﻃﻨﺎﺏ
ﻭ ﺗلاﺵ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﻌﻮﺩ ﺑﺪﻫﺎﻧﻪ
ﭼﺎﻩ ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﺁﻣﻴﺰ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺗلاﺵ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﮐﻤﮑﻰ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺗﻪ ﭼﺎﻩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎﻋﻤﺎﻕ
ﮔﻮﺩﺗﺮ ﭼﺎﻩ ﺩﺭ
ﺯﻣﻴﻦ ﻓﺮﻭﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ.پس
ﺗلاﺵ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﺨﺴﺖﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﻋﺪﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
( ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻳﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
قُرّه ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ) ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭ ﻣﺸﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﮐﻪ ﻣﺸﺎﻝ
ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ولایت ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﺴﻤﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ ﺧﻮﺏ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ ﻫﺴﺖولیّ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺍﮔﺮ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺃﻫﻞ ﮐّﺘﺎﺏ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﻧﻴﮑﻰ
ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮﻭ ﻋﺎﻗلاﻧﻪ
ﺗﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭولایت ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻣﻔﻴﺪﺗﺮ
ﻭ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ولیّ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ ﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭولایت مولاﻋﻠﻰ
ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
پس ﺍﺯ بعثت ﻣﺤﻤﺪﻭ
۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻳﺎ ﺭﻭﺵ
ﻭ ﺁﺋﻴﻦ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﻋﻤﻠﻰﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻖ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺫﻫﺎﺏ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺤﻖﻭﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺠﻠﻮ ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻌﻘﺐ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺑﺴﻮﻯ
ﮐﻌﺒﻪ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﭘﺸﺖ ﺑﮑﻌﺒﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺘﺮﮐﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﺗﺮﻙ ولایت
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻣثاﻟﻴّﺎ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻫﻤﺎﻥ مثل
(ﺑﻀﻢ ﻣﻴﻢ ﻭثاء)
ﺍﻓلاﻃﻮﻧﻰ ﻭ ﺍﻳﺪﻩ
ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﻯﻭ علاﻣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯقُرّه
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣثاﻟﻬﺎﻯ
ﺗﻤثیلی ﻭ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﭼﻴﺰﻯ
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولی
ﻫﻨﻮﺯ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺷﺒﻪ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ.ولیّ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻧﻮﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ولیّ ﭼﺸﻢ ﺩﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰولایت
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖﻭﻧﻪ ﺭﺍﻫﻰ
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏﮐﻪ
ﺭﺍﻫﻰ ﻧﺸﺎﻥ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻫﺪﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﻭ
الّا ﺭﺍﻩ ﻳﺎﺑﻰ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺟﻨّﺖ ﺑﻬﺸﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻨﺎﻥ ﻣﻌرَبّ
ﮔﻨﺎﻥ ﻫﻨﺪﻯﻳﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻬﻴﭻ ﻳﻴﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﮐﻪ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭاحادیث
ﻭﺣﺘﻰ آثارﻯ ﭼﻮﻥ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮﺍﺯ
ﻭ ﺻﺪﻫﺎ ﺃﺷﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺭ ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻠﻞ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩلاﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﺑﻌﺪﺍ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﺩ ) ﻭ ﺭﺍﻫﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪﺍﺯ ﺁﺗﺶ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﮔﺮ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻧﺮﻭﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺠﻬﻨﻤﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻋﻰﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺑﭽﺸﻢ ﺗﻦ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.
ﻓﺮﺍﺭ ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺯ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭ
ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥﻭ ﺗﺸﻨﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﺍﺋﻢ ﻭﺑﻰ
ﺁﺑﻰﺁﻧﻬﻢ ﺯﻳﺮ
ﭘﻮﺳﺖ ﮐﻠﻔﺖ ﭼﺮﻣﻴﻦ
ﻭ ﭘﺸﻢ ﻭ ﭘﺮﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻟﺒﺎﺵ ﺯﻣﺴﺘﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮ
ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺻﺤﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﺎﻳﻪﻭ ﺁﺏ ﺧﻨﮑﻰﻋﺬﺍﺏ
ﻫ ﺎﻯ ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺍﻍ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ
ﺁﺗﺶ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ ﻭ ﺭﺍﺣﺖ
ﻣﻰ ﮐﻨﺪ.ولیّ ﺳﻮﺯﺵ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﭘﻮﺳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﺠﺪﺩ
ولیّ ﺑﻬﺘﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ .
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﻭﺑﺶ
) ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﮐﻬﻨﻪ
ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ( ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﺘﺎﺏﻭ ﻫﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺑطلاﻥ ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻯ لاﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻗﺮﺁﻥ ﺧﻮﺩ
ﻟﺰﻭﻡ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﺭﺍ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻫﻴﭻ کس ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﻫﺮ ﻣﺘﺮﺟﻢ
ﻳﺎ ﻣﻔﺴّﺮﻯﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ ﮐﺠﻰ
ﻭﮐﺎﺳﺘﻰ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
) ﻭ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ ﻏﺶ
ﻭﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ(ﻭ ﻓﺎﺳﺪ
ﺷﺪﻥ ﻭﺧﻴﺎﻧﺖ. ولیّ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﺮ ﻋرَبّ
ﺯﺑﺎﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩﺩﺭ
ﻗﺮاءﺖ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ولایت ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻏﺶﻭ
ﻏﺶ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺭﻭﻥ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﻃﻞ
ﮐﻨﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ ( ﻗﺮﺁﻥ
) ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ
( ﮐﻪ ﻫﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺗﻤﺸﻴﻠﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ولایتﻳﺎ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎنیﻮ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ ﺗﻘﻠﻴﺪﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺍﺕ ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﻋﻘﻞ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺳﺘﺪلاﻟﻰﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺑﺪﻫﺪﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻌﻴﻦ ﺍﻟﻴﻔﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪلاﻟﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﺍﻭ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻣﻨﺘﻔﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺑﮑﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺪﺵ ﺩﻳﮕﺮ
ﺃﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺑﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﺩﻳﻦ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺗﺎ پسﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺑﺪﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﺭﺳﻴﺪ ) ﺑﻠﮑﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻬﻴﻪ ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺩلاﻟﺖ
ﺑﺒﺮﻫﺎﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ.(
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﺘﺎﺏﺩلاﺋﻞ ﺑﺮﻫﺎﻧﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻓﻘﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻳﺎ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺪﺍﻥ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺣﻮﺍﺩث  ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺨﺖﺑﻨﻈﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﻥ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺪلاﺋﻞ
ﻭﺩﻳﭙﻠﻤﻬﺎﻯ ﻃﻰ
ﻃﺮﻳﻖ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﻦ(ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ)
ﺁﺩم ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰﻭ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﭽﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉﻭ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻨﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
نیز ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰﻭ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳﺖ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻮﻉﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻴﻚ ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭﻣﺘﻤﺪﻧﺎﻧﻪ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ قیاس
ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ولایت
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺯ ﭼﻪﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺣﺘﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯﺍﺯ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ولیّ ﺑﺮﺍﻯﻮﺭﻭﺩ
ﺑﻬﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺻﻔﺎﺗﻰ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺒﻠﻰ
لاﺯﻡ ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻬﻴﻪ ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺣﺠّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺣﺠّﺖ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪلاﻟﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻏﻴﺮ ﻋرَبّﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋرَبّ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻬﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩﮐﻪ
ﻫﺮکس ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺣﺠّﺖ
ﮐﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺳﺘﺪلاﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﮔﺮﻭﻩ
۳۱۳ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮔﻤﻨﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑرَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﺎﺹ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻭ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﺎﺹ ﻫﺮکسﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﺄﻳﻴﺪ ﻭﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﺳﻰ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺑﻬﺮﻩ ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻧﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰﻭ ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺳﻮﺩﻯ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺶ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻭﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﻳﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖﻭﻧﺘﺎﻳﺞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮ ﺁﻥ ﻫﻴﭻ
ﺑﺎﻃﻠﻰ ﻗﺒلا ﻳﺎ
ﻋﻘﺐ ﺗﺮﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻏﺎﻟﺐ ﮔﺮﺩﺩ ( ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ ﻳﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﻫﺎﻯ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻌﺪﻯﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﻣﮑﺘﺐ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺪﻳﻤﺘؤ ﺑﺎ ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ ﺁﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﻯ ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺎﺿﺎﻓﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ولایت ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ پس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ پس
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ لاﺯﻡ
ﻭﮐﺎﻓﻰﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﺎﺭﺝ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﺑﺎ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵرَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺿﻤﻨﺎ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥﺑﺎ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻥ
ﺿﺪ ﻭﻧﻘﻴﻀﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺸﺮﻃﻴﮑﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺸﻮﻧﺪ.ﻭ الّا ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻀﺎﺩ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺑﺪﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻧﺴﺦ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪﻭ ﺁﻳﺘﻰ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻴﺘﺮ ﺩﺭﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻧﺰﻭﻝ ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎﻃﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖﮐﺪﺍﻡ
ﺁﻳﻪ ﻗﺒلا ﺁﻣﺪﻩﮐﻪﻫﺮﺭﺍﻭﻯ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺁﻳﺎﺕ
ﻧﺴﺦ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍﺧﻮﺩ ﻣﺸﺨّﺺ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﻌﻴّﻦ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺁﻥ پس ﺁﻳﺎﺕ
ﻣﻨﺴﻮﺥ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻨﺴﺎﺥ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻧﺎﺳﺦ
ﻭﻣﻨﺴﻮﺥ ﻗﺮﺁﻥﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻮقُرّه
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎ ﻳﺎﻓﺖﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺘﻮﺳﻞ ﺗﺮﻙ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﺁﻳﺖ ﻭ
ﺁﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻧﺴﺦ ﻭﺗﺮﻙ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻧﺴﺦ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻧﺴﺨﻪ ﻭ
ﻧﻈﻴﺮ ﻗﺒﻠﻰﻭ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻧﺴﺦ ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﺧﻨﺸﻰ ﺷﺪﻥﻭ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﺍﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ ﻳﻚ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻓﺮﻭﺩ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺯ ﺣﺎﮐﻢ ﺣﻤﻴﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﻧﻴﺰ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻪ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺑﻌﺪﻯﺩﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ لاﺯﻡ
ﺍلاﺟﺮﺍ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﻭﺩﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪﻭ ﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻨﺪ ﻭﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺮﻓﺘﻦ ﺟﻬﻨﻢ ﺑﺎﺷﺪ.ﺣﮑﻴﻢ
ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﻣﺤﮑﻢ
ﻣﺴﺘﺪﻝ ﻭ ﺑﺎ ﺣﻖ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟﻘﻬﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻧﻮﻋﻰپس
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺣﻤﻴﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﻳﺎﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙﻋملا ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
الله ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻘﺼﺪ ﺁﺧﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻓﻌلا ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﺑﺎ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻳﺎ الله
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺎ الله رَبّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﺍﻟﮕﻮ
ﻫﺎﻯ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﮕﺬﺭﺩ.ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻭ ﻧﺰﻭﻝ ﻭ ﻓﺮﻭﺩ
ﺁﻣﺪﻥ ﺍﺳﺖﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖﻭﻣﺨﻠﻮﻗلاﺕ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﮐﻤﺎلاﺕ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮﺗﺮ ﻧﺎﺯﻝ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺩﺭﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺗﺄﻣّﻞ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﺮ کس ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺃﺻﻴﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎﻏﻠﻂ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﺪ ﻭﻏﻠﻂ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﮑﺮ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺭﺍ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﺪﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﻗﻴﻖ ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻧﻮﻉ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭﻧﻘﺺ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ ﺍﺧلاﻕ
ﻭ ﻇﺮﻓﻴﺘﻬﺎﻯ ﺗﻤﺪﻧّﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻮﺩﺍﺧلاﻕ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻓﮑﺮ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﻫﻴﭻ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.)

حدیث
8167 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ89ﺹ15ﺑ
بحار)ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﺁﻳﺎ ﻗﺮﺁﻥ ﻮ
ﻓﺮﻗﺎﻥ ﻳکی
اﺳﺖ؟
ﻭﺍﻣﺎم
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻟﻘﺮﺁﻥ
ﺠﻤلة ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻭ ﺍﻟﻔﺮﻗﺎﻥ
ﺍﻟﻤﺤﮑم اﻟﻮﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻌﻤل ﺒﻪ ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺘﻤﺎم ( و
کلّیات) کتاب
ﺍﺳﺖ ﻭﻓﺮﻗﺎﻥ (ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺤﮑم ﻮ احکام
ﺟﺰﺋﻰ) ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ عمل
ﺑﺪﺍﻥ اﺳﺖ (ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ کتاب
ﺍﺣﮑﺎم ﺠﺰئی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﭙﻴﺮ
کامل برای
سالک ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺟﺰئی
مناسطب احوال کنونی
سالک ﻤﺘﻌﻬّﺪ
ﺒﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮ ﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺸﺨﺼی ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣل مختلف
ﺸﻔﺎی سلوکی ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ او
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻫم ﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﮑﺎﺭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟک دیگر
ﻨﻤﻴﺨﻮﺭﺩ
ﺍﻣﺎ
ﺩﺳﺴﺘﻮﺭﺍﺕ
ﮐﻠّﻯ کتاﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﻗﺮﺁﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻓﻠﺴفی
ﻮﺍﺧلاق ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻣﻌنی
ﺪﺭﺳﺖ ﻗﺮﺁﻥ
تنها ﺩﻭ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ سلوکی
ﻘﺒلی ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﻳﻥ
ﺪﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﻠّﻰ سلوک
الهی ﻭﺩﺭ
ولیّ الهی معرفی
شده خداوند
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃﻖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺟﺰئی
ﻮﻋﻤلی ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻣﻮﺧﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
عثمانی ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم
ﭽﻴﺰﻯ
ﺒﻴﺎﻣﻮﺯﻳﻢ
ﮐﻪﻋﻤل کنیم .
ﺃﻫل اﻟﺬﮐﺮ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺄﻭﻳل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻮﺿﻴح
ﺘﻤﺎمی
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
همه ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ اﺳلاﻣﻰ
ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺗﻮﺳل عباﺩﻯ
ﻤﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﻨج ﻘﺮّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﺎم
ﭙﻨج ﺘﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﻤﻮفق
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻘﺒﻠﻰ ﻭﺑﺎ
ﻣﻘﺎم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ولایت مربوطه
ﮐﻪ ﺑﺨﻠق هر
ﺑﺎﺭ با مرگ
قبل از مرگ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ولایت
ﻣﺤﻤﺪ پس
تکرار شهود
پنج تن ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺘﺠﻠّﻯ ﻤﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﺎﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﻭﺣتی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﻘﺒلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻭﺭﺍق ﺒﻴﻥ
ﺪﻭ ﺟﻠﺪ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻔﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻘﺮﺁﻥ ﺮﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﺍﺭ
ﻭﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ عرﺑﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻤﻌنی
ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﻮﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ ﻭ
ﺗﻌﻬّﺪ ﻭ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻭﻧﺬﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮالهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺘﺎﺏ ﺃﻣﺮ
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻣﻘﺮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﺷﺘﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ولایت
الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻭﺗﻤﺎمی
ﻘﺮﺁﻥ ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭ
ﺣﻴﺎﺕﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﺘﺎﺏ
و مجموعه ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭمولا
ﻋلیّ ﺒﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺤل
ﻴﺎﺩﺩﺍﺷتهاﻯ
ﺸﺨﺼی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ دز
کاغذ های زرد
رنگ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻳﺮ ﺑﺎﻟشت
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺖ
ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ ﺟمع
ﺁﻭﺭﻯ و تنظیم
مفید سلوک
خوانندگان
خود کرﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺗﻮﺿﻴحی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﺯ
نوﻳسی
ﻮﺣﺎﺷﻴﻪ
ﻧﻮﻳﺴﻰ ﺍﻃلاﻋﺎﺕ
ﺗﮑﻤﻴلی
مناسب عقل زمان
ﻨﻴﺰ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺷﻮﺩ.ﻭلی
ﻘﺮﺁﻥ مولا ﺭﺍ
ﮐﻪ صلاﺣﻴّﺖ الهی
ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻗﺮﺁﻥ مولا
معروف بکتاب
علیّ ﻧﻴﺰ ﻧﺎ
ﻣﻌﻠﻮم اﺳﺖ.
ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻧﻘل
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻥ
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﺩﺭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ واهل بیت
کاملان الهی زنده
ﻣﺤﻔﻮﻇ
ﻤﻴﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺃﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭ ﻋﻤﺮ ﮔﺮﻭﻩ
ﮐﺎﺗﺒﺎن ﻭﺣی
پیامبر ﺮﺍ
ﺟمع ﺁﻭﺭﻯ
کرﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳک هرﭼﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩند
ﻳﺎ ﺑﺤﻔﻆ
ﺩﺍﺷتند
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩند
.ﻭ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎﻫم
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﭙﺴﻨﺪﻳﺪﻧﺪ
ئر کتاب خود
ﻣﻴﻨﻮﺷﺘﻨﺪ. ولیّ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﮐﺎﺭ
ﻋثماﻥ ﺨﻠﻴﻔﻪ
ﺳﻮم ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺘﻨﻬﺎئی هر
چهمی ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻘﺮﺁﻥ اﺑﻮ
ﺑﮑﺮ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻧمی
ﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺿﺎﻓﻪﺍﻯ کنذ
ﻭلی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺣﺬﻑ
ﺁﻳﺎﺕﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺳﺎمی اﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺃﺑﻮ
ﻟﻬﺐ ﺑﺒﺪﻯ
ﻭﻳﺎ ﻧﺎم ﻤﻮلا
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺑﻨﻴکی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺣﺬﻑ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﮕﻔﺘﻪ مولا
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺬﻑ
ﻧﺎم کسی ﭙﻮل
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﮕﺮﻓت .
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋث ماﻥ
ﭽﻬﺎﺭ ﻧﺴﺨﻪ
ﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺑﭽﻬﺎﺭ ﻣﺮﮐﺰ
ﮐﻮﻓﻪ ﻭ ﺷﺎم ﻮ
ﻣﺼﺮ ﻭﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺮﺳمی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ. ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻗﺎﻧﻮنی
اﺯﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍلاﻃﺎﻋﻪ
و ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺑﺪﻗّﺖ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻣﻴﺸﺪ.
ﻭلی ﻤﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﺨﻠﻔﺎﻯ اﻣﻮﻯ
ﻮ ﻋﺒّﺎﺳﻰ و
ﺣتی کسانی که
ﻣﻮﺍﻓق ﻮلاﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻮلا
بودند و
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اهل بیت و
کاملان سلوکی
ﮐﻪ ﺍﻭلاﺩ
الهی ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺻﺎﺣبان
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺪﻳنی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ ﺳﻴﺎسی
اﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
داراز سالکان
راستین ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﻗﺮﺁﻥ عثمان
ﺮﺍ ﻗﺒﻮل
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ علیّ
ﺠﺴﺘﺠﻮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺤﺪﻯ که
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻦ ﻗﺮﺁﻥ
عثماﻥ ﻭ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻴﮑﻘﺮﻥ ﻮ ﻧﻴم
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻫﺠﺮﺕ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻗﺒﻮل
ﻘﺮﺁﻥ عثمانی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
سالک و  ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺩ. ﺗﺎ ﻫم
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻃرﻔﺪﺍﺭ ولایت
مولا ﮐم
ﻨﺸﻮﻧﺪ ﻭﻫﻢ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﻘﺮﺁﻥ عثمان
ﻫﻴچ
ﺘﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺣتی
ﺴﻴﺎسی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق ﺨﻮﺩ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﻬم
ﻤﻘﺎﺻﺪ ﺑﺎﻃنی
ﻮ ﺳﻠﻮکی ﻘﺮﺁﻥ
ﻋثمانی ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣفید اﺳﺖ.ﻭﺑﺤث
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻟﻴلی
ﺒﺮ ﻧﺎﺭﺿﺎﻳتی
ﻮﻋﺪم ﺘﺼﺪﻳق
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی اﺯ
ﺍﻳﻥ ﻘﺮﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺁﻧﺎﻥ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻓﺮقی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻘﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ عربی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻬم
ﻘﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﻴﺒﻴﻨﻴم که
ﺗﻤﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﮐﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ
ﻭ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻫﻤﮕی اﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﺒﺮﺍﻯ
هدﻓﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﺼﺤﻴح کلماﺕ
ﻭﺣنی ﺠملاﺕ
ﻗﺮﺁﻥ هست. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻠﺪ89 ﺑحار
ﺑﺒﻌﺪ ﻗﺎﺑل
ﺒﺮﺭسی
ﻤﺤﻘﻘﻴﻥ هست.
ﻭ بالأﺨﺮﻩ
ﻗﺮﺁﻥ کتاب ﮐﻪ ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﻓﻠﺴفی ﻮلی
ﺘﻤثیل سلوک
الهی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﺪﺭﺳﺖ ﺁﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺳﺎﺯ و
ﮐﺴب شهود و نجات
از کارماها
حتمی پس از
مرگ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮا
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻘﺮﺁﻥ و هر
کتابی ﻤﻬم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﻨﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
الهی ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ
حتی اگر کتاب موش
و گربه باشد .
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل سالک
ﻘﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃﻖاو
و ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﺮﻁ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺄﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﺟﺰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺸﮑل ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭ إﻋﺮﺍﺏ ﻭعلاﺋم
ﺼﻮتی کلماﺕ
ﻗﺮﺁﻥ هست. ﮐﻪ
ﺳﻪ ﻗﺮﻥ ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﻫﺠﺮﺕ
ﺍﻗﺪﺍم ﺒﺂﻥ
ﺸﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﻋرَبّ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺸﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
أﻋﺮﺍﺏ
ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﺗﻠﻔّﻆ
ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻌنی
ﺪﺭ ﺯﺑﺎﻥ
عرﺑﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
إﻋﺮﺍﺏ ( ﺑﮑﺴﺮ
ﺃﻟﻒ) ﺑﮑﻠّﻯ
اﺯ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ علاﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺣﺎل
ﭽﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺑﺎ ﭼﻪ صلاﺣﻴّت
وچه نیّتی
ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ؟ ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻘﺮﺁﻥ
کتاﺏ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮ
ﺗﻤثیلی ﻮﭼﻨﺪ
ﭘﻬﻠﻮ ﺩﺭ
ﻣﻌنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮ ﻭ ﺑﺎﻃﻦ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﻔﺖ ﻭﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺑﻄﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻘﺮﺁﻥ گفته ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻌﺎنی ﻤﻌﺘﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﮑلی
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻔﻬﻮم
ﺰﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ همیشه
ﻣﺨﻔی ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻤﻌﺎﻧﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺰﺩﻳک ﺸﺪ.
ﺑﺮﺭسی
ﺘﺎﺭﻳﺨی اﺯ
ﺻﺪﺭ ﺍﺳلام ﻮ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺴﻴﺎسی
ﻮ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻭ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
هاﻯ ﻤﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﺎﮐم
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺮﺍ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺠﻤﻠگی
کتاب ﻭ ﻓﺮﻗﺎﻥ
ﺠﺰﺋﻴﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻘﺮﺁنی
که ﺑﺎ ﻋِﺘﺮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺠﺎﻯ
گذﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣّﺎ ﻓﺮﻗﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ
ﻔﺎﺭسی ﺪﺭﻯ
ﻘﻮم ﻘﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷتی
اﻟﺄﺻل اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺮﮔﺎﻥ ﻴﺎ
ﻓﺮﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻣﻌرَبّﺁﻥ
ﻘﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺧﻮﺭّﻩﻫﺎﻯ
ﺰﺭﺩﺷﺘﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮَﺭﻧَق
ﻘﺮﻳﺶ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻓﺮِ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎج ﺸﺎهی الهی
ﺒﺮ ﺳﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺴﻴﺎسی ﻔﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻤﺮﺩﻡﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﺎﺻﺮ
ﺍﻟﺪﻳﻥ ﺸﺎﻩ
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎهی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪ
معروف زﻣﺎﻥ
اﺟﺎﺭﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﮔﻮئی
اﮔﺮ ﻣﺮﺩم ﺮﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﺑﺪﻫﺪ
ﺧﺪﺍﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﺮﻳﺐ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺴﻨّﻯ ﻮ ﺷﻴﻌﻰ
ﻫﻤﻴﻥ ﻔﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺒﺎ ﻣﺮﺩم
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺤﮑﻢ
ﮐﺘﺎﺏ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﻌنی
اﺣﮑﺎم کتاب
ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق ﭙﻴﺮ
الهی ﻮﺍﺭﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭالّا
ﭼﺮﺍ ﻗﺮﺁﻥ
ﺁﻳﺎﺕ ﻣﺤﮑم
ﻮﻏﻴﺮ ﻣﺤﮑم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻓﺮﻗﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻔﻬﻮم
ﺴﻠﻮکی ﻘﺮﺁﻥ
ﮐﻪ ﻋملا ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻘﺮﺁﻥ عثمانی
ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺟﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻗﺮﺁﻥ کتاب ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ
ﺑﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣﻔﻆ ﻗﺮﺁﻥ
ﺪﺭ ﺟﻴﺐ ﻭ ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﺫﻫﻥ
ﻨﻴﺰ ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
نجات روح ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺣﻔﻈ ﺪﺭ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﺗﻮﺳل عباﺩﻯ
ﺪﺍﺋﻢ ﺑﺎ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻘﺮﺁﻥ ﺒﺮ ﺳﺮ
ﻗﺒﺮﻫﺎ ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺸﺮک
ﺁﻣﻴﺰ ﺳﻮﺩﻯ الهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻗﺮﺁﻥ علیّ ﺮﺍ
ﺩﺭ ولایت ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻧﺠﺎتی ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﮔﺎهی که ﺁﻳﻪ
ﺭﺍ ﻗﺮﺁﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺘﺎبی ﺒﻨﺎم
ﻘﺮﺁﻥ ﻨﺒﻮﺩ
ﻭلی ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺪﺍم
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﺄﻭﻳل ﺁﻳﺎﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺃﻧﺪکی کمتر
ﮔﻮﺵ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﺒﺮﺋﻴل
هرﺳﺎل ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ ﺩﺭ
مطالب ﻗﺮﺁﻥ
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻤﺎس
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎل ﺁﺧﺮ
ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺷﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﻮﺣﻰ
ﻳک ﺃﻣﺮ ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊیک
ﻋﻠم اﻟﻤﻌﺮﻓﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋﻴﻨﺎ ﺑﻌﺮبی
اﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﭘس
ﮐﺎﺭ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
عثماﻥ ﭽﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﻔﻬﻮم
اﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﺣﻰ  می
ﺸﺪﻧﺪ ﭘس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻧﺮﺍ ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﺮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
هم ﺒﺨﻮبی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺂﻥ ﺰﺑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ
ﮐﻪ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺧلاﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻓﻠﺴفی
ﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
هستند ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻌﺎﻧی ﺴﻠﻮکی
ﻘﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﺷﻨﺎسی ﻮ
ﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
ﻤﻔﻴﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺴﻨّﻯ
ﻴﺎ ﺷﻴﻌی ﻮﻳﺎ
ﺑﻬﺮﻧﺎم
ﺪﻳﮕﺮ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺁﻧﻬم ﺒﺮﺍﻯ
ﺃﻧﺪکی که
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻗﺮﺁﻥ عربی ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺘﺮﺟﻤﻴﻥ
ﺒﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻠﻄﻤﻪ ﺭﺍ ﺯﺩﻩ
ﻭ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﻣﻌنی ﻴک کلمه
ﻳکی ﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺘﺮﺟم ﺴﺎﻟک
ﻨﺒﺎﺷﺪ ﻣﻌﺎنی
ﺴﻠﻮکی ﺮ
ﺍﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﺩ.
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﮑﻤل ﻘﺮﺁﻥ
سلوکی هستند.
ﻭلی کمّل
ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ است . ﻭالّا
ﻫﻴچ ﻴک اﺯ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺭﺑﻄی
ﺒﻬﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺫﻫﻥ ﺮﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪﺣﺎﺻل همین
ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻤﻔﻴﺪ (ﻧﻈﺮ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ)
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺑﺎﺯﻭ
ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﺟﺮﺍﻯ اﻋﻤﺎل
ﺪﻳنی ﺒﺎ
ﻗﺮﺁﻥ کتاﺏ
ﻭﻇﻮﺍﻫﺮ ﻣﻌنی
ﺁﻥ ﮐﻪ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺖﻋملا ﺷﺮک
ﺒﺨﺪﺍ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ گرﻯﻮ
بدعت های
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
گناﻫﺎﻥ اﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻗﺎﺑل عفو
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ولایت
ﻭ ﺩﮔﺮﮔﻮنی
ﺘﻤﺎم عقاید
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺒﻠﻰ.
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻤل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺭﺳﺎﻟﻪﻫﺎﻯ آنان
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻔﺮﻋُﻥ ﻮ
ﺗﮑﺒّﺮ ﻭ ﮐﺎﺭ
ﻓﺮﻋﻮﻧﻬﺎﻯ ﺠﺪﻳﺪ
ﮐﻪ ﺃﻧﺎ
ﺭﺑّﮑم
اﻟأﻋلی
ﺴﺮﻣﻴﺪﻫﻨﺪ) ﻭ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﻧﺎم ﻔﺮﻗﺎﻥ
ﺒﮑﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻠﺄﻧّﻪ
ﻣﺘﻔﺮق
اﻟﺂﻳﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﺴﻮَﺭ
ﺍﻧﺰﻟﺖ فی غیر
ﺍﻟﺄﻟﻮﺍﺡ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﻣﻥ
اﻟﺼﺤﻒ ﻭ
ﺍﻟﺘﻮﺭﺍة ﻭ ﺍلاﻧﺠﻴل
ﻮ ﺍﻟﺰﺑﻮﺭ
ﺍﻧﺰﻟﺖ
ﮐﻠّﻬﺎ ﺟﻤلة
فی اﻟﺄﻟﻮﺍح ﻮ
ﺍﻟﻮﺭق ﻋﻠّﺖ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺒﻔﺮﻗﺎﻥ
ﻣﺘﻔﺮقی ﺒﻮﺩﻥ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁنی
ﻨﺎﺯل ﺸﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﺸﺄﻥ ﻨﺰﻭلی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺰﻭل
ﻴک ﺒﺎﺭﻩ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﻭلی ﺪﺭ
ﺍُمّ اﻟﮑﺘﺎﺏ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍُمّ اﻟﮑﺘﺎﺏ
ﺍﻭم ﻮ سلوک
الهی ﻭظﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ و
فریضه واجب الهی
ﺪﺭ ولایت
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘثبیت
ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻧﻰ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺗﻤﺎم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﭽﻨﻴﻥ گفته
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﺷﺪﻩ ﻳک
ﺘﻮﺟﻴﻪ ﻇﺎﻫﺮﻯ
اﺯ ﻋﻠﺖ ﻧﺎم
ﻔﺮﻗﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻔﺮﮔﺎﻥ
ﺰﺭﺩﺷﺘﻰ ﻗﻮم
ﻘﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷتی
اﻟﺄﺻل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻗﺮان ﻗﻄﻌﺎﺕ
ﺍﺯ ﭼﻨﺪﻳﻥ
ﺁﻳﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﻬم هستند.
ﻭﻫﺮ ﻗﻄﻌﻪﺍﻯ
ﺒﺎﺯ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺩﺭﺳﻮﺭﻩﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻓﮑﺮ سلوک
الهی ﺒﺎ ولایت
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺮﺁﻥ
ﺒﺮ ﺧلاﻑ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻟﻮح
ﻨﺎﺯل ﻨﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ (ﮔﻮئی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻟﻮﺡ
ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻤﻨﺴﻮﺏ ﺑﺪﻩ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻤﻮسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺪﻳم
ﺠﺰ ﺳﻨگ
ﻨﺒﺸﺘﻪ ﻧﺒﻮﺩ. ولیّ
ﺳﻨﮕی با
نوشته ای اﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻣﻮسی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﻮﺭﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻟﻮﺡ ﻭ (ﺍلاﺣﻪ)
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ
ﻮﺷﻬﻮﺩ
تجلّیات الهی
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺭﻳﻪ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴل که یک
ﺃﻣﺮ ﻧﺎﺯل
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﺒﻮﺩ
ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ کنونی
ﺭﺍ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ اﺯ
اسارت ﺑﺎﺑل
ﺠمع ﺁﻭﺭﻯ
ﺨﺎﻃﺮﺍﺕ
اولیای ولایت چهارم
زردشت و
ابراهیم و
موسی ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺠﻴل ﺮﺍ ﺻﺪ
ﺳﺎل ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﻴلاﺩ ﻭ ﻣﺴﻴح
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻳﮑﺼﺪ ﻧﻔﺮ
ﺗﻬﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺴﻤﻮﻋﺎﺕ ﻭ
ﻣﻨﻘﻮلاﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﮐﻨﮕﺮﻩ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﺪﺭ
ﻗﺮﻥ ﭽﻬﺎﺭم
ﻤﻴلادﻯ ﭽﻬﺎﺭ
ﺍﻧﺠﻴل
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ
ﻣﻌﺪﻭم کرﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯ انجیل
هائی ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
اﻧﺠﻴل
اﺭﺗﻮﺩﻭﮐس
ﻫﺎﻭﻳﺎ ﻗﺒﻄﻰ
ﻫﺎﻯ ﻤﺴﻴحی
ﻤﺼﺮو انجیل
مورمونهای امریکا.
ﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
ﺤﺪﻳث
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﺎم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺟﻌل
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ عثمانی
ﺮﺍ ﺑﻬﺸتی ﻮ الهی
ﻮ ﮐﺎﻣل ﻮ
ﺍﺻﻴل عنوﺍﻥ
کنند ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻗﺮﺁنی اﺻﻴل
ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺮﺁﻥ ﻤﻮلا یا
کتاب علیّ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﺶ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﻠﻮم
ﻨﺸﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭﻋﻤﺮ ﻭﻋثماﻥ
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻋ
ﻤﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺮﺁنی راویان
ﺮﺍﻣﻌﺪﻭم
ﻨﻤﻮﺩ. ﻭ
ﻫﺎﺭﻭﻥ
اﻟﺮﺷﻴﺪ ﻧﻴﺰ
ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺬﻫﺐ
ﺃﻫﻞ ﺗﺸﻨﻥ ﺮﺍ
ﺗثبیت ﻧﻤﻮﺩ
ﻭﺩﻩ ﻫﺎ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺴﻨﻦ بویژه
ﺩﺭ ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ بزرگ
ﺮﺍ ﺣﺮﺍﻡ ﺍعلام
کرﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺠﻤّﻌﺎﺕ
ﺳﻴﺎسی ﻮ
ﺑﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻯ
سیاسی ویا
شیعه ﻨﺸﻮﺩ.
ﺗﻮﺭﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠفی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﻨﻴﺴﻪﺍﻯ
ﺘﻮﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ
ومطالب
پیامبران جدید
در تورات خود
اضافه
نمیکردند. ﻭ
ﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﺯﺍﺩ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺒﺎﺑل ﻨﻮﺷﺘﻨﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺮﮐﺰﻳﺖ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻭﻓﺸﺎﺭﻫﺎﻯ ﻨﻈﺎﻣﻰ
ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ
ﺮﻭم ﺸﺮﻗﻰ
ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
اﺳلاﻣﻰ ﺗﻤﺎم
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻭﺣتی
اﺩﻳﺎﻥ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻭ ﻧﺎم کلّی
ﻴﻬﻮﺩ ﻣﺘّﻔﻖ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻗﻠﻴﺘﻬﺎی
یهود ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻔﻈ
ﺨﻮﺩ ﻣﺘّﻔق ﻮﻣؤﺗﻠﻒ
سیاسی
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ
ﮐﻪﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﻣﮑﻪ ﻭ ﮐﻌﺒﻪ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﺻطلاﺣﺎ
ﻭﻫّﺎبی ﺁﻥ ﻓﻌلا
ﺑﺮ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺗﺴﻨﻥ
غالب ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﻭﺭق ﻮ ﮐﺎﻏﺬ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺮگ لفظ
ﻔﺎﺭسی ﺪﺭﻯ
ﻘﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻮح الاﺣﻪ
ﻭﻧﻈﺮﻯ ﺴﺮیع
ﻮ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺑﻴک
ﺴﻮﮊﻩ ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ
ﺗﻮﺿﻴح ﺴﻠﻮکی
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻧﻈﺮ
ﺳﻠﻮکی اﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ89ﺹ16 بحار): عن ﻘﻮل الله
ﺗﺒﺎﺭک و
ﺘﻌﺎﻟﻰﺃﻟﻢ الله
لا ﺍﻟﻪ الّا
ﻫﻮ ﺍﻟﺤیّ
اﻟﻘﻴّﻮﻡ ﺍﻟﻰ
ﻗﻮﻟﻪ ﺃﻧﺰل اﻟﻔﺮﻗﺎﻥ
ﻗﺎﻝ ﻫﻮﮐلّ
ﺃﻣﺮ ﻣﺤﮑﻢ ﻭ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﻫﻮ ﺟﻤلة
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﺍﻟّﺬﻯ
ﻳﺼﺪﻗﻪ ﻣﻥ
کاﻥ ﻘﺒﻠﻪ ﻣﻥ اﻟﺄﻧﺒﻴاء ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺟﺰ الله الهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻭﺯﻧﺪﻩ ( ﻭ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ)
ﻭﻗﻴّﻮم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭ
ﻓﺮﻗﺎﻥ ﺮﺍ
ﻧﺎﺯل ﻨﻤﻮﺩﻳم
اﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻓﺮﻗﺎﻥ هر ﺃﻣﺮ
ﻣﺤﮑم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻭ ﻧﻪ
ﺑﻌﻠﺖ ﻣﺘﻔﺮق
ﺒﻮﺩﻥ آﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻭﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﺍﺣﮑﺎم عملی
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻔﺮﻗﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴنی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟکی ﺒﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺒِﺮّ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﻓَﺮّ ﺗﺎج
ﺸﺎهی الهی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ)
ﻭلی کتاﺏ
ﻳﻌنی ﺘﻤﺎمی
ﻘﺮﺁﻥ اﺳﺖ (
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ سلوک
الهی ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
الهی ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎمی
اﺩﻳﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎی الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺗﻤﺎمی
کتناب ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﮔﺮ ﻗﺴﻤﺖ
ﺣﺬﻑ ﺷﺪﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ مولا
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﻭﺑﻤﻌنی ﺪﻳﮕﺮ
ﻗﺮﺁﻥ عثماﻧﻰ
ﻧﺎم ﻘﺮﺁﻥ ﻭکتاب
و احتمالا
ﻗﺮﺁﻥ ﻤﻮلا
ﻧﺎم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺣتی ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی همین
ﻘﺮﺁﻥ ﻋثماﻧﻰ
ﻧﺎم ﻔﺮﻗﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ) ﮐﻪ
ﺃﻧبیاﻯ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ (
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﻃّلاعی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ولایت
ﻭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
هفتگاﻧﻪ ﺍﻃلاﻉ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭلی
هز ﮐﺪﺍم ﺒﺒﺮخی
از ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
غملی و تصوّف
تخلیه وتحلیه
و تجلیه
و بنام حنیف
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮل ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﻤﻴﻥ کار سلوک
الهی طریقت
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ ولی
دین ذسمی و
اسمی اسلام .
ﻣﻬﺪﻯ هاﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻥ
هدﻓﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫتی ﺒﺎ
ﮐﺎﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻨخواهد
ﺪﺍشت . ﮐﻪ ﻧﻮع
بشر ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮ
کنونی ﺩﺭﺣﮑم ﻨﻮع
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع فوق بشری فرشته
گونه و الهی هستند
ونوع بشر
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻭﺣﺸی ﻮ
ﺑﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ.
ﺗﺎﺯﻩ ﻫﻤﻴﻥ
ﻘﺮﺁﻥ کتاب
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺭک ﺒﺎﻃنی ﻮ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺳﻠﻮکی
اﺻلی ﺁﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﮑﻤک ﻮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴم ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺃﻫل الذﮐﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﺣﮑﺎم عملی ﻮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺪﺭﻫﺮ
ﺩﻳنی الهی ﺒﻨﺤﻮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺣتی
هر ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴنی
ﺰﻧﺪﻩ
ﻣﺘﻌﻬّﺪ
ﺗﻌﻠﻴم ﭽﻨﺪ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺨﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﻣﮑﺎﻥ ﻮ
ﺍﺣﻮﺍل
ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﻫﻢ ﻓﺮقب
ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮی ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﻓﺼﻮل ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴروند . ﻭﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
عقلی ﺒﻴﺸﺘﺮ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻌﻠﻴم سلوک
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ فصل
نوع بشری
ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺴﺒک
ﺪﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﻋﻘلاﻧﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺍﺯﺳﺒﮑﻬﺎﻯ
ﺮﻳﺎﺿتب
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.)

حدیث
8168 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ89ﺹ17ﺑ
بحار) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻘﺎل
ﺮﺳﻮل الله
ﺃﻳّﻬﺎ ﺍﻟﻨﺎس
ﺍﻧّﮑم فی
ﺰﻣﺎﻥ هدنة ﻭ
ﺃﻧﺘم علی ﻈﻬﺮ
ﺍﻟﺴﻔﺮ ﻭ
ﺍﻟﺴﻴﺮ ﺑﮑم
ﺴﺮﻳﻊ ﻓﻘﺪ
ﺭﺃﻳﺘم اللیل
ﻮ ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ
ﻭﺍﻟﺸﻤس ﻭ
ﺍﻟﻘﻤﺮ
ﻳﺒﻠﻴﺎﻥ کلّ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﻳﻘﺮّﺑﺎﻥ
کُلّ ﺒﻌﻴﺪ
ﻭﻳﺄﺗﻴﺎﻥ
ﺒﮑلّ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻓﺄﻋﺪّﻭﺍ
ﺍﻟﺠﻬﺎﺯ
ﻟﺒُﻌﺪ
ﺍﻟﻤﻔﺎﺯ ﻓﻘﺎم
اﻟﻤﻘﺪﺍﺩ
ﻭﻗﺎل ﻴﺎ
ﺭﺳﻮل الله ﻣﺎ
ﺩﺍﺭ ﺍﻟﻬُﺪنة
؟ ﻗﺎل ﺪﺍﺭ
ﺑلاء ﻮ
ﺍﻧﻘﻄﺎﻉ
ﻓﺎﺫﺍ
ﺍﻟﺘﺒﺴﺖ
ﻋﻠﻴﮑم اﻟﻔﺘﻦ
ﮐﻘطع اﻟﻠّﻴل اﻟﻤﻈﻠﻢ
ﻓﻌﻠﻴﮑم
ﺒﺎﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻓﺎﻧّﻪ ﺷﺎﻓﻊ
ﻣﺸﻔﻊ ﻭﻣﺎ
ﺣﻠم ﺼﺪﻕ ﻣﻥ
ﺠﻌﻠﻪ ﺃﻣﺎﻣﻪ
ﻗﺎﺩة ﺍلی اﻟﺠﻨّﻪ
ﻭ ﻣﻥ ﺠﻌﻠﻪ
ﺧﻠﻔﻪ ﺳﺎﻗﻪ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﺪﻟﻴﻞ
ﻳﺪلّ علی ﺨﻴﺮ
ﺳﺒﻴﻞ ﻭ ﻫﻮ
ﮐﺘﺎﺏ ﺗﻔﺼﻴل
ﻮ ﺑﻴﺎﻥ ﻮ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻭﻫﻮ
ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻟﻴس
ﺑﺎﻟﻬﺰﻝ ﻭﻟﻪ
ﻇﻬﺮ ﻭ ﺑﻄﻥ
ﻔﻈﺎﻫﺮﻩ ﺣﮑمة
ﻭﺑﺎﻃﻨﻪ ﻋﻠﻢ
ﻇﺎﻫﺮﻩ ﺃﻧﻴﻖ
ﻭﺑﺎﻃﻨﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﻟﻪ
ﻧﺠﻮﻡ ﻭﻋلی
ﻨﺠﻮﻣﻪ ﻧﺠﻮﻡ لا
ﺗُﺤﺼی
عجاﺋﺒﻪ ﻭلا
ﺗﺒلی غرﺍﺋﺒﻪ
ﻓﻴﻪ ﻣﺼﺎﺑﻴح
اﻟﻬُﺪﻯ
ﻭﻣﻨﺎﺯل اﻟﺤﮑمة
ﻭﺩلیل علی
اﻟﻤﻌﺮﻭﻑ
ﻟﻤﻥ عرﻓﻪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺃﻯ
ﻤﺮﺩک
ﺒﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﺍﻳﻨک ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻥ هُدنه (
آتش یس)ﻫﺴﺘﻴﺪ (ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺗﺶ ﺑس ﻭﺻﻠح
ﻮ ﻧﺒﻮﺩﻥ موقت
ﺠﻨﮓ ﺩﺭ ﺻﻠح ﻤﻮﻗّﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﭘس
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺗﺶ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮﻣنتقدﺍﻥ
ﺪﻳنی اﻭ ﺑﺮ
ﺳﺮ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ
ﺗﺤﮑم ﺪﻳنی
ﺨﻮﺩ ﺟﻨگ
ﺪﺍﺋﻢ ﺑﺎ ﻫم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﻫﻤّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺪﺭ
ﺻﺪﺩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭح ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﺸﮑﺴﺖ ﻭ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑاسم
ﻤﺴﻠﻤﺎنی ﺨﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻣؤﻣﻥ
اﻭم کننده ﺑﺎ ولایت
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﻋﺼﻮﺭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮانی ﻮ
ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺩﻧﺎک ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮگ ئر
کارماهای
جهنمی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ)
ﻭ ﺷﻤﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺴﻮﺍﺭ ﺑﺮ ﺳﻔﺮ(
ﻭ ﮐﺸﺘﻰ) ﻭ ﺳﻴﺮ
ﺳﺮیع ﺪﺭ ﺳﻔﺮ
ﻫﺴﺘﻴﺪ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﻄﺎﺏ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺸتی ﻮلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺑ بحار
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺑﮑﺸتی
ﺒﺎنی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ.ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻭلیّ اﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺴﺎﺣﻞ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻣﺎﺩﺍم که
ﮐﺸتی ﺒﺎﻧی ﭽﻮﻥ
ﻨﻮح ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭﺷﻤﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ
ﻭﺣتی ﻤﺎﻩ ﻭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺯﻭﺍلی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﺪﺍم هر ﭼﻴﺰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ که ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﻮﺳﻴﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺑﻌﻴﺪ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺑﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻭﻋﺪﻩ (ﻭ ﻭﻋﻴﺪ)
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ (ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﻋﻤﺮﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻭ ﺳﺮیع
ﻤﻴﮕﺬﺭﺩ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﺪﻩ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻳﺎ ﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮک ﻨﻴﺰ
ﺍﺯ
ﺭﺍﻩﻣﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﭘس ﺷﻤﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﻣﺠﻬّﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
کنید .(ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺨلق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺯ ﻭ
ﻓَﺮّ ﺭﻭﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
هماﻥ ﺪﻭﺭﻩﺍﻯ
ﻤﻘﺪس ﻭ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
کرﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ) ﻭ
ﺍﻣﺎم کاﻇک
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺳﭙس
ﻣﻘﺪﺍﺩ ﺑﺮ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭ ﮔﻔﺖ ﻳﺎ
ﺭﺳﻮل الله
ﺩﺍﺭ ﻫﺪﻧﻪ
ﭼﻴﺴﺖ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺭ بلاء ﻮ
ﺍﻧﻘﻄﺎع اﺳﺖ. (ﺯﻧﺪگی
ﺒﺸﺮﻯ ﻔﻌلی که
ﺟﺎﻯ ﺒلاﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﺳﭙس
ﺑﺮﻳﺪﻥ اﺯ ﺁﻥ
ﺒﺎ ﻣﺮگ
ﻨﻬﺎﺋﻰ) که ﺪﺭ
ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ (ﻋملا
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺟﻨگ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺑﺎ ولایت
ﺍﺳﺖ) ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺷﻤﺎ
ﺍﻟﺘﺒﺎس ﻭ
ﺍﺑﻬﺎﻡ ﭼﻮﻥ
ﺘﺎﺭﻳکی ﺸﺐ ﺳﻴﺎﻩ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ( ﺍﮔﺮ
ﻭلیّ اﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎشد)
ﭘس ﺑﺮ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻘﺮﺁﻥ
ﻤﺘﻮﺳل
ﺒﺎﺷﻴﺪ (ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻭ قُرّه ﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁنی
ﻨﺒﻮﺩ. ﻭﺗﻮﺳل
ﺒﺂﻳﺎتی که ﺩﺭ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺩﻓﺎﺗﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺪﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﻌﺮفی
شده ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮّة ﺍﻟﻌﻴﻥ
ﻮ ﭼﺸم ﺮﻭﺷﻨﻰ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳل عباﺩﻯ ﻮ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
اﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻯ (ﻗﺮﺁﻥ
کتاﺏ ﻳﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺷﺎفعی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ
ﺣﻠﻮل کرﺩﻩ
ﻭﺗﺼﺪﻳق ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ (ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﺷﻔﺎﻋتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭلی
ﻘﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃﻖ
ﭘﻴﺮ الهی که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﻤﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺗﺼﺪیق
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺣﻠﻮل ﺪﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﻋﺸق ﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻮ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺍﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻫﺒﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﻭﺩ (
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩم اﺯ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻘﺮﺁﻥ
ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭلیّ الهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳل عباﺩﻯ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸم ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪفع
ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ الهی
ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭ ولایت
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﮐﺎملاﻥ الهی
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﻫﺮﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ (ﻗﺮﺁﻥ
کتاب ﻳﺎ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ) ﭘﺸﺖ
ﺳﺮ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﺗﺶ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ
(ﮐﻪ بی اﻋﺘﺎئی
اﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ
ﺑﻴﺴﻮﺍﺩﺍﻥ ﻮ
ﺣتی اﻋﺮﺍﺏ
ﻣﻌﺎنی ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻤﻔﺴّﺮ ﺩل
ﺒﺒﻨﺪﻧﺪ ﭘس ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﭙﻴﺮ الهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻝ
ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ) ﻭ ﺍﻭ
ﺩﻟﻴلی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩلاﻟﺖ
ﺑﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺮﺍﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ( ﻳﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃق
ﭙﻴﺮ الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﻭﺩﺍﻧﺎﻯ ﺮﺍﻩ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺮﺍﻩ ﺳﻔﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﺁﻣﻮﺯﺩ ﻭ
ﺧﻴﺮﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
اﺳﺖ ﮐﻪﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺑﻴک
ﺘﺠﻠّﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﻭﺧﻮﺩ ﮐﺘﺎﺏ
ﺗﻔﺼﻴل ﻮ
ﺑﻴﺎﻥ ﺘﺤﺼﻴل
اﺳﺖ (ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ کلّیاﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ
ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ. ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃﻖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃق
ﺒﻴﺎﻥ ﻭﻋﺎﻣل
ﺘﺤﺼﻴل ﺤﺎﺻل
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪﺍﺕ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻔﺼلی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﻮخی ﻨﻤی ﺒﺎﺷﺪ
(ﻓﺼﻞ ﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ که ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺟﺪّﻯ ﻮالهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺳﺖ
ﮐم گرﻓﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺷﻮﺧﻰ
ﭘﻨﺪﺍﺷﺖ) ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﻇﻬﺮ
ﻭﺑﻄنی اﺳﺖ (ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻌنی ﻮ ﺑﺎﻃﻥ
ﻤﻌنی ﺒﺮﺍﻯ
کتاب ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
هم ﻨﺪﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﻄﻌﺎﺕ
ﺁﻳﺎﺕ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﻔﻈ
ﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺑﻤﻌنی ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﺁﻥ ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺘﺸﺒّث ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ الهی
ﻤﻌﻨﻰ ﺑﺎﻃنی
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﮐلام ﭙﻴﺮ
ﻭلیّ الهی
ﻨﻴﺰ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺪﺭ ﺍﻟﻔﺎﻇ
اﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ عاﻣﻞ
ﺑﺒﺎﻃﻥ ﺁﻥ
ﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺣﻘﺎﻳق الهی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ) ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮ ﺁﻥ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﺎﻃﻥ ﺁﻥ علم
اﺳﺖ ( ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻠﺴفی
ﻮ ﮐﻠّﻯ اﺳﺖ
ﻭلی ﺒﺎﻃﻦ ﺁﻥ علم
ﻴﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ الّا
ﺑﺎﻃﻥ کتاﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺪﺭ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﻮﺯ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻮ ﻓﻠﺴفی اﺳﺖ)
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺁﻥ
ﺃﻧﻴق ﻮ ﺑﺎﻃﻥ
ﺁﻥ عمیق ﺍﺳﺖ. (ﺧﻮﺵ
ﻇﺎﻫﺮ ﺃﺩبی
ﻮﺷﻌﺮﻯ ﻮ
ﻣﻮﺯﻭﻥ
ﻭﺑﺎﻃﻥ عمیق ﺪﺭ
ﻣﻌﺎنی کلاﻡ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﻨﻘل اﺯ
ﭘﺪﺭﺵ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
برﺍﻯ ﺗﻤﺎم
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟم
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻗﺮﺁﻥ عثمانی
ﺮﺍ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺑﻬﻤﺎﻥ
اﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﺨﻮﺩ
ﻋﻤل ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺨﻠﻮﻃ
ﻴﻘﺮﺁﻥ کتاﺏ
ﻋثماﻧی ﺒﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃث ﻮلاﻳﺖ
ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎنی
اﺳﺖ
ﻭﺳﺘﺎﺭﮔﺎنی
ﺒﺮ ﺍﻳﻥ ﺴﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻋﺠﺎﺋﺐ ﺁﻥ
ﻘﺎﺑل ﺸﻤﺎﺭﺵ
ﻧﻴﺴﺖ (ﭼﻪ
ﻗﺮﺁﻥ کتاﺏ
ﻭﭼﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃﻖ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ سلوک
الهی ﺪﺭ
ﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬﻰ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﺮﻳﺐ ﺁﻥ ﻨﻴﺰ
ﻓﺮﺳﻮﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ (ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺭﻭح ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ همیشه
ﻫﺴﺖ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﭽﺮﺍﻏﻬﺎﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻫﺴﺖ (ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ کتاب
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ولایت ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ سلوک
الهی ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﭽﺮﺍغ هدﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻨﺎﺯلی اﺯ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﺳﺖ (ﻳﺎ
ﻧﻮﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺤﮑﻤﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯﻮ ﻣﺬﻫبی
ﻘﺮﺁﻥ ﮐﻪ ﻫﻴچ
ﺒﻬﺮﻩﺍﻯ اﺯ
ﻧﻈﺮ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭح
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ) ﻭ ﺍﻥ
ﺪﻟﻴلی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ کسی که
ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻯ
ﻘﺮﺁﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭلی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴﻨﻰ ﺩﻟﻴل
ﻮ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﮐسی اﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ رؤﻳﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ
ﻳﺎ سلوک الهی
ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻴﻬﺎﻯ الهی
ﻮ ﻧﻴﮑﻴﻬﺎﻯ
ﻤﻮﺭﺩ ﺳﺘﺎﻳﺶالهی
ﻤﻴﺮﺳﺪ.) ﻭ
ﺍﻣﺎم کاﻇﻢ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺣﺪﻳثی ﺑﺎلا
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺝ 89 ﺹ17 بحار)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻮ ﺩﻟﻴل علی
اﻟﻤﻌﺮفة ﻟﻤﻥ
عرﻑ ﺍﻟﻨﺼفة
ﻓﻠﻴﺮ ﻋﺮج
ﻠﺒﺼﺮﻩ ﻭ
ﻟﻴﺒلغ
اﻟﻨﺼفة ﻧﻈﺮﻩ
ﻳﻨﺠﻮ ﻣﻥ عطب
ﻭ ﻳﺨﻠﺺ ﻣﻥ
ﻨﺸﺐ ﻓﺎﻥّ
اﻟﺘﻔﮑّﺮ
ﺣﻴﺎة ﻗﻠﺐ ﺍﻟﺒﺼﻴﺮ
ﮐﻤﺎ ﻳﻤﺸﻰ
ﺍﻟﻤﺴﺘﻨﻴﺮ فی
اﻟﻈﻠﻤﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻨﻮﺭ
ﻳﺤﺴﻥ
اﻟﺘﺨﻠّﺺ ﻭ
ﻳﻘل اﻟﺘﺮﺑّﺺ ﻭﺩﻟﻴﻞ (ﺭﺍﻫﻨﻤﺎی
ﺪلاﻟﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ)
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻌﺮﻓﺖ (ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻘلی اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻯ اﻟﻬﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ کسی ﮐﻪ
ﺍﻧﺼﺎﻑ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ (
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻋاﺪلاﻧﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺭسی
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻗﺎﺿی ﻮ ﺧﻮﺩ
ﻳﻜﻄﺮﻑ ﻧﺰﺍع
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺃﻯ
ﺒﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻋملا
ﺑﻨفع روح
ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ عمل کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﭽﻨﻴﻥ ﻤﺤﻘّقی
ﻤﻨﺼﻒ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﺷﺨﺼﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺑﺒﺼﺮ ﻭ ﺩﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻧﺼﺎﻑ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ ( ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﻭﺑﺼﻴﺮﺕ
ﺑﭽﺸم ﺪل
ﺘﻮﺟّﻪ ﮐﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ الهی
ﺒﺮﺳﺪ.
ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳّل عباﺩﻯ
ﻭ ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺩﻥ ﻭ ﺑﺮﺧلاﻑ
ﻧﻈﺮ ﻭﻫﺪﻑ
ﺧﻮﺩﻋﻤل کرﺩﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻨﺘﻴﺠﻪ الهی
ﺮﺳﻴﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯﻫﺮﻋﻄﺐ ﻭ
ﺧﺮﺍﺑﻰ(
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ)
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮ (ﻧﺸﺐ)
ﻭﺷﻌﻠﻪ ﻭﺭ
ﺷﺪﻥ ﺨلاﺻی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ( ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﻮﺧﺖ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭ ﺯﻧﺪگی ﻘﻠﺐ
ﺍﺳﺖ ( ﺩل ﻮ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﻗﻠﺐ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑل اﻧﻘلاﺏ
ﻭﺩﮔﺮﮔﻮﻧی
ﻤﺎﻫﻮﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﻗﻠﺐ ﺭﺍ
ﻫﻔﺖﺟﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻗﻠﺐ ﮔﻮﺷﺘﻰ ﻭ
ﻗﻠﺐ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻗﻠﺐ ﻣﻨﻘﻠﺐ
ﻭ قلب ﻣﺘﻘﻠّﺐ
ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﻗﻠﺐ ﻓﻮآﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی اﺳﺖ.
ﻭ قلب ﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩﺵ
که با تکامل روحی
و سلوکی ﻫﻔﺖ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ)
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ
ﻧﻮﺭ(ﭼﺮﺍﻍ
ﺑﺪﺳﺖ)
ﺩﺭﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎ
ﺑﺎ ﺭﻭﺷﻨﺎئی
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ (ﺗﺨﻠّﺺ
) ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﮐﻤﺘﺮ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﺳﺖ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﮑﻨﺪﻯ ﺮﺍﻩ ﺑﺮﻭﺩ
( ﮐﻪ ﺗﺨﻠﻴﺺ
ﺭﻭﺍﻥ ﺪﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ ﻋﻤل
کرﺩﻥ ﻭﺑﺎ
ﺧﻠﻮﺹ ﻧﻴّﺖ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻦ ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺘﺮﺩﻳﺪﻯ
ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﻇﻠﻤﺎﺕ ﺭﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ(ﺗﺮﺑّﺺ)
ﮐﻨﺪﻯ ﺤﺮﮐﺖ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﻓﺮﺩﺍ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺮﻭع ﻮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴﻥ اﻭ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﻧﻮﺭ ﭘﻴﺮ الهی
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﻳﻜﺸﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎل ﺮﺍ ﺑﺠﺎﻯ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺘﮑﺎملاﺕ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﺑﺎ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﻣﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺯﻯ
ﺒﺂﺭﺍﻣﺶ ﺭﻭحی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭ ﻣﮑﺮﺭ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﺴخ ﺒﺸﺮﻯ
ﭙُﺮﻋﺬﺍﺏ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺼﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ 55
قرن دیگر از
امروز ﺑﺠﻬﺎﻥ
نوعی کره زمین
یا کرات دیگر
ﺮﺟﻌﺖ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ فوق
بشری ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.)

حدیث
8169 - اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ89ﺹ17ﺑ بحار)
ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻔﺎﺭسی
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ( ﻭ
ﺳﺒﻚ ﺣﺪﻳث
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻣﺘﻥ ﺤﺪﻳث
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻨبع ﺬﮐﺮ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ: ﻴﺎ
ﺳﻠﻤﺎﻥﻋﻠﻴک
ﺒﻘﺮاءة
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻓﺎﻥ
ﻘﺮاءته ﻔّﺎﺭﻩ
ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ ﻭ
ﺳﺘﺮ فی اﻟﻨﺎﺭ
ﻭ ﺃﻣﺎﻥ ﻤﻥ
اﻟﻌﺬﺍﺏ ﻭ
ﻳﮑﺘﺐ ﻟﻤﻥ
ﻴﻘﺮؤﻩ ﺑﮑلّ
آﻳﻪ ثوﺍﺏ
ﻣﺎئة ﺷﻬﻴﺪ
ﻭﻳﻌﻄی ﺒﮑﻞّ
ﺳﻮﺭة ثوﺍﺏ
ﻧﺒﻰّ ﻭ ﻳﻨﺰل
علی ﺼﺎﺣﺒﻪ
ﺍﻟﺮﺣمة ﻭ
ﻳﺴﺘﻐﻔﺮ ﻟﻪ
ﺍﻟملاﺋکة ﻭ
ﺍﺷﺘﺎﻗﺖ
ﺍﻟﻴﻪ
ﺍﻟﺠﻨّﻪ ﻭ
ﺭﺿی اﻟﻤﻮلی عنه
ﻭ ﺍﻥّ اﻟﻤؤﻣﻦ
ﺍﺫﺍ ﻗﺮء
اﻟﻘﺮﺁﻥ ﻧﻈﺮ الله
ﺍﻟﻴﻪ
ﺑﺎﻟﺮﺣمة  ﻭ
ﺃﻋﻄﺎﻩ ﺑﮑلّ
ﺁیة ﺃﻟﻒ ﺣﻮﺭ
ﻭ ﺃﻋﻄﺎﻩ
ﺑﮑلّ ﺤﺮﻑ
ﻧﻮﺭﺍ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺼﺮﺍﻁ ﻓﺎﺫﺍ
ﺧﺘم اﻟﻘﺮﺁﻥ
ﺃﻋﻄﺎﻩ الله
ثوﺍﺏ
ثلاثمائة ﻭ
ثلا ثة ﻋﺸﺮ
ﻧﺒﻴّﺎ
ﺑﻠّﻐﻮﺍ ﺭﺳﺎلاﺕ
ﺭﺑّﻬﻢ ﻭ
ﮐﺄﻧّﻤﺎ ﻗﺮﺃ
ﮐلّ کتاﺏ
ﺃﻧﺰل الله
ﻋلی ﺃﻧﺒﻴﺎﺋﻪ
ﻭ ﺣﺮّﻡ الله
ﺟﺴﺪﻩ ﻋلی
اﻟﻨﺎﺭ ﻭلا
ﻳﻘﻮم ﻤﻥ
ﻤﻘﺎﻣﻪ ﺣﺘّﻯ
ﻴﻐﻔﺮ الله ﻟﻪ
ﻭ ﻟﺄﺑﻮﻳﻪ ﻭ
ﺃﻋﻄﺎﻩ الله
ﺑﮑلّ ﺴﻮﺭة فی
اﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻣﺪﻳنَة فی
ﺎﻟﺠﻨّﻪ ﺍﻟﻔﺮﺩﻭس
ﮐلّ ﻤﺪﻳنة ﻣﻦ
ﺩُﺭّة
ﺧﻀﺮاء
فی ﺠﻮﻑ ﮐلّ
ﻤﺪﻳنة ﺃﻟﻒ
ﺩﺍﺭ ﻭفی کلّ
ﺪﺍﺭ ﻣﺎئة ﺃﻟﻒ
ﺣُﺠﺮة ﻓﻰ ﮐلّ
ﺤﺠﺮﻩ ﻣﺎﺋﻪ
ﺃﻟﻒ ﺑﻴﺖ ﻣﻥ
ﻨﻮﺭﻋلی کلّ
ﺒﻴﺖ ﻣﺎئة
ﺃﻟﻒ ﺑﺎﺏ ﻣﻥ
اﻟﺮﺣمة ﻋلی
کلّ ﺒﺎﺏ ﻣﺎئة ﺃﻟﻒ
ﺑﻮّﺍﺏ ﺑﻴﺪ
ﮐلّ ﺒﻮّﺍﺏ
ﻫﺪیة ﻣﻥ ﻠﻮﻥ
ﺁﺧﺮ ﻭ ﻋﻠﻰ
ﺭﺃس ﮐلّ
ﺒﻮّﺍﺏ ﻣﻨﺪﻳل
ﻤﻥ اﺳﺘﺒﺮﻕ
ﺧﻴﺮ ﻣﻥ
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﻣﺎ
ﻓﻴﻬﺎ ﻭ فی کلّ
ﺒﻴﺖ ﻣﺎئة ﺩُﮐّﺎﻥ
ﻤﻥ اﻟﻌﻨﺒﺮ
سعة کلّ
ﺪﮐّﺎﻥ ﻤﺎ
ﺑﻴﻥ اﻟﻤﺸﺮق
ﻮ ﺍﻟﻤﻐرَبّ ﻭ
ﻓﻮق کلّ
ﺩﮐّﺎﻥ ﻤﺎﺋﻪ
ﺃﻟﻒ ﺳﺮﻳﺮ
ﻭﻋلی کلّ ﺴﺮﻳﺮ
ﻣﺎﺋﻪ ﺃﻟﻒ
ﻓﺮﺍﺵ ﻣﻥ
اﻟﻔﺮﺍﺵ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻔﺮﺍﺵ ﺃﻟﻒ
ﺫﺭﺍﻉ ﻭﻓﻮق
کلّ ﻔﺮﺍﺵ
ﺣﻮﺭالعیناء
ﺍﺳﺘﺪﺍﺭﺗﻬﺎ
ﺃﻟﻒ ﺫﺭﺍﻉ ﻭ
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﺃﻟﻒ
ﺣلّة ﻳﺮﻯ
ﻤُخّ ﺴﺎﻗﻴﻬﺎ
ﻣﻥ ﻮﺭاء ﺘﻠک
اﻟﺤﻠﻞ ﻭﻋلی ﺮﺃﺳﻬﺎ
ﺗﺎج ﻤﻦ
ﺍﻟﻌﻨﺒﺮ
ﻣﮑﻠّلا
ﺒﺎﻟﺪُﺭ ﻭ
ﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ
ﻭﻋلی ﺮﺃﺳﻬﺎ
ﺳﺘّﻮﻥ ﺃﻟﻒ ﺫؤﺍبة
ﻣﻥ اﻟﻤﺴک
ﺍﻟﻐﺎﻟیة ﻭفی
اﺫﻧﻴﻬﺎ
ﻗﺮﻃﺎﻥ ﻮ
ثنفاﻥ ﻭ ﻓی
عنقها ﺃﻟﻒ ﻗلاﺩة
ﻣﻥ اﻟﺠﻮﻫﺮ
ﺑﻴﻦ ﮐلّ ﻘلاﺩة
ﺃﻟﻒ ﺫﺭﺍﻉ ﻭ
ﺑﻴﻥ ﻴﺪﻯ کلّ
ﺤﻮﺭاء ﺃﻟﻒ
ﺧﺎﺩﻡ ﺑﻴﺪ
ﮐلّ ﺨﺎﺩم کأس
ﻣﻥ اﻟﺬﻫﺐ ﻭ
ﻓی کلّ کأس
ﻣﺎئة ﺃﻟﻒ
ﻟﻮﻥ ﻤﻥ
اﻟﺸﺮﺍﺏ لا
ﻳﺸﺒﻪ ﺑﻌﻀﻪ
ﺑﻌﻀﺎ فی کلّ
ﺑﻴﺖ ﺃﻟﻒ
ﻣﺎﺋﺪة ﻭﻋلی
کلّ ﻤﺎﺋﺪة
ﺃﻟﻒ ﻗصعة ﻭ فی
کلّ ﻘصعة
ﻣﺎئة ﺃﻟﻒ
ﻟﻮﻥ ﻤﻥ
اﻟﻄﻌﺎﻡ لا
ﻳﺸﺒﻪ ﺑﻌﻀﻪ
ﺑﻌﻀﺎ ﻳﺠﺪ
ﻭلیّ الله ﻣﻥ
کلّ ﻠﻮﻥ ﻤﺎئة
ﻟﺬّة ﻳﺎ
ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻤؤﻣﻥ اﺫﺍ
ﻗرأ اﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻓﺘح الله
ﻋﻠﻴﻪ ﺃﺑﻮﺍﺏ
ﺍﻟﺮﺣمة ﻭ ﺧﻠق
الله ﺑﺨﻠق
ﺤﺮﻑ ﻳﺨﺮج ﻤﻥ
ﻔﻤﻪ ﻣﻠﮑﺎ
ﻳﺴﺒّح ﻠﻪ ﺍلی
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻭ ﺍﻧّﻪ ﻟﻴس شیئ
ﺑﻌﺪ ﺗﻌﻠم
اﻟﻌﻠﻢ ﺃﺣﺐ
ﺍلی الله ﻣﻥ ﻘﺮاءة
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻭ ﺍﻥ
ﺃﮐﺮم اﻟﻌﺒﺎﺩ
ﺍﻟﻰ الله ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﺍﻟﻌﻠﻤاء
ثمّ
ﺤﻤلة ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻳﺨﺮﺟﻮﻥ ﻤﻥ
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﮐﻤﺎ
ﻳﺨﺮﺝ
ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء ﻭ
ﻳُﺤﺸﺮﻭﻥ ﻤﻥ
ﻘﺒﻮﺭﻫم مع
اﻟﺄﻧﺒﻴاء ﻭ
ﻳﻤﺮّﻭﻥ علی
اﻟﺼﺮﺍﻃ مع اﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﻭﻳﺄﺧﺬﻭﻥ
ثوﺍﺏ
ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء ﻓﻄﻮبی
ﻠﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻟﻌﻠﻢ ﻭ
ﺣﺎﻣل اﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻣﻤّﺎ ﻟﻬم عند الله
ﻣﻥ ﺎﻟﮑﺮﺍمة
ﻭ ﺍﻟﺸﺮﻑ
ﻭﻗﺎل ﺮﺳﻮل الله
ﻓﻀّل اﻟﻘﺮﺁﻥ
علی ﺴﺎﺋﺮ ﺍﻟﮑلاﻡ
ﮐﻔﻀل الله
ﻋلی ﺨﻠﻘﻪ
ﻭﻗﺎﻝ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ غنیّ لا
ﻏنیّ ﺪﻭﻧﻪ ﻭلا
ﻓﻘﺮ ﺑﻌﺪﻩ ﻭ
ﻗﺎﻝ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻤﺄﺩبة الله
ﻓﺘﻌﻠّﻤﻮﺍ
ﻣﺄﺩﺑﺘﻪ ﻣﺎ
ﺍﺳﺘﻄﻌﺘم اﻥّ هذﺍ
ﺍﻟقرﺁﻥ هو
ﺣﺒﻞ الله ﻭ ﻫﻮ
ﺍﻟﻨﻮﺭ
ﺍﻟﻤﺒﻴﻦ ﻭ
ﺍﻟﺸﻔاء
اﻟﻨﺎﻓﻊ
ﻓﺎﻗﺮؤﻩ ﻓﺎﻥّ
الله عرّ ﻭ ﺟل
ﻴﺄﺟﺮﮐﻢ ﻋلی
ﺘلاﻭﺗﻪ ﺑﮑلّ
ﺤﺮﻑ ﻋﺸﺮ
ﺣﺴﻨﺎﺕ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻧّﻯ لا ﺃﻗﻮﻝ
(ﺍﻟﻢ) ﺣﺮﻑ
ﻭﺍﺣﺪ ﻭ ﻟﮑﻥ
ﺃﻟﻒ ﻭلام ﻮ
ﻣﻴﻢ ثلاثوﻥ
ﺤﺴﻨﻪ ﻭ ﻗﺎﻝ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﺃﻓﻀل کلّ ﺸﻴئ
ﺪﻭﻥ الله ﻓﻤﻥ
ﻮﻗّﺮ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻓﻘﺪ
ﻭﻗّﺮ الله
ﻭﻣﻥ ﻠم
ﻴﻮﻗّﺮ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻓﻘﺪ
ﺍﺳﺘﺨﻒ ﺑﺤﺮمة
الله ﻭﺣﺮمة
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ علی الله
ﮐﺤﺮمة
ﺍﻟﻮﺍﻟﺪ ﻋلی
ﻮﻟﺪﻩ ﻭ ﻗﺎل
علیه ﺍﻟﺴلاﻡ
ﺣﻤلة
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥﻫم
اﻟﻤﺤﻔﻮفوﻥ
ﺒﺮﺣمة الله
ﺍﻟﻤﻠﺒﻮﺳﻮﻥ
ﻨﻮﺭ الله عرّ
ﻭ ﺟﻞ ﻳﺎ ﺣﻤلة
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﺗﺤﺒّﺒﻮﺍ ﺍﻟی
الله ﺑﺘﻮﻗﻴﺮ
ﮐﺘﺎﺑﻪ
ﻳﺰﺩﮐم ﺤُﺒّﺎ
ﻭﻳﺤﺒّﺒﮑم اﻟی
ﺨﻠﻘﻪ ﻳﺪﻓﻊ
ﻋﻥ ﻤﺴﺘمع
اﻟﻘﺮﺁﻥ ﺸﺮ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﻳﺪفع
عن ﺘﺎلی
اﻟﻘﺮﺁﻥ
ﺒﻠﻮﻯ
اﻟﺂﺧﺮﻩ ﻭ
ﺍﻟﻤﺴﺘمع ﺁیة
ﻣﻥ کتاﺏ الله
ﺧﻴﺮ ﻣﻥ ﺘثبیر
ﺫﻫﺒﺎ ﻭﻟﺘﺎلی
اﻟﺂیة ﻣﻥ
کتاب الله
ﺧﻴﺮ ﻣﻥ ﺘﺤﺖ
ﺍﻟﻌﺮﺵ ﺍلی
ﺘﺨﻮم اﻟﺴﻔﻠﻰ
ﻭ ﻗﺎل علیه
ﺍﻟﺴلاﻡ ﺍﻥ
ﺃﺭﺩﺗم
اﻟﺴﻌﺪاء ﻭ
ﻣﻮﺕ ﺍﻟﺸﻬﺪاء
ﻭ ﺍﻟﻨﺠﺎة ﻮ
ﻣﺎ ﻟﺤﺴﺮة ﻭ
ﺍﻟﻈل ﻴﻮم
اﻟﺤﺮﻭﺭ ﻭ
ﺍﻟﻬُﺪﻯ ﻴﻮﻡ
ﺍﻟﻀلالة
ﻓﺎﺩﺭﺳﻮﺍ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻓﺎﻧّﻪ ﮐلام
اﻟﺮﺣﻤﻦ ﻭ
ﺣﺮﺯ ﻣﻥ
اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ ﻭ
ﺭﺟﺤﺎﻥ ﻔﻰ
ﺍﻟﻤﻴﺰﺍﻥ
ﺭﻭﻯ عن علیّ
ﻘﺎﻝ ﻗﺎل
ﺮﺳﻮل الله
ﻗﺮاءة
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ فی
اﻟﺼلاة ﺃﻓﻀل
ﻤﻦ ﻗﺮاءة
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ فی
غیر ﺍﻟﺼلاة ﻭ
ﻗﺮاءة
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ فی
غیر ﺍﻟﺼلاة  ﺃﻓﻀل
ﻤﻥ ﺬﮐﺮ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﺫﮐﺮ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺃﻓﻀل
ﻤﻥ اﻟﺼﺪقة ﻭ
ﺍﻟﺼﺪقة ﺃﻓﻀل
ﻤﻥ اﻟﺼﻴﺎﻡ ﻭ
ﺍﻟﺼﻴﺎﻡ ﺟُنّة
ﻣﻥ اﻟﻨﺎﺭ ﻭ
ﻗﺎل اﻗﺮءوا
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻮ
ﺍﺳﺘﻈﻬﺮﻭﻩ
ﻓﺎﻥ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ لا
ﻳﻌﺬّﺏ ﻗﻠﺒﺎ
ﻭﻋﺎ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻭ ﻗﺎﻝ ﻣﻥ
اﺳﺘﻈﻬﺮ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻮ ﺣﻔﻈﻪ ﻭﺃﺣل حلاﻟﻪ
ﻭ حَرّم
ﺤﺮﺍﻣﻪ ﺃﺩﺧﻠﻪ
الله ﺑﻪ
ﺍﻟﺠﻨّﻪ ﻭ
ﺷﻔّﻌﻪ فی
عشرة ﻣﻥ ﺃﻫل
ﺒﻴﺘﻪ ﮐلّهم ﻘﺪ
ﻭﺟﺐ ﻟﻪ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻭﻗﺎل
ﻤﻥ اﺳﺘمع ﺁیة
ﻣﻥ اﻟﻘﺮﺁﻥ
ﺧﻴﺮ ﻟﻪ ﻣﻥ
ﺘثبیر ﺫﻫﺒﺎ
ﻭﺍﻟﺘثبیر
ﺍﺳم ﺠﺒﻞ
ﻋﻈﻴم
ﺒﺎﻟﻴﻤﻦ
ﻭﻗﺎﻝ ﻟﻴﮑﻥ
کلّ کلامکم
ﺬﮐﺮ الله ﻭ
ﻗﺮاءة
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻓﺎﻥ
ﺮﺳﻮﻝ الله
ﺻﻠّﻯ الله
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ
ﺳُﺌﻞ ﺃﻯ
اﻟﺄﻋﻤﺎل
ﺃﻓﻀل عند الله؟
ﻗﺎﻝ ﻗﺮءة
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻭ
ﺃﻧﺖ ﺗﻤﻮﺕ
ﻭﻟﺴﺎﻧک ﺮﻃﺐ ﻣﻥ
ﺬﮐﺮ الله ﻭ
ﻗﺎﻝ ﺍﻟﻘﺮاءة
فی اﻟﻤﺼﺤﻒ
ﺃﻓﻀل ﻤﻥ
اﻟﻘﺮاءة
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻭﻗﺎل
ﻤﻥ ﻘﺮﺃ ﮐلّ
ﻴﻮم ﻤﺎﺋﻪ
ﺁﻳﻪ فی
اﻟﻤﺼﺤﻒ
ﺑﺘﺮﺗﻴل ﻮ ﺧﺸﻮع
ﻮ ﺳﮑﻮﻥ ﮐﺘﺐ الله
ﻟﻪ ﻣﻥ اﻟثوﺍﺏ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ ﻣﺎ
ﻳﻌﻤﻠﻪ ﺟﻤیع
ﺃﻫل اﻟﺄﺭﺽ ﻭ
ﻣﻦ ﻗﺮﺃ
ﻣﺎﺋتی ﺁیة
ﮐﺘﺐ اللهﻟﻪ
ﻣﻥ اﻟثوﺍﺏ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ ﻣﺎ
ﻳﻌﻤﻠﻪ ﺃﻫل
اﻟﺴﻤاء ﻮ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻗﺎل
اﻟﺤﺴﻴﻥ ﺒﻥ
علیّ ﺻﻠﻮﺍﺕ الله
ﻋﻠﻴﻬﻤﺎ
ﮐﺘﺎﺏ الله عرّ
ﻭ ﺟﻞﻋﻠﻰ
ﺃﺭبعة ﺃﺷﻴاء
ﻋلی
اﻟﻌﺒﺎﺭةﻭ ﺍلاﺷﺎﺭة
ﻭ ﺍﻟﻠﻄﺎﺋﻒ ﻭ
ﺍﻟﺤﻘﺎﺋﻖ
ﻓﺎﻟﻌﺒﺎﺭة
ﻟﻠﻌﻮﺍﻡ ﻭ ﺍلاﺷﺎﺭة
ﻟﻠﺨﻮﺍﺹ ﻭ
ﺍﻟﻠﻄﺎﺋﻒ
ﻟﻠﺄﻭﻟﻴاء ﻭ
ﺍﻟﺤﻘﺎﺋق
ﻠﻠﺄﻧﺒﻴاءﻭ
ﻗﺎﻝ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻇﺎﻫﺮﻩ ﺃﻧﻴق
ﻮ ﺑﺎﻃﻨﻪ
ﻋﻤﻴق ﺃﻯ
ﺴﻠﻤﺎﻥ (ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﻮلاﻳﺖ
ﺑﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥﺴﻠﻮکی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﺑﺮﺗﻮ لاﺯم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺮاءﺖ
ﻗﺮﺁﻥ کنی (
ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁنی
ﻭﺁﻳﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﻫﺮ ﮐس ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻌنی ﻘﺮاءﺖ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺣتی
ﻘﺮاءﺖ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﺑﻤﻌنی
ﺁﻥ ﻄﻮﺭﻯ که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯ ﻫﺪﺍﻳﺖ و
شهود مقصود الهی
را ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺁﻥ ﺑﺮخی اﺯ
ﺁﻥ هدﺍﻳﺖ
ﻭﺑﺮخی ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻟﻮﺩگی ﻨﻔس و
روان ﺧﻮﺩ
ﮔﻤﺮﺍهی
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻗﺮاءﺖ ﻗﺮﺁﻥ قُرّهﮔﻴﺮﻯ
هرﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩی ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻤﺎﻥ
در تسلیم
سلوکی ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺳﭙس مولا ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هرﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
زنده ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺪﺭ
ﺗﻮﺳل عباﺩﻯ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ بیشتر
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺮاءﺖ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍﻩ
ﮐﻔّﺎﺭﻩ ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ گناﻫﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻘﺒلی
ﺒﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻮﻧﺪ ﺗﺎ
ﺁثاﺭ ﻗﺒلی
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺩل ﻮ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻴﺎ
ﺫﻧﻮﺏ ﻫﻤﺎﻥ (ﺫﻧﺐ
ها) ﻭﺩُم ﻮ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻭﺑﺎل
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی
اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ
ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ ﻭﺧلاﻓﮑﺎﺭﻯ
ها ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻳﻬﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ ﻭﺟﻬﺎﻟﺖﻭﮔﻨﺎﻩﮐﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺒﺎ
ﺳﺮﮐشی جوانی
که ﺑﺎﻋث ﺁﻟﻮﺩگی
ﻮ ﺳﻴﺎهی ﺮﻭح
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘلی اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ همه ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺪﺍم ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ
ﻣﺒﻬم ﻮ ﺗﻴﺮﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺻلی الهی
که ﻫﺪﺍﻳﺖ و
شهود ﺍﺳﺖ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﺺ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﺎ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﺭﻭﺍﻥ
اﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﺎﻳﺐ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﺗﺎﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺎﻓﻰ از نظر الهی
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ الهی
ﺪﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭ ﺳﺘﺮ
ﻭ ﭘﺮﺩﻩﺍﻯ اﺯ
ﺁﺗﺶ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﺁﺗﺶ
ﮔﺮﻣﺎﻯ ﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎنوم ﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﻳﺎ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺯﻳﺮ
ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﺪﺭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺒﺪﻭﻥ ﺴﺎﻳﻪ
ﺑﺎﻥ.ﻭبی ﺁبی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮفع
ﺘﺸﻨﮕﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی اﻭ ﺃﺻل
لهی ﻮﺟﻮﺩ
ﻭﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺳﻮﺍﺑق ﺃﺯلی ﻮ
ﺗﮑﺎملاﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻄﻮلانی ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت عرشی
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺎ
ولایت ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺃﻣﺎنی
اﺯﻋﺬﺍﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (
ﺩﺭﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﻭﺣﻔﻈ
اﺯﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺤﻘﻴﺮ ﻧﻮعی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ اﻣﻨﻴّﺖ ﻫﻤﺎﻥ
اﻭﻡ ﻭﻫﻮم ﻮ سلوک
الهی ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺄﻣﻨﻴّﺖ ﺍﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺠﻬﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ هرکس
که ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﺁﻳﻪ
ﺁﻥ ثوﺍﺏ ﺻﺪ
ﺷﻬﻴﺪ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ (
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻨﻄقی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺷﻬﻴﺪ ﺟﻨﮕی
ﺪﺭ ﺻﻒ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﻬﻤﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ الهی
ﺁﻥ ﺻﺪ
ﺑﺮﺍﺑﺮﺵ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳک
ﺨﻮﺍﻧﺪﻥ ﺁﻳﻪ
ﺍﻯ اﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻴلی ها ﺿﻤﻥ
هر ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﻘﺮاءﺖ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ اﺯ
ﻗﺮﺁﻥ یا همان قُرّهﻫﺎ
ﻭﺧﻮﺭّﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮلاﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴنی
ﺒﻤﻌﺮفی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ. ﮐﻪ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎی
هفتگانه
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺟﻨگ ﺪﺭ ﺻﻒ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﻏﺎﺭﺕ
ﮔﺮﻯ ﻮ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎﻯ
غیذ الهی
ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭالّا
ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺎﻫﺪ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی گذﺷﺘﻪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻨﺘﺎﻳج
ﺸﻬﻮﺩﻯ
مربوطه
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ ولایت
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ثوﺍﺏ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﺎﺯ (ثوﺏ)
ﻭ ﭘﻴﺮﺍﻫﻥ یا
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺗﻥ
ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺪﺍم
ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻠﺒﺎس
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
کسی ثوﺍﺏ
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﺭ
ﺩﻓﺎﺗﺮ
ﻭﺑﺎﻳﮕﺎنی الهی
در آسمانها
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی
هرﮐس بت ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ ﻮ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺪﻳنی ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺳﻴﺎﻩ
ﺗﺮ ﻭﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ هر
ﺳﻮﺭﻩ ﺁﻥ
ثوﺍﺏ ﻳک
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﺳﻮﺭﻩ
ﻗﺮﺁﻥ کوچک ﻮ
ﺑﺰﺭگ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی اﻳﻦ (ﺳﻮﺭﻩ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
هفتگاﻧﻪ ﺑﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺍصلاﻥ ﺒﻬﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
مربوطه ﻮ
ﻧﻮﺭتجلّی
الهی ﺨﻮﺩ
بعنوان
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮی
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ و علیّ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻧﺒﻮّﺕ ادیان
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺧﻴلی عظیم
ﺘﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ لهی تر
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. که
ﭼﻮﻥ ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﺣتی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ اﻭلی اﻟﻌﺰم
ﭙﻴﺸﻴﻥ هستند)
ﻭ ﺑﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺣﻤﺖ
ﻧﺎﺯل ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭملاﺋک ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ (ﺻﺎﺣﺐ
ﻗﺮﺁﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ ﺣﺎﻣل
ﻘﺮﺁﻥ ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
تجویدانه
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺣتی ﻨﻪ
ﺣﺎﻓﻈاﻥ اگر
نفهمند یا با
فهم ﺑﺪﺍﻥ عمل
ﻨﮑﻨند . ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی اﺳﺖ ﻭلی
ﺼﺎﺣﺐ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ولایت
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
که ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺃﺣﻮﺍلی
ﻮ ﺭؤﻳﺎئی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﻌلی
ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺭﺳﻴﺪﻩﻫﺎﻯ الهی
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺑﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ الهی
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺣتی اﮔﺮ
ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﻭ ولایت
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻧﻌﻤﺖ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﻬﻨم ﺴﺎﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺭﺣﻤﺖ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﺎﺯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﻔﺎﺭ ملاﺋﻚ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺑّﻴﺎﻥ الهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻃﻠﺐ ﻋﻔﻮ الهی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﻄﻠﺒﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
گرﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺒلی
ﺴﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ الهی
هستند ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻭ ﺩﻋﺎ
ﺩﺭ ﺣﻖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ الهی
ﺒﭙﺬﻳﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ)
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ همین
اﺳﺖﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﺸﺘﺎق
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴباﺷﺪ(
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻘﺮﺁﻥ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻮﺗﻮﺳل
عباﺩﻯ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻴﺒﺮﺩ)
ﻭ مولا ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺭﺍﺿی گرﺩﺩ( خداوند
مولاﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭلیّ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ ﺘﻮﻓﻴق
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻮ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻣؤﻣﻦ (ﺳﺎﻟک
اﻭم کننده ﻭ
ﻧﻪ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣؤﻣﻦ
ﻭﺣتی ﻤﺴﻠم ﻮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺒﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺍﻭم
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮلاﻳﺖ الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺗﺴﻠﻴم
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺴﻨّﻯ
ﻴﺎ ﺷﻴﻌی گرﺩﺩ
ﺟﺰ ﺷﺮک ﻛﺎﺭﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻘﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ (ﭼﻮﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﻘﺮّﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﻗﺮاءﺖ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻭ ﻧﻪ (ﺃﺧﻮﻧﺪ)
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﻭﻯ
ﺒﺎ ﻧﻈﺮ ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﻴﻨﮕﺮﺩ (ﺭﺣﻤﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ الهی
ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ولایت
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﻧﻈﺮ
ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ الهی
اﻭ ﻋملا
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻩ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﺍﻭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭالّا
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻮﺳل
عباﺩﻯ ﻮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺑﻬﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﺷﺮک
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
هرﻋﺒﺎﺩتی
ﺒﻮﺩﻥ ﮐﻔﺮ
ﻭﺟﻬل اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺤﺎل
ﺨﻮﺩﺵ گون
دیگر حیوانات
ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺠﺎﻫﻞ
ﺟﺰ ﺳﻘﻮﻃ
ﺒﮕﻮﺩﺍﻟﻬﺎ ﻋﺎﻗﺒتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻨﺰﺩ
رَحِم ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻧﻴمی
ﺮﻭﺩ) ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺁﻳﻪﺍﻯ هزﺍﺭ
ﺣﻮﺭﻳّﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﺰﻥ
ﺒﺎﺯﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺨﻴﺎل
ﺨﻮﺩ ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺧﻴﺎل
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﺣﻮﺭﻳﻪ
ﺯﻳﺒﺎﻯ ﺒﻬﺸتی
ﺒﻐل ﺨﻮﺍﺏ
ﺁﻧﺎﻥ گرﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ (ﻫﻮﺭ
ﻭ ﺣﻮﺭ)
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﻋﻘﻠﻰﻭ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻨﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻭ
ﺁﻣﺎﺩگی
اﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺯﺍﻯ ﻫﺮ
ﺣﺮﻓﻰ (
ﺩﺭﻗﺮﺁﻥ کتاب
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ هر
ﺣﺮﻑ ﻭ ﮐلاﻣﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ الهی
ﻘﺮّﺕ ﺍﻟﻌﻴﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﮕﻮﻳﺪ)
ﻧﻮﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﺑﺮ ﺭﻭﻯ
ﺼﺮﺍﻃ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺻﺮﺍﻃ
ﭙُلی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻭﺭﻩ سلوک
الهی اﻭ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻴﻨﺎئی
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻰ لدنّی
ﻭﺣتی ﺒﺘﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺮﻭ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺻﺮﺍﻃ ﻮ سلوک
الهی ﺍﺯ
ﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﺒﮕﺬﺭﺩ.
ﻭﺑﺴﺎﺣل
ﻨﺠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻮ
ﺍﺣﻮﺍلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮ
ﺣﺮﻑ ﺩﺭ ﻳک
ﻨﻮﺷﺘﻪ
ﺑﺘﻨﻬﺎئی
ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍشس
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮ ﺣﺮﻑ
فارسی قریش ﻭ
ﮐلام ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺣﺮﻭﻑ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﮐلاﻡ
ﻃﻮلانی ﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ثوﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
هدﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ)
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺨﺘم
ﻘﺮﺁﻥ کرﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ثوﺍﺏ ﺳﻴﺼﺪ ﻭ
ﺳﻴﺰﺩﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺭﺳﺎﻟﺘﻬﺎﻯرَبّ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺑلاغ
کنند( ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﭽﻮﻥ
ﻘﺮﺁﻥ
ﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺒﺮ
ﺳﺮ ﻗﺒﺮﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺘم ﻘﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
هفتگاﻧﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻭلیّ الهی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﻋﻀﻮ ولایت ﻭ
ﻳکی اﺯ۳۰۳ولیّ
الهی ﺯﻧﺪﻩ در
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻤﻘﺎم
ﻨﺒﻮّﺕ ﻭ ﻧﺒﺄ
ﻭ ﺧﺒﺮﮔﻴﺮﻯ
اﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ اولی
اﻟﻌﺰم
کاشفان قذّه
های شهوی
جدیدی ﻘﺒل
اﺯﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴح
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ قبلی
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺍﻳﻥ
کاملاﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﺑلاغ
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
هر ﮐسی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﻥ
ﺨﺎﺗم ﻘﺮﺁﻥ
ﻭﺑﺎ ﻫﻔﺖ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﺑلاغ
ﻨﻴﺰ ﺑﻤﻌنی
ﺒﺎلغ ﻮ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﻭ
ﺭﺷﺪ ﻭﮐﻤﺎل
ﺪﺍﺩﻥ ﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ الهی
ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ 300 ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻳﻥ اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
کاملاﻥﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﺎﺯﺩﻩ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻌﺪﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴنی ﺰﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺘﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩﻫﻤﮕی
ﺤﺠّﺖ ﺑﻦ
ﺍﻟﺤﺴﻥ هستند
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﺴﻤﺎنی ﻨﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻏﻴﺒﺖ ﻧﻤﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ کاملاﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻗﻄﺐ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺧﺘم
ﻘﺮﺁﻥ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻥ ﻘﺮاءﺖ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺧﺘم
ﻘﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻔﺖ
ﺩﺭ ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ
ﻭ ﭘﻨج ﻴﺎ ﺑﺘﻌﺒﻴﺮﺩﻳﮕﺮﻯ
هفت ﺩﺭﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺭ ﺩﻭﻡ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻘﻮس ﺻﻌﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﭙﺎس
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﮐﻤک ﺪﺭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻥ الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺧﺎﺗم
ﻘﺮﺁﻥ و عضو
جدید اهل بیت محمد
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ)
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
کتاﺑﻬﺎﻯ
ﺁﺳﻤﺎنی
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﻗﺮاءت
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ(
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺘﺐ
ﺗﻤﺎم اﻧﺒﻴﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﻫﺪﻑ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﺒﺎ ولایت
الهی ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ولیّ
ﻫﻤﻴﻥ
ﻘﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ اﻭلی
اﻟﻌﺰم ﻘﺒلی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺒﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
گذﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴل و
اوستا ﻮﻏﻴﺮﻩ
دیگر ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭ
ﻣﻘﺮﺭ الهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻤﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣتی ﺘﻤﺎم
ﺼﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﻌﺪﻯ ﺟﺎمع
ﺘﻤﺎم ﺼﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﺎمی
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺭﻭﺵ ﻭ ﻣﻘﺎم
الهی ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺮﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺸﺸﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺁﺩم
ﺘﺎﺭﻳخی
اﻭﻟﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮاولی
العزم ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ و شهود
ﺣﺴﻴنی ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﭙﻴﺮ الهی
ﻮﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎنی
ﻨﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﻭﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻡ
ﻭﻣﺎﻟﺶ ﮔِل
ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻡ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هز ﺯﻣﺎﻥﭼﻨﻴﻥ
کاﺭﻯ اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ.
ﻭلی ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
کمک ﺑﺰﺭگی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ اﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺒﺠﺰ
ﺁﺩم اﺯ ﭘﺪﺭ
ﻳﺘﻴم ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺋﺘﻤﺎم ﻮ
ﺍﻭﻡ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭلی کاملاﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ غیر
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﻭﭘﺪﺭ ﺣﺴﻨی
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ (ﺍﺋﺘﻤﺎﻡ)
ﻭﺗﻮﺳّل
عبادﻯ ﻮ ﭘﻴﺶ
ﻧﻤﺎﺯﻯ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﻗﺒﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻧﻮح
اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻓﺎﻃمی ﺸﻴﻮﺍ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭽﻬﺎﺭﻡ ایلی و
ایلیا ﮐﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺭِﻩ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴلی ﺘﺎ
ﻣﺴﻴﺢ. ﻭ ﻣﺴﻴح
ﺒﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻨﺠﻢ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺮﻭح
اﻟﻘﺪُس ﺭﺳﻴﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮﻋﺮﺵ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﻬﺪﻯ
های ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻧﻬﺎﻳتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
الله رَبّ الأرباب
بفرض ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ الله
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
خدائی دارد که
همان (ﻫﻮ ﻭ ﺍﻭ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
آنرا ﻋﻤاء
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﺳم اﻟﺒﺎﻃﻥ
ﻮ ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ هستی
ﻭﺩﺭﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ عدم ﻤﺎ
ﺳﻮﺍﻩ ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺿﻤﻴﺮ ﻏﺎﻳﺐ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺍﺳم (لا
ﺑﺸﺮﻁ فلسفی
)ﻭﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ که
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻤﻴﻞ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ اﻭﻟی
اﻟﻌﺰم ﺮﺍ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﻴک ﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻭﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﺸﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﻤﺴﻴح ﺪﺭ
ﻣﺮﻳﻢ ﻭﻫﺮ ﺩﻭ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺑﻮﺩﺍ ﺩﺭ
ﺷﻴﻮﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻤﻮلا
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
إلی ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻫﺮﺩﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ إلی
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺰﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺮﺵ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺒﻮﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ایلی ﻮﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻭ ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ و
میگویند )
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﺗﺶ
ﺭﺍ ﺑﺮﺗﻦ ﺍﻭ
ﺣﺮﺍم ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺍﮔﺮﺧﺘم
ﻘﺮﺁﻥ ﻮقُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭالّا
ﺧﺘﻢ ﻗﺮﺁﻥ
کتاب ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ
ﮐﻪ ﺑﺮخی ﭽﻨﺪ
ﺷﺒﻪ ﺧﺘم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺳﻮﺩﻯ عملی ﻮ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺣﺮﺯ ﻭ
ﻃﻠﺴم ﻮ ﺩﻋﺎ ﻭ
ﻧﻈﺮ ﻗﺮﺑﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺑﺎﺯﻭ
ﺑﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻓﻬم
ﺤﻘﺎﻳق ﺒﺎﻃنی
ﻮ ﺳﻠﻮکی کتاﺏ
ﻗﺮﺁﻥ اﺳﺖ.
گرچه ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثمانی ﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤل ﺒﺪﺍﻥ ﺩﺭ
ﻳک ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃق
ﺒﻤﻌﺮفی الهی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻗﺮﺁﻥ
ﺴﻠﻮک ﻨﻴﺰ
ﺷﻔﺎﻯ اﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍنی ﻮﻋﻠل
کاﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ ﻮ
ﺟﻬﻨم گرﺩﻳﺪﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺠﺴﻤﻰ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭﺑﺎ
ﺁﻥ ﻨﻴﺰ ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﻣﺴﻤﻮم ﻮ
ﻳﺎ ﮔﺮﺩﻥ ﺰﺩﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺠﻬﻨمی ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ربّ
النوع ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ عقلی
عظیم ﺘﺮ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ و
امکانات ﺑﺸﺮﻯ
ﻮسیع ﺘﺮ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﺭﻭح
ﭽﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑل ﺘﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻓﺮق عقل ﻭ
ﺯﻧﺪگی ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﺪﺭ ﺟﻨﮕﻞ ﺑﺎ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ که
ﺑﻔﻀﺎ ﻧﻴﺰ ﺭﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺯﺟﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﻭ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
اﻭ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ( ﮐﻪ
ﻗﺎﺭﻯ کتاب
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﺧﺘم
قراءت ﻘﺮﺁﻥ
اﺯ ﺟﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺧﻴﺰﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﻳک ﻨﺸﺴﺖ ﺧﺘم
ﻘﺮﺁﻥ کند .ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ولایت
الهی ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺘم ﻘﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺍﺯ
عرّﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻣﺴﺠﺪ ﻧﺸﻴنی
ﺪﺍﺋم ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﻣﻴﺨﻴﺰﺩ
ﮐﻪ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﺩﻯ ولی
معصومانه ﻮ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ الهی
ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﻣﻘﺎم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﻭ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ الهی
اﻭ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ثوﺍﺏ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭالّا
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺟﺴﻤﺎنی
ﺘﻤﺎمی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭلاﺩ ﺳﺎﻟک
ﺸﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺮک ﻤﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺭﻭﻳشی
اﻓﺘﺎﺩﻩ ﮐﻪ
ﺳﺮ ﻭ ﻭضع ﻤﺮﺗبی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﻋﻤّﺎﻣﻪ
ﻭﻋﺒﺎئی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﭘس
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺠﺘﻬﺪ
ﻭﻋﺎﻟم ﻮﺍﻣﺎم
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻴﭽﮑس
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺳﻠﻮک ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ
ﻭﻇﺎﻳﻒ الهی
ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ثوﺍﺏ ﺗﻤﺎمی
کاملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳﺦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﻋﻠﻰ ﻭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻴک ﺴﺎﻟﻚ
ﻧﺼﻴبی اﺯ
ثوﺍﺏ ﺁﻥ ﺴﺎﻟک
ﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭﺑﺎ
ﻫﺮﺳﻮﺭﻩﺍﻯ
اﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﻴک
ﺸﻬﺮﻯ ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻓﺮﺩﻭس
ﻣﻴﺮﺳﺪ. (ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ عظمتها
ﺩﺭ ﻭﺳﻌﺖ ﺍملاﻙ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﻧﻔﻮﺫ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻟﺬﺍ ﻣثالی
اﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻋﻈﻤﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭالّا
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﮑﺎنی
ﻨمی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ الهی
ﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ نه
طمع بنهشت یا
ترس جهنّم .ﻭ
ﺍﻳﻥ کاﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ولایت
ششم نوع بشری
ﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺒﺨﻠقﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ
ﺩﺭﭼﻨﺪﻳﻥ
ﺸﻬﺮ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭ ﺩﻓﺘﺮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﻭﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻣﺮﺑّﻯ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎملانی
نبیّ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﻩﺍﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺷﺎﻫﻨﺸﺎهی ﺒﺮﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥﺎﻟﻬﻴﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻬﺸﺖﻓﺮﺩﻭﺳﻴﺒﺮﺗﺮﻳﻥﺒﻬﺸﺖﻳﺎﻫﻔﺘﻤﻴﻦ
ﻣﻘﺎم ﺒﻬﺸتی
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﮐﺎملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻔﺮﺩﻳس
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻨﺪﻳس موقّت
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺭﻭﺣی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ
و عقلی اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺨﻠق
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
فَرّ الهی ﻮ
ﺗﺎج ﺸﺎهی الهی
ﺒﺮﺳﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺩﻟﻬﺎﻯ
ﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺪﺍﺭﺩ) ﮐﻪ
ﻫﺮﺷﻬﺮﻯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ
ﺩُّرّ ﺳﺒﺰ
دَﺭﺧﺸﺎﻥ هستند
(ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ
ﻤﻮﺭﺩ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﻳک
ﻜﺎﻣل که ﺳﺒﺰ
ﺳﻴّﺪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺳﺮ
ﺳﺒﺰ ﻭ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ ﻭ
ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ
ﻨﻮﺭﺍنی
ﺪﺭﻋﻘل ﻮ
ﻋﺒﺮﺕ ﻭ شهوﺩ
ﻫﺎ ﻭ ﺭؤﻳﺎ ﻫﺎ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺘﻤﺪﻥ
ﻮﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑل ﺘﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک
اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫم غیر ﻣﻨﻄقی
ﺒﻴﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻭﺍقع اﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺧﻴلی عظیم ﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﺒﺎﻟﻐﺎﺕ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ هر
ﺷﻬﺮﻯ هزار
ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺴﺖ (ﻋملا
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺸﻬﺮ
ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻧﻬﺎﻯ(
لا ﻣﮑﺎﻥ )
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺼﺪﻫﺰﺍﺭ
ﺍﻃﺎق هست(
ﺧﻴلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﺎﺧﻬﺎﻯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻮ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﮐﻪ ﮐﺎﺧﻬﺎﻯ
ﭽﻨﺪ ﺻﺪ ﺍﻃﺎق
ﻤﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ هم
ﺒﺪﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺮم
ﺴﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻨﻘﺪﺭ
ﺍﻃﺎق لاﺯم
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ
کاﺧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ
ﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻣﻨﺎﺳبی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺮﻭﺭ ﻭ ﮐﺸﺘﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﮐﺎخ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺠﺮﻩﺍﻯ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ (ﺭﻭﺷﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺨﺎﻧﻪﻫﺎ عرّﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻣﻘﺪّس
ﻧﻮﺭﺍنی اﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻴک ﻮلیِ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺗﺮﺑﻴتی ﺨﻮﺩ
ﻣﻮﻓق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﺳﺎﻟکی
ﻤﺸﻐﻮل
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳل ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺩﺭﻋﻮﺍﻟم الهی
سیر ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ هر
ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻯ
ﻫﺰﺍﺭ ﺩﺭ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺖ ﻫﺴﺖ.(
ﻫﺮﺧﺎﻧﻪ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺎﻡ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺪﺭﻯ ﺒﺎﺯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻠﻮغی
ﺰﺣﻤﺖ ﻭﺭﻭﺩ ﻭ
ﺧﺮﻭﺝ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣتی اﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺒﺎﻫتی ﺒﺎﻫم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﻳک اﺯ ﻳک
ﺪﺭﻯ ﻭﺣﮑﻤتی
ﻮ ﺳﻴﺴﺘمی
ﺘﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی تجترب
خود اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭ
ﺑﺮﻫﺮ ﺩﺭﻯ ﻮ
ﺑﺎﺑﻰ
ﺻﺪﻫﺰﺍﺭ
ﺩﺭﺑﺎﻥ هست (
ﮐﻪ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻮﺍﺭﺩ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭﺭﻭﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﻫﺮ
ﺩﺭﺑﺎنی
هدﻳﻪﺍﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﮐﻪ
ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل اﺯ
ﻭﺍﺭﺩﻳﻥ
ﺴﺎﻟک ﻜﻨﻨﺪ
ﻭﺗﺤﺒﻴﺐ ﺍﺯ
ﺑﺮﺭسی
یندﮔﺎﻥ ﺮﺍﻩ الهی
اﻳﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﮕﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
اﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﻨﻨﺪ) ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺳﺮ ﻫﺮ
ﺩﺭﺑﺎﻧی
ﺪﺳﺘﻤﺎلی اﺯ
ﺍﺳﺘﺒﺮق هست
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
ﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺁﻥ
اﺭﺯﺷﻤﻨﺪ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.( ﺍﺳﺘﺒﺮﻕ
ﻟﺒﺎس ﻭ
ﭘﺎﺭﭼﻪ ﭘُﺮ
ﺯﺭق ﻮ ﺑﺮﻕ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
اﻧﻮﺍﺭﻋﻘلی
ﻮﺩﺍﻧﺸﻬﺎﻯ الهی
اﻳﻦ
ﺩﺭﺑﺎﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﮔﻮئی ﭽﻮﻥ
ﻤﺴﺘﺨﺪﻣﺎﻥ
ﺪﺳﺘﻤﺎل ﺒﺮ
ﺑﺎﺯﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ مقب
ام ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭﻣﻌﻤﻮلا
ﭘﺎﺭﭼﻪﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻫﻤﻪ ﻗﻴﻤتی ﻮ
ﭘُﺮ ﺯﺭق ﻮ ﺑﺮق
اﺳﺖ) ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺼﺪ ﺩﮐّﺎﻥ
اﺯﻋﻨﺒﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ (
ﺑﻴﺖ اول چون
ﺨﺎﻧﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﻮﻯ
ﺒﺰﺭﮔﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺘﺼل ﺒﻬﻢ. ﻭ
ﺑﻴﺖ ﺩﻭﻡ
ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻌﻤﻮلی
اﺳﺖ) ﮐﻪ ﻭﺳﻌﺖ
ﻫﺮ ﺩﮐﺎنی اﺯ
ﺷﺮق ﺘﺎ ﻏرَبّ
ﺍﺳﺖ (ﺩﮐّﺎﻥ
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺩﮐّﻪ
ﻭ ﺳﮑّﻮ
ﻭﺑﻠﻨﺪﻯ
ﻭﺟﺎﻳﮕﺎهی
کمی ﺒﺎلاﺗﺮ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻣﻬﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻮلیّ الهی
ﺪﺭﺁﻥ ﻤﻰ
ﻧﺸﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ عنبر
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻭﺳﻌﺖ ﻣﮑﺎتی
ﺁﻥ ﻭﺳﻌﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ
ﻇﺮﻓﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺩﺭﺍکی ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﮐﺮﺳﻴﻬﺎﻯ اﺯ
ﭼﻮﺏ ﻋﻨﺒﺮ ﻭ ﮔﺮﺍﻥ
ﻘﻴﻤﺖ ﺯﻳﺒﺎ
ﮐﻪ ﺩﮐّﻪ ﺭﺍ
ﺷﺒﻴﻪ
ﺗﺮﻳﺒﻮﻥ ﻮﮐﺮسی
ﻮ ﺃﺭﻳﮑﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ) ﺑﺎلاﻯ
هرﺩﮐّﺎنی
هزار ﺳﺮﻳﺮ ﻭ ﮐﺮﺳﻰ
ﻫﺴﺖ ( ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺁﻣفی
ﺘﺌﺂﺗﺮﻫﺎﻯ
ﺒﺰﺭﮒ ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﺩﻳﻮم عظیم
ﮐﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻫﺎئی اﺯ ﺻﻨﺪلی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺭﺩﻳﻒ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺮ وولیّ الهی
ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺗﺌﺂﺗﺮ ﻫﺎﻯ
ﺮﻭﻣﻴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺑﺮﺳﺮ ﻫﺮ
ﺳﺮﻳﺮﻯ
هزاﺭﻓﺮﺵ ﻫﺴﺖ (
ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﺮسی
اﺳﺖ ﺯﻳﺮ
ﺍﻧﺪﺍﺯ
ﻣﺘﻌﺪﺩﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﻧﺸﻴﻤﻥ گاﻩ
ﺣﺎﺿﺮﺍﻥ ﻨﺮم
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻤﺒل
ﺒﺎ ﻓﻨﺮ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﮐﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺮ
ﻓﺮشی
اﺯﺩﻳﮕﺮﻯ
هزﺍﺭ ﮔﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺭﻭﺷﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﺎﻳﮕﺎ
ﻩﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻴک
ﻮلیّ اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺑﻬﺸتی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﺯﻫم
ﻔﺎﺻﻠﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺗﺎبع
ﭙﻴﺮالهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷند
) ﮐﻪ ﺑﺎلاﻯ
هرﻓﺮشی ﻴک
ﺤﻮﺭﻳّﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.( ﻧﻪ ﺯﻥ
ﺰﻳﺒﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺘﻰ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻳک
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮالهی
ﻔﺮﺷﺘﻪ و
حوریه ای زﻳﺒﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭح ﻮﻓﮑﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣتی ﺼﻮﺭﺗی
ﻤﻄﻠﻮﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮ الهی
ﻮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺴﻠﻮک
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﻓل ﺪﻳنی
ﻘﺸﺮﻯ گذﺷﺘﻪ
ﻫﻤﻴﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺭﮔﺎﻩ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻮ
ﺧﻠﻔﺎ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﺪ
ﺗﺎ ﻣﺮﺩم ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
اﻳﻥ عظمتها
ﺑﺨﻮﺩ ﺟﻠﺐ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ کم
ﺴﺎﻝ
ﻭﺩﺧﺘﺮﮐﺎﻥ
ﺰﻳﺒﺎ ﻭﻗﻒ
ﻣﻌﺒﺪ ﺷﺪﻩ
ﺗﻤﺎم عمرﺟﺰ
ﻋﻤل ﺒﺮﺍﻯ
اﺷﺒﺎع ﻋﻨسی
گشیشان
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣتی ﺸﺐ ﺍﻭل ﻋﺮﻭﺳﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻣﻌﺒ
ﺪﺑﮕﺬﺭﺩ
ﻭﺗﺒﺮّک ﺸﻮﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺰﻥ ﻮ
ﻣﺮﺩ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ تصوّف
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﻫم ﻈﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺯﺩﻭﺍج
کرﺩﻩﺍﻧﺪ ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺠﻨﺠﺎل
ﻨﮑﻨﻨﺪ ﻋملا
ﺑﺴﮑس ﺗﻮﺟﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺣتی ﺒﮕﺮﺩﺵ
ﭼﺸﻢ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺫﺭع ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﻫﺮﻳﻚ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺣِﻠّﻪ
ﻭ ﺧﻠﻌﺖ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻐﺰ ﭘﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ اﺯ ﭘﺸﺖ ﻟﺒﺎس
ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ(
ﻣﺒﺎﻟﻐﺎﺕ
ﺃﺩبی که ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺎﻫﺎﻯ
ﺮﻗّﺎﺻﻪﻫﺎ
ﺑﺎ ﺗﻮﺭ ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺷﻬﻮﺍنی
اﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق
ﺪﺭﻋﻮﺍﻟم الهی
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻧﻬﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی ﻮ
ﺃثیرﻯ تحت
أتمی ﻮﻋﻘلی ﻮ
ﻧﻮﺭﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭼﻨﺎﻥ
اﺣﻮﺍلی ﺪﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﮐﻪﺧﺎﺹ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﮐﻪ ﺑﺮﺳﺮ ﺧﻮﺩ
ﺗﺎجی اﺯﻋﻨﺒﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺯﻳﻨﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎ
ﺩُﺭّ (ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ
ﻔﺎﺭﺳﻰ)
ﻭﻳﺎﻗﻮﺕ (ﮐﻪ
ﺗﺎج ﺴﺮ ﺯﻧﺎﻥ
ﻮﻋﺮﻭﺳﺎﻥ
گذﺍﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻳﺎﻗﻮﺕ ﻳﻤﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﮔﻮﻫﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ که
آثار انعکاس
اشعّه لیزری
دارند ) ﻭﺑﺮ ﺳﺮ
ﺧﻮﺩ ﺷﺼﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺁﻭﻳﺰ
ﺍﺯ ﻣﺸک
ﻮﮔﺮﺍﻥ ﺑﻬﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.(
ﻣﻌﻤﻮلا ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺪﻳم ﻮ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻔﻌﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﻯ ﺴﺮ ﺭﺍ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻣﺸتی گیسوﻯ
کوﺗﺎﻩ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﺻﻮﺭﺕ ﭼﻮﻥ
ﺪﺧﺘﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ علاﻣﺖ
ﻣؤﻣﻥ ﺒﻮﺩﻥ
ﻭلی نه ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻤﺎم
اﻳﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا
ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ ﭘﻴﺮ
ﻫﻤﻪ ﭘﺎکی ﻮ
ﺗﻤﻴﺰی ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻧﻪ ﭼﻮﻥ ﺪﺭعرّﻟﺘﮕﺎﻩ.
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭ
ﮔﻮﺷﻮﺍﺭﻩ
ﻭﺯﻳﻨﺖﻫﺎﻯ
ﺁﻥ هست. ﻭﺑﺮ
ﮔﺮﺩﻥ ﺨﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻥﺒﻨﺪ ﺍﺯ
ﮔﻮﻫﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ(
ﺯﻳﺒﺎئی
ﺰﻧﺎﻧﻪ ﮐﻪ ﺯﻥ
یا ذِن
ﺳﻤﺒﻮل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻄیع
ﭙﻴﺮ الهی اﺳﺖ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻣﺮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﮐﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺮ
ﮔﺮﺩﻥ ﺒﻨﺪﻯ
اﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭ ﺫﺭﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
و امام صادقی
ﺑﺨﻮبی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫند
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮ ﻣﺎﺩﻯ اﺯ
ﺣﻮﺭﻳّﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﺮﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻳﺪﺁلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺁﻭﺭند
و چه بسا سر و
وضع انسانهای
فوق بشری چپنین
باشد .
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی و
خود نمائی هستند)
ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﺮ
ﺣﻮﺭﻳﻪﺍﻯ
هزاﺭ ﺧﺎﺩم ﻮ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﻫﺮﺧﺎﺩﻣﻰ
ﻇﺮفی اﺯﻃلا
ﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺳﻪﺍﻯ
ﺻﺪﻫﺰﺍﺭ ﺭﻧگ
نوﺷﻴﺪﻧﻰ ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫتی ﻴﻬﻢ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ (ﻣﻌﻤﻮلا
ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﭙﺬﻳﺮﺍئی
اﺯ ﻣﻬﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ولیّ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ
ﻣﻌﺮﻓتی ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺷﻴﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
بهشتی ﺁﺏ ﻭ
ﺷﻴﺮ ﻭﻋﺴل ﻮ
ﺷﺮﺍﺏ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺩﺭﻫﺮﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
( یا ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻰ)ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﻔﺮﻩ
ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺭﻭﻯ هر ﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭ ﭘﺸﻘﺎﺏ
ﻭ ﻇﺮﻑ غذا
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭﻫﺮ
ﭘﺸﻘﺎﺑﻰ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺭﻧﮓ
ﻏﺬﺍ ﻭﻃﻌﺎم هست
ﮐﻪ ﺷﺒﺎﻫتی
ﺒﺎﻫم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻭلیّ
ﺨﺪﺍ( ﻳک ﻜﺎﻣل
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﺠﻠس ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﻫﺮ ﺭﻧگ عذﺍﺋﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳک ﺼﺪ
ﻟﺬﺕ ﺩﺭ ﺑﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ( ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻈﻴم ﺰﻧﺪگی
ﺪﺭﻭﻳﺸی ﺴﺎﻟک
ﺪﺭعرّﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ که
ﺑﺎﻋﻠﻒ ﻭ ﻣﻴﻮﻩﻫﺎﻯ
ﺼﺤﺮﺍئی ﺰﻧﺪگی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺑﺎ
ﺯﻣﺎنی که ﺧﺘﻢ ﻗﺮﺁﻥ
کرﺩﻩ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ چون
پادشاهان
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم
ﻮالهی ﺨﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻣﺼﻮﻥ و معصوم
اﺯﻫﺮ ﺧﻄﺎ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
الهی ﺍﺳﺖ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺃﻯ
ﺴﻠﻤﺎﻥ ﭼﻮﻥ
که ﻗﺮﺁﻥ
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ(
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﺑسلوک
الهی ﻮ ﺗﻮﺳل
عباﺩﻯ ﺪﺭ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺮﺣﻤﺖ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺸﺎﻳﺪ (
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺭؤﻳﺎئی ﻮ ﻋﻘلی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ اﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺁﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺣﺮﻓﻰ (ﻫﻤﺎﻥ
کلام ﻮﺣﺮﻑ
زدن ﻓﺎﺭﺳﻰ) ﻳک
ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ
ﺗﺴﺒﻴح
ﻤﻴﮑﻨﺪ(
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﺩﺭﺁثاﺭ ﮐﺘبی
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻫﻨﮕﺎم
ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺩﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐلام ﻮ ﻓﮑﺮ
ﺍﻣﺎم ﻮ ولیّ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺴﺒﻴح
ﻮﺗﻘﺪﻳسﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺘﺎﺯﻩ ﺗﺮ
ﺍﻳﻥ ﺤﮑﻤﺘﻬﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪنی هستند.
ﻭﺗﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺮﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻘﺒل از ﻣﺮﮒ
ﻭﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ پنج
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺯ ﻳک عاﻣل الهی
ﺘﺼﻮﺭ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﮑﻤک
عقلی اﻭ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﻳک ﺘﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺏ ﺑﺎ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
عقلی ﺨﻮﺩ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺼﻤﻴم ﻔﮑﺮﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻤﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻋﻠم اﺯ ﻗﺮاءﺖ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ (ﻋﻠم
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
امکان ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺃﻣﺮ
ﻣﻬم ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘﺮّﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻮ ﻗﺮاءﺖ
ﻭﺗﻮﺳا عباﺩﻯ
ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻮ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﺮﺑّﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻪ ﻫﺮ ولایت
ﻓﻘﻴﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﻮ
ﺳﻔﻴﻪ ﻭ ﻭﻗﻴح
ﻤﺸﺮک ﺒﺨﺪﺍ
ﭼﻪ ﺳﻨّﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﮐﻪ ﻏﺮﻕ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺍنی ﻮ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ
ﺗﺤﮑّم ﻮ ﺣﺮﺹ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺗﺮﻳﻥ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ عباﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
(عرّﻳﺰﺗﺮ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩ ﻭ
ﻣﻮﺑﺪﺍﻥ ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮ ﻣﻄیع
ﻮلاﻳﺖ الهی ﻮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ) ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻋﻠﻤﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ (ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺮﻳﻥ کساﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
همین اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻋﻠﻤﺎﻯ عالم
یعنی ﺁﮔﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ
ﺭﺍﻩ الهی ﻮ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی که ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﻤﺮﺍﺣﻞ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم رب
النوع بشری
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ
ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ کسی
عالم الهی ﻮ
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺳﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪگی
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﻭ ﮐﻠّﻪ ﻫم
ﻤﻴﺰﻧﻨﺪ.ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻔﻴﺰﻳک ﻮ
ﭘﺰﺷکی ﻮﺗﮑﻨﻴکی
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺑﻴّﺖ الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﺳﭙس
ﻧﻮﺑﺖ ﺣﺎملاﻥ
ﻘﺮﺁﻥ اﺳﺖ (
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺣﺎﻣل
ﻘﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ نهائی
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴنی هستند.
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻳﺎ
ﺧﺎﺗﻤﻪ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮ
ﺑﺮﺳﺎﻟﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﭘﻨج ﺘﻮﻟﺪ
ﻗﺒل ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺸﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک اﺯ
أﻧﺒﻴﺎﻯ اولیّ
ﺍﻟﻌﺰم ﭙﻴﺶ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺎﻓﻈ ﻘﺮﺁﻥ
ﻮ ﺣﺎﻣل ﺁﻥ کسی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁنی ﺪﺭ
ﺟﻴﺐ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺑﺮ
ﺑﺎﺯﻭ ﺑﺒﻨﺪﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺩل
ﻮﭼﺸم ﺪل ﻮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻓوآﺩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﻳﻥ
ﻘﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
کرﺩﻩ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻴﺰﻯ که ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ
همانی ﺮﻭح
ﺸﺎﻫﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ اﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺒﺮﻭﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻗﺒﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻣﺤﺸﻮﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ (ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻨﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻳک
ﻜﺎﻣل ﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
نوح ﻣﻘﺎم ﻨﺒﻮﺕ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﻓﺖ.
ﻭﺑﺎ ﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ سوم
ﺷﻴﻮﺍﻯ ﻔﺎﻃمی
کاﻣلی ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺸﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻗﺒﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺗﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻣﺤﺸﻮﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭح
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺑﻘﺒﻮﺭ ﺧﺎﮐﻰ
ﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮ ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﻨﺸﻴﻨﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم ﻮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺻطلاﺣﺎ
ﺧﺘﻨﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺨﻮﻥ
ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣتی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯ ﻮﺟﻬﻨمی
ﻨﻴﺰ ﭼﻮﻥ ﺒﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺭﻭح ﺪﺭ ﺗﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﺑﺮﻭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﺭﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ
ﺗﻥ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﻮﺻﻴﻔﻬﺎﻯ
اﺩﻳﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻭﺍﻋﻤﺎل ﺨﺎﺹ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺄثیرﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻯ
اﺳﺖ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺯﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﮔﺮﻳﺴﺖ)
ﻭﭼﻨﺎﻥ
اﺯﺻﺮﺍﻃ ﺒﺎ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ
ﻭﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ (ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍهی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻠﻬی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻮﺳل
ﻮ ﻃی ﻄﺮﻳق
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ثوﺏ ﻭ
ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ ﻳﺎ
ثوﺍﺏ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮع ﻔﻮقﺒﺸﺮ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺎ ولایت
ﻣﻬﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﻣﻮﻓق گرﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ رَبّ
و تجلّی الله
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺠﻬﻨﻤﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻨﺸﻮﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻮﺩﺭ
ﺑﺎﺭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎ
ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻯ
ﮋﻧﺮﺍلی ﻮ
ﻭﺯﺍﺭﺕ
ﻭﺧﻠﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺸﺎﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ.
ﻟﺒﺎس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘُﺮ ﺍﺯ
ﺧﺎک ﻮ ﭘﺎﺭگی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫنی
ﻮﺭﻭﺍنی ﻮ
ﺭﻭﺣی ﻮ ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴم عقلی
ﻮﻋﺎﻃفی ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻳﻬﺎﻯ
ﺘﻮﻓﻴق ﺪﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
ﻘﻴﺎس ﺑﺎ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮔﻮئی
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ الهی
ﺒﺎ ﺑﺎﻟﻬﺎﻯ
ﻮﻳﮋﻩﺍﻯ
ﺩﺭﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
عوالم الهی
ﭙﺮﻭﺍﺯ های
آنی
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﭘس ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ علم (ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺁﮔﺎهی و
شهوﺩﻯ ﻭ ﻟﻘﺎﻯ
ﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ هر
ولایت ﻓﻘﻴﻪ
بقول پیامبر ﺳﻔﻴﻬﻰ
ﺳﻨّﻯ ﻴﺎ
ﺷﻴﻌی ﻮ ﺑﻬﺮ ﺍﺳمی
ﺪﻳﮕﺮ) ﻭﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ ﺣﺎملاﻥ
ﻘﺮﺁﻥ (ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭ قُرّه
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰتا
قائم  ﻭ
ﻃﻮﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪﻯ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺧﺖ
ﻃﻮﺑﺎﻯ ﻮلاﻳﺖ
ﻭ ﻳﻮﺗﻴﺒﺎﻯ
عقلی ﻭﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﭼﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻭﺷﺮﺍﻓﺘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
(ﮐﻪ ﮐﺎملاﻥ الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺍﻳﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ و امکانات
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻮ ﻗﺴﻄ
ﻮ ﮐﺎﺳﺖ ﻭﻃﺒﻘﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺑﺮخی اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﺎﺩﺍم
که ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
اگر ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﺮک ﺼلاﺕ ﻭ
ﺳﻠﻮک ﻛﻨﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﭘﻨﺒﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ (ﺭﺍﻭﻯ
ﺼﺎﺣﺐ کتاب
ﺟﺎمع اﻟﺄﺧﺒﺎﺭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺬﮐﺮ ﻣﻨﺎبع
ﺨﻮﺩ ﻫﺮ ﻣﻄلبی
که ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻘﺮﺁﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﺟمع
کرﺩﻩ ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻄﺎﺏ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻔﺎﺭسی کرﺩﻩ.
ﮐﻪﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻔﺎﺭﺳﻰ
ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﭙﺎﺭﺳﺎ ﻭ عبد
ﻣﻮﺑﺪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮلاﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻓﻀل ﻮ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻗﺮﺁﻥ
ﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﮐلاﻣﻬﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﻀﻴﻠﺖ و
برتری
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﺧﻠق ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻗﺮﺁﻥ
کتاب ﮐلاﻡ الهی
اﺳﺖﺮﻏم ﺪﺳتی
کاﺭﻳﻬﺎﻯ
عثمانی ﻭﻟی
ﺒﺎﺯ ﮐلام اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺭﺳتی ﻨﻘل
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﮐلام
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﮐلام
هر ﻭﻟیّ الهی
ﺒﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﮐلامی ﻮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ الهی
اﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻮ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻣﻘﺎم الله
ﺑﺮ ﺧﻠق اﻭ
ﻗﺎﺑل ﺘﺼﻮﺭﻫم
ﻨﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺴﻨﺠش ﻭلیّ
اﺯ ﻟﺤﺎﻇ
اﻣﺎﻡ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﮐلام
ﺒﺮﺗﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮐلام ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﮐلام الهی
ﻮﺍﺟﺐ ﺍلاﺟﺮﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭالّا
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی اﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻫﻤﻴﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﺬﻫبی
اﺯﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭ
ﭼﻨﺪ ﻣﻠّﺖ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ الهی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺣتی همگی
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﺘﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺎﺗل ﻮ
ﻣﻘﺘﻮل آنها
ﺪﺭ ﺟﻬﻨﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻧﻘﺪﺭﻏنیّ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺁﻥ ﭽﻨﺎﻥ
ﻏﻨﺎئی ﻨﺪﺍﺭﺩ
(ﻏﻨﺎﻯ ﺪﺭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﻮﻋﻘلی اﮔﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺸﻮﻧﺪ.
ﻭالّا
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻨﻄقی
ﻮﻓﻠﺴفی
ﻮﻓﻘﻬی اﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻧﻘﺪﺭ
فراوان
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻬﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭﺳتی ﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ الهی
ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.)
ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻔﻘﺮﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. (ﺍﮔﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻳﻌنی
ﺪﺍﺷﺘﻥ هفت قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻓﻘﺮ ﻋﻈﻴمی اﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳکی اﺯ
ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣتی
ﻔﺴخ گیاﻫﻰ
ﻣﺴخ ﻮ ﻓﺴخ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪگی
ﻫﺎﻯ ﺠﻬﻨمی
ﺠﻬﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣنی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺴﺎل ﻨﻴﺰ ﻃﻮل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ.
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻥ
سلوک اﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ الهی
ﺒﺮﺍﻯ همگی
ﺭﻭﺍح ﺤتی
ﻮﻳﺮﻭﺳﻬﺎ ﻭ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﮐﺎملاﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ(ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ) اﻣﺮﻭﺯ
ﻓﻘﺮﻯ ﻤﻘﺎمی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﺪﺍم اﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻓﻘﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ثوﺍﺏ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻫم کنند .
ﻭﺗﺎﺩﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
کرﻩ ﺧﺎﮐﻰ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺮﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ. ﻭﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻭ ولایت ﺍﻭ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎنی
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎلا
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻔﺮِ ﻭ ﺑِﺮّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﻫﻤﻴﻥ کاملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﻣﺮﻭﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﺎملاﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻣﻮﻓق ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ نوع
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ
ﺗا ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ ولایت
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ)
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻗﺮﺁﻥ
ﺳﻔﺮﻩ ﻭﻣﺎﺋﺪﻩﺍﻯ
اﺳﺖ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻳﺪ.
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺳﻔﺮﻩ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ( ﮐﻪ
ﺳﻔﺮﻩ
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
گذﺷﺘﻪ
ﻭﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴنی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻘﺪم
ﺮﻭﺣی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﺃﻧﻬﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺁﺏ ﻭ
می عقلی ﺒﺮﺍﻯ
نهمگاﻥ ﻭ
ﺷﻴﺮﻏﺬﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻋﺴل
ﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺷﺮﺍﺏ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﺰ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
اﺯﺩُﺭﺩ ﺗﻪ
مانده ﺳﺎﻏﺮ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﻗﺎﺑل
ﺘﺤﻤّﻞ ﻋﻘﻠی
ﻮﺍﻳﻤﺎنی ﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ
ﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﺨﺼی ﭙﻴﺮ الهی
ﺸﻮﻧﺪ) ﻭﺍﻳﻥ
ﻘﺮﺁﻥ (ﮐﺘﺎﺏ ﻭقُرّهﻫﺎﻯ
لاﺯم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺒﺎ
ﺍﻳﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﺎلا
ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺤﺪّ
ﺃﮐثرﺑﻘﻠّﻪ
ﮐﻤﺎل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺎلا و
معراج ﺭﻓﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﺟمع ﺁﻭﺭﻯ
ﻨﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺍﺭﺩ) ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻮﺭ ﻣﺒﻴﻥ
پیدا ﻮ ﺷﻔﺎﻯ
ﻨﺎفع اﺳﺖ (
ﻧﻮﺭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
کلّی ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﻮﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل حسینی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺃﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺗﺠﻠّﻯ اﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺑل ﺒﻴﻨﺎئی
ﺒﭽﺸم ﺘﻦ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺑﭽﺸم ﺪﻝ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺮؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭﻗﺎﺑل ﺒﻴﻨﺶ
ﺑﻌﻘل ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
هست. ﺷﻔﺎﻯ ﻨﺎ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭﺣتی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ ﻭ
ﻧﺎﺩﺍﻧﻰ ﻫﺎ)
ﻭﺣتی اﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺍﺯ ﺟﺎﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
گرﺩﻧﺪ) ﭘس
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻗﺮاءﺖ
ﮐﻨﻴﺪ (قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ از قُرّهﻫﺎ
ئ خورِّه های
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﻨﺪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
عباﺩﻯ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ کتاب
ﻗﺮﺁﻥ ﻴﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ طریقت
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺃﺟﺮ ﺗلاﻭﺕ
ﻫﺮ ﺣﺮﻑ ﺁﻥ ﺪﻩ
ﺣَﺴَﻨﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﻢ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﺣﺮﻑ
ﺩﺭ کلمه (ﺍﻟﻢ)
ﺩﺭ ﺍﻭل ﺴﻮﺭﻩ
ﻫﺎ (ﺣﺴﻨﻪ
ثوﺍﺏ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺤﺴﻴﻥ ﻮ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﻨﻔس
ﺃﻣّﺎﺭﻩ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ الهی
ﻴک ﻮﺍﺣﺪﻯ
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﺴنه
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻣﻮﺭ الهی
کیفی هستند
ﻭﮐﻤﻴّﺖ ﻗﺎﺑل
ﺸﻤﺎﺭشی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭﺣﻘﺎﻳق الهی
ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ
ﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺼﻮﺭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺻﻒ
ﮐﻴﻔﻴﺖ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل
ﺘﺼﻮﺭ ﻣﺎﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺗلاﻭﺕ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺮّﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻭ (ﺗﻠﻮ
ﺍلاﺧﺮﻯ)
ﻭﺑﺪﻧﺒﺎﻟﻬﻢ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺮک ﻴک
ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺩﺭﻣﻴﺎﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﻫﺮ ﺣﺮﻑ
ﻳﻌﻨی هر ﮐﺪﺍم
ﺁﻥ ﻭ ﻧﻪ
ﻫﺮﺣﺮﻑ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻳک
ﻜﻠﻤﻪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺮﻑ
ﮐﻠّﻯ ﻘﺮﺁﻥ
ﻭﺣﺮﻑ ﺟﺰئی هر
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟک ﻮﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عاﻃفی ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﻣﻄیع
ﻔﻌﻠﻰ ﻭﺑﺎ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺑﻌﺪﻯ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ
ﺤﺮﻭﻑ ﺍﻟﻒ لام
ﻤﻴﻢ (ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺪَﻩ ﺣَﺴَﻨﻪ)
سی ﺤﺴﻨﻪ ﻭ
ثوﺍﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻫﺮ ﻣﻨﺰﻟﻰ ﮐﻪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ولایت
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﻩ ﻗﺪﻡ ﻭﺣتی
ﺘﺎ ﻫﻔﺘﺼﺪ
ﻗﺪم ﺠﻠﻮ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ
ساﻟﻚ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺗﺠﻠّﻯ
ﺒﺮﺗﺮ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭلی ﻨﻪ ﺑنور
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎلله رَبّ
الأرباب ﺩﺭ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎلاﺕ لاﺯﻡ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻫﺮ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﭽﻨﻴﻥ
ﺘﺤﺴﻴﻥ ﺮﻭﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﺑﺤﺎﻟﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﻭﺧﻠﺴﻪ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺃﻓﻀل ﺘﺮﻳﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺩﺭﻫﺴتی
ﻘﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺘﺠﻠّﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺪﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﭘس
ﻫﺮﮐس ﻗﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﺗﻮﻗﻴﺮ
ﮐﺮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺗﻮﻗﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (
ﺗﻮﻗﻴﺮﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
و وقار ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﻭ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻮ ﺗﻮﺳل
عباﺩﻯ ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ الهی
اﺳﺖ. ﻭالّا ﻋملا
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻘﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭبی
ﺣﺘﺮﺍﻣی ﺒﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤی
ﻔﻬﻤﻨﺪ
چیست؟ﻭ ﺣتی
اﺯ ﺃﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﺟﻮﻳﺎﻯ
ﺤﻘﺎﻳق ﻤﻨﻈﻮﺭ
الهی
ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻴﺴﺖ) ﻭﻫﺮ کس
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﺗﻮﻗﻴﺮ
ﻧﻨﻤﻮﺩ ﺣﺮﻑ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺧﻔﻴﻒ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ(ﻋﺪم
اﺣﺘﺮﺍم
ﺒﻘﺮﺁﻥ همان
ﺒﻘﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
معرفی شده
حداوند اﺳﺖ.ﻭالّا
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺮﺍﺷﺪﻳﻥ ﻮ
ﺃﻣﻮﻯ ﻮ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل ﻄﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻮلاﻳﺖ مولا
ﺗﻤﺎم اﺣﺘﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﺮﺁﻥ عثمانی
ﻤﻨﺤﺼﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻄﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ علیّ ﻭ
ﺣتی ولایت
ﺴﻠﻮکی مولا ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ مولا
ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺎس ﮐﺎﺭﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺪﻩ قرآن عث
مان شذه ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﻘﺮﺁﻥ
عثمان
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻗتی ﻮ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی گرﺩﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻓﻘﻬی ﻮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.
ﺣُﺮﻣﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ و
وسائط خداوند
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﺒک
ﺪﺍﻧﺴﺘﻦ ﮐم
اﻫﻤﻴّﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﻘﺮﺁﻥ کتاﺏ ﻗﺎﺑل
ﺴﻨﺠﺶ ﮐسی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺪﺳﺖ ﮐم گرﻓﺘﻥ
ﻮلاﻳﺖ پیر ﻭقُرّهﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺎﺑل ﺪﺭک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻘﺮّﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻮ ﺍﻗﺮﺍﺭ و
وقار ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ) ﮐﻪ
ﺣُﺮﻣﺖ ﻗﺮﺁﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﺮﻣﺖ ﭘﺪﺭ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭلاﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﮐﻪﺣﺮﻣﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻭﻋﻴﺎل الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭالّا
ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﭘﺪﺭ ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﮔﺮ ﻃﺮﻓﻴﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮ ﺑﺎ ولایت
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺗﻔﺎﻭتی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺣﺮﻣتی ﺒﺮﺍﻯ
اﻭلاﺩ ﺳﺎﻟک
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺟﻪ
ﺣﺮﻣﺖ ﻗﺎﺑل
ﺴﻨﺠﺶ ﺑﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﻮ قُرّهﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﻤی
ﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺣﺎملاﻥ ﻘﺮﺁﻥ
همان کساﻧی هستند
ﮐﻪ ﻣﺤﺎﻃ
ﺒﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
هستند. (ﻧﻪ
ﺃﻧﺒﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺍﻥ مخزن
ﻘﺮﺁﻥ ﻮﻳﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﻔﺮﻭﺷﺎﻥ
ﻭﻳﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻗﺮﺁﻥ کوچک ﺪﺭ
ﺟﻴﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺎملاﻥ
ﻤﺘﺤﻤّﻞ
ﻭﺣﺎﻓظان
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺪﺭ ﺩﻝ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ کاملاﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق هستند
ﮐﻪ ﻣﺪﺍم ﺪﺭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
عقلی
ﻮﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﻗﺮﺁﻥ
کتاب ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﻙ الهی ﺒﺎ ولایت
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺣﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
کنندﮔﺎﻥ (ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﺐ) ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺧﺪﺍ
ﻣﻠﺒّسﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻘﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﻮﺭ الهی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺩل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻟﺒﺎس الهی ﺒﺮ
ﺗﻥ و روح خود
گنند . ﻭلی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
دﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻮ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻘﺮﺁﻥ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺗﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ) ﭘس
ﺃﻯ ﺤﺎملاﻥ
ﻘﺮﺁﻥ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺮ الهی
ﺴﻴﻨی ﺒﻤﻌﺮﻓی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﺍﺯﻃﺮﻳق
توﻗﻴﺮ ﮐﺘﺎﺏ سلوکی
ﺍﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (
ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻘﺮﺁﻥ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺑل ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ اﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺭﺍ
ثاﺑﺖ ﮐﺮﺩ. ﻭلی
ﺪﺭ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﻋﺸﻖ
ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﮐﻤک ﺒﺴﺎﻟک
ﻜﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
پیر الهی ﭙﻴﺶ برﻭﺩ.
ﺗﻮﻗﻴﺮ و
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻭﻧﻴﺰ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻮتوسّل
عبائی و اقرار
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻌﺮﻓی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﺰﺩ
ﺧﻠث ﺨﻮﺩ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠق
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ کاﻣل الهی
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺭﺍ ﺑﻨﺮﻣﺶ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ)
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﺯﻫﺮ
ﺷﺮّﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﺪﻭﺭ
ﮔﺮﺩﺩ (ﮐﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ کتاﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺩﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﻤﻌﻨﺎﻯ
ﺒﺎﻃنی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﺭﺍ
ﺩﻓﻊ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻓﻬم
ﻮﻋﻤل ﺒﺪﺍﻥ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻔس ﺃﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺨﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﮐﻤﺎلاﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺗلاﻭﺕ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑلاﻳﺎﻯ ﺁﺧﺮﺕ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ( ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﺕ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﻮﻳﺎ ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
حقیر تر ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ.ﻭ ﻗﺮاءﺖ
ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
مانند ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ نیز
کارﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ قُرّهﮔﻴﺮﻯ
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰﻭ ﺍﺯ ﻫم اﮐﻨﻮﻥﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟک اﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﻮ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣتی
ﻔﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺒﺪﺗﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺿﻤﻨﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
عمیق ﺘﺮ ﻭﻋﺸق ورزی
ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺘﺮﺳﻨﺪ. ﺑلاﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺧﺎﺹﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯﻣﻔﻴﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﻳﻥ ﺼﺒﺮ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟی ﺒلاﻳﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺟﻬﻨّم
ﻨﺨﺴﺘﻴﻦ ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺪﺭ ﺟﻬﻨم
ﭽﻬﺎﺭم ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺁﻳﺎﺕ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﻮﻩ ﻃلا
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ( ﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ)
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺘلاﻭﺕ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻗﺮﺁﻥ
ﺧﻴﺮﻫﺎﻯ اﺯ
ﺯﻳﺮﻋﺮﺵ ﺗﺎ
ﺑﺎﻃﻥ ﺰﻣﻴﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ (
ﮐﻪ ﺧﻴﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی است ﻭ
ﻧﻪ ثرﻭﺕ ﻭﺳلاﻣتی
ﻮ ﻃﻮل عمر ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻫﺮﮐس ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻄح ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﺍﻳﻥ
همانی ﻤﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺵ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎملاﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﺻﻌﻮﺩ ﻭ ﭘﻨج
ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﻮسﻧﺰﻭل ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺪگی
ﺴﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﻭﻳﺎ ﻣﺮگ ﺸﻬﻴﺪﺍﻥ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺣﺴﺮﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﭘُﺮ
حرﺍﺭﺕ ﻭ ﺩﺍﻍ (ﺻﺤﻨﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ) ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺎﻳﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻴﺪ
ﻭﺩﺭ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻭﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻫُﺪﺍ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ.
ﭘس ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﮐلام
ﺮﺣﻤﺎﻥ است
ﻭﺣﻔﻈی اﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻭﺑﺎﻋث ترﺟﻴح
کفه ﺗﺮﺍﺯﻭﻯ (
در ﺩﺍﻭﺭﻯ)
ﺷﻤﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ (
ﮐﻪ ﺳﻌﻴﺪﺍﻥ
ﮐﺎملاﻥ الهی
باﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﺟﺸﻥ
عید ﻗﺮﺑﺎﻥ ﻮ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﺟﺸﻥ عید (ﻓﻄﺮ
ﻭ ﻓﻄﻢ) ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮ ﺭﻭﺯﻩ ﮔﻴﺮﻯ
هاﻯﺁﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم
ﻮ الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺨﻮﻥ
ﺮﻳﺰﻯ ﻮ ﺧﺘﻨﻪ
ﺷﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ
ﺒﺴﻌﺎﺩﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻣﺮگ
ﺸﻬﻴﺪﺍﻥ که
ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ
ﺟﻨگ کشته ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻬﺸتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ غاﺭﺕ
ﮔﺮﻯ ﻮ
ﺍﻧﺘﻘﺎم جوئی
ﻮ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺑﻮﺩﻥ ﺰﻧﺎﻥ
کساﻧﻰ ﺑﺠﻨگ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭلی اﺯ ﺑﺨﺖ
ﺑﺪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
کشته ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﮕی ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﺰ ﺟﻬﻨّم ﺮﺍهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭالّا
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓلاﻧﻰ
ﺷﻬﻴﺪ ﻓلاﻥ
ﺰﻥ ﺸﺪ. ﮐﻪ
ﺑرای کشتن
ﺷﻮﻫﺮ او ﺭﻓﺖ.
ﻭﺣتی اﮔﺮ
ﺍﺯﺩﻭﺍج ﺸﺮعی
ﻨﻴﺰ ﺑﻌﺪی
ﺑﮑﻨﺪ ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﺟﻬﻨﻤی
ﺸﺪ. (ﺭﻭﺯ ﺣﺴﺮﺕ)
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺧﺮﺍﻥ ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻨﺴخ
ﻮ ﻣﺴخ ﻮ ﻓﺴخ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺴخ ﺁﻣﻴﺰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺠﻬﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﻴﺎم کند
ﻭﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻤﺎﺩﺭ ﺑﺪﻭﺩ
ﺗﺎ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﻧﮕﺮﺩﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺣﺴﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺩ ﻧﺎکی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪﻋﻠّﺖ
ﺣﺴﺮﺕ ﺁﻥ ﺮﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ولایت
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﮐﻤک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ الهی
ﺤﻘﻴﻘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
نیز ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺯ ﭘُﺮ
ﺣﺮﺍﺭﺕ ﻫﻤﻴﻥ
ﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺠﻬﺎﻥ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺴﺎﻳﻪ ﻭ ﺁﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ
ﭘﺎﺭﭼﻪﺍﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﺩﺭعرّﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧند .ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺴﺨﺖ ﺗﺮ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻨﺘﺎﻳج ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺎﺷق ﺮﺍﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫُﺪﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺨﺪﺍ ﻭ رَبّ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ ﻭ
ﺗﻮﺳّل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩ ﻫُﺪﺍﺟﻮﻳﺎﻥ
سالک
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟک در هر
دینی هدﺍ ﺟﻮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺿلاﻟﺖ
ﮔﻤﺮﺍهی ﺒﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ذر
مقام نوعی روح  ﻭﺣتی
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ مقام
ﺮﻭﺣی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻘﺮﺁﻥ ﻣﻨﻈﻮﺭ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺩﻗﻴق
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
داوری ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
قرآن ﮐلام رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﮐلاﻡ رَبّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ الله
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
سلوکی ﻤﻘﺪس
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
اﻭلی اﻟﻌﺰﻡ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭﭘﻴﺶ
برای همه
ارواح ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﮐلام
پیامبر و
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃق
ﺴﺎﻟﻚ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺍﻭ
ﻫﺮﻳک اﺯ ﺳﻄح ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﮐلامی اﺯ رَبّ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺍﻭ ﺍﺯ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺘﺎ الله
رَبّ الأرباب
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄح عقل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺣِﺮﺯ
ﻫﻤﺎﻥ حَذَر
بودن و ﺤﻔﻈ ﻮ
ﺩﻓﺎع از ﻣﺸﮑلاﺕ
ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
بمعنی (ﻧﻈﺮ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ) .ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﻠﻮکی
ﭙﺮﺩﺍﺧته شود
ﻭﺗﺮﺟﻴج کفه
ﺗﺮﺍﺯﻭ سمبول
داوری الهی در
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻨﺠﺶ ﺑﺎ
ﺗﺮﺍﺯﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭلی
ﺘﺮﺍﺯ ﻭ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪ و ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻮلاﻳﺖ
های ششگانه نوع
بشری ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺳﻨﺠﺶ
ﺳﺒﻜﺘﺮﻯ اﺯ
ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻭ
ﺳﻨﮕﻴﻥ ﺘﺮﻯ
ﺪﺭ ﺷﺮﺍﺭﺕﻫﺎ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ) ﻭﺍﺯ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻗﺮاءﺖ
ﻗﺮﺁﻥ ﺪﺭ صلاﺕ
ﺃﻓﻀل اﺯ
ﻗﺮاءﺖ ﻗﺮﺁﻥ
ﺪﺭﻏﻴﺮ صلاﺕ
ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ
ﻗﺮاءﺖ ﺩﺭصلاﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم ﻘﺮﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺪﺭ صلاﺕ
بمعنی ﻧﻤﺎﺯﻭ درست
تر ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ
ﺻِﻠﻪﻫﺎﻯ
توسّلی و
تمرکز عبادی
ﺒﺎ وسیله
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺼلاﺕ
ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺣتی ﻘﺮاءﺖ
ﻗﺮﺁﻥ ﺸﺮک
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺒﺪﻭﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺟﺰ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻋﻠّﺖ ﺁﻥ
ﻨﻴﺰ ﺁﻟﻮﺩگی
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
نماز و هر
دعائی است .
ﻣﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ﻭ
ﻗﺮاءﺖ ﺑﺪﻭﻥ ﺼلاﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ( ﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺃﺻل اﻣﮑﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﻳﺎﺩ ﻭ
ﻧﻈﺮو حضور
ذهنی ﻮﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻴی
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ . ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺃﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
کارﺑُﺮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺩفع
ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎﻟی
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳل عباﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﻀﻴﻠﺖﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍلیﻮ ﺭؤﻳﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺣتی اﻳﻥ
همانی ﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣتی ﺬﮐﺮ ﺧﺪﺍ
ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺻﺪﻗﻪ
ﺩﺍﺩﻥ اﺳﺖ (ﺍﮔﺮ
ﺻﺪﻗﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻣﺎل
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ عباﺩﺕ ﻭسلوک
الهی بهشتی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭند
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺻﺪﻗﻪ بمعنی
ﺍثباﺕ ﺻﺪق
ﺴﻠﻮکی ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺪﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑلاﻳﺎ
ﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺳﺨﺖ الهی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
تحمیلی
ﺗﺤﻤّل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻨﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ صلاﺕ
ارتباط
ﻋﺒﺎﺩی ﻭ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ اﺳﺖ. مولا
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺻﺮﻳﺤﺎ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣل
ﻮﺷﺮﺍﻳﻄ ﻮلاﻳﺖ
ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍع اﻋﻤﺎل
ﺪﻳنی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺗﺮﺗﻴبی
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ)
ﺑﺎﺯ ﺻﺪﻗﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺻﻴﺎم ﻮ ﺭﻭﺯﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺻﻴﺎم ﺨﻮﺩ
ﻣﺤﺎﻓﻈ اﺯ
ﺁﺗﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (
ﺍﻟﺒﺘﻪﺻﻴﺎم
ﺮﻭﺯﻩ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﻫﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺯﻩ ﺷﮑم
ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺻﻮﻡ
ﻫﻤﺎن اﻭم ﻮسلوک
الهی است.ﻭ ﻫﺮ
ﺍﺻطلاحی
ﺪﻳﻨﻰ ﮐلّ
ﺴﻠﻮک الهی
درهر دینی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ و ﻳﺎ
ﺟﺰﺋﻰ عبادیو
صیان به ﻤﻌنی سلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
آنگاه ﺣﻔﻈ
ﺮﻭح اﺯ ﺧﻄﺮ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. مولا ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻄﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻘﺶ ﺩﻳﻥ
ﻮﺭﺯﻯ ﻮﺍﻗﻌی
ﺒﺎ ولایت ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺻطلاﺣﺎﺕ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ سلوک
الهی است و
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ عملی
ﻮ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
بوده ﺒﺎﺷﺪ. ﻭالّا
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺪﻭﻥ
عشق ﻮ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﺣﻔﻈ اﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ولایت ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻫﻴچ
ﺒﻬﺮﻩﺍﻯ الهی
و بقول پیامبر
ﺒﺮﺍﻯکسی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎلک ﻤﻘﺘﺼﺪﻯ
اﺳﺖ ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻨﺎﻓق ﻮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺸﮑﻦ
ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
گناﻫﺎﻥ نا
بخشودنی اﺯ
ﻧﻈﺮالهی رﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭمولا
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﻗﺮاءﺖ ﮐﻨﻴﺪﻭ
ﺑﺮﺣﻔﻈ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﻳﺪ ( قُرّهﮔﻴﺮﻯ
ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮﺍﺳﺖ که
دقیق باشد ﻭ
ﺑﺎ ولایت
ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺳﺘﻈﻬﺎﺭ ﺑﺮ
ﻇﻬﺮ ﻗﻠﺐ ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻭ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺁﻥ ﺒﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻈﺎﻫﺮﺳﻠﻮکی
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﺒﺨﻠق
بشری ﺒﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻨﺪ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺎﺕ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﮕﻮﻳﺪ ﺗﺎ
ﺗﺸﻮﻳق ﺒسلوک
الهی ﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺗﺄﻳﻴﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
گرﺩﺩ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی هرﮔﺰ
ﻗﻠبی ﺮﺍﻋﺬﺍﺏ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﻭَعی
و درک کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ (ﮐﻪ ﻭعی
ﺒﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﻭ
ﺩﺭک ﻮ ﻓﻬم
ﺴﻠﻮکی ﻘﺮﺁﻥ
کتاب ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻓﻬم ﻤﻌﺎنی
ﻈﺎﻫﺮﻯو اﺩبی
ﻮﻋﺮبی ﻮ برداشت
ﻗﺸﺮﻯ ﻮﻓﻘﻬﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ کلماﺕ ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻤﻌﺎنی ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺎرﺑُﺮﺩﻫﺎﻯ
عاﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻗﻠﺐ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی
اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺳﻴﺪ ﻳﻌنی
ﺒﺘﮑﺎﻣل
ﻤﻄﻠﻮﺏ ژنتیک
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ که
اصل و ذاتی
الهی دارد
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
اﻭ. ﻭالّا
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
کتاﺏ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺫﻫنی
عاﻣﻴﺎﻧﻪ ﻣﺮﺩم
ﻮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ اﺯ
ﺁﻥ ﻫﻴچ گوﻧﻪ
ﺷﺒﺎﻫتی اﺯ
ﻣﻔﻬﻮم ﺰﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﻮﻳﺴﺎﻥ
عثمانی ﻨﻴﺰ
ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﺒﺎﻃنی و الهی
و سلوکی وحتی
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻧمی ﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﻧﻤی
ﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻤﻮلا
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺑﺎﻃنی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮔﻤﻨﺎم ﺸﺪﻩ
ﻭلی ﺪﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮکی
ﻮﺑﺎﻃنی ﻘﺮﺁﻥ
ﻤﻮلا ﺭﺍ
ﻣﺘﻔﺮق ﻴﺎﻓﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
احادیث
ﺗﻔﺴﻴﺮ سلوکی
ﺸﻮﻧﺪ) ﻭمولا
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻫﺮﮐس
ﺍﺳﺘﻈﻬﺎﺭ
ﻗﺮﺁﻥ کرﺩ ﻭﺣﻔﻈ
حاقظه ﺁﻥ
ﻨﻤﻮﺩ ﻭﺣلال
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﺮﺍﻡ
ﻭﻳﺎ ﺣﺮﺍم
ﺁﻧﺮﺍ ﺣلال
ﻨنموﺩ که
آخوندها
میکنندﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺧل ﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ (
ﺣﻔﻈ
ﺪﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺭک
ﻤﻌنی ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺣتی اﮐثرﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﻔﻬﻢ
ﻣﻌﺎنی ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﺁﻥﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺮﺁﻥﺪﺭﺟﻴﺐ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﻘﺮّﻩ ﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻮﺗﻮﺳل ﺒﺎ ولایت
ﻭﺩﺭ ﺩل همیشه
ﺣﺎﺿﺮ ﺩﺍﺷﺘﻥ
کسی

ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ولایت
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﺑﻬﺸﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﻭﺩ) ﻭﺣتی
اﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﻫل بهشت
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻪ دیگران
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّم ﺒﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺸﻮﻳق ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭلاﺩ ﻭ
ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺁنان
ﺭﺍ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺧﻮﺩ
می ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
عوﺍﻟم اﻟﻬﻰ
ﺯﻥ ﻮ ﻣﺮﺩ ﻭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
خویشان ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻝ ﺧﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻥ ﺰﻧﺎﻥ ﻮ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺰﺣﻤتی
ﺒﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﻭﻧﺪو اکنون
مانع زندگی
سلوکی سالک
نشوند . ﻭﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺯﺣﻤﺖ
ﻧﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭلی هیچ کس ﺟﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭﺷفع
ﻮ ﺟﻔﺖ ﻭﻫﻤﺮﺍهی
ﺪﺭ ﺳﻔﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻬﺸﺘﻰ
ندارند نسخ
بشری مجدد ) ﻭمولا
ﻧﻴﺰ افزوده
ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﺳﺘﻤﺎع ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﻨﻤﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﻮﻩ ﻃلائی که در
ﻳﻤﻥاﺳﺖ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ( ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
کرﺩ ﻭ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺪ)
ﭘس ﻫﻤﻪ ﮐلام
ﺸﻤﺎ ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ(
ﺑﺎﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﺘﺬﮐﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁیات و
معانی کلام
پیامبر و پیر ﺩﺭ
ﺗﺨﻴّل ﻮﻳﺎ
ﺣﻀﻮﺭﺍ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
همان نیز ﺑﻴﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻗﺮاءﺖ ﻗﺮﺁﻥ (ﮐﻪ
دو قرّه
اکتشافی محمد قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﮐﻪ
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺃﻓﻀل ﺘﺮﻳﻥ
اﻋﻤﺎل عباﺩﻯ
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺴﺖ؟
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻗﺮاءﺖ
ﻗﺮﺁﻥ( قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ هر چه
بیشتر
ﻘﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﻤﻴﺮﻯ
ﺯﺑﺎﻧﺖ ﺩﺭ
ﺭﻃﻮﺑﺖ
ﻭﺷﺮﻳنی ﺬﮐﺮ الهی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ (
ﺩﺭﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻩ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ) ﻭ
ﻧﻴﺰ مولا
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻗﺮاءﺖ ﺩﺭ
ﻣﺼﺤﻒ( کتاب
صحّافی شده
)ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
اﺯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺩﺍﺭﺩ( ﺗﺎ ﺧﻄﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺒلا ﻗﺮاءﺖ
ﺍﺯﺣﺎﻓﻈﻪ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻗﺮاءﺖ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. چون
ﻣﻨﻈﻮﺭ واقعی
ﻤﻮلا ﻗﺮاءﺖ
کتاب عثمان
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ قُرّهﮔﻴﺮﻯ
ﺪﺭﻏﻴﺒﺖ ﺍﺯ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺭﻧج ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﻭمولا
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻫﺮﮐس
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺻﺪ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی
ﺮﺍ ﺑﺸﮑل ﺗﺮﺗﻴﺒی
ﺒﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭﺑﺎ
ﺧﺸﻮع ﻮ ﺳﮑﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ثوﺍﺏ
ﺃﻋﻤﺎل عباﺩﻯ
ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺩم
ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ (
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺸﻮﻳق
ﻘﺮاءﺖﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ عثمان
نیست ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ولایت
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل است .
ﻭالّا
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﺰﻳﺎﺩ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺭک
ﻤﻌنی ﺴﻠﻮکی
ﺁﻥ ﻣﺪﺭکی
ﻤﺤﮑﻮم
کنندهﻋﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺒﺮ
ﺳﺮ ﻗﺒﺮﻫﺎ
ﺩﺭﺣﮑم بد تر ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺗﺮﺗﻴب
ﺒﺎ ﺻﺪﺍ ﻭ
ﺁﻭﺍﺯ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﺮﺗﻴﺐ و
ترتیب ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
مقدماتی
ﺸﻬﻮﺩﻯ پنج تن
آل عبا قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺸﻮﺩ.
ﻭﺗﻤﺎم ﻤﺮﺩم
ﺠﻬﺎﻥ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮکی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭلی
ﻬﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻭﺯﻯ ﺑﮑﻤﺎل
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ با
کارماهای
جهنّمی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻘﺮّﻩ
ﮔﻴﺮﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺒقائم ﻣﻴﺮﺳﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﺁﻳﻪﺍﻯ ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ثوﺍﺏ
ﺃﻫل ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺯﻣﻴﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ(
ﻭلی اگر ﭽﻨﻴﻥ
کند ﺑﺎﺯو
ﺑﮕﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﺩﻭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﭽﻪ
ﺳﻮﺩﻯ ﺧﻮﺍﻫند
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻬم
ﺪﺭﺳﺖ ﺑﺎﻃنی
ﻮﺳﻠﻮکی ﻘﺮﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟی
ﺪﺭسلوک الهی
است اﮔﺮ ﺩﻭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻭﭼﻨﺪ
ﺑﺮﺍﺑﺮ قُرّهﮔﻴﺮﻯ
ﻮ ﺗﻮﺳّل .
تمرکز عباﺩﻯ
ﺑﺸﻮﺩ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺃﻫل آﺳﻤﺎﻥ ﮐﺎملاﻥ
ﺰﻣﺎﻥ هستند
ﻭﺃﻫل ﺰﻣﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﺮﺍج ﻨﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰﭼﺴﺒﻴﺪﻩ
ﺑﺰﻣﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﻧﻮعﺒﺸﺮﻯ
ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﺣﺴﻴﻥﺒﻥ علی
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺎﺩ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻯ عرّ ﻭ
ﺟﻞ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﭽﻬﺎﺭ ﭼﻴﺰ
ﺍﺳﺖ. ﻋﺒﺎﺭﺕﻭ
ﺍﺷﺎﺭﺕ ﻭ
ﻟﻄﺎﺋﻒ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ( ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻤﻌﺎﻧی
ﺒﺎﻃنی ﻮﺳﻠﻮکی
کتاﺏقرﺁﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﻃﺮﻳﻘﺖ ولایت
ﻭﺳﻠﻮک ﺒﺎ
ﻭلیّ الهی
ﺒﻤﻌﺮفی الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭼﻬﺎﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺎ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺁﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻌﺎنی
ﺒﺎﻃﻨی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻋﺒﻮﺭ
ﻋﻘلی ﺒﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭﺍﻟﻔﺎﻇ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺑﻤﻌﺎﻧﻰ ﺑﺎ ﻃﻨی
عیوﺭ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﻪ ﮐلاﻣﻬﺎﻯ
ﻨﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﻭکم
ﭙﻴﺪﺍ ﺩﺭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﮐﻠّﻯ ﺒﺂﻥ
ﺒﺸﻮﺩ. ﻭﻟی
ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ
ﻟﻄﺎﺋﻒ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴک
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﻇﺮﻳﻒ
ﻭ ﻟﻄﻴﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺑﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯالهی
ﺃﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﻣﻌﺎتی ﺒﺎﻃنی ﻮﺳﻠﻮکی
ﻮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺻلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺣﻘﺎﻳق اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺼﻮﺩ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺟﺰ ﺑﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﺁﻥﮐسی
ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺣﻘﺎﻳث
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﻄﺎﺋﻒ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺮﻭٴﻴﺎﺋﻰ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻇﺮﻳﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ .ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺷﺎﺭﺍﺕ
ﻭﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ.
ﺍﺷﺎﺭﻩﺍﻯ اﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ عمل
ﺪﺍﺋم کند.
ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺁﻥ
ﺒﺮﺍﻯ عوﺍﻡ ﻭ
ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺁﻥ
ﺒﺮﺍﻯﺨﻮﺍﺹﻭ
ﻟﻄﺎﺋﻒ ﺁﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎ
ﻭﺣﻘﺎﻳق ﺁﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺍﺳﺖ(
ﻃﺒﻘﻪﺑﻨﺪﻯ ها
ﻫﻤﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺩﺍﺩﻥ
اﻣﮑﺎﻥ
ﺘﺼﻮﺭﻯ
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ عاﻣﻰ
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻋﻮﺍم هرﭼﻪ
ﮐﻪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﻟﻮ ﻧﺎﻗﺺ
ﺍﻳﻥ ﻔﺎﻳﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻔﺮﻫﻨگ ﺪﻳﻨی
ﻮﻗﺸﺮﻯ ﻤﻨﺘﻘل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﺷﺎﺭﺍﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺼﺎﻟﺤﻪ
ﻭﺑﺸﺎﺭﺍﺕ ﺳﺎﻟک
ﻨﻈﺮ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
بمعاﻳﺐ ﺁﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺗﺬﮐّﺮ لاﺯم ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ گرﺩﺩ.
ﻭﻟﻄﺎﺋﻒ
ﻇﺮﻳﻒ ﺧﺎﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻬﺎئی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎملاﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻨﻴﺰ ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒل
اﺯﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺍﺹ ﻭﮐﺎملاﻥ
ﺃﺧﺺ
ﺍﻟﺨﻮﺍﺹمی
ﺑﺎﺷند .
ﻭﺣﻘﺎﻳق
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻧﺰﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﺑﺤﻘﺎﻴق
یقینی
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳق الهی
گرﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ)
ﻭ مولا ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻈﺎﻫﺮ)
آﻥ ﺃﻧﻴﻖ ﻭ ﺯﻳﺒﺎ
ﻭﺑﺎﻃﻥ ﺁﻥ
عمیق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮ ﺃﺩبی
ﻮﺟﻤﺎلی ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺗﻬﻴﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻥ
ﻣﺤﺎل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﻃﻥ
ﺁﻥﺎﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭک ﻤﻌﺎنی
باﻃﻨی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ عوﺍﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻭالّا
ﻗﺮﺁﻥ ﺒﺎﻃﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯﻏﻴﺮسلوک
الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃ
ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯکه
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻓﻠﺴفی
ﻮﻣﻨﻄقی ﻮ
ﺍﺻﻮلی
اﺳﺖﻫﻴچ ﺮﺑﻄی
ﺒﻤﻘﺎﺻﺪ
ﺳﻠﻮم الهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻣؤﻣﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﺪﺭ
ﻓﻬم ﺒﺎﻃﻨﻰ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﻌﺎلی ﺮﻭﺣﻰﻫﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻴق ﭙﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺎﻧی
عرﻓﺎنی
ﻨﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﺑﻌﻘل ﻨﻮع فوق
ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.)

حدیث 8170 -
ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ89ﺹ20ﺑ بحار)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻔﺎﻟﻘﺮﺁﻥ
ﺁﻣﺮ ﺯﺍﺟﺮ
ﻭﺻﺎﻣﺖ ﻧﺎﻃﻖ
ﺣجّة الله
ﻋلی ﺨﻠﻘﻪ
ﺃﺧﺬ ﻋﻠﻴﻬم
ﻤﻴثاﻗﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﻬﻥ علیهم
ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ ﺃﺗمّ
ﻨﻮﺭﻩ ﻭ ﺃﮐﺮم
ﺒﻪ ﺩﻳﻨﻪ ﻭ
ﻗﺒﺾ ﻧﺒﻴّﻪ
ﺻﻠّﻯ الله
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﻭ
ﻗﺪ ﻓﺮغ الی
اﻟﺨﻠﻖ ﻣﻥ
ﺃﺣﮑﺎم اﻟﻬﺪﻯ
ﺒﻪ ﻓﻌﻈم ﻮ
ﺍﻣﻨﻪ
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﻣﺎ
ﻋﻈم ﻤﻥ ﻨﻔﺴﻪ
ﻓﺎﻧّﻪ ﻟم
ﻴﺨﻒ ﻋﻨکم
ﺸﻴﺌﺎ ﻣﻥ
ﺪﻳﻨﻪ ﻭﻟم
ﻴﺘﺮک ﺸﻴﺌﺎ
ﺭﺿﻴﻪ ﺃﻭ
ﮐﺮﻫﻪ الّا ﻭ
ﺟﻌل ﻠﻪ ﻋﻠﻤﺎ
ﺑﺎﺩﻳﺎ ﻭﺁﻳﻪ
ﻣﺤﮑمَ
ﺗﺰﺟﺮﻋﻨﻪ ﺃﻭ
ﺗﺪﻋﻮ ﺍﻟﻴﻪ
ﻓﺮﺿﺎﻩ ﻓﻴﻤﺎ
ﺑقی ﻮﺍﺣﺪ ﻭ
ﺳﺨﻄﻪ ﻓﻴﻤﺎ
ﺑقی ﻮﺍﺣﺪ ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺃﻣﺮ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭ
ﻣنع کنندﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
کلّیات ﭼﻨﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺃﻣﺮ ﻭ
ﻧﻬی ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﻣﻌنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃق ﻮلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ ﻭﺟﺰئی
ﺨﺎﺹ هر ﺳﺎﻟک
ﻮﻋﻤلی ﺪﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎﺳﺎﻟﻜﺎﻧﺠﺎﻣﺪﻫﺪﻭﻳﺎﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﻧﻬﻴﻤﻴﺪﻫﺪﮐﻪﺍﺯﺁﻧﻬﺎﺩﻭﺭﻯﻨﻤﺎﻳﺪ)ﻭ
ﺻﺎﻣﺖ ﻧﺎﻃقبی
اﺳﺖ (ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ
ﺳﮑﻮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﺪ.ﻭﻗتی
ﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﻤﻘﺎﺻﺪ الهی
ﺁﻥ ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺟﻴﺐ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺑﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻮ
ﺩﺭﻙ ﻣﻌنی
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﻘﺮﺁﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴنی
گمناﻡ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
اﺳﺖ. ﻭﻗﺮﺁﻥ
نا پدید ﻤﻮلا
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺭ ولایت
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ) ﮐﻪ
ﺣﺠّﺖ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺧﻠق ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (
ﻗﺮﺁﻥ ﺒﺰﺑﺎﻥ
عربی قریش
اﺳﺖ
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻠل
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ غیذ ﻋرَبّ
ﺣﺠّﺖ ﻭ ﺩﻟﻴل ﻤﺤﮑﻮم
کنندﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺳﻮﺍﺩﺍﻥ عرﺏ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌنی
ﺒﺎﻃنی ﻘﺮﺁﻥ
ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﭘس ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ
اﺳﺘﻨﺎﺩ ﻭ
ﺣﺠّﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ اعراب ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺟﺰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮﻣﺸﺮک ﻮ
ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻧﻤﻴﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻗﺮﺁﻥ
کتاب ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣج ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺤج
ﺃﮐﺒﺮ ﺍﺻل
ﻮﻇﻴﻔﻪ الی
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﻗُﺮّﺕ ﺍﻟﻌﻴﻥ
اﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺘﻮﺳل عباﺩﻯ
ﻨﻤﻮﺩ. ﻭ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻳﻥ
ﻤﺒﺪﺃ ﺣﺮﮐﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴالک
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ ﺣج
ﺃﮐﺒﺮ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﭙﻨج ﺘﻥ
ﺁل عبا ﻭ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﻧﻬﺎﺋﻰ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻳﻥ
ﭙﺮﺳﺶ ﻭﭘﺎﺳخ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎلک
رﺍ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ الهی
عمل کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﺩﺍﺩﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺴﻨّﻯ
ﻴﺎ ﺷﻴﻌی
ﻤﺸﺮﻙ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ۳۱۳
ﺣﺠّﺖ ﺑﻥ
اﻟﺤﺴﻦ ﻳﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣج
اﻟﻬﻰ ﺍﻣﺎم
ﺴﺎﻟک ﻮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﮕی
ﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ الهی
ﺤﺴﻦ ومقام
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﮐﺎملاﻥ
ﻤﮑﻤّل
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴثاق اﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ (
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عهد ﺍﻟﺴﺖ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒلی
ﻮ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﻭﺵ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ اﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺨﻮﺩ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ
ﻣﺘﻌﻬﺪ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻨﻮﺭ ﻭ ﻋﺮشی
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺩﺭ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺗﺴﻠﻴم گرﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻮ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﭘس ﺍﺯ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺁﻣﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ الهی
ﺒﻮﻯ ﻤﻌﺮفی
ﻮﻣﺘﻌﻬﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﻮ ﻗﺎﺋم
ﺰﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ
ﺑﺎ ﻭﻯ ﺘﻌﻬّﺪ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺳﺮ ﭘﻴﭽی
ﻨﮑﻨﺪ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭمعنی
ﻣﺴﻠﻤﺎنی
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺗﺮﺑﻴتی
اﻫﻤﻴّﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ هاﻯ الهی
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻴثاﻕ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻤﺤﮑم ﻮ
ﻣﻮثّقق ﺑﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ
اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)ﻭ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻭ ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﻫﻥ کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﮐﻪ ﺷﺮﻃ الهی
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺟﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﺒﺴﭙﺎﺭﺩ ﺗﺎ ﺟﺎﻧﺎﻥ
الهی ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻤﺎم ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ که
ﺟﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع مشهود
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع نا
مشهود ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
هست. ﮐﻪ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ سلوک
الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟی ﻤﻮلا
ﺗﻤﺎم ﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻗﺮّه
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻗﺮﺁﻥ
عثمانی ﻤﻮﺍﻓق
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻗﺮﺁﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺒﺰ ﺍعلام
ﻮ ﻣﻨﺘﺸﺮ
ﻧﻨﻤﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﺭﺧلال
اﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ)
ﻭﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺁﻥ (ﺣﺠّﺖ
ﻭقُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ یا
ﻗﺮﺁﻥﻨﺎﻃق
ﺴﺎﻟﻚ) ﮐﻪ ﺩﻳﻥ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺩﺍﺩ (ﺍﺭﺯﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﻥ
ﻮﺭﺯﻯ ﻮﻗتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ ولایت
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﺴﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ. ﺩﻳﻦ
ﻳﻌنی
ﺮﻭﺵﻋﻤلی سلوک
الهی ﻭﻋﺒﺎﺩﻯ. ﻭﺍﮐﺮﺍم
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺩﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍلی
ﻮﻋﻘلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺳﺪ)
ﻭﺑﺎ ﺁﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻗﺒﺾ ﺭﻭح
کرﺩ ( ولایت الهی
ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻮلا
ﻭ ﮐﺎملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﺶ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ الّا
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﺩل
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺶ
ﺑﺮﺍﻯکسی
ﻘﺎﺑل
ﺎﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻧﺒﻮﺩﻩ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶ ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﻮ ﮐﺎﻣلی
الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
همانی ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴنی ﺰﻧﺪﻩ
ﻭ ﻣﻌﺮفی ﻴکی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻓﺎﺭغ کرﺩﻥ
اﺣﮑﺎﻡ (
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ) ﻭ
ﺍﻫﺘﺪﺍﻯ ﺒﻮﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ (
ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﮑﻤﻴل
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﮐﻠّﻯ سلوک
الهی ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻤلی
کاملاﻥ الهی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻪ ﮐسی هم
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻴک ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺑﺪﺭگ ﻮ
ﻓﻬم ﻘﺮﺁﻥ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻫُﺪﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّی الهی
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ رَبّ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎک اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺮﻭح اﻟﻘﺪُس
ﺟﺒﺮﺋﻴل اﺳﺖ)
ﭘس ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺗﻌﻈﻴم ﻮ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺑﻌﻈﻤﺖ ﻗﺮﺁﻥ
ﺒﺪﻫﻴﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺵﻋﻈﻤﺖ
ﻗﺎﺋل ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ
(ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﺤﻘﻴﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ولایت ﻭقُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ آغاز
از ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﺧﺪﺍئی ﻮ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ را
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺋم ﺰﻣﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎنی ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨک غیر
ﺁﺷﮑﺎﺭ عوام
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎنی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺸﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯﻭ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻬﺪﻯ ﻮ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺁﻥ ﻨﻮع
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻓﺖ الهی
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﺗﺎﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻮ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻮﻫﺮﺟﺎﻯ
ﺠﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
( ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ)
ﺍﺯﭼﻴﺰﻯ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺷﻤﺎ
ﻧمی ﺘﺮﺳﻴﺪ (
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ولایت
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮﻣؤﻣﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺸﺮﻙ ﻫﺮ ولایت
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻨّﻯ
ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻭﺑﻬﺮﻧﺎم
ﺪﻳﮕﺮﻯ که
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ عاملاﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻴﻌﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻌﺎع اﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﺒﺎ
ﺳُﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ سلوک
الهی ﻭﻧﻪ
ستّت ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻣؤﻣﻥ
ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ که
بقول قرآن نها
مسلّم تسلیم
شده در جبهه
جنگ هستن و
لذا نه مسلِم
یا مسلّم بوده
چه رسد که
مؤمن باشند )
ﻭﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﺭﺍﺿی ﻮﻳﺎ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ علم
ﻮ ﻣﺒﺪئی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
ﺁﻥ ﺒﺎﺷﺪ (ﭘﻴﺮ
ﮐﺎملاﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی
ﺒﺮﺍﻯ هر
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍلاﺟﺮﺍ
ﻭ ﻣﻤﻨﻮع ﺮﺍ
ﺑﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺣﺎل
ﺴﺎﻟﻚ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻮﻳﮋﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻣﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻮ
ﻋﺼﺮﺷﺎﻥ ﻮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺗﻘﻠﻴد ﺍﺯﻫﺮ
ﻣﻴّﺖ ﻭ ﻭلِ
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﻴﺰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭیا بدتر که ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
اند و ﺗﻘﻠﻴﺪ
عبادی آنها
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ) ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺁﻳﺖ
ﻣﺤﮑمی ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﻭﺭ ﺷﺪ(
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺃﻧﺪﻙ
ﻣﻤﻨﻮﻋﺎتی هست
ﮐﻪ ﮐﻠّﻯ
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴک هستند.
و ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻌﺎنی
ﻮﺳﻴﻌﺘﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻘﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃﻖ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﻋﻤلی
ﻤﻤﻨﻮﻋﺎﺕ
مشکلات روانی
هر فردی ﺭﺍ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. (ﻣﻴﺴَﺮ)
ﺩﺭﻗﺮﺁﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﻗﻤﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺎﺭ ﺁﺳﺎﻥ ﻄﻠﺒﻰ
ﺁﻧﻬم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
میسّر
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎل
کاﺭﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺁﺳﺎنی هستند
ﻭ ﺍﺯ ﺑلاﻳﺎﻯ الهی
ﺪﻭﺭ ﻣﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺪﻭﻥ سلوک
الهی ﺪﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻔﺎﻭتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻗﻤﺎﺭ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻳﺎتی هست.
ﻭلی ﺘﻨﻬﺎ
ﺁﻳﺖ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺑﺪﺍﻳﺖ ﮐﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴنی
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺁﻳﺎﺕ الهی
ﺒﺎلاﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮؤﻳﺖ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺁﻳﺖعلاﻣﺖ
ﻭ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻭ(
ﺁﻳﺪﻯ الهی
اﺳﺖ) ﻭﻳﺎ
ﺁﻳتی ﺒﮑﺎﺭ (ثوﺍﺏ)
ﺩﻋﻮﺕ ﻣﻰ ﮐﻨﺪ.
ﭘس ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻭ (ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳکی
اﺳﺖ.ﻭﻫﻢ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
یکی هستند.
ﻭﻫم ﺘﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺭﺩﻯ ﮐﻪ
ﺑﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺠﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺿﺎﻳﺖ ولایت
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴنی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣتی ﻨﻪ
ﺣﺴﻴﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
غاﻳﺒﻰ ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎﮐﺴﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ1200 ﺳﺎﻟﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﺴﻤﺎنی
ﻨﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻦ ﻋﺴﮑﺮﻯﻏﺎﻳﺐ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺣﺠّﺖ ﺑﻥ
اﻟﺤﺴﻥ هستند
ﮐﻪ ﮐﺎملاﻥ
ﺤﺴﻴنی ﻮ ﻗﺎﺋم
ﺰﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺒﻐﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻮﻓﺎﺕ
ﮐﻨﻨﺪﻏﻴﺒﺖ
ﮐﺒﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺠﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ) ﻭﻏﻀﺐ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺎقی ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﻳکی ﺳﺖ( ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﻴﺰ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭﻏﻀﺐ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠّﮑﻪ ﻗﺮّﺕ
ﺍﻟﻌﻴﻥ و روشن
کننده چشم ساﻟک
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴﻨﻰ ﻣﺒﺪﺃ
ﻏﻀﺐ ﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻨج
ﺘﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻐﻀﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ) ﺧلاﺻﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻘﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭولایت
ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻘﺮّﻩ و خورّه
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺴﺎﻟک را
ﺒﺪﺍﻧﺪ. ﮐﺘﺎﺏ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻮﺃﻣﺮ
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻣﻘﺮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ همگاﻥ
ﺪﺭ ﺃﺯﻝ ﮐﻪ هر
روحی ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ که رسید  ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎسلوک الهی ﻮﺗﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ و
عقلانی و
عاشقانه ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭحای ﺑﺸﺮﻳّﺖ
حیوانی ﺧﺎلی
کند .ﮐﻪ
ماهیّتی الهی
ﻮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺮﺟﻌﺖ
جهان برای
ادامه
تکاملات پایان
نا پذیر ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺭﺍﻩ تقرّب
هر چه بیشتر الهی
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ بی
اﻧﺘﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ الهی
اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.)

حدیث
8171 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ89ﺹ21ﺑ بحار)
ﮐﻪ ﺩﺭﺧﻄﺒﻪ
ﺑﻠﻨﺪﻯ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ثکّ
ﺃﻧﺰل علیه
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻧﻮﺭﺍ لا
ﺗﻄﻔﺄ
ﻣﺼﺎﺑﻴﺤﻪ ﻭ
ﺳﺮﺍﺟﺎ لاﻳﺨﺒﻮ
ﺗﻮﻗّﺪﻩ ﻭ
ﺑﺤﺮﺍ لا ﻳﺪﺭک
ﻘﻌﺮﻩ ﻭ
ﻣﻨﻬﺎﺟﺎ لا
ﻳﻀل ﻨﻬﺠﻪ ﻭ
ﺷﻌﺎﻋﺎ لا
ﻳﻈﻠم ﻀوءه ﻭ
ﻓﺮﻗﺎﻧﺎ لا
ﻳﺨﻤﺪ
ﺑﺮﻫﺎﻧﻪ ﻭ
ﺗﺒﻴﺎﻧﺎ لا
ﺗﻬﺪم
ﺃﺭﮐﺎﻧﻪ ﻭ
ﺷﻔاءا لا
ﺗﺨشی ﺃﺳﻘﺎﻣﻪ
ﻭعرّﺍ لا
ﺗﻬﺰم
ﺃﻧﺼﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﻘّﺎ لا ﺗﺨﺬل
ﺃﻋﻮﺍﻧﻪ ﻓﻬﻮ
ﻣﻌﺪﻥ الاﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺑﺤﺒﻮﺣﺘﻪ ﻭ
ﻳﻨﺎﺑﻴﻊ
ﺍﻟﻌﻠم ﻮ ﺑﺤﻮﺭﻩ
ﻭ ﺭﻳﺎﺽ
ﺍﻟﻌﺪل ﻮ
ﻏﺪﺭﺍﻧﻪ
ﻭﺃﺷﺎفی الاﺳلام
ﻮ ﺑﻨﻴﺎﻧﻪ ﻭ
ﺃﻭﺩیة ﺍﻟﺤق
ﻮﻏﻴﻄﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﺤﺮ لا ﻳﻨﺰفش
ﺍﻟﻤﺴﺘﻨﺰﻓﻮﻥ
ﻭﻋﻴﻮﻥ لا
ﻳﻨﻀﺒﻬﺎ
ﺍﻟﻤﺎﺗﺤﻮﻥ
ﻣﻨﻫل لا
ﻳﻐﻴﻀﻬﺎ
ﺍﻟﻮﺍﺭﺩﻭﻥ ﻭ
ﻣﻨﺎﺯل لاﻳﻀل
ﻨﻬﺠﻬﺎ
ﺍﻟﻤﺴﺎﻓﺮﻭﻥ
ﻭ ﺃعلان لا
ﻳﻌمی عنها ﺍﻟﺴﺎﺋﺮﻭﻥ
ﻭﺁﮐﺎﻣل لا
ﻳﺠﻮﺯ ﻋﻨﻬﺎ
ﺍﻟﻘﺎﺻﺪﻭﻥ
ﺟﻌﻠﻪ الله
ﺭﻳّﺎ ﻟﻌﻄﺶ
ﺍﻟﻌﻠﻤاء
ﻭﺭﺑیع
اﻟﻘﻠﻮﺏ
ﺍﻟﻔﻘﻬتء
ﻭﻣﺤﺎﺟل ﻄﺮق
اﻟﺼﻠﺤاء
ﻭﺩﻭاءا ﻠﻴس
ﺑﻌﺪﻩ ﺩا ﻭ
ﻧﻮﺭﺍ ﻟﻴس ﻣﻌﻪ
ﻇﻠمة ﻭﺣﺒلا
ﻭثییقا
ﻋُﺮﻭﺗﻪ
ﻭﻣﻌﻘلا
ﻣﻨﻴﻌﺎ
ﺫﺭﻭﺗﻪ ﻭ عرّﺍ
ﻟﻤﻥ ﺘﻮلاﻩ ﻭ
ﺳِﻠﻤﺎ ﻟﻤﻥ
ﺪﺧﻠﻪ ﻭﻫُﺪﻯ
ﻠﻤﻥ اﺋﺘم ﺒﻪ
ﻭﻋﺬﺭﺍ ﻟﻤﻥ
اﻧﺘﺤﻠﻪ ﻭ
ﺑﺮﻫﺎﻧﺎ ﻟﻤﻥ
ﺘﮑﻠم ﺒﻪ
ﻭﺷﺎﻫﺪﺍ ﻟﻤﻥ
ﺨﺎﺻم ﺒﻪ ﻭ
ﻓﻠﺠﺎ ﻟﻤﻥ
ﺤﺎج ﺒﻪ ﻭ ﺣﺎملا
ﻟﻤﻥ ﺤﻤﻠﻪ ﻭ
ﻣﻄیّة ﻟﻤﻥ
ﺃﻋﻤﻠﻪ ﻭﺁیة
ﻟﻤﻥ ﺘﻮﺳّﻢ ﻭ
ﺟُﻨّﻪ ﻟﻤﻥ اﺳﺘﻠﺄﻡ
ﻭﻋﻠﻤﺎ ﻟﻤﻥ
ﻮﻋﻰ ﻭ ﺣﺪﻳثا
ﻟﻤﻥ ﺮﻭﻯ ﻭ ﺣﮑﻤﺎ
ﻟﻤﻥ ﻘﻀی ﺳﭙس
(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ) ﺑﺮ
ﺍﻭ (ﻣﺤﻤﺪ)
ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻭﻯ ﻨﺎﺯل کرﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻮﺭ
ﭼﺮﺍﻍ ﻫﺎ
ﻭﺭﻭﺷﻨﺎئی ﺁﻥ
ﺨﺎﻣﻮﺵ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ( ﭘس
ﺍﺯ ﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋم رب النوع
بشری ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥرب
النوعفوق
بشری فرشته
گونه ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.
ﻭﺳﭙس ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺳﺎﻟﺖ الهی
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﻣﺒﻌﻮث ﮔﺸﺘﻪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﮐﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺪﺍﺷﺖ ﻟﺬﺍ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻭعلاﺋم
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ
ﭼﺮﺍﻏﻬﺎﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ اولیّ
ﺍﻟﻌﺰم
ﭙﻴﺸﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣل ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺨﺎﻣﻮﺵ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﻣﻮی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭلی ﺮﻭﺷﻥ ﺘﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ هستند.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﻋﻀﻮﻳّﺖ ﺩﺭﻳک
ﺪﻳﻦ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻨج ﺒﺎﺭ ﺑﺎ
ﺃﻭﻟی
اﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺸﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﻋﺮﺵ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺬﮐﻮﺭﻭ ﺑﺎ
ﺍﺳﺎمی ﺠﺪﻳﺪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﭙﻨج
ﺘﻦ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻫﻤّﺖ ﺧﻮﻳﺶ ﻭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ ﻫﻤﺮﺍهی
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ الهی
ﻮ ﺑﺪﺍﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷتی الهی
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ (ﺣﺘّﻯ
ﺃﻋﻠﻢ) ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟکی ﺒﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫم ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ اولی
اﻟﻌﺰم ﭙﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟک ﺸﺮﺍﻳﻂ لاﺯم
ﺮﺍ ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ (ﺷﺮﻃ
کاﻓﻰ) الهی
ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﻭ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺤﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻮﻥ
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﻮﻓق
ﻨﻤﻴﺸﺪﻧﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﭘس کی ﻘﺎﺋم
ﺰﻣﺎﻥ ﻈﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺁﻧﺎﻥ ﻮ ﻳﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴنی
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
کساﻧﻴﮑﻪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭمولا
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ سلوک الهی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ الهی
ﺪﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺘﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﭙﺶ
ﺍﺯ ﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ولایت
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ الهی
ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻭ
ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭﺟﻬﺎﻥﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
اولی
اﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺸﻴﻥ ﻮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺘﮑﺎملاﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻴﺎ
ﻃﺒﻴﻌی ﺨﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ.
(ﻭﻗﻮﺩ) ﺍﻳﻦ
ﭼﺮﺍغ ﺴﻮﺧﺖ
ﺁﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻴچ ﻮﻗﺖ
ﺗﻤﺎم ﺸﺪنب
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺳﺮﺍج
هماﻥ ﭽﺮﺍغ
ﻔﺎﺭﺳﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﺎﺯل
ﺸﺪﻩ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
قرهّ های
دوگانه قائم و
عرش رحمان ﻭلی
ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ الهی
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻬﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ الهی
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﺎﺯل ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻘﺮﺁﻥ ﻮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺼﺒﺎح ﭽﺮﺍغ و
سراج اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳک ﺼﺒح ﻮ
ﺻﺒﺤﮕﺎهی
ﭙﮕﺎﻫﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ ﺍﺯ
ﺩل ﻮ ﭼﺸم ﺪل
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ
ﭘﺎک و ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم ﻮﺟﻮﺩ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی
اﻭﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﭼﻴﺰﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻨﺎم
ﺮﻭﺡ الهی شده
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭالّا
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮعی
ﭙﺎﺋﻴﻥ ﺘﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ) ﻭ
ﺩﺭﻳﺎئی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻘﻌﺮ ﺁﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. (ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺪﺭﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
عقلی اﺯ ﺑﻄﻮﻥ
هفتاﺩ ﮔﺎﻧﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣلی کاﻣﻠﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴق ﺘﺮ ﻭ ﻧﺰ
ﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ الهی
ﺁﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ)
ﻭﻣﻨﻬﺎﺝ (ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻭ ﺭﻭﺵ) ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻃیِّ ﺁﻥ
ﻤﻨﺠﺮ
ﺑﮕﻤﺮﺍﻫﻰ ﮐسی
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ (ﺯﻳﺮﺍ
علاﺋم الهی
ﺪﺭﺧلال ﺮﺍﻩ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻤﺤﻤﺪﻯ هستند.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴنی
ﻨﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺷﻔیع
ﺮﺍﻩ ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻭﺷفع ﻮ ﺟﻔﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺷﻌﺎعی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻮﺭﺵ
ﺑﺘﺎﺭﻳکی
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ (
ﻗﺮﺁﻥ کتاﺏ ﺩﺭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺑﺎﻃنی
ﺁﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ قُرّهﻫﺎ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻭ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ و تجلّیات
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺳﺎﻟکی
اﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳل عباﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻭ
ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺗﺮک
ﻨﻴﻤﻪ راه
ﺳﻠﻮک اﺯ صلاﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﭘﻴﺮ الهی
ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﻓﺮﻗﺎنی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺮﻫﺎﻥ ﻭﺩلاﺋل
ﺁﻥ ﺨﺎﻣﻮﺵ ﻭ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ(ﻓﺮﻗﺎﻥ
ﻓﺮِﮔﺎﻥ
ﻔﺎﺭسی ﺪﺭﻯ
ﻘﻮم ﻘﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷتی
اﻟﺄﺻﻞ ﮐﻪ
ﻧﺘﺎﻳج اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ همه  ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻔَﺮّ ﻭ ﺗﺎج
ﺸﺎهی الهی کاملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺮﺩﻭس ﻭ
ﻓﺮﺩﻳس ﻭ ﺗﻥ
ﺪﻳس ﺑﺎ ﻓﺮّ الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩلاﺋل
ﻔﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﻨﻄق سلوک
الهی ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻨﺎﺳﺐﻋﻘل
ﺠمعی ﻮ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣل ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺮﺍﻳج ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ اﺳﺘﺪلال
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ همگاﻥ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻴﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺁﻳﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ولایت
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯ ﻧﺨﺴﺖ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ ولایت
ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﻭﻧﻴﺰ ﺗﺒﻴﺎﻥ
ﻮﺑﻴﺎنی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺃﺭﮐﺎﻥ ﻮ ﺍﺻﻮل
ﺁﻥ ﻤﻌﺪﻭم
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. (ﺍﺻﻮل
کلّی سلوک
الهی ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺑﻮﺑﻴّﺖ ﻭ
ﻧﺒﻮّﺕ ﻭ ولایت
ﻭ ﻫﻤّﺖ ﺳﺎﻟک
ﺘﺎ ﺗﺄﻣﻴﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ لاﺯم
تا شرط ﮐﺎفی
اﺎﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ الهی
هفتگاﻧﻪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
تصوّف ﻣﺤﻤﺪﻯ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ اﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭙﻴﺸﻴﻥ
ﻮ ﻣﮑﺮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻨﻮﺭ ﻧﻬﺎئی ﻮ
ﻋﺮﺵ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺨﻠق ﭽﻮﻥ هر
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻟﻮ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻨﻚ
ﺿﻤﻥ ﺘﺠﺪﻳﺪ
ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﻋﻘلاﻧﻴّﺖ ﻭ تقرّب
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ) ﻭﺷﻔﺎئی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺘﺮسی
ﻨﻴﺴﺖ. (ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮلا ﺑﺮخی
ﺪﺍﺭﻭﻫﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺃثر ﻳﺎ
گاهی ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻥ ﻮ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟکی ﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮﻭﺑﺎ
ﺗﻄﻬﻴﺮ ﻭ
ﺗﻄﻴﻴﺐ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﭘﺎک
اﺯﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻨﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺘﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﺼﻔﺎﺕ الهی ﻮ
ﺍﺧلاﻗﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻈﻬﺮ و الگوی
ﺍﺧلاق ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﻭعرّتی اﺳﺖ
ﮐﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻨﻬﺰم ﻮ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
( ﺍﻟﺒﺘﻪ مولا
ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﻤﺎم اﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
عثمانی
اﻋﻮﺍﻥ ﻮ
ﺃﻧﺼﺎﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﻘﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃق ﻮلاﻳﺖ الهی
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺃﻧﺪکی
ﻄﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻧﺼﺎﺭ
ﺣﺎﻣﻰ
ﻭﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ
ﻋﺎﻣل ﺘﺎﺭک
ﺪﻧﻴﺎ. ﮐﻪ ﻣﺸﮑلاﺕ
ﺍﮐثرﻳﺖ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻳﺎ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﻢ ﺑﻮﺩﻥ
ﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﻭ
ﻓﺮﺍﺭﻯ اﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﻤﺪﺍﻭم
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺒﺎﺭﺯﻩ ﻭ ﺗلاﺷﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﺗﻌﻠﻴمی ﺨﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﻘلی ﺃﻧﺪﻙ ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻮﻟﻮ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی ﭙﻴﺸﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﻫﻮس ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻧﺸﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﻨﺪ
ﻳک ﺒﺎﺭﻩﺍ ﺯ ولایت
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﻭﺩﻭﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ
ﺑﻴﻨﻈﻴﺮ الهی
ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺮک ﺼلاﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳند .ﻭ ولایت
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺧﺴﺘﻪ ﻭ
ﺗﺮﺳﺎﻥ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭعرّﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰﻭﻣﺤﺒﻮﺑﻴّﺖ
ولایت ﻧﺰﺩ علاﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺪﺍﺋم اﺳﺖ)
ﻭﺣتی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺃﻋﻮﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ( ﻭﺍصلاﻥ
کاﻣﻞ ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭﻋﺸق ﻮ ﻫﻤّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺎﻋﺎﺕ
ﻧﺨﺴﺖ ﭘﻴﻤﺎﻥ.
ﻭﺣق اﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺤج
ﺃﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ
ﺁﻥ ﻤﻌﺪﻥ
اﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺤﺒﻮﺣﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ( ﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻗﺎﻧﻮﻥ
اﺳﺎﺳﻰ ﻭﮐﻠّﻯ
سلوک الهی
اﺳﺖ. ﻭ ولایت
ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﺍقعی ﻮ ﺍﻭﻡ
ﻭ ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﺳﺎﻟک
ﻤﻌنی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺤﺒﻮﺣﻪ ﺁﻥ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﺮﺍﻩ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻗتی ﭙﻴﺮ الهی
ﻤﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳل
ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺑﺤﺒﻮﺣﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ( ﺑﻪ ﺑﻪ )
ﮔﻔﺘﻥ ﻔﺎﺭسی
ﺪﺭﻯ قریش ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻪ
ﺑﻪ ﮐﻨﺎﻥ اﺯ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ سپاس
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌرَبّ ﺁﻥ (ﺑَﺤﺒَﺢ)
ﻭﮔﺎﻫﻰ(
ﺑَﺨﺒَﺦ) ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺧﻮﺵ
ﺑﺨتی کسی اﺳﺖ.
ﮐﻪ (ﺑﺨﺖ) ﻟﻔﻈ
اﻭﺳﺘﺎﺋﻰ ﻭ
ﺣتی
ﺴﺎﻧﺴﮑﺮﻳتی
ﻘﺪﻳم اﺳﺖ) ﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
علم ﻮ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻗﺮﺁﻥ
کتاﺏ ﻭﻗﺮﺍﻥ
ﻨﺎﻃق ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﻮﻯ ﻤﻌﺮفی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺷﺨﺼی اﻭ ﺷﺮﻙ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻔﻘﻴﻪ ﺳﻨّﻯ
ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎم
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ
ﺷﺮک ﺒﺨﺪﺍ ﻭ ولایت
اولیای ﺧﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ(
ﺑﺤﻮﺭ) ﺑﺤﺮﻫﺎ
ﻭﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺒُﺤﺮﺍنی ﭙُﺮ
ﻫﻴﺠﺎﻥ ﻭﻃﻮﻓﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ هاﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻰ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﺟﻴﻪ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺩﺍﺋم
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭالّا ترس
ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻓﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﻭﺭﻳﺎﺽ ﻭ
ﺭﻭﺿﻪﻫﺎئی
اﺯﻋﺪﻝ ﻭ
ﻏﺪﻳﺮﻫﺎ ﻭ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
(ﺑﻬﺸﺘﻰ) ﻭﺳﻪ
ﭘﺎﻳﻪ ﺍﺻلی اﺳلام
ﻮ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﻮ ولایت
ﮐﻪ ﺍﺻﻞ ﺳﻮم
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﺃﺻل ﺮﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﻭ ﻧﺒﻮﺕ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﺻﺎﺣﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ و
ولایت ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻧﻴﺰ ﻭﺍﺩﻯ (ﺩﺭﻩ
ﻫﺎﻯ)ﺣق ﻮﺟﺎﻯ
غوﻃﻪ ﻭﻏﻮﺹ (ﺩﺭ
ﺁﺑﻬﺎﻯ عقلی)
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻳﺎی
اﺳﺖ ﻫﺮﮔﺰ ﮐسی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﺸک
ﻜﻨﺪ( ﺧﺎلی
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻳﺎ
ﺑﺎﻃل کند ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﺸک
ﻜﻨﻨﺪ. ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺘﺎﺯﻩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮ ﺳﻄﻮح عقلی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻯ ﺨﻮﺩ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎئی که
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ عثمانی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻬﺮﻩﺍﻯ اﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻥ گرﻓﺖ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﭙﻴﺮ الهی
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﺳﺘﻨﺰﺍﻑ
ﺧﺸک ﻜﺮﺩﻥ
ﻮﭼﻮﻥ ﺨﻮﻥ
ﺮﻳﺰﻯ که ﺑﺪﻥ
ﺮﺍ ﺧﺸک
ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﺪﺭ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﻭﺍﺳﺘﺨﺮﺍج
ﻤﻔﺎﻫﻴم
ﻔﻠﺴﻔﻰ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﺎلی اﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ولایت
ﻗﺮﺁﻥ ﻮقُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮلاﻳﺖ
ﺳﺮ ﭼﺸﻤﻪ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﺭﺍﻩ الهی
ﺘﺎﺯﻩ ﺑﺘﺎﺯﻩ
ﻭ ﻧﻮ ﺑﻨﻮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎئی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ( ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻘﺮﺁﻥ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)ﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺸﻚ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ (ﮐﻪ
ﮐسی ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺧﺎلی کند ﻳﺎ
ﻣﺤﮑﻮم ﻮ
ﻣﺴﮑﻮﺕ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﮑﻒ
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثیر
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ)
ﻭ ﺁﺑﺸﺨﻮﺭ
ﻭﺍﺭﺩﺍﻥ
ﺘﺸﻨﻪ ﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﻢ ﺁبی
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻣﻮﺭﺩﺟﺎﻯ
ﻮﺭﻭﺩ
ﻭﺁﺑﺸﺨﻮﺭ
ﺗﺸﻨﮕﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ) ﻭ
ﻣﻨﺎﺯلی ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺭﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺴﺎﻓﺮ
ﺁﻥ گمﺮﺍﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ (
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺮﻩﺭﻭﻯ ﻮ
ﺳﻔﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ولایت ﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﺳﻔﺮ (
ﺑﺨﺪﺍﻭ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
بخلق ) ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ علائم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﭘﺎﻳﺎﻥ
هرﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺩﺭﺳتی ﺮﺍﻩ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﻯ ﻨﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا
ﺩﺭ ﺟﺎﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺼﺤﺮﺍئی ﻮ
ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ ﺟﺰ
ﺑﺎ ﭼﻨﺪ علاﻣﺖ
ﻭﻣﻴﻠﻪ ﺭﺍﻩ
ﭼﻴﺰﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳای ﻤﺴﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺎﻓﺮ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟم بی
ﻨﺸﺎﻥ ﺒﻮﻯ
ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻴﻠﻪﻫﺎ ﻭ علاﺋم
ﭙﻴﺪﺍ ﻧﺸﻮﻧﺪ
ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺩﻟﻴل
گمرﺍهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻧﻬﺞ ﭘﻴﻤﻮﺩﻥ
ﺮﺍﻩ ﻭﻳﺎ
ﻋﻤلی ﺒﺮﻭشی
ﻤﻌﻴّﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻌنی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺿلاﻟﺖ
ﮔﻤﺮﺍهی ﻮ
ﻧﻴﺰ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪگی
ﻤﻘﺎمی ﻮ
ﺗﮑﺎﻣلی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺳﻘﻮﻃ ﻮ
ﻧﺰﻭل ﻤﻘﺎم
ﺮﻭحی ﻨﻮع
ﺤﻴﺎتی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
علاﺋﻤﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺁﻥ کوﺭ ﻧﺎ
ﺑﻴﻨﺎﻧ هستند(ﻋﺎﻣلی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤنع
کند ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی کتاب
ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺳﻔﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺪﻭﻥ هم ﺴﻔﺮ
ﻭ ﺷﻔیغ ﻮ ﺟﻔﺖ
ﮐﻪ هم ﭘﺎﻟﮑﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺃﻫل اﻟﺬﮐﺮ ﻭ
ﻭلیّ الهی
ﺒﻤﻌﺮﻓی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﭽﺸم
ﺪل ﺪﻳﺪﻥ ﺪﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﺎ ﭼﺸک
عقبل ﺪﻳﺪﻥ ﺪﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺼﺎﺣﺐ
ﺁﻥﺣﻘﻴقی ﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ واقعی
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﻣﻘﺘﺼﺪﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮐم کاﺭﺍﻥ
ﻤﻘﺘﺼﺪ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻘﺎﺻﺪ ﺧﺎﺹ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ (ﻗﺮﺁﻥ ﻮ ولایت
ﻭﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃﻖ
و ﻗﺮّﺕ ﺍﻟﻌﻴﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻠﺤﺴﻴنی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﺑﺮﺍﻯ عطش
ﻋﻠﻤﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻴﺮﺍﺑﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
(ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻪ
ﻋﻠﻮم ﻔﻴﺰﻳﮑﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻠﻮﻡ وهمی
هر ﻓقیه
ﻮﻣﺬﻫبی
ﺨﺮﺍﻓﺎﺗﻰ) ﻭ
ﺑﻬﺎﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻟﻬﺎﻯ ﻔﻘﻬﺎ (
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺮ
ﺳﺒﺰ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻓﻘﻬﺎﻯ
ﭙﮕﺎﻫﻰ ﻭ(ﭘﮕﻴﻪ
فقیه )ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﻳک
ﭙﮕﺎهی
ﻨﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﺻﺒﺤﮕﺎهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺤﻮﺽ کوثر
ﻭﻋﻘل کلّی
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺒﺨلق
ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣج
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻫﺮﻭﻯ
ﺼﺎﻟﺤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ( صالح
ﺳﺎﻟک ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺍصلاح
کنندﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺣﺠﻬﺎﻯ عمره
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
مقذماتی
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﭙﻨج
ﻮﻋﺪﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺍﺟﺐ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺨُﻤس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺴﻬم
اﻣﺎم ﻮ گزارش
شهجدیذ سالک به
ﭘﻴﺮﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
سالک بیان
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
شهودی ﺨﻮﺩ را
ﺑﺪﻫﺪ. ﺻﺎﻟح اصلاح
ﺸﺪﻩ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
الودهﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
امور ﺻﺎﻟﺤﻪ و
ﺍصلاﺣی
ﺒﺘﺪﺭﻳج تا
مرز شرط کافی
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺩﺍﺭﻭئی که
ﭘس ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺪﺭﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺘﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻧﻰ ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻨﺎ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ) ﻭ
ﻧﻮﺭﻯ که ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻈﻠﻤﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ( ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺷنی ﺪل و
ﻋﻘﻞ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻇﻠﻤﺖ
ﻭﺗﺎﺭﻳکی ﺠﻬل
ﻮ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﻮ
ﮐم عقلی اﺳﺖ)
ﻭﺑﻨﺪ ﻣﺤﮑﻤﻰ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺪﺍﻥ ﻤﻄﻤﺌﻥ
ﻮ ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ ﺷﺪ. (ﺭﻳﺸﻪﻫﺎﻯ
ﻴک ﺒﻨﺪ ﻋﺮﻭﻩ
ﻭﮐﺎکل ﻮ
ﺁﻭﻳﺰﻩﻫﺎﻯ ﺁﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻘﺎﺑﻞ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﻭ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺸﺪﻥ ﻭ
ﺩﺍﻣﻥ گرﻓﺘﻥ
ﻮ بند ﮐﻤﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻦ)
ﻭﻗﻠﻌﻪ ﻭ
ﻣﻌﻘلی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺑﺎلائی
ﺪﺍﺭﺩ ( ﺟﺎﻯ
ﻤﻄﻤﺌﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻨﺎﻩ ﺑﺎ
ﺩﻳﻮﺍﺭﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻠﻨﺪ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﻋﺒﻮﺭ) ﻭعرّتی
اﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
کسیکه ولایت
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ( ولایت
ﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺖ  ﺷﺪﻥ
ﻮﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺁﻥ
ﺑﺎﺯ ﻓﻬم
ﺤﻘﺎﻳق ﻘﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻘﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃﻖ ﻭ ﻗُﺮّة
ﺍﻟﻌﻴﻥ ﺤﺴﻴنی
ﺴﺎﻟﻚ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ولایت
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻮ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺁﻥ
ﺑدرجه ﻭﺍﻟﻪ
ﺷﺪﻥ ﺑﺎﻋصث
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟک
ﻤﺘﻮﺳّل عباﺩﻯ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. عرّﺕ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی ﻮ
ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭﺳﻠم
ﻮ ﺻﻠح اﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ کسی که
ﻭﺍﺭﺩ ﺁﻥ ﺸﺪ (ﻭ
ﺍﺳلام ﺘﺴﻠﻴم
ﻮﺍﻗﻌی ﺒﻮلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ (ﺑﮑﻥ
ﻮ ﻣﮑﻥ) ﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺪﺧﻮلی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭولایت ﺩﺧﻮل
ﻮ ﻓﺘﺢ ﻭ
ﺑﺎﺯﺷﺪﻥ ﺪﺭ ﻭ
ﺑﺎﺏ ولایت
ﻭﺣتی ﺘﻤﺎمی
عوﺍﻟم اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ کسی ﺒﺎ
ﻣﻌﺮفی ﭙﻴﺮ الهی
ﻮ ﺣﺴﻴﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﻗﺎﺋم ﺰﻣﺎﻥ
اﻭ ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺵ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺳﻴﻨﻪ
ﺯنی ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﺗﻨﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭﺣﺶ
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم الهی
ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻭ
ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻗﺒﺮ ﺧﺎکی
اﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺴﻴﻥ
ﺰﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﻭﻫﺪﺍﻳتی اﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
کساﻧﻴﮑﻪ
ﺍﺋﺘﻤﺎم و
مامت گرفتن
ﺁﻥ ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ(
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﻣﺎم ﻨﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟک
امام آنان
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم اﻣّﻯ ﻮ
ﺍﻭم کرﺩﻩ ﻭ
ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺃﺏ
ﻫﻮم و اوم
ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﺪﺍ ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺎﻋث ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺋﺘﻤﺎﻡ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺍﻣﺎﻣﺖ رهبری
الهی ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺪﻭﻥ ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﺎمی
ﻨﺪﺍﺭﺩ)
ﻭﻋﺬﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
کسی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺤﻠﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ(
ﻧﺤﻠﻪ ﻭ ﻣﺬﻫﺐ
ﻭﺟﻤﺎﻋﺖﻭ
ﺭﻭﻳﻪ ﺩﻳنی
ﺒﺎ ولایت ﻋﺬﺭ الهی
اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﻋﺬﺭ ﻭ
ﻣﻌﺬﺭﺕ
ﻭﭘﺸﻴﻤﺎنی ﺒﺎ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ
ﺑُﺮﻫﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﮐﺴﺎنی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺘﮑﻠّم کند (
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﮑﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺎﺯ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻧﺰﺍع
ﻤﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﻗﺎنع ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻧﮑﺮﺩﻩ. ﺍﻳﻥ
اﺳﺘﻨﺎﺩ ﺑﮑلام
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
کسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺒﻤﺨﺎﺻﻤﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ (
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﮔﻮﺍهی
اﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﻳﺎ
ﺍﺯ ولایت ﺩﺭ
ﻳک ﺠﺪﺍل
ﻤﻨﻄقی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭ ﻓلاح
ﻮ ﻧﺠﺎتی اﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ کس که
ﺑﺪﺍﻥ اﺣﺘﺠﺎج
ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ کسی که
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﻤﻞ
ﮐﺮﺩ (ﺗﺤﻤل
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻧﻪ ﻗﺮﺁﻥ
کتاب ﮐﻮﭼک ﺪﺭ
ﺟﻴﺐ ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤل
کسی اﺳﺖ) ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ عمل کرﺩ (ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺭﻭح
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙﻭ
ﮔﺮﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
سلوک الهی ﺁﻥ
ﺒﻔﻬﻤﻨﺪ) ﻭ
ﺁﻳتی ﺒﺮﺍﻯ
کسی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﺘﻮﺳم
ﻤﺸﻮﺩ (ﺳﻴﻤﺎ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻥ هماﻧی
ﻤﺸﻬﻮﺩ شده
ﻭﺧﻮﺩ ﺁﻳﺘﻰ الهی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮ ﺳﻔﺮ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺳﺒﻘﺖ ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺒﺎﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻭﺁﻳﺪﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی ﺒﺮﺍﻯ
ﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻠﻘﺎﻯ اﻟﻬﻰﻭ ﻧﻴﺰ
ﻭِﺳﺎم ﻮ
ﻣﺪﺍلی
ﺒﺮﺳﻴﻨﻪ ﻭعلاﻣﺖ
الهی ﺒﻮﺩﻥ
عامل ﺒﺎ ولایت
ﻭﺑﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃﻖ پیر .ﻭﻣﻔﻬﻮم
ﺒﺎﻃنی کتاﺏ
ﻗﺮﺁﻥ عثمان
ﻮعلاﻣت ﻮﺍﻗﻌی
ولایت الهیﻮ
ﺩﺍﻧﺎﻯ ﻘﺮﺁﻥ
ﻤﻮلا) ﻭ ﭘﻨﺎﻩ
ﮔﺎﻩ ﻭ ﻣﺤﺎﻓﻈ
ﺒﺮﺍﻯ کسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴم ﺁﻥ
گرﺩﻳﺪ. (ﺗﺴﻠﻴم
ﻘﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
ﺸﺪ ﻭ ﻟﺒﺎس
ﺍﺣﺮﺍم ﺴﻠﻮکی
ﺮﺍ ﺑﺮ ﺗﻥ
ﻨﻤﻮﺩ) ﻭﻋﻠمی
ﺒﺮﺍﻯ کسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭَعی ﻮ ﺩﺭک
ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺖ (ﻗﺮﺁﻥ
ﻮ ولایت ﻭ
ﻣﺤﺼﻮل عقلی
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
کسیﮐﻪ ﻭﻋﻰ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻮﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﻭ
ﻭﻋاء ﻈﺮﻑ ﻭ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﺣﺪﻳثی ﺒﺮﺍﻯ
کسی ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭؤﻳﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺖ (ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺎﺑل ﻄﺮح
تازه و ﺣﺪیثی
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺭؤﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﮐﻨﺪ ﻭﺣﺪﻳث ﮐلاﻡ
ﮐﻪ ﺣﺪﻳث
ﻭﺟﺪﻳﺪ ﻭﺣﺎﺩث
ﻭ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ غیر ﺍﺯ
ﺁﻥ (ﺣَﺪَث )
ﻭﺑﺎﺩ ﻫﻮﺍ و
شکم ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﺣﮑﻤﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ کسی که
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﮐﻨﺪ (ﻧﻪ
ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻣﺤﺎﮐم ﺸﺮﻋﻰ
نا مشروع ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺒﺘﻮﺍﻥ ﺤﮑﻤی
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺒﮑﺸﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻥ هم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻳﻦ ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ
ﺒﻴﺮﻭﻥ کشید
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻌﺪﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺴﻠﻮکی
اﺯ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ مولا ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﻗﻀﺎﺋﻰﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ عاﻣل
ﻤؤثّر ﻭ ﻣﺨفف
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺟﻨﺎﻳتی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻗﻀﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی
ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ
ﻗﺎﻧﻮنی ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ)

حدیث
8172 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ89ﺹ۲۲ ﺑحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﻋﺪﺩ ﺩﺭﺝ ﺍﻟﺠﻨّﻪﻋﺪﺩ
ﺁﻯ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥﻓﺎﺫﺍ
ﺩﺧﻞ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﺍﻟﺠﻨّﻪﻗﻴﻞ ﻟﻪ
ﺍﺭﻗﺄ ﻭ ﺍﻗﺮﺃﻟﮑﻞ
ﺁﻳﻪ ﺩﺭﺟﻪﻓلا
ﺗﮑﻮﻥ ﻓﻮﻕ ﺣﺎﻓﻆ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﺩﺭﺟﻪ
ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺖ (ﻭﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻳﮑﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ) ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﭼﻮﻥ ﺑﻠﻨﺪﻯﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪ ﻭﻟﺬﺕﺑﺮﺩﻥ
ﺍﺯ ﻣﻨﻈﺮﻩﺍﻯ ﮐﻪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥﺒﺮﺍﻯ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻩ. ﮐﻪ ﻣﻌﺎﺑﺪ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺣﺪﺍﺋﻖ
ﻣﻌﻠّﻖ ﺑﺎﺑﻞﻳﺎ
ﻣﻌﺎﺑﺪ ﻣﺼﺮﻯ ﻭ
ﺍﻫﻮﺍﻡ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﻯ
لاﺗﻴﻦ ﻳﺎ ﺧﺎﻭﺭ
ﺩﻭﺭ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻃﻴﻄﺒﻘﺎﺕ ﺑﻠﻨﺪ
ﺗﺮﭼﻮﻥ ﻣﻨﺎﺭﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﺳلاﻣﻰ ﻣﻴﺴﺎﺧﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺍﺯ ﺟﻨﺠﺎﻝ ﻣﺮﺩﻣﻮ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﻯﺩﺭ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺑﺎلاﺗﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ عثمانی
6600 ﺁﻳﻪ ﻭ ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺩﺭ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﭼﻨﺪ ﺁﻳﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻤﺎﺭﻩ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻭ
ﻳﺎﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎلا
ﺁﻳﻪﺍﻯ ﺭﺍ ﺣﺬﻑ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺗﻬﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥ عثمانی ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻭ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭ ﻋﺸﻤﺎﻥ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﭘﻠّﻪ ﻫﺎ
ﺩﺭ ولایت ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ قُرّه
ﻫﺎﻯﺁﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﻤﺎلاﺗﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎلاﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺑﻴﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ولایت
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺑﭙﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮﻯ ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ولایتﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﮐﺎملاﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎلاﺗﺮﻯﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎلاﺕ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ ) ﻭﭼﻮﻥ ﮐﺴﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺍﺧﻞ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﺪ ( ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺭﺩ ولایت ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ) ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺍﺭﻗﺄ ﻭ
ﺍﻗﺮﺃ ( ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺍﻗﺮﺃ ﻭ
ﺍﺭﻕﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻥ
ﻭ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﮐﻦﻭ
ﺗﺮﻗّﻰ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﮐﺴﺐ ﮐﻦ ) ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﺁﻳﺘﻰ ( ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥﻭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ولایت ) ﺩﺭ ﻳﻚ
ﭘﻠّﻪ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ)ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﺭﺟﻪ ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ( ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ترسﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ.ولیّ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎملاﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺣﻔﻆ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺩﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﭼﺎﻥ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺑﺰﺭﮒ
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺍﺯ قُرّهﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭالّا
ﺣﻔﻆ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ولایت ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺎﻓﻆ
ﻗﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺣﺎﻓﻆ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭالّا ﻫﻤﻪ
ﻗﺎﺭﻳﺎﻥ ﻧﺎ ﺑﻴﻨﺎﻯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ)

حدیث 8173 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﺩﺭ
ﺧﻄﺒﻪﺍﻯ ﺍﺳﺖ (ﺝ89ﺹ۲۲ﺑ
بحار)ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ   ﻭ ﺍﻋﻠﻤﻮﺍﺃﻧّﻪ
لیس ﻣﻦ ﺷﻴئ الّا
ﻭ ﻳﮑﺎﺩ ﺻﺎﺣﺒﻪ
ﻳﺸﺒﻊ ﻣﻨﻪ ﻭ ﻳﻤﻠّﻪالّا
ﺍﻟﺤﻴﺎﻩﻓﺎﻧّﻪ
لا ﻳﺠﺪ ﻓﻰ ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﺭﺍﺣﻪﻭ ﺍﻧّﻤﺎ
ﺫﻟﻚ ﺑﻤﻨﺰﻟﻪ ﺍﻟﺤﮑﻤﻪﺍﻟّﺘﻰ
ﻫﻰ ﺣﻴﺎﻩ ﻟﻠﻘﻠﺐ
ﺍﻟﻤﻴّﺖﻭ ﺑﺼﺮ
ﻟﻠﻌﻴﻦ ﺍﻟﻌﻤﻴﺎٴ
ﻭ ﺳﻤﻊ ﻟلاﺫﻥ ﺍﻟﺼﻤّﺎٴﻭﺭﻯ
ﻟﻠﻈﻤﺂﻥ ﻭ ﻓﻴﻬﺎ
ﺍﻟﻐﻨﺎ ﮐﻠّﻪ ﻭ
ﺍﻟﺴلاﻣﻪ ﮐﺘﺎﺏ
الله ﺗﺒﺼﺮﻭﻥ ﺑﻪ
ﻭ ﺗﺴﻤﻌﻮﻥ ﺑﻪ ﻭ
ﻳﻨﻄﻖ ﺑﻌﻀﻪ ﺑﺒﻌﺾﻭ
ﻳﺸﻬﺪ ﺑﻌﻀﻪ ﻋﻠﻰ
ﺑﻌﺾﻭ لا ﻳﺨﺘﻠﻒ
ﻓﻰ اللهﻭ لا ﻳﺨﺎﻟﻒ
ﺑﺼﺎﺣﺒﻪ ﻋﻦ الله
ﻗﺪ ﺍﺻﻄﻠﺤﺘﻢ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﻐﻞ ﻓﻴﻤﺎ ﺑﻴﻨﮑﻢﻭ
ﻧﺒﺖ ﺍﻟﻤﺮﻋﻰ ﻋﻠﻰ
ﺩﻣﻨﮑﻢ ﻭﺗﺼﺎﻓﻴﺘﻢ
ﻋﻠﻰ ﺣﺐ ﺍﻟﺂﻣﺎﻝﻭ
ﺗﻌﺎﺩﻳﺘﻢ ﻓﻰ ﮐﺴﺐ
ﺍﻟﺄﻣﻮﺍﻝﻟﻘﺪ
ﺍﺳﺘﻬﺎﻡ ﺑﮑﻢ
ﺍﻟﺨﺒﻴﺶﻭ ﺗﺎﻩ
ﺑﮑﻢ ﺍﻟﻐﺮﻭﺭﻭ
الله ﺍﻟﻤﺴﺘﻌﺎﻥﻋﻠﻰ
ﻧﻔﺴﻰ ﻭ ﺃﻧﻔﺴﮑﻢ
ﻭ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﺴﺘﻪ
ﻭ ﺳﻴﺮ ﻧﺸﻮﺩ ﻭﻣﻠﻮﻝ
ﻧﮕﺮﺩﺩ
ﻣﮕﺮﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ(
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻓﺰﻭﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻣﺎﻝ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻭ ﺗﺤﮑّﻢ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻧﻴﺰ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺑﺪ دلا
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
مولا ﺑﺮﺍﻯﺒﻴﺎﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺖﺯﻧﺪﮔﻰﺍﻳﻦ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﻣﺎﻝ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭﺭﻳﺎﺳﺖ ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺒﻮﻉ
ﻧﻴﺴﺖ ) ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﺗﺼﻮﺭﺭﺍﺣﺘﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ ( ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻫﺮ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎلا
ﺁﻏﺎﺯ ﻫﺮ ﺯﺣﻤﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺿﻌﻴﻔﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺑﻮﺩﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻭ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
پس ترس ﺭﺍ ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎ ﺭﻧﺞ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺟﺎﻥ ﺍﺯ
ﺑﺪﻥ ﺑﺴﺨﺘﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ.ولیّ ﺑﺎﻟﻌﮑﺶ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﻭﻋﺪﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻗﺒلا
ﺩﻟﺴﻠﻮﻙ ﺍﺯﻫﺮ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻝ ﮐﻨﺪﻥ ﺍﺯ ﺟﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺁﺳﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺍﺻﻮلا
ﻣﺮﮒ ﺭﻭﻳﻪﺩﻭﻡ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻳﺎﻋﺪﻣﻴّﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺩﺭﺟﻪ
ﻭﭘﻠّﻪﺍﻯ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮﻯﻣﺮﮒ ﻭ ﺧﺮﻭﺝ
ﺭﻭﺣﮑﻪﺑﺎ ﺍﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻌﻠﻰ
لاﺯﻡ ﺍﺳﺖ. پس ﺑﺎ
ﺃﻣﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﭼﺮﺍ ﻣﻘﺎﻭﻣﺘﻰ
ﺑﺸﻮﺩﺗﺎ ﺗﺮﺳﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒلا ﺗﻮﺷﻪ
لاﺯﻡﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﻔﺮ ﺁﺧﺮﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﻭ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﻫﻤﺎﻥ
علاﺋﻢ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎلاﺗﺮﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻭ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺣﮑﻤﺘﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻠﺐ ﻣﺮﺩﻩ
( ﻗﻠﺐ ﻭ ﺫﻫﻦﺑﺎﺯ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮکسﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﺯ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺰﻧﺪﻩ ﺗﺮﻫﺎ
ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﺯ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﺮﺩﻩﺗﺮ
ﻫﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻴﺎﺑﺪﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﮐﺎملاﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰﺟﺴﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺯﻫﻨﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻗﻠﺐ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻣﺠﺮﻡ
ﺑﺠﻬﻨﻢﻣﺮﺩﻩ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﻣﺴﺦ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢﮐﻪ
ﺧﻮﻙ ﻭ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﭘﻴﺶ
ﺁﻥ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪﭼﺸﻢ
ﻧﺎ ﺑﻴﻨﺎ ﺑﺼﻴﺮ
ﻭﺑﻴﻨﺎ ﮔﺮﺩﺩ ( ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺣﻴﺎﺕ ﺑﻌﺪﻯﻗﻠﺐ
ﻣﺮﺩﻩ لاﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻭﻣﻄﻤﺌﻨّﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩﺩﺭ ولایت
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺤﻖ
ﻭ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﭘﺬﻳﺮ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ پس ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺠﺎﺕ
ﻗﻄﻌﻰ ﻭ ﻓﻮﺭﻯﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡﺣﺘﻤﺎ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.پس
مولا ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﺪ. ﮐﻪ ﭼﺸﻢ
ﮐﻮﺭ ﺭﺍ ﺑﺼﻴﺮ ﮐﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﺁﻧﮑﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ ﺍﺳﺖ ﺑﻌﺪﺍ
ﻭ ﺁﻧﺠﺎ ﻧﻴﺰ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ پس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺣﻴﺎﺕ پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺃﮐﻨﻮﻥﺪﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﻧﻴﺰ ﺳﻤﻊ ﻭ ﺷﻨﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻮﺷﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺷﻨﻮﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﮐﻪﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻮﺵ
ﻧﺎ ﺷﻨﻮﺍﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ الّا ﻧﺎﺷﻨﻮﺍ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺩﺭ ﻧﺎﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ پس ﺍﺯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﮐﻪ ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰﻣﺒﺪﻝ ﺑﺤﻖ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺿﻤﻦ ﻭ ﻋﻀﻮ
ولایت ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻣﻌﻨﻮﻯﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻫﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ ) ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﻨﮕﺎﻥ
ﺳﻴﺮﺍﺑﻰ ﻭ ﺁﺑﻴﺎﺭﻯﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﻟﺒﺘﻪﺗﻨﻬﺎﺩﺭ
ولایتﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻪﺩﺭﻗﺮﺁﻥ
ﮐﺘﺎﺏﻭ ﻧﻪﺩﺭﻣﺮﺩﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ. ولی
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﺣﮑﻤﺖ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩﺵ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺯﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻏﻨﺎ
ﻭ ثرﻭﺕ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺳلاﻣﺘﻰ
( ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳلاﻣﺘﻰ
ﺗﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳلاﻣﺘﻰ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺫﻫﻦ.ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﻤﮕﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳلاﻣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺩﻣﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ( پس ﺍﺯ ﺑﺤﺶ
ﻣﺮﮒ)ﻭ ﻫﺮ ﻣﺮﮒ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺑﺼﻴﺮﺕ ﻭ
ﺷﻨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻳﺪ( ﺁﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﻳﺪﻥ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ولایتﻭ
پس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﮐﺎﻓﻰﻭ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺁﻥﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
قُرّه ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ولایتﻭ ﻗﺮﺕﺍﻟﻌﻴﻦ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺁﻏﺎﺯﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭ ﻣﺤﺴﻮﺵ ﻭﻣﻠﻤﻮﺵﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﺵ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐﻣﻠﮑﻮﺍﺗﻴﺎﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺳﻴﺪﻭﻫﻴﭻ
ﺩﻭﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥﻧﺎﻃﻖ ﺑﺒﺨﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪﺍﮔﺮ ﺁﻥ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭالّا ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻗﺮﺁﻥ عثمانیﻭ
ﻫﺮ ﮐﺘﺎﺏ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻭ ﺣﺎﺩﺷﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰﻭ
ﻫﻤﮕﻰ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻧﻴﺰﺩﻧﺒﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻭﺿﻊ ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧلاﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ . (ﺗﻀﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﺳﺘﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺻﺎﺣﺐ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﺧلاﻑ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻧﻤﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ ( ﺻﺎﺣﺐ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻴﺐ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺩﺍﺷﺘﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﺻﺎﺣﺐ
قُرّه ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖپس ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦﮐﻪ
ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺤﻖ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻩﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺣﻖ ﻭ ﺿﻤﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺤﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺧلاﻑ
ﮐﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ولایت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
) ولیّ ﺷﻤﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻌﺘﺎﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﻳﺪﻭ
صلاﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﻏﻞ ﻭ ﺯﻧﺠﻴﺮ ﻭ ﻏﺶﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﺪ.
ﻭ ﺑﺮﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ ﺳﻮﺧﺘﻪ
ﮐﺸﺖ ﻭﺯﺭﻉ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ( ﻭ ﺭﻭﻯ ﺍﺟﺴﺎﺩ
ﺷﻤﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎلا
ﺑﺮﻭﻳﺪ ) ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺻﻔﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﻣﺎﻝ ﻭ ثرﻭﺕ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺩﺍﺭﻳﺪ
(ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺎﺷﻴﺪﭼﺮﺍ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﮐﻨﻴﺪ ) ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻫﻮﺍﻡ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﺷﺪﻩﺍﻳﺪﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍﻩ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
( ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭ ﺧﻠﻔﺎ ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥﻭ
ﺣﺘﻴﻨﻔﺶ ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥﭼﻨﺎﻥ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ ﻧﻔﺮﺕ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺟﺰ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﺪ ) ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺩﺭ ﺷﻤﺎ ﺭﺷﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻦ ﺟﺰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ نفس(ﻭﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ)
ﺧﻮﺩﻡ ﻭ نفس ﺷﻤﺎﺍﺳﺘﻌﺎﻧﺖ
ﻭ ﮐﻤﮑﻰ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻢ
( ﻏﺮﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻭ ﻏﺮﻩ ﻗﺪﺭﺕ ﻭﻣﺎﻝ
ﻭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻥ.ﻭ نفس ﻣﻦ ﻭ
ﺷﻤﺎﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﺃﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻭ ﻋﺪﻡ ﺑﺼﻴﺮﺕ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ مولا ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺳﺒﻴﻞ
ﺗﻌﺎﺭﻑﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻧﻔﻮﺵ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﮐﻤﻚ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﺟﺘﺒﺎ
ﻭ ﺟﺬﺏ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﻮﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎﻓﺖﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺖﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯﺗﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.مولا ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﻭﮐﺎملاﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺩﺭ
ﻫﺮ ﺑﺤث ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﻰﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﮐﺎملا ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺑﺎﺯ
ﺟﺰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ولایت ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻘﺼﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮکس
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺑﺸﺮﻁ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ ﻓﻌﻠﻰ
ﻭﻫﻤّﺘﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ)

حدیث
8174 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ89ﺹ23ﺑ بحار)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: علیک
ﺒﮑﺘﺎﺏ الله
ﻓﺎﻧّﻪ ﺍﻟﺤﺒل
اﻟﻤﺘﻴﻦ ﻭ
ﺍﻟﻨﻮﺭ
ﺍﻟﻤﺒﻴﻦ ﻭ ﺍﻟﺸﻔاء
اﻟﻨﺎفع ﻭ
ﺍﻟﺮﻯ
اﻟﻨﺎﻗﻊ ﻭ
ﺍﻟﻌﺼمة
اﻠﻤﺘﻤﺴّﻚ ﻭ
ﺍﻟﻨﺠﺎة
اﻠﻤﺘﻌﻠّﻖ لا
ﻳﻌﻮج فی ﻘﻮﻡ
ﻭ لا ﻳﺰیغ فی
ﺴﺘﻌﺘﺐ ﻭلا
ﺗﺨﻠﻘﻪ ﮐثرة
ﺍﻟﺮﺩّ ﻭ
ﻭﻟﻮج اﻟﺴﻤﻊ
ﻣﻥ ﻘﺎﻟﺒﻪ ﺻﺪﻕ
ﻭﻣﻥ عمل ﺑﻪ
ﺳﺒﻖ ﻭ ﻗﺎﻝ
ﺃﺭﺳﻠﻪ علی
حین ﻔﺘﺮة ﻣﻥ
اﻟﺮﺳﻞ ﻭﻃﻮل
هجعة ﻣﻥ الاﻣﻢ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﺽ ﻣﻥ
اﻟﻤﺒﺮﻡ
ﺟاءهم
ﺒﺘﺼﺪﻳق اﻟّﺬﻯ
ﺒﻴﻥ ﻴﺪﻳﻪ ﻭ
ﺍﻟﻨﻮﺭ ﺍﻟﻤﻘﺘﺪﻯ
ﺒﻪ ﺫﻟﻚ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻓﺎﺳﺘﻨﻄﻘﻮﻩ
ﻭ ﻟﻥ ﻴﻨﻄﻖ ﻭ
ﻟﮑﻥ ﺎﺧﺒﺮﮐم
عنه ﺃلا ﺍﻥّ
ﻔﻴﻪ ﻋﻠم ﻤﺎ
ﻳﺄﺗﻰ ﻭ
ﺍﻟﺤﺪﻳث ﻋﻥ
اﻟﻤﺎﺿﻰ ﻭﺩﻭ
ﺍٴﺪﺍﺋﮑﻢ ﻭ
ﻧﻈم
ﻤﺎﺑﻴﻨﮑﻢ ﻭ
ﻗﺎﻝ ﻭ
ﺍﻋﻠﻤﻮﺍ ﺃﻥ
هذا ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
هو اﻟﻨﺎﺻﺢ
ﺍﻟّﺬﻯ لا ﻳﻐﺶ
ﻭﺍﻟﻬﺎﺩﻯ
اﻟّﺬﻯ لا
ﻳُﻀِﻞ
ﻭﺍﻟﻤﺤﺪث
ﺍﻟّﺬﻯ لا
ﻳﮑﺬﺏ ﻭﻣﺎ
ﺟﺎﻟس ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﺃﺣﺪ الّا
ﻗﺎم عنه
ﺑﺰﻳﺎﺩﻩ ﺃﻭ
ﻧﻘﺼﺎﻥ
ﺯﻳﺎﺩة ﻓﻰ
ﻫُﺪﻯ ﺃﻭ
ﻧﻘﺼﺎﻥ ﻤﻥ عمی
ﻭ ﺍﻋﻠﻤﻮﺍ
ﺃﻧّﻪ ﻟﻴس ﻋلی
ﺃﺣﺪ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻤﻥ
ﻔﺎقة ﻭلا ﻟﺄﺣﺪ
ﻗﺒل اﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻤﻥ
غنیﻓﺎﺳﺘﺸﻔﻮﻩ
ﻣﻥ ﺃﺩﻭﺍﺋﮑﻢ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﻴﻨﻮﺍ
ﺑﻪﻋلی
أﻭﺍﺋﮑﻢ ﻓﺎﻥ
ﻔﻴﻪ ﺷﻔاء ﻤﻥ
ﺃﮐﺒﺮ ﺍﻟﺪاء
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﮑﻔﺮ ﻭ
ﺍﻟﻨﻔﺎﻕ ﻭ ﺍلغی
ﻮ ﺍﻟﻀلاﻝ
ﻓﺎﺳﺄﻟﻮﺍ الله
ﺑﻪ ﻭ ﺗﻮﺟّﻬﻮﺍ
ﺍﻟﻴﻪ ﺑﺤﺒّﻪ
ﻭ لا ﺗﺴﺄﻟﻮﺍ
ﺑﻪ ﺧﻠﻘﻪ
ﺍﻧّﻪ ﻣﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ الی الله
ﺑﻤثله ﻭ
ﺍﻋﻠﻤﻮﺍ
ﺃﻧّﻪ ﺷﺎفع
ﻤﺸﻔّﻊ ﻭﻗﺎﺋل
ﻤﺼﺪّﻕ ﻭ
ﺍﻧّﻪ ﻣﻥ ﺸفع
ﻠﻪ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
شفع ﻔﻴﻪ ﻭ ﻣﻥ
ﻤﺤل ﺒﻪ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺻﺪق علیه
ﻓﺎﻧّﻪ
ﻳﻨﺎﺩﻯ ﻤﻨﺎﺩ
ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة  ﺃلا
ﺍﻥّ کلّ  بحارث
ﻣﺒﺘلی فی
ﺤﺮثه
ﻭﻋﺎﻗﺒﻪ
ﻋﻤﻠﻪ ﻏﻴﺮ
ﺣﺮثه ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻓﮑﻮﻧﻮﺍ ﻣﻥ
ﺤَﺮَثته ﻭ
ﺃﺗﺒﺎﻋﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟّﻮﻩ
ﻋلی ﺮﺑّﮑﻢ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺼﺤﻮﻩ
ﻋلی ﺃﻧﻔﺴﮑﻢ
ﻭﺍﺗّﻬﻤﻮﺍ
ﻋﻠﻴﻪ ﺁﺭاؤکم  ﻭ
ﺍﺳﺘﻐﺸّﻮﺍ
ﻓﻴﻪ ﺃﻫﻮاءکم
و انّ الله
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﻟم
ﻴﻌﻈ ﺃﺣﺪﺍ
ﺑﻤثل هذﺍ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻓﺎﻧّﻪ ﺣﺒل الله
ﺍﻟﻤﺘﻴﻦ ﻭ
ﺳﺒﺒﻪ
ﺍﻟﺄﻣﻴﻦ
ﻭﻓﻴﻪ ﺭﺑیع
اﻟﻘﻠﺐ ﻭ ﻳﻨﺎﺑیع
اﻟﻌﻠﻢ ﻭﻣﺎ
ﻟﻠﻘﻠﺐ ﺟﻠاء
غیرﻩ ﻣﻊ ﺃﻧّﻪ
ﻗﺪ ﺫﻫﺐ
ﺍﻟﻤﺘﺬﮐّﺮﻭﻥ
ﻭﺑقی
اﻟﻨﺎﺳﻮﻥ ﻮ
ﺍﻟﻤﺘﻨﺎﺳﻮﻥ برﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﮑﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻴﺪ (ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﻘﺮﺁﻥ کتاﺏ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺳﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
کسی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺄﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺭک
ﻤﻌنی ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺑﺎنی ﻘﺮﺁﻥ.
ﻳﻌنی ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻮلاﻳﺖ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﺁﻥ
ﻣﻌﺮفی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
عثمانی ﻮ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﮐﺘﺎﺏ الهی
ﻮﻋﺮﻓﻰ ﻭﺣتی
هر ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﻭﻫﺮﺣﺎﺩثه ﺍﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ عبرﺕ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻣﻘﺮﺭ
ﻭﻇﺒﻔﻪ الهی
سلوک ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺳﻠﻮکی
که ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ اﻣﻴﺪ
ﺳﻮﺩﻯ ﺪﺍﺷﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻥ (
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻭولایت
الهی ﻮ
ﻗﺮّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴﻨﻰ) ﺑﻨﺪ ﻭ
ﻃﻨﺎﺏ ﻣﺤﮑﻢ
ﻭﻧﻮﺭ ﻣﺒﻴﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﻭ ﺷﻔﺎﻯ
ﻨﺎﻓﻊ ﻭ
ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ
ﺴﻴﺮﺍﺏ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻋﺼﻤﺖ ﻭ
ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﻣﺘﻤﺴّک ﻮ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻧﺠﺎتی ﺒﺮﺍﻯ کسی
که ﺑﺪﺍﻥ
ﺁﻭﻳﺨﺘﻪ ﺍﺳﺖ (
ﻗﺮﺁﻥ ﻮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ ﺍﺗّﺼﺎل
ثاﺑﺖ ﻭ ﺩﺍﺋم
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭالّا
ﺑﺪﻭﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪالهی
ﻋﺒﺎﺩتی ﺒﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻣﺘﻴﻦ ﻣﺤﮑﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺘﻥ
کتاب ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺘﻥ ﻮ ﺧلال
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭ ﺑﭽﺸم ﺪل
ﺪﻳﺪ ﮐﻪ ﻧﻮﺭﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﺑﭽﺸم ﺪﺭ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻴﻨﺶ ﺑﻌﻘل ﻮ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍی جبران
ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻨوعی ﻮ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍنی ﻮ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺗﻮﺣّﺶ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖﻫﺎﻯ
ﻘﺒلی اﺳﺖ. ﻭ
ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ هاﻯ
ﻨﻴﺰ ﻣﻮﻗّﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺸﮑﺴﺎلی ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺴﻴﺮﺍبی عقلی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﺮﮔﺰ ﺧﺸک
ﺴﺎلی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی اﺯ ﺗﺸﻨﮕی
ﺩﺭﺟﻪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻋﺼﻤﺖ ﺑﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺒﺎ ﺑﻨﺪ ﻭ
ﻃﻨﺎﺏ ﺑﺠﺎئی
ﻮ ﭼﻴﺰﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﺧلافی
ﺸﻮﺩ. ﻭلی
ﻤﻌﺼﻮم کاﻣل الهی
ﺒﺴﺘﻪ ﺑﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻌﻘﻞ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﮑﺘﺐ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺨﻄﺎ ﻭ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﻤﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ سلوک
الهی ﭼﻨﺎﻥ
ﺮﻩﺭﻭ ﺑﺎعلاﺋم
الهی ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺴﻴﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﻗﻮﺍم ﻮ
ﺭﺍﺳﺖ ﺷﺪﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺒﻘﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﻮﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻴﮑﻮﺋﻰ ﻭ
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺪﻳﺪﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻗﻮﺍم ﻮ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺑﻨﻴﺎﻥ ﻮ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﺑﺮﭘﺎ ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭالّا ﺑﺮﻭﻯ
هم ﻤﻴﺮﻳﺰﺩ
ﻭلی ﻧﻴﺴﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ) ﺯیغ
ﻮ ﺍﻧﺤﺮﺍفی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ عتاب ﻭ
ﺳﺮﺯﻧﺶ ﻭ
ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻣﺴﻴﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻴم ﺴﻮﻯ
هدفی ﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍفی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﺼﺤﻴح
اﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺟﺰئی ﺁﺳﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭلی اﮔﺮ
ﺩﺭ ﺧلال ﺮﺍﻩ
ﺑﺎ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻥ
ﺪﺭﺟﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﺗﺼﺤﻴح ﻨﺸﺪﻩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳج
اﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻓﺰﻭنی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﭙﺎﺳح
ﻮ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪﺍﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﻬﻨﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻓﺮﺳﻮﺩﻩ
ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ(
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺘﺎﺑﻴﮑﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ
ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭﻋﻘلی
عرﻓﺎﻧﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺤث
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺣتی
هرﭼﻪ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﭘﺮﺳﺶ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﻨﺪ ﭘﺎﺳخ
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺠﻠﻮ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭﺗﺎﺯﻩﺗﺮ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻴﺰ
ﺑﺎ ﮐثرﺕ
ﺗﻤﺮﮐﺰو توسۀ عبادی
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ
ﺸﻨﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ (
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺨﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺧﺴﺘﮕی ﻨﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺍﻫل
اﻟﺬﮐﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮک
ﻘﺮﺁﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی اﻳﻥ
ﻮلاﻳﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺴﺘمع
ﻮ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻮﺗﺤﻘﻴق ﻮ
ﺗﻌﻠﻴم ﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺳمع
ﻮ ﻃﺎﻋﺖ الهی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻧﺘﺎﻳج
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ)
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺪﺍﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺼﺪﻳق ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ( ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻗﺮﺁﻥ
کتاﺏ ﺑﺸﺮﻁ
ﻓﻬم ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭالّا
ﺗﺼﺪﻳق اﺯ ﺗﺮس
ﻭ ﺍﺯ ﺟﻬل ﻮ
ﺗﻌﺎﺭﻑ
اجتماعی و ﺩﺭﻭغ
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻦ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳق
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮک الهی
گفتن) ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨلاﻑ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻨﻴﺰﻋﻤل
ﻨﮑﻨﻨﺪ (ﻣﮕﺮ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ
غیرسالک ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﺘﺮ
ﻭﺧﺮﺍفی ﺘﺮ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺼﺪﻳق ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺪﺍﻥ
عمل کرﺩ ﺳﺒﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ (ﺑﺎ
ﻗﺮﺁﻥ کتاﺏ
ﺍﮔﺮ ﻓﻬم
ﺴﻠﻮکی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺑﺎ ولایت
الهی ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻘﺮﺁﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺣنی ﺨﻮﺩ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃق هستند.
ﻋﻤل ﻨﻤﻮﺩﻥ
ﺴﺒﻘﺖ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎملاﺕ
ﺭﻭحی ﻮ ﺣتی اﺯ
ﻣﻘﺎم
ﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﮕی ﻨﻴﺰ
ﺳﺎﻟک ﻮلاﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷند .ﻭالّا
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﻭ ﻣﺒطلاﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺣﺎل
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ ﺭﻭحی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ مولا
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ (ﻣﺤﻤﺪ)
ﭘس ﺍﺯ ﺯﻣﺎنی
اﺯ ﻓﺘﺮﺕ
ﺍﺭﺳﺎل ﻮ
ﻣﺒﻌﻮث ﮐﺮﺩ. (ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺴح اﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ گرﻭهی
اﺯ ﮐﺎملاﻥ
ﻤﺴﻴﺤی ﻴﺎ
ﺭﺳﻮلاﻥ
ﻣﺴﻴﺤی
ﺒﻮدﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯپیامبر
گونه و ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ولایت
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﺗﺎﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺴﻴح اﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺤﺪّ ﺃﮐثر ﻧﻮﺭ
ﻓﺎﻃمی مریم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻓﺘﺮﺕ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻔﺘﻮﺭ
ﻭ ﺑﻴﺨﺒﺮﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﻳﺶ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣتی ﺒﺮﺍﻯ
هرﮐس ﮐﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﻮﺍنی ﺮﺍ ﻃی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺧﺒﺮﻯ
اﺯ ﺭﺍﻩ الهی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﮐﻤک ﻜﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ  ﺗﻮﻓﻴق
ﺒﻴﺸﺘﺮ. ﻭالّا
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﻮ
ﺿﻌﻒ ﺟﺴم
ﻮﻋﻘل ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺿﻌﻒ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺟﺰ
ﺣﺴﺮﺕ ﻭ ﻣﺮگ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﺪﺭ
ﭘﻴﺶ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﺎملاﻥ
عیسوﻯ ﻮ ﮐﺎملاﻥ
شخ.دی ولایت
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﺭﺳﻮلاﻥ ﺍﺭﺳﺎلاﻯ
ﺒﺨﻠق هستند
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ هر
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
تجلّی الهی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻭﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﮑﻨﺪ) ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺯﻯ اﺯ ﻧﺎ
ﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻴﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣّﺖﻫﺎ (
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻭم
کنندﻩ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒلی ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک و
َشهود برتر
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ کلاس
الهی عملی
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣّﺖ
ﺍﻭم کننده ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮلاﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻠّﺖ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﻓﺮﺩﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻗﻮﻡ ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭلی ﻘﺸﺮﻯ گرﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺷﺮک ﻮﺭﺯﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﻣﻨﺎفق
ﺒﻤﺴﻠﻤﺎنی
ﺨﻮﺩ. ﻫﻤﻴﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺒﻬﺮ
ﺩﻳﻥ ﻮ ﻣﺬﻫﺒی
ﻘﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ)
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺯﻯ که
ﺑﻨﺪ ﺧﺪﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ( ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻗﻄﻊ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭﮐم
اﻳﻤﺎﻥ ﺸﺪﻩ
ﻭبجاهلیّت و
جهاﻟﺘﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺸﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭالّا
ﺑﻨﺪ ولایت
ﻣﺴﻴح همچناﻥ
ﻤﺤﮑﻢ ﻭﺑﻨﺪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﻟﺒﺘﻪ ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ
ﻭﺑﻨﺪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ آینده
ﺒﺎﺯ ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺗﺎ
ﺗﻌﺎلی ﺮﻭح ﺒﺎ
ﺗﺸﺒّث ﺑﺎﻳﻦ
ﺑﻨﺪﻫﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﺒﺎلاﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ (ﻣﺤﻤﺪ)
ﺑﻨﺰﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪ ﻭﻫﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ( ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺟﺪﻳﺪ الهی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ)
ﺑﺂﻧﺎﻥ ﺨﺒﺮ
ﺩﺍﺩ ( ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺗﺸﻮﻳق ﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻗﺒلا
ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﺎملا
ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮔﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭالّا
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺎﺧﺒﺎﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﮐﺴﻴﺮﺍ ﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﻮﻳﺎ
ﺣق اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻨﺪﺍﺩﻩ ﻭ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺪﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺭﺑﻴﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻃ اﺯ
ﺁﮔﺎهی ﻮ ﻋﻠمی
ﺪﺭﺳﺖ ﻭ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻧﺎ ﺩﺭﺳتی
هم ﻔﺮﺿﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﮔﺸﺖ) ﻭ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭﻯ ﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﻗﺘﺪﺍ
و تقلید ﻧﻤﻮﺩ (ﻧﻮﺭ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺤﺴﻴﻨﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺋم ﺰﻣﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻠﻘﺎﻯ الهی هستند.
ﻭﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪﻯ
ﺒﺎﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻯ اﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ
همانی ﻤﻘﺎﻡ الهی
اﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﮐﺎملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻗﺎﺋﻤﻬﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻭﻗﺎﺋم
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﻮ
ﻭﺍﺭثاﻥ
ﻤﻨﺤﺼﺮ
ﻣﻴﺮﺍث ﺩﻳنی
ﻤﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﻳکی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻗﺘﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻘﻴّﺪ ﻭﻣﺴؤﻝ
ﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻥ همان
ﻗﺮﺁﻥ اﺳﺖ (ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﭙﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ ﻧﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
عثماﻧﻰ) ﭘس
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﮑلامی
ﺪﺭﺁیید (ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
کتاب ﺭﺍ
ﺑﻔﺮﻳﺎﺩ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴﻨﻰ ﺻﺎﻣﺖ
ﻭ ﺳﺎﮐﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﻤﻨﺎمی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺩﺭ ﮐﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ ﺗﻌﻠﻴم
ﺒﮕﻔﺘﻥ ﺪﺭ
ﺁﻭﺭﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﮐﻪ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﮐلام ﺴﻠﻮکی
ﺪﺭ ﺁﻭﺭﺩ. ﻭﺑﺮ
ﺧلاﻑ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺠﺎﻫلاﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ
اﺯﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ
اﺳﺘﻨﺒﺎﻃ ﻮ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
ﻧﻨﻤﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﻃل ﺴﻨّﻯ
ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻭ
ﺑﻬﺮﺩﻳنی غیر
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﺃﻫل کتاﺏ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺧﺮﺍﻓﺎتی ﺨﻮﺩ
ﻣﺴﺘﺤﮑم ﺘﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺤﻖ
ﻭﺗﻤﺎمی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻧﺎﺣﻖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﮕی ﻨﺎﺣق هستند
ﻣﮕﺮﻣﺬﻫﺐ ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺫﻫﺎﺏ ﻭ
ﺭﻓﺘﻥ ﻮ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺭﻩ ﺭﻭﻯ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﻤﻌﺮفی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺎﻯ
ﺒﺤق ﺒﺮﺗﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻌﺎنی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﺣتی
ﻤﻌﺎنی ﻘﺸﺮﻯ
ﻘﺮﺁﻥ ﺑﺎﻃل ﻮ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﮐﻨندﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻔﺮﺿﺎ ﺯﺑﺎﻥ
عربی ﺮﺍ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺷﻨﺎس ﻭﻣﺘﺮﺟم
ﻮ ﻣﻔﺴّﺮ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺣتی اﻋﺮﺍﺏ
ﻣﻌنی ﺒﺎﻃنی ﻮ
ﺳﻠﻮکی ﻘﺮﺁﻥ
ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍنی
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
هدﺍﻳﺖ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ الهی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ ولایت
ﻭ ﺗﻤﺎم اﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻥ اﺳلام
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ
ﻭﺍﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻌﺎنی
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﻘﺮﺁﻥ
ﻨﻴﺰ ﻗﺮﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺗﻀﺎﺩ
ﻭﺍﺧﺘلاﻑ
ﺑﺎﻫم هستند.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﺠﺎئی
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻮ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻔﺎﻫﻴم ﺬﻫنی
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣتی ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺷﮑل ﻨﻮﺷﺘﻦ ﻭ
ﺻﺪﺍﻯ ﮔﻔﺘﻥ
ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ همیشه
ﺍﺯ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ الهی
ﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻓﺘﺎﺩ. ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﻋﻤل
ﺴﻠﻮک ﻛﻪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄیع ﻮ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺗﻌﻠﻴم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺘﺪﺭیج
ﺒﻌﻮﺍﻟم
ﺒﺎﻃنی کتاب
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ سلوک
الهی و ﻋﻮﺍﻟم الهی
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻏﻴبی
ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺪﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﻔﻬﻴم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﺎﺩﺕ
ﻫﻤﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐثرﺕ
ﻭ ﺷﺪﺕ ﺁﺯﺍﺭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺪﺍم هر ﮐلام
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
عثکامی همراﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭالّا
ﮐلام اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺪﻭﻥ
اﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﻘﺮﺁﻥ
عثمانی ﻋﻴﻨﺎ
ﺭﻭﻧﻮﺷتی اﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻤﻮلا
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭلی
اﻳﻥ ﻘﺮﺁﻥ (ﮐﺘﺎﺏ)
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻨﻄق ﻮ
ﮐلاﻡ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ( ﮐﻪ
ﮐﺎﻏﺬ ﻭ
ﻣﺮﮐّﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ مولا
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق ﻮلاﻳﺖ
ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭلی
ﻤﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧم
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ
ﺒﺎ ﺷﻤﺎ
ﺑﮕﻮﻳﻢ (ﻣﻦ
ﻳﻌنی ﻤﻮلا
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭلیّ
اﻟﻬﻰ ﻭ ولایت
ﺯﻧﺪﻩ در
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق ﻮ
ﮔﻮﻳﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻗﺮﺁﻥ عثماﻧﻰ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻗﺮﺁﻥ ﻔﺮق ﭽﻨﺪﺍنی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻮ
ﻗﺮﺁﻥ ﻮﺍﻗﻌﻰ
ﻭﺃﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﺸﻨﺎس
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮﮐسی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻌﺎنی ﺒﺎﻃنی
ﻘﺮﺁﻥ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ مولا
ﺑﻤﻌنی ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﮔﻮﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
اﺯ ﺑﺎﻃﻥ
ﻘﺮﺁﻥ کتاب ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق هستند
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ.
ﮐﻪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
گمناﻡ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳکی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﻤﻌﺮﻓی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺣﺘﻤﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﻭالّا
ﻣﺮگ ﺠﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﻭﺷﺮک ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﺴخ
ﻮ ﻣﺴخ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻗﺘﺪﺍ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﻭ
ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻬﺮﺟﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﺸﺪ ﻭ ﺑﺒﺮﺩ.
ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻤﺬﻫﺒﻰ
ﭼﻪ ﺃﻫل ﺴﻨّﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺍﺯﺃﻫل
ﺘﺸﻴّﻊ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺒﺤﻖ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻴﺰ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ
ﺁﺯﺍﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ (
ﻗﺮﺁﻥ ﻭولایت
ﻭ سلوک الهی
ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴنی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ)ﻋﻠم
ﻮ ﺁﮔﺎهی اﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ
ﻫﺴﺖ (ﻧﻪ ﻋﻠﻮم
ﻔﻴﺰﻳکی ﻮ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺑﻠﮑﻪ ﺁﮔﺎهی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺣﻮﺍل ﺮؤﻳﺎئی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣتی کتاﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺪﺭ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﻮ ﻣﻨﻄق
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﮔﻮﻳﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﻨﻪ ﻣﻨبع
علوم ﻔﻴﺰﻳکی
ﻮ ﻃﺒّﻯ ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍعلام
ﺪﺍﻧﺶ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻠﻮم
ﺒﺎﻃل ﻔﻘﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻨﻴﺰ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻗﺪﻳم
ﻨﻴﺰﻫﺴﺖ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﺎﺭﻳخی
ﺮﺍﻳج ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﻴﻦ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻗﺮﻳﺶ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻮ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻤﺠﺎﻭﺭ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻠل ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
اﺩﻳﺎﻥ گذﺷﺘﻪ.
ﻭﻧﻪ ﺗﺎﺭﻳخ
علمی ﻮ ﺯﻣﻴﻥ
ﺸﻨﺎسی ﻮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺸﻨﺎﺳﻰ. ﮐﻪ
ﻋﻠﻮم ﺴﻠﻮک
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ
ﻋملا ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﺗﮑﻤﻴلاتی هست.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺣتی
ﺒﻬﺘﺮ ﻭ
ﻭﺍﺿﺤتر ﻮﻋﻘلانی
ﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ) ﻭ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺪﺍﺭﻭﻯ
ﺪﺭﺩ ﺷﻤﺎ است (
ﺩﺭ ﺩﻳدﻥ ﻮ
ﺩﺭﺩ
ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ)وﻧﻈﺎمی
ﺒﻴﻥ ﺸﻤﺎ (ﮐﻪ
ﻧﻈﺎم ﺴﻴﺎسی
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻈﺎم هم ﻔﮑﺮﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺎ ﻧﻈﺎﻣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻮ الهی
ﺪﺭﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ولایت
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﻗﺒلا
ﻫﺮﻳک اﺯ ﻫﺮ
ﺩﻳﻥ ﻮ ﻣﺬﻫبی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍعلام عضوﻳﺖ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﻳک
ﺴﺎﺯﻣﺎﻥ ﺪﻳنی
ﻨمی ﺸﻮﺩ)
ﻭﻧﻴﺰ مولا
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﻘﻄﻌﺎتی
اﺯﺧﻄﺒﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻮلا ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻗﺮﺁﻥ
ﺠﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
کرﺩﻩﺍند ) ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻘﺮﺁﻥ (
ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭقُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق کاﻣل
ﺤﺴﻴنی ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﻧﺎﺻح ﺸﻤﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻏَﺶ ﻭ
ﺩﺭﻭغ ﻨﺪﺍﺭﺩ (ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
مولا ﻣﮑﺮﺭ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺨﻠﻔﺎ ﻭ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﺁﻳﺎﺕ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ
ﻘﺮﺁﻥ عثمانی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ مولا
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﻮلاﻳﺖ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻋﻴﻨﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺮﺁﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻤﻮلا
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﻭ
ﻋﻤﺮ ﻧﺸﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻤﺠﻬﻮل
ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﻘﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق اﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻭﻧُﺼح
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺼﻮﺣﺎﻥ
ﺘﻮﺑﻪ ﻧﺼﻮح
کرﺩﻩ ﺩﺭ ولایت
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻈﺮ ﻣﺨﺎﻟفی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺁﺳﻴﺒی
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﻭﻫﻤﺎﻥ هاﺩﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ (ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻫﺪﺍئی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ کتاﺏ
ﺍﮔﺮ ﻣﻔﺴّﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
ﺃﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﮐﺸﺶ ﺑﺴﻮﻯ ﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭلی
هداﻳﺖ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮐﺴﺐ
ﻫُﺪﺍ ﻭ ﺗﻮﺳل
عباﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ)
ﻭ ﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﺣﺪﻳثی کند
ﺩﺭﻭغ ﻨﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
(ﻗﺮﺁﻥ کتاﺏ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭؤﻳﺎئی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮ ﮐلام
ﻮ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺃﻣﺮ
ﺣﺪﻳث ﻭ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭﻭغ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﺭک الهی
ﻮ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻣثبت الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
کاﺑﻮسی
ﻮﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺭؤﻳﺎها
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻭ
ﻭﻋﻴﺪ الهی اﺰ
ﺩﺭﻭغ
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻤﺒﻮلیک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻮعی ﻴﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺤﺎل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺠﻠس ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺸﺴﺖ ﺣﺘﻤﺎ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺿﺎﻓﻪﺍﻯ
ﻮ ﻓﻀﻴﻠتی
اﺯﻋﻤﺎ ﻭ
ﮐﻮﺭﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.( ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺸﺴﺘﻥ که
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﮔﺎهی
ﺒﻘﻮل ﻘﺮﺁﻥ
ﺑﺨاﻄﺮ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﮔﻤﺮﺍهی ﺪﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﻧﻘﺼﺎﻥ ﻀلاﻟﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
اﻳﻦ ﻣﺠﻠس
ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ خدا ﺑﺴﺎﻟک
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق اﺳﺖ.
ﺣﺘﻤﺎ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﻥ ﺒﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﻣﺘﻮﺳل
عباﺩﻯ ﺒﻮﻯ ﺩﺭ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻭﻯ
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻧﻘﺼﺎﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ) ﻭ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮑس ﭘس ﺍﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻘﺮﺁﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﻘﺮ ﻭ
ﻓﺎﻗﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ( ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺪﺭ ﺟﻴﺐ
ﻭﺧﺎﻧﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭلی ﺒﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯعباﺩﻯ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﻘﺮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻣﻘﺎم الهی
ﺪﺭ ﺭﻭﺡ ﻭﻋﻘل
ﻮ ﺃﺣﻮﺍل
ﺁﺭﺍم
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ)
ﻭﻫﻴﭽﮑس ﻧﻴﺰ
ﻗﺒل اﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻘﺮﺁﻥﻏﻨﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺷﻨﻪ ﺍﺳﺖ (
ﮐﻪ ﺭﺑﻄی ﺒﻴﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻥ کنتﺏ
ﻗﺮﺁﻥ عثماﻧﻰ
ﺑﺎ ثرﻭﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻏﻨﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﺁﺭﺍم
ﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺮﺍﻏنی ﺪﺭ
ﻣﻌنی ﻮ ﻣﻘﺎم الهی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﻘﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺤﺮﻳﺺ
ﻫﺮﮔﺰ ﺳﻴﺮ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
ﺴﺎﻟک ﻔﻘﻴﺮ
ﭼﻮﻥ ﻨﻴﺎﺯﻯ
ﺒﻤﺎل ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻟﺬﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﻓﻘﺮﻫم
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻘﺮ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺃﻣﺮﻯ ﻮ
ﺍﺣﻮﺍلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯ) ﭘس ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﺭﺩ ﺧﻮﺩ ﺷﻔﺎ
ﻭ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺒﮕﻴﺮﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺸﮑلاﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﻥکمک
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ (ﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﭽﻨﻴﻥ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
ﻘﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ولایت
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﺸﻔﺎﻯ ﻨﺎ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺣتی
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺷﻔﺎﻯ
ﺒﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ ﺘﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺸﻔﺎﻯ
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﺪﺭﺩﻫﺎ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ درد
کفر ﻭﻧﻔﺎق ﻮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﮔﻤﺮﺍهی
اﺳﺖ (ﺍﻣﻮﺭﻯ
اﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻔس
ﻧﻘﺶ ﻣﻨفی
ﺒﺰﺭگی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺸﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻋﻤﺎل ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺤﺮﺍفی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪگی اﺟﺘﻤﺎعی
ﻨﻴﺰ ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﺎﻳﺐ ﺍﺧلاﻗﻰ
ﺑﺎﻋث ﺯﺣﻤﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺗﻴﺮگی
ﺮﻭﺍﺑﻄ ﺒﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ ﺪﺭﺩ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ) ﭘس
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ (
ﺷﻔﺎﻯ ﻗﺮﺁﻥ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃﻖ ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻘُﺮّﺕ ﺍﻟﻌﻴﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳل
ﻮلاﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺣتی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﺑﺎ
ﻋﺸق ﺁﻥ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ( ﺑﺎ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ولایت
ﻭ ﻭﺍﻟﻪ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳل
عباﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺳوآل ﻮ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ
ﺧﻠﻖ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ( ﺑﮑﻠی
ﻤﻮﺿﻮع کلام
ﻤﻮلا ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
عثماﻧی ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﻤﻮلا ﺩﺭ ولایت
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
دو قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
اکتشافی محمد
ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ولایت
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻘﺒﻮل الهی
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
که ﻣﺨﻠﻮق الهی
هستند ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳت هدﺍ
ﻳتی کرﺩ ﮐﻪ ﻫﺮ
ولایت ﻓﻘﻴﻪ
ﺃﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺨﻠﻭﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺣﺎل ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﻭم ﻮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭولایت
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺧﻠق
ﺨﺪﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍ حیوانی )
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺁﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ( ﻭ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﻤﻌﺮفیﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻋﺒﺎﺩ
ﻋﺎﺑﺪﺍﻥ عبد
ﻣﻮﺑﺪ ﻭ ﻣﻄﻴﻊ ولایت
الهی هستند. ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻣﺨﻠﻮقی ﻮ ﻧﻪ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺘﻌﺒّﺪﻯ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺎﺑﺪ
ﻭ ﺑﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎملاﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺮﺍ ﻋﺒﺪ الله
ﻭﺍقبعی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ)
ﻭﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ (ﻗﺮﺁﻥ
ﻮ ولایت ﻭ
ﭘﻴﺮﮐﺎمل
ﻘﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃﻖ)
ﺷﻔیعی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺷﻔﻴﻊ
ﺷفع ﻮ ﺟﻔﺖ ﻭ
ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ ﻮ
ﻫﻤﭙﺎﻟﮑﻰ ﺩﺭﺳﻔﺮ
ﺭﻭﻯ ﺸﺘﺮ ﮐﻪ
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﮐﺠﺎﻭﻩ
ﻣﺘﻌﺎﺩل ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺳﻔﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻮﺟﻪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻯ ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺯﮔﺘﺮﻳﻥ ﺘﺠﻠّﻯ
الهی ﻤﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻋملا ﺳﺎﻟک
ﺒﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺴﺎﺑﻘﻪ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎملاﺕ ﻭ
ﮐﻤﺎلاﺕ
ﻭﻣﻌﻘﻮلاﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ هرﮔﻮﻧﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺒﺎﺷﺪ ﻇﺮﻑ
ﺩﻭﺭﻩ سلوک
الهی ﺨﻮﺩ ﮐﺴﺐ
ﻣﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻳﻜﺸﺒﻪ
ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﺷﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺎﻩ ﻳﺎ ﻳﮑﺼﺪ
سال اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ کمال
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺟﺎﻳﺰﻩ
الهی هر
ﺷﻬﻮﺩﻯ هزاﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ
ﺑﻴﻨﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﻨمی
ﺠﻬﺎﻧﻮم
ﺠﻬﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﻋﺼﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴم ﻮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ کتاﺏ
ﭼﻨﻴﻥ ﺸﻔﺎﻋتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﮐﺴﺎنی ﺠمع
ﺁﻭﺭﻯ ﻮ
ﺗﻨﻈﻴم
ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﻮ
ﺣﺬﻑ ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ (ﺑﻘﻮل
ﻤﻮلا)
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ صلاﺣﻴّﺖ
الهی ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﻤﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭ ﺩﺷﻤنی ﺒﺎ ولایت
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺭث
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﭘس
ﺍﺯﺗﺄﻣﻴﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ لاﺯم
تا شرط ﮐﺎفی
از ﻧﻈﺮ الهی
اﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻳﺎ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﻯ
ﺮﻭح ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﻤﻘﺎم رَبّ
ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻠق ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﻣﻰ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ. ﻭالّا
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﺸﺮﻃ
ﺁﺧﺮ ﻭ لاﺯﻡ
ﮐﻪ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ اﺳﺖ
ﺭﻭح ﻮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺘﻥ اﻭ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺷﺶ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺭﻭح
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ گدﺷﺘﻪ
ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهیﺸﺎفع
هستند ﮐﻪ
ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭﻫﻤﺴﻔﺮﻯ
ﺘﻌﻠﻴم ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﻭﻣﻮﺍﻓﻘﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﻭ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺗﺼﺪﻳق کنندﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺭﺩ ﮐﻨﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ (
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺸﻔیع
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺮﻭحی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﻘﺎم الهی
ﺮﻭح ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺸﻔﺎﻋﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ ﭘس
ﺍﺯﻋﺒﻮﺭﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
اﺳﺖ. ﻭالّا ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ
ﻧﻪ ﺩﻟﻴلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﮐسی هستﻭﻧﻪ
ﺣﻀﻮﺭﻯ اﺯ
ﺷﻔیعانی ﭽﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﺣتی
ﺤﻀﻮﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﮕﺮ
ﺣﻀﻮﺭ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﻧﻮعی ﺨﻮﺩ
ﺗﺤﻮﻳل
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﻴﺎﻡ
ﭘس ﺍﺯﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍنی اﺯ
ﺭَﺣِم ﻤﺎﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﻣﺤﻠّﻯ ﺪﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺍﺷﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺼﺪﻳث ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ( ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﻭ ﻭ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ اﻧﺠﺎم گرﺩﺩ.
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﺤﻠّﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺤﻠﻮﻝ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﭼﻪ
ﺑﺨلق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ ﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻨﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﻫﺮ
ﮐس ﮐﻪ ﺷﺨمی
کاﺷﺖ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺷﺨم ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻋﻤل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻋﻤﺎل گناه ﻭ
ﺯﺷﺖ ﻭ ﻣﻨﻔﻰ
ﮐﻪ ﻭﺑﺎل ﺠﺎﻥ
ﺮﻭﺡ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺸﺪﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ هم
ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺷﺨﻢ
ﺯﺩﻥ ﻳﺎ ﮐﺸﺖ
ﺗﺨﻤی ﺪﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ) ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺷﺨمی
ﻮﮐﺸتی اﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ (ﺟﺰ
ﮐﺴﺐ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻧﺘﺎﻳج اﻟﻬﻰ.
ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ عثمانی
ﺑﺎ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻮ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﺑﻔﻬﻤﺪو
ﺑﺪﺍﻥ عمل
ﻨﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃﻖ ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﻗﺎﺋم ﺰﻣﺎﻥ
ﻭﻗﺎﺋم ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ سلوک
الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺮﺍ
ﺑﻮﻯ ﻨﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭح
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺎ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ الّا
ﺑﺎ ﺑﺎﺭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭﺣتی
عباﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺸﺮک ﺁﻣﻴﺰ ﺟﺰ
ﻓﺮﻭﺩ ﺑﺰﻣﻴﻥ
ﻮ ﺣﻘﺎﺭﺕﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣتی
ﻔﺴخ گیاﺎهی ﻮ
ﺭﺳخ ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﻭﺳخ ﺘﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺮﺍﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺭﺳﻴﺪن
به ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ که
خواهند داد )ﭘس
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺷﺨم ﺰﻧﺎﻥ
ﻮﮐﺸﺘﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻘﺮﺁﻥ ﻮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﻭ
ﺑﺎﺷﻴﺪ (
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴنی
ﻴﺎ ﻗﺎﺋم آل
ﻤﺤﻤﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق ﻮ
ﻧﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ولایت
ﺳﻔﻴﻪ ﺍﺣﻤقی
ﺴﻨّﻯ ﻴﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﮐﻪ ﮐس ﻭ
ﻧﺎ ﮐﺴﻰﺍعلام
ﻮلاﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺗﻤﺎم ﻮﻗﺎﺣﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺪﻫﻢ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻤﻦ
همچنان ﺍﺯ ﻣﻦ
ﻭﺭﺳﺎﻟﻪ ﻣﻥ
ﺘﻘﻠﻴﺪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺬﻫبی منحرف ﺘﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯ ﺭﺍ
ﺑﺪﻋﺖ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺍﮔﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﺩلاﻟﺖ
ﺍﺯ رَبّ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ رَبّ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺑﻮﻯ ﻤﻌﺮفی
کند ﻭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ رَبّ ﻭ
ﻣﺮﺑّﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻫُﺪﺍ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﻭسک
ﺗﺠﻠّﻯتورﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
الله ﺍﺳﺖ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ رَبّ
ﻭ ﻣﺮﺑّﻯ ﻮ
ﻫُﺪﺍﻯ
ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ ﻭ
ﺗﻮﺳل عباﺩﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻫﻴچ ﺮﻭﺯﻧﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی شهودی
ﻮﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ) ﻭﺑﻨفع
ﺨﻮﺩﺗﺎﻥ اﺯ
ﺍﻭ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
( ﻧﺼح ﻨﺼﻮﺣی سلوک
الهی ﻭﺗﻮﺑﻪ
ﻳﺎ ﺗﺮﻙ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎل ﺁﻥ ﻮ
ﺗﺮک
گناﻫﮑﺎﺭﻯ
هاﻯ ﻘﺒﻠﻰ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺣﺮﺍم ﺒﮕﻮﻳﺪ.
ﻧﻪ ﺁﻧﮑﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ گفته
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﮕﻨﺎهی
ﺪﺭﻋﺪم ﺴﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
عباﺩﺕ ﺩﺭ ﻋﺪم
ﺴﻠﻮﻙ ﺷﺮک
ﻮﺭﺯﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻭ
ﻧﻈﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﺘّﻬم کنید (
ﮐﻪ مولا ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺗﻤﺎم اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ عثماﻧﻰ
ﺍﻳﺮﺍﺩ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺁﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟی
ﺘﺼﺤﻴح ﻮ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻧﻈﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻓﮑﺮ
ﻭﺑﺪ ﺩلی ﺒﺎ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺮ الهی
ﻨﻤﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣی اﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻈﺮ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ گفته
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
(ﻣﺠﺪّﺩ) ﻫﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﻥ اﺳلام
گفته ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ حسنی
هر ﺯﻣﺎﻥ ﻮﮐﺎملاﻥ
حسینی اﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﻭﺳﻄح عقل ﻔﺼل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻋﻤلی
ﻮ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺍصلاحی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻫﺮ ﺳﻄﺤی که
بوﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﻭﻫﺎم ﺬﻫﻨی
ﻮ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻔﮑﺮﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺣﻘﺎﻳق
اﺣﺘﻤﺎلی ﻨﻴﺰ
ﺩﺷﻤنی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻋث
ﻏﺸاء ﻮ ﭘﻮﺷﺸی
ﺒﺮﺍﻯ ﻔﻬم اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻓﻬم
ﻘﺮﺁﻥ کتابﻭ ﮐلاﻡ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻪ
ﻏﺶ ﻭ ﺗﻘﻠّﺐ ﻭ
ﺃﻣﺮ ﻣﻌﮑﻮسیﻨﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻥ ﺤﻘﺎﻳق
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻃل اﺳﺖ) ﻭ مولا
ﺩﺭ ﺧﻄﺒﻪ ﺧﻮﺩ
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭند
ﺳﺒﺤﺎﻥ کسی ﺮﺍ
ﻣﻮﻋﻈﻪﺍﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻘﺮﺁﻥ
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺒﺮﺍﻯ
کسی ﻨﮑﺮﺩﻩ.
ﭼﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺒﺎ ﻓﻬﻢ
ﺳﻠﻮکی ﺁﻥ ﺒﺎ
ﮐﻤک أﻫل
اﻟﺬﮐﺮ ﻳﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃﻖ
ﻭﭼﻪ ﻫﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺎﺯﻯ هم ﺒﮑﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻮ ﻃﻠﺐ
ﺩﻟﻴل اﺯ ﭘﻴﺮالهی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
معرفی شده خد
ذاوند ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟﻚ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺍﻭ
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﻭ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
هممگاﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭحی ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮﺑﻬﺸتی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﺗﻥ
ﺒﺸﺮﻯ اﻭ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﺷﺪﻩ. ﮐﻪ ﺗﻦ
ﻗﺒﺮ ﺭﻭح اﺳﺖ
ﺗﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺎس ﺗﻥ ﺒﺘﻦ
ﺑﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ سلوک
الهی ﺷﻮﺩ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺮﺁﻥ
ﺒﻬﺘﺮ ﻭ ﻣﺤﮑم
ﻮ ﻣﻄﻤﺌﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ (
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل
عباﺩﻯ ﻮ
ﺗﻌﺎلی ﺮﻭﺣﻰ
ﻭﻋﺮﻭج ﻮ ﺍﺳﺮاء
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻭ ﺳﺒﺐ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺃﻣﻴﻦ
ﻗﺎﺑل
اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ (ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻭم ﻮ ﺗﻮﺳل
عباﺩﻯ ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻮﺟﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺃﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪفع
ﺸﺮک ﻨﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺃﻣﻴﻦ
ﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭﻫﻮم کنندﻩ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
می ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻤّﺖ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮﻋﺸق
ﻮ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ) ﻭ ﺭﺑیع
ﻮ ﺑﻬﺎﺭ ﻗﻠﺐ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﮐﻪ
ﺑﻬﺎﺭ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ گیاﻫﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮ
ﺧﺸکی
ﺰﻣﺴﺘﺎنی ﻮ
ﭘﺎﺋﻴﺰﻯ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺪﺭ سلوک
الهیﺣﻘﺎﻳق
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩل ﻮ
ﺫﻫﻦ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
غیر ﺳﺎﻟک
ﺒﻬﺎﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﻤﺮﻭﺭ ﻧﻴﺰ
ﺧﺸک ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
علم ﺪﺭ ﺁﻥ هست(
ﻋﻠﻮم الهی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎمی ﻮ
ﻟﺪﻧّﻯ ﻮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
اﺯﻋﻮﺍﻟم
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻧﻬم که
ﻋﻠﻮم ﻔﻴﺰﻳکی
ﻮ ﺗﮑﻨﻴکی ﻮ
ﻓﻀﺎئی ﻮ ﺃﺗمی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ کتاب
ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻋﻠم
ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺮ ﺣﺴﺐ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ فصل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی هست.
ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻨﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺭﻓﺎهی
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻴﺎج
ﻤﺎﺩﺭ
ﺍﺧﺘﺮﺍع اﺳﺖ.
ﻭ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
علمی ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
علم علما ﻧﻴﺰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻮل ﻮ ﺗﺴﻠّﻄ
ﻮ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭلی مفهوم
(علم) ﺪﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﭼﺸﻤﻪﻫﺎ
ﺑﺤق هر ﻳک اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﻴﺰ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎئی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭلی
ﺘﻨﻬﺎ ﻳکی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
کاﻓی اﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻠﺐ ﻭﺳﻴﻠﻪ
مُجاز و ﺣلالی
ﭽﻮﻥ ﻘﺮﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺖ (ﻗﻠﺐ ﺩل
ﻮﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭﺍﻥ
ﻮﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی ﻮﻓؤﺍﺩ ﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺪﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﻮﺩ ﻭ
ﺑﺤﻠﻮل ﻮ ﺑﺠلاﻯ
ﻨﻮﺭﺍنی ﺒﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ الهی
ﺒﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺮﺍ
ﺭﻭﺷﻥ ﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﺘﺬﮐّﺮﺍﻥ
ﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻔﺮﺍﻣﻮشی
ﺰﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﻣﺘﺬﮐّﺮﺍﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﻓق ﺸﺪﻩ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻭﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻠﺤق گرﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﺸﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺒﺎﻃنی ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﻭلیّ الهی
گمنام اﻣﺮﻭﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﻮﺳﺘﻥ ﺒﻮلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻧﺎس
ﻣﺮﺩم ﻨﺎس ﻮ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی ﻮ
ﻓﻄﺮﻯ ﻮ
ﻃﺒﻴﻌی سلوک
الهی ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﻳﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺍعلام
ﻤﺴﻠﻤﺎنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ ﻭ
ﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻧﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﭼﻮﻥ ﺒسلوک
الهی ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺳﭙس ﺑﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮ
ﺍﻣﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺭﺩﻧﺪ ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ولایت
ﭼﻮﻥ ﺒﻤﻮلا
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻧﺪ
ﻭﺣتی ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺪعی ﻮلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ﺩل
ﺒﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ هر ولایت
ﻓﻘﻴﻪ
ﺑﺴﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻌﺒّﺪﺍﺕ ﺷﺮک
ﺁﻣﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ الهی ﺮﺍ
ﺣتی ﺁﺯﺍﺭ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻋﺎﻟم
ﻮ ﻣﺠﺘﻬﺪ ﻭ الهی
ﻮﺭﻭﺣﺎنی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﺪﺭﻟﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﮐﺎﺫﺏ ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺗﻠﺒﻴس ﻭ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ الهی
ﺨُﻨثی ﺸﺪﻩ ﻭ
ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﮕﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﭘﻴﻮﺳﺘﻥ
ﺒﻬﺮ ﻣﺬﻫﺐ ﻭ
ﻣﮑﺘﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﻮ
ﻓﻘﻴﻬﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺯﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی همگی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺁﺏ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﮕﻮﺩﺍﻝ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻣﺘﻨﺎﺳﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﺴﻴﺎﻥ ﺰﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ هستند
ﮐﻪ ﺩﺭک ﻛلاﻡ مولا
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺍﺗﻤﺎک
ﺤﺠّﺖ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭلی
اﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﻓﺮﺩﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻓﺮﺩﺍئی که
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺳﺪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻴلی
ﺪﻳﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ
ﺑﻬﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﺴﻄح
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﺎﻟﻪ مولا
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺎم
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ.ﮔﻮئی
هیچ اﻧﺴﺎﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪ
با تکاملات تولدات
پیشین
ﻭﻋﺎﻗلی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭک ﺁﻧﺎﻥ ﻮ
ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎل ﺨلاﻑ
ﻣﻨﻄق
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﮔﻔﺘﮕﻮئی
ﻨﻴﺴﺖ.)

حدیث 8175 -
ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ89ﺹ24ﺑ بحار)
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ
گفتند ﻴﺎ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺍﻧّﺎ ﮐﻨّﺎ
ﻋﻨﺪﻙ ﺳﻤﻌﻨﺎ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻨﺴﺪ ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻨﺎ ﻭ ﺍﺫﺍ ﺧﺮﺟﻨﺎ
ﻣﻥ
عندکﺳﻤﻌﻨﺎ
ﺃﺷﻴاء
ﻤﺨﺘﻠﻔﻪ
ﻣﻐﻤﻮﺳﻪ لا
ﻧﺪﺭﻯ ﻤﺎﻫﻰ ؟
ﻗﺎل ﺃﻭ ﻗﺪ
ﺭفع علوﻫﺎ
ﻗﺎل ﻨﻌﻢ ﻗﺎﻝ
ﺳﻤﻌﺖ ﺭﺳﻮل الله
ﻳﻘﻮﻝ ﺃﺗﺎنی
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻓﻘﺎل ﻴﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺳﻴﮑﻮﻥ
فی اُﻣّﺘگ
ﻔﺘنة
ﻗﻠﺖ ﻓﻤﺎ
ﺍﻟﻤﺨﺮج
ﻤﻨﻬﺎ؟ ﻓﻘﺎﻝ
ﮐﺘﺎﺏ الله
ﻓﻴﻪ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﺎﻗﺒﻠﮑم ﻤﻥ
ﺨﻴﺮﻭ ﺧﺒﺮ
ﻣﺎﺑﻌﺪﮐﻢ ﻭﺣﮑم
ﻤﺎﺑﻴﻨﮑﻢ
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﻔﺼل
ﻠﻴس ﺑﺎﻟﻬﺰﻝ
ﻣﻥ ﻮﻟﻴﻪ ﻣﻥ
ﺠﺒّﺎﺭ ﻓﻌﻤل
ﺒﻐﻴﺮﻩ ﻗﺼﻤﻪ الله
ﻭ ﻣَﻥ اﻟﺘﻤس
ﺍﻟﻬُﺪﻯ فی
غیرﻩ ﺃﺿﻠّﻪ الله
ﻭﻫﻮ ﺣﺒل الله
ﺍﻟﻤﺘﻴﻦ ﻭﻫﻮ
ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﺍﻟﺤﮑﻴﻢ ﻭ ﻫﻮ
ﺍﻟﺼﺮﺍﻃ اﻟﻤﺴﺘﻘﻴﻢ
لا ﺗﺰﻳّﻔﻪ
ﺍﻟﺄﻫﻮاء ﻭلا
ﺗﻠﺒﺴﻪ
ﺍﻟﺄﻟﺴنة ﻭلا
ﻳﺨﻠق عن
اﻟﺮﺩّ ﻭلا
ﺗﻨﻘﻀی
عجاﺋﺒﻪ ﻭلا
ﻳﺸبع ﻤﻨﻪ
ﺍﻟﻌﻠﻤاء ﻫﻮ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻠم
ﺘﮑﻨّﻪ ﺍﻟﺠﻥّ
اﺫ ﺳﻤﻌﻪ ﺃﻥ
ﻘﺎﻟﻮﺍ ﺍﻧّﺎ
ﺳﻤﻌﻨﺎ
ﻗﺮﺁﻧﺎ ﻋﺠﺒﺎ
ﻳﻬﺪﻯ الی
اﻟﺮُﺷﺪ ﻣﻥ
ﻘﺎل ﺒﻪ ﺻﺪﻕ
ﻭﻣﻥ عمل ﺒﻪ
ﺃﺟﺮ ﻭ ﻣﻥ
اﻋﺘﺼﻢ ﺑﻪ
ﻫَﺪﻯ الی
ﺼﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴﻢ ﻫﻮ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﺍﻟﻌﺰﻳﺰ
ﺍﻟّﺬﻯ لا
ﻳﺄﺗﻴﻪ
ﺍﻟﺒﺎﻃل ﻤﻥ
ﺒﻴﻦ ﻳﺪﻳﻪ ﻭ لا
ﻣﻥ ﺨﻠﻔﻪ
ﺗﻨﺰﻳل ﻤﻥ
ﺤﮑﻴم ﺤﻤﻴﺪ ﻳﺎ
ﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﺳﺘﺤﮑﺎم
ﺪﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﺷﻨﻴﺪﻳﻢ ( ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ مولا
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻳﻦ
ﻳﻌنی سلوک
الهی ﻮ ولایت
ﻭﻧﻪ ﻗﺸﺮﻯ
گرﻯ ﻮ ﺧلاﻓﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ. ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ اﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻟﺤﻈﺎﺗی
ﭙس ﺍﺯ ﺩﻓﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺃﻫل ﺴﻘﻴﻔﻪ(
سایبان ساده )
ﺧلاﻓﺖ
ﺃﺑﻮﺑﮑﺮ ﺭﺍ ﺍعلام
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭمولا
ﺧﺒﺮﻯ هم اﺯ
ﺍﻳﻥ ﺠﺮﻳﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺸﻐﻮل ﺪﻓﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩگی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ مولا
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺁﻳﺎ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻧﺪ؟( ﮐﻪ مولا
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻳﻌنی
ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﭼﻪ
ﺑﻮﺩ ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺃﻫﻞ
ﺳﻘﻴﻔﻪ جلسه
ﻣﺘﻨﻔّﺬﺍﻥ
ﻘﺮﻳﺶ ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﺮﺩم
ﭙﻴﺮﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪ هر یک ﺭﺋﻴس
ﻗﺒﻴﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩو و ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
ﺮﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻤﻨﺎﻓق ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک هم ﻨﺒﻮﺩﻧﺪﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺖ. ﻭمولا
ﭘس ﺍﺯ ﺩﻓﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺶ
ﻣﺎﻩ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﺮﻭﻥ
ﻨﻴﺎﻣﺪ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠمع
ﺁﻭﺭﻯ ﻘﺮﺁﻥ
اﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ یا
کتاب ﻤﻮلا
ﻧﻴﺰ ﮐﺎملا
ﺳﻠﻮکی ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻌﻤلی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺸﺪ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻗﺮﺁﻥ
عثماﻧﻰﺭﺳﻤّﻴﺖ
ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﻮﺣﺬﻑ
ﻭﺍﺿﺎﻓﺎﺗی
ﺪﺭ ﺁﻥ
ﺸﺪﻩﺍﺳﺖ.ﻭلی
ﺒﻌﺪﺍ مولا ﺭﺍ
ﮐﺖ ﺑﺴﺘﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻤﺴﺠﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﺤﻀﺮ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﺮﺩم
ﺒﻴﻌﺖ به ﺧلاﻓﺖ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
بمعنی ﻳک
ﺒﻴﻌﺖ ﺭﺳمی ﻮ
ﻗﺎﻧﻮنی اﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺑﻴﻌﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
سالکان .ﮐﻪ
ﺑﻴﻌﺖ ﺳﻠﻮکی
اﺯ ﻧﻈﺮالهی
ﻤﻬم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﭙﻴﺮالهی
ﻤﻌﺮفیﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﺨﺺ ﮐﻪ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻭ
ﺑﻴﻌﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﺩ) مولا
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻥ
اﺯ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﻴﺪام ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺒﻨﺰﺩ ﻣﻥ ﺁﻣﺪ (
ﻭ مولا ﺑﺴﺎﻟک
ﭙﻴﺮﻭ ولایت
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻧﭽﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺭﺍﺿی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
کاﺭﻯ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺳﻴﺎسی ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻳﺎ ﺍﺳلام
رسمی و اسمی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ) ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺃﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺩﺭ
ﺍﻣّﺖ ﺗﻮ
ﻓﺘﻨﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
بود (ﻓﺘﻨﻪ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ و
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕالهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی
ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﻣؤﻣﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ عرّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻋﻤل ﻮ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺣتی ﺰﺑﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺑلاﻳﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻘﺼﺪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰاز
سالکان و
اتمام حجّت از
غیر سالکان
مدعی مسلمانی  ﺑﺮﺍﻯ
ﺼﺒﺮ ﻭ ﺑﺮﺩ
ﺑﺎﺭﻯ ﺴﺎﻟﻚ عامل
ﻭﺗﺤﻘق
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻨﻈﺮﻯ
ﺴﺎﻟﻚ) ﻭﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
است .( ﺯﻳﺮﺍ مولا
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ در
این حدیث
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺧﻮﺩ مولا ﺍﺯ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﺒلا
ﻣﺘﻮقع
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎسرنوشتی
ﺨﻮﺩﺭﺍ از
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺸﻨﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨند ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺨﺮﺝ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺮﻭج ( از
بحران) ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﭼﻴﺴﺖ؟ (ﻳﻌنی
ﭽﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺪﻋﺘﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﺳﻴﺎسی ﺠﻬﺎﻥ
اﺳلامی ﺘﺎﺯﻩ
ﭼﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﮔﻔﺖﻫﻤﺎﻥ
کتاب ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺒﻴﺎﻥ
اﺧﻴﺎﺭ ﻭ ﺧﻴﺮ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺸﻤﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﺒﺮﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ (ﺧﺮﻭج
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ الّا
ﺑﺪﻋﺖ ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺮﺁنی
کنونی هنوﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭلی ﻮلاﻳﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ سلوک
الهی گفته
ﻫﺎﻯ اﻭﻟﻴی
ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺁﻧﻬﺎﻯ
ﻨﺎﻃق برای ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻭ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ ﺗﮑﺎملاﺕ
روحی و ﺷﻬﻮﺩﻯ
گذﺷﺘﮕﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻰ
ﺁﻣﻮﺯﻧﺪ.
ﻭﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺮخی
ﺒﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺑﺮخی ﺒﻨﻔﺎﻕ
ﻭ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍفی ﻮ ﺑﺪﻋﺘﮑﺎﺭﻯ
هاﻯ ﻘﺸﺮﻯ ﭼﻪ
ﺑﻨﺎم ﺴﻨّﻯ
گرﻯ ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺗﺸیّع ﺒﻨﺎم
علیّ مولا
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺸﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻘﺮّﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻮلاﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻋﺖ ﺳﺎﺯﺍﻥ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﺪﺍم ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻤﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﻭﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴمی اﺯ ﺟﺎﻫلاﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺗﻮﻟﺪ های
ﻧﻮعی ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭﻏﻴﺮﺍﺯ سلوک
الهی ﺒﺎ ﭘﻴﺮ الهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻨﺎم
دﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺮﺳمی
ﻮ ﺍﺳمی ﻮ
ﻗﺸﺮﻯ ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻨﺎﻥ ﺪﻳﻦ ﺧﻮﺭ
ﻭ ﮐﺎﺳﻪ
ﻟﻴﺴﺎﻥ
ﺪﻧﺒﺎل ﺁﻧﺎﻥ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺪﺭک ﺠمع
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺒﻮﺩ.ﻭﺑﻌﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺠمع ﺁﻭﺭﻯ ﺁﻥ
ﻘﺎﺑل ﺒﺤث
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﮑﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
عثماﻧﻰﻫﻴچ
ﻤﺸﮑلی
اجتماعی ﻮ ﺍﺧﺘلافات
ﺮﺍ ﺣل ﻨﮑﺮﺩﻩ
است ﮐﻪﻫﺮ ﺭﺍﻩ
ﺣلی
اﺳﺘﻨﺒﺎﻃﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺬﻫﺐ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭح
سالک ﺪﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻗﺮﺁﻥ
ﻴﻌنی ﻮلاﻳﺖ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺭﺍﺧﺒﺎﺭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﻫﻤﻴﻥ
ﻘﺮﺁﻥ ﻔﻬم
ﺒﺎﻃﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻌنی ﺒﺎﻃنی
ﻘﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩﻋملا ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺘﺎﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﻮﻋﺘﺮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮی
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ

حدیث 8174 - ﺍﺯ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ89ﺹ23ﺑ
بحار) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
علیک ﺒﮑﺘﺎﺏ الله
ﻓﺎﻧّﻪ ﺍﻟﺤﺒل
اﻟﻤﺘﻴﻦ ﻭ ﺍﻟﻨﻮﺭ
ﺍﻟﻤﺒﻴﻦ ﻭ ﺍﻟﺸﻔاء
اﻟﻨﺎفع ﻭ ﺍﻟﺮﻯ
اﻟﻨﺎﻗﻊ ﻭ ﺍﻟﻌﺼمة
اﻠﻤﺘﻤﺴّﻚ ﻭ ﺍﻟﻨﺠﺎة
اﻠﻤﺘﻌﻠّﻖ لا ﻳﻌﻮج
فی ﻘﻮﻡ ﻭ لا ﻳﺰیغ
فی ﺴﺘﻌﺘﺐ ﻭلا ﺗﺨﻠﻘﻪ
ﮐثرة ﺍﻟﺮﺩّ ﻭ ﻭﻟﻮج
اﻟﺴﻤﻊ ﻣﻥ ﻘﺎﻟﺒﻪ
ﺻﺪﻕ ﻭﻣﻥ عمل ﺑﻪ
ﺳﺒﻖ ﻭ ﻗﺎﻝ ﺃﺭﺳﻠﻪ
علی حین ﻔﺘﺮة ﻣﻥ
اﻟﺮﺳﻞ ﻭﻃﻮل هجعة
ﻣﻥ الاﻣﻢ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﺽ
ﻣﻥ اﻟﻤﺒﺮﻡ ﺟاءهم
ﺒﺘﺼﺪﻳق اﻟّﺬﻯ
ﺒﻴﻥ ﻴﺪﻳﻪ ﻭ ﺍﻟﻨﻮﺭ
ﺍﻟﻤﻘﺘﺪﻯ ﺒﻪ ﺫﻟﻚ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻓﺎﺳﺘﻨﻄﻘﻮﻩ
ﻭ ﻟﻥ ﻴﻨﻄﻖ ﻭ ﻟﮑﻥ
ﺎﺧﺒﺮﮐم عنه ﺃلا
ﺍﻥّ ﻔﻴﻪ ﻋﻠم ﻤﺎ
ﻳﺄﺗﻰ ﻭ ﺍﻟﺤﺪﻳث
ﻋﻥ اﻟﻤﺎﺿﻰ ﻭﺩﻭ
ﺍٴﺪﺍﺋﮑﻢ ﻭ ﻧﻈم
ﻤﺎﺑﻴﻨﮑﻢ ﻭ ﻗﺎﻝ
ﻭ ﺍﻋﻠﻤﻮﺍ ﺃﻥ هذا
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ هو اﻟﻨﺎﺻﺢ
ﺍﻟّﺬﻯ لا ﻳﻐﺶ
ﻭﺍﻟﻬﺎﺩﻯ اﻟّﺬﻯ
لا ﻳُﻀِﻞ ﻭﺍﻟﻤﺤﺪث
ﺍﻟّﺬﻯ لا ﻳﮑﺬﺏ
ﻭﻣﺎ ﺟﺎﻟس ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﺃﺣﺪ الّا
ﻗﺎم عنه ﺑﺰﻳﺎﺩﻩ
ﺃﻭ ﻧﻘﺼﺎﻥ ﺯﻳﺎﺩة
ﻓﻰ ﻫُﺪﻯ ﺃﻭ ﻧﻘﺼﺎﻥ
ﻤﻥ عمی ﻭ ﺍﻋﻠﻤﻮﺍ
ﺃﻧّﻪ ﻟﻴس ﻋلی ﺃﺣﺪ
ﺑﻌﺪ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻤﻥ
ﻔﺎقة ﻭلا ﻟﺄﺣﺪ
ﻗﺒل اﻟﻘﺮﺁﻥ ﻤﻥ
غنی ﻓﺎﺳﺘﺸﻔﻮﻩ
ﻣﻥ ﺃﺩﻭﺍﺋﮑﻢ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﻴﻨﻮﺍ ﺑﻪﻋلی
أﻭﺍﺋﮑﻢ ﻓﺎﻥ ﻔﻴﻪ
ﺷﻔاء ﻤﻥ ﺃﮐﺒﺮ
ﺍﻟﺪاء ﻭﻫﻮ ﺍﻟﮑﻔﺮ
ﻭ ﺍﻟﻨﻔﺎﻕ ﻭ ﺍلغی
ﻮ ﺍﻟﻀلاﻝ ﻓﺎﺳﺄﻟﻮﺍ
الله ﺑﻪ ﻭ ﺗﻮﺟّﻬﻮﺍ
ﺍﻟﻴﻪ ﺑﺤﺒّﻪ ﻭ
لا ﺗﺴﺄﻟﻮﺍ ﺑﻪ
ﺧﻠﻘﻪ ﺍﻧّﻪ ﻣﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ
الی الله ﺑﻤثله
ﻭ ﺍﻋﻠﻤﻮﺍ ﺃﻧّﻪ
ﺷﺎفع ﻤﺸﻔّﻊ ﻭﻗﺎﺋل
ﻤﺼﺪّﻕ ﻭ ﺍﻧّﻪ
ﻣﻥ ﺸفع ﻠﻪ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة شفع
ﻔﻴﻪ ﻭ ﻣﻥ ﻤﺤل ﺒﻪ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﺻﺪق علیه ﻓﺎﻧّﻪ
ﻳﻨﺎﺩﻯ ﻤﻨﺎﺩ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة  ﺃلا ﺍﻥّ
کلّ  بحارث ﻣﺒﺘلی
فی ﺤﺮثه
ﻭﻋﺎﻗﺒﻪ ﻋﻤﻠﻪ
ﻏﻴﺮ ﺣﺮثه ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻓﮑﻮﻧﻮﺍ ﻣﻥ ﺤَﺮَثته
ﻭ ﺃﺗﺒﺎﻋﻪ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟّﻮﻩ
ﻋلی ﺮﺑّﮑﻢ ﻭ ﺍﺳﺘﻨﺼﺤﻮﻩ
ﻋلی ﺃﻧﻔﺴﮑﻢ ﻭﺍﺗّﻬﻤﻮﺍ
ﻋﻠﻴﻪ ﺁﺭاؤکم  ﻭ ﺍﺳﺘﻐﺸّﻮﺍ
ﻓﻴﻪ ﺃﻫﻮاءکم و
انّ الله ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﻟم ﻴﻌﻈ ﺃﺣﺪﺍ ﺑﻤثل
هذﺍ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻓﺎﻧّﻪ
ﺣﺒل الله ﺍﻟﻤﺘﻴﻦ
ﻭ ﺳﺒﺒﻪ ﺍﻟﺄﻣﻴﻦ
ﻭﻓﻴﻪ ﺭﺑیع اﻟﻘﻠﺐ
ﻭ ﻳﻨﺎﺑیع اﻟﻌﻠﻢ
ﻭﻣﺎ ﻟﻠﻘﻠﺐ ﺟﻠاء
غیرﻩ ﻣﻊ ﺃﻧّﻪ ﻗﺪ
ﺫﻫﺐ ﺍﻟﻤﺘﺬﮐّﺮﻭﻥ
ﻭﺑقی اﻟﻨﺎﺳﻮﻥ
ﻮ ﺍﻟﻤﺘﻨﺎﺳﻮﻥ
برﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﮑﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻴﺪ (ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻘﺮﺁﻥ
کتاﺏ ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺳﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ کسی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺄﻫل اﻟﺬﮐﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺭک ﻤﻌنی ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺑﺎنی ﻘﺮﺁﻥ. ﻳﻌنی
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻮلاﻳﺖ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﺁﻥ ﻣﻌﺮفی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ عثمانی ﻮ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮐﺘﺎﺏ الهی
ﻮﻋﺮﻓﻰ ﻭﺣتی هر
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﻭﻫﺮﺣﺎﺩثه ﺍﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
عبرﺕ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭﻣﻘﺮﺭ
ﻭﻇﺒﻔﻪ الهی سلوک
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺳﻠﻮکی که ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ اﻣﻴﺪ ﺳﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺖ) ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻥ
( ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻭولایت
الهی ﻮ ﻗﺮّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴﻨﻰ)
ﺑﻨﺪ ﻭ ﻃﻨﺎﺏ ﻣﺤﮑﻢ
ﻭﻧﻮﺭ ﻣﺒﻴﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻭ ﺷﻔﺎﻯ ﻨﺎﻓﻊ ﻭ
ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ ﺴﻴﺮﺍﺏ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﻋﺼﻤﺖ
ﻭ ﺑﺴﺘﮕﻰ ﻣﺘﻤﺴّک
ﻮ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﺠﺎتی ﺒﺮﺍﻯ
کسی که ﺑﺪﺍﻥ ﺁﻭﻳﺨﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ( ﻗﺮﺁﻥ ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮ ﺍﺗّﺼﺎل ثاﺑﺖ
ﻭ ﺩﺍﺋم ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭالّا
ﺑﺪﻭﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪالهی
ﻋﺒﺎﺩتی ﺒﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻣﺘﻴﻦ
ﻣﺤﮑﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺘﻥ
کتاب ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺘﻥ ﻮ ﺧلال ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭ ﺑﭽﺸم ﺪل
ﺪﻳﺪ ﮐﻪ ﻧﻮﺭﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﺑﭽﺸم ﺪﺭ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﻭ ﺩﺭ ﺑﻴﻨﺶ
ﺑﻌﻘل ﻮ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍی
جبران ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻨوعی ﻮ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍنی ﻮ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺗﻮﺣّﺶ ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻫﺎﻯ ﻘﺒلی اﺳﺖ.
ﻭ ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ هاﻯ
ﻨﻴﺰ ﻣﻮﻗّﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺸﮑﺴﺎلی ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی ﺴﻴﺮﺍبی
عقلی ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺸک ﺴﺎلی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی اﺯ ﺗﺸﻨﮕی ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻋﺼﻤﺖ
ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺒﺎ ﺑﻨﺪ
ﻭ ﻃﻨﺎﺏ ﺑﺠﺎئی
ﻮ ﭼﻴﺰﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﺧلافی
ﺸﻮﺩ. ﻭلی ﻤﻌﺼﻮم
کاﻣل الهی ﺒﺴﺘﻪ
ﺑﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻌﻘﻞ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺨﻄﺎ ﻭ
ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﻤﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ سلوک
الهی ﭼﻨﺎﻥ ﺮﻩﺭﻭ
ﺑﺎعلاﺋم الهی
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺴﻴﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﻗﻮﺍم ﻮ ﺭﺍﺳﺖ
ﺷﺪﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﺒﻘﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﻮﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻭ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﺪﻳﺪﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻗﻮﺍم ﻮ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺑﻨﻴﺎﻥ ﻮ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﺑﺮﭘﺎ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭالّا ﺑﺮﻭﻯ هم
ﻤﻴﺮﻳﺰﺩ ﻭلی ﻧﻴﺴﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ) ﺯیغ ﻮ
ﺍﻧﺤﺮﺍفی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺟﺎﻯ عتاب ﻭ
ﺳﺮﺯﻧﺶ ﻭ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻣﺴﻴﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻴم ﺴﻮﻯ هدفی
ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍفی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﺼﺤﻴح اﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺟﺰئی ﺁﺳﺎﻥ اﺳﺖ
ﻭلی اﮔﺮ ﺩﺭ ﺧلال
ﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻥ
ﺪﺭﺟﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﺗﺼﺤﻴح
ﻨﺸﺪﻩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻤﻘﺼﺪ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳج
اﻧﺤﺮﺍﻑ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻓﺰﻭنی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﭙﺎﺳح ﻮ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪﺍﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﻬﻨﻪ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻓﺮﺳﻮﺩﻩ ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ(
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺘﺎﺑﻴﮑﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻋﻘلی عرﻓﺎﻧﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺤث
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺣتی هرﭼﻪ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﭘﺮﺳﺶ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﻨﺪ ﭘﺎﺳخ
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺠﻠﻮ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭﺗﺎﺯﻩﺗﺮ ﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻴﺰ ﺑﺎ
ﮐثرﺕ ﺗﻤﺮﮐﺰو توسۀ
عبادی ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ) ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻥ ﺸﻨﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ
( ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﺴﺘﮕی
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺍﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮک
ﻘﺮﺁﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭلی اﻳﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺴﺘمع
ﻮ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻮﺗﺤﻘﻴق
ﻮ ﺗﻌﻠﻴم ﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺳمع ﻮ
ﻃﺎﻋﺖ الهی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﺘﺎﻳج
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ) ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺪﺍﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﺪﻳق
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
( ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻗﺮﺁﻥ
کتاﺏ ﺑﺸﺮﻁ ﻓﻬم
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ. ﻭالّا
ﺗﺼﺪﻳق اﺯ ﺗﺮس
ﻭ ﺍﺯ ﺟﻬل ﻮ ﺗﻌﺎﺭﻑ
اجتماعی و ﺩﺭﻭغ
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺘﻦ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳق ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮک الهی گفتن)
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺨلاﻑ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰﻋﻤل
ﻨﮑﻨﻨﺪ (ﻣﮕﺮ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ غیرسالک
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺗﺮ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﺘﺮ ﻭﺧﺮﺍفی
ﺘﺮ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺼﺪﻳق ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ) ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺪﺍﻥ عمل کرﺩ ﺳﺒﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ (ﺑﺎ ﻗﺮﺁﻥ
کتاﺏ ﺍﮔﺮ ﻓﻬم ﺴﻠﻮکی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺑﺎ
ولایت الهی ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻘﺮﺁﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺣنی ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃق هستند. ﻋﻤل
ﻨﻤﻮﺩﻥ ﺴﺒﻘﺖ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺗﮑﺎملاﺕ
ﺭﻭحی ﻮ ﺣتی اﺯ ﻣﻘﺎم
ﺨﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﮕی ﻨﻴﺰ ﺳﺎﻟک
ﻮلاﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷند
.ﻭالّا ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﻭ ﻣﺒطلاﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺣﺎل ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ ﺭﻭحی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ مولا
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
(ﻣﺤﻤﺪ) ﭘس ﺍﺯ ﺯﻣﺎنی
اﺯ ﻓﺘﺮﺕ ﺍﺭﺳﺎل
ﻮ ﻣﺒﻌﻮث ﮐﺮﺩ. (ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺴح اﻭلی اﻟﻌﺰﻡ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ گرﻭهی
اﺯ ﮐﺎملاﻥ ﻤﺴﻴﺤی
ﻴﺎ ﺭﺳﻮلاﻥ ﻣﺴﻴﺤی
ﺒﻮدﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯپیامبر
گونه و ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ولایت ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﺗﺎﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺴﻴح
اﻋﺘﺒﺎﺭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ. ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺤﺪّ ﺃﮐثر
ﻧﻮﺭ ﻓﺎﻃمی مریم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻓﺘﺮﺕ
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻔﺘﻮﺭ ﻭ
ﺑﻴﺨﺒﺮﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﻳﺶ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﺒﺮﺍﻯ هرﮐس ﮐﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺟﻮﺍنی ﺮﺍ
ﻃی ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺧﺒﺮﻯ
اﺯ ﺭﺍﻩ الهی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﮐﻤک ﻜﻨﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﺘﻮﺟّﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺗﻮﻓﻴق
ﺒﻴﺸﺘﺮ. ﻭالّا ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﻮ ﺿﻌﻒ ﺟﺴم
ﻮﻋﻘل ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺿﻌﻒ ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺟﺰ
ﺣﺴﺮﺕ ﻭ ﻣﺮگ ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﺎملاﻥ عیسوﻯ
ﻮ ﮐﺎملاﻥ شخ.دی
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﺭﺳﻮلاﻥ ﺍﺭﺳﺎلاﻯ
ﺒﺨﻠق هستند ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ هر ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ تجلّی الهی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﮑﻨﺪ) ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯﻯ اﺯ
ﻧﺎ ﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻴﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣّﺖﻫﺎ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭم کنندﻩ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒلی ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک و َشهود برتر
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻌثت
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ
کلاس الهی عملی
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣّﺖ ﺍﻭم
کننده ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮلاﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻠّﺖ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﻓﺮﺩﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻗﻮﻡ ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭلی ﻘﺸﺮﻯ
گرﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺷﺮک
ﻮﺭﺯﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﻣﻨﺎفق
ﺒﻤﺴﻠﻤﺎنی ﺨﻮﺩ.
ﻫﻤﻴﻥ ﻘﺸﺮﻯ ﺒﻬﺮ
ﺩﻳﻥ ﻮ ﻣﺬﻫﺒی ﻘﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ) ﻭﭘس ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺯﻯ که ﺑﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ( ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻗﻄﻊ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭﮐم
اﻳﻤﺎﻥ ﺸﺪﻩ ﻭبجاهلیّت
و جهاﻟﺘﻬﺎﻯ ﭙﻴﺸﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭالّا ﺑﻨﺪ
ولایت ﻣﺴﻴح همچناﻥ
ﻤﺤﮑﻢ ﻭﺑﻨﺪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﻟﺒﺘﻪ ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ
ﻭﺑﻨﺪ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
آینده ﺒﺎﺯ ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ
ﺗﻌﺎلی ﺮﻭح ﺒﺎ
ﺗﺸﺒّث ﺑﺎﻳﻦ ﺑﻨﺪﻫﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺒﺎلاﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
(ﻣﺤﻤﺪ) ﺑﻨﺰﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪ ﻭﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ ( ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺟﺪﻳﺪ الهی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ) ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﺨﺒﺮ ﺩﺍﺩ ( ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺮﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺗﺎ ﺗﺸﻮﻳق
ﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻗﺒلا ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﺎملا ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ ﮔﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ ﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭالّا
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺎﺧﺒﺎﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﮐﺴﻴﺮﺍ
ﻋﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻥ ﻮﻳﺎ
ﺣق اﻟﻴﻘﻴﻥ ﻨﺪﺍﺩﻩ
ﻭ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﺪﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺭﺑﻴﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺨﻠﻮﻃ اﺯ ﺁﮔﺎهی
ﻮ ﻋﻠمی ﺪﺭﺳﺖ ﻭ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻧﺎ ﺩﺭﺳتی
هم ﻔﺮﺿﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﮔﺸﺖ) ﻭ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﺭﻯ
ﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻗﺘﺪﺍ و تقلید
ﻧﻤﻮﺩ (ﻧﻮﺭ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺗﺎ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺋم
ﺰﻣﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻠﻘﺎﻯ
الهی هستند. ﻭﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪﻯ ﺒﺎﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻯ
اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ
همانی ﻤﻘﺎﻡ الهی
اﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺎملاﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻗﺎﺋﻤﻬﺎﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭﻗﺎﺋم ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻮ ﻭﺍﺭثاﻥ ﻤﻨﺤﺼﺮ
ﻣﻴﺮﺍث ﺩﻳنی ﻤﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻭ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﻳکی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻗﺘﺪﺍ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻘﻴّﺪ
ﻭﻣﺴؤﻝ ﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪ) ﻭ ﺍﻳﻥ همان
ﻗﺮﺁﻥ اﺳﺖ (ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﭙﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﻧﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
عثماﻧﻰ) ﭘس ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﮑلامی
ﺪﺭﺁیید (ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ کتاب
ﺭﺍ ﺑﻔﺮﻳﺎﺩ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴﻨﻰ ﺻﺎﻣﺖ ﻭ
ﺳﺎﮐﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﻤﻨﺎمی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴم ﺒﮕﻔﺘﻥ
ﺪﺭ ﺁﻭﺭﻳﺪ. ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﮐﻪ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ ﻭ ﮐلام
ﺴﻠﻮکی ﺪﺭ ﺁﻭﺭﺩ.
ﻭﺑﺮ ﺧلاﻑ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ ﺠﺎﻫلاﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ اﺯﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ اﺳﺘﻨﺒﺎﻃ
ﻮ ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﻧﻨﻤﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺎﻃل
ﺴﻨّﻯ ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻭ ﺑﻬﺮﺩﻳنی غیر
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻏﻴﺮ ﺃﻫل
کتاﺏ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺑﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺧﺮﺍﻓﺎتی
ﺨﻮﺩ ﻣﺴﺘﺤﮑم ﺘﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺤﻖ
ﻭﺗﻤﺎمی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﺎﺣﻖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻤﮕی
ﻨﺎﺣق هستند ﻣﮕﺮﻣﺬﻫﺐ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺫﻫﺎﺏ ﻭ ﺭﻓﺘﻥ
ﻮ ﺳﻠﻮک ﻮ ﺭﻩ ﺭﻭﻯ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮفی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﻤﻌﺮفی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺎﻯ ﺒﺤق
ﺒﺮﺗﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻌﺎنی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﺣتی ﻤﻌﺎنی
ﻘﺸﺮﻯ ﻘﺮﺁﻥ ﺑﺎﻃل
ﻮ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﮐﻨندﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻔﺮﺿﺎ ﺯﺑﺎﻥ عربی
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺷﻨﺎس ﻭﻣﺘﺮﺟم
ﻮ ﻣﻔﺴّﺮ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺣتی اﻋﺮﺍﺏ
ﻣﻌنی ﺒﺎﻃنی ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﻘﺮﺁﻥ ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺭﻭﺍنی ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
هدﺍﻳﺖ ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
الهی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ ولایت
ﻭ ﺗﻤﺎم اﻣﻮﺭ ﺩﻳﻥ
اﺳلام ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻭﺍﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻌﺎنی ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﻘﺮﺁﻥ ﻨﻴﺰ ﻗﺮﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺗﻀﺎﺩ ﻭﺍﺧﺘلاﻑ
ﺑﺎﻫم هستند. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺠﺎئی ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻔﺎﻇ ﻮ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻔﺎﻫﻴم ﺬﻫنی ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣتی ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺷﮑل ﻨﻮﺷﺘﻦ ﻭ ﺻﺪﺍﻯ
ﮔﻔﺘﻥ ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ همیشه
ﺍﺯ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
الهی ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻓﺘﺎﺩ. ولیّ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﻋﻤل ﺴﻠﻮک
ﻛﻪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻄیع
ﻮ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺗﻌﻠﻴم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺘﺪﺭیج
ﺒﻌﻮﺍﻟم ﺒﺎﻃنی
کتاب ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
سلوک الهی و ﻋﻮﺍﻟم
الهی ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭﻏﻴبی
ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺪﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﻔﻬﻴم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﺎﺩﺕ
ﻫﻤﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐثرﺕ
ﻭ ﺷﺪﺕ ﺁﺯﺍﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺪﺍم هر ﮐلام ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
عثکامی همراﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭالّا
ﮐلام اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻭﻥ اﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﻘﺮﺁﻥ عثمانی
ﻋﻴﻨﺎ ﺭﻭﻧﻮﺷتی
اﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﻤﻮلا
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭلی اﻳﻥ
ﻘﺮﺁﻥ (ﮐﺘﺎﺏ) ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻨﻄق ﻮ ﮐلاﻡ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ( ﮐﻪ ﮐﺎﻏﺬ
ﻭ ﻣﺮﮐّﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ مولا
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﻮلاﻳﺖ ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭلی ﻤﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧم
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ ﺒﺎ
ﺷﻤﺎ ﺑﮕﻮﻳﻢ (ﻣﻦ
ﻳﻌنی ﻤﻮلا ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭلیّ
اﻟﻬﻰ ﻭ ولایت ﺯﻧﺪﻩ
در ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق ﻮ ﮔﻮﻳﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻗﺮﺁﻥ عثماﻧﻰ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻗﺮﺁﻥ ﻔﺮق
ﭽﻨﺪﺍنی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻮ ﻗﺮﺁﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﻭﺃﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﺸﻨﺎس ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮﮐسی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی ﻘﺮﺁﻥ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ مولا
ﺑﻤﻌنی ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﮔﻮﻳﻨﺪﮔﺎﻥ اﺯ
ﺑﺎﻃﻥ ﻘﺮﺁﻥ کتاب
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق هستند ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ. ﮐﻪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ۳۱۳
ﻧﻔﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی گمناﻡ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳکی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ الهی ﻤﻌﺮﻓی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺣﺘﻤﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﻭالّا ﻣﺮگ
ﺠﺎﻫﻠﻴّﺖ ﻭﺷﺮک
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﺴخ
ﻮ ﻣﺴخ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻗﺘﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﻭ ﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻬﺮﺟﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﺸﺪ ﻭ ﺑﺒﺮﺩ. ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻤﺬﻫﺒﻰ ﭼﻪ
ﺃﻫل ﺴﻨّﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺍﺯﺃﻫل ﺘﺸﻴّﻊ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺒﺤﻖ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻴﺰ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ( ﻗﺮﺁﻥ ﻭولایت
ﻭ سلوک الهی ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴنی ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ) ﻋﻠم ﻮ
ﺁﮔﺎهی اﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ
ﻫﺴﺖ (ﻧﻪ ﻋﻠﻮم ﻔﻴﺰﻳکی
ﻮ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﮔﺎهی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ هفت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺣﻮﺍل
ﺮؤﻳﺎئی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣتی کتاﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺪﺭ ﮐﻠّﻴﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻋﻘل ﻮ ﻣﻨﻄق
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﮔﻮﻳﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی ﻨﻪ
ﻣﻨبع علوم ﻔﻴﺰﻳکی
ﻮ ﻃﺒّﻯ ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍعلام
ﺪﺍﻧﺶ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻠﻮم
ﺒﺎﻃل ﻔﻘﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻨﻴﺰ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻗﺪﻳم
ﻨﻴﺰﻫﺴﺖ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﺎﺭﻳخی
ﺮﺍﻳج ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻴﻦ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻗﺮﻳﺶ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻮ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻤﺠﺎﻭﺭ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻠل ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
اﺩﻳﺎﻥ گذﺷﺘﻪ.
ﻭﻧﻪ ﺗﺎﺭﻳخ علمی
ﻮ ﺯﻣﻴﻥ ﺸﻨﺎسی
ﻮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺸﻨﺎﺳﻰ.
ﮐﻪ ﻋﻠﻮم ﺴﻠﻮک
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ ﻋملا
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﺗﮑﻤﻴلاتی هست.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺣتی ﺒﻬﺘﺮ ﻭ
ﻭﺍﺿﺤتر ﻮﻋﻘلانی
ﺘﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ) ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺪﺍﺭﻭﻯ ﺪﺭﺩ ﺷﻤﺎ
است ( ﺩﺭ ﺩﻳدﻥ ﻮ
ﺩﺭﺩ ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ)وﻧﻈﺎمی
ﺒﻴﻥ ﺸﻤﺎ (ﮐﻪ ﻧﻈﺎم
ﺴﻴﺎسی ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻈﺎم هم ﻔﮑﺮﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺎ ﻧﻈﺎﻣﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮ الهی ﺪﺭﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ولایت ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﻗﺒلا ﻫﺮﻳک
اﺯ ﻫﺮ ﺩﻳﻥ ﻮ ﻣﺬﻫبی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﻮﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍعلام عضوﻳﺖ ﮐﺴﻰ
ﺩﺭ ﻳک ﺴﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺪﻳنی ﻨمی ﺸﻮﺩ)
ﻭﻧﻴﺰ مولا ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
(ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ ﻘﻄﻌﺎتی
اﺯﺧﻄﺒﻪﻫﺎﻯ ﻤﻮلا
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻗﺮﺁﻥ
ﺠﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ کرﺩﻩﺍند
) ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻘﺮﺁﻥ ( ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭقُرّهﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
کاﻣل ﺤﺴﻴنی ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ) ﻧﺎﺻح
ﺸﻤﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻏَﺶ
ﻭ ﺩﺭﻭغ ﻨﺪﺍﺭﺩ
(ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ مولا
ﻣﮑﺮﺭ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺨﻠﻔﺎ ﻭ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﺁﻳﺎﺕ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ
ﻘﺮﺁﻥ عثمانی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ مولا ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﻮلاﻳﺖ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻋﻴﻨﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺮﺁﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻤﻮلا ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭ ﻋﻤﺮ ﻧﺸﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻤﺠﻬﻮل ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﻘﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق اﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻭﻧُﺼح  ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺼﻮﺣﺎﻥ
ﺘﻮﺑﻪ ﻧﺼﻮح کرﺩﻩ
ﺩﺭ ولایت ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻈﺮ ﻣﺨﺎﻟفی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺁﺳﻴﺒی
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ) ﻭﻫﻤﺎﻥ
هاﺩﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ (ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻫﺪﺍئی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
کتاﺏ ﺍﮔﺮ ﻣﻔﺴّﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﺃﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﻈﺮﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﮐﺸﺶ ﺑﺴﻮﻯ ﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭلی هداﻳﺖ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺴﺐ ﻫُﺪﺍ ﻭ ﺗﻮﺳل
عباﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ) ﻭ
ﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﺣﺪﻳثی
کند ﺩﺭﻭغ ﻨﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
(ﻗﺮﺁﻥ کتاﺏ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭؤﻳﺎئی ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮ ﮐلام
ﻮ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺃﻣﺮ ﺣﺪﻳث
ﻭ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭﻭغ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﺭک الهی
ﻮ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ ﻣثبت
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
کاﺑﻮسی ﻮﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺭؤﻳﺎها ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻭ ﻭﻋﻴﺪ
الهی اﺰ ﺩﺭﻭغ ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﻤﺒﻮلیک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻮعی ﻴﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺠﻠس
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺸﺴﺖ ﺣﺘﻤﺎ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺿﺎﻓﻪﺍﻯ
ﻮ ﻓﻀﻴﻠتی اﺯﻋﻤﺎ
ﻭ ﮐﻮﺭﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.( ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺸﺴﺘﻥ که
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﮔﺎهی
ﺒﻘﻮل ﻘﺮﺁﻥ ﺑﺨاﻄﺮ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﮔﻤﺮﺍهی ﺪﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺣﺘﻤﺎ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﻧﻘﺼﺎﻥ
ﻀلاﻟﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی اﻳﻦ ﻣﺠﻠس ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﻣﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
خدا ﺑﺴﺎﻟک ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق اﺳﺖ. ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﻥ ﺒﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﻣﺘﻮﺳل
عباﺩﻯ ﺒﻮﻯ ﺩﺭ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﻭﻯ ﺒﻤﻌﺮفی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻧﻘﺼﺎﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ)
ﻭ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮑس
ﭘس ﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻘﺮﺁﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﻘﺮ ﻭ ﻓﺎﻗﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ( ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﺪﺭ
ﺟﻴﺐ ﻭﺧﺎﻧﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭلی ﺒﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ قُرّه ﮔﻴﺮﻯعباﺩﻯ
ﻣﺪﺍﻡ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﻘﺮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎم الهی ﺪﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭﻋﻘل ﻮ ﺃﺣﻮﺍل
ﺁﺭﺍم ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ) ﻭﻫﻴﭽﮑس ﻧﻴﺰ
ﻗﺒل اﺯ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻘﺮﺁﻥﻏﻨﺎﺋﻰ ﻧﺪﺍﺷﻨﻪ
ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ ﺭﺑﻄی ﺒﻴﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻥ کنتﺏ ﻗﺮﺁﻥ
عثماﻧﻰ ﺑﺎ ثرﻭﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻏﻨﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﺁﺭﺍم
ﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺮﺍﻏنی ﺪﺭ ﻣﻌنی
ﻮ ﻣﻘﺎم الهی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻓﻘﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺤﺮﻳﺺ ﻫﺮﮔﺰ ﺳﻴﺮ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی ﺴﺎﻟک
ﻔﻘﻴﺮ ﭼﻮﻥ ﻨﻴﺎﺯﻯ
ﺒﻤﺎل ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻟﺬﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﻓﻘﺮﻫم
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻓﻘﺮ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺃﻣﺮﻯ
ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻗﻴﺎس ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﻯ)
ﭘس ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﺭﺩ ﺧﻮﺩ ﺷﻔﺎ ﻭ
ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺒﮕﻴﺮﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺸﮑلاﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﻥکمک
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ (ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭلی ﻘﺮّﻩﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ولایت ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ ﺸﻔﺎﻯ
ﻨﺎ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺣتی
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺷﻔﺎﻯ ﺒﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺘﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺸﻔﺎﻯ ﺒﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﺪﺭﺩﻫﺎ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ درد کفر ﻭﻧﻔﺎق
ﻮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﮔﻤﺮﺍهی
اﺳﺖ (ﺍﻣﻮﺭﻯ اﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ ﺮﻭﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻔس ﻧﻘﺶ
ﻣﻨفی ﺒﺰﺭگی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺸﺪﻧﺪ. ﻭ ﺻﺎﺩﻕ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻋﻤﺎل ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺤﺮﺍفی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی
اﺟﺘﻤﺎعی ﻨﻴﺰ ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﺎﻳﺐ ﺍﺧلاﻗﻰ
ﺑﺎﻋث ﺯﺣﻤﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺗﻴﺮگی ﺮﻭﺍﺑﻄ
ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ ﺪﺭﺩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ)
ﭘس ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ( ﺷﻔﺎﻯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃﻖ
ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻥ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻘُﺮّﺕ
ﺍﻟﻌﻴﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳل ﻮلاﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺣتی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﺑﺎ
ﻋﺸق ﺁﻥ ﺑﺮﻭﻧﺪ
( ﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ولایت
ﻭ ﻭﺍﻟﻪ ﺷﺪﻥ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳل عباﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺳوآل ﻮ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﺧﻠﻖ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻧﮑﻨﻴﻢ
( ﺑﮑﻠی ﻤﻮﺿﻮع کلام
ﻤﻮلا ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ عثماﻧی ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻘﺮﺁﻥ ﻤﻮلا
ﺩﺭ ولایت ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ دو قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اکتشافی
محمد ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ولایت ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻘﺒﻮل
الهی ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
که ﻣﺨﻠﻮق الهی
هستند ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳت
هدﺍ ﻳتی کرﺩ ﮐﻪ
ﻫﺮ ولایت ﻓﻘﻴﻪ
ﺃﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺨﻠﻭﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺣﺎل ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﻭم ﻮ الهی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭولایت ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺧﻠق ﺨﺪﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﺪﺍ
حیوانی ) ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺁﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
( ﻭ ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﻤﻌﺮفیﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻋﺒﺎﺩ
ﻋﺎﺑﺪﺍﻥ عبد ﻣﻮﺑﺪ
ﻭ ﻣﻄﻴﻊ ولایت الهی
هستند. ﻭ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻣﺨﻠﻮقی ﻮ ﻧﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺘﻌﺒّﺪﻯ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻋﺎﺑﺪ ﻭ ﺑﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎملاﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺮﺍ ﻋﺒﺪ الله
ﻭﺍقبعی ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ)
ﻭﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ (ﻗﺮﺁﻥ
ﻮ ولایت ﻭ ﭘﻴﺮﮐﺎمل
ﻘﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃﻖ) ﺷﻔیعی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺷﻔﻴﻊ ﺷفع
ﻮ ﺟﻔﺖ ﻭ ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
ﻮ ﻫﻤﭙﺎﻟﮑﻰ ﺩﺭﺳﻔﺮ
ﺭﻭﻯ ﺸﺘﺮ ﮐﻪ ﺩﻭ
ﻃﺮﻑ ﮐﺠﺎﻭﻩ ﻣﺘﻌﺎﺩل
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺳﻔﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻮﺟﻪ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻯ ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺯﮔﺘﺮﻳﻥ
ﺘﺠﻠّﻯ الهی ﻤﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻋملا
ﺳﺎﻟک ﺒﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺴﺎﺑﻘﻪ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺗﮑﺎملاﺕ
ﻭ ﮐﻤﺎلاﺕ ﻭﻣﻌﻘﻮلاﺕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ هرﮔﻮﻧﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺒﺎﺷﺪ
ﻇﺮﻑ ﺩﻭﺭﻩ سلوک
الهی ﺨﻮﺩ ﮐﺴﺐ ﻣﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻳﻜﺸﺒﻪ
ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﺷﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎﻩ ﻳﺎ
ﻳﮑﺼﺪ سال اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی ﺒﻄﺮﻳﻘﺖﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ
کمال ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺟﺎﻳﺰﻩ الهی هر
ﺷﻬﻮﺩﻯ هزاﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭ ﺑﻴﻨﻴﺎﺯﻯ ﺒﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﻨمی ﺠﻬﺎﻧﻮم
ﺠﻬﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﻋﺼﺮ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴم
ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ کتاﺏ
ﭼﻨﻴﻥ ﺸﻔﺎﻋتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ ﮐﺴﺎنی
ﺠمع ﺁﻭﺭﻯ ﻮ ﺗﻨﻈﻴم
ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻮ ﺣﺬﻑ ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ
(ﺑﻘﻮل ﻤﻮلا) ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ صلاﺣﻴّﺖ الهی
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﻤﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭ ﺩﺷﻤنی ﺒﺎ ولایت
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺭث ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯﺗﺄﻣﻴﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم تا شرط ﮐﺎفی
از ﻧﻈﺮ الهی اﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻘﺎم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻳﺎ ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﻯ
ﺮﻭح ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﻤﻘﺎم
رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻠق
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﻣﻰ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ.
ﻭالّا ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺸﺮﻃ ﺁﺧﺮ ﻭ لاﺯﻡ
ﮐﻪ ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ اﺳﺖ ﺭﻭح ﻮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺘﻥ اﻭ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺷﺶ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺭﻭح ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ گدﺷﺘﻪ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهیﺸﺎفع هستند
ﮐﻪ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭﻫﻤﺴﻔﺮﻯ
ﺘﻌﻠﻴم ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﻭﻣﻮﺍﻓﻘﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ) ﻭ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺗﺼﺪﻳق کنندﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺭﺩ ﮐﻨﺪ) ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ( ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻔیع ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺮﻭحی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﻘﺎم الهی ﺮﻭح
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺸﻔﺎﻋﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﭘس ﺍﺯﻋﺒﻮﺭﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ اﺳﺖ. ﻭالّا
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ
ﻧﻪ ﺩﻟﻴلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﮐسی هستﻭﻧﻪ
ﺣﻀﻮﺭﻯ اﺯ ﺷﻔیعانی
ﭽﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﺣتی ﺤﻀﻮﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﮕﺮ ﺣﻀﻮﺭ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻣﺠﺪﺩ ﻧﻮعی
ﺨﻮﺩ ﺗﺤﻮﻳل ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﻴﺎﻡ ﭘس ﺍﺯﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍنی اﺯ ﺭَﺣِم
ﻤﺎﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﻣﺤﻠّﻯ
ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺍﺷﺖ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﺪﻳث
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ(
ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﻭ ﻭ ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ اﻧﺠﺎم گرﺩﺩ.
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﺤﻠّﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺤﻠﻮﻝ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﭼﻪ ﺑﺨلق
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ ﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ) ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻨﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﻫﺮ ﮐس
ﮐﻪ ﺷﺨمی کاﺷﺖ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺷﺨم ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻋﻤل ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻋﻤﺎل
گناه ﻭ ﺯﺷﺖ ﻭ ﻣﻨﻔﻰ
ﮐﻪ ﻭﺑﺎل ﺠﺎﻥ ﺮﻭﺡ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺸﺪﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
هم ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺷﺨﻢ
ﺯﺩﻥ ﻳﺎ ﮐﺸﺖ ﺗﺨﻤی
ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ) ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺷﺨمی ﻮﮐﺸتی اﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ (ﺟﺰ
ﮐﺴﺐ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻧﺘﺎﻳج
اﻟﻬﻰ. ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ عثمانی ﺑﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻮ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻭﺣتی اﮔﺮ ﺑﻔﻬﻤﺪو
ﺑﺪﺍﻥ عمل ﻨﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃﻖ ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴﻨﻰ ﻭ ﻗﺎﺋم
ﺰﻣﺎﻥ ﻭﻗﺎﺋم ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ سلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺮﺍ ﺑﻮﻯ ﻨﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭح ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺎ
قُرّهﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ الّا ﺑﺎ ﺑﺎﺭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭﺣتی
عباﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ ﺸﺮک
ﺁﻣﻴﺰ ﺟﺰ ﻓﺮﻭﺩ
ﺑﺰﻣﻴﻥ ﻮ ﺣﻘﺎﺭﺕﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣتی
ﻔﺴخ گیاﺎهی ﻮ ﺭﺳخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﻭﺳخ ﺘﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺮﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺩﻭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﺭﺳﻴﺪن به ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ
که خواهند داد
)ﭘس ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺷﺨم ﺰﻧﺎﻥ ﻮﮐﺸﺘﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻘﺮﺁﻥ ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻭ ﺑﺎﺷﻴﺪ ( ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴنی
ﻴﺎ ﻗﺎﺋم آل ﻤﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق ﻮ ﻧﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ ولایت
ﺳﻔﻴﻪ ﺍﺣﻤقی ﺴﻨّﻯ
ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﮐﻪ ﮐس
ﻭ ﻧﺎ ﮐﺴﻰﺍعلام
ﻮلاﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻮﻗﺎﺣﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺪﻫﻢ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻤﻦ همچنان ﺍﺯ ﻣﻦ
ﻭﺭﺳﺎﻟﻪ ﻣﻥ ﺘﻘﻠﻴﺪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺬﻫبی منحرف
ﺘﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯ ﺭﺍ ﺑﺪﻋﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺍﮔﺮ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﺩلاﻟﺖ
ﺍﺯ رَبّ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ رَبّ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺑﻮﻯ ﻤﻌﺮفی
کند ﻭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
رَبّ ﻭ ﻣﺮﺑّﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻫُﺪﺍ ﻭ ﺧﺪﺍ ﻭسک
ﺗﺠﻠّﻯ تور ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
الله ﺍﺳﺖ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
رَبّ ﻭ ﻣﺮﺑّﻯ ﻮ
ﻫُﺪﺍﻯ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ ﻭ ﺗﻮﺳل
عباﺩﻯ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻫﻴچ
ﺮﻭﺯﻧﻪ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی شهودی ﻮﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ) ﻭﺑﻨفع ﺨﻮﺩﺗﺎﻥ
اﺯ ﺍﻭ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
( ﻧﺼح ﻨﺼﻮﺣی سلوک
الهی ﻭﺗﻮﺑﻪ ﻳﺎ
ﺗﺮﻙ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺍﻋﻤﺎل
ﺁﻥ ﻮ ﺗﺮک گناﻫﮑﺎﺭﻯ
هاﻯ ﻘﺒﻠﻰ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
الهی ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺣﺮﺍم
ﺒﮕﻮﻳﺪ. ﻧﻪ ﺁﻧﮑﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ گفته ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻴﮕﻨﺎهی ﺪﺭﻋﺪم
ﺴﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی عباﺩﺕ
ﺩﺭ ﻋﺪم ﺴﻠﻮﻙ ﺷﺮک
ﻮﺭﺯﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻭ ﻧﻈﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﺘّﻬم
کنید ( ﮐﻪ مولا ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺗﻤﺎم اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
عثماﻧﻰ ﺍﻳﺮﺍﺩ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺁﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟی ﺘﺼﺤﻴح ﻮ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻧﻈﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻓﮑﺮ
ﻭﺑﺪ ﺩلی ﺒﺎ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺮ الهی ﻨﻤﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣی اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﻮﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻈﺮ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ گفته ﭘﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
(ﻣﺠﺪّﺩ) ﻫﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﻥ اﺳلام گفته
ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ حسنی  هر ﺯﻣﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎملاﻥ حسینی
اﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﻭﺳﻄح عقل
ﻔﺼل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻋﻤلی ﻮ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺍصلاحی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭﻫﺮ
ﺳﻄﺤی که بوﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﻭﻫﺎم ﺬﻫﻨی ﻮ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ ﻔﮑﺮﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺣﻘﺎﻳق اﺣﺘﻤﺎلی
ﻨﻴﺰ ﺩﺷﻤنی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻋث ﻏﺸاء
ﻮ ﭘﻮﺷﺸی ﺒﺮﺍﻯ
ﻔﻬم اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﻓﻬم ﻘﺮﺁﻥ کتابﻭ
ﮐلاﻡ ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻪ ﻏﺶ
ﻭ ﺗﻘﻠّﺐ ﻭ ﺃﻣﺮ
ﻣﻌﮑﻮسیﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ
ﺤﻘﺎﻳق اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ ﻨﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ ﺒﺎﻃل
اﺳﺖ) ﻭ مولا ﺩﺭ
ﺧﻄﺒﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭند ﺳﺒﺤﺎﻥ
کسی ﺮﺍ ﻣﻮﻋﻈﻪﺍﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻘﺮﺁﻥ کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﺒﺮﺍﻯ
کسی ﻨﮑﺮﺩﻩ. ﭼﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﺒﺎ
ﻓﻬﻢ ﺳﻠﻮکی ﺁﻥ
ﺒﺎ ﮐﻤک أﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﻳﺎ ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃﻖ
ﻭﭼﻪ ﻫﺮ ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺎﺯﻯ هم ﺒﮑﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻮ ﻃﻠﺐ ﺩﻟﻴل
اﺯ ﭘﻴﺮالهی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ معرفی
شده خد ذاوند ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭﻧﻴﺎﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺎﻟﻚ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺳﺖ
ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺍﻭ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭ ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ هممگاﻥ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭحی ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮﺑﻬﺸتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ ﺗﻥ ﺒﺸﺮﻯ اﻭ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﺷﺪﻩ. ﮐﻪ ﺗﻦ ﻗﺒﺮ
ﺭﻭح اﺳﺖ ﺗﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺎس ﺗﻥ ﺒﺘﻦ ﺑﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ سلوک
الهی ﺷﻮﺩ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺮﺁﻥ ﺒﻬﺘﺮ ﻭ ﻣﺤﮑم
ﻮ ﻣﻄﻤﺌﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ( ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل
عباﺩﻯ ﻮ ﺗﻌﺎلی
ﺮﻭﺣﻰ ﻭﻋﺮﻭج ﻮ
ﺍﺳﺮاء ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻭ ﺳﺒﺐ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺃﻣﻴﻦ ﻗﺎﺑل اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ (ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻭم ﻮ ﺗﻮﺳل عباﺩﻯ
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻮﺟﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺃﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪفع ﺸﺮک
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺃﻣﻴﻦ
ﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭﻫﻮم
کنندﻩ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ می ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻫﻤّﺖ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮﻋﺸق
ﻮ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ) ﻭ ﺭﺑیع ﻮ
ﺑﻬﺎﺭ ﻗﻠﺐ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﮐﻪ ﺑﻬﺎﺭ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ گیاﻫﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮ ﺧﺸکی
ﺰﻣﺴﺘﺎنی ﻮ ﭘﺎﺋﻴﺰﻯ
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺪﺭ سلوک
الهیﺣﻘﺎﻳق ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩل
ﻮ ﺫﻫﻦ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی غیر ﺳﺎﻟک ﺒﻬﺎﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﻤﺮﻭﺭ
ﻧﻴﺰ ﺧﺸک ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
علم ﺪﺭ ﺁﻥ هست( ﻋﻠﻮم
الهی ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی
ﻮ ﻟﺪﻧّﻯ ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
اﺯﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ قُرّهﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺁﻧﻬم که ﻋﻠﻮم ﻔﻴﺰﻳکی
ﻮ ﺗﮑﻨﻴکی ﻮ ﻓﻀﺎئی
ﻮ ﺃﺗمی ﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ کتاب ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻋﻠم ﻤﺎﺩﻯ
ﺒﺮ ﺣﺴﺐ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
فصل ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی هست.
ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎل ﻨﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺭﻓﺎهی
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻴﺎج
ﻤﺎﺩﺭ ﺍﺧﺘﺮﺍع
اﺳﺖ. ﻭ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
علمی ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
علم علما ﻧﻴﺰ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻮل ﻮ ﺗﺴﻠّﻄ
ﻮ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭلی مفهوم (علم)
ﺪﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﭼﺸﻤﻪﻫﺎ
ﺑﺤق هر ﻳک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﻴﺰ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎئی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭلی
ﺘﻨﻬﺎ ﻳکی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ۳۱۳
ﻧﻔﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮفی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک کاﻓی
اﺳﺖ) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻠﺐ ﻭﺳﻴﻠﻪ مُجاز
و ﺣلالی ﭽﻮﻥ ﻘﺮﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺖ (ﻗﻠﺐ ﺩل ﻮﺫﻫﻥ
ﻮﺭﻭﺍﻥ ﻮﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی ﻮﻓؤﺍﺩ ﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺪﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﻮﺩ ﻭ
ﺑﺤﻠﻮل ﻮ ﺑﺠلاﻯ
ﻨﻮﺭﺍنی ﺒﺎ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
الهی ﺒﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮ ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺮﺍ ﺭﻭﺷﻥ
ﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ) ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﻣﺘﺬﮐّﺮﺍﻥ
ﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻔﺮﺍﻣﻮشی
ﺰﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
(ﻣﺘﺬﮐّﺮﺍﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﻓق ﺸﺪﻩ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻠﺤق گرﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺃﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﺸﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺒﺎﻃنی ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﻭلیّ الهی
گمنام اﻣﺮﻭﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺃﻫل اﻟﺬﮐﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﻮﺳﺘﻥ ﺒﻮلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻧﺎس ﻣﺮﺩم
ﻨﺎس ﻮ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم ﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﻮ ﻓﻄﺮﻯ ﻮ
ﻃﺒﻴﻌی سلوک
الهی ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﻳﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺍعلام
ﻤﺴﻠﻤﺎنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ ﻭ ﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻮﻥ ﺒسلوک
الهی ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺳﭙس ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮ ﺍﻣﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺭﺩﻧﺪ
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ولایت
ﭼﻮﻥ ﺒﻤﻮلا ﺭﺳﻴﺪ
ﻭ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻧﺪ
ﻭﺣتی ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺪعی ﻮلاﻳﺖ ﻋﻠﻰ
ﺩل ﺒﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ هر ولایت
ﻓﻘﻴﻪ ﺑﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻌﺒّﺪﺍﺕ
ﺷﺮک ﺁﻣﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ الهی ﺮﺍ ﺣتی
ﺁﺯﺍﺭ ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻋﺎﻟم ﻮ ﻣﺠﺘﻬﺪ
ﻭ الهی ﻮﺭﻭﺣﺎنی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﺪﺭﻟﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﮐﺎﺫﺏ
ﻭﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺗﻠﺒﻴس ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
الهی ﺨُﻨثی ﺸﺪﻩ
ﻭ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﮕﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭘﻴﻮﺳﺘﻥ
ﺒﻬﺮ ﻣﺬﻫﺐ ﻭ ﻣﮑﺘﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮ ﻓﻘﻴﻬﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی همگی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺁﺏ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﮕﻮﺩﺍﻝ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻣﺘﻨﺎﺳﻮﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﺴﻴﺎﻥ ﺰﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮلا ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
هستند ﮐﻪ ﺩﺭک ﻛلاﻡ
مولا ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﺗﻤﺎک ﺤﺠّﺖ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭلی اﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﻓﺮﺩﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻓﺮﺩﺍئی که ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﺎﺯ
ﺧﻴلی ﺪﻳﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ ﺑﻬﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺒﻬﺸتی
ﺴﻄح ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﺎﻟﻪ مولا
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺎم ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ.ﮔﻮئی
هیچ اﻧﺴﺎﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪ
با تکاملات تولدات
پیشین ﻭﻋﺎﻗلی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭک ﺁﻧﺎﻥ ﻮ ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎل ﺨلاﻑ
ﻣﻨﻄق ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﮔﻔﺘﮕﻮئی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ شش ﺷﻬﻮﺩ
مقدماتی
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺸﻬﻮﺩ و شروط
لازم
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﭙﻨج
ﺘﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺳﭙس
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭلی
هر ﺩﻳنی ﺒﺮﺗﺮ
ﺗﺎﺯﻩ ﮐلاسی
عملی ﺒﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ هستند
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻧﺴﺎن هاﻯ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺎ ﻓﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ عقب ﺗﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻫﻤﺎﻥ
اﻧﺒﻴﺎﻯ اﻭلی
اﻟﻌﺰم ﭙﻴﺸﻴﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻋﻤل کنند ﮐﻪ
ﺃﻫل کتاب
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی وایت
خود را
ﺪﺍﺭندﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻫﺮﻳک
هزﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ شهود
هفتم ﻭﻋﺮﺵرَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ شهود
هشتم
ﻤﻴﺮﺳﻴﻨﺪ
آنگاه هر شهود
آنها پنجاه
هزاز سال
خواهذ بود . ﮐﻪ
ﺭﻭح ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻋلی ﻮ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﮐﺎملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻄیع
ﻤﻬﺪﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ اﻟﻬﻰﻳک
ﺸﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻯ
ﺒﺮﺗﺮ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ
ﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﻭﺍح ﻤﻮفق  ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
بی اﻧﺘﻬﺎ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﻔﺮﺿی ﻨﻮﺭ رَبّ
الأرباب الله
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺪﺭ
ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ الّا
ﻧﻪ ﻫﺴتی ﻮ ﻧﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﻧﻪ ﺗﮑّﺎملاﺕ
ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ علی
ﻮ ﮐﻤﺎلات الهی
ﻨﻬﺎﻳتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ) مولا
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﭘﻴﺎم ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺤﮑم
ﻔﻴﻤﺎ ﺑﻴﻥ
ﺸﻤﺎ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻔﺼل
ﻮﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺷﻮﺧﻰ (ﺑﺮﺩﺍﺭ)
ﻧﻴﺴﺖ ( ﺣﮑم
ﺮفع اﺧﺘلاﻑ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ کتاب
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺬﺍﻫﺐ
باطل ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻣﺒﺘنی ﺒﺮ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎج
ﺸﺨﺼﻰ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﻘﺮﺁﻥ
ﺸﻨﺎسی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ سلوک
الهی ﻮ ولایت
ﻭ
ﺩﺭﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺤﺮﻑ ﺁﺧﺮ ﻭ
ﻓﺼل ﻮ ﺟﺪﺍ
ﺳﺎﺯﻯ ﺤق اﺯ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺯﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اهریمنی
قهقرائی ﻭ ﻧﻈﺮ
ﻧﻬﺎئی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﻭ ﺟﻬﻨم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺧﻄﺎﺏ ﮐلاﻡ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻄﺐ
ﻭﺧﻄﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺣﺮﻑ ﭘﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﻓﻊ
ﺧﻄﺎﻯﺨﻮﺩ و
اختلافات بین
خود ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﺣﮑﺎم ﺴﻠﻮکی
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺃﻧﺪکی اﺯ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک هست.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺣﮑﺎم
ﻮ ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ ﺟﺰئی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﻔﺘنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺣﻮﺍل
ﭙﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﺣﻮﺍل
ﺮؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺁﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻗﺒلی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﭽﻴﺰﻯ
اﺯ ﺍﻳﻥ
ﺪﺍﻭﺭﻯ هاﻯ اﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻯ
ﺠﺒّﺎﺭ ولایت
ﺩﺍﺭﺩ ( ﻧﻪ
ﺯﻭﺭﮔﻮﻳﺎﻥ ﻮ
ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺮﺩﻡ ولایت
ﺳﻴﺎسی ﻮﺩﻳنی
ﻘﺸﺮﻯ ﻮ
ﻣﺬﻫبی ﻨﻤﻮﺩ
که ﻮلاﻳﺖ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻮ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ
ﻨﻤﻮﺩﻥ ﺷﺮﻙ ﻣﺤﺾ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺮک ﺨﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭفرﻋﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ ﮐﻪ (ﺃﻧﺎ
ﺭﺑّﮑم
اﻟﺄﻋﻠﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ چون
عالمند کهعلم
الهی و شهودی
ندارند)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻗﺼم
ﻮ ﺩﻭ ﻗﺴﻤﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
(ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
هر ولایت
ﻓﻘﻴﻪ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺘﺎبع
هر ولایت
ﻓﻘﻴﻪ ﺑﺪﻭﻥ
اﺳﺘثنا ﺣتی
ﺒﻨﺎم ﺸﻴﻌﻪ ولایت
ﻋﻠﻰّ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺳﻔﺮﻯ
ﺴﻠﻮکی
ﻮﻣﻌﺮﺍج ﻮ
ﺍﺳﺮاء ﺒﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐسی هم
ﺒﺎ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ عثمانی ﭘﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ ولایت
ﻭﺗﻌﻬّﺪﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ که ﻘﺼم
ﺠﻬﻨﻤی ﺸﻮﻧﺪ.
و ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻤﺪﺍﻭم ﺒﺮﻭﻧﺪ
ﻭ ﺻﺪ ﻣﺬﻫﺐ
ﻣﺴﺘﻨﺪ
ﺑﮑﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ کمر ﮐسی
ﻨﺸﮑﺴﺘﻪ
ﻭﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭلی
ﺘﻤﺎﻡ
ﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ الهی
ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎنوم ﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﭙﻴﺮ الهی ﺒﻤﻌﺮﻓی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﻬّﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻧﻮﺍهی ﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺟﺒّﺎﺭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺣﺮﻑ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻭلی اﻧﺴﺎﻥ
عاﻗل ﻮ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻋﻤل سلوک
الهی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺩﺭ
ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻥ
ﺃﻣﺮﻳﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ) ﻭ
ﻳﺎﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺍﻟﺘﻤﺎس ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﻫُﺪﺍ ﻭ
ﻫِﺪﺍﻳتی ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺯﻏﻴﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﻄﻠﺐ
ﮐﺮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺿلاﻟﺖ
ﻭﮔﻤﺮﺍهی
ﻤﻴﺪﻫﺪ (ﺍﮔﺮ
ﺩﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻫﺮ
ﻭلیّ ﻔقیهی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﻋملا
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
اﺳﺘﻨﺒﺎﻃ
اﺣﮑﺎم ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی اﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﭙﻴﺮ الهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭند ﺑﺎﻳﺪ
ﻫُﺪﺍ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل
عباﺩﻯ ﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻏﻴﺮ ولایت
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ ﭙﻨج
ﺸﻬﻮﺩ نهادی  ﺑﺎ ﭘﻨج
اولی
اﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺂﻣﺪﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻫُﺪﺍ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪفع
ﺸﺮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ۳۱۳
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺪﻩ آنها
موجود ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫُﺪﺍ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃﻖ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
هُدﺍ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ عترت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اُﻣّﻯ ﺸﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭ ﻫﺮ ﻳک
ﺤﺴﻴنی ﺰﻧﺪﻩ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﺰﻳﺎﺭﻩ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﺗﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﺒل ﻮ ﺑﻨﺪ
ﻣﺤﮑم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ (ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﻮلاﻳﺖ
ﻭﻧﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻧﻰ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﺎلی
ﺮﻭﺡ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺳﺮاء ﻮ
ﻣﻌﺮﺍج
ﺒﻌﻮﺍﻟم اﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺎلا
ﺑﺮﻭﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺒﻨﺪ ولایت ﻭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻔﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
تا ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﻧﺎ ﻓﺘﺪﻟّﻰ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎ
ﺭﺳﺎﻟﺖ الهی ﻮ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ هدﺍﻳﺖ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﺗﻌﻠﻴم ﺪﻳنی
کسانی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻌﺮفی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم
ﻤﺮﺩﻡ ﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ سلوک
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪﻫﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﮐﻤک
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻯ
الهی ﺮﻭح
ﺴﺎﻟﮑﻰ ﺭﺍ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ) ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ هماﻥ
ﺬﮐﺮ ﺣﮑﻴم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻗﺮﺁﻥ
کتاﺏ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩﻭلی
ﻔﻠﺴﻔﻪ سلوک الهی
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﻋﻠمی ﻮﻣﻨﻄﻘﻰ.
ﻭﺗﺎﺯﻩ ﻓﻬم اﻳﻥ
ﺤﮑﻤﺘﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﮐﻤک
ﺃﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺁﻧﻬﺎﻯ
ﻨﺎﻃق ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭالّا ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ که ﺟﺰ
ﺗﻔﺮﻗﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﻤﺮﺩم ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﭘﻴﺶ
ﻧﺒﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ولیّ
ﮐلام اوﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬم
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮﻋﻘﻞ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻠﺴفی
ﻮﻣﻨﻄقی ﻮﻋﻠمی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺳﻄح
عقل ﻮﻋﻠم ﺠﻤﻌﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻭﺗﺤﺼﻴل علوم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ مولا
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺮﺁﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺣﮑﺎم ﺠﺰئی ﻮ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻨﺎﺳﺐ
مشکلات روان
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮ ﻣﮑﺎﻥ
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺼﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴم اﺳﺖ. (ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺼﺮﺍﻃ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﺬﺍﻫبی
ﻤﺘﻀﺎﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ولایت ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃﻖ
ﭘﻴﺮ الهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺍﺳﺘﺮﻳﺖ
ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻘﺎﺋم ﻮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻴچ
ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺒﻬﺸﺖ خدا ﺟﺰ
ولایت ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ عثمانی
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻴک ﻘﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃق
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎل سلوک
الهی کاﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺗﮑﺎملاﺕ
ﻃﺒﻴﻌی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﮐلاس ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺭ ولایت الهی
ﺰﻣﺎﻥ اﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ) ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺯﻳﻒ ﻭ
ﺑﺎﻃل ﻨﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ ( ﮐﻪ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺘﻔﺴﻴﺮﻯ هر ﮐس
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﺘﺎﺏﻋثماﻥ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻬﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻓﺎﺳﺪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﺎﻟﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺤﺘﻮﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﭘﻮﺳﻴﺪگی ﺪﺭ
ﺁﻭﺭﺩ ( ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺋم
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺷﮑﻞ ﻧﻮﺷﺘﻥ
کلماﺕ ﻭﻳ
ﺎﺷﮑل گفتن
کلماﺕ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﺬﻫﻨﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎم
ﻣﻨﻮﺷﺘﻪﻫﺎ ﻭ
ﮔﻮﻳﺸﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ کتاب
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس
ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ کتاب
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍج
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ الهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﻘﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ولایت ﻭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰﻫﻤﭽﻨﺎﻥاﺯﻋﺼﺮ
ﺁﺩن ﺘﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻳک ﺨﻄ
ثاﺑﺖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺁﻥ ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ ولایت
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺑﺎ ﻫﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻣﻰ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ ﻮ ﮐلاسی
ﺒﺎلاﺗﺮ
ﻭﺻﻔﺎﺕ الهی
ﺘﺮ ﺁﺷﻨﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻴﮑﺴﺎﻥ عرﻓﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ
ﺑﺎﻫم
ﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
اﻓﺮﺍﺩ ﺣﻘﺎﻳق
ﺒﺎﻃنی کتاب
ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺣﻘﺎﻳق ﻘﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﻮلاﻳﺖ
ﺭﺍ ﺑﺎﻃل ﻨمی
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻭل
هوﺳﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑُﺸﺪ
ﺑﻌﺪ ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧند
ﮔﻮﺵ ﻓﺮﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﺗﺎ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺍﻭ ﻧﮑﻨﺪ
ﻭﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ
ﺭﺩّ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺁﻥ کهنه ﻭ
ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ (ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﭽﻨﺪ
ﻧﻔﺮ ﺳﺎﻟک ﻮلاﻳﺖ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺃﮐثرﻳّﺖﻋﻈﻴﻤﻰ
ﻓﮑﺮ سلوک
الهی ﻮ ﺣتی
ﻤﻘﺼﻮﺩ ﺍﺻلی
ﻘﺮﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏ
ﺭﺍ ﻧمی
ﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﻭﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺘﺠﺪﻳﺪ ﺣﻴﺎتی
ﺪﺭ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ فرهنگ
ﻋﺼﺮ ﻭسطح ﻋﻘل
چمعی ﺮﺍﻳج
ﺰﻣﺎﻥ ﻭﺣتی
ﺰﺑﺎﻥ هر ﻗﻮم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺁﻥ هم
ﭽﻨﺎﻥ ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰﻋﺠﺎﻳﺐ
ﺁﻥ ﻤﻨﻘﻀی
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﮐﻬﻨﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ (
ﻭﻋﺠﺎﻳﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺮﺁﻥ ولایت
ﻭقرّه های
شهودی و
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺸﺒﺎﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﮐس
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻋﻠﻤﺎ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺴﻴﺮ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ(
ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺯﻋﻠم ﺴﻠﻮک
ﻮ ﺗﺠﺎرَبّ
ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﻧﻪ
ﺍﺯﻋﻠﻮم
ﻔﻴﺰﻳکی ﻮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻓﻘﻬی ﺒﺎﻃﻞ
خرافاتی ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬم ﺰﺩﻥ اﺑﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺫﻫنی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ
ﻗﺮاءﺖ ﻗﺮﺍﻥ
کتاﺏ
ﺩﻭﭼﺎﺭﺣَﺪَث ﻭ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﻭ
ﺷﺮک
ﻮﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی بیشتر
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ)
ﻭﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺃﺟﻨّﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻌنی
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ ( ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺃﺟﻨّﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
عقب ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﻓﺼل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯﻮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
عقل ﻮﻋﺸق لاﺯﻡ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﮐﺸﺶ
ﺭﻓﺘﻥ ﺒﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭح ﻮ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ (
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ)
ﺍﺟﻨّﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻗﺮﺁﻥ عجیبی
ﻤﻴﺸﻨﻮﻳﻢ ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺭﺷﺪ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ( ﮐﻪ
ﮔﺎهی ﺃﺟﻨّﻪ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﮔﺎهی ﺒﻤﻌنی
اﻧﮑﺎﺭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ مولا ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ عجیب ﻳﺎ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﻭﻧﺎ ﺁﺷﻨﺎ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ ﻗﺒلا
ﻗﺮﻳﺶ ﻭﺣتی
اﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳق ﺪﻳنی
ﻮﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻭﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺒﺮﻯ اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎم
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻬﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺭﺷﺪ ﻋﻘلی
ﺘﮑﺎﻣل ﻨﻮﻋﻰ
ﻭ ﺍﺭﺷﺎﺩ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻏﻴبی اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺧﺒﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﭘس ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺻﺎﺩق اﺳﺖ(
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﻘﺮﺁﻥ کتاب
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﺑﺎﻫم ﺒقرآﻥ
اﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻭسلوک الهی ﻮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ معیار
داوری الهی
ﺍﺳﺖ. ﻭالّا
ﮔﻮﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﮐﺎﺫﺏ ﻭ ﮐﺎﻓﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺪﺍﻥ
عمل کرﺩ ﺃﺟﺮ ﻭ
ﻣﺰﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ (ﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺰﺋﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃق ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺟﺮﺍ
ﻭﻋﻤل ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺃﺟﺮ ﻭ ﻣﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻯ ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
عقلی ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
هاﻯ ﻤﻴﻨﻮﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻌﺘﺼم ﺸﺪ (ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺳﻠﻮکی ﻨﻤﻮﺩ و
نه کتاب قرآن )
ﺑﺼﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴم هدﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ (
ﻭدرطریقت
سلوک الهی
ﺍﻣﻴﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ) ﻭﻫﻤﺎﻥ
کتاب عرّﻳﺰ
ﺍﺳﺖ ( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ عرّﻳﺰ
ﺗﻮﺍﻧﺎ ﻭ عرّﺕ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎهی ﻫﺴتی
ﻮ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺧﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻫﻤﻴﺸﮕی
ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺃﺯل ﺘﺎ
ﺃﺑﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ.
ﻭﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌلی ﺪﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒلی
ولایتهای
ﭙﻨج اﻭلی
اﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺸﻴﻥ ﺮﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭک ﻛلام
سطح الهی برتر
ﻮلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻗﺮﺁﻥ که ﺑﺎﻃل
ﺪﺭ ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ (ﻳﺎ
ﺑﺎﻃﻠﻰ ﺍﺯﺁﻥ
ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﺒﻴﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺑﺎﻃل
ﺮﺍ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ عثمانی
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﻤﻰ
ﮐﺸﻨﺪ. ﻭلی اﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ولایت
ﻭسلوک الهی
ﻫﻴچ ﺒﺎﻃلی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺤﻘﺎﻳقی
ﻨﺮﺳﻨﺪ
ﺑﺒﺎﻃلی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺭؤﻴﺎئی
ﻔﺎﻧﺘﺰﻯ ﻮ
ﺟﺎﻟﺐ ﻭ
ﻧﻮﺭﺍنی
ﻮﮔﻮﻫﺮﻳﻦ
ﺍﺯﻋﻮﺍﻟم الهی
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺍﺯ ﻗﺒل اﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﻧﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑطلاﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ. (ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﻭ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ که
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻨج ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
اولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺸﻴﻥ هستند.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻨج ﺘﻥ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺁل عبا
ﻧﺎم
ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺗﻀﺎﺩﻯ ﺒﺎ
ﺁﻳﺎﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
گذﺷﺘﮕﺎﻥ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﺯ
ﺗﻀﺎﺩﻯ ﺪﺭﻫﺪﻑ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺒﻌﺪﻯ ﺪﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﻤﺎم کاملاﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻘﺒلی
و ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﺰﻳلی
اﺯﺣﮑﻴم ﺤﻤﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( اکر
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﺯل ﺸﺪﻩ ﻭلی
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻭ ﺣی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ الهی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی ﺁﻥ
ﺪﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ
ﺘﻨﺰﻳﻞ ﻫﺪﺍﻯ
ﺴﺎﻟک
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ اﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻨﺰﻳلی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻳتی ﻮ
ﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ ﻭ
ﺁﻳﺪﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺭﺳﻮل اﺭﺳﺎلی الهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻧﻘلاﺑﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺬﺍﺕ
ﺭﻭﺣی اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﺁﻳتی ﻮ علاﻣتی
الهی ﺪﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺮﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﮑﻴم ﺒﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﺑﺎﺣق
ﺘﺤﮑّﻢ ﻭﺣﺎﮐم
ﺒﺎ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﺣﻮﺍل
ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ خود و
نه قضاوت محاکم
شرعی .ﻭﺣﻤﻴﺪ
است ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ الله
ﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎئی
ﺤﻤﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻌلا ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﺘﻮﺳل ﻮ
ﻣﺘﺄﻟّﻪ
ﻭﻣتشبّث
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ. ﻭمولا
ﻋملا ﺑﻴک
ﺴﺎﻟک
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎئی
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﺍﻭﻯ
ﻘﺴﻤﺘﻬﺎئی ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻨﻘﻞ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
اﺧﺘﺼﺎﺻی ﻮﺟﺰئیات
سلوکی ﮐﻪ مولا
ﺑﻮﻯ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.)

حدیث
8176 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ89ﺹ25ﺑ بحار)
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﻄﺒﻪﺍﻯ
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮلا
ﺧﻄﺒﻪﻫﺎﻯ ﻤﻮلا
ﺑﺮﺍﻯ عموم
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺟﻨﺒﻪ
ﮐﻠّﻯ ﻮﺗﺸﻮﻳق
ﻮ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ولایت
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺧلاﻓﺖ
ﺳﻴﺎسی او.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻨﺸﻬﺪ
ﺃﻥ لا ﺍﻟﻪ الّا
الله ﻭﺣﺪﻩ لا
ﺷﺮﻳک ﻠﻪ ﻭ
ﺃﻥّ ﻤﺤﻤﺪﺍ
ﻋﺒﺪﻩ ﻭ
ﺭوﺳﻠﻪ
ﺃﺭﺳﻠﻪ ﺑﮑﺘﺎﺏ
ﻓﺼّﻠﻪ ﻭ
ﺃﺣﮑﻤﻪ ﻭ
ﺣﻔﻈﻪ ﺑﻌﻠﻤﻪ
ﻭ ﺃﺣﮑﻤﻪ
ﺑﻨﻮﺭﻩ ﻭ
ﺃﻳّﺪﻩ
ﺑﺴﻠﻄﺎﻧﻪ
ﻭﮐلؤه ﻣﻥ ﻠم
ﻴﻨﺘﺰﻩ ﻫﻮﻯ ﺃﻭ
ﻳﻤﻴل ﺒﻪ
ﺷﻬﻮة لا
ﻳﺄﺗﻴﻪ
ﺍﻟﺒﺎﻃﻞ ﻣﻥ
ﺒﻴﻥ ﻴﺪﻳﻪ ﻭ لا
ﻣﻥ ﺨﻠﻔﻪ
ﺗﻨﺰﻳل ﻤﻥ
ﺤﮑﻴم ﺤﻤﻴﺪ ﻭلا
ﻳﺨﻠﻘﻪ ﻃﻮل
اﻟﺮﺩ ﻭلا
ﻳﻔﻨی غجاﺋﺒﻪ
ﻣﻥ ﻘﺎﻝ ﺑﻪ
ﺻﺪﻕ ﻭ ﻣﻥ عمل
ﺒﻪ ﺃﺟﺮ ﻭﻣﻥ
ﺨﺎﺻم ﺒﻪ ﻓﻠﺞ
ﻭ ﻣﻥ ﻘﺎﺗل ﺒﻪ
ﻧﺼﺮ ﻭﻣﻥ ﻘﺎم
ﺒﻪﻫَﺪﻯ ﺍﻟی
ﺼﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴﻢ ﻓﻴﻪ
ﻧﺒﺄ ﻣﻥ کاﻥ
ﻘﺒﻠﮑﻢ
ﻭﺍﻟﺤﮑم فیکم
ﻭﺧﺒﺮ
ﻣﻌﺎﺩﮐﻢ ﺃﻧﺰﻟﻪ
ﺑﻌﻠﻤﻪ ﻭ
ﺃﺷﻬﺪ ﺍﻟملاﺋکة
ﺑﺘﺼﺪﻳﻘﻪ
ﻗﺎل الله ﺟل
ﻮﺟﻬﻪ ﻟﮑﻥ الله
ﻳﺸﻬﺪ ﺑﻤﺎ
ﺍﻧﺰل اﻟﻴﻚ
ﺃﻧﺰﻟﻪ
ﺑﻌﻠﻤﻪ ﻭ ﺍﻟملاﺋکة
ﻳﺸﻬﺪﻭﻥ ﻭ
ﮐفی ﺒﺎلله
ﺷﻬﻴﺪﺍ ﻓﺠﻌﻠﻪ الله
ﻧﻮﺭﺍ ﻳﻬﺪﻯ
ﻠﻠّتی هی
ﺃﻗﻮﻡ ﻭ ﻗﺎﻝ
ﻓﺎﺫﺍ ﻗﺮﺃﻧﺎﻩ ﻓﺎﺗبع
ﻘﺮﺁﻧﻪ ﻭﻗﺎل
اﺗّﺒﻌﻮﺍ ﻣﺎ
ﺍﻧﺰل اﻟﻴﮑم
ﻤﻥ ﺮﺑّﮑﻢ ﻭلا
ﺗﺘّﺒﻌﻮﺍ ﻣﻥ
ﺪﻭﻧﻪ ﺃﻭﻟﻴاء ﻗﻠﻴلا
ﻣﺎ ﺗﺬﮐّﺮﻭﻥﻭﻗﺎل
ﻔﺎﺳﺘﻘم کما
ﺍُﻣﺮﺕ ﻭﻣﻥ
ﺘﺎﺏ ﻣﻌﻚ ﻭلا
ﺗﻄﻐﻮﺍ ﺍﻧّﻪ
ﺑﻤﺎ ﺗﻌﻤﻠﻮﻥ
ﺒﺼﻴﺮ ﻓفی
اﺗّﺒﺎع ﻤﺎ ﺟاءکم ﻤﻥ الله
ﺍﻟﻔﻮﺯ
ﺍﻟﻌﻈﻴﻢ ﻭ فی
ﺘﺮﮐﻪ ﺍﻟﺨﻄﺄ
ﺍﻟﻤﺒﻴﻦ ﻗﺎﻝ
ﺍﻣﺎ
ﻳﺄﺗﻴﻨّﮑم
ﻤﻨّﻯ هُدﻯ ﻓﻤﻦ
ﺍﺗبع هُدﺍﻯ ﻓلا
ﻳﻀل ﻮ لا
ﻳﺸﻘﻰﻓﺠﻌل فی
اﺗّﺒﺎﻋﻪ ﮐلّ
ﺨﻴﺮ ﻳُﺮﺟی
ﻔﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺍﻟﺂﺧﺮة
ﻓﺎﻟﻘﺮﺁﻥ
ﺁﻣﺮ ﻭ ﺯﺍﺟﺮ
ﺣﺪّ ﻓﻴﻪ اﻟﺤﺪﻭﺩ
ﻭﺳﻥّ ﻔﻴﻪ
ﺍﻟﺴُﻨﻦ ﻭ ﺿرَبّ
ﻓﻴﻪ ﺍﻟﺄﻣثاﻝ
ﻭﺷﺮع ﻔﻴﻪ
ﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻋﺬﺍﺭﺍ ﺃﻣﺮﻧﻔﺴﻪ
ﻭ ﺣجّة ﻋلی
ﺨﻠﻘﻪ ﺃﺧﺬ
ﻋلی ﺬﻟک
ﻤﻴثاﻗﻬﻢ ﻭ
ﺍﺭﺗﻬﻥ علیه
ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ
ﻟﻴﺒﻴّﻥ ﻠﻬم
ﻤﺎ ﻳﺄﺗﻮﻥ ﻭ
ﻣﺎ ﻳﺘّﻘﻮﻥ
ﻟﻴﻬﻠک ﻤﻥ هلک
عن ﺒﻴّتة ﻭ
ﻳﺤﻴی ﻤﻥ ﺤیّ
عن ﺒﻴنة ﻭ ﺍﻥ الله
ﺳﻤیع علیم  ﻭﮔﻮﺍهی
ﻤﻴﺪﻫﻴﻤم که
ﺟﺰ الله ﺍﻟﻪ ﻭ
ﺧﺪﺍئی ﻴﻨﻴﺴﺖ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎئی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺷﺮﻳﮑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. (ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺪﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻫﺴﺘﻰ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ سلوک
الهی ﻫﺪﻑ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺟﺰ ولایت
ﺯﻣﺎﻥ ﻮ
ﺯﻧﺪﻩﻭ ﺳﺎﺋل
ﺘﺄﻟّﻪ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺘﺠﻠّﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻥ ﺘﮑﺎملاﺕ
ﺭﻭﺣی ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺷﺮﻳکی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻴچ ﺸﺮﻳک ﻮلاﻳﺖ
ﻫم ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ولایت
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻬی
ﺴﻨّﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳنی غیر
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﺷﺮﻳﮑﺎﻥاﻭ
ﻭ ولایت ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭلیّ ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﺮفی
ﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺭﺳﻮﻟﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (
ﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻨﻴﺰ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﻭﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻨﺪگی ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ثاﺑﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭ
ﺳﻔﺎﺭﺕ الهی
ﺒﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻔﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ هدﺍﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭﻳﮋﻩ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم ﻮ الهی
اﻭﺭﺍ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﮔﺮﺍﻧﻪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺣی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﺪنی ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩﺍ ﻭﺍﺭﺩ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﻘﺒﺮ ﺗﻥ اﻭ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺘﻬﻠﻴﻞ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﮕی اﻟﻬﻰﻭ
ﺫﮐﺮ ﻧﺒﻮﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺭﻭﺡ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺻﻮﺭﺕ الهی
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک ﻤﻮﻓق ﺮﺍ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥگوﺍﻫﻴﻬﺎ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺷﺪﻥ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻤؤﻣﻥ ﺒﺎ ولایت
ﺷﺪﻥﻣﺪﺍک
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺃﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻮ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻣﺠﺪﺩ
ﻭﻧﻮع ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﻮﻣﮑﺘﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻫﺮﻭﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻨﻴﺰ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﮐﻨﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺒﺮخی
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻓﺘﻥ ﺒﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﺪﻳﻥ ﺮﺍﻩ
ﻭﺟوﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳک
ﺮﺍﻩ ولایت
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟی
ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎ ﮐلاس
ﻋﻘلی ﻮ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴک
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻓﺼل
ﻨﻮغ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺭ ﺗﻔﺼﻴلات
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩ (
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺁﻳﺎﺕ
ﺁﻥﺍﻟﻬﺎم ﻮ
ﻭﺣی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪ. ﻭلی اﻳﻥ
کناب ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ سلوک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻳک ﺠﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺁﻭﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ ﺸﺪ.
ﮐﻪ دو قرّه
جدید ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﮐﺸﻒ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ
ﺗﻔﺼﻴﻞ ﺍﻳﻥ
کشف ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮل ﻮ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺳﻮﺭﻩﻫﺎﻯ
کتاب ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯﻫﻢ
ﻭﻣﻨﻔﺼل
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻴﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮحی اﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺃﻧﺪکی هم ﺑﻬﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻘﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻨج ﺒﺎﺭ ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﭘﻨج
اﻭلی اﻟﻌﺰم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻣﻰ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی و
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ولایت
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﻤﺪ ﺁﺣﺮﻳﻥ
اﻭلی اﻟﻌﺰم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻳﻥ کاﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
کاﻣل ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﭽﻮﻥ ﻤﻮی
ﻮﻋﻴسی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﻌلا ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ اﻭلی
اﻟﻌﺰم ﭙﻴﺸﻴﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﻓﻀﻴﻠﺘﻬﺎﻯ
الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻣﺤﻤﺪهیچ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ قبلی
ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﺗﻤﺎم کاملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ همانی مقام
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﻮﻧﺪ ﻳﻌنی
ﺒﻤﻘﺎﻣﺎﺕ الهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ که
ﺑﺴﻠﻮک ﻮلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﻣﻴﺁﻣﺪﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﺕ
ﻗﺒلی ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮐﺎفی ﻮلاﺯم
ﺒﺮﺍﻯ عشق
ﻮﺭﺯﻯ ﺒﺎ ولایت
ﻭ ﻓﻬم ﺤﻘﺎﻳق
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻥ کشش هاﻯ
الهی
ﻮﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
اﻭ ﻭ ولایت
ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺮالهی ﻨﻴﺰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺗﺮﺑﻴت الهی ﻮ
ﺳﻔﺮ الهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺸﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺳﺨﺖ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮکس اﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺪعی
ﻮﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺎﻧﺠﺎم ﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺴﻠﻮک
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭک
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻬم ﻮعرّﻳﺰ
ﮐﺮﺩ ( مولا ﺍﺯ ولایت
ﺳﻠﻮکی ﻮ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻗةَﺮّﺕ
اﻟﻌﻴﻥ ﺤﺴﻴنی
ﻘﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق ﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ عثمانی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ مولا
ﺑﺎ ﺁﻥ ﻤﻮﺍﻓق
ﻨﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﻮﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻗﺒﻮل
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟی
کاﺭﺑﺮﺩ ﺍﺻطلاﺣﺎﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺗﺎﻣﺮﺩم
ﺒﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻓﻬم ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﺑﻌﺪ
فهم ﺑﺎﻃمی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻬم تر ﻓﻬم
ﺒﺎﻃنی عرفانی
و حتی فهم
ظاهرق کتاﺏ
ﻗﺮﺁﻥ عثمانی
و نیز لزوم
ﺃﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻔﺴﻴﺮﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻗﺮﺁنی
ﻨﺎﻃق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺤﮑم ﻤﻮثّق
ﻃﺮﻳﻘﺖ ولایت
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮک ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ عرّﺕ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی الهی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻌﺮفی الهی
ﺨﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﺻﺪ ﺳﺎل عمر
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ عرّﺕ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ عرّﻳﺰ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺑﺎ
ﻓﺮّ ﺷﺎهی
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺘﺼﺮﻑ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻌلم
ﻮ ﺁﮔﺎهی ﺨﻮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﻔﻈ
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ ( ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻘﺮﺁﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع هماﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ولایت
ﻭسلوک الهیﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺁﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﻣﺒﺪﺃ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﺩﺭ
همراهی ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴنی ﺒﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺣﻔﻈ ﺪﺭ ﺩﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ ﮐﺎملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮﺍﺻل
اﺳﺖ. ﻭالّا
ﺣﻔﻈ ﺬﻫﻨﻰ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺮﺁﻥ
ﭼﻮﻥ هر
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺫﻫنی
ﻴﺪﻳﮕﺮ ﻗﺎﺑل
ﻔﺮﺍﻣﻮشی اﺳﺖ
ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﺗﻮﺳل
ﻤﺪﺍﻭم ﻮ
ﻣﮑﺮﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗثبیت ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩل ﻮ ﺭﻭح ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺤﮑم
کرﺩ( ﺍﺳﺘﺤﮑﺎم
کتاﺏ ﻗﺮﺁﻥ
عثمانی ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻈﻴم
کنندﮔﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ و نظریه دو
قرّه برتر
ﺴﻠﻮکی محمد و
ولایت الهی
ﻤﻮلا ﺭﺍ ﻗﺒﻮل
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭلی
ﻴﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل
ﺪﺭک همگاﻥ
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ولایت
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﮑم کنندﻩ ﻭ
ﮐﺸﺶ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖﻫﺎﻯ
ﻤﺘﻮﺍلی ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻣﺤﮑم
ﻮ ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﺑﺎ ﺣﮑم ﻮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻭ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺍم اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮلاﻳﺖ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻨﺪﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺘﺠﻠّﻯ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺘﺤﮑم
ﻮ ﺗثبیت ﻭ
ﺗﺤﮑﻴﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟک اﺳﺖ)
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎ
ﺳﻠﻄﻨﺖ ﻭ
ﺳُﻠﻄﻪ ﺧﻮﺩ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
کتاﺏ ﻗﺮﺁﻥ
عثماﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
اﻳﻥ ﺘﺄﻳﻴﺪ الهی
ﺮﺍ ﺩﺭک کرﺩ.
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭ
ﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺘﺤﮑﺎم
ﺮﺍﻩ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺳﺎﻟک ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺴﺘﮕی ﻮ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ
هاﻯ ﻮﺍصلاﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻮﺳﻂ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮفع
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭالّا
ﺗﺮک ﻛﺴﻠﻮک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺄﻳﻴﺪﺍﺕ الهی
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﺪﺭ ﺍﺻل
ﭙﻴﺸﺮﻓتی
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺣتی
اﺣﻮﺍل الهی ﻮ
ﻣﻘﺎم الهی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺤﺮﻑ ﺍﻳﻥ ﻮ
ﺁﻥ ﺑﻴک ﻮلیّ الهی
ﺒﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﻌﺪﺍ ﻭ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻥ اﺣﻮﺍل
اﻳﻤﺎنی اﻭ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺳﻠﻄﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻫﺴتی
ﺪﺭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺣتی
ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﻗﺪم ﺒﭙﻴﺶ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ) ﻭ کلأ
ﻭ ﺧﻮﺭﺍک ﺁﻥ
ﻣﻨﺰﻩ ﺍﺯ
ﻫﺮﻫﻮس ﻳﺎ
ﻣﻴل ﺒﻬﻮس
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ( ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻗﺮﺁﻥ کتاب ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ولایت ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺗﻌﻠﻴم
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻫﻮسی
اﺯ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻫﻮس
ﺳﺎﻟک
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺣتی
ﺒﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗّﻔﺎقی اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺗﻔﺎقی
ﻤﻠﺄ ﻳﺎ ملاﻫﺎ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﮐلام
ﺨﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭﺷﺮک
ﺁﻣﻴﺰ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻃل ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻳﺎ ﻗﺒلا ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺧﻠﻒ
ﻭﺑﻌﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﺮﺁﻥ ( ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻗﺪﻳم
ﻨﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﺃﻫل
کتاﺏ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﺰﻳل
اﺯ ﺣﮑﻴم ﻮ
ﺣﻤﻴﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻫم کتاﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﻫم اﺣﺎﺩﻳث
ﺑﺎﺯ ﺗﻤﺎم
اﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
لدنّی الهی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﻟﻬﺎم ﻮﻓﮑﺮ
ﻭﺃﻧﺪﻳﺸﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ یا
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی و لدنّی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪل ﺁﻧﺎﻥ
ﻨﺎﺯل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟم عرﻭﺝ
ﻭﺗﻌﺎلی ﻮ ﺑﺎلا
ﺭﻓﺘﻪ ﻭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍثع ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
الهی ﻨﺎﺯﻝ
ﻧﻴﺰ ﻧﺎﺯل
ﻨﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟم الهی
ﺼﻌﻮﺩ و ﻧﺰﻭلی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﻥ ﻮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻭ
ﺗﻤﺎم ﻤﺸﺨﺼﺎﺕ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺁﻥ
عوﺍﻟم الهی
ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺣﺎﮐم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
ﺘﻮﺟﻴﻪ
ﺑﻨﺰﻭل
ﻮﺻﻌﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪﻫﺮﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻥ
ﺃﻣﺮﻳﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﮑﻴم ﺒﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺣﺎﮐم ﻮ
ﻗﺎﺿی ﺪﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻨفع اصلاﺡ
ﻭ صلاح ﺸﺨﺺ
ﺭﺃﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻨﻄق ﺒﺸﺮﻯ. ﻭ
ﺣﻤﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺮﺳﺘﺶ واقعی اﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋل اﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻥ ﺤﻤﺪ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ) ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭﻃﻮل
ﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺭﺩّ
ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ ( ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐثرﺕ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻘﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃﻖ ﻭ ولایت
ﻭسلوک الهی )
ﺑﺎﺯﮐﻬﻨﻪ
ﻭﻓﺮﺳﻮﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ (ﻫﻤﺎﻥ
اﺣﻮﺍﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ ﻋﻴﻨﺎ ﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺮؤﻳﺎئی
ﺨﺎﺹ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪعلاﺋم
اﻟﻬﻰﺩﻟﻴل
ﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻗﺒﻮل اﻋﻤﺎل ﺴﺎﻟﻚ
ﻭﺗﻌﺎلی
ﻴﺎﻓﺘﻦ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰﻋﺠﺎﻳﺐ
ﺍﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻮ
ﻓﻨﺎئی ﻨﺪﺍﺭﺩ(ﻋﺠﺎﺋﺐ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
عوﺍﻟم الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪﭘﺎﻳﺎﻥ ﻮ
ﻓﺮﺍﻣﻮی
ﻮﺯﻭﺍل أثر
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ همانی
ﺁﻧﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﮐسی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺯﻧﺪگی
ﻴک ﻤؤﻣﻦ
ﻫﻤﻴﻥ ﭽﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ الهی اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﺠﻴﺐ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩنی ﻮﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻏﻴﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
اﺣﻮﺍل اﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺗﻌﺠّﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ لاﺯم
ﺪﺍﺭﻧﺪ) ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس از آﻥ
ﺼﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ
ﺻﺎﺩق اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﺗﺤﻤّل کرﺩ
ﺃﺟﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻫﺮﮐسی
ﺒﺨﺼﻮﻣﺖ ﺁﻥ
ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ ﻓﻠج
ﻤﻴﺸﻮﺩ( ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻗﺮﺁﻥ کتاب ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ولایت الهی
ﻮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻓﻠج ﺸﺪﻥ ﺭﻭح
ﻮﻋﻘل اﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﻤﻘﺎم
ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍتی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ) ﻭﻫﺮ
ﮐس ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺒﻘﺘﺎل ﻮﺟﻨک
ﺮﻓﺖ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ (ﺑﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺠﻨﮕﻰ ﺭﻓﺖ.
ﻭلی ﺒﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺠﻨگ ﺨﻮﺩ
ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺒﻬﻪﺟﻨﮕی ﻮلاﻳﺖ
ﻭ ﺑﻔﺮﻣﺎﻧﺪهی
ﻮلیِ اﻟﻬس
ﺒﻤﻌﺮقی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯ ﻭ ﻓﺮّ
ﺭﻭﺯ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭالّا ﺍﺳﺘﺪلال
ﺪﺭﺳﺖ ﻋﻘلی اﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺴﺘﮕی
ﺒﻄﺮﺯ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﺻﻮل
ﻮﻋُﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺸﺨﺺ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﻗﺮﺁﻥ
کتاﺏ ﺩﺍﺭﺩ ﻭالّا
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳلامی
ﻤﺘﻀﺎﺩ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﮐﻤک اﺳﺘﺪلاب
ﻘﺮﺁنی ﺒﺠﺎئی
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﻣﺬﻫبی ﺠﺪﻳﺪ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻀﻌﻴفی ﺮﺍ
ﺗثبیت ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺁﻥ
ﻤﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻀﻌﻴﻒ ﺭﺍ ﺩﺭﺍﺯ
ﻭﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥ
ﺪﺭﺍﺯﺗﺮ
ﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺭﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮلاﻳﺖ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻓﮑﺮﻯ
کنند ) ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺎ ﺁﻥ (ﻗﺮﺁﻥ)
ﻗﻴن کرﺩ ﺩﺭ
ﺻﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴم
هدﺍﻳﺖ شدﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﻗﻴﺎم
ﺸﻮﺭﺵ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻨﺎفع ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﺮﺳﺮ ﻧﻴﺰﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻗﻴﺎم
ﺒﻌﻤل سلوک
الهی ﻭ ﺗﻮﺳّلاﺕ
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻘﺎﺋﻢ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎ ولایت ﮐﻪ
ﺻﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴم ﻮ
استریت
ﺍﺳﺘﺮﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺒﻴﻥ
ﺸﻤﺎ ﻭ ﺃﺧﺒﺎﺭ
ﻣﻌﺎﺩ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ
ﺁﻥ هست (ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
گذﺷﺘﮕﺎﻥ هست
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﭙﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨج اﻭﻟی
اﻟﻌﺰم ﺮﻭﺣﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ولایت
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺒﺎﻳﻦ ﺷﺮﻃ
ﺒﺨﻠق
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ و عهد
الستی می
ﺁﻣﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺎ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
زنده اﻳﻥ ﻨﻮﺭ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی گرﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺣی که
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺒﺎﺭ
ﺭﺳﻮل ﻤﺴﻴح
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﻋﺮﺵ
ﮔﺒﺮﻳﺎل ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪی زنده
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺗﺴﻠﻴم گرﺩﺩ. و
لبّیک بگویند
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ولایت
ﺍﻭ ﻭﻧﺒﺄ ﻭ
ﺃﻧﺒاء ﻮ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺩﺭ
ﻧﺒﻮﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭﺩﺭ قُرّهﻫﺎﻯ
شهوﺩﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺒﻴﻥ
ﺸﻤﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻭﻳﺎ
ﺍﺧﺘلاﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫبی که
ﺩﺍﺭﻳﺪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ هست
ﺍﮔﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی کنند .ﻭﻟی
ﺒﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃق ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک هست.
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﺍﺧﺘلاﻑ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺷﻮﺩ.
ﻭﻗﺮﺁﻥ ﻨﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﮐﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﻗﺎﺿﻴﺎﻥ
شرع اﺯ
ﻗﺮﺁﻥﺮﺃﻳی ﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺒﮑﺸﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋُﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭتعصّبات
وﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی ﻮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺃﻯ ﺸﺮعی نا
مشروع ﺼﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﮔﻠﻮ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﻮﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﻭﺑﻴﻄﺮﻓﻰ
ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎنی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻀﺎﺕ
غیر شرعی
ﻣﺤﺎﮐم اﻳﺠﺎﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﻀﺎﺕ
ﺷﺮع
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺃﻫل اﻟﺬﮐﺮ لاﺯم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﻀﺎﺕ
ﺷﺮع ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ لنا حق
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺃﻫل الله
ﻭ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻌﺎﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﻭ
ﻋﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﻭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
اﻳﻨﺠﺎ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺁﻧﺠﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
خواهد بود.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺭﻭ ﺑﺮﻭ
ﺩﺭ ﻣﻌﺎﺩ و حشر
و محشرﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺩ ﺑﺨﺪﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻣﻌﺎﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺒﺘﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺭﺟﻌﺖ
ﻭﻳﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺪﺗﺮ ﻧﺴح ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﺎﺩ
ﻣﻬﻤﺘﺮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺨﻠق ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ولایت
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم
ﻮالهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﺭﻭﺣی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺴﺎﺑﻖ ﺗﺎﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻨﺎﺳﺎئی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﻌﺎﺩ
ﻭﻋﻮﺩ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ کنونی
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺪﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻭ ﻧﺴخ ﻮ
ﻣﺴﺦ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ.
ﻭﺁﺧﺮﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺂﺧﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭالهی
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﻠم ﻮ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﺎﺯل
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ (
ﻭﺣی هاﻯ کتاب
ﻗﺮﺁﻥ ﻮﺁﻳﺎﺕ
ﺁﻥ ﻭ ﻧﻴﺰﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ (ﺣﺘّﻯ
ﺃﻋﻠﻢ) ﺍﻟﻬﻰ ﻭصلاﺣﻴّﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺒﻴﻚ
ﻣﺮﺗﺒﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻗﺴﻄ
ﻮ ﮐﺎﺳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻨﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪ
ﻳﻜﺸﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﺷﺪﻫﺮﻳک
هزﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﺪﻭﺩ
ﺗﻌﺎلی ﺴﺎﻟﻚ
ﻭ ﻣﻌﺮﺍج ﻮ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻯ
ﺒﺂﺳﻤﺎﻥ ﺒﺎلا
ﺭﻓﺘﻪ ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ﭙﺎﺋﻴﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺘﺼﺪﻳق
اﻭ ﮔﻮﺍهی
ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ (
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ کاملاﻥ
الهی که ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ هاﻯ
ﺮؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺄﻳﻴﺪﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪعلاﻭﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺣتی ﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮ الهی اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﮕی
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺁﮔﺎﻩ ﮔﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﻣﮋﺩﻩ ﻭ
ﺧﺒﺮ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
اﻭﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ الهی
ﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎملاﻥ اﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺒﻴﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﺒﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺳﺘﻌﺪﺍ ذاتی هستند.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﺠﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﻌﺎلی
ﺮﺍ بالقوّه
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ الهی اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺗﻌﻠﻴم
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭼﻨﻴﻥکسی ﺮﺍ
ﺑﻴک ﻜﺎﻣﻠ
الهی ﺒﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﭘﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺩﻋﻮﺕ ﮐﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻴﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺃﺑﻮﻃﺎﻟﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ. ﻳکی
که ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﻮﺳّل
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ کع
ﭘﻴﺮﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺴﻠﻮک
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻠﺐ
ﺳﻠﻮکی اﻭ ﺗلاﺵ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﻭﺟﻪ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﻣﺘﺠﻠّﻯ
اﺳﺖ ( ﺩﺭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻠﮑﻮتی
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺑویژه ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻳک ﻮﺟﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻣﺒﺪﺃ ﺣﺮﮐﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﻧﺎﺯل ﺒﺘﻮ
ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻌﻠم ﻮ ﺍﻃلاﻉ
(ﻭ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﻭ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ملاﺋک
ﻨﻴﺰ ﮔﻮﺍهی
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﮐﺎفی اﺳﺖ (
ﺩﺭ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻮﺍﻩ ﺑﺎﺷﺪ (
ﻧﻈﺎﺭﺕ الهی
کاﻓﻰ یوده
ﻭﻧﻴﺎﺯ ﺑﻬﻴچ
گوﺍﻩ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﮔﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺠﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺗﺠﻠّﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺼﻤﻴم
ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟم ﻤﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺗﻌﺎلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ رَبّ
ﻣﺮﺑّﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻳک گوﺍهی
اﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ الهی
اﺳﺖ ﺑﺎﺯ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﮔﻮﺍهی ﺒﺮ
ﮔﻮﺍﻫﺎﻥ الهی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪﺍﺕ
ﺍﺯ ﺑﺎلا
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳک ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎلا ﻭ ﭘﺎﺋﻴن
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ (ﻗﺮﺁﻥ
کتاﺏ ﻳﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴنی ﺴﺎﻟﻚ)
ﻧﻮﺭﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ( ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺘﺼﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ الهی
ﺪﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻭ) ﮐﻪ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﺃﻗﻮم ﻮ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﻮﻧﺪ ( ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
کتاﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻣﻔﻬﻮم ﺴﻠﻮکی
ﺁﻥ ﻣﻬم
ﺘﻌﻠﻴم ﻮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺴﺎﻟﻚ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﺮﻭهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ ﺍعلام
ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺵ ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻨﻮﺭ الهی
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕ ﻭ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻮ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ الهی
هستند. ﮐﻪ ﺣتی
ﻘﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﻳک
ﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺑﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺣح عمرﻩﺍﻯ ﺒﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎ
ﭘﻴﺮالهی
ﺼﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮﻳک ﺒﺮ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﻫﻤﻴﺖ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭ ﺣﺠﻬﺎﻯ
عمره ﻫﺴﺖ) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻘﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺘﺒﻌﻴّﺖ ﮐﻦ (
ﻧﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﮕﺮ
ﺃﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
گفته ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃﻖ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺳﺎﻟک ﺸﺪ ﻭ
ﺑﻘﺮﻩﮔﻴﺮﻯ
اﺟﺎﺯﻩ ﻳﺎﻓﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ
ﺍﻣﻴﺪ بکند ﺣتی
ﺘﺎ ﻳک ﺴﺎل
ﺒﻘﻮل اﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ گاهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯﻯ لاﺯم
اﺳﺖ. ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻳﺎ ﺗلاﺷﻬﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺳﺎﻟک
ﻜﻤﺘﺮ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺍﻣﻴﺪ ﻭﻋﺸق
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺒﭙﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﻋﻤﻴﻘﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی که
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﻮ
ﺍﻟﻬﺎمی ﻨﺎﺯل
ﺸﺪ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻬم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻮﺳل ﻮقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻮﺗلاﻭﺕ
ﺗﻠﻮ ﺍلاﺧﺮﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭالّا
ﮐﺎملاﻥ الهی
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣتی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ الهی
ﺨﻮﺩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩﻯ عمل
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻭﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺗﺒﻌّﺖ
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ اﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﻧﺎﺯل کرﺩﻩ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ (قُرّه
ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺮّﺕ
ﺍﻟﻌﻴﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭ ﺻﺎﺩق هم ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺍﺻﺮﺍﺭﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻳﺎ
ﺣﺴﻴﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻳﻥ همانی
ﻤﻘﺎم اﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع بشر ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪﻯ ﺍﻳﻥ
هماﻧی ﻤﻘﺎک
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﻘﺎﻣﺶ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎم الهی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺸﻴﻥ اﻭ)
ﻭﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻏﻴﺮﺍﺯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ (ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺪﺭ
ﺗﻮﺳل عباﺩﻯ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﻳنی
ﻮ ﻣﺤﺒّﺖ ولایت
الهی ﻮ ﻗﺎﺋم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ولیّ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻴﺪ (ﮐﻪ
ﻫﺮ ولایت
ﻓﻘﻴﻪ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﻴک ﻮلی الهی
ﺒﻤﻌﺮﻓی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟکی ﺪﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺣنی اﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﻮلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻘﻴﻪ ﺷﻴﻌﻪ ﻭ مُدّعی
ﺘﺸیّع علیّ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
ﺸﻌﺎع اﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻮلا
ﻭ ﭘﻨج ﺘﻥ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ ﻭ
ﭘﻨح ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭل ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ولیّ (ﻣﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ)
ﺃﻧﺪکی اﺯ ﺷﻤﺎ
ﻣﺘﺬﮐّﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ (ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺍﺯ ﻣﻌنی
ﺒﺎﻃنی ﻮﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻳﺪ. ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﺘﺬﮐّﺮ
ﺍﺯ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ.
ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳل
ﻠﻨﺪﺍﺭﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
بی ﺤﺎﺻلی اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﺑﺎﺵ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﺮﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ الهی
ﺪﺭ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﻭﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺪﺭ ﺑلاﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﺍﺣﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﻚ) ﻭ
ﻧﻴﺰﻫﺮﮐس ﺑﺎ
ﺗﻮ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩ (
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺘﺮک
ﺘﻮﺳل عباﺩﻯ
ﺴﺎﻟم ﻨﺸﻮﺩ) ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﻃﻐﻴﺎﻥ
ﻨﻨﻤﺎﺋﻴﺪ. (ﺳﺮﮐﺸی
ﻮﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭگ
ﭙﻨﺪﺍﺭﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎنی ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺼﻴﺮ
ﻭﺑﻴﻨﺎﻯ
ﺘﻤﺎم اﻋﻤﺎل
ﺸﻤﺎ ﻫﺴﺖ (ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯگرﻯ ﻮ
ﺷﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ
ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺭﺍ ملاﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﺗﺎ
ﺣﺼﻮل ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ولایت
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ)
ﭘس ﺩﺭ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﭙﻴﮕﻴﺮﺍﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻓﻮﺯ ﻋظیم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮف ی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺪﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ناﻃق اﺳﺖ. ﻭلی
ﻘﺮﺁﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﻧﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃﻖ ﺧﻮﺩ
ﻓﻮﺯ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻮ ﻓﺮّ ﺭﻭﺯﻯ
ﺑﺰﺭگی اﺳﺖ.
ﻭﻋﻈﻴﻢ ﺻﻔﺎﺕ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭﺻﻔﺎﺕ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺃﻋلی
گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺗﺮک
ﺁﻥ ﺨﻄﺎئی
ﺒﺰﺭگ اﺳﺖ (ﺗﺮک
ﻘﺮﺁﻥ معنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﻋرَبّ
ﻭﺣتی عرﺏ
ﻓﻬمی اﺯ ﺁﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺮک ﻘﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺒﺪﺃ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻮ ﺗﻌﺎلی
ﺒﻘﺮﻩﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺨﻄﺎﻯ
ﺒﺰﺭﮔﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺴﺮکسﻭﻣﻨﺎﻓق
ﻮﮐم کاﺭ
ﻭﺗﻨﺒﻞ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺧلاﻑ ﻗﻮﻝ و
ﺗﻌﻬّﺪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣتیﻤﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﻫُﺪﺍئی
ﺒﺮﺳﺪ ( ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل هدﺍﻯ
ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳّﻞ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﺮ
فیکند . ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟکی ﺮﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻠّﺖ
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﻣﻌﺘﺮﺿﺎﻧﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺳﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﮐم
ﺒﮕﻴﺮﺩ) ﭘس
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﻫُﺪﺍﻯ ﻤﻥ کرﺩ.
( ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻘﺎم الهی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺭؤﻳﺎ ﮐﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﺟﻠﺐ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ الهی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺮﺍ
ﺑﺴﺎﻟک ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ) ﭘس
ﻫﺮﮔﺰ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻳﺪ
ﻭﻋﺬﺍبی
ﻨﻤﻴﺒﻴﻨﻴﺪ. (ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻮﺳل عباﺩﻯ
ﺒﺎ ﻭﺍﺴﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺎﻃل
ﻮ ﺗﻠﻒ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺷﻘﺎﻭﺕ ﻭ
ﺳﺨتی
ﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﭙﺮﻋﺬﺍﺏ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ
ﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎنوم
ﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻨﺴﺨ ﻮ
ﻣﺴخ ﻮ ﻓﺴخ ﻮ
ﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﺗّﺒﺎع
ﻮ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻮ
ﺗﻮﺳّل ﺪﺭ ﺁﻧﺮﺍ
(ﻗﺮﺁﻥ کتاﺏ
ﺑﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻗﺮّﺕ
ﺍﻟﻌﻴﻥ ﻘﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﻗﺎﺋم ﺰﻣﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻬﺮ
ﺧﻴﺮﻯ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ
ﺍﺳﺖ) ﻟﺬﺍ
ﻗﺮﺁﻥ ﺃﻣﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩ (ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻭ ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺯﺟﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﻭﺗﻬﺪﻳﺪ
ﺑﻐﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻄﺎﮐﺎﺭ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺮعی
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺣﺪﻭﺩ الهی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ صلاﺣﻴّﺖ
ﺗﻄﺒﻴق ﺤﺪﻭﺩ
ﮐﻠّﻯ ﻘﺮﺁنی
ﺮﺍ ﺑﺮ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺟﺰئی
اﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﮐﻤﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍج ﻮ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃ اﺯ
ﻗﺮﺁﻥ کتاب ﺑﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷتی غیر
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر
ﻋُﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
غیر الهی ﻮ
ﻓﺎﺳﺪ ﺧﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺪﻭﺩ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﭘﻴﺮ الهی
اﻭﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ که
ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺮ الهی ﻨﻴﺰ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺣﺪﻭﺩ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺘﻌﺮﻳﻒ
ﺩﻗﻴق ﻮﻋﻠمی ﻮﻣﻨﻄقی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻃﻮﺭﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﭼﻴﺰﻯ اﺯ ﻭﺻﻒ
ﻣﻮﺻﻮﻑ ﺟﺎ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪﻭنیز
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺿﻤﻥ ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
اﻭﺻﺎﻑ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻣثلا ﻣؤﻣﻥ
ﺪﻗﻴﻘﺎ ﭼﻴﺴﺖ
ﺗﺎ ﮐسی ﺒﺒﺎﻃل
ﻮ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﻣؤﻣﻨﻴﻥ ﻨﺪﺍﻧﺪ.
ﺣﺪﻭﺩ ﺩﻗﻴق
ﺪﺭ ﻣﻌنی
ﺒﺎﻃنی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﺍﺻطلاﺣﺎﺕ
ﺩﻳنی ﻮﺳﻠﻮک
ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ لاﺯم
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍفی
ﺪﺭﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﺍﺯ
ﻋُﻬﺪﻩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺪﻭﺩ
ﻭ ﻣﻔﺎﻫﻴم ﻮ
ﻣﻌﺎنی ﻮ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺩﻗﻴق
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺗﻌﻴﻴﻥ کند
ﻭﻫﺮ ﮔﺎﻩ صلاح
ﺒﺪﺍﻧﺪ)
ﻭﻗﺎنونی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ هست
( ﺳﻨّﺖ ﻭ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ سلوک
الهی ﻮلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی پنج
تن ﻮلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻨﻬﺎئی اﻭﻟی
اﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺑﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﻗﺒلا ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭک
ﺤﺎل ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺳِﻨﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﺸﺪﻳﺪ ﻧﻮﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴِﻨﺖ
ﻫﻨﺪﻯ ﻮ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻳﻌنی ﻤﻘﺪُّ
ﺷﺪﻥ ﻮﺳﻠﻮک
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ اﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻬﻤﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﻣثال
ﺰﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ (
ﮔﺮﭼﻪ مولا ﺗﺎ
ﺑﺤﺎﻝ ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮع کتاﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑکتاﺏ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
ﭙﻴﺮ الهی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺯ
ﻣثاﻟﻬﺎﻯ
کتاب ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻔﻬﻴم اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ اﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ الهی
ﻮﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل
ﻨﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺁﻧﺎﻥ اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻣثاﻟﻬﺎﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮ
ﺗﻤثیلی ﺒﺴﺎﻟک
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻫﻤﻴﻥ کاﺭ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق پیر
حسینی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺣﺎل ﻮﻯ ﻮ ﺳﻄح
ﺒﺎﻭﺭﻯ ﻮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺍﺣﻮﺍلی اﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﻣثال
ﻤﻴﺂﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﺒﮑﻨﺪ)
ﻭ ﻧﻴﺰﻫﻤﺎﻥ
ﺸﺮع یا ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﺍﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻳﻥ ﻮ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻳﻌنی
ﻘﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق ﻮ
ﺳﺮﭼﺸمه
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
هماﻥ ﺪﻳﻥ
ﻮﺭﺯﻯ ﺪﺭﺳﺖ
وﻫﻤﺎﻥ ﻘﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ذ پیر
الهی اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺁﻥ
کتاب ﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺴﺮﭼﺸﻤﻪ الهی
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺪﻭﻥ کمک ﻮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﺎﻃنی
ﻮﺳﻠﻮکی ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻳﻌنی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﮐﺴﺎﻧی
ﺘﺎﺑﻠﻮﻯ ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺎ ﭼﻨﺪعلاﻣتی
ﻮﮐﺎﺷﻴﮑﺎﺭﻯ
ﻮ ﺷﻌﺎﺭﻯ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ الهی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
ﻤﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰﻋملا
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮ ﺭﺳﻤی
ﻮ ﺍﺳﻤﻰ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻓﺘﻮﺍﻫﺎ ﻭ
ﺃﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎﻯ
ﺠﺎﻩ ﻃﻠبی
ﻮﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻣﺬﻫبی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ کتاب
عثمان
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺭﺍ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍج
کنند ﺗﻨﻬﺎ
ﺃﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌنی
ﺒﺎﻃنی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺰئی و عملی
خاص و ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺘﺒﺎﻃ کند )
ﮐﻪ ﻋﺬﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ الهی
اﺳﺖ (قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻮﺳﻠﻮک
ﺠﺎﻯ عذﺭﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻋﺘﺮﺍﺿی الهی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻋﺬﺭﻯ ﭙﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ) ﻭﺣجّتی
ﺒﺮﺧﻠق اﻭ
ﺍﺳﺖ. (ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
کتاب ﺣﺠّﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺎﻫﻢ
ﻫﻨﻮﺯ ﭘس ﺍﺯ
ﻗﺮﻧﻬﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﺣﺠّﺖ
ﻗﺎﻃﻌی اﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍشی ﺒﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺧﻠق ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎل ﺨﻠق
ﻮ ﺧﻠﻘﺖ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶﺩﻭم
ﻮ الهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺠّﺖ ﺳﺎﻟک ﻮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣج الهی
اﻭ ﻭﻫﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺵ یک ﺣج
عمرﻩﺍﻯ ﺘﺎ ﺣج
ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم که ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺄﻳﻴﺪ ﭘﻴﺮ الهی
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻭ
ﻗﺒﻠﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺑﮑلام
ﭙﻴﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ) ﮐﻪ
ﻗﺒلا ﻣﻴثاق ﻮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
گرﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ کسی
ﭙﻴﻤﺎنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻮ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺘﻌﻬّﺪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﺒل اﺯ
ﺗﻮﻟﺪ کنونی
ﺭﻭح اﻭ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎﻝ ﺗﻌﻬﺪ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ در
شعار الله
اکبر ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ.
ﺑﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻨﻮﺭ ﻭ ﻋﺮشی
ﺨﻮﺩ ﻣﺘﻌﻬﺪ
ﺗﺴﻠﻴم ﺪﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻧﺎم
ﻤﻥ ﻮﻋﻠﻰّ دو
سوشیانس تئری مرتضوی
ومصطفوی
ﺩﺭﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
اﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺳﻠﻮکی
آن ادیان ﻮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﻧﺠﻴﻞ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺻل
ﻨﻮﺷﺘﻪ
ﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻣﺴﻤﻮﻋﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻔﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺍﺗﻄﺒﻴق ﺒﺮﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺴﻮم ﻮ ﭼﻬﺎﺭم
ﻮ ﭘﻨﺠم ﺴﻪ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰم
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﻋﻠﻴﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻬﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺷﺮﻃ
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﻭﻋﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻧﺸﺎﻥﺒﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ.
ﻭﭼﻪ ﺗﻘﻮﺍئی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺠﺮم ﺪﺷﻤﻥ
ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ) ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺪﻟﻴل ﻮﻓﻬم
ﺒﻬلاﮐﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪ
ﺑﺎﺳﻨﺪ ﻭ ﺩﻟﻴل
ﺰﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ. (ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻤیع علیم
اﺳﺖ.

حدزیث 8177
- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ 89ﺹ26ﺑ بحار) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻗﺮﺁﻥ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ : لا ﻳﺮﻓﻊ
ﺍﻟﺄﻣﺮ ﻭ ﺍﻟﺨلاﻓﻪ
ﺍﻟﻰ ﺁﻝ ﺃﺑﻰ ﺑﮑﺮ
ﺃﺑﺪﺍﻭ لا ﺍﻟﻰ
ﺁﻝ ﻋﻤﺮ ﻭ لا ﺍﻟﻰ
ﺁﻝ ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪﻭ
لا ﻓﻰ ﻭﻟﺪ ﻃﻠﺤﻪ
ﻭ ﺍﻟﺰﺑﻴﺮ ﺃﺑﺪﺍﻭ
ﺫﻟﻚ ﺃﻧّﻬﻢ ﺑﺘﺮﻭﺍ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥﻭ
ﺃﺑﻄﻠﻮﺍ ﺍﻟﺴﻨﻦ
ﻭ ﻋﻄّﻠﻮﺍ ﺍﻟﺄﺣﮑﺎﻡﻭ
ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ الله
ﺍﻟﻘﺮ ﺁﻥ ﻫﺪﻯ ﻣﻦ
ﺍﻟﻀلاﻟﻪﻭ
ﺗﺒﻴﺎﻥ ﻣﻦ ﺍﻟﻌﻤﻰﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻟﻪ ﻣﻦ ﺍﻟﻌﺸﺮﻩﻭﻧﻮﺭ
ﻣﻦ ﺍﻟﻈﻠﻤﻪﻭ ﺿﻴﺎٴ
ﻣﻦ ﺍﻟﺄﺣﺰﺍﻥﻭ
ﻋﺼﻤﻪ ﻣﻦ ﺍﻟﻬﻠﮑﻪﻭ
ﺭﺷﺪ ﻣﻦ ﺍﻟﻐﻮﺍﻳﻪﻭ
ﺑﻴﻦ ﻣﻦ ﺍﻟﻔﺘﻦﻭ
ﺑلاﻍ ﻣﻦ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﺂﺧﺮﻩﻭ ﻓﻴﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﺩﻳﻨﮑﻢﻓﻬﺬﻩ
ﺻﻔﻪ ﺭﺳﻮﻝ الله
ﻟﻠﻘﺮﺁﻥ ﻭ ﻣﺎ ﻋﺪﻝ
ﺃﺣﺪ ﻋﻦ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
الّا ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺃﻣﺮ ( ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻇﻴﻔﻪ)
ﻭﺧلاﻓﺖ( ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺍﺳلاﻡ)
ﺑﺨﺎﻧﺪﺍﻥ ﺃﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭ ﻋﻤﺮ ﻭ ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻭلاﺩ ﻃﻠﺤﻪ
ﻭ ﺯﺑﻴﺮ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.(ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺁﺗﻬﺎ ﺑﺨلاﻓﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺍﺳلاﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺿﻌﻒ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭولایت ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻭالّا
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺰ ﺃﻣﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺒﮑﻨﻨﺪ ﺟﺰ ﺍﺗلاﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺻﺮﻑ ﻋﻤﺮ ﮔﺮﺍﻥ
ﻣﺎﻳﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﻰ
ﺭﺍﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﻳﺪﻧﺪ ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ( ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺣﺬﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻭﺣﺘﻰ ﺟﺎﺑﺠﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻳﺎ ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
مولا ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺿﺎﻓﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻰ
ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ ) ﻭ ﺳﻨّﺖ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻃﻞ ﮐﺮﺩﻧﺪ
( ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺑﺎولایتﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺻﻠﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ
ﻧﻴﺰﺑﺎ ﺁﻥ ﺁﺷﻨﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺑﺎﻃﻞ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺑﻤﺴﺨﺮﻩ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﺣﮑﺎﻣﻤﻦ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭﻓﻘﻬﺎﻯ
ﻣﺪﻋﻰ ﻧﺎﺣﻖ ﺑﻮلاﻳﺖ
مولاﮐﻪ ﺩﺷﻤﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ مولا
ﺷﺪﻩ ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻨﻴﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ولایت مولا
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻴﻞ
ﺧﻮﺩ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ
) ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺭﺍ ﺑﺎﻃﻞ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ( ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺘﻪ
ﻭﺗﻌﻄﻴﻞ ﺷﺪ. ولیّ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥﺍﺯ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭولایت ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻏﺮﻳﺒﻪ
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ.ﻭ ﺧلاﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺸﺎﺋﻰ
ﻭ ﻏﺎﺭﺕﮔﺮﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭﭘﻴﺶ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪﻭﮐﺎﺭﻯ
ﻫﻢ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ولایت ﺳﻠﻮﮐﻰ مولا
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺭﺍﺷﺪﻳﻦ
ﻫﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻪ ﻣﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻫﻢ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ولایت ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪﺍﻭﺭﺍﺑﻨﺰﺩ
مولا ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ.ولیّ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﻭ ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥﺣﺘﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭلاﻳﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻃﻰ ﻭ ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﺭﮊﻳﻢ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺩﺍﺋﻢ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
مولا ﻣﻰ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍعلاﻡ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﺸﺘﻨﺪ
ﻳﺎ ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺷﻴﻌﻪ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﻏﻴﺮﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﻠﻔﺎ
ﺩﺭ ﺻﻒ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺍﻭلاﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺻﺎﺣﺐ
ﺣﻖ ﺧلاﻓﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺖ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﺍﺯ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﺍﺳﺖ
( ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺷﺪﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﻣﻘﺼﺪ
ﺩﺭﺳﺖﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻘﺶ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻠّﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﻭ قُرّه ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ ﻭﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺍﻭﻟﻴﻦ ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺒﺪﺃ ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻫﺪﺍ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺧﺪﺍﻭ
رَبّ ﻣﺮﺑﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻟﻔﻆ ﺧﺪﺍﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ الله رَبّالأرباب
ﮔﻔﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ گاد ﻓﺮﻧﮕﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻠﺒﺎ
ﺍﻳﻦ ﻫﺪﺍﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎلا ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺿلاﻟﺖ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﻭ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ باعث ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻫﺪﺍ
ﺟﻮ ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺪﺍ ﺟﻮ ﻭﺍﺯ ﺑﻨﻴﺎﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﺳﺮﺍٴ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻃﻠﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍﺍﺯﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﻳﺎ ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ.ولیّ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺗﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻧﻮﺭ ﺁﺧﺮ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﻴﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
) ﻭ ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﮐﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ ( ﭼﻮﻥ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪپس ﮐﻮﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ قُرّه
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻗﺮﺕ ﺍﻟﻌﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻧﺸﺎﻥ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﺑﻴﻨﺶ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ) ﻭ باعث
ﮐﻤﺘﺮ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻦ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻭ ﺑﭽﺎﻟﻪ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮﭼﻪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ( ﻭﻧﻮﺭ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻋﻘﻞﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﺪﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﭼﺎﻩ
ﺑﭽﺎﻟﻪ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻤﺮﻯ ﺗلاﺵ ﺑﺎﻃﻞ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ) ﻭ ﻧﻮﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻇﻠﻤﺖ
ﻫﺴﺖ ( ﭼﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﮐﻠّﻰﺑﺸﺮﻁ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﮑﻤﻚ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﺮﺁﻥ ﺷﻨﺎﺵ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻇﻠﻤﺖ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﺒﻬﺎ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺩﻝ
ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻧﻮﺭ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ) ﻭ
ﻧﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺣﺰﺍﻥ ﻭ ﻏﺼّﻪ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻝ ﺗﻨﮕﻰ ﮐﺴﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ولایت ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﺍﺣﺰﺍﻥ ﻭ ترس ﺧﺪﺍﻭ
ﻏﺼّﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻭ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﻋﺪﻡ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
پس ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﺮﮔﺰ
ﺟﺎﻯ ترس ﻭ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ ﺣﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺧﻮﺩ ﺍﻣﻴﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻭ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺧﻮﺭﻩ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻗﺮﺕ ﺍﻟﻌﻴﻦ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍﻩ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪﻭ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ) ﻭ ﻋﺼﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﻫلاﮐﺖ ﺍﺳﺖ
( ﮐﻪ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻫلاﮐﺖ
ﻭ ﺣﻠﻖ ﺁﻭﻳﺰﻯ ﺩﺭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ
ﺩﺭﻳﺪﮔﻰﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﻗﺼّﺎﺑﻰ
ﺷﺪﻥ ﺩﺍﺋﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺮﮐﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺗﺎﺯﻩﻭﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺸﺮ
ﻓﻀﺎ ﺭﻓﺘﻪ ﭘﻴﺶ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻭﺣﺸی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺭﺷﺪﻯ ﺍﺯ ﺟﻬﻞ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ ﻏﺮﻕ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻴﻬﺎﻯ نفسﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﻳﺶﻭﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮔﺮ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺸﺮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ) ﻭﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﺳﺖ
( ﺑلاﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺷﺮﺡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﺘﺐ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ولایت ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻩﻭ ﺍﺷﺒﺎﺕ
ﺻﺪﻕ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎ ﻭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻭ
ﺁﺯﺍﺭﻫﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﺎﻫلاﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﻨﻢ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﭽﺸﻢ ﺗﻦ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﻳﺪ ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑلاﻍ
ﻭ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺂﺧﺮﺕ
ﺍﺳﺖ ( ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ولایت
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯپس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ الّا
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﺁﺧﺮﺕ
ﻭ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻤﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ.
ﺗﺎ ﻣﺠﺪﺩﺍ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
لاﺯﻡ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎلا ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺪﻫﻨﺪ.ﺣﺘﻴﺎﮔﺮﺻﺪﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺠﺮﻡ
ﺷﺪﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ.
ولیّ ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ ولایتپس
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰ
ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﮐﺎملاﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺟﻌﺖ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﻭﺍﮐﻮﺍﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺳﺮﻣﻨﺸﺄ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﻃﺎﻟﺐ ﺁﻥ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺑلاﻍ ﻭ ﺑﻠﻮﻍﺩﺭ
ﺭﺷﺪ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻧﻬﺎﺋﻰ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﮐﺴﺐ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺒﻘﺖ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺑﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺩﻳﻦ ﺷﻤﺎ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻔﺴّﺮ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺩﺭ ولایت ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺴﺘﻦ ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ
ﻧﻪ ﮐﻤﺎلاﺕ ﺗﺤﺼﻴﻠﻰ
ﺩﺭ ﻣﺪﺍﺭﺵ ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ولایت ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰﻭ
ﻳﺎ ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭ ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮ.
ﻭ ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳلاﻣﻰ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻗﺮﺁﻥ
عثمانیﺩﺭ ﺟﻨﮓ
ﻭ ﺟﺪﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ولیّ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻘﻴﻪ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﻭﮐﻤﻚ ﻗﻄﻌﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻮﻙ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺣﺞ ﮐﻌﺒﻪ ﺍﺯ ﻫﻤﺮﺍﻫﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﮐﻌﺒﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺑﮑﻤﻚ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻦ ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪﻡ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻨﻮﺭ رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﺧﻮﺩﻣﺄﻣﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻤﺤﻤﺪﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺗﮑﺎملاﺕ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ بالقوّه
ﺧﻮﺩﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﻭ ﺍﺧلاﻗﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺳﻴﻨﻪ ﺯﻧﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ
ﺳﺮﺷﮑﺎﻓﺖ ﻭ ﺧﺎﻙ
ﺑﺮﺳﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﻳﺨﺖﮐﻪ
ﻫﻢ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻳﻦ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖﻫﻤﺎﻥ
ﻭ ﻣﺮﺩﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﻭ ﺷﺮﻙ ﻭ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ) ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺖ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ
( ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
عثمانیﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺒﺪﺃ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ
ﻗﺮﺁﻥ مولا ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻋملا
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ مولا ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﮔﺮ ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﻦ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺣﺘﻰ پس ﺍﺯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺗﻤﺎﻣﻰ
قُرّه ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺑﺎﺯ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻳﺎ ولایت
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ ﻫﺮکس
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﻭﺭﻯ
ﺟﺴﺖﻭ ﺑﺪﺍﻥ ﭘﺸﺖ
ﻧﻤﻮﺩ ﺟﺰ ﺑﺂﺗﺶ
ﺭﺍﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ ( ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ لاﺯﻣﺮﺍ
ﻧﮑﺮﺩ.ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮﻭﻳﺎ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺁﻥ ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭ ﺧﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﮐﻪ ﺯﻳﺮ
ﭘﻮﺳﺖ ﭼﺮﻣﻴﻦ ﻭ
ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ ﺧﺸﻚ
ﻣﺪﺍﻡ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﭘﺸﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻧﮑﺮﺩﻩولیّ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻧﺎﻃﻖ ﻭولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﮑﺮ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭﻳﺎ ﭘﺸﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺑﻤﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ .)

حدیث
8178 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ89ﺹ27ﺑ
بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ الله
ﺟﻌل ﻮلاﻳﺘﻨﺎ ﺃﻫل
اﻟﺒﻴﺖ ﻗُﻄﺐ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻭ
ﻗﻄﺐ ﺟﻤیع
اﻟﮑﺘﺐ علیها  ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﻳﺴﺘﺪﻳﺮ
ﻣﺤﮑم اﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻭ ﺑﻬﺎ ﻳﻮﻫﺐ
ﺍﻟﮑﺘﺐ ﻭ
ﻳﺴﺘﺒﻴﻥ الاﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﻗﺪ ﺃﻣﺮ
ﺭﺳﻮل الله ﺃﻥ
ﻴﻘﺘﺪﻯ
ﺒﺎﻟﻘﺮﺁﻥ ﻮ
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﺫﻟک ﺤﻴث ﻗﺎل
فی ﺁﺧﺮ ﺧﻄبة
ﺧﻄﺒﻬﺎ ﺍﻧّﻯ
ﺘﺎﺭک ﻔﻴﮑم
اﻟثقلین
ﺍﻟثقل
اﻟﺄﮐﺒﺮ ﻭ
ﺍﻟثقل
اﻟﺄﺻﻐﺮ
ﻓﺄﻣّﺎ ﺍﻟﺄﮐﺒﺮ
ﻓﮑﺘﺎﺏ ﺭﺑّﻰ
ﻭ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﺄﺻﻐﺮ
ﻓﻌﺘﺮتی ﺃﻫل
ﺒﻴﺘﻰ
ﻓﺎﺣﻔﻈﻮنی
ﻔﻴﻬﻤﺎ ﻓﻠﻥ
ﺘﻀﻠّﻮﺍ ﻣﺎ
ﺗﻤﺴّﮑﺘم
ﺒﻬﻤﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ولایت ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻗﻄﺐ ( ﻣﺤﻮﺭ
ﻣﺮﮐﺰﻯ) ﻗﺮﺁﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ولایت ﻣﺎ
ﻳﻌنی ﻤﺤﺒّﺖ
ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
عباﺩﻯ ﻭﺗﻮﺳل
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ هستند.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﮐّﺎملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻳﺎ
ﺍﻭلاﺩ
ﺟﺴﻤﺎنی اﻭ ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻳﻌنی ﺴﺎﺩﺍﺕ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻧﮕﺸﺘﻪ ﺗﺎ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻀﻮ ولایت
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭالّا
ﺟﻌﻔﺮﻫﺎﻯ
کذّﺍﺏ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻣﺎم ﻮ
ﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫم
اﻳﻨک
ﻤﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﻨﺎﻥ
ﻣﻔﺖ ﺧُﻤس
ﺧﻮﺭﺩﻥ اﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻯ اﻟﻬﻰ.
ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﻘﻮل
اﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺸﻌﺎع اﻧﻮﺍﺭ ولایت
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻳﻌنی کاملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺸﻴﻌﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺸﺮکان
ﺪﻳنی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺟﻬﻨم
ﺪﺍﻏﺘﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻗﻄﺐ
ﻣﺮﮐﺰ ﻭﺍﺳﺎس
ﻭﻣﺤﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻭﺭ ﺁﻥ
ﻄﻮﺍﻑ ﻣﺪﺍﻭم
ﺪﺍﺷﺖ. ﻭ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﭘﻨج ﺘﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﺴﻨﻬﺎﻯ اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﻟﻮ
ﻏﻴﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻴﺰﺣﺴﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﺎملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﺎﻃمی
ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ولایت
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﻴﺰ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻗﻄبی هم
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯاسلامی
تا کنون مُدّعی
ﻘﻄﺐ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻫﻤﻴﻥ
ﻘﺮﺁﻥ کتاب
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻬم
ﺒﺎﻃنی ﻮ ﺳﻠﻮکی
مقصود الهی و پیامبر
ﺁﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺄﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﻭلیّ الهی
ﺰﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ
گذﺷﺘﮕﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ اﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻌﺮفی ﺪﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻤﺎم
عوﺍﻟم الهی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﻤﺎم عباﺩﺍﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺗﻤﺎم
اﺣﻮﺍل ﻮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭﻋﻘل
الهی اﻭ ﺩﻭﺭﺍ
ﺩﻭﺭ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻘﻄﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻃﻮﺍﻑ ﺍﻭ ﻭ
ﺣﺠﻬﺎﻯ عمره
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺤج ﺃﮐﺒﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺒﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺪﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ مولا
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﻴﻌﻪ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪﺷﻌﺎع
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺎﺯ ﺑﺘﻤﺎس
ﺷﺨﺼی ﺘﻥ ﺒﺘﻦ
ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺪﻳنی
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻋﺸق ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ لاﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺰﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺭﻭح ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺗنی
ﺒﺸﺮﻯ که ﺭﻭح
اﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻥ از
تن بشری ﺒﺎﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﺯ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻭ ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺣﺶ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ
ﺗﻥ ﺒﺸﺮﻯ اﻭ
ﻣﺪﻓﻮﻥ گرﺩﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻣﺮگ طبیعی
ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺒﺮﻭﺩ) ﻭ ﻧﻴﺰ ولایت
ﻣﺎ ﻗﻄﺐ ﺗﻤﺎم
کتاﺑﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
اﺳﻤﺎﻧﻰدر
حقیقت تدنها
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻤﺎمی
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﭼﻮﻥ
کتاﺏ ﻗﺮﺁﻥ
عثمانی ﻨﻴﺰ
ﻣﻄﺮح
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ولایت
ﻣﺤﻤﺪ ﻗﻄﺐ ولایت
الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﻥ ﭙﻨج ﺘﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ هستند.
ﻭلی ﺒﺎﺳﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ.
ﻭﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﮐﺎملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ اﻭلی
اﻟﻌﺰم ﭙﻴﺸﻴﻥ
هستند. ﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴح ﻮ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻣﻮیﻮ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻨﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ولایت
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻳﺎ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻮﻋﺪﻩ
ﻣﺴﻴح برای
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭج
اﻭ و هر سالک
ولایت مسیح  ﺻﻮﺭﺕ مولا
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﺪﺍﺩ ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭل
ﺤﺴﻴنی ﻮﺣﺴنی
ﻮ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺣﺠﺎﺏ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮلا
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺗﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻣﺴﻴح
ﻮ مولا ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻠﻘﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺑّﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﻘلی ﻮﻋﺎﻃفی
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎ ﻳک
ﻮلیّ الهی
ﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﻳک ﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺎﻥ ﻮ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻮ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
شیوا ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ إلی
یا ایلیا، ﻳﻌنی
سالک ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺭﺗﻀﺎﻯ الهی
و قبول او هستند
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮگ طبیعی
ﻨﻴﺰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ طلسم ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺗﻌﺼّﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺎم
اﺩﻳﺎﻥ ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺣتی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻋﻴﻥ ﺠﻬﺎﻟﺖ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ الهی
می ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﻭلیّ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻭ ﺩﺭﺣﮑم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ زنذه
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻭ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
هست. ﺍﺯ ﺁﻥ ﭙس
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻭ
ﺑﺎﺯﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺍلاﺗﺮ
سلوک الهی ﻮ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ولایت
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻘﻄﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﻭ ﺍﻣﺎک ﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻗﻄﺐ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﻭ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻘﻄﺐ ﻭ
ﻣﺤﻮﺭ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺳﺎﻟک ﻤﻮﻓق
ﺒﻮلاﻳﺖ مولا
ﺑﻴﮑﺎﻳک اﻳﻥ
ﻘﻄﺒﻬﺎ
ﻭﻣﺤﻮﺭﻫﺎﻯ
هفتگانه ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻃﻮﺍﻑ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺠﺴّم ﺁﻥ ﺪﺭ
ﻃﻮﺍﻑ ﻫفت
گاﻧﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻃﻮﺍﻑ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳشی ﻤﺎﺩﻯ
اﺯ ﺣج ﺃﮐﺒﺮ
ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴم ﺤج
کعبه ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻭ(ﻋﻠﻴﮑم
اﻟﺂﻥ ﺒﺎﻟﺤﺞّ
ﺍﻟﺄﮐﺒﺮﻯ) ﻳﺎ
ﺍﻳنگ ﻨﻮﺑﺖ
ﺁﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺤج ﺃﮐﺒﺮ
ﺑﺮﻭﻳﺪ.
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﭘﻴﺮ الهی
ﺒﻤﻌﺮفیﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ) ﮐﻪ
ﺩﻭﺭ ﺍﻥ ﻤﺤﮑم
ﻘﺮﺁﻥ ﺒﺮ ﺍﻳﻥ
ﻘﻄﺐ ﺍﺳﺖ( ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ عثمانی
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺁﻥ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻣﻮﻫبتی الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ (ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺘﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﻮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ همانی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﻣﻮﻫبتی الهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺎنی که
ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ ﺑﺮ
ﺳﺮ ﻧﻴﺰﻩ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ کنند .
ﻭﻳﺎ ﺭﻭﻯ ﺁﻥ
ﻣﻴﻨﺸﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻔﺎ ﻳﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺮ
ﺑﺎﺯﻭﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ( قرآن)
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻫﺮ ﻳک
ﻤﻮﻫﺒتی اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﺣﻤتی ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺎﻫﺪﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ همانی
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺒﺪﺃ ﻫُﺪﺍ
ﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻴﻨﻪ
ﺯﺩ ﻭ ﺍﻟﻌﺠل
گفت ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺼﺎﺩﻗﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺳﻮﺩ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻭﺭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻗﺎﺋم
اﻟﺰﻣﺎنی
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﻈﻬﻮﺭ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳل ﻠﺴﻮﺩﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻭﻋﺪﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺁﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪﭼﻨﻴﻥ
ﻮﭼﻨﺎﻥ کنیم .
ﻭﺍﺯ ﻣﺮﺟﺌﻪ
ﻣﻠﻌﻮﻥ ﻤﻮلا ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻳﻢ) ﻭ
ﻣﻮﻫﺒﺖ ﺁﻥ
اﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻤﺴﺘﺒﻴﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ (ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻗﻄﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮ الهی
اﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی ﻮسلوک
الهی ﻣﻌﻠﻮم
ﻮﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻈﺮﻯ ﻮ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﻮلاﻳﺖ
ﻭ ﺗﺸیّع ﻮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻭﻥ سلوک
الهی ﺪﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﺎﺗﺠﻠﻴﻪ الهی
ﻮ ﻣﺴﺘﺒﻴﻦ
ﻗﺎﺑل ﺒﻴﻨﺎئی
ﺒﭽﺸم ﺘﻥ ﻮ
ﺑﭽﺸم ﺪل ﻮ
ﺑﻴﻨﺶ ﺑﻌﻘل
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺑﮋﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺃﻣﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﺍﻗﺘﺪﺍ ﺷﻮﺩ (
ﻭلی ﻨﻪ
ﺑﮑﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
عثمانی ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺄﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬم ﺁﻥ هست
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴنی
ﺒﻤﻌﺮفی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺑل اﻗﺘﺪﺍ
ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳل عباﺩﻯ
ﺷﺮﻃ لاﺯم
ﺒﺮﺍﻯ اﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ هرﺩﻋﺎئی
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﮐسی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺃﻫل
الذﮐﺮ ﻭ ﻣؤﻣﻦﻭ
ﻗﺎﺑل ﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮخی اﺟﺎﺯﻩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮔﺸﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ.
ﻭلی اﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ
الهی هیچ
گوﻧﻪ ﺍﻃلاعی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻗﺘﺪﺍ ﺑﺂل
ﻤﺤﻤﺪ ﺷﻮﺩ (
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺃﻣﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺑﻤﻌنی
اﻗﺘﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻗﺮﺁﻥ ﻮ
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻗﺮﺁﻥ ﻮﻋﺘﺮﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ الهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺁثاﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
که ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻗﺘﺪﺍ ﻭ
ﺗﻮﺳّل
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺰﻧﺎﻥ ﻮ
ﻧﻮﮐﺮﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎملاﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺣﺴﻴﻥ
هاﻯ زنده ﺰﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﻳکی
اﺯﺁﻧﻬﺎ ﺣﺴﻥ
ﻮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک این
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
غیبی از دید
غیر سالکان ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم سالکان
ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻣﺎم ﻤﻌﺮفی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻮﻓﺎﺕ
ﮐﻨﺪ ﻭﻏﻴﺒﺖ
ﮐﺒﺮﺍﻯ اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪﻯ اﺯ
ﺑﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
زنذه ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
الهی که ﺨﻮﺏ
ﺗﺮین از حسنک
حسین ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
وﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺧﻴﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻏﺎﺯ ﻏﻴﺒﺖ
ﺻﻐﺮﺍﻯ اﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺒلی
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺒﻤﻴﺮﺩ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻐﻴﺒﺖ
ﮐﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ 1200 ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﺎ ذاشتن ﺯﻥ ﻮ
ﺑﭽﻪ ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﻮﺍﻥ ﺍﺯﺳﺎﺧﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ را
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﺩﺍﺕ ﭼﻮﻥ
ﺠﻌﻔﺮﻫﺎﻯ
کذّﺍﺏ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻣﺎم علیّ
ﻨﻘﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡ
ﻗﺒلا ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻨﺒﻮﺕ ﻭ
ﺳﻴﺎﺩﺕ
جسمانی ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻯ
هم ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍﻗﺘﺪﺍﻯ
عملی سلوک
ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺰﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ حتی
بپیاﻣﺒﺮ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﮑﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ
ﺗﻨﻈﻴم کنندﻩ
ﺁﻥ مولا
نبوده باشد .زیرا
ﻗﺮﺁﻥ ﻤﻮلا
ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ الهی
ﻘﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺖ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺨﻄﺒﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﻥ ﺪﺭ ﺷﻤﺎ ﺩﻭ
ﭼﻴﺰ ﻣﻬم ﻮ
ﺳﻨﮕﻴﻥ ﺮﺍ
ﺑﺠﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻡ. ﮐﻪ
ﺳﻨﮕﻴنی
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ
ﺳﻨﮕﻴنی
کوﭼﮑﺘﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ (ﻧﻪ
ﻗﺮﺁﻥ کتاب ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭ قرآنی که
ﻫﺴﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺄﻳﻴﺪ مولا و
اولیا نبود ﻧﺒﻮﺩ.
ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻳﻌنی ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭ
ﻣﻘﺮﺭ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ) ﻭ
ﺍﻣﺎ ثقل
ﺃﺻﻐﺮﻋﺘﺮﺕ
ﻣﻥ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﻣﻥ هستند. ﭘس
ﺷﻤﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺣﻔﻈ کنید . (ﻗﺮﺁﻥ
ﻮﻋﺘﺮﺕ ﻭ
ﺍﮐثرﺍ ﻫﺮﺩﻭ
ﺭﺍ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ در
معنی ﻳکی
ﻬﺴﺘﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺳﻨﮕﻴنی ﻮ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی کتاﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎقُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق که
ﺪﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. و
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏ
ﺃﻫل اﻟﺬﮐﺮ ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ عترﺕ ﺭﺍ
لاﺯم ﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺪﻭﻥ
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺮ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷتی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣﻔﻈ
ﺁﻥ ﺪﺭ
ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻨﻴﺴﺖ بلکه ﺩﺭ
ﺩل ﻮلیّ الهی
ﺤﻔﻆ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل
عباﺩﻯ ﺗﺎ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﻋﺘﺮﺕ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺁثاﺭ ﺑﺎﻗﻴﻪ)
ﺯﻧﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﻴﺒﺮ ﻭ مولا
ﮐﻪ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻋﻀﻮ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ولایت
الهی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻤﺴک
ﺒﺎﺷﻴﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﻳﺪ.
(ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻤﺴک
ﺒﻘﺮﺁﻥ کتاﺏ
ﻳﻌنی ﺒﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻴﻚ ولایت
ﻓﻘﻴﻪ ﺟﺎﻫلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎ ولایت
ﻣﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﺮک ﺼلاﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ و
پیمان ﺒﺎ ﭘﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺭؤﻳﺎئی ﺒﻌﺪﻯ
ﺴﺎﻟک ﻀﺮﻭﺭﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺭﺿﺎﻳﺖﺍﻭﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﻨج
ﺘﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ.)

حئیث
8179 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ89ﺹ82ﺑ بحار) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻗﻮﻟﻪ
عرّﻭﺟﻞﻭ ﺍﻥ ﮐﻨﺘﻢ
ﻓﻰ ﺭﻳﺐ ﻣﻤّﺎ ﻧﺰﻟﻨﺎ
ﻋﻠﻰ ﻋﺒﺪﻧﺎﻓﺂﺗﻮﺍ
ﺑﺴﻮﺭﻩ ﻣﻦ ﻣثلهﻭ
ﺍﺩﻋﻮﺍ ﺷﻬﺪﺍﺋﮑﻢ
ﻣﻦ ﺩﻭﻥ الله ﺍﻥ
ﮐﻨﺘﻢ ﺻﺎﺩﻗﻴﻦ
* ﻓﺎﻥ ﻟﻢ ﺗﻔﻌﻠﻮﺍ
ﻭ ﻟﻦ
ﺗﻔﻌﻠﻮﺍﻓﺎﺗّﻘﻮﺍ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﺍﻟّﺘﻰ
ﻭﻗﻮﺩﻫﺎ الناس
ﻭ ﺍﻟﺤﺠﺎﺭﻩﺍﻋﺪﺕ
ﻟﻠﮑﺎﻓﺮﻳﻦ * ﻭ
ﺑﺸّﺮ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺁﻣﻨﻮﺍ ﻭ ﻋﻤﻠﻮﺍ
ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﺎﺕﺃﻥ
ﻟﻬﻢ ﺟﻨّﺎﺕ ﺗﺠﺮﻯ
ﻣﻥﺘﺤﺘﻬﺎ ﺍﻟﺄﻧﻬﺎﺭ
ﮐﻠّﻤﺎ ﺭﺯﻗﻮﺍ
ﻣﻨﻬﺎ ﻣﻦ ثمرﻩ
ﺭﺯﻗﺎﻗﺎﻟﻮﺍ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟّﺬﻯ ﺭﺯﻗﻨﺎ
ﻣﻦ ﻗﺒﻞﻭ ﺍﻭﺗﻮﺍ
ﺑﻪ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻬﺎﻭ ﻟﻬﻢ
ﻓﻴﻬﺎ ﺃﺯﻭﺍﺝ ﻣﻄﻬّﺮﻩﻭ
ﻫﻢ ﻓﻴﻬﺎ ﺧﺎﻟﺪﻭﻥﺍﻟﺒﻘﺮﻩ
ﻗﺎﻝ ﺍﻟﻌﺎﻟﻢ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻦ ﺟﻌﻔﺮﻓﻠﻤّﺎ
ﺿرَبّ الله ﺍﻟﺄﻣﺸﺎﻝ
ﻟﻠﮑﺎﻓﺮﻳﻦ ﺍﻟﻤﺠﺎﻫﺮﻳﻦ
ﺍﻟﺪﺍﻓﻌﻴﻦ ﻟﻨﺒﻮﻩ
ﻣﺤﻤﺪﻭ ﺍﻟﻨﺎﺻﺒﻴﻦ ﺍﻟﻤﻨﺎﻓﻘﻴﻦ
ﻟﺮﺳﻮﻝ الله ﻭ ﺍﻟﺪﺍﻓﻌﻴﻦ
ﻣﺎ ﻗﺎﻟﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻓﻰ ﺃﺧﻴﻪ
ﻋﻠﻰﻭ ﺍﻟﺪﺍﻓﻌﻴﻦ
ﺃﻥ ﻳﮑﻮﻥ ﻣﺎ ﻗﺎﻟﻪ
ﻋﻦ الله عرّﻭﺟﻞﻭ
ﻫﻰ ﺁﻳﺎﺕ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺗﻪﻣﻀﺎﻓﻪ
ﺍﻟﻰ ﺁﻳﺎﺗﻪ ﺍﻟّﺘﻰ
ﺑﻴّﻨﻬﺎ ﻟﻌﻠﻰ
ﺑﻤﮑّﻪ ﻭ ﺍﻟﻤﺪﻳﻨﻪﻭ
ﻟﻢ ﻳﺰﺩﺍﺩﻭﺍ الّا
ﻋﺘﻮﺍ ﻭ ﻃﻐﻴﺎﻧﺎﻗﺎﻝ
الله ﺗﻌﺎﻟﻰﻟﻤﺮﺩﻩ
ﺃﻫﻞ ﻣﮑّﻪ ﻭ ﻋﺘﺎﻩ
ﺃﻫﻞﺍﻟﻤﺪﻳﻨﻪﺍﻥ
ﮐﻨﺘﻢ ﻓﻰ ﺭﻳﺐ ﻣﻤّﺎ
ﻧﺰﻟﻨﺎ ﻋﻠﻰ ﻋﺒﺪﻧﺎ....
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ عرّ ﻭﺟﻞ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ
ﺭﻳﺐ ﻭ ﺷﻚ ﻭﺗﺮﺩﻳﺪﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺎ ﺑﺎ
ﺑﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩﺍﻳﻢ
ﺑﺎﺷﻴﺪپس ﺷﻤﺎ
ﺳﻌﻰ ﮐﻨﻴﺪ ﻳﻚ ﺳﻮﺭﻩﺍﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻥ ﺑﻴﺎﻭﺭﻳﺪ.
( ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪﺑﺘﻔﮑﻴﻚ
ﻧﺎﺯﻟﺸﺪﻩﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕﻭﺣﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻧﻪ ﻳﮑﺠﺎﺁﻧﻬﻢ
ﻗﺮﺁﻥ عثمانی.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﺎﺭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭقُرّه ﻳﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺳﻌﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻭ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺟﺰ ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﺮﺵ رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ.
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﻭ ﻗﺮه
ﻭ ﻗﺮّﺕ ﺍﻟﻌﻴﻦ
ﭼﺸﻢ ﺭﻭﺷﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻴﺎﻥ ﺧﻮﺭﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻗﺮﻳﺶﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺃﺻﻞ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺸﺮﻙ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.پس
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
الهی ﺨﻮﻳﺶ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.ﻭﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﺑﻌﺪﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﺮﺩﺁﻭﺭﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺑﻌﺪﺍ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖﺷﺎﻣﻞ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﻏﻴﺮﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﮐﺎملاﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﻋﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺩﻡ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺣﺪ ﺃﮐﺸﺮ
ﺑﻌﺎﺑﺪﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﺣﺎﻝ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯﻭ
ﺑﺎ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻈﺎﻫﺮ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻘﺎﻣﺎﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﺎﻟﻤﺘﺮ
ﻭ ثرﻭﻣﻨﺪﺗﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺑﭙﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﺪﻩﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍﮐﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻣﻨﮑﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﻭ ﺑﺪﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺷﺮک ﺁﻣﻴﺰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﮐﻪﺑﺮﺧﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺪﺭﻭﻍ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.پس
ﺁﻳﻪﺍﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻥ ﺑﻴﺎﻭﺭﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺁﻳﻪ
ﺍﻯ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺁﻳﺘﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﭼﻮﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﻳﻪﺍﻯ
ﺑﺴﺎﺯﺩﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺘﺎﺭﻯ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻭﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺟﺰﺋﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻘﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮔﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺣﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺩﻭﻡ ﺑﻨﺰﻳﺴﺪ. ﮐﻪ
احادیث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭼﻮﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺯ ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ولیّ ﺑﺎﺯ
ﺑﺸﺮﻁ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
سپس ﺑﺎ ﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺩﻭ قُرّه
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﺤﻤﺪﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
ﻗﺒلا ﺑﺎﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭﻗﺒلاﻧﻴﺰﺍﺯ
ﺳﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ)
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ
ﺷﻬﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻪﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺩﻋﻮﺕ ﮐﻨﻴﺪ( ﻭ ﺩﻋﺎ
ﺑﻐﻴﺮ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺪﺍﻭﻫﺪ
ﺑﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﺍﻫﺎﻥ
ﻭ ﺷﻬﺪﺍ ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥﺟﺰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺴﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﻣﺪﻋﻰ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﻟﻴﻞ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮔﻮﺍﻫﻰ ﮐﺴﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺳﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮکس
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭ ﺑﺒﻴﻨﺪ پس ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﺮولایت ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﻴﭻ ﻧﻮﺭﻯ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺁﻟﺖ ﺩﺳﺖ نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﻔﺴﺎﺩ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻭ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻭ ﺗﺤﮑّﻢ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) پس ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻳﺪﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﺪ ﺑﮑﻨﻴﺪپس
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ ترس ﺍﺯ
ﺁﺗﺶ ( ﺟﻬﻨّﻢ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
) ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺁﺗﺶ ﺳﻮﺧﺖ
ﺁﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺳﻨﮕﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
( ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻰ ﺩﻳﻦﻭ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ولایت ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺸﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥﺃﺷﻌّﻪ
ﻣﺮﮔﺒﺎﺭ ﺑﺎ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻪﺍﻯ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺳﻮﺧﺘﻦ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺳﻰ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺟﺎﻫلاﻥ ﮐّﻢ ﻋﻘﻞ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭولایت
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. پس
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭپس ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻭﭼﻨﺪ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ ﺷﻮﻧﺪ
ﻭ ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺴﺖ ) ولیّ
ﺑﺸﺎﺭﺕ ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻩﮐﻪ ( ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
) ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﺻﺎﻟﺢ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
( ﺍﻭﻡ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﻧﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﻤﻞ ﺻﺎﻟﺢ
ﻭ ﺍصلاﺡ ﺫﺍﺕ ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭ ﺟﻨّﺎﺕ ﻭ ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻬﺮﻫﺎﻯ ﺁﺏ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ .
ﺑﻮﺳﺘﺎﻥﻬﺎﻯ ﺑﺎ
ﺁﺏ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥﮐﻪ
ﺳﺮﺳﺒﺰ ﻭﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻬﺮﻫﺎﻯ
ﺁﺏ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﻬﺮ
ﺷﻴﺮ ﻏﺬﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﻋﺴﻞ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻭ ﻏﻠﻴﻆ
ﺧﺎﺹ ﮐﺎملاﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺷﺮﺍﺏ ﺧﺎﺹ
ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ ﺷﺨﺺ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭولیّ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ
ﺩﺭﺩ ﻭﺗﻪ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻏﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺟﻨﺎﻥﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻨﺎﻥ
ﻫﻨﺪﻯ ﻳﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﻭﻳﺎ ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﻴﺮﻳﻦﮐﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ) ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺭﺯﻕ
ﺷﻤﺮﻩ (ﻣﻴﻮﻩ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺟﻨﺎﻥ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ) ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺯﻗﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺑﻤﺎ ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰﮐﻪ
به
(ﻋﻠﻤﺎﻟﻴﻘﻴﻦ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙﺑﻌﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺣﺘﻰ ﺣق
اﻟﻴﻘﻴﻦ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺟﻬﻨﻢ ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺑﺪﺗﺮ ) ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺷﺒﻴﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﻴﺸﻮﺩ ( ﺣﺘﻰ ﺑﻐﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺭﺯﻕ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺯﻭﺍﺝ ﻃﺎﻫﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺧﺎﻟﺪ
ﻭﺟﺎﻭﻳﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
( ﻧﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺣﺮﻡ
ﺳﺮﺍ ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺯﻥ ﻳﺎ ﻏﻠﻤﺎﻥ ﻣﺮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﺯﻥ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﻧﻪ ﺗﻮﻟﻴﺪ
مثلﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﺎملاﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯﻭﻳﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯﻭﺍﺝ
ﻭﺯﻭﺝﻣﻨﻈﻮﺭ ﺟﻔﺖ
ﻭ ﺷﻔﻊ ﻭﻫﻢ ﻧﺸﻴﻦ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻄﻴﻊ ﭼﻮﻥ ﺯﻧﺎﻥ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺑﺎولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻥ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻃﺎﻫﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﻭﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﻄﻬﻴﺮ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪﺗﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻮﺳﺎﻯ ﮐﺎﻇﻢ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﭼﻨﻴﻦ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﺎﺕ
ﻣﺸﺎﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﻋﻠﻨﻴﺎﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﻓﻊ ﻭ ﻧﻔﻰ ﻧﺒﻮﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻭ
ﻳﺎ ﻧﺎﺻﺒﻴﺎﻧﻰ
(ﮐﻪ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﻭ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻣﻨﺼﻮﺏ
ﺧلاﻓﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺷﻴﻌﺒﺎﻧﻰ
ﻳﺎ ﺳﻨّﻴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮﻓﻘﻴﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺰ ﻓﺴﺎﺩ ﻭﺷﺮﻙ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ
) ﮐﻪ ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻦ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻧﺪ.( ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﺎﻋﺖﭼﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ مولا ﻭولایت
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺼﺐ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻓﻘﻬﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺗﺮﻙ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺗﻌﻬﺪﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻨﺎﻓﻖ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎولایت
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺗﺎﺑﻊ ﻳﻚ ولایت
ﻓﻘﻴﻪ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﭼﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻪﻭ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺸﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋملا ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﻔﺎﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺗﺮ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺷﺪﻳﺪ
ﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﻣﺴﺦ
ﺧﻮﻙ ﻭ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧﺶ ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ) ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺧلاﻑ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ
ﻋﻠﻰ ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻧﺪ
( ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ)
ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮ ﻋﻠﻰ ﺷﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻋﻠﻰ ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ( ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
مولا ﺭﺍ ﻣﻨﺼﻮﺏ
ﻧﮑﺮﺩ.ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺧﻠﻔﺎ
ﻭﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺑﺘﻰ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑُﺖ ﺳﻨﮕﻰ ﻣﻨﺼﻮﺏ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪﮐﻪ ﺷﺮﻙ
ﺧﺪﺍ ﻭولایت ﺧﺪﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
ﻭﻣﺸﺮﻙ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻧﺎﻥﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺟﻬﻨﻤﻴﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ولیّ
ﻣﺪﺍﻡ ﺷﺮﻙ ﻧﺎﺑﺨﺸﻮﺩﻧﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎولایت ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﻝ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ)
ﮐﻪ علاﻭﻩ ﺑﺮ ﺁﻥ
( ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ
) ﺩﺭ ﻣﮑﻪ ﻭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺑﻌﻠﻰ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺴؤﻝ ﻗﺒﻮﻝ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
مولا ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎ ﻋﻠﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻨﻨﺪﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻭﺻﻒ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺑﻬﻤﺎﻥ ﺭﺯﻕ ﻭﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻀﻮ ولایت ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻣﮑﻪ ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ ﻣﻎ ﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﮑﻪ ﻳﺎ ﺑﻎ ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻦﺑﺤﻮﺽ
ﮐﻮﺷﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﺍﻭﻭ ﻳﻮﺗﻴﺒﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﻋﻘ ﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ولیّ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻭ ﻃﻐﻴﺎﻥ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻩ (ﺃﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭﻧﺎ ﻣﺮﺩﺍﻥﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻏﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ابلیس ﺩﺭ ﺗﻠﺒﻴﺶ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎﺷﻴﻌﻰﻭ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮ.ﻭﻧﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺣﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻋﻘﻠﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺪﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ )ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺗﻌﺪﻯ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺃﻫﻞ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
( ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﺎﺕ ﺭﺍﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺮ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻭمولا ﺑﻌﺪﺍﻭ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ولایت ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻳﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﻌﺪ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﻘﻴﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ﺭﺍ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺮ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻳﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺼﺎﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪﺍﻣﺎﻡ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺮ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺩﻫﺪ ﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩ ﻭﻧﺼﺎﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺍﻫﺎﻧﺖ ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﻤﻦ ﻭﮐﺎملاﻥ
ﻳﻬﻮﺩ ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺮﻭﺵ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺁﻧﺎﻥﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭ مولاﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻭ ﭘﻨﺠﻢ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ.
ولیّ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﻌﺼّﺐ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻴﭻ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ لاﺯﻡ ﺑﻮﺩ ﮔﻮﺵ
ﺑﻨﺪﺍﻯ ﺩﻝ ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ ﺁﻳﺎ
ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪﻣﻰ ﮔﻔﺘﻪﻭﻳﺎ
ﻫﺮکس ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻭﺭ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﭙﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺿﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻭ ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭ ﺭﺍﺩﺭ
ﻫﺮ ﻗﻮﻡ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺩﺭﻙ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭولایت
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﺗﺤﻤّﻞ ﮐﻨﻨﺪ.)

حدیث
8180 - ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻗﺮﺁﻥ ﻤﻮلا
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻋﻤﺮ ﺧﻠﻴﻔﻪ مولا
ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺸﺪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺗﺄﻟﻴﻒ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﺒﺪﻫﺪ(ﺝ89ﺹ40ﺑ
بحار) ﺁﻣﺪﻩ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ مولا
ﻳﮑﺎﻳک ﺁﻳﺎﺕ
ﺭﺍ
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺁﻥ
ﺁﻳﻪ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﺄﻭﻳل ﻴﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﺎﻃنی
ﺁﻥ ﻭ ﻧﺎﺳﺦ
ﻭﻣﻨﺴﻮخ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﻗﺮﺁﻥ کتاب
ﺁﻳﻪ ﻣﻨﺴﻮخی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ولایت
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ که ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﺗﺮک ﺘﻮﺳل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻘﺒلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﻬﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺮ ﺣﺴﻴنی
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ مولا
ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ لاﺯم
ﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﺣلال
ﻮﺣﺮﺍم ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﺎﻟک
ﻤﻮلا ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ
ﻭﻗﺎیع
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺁﻧﻬم ﺘﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ. ﻭ ﺃﺑﻮﺫﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ (ﺝ89ﺹ42  بحار) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻔﺤﻪ ﺍﻭل
ﻘﺮﺁﻥ علیّ
ﺍﻓﺘﻀﺎﺣﺎﺕ
ﻣﻬﺎﺟﺮﻳﻥ ﻮ
ﺃﻧﺼﺎﺭ ﺫﮐﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.( ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻤﻮلا ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻬﺎﺟﺮین و
ﻭﺍﻧﺼﺎﺭ
ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻔﺮقی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻧﺼﺎﺭ ﻧﺼﺮﺕ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭﻧﺼﺮﺕ ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ
و ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
شده ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻣﻬﺎﺟﺮﻳﻥ کاملاﻥ
هستند ﮐﻪ ﺗﺮک
ﺠﺎﻥ ﻮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ و
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
عرش رحمان و
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق نمودند
ﻭ ﺍﺑﻮﺫﺭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ مولا
ﺑﻨﻘل اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟبی که
ﭼﻮﻥ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁنی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﺎﻓق ﻮ
ﺳﺮﮐشی ﺮﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻤﺮ ﮔﻔﺖ ﺍﺑﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﺑﺎعث
ﺍﺧﺘلاﻑ ﻭ
ﺯﻭﺍل ﻮﺣﺪﺕ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ عمر
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻗﺮﺁﻥ ﻤﻮلا
ﺭﺍ ﺑﻬﺮ
ﻗﻴﻤتی که ﺷﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ مولا
ﻓﺮﻣﻮﺩ(ﺝ 89ﺹ43ﺑ
بحار) ﮐﻪ ﻣﺤﺎل
اﺳﺖ ﺑﺪﻫﻢ ﻭ
ﺗﺎ
ﺭﻭﺯﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺨفی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭ
ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ولایتﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ کاملاﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق اﺳﺖ.
ﭘس مولا
ﻗﺮﺁﻧﺶ ﺍﻣﻮﺭ
قرّه ها و سلوک
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺣﺎﺩﻳث مولا
ﺑﻨﻘل اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻔﮑﻴک ﺸﻮﺩ
ﻭﺑﺎ اﻧﺸاء
ﺪﻳﮕﺮﻯ غیر ﺍﺯ
ﺍﻧﺸاء ﻘﺮﺁﻥ
کتاب عثمان
ﻣﻄﺮح ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻨﺪﻳﻥ
هزﺍﺭ ﺣﺪﻳث
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ اﺳﺘثنا
ﻣﻘﺼﻮﺩﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﺳﻴﺎسی ﻮ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺭﺳﻤی
ﺒﺮﺍﻯ اﺳلام
که مولا
ﻓﺮﻣﻮﺩ: هیهات
ﻟﻴس ﺍﻟی ﺬﻟک
ﺴﺒﻴﻞ ﺍﻧّﻤﺎ
ﺟﺌﺖ ﺑﻪ الی ﺃﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻟﺘﻘﻮم اﻟﺤجة
ﻋﻠﻴﮑﻢ ﻭلا
ﺗﻘﻮﻟﻮﺍ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة
ﺍﻧّﺎ ﮐﻨّﺎﻋﻥ
هذﺍ ﻏﺎﻓﻠﻴﻦ
ﺃﻭ ﺗﻘﻮﻟﻮﺍ
ﻣﺎ ﺟﺌﺘﻨﺎ ﺑﻪ
ﺍﻥّ اﻟﻘﺮﺁﻥ
اﻟّﺬﻯ عندﻯ لا
ﻳﻤﺴّﻪ الّا
ﺍﻟﻤﻄﻬّﺮﻭﻥﻮ
ﺍﻟﺄﻭﺻﻴاء ﻤﻦ
ﻭُﻟﺪﻯ ﻓﻘﺎل عمر
ﻓﻬل ﻮﻗﺖ لاﻇﻬﺎﺭﻩ
ﻣﻌﻠﻮﻡ؟ ﻗﺎل
علیّ ﻨﻌﻢ ﺍﺫﺍ
ﻗﺎم اﻟﻘﺎﺋم
ﻤﻦ ﻭُﻟﺪﻯ
ﻳﻈﻬﺮﻩ
ﻭﻳﺤﻤل اﻟﻨﺎس
ﻋﻠﻴﻪ ﻓﺘﺠﺮﻯ
اﻟﺴُنّة
ﻋﻠﻴﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺭﺍهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ (ﺗﻮ
ﻭﻏﻴﺮ ﺗﻮ
ﺍﺯﻏﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. (ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻤﺮ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨلاﻓﺖ
ﺃﺑﻮﺑﮑﺮ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﺭﻩ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻗﺮﺁﻥ ﻤﻮلا
ﺭﺍ ﺑﺰﻭﺭ هم که
ﺷﺪﻩ
ﺍﺯﺧﺎﻧﻪﺍﺵ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ مولا
ﺭﺍﮐﺖ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺑﻤﺴﺠﺪ ﺑﺮﺩ. ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍ
ﭘﺸﺖ ﺩﺭب
ﺧﺎﻧﻪ ﻓﺸﺎﺭ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺳﻘﻄ ﺠﻨﻴﻥ
کرﺩ. ﻭﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻤﺮگ او ﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ مولا
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍ
ﺁﺗﺶ ﺯﺩﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺒﻌﺪﻫﺎ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺎﻗﺮ ﻭ ﺻﺎﺩق
ﻨﻘﻞ ﺷﺪﻩ) ﮐﻪ
ﻣﻥ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺄﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺑﺮﺩﻡ
ﮐﻪﺣﺠتی
ﺒﺮﻋﻠﻴﻪ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﮕﻮﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
غاﻓل ﺒﻮﺩﻡ (ﻭ
ﺍﺗﻤﺎم ﺤﺠّﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ مولا
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺧلاﻓﺖ ﺳﻴﺎسی
ﻮ ﺣﺰﺑﻰ و
مذهبی
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﺪﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣت
ﺴﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺧﺮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﺴخ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ولایت مولا
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم
ﻮ ﻃﺮﺯﻋﻤل
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺤﺎل اﺭﻭﺍح ﺮﺍ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﻭﺭﻯ طبیعی
ﺒﺮﺍﻯ
کاﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
اﺑﺪﻯ ﺪﺭ ﻗﺒﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﻨﺴخ ﻮ
ﻣﺴخ ﺨﻮﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺒﺎﺯ و
مَعاد ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻡ. (ﺯﻳﺮﺍ مولا
ﻣﺴﺌﻮل ﻮلاﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺣتی ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻋﻤﺮ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻠﻘﺎﻯ الهی ﺮﺍ
ﺑﻨﺰﺩ مولا
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩ.
ﻭﻳﺎ ﻣﺸﮑلاﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ مولا
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻭﮐﻤک
ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻤﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﻋلیّ
ﻨﺒﻮﺩ ﻋﻤﺮ ﻫلاک
ﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ) ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺰﺩ ﻣﻦ (ﻋملا
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ عثمان
ﻣﻨﻈﻮﺭ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ ولایت
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺟﺰ
ﻃﺎﻫﺮﺍﻥ (ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ)
ﻭ ﺃﻭﺻﻴﺎﻯ اﺯ
ﺍﻭلاﺩ ﻣﻦ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. (ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻨﺠس
ﺩﺳﺖ ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﻤﻮلا
ﻭﻗﺮﺁﻧﻬﺎﻯ
ﻨﺎﻃﻖ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺰﻧﻨﺪ
ﻭﻧﻤی ﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻘﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺳﻠﻮک
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ ولایت
مولا ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ. ﮐﻪ
ﺃﻭﺻﻴﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﻭﺻﻴّﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﻌﺮفی ﻴک
کاﻣل ﺤﺴﻴنی
ﺒﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻓﻬم ﻮ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺴﻠﻮک
ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ
ﻮلاﻳﺖ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭﺻﻴﺎﻯ ﻤﻮلا
ﻭ ﺍﻭلاﺩ الهی
اﻭ ﻭﻧﻪ ﺍﻭلاﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﺍﻭلاﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ ﻮ
ﺳﻴّﺪﻫﺎﻯ
ﺤﻘﻴقی ﻮ ﻧﻮﺭﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ هستند
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺳم منّا ﺃﻫل
اﻠﺒﻴتی ﺁﻧﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺴﻠﻤﺎﻥ
فارسی ﻤﻨّﺎ
ﺃﻫل اﻟﺒﻴﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺍﻭلاﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﺳتی اﺯ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﻪﭼﻮﻥ ﭙﺴﺮ
ﻧﻮﺡ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻨﺒﻮﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﻤﺮ
ﮔﻔﺖ ﺁﻳﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻈﻬﻮﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺘﻮ
ﻣﻌﻠﻮم اﺳﺖ؟
ﮐﻪﻋلیّ گفت
ﺁﺭﻯ ﭼﻮﻥ
ﻘﺎﺋم ﻤﺎ
ﻗﻴﺎم کند ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ(
ﻗﺎﺋم آﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻫم ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﺪ. ﮐﻪ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺮﺁﻥ ﻤﻮلا
ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻮ ﮐﺘﺎﺏ ﻭ
ﻣﮑﺘﺐ
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺮﺍ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺭﻭح
ﻤﻮلا ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ ب
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩﻯ اﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﺒﻬﺮﻩ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﻤﻮلا
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺎﻧﺪ. ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﺎﺋم ﺁل
تو(ﻤﺤﻤﺪ)کی ﻤﻴﺂﻳﺪ؟
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﮕﻔﺖ ﻣﻥ که ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺷﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻢ. ﻭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم هفت
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
براتری
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻗﺎﺋم
ﻮلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﻭلاﺩ الهی
ﻤﻮلا ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻴﺎل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺸﻴﺮ
ﻭﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﺑﺮ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺯﺩﻥ ﮐﻪ ﻣﻥ
ﻘﺎﺋم هستم.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
اﻟﻬﻰ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ از
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﭘس ﭼﻪ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻤﻴﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﻇﻬﻮﺭ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﻮﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺭﻳﺸﻪ
ﮐﻥکند ﺗﺎﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
هر ﻃﻮﺭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺘﻮﺍﻯ
ﺠﻬﺎﺩ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل اﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻥ کسی که
ﻗﺮﺑﺎنی
ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻣﺎﻫﺴﺘﻴﻢ (
مانند داستان
ابو مسلم
خراسانی و
مهدی سفّاک
دومین خلیفه
عباسی ) ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺑﻠﻘﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺮﺳﺶ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﻧﻪ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺳﻴّﺪ
ﻫﺴﺘم ﻮ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ. ﮐﻪ
ﺟﻌﻔﺮﻫﺎﻯ
کذّاﺏ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ الهی ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﻧﺎﻥ ﻤﻔﺖ
ﺩﻳﻥ ﻮ ﺧُﻤس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺯﮔﺮُﺩﻩ
ﻣﺮﺩم ﺴﻮﺍﺭﻯ
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ را هم
ﺒﻮﺳﻴﺪ. ﺣتی
غیر
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻮﺧﺪﺍﻧﺎ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺰﻳﺎﺩﻯ ﻃﺎﻟﺐ
ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﺋم آل ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﻥ ﻬﻤﻪ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﻳﺰﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎﻫﻤﻴﻥ
گروﻩ مُدّعی
ﺘﺸﻴّﻊ ﻭلی
ﺒﺪﻭﻥ ﺸﻌﺎع
اﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﺑﺎقی
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻳﻢ.
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺟﻬل ﻮ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭ
ﺗﻮﺣّﺶ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﻣﺮﺩم لاﺯم
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ عمل
کنند . ﻭدر
ﺳُﻨّﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﺩ
(ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺍﻣّﺖ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ اﺳلامی
ﻨﻴﺴﺖﮐﻪ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ
ﺴﺎلک اﺳﺖ
ﮐﻪﭼﻮﻥ ﻘﺎﺋم
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻄﺎﻟﺐ سلوک
الهی ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی ﺸﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ لاﺯم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻗﺮﺁﻥ
ﻤﻮلا ﻭﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻭﺍﺭث مولا
ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺗﻮﺳل
الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺑﺮﺗﺮ الهی
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻫﻴچ ﺮﺍﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺣتی ﺨﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭ ﮐﺘﺎﺏ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍﻩ
ﮔﺸﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺟﺰ ﺣﺴﻴﻥ ﻮ
ﻗﺎﺋم ﺰﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟک
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. (ﺳﻨّﺖ
ﺁﻧﻬﺎ) ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻘﺪّس ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺁﻧﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳِﻨﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺸﺪﻳﺪ
ﻧﻮﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻘﺪﻳس ﻫﻨﺪﻯ
ﻘﺪﻳم ﻮ ولایت
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻔﺮﻫﻨگ ﻮ
ﺁﻫﻨگ ﻮ ﺁﺋﻴﻥ
ﻔﺮّ الهی
ﻴﺎﻓﺘﻦ ﻭﺗﺎج
ﺸﺎهی الهی
ﺠﺴﺘﻦ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﭘس ﺑﺎ
ﻗﺮﺁﻥ عمر
ﻭﻋثماﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭلی ﺒﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻴﻜﺸﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﻓﺖ.
ﻭﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺁﻧﺎﻥ
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﻌﺮفی
ﺮؤﻳﺎئی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎلک ﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎﭼﻪ ﺍﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎل ﻮﺣﺮﺍم
ﻮﺣلالی
ﺒﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻧﻪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺗﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥﺒﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘل
ﻮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻗﺎﺑل
اﺟﺮﺍ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻳﺶ ﮐسی
ﺮﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﺮﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
عثمان ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق
ﻔﻬﻤﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃﻖ ﺍﻭﻟﻴن
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
سالک ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﻠّﻯ
ﻠﺰﻭم سلوک
الهی ﺁﻧﻬم ﺒﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺍﺑﻬﺎم
ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴم
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ اﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﻠﻮﮔﻴﺮﻯ اﺯ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺳﺒﻴل
ﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺪﺭﻭﻳﺶ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ مولا
ﻭﺑﺮﺍﻯ
کسانیکه
ﻗﺮﺁﻥ عثمان
ﺮﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻬﻤﻴﻥ ﻘﺮﺁﻥ
ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ در استدلال
و بحث ها ﮐﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻣﺎﻡ ﺳﺎﻟک هم
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻧﺎم ﺘﺸیّع
ﺮﺍ ﺑﻨﺎ ﺩﺭﺳتی
ﺒﺮﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮐﻪﺣتی غیر
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺻﻒ
ﺍﻳﻥ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺴﻴﺎسی ﺪﺭ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﭙﻮﺷﺸﻰ ﺑﺮﺍﻯ
اﺗﺤﺎﺩ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ ﺨﻠﻔﺎ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻴﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺒﻮﺩ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ. ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﺷﺮﻃ
ﺃﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﭙﺬﻳﺮﺵ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻮلیّ
الهی ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ سالک
ﺒﺨﺼﻮصی
ﻴﺒﺎﺷﺪ.)

حدیث
8181 - ﻭ ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺑﻠﻨﺪﻯ اﺯ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ اﺳﺖ(ﺝ89ﺹ43ﺑ
بحار) ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺩﻓﻊ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﺩﺭﻗﺮﺁﻥ(
عثمانی ) ﺁﻣﺪﻩ.
ﮐﻪ این
ﻗﺮﺁﻥﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ مولا
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ مولا
ﺧﻮﺩ
ﻧﺨﺴﻴﺘﻴﻥ
ﻤﻌﺘﺮﺽ ﺑﺎﻳﻥ
ﻘﺮﺁﻥ ﺒﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻬﻴﻪ ﮐﺮﺩ
ﻭﻣﻘﺎﺻﺪ ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ
گُنجاﻧﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ولایت
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃﻖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻠﻬی هر ﺳﺎﻟکی
ﺒﻤﻌﺮﻓی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﺎﻗﻀی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻃﺒق ﻤﻌﻤﻮﻝ
ﻫﻤﻴﻥ ﺤﺪﻳث
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ ﺍﺣﺘﻴﺎﻃ
ﻮ ﺍﺑﻬﺎﻡ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ عثماﻥ
اﺳﺖ ﻭﺑﺎﻃﻨﺎ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ولایت مولا
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ مولا
ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻮ
ﺃﻣّﺎ ﻫﻔﻮﺍﺕ
ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء ﻭ
ﻣﺎ ﺑﻴّﻨﻪ الله
فی کتاﺑﻪ ﻭ
ﻭﻗﻮع
اﻟﮑﻨﺎیة ﻋﻦ
ﺃﺳﻤاء ﻤﻥ
اﺟﺘﺮﻡ ﺃﻋﻈم
ﻤﻤّﺎ
ﺍﺟﺘﺮﻣﺘﻪ
ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﻣﻤّﻥ ﺸﻬﺪ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﺑﻈﻠﻤﻬﻢ ﻓﺎﻥ
ﺫﻟک ﻤﻥ ﺃﺩل
اﻟﺪلاﻳﻞﻋلی
ﺤﮑمة الله عرّ
ﻭ ﺟلّ اﻟﺒﺎﻫﺮة
ﻭﻗﺪﺭﺗﻪ
ﺍﻟﻘﺎﻫﺮة ﻭ عرّﺗﻪ
ﺍﻟﻈﺎﻫﺮة
ﻟﺄﻧّﻪ ﻋﻠم
ﺃﻥ ﺒﺮﺍﻫﻴﻥ
اﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﺗﮑﺒﺮﻋلی
ﺼﺪﻭﺭ ﺍﻣﻤﻬﻢ
ﻭﺃﻥ ﻣﻨﻬم ﻤﻥ
ﻴﺘّﺨﺬ ﺑﻌﻀﻬم
اﻟﻬﺎ ﮐﺎﻟّﺬﻯ
کاﻥ ﻤﻥ
اﻟﻨﺼﺎﺭﻯ فی اﺑﻥ
ﻤﺮﻳﻢ
ﻓﺬﮐﺮﻫﺎ ﺩلالة
ﻟﻪ ﻋلی
ﺘﺨﻠّﻔﻬم عن اﻟﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟّﺬﻯ ﺘﻔﺮّﺩ
ﺑﻪ عرّ ﻭ ﺟﻞ
ﺃﻟﻤﺘﺴم عالی
ﻘﻮﻟﻪ فی ﺼفَة
ﻋﻴﺴﻰ ﺣﻴث ﻗﺎل
ﻔﻴﻪ ﻭ ﻓی
اﻣّﻪ ﮐﺎﻧﺎ
ﻳﺄﮐلاﻥ
اﻟﻄﻌﺎﻡ ﻳﻌنی اﻥ
ﻤﻦ ﺃﮐل
اﻟﻄﻌﺎﻡ ﮐﺎﻥ
ﻠﻪ ثفل ﻭﻣﻥ
کاﻥ ﻠﻪ ثفل
ﻓﻬﻮ ﺑﻌﻴﺪ
ﻣﻤّﺎ ﺍﺩﻋﺘﻪ
ﺍﻟﻨﺼﺎﺭﻯ لاﺑﻥ
ﻤﺮﻳﻢ ﻭﻟم
ﻴﮑﻥ عن ﺃﺳﻤاء
اﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﺘﺠﺒّﺮﺍ ﻭ
ﺗﻌﺰﺯﺍ ﺑل
ﺘﻌﺮﻳﻔﺎ ﻟﺄﻫﻞ
ﺍلاﺳﺘﺒﺼﺎﺭ
ﺍﻥ اﻟﮑﻨﺎیة
ﻋﻥ ﺃﺳﻤاء
ﺬﻭﻯ
اﻟﺠﺮﺍﺋﺮ
ﺍﻟﻌﻈﻴمة ﻣﻥ
اﻟﻤﻨﺎﻓﻘﻴﻥ
ﻔﻰ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻟﻴﺴﺖ ﻣﻥ
ﻔﻌﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﺍﻧّﻬﺎ ﻣﻥ
ﻔﻌل اﻟﻤﻐﻴّﺮﻳﻥ
ﻮ
ﺍﻟﻤﺒﺪّﻟﻴﻦ
ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺟﻌﻠﻮﺍ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
عضّین ﻭ
ﺍﻋﺘﺎﺿﻮﺍ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻣﻥ
اﻠﺪﻳﻦ ﻭ ﻗﺪ
ﺑﻴّﻥ الله
ﺗﻌﺎلی ﻘﺼﺺ
ﺍﻟﻤﻐﻴّﺮﻳﻦ
ﺑﻘﻮﻟﻪ ﻓﻮﻳل
ﻠﻠّﺬﻳﻥ
ﻴﮑﺘﺒﻮﻥ
اﻟﮑﺘﺎﺏ
ﺑﺄﻳﺪﻳﻬﻢ ثم
ﻴﻘﻮﻟﻮﻥ هذﺍ
ﻣﻦ ﻋﻨﺪ الله
ﻟﻴﺸﺘﺮﻭﺍ ﺑﻪ
ثمنا ﻗﻠﻴلا ﻭ
ﺑﻘﻮﻟﻪ ﻭ ﺍﻥ
ﻤﻨﻬم
ﻠﻔﺮﻳﻘﺎ
ﻳﻠﻮوﻥ
ﺃﻟﺴﻨﺘﻬم ﺒﺎﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻭﺑﻘﻮﻟﻪ ﺍﺫ
ﻳﺒﻴّﺘﻮﻥ ﻤﺎلا
ﻳﺮﺿی ﻤﻥ
اﻟﻘﻮﻝﺑﻌﺪ
ﻓﻘﺪ ﺍﻟﺮﺳﻮﻝ
ﻣﻤّﺎﻳﻘﻴﻤﻮﻥ
ﺒﻪ ﺃﻭﺩ
ﺑﺎﻃﻠﻬﻢ ﺣﺴﺐ
ﻣﺎ ﻓﻌﻠﺘﻪ
ﺍﻟﻴﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﻟﻨﺎﺻﺮﻯ
ﺑﻌﺪ ﻓﻘﺪ ﻣﻮسی
ﻮ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺍﻟﺘﻮﺭﺍة ﻭ ﺍلاﻧﺠﻴﻞ
ﻭﺗحرﻳﻒ
ﺍﻟﮑﻠم عن ﻤﻮﺍﺿﻌﻪ
ﻭ ﺑﻘﻮﻟﻪ
ﻳﺮﻳﺪﻭﻥ
ﻠﻴﻄﻔﺌﻮﺍ ﻧﻮﺭ الله
ﺑﺄﻓﻮﺍﻫﻬﻢ ﻭ
ﻳﺄﺑﻰ الله الّا
ﺃﻥ ﻴﺘمّ
ﻨﻮﺭﻩ ﻳﻌنی
ﺃﻧّﻬم
ﺃثیبتوﺍ فی
اﻟﮑﺘﺐ ﻣﺎﻟم
ﻴﻘﻠﻪ الله
ﻟﻴﻠﺒّﺴﻮﺍ
ﻋلی اﻟﺨﻠﻴقة
ﻓﺄﻋمی الله
ﻗﻠﻮﺑﻬﻢ
ﺣﺘّﻯ ﺘﺮﮐﻮﺍ
ﻓﻴﻪ ﻣﺎﺩل علی
ﻤﺎ ﺃﺣﺪیثوﻩ
ﻓﻴﻪ
ﻭﺣﺮّﻓﻮﺍ
ﻣﻨﻪ ﻭ ﺑﻴّﻥ
عن اﻓﮑﻬم ﻮ ﺗﻠﺒﻴﺴﻬﻢ
ﻭ ﮐﺘﻤﺎﻥ
ﻤﺎﻋﻠﻤﻮﻩ
ﻣﻨﻪ ﻭ ﻟﺬﻟک ﻘﺎل
ﻠﻬﻢ ﻟﻥ
ﺘﻠﺒﺴﻮﻥ اﻟﺤق
ﺒﺎﻟﺒﺎﻃﻞﻭ ﺿرَبّ
ﻣثلهم ﻓﻘﺎﻝ ﻓﺄﻣّﺎ
ﺍﻟﺰﺑﺪ
ﻓﻴﺬﻫﺐ ﺟﻔاءا
ﻭ ﺃﻣّﺎ ﻣﺎ
ﻳﻨفع اﻟﻨﺎس
ﻓﻴﻤﮑثی فی
اﻟﺄﺭﺽ.ثمّ ﻘﺎل
ﺒﻌﺪ ﺫﮐﺮ ﺑﻌﺾ
ﺍﻟﺂﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻮﺍﺭﺩة فلی ﺸﺄﻧﻬم
ﻮ ﺗﺄﻭﻳﻠﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧّﻤﺎ ﺟﻌل الله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎلی فی
کتاﺑﻪ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺮﻣﻮﺯ ﺍﻟتی
لاﻳﻌﻠﻤﻬﺎ
ﻏﻴﺮﻩ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺃﻧﺒﻴﺎﺋﻪ ﻭ
ﺣُﺠﺠﻪ فی
ﺃﺭﺿﻪ ﻟﻌﻠﻤﻪ
ﺑﻤﺎ ﻳﺤﺪثه فی
کتاﺑﻪ
ﺍﻟﻤﺒﺪّﻟﻮﻥ
ﻤﻥ اﺳﻘﺎﻁ
ﺃﺳﻤاء
ﺤﺠﺠﻪ ﻣﻨﻪ
ﻭﺗﻠبیسهم
ﺬﻟک علی الامّة
ﻟﻴﻌﻴﻨﻮﻫم
علی ﺒﺎﻃﻠﻬﻢ
ﻓﺄثبت ﻓﻴﻪ
ﺍﻟﺮﻣﻮﺯ ﻭ
ﺃﻋمی ﻘﻠﻮﺑﻬم
ﻮ ﺃﺑﺼﺎﺭﻫﻢ
ﻟﻤﺎﻋﻠﻴﻬم فی ﺘﺮﮐﻬﺎ
ﻭ ﺗﺮک غیرﻫﺎ
ﻣﻦ ﺍﻟﺨﻄﺎﺏ
ﺍﻟﺪﺍل علی ﻤﺎ
ﺃﺣﺪثوﻩ ﻓﻴﻪ ﺟﻌل
ﺃﻫل اﻟﮑﺘﺎﺏ
ﺍﻟﻘﺎﺋﻤﻴﻥ
ﺒﻪ ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻥ
ﺒﻈﺎﻫﺮﻩ ﻭ
ﺑﺎﻃﻨﻪ ﻣﻥ
ﺸﺠﺮةﺃﺻﻠﻬﺎ
ثاﺑﺖ ﻭ
ﻓﺮﻋﻬﺎ فی
اﻟﺴﻤاء ﺗؤﺗﻰ
ﺍُﮐُﻠُﻬﺎ
ﮐلّ ﺤﻴﻦ
ﺑﺎﺫﻥ ﺮﺑّﻬﺎﺃﻯ
ﻴﻈﻬﺮ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﻌﻠم
ﻠﻤﺤﺘﻤﻠﻴﻪ
ﻓﻰ ﺍﻟﻮﻗﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﻟﻮﻗﺖ
ﻭ ﺟﻌل
ﺃﻋﺪاءها ﺃﻫل
اﻟﺸﺠﺮة ﺍﻟﻤﻠﻌﻮنة
ﺍﻟّﺬﻳﻥ
ﺤﺎﻭﻟﻮﺍ
ﺍﻃﻔاء ﻨﻮﺭ الله
ﺑﺄﻓﻮﺍﻫﻬﻢ
ﻭﻳﺄبی الله الّا
ﺃﻥ ﻴﺘمّ
ﻨﻮﺭﻩ ﻭﻟﻮ
ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻤﻨﺎﻓﻘﻮﻥ
ﻟﻌﻨﻬم الله
ﻣﺎ ﻋﻠﻴﻬﻢ ﻣﻥ
ﺘﺮک هذﻩ
ﺍﻟﺂﻳﺎﺕ ﺍﻟتی
ﺒﻴّﻨﺖ ﻟﻚ
ﺗﺄﻭﻳﻠﻬﺎ ﻟﺄ
ﺳﻘﻄﻮﻫﺎ مع
ﻤﺎ ﺃﺳﻘﻄﻮﺍ
ﻣﻨﻪ ﻭ ﻟﮑﻥ الله
ﺗﺒﺎﺭک اﺳﻤﻪ
ﻣﺎﺽ ﺣﮑﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺠﺎﺏ
ﺍﻟﺤجّة ﻋعلی
ﺨﻠﻘﻪ ﮐﻤﺎ
ﻗﺎل الله
ﻓﻠﻠﻪ ﺍﻟﺤجّة
ﺍﻟﺒﺎلغة
ﺃﻏشی
ﺃﺑﺼﺎﺭﻫﻢ
ﻭﺟﻌل علی
ﻘﻠﻮﺑﻬم
ﺃﮐتّة ﻋﻥ
ﺘﺄﻣل ﺬﻟک
ﻔﺘﺮﮐﻮﻩ ﺑﺤﺎﻟﻪ
ﻭ ﺣﺠﺒﻮﺍ ﻋﻥ
ﺘﺄﮐﻴﺪ
ﺍﻟﻤﻠﺘﺒس
ﺑﺎﺑﻄﺎﻟﻪ ﻓﺎﻟﺴﻌﺪاء
ﻴﻨﺘﺒﻬﻮﻥ
علیه ﻭ
ﺍﻟﺄﺷﻘﻴاء
ﻴﻌﻤﻬﻮﻥ عنه  ﻭﻣﻥ ﻠﻢ
ﻳﺠﻌل الله ﻟﻪ
ﻧﻮﺭﺍ ﻓﻤﺎﻟﻪ
ﻣﻥ ﻨﻮﺭ ثمّ اﻥ
الله ﺟل ﺬﮐﺮﻩ
ﺑﺴﻌﺘﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻪ ﻭ
ﺭﺃﻓﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻘﻪ ﻭﻋﻠﻤﻪ
ﺑﻤﺎ ﻳﺤﺪثه
ﺍﻟﻤﺒﺪّﻟﻮﻥ
ﻤﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮ ﮐلاﻣﻪ
ﻗﺴّم کلاﻣﻪ
ثلاثة ﺃﻗﺴﺎﻡ
ﻓﺠﻌل ﻘﺴما
ﻣﻨﻪ ﻳﻌﺮﻓﻪ
ﺍﻟﻌﺎﻟم ﻮ
ﺍﻟﺠﺎﻫﻞ ﻭ
ﻗﺴﻤﺎ لاﻳﻌﺮﻓﻪ
الّا ﻣﻥ ﺼﻔﺎ
ﺫﻫﻨﻪ ﻭﻟﻄﻒ
ﺣﺴّﻪ ﻭﺻحّ
ﺘﻤﻴﻴﺰﻩ
ﻣﻤّﻥ ﺸﺮح الله
ﺻﺪﺭﻩ ﻟلاﺳلاﻡ
ﻭﻗﺴما لا
ﻳﻌﺮﻓﻪ الّا الله
ﻭ ﺍﻣﻨﺎؤﻩ ﻭ
ﺍﻟﺮﺍﺳﺨﻮﻥ فی
اﻟﻌﻠﻢ
ﻭﺍﻧّﻤﺎ ﻓﻌل
ﺬﻟک ﻠﺌلا ﻳﺪعی
ﺃﻫل اﻟﺒﺎﻃﻞ
ﻣﻥ
اﻟﻤﺴﺘﻮﻟﻴﻥ
علی ﻤﻴﺮﺍث
ﺭﺳﻮل الله ﻣﻥ
علم اﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻣﺎ ﻟﻢ ﻳﺠﻌﻠﻪ الله
ﻟﻬم ﻮ
ﻟﻴﻘﻮﺩﻫم الاﺿﻄﺮﺍﺭ
ﺍﻟی
اﻟﺄﻳﺘﻤﺎﺭ
ﺑﻤﻥ ﻮلاﻩ
ﺃﻣﺮﻫﻢ
ﻓﺎﺳﺘﮑﺒﺮﻭﺍ
ﻋﻥ ﻄﺎﻋﺘﻪ
ﺗﻌﺰﺯﺍ ﻭﺍﻓﺘﺮاءا
علی الله عرّ
ﻭ ﺟﻞ ﻭ ﺍﻏﺘﺮﺍﺭﺍ
ﺑﮑثرة ﻣﻥ
ﻈﺎﻫﺮﻫم ﻮ
ﻋﺎﻭﻧﻬﻢ ﻭ
ﻋﺎﻧﺪ الله ﺟل
اﺳﻤﻪ ﻭ
ﺭﺳﻮﻟﻪ... ﺍﻣّﺎ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺃﻧﺒﻴا( ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻬﻤﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻋﻴﺐ ﺟﻮئی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭقبع ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﻮ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ عیب
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ غیطر
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
هم ﻤﻘﺎم اﻭلی
اﺎﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻭﻣﻘﺪّس ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺘﻌﺼّﺐ
ﻫﻤﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻰ ﻋﻴﺐ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻘﺒلی ﺮﺍ ﺑﺎ
ﻋﻴﺐ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺮﺍ ﺑﮑﻠﻰ
ﮐﺎﺫﺏ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
هرﮔﺰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل هستند
ﻧمی ﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﻭﻣﺤﺎل
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐسی ﺒﻤﻘﺎم
ﻨﺒﻮﺕ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺒﺎ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻤﺬﻫبی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻄﺎ
ﺧﻴﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻋملا
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻮ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺑﺎ
ﺷﺮک می ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺑﮑﻨﺎﻳﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺳﺎمی
کساﻧﻴﮑﻪ ﺟﺮم
کرﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﻈﻴﻤتﺮ ﺍﺯ
ﺟﺮم ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺟﺮم
ﻮ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ
ﺒﻘﻮل ﻘﺮﺁﻥ
ﻫﻤﺎﻥ کارﻣﺎ ﻭ
ﮔﺎﺭﻣﻪ هنئی ﻭ
کرایم فرنگی
ﻟﺰﻭﻡ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻟﻤثل ﭼﺸم
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸﻢ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺒﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳم
ﺨﻄﺎئی هم
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ مولا
ﮐﻪ ﺣﺪﻳث
ﺑﺴﺒک
ﺒﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮ ﺧﻠﻔﺎ
ﻭ ولایت ﺳﻴﺎسی
ﺼﺪﺭ ﺍﺳلاﻡ ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺸﻴﻌﻪ
ﮐﻪ ﻗﺮﻧﻬﺎ ﺑﺮ
ﻣﺮﺩک ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺩﻳنی ﻮ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺒﺎﻃل کرﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺟﺮم
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ مولا
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩﻯ ﻭ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯﻯ ﺴﺘم
کرﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻇﻠم ﻮ ﻇﻠﻤﺖ
ﻭﺟﻬل عقلی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺑﺎ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮑﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﻇﻠم
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺁﻧﻬﺎ. ﻭالّا
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋُﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺳﺘم ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺧﺪﻣﺘﻰ ﻫم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺧلاﻑ
ﻧﻈﺮ الهی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻇﻠم ﺒﺨﻮﺩ ﻭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻓﺼل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺣتی
ﺒﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺼل
ﻨﻮعی ﺒﻬﺘﺮ
ﻣﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﺭﻭﺍج ﻔﺼﻮل
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻴکی اﺯ ﺩلاﺋل
ﺤﮑﻤﺖ ﺑﺎﻫﺮﻩ
ﻭ ﺟﺎﻟﺐ الهی
اﺳﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﻗﺎﻫﺮ
ﺍﻭ ﻭعرّﺕ
ﻇﺎﻫﺮ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮخی
ﭽﻨﻴﻥ ﺠﺮم
غظیم ﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻓﺮﺿﺎ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺒﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ گوﻧﻪ
ﺧﻄﺎﻫﺎ ﻣﺪﺍم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺻﻮﺍﺏ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﻫﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎ( ﺩلاﺋل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺩﺭ ﺳﻴﻨﻪ ﻭ ﺩل
اُﻣّﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﺒﺰﺭگ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮخی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺍﻟﻪ (ﺧﺪﺍ)
ﻣﻴﮕﻤﺎﺭﻧﺪ. (ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻣﻘﺪّس ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑم ﻔﺮﺷﺘﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻯ الهی
ﺪﺭ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺼﺎﺩق اﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺘﻮﺳل ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﮐﻪ
ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﭽﻨﻴﻥ ﺘﺒﻠیغ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺗﮑﺒّﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ سلوک
الهی ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐم
ﺪﺍنی ﻮ ﺑﺪ
ﺩﺍﻧﺎﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺪﻳﻨﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩشان
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻗﺸﺮﻯ
اﺯ ﺣﻘﺎﻳق
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﻮ
ﻣﻘﺪﺳﻴﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﻣﺮﺩم ﻨﻴﺰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺁﻟﻬﻪ ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪﻭ
ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ و
کزامات ﺍﻟﻬﻰ
می ﺪﺍﻧﻨﺪ)
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﻧﺼﺎﺭﺍ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪ
ﻣﺮﻳم کرﺩﻧﺪ ( مولا
ﻣثالی اﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻮﺧﻠﻔﺎ
ﻧﻤﻴﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ
ﻧﺰﺩ ﺑﺮخی
ﺒﺴﺮﺣﺪّ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺩﺭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺭﺳﻴﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪﻋلی
اﻟﻠﻬﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍقع علیِ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﻣثاﻝ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻋﻴسی
ﻤﺴﻴح ﻨﻴﺰ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
عرش جبرئیل
بوذ ﻮﺧﻮﺩ نیز
ﺻﺎﺣﺐ تجسّم
انسانی و صورت
شهودی ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
گرﺩﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
همانی
ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻟی ﭽﻮﻥ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴح ﭙﺪﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻘﺶ ﭘﺪﺭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﻳم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﺳﺘﻴﻥ
ﻤﺮﻳم ﺪﻣﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻄﻔﻪ
ﻣﺴﻴح ﺒﺴﺘﻪ
ﺷﺪ. ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺑﺎﻃل
ﻤﻨﻄقی ﻮﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺣتی اﻫﺎﻧتی
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ و ﻣﺮﻳم
ﻮ ﻣﺴﻴح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﻟﺪ ﺩﻭم
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺳﻥ سی
ﺴﺎﻟﮕی اﻭ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮﮒ
رؤیائی ﺑﺎﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﮐﺎملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ همگی
ﺘﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺭﺣم ﻮلاﻳﺖ
خود ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺨﻮﻥ
ﻮﺍﺻطلاﺣﺎ
ﺧﺘﻨﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﮕی
ﻮﺍﻟﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﺻطلاﺣﺎ
ﻣﺎﺩﺭ الهی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.
ﻣﮕﺮﺁﺩﻡ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴح ﻮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺎﺩﺭ الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻫﻤﻴّتی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭلی ﭙﺪﺭ ﻳﺎ
ﻭﺍﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ اﻭلی
اﻟﻌﺰم ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺁﺩم
ﺒﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ. ﻭلی
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺘﺎﺑﻊ ﻫﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻣﻰ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ
ﺣﺴﻴنی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺤﺴنی
والد دوم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﻟﻮ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻧﺒﺎﺷند .ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﻣﺴﻴح ﻮﺣنی
ﺁﺩم تاریخی
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ ﺠﺴﻤﺎنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭلی
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
اﻟﻬﻰ ﻳک ﻜﺎﻣل
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻣﻥ
ﻮﻋلیّ
ﻮﺍﻟﺪﻳﻦ ﻳﻌنی
ﺪﻭ ﻭﺍﻟﺪ ﺷﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻣﺮﻳﻢ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎﺩﺭ ﻣﺴﻴح
گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺴﻴح ﺪﺭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻣﻬم
ﻨﻴﺴﺖ. ولیّ
ﻣﺎﺩﺭ الهی اﻭ
ﭘﻴﺮ الهی اﻭ
ﻳﺤﻴی بن
زکریّا
ﻤﻌﻤﺪﺍﻧﻰ
ﺗﻌﻤﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻣﺮﻳﻢ
ﻳﻌنی ﻤﺎﺭﻯ ﻮ
ﻣﻘﺪّس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻃﻔل
ﻤﻌﻤﻮلی ﺒﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑسلوک
الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺗﻮﻓﻴق
ﻴﺎﻓﺖ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ تجلّی
ﺠﺪﻳﺪ الهی
ﺒﻴﺎﺑﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم و کاشف قذّه
جدید و برتر
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺋﻰ ﻫﻤﺴﺮﺵ
ﺧﺪﻳﺠﻪ ﮐﻪ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ ﺑﻮﺩو
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺣﻮﺍل
ابتدائی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻮﻯ ﻤﮋﺩﻩ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻤﻴﺪﺍﺩ.
ﻭﻫﻨﮕﺎم بعثت
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻯ
ﻮﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﮐسی
ﻨﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﮐﻤک
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﻳﺎ
ﺗﻌﻠﻴمی اضافی
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ بگوید .
ﻭﺧﻄﺎﻯ
ﻤﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻤﺴﻴح
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻭﻯ
ﭙﺴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮخی
گفتند ﮐﻪ
مسیح ﻳک ﺴﻮم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭﺣتی ﺒﺮخی
اﻭﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ الله
ﺩﺭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلیّات
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ظهورات و
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻨﻴﺰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ الهی
هستند. ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺘﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻣﻬﺎئی
ﭽﻮﻥ عیسی
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﺣتی
ﺘﻤﺎمی
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎتی ﻮ ﻧﻮعی الهی
هستند. ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍح اﺯ
ﺍﻳﻥ ﻨﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺼﻔﺎت الهی
ﻭﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
اﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺒﺎلا
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﮔﺮﺳﺎﻟک ﺒﺎ ولایت
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﻨﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗب ﻨﻮعی
ﺴﻘﻮﻃ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣتی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺎﻫﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﺎ ولایت الهی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻮﻓق گرﺩﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎل ﻤﻴﮕﺬﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻧﺎم
ﺠﺎﻭﺩﺍﻧﮕی
ﺪﺭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎِ
جهنّمی ﻣﻨﻄقی
اﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺎﻗلاﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮ ﺻﺒﻮﺭ ﻭ
ﻣﻄﻴﻊ نونی
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ نیز
رﺳﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻥ ﻴﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮزنذگی
تکاملی دارند
و ﺑﺮﺍﻯ اﺭﻭﺍخ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﻣﮑﺎﻥ
ﻮ ﻓﺎﺻﻠﻪﻫﺎ
ﻣﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ الهی
هستند ﻭلی نه الله
ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺟﺴﻤﺎنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺳم ﻤﻨّﺎ
ﺃﻫل اﻟﺒﻴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻔﺎﺭﺳﻰو
ﺑﺮﺍﻯ ﻬﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هست. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﻴّﺪ
ﻧﻮﺭﻯ ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮالهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭلاﺩ الهی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺟﺴﻤﺎنی غیر
ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧیّت
نوع ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﻩﻫﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮ فصول
بشری ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺴؤﻭل
الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺗﻤﺎم ﺤﺠّﺖ
ﻭ ﻓﻬم ﻤﻄﻠﺐ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﻳﻌنی ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ولایت الهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻧﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮکی
ﺠﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺗﮑﻤﻴل ﻮ
ﺗﺼﺤﻴح ﻮﻏنی ﺘﺮ
ﮐﺮﺩﻥ همان ﻮلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺸﻴﻥ آنها
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺳﺎمی ﺮﺳمی
اﺩﻳﺎﻥ ﻮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﻋﺘﻨﺎئی
ﺪﺍﺷﺖ. ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﺩﻳنی
ﭙﺮﻭﺭﺵ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭلیّ الهی
خوﺩ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭﺑﮑسی هم
ﻨﮕﻮﻳﺪ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺿﻤﻥ همان
ﺠﺎﻣﻌﻪ سالک
ﺍﺳﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻌﺮفی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ مولای
رومی ﻣﻔتی
ﺪﺭﺟﻪ ﺍﻭل
ﺤﻨﻔﻰ
ﻣﺘﻌﺼّﺐ
ﺗﺮﻳﻥ ﻤﺬﻫﺐ
ﺗﺴﻨﻦ ﺁﻧﻬم
ﺪﺭ ﺑﻴﻥ
ﺘﺮﮐﻬﺎﻯ
ﺃﻧﺎﺿﻮل ﺘﺮﮐﻴﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ
ﺷﻤس ﭼﻨﺎﻥ ﺸﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﻧﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮمولا
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﺗﺮک ﻤﻔتی گرﻯ
کرﺩ ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻣﻮﻟﻮﻳﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﮐﺎملانی
الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻤﺴﻴح ﺮﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻨﻤﻮﻧﻪ
ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺮ ﺧلاﻑ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻤﺎلاﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. (ﮐﻪﮐسی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﺎﻓﺮﺯﻧﺪ الهی
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻮﺩ)
ﺁﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻨﻮﻯ که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺴﻴح ﻮ ﻣﺎﺩﺭﺵ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻃﻌﺎم
ﻤﻴﺨﻮﺭﺩﻧﺪ ﻳﻌنی
غذﺍ
ﺧﻮﺭﺩﻥﺩﺍﺭﺍﻯثفل
ﻮ ﺗﻔﺎﻟﻪ ﻭثقل
ﻮ ﻣﺪﻓﻮع ﻮ
ﻓﻀﻮلاﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ثفل ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻌﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻨﺼﺎﺭﺍ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻭ ﺻﺎﺩق
ﺒﺎﺷﺪ.( ولیّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ عرﻭج
ﺮﻭح ﻤﺴﻴﺢ ﻭ
ﺑﺼﻠﻴﺐ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻥ اﻭ ﻧﻈﺮ
ﺑﺮخی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣسیح
ﺒﺼﻠﻴﺐ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﻧﺸﺪ ﻭ
ﺭﺳﻮﺍ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﻳﻬﻮﺩﺍ
ﺍﺳﺨﺮﻳﻮﻃی
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻣﺴﻴح
ﺪﺭﺁﻣﺪ ﮐﻪ
ﻣﺄﻣﻮﺭﺍﻥ
ﺮﻭمی اﻭﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﺼﻠﻴﺐ ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻯ هست.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
اولیا ﻋﺮﻭج
ﺮﻭح ﺒﺪﻭﻥ ﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻴح هم ﺪﺍﺷﺖ
ﻭ پیامبری
بخلق ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺖ.
ﻭلی ﻤﺮگ طبیعی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ئر
صلیب ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺭﻭح ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ها ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺷﺶ ﻗﺮﻥ
ﺒﻌﺪ روح الهی
شده مسیح
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ مولا  ﻋﻠﻰّ
ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ ﭘﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎنی ﺨﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﺤﻤﺪ شده
ﺑﺰﺭگ اﺯ ﻧﻮ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ ﺑﻌﻘﻞ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﻭح
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭﭼﻮﻥ
ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺮﻭﺵ
جدید ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺻﺎﺣﺐ ولایت
ششم محمذ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺴﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﺎﺩﺷﺎهی
ﺪﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨلاﻓﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﻨﻴﻪ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺧﻄﺎئی
ﻘﺪﺭﺕ ﻃلبی
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻮﺟﻴﻬی
ﺒﺮﺍﻯ ﺃﻫل اﺳﺘﺒﺼﺎﺭ
سلوکی ﺍﺳﺖ. (ﻳﻌنی
ﺼﻔﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﮐﺎملاﻥ
ﺃﻫل اﺳﺘﺒﺼﺎﺭ
تمرکز و توسل
عبادی ﻭ
ﺑﺼﻴﺮﺕ ﻋﻘلی
ﻮ ﺗﺒﺼّﺮ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳل ﺪﺭ
ﻭﺳﺎﺋل اﻟﻬﻰ
ﺑﮑﻤک ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
کامل اﻟﻬﻰ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻮ ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺗﻤﺎمی ﺼﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺳﭙس ﺑﺼﻔﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻴﺎﻥ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﮐﺎملاﻥ الهی
ﺒﻌﺪﻯ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺟﺪّﻯ ﺘﺮ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
هستند. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧلاق
اﺯﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ.
ﮐﻪ ﮐﺎملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﺑﺪﺭﺟﺎتی ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰم و رب
النوع ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺰئی ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ﮐﻠّﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺸﻮﻳﻢ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮشده
ﺗﺎ ﺣﺪّﻯ که
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ اﻧﻘلاﺏ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺗﻮﺍﻥ ﺰﻧﺪگی
عظیم ﺘﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل ﻘﻴﺎس
ﺑﺎ ﺗﻤﺪﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺘﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻟﮕﻮﻯ کمال
ﻮﻋﻘﻞ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّل
عباﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ الهی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ولایت
ﺧﻮﺩ ﻭﻧﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ او
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺁﺳﺘﻴﻥ
ﻤﺎﺩﺭﺷﺎﻥ
ﺪﻣﻴﺪﻩ ﺭﻭح
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﻣﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم ﻮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻨﻴﺰ ﻳک
ﺪﻣﻴﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺩﻭ ﺑﺎﺭ
ﺩﻣﻴﺪﻩ الهی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻧﺨﺴﺖ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ الهی
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ. ﻭ ﻣﺴﻴح
سی ﺴﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻘﺎم
ﺠﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﺮ ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﺸﺸﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺷﺨﺼﺎ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﺩم
ﺘﺎﺭﻳخی
اﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣؤﺳس
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭ
ﺩﺍﻧﺘﺎ ﺩﺭ
ﺷﻤﺎل هند ﻧﻪ
ﭘﻴﺮ ﻣﺎﺩﺭ
حطسینی ﻭ ﻧﻪ
ﭘﺪﺭ حسنی
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯﺧﺎک
ﻮ ﮔِﻞ ﻳﺎ ﺍﺯ
ناچیزی
ﺑﺂﺩﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻫﻤﺎﻥ اﻧﺴﺎﻥ
هیچ و ناچیز
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﻀﻴﺾ ﺟﻬل
ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑأﻭج
ﺮﺑﻮﺑﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ نوع
بشری ﺑﺮﺳﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ ﻳﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﺩم ﺸﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﭘﻨج
ﺒﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﻳک اولی
اﻟﻌﺰﻡ ولایت
برتر .ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ اولیّ
ﺍﻟﻌﺰم ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭمولا
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪکه
ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺠﺮﻳﻤﻪ ﻭ
ﺟﺮﻳﺮﻩﻫﺎﻯ
عظیم ﺍﺯ
ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻥ ﺪﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺒﻮﺩ؟ (ﮐﻪ
ﺣﺬﻑ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺧﻂ ﺑطلاﻥ ﺮﻭﻯ
اﺳﺎمی
ﺒﺴﻴﺎﺭﻯ
کشیدند ) ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ کاﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ( در
قرآن عمر وعثمان
موجود در
اختیار ما ) ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺪﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ(
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺃﺑﻮﺑﮑﺮ ﻭ
ﻋﻤﺮ ﻭﻋثماﻥ
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ مولا
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﻤﻮلا ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ اﺳﺎمی
ﻤﻨﺎﻓﻘﻴﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮﺧﺎﺋﻨﺎﻥ ولایت
ﻨﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ نتم
ﺃﺑﻮﻟﻬﺐ که
نتم ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
را ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺃﻋﻤﺎل ﻨﻔﻮﺫ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﭘﻮل
و رشوه ﻮ
ﻣﻨﺎفع ﺴﻴﺎﺳﻰ
ﻭ نام ﮔﺮﻭهی
نیز ﺤﺬﻑ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭلی
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺃﺑﻮﻟﻬﺐ ﺭﺍ
ﺣﺬﻑ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ های
ﺪﺭ ﻗﺮﺁﻥ بقول مولا
در نهصد جای
آن ﺃﻣﺮﻯ ﻤﺴﻠم
اﺳﺖ ﮐﻪ مولا
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭﻯ کرﺩﻩ.
ﮐﻪ حتی ﺨﻮﺩ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ ﻮلاﻳﺖ
مولا ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻟﻮ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. مولا
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺎمی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺟﺒﺮا ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی الهی
ﺨﻮﺩ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ
ﺃﺣﻮﺍل ﺃﻫﻞ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﻭﺍصلاﻥ
ﺒﻬﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻤﺎﻥ
اﺧلاق ﻮ ﺻﻔﺎﺕ
را ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺍﺻطلاﺣﺎ
ﺍﻳﻥ همانی
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ مولا
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻘﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠام
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﻨﻘﺶ
ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺎﺋم ﺰﻣﺎﻥ ﻮ
ﻗﺎﺋم ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
هستند و تربیت
الهی میکنند. (ﺟﺮﺍﺋﺮ)
ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﺟﺮﺍﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺨﻄ ﺒطلاﻥ
کشیدﻥ ﺮﻭﻯ
ﻨﻮﺷﺘﻪ ﻭ
ﺁﻳﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺳﺎمی
ﻤﻨﺎﻓﻘﻴﻥ
ﺒﻄﻮﺭ ﺧﺎﺹ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻥ
ﺒﻄﻮﺭﻋﺎﻡ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﭙﺎک
ﻛﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷته و ﺣتی
ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺣتی ﺴﻮﮔﻨﺪ
ﻋﺪم ﻤﺰﺍﺣﻤﺖ مولا
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻭﺯ
ﻏﺪﻳﺮ ﺧُﻢ
ﺗﻤﺎم حاضران کنره
غدیر خمُ
ﺘﺒﺮﻳﻚ ولایت
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴنی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﻤﻮلا ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻭ ﺩﺳﺖ ﺑﻴﻌﺖ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﻪ
ﺭﻭﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻬﺒچ کس
ﺍﺟﺎﺯﻩ ملاﻗﺎﺕ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧمی ﺪﺍﺩ.
ﻭﻫﺮﮐس ﻫﺮﭼﻪ
ﺳوآل و اﺑﻬﺎﻡ
ﺩﻳنی ﺪﺍﺷﺖ
ﻣﻴﻔﺮﻣﻮﺩ
ﺑﭽﺎﺩﺭ ﻋلیّ
ﺒﺮﻭﺩ.
ﻭﺗﺒﺪﻳل
کلماﺕ ﻭﺣتی
عباﺭﺍﺕ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ عثمانی
کنونی در دست
ما اﺣﺘﻤﺎل
ﺰﻳﺎﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻘﺪُّس ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
کتاب ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻴﻨﺎ
ﮐﻠﻤﺎتی اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ و
پیامبر ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﻘﻮل
ﺒﺮﺧﻰ ﻧﻴﺰ
ﭘﻮﺳﺖ ﺟﻠﺪ ﻭ
ﮐﺎﻏﺬ
ﻭﻣﺮﮐّﺐ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﺎﺯل ﺸﺪﻩ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻳک
ﺘﻌﺼّﺐ ﺟﺎﻫلانه
اﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻤﻴﻥ
ﻘﺮﺁﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺄﻣﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ و
بررسی کرﺩ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠﻖ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق هستند. ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺎﮐﻤم
مرﺑّﻴاﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌنی ﺴﻠﻮکی و
باطنی ﻘﺮﺁﻥ
ﺮﻭﺷﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﻇﺮﻑ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻗﺮﻥ بسیاری
اﻟﻔﺎﻇ عربی
اﻣﺮﻭﺯﻩ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍﻳج ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚﺣتی
ﺒﺎ ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
ﻤﻌﺎنی ﺒﺎﻃنی
هنوﺯ ﺃﺻل عمل
ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ولیّ الهی
ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮﮐسی ﺒﻨﺎم
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺠﺘﻬﺪﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃ
اﺣﮑﺎﻡ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﮐﺎﻣل که
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ آن ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﺣﻮﺍل ﺠﺰئی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺑﺮﺭسی
ﺮؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻭلیّ الهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻟﺬﺍ ﻭﻯ ﻘﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃﻖ ﻭﮐلاﻣﺶ
ﮐلام اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣتی ﺨﻄﺎﻯ
اﺗّﻔﺎقی اﻭ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﻣﻔﺴّﺮ ﻗﺮﺁﻥ
کتاب ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭ
ﺧﻠﻮﺹ ﻣﻄﺎﻟﺐ الهی
ﻘﺮﺁﻥ ﺍﻳﻥ همه
ﺗﺮﺩﻳﺪﻫﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭ ﺍﺯ مولا
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
اﻫمیتی ﺒﺮﺍﻯ
کتاب ﻗﺮﺁﻥ
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺟمع
ﺁﻭﺭﻯ ﻭﻧﺴﺨﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﻮﺗﻌﻤﻴم ﻤﻴﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻨﺎﻥ کنند ﮐﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ولیّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﻪ
ﺣﻘﺎﻳق ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺩﻳﻥ
عملی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﺗﺎ
ﻣﺮﺩم ﺴﺎﺩﻩ ﻟﻮح
ﺼﺤﺮﺍ ﺁﻧﻬم
ﺪﺭ ﻗﺮﻭﻥ
ﺘﺎﺭﻳک ﻮ ﺟﻬﻞ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺣﻔﻈ کنند .
ﮐﻪﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﺎ ﺃﻧﺪکی
ﺘﺨﻔﻴﻒ ﻫﻤﺎﻥ
ﺠﻬل عموﻣﻰ
ﺣتی ﺪﺭ ﻣﺮﺩم
ﺸﻬﺮﻧﺸﻴﻥ
ﻮﻋﺎﻗل ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺁﻥ مولا
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺃﻫﻤﻴّﺖ ولایت
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﮕﻔﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣتی ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺄﻳﻴﺪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ برای  ﺳﺎلک که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ لاﺯم
اﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣل ﺒﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻮ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﻣﮑﺎﻥ
ﻮ ﻋُﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
عصوﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻥ
غاﺻﺒﻴﻥ
کسانی ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ
بدندان ﮔﺎﺯ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪﻭﭼﻨﺪﻗﺴﻤﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﻳﻥ بیرون ﺪﺭ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ (ﻳﻌنی
ﺪﻳﻥ ﺮﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺩﻧﻴﻮﻯ کرﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺩﻳﻥ ﺮﺍ
ﻭﺴﻴﻠﻪ ﻧﺎﻥ ﻮ
ثرﻭﺕ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮ ﺟﻬﺎﻥ
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺨﻠﻔﺎ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﭼﻨﻴﻥ کرﺩﻩ ﻭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﻴچ ﺪﻳنی
ﺮﺳمی ﻮ ﺍﺳﻤﻰ
ﻭﻫﻴچ ﻤﺬﻫبی
ﺒﻬﺮ ﻧﺎمی که
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺻﺎﻟﺖ الهی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ سلوک
الهی ﺑﺎ ولایت
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﺃﻫل کتاب ﻳکی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎئی
ﺪﺭ ﮐلاس ﻭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺗﻌﺎلی
ﻴک ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍلی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ
اﻭ ﻭﺳﻄح عقل
ﺠﻤﻌی ﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺳﭙس ﻣﻔﺴّﺮ
ﺁﻳﺎﺕ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﺎم عسکری
ﺒﺎﺷﺪ ﺍﺯ ﻗﻮل
ﻤﻮلا ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ ﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻯ ﺒﺤﺎل
کسانی ﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ (ﻳﻌنی
هم ﻘﺮﺁﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺸﺪ ﻭﻫم
ﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﻧﺠﻴل ﻮﺣتی
اﻭﺳﺘﺎ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎمی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺮﺑﻮﻇﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺃﻧﺪکی اﺯ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻣﻮسی ﻮﻣﺴﻴح
ﺪﺭ ﺁﻥ هست.
ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭ
ﻣﺴﻤﻮﻋﺎﺕ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺣتی اﮔﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﺭﺳﻮلاﻥ
ﻮﻣﻮﺑﺪ
ﻣﻮﺑﺪﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻠﻔﺎﻯ اﺳلامی
اﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭﻋﻤﺮ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹﻋثماﻥ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﭽﻬﺎﺭ ﻧﺴﺨﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﺑﭽﻬﺎﺭ ﺷﻬﺮ
ﺍﺳلاﻣﻰ
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﺠمّع
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥﻤﻬﺎﺟر
ﺒﻮﺩ. ﮐﻮﻓﻪﻭ
ﺷﺎم ﻮﻗﺎﻫﺮﻩ
ﻭ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﮐﻪ
ﺑﻴﻥ اﻳﻥ ﭽﻬﺎﺭ
ﻧﺴﺨﻪ ﺑﺎﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺠﺰئی ﺪﺭ
ﺍﺳﺘﻨﺴﺎخ هست .
ﻭﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺘﻮﺭﺍﺕ ﻓﻌلی
ﺮﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ اﺯ اسارا
ﺑﺎﺑل ﺒﺄﻣﺮ
ﮐﻮﺭﺵ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺒلا ﺑُﺨﺖ
ﺍﻟﻨﺼّﺮ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﻤﻮی
ﻮ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺮﺍ ﻣﻌﺪﻭم کرﺩ
ﻭﻣﻌﺎﺑﺪ ﺭﺍ
ﺑﮑلی ﻮﻳﺮﺍﻥ ﻨﻤﻮﺩ
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳنی ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﺸﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺍﺳﻴﺮ ﺯﻧﺪﺍنی
ﺒﺎﺑل ﻨﻤﻮﺩ.
ﮐﻪ یک ﻗﺮﻥ
ﺒﻌﺪ ﺍﻳﻥ
ﺁﺯﺍﺩﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﺤل ﻴﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺸﺨﺼی ﻮ ﺟﺰئی
ﺨﻮﺩ ﺗﻮﺭﺍﺕ
کنونی ﺮﺍ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﺸاء ﻤﻮسی
اﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻴلی ﻤﻄﻠﺐ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺷﺮح اﺣﻮﺍل
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻮی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻓﺼل اﻭل ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺑﺎﺻطلاح
علمی علماﻯ
ﺒﺎﺑل ﺒﻮﺩﻩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻧﺎم
ﺒﺎﻳﺒل ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻳﺎ
ﺗﻮﺭﺍﻩ ﻋملا
ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮکی (
توریه )
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌنی ﻘﺮﺁﻥ
ﺩﻭ قُرّه ﻭ ﺩﻭ
ﺧﻮﺭّﻩ جدیذ
ﻣﺤﻤﺪ اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻧﺠﻴل ﻨﻴﺰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗﻘﺪّس
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﭘﺎکی
ﺮﻭﺍﻥ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋملا ﻓﺼلی ﺘﺎﺯﻩ
ﺑﺮ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻗﺒلی عهد ﻋﺘﻴق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
علمی ﺒﺎﺑل ﺮﺍ
ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺒﺎﺑل ﺒﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻭﺭﺷﻠﻴم
ﺒﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻓﺸﺎﺭ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺮﻭمی ﺒﺮ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺑﺠﺰ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻋﻘﻴﺪﻩ الهی
همگاﻥﺸﺪ. ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
اﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍتی
ﭙﺬﻳﺮﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﻌنی ﻮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺎﺑل
ﺘﺄﻳﻴﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻴﻥ
ﺒﺪﮔﻮﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻮﻳﺎ
ﺃﺻل ﺨﻠﻘﺖ که
چگونه ﺑﻮﺩ
ﻭﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﺭﻭﺯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺭﻭﺯ
ﻳﺎ ﻳﻮم ﻮ ﺍﻭم
ﺪﺭﺳﺖ شده اﺳﺖ.
ﻭالّا ﻧﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺟﻬﺎﻥ
ﻮﻫﺴتی ﻤﺒﺪئی
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻗﺒل
اﺯﺑﻴک ﺒﻨﮓ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺒﻴﮓ
ﺑﻨگ ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺁﻥ
چهار ده
ﻤﻠﻴﺎﺭﺩ ﺳﺎل
ﭙﻴﺶ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻤﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻋﺎﻗﺒﺖ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪگی
کُراﺕ ﻫﺴﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﮐﺰ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﺑﻴﮓ
ﺑﻨگ ﺪﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺠﺎﻯ اﻭل
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯمی
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﮐﺮﻩ ﻫﺴتی ﺮﺍ
ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﮐﻪ
ﻣﻌﻘﻮل هم ﻬﺳﺖ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ. ﻭ الّا
ﻓﺮﺽﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﻏﻴﺮ
ﮐﺮﻭﻯ ﻮﺑﺎ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻫم
ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ بی
ﻨﻬﺎﻳﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻨﻄقی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺒل ﻮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭلی ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺣﻮﺍلی
ﻮﺭﻭﺣی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﭼﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺗﻄﺒﻴق
ﻮﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻳﻦ ﺗﻄﺒﻴق
ﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺣﻮﺍل ﻤﺮﺩم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﮐﺮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﺠﻨﺴﻰ ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯﺩﻭﺍج ﺴﺎﻟک
ﻮ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺟﻔﺖ ﻭ ﺷفع
او ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ
ﭘﺎﻟکی ﭙﺸﺖ
ﺷﺘﺮ ﻭ ﺗﻤﺎم
اﺻطلاﺣﺎﺕﺍ
ﺯﺩﻭﺍج ﻮ ﻃلاﻕ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺎﺷﻮئی که
ﺩﺭ ﺍﺻل ﺴﻠﻮکی
بوده اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻄﺒﻴق ﺒﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻋرَبّ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﻈﺎمی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻧﻈﺎم
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺯﻥ ﻤﻄﻠﻘﺎ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی
ﻨﺪﺍﺷﺖ. ﮔﻮئی
ﭽﻮﻥ ﺒﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺧﻴلی اﺯ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻗﺮﺁﻥ
این ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﻘﺪﺭ ﺗﻮﺍﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺗﺎﺭﻳخی ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥکرﺩﻩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺘﺤﻘﻴق
ﺒﻴﺸﺘﺮنیز
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻥ کاﺭﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﭘﻮل
ﺒﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻧﺪ (ﺣﺬﻑ
ﺍﺳﺎمی اشخاص
در ﻘﺮﺁﻥ
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ عمر و
ﻋثماﻥ
ازﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻦ
ﻭﺣتی
اﺯﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
عصر ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺎل
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻠﺬﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﺤﮑم
ﺒﺮﻣﺮﺩم ﺠﺎﻫل
ﻮﺿﻌﻴﻒ ﺑﻨﺎم
ﺨﺪﺍ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺳﻨّﻯ
ﻮ ﺷﻴﻌی اﺳلاﻣﻰ
ﭼﻨﻴﻥ کرده ﻭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻮل ﻮﻃلا
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﻤﺒﻮل هر
رﻓﺎﻩ ﻃﻠبی ﻮ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﻭ
ﺣتی گناه
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎی ﺧﺪﺍ
ﻳﺎ ﻣﺎلی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﻣﺎلی ﺒﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﻮئی ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﺮﺍم
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺴﻤّﻯ ﺪﻳنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ الهی
ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ) ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﻓﺨﺮ ﻭ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
کفرباشد ﻭ
ﻓﻘﺮﻋﺎﻣل هر
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺧلاقی
ﻮ ﺩﻳنی اﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺣتی ﺒﺮخی
اﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ کتاﺏ
ﺯﺑﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪﻧﺪ
(ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺻﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺤﺮﻭﻑ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﮐﺎملا
ﻣﻌﺎنی ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﮔﺎهی ﻤﻌﮑﻮس
در معنی
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ اﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺯﺑﺎﻥ عربی
کنونی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﺑﻄی ﺒﺮﻳﺸﻪ
ﺃﺻلی اﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻓﺮﻫﻨگ ﺪﺭﻯ
ﻔﺎﺭی زﺮﺩﺷتی
ﺰﺑﺎﻥ ﻘﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷتی
اﻟﺄﺻل ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺣتی اﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻓﺮﻧﮕی
ﻮﺧﺎﺭﺟی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺘﻌﺮﻳﺐ . عربی
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﺻﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺯﺑﺎﻥ
عربی ﺰﺑﺎنی
اﺷﺘﻘﺎقی اﺳﺖ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺣﮑم ﺼﺤﺮﺍ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻇ ﻤﺎﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩ
بوده
ﻭﺑﺘﺪﺭﻳج
اﻟﻔﺎﻇ ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻇ ﻤﺎﺩﺭ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺷﺘﻘﺎق
اﺯﻣﺼﺪﺭ ﻭ ﻣﻨبع
ﻤﻴﻨﺎﻣﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻔﺎﺭسی
اﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﻳک ﻠﻔﻈ
ﻴﭽﻨﺪﻳﻥ ﻤﻌنی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﭼﻨﺪ ﻟﻔﻈ
ﺒﺮﺍﻯ ﻳک ﻤﻌنی
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺫﻫﻥ اﻳﺮﺍتی
ﻮﺳﻴﻌﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺪﺭﻯ
دینی زرئشتی
بویژه ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭼﻬﺎﺭ هزاز
ﺳﺎل اﺳﺖ ﺑﺎ
ﺃﻧﺪکی ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
است .ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺯﺑﺎﻥ
اﻧﮕﻠﻴسی
ﺠﺰﻳﺮﻩ
ﺍﻧﮕﻠﻴس ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺧﺎﺭجی ﺪﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺷﮑﺴﺒﻴﺮ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺃﺩﺏ ﺍﻧﮕﻠﻴس
ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺑﺮﺍﻯ هیچ
اﻧﮕﻠﻴﺴﻰ
ﻣﻔﻬﻮم ﻨﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻪ
ﻗﺮﻥ چنین شده
ﻭ ﺰﺑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﮕﻠﻴسی
کنونی ﺍﺣﺘﻤﺎلا
ﺗﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﻋﻤﺮ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺪﺍﺭک
ﻨﻮﺷﺘنی ﻮﺿﺒﻄ
ﺼﺪﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺯﺑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻳﺎﻓﺘﻪﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺯﺑﺎﻥ
ﺁﻣﺮﻳﮑﺎئی
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻟﻐﺖ ﻧﺎﻣﻪﻫﺎئی
ﺪﺭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻪ
ﺯﺑﺎﻫﺎﻯ ارﻭﭘﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ لاﺗﻴﻦ
ﻭﻳﻮﻧﺎنی
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺯﺑﺎﻥ لاﺗﻴﻥ
ﻤﻌﻠﻮم هیچ کس
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮐﺸﻴﺸی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ اﺯ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ
ﮐﻠﻴﺴﺎئی
ﻤﺴﻴﺤی ﺪﺭﻫﺮ
ﻣﺤﻠّﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﺬﻫبی ﻤﺴﻴﺤی
ﻤﺴﺘﻘل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻴچ
کدﺍم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ماننذ دری
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺎم
ﺴﻠﻮکی تیز
ﺒﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺪﺭﻯ
ﻔﺎﺭﺳﻰ ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮﺩﻳﻥ ﺴﻠﻮکی
اقوام ایرانی
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻫﻴچ
عاﺭﻓﻰ ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻨﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی اﻟﺒﺘﻪ
ﻓﻬم عرﻓﺎنی و
ﺒﺎﻃنی
ﺳﻠﻮﮐﻰﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻓﻬم ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﻮﻣﺎﺩﻯ عوﺍﻡ
ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ
ﻭﺑﺎﺯﺍﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺯﺑﺎﻥ
ﺘﻤﺎمی اﻗﻮﺍم
اﻳﺮﺍنی اﺯ
ﺭﻭن ﺘﺎ ﭼﻴﻦ
دری ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮیک ﺑﺮﺍﻯﺨﻮﺩ
ﺯﺑﺎﻥ ﻤﺤل
ﺪﺍﺷتند
ﻭﺯﺑﺎﻥﺪﺭﻯ
ﺯﺑﺎﻥ ﺒﻴﻦ
ﺍﻟﻤﻠلی
عرﻓﺎﻯ
اﻳﺮﺍنی ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﺎﺭﻭﭘﺎ ﻭﻋرَبّ
ﻭﻫﻨﺪ ﻭ ﭼﻴﻥ
ﺮﺍﻩ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻗﺎﻳﻘﺮﺍﻥ
ﭽﻴﻨی ﺸﻌﺮ
ﺳﻌﺪﻯ ﺮﺍ
ﺯﻣﺰﻣﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﺍﺑﻥ
ﺒﻄّﻮﻃﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺮﺩ
ﺗﻮنسی ﻨﻴﺰ
ﺯﺑﺎﻥ ﺪﺭﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﻋﺎﺭفی
عرﺏ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻔﺎﺭﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ.ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
عربی اﺳلاﻣﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﻦ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
عرﺏﭼﻮﻥ محمد
و اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺮﺍﻳج ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻟﺬﺍ ﻋﺮﺑﻬﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻌﺎنی
عرﻓﺎﻧی ﻘﺮﺁﻥ
ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث پیامبر
ﻭ ﺣتی اﺷﻌﺎﺭ
ﻋﺮبی ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻗﺪﻳم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی
اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺁﺷﻨﺎ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺪﺭﻯ
ﻔﺮﺩﻭﺳﻰ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺘﺼﻤﻴم ﺪﺭ ﮐلامی
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ (ﺩﺭ
ﺗﺤﺮﻳﻒ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﻭ
ﺷﮑل ﻮ ﺻﺪﺍﻯ
کلماﺕ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ) ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻓﻘﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻮﻝ (ﺧﺪﺍ)
ﺑﺪﺍﻥ
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﻃل
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﮑﻴم ﻮ
ﺗثبیت ﺑﺨﺸﻨﺪ (ﺿلاﻟﺖ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻃل ﻘﺸﺮﻯ
ﻭﻣﻥ
ﺪﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﭼﻪ ﺳﻨّﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺷﻴﻌی که
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺟﻴﻪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻮ
ﺳوء ﻨﻈﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺠﻌل ﻮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺁﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ اﻣﺎم
ﺪﻭﺍﺯﺩﻫم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻓﻘﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﺭﺳﻮﻝ
ﺍﺭﺳﺎلی الهی
ﺒﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﻳک
کاﻣل حسینی
ﻮﻗﺎﺋک ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺭﺳﻮل اﺭﺳﺎلی
اﻟﻬﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ غیر
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ
ﺗﺎبع ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺍﻟﻬ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻮﺭﻯ ﺑﺎ ﻣﺮگ
هر ﻭلیّ اﻟﻬﻰ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟک غیر ﻣﻮﻓق
ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻧﺪک
ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﻃلاﻋﺎﺕ
ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﭘﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭلی
ﻤﻌﻴﺎﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻭﻣﻘﺎم الهی
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷاﻴﺴﺘﮕﺎﻥﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺳﻠﻮکی
ﻮﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﺎﻣل
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ باشد بی
اﻋﺘﺒﺎﺭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻴلی اﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﻘﻴم
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺁﻧﺎﻥ
اﻋﺘﺒﺎﺭﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻣﻴّﺖ ﻧﻴﺰ
ﺣﺮﺍم اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍﺑﻬﺮﻩﺷﻬﻮﺩﻯﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻮﺭﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﺍﻭﻫﺎم ﻮﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﺑﺎﺯﻯ ﻨﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
نزکیه نشده
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺭ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻥ
رایج نا حق ﻮ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ هاﻯ
ﺘﻘﺪّس مآبی
ﭼﻮﻥ ﻠﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎنی ﻮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻋﻠنی ﻮ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭﻗﺎﻧﻮنی
ﻮ ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
کرﺩﻥ ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺩﻳنی ﺪﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ( لا
ﺍﮐﺮﺍﻩ فی
اﻟﺪﻳﻦ)
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ اند.ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺩﺭ ﻃﻮل
ﺰﻣﺎﻥو
عمومیّت
ﭼﻨﺎﻥ ﺘثبیت ﻭ
ﺣﻘﻴقی ﺒﻨﻈﺮ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ ﺣﺮفی
ﺰﺩ ﮐﻪ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﺍﻳﻥ
ﻘﺮﺁﻥ عثمانی
ﻫﻤﺎﻥ (کتاب)
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻳﻌنی
هم ﻘﺒﻠﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻳﻨﻰﻭﻳﺎ
ﺟﻬﻨم همین
ﺠﻬﺎﻧﻮم
ﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﻬﺎﻋﺪم
ﻮِﺩّ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﮑس (ﻭﺩّ) و
وداد و ﻣﺤﺒّﺖ الهی
ﺃﻭ ﻳﺎ
ﻫﻮﺳﺮﺍنی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻧﻔس ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺗﻤﺎم
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻳﺸﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
عُقدﻩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﻳک ﺮﻳﺸﻪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺮک
عقیدﻩﻫﺎ ﻭ
عُقده های ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺤتی
ﺘﻮﺍﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭ ﺗﺤﻤل عُقیدﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻏﻀﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻫﻤﺎﻥ کاﺭﻯ که
ﻳﻬﻮﺩ ﻭ
ﻧﺼﺎﺭی ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻓﻘﺪﺍﻥ ﻤﻮسی
ﻮﻋﻴسی کرﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴل
ﺪﺍﺩﻧﺪ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺻﻞ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﮔﺰﺍﺭﺷﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻩﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺰﺍﺭﺷﺎﺕ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻨﻈﻮﺭ مولا
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺟﻨﺒﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ کتب
ﻣﻘﺪّس ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻨﺎفع
ﻤﺘﻨقدﺍﻥ
هرﺳﺮﺯﻣﻴنی
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭﻳﺎ
ﺗﺤﺮﻳﻒ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﺎﻯ اﺻلی
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺩﻧﺪ
(ﺗﺤﺮﻳﻒ ﺣﺮﻭﻑ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌمی
ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻌﻨﺎﻯ ﺤﺮﻑ ﻭ ﮐلاﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺮﻑ
ﻫﻤﺎﻥ ﻔﺎﺭسی
گفتنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی اﺯ ﮐﺘﺐ
ﻣﻘﺪّس ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
وﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺑﺎﺩ ﺩﻫﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﮐﻨﻨﺪ ( ﻧﻮﺭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺩﻭﺭﻩ ﺑﻌثت
ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ الهی
اﻭ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺒﺎﻃل
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﺎﻣﻮﺵ و خنثی
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮔﻤﻨﺎﻣﻰ ﺑﺎ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻌلا
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﺳﺖ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺒﺎ ﻣﺸﮑلاﺕ
ﻭ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺪﺭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ عقاﻳﺪ
ﻣﺎﺩﺍم که ﺑﺂﺯﺍﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻠﻄﻤﻪ ﻧﺰﻧﺪ ﻭ
ﻗﺎﻧﻮنی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺳﺮﻋﺖ ﻭ
ﮐﻤﻴّﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺟﻮﻳﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳنی ﻮالهی
ﺒﻴﺸﺘﺮ شود ﻭلی
ﻔﻌلا ﺁﺯﺍﺩﻯ
هاﻯ ﻘﺸﺮﻯگرﻯ
ﺪﺭ ﺑﺮﺧﻰ
ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻯ
ﻤﺘﻤﺪﻥ هست) ﻭ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم ﻨﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺗﻤﺎم
رساند (ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣل ﻮ ﺻﺒﻮﺭ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻘﺒل اﺯﻣﺤﻤﺪ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ اﻭلی
العزم ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺪﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﺳﻠﻮک
ﻛﻨﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎ
هر ﺩﻳﻥ ﻮ
ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺗﻤﺎم
ﻨﻮﺭﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﺭ الهی
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺗﺠﻠّﻯ عظیم
ﺘﺮ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ ﻭ
ﺑﺎﺭﻣﻐﺎﻥ
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭ
ﺍﺭﻭﺍح کاملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ بشری
فرشته گونه
ﺪﺭ ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ و
ﺍﺣﺘﻤﺎلا
ﺳﺎﻋﻴﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ را
درسلوک ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﻤل
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻭالّا ﻫم
اکنوﻥ
ﻤﻴﺒﺎﻳﺪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ جنان
ﺑﮑﻨﻴم و
ﻘﺪﺭﺕ ﺗﺄثیر ﮐلام
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﻮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ که ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻯ ﻋﻘلی
اﺳﺖ.و ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺩل
ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ عقلی
ﻤﻴﻨﺸﻴﻨﺪ.
ﻭﺟﺎﺩﻭئی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﻰ
ﻋﻘلی ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻣﮕﺮ
ﺍﺯ ﺳﻄح عقل
ﺨﻮﺩﺵ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻨﺨﺴﺖ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﮐﺸﺶﻫﺎﻯ عجیبی
ﻮ ﺣﺎﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیر
ﻫﻤﻴﻥ
ﻨﻮﺭﻋﻘلی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﻳﻥ
کشش ﻭﻫﻴﺠﺎﻥ
ﺒﺎقی ﻮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮﮐم کاﺭﻯ ﻮ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ بی
ﻤﺤﺒّﺘﻰﻭﺩﺳﺖ
کم گرﻓﺘﻥ اﺯ
ﻭلیّ الهی
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺄثیرﮐم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺩل آﻧﺎﻥ ﺒﮑلی
ﺨﺎﻣﻮﺵ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺩﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻤﺤﻔﻮﻇ
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭح یا
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺘﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺗﻥ ﺪﺭ ﮔﻮﺭ
ﺧﺎﮐﻰ ﻭﭼﻪ در
ﺟﺴم ﻤثالی
ﻭﺍﻃﺮﺍﻑ ﻗﺒﺮ
ﺧﺎﮐﻰ ﻭلی
ﺒﻴﺮﻭﻥ اﺯ
ﻗﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﭽﻨﺎﻥ امام عسکری
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﺎﺕ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺪلاﺋلی ﻤﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﻭ ﺳﺒک ﺴﻠﻮکی
ﺘﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻣﺎم عسکرﻯ
ﺮﻏﻢ ﺍﺑﻬﺎم ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮ ﺗﻘﻴّﻪ ﺁﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺭﻭﺷﻥ
ﺘﺮ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی
همچناﻥ ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﻭﺿﻮح ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺎ ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻭﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ
ﻭسیع ﭽﺎﭖ ﻭ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ ﻭ
ﺍﻳﻨﺘﺮﻧﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﻘﻴﻪ ﻭ
ﭼﻨﺪ ﭘﻬﻠﻮ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﺪﺭﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻧﻘﺎﻃی
ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ولایت
فقیه ﻘﺸﺮﻯ
ﮐﺎﺭ ﺧﻄﺮﻧﺎک
ﻮ ﺑﻴﻔﺎﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺮﺷﺪﻯ
ﺟﺎﻳﺰﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ کشتن اﻭ
ﺍﺯ ﭘﻮل ﻨﻔﺖ
ﻭﻣﻠّﺖ ایران
ﻭﻏﺎﺭﺕ ﮔﺮﻯ
هاﻯ ﻤﺎﻟﻴﺎﺗﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺎﺩﻩ
ﻭﺁﺳﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭلی
ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻌﮑﻮس اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﺮﺷﺪﻯ ﺒﺪﻭﻥ
ﺘﮑﻔﻴﺮﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻧﺴﺨﻪ ﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻔﺮﻭﺷﺪ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﻨﻔﻌﺘﻰ
ﻭلی ﺒﺎ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﺍﻭ ﺻﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﻨﺴﺨﻪ ﻓﺮﻭﺵ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭﺑﺎ
ﺩﻗّﺖ ﻗﺮاءﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺳﻮﺩ ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺮﺷﺪﻯگرﺩﻳﺪ.
ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺪﺭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
سلوکی ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﮕﺮﺩﻳﺪ
ﺍثباﺕ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻤﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺧﻠﻔﺎ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺮﺍﺷﺪﻳﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺸﻴﻌﻪ
ﻫﻤﻴﻥ کاﺭ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ کاﺭ
ﺧﻮﺩ ﺁﻳﻪﺍﻯ
ﻘﺮﺁنی ﺸﻌﺎﺭ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﺳﭙس مولا ﻳﺎ
ﺍﻣﺎم عسکری
اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺁﻳﺎﺕ
ﻭﺗﺄﻭﻳل ﻮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺃﺻل ﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺑﻴﺎﻥ ﺒﺎﻃنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﺭﻣﻮﺯﻯ ﺮﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻌنی ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻣﺰ (ﺍﻟﻢ) ﻳﺎ(
ﺍﻟﺮ)ﻭﻏﻴﺮﻩ)
ﻭلی ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺣﺠج اﻭ ﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ( ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻳک ﻤﻌنی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭلی
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﮐﺎملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻋملا
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ الهی هستند
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﻳﻥ
ﻨﻮﺭ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﻭﺗﺼﺮﻓﺎﺕ
ﺟﺎﺩﻭئی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺁﻥ
ﺨﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻭ
ﺩﺳﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻣﺴﺘﻤﻌﻴﻥ
اﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﺬﺭﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻣﻨﺎﺳﺒﻰ ﺩﺭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎی ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺮﻣﻮﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧلاﺻﻪ
ﺍﺯ ﺍﺳﺎمی
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺣﻘﺎﻳق
ﻮﻣﻘﺎﻣﺎﺕ الهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻗﻄﻌی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻳک
ﺒﺎﺭ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﺷﻤﺎﺭﻩ
ﻋﺪﺩﻯ اﻳﻥ
ﺤﺮﻭﻑ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴنی ﺤﻮﺍﺩث
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩﭘس
ﻣﺼﺮﻑ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ آﻳﻪ ﻭ
ﺭﻣﺰ ﻗﺮﺁنی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺰﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭﺳﻄح
عقل ﺠﻤﻌﻰ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻘﺎنع
کرﺩﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻋﻘﺎﻳﺪﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﺒﺨﻴلی اﺯ
ﺭﻣﻮﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺍﺧل ﺁﻳﺎﺕ
ﮐﺘﺎﺏ ﺳﻠﻮک
ﻘﺮﺁﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪﻋﻘل
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺤﺬﻑ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ الهی
ﭽﻨﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﺷﻤنی ﺒﺎ
ﺁﻥ ﺑﻨفع ﺁﻥ ﻮ
ﺑﻀﺮﺭ
ﻣﻬﺎﺟﻤﻴﻥ
ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎئی
ﺪﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﺗﺒﺪﻳل
ﻮﺍﺳﻘﺎﻃ
اﺳﺎمی ﺤﺠّﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ (
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻴک
گفته مولا
ﮐﺎفی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﺿﺎﻓﺎتی ﺪﺭ
ﻗﺮﺁﻥ عثمانی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺷﻴﻌﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻭ
ﺣتی ﺴﻨّﻴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻧﺒﺎا
ﻘﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
اﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺠّﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﺤﺠّﺖ ﺍلاﺳلام
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﺠّتی ﺒﺮﺍﻯ
هدﺍﻳﺖ ﻭ ﺣج
ﺃﮐﺒﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﻮﺩ ﺣﺠّﺖ ﺍلاﺳلام
و ثقة الاسلام
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺯﻯ
که ﻟﺒﺎس ﺭﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺮﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﮐﺎﺫﺏ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺗﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ۳۱۳
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
هدﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ علاﻣتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺣﺠّﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺴﻠﻴم
اسلامی ﺴﻠﻮکی
هستند ﻭ ﺣتی
ﺨﻮﺩ ﻳکی اﺯعلاﺋم
اﻟﻬﻰ ﻭﻫُﺪﺍﻫﺎ
ﻭﺁﻳﺎﺕ ﻭ
ﺁﻳﺪﻫﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻳﺎ ﺑﺮ ﺍُﻣّﺖ
ﺗﮑﺒّﺮ
ﻭﺗﻠﺒﻴس ﻭ
ﭘﺮﺩﻩ ﺟﻬل
ﺒﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ( ﮐﻪ
ﺍﻣّﺖ ﺗﻨﻬﺎ
اﻭم کنندﮔﺎﻥ
ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
الهی هستند
ﻭﻧﻪ ﺗﻤﺎمی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﻄﻮﺭﻋﺎﻡ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻤﻠّﺖ
و ﻗﻮﻣﻰ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺪﺭﺳتی
اﺯ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ عملی .
ﻳﺎﻫم اﻭم
ﻮﻫﻮم ﻮﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻴی اﺳﺖ)
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ کاﺭ
ﺑﺮ ﺃﻣﺮ ﺑﺎﻃل
ﺨﻮﺩ ﮐﻤکی
ﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻣﺮﺩم
اﮐثریّت
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎل
ﺠﺎﻫﻞ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﭙﻮل ﻮ ﺷﮑم
ﻮﻫﺮ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ هستند.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﺮﺑﺎنی
ﻤﻴﺪﺍن هاﻯ
ﺠﻨگ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی شیعته
و سنّی
کرﺩﻩﺍﻧﺪ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ اﻣﻮر
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭلی
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﮐﻮﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎقی
گذﺍﺭﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺣﺬﻑ
ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻴّﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺗﺮﻙ
ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺎقی
گذﺍﺭﺩﻧﺪ (ﮐﻪ
ﺟﺰئی اﺯ
ﻣﻄلبی ﺮﺍ ﺣﺬﻑ
ﮐﺮﺩﻧﺪ) ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ اﺯ
ﻗﺴﻤﺖ ﺗﺮک
ﺸﺪﻩ ﺁﮔﺎﻩ ﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺃﻫل کتاب ﺭﺍ (ﻳﺎ
ﺃﻫل ﺴﻠﻮک
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﺃﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﻗﺮﺁﻧﻬﺎﻯ
ﻨﺎﻃق اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺸﻨﺎس ﺩﺭ ﻣﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی ﻮ قُرّه
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﻇﺎﻫﺮ ﻗﺮﺁﻥ ﻮ
ﺑﺎﻃﻥ ﺁﻥ هستند.
ﻭﺍﺯ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺸﺠﺮﻩ
ﺃﺻل ﺁﻥ ثاﺑﺖ (ﺭﻳﺸﻪﺩﺍﺭ
ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻮﺍﺭﻯ) ﻭ
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ ﺁﻥ
ﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻴﻮﻩ
ﺁﻥ همیشه
ﻣﺸﻴّﺖ الهی
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی
ﻮ ﺭؤﻳﺎئی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﮐﻪ
ﻫﺮﻳک ﺒﺎﺫﻥ رَبّ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻳﻌنی که ﻣثل
ﭽﻨﻴﻥ علمی ( ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻟﺪﻧّﻰ) ﺑﺮﺍﻯ
کساﻧﻴﮑﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺤﻤّل
ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ (ﺩﺭ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﻃﻰ طریق
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺁﻥ
اﺯ ﺃﺻل ﺸﺠﺮﻩ
ﻣﻠﻌﻮﻧﻪ (ﮐﺎﺭﻣﺎئی
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺸﺪﻩ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﭽﻪ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻤﺨﺎﻟﻒ مولا
ﺑﺮﺍﻯ اﻣﻮﺭ ولایت
ﺍﻭ ﻭ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﻭ ﺳﻨّﻰ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ (ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﺒﺎ ﺃﺻل سلوک
الهی ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻭ
ﺩﺭﻭغ ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﻋﻀﺎﻯ ﺸﺠﺮﻩ
ﻣﻠﻌﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎ ﺩﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﮐﻨﻨﺪ (
ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
کسی ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺘﺎﺯﻩ اﻯ
ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ (ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﻮﺭ الهی ﺮﺍ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭼﻮﻥ
اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻫم
ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻭﻳﺎ ولایت ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻳک
ﺪﻳﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﺗﺤﺎﺩ
ﺳﻴﺎسی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺪﺍم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻤﺎم ﻮ
ﺗﮑﻤﻴل
ﻨﻤﺎﻳند .ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ولایت ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم عسکری
ﻴﺎ مولا
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ
ﻤﻨﺎﻓﻘﻴﻥ
ﻤﻠﻌﻮﻥو منفور
الهی ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﺁﻳﺎﺕ ﺑﺎ
ﺗﺄﻭﻳل ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺭﺍ ﺣﺬﻑ
ﮐﺮﺩﻧﺪ (ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ)
ﺑﻴﺎﻥکرﺩم ﻮ
ﺗﺄﻭﻳل ﻮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻡ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻗﻂ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
(ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﻳﺮﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﺻلی ﻘﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎﺷﮑﺎﻝ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪﻳﻥ
ﺴﻮﺭﻩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﮔﺎهی
ﺃﺻل ﺁﻥ ﺬﮐﺮ
ﺷﺪﻩ ﺯﻳﺮﺍ ﮐلام
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺟﺰ سلوک
الهی ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﺣﮑم ﻮ ﻫﺪﻑ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻠق
ﺨﻮﺩ ﺣﺠّﺖ
ﻭﺍﺟﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻌﺮفی ﻤﻴﮑﻨﺪ(
ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎملاﻥ الهی
ﺤﺠّﺖ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣج هستند)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺣﺠّﺖ
ﺑﺎﻟﻐﻪ ﻫﺴﺖ (
ﮐﻪ
ﺣﺠّﺖﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟک ﺒﺒﻠﻮغ
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺑﻠﻮغ عقلی
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ)
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺳﺮﭘﻮﺵ
ﮔﺬﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺮ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻏلاﻑ ﮔﺬﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺒﻴﻨﻨﺪ (ﻭﻟﺬﺍ)ﻋﻘﻠﺸﺎﻥ
ﻨﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺭﺍ ﺣﺬﻑ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ(
ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥکاﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺎﻃل ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺭﺳﻮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
ﺴﻌﻴﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺷﺒﺨﺖ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮلاﻳﺖ)
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﮑﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﺃﺷﻘﻴاء (ﺳﺮکس
ﻭ ﺑﺪﺑﺨﺖ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﭘﻴﺸﻪ)
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ هستند
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻮﺭﻯ ﻨﺪﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ (ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﮐﺸﺶ ﻭ
ﺍﺟﺘﺒاء
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴﻨﻰ.ﻭﺣتی
اگﺮﮐﺘﺎﺏ
ﺧﻮﺍﻥ ﻮ
ﻣﺠﺘﻬﺪ
ﻭﻋﺎﻟم ﻔﻘﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺎﻫﻠﺘﺮﻳﻥ
ﻔﻘﻴﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﮕﺎهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﺭ
ﺩﻭم الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)
ﻭﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﻭﺳﻌﺖ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ
ﺭﺃﻓﺖ ﺍﻭ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺩ (
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺣﺎل ﺨﻠﻘﺖ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم الهی
هستند) ﻭﺁﮔﺎهی
اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐلام
اﻭﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ (ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ
هاﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ همگاﻥ
ﺪﺭﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﭼﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺭﺳتی اﺯ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
گرﻓﺘﻪ ﺸﻮﺩ)
ﮐﻪ ﻗﺴﻤتی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
عالم ﻮﺟﺎﻫل ﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
(ﻇﺎﻫﺮ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻨﻄقی ﻮﺳﺎﺩﻩ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﮐلاﻡ
ﻭﮔﻮﺍﻫﻰ.
ﻭﺩﺭﻫﺮﮐﺘﺎﺏ
ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﭽﻨﻴﻥ اﺳﺖ ﺑﺎ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺳﺎﺩﻩ
ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯﻯ گفتاﺭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭﻗﺴﻤتی که ﺟﺰ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﺻﻔﺎ و نصفیه
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ(ﻋملا
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭسلوک
الهی ﺘﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭک
ﻮﻋﻘل اﻭ ﺑﺎلا
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭالّا
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﮐﺮﺩﻥ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎ
ﺗﺤﺼﻴل علوم ﻮ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺬﻫنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻟﻄﻴﻒ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻤﻴﻴﺰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺗﺼﺤﻴح
ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ (
ﺗﻤﻴﻴﺰﻋﻘلی
ﺪﺭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻧﻴﺰ سلوک
الهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯعاﻗﻞ)
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻴﻨﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﺳلام
ﺸﺮﺣﻪ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻭﮐﺸﺶ
ﺑﺎﺳلاﻡ و
ﺗﺴﻠﻴم ﻮسلوک
الهی ﻭﻧﻪ
ﺑﺪﻳﻥ ﻮ ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﺳﻤﻰ و قشری )
ﻭﻗﺴﻤﺖ ﺳﻮم که
ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻣﻴﻨﺎﻥ
ﺮﺍﺳخ اﺯ ﻋﻠﻢ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ (
ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ
اُﻣّﻯ ﺸﺪﻩ ﻭ
ﺍﻭم کرﻩ ﻭﮐﺎﻣل
الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ. ﻭﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺭﺍﺳخ علم ﮐﻪ
ﻋﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻮﺣق اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺟﺎﻯ
ﺘﺮﺩﻳﺪﻯ اﺯ
ﺍﻣﻮﺭ الهی
ﻮﺳﻠﻮک ﺪﺭ ﺩل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻋﻠم ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
اﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺍﻧﺶ ﻭ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ اﻃلاﻋﺎتی
علوم ﻤﺎﺩﻯ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ کرﺩ ﺗﺎ
ﺃﻫل ﺒﺎﻃل که
ﺑﺮ ﻣﻴﺮﺍث
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﻣﺴﺘﻮلی
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﺍﺩﻋﺎﻯ ﺁﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ (ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺴﻴﺎسی ﻮ
ﻣﺬﻫبی ﺤﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﺗﻤﺎمی
ﻴﺮﻭﺍﻥ ﺪﻳﻨﻰ
ﺩﺭﻫﻤﻪ ﺃﺩﻳﺎﻥ
ﻮﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ) ﺗﺎ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺩﺭ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻭﺍﺣﺘﻴﺎج
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
کنند ( ﺍﺋﺘﻤﺎﺭ
ﻗﺒﻮل اﻣﺎﺭﺕ
ﻭﺃﻣﺮ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ
ﺍﺋﺘﻤﺎم ﻘﺒﻮل
اﻣﺎﻣﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪﺣتی
عمر خلیفه هر
ﺭﻭﺯ مولا ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺴﺘﺸﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﻤک ﻜﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺍﮔﺮﻋﻠﻰّ
ﻧﺒﻮﺩ ﻋﻤﺮﻫلاک
ﻤﻴﺸﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫلاﮐﺖ
ﺩﺭ ﺧلاﻓﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭلی
هلاﮐﺖ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭحی ﺪﺍﺷﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﻮﻋﻘﻞ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی
ﺪﺭﺁﻳﻨﺪ)
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺘﻌﻴﻴﻥ کرﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩم امام
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﮔﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻳک
ﺘﺎﮐﺘﻴک اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘثبیت
ﺩﻳﻥ سلوکی اﺳلام
ﺒﻮﺩﻩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻟی ﺁﻧﺎﻥ
ﺘﮑﺒّﺮ ﺍﺯ
ﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ (ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ که
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺭﺍ
ﻋﺎﻟﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
در امور الهی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ الّا
ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥ
ﭽﻮﻥ عمر ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻈ ﻤﻘﺎم
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﺮﺿﺎﻳﺖ ﺑﺪﻫﺪ)
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ کاﺭ
ﺁﻧﻬﺎ عرّﺕ ﻭ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻏﺮﻭﺭ ﻭ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺷﺪﻥ
ﮐﻪ ﮐثرﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﮑﻤک
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ.(
ﻭلی ﺪﺭ ﻭﺍقع همیشه
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
اﺋﺘلاﻓﻰ
ﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﺩﻭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی ﺪﺭ ﺩل
ﺪﺷﻤنی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ ﺭﻭﺯ
ﺍﻧﺘﻘﺎم هستند)
ﮐﻪ ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺭﺳﻮﻟﺶ
ﻋﻨﺎﺩ
ﻭﻟﺠﺒﺎﺯﻯ
ﻮﻋﺪﺍﻭﺕ ﮐﺮﺩﻧﺪ
(ﮐﻪ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﺑﻪ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻫﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎنی
ﺒﺮخی اﺯ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁنی ﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﺗﻘﺴﻴم
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ﺒﻴﻥ ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺷﺪﻩ ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻪ
ﻣﮑﺮﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.)

حدیث 8182 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ ﻣﺠﺘﺒﻰ
ﺍﺳﺖ (ﺝ89ﺹ47ﺑ بحار) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺤﺶ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﺑﺎ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ : ﻧﺤﻦ ﻧﻘﻮﻝ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖﺍﻥ
ﺍﻟﺄﺋﻤّﻪ ﻣﻨّﺎﻭ
ﺍﻥ ﺍﻟﺨلاﻓﻪ لا
ﺗﺼﻠﺢ الّا ﻓﻴﻨﺎ
ﻭ ﺍﻥ الله ﺟﻌﻠﻨﺎ
ﺃﻫﻠﻬﺎﻓﻰ ﮐﺘﺎﺑﻪ
ﻭ ﺳﻨّﻪ ﻧﺒﻴّﻪﻭ
ﺍﻥ ﺍﻟﻌﻠﻢ ﻓﻴﻨﺎﻭﻧﺤﻦ
ﺃﻫﻠﻪ ﻭ ﻫﻮ ﻋﻨﺪﻧﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻉ ﮐﻠّﻪ ﺑﺤﺬﺍﻓﻴﺮﻩﻭ
ﺍﻧّﻪ لا ﻳﺤﺪﺵ
ﺷﻴﻴٴ ﺍﻟﻰ ﻳﻮﻡ
القیامة
ﺣﺘّﻰ ﺃﺭﺵ ﺍﻟﺨﺪﺵالّا
ﻭ ﻫﻮ ﻋﻨﺪﻧﺎ ﻣﮑﺘﻮﺏﺑﺎملاٴ
ﺭﺳﻮﻝ الله ﻭ ﺧﻄّ
ﻋﻠﻰ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴلاﻡ
ﺑﻴﺪﻩﻭ ﺯﻋﻢ ﻗﻮﻡ
ﺃﻧّﻬﻢ ﺃولیّ ﺑﺬﻟﻚ
ﻣﻨّﺎ ﺣﺘّﻰ ﺃﻧﺖ
ﻳﺎ ﺍﺑﻦ ﻫﻨﺪ
ﺗﺪﻋﻰ ﺫﻟﻚﻭﺗﺰﻋﻢ
ﺃﻥ ﻋﻤﺮ ﺃﺭﺳﻞ ﺍﻟﻰ
ﺃﺑﻰﺃﻧّﻰ ﺍﺭﻳﺪ
ﺃﻥ ﺃﮐﺘﺐ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻓﻰ ﻣﺼﺤﻒ
ﻓﺎﺑﻌﺶ ﺍﻟﻰ ﺑﻤﺎ
ﮐﺘﺒﺖ ﻣﻦ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥﻓﺄﺗﺎﻩ
ﻓﻘﺎﻝﺗﻀرَبّ ﻭ
الله ﻋﻨﻘﻰ ﻗﺒﻞ
ﺃﻥ ﻳﺼﻞ ﺍﻟﻴﻚ
ﻗﺎﻝ ﻭ ﻟﻢ ؟ ﻗﺎﻝﻟﺄﻥ
الله ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻳّﺎﻯ
ﻋﻨﻰﻭ ﻟﻢ ﻳﻌﻨﻚ
ﻭ لا ﺃﺻﺤﺎﺑﻚ  ﻓﻐﻀﺐ ﻋﻤﺮثُمّ
ﻗﺎﻝﺍﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﻳﺤﺴﺐﺃﻥ ﺃﺣﺪﺍ
لیس ﻋﻨﺪﻩ ﻋﻠﻢ
ﻏﻴﺮﻩﻣﻦ ﮐﺎﻥ ﻳﻘﺮﺃ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﺷﻴﺌﺎ
ﻓﻠﻴﺄﺗﻨﻰﻓﺎﺫﺍ
ﺟﺎٴ ﺭﺟﻞ ﻓﻘﺮﺃ
ﺷﻴﺌﺎ ﻣﻌﻪﻭ ﻓﻴﻪ
ﺁﺧﺮ ﮐﺘﺒﻪﻭ الّا
ﻟﻢ ﻳﮑﺘﺒﻪثُمّ
ﻗﺎﻟﻮﺍﻗﺪ ﺿﺎﻉ
ﻣﻨﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺸﻴﺮﺑﻞ
ﮐﺬﺑﻮﺍ ﻭالله ﺑﻞ
ﻫﻮ ﻣﺠﻤﻮﻉ ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﻋﻨﺪ ﺃﻫﻠﻪ ﻣﺎ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ولایت ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻭلاﺩ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭼﻮﻥ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭ ﺧﺪﻳﺠﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪﻭﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ولیّ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.
ﮐﻪ ﺷﺮﻁ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻭﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺪﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﻭلاﺩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﭼﻮﻥ ﭘﺴﺮ
ﻧﻮﺡ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥﻭﻧﻪ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻥ ) ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ( ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﺮﻑ ﻣﺎ ) ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ (ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻭ ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻥﻭ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻧﻪ ﭘﻴﺶ
ﻧﻤﺎﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﺪﻥﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻭ ﺭﻫﺒﺮ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﻮﺩﻥ.ﮐﻪ
ﺭﻳﺎﺳﺘﻬﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ ﻋملا ﻣﺎﻧﻊ
ﮐﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﭼﺸﻢ ﻫﺮﮐﺴﻰ ﺩﺭ
عرّﻟﺘﮕﺎﻩ ﺗﺎ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.سپس
ﮐﺎملاﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻧﻘﺎﻁ
ﺩﻳﮕﺮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺰﺩﻭﺭ ﺟﻨﮕﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﺮﻭﺗﻬﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭمولا
ﺩﺭ ﺧلاﻓﺖ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﺎﻝ
ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻣﺰﺩﻭﺭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺮﺑﺎﺯ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﻫﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺃﺳﺒﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻃلا ﺑﻮﺩ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
مولا ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺪﻭﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻣﻴﺪ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻥ
ﻭﺿﻊ ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ ) ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧلاﻓﺖ
ﺟﺰ ﺩﺭ ﻣﺎ ﺻﺎﻟﺢ
ﻧﻴﺴﺖ ( ﺟﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻡﮐﻪ ﺧلاﻓﺖ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ولیّ
ﺧلاﻓﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ پس
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻣﺎﻡ ﺍﻣّﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺯﻣﺎﻥ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺎﻡ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻭ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺎﻧﺸﻴﻨﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺣﻔﻂ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻔﺮﻳﺒﻨﺪ
ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﻭلاﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻧﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﺍصلاﺡ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﺎﺭ
ﺧﻠﻔﺎ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺃﻫﻞ ﺁﻥ ( ﺑﺮﺍﻯ ﺧلاﻓﺖ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﺶ ﻭ ﺩﺭﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺵ ﻣﻘﺮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ( ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺟﺰ ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭالّا ﻋﺸﻤﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ
مولا ﻭ ﺣﺴﻨﻴﻦ ﻭ
ﺩﺧﺘﺮﺵ ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭘﻨﺞ ﺗﻦﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺣﺬﻑ ﮐﺮﺩ.ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ. ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺧلاﻓﺖ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻋملا ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﺟﻠﻮ ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ولیّ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻣﺤﻠﻰ ﻭ
ﺧﺎﺹ ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺑﻮﺩﺍ ﺷﻴﻮﺍﻭﺑﺎ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﺮﻳﻢ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﮔﻢ ﻧﺎﻣﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﭼﻮﻥ
ﺧﺘﻨﻪ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺯﻥ
ﮔﺮﻓﺘﻦ.ﮐﻪ ﺳﻨﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺸﺪﻳﺪ ﻧﻮﻥ
ﺗﻘﺪﻳﺶ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻫﻨﺪﻭ ﻭ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍﻳﺞ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻠﻢ ( ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
) ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩﻭﻣﺎ ﺃﻫﻞ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻴﻢ
( ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻘهستند.
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ
ﺑﺎ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺁﻥ
ﻧﺰﺩ ﻣﺎ ﻫﺴﺖ ( ﺗﺠﺎرَبّ
ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ) ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪﻭﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﻣﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ
(ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻪ ﺣﻮﺍﺩﺵ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺟﻬﺎﻥﻭﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻫﺎ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻋﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ) ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﺧﺎﺭﺵ ﺑﺎﺷﺪ
(ﻭﺧﺎﺭﺵ ﺗﻦ ﺩﺭ ﺣﺞ
ﮐﻌﺒﻪ ﻭ ﺣجﺃﮐﺒﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻣﻤﻨﻮﻋﺎﺕ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻟﺬﺗﻰ
ﺑﺮﺩﻥ ﻭﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﺯﻯ نفس
ﺍﻣّﺎﺭﻩﺩﺭ ﻋﺪﻡ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﭼﻨﻴﻦ ﺧلاﻓﻰ ﺑﺎﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺳﺎﻟﻚﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻳﺎ ﻣﻰ
ﺑﺨﺸﺪ.ﺃﺭﺵﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺎﺭﺵ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﻟﺄﺻﻞ.ﻭﺧﺪﺵ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺎﺭﺵ
ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺰﺩ ﻣﺎ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺑﺎملاٴ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺩﺳﺖ ﺧﻂ ﻋﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
) ﻭ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﺍﺯ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻓﻘﻬﻰﻭ ﻣﺤﺎﮐﻢ
ﺷﺮﻋﻰ ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺳلاﻡ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ.ﮐﺘﺎﺏ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺮﺁﻥ مولا
ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭاحادیثﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺘﻔﮑﻴﻚ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ
ﻣﻘﺮﺭ ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺨﻔﻔﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺒﺨﺸﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺑﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺍﻭ ﺷﺮﻁ
ﺍﺳﺖ. ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺣﺎﺹ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰﺩﺭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻭ ﻣؤﺷّﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﭘﻴﺮ ﭼﻪ صلاﺡ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ) ﻭ ﻗﻮﻣﻰ
( ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻧﻪ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
) ﺍﺫﻋﺎﻥ ﻭ ﺍﺩﻋﺎ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺎ ( ﺩﺭ ﺧلاﻓﺖ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ) ﺍولیّ ﻭ
ﻣﻘﺪﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮ ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻫﻨﺪﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺴﺘﻰ
( ﻫﻨﺪ ﺟﮕﺮ ﺧﻮﺍﺭ
ﻣﺎﺩﺭ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﻭﺯﻥ ﺃﺑﻮ
ﺳﻔﻴﺎﻥ ﺑﺰﺭﮒﻭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭ ﻣﮑّﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻓﺘﺢ ﺁﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.ﺑﻌﺪﺍ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺳﺮﺩﺍﺭ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪ . ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻋﻤﺮ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺎﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻧﺎﺿﻮﻝ
ﺗﺮﮐﻴﻪ ﻓﻌﻠﻰ ﻭ
ﺟﺰﺍﻳﺮ
ﻣﺪﻳﺘﺮﺍﻧﻪ ﻭ ﺷﻤﺎﻝ
ﻣﺼﺮ ﺭﺍ ﻓﺘﺢ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺷﺮﻭﺕ ﻳﺎﻓﺖ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻋﺸﻤﺎﻥ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪﻓﺮﺻﺖ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺘﻘلاﻝ ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﺎﻣﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻪ مولا ﺩﺭ
ﺧلاﻓﺖ ﺧﻮﺩ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﻭ
ﺑﺮﮐﻨﺎﺭ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻨﮓ ﺑﺎ مولا
ﮐﺮﺩﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎ
ﺗﻮﻃﺌﻪﺍﻯ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﻧﻴﺰﻩ ﮐﺮﺩﻭ
ﺍﻣﺎﻥ ﺧﻮﺍﺳﺖ ولیّ
ﺑﺎﺯ
ﻧﻴﺮﻧﮕﻬﺎﻯ ﺟﻨﮕﻰ
ﺑﮑﻤﻚ ﺍﻭ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
مولا ﻧﻴﺰ ﺗﺮﻭﺭ
ﺷﺪﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﻫﻔﺖ ﻭﻣﺎﻩ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﭘﻨﺠﻢ ﺭﺍﺷﺪﻳﻦ
ﺷﺪ ولیّ ﺑﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ﺑﺎ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪﮐﻪ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺟﻨﮓ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻦ ﺳﺮﺑﺎﺯﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺧلاﻓﺖ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺗﺤﻮﻳﻞ
ﺧلاﻓﺖ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﻄﻘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﮑﻨﺪﻭ ﺍﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺠّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ حدیث ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺠﻠﺶ ﺩﺭ
ﺩﻣﺸﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻦ ﺍﺯ ﮐﻮﻓﻪ ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ
ﺭﻓﺖسپس ﻣﺴﻤﻮﻡ
ﺷﺪ.ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ ﻭ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺷﻮﺩﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻳﺰﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺧلاﻑ ﺗﻌﻬﺪ
ﻭﻟﻴﻌﻬﺪ ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﺳلاﻣﻰ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻣﺎﻧﺪ.ﻭﺍﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﮐﺮﺑلا ﮐﺸﺖ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﻣﻮﺍﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﺎﻧﺪ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺩﻳﺮﻳﻨﻪ
ﺷﺎﺧﻪ ﺑﻨﻰ
ﺍﻣﻴﻪ ﻗﺮﻳﺶﺍﺯ
ﺷﺎﺧﻪ ﺑﻨﻰ ﻫﺎثُمّ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻦ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﻣﺪﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻰ (ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺸﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻭﺍﺭﺵ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳلاﻡ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻫﻤﻪ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺳلاﻣﻰ
) ﻭﺗﻮ ﺧﻮﺩﺕ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻯ ﮐﻪ ﻋﻤﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺪﺭﻡ ( ﻋﻠﻰ
) کس ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻨﻮﻳﺴﻢ.ﻭﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ پس
ﻗﺮﺁﻥ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻳﻢ ﺑﺪﻩﮐﻪ
ﻋﻠﻰ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻰ
ﮔﺮﺩﻥ ﻣﺮﺍ ﺑﺰﻧﻰﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺑﻴﺎﻭﺭﻯ
( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﻠﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﻋﻤﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮔﺮﺩﻥ
مولا ﺭﺍ ﺑﺰﻧﺪﻭ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑﺶ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
مولا ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺳﻴﻊ ﺍﺳلاﻣﻰ
ﺷﺪ. ﺗﺎ ﺷﻮﺭﺷﻰ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻭ ﻧﺸﻮﺩﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻋﻤﺮ ﺗﺮﻭﺭ ﻳﻚ ﺍﺳﻴﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﻓﻴﺮﻭﺯ ﻳﺎ ﺃﺑﻮ
ﻟؤﻟؤ ﺷﺪ. ﻭﻋﺸﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺮ ﺗﺮﻭﺭ ﻧﻈﺎﻣﻴﺎﻥ
ﻣﺼﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭمولا
ﺭﺍ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻧﻘلاﺑﻰ
.ﮐﻪ ﻋﻤﺮ ﮔﻔﺖ ﭼﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻰ ؟ ﻭﭘﺪﺭﻡ
ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺍ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ
ﻧﻪ ﺗﻮﺭﺍ ( ﺑﺮﺍﻯ
ﺧلاﻓﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
مولا ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩولیّ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﻋثماﻥ ﺑﻌﺪﺍ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﮐﻠّﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺍﺳﺘﻨﺴﺎﺥ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺗﻮ
ﻧﻴﺴﺖ ( ﺑﺪﺭﺩ ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺭﺩ
) ﮐﻪ ﻋﻤﺮ ﻏﻀﺐ ﮐﺮﺩﻭ
ﮔﻔﺖ ﭘﺴﺮ ﺍﺑﻮ ﻃﺎﻟﺐﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺟﺰ
ﺧﻮﺩﺵ ﮐﺴﻰ ﻋﻠﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻠﻢ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥﻳﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ مولا
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ
ﻧﻴﺰﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﻴﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ولیّ ﺧﻮﺩﺭﺍﻋﺎﻟﻢ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
) ﻟﺬﺍ ﻋﻤﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﻫﺮکس ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺑﺒﺮﻧﺪ.ﮐﻪﻫﺮﺁﻳﻪﺍﻯﺮﺍﮐﻪ
ﻣﻴﺪﻳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺨﺺ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺁﻣﺪﻩ.
ﺷﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭالّا
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ
( ﻳﻌﻨﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﭼﻨﺪ ﻣﻨﺒﻊ ﺑﻮﺩ.
پس ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻳﺎﺗﻰ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
مولا ﻣﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ
) ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻔﻘﻮﺩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ( ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺣﺬﻑ ﮐﺮﺩﻧﺪ ) ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺪﺭﻭﻍ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ( ﮐﻪ ﻣﻔﻘﻮﺩ
ﺷﺪﻩ ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺬﻑ
ﺷﺪﻩ ﻋﻤﺪﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻋﺸﻤﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﮐﺮﺩ ) ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺰﺩ ﺃﻫﻞ
ﺁﻥ ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﺳﺖ
( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻗﺮﺁﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻴﺎﻥ ﻧﺸﺪﻩﻣﮕﺮ
ﺩﺭ احادیث ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺷﺪﻩ ﺁﻥ
ﺁﻳﺎﺕﺭﺍﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ولیّ
ﺁﻳﺎﺕﻣﻨﻈﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎملاﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭﺩﻝ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﺟﺰ ﮐﻠّﻴﺎﺗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﺯﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻗﺮﺁﻧﻬﺎﻯ
ﻧﺎﻃﻖ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻣﻤﺮﺩﻡ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
.) ( جای مجموعه
حدیثهای مربوط
بقرآن خالی
است ومقالات
خودم در باره
قرآن)

حدیث 8183 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ89ﺹ48ﺑ بحار)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
ﺮﺳﻮل الله
ﻗﺎل
ﻠﻌﻠﻰّﻳﺎﻋﻠﻰّ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﺨﻠﻒ
ﻓﺮﺍشی فی اﻟﻤﺼﺤﻒ
ﻭ ﺍﻟﺤﺮﻳﺮ ﻭ
ﺍﻟﻘﺮﺍﻃﻴس
ﻓﺨﺬﻭﻩ ﻭ
ﺍﺟﻤﻌﻮﻩ ﻭ لا
ﺗﻀﻴّﻌﻮﺍ
ﮐﻤﺎ ﺿﻴّﻌﺖ
ﺍﻟﻴﻬﻮﺩ
ﺍﻟﺘﻮﺭﺍة
ﻓﺎﻧﻄﻠق علیّ
ﻔﺠﻤﻌﻪ فی ثوﺏ
ﺃﺻﻔﺮ ثمّ ﺨﺘم
علیه فی ﺒﻴﺘﻪ
ﻭﻗﺎﻝ لا
ﺃﺭﺗﺪﻯ ﺤﺘّﻯ
ﺃﺟﻤﻌﻪ ﻭ ﺍﻥ
کاﻥ اﻟﺮﺟل
ﻠﻴﺄﺗﻰ ﻓﻴﺨﺮج
اﻟﻴﻪ ﺑﻐﻴﺮ
ﺭﺩاء ﺣتی
ﺠﻤﻌﻪ ﻗﺎﻝ
ﻭﻗﺎل ﺮﺳﻮل الله
ﻟﻮ ﺍﻥّ اﻟﻨﺎس
ﻗﺮءوﺍ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ کما
ﺍُﻧﺰﻝ ﻣﺎ ﺍﺧﺘﻠﻒ
ﺍثناﻥ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
بعلیّ گت
ﻳﺎﻋﻠﻰّ ﻗﺮﺁﻥ
ﭙﺸﺖ ﻓﺮﺵ(ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ)
ﻣﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳک کاﻏﺬ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﻭﺩﺭ ﺣﺮﻳﺮﻯ ﻮ
ﺍﻭﺭﺍقی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮ
ﮔﻴﺮﻳﺪ. (ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺠمع ﺸﺪﻩ)
ﻭﺁﻧﺮﺍ ﺟمع
کنید ﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﻀﺎیع
ﻨﻨﻤﺎﺋﻴﺪ ﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩیان
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺭﺍ
ﺿﺎیع کرﺩﻧﺪ.(
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺒﻨﻴﺎﺳﺮﺍﺋﻴل
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑُﺨﺖ ﺍﻟﻨﺼّﺮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺑﺎﺑﻞ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴم ﺮﺍ
ﻭﻳﺮﺍﻥ ﻮ
ﺗﻮﺭﺍﺗﻬﺎ ﺭﺍ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ ﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ
ﺍﺳﻴﺮ ﺍﺯ
ﺭﺟﺎل ﺪﻳنی
ﻴﻬﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ کوﺭﺵ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺒﺎﺑل ﺮﺍ
ﺁﺯﺍﺩ ﮐﺮﺩ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻧﻮﺷﺘﻥ ﻤﺠﺪﺩ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﺯ
ﻣﺤل ﺨﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎ
ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺨفی اﺳﻴﺮﺍﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﻮشع
کاﻣل اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰمی
ﻨﺒﻮﺩ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺭﺍﺕ ﺭﺍ
ﻧﻮﺷﺖ
ﻭﻧﻈﺎﺭﺕ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺧﻴﻠﻰ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﻠمی
ﺰﻣﺎﻥ
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺑﺎﺳﺘﺎنی ﺒﺎﺑﻠﻴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺳِﻔﺮ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻭ
ﺑﻨﺎﻡ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﻤﻮسی
ﻤﻌﺘﻘﺪ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
کاﻣلی اﺯ
ﮔذﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﺒﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﮐﻪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ
اﻭﺭﺷﻠﻴم ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ
ﺩﺭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﭼﻨﺪ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﮐﺎﻣلی ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻭﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻮﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻋملا
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﻭﻫﺮ
ﮐﻨﻴﺴﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭدر
ﻳک ﺮﻭﺯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴلی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺻﺤﻥ
اﻭﺭﺷﻠﻴم ﺴﺮ
ﺑﺮﻳﺪﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
اﺩﻋﺎﻯ ﻨﺒﻮﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﺎﺗل
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
هستند. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﻮﺳﺖ ﺁﻧﺎﻥ
کاﻩ کرﺩﻩ
ﺑﺮﺳﺮ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ها
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
کرﺩﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺗﻮﺭﺍﺕ یعنی
ﺘﻮﺭﻳﻪ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮلاﻳﺖ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺁﻧﺎﻥ
ﺰﺭﺩﺷﺖ آزر
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻣﻮسی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﺵ
ﻳﻮﺳﻒ ﻓﺮﺯﻧﺪ الهی
ﻴﻌﻘﻮﺏ
ﻭﺟﺪّﺵ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺁﻥ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺁﺯﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ عثماﻧﻰ
ﻗﺴﻤتی اﺯ ﺃﺻل
گفته ﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻨﻘﻮلاﺕ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻳک
ﺠﺎ ﺟمع
ﻨﺸﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻴﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺳﺖ ﻭﻏﻠﻄ
اﺣﺎﺩﻳث ﺟﺰ
ﺩﺭ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻔﻴﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺟﺎﻯ ﺘﻌﺠّﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺁﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﻨﮑﺮﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﻭحی
ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺪﺍﻥ
اﺿﺎﻓﻪ ﮐﻨﺪ.دﺭﻫﺮﺣﺎل
ﻘﺮﺁﻥ ﻣﺪﺭک
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺗﻤﺎمی ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ هفتاﺩ ﻭ
ﺩﻭ ﻣﺬﻫﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک
ﺒﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ های
ﺪﺭﻫﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺎ ﻣﺬﻫبی
ﺘﺎﺯﻩ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ) ﭘس
ﻋلیّ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﺯﺭﺩﻯ
ﺪﺭ ﺁﻭﺭﺩ (ﺟﻠﺪ
ﺯﺭﺩ ﻭ ﮐﺎﻏﺬ
ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺖ) ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺁﻥ ﺧﺘمی
گذﺍﺭﺩ ( ﺍﻣﻀﺎ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺩﺍﺩ ﻭمولا
ﮔﻔﺖ ﻟﺒﺎس ﺑﺮ
ﺗﻥ ﻨﻤﻴﮑﻨﻢ
ﻣﮕﺮ کتاب ﺮﺍ
ﺟمع کرﺩﻩ ﺑﺎثُمّ.
ﻭﮔﺎهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﮐسی
ﺒﺪﻭﻥ ﺮِﺩاء
ﻴﺎ ﻋﺒﺎ ﻭ
ﻟﺒﺎس کامل ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮ
ﺗﻥ ﺪﺍﺷﺖ. ﻭ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ ﻗﺮا
ءﺖ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭﻯ
که ﻧﺎﺯل ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺍﺧﺘلاﻑ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ (
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﻗﺮاءﺖ ﻳﺎ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘﻨﺠﺘﻥ ﻮﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ (
قرآن) ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﺭ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ. ﻭ
ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﻭﻳﺎ ﺑﺤﺴﺎﺏ
ﺩﻳﮕﺮﻯ هفت
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ. ﻗﺮﺁﻥ
ﺃﻧﻮﺍﺭﻯ که
ﻧﺎﺯل ﺸﺪﻩ
ﻳﻌنی ﻘﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ هرﮐس ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫم ﺪﺭ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍل ﺬﺍتیﺸﺨﺺ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﺯل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻣﻮﻫبتی اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺒﺎﻃﻨی
ﺨﻮﺍﻧﺪﻥ و
تلاوت ( تلو
الاُخری
بترتنیب
دنبال هم )
ﻘﺮﺁﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻓﻠﺴفی ﻮ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎ ﻫم اﺧﺘلافی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ
ﺑﺘﻤﺎمی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻧمی
ﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻘﺒلی
ﭙﻨج ﺸﻬﻮﺩ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﻠق ﻤﺒﻌﻮث
ﻣﻴﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎ ولایت
ﺍﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
کاملتر ﺁﻥ
ﭙﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺨﻠق
نیز ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی و لهی
اﻭ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺷﺒﺎﻫتیﺒﺎ
ﮐﺎﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﺶ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
ﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮﻋﺮﺵ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸت
عرشی ﺩﺭ ﻧﻮع
فرشته گونه
ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺮﺟﻌﺖ
ﻧﻮعی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ.ﻭ
ﺑﺎ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻤﺤﻴﻄی ﻮ
ﺯﻳﺴتی ﺪﻳﮕﺮﻯ)
ﺍﺧﺘلاﻑ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ طبیعی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻮع ﻮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
حیوانی ﺮﻭﺍﻥ
ﻨﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم
عقیدﻩﻫﺎ
ﻫﻤﺎﻥ عُقده
ﻫﺎ ﻭﮐﻤﭙﻠﮑس
ﻫﺎﻯ و کمبود
ها روان
ﻨﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﻳﮕﻤﻮﻧﺪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺟﻨﺒﻪﻋﻠﻤﻰ
ﺑﻨﺎﻡ (ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ) ﻣﻌﺮفی
ﻨﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭح
ﺤﻴﻮﺍنی
اﻧﺴﺎﻥ بشری
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻔی
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻭ
ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺘﺒﺪﻳل گرﺩﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﮑﻤﻴل
ﺸﺮﺍﻳﻄ لاﺯم سلوک
الهی تا شرط
کافی از نظر
داوری الهی
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻳﺎ ﺭﻭح
اﻟﻘُﺪُس
ﺷﺨﺺﺣﺎﮐم ﺒﺮ
ﻭﺟﻮﺩ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻮ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻮ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻯ
اﻧﺴﺎﻥ کامل
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺣی الهی و
مقُدُس مقدّس
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺪنی ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻮﻗّﺖ
ﻣﺪﻓﻮﻥ ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻦ
ﻗﺒﺮ ﺭﻭح هرﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ89ﺹ49ﺑ
بحار) ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: هذﺍ
ﮐﺘﺎﺑﻨﺎ
ﻳﻨﻄق علیکم
ﺒﺎﻟﺤﻖﻗﺎل اﻥّ
اﻟﮑﺘﺎﺏ ﻟم
ﻴﻨﻄق ﻘﻮلا
ﻳﻨﻄﻖ ﻭﻟﮑﻥ
ﺮﺳﻮل الله ﻫﻮ
ﺍﻟﻨﺎﻃق
ﺒﺎﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻗﺎل الله ﻫﺬﺍ
ﮐﺘﺎﺑﻨﺎ
ﻳﻨﻄق علیکم
ﺑﺎﻟﺤﻖ ﻓﻘﻠﺖ
ﺍﻧّﺎ لا
ﻧﻘﺮﺃﻫﺎ
ﻫﮑﺬﺍ ﻓﻘﺎﻝ
ﻫﮑﺬﺍ ﻭ الله
ﻧﺰل ﺒﻬﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴل علی
ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻟﮑﻨّﻪ ﺣﺮّﻑ
ﻣﻥ کتاب الله ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻥ کتاﺏ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺤق
علیه ﺷﻤﺎ
ﺗﮑﻠم ﻤﻴﮑﻨﺪ. (ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻧﻬم
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﮐسی ﺮﺍ
ﻣﺤﮑﻮم کند. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫم
ﻘﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﮔﺮﻋرَبّ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﻋرَبّ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺳﻮﺍﺩ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻙ ﻣﻌنی
ﺒﺎﻃنی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺎ
ﺳوء اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺧﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻯ هم
ﺒﮕﻮﺍهی کتاﺏ
ﻗﺮﺁﻥ عثمان
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﮔﻮﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﮕﺮ ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﻣﻌنی کنند ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
کتاﺏ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻣﻘﺮﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ولایت
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻤﻌﺮﻓی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻃﺮﻳﻘﺖ سلوک
الهی اﺣﻮﺍل ﻮ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﺯﺷﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺤق ﻮ ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻧﻌﮑﺎسی اﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺫﺍﺕ روحی
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺩﺭﻭﻏی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺣق ﻮﺣج ﺮﺳﺎﻥ
ﻋﻤﺮﻩ ﻭﺣج
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺣق ﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺃﻫل ﺤﻖ
ﻳﺎ ﮐﺎملاﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳک
ﻤﺬﻫﺐ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻤﺎم اﺃﻫل ﺤق
ﻴﺎ ﺣﺰﺏ الله
ﻳﺎ ﻣؤﻣﻨﻴﻥ ﻮ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮﺧﻮﺩ ﺭﺍ الهی
ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺗﻤﺎم ﻴﻴک
گرﻭﻩ ﺩﺭﻫﻴچ
ﻮﺿﻌی ﭽﻨﻴﻥ
ﻴﮑﺴﺎنی ﺪﺭ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﮐﺎملاﻥ
الهی ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﻫم
ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎئی
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﻫم ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭلیﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ( ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ)
ﻧﻄق ﻮ ﮐلاﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ(ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ)ﻭلی
ﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺧﻮﺩ ﻧﺎﻃق
بکتاب ﺍﺳﺖ (ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺁﻳﺎﺕ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻮﺷﺘﻨﺪ. ﭘس
ﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖﻣﻌنی
ﻮﺍﻗﻌی اﺳﺖ(
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻫﻤﺎﻥ اﻓﮑﺎﺭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯبگوید
و ﺒﻨﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﻗﺮﺁنی
عربی ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺍﻗﻮﺍم
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﮐﻪ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍشی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖﻭﻫﺮ
ﺭﺳﻮل اﺭﺳﺎلی
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ هر
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ولایت
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺭﺳﻮﻟﻰ
ﺍﺭﺳﺎلی الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﻴﺰ ﻣﻌنی
ﺒﺎﻃنی ﻘﺮﺁﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻧﻴﺰﻫﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﮑم ﻘﺮﺁﻥ
رای سالکان
خود میباشد
ﺑﻠﮑﻪ ﮐلامی الهی
ﻮ ﺍﺯ ﺭﺳﻮل ﻮ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺁﻧﺎﻥ که
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺳﺖ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ولی
در حدّ سطح نجلّی
الهی خود)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ (ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻮﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
ﺎﻟﻬﻰ) ﮐﻪ
ﻋﻠﻴﻪ ﺷﻤﺎ
ﺗﮑﻠّﻢ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺤق ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ) ﻭلی
ﻤﺎ (ولایت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠق و ﻨﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ غیر الهی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﺳﺎﺩﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺧلاﻑ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن که
ﻗﺮﺁﻥ
عثماﻥﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﻔﺮﻣﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺟﺒﺮﺋﻴل
اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺑﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺎﺯل
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭلی اﺯ ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﺗﺤﺮﻳﻒ (ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ)
ﻗﺮﺁﻥ ﻤﻴباشد (ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺪﺭﺳﺖ
ﺁﻳﻪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣق ﺒﻮﺩ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻌنی
ﺒﺎﻃﻨی ﺮﺍ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﻘﻴّﻪ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﻤﻌﺎنی
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﻘﺮﺁﻥ
ﻨﻤﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺁﺧﻭﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺴﻨّﻯ ﻮ ﺷﻴﻌﻪ
ﮐﻪ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺑﭙﻴﺮﻭﻯ اﺯ
معانی ﻇﺎﻫﺮ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪﺧﻮﺩ
ﻋﻴﻥﺠﻬل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻒ، ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺣﺮﻭﻑ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺍﺳﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻄﻠﺐ و
خواسته ﺁﻳﻪ
ﻧﻴﺰﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺮﻑ ﻭ ﮐلام
ﻔﺎﺭسی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷتی
اﻟﺄﺻﻞ ﺯﺑﺎﻥ
ﺪﺭﻯ ﻮ ﻓﺮﻫﻨگ
ﺪﻳنی ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺗﺤﺮﻳﻒ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
مقصود
ﮐﺘﺎﺏﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ الهی
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﺸﺮﻯ
گرﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﮐﺮﺩﻩﻭﻟﺬ
آنان را ﺷﺮک و
شریک ﺒﺨﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّل عباﺩﻯ
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻮﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﻭ ﺑﻨﺪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﺩﻋﺎ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺎلا
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮ ﭘﺸﺖ ﻭﮐﻤﺮ
ﻭ ﮔﺮﺩﻥ ﺸﺨﺺ
ﺑﺎﺯ و تحمیل
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
الهی ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮک ﻮ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ گناه
را ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ
سلوکی امکان
کسب عفو  الهی را
ﻨﺪﺍﺭﺩ)
ﻭﺟﺎﺑﺮ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ
ﺼﺤاﺒﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ(ﺝ89ﺹ49
بحار) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻴﺠﻴئ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة
ثلاثة ﻳﺸﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻤﺼﺤﻒ ﻭ ﺍﻟﻤﺴﺠﺪ
ﻭ ﺍﻟﻌﺘﺮة
ﻳﻘﻮل اﻟﻤﺼﺤﻒ
ﻳﺎ رَبّ
ﺣﺮّﻓﻮنی ﻮ
ﻣﺰّﻗﻮﻧﻰ ﻭ
ﻳﻘﻮل اﻟﻤﺴﺠﺪ
ﻳﺎ رَبّ
ﻋﻄّﻠﻮنی ﻮ
ﺿﻴّﻌﻮﻧﻰ ﻭ
ﺗﻘﻮﻝ ﺍﻟﻌﺘﺮة
ﻳﺎرَبّ
ﻗﺘﻠﻮﻧﺎ
ﻭﻃﺮﺩﻭﻧﺎ ﻭ
ﺷﺮّﺩﻭﻧﺎ
ﻓﺄﺟﺸﻮﺍ
ﻟﻠﺮﮐﺒﺘﻴﻥ
ﻠﻠﺨﺼﻮمة
ﻓﻴﻘﻮﻝ الله
ﺟل ﺠلاﻟﻪ ﻟﻰ
ﺃﻧﺎ ﺃﻭلی
ﺒﺬﻟک ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﻪ ﮐس ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺷﮑﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
( ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هم
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺷﮑﺎﻳﺖ ﺑﺮخی
ﻮ ﻣﻮﺍﻧﻌی ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﺒﮕﺬﺭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺴﺨﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم فیامت
بشزی خود
ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺼﺤﻨﻪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ عبرت
ﮔﻴﺮﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﺣﺎل
ﺴﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺗﺼﺤﻴح
ﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ کنند .ﺍﻣﺎ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﺠﺮم ﺪﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ و
حیوانی ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻨﺴخ ﻮ ﻣﺴخ
ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺘﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺟﺎﻯ
ﺸﮑﺎﻳتی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣتوﺟّﻪ
ﻭضع ﺮﻭحی
ﺨﻮﻳﺶ ﺷﻮﻧﺪ)
ﺍﻳﻥ ﺴﻪ ﮐس
ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ ﺍﺯ
ﻣﺼﺤﻒ (پُر
صفحه یا ﻗﺮﺁﻥ)
ﻭ ﻣﺴﺠﺪ (عرّﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﻭﻋﺘﺮﺕ (ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻣﺼﺤﻒ
ﮐﻪ ﺻﻔﺤﺎتی
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
عثماﻥ ﻨﻴﺴﺖ
نت شکایت در
روز قیامت و
حضور خداوند
کند بلکه ﻗﺮﺁﻥ
کتاب ﻤﻮلا
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ الهی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃﻖ ﻭلی الهی
ﻮ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ و ذو
قرّه اکتشافی
محمد ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺷﮑﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﮐﻢ ﻗﺮاءﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﻘﺮﺁﻥ
یا همان ﮐم ﻘﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺴﺎﻟک
مقتصد کم توسل
از ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻘﺘﺼﺪ
ﻭﮐم کار ﺗﻤﺎم
ﻮﻗﺖ ﺗﻮﺳل
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻨﺴﺒﺖ
ﻧﻴﺰ ﻋﺸق ﺒﻮلاﻳﺖ
ﻭ ﺷﻮق ﺒﻠﻘﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺭﺍ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﺤﺪﻳث
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺷﮑﺎﻳﺖ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺯ
ﮐلّ ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺨﺼﻮﺹ.
ﮐﻪ ﻗﺮﺍﻥ کتاب
ﺍﺯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻨﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐه ﺘﻮﺳل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻣﺴﺠﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ که
ﺣﻀﻮﺭ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﻣﺮﺩم غیر
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺧﻴﺮﺍ
ﺑﺎﺳﻠﺤﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﻣﺮﮐﺰ
ﺗﻮﺯﻳﻊ کالا
ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻤﺴﺠﺪ ﺍﺯ
ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻘﻴﻤتی ﻮ ﭘُﺮ ﺯﻳﻨﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ ﺁﻥبی
اﻳﻤﺎﻥ ﻮﻳﺎ کم
ﮐم اﻳﻤﺎﻥ و
اوم هستند.
ﻭﻟی ﻤﺴﺠﺪ
ﺳﺎﻟک ﺨﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﻳﺎ عرّﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮکی
وعبادت
اﻭﺣتی اﮔﺮ
ﮐُﻨج ﺨﺎﻧﻪ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻋﺘﺮﺕ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶ ﻭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﺩﺍﺕ مُدّعی
اﻭلاﺩ
ﺟﺴﻤﺎنی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ و
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ بودن
ﮐﻪﺍ ﮔﺮ ﺑﺮﺍﺳتی
ﭽﻨﻴﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑسلوک
الهی ﻮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺍﺯ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ الهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﺪﺭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺴﺮ
ﻧﻮح که
ﺨﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻨﺒﻮﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺒﭙﺪﺭﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺘﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺍﻃﻔﺎل
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺁﺩﻣکی
ﺪﺍﺧل کمر
ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﺁﺩم ﺒﺒﻌﺪ ﺗﻮ
ﺩﺭ ﺗﻮ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﭘﺪﺭﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺍﺯﮐﻤﺮﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺍﺧل ﺮﺣم
ﻤﺎﺩﺭﺵ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻃﻔل ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎﻯ
ﮋﻧﺘﻴک جسمی و
ژنتیک روحی
ﭙﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻘﺶ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﭘﺪﺭ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻃﻔل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻧﻘﺶ
ﻣﺎﺩﺭ وجود
خود ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻃﺒﺎﻃﺒﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
همگی اﺯ ﭘﺪﺭ و
ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺳﻴّﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺩﮊﻧﺮﻩ ﺷﺪﻥ ﻮ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮋﻧﺘﻴﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻤﺤﺮﻭم ﻤﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ. ﻭالّا
ﺳﻴّﺪ ﺑﻮﺩﻥ
ﻫﻴچ اﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺮﺍﻯ کسی
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﮐسی ﺨﻮﻳشی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻋﺘﺮﺕ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭلاﺩ الهی
ﺰﻧﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭمولا
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ هستند.
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺳم
منّا ﺃﻫل
ﺒﻴتی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ و حضور
مقام الهی
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﭼﻮﻥ
ﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻔﺎﺭﺳﻰ که عضو
ﺃﻫﻞ بیت محمد
و علیّ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ ۳۱۳
ﻭلیّ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻋﺘﺮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻔﺖ ﺧﻮﺭ ﮐﻪ
ﺧُﻤس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﮔﻮئی ﺪﺭ
ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻴﺮﺍث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻤس
ﺍﺯ ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻳﺎ
ﭘﻨﺞ ﻭﻋﺪﻩ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ با
پنج شهود را ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺴﻬم
اﻣﺎم ﻮ ﺧُﻤس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺤﻮﻳل
ﭙﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی
کاﺭﺳﺎﺯ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ) ﮐﻪ
ﻣﺼﺤﻒ ﻗﺮﺁﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻣﺮﺍ
ﺗﺤﺮﻳﻒ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﭘﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ (ﻭﻗتی
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺑﺎ ﻏﻀﺐ ﻗﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺩﺭﻭﻍ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺷﻔﺎﻯ
اﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ تن
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﻧﺎﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺎﺭﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻮ ﻣﻌنی
ﺸﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻘﺮﺁﻥ و امور
الهی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻏﻀﺐ ﻗﺮﺁﻥ الهی
ولایت ﺮﺍ
ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻒ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﻘﺮﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻮ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﮐلام ﻘﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ. ﻭ رَبّ
ﻫﺮﮐس ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﻤﺮﺑّﻰ
ﻭ ﻣﺪﻳﺮ الهی
روح و روان
ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺒﺎ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺨﻮﺩ ﺭﻭﺑﺮﻭ
پس از مرگ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺣﺴﻴنی
ﺘﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ اﻣﻮﺭ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ و
تولد نوع ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ فرشته
گونه ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭالّا
ﻫﺮﮐس ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﮐﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻧﺠﺎ ﻭ ﺑﻌﺪﺍ
ﻧﻴﺰ هر کجا
باشد ﮐﻮﺭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺗﻤﺰﻳق
ﻘﺮﺁﻥ ﭘﺎﺭﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺼﻔﺤﺎﺕ
ﻫﻤﺎﻥ کار ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ و
آخوندها اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
کلام الهی ﺪﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮﺩﺍﺳﺖ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ غیر
سلوکی
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻧﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻒ
ﮐلام ﭙﻴﺮ الهی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻭ
ﻣﺴﺠﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻣﺮﺍ
ﺗﻌﻄﻴل
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺿﺎﻳﻊ ﮐﺮﺩﻧﺪ (ﮐﻪﺯﻣﺎﻥ
ﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺟﺰ
ﻣﺴﺠﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭلی ﻤﺮﺍﮐﺰ عرّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی
ﻔﺮﺍﻭﺍنی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺷﻐﺎل کنند . ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺴﺎﻟک
ﺨﺎلی و در
تعطیل ﻤﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻏﺎﺭﺣﺮاء ﭙس
ﺍﺯعرّﻟﺖ
ﮔﻴﺮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺎلی
ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺿﺎیع کرﺩﻥ
ﻤﺴﺠﺪ ﻣﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ عمر  ﺑﺮﺍﻯ
عزﻟﺖ ﻭ ﺗﻮﺳلاﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻀﺎیع
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﺑﺸﺮﻯ ﻮ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺒﻌﺪﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ)
ﻭﻋﺘﺮﺕ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳا رَبّ
ﻣﺎﺭﺍ
ﮐُﺸﺘﻨﺪ
ﻭﻃﺮﺩ ﻭ
ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ ( ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺘﺮﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺸﮑﺎﻳتی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﻠﻔﺎ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺴﻨّﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻨک هماﻥ
کاﺭ ﺭﺍ ﺑﺪﺗﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ هر
ولایت ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﺷﻴﻌﻪ
میز ﺑﻨﺎم ﻤﻮلا
اولیا ﺍﻭلاﺩ الهی
ﻤﻮلا ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ
ﺁﺯﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺍﻭلاﺩ
ﺟﺴﻤﺎنی
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺪﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺤﻘﻮقی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺩﻳنی ﻮالهی
ﺒﺮﺍﻯﺨﻮﺩ
ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺻﺎﻟتی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﻠﻔﺎ ﺑﻔﮑﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﺍﺭثاﻥ
ﺠﺴﻤﺎنی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻭ ﻓﺮﺍﺭﻯ اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک ﻨﻴﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺎﺟﺮﺍﻯ ﻮﻇﺎﻳﻒ
الهی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴم ﻮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺮﺩم ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻮ
ﺁﺯﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺿﻤﻥ ﺒﺮﻧﺎﻣﻪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺣتی
کاملاﻥ الهی
ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺒﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑثبوﺕ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
اﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺣتی
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ هم
ﻨﻴﺎز ندارند
و ﺑﮑﻤﺎل الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻔﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺪﺭ
ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﺭﻭح
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﺒﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ
ﺴﻪ ﺯﺍﻧﻮ
ﺑﺰﻣﻴﻥ
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺧﺼﻮﻣﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ (
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺟﻨﮓ
ﻭﮐﺎﺭﻯ که
ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺯﻭﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺮﻳﻒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻭﺭ ﺁﺯﻣﺎئی
ﻤﻴﻄﻠﺒﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﻮﺩﻡ ﻣﻘﺪّم
ﻮ ﺍﻭلی ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺸﻤﺎ ﻫﺴﺘﻢ (ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﺒﺮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺑﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﻘﺮﺁﻥ ﻮﻗﺮﺁﻧﻬﺎﻯ
ﻨﺎﻃق ﻤﺴﺎﺟﺪ
ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﻭعرّﻟﺘﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻋﺘﺮﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬث
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ کاﺭﻣﺎئی
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺠﻬﻨمی ﭙُر
ﻋﺬﺍﺏ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣتی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﭼﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻔﻰ
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎئی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺩﺭ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻬﻤﻴﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺑﺘﻮﺣّﺶ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﺗﻤﺪنی الهی
که ﻋﻘل ﻨﻮع
ﺒﻌﺪﻯ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻌﻘل ﺒﺸﺮﻯ
کنونی ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻋﻘل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻋﻘل
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻘﺼّﺮ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺷﮑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻣﺸﮑلاﺗی
که ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
عترت ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣؤثّرﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.)

حدیث
8184 - ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺝ89ﺹ72ﺑ
بحار) اﻥّ
اﻟﻘﺮﺁﻥ ﻨﺰل
علی ﺴبعة
ﺃﺣﺮﻑ ﻭﺃﺩنی
ﻤﺎ ﻟلاﻣﺎﻡ
ﺃﻥ ﻴﻔتی علیع
ﺴبعة ﻭﺟﻮﻩ
ثمّ ﻘﺎﻝ
ﻫﺬﺍﻋﻄﺎؤﻧﺎ
ﻓﺎﻣﻨﻦ ﺃﻭ
ﺃﻣﺴک ﺒﻐﻴﺮ
ﺣﺴﺎﺏ ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺒﺮ
ﻫﻔﺖ ﺣﺮﻑ ﻧﺎﺯ
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗل کاﺭ
ﺍﻣﺎم اﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﺮﻫﻔﺖ ﺣﺮﻑ
ﻓﺘﻮﺍ ﺑﺪﻫﺪ(
ﻗﺮﺁﻥ ﺒﺮﻫﻔﺖ ﻣﻌنی
ﺒﺎﻃنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺣﺮﻭﻑ
ﺑﻴﺴﺖ ﻭﻫﺸﺖ
ﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺣﺮﻭﻑ ﺭﻣﺰ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﮔﺎﻧﻪ ﻗﺮﺁﻥ. ﻭ
ﺣﺮﻑ ﻫﻤﺎﻥ
ﻠﻔﻈ ﻔﺎﺭسی
ﺪﺭﻯ کلام
ﻮﻣﻌنبا ﺎﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻣﻌنی
ﺒﺮﺍﻯ ﻘﺮﺁﻥ
ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻳﻌنی کاﺭ
ﻣﻌنی ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗل ﻨﺎﻗﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﻤﺎﻥ کاﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴوآل
هرﮐسی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻘل ﺴﺎﻟک ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ که
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺴﺎﻟک
ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ مولا
ﺍﺯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺑﻄﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻘﺮﺁﻥ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻌﺎنی ﺒﺎﻃنی
کلام اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋل
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻃﺒﻌﺎ
ﻣﻌﺎنی ﺒﺎﻃنی
ﺘﺮﻣﻬﻤﺘﺮ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﻣﻌنی ﻈﺎﻫﺮﻯ .
ﻭﺑﺮﺍﻯ عقل
ﺠﺎﻫل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺴﻨّﻯ
ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻰ. ﻭ
لفظ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺷﻴﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻀﻤﻨﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
غیر ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﻳکی
بوده ﻭ ﻗﻄﺐ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ ۳۱۳
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
زنده ﮐﻪ هریک
ﺍﻣﺎم ﺴﺎﻟﻚ قطب
ﺯﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم هر کاکل ﺍُﻣّﻯ
اوم کرﺩﻩ
ﻭﮐﺎﻣل الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﺻﻌﻮﺩ ﻭ ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭل
نزول اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮐلاﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
در سطح مقام
شهودی او ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ الهی
ﺤﺠّﺖ ﻭ ﺳﻨﺪ
سالک ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﻋﻄﺎﻯ
ﻤﺎ ﺑﺘﻮمحمد و
هر کامل الهی
زنده ﻣﻴﺨﻮﺍهی
ﻤﻨّﺖ ﺑﮕﺬﺍﺭ
ﻭ ﺑﺪﻩ ﻭ ﻳﺎ
حود داری و
ﺍﻣﺴﺎم کن و
نده در جالیکه
ﻫﻴچ ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺍﺳتی ﻨﺪﺍﺭﻯ.
( ﭼﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴنی
ﺰﻧﺪﻩ .ﺍﻣﺎم
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﻔﻮﻳﺾ الهی ﻮ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮ ﻣﮑﺎﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺪﺭک ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﻫﻴﭻ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ الهی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺿﻤﻥ
ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ الهی
و معصوم
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺝ89ﺹ49  بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃﺗﺎنی ﺁﺕ
ﻣﻥ الله ﻓﻘﺎل
اﻥّ الله
ﻳﺄﻣﺮﻙ ﺃﻥ
ﺘﻘﺮﺃ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ علی
ﺤﺮﻑ ﻭﺍﺣﺪ ﻭﻗﻠﺖ
ﻳﺎ رَبّ ﻭسّع
علی ﻔﻘﺎل اﻥّ الله
ﻳﺄﻣﺮک ﺃﻥ
ﺘﻘﺮﺃ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ علی
ﺤﺮﻑ ﻭﺍﺣﺪ
ﻓﻘﻠﺖ ﻳﺎ رَبّ
ﻭسّع علی
اُﻣّﺘﻰ ﻓﻘﺎل
اﻥّ الله
ﻳﺄﻣﺮک ﺃﻥ
ﺘﻘﺮﺃ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻋلی
ﺤﺮﻑ ﻭﺍﺣﺪ
ﻓﻘﻠﺖ ﻳﺎ رَبّ
ﻭسّع علی
اﻣّﺘﻰ ﻓﻘﺎل
اﻥّ الله
ﻳﺄﻣﺮک ﺃﻥ
ﺗﻘﺮﺃ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ علی
ﺴبعة ﺣﺮﻭﻑ ﮐﻪ فرمان
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩﺍﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻳم ﺁﻣﺪ
ﻭﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺮ
یک ﺤﺮﻑ
ﺑﺨﻮﺍﻥ.
ﻭﭼﻬﺎﺭ ﺑﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭﺳﻌﺖ
ﻭ ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺭﭼﻬﺎﺭم ﻔﺮﻣﻮﺩ
ﺑﺮﻫﻔﺖ ﺣﺮﻑ
ﺑﺨﻮﺍﻥ ( ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ الهی
ﺠﺎﻯ اﺻﺮﺍﺭ ﻭ
ﭼﺎﻧﻪ ﺯﺩﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﺎﻳل هستند
ﺍﺟﺮﺍﻯاﻭﺍﻣﺮ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺘﻔﻮﻳﺾ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌنی
ﻨﻴﺎﺯﻯ هم
ﺒﺎﻳﻥ اﺻﺮﺍﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻫﺮﺟﺎ صلاح
ﺒﺪﺍﻧﺪ
ﻳﻜﺒﺎﺭ ﻭﻫﺮ
ﺟﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ لاﺯم
ﺒﺎﺷﺪحتی ﻫﻔﺖ
ﺑﺎﺭ بسالک دستور
میدهد ﻭلی هف
ت ﻗﺮاءﺖ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
قراءت
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ هست.
ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺘﻔﺎﻭتی ﺪﺭ
ﻧﻘل ﺁﻳﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻔﺖ ﺑﻄﻥ
ﻘﺮﺁﻥ ﺑﻤﻌنی
ﻮﺳﻌﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻳک
ﻘﺮاءﺖ ﻇﺎﻫﺮﻯ
کلماﺕ ﺑﺮﺍﻯ
عموم ﻮ ﻤﻔﻬﻮم
ﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﻄﻮﻥ ﻘﺮﺁﻥ
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺣتی ﻤﻮلا ﺍﺯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺑﻄﻥ
ﻘﺮﺁﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﻘﺮﺁﻥ
ﮐﺘﺎﺏﻋثماﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق هر
پیرﮐﺎﻣل با
مقام الهی
ﺤﺴﻴنی ﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ که
ﺩﺍﺭﺩ ﻫﻔﺖ
ﺑﻄنی ﻨﺎ ﺁﺷﻨﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﺤﺒﺖ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺸﺎﻫﺪ
ﺳﺎﻟﻚﻋﻘل
ﻮﻳﮋﻩ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺁﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل که ﺳﻄح
عقل اﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ سالک
ﺑﺎﺯ ﻣﻄﻠﺐ و
معنی باطنی
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ.
ﮔﻮﺷﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭ ﺻﺪﺍﻯ
ﻘﺮاءﺖ ﺑﺎﻫم
ﻔﺮق ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭلی
ﺘﺄثیرﻯ ﺪﺭ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺻﻠﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﺎﻳﻥ ﺪﻟﻴﻞ
ﮐﻪ ﺍﻣّﺖ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﺑﻬﻔﺖ
ﻗﺮاءﺖ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﻋﺎﻣل
ﺘﻀﺎﺩ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭ ﻗﺎﺭﻳﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻗﺮاءﺖ قُرّهﮔﻴﺮﻯ
هفت ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﻬﻔﺖ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪﺗﺎﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ولایت ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺑﻘﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺭﻭح ﻤﻮﻓق
اﻣﺮﻭﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪی ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ عصر ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺍﻳﻥ اﻣﺘﻴﺎﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺸﺶ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﭘﻨج
ﺸﻬﻮﺩ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻮﺩﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﺠﻠّﻯ الهی
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﺍﺻﺎﻟتی اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺗﺤﺮﻳﻒ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﻮﺩﻩ)

حدیث 8185- ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ89ﺹ50ﺑ بحار) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺗﺤﺮﻳﻒ
ﻭ ﺣﺬﻑ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺳﻪ ﺩﺍﻍ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﺵ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ.ﻭﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺭﺍﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ ﻭﻟﻴﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕﻗﺮﺁﻥ
ﻋﺸﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮐﺮﺩﺍﺯ ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻨﻊ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﻘﺮﺁﻥ عثمانی
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻣﻦ ﮐﺎﻥ ﮐثیر
ﺍﻟﻘﺮاءه  ﻟﺴﻮﺭﻩ ﺍلاﺣﺰﺍﺏ
ﮐﺎﻥ ﻳﻮﻡ القیامة
ﻓﻰ ﺟﻮﺍﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺃﺯﻭﺍﺟﻪثُمّ
ﻗﺎﻝﺳﻮﺭﻩ ﺍﻟﺄﺣﺰﺍﺏﻓﻴﻬﺎ
ﻓﻀﺎﺋﺢ ﺍﻟﺮﺟﺎﻝ
ﻭ ﺍﻟﻨﺴﺎٴ ﻣﻦ ﻗﺮﻳﺶ
ﻭﻏﻴﺮﻫﻢﻳﺎ ﺍﺑﻦ
ﺳﻨﺎﻥﺍﻥ ﺳﻮﺭﻩ
ﺍﻟﺄﺣﺰﺍﺏ ﻓﻀﺤﺖ
ﻧﺴﺎٴ ﻗﺮﻳﺶ ﻣﻦ
ﺍﻟﻌرَبّﻭ
ﮐﺎﻧﺖ ﺃﻃﻮﻝ ﻣﻦ
ﺳﻮﺭﻩ ﺍﻟﺒﻘﺮﻩﻭ
ﻟﮑﻦ ﻧﻘﺼﻮﻫﺎ ﻭ
ﺣﺮﻓﻮﻫﺎ ﻫﺮکس
ﺳﻮﺭﻩ ﺃﺣﺰﺍﺏ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺯﻧﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﻭ ﻗﻴﺎﻡ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﮐﺎملا
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭﺩﺭ
ﺟﻮﺍﺭ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎلا
ترس ﻭ ﻳﺎ ﺳﺨﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻠﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺍﻭﺝ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺷﺘﻴﺎﻗﻰ
ﺑﺎﺷﺪﺣﺘﻰ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮔﺮ ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس لاﺯﻡ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﺎﻙ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﻭﺩﮐﻤﻰ
ﺳﺨﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻳﻦ ﺳﺨﺘﻰ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻭ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺒﻮﺩ ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﺑﺎﻳﻦ
ﻋﺒﻮﺭ ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺁﺧﺮ ﻭﻣﻬﻢ ﺍﻟﻬﻰﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻨﺠﺎﺕﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ولیّ ﺑﺎﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺣﻴﻒ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺯﻧﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻣثاﻝ
ﻋﺎﻳﺸﻪ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﭼﻪ ﺯﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﻣﺮﺩ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺯﻥﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﺪﻧﺪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺎ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﮐﺎملا
ﺍﺟﺮﺍ کند ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺯﻥ ﻣﻄﻴﻊ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺪﻳﻢ
ﺯﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
ﺳﻮﺭﻩ ﺍﺣﺰﺍﺏ ﻋملا
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳلاﻣﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﺗﻌﻠّﻘﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺣﺰﺏ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﻮﺭﻩ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺘﻤﺎﻡ احادیث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﮑﺠﺎ ﻗﻠﺒﺶ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺤﺒّﺖ ولایت
ﻭﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻮﺭﻩ ﺍﺣﺰﺍﺏﺍﻓﺘﻀﺎﺣﺎﺕ
ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻭﺯﻧﺎﻥ ﻗﺮﻳﺶ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ( ﺍﻓﺘﻀﺎﺣﺎﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺮﻙ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺍصلاﺡ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺒﺎﻣﺒﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﻌﺒّﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻳﺎ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻣﺴﺨﺮﻩ ﻭ ﺭﺳﻮﺍﻗﺮﻳﺶ
ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ ﺑﺎ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺩﻳﻨﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ ﻳﻤﻦ
ﺑﻨﺎﻡ ﺟﺮﻫﻮﻡ ﮐﻪ
ﻗﺒلا ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻫﺠﺮﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺍﺯ ﻣﻐﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺘﺨﺮ ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻫﺠﺮﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻭﺍﺳﻂ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺗﺎ ﺍﻭﺍﺳﻂ ﭼﻴﻦ
ﺍﻳﻦ ﻫﺠﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻴﻦ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺯ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ بعثت
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻯ ﻭ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺑﻨﻰ ﻫﺎثُمّﮐﻪ
ﻫﺸﻢ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺧﻮﺭﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ولیّ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ
ﻭﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺳﺮکس
ﻳﺎ ﮐﺎﺫﺏ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﮐﻌﺒﻪ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ ﮐﻌﺒﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺩﺭ ﻧﻘﺶ
ﺭﺳﺘﻢ ﻓﺎﺭﺵﺟﺎﻯ
عرّﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺑﺪﻳﻮﺍﺭ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻧﺪﺑﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﻮﺩ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺄﻧﺒﺎﺭ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﺎﺑﻞ
ﻋرَبّ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﺒﻮﺩ.
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻏﺎﺭ
ﺣﺮﺍٴ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺍﻍ
ﺩﺭ ﻣﻐﺎﺭﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﮐﻮﻫﻬﺎﻯ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻣﮑّﻪ عرّﻟﺖ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ مولا ﮐﻮﺩﻙ
ﺷﺶ ﺳﺎﻟﻪ ﻫﺮ ﺭﺭﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺁﺏ ﻭ ﻏﺬﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﺍﻳﻦ
ﺗﺨﺘﻪ ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻏﺎﺭ ﺣﺮﺍٴ ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻋﺒﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺩﺍﻍ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﭘﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺎﻭﻝ ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻭمولا
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺪﻳﻦ ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻧﻪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﻮﺩ.ﻗﺮﻳﺶ ﮐﻪﻫﻢ
ﻧﺎﻡ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﮐﻮﺭﺵ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ قُرّه
ﮔﻴﺮﺍﻥ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺭﻩ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺭﻩ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻞ ﻭﺍﻳﻠﻴﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺭﻧﻖ ﻗﺮﻳﺶ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﻏﺮﻩ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺍﺻطلاﺡ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﺗﻌﻬّﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪولیّ
ﺩﻝ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺟﺮﺃﺕ
ﺗﺮﻙ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻴﺰ
اکثر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﺭﺩ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ ﺻﺪ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺗﺎﺑﻊ ﻭﻣﻄﻴﻊ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺖ
ﭘﺸﺖ ﺑﻘﺒﻠﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﻦﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻤﺎﺯﻯ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋملا ﻗﺒﻠﻪ
ﺍﻭﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺩﺭﺩﻟﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ ﻃﺮﻑ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﻗﺒﻠﻪ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺣج  کعبه ﻭ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻗﺒﻠﻪ
ﻣﮑّﻪ ﺗﻤﺎﻣﺎﻧﻤﺎﻳﺸﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺍﻡ ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻘﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﻭ ﺷﺮﻙ ﻫﻢ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻣﮑﺮﺭﺍ
ﺍﺯﺩﺣﺎﻡ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﮑﻪ
ﻭﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ ﺑﻘﺼﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮕﺮﻭﻩ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﺑلاﻍ
ولایت ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭالّا ﭼﻨﺪ ﺫﮐﺮ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭼﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ثواب ﻫﻔﺘﺎﺩﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﺰﺍﺭ ﺣج
کعبه  ﻣﺒﺮﻭﺭ
ﻭ ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻴﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺫﮐﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ولیّ
ﺣﺠﮑﻌﺒﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺑﺨﺪﺍ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﺻﻮلا ﺣﺞ ﻣﺒﺮﻭﺭﻯﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺠﻌﻤﺮﻩ ﻣﺒﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺤﺠﺃﮐﺒﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺒﺮﻭﺭ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮ
ﻭ ﻓﺮ ﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻰ ﺍﻓﺰﺍﻳﺪﮐﻪ
ﺃﻯ ﻓلاﻥ ﺳﻮﺭﻩ
ﺍﺣﺰﺍﺏ ﺭﺳﻮﺍ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺯﻧﺎﻥ ﻗﺮﻳﺶ ﺍﺯ
ﻋرَبّ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
( ﻳﻌﻨﻰ ﻗﺮﻳﺶ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻭﺍﺭثاﻥ ﺩﻳﻦ ﺍﻭ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺍﺻطلاﺣﺎ ﺣﺮﺍﻡ
ﺯﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﺮ ﺩﺷﻤﻦ ولایت
ﺭﺍ ﺣﺮﺍﻡ ﺯﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﻣﺎﺩﺭﺵ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺪﺭﺵ
ﻋﻘﺪﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﮐّﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻋرَبّ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﻔﻆ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺃرَبّﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ رَبّ ﻣﺮﺑّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺠﻢ ﻳﺎ ﺃﺟﻢﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺟﻢ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ ﺟﻤﺸﻴﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻭ
ﺳﻮﺭﻩ ﺍﺣﺰﺍﺏ ﺑﻠﻨﺪ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻮﺭﻩ ﺑﻘﺮﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ولیّ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺎﻗﺺ ﻭ ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻒ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ(
ﮐﻪ ﺗﺤﺮﻳﻒ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖﻭ ﺣﺬﻑ ﺑﮑﻠﻰ
ﺑﺮﻳﺪﻥ ﮐﻪ ﻟﻄﻤﻪ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺟﻤﻠﻪ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺰﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ مولاﮐﻪ ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﺮﺍﻥ ﻗﺮﻳﺶ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻣﻴﺸﺪﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺧلاﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺭﺍﺷﺪﻳﻦ ﻭ ﺍﻣﻮﻯ
ﻭ ﻋﺒّﺎﺳﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻧﻘﺶ ﺩﺷﻤﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭ ﻋﻮﺽ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺘﻤﺮﻳﻦ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﺠﺮﻡ
ﺷﺪﻥﻳﺎ ﺟﺮﻡ ﻭﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ ﭘﻴﺶ
ﺁﻥ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳﺒﺶ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺩﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﺍﺯ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺣﺬﻑ ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺿﺎﻓﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺨﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﮐلاﻡ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪﻗﺮﺁﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﮑلاﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ولیّ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺩﺷﻤﻦ ولایتﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻘﺒﻮﻝ
ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺮﺁﻥ عثمانی
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﺳﻪ ﺩﺍﻍ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻗﺮﺁﻥ ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ . ﻭ ﺑﻤﻴﻞ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺳﺖ
ﺑﻨﻔﻊ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ
ﻣﺬﻫﺐ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﻯ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺭﺍ ﺳﻔﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻨﺰﺩ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪﺭﺍ ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﺘﻰ ﻇﺎﻫﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻭ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
.)

حدیث -8186- ﺍﺯ
ﺑﻴﺰﻧﻄﻰ ﺧﺎﺩﻡ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ89ﺹ50ﺑ بحار) ﮐﻪ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺩﺭ ﻗﺎﺩﺳﻴّﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺍ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻧﻤﻮﺩﻡﻭ ﺑﻮﻯ ﺳلاﻡ
ﮐﺮﺩﻡ ( ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻗﺎﺩﺳﻴّﻪﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﮐﺮبلا ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺁﻥﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺃﮐﺎﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺑﺎﺑﻞ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺷﻬﺮ
ﺣﻠّﻪﻭ آثار ﺑﺎﺑﻠﻴﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﺪﺍﺋﻖ
ﻣﻌﻠّﻖ ﺑﺎﺑﻞﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺒﺪﻯ ﺑﻮﺩﻩﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﺩﻩ ﻓﺮﺳﺨﻰ
ﮐﺮﺑلا ﺍﺳﺖ.ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺑﻄﻮﺵ ﻧﺰﺩ
ﻣﺄﻣﻮﻥ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﮐﻮﻓﻪ ﻣﺮﮐﺰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
مولاﻭ ﺍﺯ ﻗﺒﺮ مولا
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺩﻳﺪﻥ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﻳﻌﻨﻰ ﻗﺒﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻴﺰﺍﻧﻄﻰ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺰﺍﻧﺶ ﺭﻭﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺖ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩﻭ ﻣﻴﻔﺮﻭﺧﺘﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺃﺳﻴﺮ ﻭ ﺑﺮﺩﻩ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺑﻌﺪ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺩﻳﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺍﻭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺷﺪﻩﻭ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺗﺸﻴّﻊ
مولا ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﻴﺪ ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻣﺄﻣﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺑﺠﺒﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﻭﻟﻴﻌﻬﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻫﻮﺍﺯ ﻭ
ﺷﻴﺮﺍﺯ ﮔﺮﺩ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺷﺎﻩ ﭼﺮﺍﻍ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭﻯ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻧﺒﻮﺩؤ ﺟﺰ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ولایت
ﺭﺍﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺳﻴﻊ
ﺁﻧﺮﻭﺯ ﺍﺳلاﻡ
ﺩﺭ عرّﻟﺖ ﻭﮔﻤﻨﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻭ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰﺩﺭﺑﻴﻦ
ﺍﻳﻦ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺪﻓﺸﺎﻥ ﺑﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻯ
ﺭﮊﻳﻢ ﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻭﻯ ﺿﺮﺑﺘﻰ
ﺒّﺎﺳﻴﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻘﻮﻁ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺮﮒ ﻣﺮﻭﺍﻥ ﺣﻤﺎﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺍﻣﻮﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻴﺎﻩ ﭘﻮﺷﺎﻥ ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ
ﮐﻪ ﺳﺮﮐﻮﺏ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺄﻣﻮﻥﺑﺎﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﺵ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍﺑﺮﺍﻯﺤﻔﻆ
ﺧلاﻓﺖﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺳﻮﻣﺶ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﻐﺪﺍﺩ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﻥ ﺩﺭ ﻃﻮﺵ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭﻯ
ﻃﺮﺡ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻟﻴﻌﻬﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺑﺎﻣﻴﺪ ﺧلاﻓﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﻣﺄﻣﻮﻥ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﻣﺄﻣﻮﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻐﺪﺍﺩ ﺑﺮﮐﻨﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﻣﺄﻣﻮﻥ
ﺑﺒﻐﺪﺍﺩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭ ﭘﺎﻯ ﺗﺮﮐﻬﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺟﺎﻯ ﻋﺮﺑﻬﺎ
ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻓﺴﺎﺩ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﮐﻤﻚ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺯﻯ ﻣﻐﻮﻝ
ﺩﺭ ﺍﺷﻐﺎﻝ ﺑﻐﺪﺍﺩ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺁﺧﺮﻳﻦ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻋﺒﺎﺳﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﺪ
ﻣﺎﻝ ﮐﺸﺖ.ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺧﻮﻧﺶ ﺭﺍ ﺭﻳﺨﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﺑﻴﺰﺍﻧﻄﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﻤﻦ ﻓﺮﻣﻮﺩﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻃﺎﻗﻰ
ﺍﺟﺎﺭﻩ ﮐﻦﮐﻪ ﺩﻭ
ﺩﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﻚ
ﺑﺎﺏ ﺁﻥ ﺑﺴﻮﻯ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺮﺍ ﺑﺎﺯ ﺷﻮﺩﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺒﻴﺮﻭﻥ ﺁﻥﮐﻪ
باعث ﻣﺴﺘﻮﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ( ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﻓﻌلا ﺩﺭ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻣﺄﻣﻮﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺑﻐﺪﺍﺩﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺣﺴﺎﺏ
ﺟﺎﺳﻮﺳﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﻓﻀﻮﻝﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻮﺍ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎﺩﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺍﺭ ﻭ ﺧﺮﻭﺝ
) سپس ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ ﺯﻧﺒﻴﻠﻰ
ﮐﻮﭼﻚﮐﻪ ﺩﻳﻨﺎﺭﻯ
طلا ﺩﺭ ﺁﻥ  ﻭ ﻧﻴﺰ ﻳﻚ
ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ
ﺑﻤﻦ ﺩﺍﺩ ( ﮐﻪ ﭘﻮﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺮﻳﺪ ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭولایت ﮐﻪ
ﺑﭽﻨﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺴلاﻡ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺴﭙﺎﺭﺩ )
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺣﺘﻴﺎﺟﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻳﻢ ﻣﻴﮕﻔﺖﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﻰ ﺧﺮﻳﺪﻡ
( ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﻇﺎﻫﺮﺍﺩﺭ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﺪﻳﻨﻪﺑﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﺤﻤﺪ ﺟﻮﺍﺩﻫﻴﭻ
کس ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺳﻔﺮﻯ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ) ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻡ ( ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻫﻢ
ﺍﻃﺎﻕ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ) ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻡ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺩﺭ(ﻟﻢ ﻳﮑﻦ)ﻧﻈﺮ
ﮐﺮﺩﻡﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻡ
ﻭ ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻡ
( ﻇﺎﻫﺮﺍﻟﻢ ﻳﮑﻦﻳﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻳﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩولیّ
ﺍﻣﺎﻡ ﺁﻧﭽﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻘﻴﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻓﻬﺮﺳﻴﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻫﻢ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺪﺳﺖ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥﺟﺰ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﺧلاﻗﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺭﺁﻥ ﻧﻤﻰ
ﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ ﻋملا
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺯﻫﺪ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺩﺍﺋﻢﻭ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰﺁﻧﻬﻢ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻫﺎﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﻭﻟﻴﻌﻬﺪﻯ ﺧﻮﺩﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺴﻠﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ولایت.
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭ ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﺿﻮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻴﺰﺍﻧﺘﻰ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺍﻳﺘﻰ ﺭﺍ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻡ.ﮐﺘﺎﺏ
مولا ﻋﻠﻰ ﻭﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺗﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺂﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺘﻘﻞ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺍﻣﺎﻣﻰ ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﺖ
ﺧﻠﻔﺎ ﺧلاﺻﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﺮﺩ ) سپس ﺩﻭﺍﺕ
ﻭ ﮐﺎﻏﺬ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻡﮐﻪ ﻧﺴﺨﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻮﻳﺴﻢﺗﺎ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺮﺳﺶ
ﮐﻨﻢ.ولیّ ﻣﺴﺎﻓﺮﻯ
( ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺳﺮﺍ)
ﻧﺰﺩ ﻣﻦ ﺁﻣﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺳﺘﺶ ﺩﺳﺘﻤﺎﻝ
ﻭ ﺑﻘﭽﻪ ﻭ
ﻣﻬﺮﻯ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺑﻤﻦ ﮔﻔﺖمولاﻳﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻣﺼﺤﻒ ﻭﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﻤﺎﻝ ﺑﮕﺬﺍﺭ
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻬﺮ ﮐﻦ.ﻭ
ﺧﺎﺗﻢ ﺍﻧﮕﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻥ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﺮﺩﻡ ( ﺍﻳﻦ
ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺮﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﺷﺘﻪﮐّﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻧﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﻭﻣﺮﺍﻗﺐ
ﻣﮑﺎﻥ ﺍﻗﺎﻣﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﻮﺩ . ﻭﺑﻮﻯ ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
لاﻙ ﻭﻣﻬﺮ ﻭﺧﺘﻢﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺪﻡ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ.ﻭﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺴﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎﺯ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺧﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺴﺎﻓﺮﺧﺎﻧﻪ
ﻭﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺳﺮﺍﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺪﻳﻢ ﺿﻤﻦ ﺣﻔﻆ
ﺩﻭﺍﺏ ﻗﺎﻓﻠﻪ ﻫﺎ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ ﺍﻃﺎﻗﻰ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺳﺎﺭﻗﺎﻥ ﻭ ﻣﺰﺍﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ
) احادیث ﻣﺘﻌﺪﺩﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ پس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺟﻠﺪ 8  بحار ﺻﻔﺤﻪ
50ﺑﺒﻌﺪ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺍﺋﺘﻬﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﺄﺷﻴﺮﻯﺪﺭ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ولیّ باعث ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﻭﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺳﻨّﻰ
ﻭ ﺷﻴﻌﻪ
ﺷﺪﻩﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺟﻮﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﺮﺁﻥ
ﺷﻨﺎﺵ ﻭ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﺣﻘﻴﻘﺖﻭ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺍﺻﻠﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻮﻯ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﻗﻠﺒﻰﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻧﻮﭘﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺯﻧﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﻭﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺳﻴﻨﻪ ﺯﻧﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩﺍﻭﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ لاﺯﻡ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻣﺘﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﺍﻳﻦ
حدیث ﺑﻘﺮﺍﺭ ﺯﻳﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ : ﺍﺳﺘﻘﺒﻠﺖ
ﺍﻟﺮﺿﺎ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻘﺎﺩﺳﻴّﻪ
ﻓﺴﻠّﻤﺖ ﻋﻠﻴﻪ
ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻰ ﺃﮐﺘﺮ
ﻟﻰ ﺣﺠﺮﻩ ﻟﻬﺎ
ﺑﺎﺑﺎﻥﺑﺎﺏ ﺍﻟﻰ
ﺧﺎﻥﻭ ﺑﺎﺏ ﺍﻟﻰ
ﺧﺎﺭﺝﻓﺎﻧّﻪ ﺃﺳﺘﺮ
ﻋﻠﻴﻚﻗﺎﻝﻭ ﺑﻌﺶﺍﻟﻰ(ﺑﺰﻧﻔﻴﻞ
ﺟﻪ) ﻓﻴﻬﺎ ﺩﻧﺎﻧﻴﺮﺻﺎﻟﺤﻪ
ﻭ ﻣﺼﺤﻒﻭ ﮐﺎﻥ ﻳﺄﺗﻴﻨﻰ
ﺭﺳﻮﻟﻪ ﻓﻰ ﺣﻮﺍﺋﺠﻪﻓﺄﺷﺘﺮﻯ
ﻟﻪﻭ ﮐﻨﺖ ﻳﻮﻣﺎ
ﻭﺣﺪﻯﻓﻔﺘﺤﺖ ﺍﻟﻤﺼﺤﻒ
ﻟﺄﻗﺮٴ ﻓﻴﻪﻓﻠﻤّﺎ
ﻧﺸﺮﺗﻪﻧﻈﺮﺕ ﻓﻴﻪ
ﻓﻰ ( ﻟﻢ ﻳﮑﻦ ) ﻓﺎﺫﺍ
ﻓﻴﻬﺎ ﺃﮐﺸﺮ ﻣﻤّﺎ
ﻓﻰ ﺃﻳﺪﻳﻨﺎ ﺃﺿﻌﺎﻓﻪﻓﻘﺪﻣﺖ
ﻋﻠﻰ ﻗﺮﺍٴﺘﻬﺎ
ﻓﻠﻢ ﺃﻋﺮﻑ
ﺷﻴﺌﺎﻓﺄﺧﺬﺕ ﺍﻟﺪﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﻘﺮﻃﺎﺵﻓﺄﺭﺩﺕ
ﺃﻥ ﺃﮐﺘﺒﻬﺎ ﻟﮑﻰ
ﺃﺳﺄﻝ ﻋﻨﻬﺎﻓﺄﺗﺎﻧﻰ
ﻣﺴﺎﻓﺮ ﻗﺒﻞ ﺃﻥ
ﺃﮐﺘﺐ ﻣﻨﻬﺎ ﺷﻴﺌﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻨﺪﻳﻞ ﻭ ﺧﻴﻂ ﻭﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻓﻘﺎﻝ مولاﻯ ﻳﺄﻣﺮﻙ
ﺃﻥ ﺗﻀﻊ ﺍﻟﻤﺼﺤﻒ
ﻓﻰ ﺍﻟﻤﻨﺪﻳﻞﻭ
ﺗﺨﺘﻤﻪ ﻭ ﺗﺒﻌﺶ
ﺍﻟﻴﻪ ﺑﺎﻟﺨﺎﺗﻢﻗﺎﻝ
ﻓﻔﻌﻠﺖ .

حدیث
8187- -ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻴکی
اﺯ ﻧﻔﻮﺫﻳﺎﻥ
ﺨﻠﻴﻔﻪ(ﻋﻤﺮ
ﻳﺎ ﻋثماﻥ)
ﻓﺮﻣﻮﺩ(ﺝ89 ﺹ۵۵ﺑ
بحار) لن
ﻠﻥ ﻴﺨفی علیّ
ﻤﺎﺑﻴّﺘم ﻔﻴﻪ
ﺣﺮﻓﺘم ﻮﻏﻴّﺮﺗﻢ
ﻭﺑﺪّﻟﺘم
ﺘﺴﻌﻤﺎﺋﻪ
ﺣﺮﻑ ثلاث
ﻣﺎوئة ﺣﺮّﻓﺘﻢ
ﻭ ثلث مائة
ﻏﻴّﺮﺗﻢ ﻭ ثلثمائة
ﺑﺪّﻟﺘﻢ ﻓﻮﻳل
ﻠﻠّﺬﻳﻦ
ﻳﮑﺘﺒﻮﻥ
اﻟﮑﺘﺎﺏ ﺑﺄﻳﺪﻳﻬﻢ
ثمّ ﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
هذا ﻣﻥ عند الله
ﺍلی ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺂﻳﻪ ﻭ
ﻣﻤّﺎ
ﻳﮑﺴﺒﻮﻥﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ( قرﺁﻥ کتاﺏ)
ﺗﺼﻤﻴم
گرﻓﺘﻴﺪ ﺑﺮ
ﻣﻥ ﭙﻮﺷﻴﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺗﺤﺮﻳﻒ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺗﺒﺪﻳل
ﻨﻤﻮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺼﺪ ﺣﺮﻑ (ﺣﺮﻑ
ﺑﺎ ﻤﻌﻨﻰ مطلب
ﻭﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺤﺮﻑ
گفتاری ﻓﺎﺭسی
ﺪﺭﻯ. ﻭﺗﺼﻤﻴم
ﺁﻧﺎﻥ همان
اﻧﺘﺨﺎﺏ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺠمع ﺁﻭﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺷﺎﻳﺪ مولا
ﻗﺮﺁﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎم
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻋﻤل ﺍﻳﻥ
ﺠمع ﺁﻭﺭﻯ
ﺯﻣﺎﻥ عمر
ﺍﻧﺠﺎم گرﻓﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻃﺮﺍﻑ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
اﺷﻐﺎل ﺸﺪﻩ
ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ. ﻳﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺪﺍﻥ ﺘﺸﻮﻳق
ﺒﺠﻨگ ﻮ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﮐﻪ ﺳﻴﺼﺪ ﺣﺮﻑ
ﺭﺍ ﺗﺤﺮﻳﻒ ﮐﺮﺩﻳﺪ
(ﺷﮑل ﺤﺮﻭﻑ ﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺻلی
پیامبر عوﺽ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺳﻴﺼﺪ ﮐﻠﻤﻪ
ﻳﺎ ﮐﻠﻤﺎتی
ﺸﺒﻴﻪ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﻘﺪﺍﻥ
ﻤﻘﺼﻮﺩ ﺍﺻلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﻣﺮ سلوک
الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻬﺼﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺳﻴﺼﺪ
ﺍﺭﻗﺎمی
ﺴﻤﺒوﻠﻴک
ﺒﻤﻌنی ﻔﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
است . ﻣﺎﻧﻨﺪ
این ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻳﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺴﻤﺒﻮل گثرﺕ
ﺯﻳﺎﺩ) ﻭ ﺳﻴﺼﺪ
ﺣﺮﻑ ﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺩﻳﺪ ( ﮐﻪ
ﮐﻠﻤﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺠﺎﻯ کلمه
ﺍﺻلی
ﺒﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺟﻤﻠﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﻮ ﺁﻳﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻔﺮﺍﻫم کنند
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﻠﻤﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺳﻴﺼﺪ
ﺣﺮﻑ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﺒﺪﻳل کرﺩﻳﺪ (ﮐﻪ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺠﺎﻯ ﺁﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﮑم ﺠﻌل
ﺠﻤﻠﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺁﻳﻪ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺁﻳﺖ ﻭ
آید و ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ الهی
ﺒﺪﻭﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﭘس
ﻭﺍﻯ ﺒﺤﺎل
کساﻧﻴﮑﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ(ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰﺍﻳﻥ
عباﺭﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣق ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻮ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴل
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ولیّ ﺍﮔﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﻮﺍﻗﻌﻰ
دو قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﻘُﺮّﺕ
ﺍﻟﻌﻴﻥ و روشن
کننده ولایت
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻤﻌﺮفی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ سلوک
الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺪﺭﻗﺮﺁﻥ ﻭﻳﺎ
ﻋﺪم ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺁﻥ
ﮐﺎﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ سلوک
الهی
ﺭﺍﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
همین ﺤﮑﻤﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﺗﻨﻈﻴم ﻨﮑﺮﺩ
ﻭ ﺗﻌﻤﻴم ﻨﺪﺍﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻭﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺭ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺘابی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺭ
ﻗﺮﺁﻥ یا کتاب
ﻤﻮلا
ﻭﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ ﻭ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
اﻳﺸﺎﻥ ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺯﻣﺎنی
ﺒﻴﺶ ﺍﺯ
ﻳﮑﻘﺮﻥ ﺒﺴﺨتی
ﻤﺤﺎﻓﻈﺖ
ﻣﻴﺸﺪ ﻭ ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺎﺣﺎﺩﻳث ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺎﻗﺮ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻓﺮﺻﺖ ﺿﻌﻒ
حکومت
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﻮ
آغاز حکومت
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺷﺮﺍﻳﻄ عمل سلوک
الهی ﺮﺍ ﺑﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺼﺎﺩﻕ ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺗﻘﺴﻴم کرﺩﻧﺪ.
ﮐﻪﮔﺎهی کتبا
ﻣﻴﻨﻮﺷﺘﻨﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﻮل
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ ﻣﺨفی
ﻮ ﺍﺳﺘﻨﺴﺎخ
ﻤﻴﺸﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺭﮊﻳم
عبّاﺳﻴﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺍﻳﺮﺍﻥ ﻮ
ﻗﻢ ﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ علیّ
هدف ﺴﻴﺎسی ﻮلاﻳﺖ
برای حکومت
شیعیان
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﻮﺳﻄ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳخ
ﺘﺸیّع عمومیت
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﻣﺠﻠسی
ﺸﺎﻳﺪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺒﺎﺭ ﺑﺎ ﻧﻔﻮﺫ
ﺻﻔﻮﻳﻪ ﺷﻴﻌﻪ
ﻭ ﮔﺮﻭهی
اﺯﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻠﺒﻨﺎﻥ ﻮ ﺟﺒل
عاﻣل ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮ ﺁﻣﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻣﺎ
ﺁﻣﺪﻩ. ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺣﺎﺩﻳث ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻀﻌﻴﻒ ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺼﻮﻓﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻘل ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺷﻥ کرﺩﻥ
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﺗﺸیّع
ﻮ ﺩﻳﻥ اﺳلاﻡ
ﻭﮐلام الهی
ﻘﺮﺁﻥ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﮑﻤﻴل
ﻮ ﺗﻨﻈﻴم ﻮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
گرﺩﺩ. ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
اﺳﻤﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻗﺸﺮﻯ گرﻯ ﻮ
ﺑﺎﺯﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ. ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺣﺎﺩﻳث ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻗﻴﺪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻗﺮاءﺖ
ﺁﻳﻪﺍﻯ ﺮﺍ
ﺗﺤﺮﻳﻒ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﻨﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻔﺎﺕ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﮔﺮﺑﺎﺷﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩﻯ
ﻨﺎﺳﺨﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻫﻤﻴتی
ﺪﻳنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺃﻫل علم ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃ ﺪﺭﺳﺖ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻌﻨﻰ
ﺗﺤﺮﻳﻒ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﻭ
ﺗﺒﺪﻳل
ﻮﺍﺿﺎﻓﻪ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ. ﻭﻣﻔﺴّﺮﺍﻥ
ﺒﻌﺪﻯ ﻮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕی
ﻮﺍﻃلاع اﺯ
ﺣﻘﺎﻳق
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻫﺪف
هاﻯ الهی ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﺪﺍم ﺒﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺿﺪ
ﻭ ﻧﻘﻴﺾ ﺧﻮﺩ
ﺳﻤﺖ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ هماﻥ
ﺒﺪﻋﺖ ﻭﺧﻄﺮﻯ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﺟﻌل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﻨﺎم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺪﻳث ﺟﻌل
مینمایند ﻭلی
اﮔﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﺣﺪﻳث
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﺩﺭ
ﺣﮑم ﺠﻌل اﺳﺖ.
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻮﻋﺘﺮﺕ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌنی
هماﻥ ﻘﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﺍﻣﺮ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻳک اﻟﻬﺎمی
ﺸﺨﺼی اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻫﺪﻑ ﻣﻥ ﺃﻣﺮ سلوک
الهی اﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻮ احادیث
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻳم ﺮﻭﺷﻥ
ﺸﺪ. ﮐﻪ ﺣتی
ﻘﺮﺁﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺮح اﺣﻮﺍل
ﺨﻮﺩم
ﺪﺍﻧﺴﺘﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻢ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ
ﺒﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﺣﻮﺍلی ﻨﻈﻴﺮ
ﻣﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺎولایت ﭘس
ﺍﺯ ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺪﺍﻥ
اﺣﻮﺍل ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻔﻬﻮم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺍﺳﺎمی
ﻘﺎﺭﻳﺎﻥ
ﻘﺮﺁﻥ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ حدیث ﺩﺭ
ﺟﻠﺪ 89 بحار
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮم
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﺪ ﻧﻔﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻗﻄﻌﺎﺕ ﺁﻳﺎﺕ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺸﻨﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﭘﺒﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺨﻄ ﻤﻮلا
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ
ﮐﻪﺟﺰ مولا
ﻧمی ﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﮐسی ﺘﻤﺎم
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺷﺮح
پیامبر ﺭﺍ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻘﺮﺁﻥ ﺒﺎ
ﺗﺠﻮﻳﺪ ﺑﻤﻌنی
ﻘﺮاءﺖ ﺑﺎ ﻣﻮﺳﻴقی
و آهنگ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ
ﮔﺎﺗﻬﺎﻫﺎﻯ
ﺰﺭﺩﺷتی ﺮﺍ
ﺑﺎ ﺗﺠﻮﻳﺪ ﻭ
ﺯﻣﺰﻣﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.
ﮐﻪﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷتی ﺪﺭ
کنار ﭼﺎﻩ ﺁﺏ
ﺯﻣﺰم کعبه
ﺪﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻌﺒﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺠﺎﻯ
ﺨﻨﻚ عرّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺠﻮﻳﺪ
ﺑﻤﻌنی ﺠﻴّﺪ ﻭ
ﺧﻮﺏ و درست
خواندن ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻘﺼﺪ
ﻣﻌﺎنی ﺒﺎﻃنی ﻮ
ﺳﻠﻮکی ﺁﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻮ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻭﻳﺎ ﺑﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی
ﻔﻬﻤﻴﺪﻥ ﻫﻴچ
ﺒﻬﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
علاﻣﺖ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻭ ﻗﺒﻮل الهی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮعلاﻣﺖ
ﻗﺸﺮﻯ گرﻯ ﻮ
ﺷﺮک ﻮﺭﺯﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی
لذا توسّل ﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭند
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
ﻮﻫﺎﺩﻯ ﺮﺍﻩ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.)

حدیث 8188 - ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺭﺃﻯ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺧﻮﺩﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
احادیث ﺩﺭ ﺟﻠﺪ
89 ﺹ107 ﺑ
بحار) ﺑﺒﻌﺪ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺮﺃﻯ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﻭ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ باعث ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳلاﻣﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ.ﻭولایتﺍﻟﻬﻴﺒﺎ
قُرّهﻫﺎﻯﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﺮﺩﻳﻢ
ﻧﻈﺮ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻳﻢ.ﻭ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ(ﺝ۹۸ﺹ۷۰۱ﺑ
بحار) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﻗﺎﻝ الله
ﺟﻞ ﺟلاﻟﻪﻣﺎ ﺁﻣﻦ
ﺑﻰﻣﻦ ﻓﺴّﺮ ﺑﺮﺃﻳﻪ
ﮐلاﻣﻰﻭ ﻣﺎ
ﻋﺮﻓﻨﻰ ﻣﻦ ﺷﺒّﻬﻨﻰ
ﺑﺨﻠﻘﻰﻭ ﻣﺎ ﻋﻠﻰ
ﺩﻳﻨﻰﻣﻦ ﺍﺳﺘﻌﻤﻞ
ﺍﻟﻘﻴﺎس
ﻓﻰ ﺩﻳنی
ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮکس ﺑﻤﻦ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐلاﻡ
ﻣﺮﺍ ﺑﺮﺃﻯ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﻨﺪﻭﺑﺎ
ﻫﺮکس ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻤﻮﺩ ﻣﺮﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺮ ﺩﻳﻦ ﻣﻦ ( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
) ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﻣﻦ قیاس
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ
( ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻥﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺷﺪﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ولایت ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﮑلاﻡ ﺧﺪﺍﺑﺮﺃﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﻨﺪ.ﭼﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺷﻨﺎﺵﻭ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻗﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ. پس
ﻫﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻟﻄﻤﻪ ﺯﺩﻥ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﮐّلاﻡ
ﺍﻭ ﮐلاﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘّﮑﻴﻨﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻴﺎﻭﻟﻴﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
احادیث قُرّه ﻫﺎﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻭﻥ
ﻭﻭﺳﻂ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ
ﺍﺯ ﻣﺤﺎﺳﻦ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻣﻨﻌﮑﺶ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺼﻮﻳﻖ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭالّا ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺻﺪﻫﺎ ﻧﻔﺮ ﺩﺭ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ ﺁﻥ ﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺁﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻣﻔﺴﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ ﺍﺑﺎﻃﻴﻞ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺘّﮑﻰ ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻗﺮﺁﻥﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻣﻔﺴّﺮﺍﻥ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﻊ ﮐﺮﺩﻥﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺎﻳﻌﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺍﮔﺮ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﻣﻔﺴﺮﺍﻥ ﺑﺎﻃﻞ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥﮔﺮﭼﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺄﺻﻞ ﻣﻘﺼﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺳﺪﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﮐﻪﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻧﻤﻮﺩﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ قوس
ﻧﺰﻭﻝ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻢﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻴﻴﺎﻓﺘﻢ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺮﺡ ﺣﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻦ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺒﻴﻔﺎﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﺑﺮﺃﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺭﺃﻯ
ﺍﺯ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ. ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
مولا ﺗﺤﺖ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ مولا
ﻧﻈﺮ ﺷﺨﺺ ﻭ ﺑﺮﺃﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺭﺃﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﭼﻨﺪ
ﺁﻳﻪﺍﻯ ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪولیّ
ﺑﺎﺯ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﻄﺮ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﺳﺮﺑﺴﺘﻪ ﻭ ﭼﻨﺪ
ﭘﻬﻠﻮ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﻔﺴّﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﺧﻄﺮ ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﺯ
ﺣﺮﻑ ﺩﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺯﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﻴﻚ ﺍﺯ ﻣﻔﺴﺮﺍﻥﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺃﻯ ﺧﻮﺩ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺷﻰ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﻭ ﺑﻘﺮ ﻭ ﺑﮑﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﭼﺸﻢ ﺩﻝ
ﺑﻴﻨﺎﻯ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺖﻭ ﺫﻫﻦ ﻣﺘﺤﻤّﻞ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻋﻤﻠﻴﺎﺗﺶ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﻭﺻﺎﻑ ﺍﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻓﺖ ﻭﺩﻳﺪ.ولیّ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﮐﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﻯ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻳﺪﻧﻰ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻭﻳﻚ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﮐﻪ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮﻳﻦ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﺪ.ﻭالّا ﺣﺘﻰ
ﻧﻮﺭ ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻧﻮﺭ ﺍلاﻧﻮﺍﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
اللهﺑﺎﺯ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻭﻋﻤّﺎٴﻮلا ﺑﺸﺮﻁ
ﻭﺩﺭ ﺍﺳﻤﺎﻟﺒﺎﻃﻦ
ﻭ ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺽ ﻭﺭﻭﺩ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻋﻤّﺎٴ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻭﻝ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﻌﺪﻡ
ﺭﻓﺖﮐﻪ ﻣﻌﺪﻭﻡ
ﻫﻢ ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭﺑﺎﺯ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻳﻌﻨﻰ(ﺍﻳﻦﺑﺂﻥ)
ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺿﻤﻴﺮﻯ ﻏﺎﻳﺐ. ﺍﻣّﺎ
اللهﮐﻪ ﺧلاﺻﻪ
(ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ)ﻳﺎ(ﺍﻟّﺬﻯ
لا ﻫﻮ)ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻞ(ﺍله
ﻮایل) ﻳﺎ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﺎﻥ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪﺵ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪُس ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.الله
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ(ﻓﺮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ)ﻳﺎ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﻓلاﺳﻔﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐﺍﺳﻢ ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ
ﻭ ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ لاﻫﻮﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﺸﺮﻁ لا
ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻭ ﺗﻤﺸﻴﻞ
ﮐﺮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ الله
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖولی ﻧﻪ
ﻋﻠﻢ ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎ ولیّ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﺍﻫﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻫﻴﭻ
ﺗﺸﺒﻴﻬﻰ ﺑﻐﻴﺮ
ﺍﻭﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺻﻔﺎﺗﺶ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﺍﺻطلاﺣﺎ
ﺻﻔاﺘﺶ ﺿﻤﻦ ﺫﺍﺕ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺟﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﮐﻪﺗﺸﺒﻴﻪ ﻧﻤﻮﺩ.
پس لاﺑﺸﺮﻁ ﺍﺳﺖ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ولایت
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻭ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ رَبّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ ﮐﻪ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ولایت ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ الله
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺖ.ﻭ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻗﺪﻣﻰ ﮐﻪ ﺍﻳﻥﺮﻭﺡ
ﭘﻴﺶﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺻطلاﺣﺎ ﺩﻩ ﻗﺪﻡ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﻧﺸﻮﺩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻄﻠﻖ الله ﻗﺮﻳﺐ
ﺍﻟﺤﺼﻮﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭ ﻣﺎﻭﺭﺍٴ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻮﺩﻯ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻓﮑﺮ ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻣﻮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺪﺃﮐﺸﺮ ﻋﺮﺵ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺮﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺨﺶ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ الله ﻭ
سپس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺎﻥ
ﻟﻔﻈﻰ ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ ﺩﻳﻦ
ﻣﻦﻳﻌﻨﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﮐﺴﻰ ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩﻭﻧﺎﻡ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻠﻰﻭﻧﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻳﻦ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺸﻴّﻊ
ﺑﺪﻭﻥ ولایت ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻋﻘﻞ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ ﻭﻳﮋﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻙ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖولیّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻧﺴﺒﻰ
ﻭ ﺗﻤﺸﻴﻠﻰ ﻭﺗﺸﺒﻴﻬﻰ
ﺑﻤﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭﺑﺸﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪﻭﺣﺘﻰ
ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﮑﺎملاﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭﺗﺤﻤّﻞ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﺧﻮﺩﺁﻣﻮﺯﻳﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎ ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎلا
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
عرّﺍﺩﺍﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﮑﻤﻚ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎﺑﺎﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩﺷﺎﻧﺶ
ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭﺗﻔﻮﻳﺾ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻟﺰﻭﻣﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﻀﻮ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻣﺤﻴﻂ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ لاﺯﻡ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ ﺷﻌﺎﺭ
ﻫﺎﻯ ﺍﺳلاﻣﻰ ﻭ
ﺗﺸﻴّﻊ ﻧﻴﺰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭقیاس
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺗﻄﺒﻴﻘﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﺩﻭﭼﻴﺮ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻇﺎﻫﺮﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
قیاس ﻧﻤﻮﺩ.ولیّ
قیاس ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ ﺫﺍﺗﻰ
ﺩﻭﭼﻴﺮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭالّا قیاس
ﻣﻊ ﺍﻟﻔﺎﺭﻕ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﺳﻴﺐ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪﺍﻯ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﮐﺪﺍﻡ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ولیّ ﺑﻴﻦ
ﻳﻚ ﺳﻴﺐ ﻭ ﻳﻚ ﭘﺮﺗﻘﺎﻝ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪﺍﻯﺎﺯ
ﻫﺮ ﺟﻬﺘﻰ ﻧﻤﻮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺍﺯ ﻇﻮﺍﻫﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺪﺍﻡ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﻳﺎ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﻭ ﮔﺮﺍﻥ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺑﺎﺯ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻄﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﻭﻧﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ.ﮐﻪ
ﻣﺸلا ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻭﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺟﺰﺋﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﻭ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍﺑﺮﺍﻯ
ﭼﺸﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺤﺴﻮﺵ ﺍﻧﺴﺎﻥﺟﺰٴ
ﮐﻮﭼﮑﻰ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭ ﻣﺨﻔﻰ ﻳﻚ
ﭼﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﺍﻗﻊ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻳﺎﺕ ﻭ احادیث
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ولایت ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻬﺮ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻭ ﺗﺸﺒﻴﻬﻰ
ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ ﻋﺒﺎﺭﺍﺗﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮ
ﺁﻥ ﻋﺒﺎﺭﺍﺕﺍﮔﺮ
ﻋﻮﺍﻡ ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ ﺧﺪﺍ
ﺟﻮ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺒﺎﻃﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﻭ ﺃﻫﻞ الله ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭﻗﺮﺍٴﺖ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ قُرّه
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ولایت
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺭﺃﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻮﭼﻚ
ﻭ ﻧﺎﻗﺺ ﻭ ﻋﻠﻴﻞ
ﻭ ﺣﻔﻴﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪﺗﺮ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﺎﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﻃﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮکس
ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﻧﻘﺪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺁﻥ ﺳﻄﺢﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﻚ ﺩﺭﺟﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻯﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﭘﻨﺞ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺭﻫﺎﺋﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻭﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﺍﺯ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﻓﻖ ﺍﻣﺮﻭﺯﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
الله ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪﺍﺯالله
ﻧﻴﺰ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻤﺎلاﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺗﻮﻫّﻢ ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﭽﻪ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﻟﺪﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﺮﺵ رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪﻣﺪﺍﻡ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ الله ﺃﮐﺒﺮﻭ
لا ﺍﻟﻪ الّا الله
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻧﺸﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
الله ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺑﻨﻈﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﻰ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎلله
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ )

حدیث
8189 – از ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﺒﺰﻧﺪﻳقی که مُدّعی
ﺘﻨﺎﻗﺾ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺒﻮﺩ که
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ 89 ﺹ107 ﺑ
بحار) ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺰﻧﺪﻳق ﻴﺎ
ﺯﻧﺪﻳﻚ ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷتی
اﺯﻗﻮم ﻘﺮﻳﺶ
زردشتی پیرو
زنذ اوستا
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﻥ ﺠﺪﻳﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.ﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩﻭﺗﺼﺪﻳق
ﻘﺮﻩﻫﺎﻯ جدید
محمد ﺮﺍ ﺑپذیرد
ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻳﻚ ﺑﺰﻧﺪ
ﺍﻭﺳﺘﺎﻯ ﻘﻮم
ﻘﺮﻳﺶ ﺑﻨﺎم
ﺰﺑﻮﺭ ﺍعتقاﺩ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ کتاﺏ
ﻣﻘﺪّس ﻗﺮﻳﺶ
ﻧﺴﺨﻪﺍﻯ ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺯﺑﻮﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻓﺼﻞ
ﺳﺮﻭﺩﻫﺎ ﻭ ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺪﺍﻭﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭمولا
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻳّﺎک
ﺃﻥ ﺘﻔﺴّﺮ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﺒﺮﺃﻳﻚ ﺣﺘّﻯ
ﺘﻔﻘﻬﻪ ﻋﻥ
اﻟﻌﻠﻤاء
ﻓﺎﻧّﻪ رَبّ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻳﺸﺒﻪ
ﺑﮑلام اﻟﺒﺸﺮ
ﻭﻫﻮ ﮐلام الله
ﻭﻳﺄﻭّﻟﻪ لا
ﻳﺸﺒﻪ ﮐلام
اﻟﺒﺸﺮ ﮐﻤﺎ
ﻟﻴس شیئ ﻤﻥ
ﺨﻠﻘﻪ ﻳﺸﺒﻬﻪ
ﮐﺬﻟک لا ﻳﺸﺒﻪ
ﻓﻌﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﺸﻴﺌﺎ ﻣﻥ
ﺃﻓﻌﺎل اﻟﺒﺸﺮ
ﻭ لاﻳﺸﺒﻪ شیئ
ﻤﻥ کلاﻣﻪ ﺑﮑلام
اﻟﺒﺸﺮ ﻓﮑلام الله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎلی ﺼﻔﺘﻪ
ﻭ ﮐلام اﻟﺒﺸﺮ
ﺃﻓﻌﺎﻟﻬﻢ ﻓلا
ﺗﺸﺒّﻪ ﮐلام الله
ﺑﮑلام اﻟﺒﺸﺮ
ﻓﺘُﻬﻠک
ﻮﺗﻀلّ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮﺃﻯﺨﻮﺩ
ﮐﻨﻰ( ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﻀﺎﺩﻫﺎ ﻭ
ﺗﻨﺎﻗﻀﺎﺕ
ﻣﻴﺸﻮﻯ. ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ. و
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﺩﺧﺎﻟت هاﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻭﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﻗﺮاءﺖ ﻗﺮﺁﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ مولا
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ عمر
ﻭﻋثمان ﺪﻓﺎع
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺸﺪﻩ
ﻭﺣﺬﻓﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻭﺑﻘﻮل ﻤﻮلا
ﻧﻬﺼﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﺯل ﺸﺪﻩﻭﻳﺎ
ﮐلام الهی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺍنست ﻣﮕﺮ
ﺃﻫﻠل الذﮐﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﻨﻬﺎئی
ﻘﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﻮﺿﻴح لاﺯم
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ عثمانی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺴﻤتی اﺯ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻭﺣی الهی اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻔﻘﻪ
ﻭﻋﻘل اﻟﻬﻰ
ﻭﭘﮕﻴﻪ ﻓﻘﻴﻪ
ﺩﺭ ﻳک ﭙﮕﺎهی
ﺼﺒﺤﮕﺎﻫﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ الهی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻗﺮﺁﻥ کتاﺏ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻮ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ)
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻔﻘّﻪ ﺍﺯﻋﻠم
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻰ(
ﺑﻌﻠﻤﺎﻯ ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ
ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺒﻴﺴﻮﺍﺩ
ﺳﻨّﻯ ﻴﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﻫم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑم
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ولایت
الهی هستند
ﮐﻪ ﺷﺮک ﻮﺭﺯﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺴﺨﺖ ﺗﺮﻯ
ﻨﻴﺰﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺪﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻋﺎﻟﻢ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ تجلّیات
الهی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﺠﺎرَبّ سلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣتی عاﻟﻢ
ﻧﺎم ﺪﺭ ﺗﻘﻴﻪ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻳﺎ
ﺍﻣّﻯ ﻮ ﺍﻭم
کرﺩﻩ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﺮی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ کسی
ﺒﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﻓﻘﻴﻪ ﻓﻬﻴم
ﭙﮕﺎهی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ الّا
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم
گرﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳل
ﻠﺴﻠﻮکی ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯﺍﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻬﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﮔﺮک
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺃﻯ
ﺨﻮﺩ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
اﺯﻗﺮﺁﻥ ﻮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨی ﻮ الهی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺣتی
ﺸﺮک ﻮﺭﺯﻯ
ﻮﺗﻌﺒّﺪ
ﺑﺠﺎﻯ عباﺩﺕ
ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﮐسی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺟﺎﻫل
ﺒﺪﺍﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻋﺮبی هم
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﻓﺎﺭی
ﺰﺑﺎﻧﺎﻥ هنوﺯ
ﺩﺭک ﻤﻌنی
کلام ﺤﺎﻓﻈ ﻮ مولاﻧﺎ
ﺭﺍ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﮐلام
ﻔﺮﺩﻭسی ﻮ
ﺯﺑﺎﻥ اﻭﺳﺘﺎ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﻭﺣتی اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻨﻴﺰ
ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ عقلی
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺘﻌﺎلی ﻔﮑﺮﻯ
ﺑﺎﻫم
ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻴﻥﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺧﻴﺮ ﺑﺎﻫم ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ
هستند ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﺎ
ﺧﻴﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺍ ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﺎ ﺧﻮبی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ۳۱۳
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺘﻠﻪﭘﺎﺗﻴک
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﺎملاﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﮐﻪ ﺗﻨﺰﻳلی اﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺷﺒﻴﻪ ﮐلام
ﺒﺸﺮ ﺑﺎﺷﺪ (ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺗﻨﺰﻳل
کلام الهی ﻮ
ﻭﺣی اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺣتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﮑﻠﻤﺎﺗی عربی
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮی
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻗﺮﺁﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
هم ﺒﻨﻮﻳﺴﺪ.
ﺗﻨﺰﻳل ﻨﺰﻭﻝ
ﻳک ﺁﻳﻪ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺑﺬﻫﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻋﻘﻠﻰ
لدنّی ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺳﺘﺎنی
ﺘﻤثیلی .
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﮑﺎملاﺕ
ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻇی
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻔﻬﻮمی ﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺎﺯل
کرﺩﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻔﻬﻮم ﺮﺍ
ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﺰﻳل ﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ ﻋﺮبی
ﻮﻣﺎﺩﻯ ﺪﺭ
ﺁﻭﺭﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺍﺻﻮﺍﺕ ﺯﺑﺎنی
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩ
هستند ولیّ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ الهی
ﻮﺍﻓﮑﺎﺭﺣتی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﮐس بشری
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﺭ ﻳک ﻮﺍﮊﻩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺪﺍم ﻤﻔﻬﻮم
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ بوده
ﺍﺳﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺷﺮﻭع
ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯﻣﻔﺎﻫﻴم
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺑﺎ
ﻣﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺩﺧﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺃﻯ غیر
ایدآل ﺨﻮﺩ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺣﻘﺎﻳق کلماﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ کتب
ﻣﻘﺪّس
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻗﺪﺳﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺻلی
ﺨﻮﺩ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺷﺮک ﻮ ﺑﺪﻋﺖ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺑﺎﻃل ﻤﻠﻌﻮﻥ الهی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻥ
اﺷﻌﺎﺭ ﺣﺎﻓﻈ
ﻮ ﻓﺮﺩوسی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎ ولایت
الهی ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ است. ﺣﺎﻓﻈ
ﺒﺰﺑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭﻓﺮﺩﻭسی
ﺒﺰﺑﺎﻥ ﺪﺭﻯ
ﺰﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﻬم
ﺴﻠﻮکی ﻘﺮﺁﻥ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺤﺎل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ کلام
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ (ﻗﺮﺁﻥ
کلام
پیاﻣﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﮐلام
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﻤثیل
سمبولیزم
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻭﺗﻌﻠﻴم
ﻤﻔﺴّﺮ واقعی
ﺃﻫل اﻟﺬﮐﺮ ﻭ الهی
ﻤﻴگردد . ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣتی
ﺨﻄﺎﻯ ﺍﺗﻔﺎقی
اﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺗﺼﺤﻴح ﭙﺬﻳﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﮐلام
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﮑلام
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻣﻨﻄق
ﻤﺎﺩﻯ ﻗﺎﺑل
ﺘﺼﺪﻳق ﻮ
ﺗﺼﻮﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
گوﻳﺎئی ﺒﺸﺮﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺸﺮحی
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻮ
ﻣﺎﺩﻯ هستند.
ﮐﻪﺣتی
اﻧﺘﺰﺍﻋﻴّﺎﺕ
ﺫﻫنی اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﻭلی ﺨﺒﺮﻯ اﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎﻃنی
ﻮ الهی ﻮﺳﻠﻮکی
ﻮﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﻏﻴبیﻮ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
الهی ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺂﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺰﺩ
ﻭلیّ الهی
ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎملاﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻋﻘلی
الهی ﻮ ﮐﻠّﻯ
ﺤﻮﺽ ﮐﻮثز
ﻳﻮﺗﻴﺒﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﻓﮑﺮﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﻫﺮ
ﺷبی عبادی
سلوکی ﺮﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ تکامل
طبیعی ﺭﺍ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
اﺯ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺒﺎﻫتی ﺒﺎ ﮐلاﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ حدّ
اکثر تا سطح
علی رب ّ
النوع بشری
قاتئم و رب
النوع رحمان
فوق بشری اینه
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﻓﻌل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻴچ
ﺸﺒﺎﻫتی ﺒﺎﻓﻌﺎل
ﺒﺸﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. (ﺑﺸﺮﻯ
که ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻭ
ﺣتی ﺸﺎﻳﺪ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﻴچ ﻴک اﺯ ﮐلاﻣﺶ
ﺷﺒﺎﻫتیﺒﮑلام
ﺒﺸﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ
مگر تنزیل منطقی
و ب شری بشود
ﺯﻳﺮﺍ ﮐلام
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺻﻔﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ( ﺍﺯ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺻﻔﺎتی
ﺒﻤﻔﻬﻮم ﺒﺸﺮ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺬﺍﺕ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻟﻐتی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻌنی ﺼﻔﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﻭلی
کلام ﺒﺸﺮ
ﺍﻓﻌﺎل ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ( ﻫﺮﮐس
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻋﻤل کند ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺁﻟﻮﺩگی ﻮ
ﻋُﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
روانی ﻭﺑﺎﻃﻞ
است ﻭﻫﺮﭼﻪ (ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ) ﺫﻫﻥ
ﺘﺤﺼﻴل علمی و
ادبی کنذ
ﻭﺣﻘﺎﻳق
ﻮﻋﻠﻮم ﻮ ﺁﮔﺎهی
ﺒﻴﺎﺑﺪ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻳﻥ ﻨﺎ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﻤﻨﻄﻘﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟم
ﻮ ﻣﻨﺼﻒ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻓﻌﺎل ﻮ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎل ﺁﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ فوق
ﺒﺸﺮﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ بهر
سالک ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﻴﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺗﺸﺮﻳح ﻮ
ﺗﺄﻭﻳل ﻮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ.
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭﺍﻓﻌﺎ
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﺑﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
گفته ﺷﻮﺩ ﻭلی
ﺪﺭ ﻋﻤل
ﻨﺘﻮﺍﻥ اﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ. ﻭ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺗﻌﺎلی
ﻔﮑﺮﻯ ﻮ ﻋﻘلی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻌﻘل کلّی رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪُس ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺯ
ﻣﺤل ﺒﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﻭ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻯ اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﺎلاﺗﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ) ﭘس ﺗﻮ ﮐلام
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺎ ﮐلام
ﺒﺸﺮ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻣﮑﻦ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻫلاک
ﻤﻴﮕﺮﺩﻯ ﻮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﻬلاﮐﺖ
ﻣﻴﺒﺮﻯ (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎمی ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳلامی ﻮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ.
ﺷﻴﻌﻪ ﻳﺎ
ﺳﻨّﻰ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁنیﺮﺍ
ﺑﻨفع و فهم و
عُقده های
ﺨﻮﺩ ﺗﻮﺟﻴﻪ و
ترجمه
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻣﻘﺎﺻﺪ الهیﺪﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
عثمانی ﺮﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﻨﺪ ﻭﺗﺒﺪﻳل
ﺒﻘﺮﺁﻥ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻮلا ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺧلاﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺠﺰ سلوک الهی
ﺒﺎ ولایت
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺪفی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﺗﺼﻮﺭی ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﻳﻥ
هدف سلوک الهی
ﻮ و تکامل نوعی
و روحی ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﻭح
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی ﺮﺟﻌﺖ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺤﻴﻮﺍنیﺮﺍ ﺗﺎ
ﻣﻘﺎم الهی ﻮ
ﻧﺒﻮﺕ
ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻀﻮﻯ الهی ﺪﺭ ولایت
ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ همگاﻥ
حیوانی بدرجه
قتل انبیا و
اولیا ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ (ﺝ89ﺹ108ﺑ بحار): لا ﺗﺘﺄﻭل
کتاب الله عرّ
ﻭ ﺟل ﺒﺮﺃﻳﻚ
ﻓﺎﻥّ الله عرّ
ﻭﺟل ﻴﻘﻮﻝ ﻭ
ﻣﺎ ﻳﻌﻠﻢ
ﺗﺄﻭﻳﻠﻪ الّا الله
ﻭ ﺍﻟﺮﺍﺳﺨﻮﻥ
فی اﻟﻌﻠم ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺮﺃﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﮑﻦ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺗﺄﻭﻳل ﻮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺭﺍﺳﺨﻮﻥ
ﺪﺭﻋﻠم
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ (
ﻭﻫﺮ ﮐسی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﺍﺳخ
ﺪﺭﻋﻠم
ﺒﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﻋﻠم ﻨﻴﺰ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺬﻫنی ﻮﺍﻃلاﻋﺎﺕ
ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
تجربیّات تکنیکی
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
عقلی ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ولایت ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﻄح عقلی
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﮑﺎﺳﺖ ﻭ ﻗﺴﻄ
ﻮ ﻃﺒﻘﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺍﺯ ﺗﮑﺎملاﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻓﻬم ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺭند که ﻓﻌلا
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺭﺍﺳﺨﺎﻥ
ﺪﺭﻋﻠم ﻮ ﺁﮔﺎهی
که ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﺴﺎﺑﻘﻪ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ که
ﺳﻄح عقل ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
پون کودکی گه
از دانشگاه فارغ
التحصیل شده .
و ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍﺳﺦ ﺑﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ ﺑﺪﻭﻥ
هرﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺮﺩﻳﺪ و سستی
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳکی
اﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺒﻘﺖ ﺟﺴﺘﻥ
ﺒﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻮﻯ ﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺣﺴﻴنی
ﻮ ﻣﺤﻤﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺣتی
قیامت و ﻘﺎﺋم
ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
اﻟﻌجل ﺍﻟﻌﺠل
ﺒﺮﺍﻯ او
ﻣﻴﮕﻔﺘﻪ
ﻭﺳﻴﻨﻪ ﺯنی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ
ﻭﻓﺮق ﺴﺮ
ﻣﻴﺸﮑﺎﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﻧﻤﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﻮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭالّا
ﻣﺮگ ﺸﺮک ﻮ
ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ
ناشناخته
امام خود
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺣﺴﻴنی ﺰﻳﺎﺭﺕ
ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﺗﻥ
ﺮﻭح اﻭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺭﻭحی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻭ
ﺟﺴﻤﻰ ﺑﺸﺮﻯ.
ﺗﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺷﺪﻳﺪ
ﻭ ﻭﺍﻟﻪ ﺷﺪﻥ
ﺪﺭ ولایت ﺧﻮﺩ
ﺑﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺘﺠﻠّﻯ الهی
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﭘﻴﻤﺎﻧﺶ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ الهی
ﺨﺎﺗﻤﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﻮﻯ
اعلام گرﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺮ الهی
ﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺭﺳﻮخ ثباﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﮑﺎم ﺪﺭ
ﺗثبیت ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﺗﺠﻠّﻯ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺎﺻﻮل عقلی
برتر ﻮ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺬﻫنی الهی ﻮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺑﺤﺮﺍنی
ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﭼﻮﻥ
ﻤﺮﮒ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻳﻥ اﺻﻮل عقلی
ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻣﺮگ ﭽﻮﻥ
ﻭﻗﺖ ﺣﻴﺎﺕ
ﺭﻭح
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺍﻭ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ ﻤﺮگ
اﺭﺍﺩﻯ ﻮ
ﺑﺴﻮﻯ عواﻟم ﻮ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻣﺮگ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺷﻴﺮﻳﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭ
ﺩﺭ ﺗﮑﻤﻴل
ﻤﻮﺿﻮع ﻨﻴﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ89ﺹ108ﺑ
بحار): ﺃﺷﺪِ ﻣﺎ
اﺘﺨﻮّﻑعلی
اُﻣتی ثلاث
ﺯلّة ﻋﺎﻟِﻢ ﺃﻭ
ﺟَﺪل
ﺍﻟﻤﻨﺎﻓق
ﺒﺎﻟﻘﺮﺁﻥ ﺃﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺗﻘطع ﺮﻗﺎﺑﮑﻢ
ﻓﺎﺗّﻬﻤﻮﻫﺎﻋلی
ﺃﻧﻔﺴﮑم ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻳﻥ
ﭽﻴﺰﻫﺎئی
ﺮﺍﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻢ (ﺑﺮﺍﻯ
اوم کنندﮔﺎﻥ
اﻣّﺖ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ولایت
ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﭙس
ﺍﺯ ﺑﻌثت
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﺳﻪ ﭼﻴﺰ
ﺍﺳﺖ (ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﻣّﺖ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭالّا
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮﻣﻨﺎفق
ﺪﺭ ﻣﺴﻠﻤﺎنی
ﻮﺧﺪﺍ ﭘﺮﺳتی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺃﺻل
ﻨﻪ ﻣؤﻣﻥ ﻮﻧﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺪﺭ
که در ﺗﺴﻠﻴم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ) ﻳکی ﻠﻐﺰﺵ
ﻋﺎﻟِﻢ ﻭﻳکی ﺠﺪّﺍﻝ
(ﺑﺤﺶ ﻣﻨﻄﻘﻰ
کننده) ﻣﻨﺎﻓق
ﺒﺎ ﻗﺮﺁﻥ(
ﻣﻨﺎﻓق ﺘﻨﻬﺎ
سالک وسرکش که
در ﭘﻴﻤﺎﻥ
سلوکی با ولایت
ﻭلی غیر ﻋﺎﻣل
ﺒﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ الهی
ﻮ ﭘﻴﺮ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺠﺪﺍل ﻮ ﺍﺳﺘﺪلاﻝ
وبحث ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮐلام الهی
اﻭ ﻋﻘل ﺒﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﻣﻨﻄق

حذیث 8190 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﺍﺳﺖ (ﺝ 89ﺹ108ﺑ بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﺳﺘّﻪ ﻟﻌﻨﻬﻢ
اللهﻭ کُلّ ﻧﺒﻰ
ﻣﺠﺎﺏﺍﻟﺰﺍﺋﺪ
ﻓﻰ ﮐﺘﺎﺏ الله
ﻭ ﺍﻟﻤﮑﺬﺏ ﺑﻘﺪﺭ
اللهﻭ ﺍﻟﺘﺎﺭﻙ
ﻟﺴﻨّﺘﻰﻭ ﺍﻟﻤﺴﺘﺤﻞ
ﻣﻦ ﻋﺘﺮﺗﻰ ﻣﺎ ﺣﺮﻡ
الله ﻭ
ﺍﻟﻤﺘﺴﻠّﻂ ﺑﺎﻟﺠﺒﺮﻭﺕﻟﻴﺬﻝ
ﻣﻦ ﺃعرّﻩ اللهﻭ
ﻳﻌﺰ ﻣﻦ ﺃﺫﻟّﻪ
اللهﻭ ﺍﻟﻤﺴﺘﺄﺷﺮ
ﺑﻔﻴٴ ﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻦ
ﺍﻟﻤﺴﺘﺤﻞ ﻟﻪ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﺷﺶ
کس ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ . (ﻗﻬﻘﺮﺍﻯﺪﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
) ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ ﺍﻟﺪﻋﻮﻩﺍﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻴﻔﺰﺍﻳﺪ
( ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺑﺮ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻋﺸﻤﺎﻥ
ﺑﻴﻔﺰﺍﻳﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺣﺬﻑ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻒ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍولایت ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹﺑﺮﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺸﺎﻥ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻭﺣﺬﻓﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺪﺭﻭﻍ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺪﻋﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺩﻫﺪﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﺪﻳﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﻣﺤﺒّﺖﺍﻭﻧﻤﺎﻳﺪ
) ﻭ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻗﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ
( ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺍﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ ﻗﺪﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﻫﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮکس
ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻭ ﺟﻬﻨﻢ
ﻳﺎ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺒﺮﺩ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﻗﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰﺷﺒﻬﺎﻯ ﻗﺪﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﺍﺩﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﺕ ﻗﺒﻮﻟﻰ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﮐﺴﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ ﺑﭙﻴﺮ
ﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺳﻨّﺖ ﻣﺮﺍ
ﺗﺮﻙ ﮐﻨﺪ ( ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎولایتﻭ
ﺗﻘﺪﺵ ﺭﻭﺍﻥﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ ﺯﻥ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻭ ﺧﺘﻨﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁﻥ. ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺷﺨﺼﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﻳﺎ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺳﻨّﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﺭﺍ
لاﺯﻡ ﺍلاﺟﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺑﺰﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭﻣﮑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺑﺪﮔﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﮔﺎﻫﻰ ﺍﺟﺮﺍﻯ
احادیث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺳﻨّﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺧﺒﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪﮐﻪ ﻣﺸﮑﻞ
ﺑﺰﺭﮒ احادیث ﻭﺍﺿﺢ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺁﻧﻬﺎﻭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺣﺪﻳﺸﻰ
ﺑﺰﻣﺎﻥ ﻣﺎﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
حدیث ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺳﻨّﺖﻫﻤﺎﻥ ﺳﻨﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺸﺪﻳﺪ ﻧﻮﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻫﻨﺪﻯ ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻘﺪﺵﻭ ﺗﻘﺪﻳﺶ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ) ﻭ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﺘﺮﺕ
ﻣﻦ ﺁﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍ ﺣﺮﺍﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻭ ﺣلاﻝ
ﮐﻨﺪ ( ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﺘﺮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻴّﺪ.ﻭ ﺣلاﻝ
ﻭﺣﺮﺍﻡ ﮐﺮﺩﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭالّا
ﻋﺘﺮﺕﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻄﺎﻫﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺭﺧﺼﺖ ﻭ ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣلاﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣلاﻝ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺗﺴﻠّﻂ
ﺑﺮ ﺍﻣﻮﺭ  ﻭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺟﺒﺮ ﻭﺯﻭﺭ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
عرّﻳﺰﺍﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺫﻟﻴﻞ ﺑﮑﻨﻨﺪ
( ﮐﻪ ﺧﻠﻔﺎ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺗﮑﻔﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﻃﺎﻟﺐ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻧﻈﺮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻠﺄ ﻭملاﻫﺎ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ابلیس
ﺩﺭﺗﻠﺒﻴﺶ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻧﺒﻰ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﭘﻴﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻭ ﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ عرّﻳﺰ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺫﻟﻴﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ . ( ﺧﻠﻔﺎ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯﮑﻪﺫﻟﻴلاﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺍﺩﻥ ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺂﻧﻬﺎﻭ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﮔﻨﺎﻩ
ﺷﺮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﻠﻌﻮﻥ ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﻭ ﻧﻔﺮﻳﻦ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻭ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺍﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻌﻤﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍﻓﺮﺻﺘﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ ﺗﮑﺎملاﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺩﺭ ﻳﻚ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺑﻠﻨﺪ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﮑﺮﺭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺻﺪ ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﺗﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻘﺎﻓﻠﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﻰ ﻭ ﺩﺭﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺣﻘﻮﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ ( سوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺍﻝ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭﺩﻭﻟﺖ ﻭ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﺎﻝﭼﻪ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﺳلاﻡﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭولایتﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﻤﻌﻰﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻣﻘﺮﺭ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻭﺭﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.)

حدیث
8191 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ89ﺹ109  بحار) ﮐﻪ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ ﺪﺭ
ﺧﻄﺒﻪ ﺑﻠﻨﺪﻯ
ﭽﻨﻴﻦ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻔﻤﺎ
ﺩﻟّک
ّاﻟﻘﺮﺁﻥ
علیه ﻣﻥ ﺼﻔﺘﻪ
ﻓﺎﺗّﺒﻌﻪ ﻟﻴﻮﺻل
ﺒﻴﻨک ﻮ ﺑﻴﻥ
ﻤﻌﺮﻓﺘﻪ ﻭ
ﺍﺋﺘﻢ ﺑﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﻀﻴؤا
ﺒﻨﻮﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻪ
ﻓﺎﻧّﻬﺎ ﻧﻌمة
ﻭ ﺣﮑمة ﺍﻭﺗﻴﺘﻬﺎ
ﻓﺨﺬ ﻣﺎ
ﺍﻭﺗﻴﺖ ﻭ ﮐﻦ
ﻣﻥ
اﻟﺸﺎﮐﺮﻳﻦ
ﻭﻣﺎ ﺩﻟّک
اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ
علیه ﻣﻤّﺎ
ﻟﻴس فی
اﻟﻘﺮﺁﻥ علیک
ﻔﺮﺿﻪ ﻭ لا فی
ﺴُنّة
ﺍﻟﺮﺳﻮل ﻮ
ﺃﺋمّة
ﺍﻟﻬُﺪﻯ ﺃثرﻩ
ﻓﮑلّ علمه
ﺍلی الله عرّ
ﻭ ﺟﻞ ﻓﺎﻥ ﺬﻟﻚ ﻣﻨﺘﻬی
ﺤق الله ﻋﻠﻴﻚ
ﻭ ﺍﻋﻠم ﺃﻥ
اﻟﺮﺍﺳﺨﻴﻥ فی
اﻟﻌﻠﻢ ﻫم اﻟّﺬﻳﻥ
ﺃﻏﻨﺎﻫم الله
ﻋﻥ الاﻗﺘﺤﺎم
فی اﻟﺴﺪﺩ
ﺍﻟﻤﻀﺮﻭبة
ﺩﻭﻥ اﻟﻐﻴﻮﺏ
ﻓﻠﺰﻣﻮﺍ ﺍلاﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺠﻤلة ﻣﺎ
ﺟﻬﻠﻮﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻩ ﻣﻥ
اﻟﻐﻴﺐ ﺍﻟﻤﺤﺠﻮﺏ
ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﺁﻣﻨّﺎ ﺑﻪ ﮐلّ
ﻤﻥ عند ﺭﺑّﻨﺎ
ﻓﻤﺪح الله عرّ
ﻭ ﺟل
اﻋﺘﺮﺍﻓﻬﻢ
ﺑﺎﻟﻌﺠﺰ ﻋﻥ
ﺘﻨﺎﻭل ﻤﺎﻟم
ﻴﺤﻴﻄﻮﺍ ﺑﻪ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭﺳﻤّﻯ
ﺘﺮﮐﻬﻢ
ﺍﻟﺘﻌﻤق
فیﺤﺎﻟﻪ ﻣﺎﻟم
ﻴﮑﻠّﻔﻬم
اﻟﺒﺤث ﻋﻨﻪ
ﻣﻨﻬم ﺮﺳﻮﺧﺎ
ﻓﺎﻗﺘﺼﺮ ﻋلی
ﺬﻟﻚ ﻭ لا
ﺗﻘﺪﺭﻋﻈمة الله
ﻋلی ﻘﺪﺭ
ﻋﻘﻠﻚ ﻓﺘﮑﻮﻥ
ﻤﻥ
اﻟﻬﺎﻟﮑﻴﻥ ﻭﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ هر
ﺻﻔﺖ ﺍﻭ(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﺩلاﻟﺖ ﺑﺮ ﺍﻭ
ﮐﺮﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﮐﻦ. (ﺻﻔﺎﺕ
الهی ﻘﺮﺁﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﺍﺷﻐﺎل
کرﺩﻩ.
ﻭﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﻋﻤلی اﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻋﻤﺎل عباﺩﻯ
ﻮ ﺩﻳنی ﺪﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺟﺰئی
ﻤﺮﺑّﻴﺎﻥ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﮐﻠّﻯ ﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺒﻠﮑّﻪ ﺍﻳﻥ ﻘﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی هستند
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﺠﻠّﻯ ﺼﻔﺎﺕ الهی
میباشند
ﮐﻪﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻳک
کاﻣل ﺪﺭ ﻣﻘﺎم الهی
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺑﮑﻥ
ﻴﺎ ﻣﮑﻥ اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻴﻥ
ﺘﻮ ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻭ ﺍﺗّﺼﺎل
اﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﺪ.(
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل
ﺒﺘﺄﻳﻴﺪ الهی
ﻮ ﻣﻌﺮفی اﻭ ﻭ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﺯ
ﺭﻭﺵ ﺩﻳنی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
ﺘﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺋﺘﻤﺎﻡ
( ﻭﻗﺒﻮل
اﻣﺎﻣﺖ الهی ﻮ
ﺗﻮﺳل عباﺩﻯ
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﻮﻯ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﻮﻯ
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺰﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ)
ﺍﺋﺘﻤﺎم اﻭ
ﮐﻦ  ﻭ
ﺑﻨﻮﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﺯ ﺭﻭﺷﻨﺎئی
اﻭ ﺑﮕﻴﺮ ( ﺍﻳﻥ
اﺋﺘﻤﺎم ﻮ
ﻗﺒﻮل هداﻳﺖ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
عثمانی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ ﻭلیّ الهی
لاﺯم ﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳل عباﺩﻯ ﻭ
ﺍﺳﺘﻀاءه ﻭ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﺿوء
گرﻓﺘﻦ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ
ﻔﺎﺭﺳﻰ (ﻭﻯ ﺴﻮ)
ﮐﻪ (ﺳﻤﺖ ﻭﺳﻮﻯ
اﻟﻬﻰ) ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّلاﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺍﻭ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺷﺪﻥ
ﻮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
عبادﺕ ﻭسلوک
الهی. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ
ﺍﻭﻟﻴﻥ هُدﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ رَبّ
ﻣﺮﺑّﻯ الهی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻳک ﻮلیّ الهی
ﺒﻨﻈﺮﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﻨﻌﻤﺖ ﻭ
ﺣﮑﻤتی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻯ(
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ الهی
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّل
عباﺩﻯ کسی
ﺸﻮﺩ) ﭘس ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻣﺤﮑم
ﺒﮕﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ کن ) ﻭ
ﺍﺯ ﺷﺎﮐﺮﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺵ ( ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺵ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻋﻤل سلوک
الهی ﻮ ﺗﻮﺳل
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ.
ﮐﻪ ﺷﮑﺮ ﻧﻌﻤﺖ
ﻧﻌﻤﺖ ﺭﺍ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
کنونی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﺎم ﺘﻮﺳّلاﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﺍﻣّﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺘﻮ
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺩلاﻟﺖ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺒﺮﺗﻮ
ﻭﺍﺟﺐ ﻧﺒﻮﺩﻩ (
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻧﻔسﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯﻭﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭ ﺗﻠﺒﻴس
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭاﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺍﺩﻩ.ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻗﺮﺁﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻫﺮ ﮐلامی
ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍتی
ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﻨّﺖ
ﺭﺳﻮل ﻮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ هُدﻯ آیه
ای اﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ (ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ  ﮐﻪ
ﺳﻨّﺖ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
عملی ﺮﺍ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺭﺍﻩ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺨﺎﻟﻔتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺍﺭﺳﺎلی ﺒﺮﺍﻯ
ﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻣﺎم
اﻣّﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
عموم ﻤﺮﺩم ﻮ
ﻧﻴﺰ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﺋﻤّﻪ ﻫُﺪﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳل عباﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم علما الهی
اﺳﺖ ﻭﺗﻮﮐل
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻥ
ﺰﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﻤﻨﺘﻬﺎﻯ ﺤق
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﺗﻮ ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ
ﺳﻨّﺖ ﺳﻠﻮکی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺘﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ)
مولا ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺑﺪﺍﻥکه
رﺍﺳﺨﻴﻥ ﺪﺭ
ﻋﻠﻢ ( ﮐﺎملاﻥ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮلاﻳﺖ
ﻭﻧﻪ ﻋﻠﻮم
ﻔﻘﻬی ﻮﻏﻴﺮﻩ)
ﮐﺴﺎنی هستند
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ بی
ﻨﻴﺎﺯ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
کرﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫند
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﻮﺍنعی
ﺒﮑﻮﺑﺪ.ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﻏﻴﺒی
ﺪﺭﮔﻴﺮ ﮐنند (
ﻳﻌتی ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﮐﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻠﺰﻡ
ﺑﺎﻗﺮﺍﺭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺠﺎﻫل
ﺪﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻫﺴﺘﻨﺪﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻏﻴﺐ ﻣﺤﺠﻮﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ (ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭﺷﻬﻮﺩﻭ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻋﻤل
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ) ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻳﻢ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻥ ﺍﺯ رَبّ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ (ﻳﻌنی
اﺳﺘﺪلال اﺯﮐلام
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
برﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ. ﮐﻪ ﮐلامی
الهی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ عرّ
ﻭﺟل ﻤﺪح ﻮ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﻌﺠﺰ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ اﺣﺎﻃﻪ
ﻋﻠمی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺮک
اﻳﻥ ﺘﻌﻤّق ﺪﺭ
ﺍﺣﻮﺍل
ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺤث ﻭﺟﺴﺘﺠﻮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺭﺳﻮخ
ﻨﺎﻣﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ (
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺮک
ﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
ﺁﻧﭽﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﺗﺎ
ﭘﻴﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺪﻫﺪ. ﺭﺳﻮخ
گفته ﺷﺪﻩ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺍﺳخ علم
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺠﺴﺘﺠﻮ
ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﮐﺎملاﻥ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎنی که ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺍﺻﺮﺍﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻴﺎﻓﺘﻥ
ﻨﮑﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺸﺘﺎق ﺁﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻘﺪﺭ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺍﺭﺩ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﻟﺬﺍﻋﻈﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺗﻮﺍﻥ عقل ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻮﻗﻴﺎس
ﻣﮑﻦ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﻫﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻰ ﺑﻮﺩ (ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺤﻴﺮﺕ ﻋﻘلی
ﻮ ﺷﺮک ﺪﺭ ﺩﻳﻥ
ﺪﺍﺭﻯ ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺣﻠق ﺁﻭﻳﺰﻯ
ﺪﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ. ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هستند
ﺗﺎ ﺗﺤﻘﻴق
ﻮﺍﺳﺘﺪلال اﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻫﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻈﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ بالقوّه
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﭘﻨج
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺑﺎ
ﭘﻨج اﻭلی
اﻟﻌﺰم ﭙﻴﺸﻴﻦ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک ﺒﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺿﻤﻥ ﺘﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩهتی
ﻗﺒﻠﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴک ﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ برار
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ با
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻮلا علاﻣﺖ
ﺍﺭﺗﻀﺎﻯ الهی
اﺳﺖ ﻭﺻﻮﺭﺕ
مقام الهی
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺭﻓﺘﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺴﻮﻯ ﻤﺮک
ﻘﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮگ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫم اکنون ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠق ﻮ ولایت
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﺘﻈﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﺎﺋن ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)

حدیث
8192- ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ89ﺽ110 بحاﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻴس شیئ
ٴﺃﺑﻌﺪ ﻣﻥ
عقول اﻟﺮﺟﺎﻝ
ﻣﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﺍﻥ
اﻟﺂیة ﺗﻨﺰل
ﺃﻭﻟﻬﺎ فی شیئ
ﻭ ﺃﻭﺳﻄﻬﺎ فی
ﺸﻴئ ﻭ ﺁﺧﺮﻫﺎ
فی ﺸﻴئ ثمّ
ﻘﺎﻝ ﺍﻧّﻤﺎ
ﻳﺮﻳﺪ الله
ﻟﻴﺬﻫﺐﻋﻨﮑم
اﻟﺮﺟس ﺃﻫل
اﻟﺒﻴﺖ
ﻭﻳﻄﻬّﺮﮐم ﺘﻄﻬﻴﺮﺍﻣﻥ ﻤﻴلاﺩ ﺍﻟﺠﺎﻫﻠﻴّﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺮﺟﺎﻝ (
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﺮﺩﺍﻥ ﺒﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺭﺟﺎل ﺮﺍﺟل
ﺮﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﭼﻪﺯﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩ) ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺖ (ﺭﺟﺎل
ﺘﻨﻬﺎ ﮐﺎملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯزنده
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق هستند.
ﻭ ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی ﻮ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺣﻘﻴقی کتاب
ﻗﺮﺁﻥ ﻋثمانی
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺣﺎﻣل ﻘﺮﺁﻥ
ﻤﻮلا ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ مولا قُرّهﻫﺎﻯ
ﻨﻮﺭ ﻭ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﺗﺠﺎرَبّ
ﺭﺍﻩ الهی ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ. ﻭ ﻋﻘل
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻘل
کلّی ﻤﺤﻤﺪﻯ و
ایدآل ﻘﺎﺋﻢ
ﻭﺣﻮﺽ ﮐﻮثرﻭ
ﻳﻮﺗﻴﺒﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﺍﻭ.
ﻭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
عقل ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﺍﻥ
ﺘﮑﺎﻣلی ﻴک
ﻔﺼﻞ ﻧﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮلا
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﭽﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﺗﺄﻭﻳل
ﻮ ﺗﻔﺴﻴﺒﺮ
ﺳﻠﻮکی کتاﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ معنی
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺳﺎﻟک
ﺒﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﺗﺮک
ﻮ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﻤﻘﺎﺻﺪ
الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ الهی
ﻨﻴﺰ ﻣﻮﻓق
ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻘﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ هستند.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ عموم
ﻤﺮﺩم ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﺘﮑﻠﻴﻒ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻳﻪﺍﻯ
ﺍﻯ ﻨﺎﺯل
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﻭل ﺁﻥ ﭽﻴﺰﻯ
اﺳﺖ ﻭ در
ﻣﻴﺎﻧﻪﺍﺵ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ است ﻭ
ﺁﺧﺮ ﺁﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻮﺿﻮع
ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺁﻳﺎﺕ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﭼﻮﻥ ﭽﻨﺪ
ﺟﻤﻠﻪ ﺑﻬم ﻤﺮﺗﺒﻃ
هستند. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮ ﻗﺴﻤﺖ ﺁﻥ
ﻘﺎﺑل
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺘﺪلالی
ﺪﺭﻳﻚ ﺍﻣﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ
ﺒﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﻤک ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﻴل ﺨﻮﺩ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻣﻄﻠبی
ﺪﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺬﻫﺐ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺤق ﻮﺍ
ﻧﻤﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺁﻳﻪ
ﻭﺁﻳﺪ ﻧﺎﺯل
ﺸﺪﻩ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﻮﺷﻪ
ﺍﻳﻥ ﺮؤﻳﺎ ﻳک
ﻘﺴﻤﺖ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻳک ﺠﻤﻠﻪ
ﻗﺮﺁنی
ﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ ﻭ
ﮔﺎﻫهی ﻤﺘﻀﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺁﻳﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺮؤﻳﺎﻫﺎ ﻗﺎﺑل
ﺘﻔﮑﻴک ﻮ
ﺍﺭﺯﻳﺎبی ﺼﻔﺎتی
ﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﺼﺎﺣﺐ ﺭؤﻳﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺁﻥ ﺑﺎ
ﺍﻭﺍﺳﻄ ﻮ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺁﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﻣﻘﺎمی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم ﻤثال اﺯ
ﺁﻳﻪﺍﻯ
ﻤﻴﺂﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﺍﻭل و ﻭﺳﻄ
ﻮ ﺁﺧﺮ ﺁﻥ ﭽﻪ
ﺗﻔﺎﻭتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ) ﮐﻪ
ﺁﻳﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺭﺟس ﻭ ﻧﺎ
ﭘﺎکی اﺯ ﺷﻤﺎ
ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭﮐﺎملا
ﺗﻄﻬﻴﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. (ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻭ
ﺍﻭلاﺩ ﻭ
ﺯﻧﺎﻥ غیر الهی
اﻭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ولایت
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
بخصوص کاملان ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻳک
ﻔﺮﺯﻧﺪ الهی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
اﺯ ﻧﺎ
ﭘﺎﮐﻴﻬﺎ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺳم
ﺃﻫل ﺒﻴﺘﻰ
محمد ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ و
امامان زمان
قبلی ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
سپس ﺑﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم ﻮ الهی
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻃﺎﻫﺮ
ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭ ﺍﺯ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﻭﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﺁل عبای
الهی ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّل
دیگران
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﮕی اﺯ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻮ ﻗﺮﻳﺶ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺷﻤﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺣق ﻮلاﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐب اﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﺭﺟس
ﻧﺎ ﭘﺎﮐﻰ
ﻟﻔﻈی ﻴﻮﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻧﺰﺩﻳک
ﺒﻨﺠس ﻟﻔﻈ
ﻔﺎﺭسی ﺪﺭﻯ
ﻘﺮﻳﺶ زردشتی
الأصل ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل ﻠﻤس ﻭ
ﺟسّ ﻭﺟﺴﺘﺠﻮ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻄﻬﻴﺮ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﻪ ﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻃﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻟﻔﻈی هندﻯ
ﻭﻫﻤﺎﻥ (ﺗﺎﻯ)
ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺗﺎﺋﻴﺴم هندوﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻃیّ
ﺪﺭ ﻳﻤﻦ ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﻥ ﺪﻳﻥ ﻘﺒل
اﺯ ﺍﺳلام
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﭘﺎﻙ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺎملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
کراﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺪﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ الله
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﭘﺎک
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻴچ ﺘﻮﻟﺪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺳﻠﻮک
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻳک ﺮﻭح
ﺘﺎ ﺃﺑﺪ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻗﺒلی
ﺘﺮک گرﺩﺩ. ﺳﭙس
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻮﺑﺖ
ﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺷﺒﻴﻪ
ﺗﺮ ﻭ ﻣﻘرَبّ
ﺗﺮ ﺑﺨﺪﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺭﻭج اﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
اﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺎلا
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣل ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎم
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻨﻌﮑس
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺻﻔتی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻳک
ﺘﺠﻠّﻯ اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻳک ﺮﻭح
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ اﻳﻥ
ﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎتی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻧﻮعی ﺒﺎلا
ﺑﺮﻭﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﻬﻤﻴﺪﻥ ﺘﻘرَبّ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ اﺯ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍع ﻮ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺗﻮﺍﻟﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﺗﻮﺍلی
ﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺗﺪﺭﻳﺠی ﺮﻭح
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺭﻭح هر
ﺷﺎﻫﺪ ﻭ ﻭﺍﺻل
ﺒﻬﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻮعی ﻮﺻﻔﺎتی
ﻮ ﺗﺠﻠّﻰ (ﺍﻳﻥ
همانی ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎم الهی ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﮐﺎملاﻥ
ﺤﺴﻴنی
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺋم
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻠﻘﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ ﻮ مقام
ﺣﺴﻴﻥ
ﺰﻧﺪﻩﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻳﻌنی
اﺯ ﻣﻴلاﺩ ﻭ
ﺗﻮﻟّﺪ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ (ﻳﻌنی
اﻳﻥ ﺘﻄﻬﻴﺮ
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﺮﻭج اﺯ ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﺳلاﻡ
ﻭ ﺍﺯ ﺟﻬل
ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺳﺪ ﻳﻌنی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﺍ
ﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
بشناسد ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺮگ
ﺠﺎﻫﻠﻴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﻳﺎ
ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺤﻘﻴﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ
ﮐﻪ عاقبت ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
کن ﻔﻴﮑﻮﻥ الهی
ﺮﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺠﻬﻨم ﺒﻘﻮل
ﺁﻥ ﺩﺭﻭﻳﺶ
ﺧﺎلی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺽ
ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺧدﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺭﻭﺍح
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺑﻄﻮﺭ
ﺃﺯلی و بعد از
أزلی اﻳﺠﺎﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﺭﻭح
ﻔﺮﺩﻯ اﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺃﺗم ﻮ ﻫﺮ
ﻭﺍﺣﺪ ﺃثیری
کوانتوم
اثیرﻯ ﻮ فراوان
انواع ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺣﻰ واصل ماهوی
الهی ﺩﺍﺭند
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺘﻌﺎلی اﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
اﻧﻮﺍع ﺘﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﺍﻧﻮﺍع ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺍﻧﻮﺍع گیاهی
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎلا
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ
ﺭﺍهی که ﺧﻮﺩ
ﻣﺎ ﻃیِ
کرﺩﻩﺍﻳﻢ. ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
گذﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺟمع
ﺁﻭﺭﻯ
ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﻭ الّا
ﺍﻳﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
بشری موجود ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺮﺍ ﺗﻠﻒ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ لاﺟﺮم
ﺒﺎﻳﺪ ﻣﺠﺮم ﻮ
ﮐﺎﺭﻣﺎئی ﺸﺪ.
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺁﻥ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻣﺴخ
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﭘﻴﺶ ﺁﻥ
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻮ ﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻥ
ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﻤﻴﻤﻮﻧﻰ
ﺳﻴﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮل
ﻤﺨﺘﻠﻒانواع
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﺑﻌﻘل اﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺑﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭک اﻫﻤﻴّﺖ سلوک
الهی ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭالّا
ﺑﺎ ﻋﺪم سلوک
الهی ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻧﺎم
دین ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺗﺸیّع ﻴﺎ
ﺗﺴﻨّﻦ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎم ﺪﻳنی ﻮ
ﻣﺬﻫبی
ﺪﻳﮕﺮﻫﻴچ ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺿﺎﻯ الهی ﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺪﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺣتی
ﻤﺸﺮک
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎم عمر
رﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭﺻﻴﺎم
ﻮ ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎم ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨﻢ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺠﻬﺎﻧﻮم
ﺠﻬﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﮔﻨﺎﻩ هان
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻧﻴﺰ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭلی
ﻤﺪﺍم گناﻩ
ﺷﺮک
ﻤﻴﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺳﺮ ﻣﻨﺸﺄ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻥ ﭙﻴﺮ الهی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐسی ﺼﺎﺩق
ﻮ ﻣﺴﺘﻌﺪﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﭘﻴﺮالهی
ﻤﻨﺎﺳﺐ
مشکلات روانی
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﻤﻌﺮفی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺗﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ89ﺹ110
ﺑ بحار): ﻤﺎﻋﻠﻤﺘم
ﻔﻘﻮﻟﻮﺍ ﻭ
ﻣﺎﻟم ﺘﻌﻠﻤﻮﺍ
ﻓﻘﻮﻟﻮﺍ الله
ﺃﻋﻠﻢ ﻓﺎﻥ
اﻟﺮﺟل ﻴﻨﺰع
ﺒﺎﻟﺂﻳﻪ ﻓﻴﺨﺮﺑﻬﺎ
ﺃﺑﻌﺪ ﻣﺎ ﺑﻴﻥ
اﻟﺴﻤاء ﻮ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻋﺎﻟم ﻮ ﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺪﻳﺪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ (ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺁﮔﺎهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ.
ﻭلی علم
ﻮآگاهی های
تکنیکی تجربی
و ﺁﮔﺎهی های
ﺃﺩبی ﺮﺍ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺪﺭ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ و
میگویند )
ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻴﺪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﮔﺎﻩﺗﺮ ﺍﺳﺖ (
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک
اﻇﻬﺎﺭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﺻﺤﺒﺖ ﻭ ﺑﺤث
ﻧﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐم ﺪﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬم
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ کمی
اﺯ ﺑﺪ ﺩﺍﻧﻰ و
هیچ ندانی
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻧﺎﺩﺍنی ﺒﺎﺯ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐم ﺨﻄﺮ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺍﻧﺎئی
اﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺍﻧﻬﺎ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺍﺯ
ﺁﻳﻪﺍﻯ ﭽﻴﺰﻯ
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺒﮑﺸﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺳﻘﻮﻃ ﺨﻮﺩﺵ ﻭ
ﺑﻔﺎﺻﻠﻪﺍﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥتا
ﺰﻣﻴﻥ ﺒﺎﺷﺪ (
ﺍﺯ ﺁﻳﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻄﻠﺐ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃ کند
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﺸﺨﺺ ﮔﺮﺩﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺬﻫﺐ
ﺳﺎﺯﻯ ﺘﺎﺯﻩ ﻭ
ﺑﺪﻋﺖ ﺩﻳنی و
الهی ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺪﺭ
ﺁﻳﻪﻫﺎ ﻭ
ﺁﻳﺪﻫﺎﻯ ﺮؤﻳﺎئی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ الهی
ﻤﻄﻠبی ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﺒﮑﺸﺪ ﻭ ﻣﻌنی
کند ﺑﺎﻋث
ﻓﺮﻳﺐ ﻭ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺘﻌﺎلی
ﺴﻘﻮﻃ برای
کارما و تکرار
گذشته ها در
آینده ها
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺮک خدا
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭﺯﻣﻴﻦ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺎ ﻧﻮع
ﺰﻳﺮ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺭﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﺒﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ 89ﺹ110ﺑ
بحار): ﻤﻥ ﻔﺴّﺮ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﺒﺮﺃﻳﻪ ﺍﻥ
ﺃﺻﺎﺏ ﻟم
ﻴؤﺟﺮ ﻭﺍﻥ
ﺃﺣﻄﺄ ﻓﻬﻮ
ﺃﺑﻌﺪ ﻣﻥ
اﻟﺴﻤاء ﻫﺮﮐس ﻗﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮﺃﻯ ﺨﻮﺩ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺃﺟﺮ ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﻄﺎ ﻧﻤﻮﺩ ﺍﺯ
خدا و ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺪﻭﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ (ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی
ﻘﺮﺁﻧﻬﺎﻯ
ﻨﺎﻃق اﺳﺖ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ کسی
ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺮﺍ
نیز ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ ﻘﺮﺁﻥ
ﻘﺮه ﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
بوده ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺣتی
ﺪﺭﺳﺖ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﮐﺎﺭ
ﺧﻄﺮﻨﺎکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺮؤﻳﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺭﻭح ﻮﻋﻮﺍﻟم الهی
ﺸﺪﻥﻫﻤﺎﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ طبیعی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
کرﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺠﺰ
ﭘﻴﺮ الهی ﺒﮑسی
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺃﺟﺮ
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻴﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکب ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ولایت
ﺑﻮﺩﻥﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﮐسی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻓﻮﺭﻯ
ﻤﺎﺩﻯ هم
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻋث
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ (ﺝ89ﺹ۱۱۱ﺑ
بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺴﺄﻟﺖ ﻋﻥ
اﻟﺤﮑﻮمة ﻗﺎل
ﻤﻥ ﺤﮑم
ﺒﺮﺃﻳﻪ ﺑﻴﻥ
اثنین ﻔﻘﺪ
ﮐﻔﺮ ﻭ ﻣﻥ
ﻔﺴّﺮ ﺁﻳﻪ ﻣﻦ
ﮐﺘﺎﺏ الله
ﻓﻘﺪ ﮐﻔﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻮ
ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ
ﺍﻣﺎم ﻔﺮﻣﻮﺩ
ﻫﺮﮐس ﺑﻴﻥ ﺪﻭ
ﻧﻔﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
کرﺩ ﮐﺎﻓﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ (ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﻔﺮ ﻭ ﺟﻬل
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﺷﺮک ﻮ ﺗﻌﻤّﺪ
ﺑﻌﺪﺍﺯ
ﺍﺗﻤﺎم ﺤﺠّﺖ
ﮔﻨﺎﻩ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ
ﺩﺍﺋم ﻤیباﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻗﻀﺎﺕ ﺷﺮع
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی
اﮔﺮ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﻧﺰﺍع
اﺯ ﮐسی ﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻃﺮﻓﻴﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻗﺎﺿی
ﻨﻴﺰ ﻣﻨﺼﻒ ﻭ
ﮐﺎﺭﺩﺍﻥ ﻭﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪﻫﺎﻯ لاﺯم
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻗﻀﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی اﺯ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﮐﺎﻣل الهی
کسی ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺄﻭﻳل و
تفسیر کند .ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺁﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺖ ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺘﻮﺿﻴﺤﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک حتما ﻤﺘﻮﺟّﻪ
ﮔﺮﺩﺩ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی
ﺮﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﻤﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﻓﺮ ﺍﺳﺖ (
ﺍﻣﺎم غیر
ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﻘﻀﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺸﺮع ﺴﻨّﻴﺎﻥ
ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻗﻀﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﺭﺍ
ﻣﺤﮑﻮم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ
ﺭﺃﻯ ﺼﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺼﻴﺒﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺍﺻﻔﻬﺎﻧﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺳﺮ
ﺑﺮﻳﺪﻥ
ﻣﺤﮑﻮم ﺒﻤﺮگ
ﺮﺍ ﺷﺨﺼﺎ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﺍﺩ ﮐﻪ ثوﺍﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﺤﺎﮐﻤﺎﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ اﺯ
ﺩﻩﻫﺎ ﻧﻔﺮ ﺩﺭ
ﻳﻜﺴﺎﻋﺖ ﺳﺘم
ﺒﺰﺭگی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﻈﻠﻮم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻇﺎﻟم
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺴﺘم ﺁﻧﺎﻥ
ﺸﺪﻩ. ﻭﺁﻥ
ﻘﺎﺿی ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺧﻄﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻋﺪﺍم
کسی ﻤﻴﮕﻔﺖ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﮕﻨﺎﻩ
ﺑﻮﺩ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭلی ﻮﻯ
ﻤﺘﺼﺪﻯ اﺭﺳﺎل
کسی ﺒﺒﻬﺸﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻮعرّﻳﺰﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺤﮑﻮم ﺒﻤﺮگ
ﺒﺪﻭﻥ ﺪﻟیل
کند ﺗﺎ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻈﻠﻮﻣﺎﻥ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐسی
ﺒﺪﻭﻥ ﺴﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺭ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﺮﻭﺩ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪگی ﺒﺸﮑل
ﻤﻨﻄقی ﻮﻓﻘﻬی
ﻮ ﻣﺬﻫبی ﺠﺰ
ﺗﻌﻤﻴق اﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻋﻘلی ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻋﻴﻥ ﺠﻬل اﺳﺖ.
ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺍﻇﻬﺎﺭﻋﻠم
ﺠﺎﻫل ﺪﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ و
لهی ﺑﺎﺯ ﺷﺮک ﻮ
ﺷﺮﻳک ﻮلاﻳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻥ اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻟﻔﻈ ﺸﺮک ﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﺮﻳﺶ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻨگ
ﭙﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺷﺮک ﺒﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﻨگ ﭙﺮﺳتی
اﺳﺖ ﺑﺎﺯ ﮐﻔﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺗﻤﺎم
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺴﻨّﻯ ﻮ ﺷﻴﻌﻪ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺑﺤث ﻋﻘلی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﺼﻮﻣﺖ
ﻳﺎ ﺟﺪﺍل عقلی
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻭﺩ ﺍﺳﺖ. و
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺝ89ﺹ۱۱۱ﺑ
بحار)اﻳّﺎﮐم
ﻮ ﺍﻟﺨﺼﻮمة ﻓﺎﻧّﻬﺎ
ﺗﺤﺒﻄ اﻟﻌﻤﻞ
ﻭﺗﻤﺤق اﻟﺪﻳﻦ
ﻭ ﺍﻥّ ﺃﺣﺪﮐم ﻠﻴﻨﺰﻉ
ﺑﺎﻟﺂیة ﻳقع
ﻔﻴﻬﺎ ﺃﺑﻌﺪ
ﻣﻥ اﻟﺴﻤاء ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺑﺨﺼﻮﻣﺖ ﻭ
ﺩﺷﻤنی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ (ﺑﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻫﻢ ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻭﻧﻴﺰﺟﺪﺍل
ﻤﻨﻄﻘﻰﻭﺟﻨگ
ﻠﻔﻈی ﻮ ﺍﺳﺘﺪلال
عقلی ﺑﺎﺯ
ﺧﺼﻮﻣﺖ ﻭ
ﻧﺒﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﺑﻴﻥ ﺪﻭ ﻫﻮﺵ ﻭﻋﻘل
ﻨﺎ ﺑﺎلغ ﺤﺪّ
ﺍﻳﺪﺁﻝ) ﻭﻳﺎ
ﺑﺤث ﻭﺟﺪﺍل
عقلی ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ (ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭسلوک
الهی ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺍﺣﺒﺎﻃ
اﻋﻤﺎﻝ (ﺧُﻨثی
ﺸﺪﻥ عباﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎل ﺪﻳنی ﻮ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ولایت)
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﻥ
ﺮﺍ ﻣﺤق ﻮ
ﺗﺎﺭﻳک
ﻤﻴﮑﻨﺪ ( ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘق
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭﺩﺭ
ﻣﺤق ﻮ ﺗﺎﺭﻳکی
ﻮﺟﻬﻞ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺷﺐ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺎﻩ ﺭﺍ
ﻳﺎ ﻫلال ﺮﺍ
ﻣﺤﺎق
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻫﻤﺎﻥ کفر
ﻣﺤﺾ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺁﻳﻪﺍﻯ ﺭ
ﺍﻧﺰع کنید (ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃ
ﻮ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍج
اﺯﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ الهی
ﺘﻔﺴﻴﺮﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺰﺍع ﻮ
ﻧﺰع ﺮﻭﺡ ﺩﺭ
ﻣﺨﺎﺻﻤﻪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻣﺠﻠﺴﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺑ بحار ﺍلاﻧﻮﺍﺭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﻮﺳل
ﺒﻘﺮﺁﻥ کتاب
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
الهی ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ(ﺝ89ﺹ112ﺑ
بحار) ﻭﻟی
ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺘﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﻤﻌﺮﻓی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺠﺘﻬﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺠﻬﺪ ﻭ ﺟﻬﺎﺩ الهی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ ﻭلیّ الهی
ﺮﺍ لاﺯم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌنی ﺒﺎﻃنی ﻮ
ﺳﻠﻮکی ﻘﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭلی ﻮﺍقع
ﺘﻮﺳل ﺪﺭ ﺩﻳﻦ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳل ﺒﻘﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺑﻘﺮﺁﻥ
کتاﺏ) ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺩﻋﺎئی
که ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺝ89ﺹ113ﺑ
بحار) اﺫﺍ
ﺣﺰﻧک ﺃﻣﺮ
ﻓﺼل ﺮﮐﻌﺘﻴﻦ
ﺗﻘﺮﺃ فی
اﻟﺮکعة ﺍلاﻭلی
اﺎﻟﺤﻤﺪ ﻭ
ﺁﻳﻪ ﺍﻟﮑﺮﺳﻰ
ﻭ فی اﻟثاﻧیة
ﺍﻟﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﻧّﺎ
ﺃﻧﺰﻟﻨﺎﻩ ثمّ
ﺨﺬ ﺍﻟﻤﺼﺤﻒ ﻭ
ﺍﺭﻓﻌﻪ ﻓﻮق
ﺮﺃﺳﻚ ﻭ ﻗﻞ
ﺍﻟﻠّﻬمّ
اﻧّﻯ ﺃﺳﺄﻟک
ﺒﺤق ﻤﺎ ﺃﺭﺳﻠﺘﻪ
ﺍلی ﺨﻠﻘﻚ ﻭ
ﺑﺤق کلّ ﺁﻳﻪ هی
ﻠک ﻔﻰ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻭ
ﺑﺤق کلّ ﻤؤﻣﻥ
ﻮ ﻣؤﻣنة ﻣﺪﺣﺘﻬما
فی اﻟﻘﺮﺁﻥ ﻭ
ﺑﺤقک علیک ﻭ لا
ﺃﺣﺪ ﺃﻋﺮﻑ
ﺑﺤﻘک ﻤﻨﻚ ﻭ
ﺗﻘﻮل ﻴﺎ
ﺳﻴّﺪﻯ ﻴﺎ الله
ﻋﺸﺮﺍ ﺑﺤق
ﻤﺤﻤﺪﺍ ﻭ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﻋﺸﺮﺍ
ﺑﺤف علیّا ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﺼﻠﻮﺍﺕ الله
ﻋﻠﻴﻪ ﻋﺸﺮﺍ
ثمّ ﺘﻘﻮل
اﻟﻠّﻬﻢ ﺍﻧّﻯ
ﺃﺳﺄﻟک ﺒﺤق
ﻨﺒﻴک اﻟﻤﺼﻄﻔﻰ
ﻭ ﺑﺤق ﻮﻟﻴّک
ﻮ ﻭﺻیّ ﺮﺳﻮﻟک
اﻟﻤﺮﺗﻀﻰ ﻭ
ﺑﺤﻖ ﺍﻟﺰﻫﺮاء
ﻤﺮﻳم اﻟﮑﺒﺮﻯ
ﺴﻴّﺪة ﻧﺴاء
اﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ
ﻭﺑﺤق اﻟﺤﺴﻥ
ﻮ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ
ﺳﺒﻄی ﻨﺒیّ
اﻟﻬﺪﻯ ﻭﺭﺿیعی
ثدﻯ اﻟﺘّﻘﻰ
ﻭﺑﺤق ﺰﻳﻥ
اﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﻭ
ﻗﺮّة ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻨﺎﻇﺮﻳﻦ ﻭ
ﺑﺤق ﺒﺎﻗﺮﻋﻠم
اﻟﻨﺒﻴّﻴﻦ ﻭ
ﺍﻟﺨﻠﻒ ﻣﻥﺁل
بیت ﻭ ﺑﺤق
اﻟﺮﺍض ﻤﻦ
ﺍﻟﻤﺮﺿﻴّﻴﻦ
ﻭﺑﺤق اﻟﺨﻴﺮ ﻣﻥ
اﻟﺨﻴّﺮﻳﻦ ﻭ
ﺑﺤق اﻟﺼﺎﺑﺮ
ﻣﻥ
اﻟﺼﺎﺑﺮﻳﻦ ﻭ ﺑﺤﻖ
ﺍﻟﺘقیّ ﻮ
ﺍﻟﺴﺠّﺎﺩ
ﺍﻟﺄﺻﻐﺮ
ﻭﺑﺒﮑﺎﺋﻪ ﻟﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻤﻘﺎم
ﺒﺎﻟﺴﻬﺮ ﻭ
ﺑﺤق اﻟﻨﻔس
ﺍﻟﺰکیة ﻭ
ﺍﻟﺮﻭح
اﻠﻄﻴبة ﺳمّی
ﻨﺒﻴّﻚ ﻭ
ﺍﻟﻤﻈﻬﺮ
ﻟﺪﻳﻨﻚ
ﺍﻟﻠّﻬم اﻧّﻯ
ﺃﺳﺄﻟﻚ
ﺑﺤﻘّﻬم ﻮ
ﺣﺮﻣﺘﻬم علیک الّا
ﻗﻀﻴﺖ ﺑﻬم
ﺤﻮﺍﺋﺠﻰ ﻭ
ﺗﺬﮐﺮ ﻣﺎ ﺷﺌﺖ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺃﻣﺮﻯ غم ﺰﺩﻩ
ﺷﺪﻯ ( ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﻗﺒﺾ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺷﺪﻳﺪﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺩل
ﺘﻨگ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪﺻﺒﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﺯ
ﻧﻴﺮﻭ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎل عباﺩﻯ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺑﺰﺑﺎﻥ عربی
ﺒﺎﺷﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻦ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﮐﻌﺖ ﺍﻭل
ﺴﻮﺭﻩ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﺁﻳﺖ ﺍﻟﮑﺮﺳﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺭﮐﻌﺖ
ﺩﻭم ﺴﻮﺭﻩ ﺣﻤﺪ
ﻭﺍﻧّﺎ ﺃﻧﺰﻟﻨﺎﻩ
ﻗﺮاءﺖ ﮐﻦ ﺳﭙس
ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ ﺑﺎلاﻯ
ﺴﺮ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻩ ( ﺭﻭﺵ
ﻣؤثّر ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻔﻌﺎل
ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻮ ﭼﻨﺎﻥ
ﺘﺮﺗﻴبی ﻨﻤﺎﺯ
ﻭ ﺩﻋﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﺒﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻣﺎم ﻴﺎ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﻫﻤﻴﺖ الهی
ﻮﺣﻴﺎتی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻧﻪ ﻭﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﻮﺩ. ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﺑﻮلاﻳﺖ
الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮﭘﻴﻤﺎﻥ ﻮ
ﺗﻮﺳّﻠﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺩﻋﺎ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﻋﺎ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﻭﺑﮕﻮ
ﺍﻟﻬﻰ(
ﺍﻟﻠّﻬﻢ ﻳﺎ
همان اﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﻫﻮم ﻮ
ﺍﻭم ﻮ ﺗﻮﺳّﻠﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻡ. ﻳﻌنی همیشه
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﻚ رَبّ ﻭ
ﺍﻟﻪ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻄﺎﺏ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﻟﻪ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺤق ﻮ
ﻣﻘﺎم ﺮﺳﻮل
ﺨﻮﺩ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﺗﻮ ﻣﻴﮑﻨﻢ. (
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ کاﻣل
ﺰﻧﺪﻩ ﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﺳﻮل اﺭﺳﺎلی الهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋل الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻣﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻨﺎﻩ ﺟﻮئی
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ) ﻭ
ﺑﺤق هر ﺁﻳتی
که ﺍﺯ ﺁﻥ ﺪﺭ
ﻗﺮﺁﻥ هست ( ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ6600
ﻭﺃﻧﺪکی ﺁﻳﻪ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺩﺍﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭسلوک
الهی ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺁﻳﺎﺕ ﻭﺁﻳﺪﻫﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎئی
که ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﻳﺎ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ هستند.
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻮﻓﻴق
کمتر ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﺑﺤق هر ﻣؤﻣﻥ
ﻮﻣؤﻣﻨﻪزن ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
اﻭﺭﺍ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ ( ﮐﻪ
ﻣؤﻤﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺍﻣﺎم اُﻣّﻯ ﻮ
ﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺣﺎل اﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻭم هستند
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻣؤﻣﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ که
درتسلیم
هستند ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺗﺮک سلوک
الهی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣؤﻣﻥ
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ ﻳﺎ ﺣتی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣؤﻣﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻧﻴﻢ)
ﻭﺑﺤق ﺨﻮﺩﺕ
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻮﺩﺕ
ﺩﺍﺭﻯ (ﺗﻌﻬﺪ
هایالهی ﻮ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ اﻭ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻨﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺩﺍﺩﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی
ﺘﺎﺯﻩ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
گوناگوﻥ) ﮐﻪ
ﮐسی ﻨﻴﺰ ﺟﺰ
ﺧﻮﺩﺕ ﺣق
ﺨﻮﺩﺕ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺳﭙس ﺑﮕﻮ ﺃﻯ
ﺴﺮﻭﺭ ﻳﺎ الله
ﮐﻪ ﺩﻩ ﺑﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻰ. ﻭ ﺑﺤﻖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺩﻩ
ﺑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ
ﻭﺑﺤق علیّ
ﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﮐﻪ ﺩﻩ ﺑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻮئی که
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎﺩ (
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻠﻪ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
حسینی ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺣﺴﻥ
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨح ﺘﻥ ﺁل عبا
ﻧﺎم همان ﭙﻨج
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻮلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ هفت
ﻫﺰﺍﺭ سال
ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ.
ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﻓﺮﻣﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻮلاﻳﺖ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭند ﺭﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﺴﻮﮔﻨﺪ ﺩﺍﺩﻥ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭﺑﺎ ﺩل
ﺸﮑﺴﺘﮕی
ﺒﺎﺷﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﭘﺎک
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ الهی
ﺘﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ)
ﺳﭙس ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﺤﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺕ
ﻣﺼﻄﻔی
ﺴﻮﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺪﻫﻢ ﻭﺑﺤق
ﻤﺮﺗﻀی ﻮﺻیّ
ﺮﺳﻮﻟﺖ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺪﻫﻢ (
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﭘﻨج
ﺘﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺑﺤق ﺰﻫﺮﺍ
ﻣﺮﻳم کبرا
ﺳﺮﻭﺭ ﺯﻧﺎﻥ
ﺠﻬﺎﻥ ﺳﻮﮔﻨﺪﺕ
ﻣﻴﺪﻫﻢ ( ﺍﻣﺎم
ﺒﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻌﮑﻮس ﺍﺯ
ﺑﺎﻟ ﺎﺑﭙﺎﺋﻴﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﭘﻨج ﺘﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭلی
عملا ﺳﺎﻟک اﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺒﺒﺎلا
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﭙﻨج ﺘﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻨج ﻮﻋﺪﻩ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺍﺟﺐ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺨُﻤس
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻬم اﻣﺎم ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ. که
انتظار ﺟﺪّﻯ
ﺪﺍﺭﺩ
ﺗﺎﺳﺎﻟک اﻭ
ﺑﻮﻯ گزارﺵ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻣﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﻨﺎم
ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻳکی
اﺯﺍﻟﻘﺎﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭﺑﻤﻌنی
ﺘﺼﻔﻴﻪ ﮐﺎﻓﻰ
ﻭﺻﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺻُﻔﻪ ﻧﺸﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺻﻮفی ﺼﺎﻓی
ﺪﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺻﻄﻔﺎ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ الهی
ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺒﺎﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺒﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم بدر
منیر ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻰ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ مولا
ﺩﺭ ولایت ﺍﻭ
ﻧﻴﺰعلاﻣﺖ
ﺍﺭﺗﻀﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺴﺎﻟکی
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﺩﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
کساﻧﻴﮑﻪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﺤﺴﻨﻴﻥ
ﻮ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﻤﺮﺗﻀﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺴﻴح ﺪﺟّﺎل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺴﻴح گفته
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴح ﻮ مولا
ﻳکی هستند. ﻭ
ﻧﻴﺰﻫﻤﺎﻥ
ﺮؤﻳﺎﻯ ﺨﺮ
ﺩﺟّﺎل عوام
ﻤﻴﻴﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻧﻴّﺖ
ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯﻋﻤﺮﻯ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﻳﺎ ولایت
مولا ﺭﺍ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم
کاﻧﺪﻳﺪﺍ و
تزکیه نمی کند
. ﻭﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻨﺨﻮﺩ ﺳﻴﺎﻩ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳتی
ﺠﺎﻟﺐ ﭼﻮﻥ
ﻔﺼﻮﺹ ﺍﻟﺤﮑم
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﺑﻥ
عربی ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﺪل ﺨﻮﺵ ﮐﻨﺪ.
ﻭلی ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺴخ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺣتی ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ. ﺧﺮ
ﺩﺟّﺎل که
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻗﺒل اﺯ ﻗﻴﺎم
ﻘﺎﺋم اﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺭؤﻳﺖ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﺮﺕ
ﺷﺪﻥ اﺯ ﺭﺍﻩ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻤﺸﺮک
ﺮﻓﺘﻪ ﻭﺷﺮک ﻮلاﻳﺖ
الهی کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺍﺻل ﻮلاﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺧﺮﺩ
ﺟّﺎلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ولایت
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﻌنی
ﻤﺤﺒّﺖ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻮلاﻯ الهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﺁثاﺭﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘل
ﻮعلم لدنّی
وﻋﺮﻓﺎﻥ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ کسی
ﭙﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺣتی
اﮔﺮ ﺩﮐﺘﺮﺍﻯ
عرﻓﺎﻥ ﻨﻈﺮﻯ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺠﺰ
ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻣﻔﻴﺪ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺑﺤق ﺰﻫﺮﺍ (ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺯُﻫﺮﻩ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺮﺳﺘﺶ شهودی ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻢ ﻭ ﺯﻫﺮ
ﮔل اﺳﺖ ﻭ ﺯﻫﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺠﻮﻫﺮ ﻭ
ﮔﻮﻫﺮ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺭﺣم اﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ
ﺩﻭم الهی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﻪﻫﻤﮕی
ﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺰﻫﺮﺍ
ﻭ ﻣﺮﺗﻀی ﻮ
ﻣﺼﻄفی هستند.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃﻤﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ عرّﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺒﻴﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﻄم ﻮ ﻓﻄﺮ و
افطار ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ
عزﻟﺘﮕﺎﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺗﻤﺎم
کاملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﻤﺎما
ﻓﻄم کرﺩﻩ سلوک
الهی ﻭ
ﺍﻓﻄﺎﺭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺻﻮم ﻮ ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ هاﻯ
ﺗﻤﺎم اﻋﻀﺎﻯ
ﺘﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺮﻳﻢ ﮐﺒﺮﺍﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺯﻣﺮﻳم
ﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﻴﺤی اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ ﺩﻭ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﺷﻴﻮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی بوﺩﺍﺋﻴﺎﻥ
کاﻣﻞ. ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﻳﻌنی ﻤﻘﺪّس ﻭ
ﭘﺎﻛﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻤﺒﺎﻟﻐﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺃﻣﺮ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎﺩﺭ ﺟﺴﻤﺎنی
اﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺒﺎﻟﻐﺎﺕ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻭل
ﻤﺴﻴح ﺮﺍﺑﻌثت
ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮلا
ﺧﻮﻧﻴﻥ ﻮ
ﺧﺘﻨﻪ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻮﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم
ﻮ الهی ﺨﻮﺩ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺴﻠﻮکی
ﺰﻧﺪﻩ ﻭﺗﻮﻟﺪ
دوم و ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﺒﻌﻮث و
پیامبر اولی
العزم ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺴﻴح ﺪﺭ سی
ﺴﺎﻟﮕی ﺘﻮﻟﺪ
ﺩﻭم ﺪﺍﺷﺖ ﻭ
ﮔﻮﻳﺎﻯ ﺍﻣﻮﺭ الهی
ﺸﺪ. ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﭼﻬل ساﻟﮕی
ﻤﺒﻌﻮث ﻭﮔﻮﻳﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭ مولا
ﺩﺭ ﺑﻴﺴﺖ
ﺳﺎﻟﮕی ﺘﻮﻟﺪ
ﺩﻭم ﻮالهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻧﺎﻫﻴﺪ ﻭ
ﺍﻧﺎﻫﻴﺪ و
اناهیتا ﻭ
ﺯﻟﻴﺨﺎ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺎمی ﺸﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤی اﺩﻳﺎﻥ
ﭙﻴﺸﻴﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺯﻳﻨﺐ
ﮐﺒﺮﺍﻯ ﺪﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ ملاﻗﺎﺕ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭم ﺪﺭ
ﻧﺰلت ﺍُﺧﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭ
ﻓﺎﻃمی ﺨﻮﺩ
ﺩﺧﺘﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻤﻬﺮﺑﺎﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﺗﮑﻴﻪ ﺑﺴﺘﻮنی
ﺪﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ الهی
ﻤﻦ ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﻓقی ﺪﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯﺗﻤﺎمی
کاملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ (ﺍُمّ
ﺃﺑﻴﻬﺎ) ﻳﺎ
ﻣﺎﺩﺭ ﭘﺪﺭﺵ
ﺑﻤﻌنی غلط
اﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻭم کرﺩﻩ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﺪﺭﺵ
محمد ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﺪﺭ ﺟﺴﻤﺎنی
ﺁﻧﻬﺎ ﻳکی
ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺘﻮﻓﻴق
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻗُﺮّﺕ
ﺍﻟﻌﻴﻥ ﭙﺪﺭ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺠﻬﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣل
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﭼﻪ ﺯﻥ یا ذِن
سالک ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﻣﺮﺩ ﻓﺎﻃم ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﺪﻳﺠﻪ ﻣﺎﺩﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺷﻮﻫﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯﻧﮕﺸﺖ. ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻥ کاﻣل
ﺰﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﻮﺩ. ﻭﻋلیّ
اﻭﻟﻴﻥ کاﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻤﺮﺩ)
ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﺤﻖ
ﺣﺴﻥ ﻮﺣﺴﻴﻦ
ﺩﻭﻓﺮﺯﻧﺪ ﻭ
ﻧﻮﺍﺩﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫُﺪﻯ (ﺣﺴﻥ ﻮ
ﺣﺴﻴﻥ ﺘﺎﺭﻳخی
که ﮐﻮﺩک
ﺒﻮﺩﻧﺪ نام
شُبّز و شُبیر
که پیامبر
ﻧﺎم ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮ ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی گذﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﮐﺴﺎ ﺷﺮﺡ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻳﻥ
ﭙﻨج تن هست.
ﺣﺴﻦﻳﻌنی
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎنی زنده
است ﺣﺴﻥ اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ هر
ﺰﻣﺎﻥ غیر
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺤﺴﻴﻦ ﻳﺎ
ﺣﺴﻨک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل ﻨﻴﺰ
ﺣﺴﻨﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻄﺮﻳﻘت
زردشتی الأصل موسی
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺳﺒﻄ
ﻴﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻭ
ﻧﻮﺍﺩﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴُﺒﺎﺕ ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴلی
ﻴﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭعرّﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﻤﺮغ کُرچ
ﻫﻴچ کاﺭﻯ ﺠﺰ عرّﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ و گوشه
گیری ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺒﺖ ﺭﻭﺯ
ﺷﻨﺒﻪ ﻭﺷﺒﺎﻃ
ﻤﺎﻩ ﻓﻮﺭﻳﻪ
ﭼﻠّﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻨﻈﻮﺭم
اﺭﺗﺒﺎﻃ
اﻟﻔﺎﻇ
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺒﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺩﻟﻴل
ﺪﻧﺒﺎﻟﻪﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻫُﺪﻯﻫﺮﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﻭ رَبّ
ﻣﺮﺑّﻯکنونی
یک ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻬﻮﺩ ﻫُﺪﺍ
ﺟﻮﻳﺎﻥ و یهوه
طلبان هستند.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻫﺪﺍ ﺟﺴﺘﻥ
اﺳﺖ) ﻭﺩﻭ ﺷﻴﺮ
ﺧﻮﺍﺭ
ﭘﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺘﻘﻮﺍ (
ﺍﺣﺘﺮام
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﺷﻴﺮﺩﺍﺩﻥ
ﻤﺎﺩﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺷﻴﺮ
ﺩﺍﺩﻥﻤﺎﺩﺭ
ﺭﻭﺣﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺤﺴﻨﻴﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺩﺭ
ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺻﻔﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭالّا
ﭼﻮﻥ ﭙﺴﺮ ﻧﻮح
ﺨﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻨﺒﻮﺕ
ﻭﺳﻴﺎﺩﺕ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﺒلا
ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﻭلاﺩ
ﺟﺴﻤﺎنی
ﻔﺎﻃﻤﻪﭼﻮﻥ
ﺒﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
الهی اﻭ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ مولا
ﻭﺣتی ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﻴﺎل اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﺤق
ﺰﻳﻥ
اﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ(
روح زردشت در
ولایت محمد
بمنال قادم رسید
) ﻭﻗﺮّﺕ
ﺍﻟﻌﻴﻥ
ﻨﺎﻇﺮﺍﻥ ﺁﻥ(
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﭘس
ﺍﺯﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻨج ﺘﻦ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ ﮐﻪ
ﺑﭙﺪﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﻭلاﺩ
ﺧﻮﺩ ﻧﺎم
ﻨﺒﺮﺩ. ﻭلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺎ(
ﺍﺳﺎﻣی
ﺼﻔﺎﺗﻰ) ﻭالهی
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﻣﺒﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﺎﻳﻥ
اﺣﻮﺍل ﺮﺳﻴﺪ
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺣﺘﻤﻴّﺖ در
ﺍﻭلاﺩ
ﺟﺴﻤﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
اﻣﺎﻣﺎﻥ لاﺯﻡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻭلاﺩ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻣﺎﻣﺖ
ﺟﺎﻧﺸﻴنی ﻤﻬم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺰﻳﻦ
ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
عاﺑﺪ ﻭ ﺳﺎک
ﻤﻮﻓقی ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ ﺳﻮم
ﺴﻠﻮﻙ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﺎﺩﺕ
ﺣﺴﻴنی داوطلبانه
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ ﺗﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋلیّ بن
اﻟﺤﺴﻴﻦ زین
العابدین
ﺍﻣﺎم ﭽﻬﺎﺭم
ﺒﻌﻠّﺖ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﺎملا ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ ﺧلاﻓﺖ
ﻳﺰﻳﺪ ﻭ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﺒﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻗﺮﺁﻥ
ﺨﻮﺍﻧﺪﻥ ﺒﺎ
ﺻﺪﺍﻯ ﺒﻠﻨﺪ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﺪﺍﻭم ﺪﺭ
ﻣﺴﺠﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﻨﺪﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺪﻳنی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻠﻔﺎﻯ اﻣﻮﻯ
ﻔﺎﺳﺪ
ﺑﺰﺍﺋﺮﻳﻦ
ﻗﺒﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻧﺎم
ﺴﺠّﺎﺩ ﻭ ﺯﻳﻥ
ﻮ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
عاﺑﺪﻳﻥ ﻴﺎﻓﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻭل ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ عرّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ الهی
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒﺎلا
ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﭘﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ.
عسکری ﺳﺮﺑﺎﺯ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﻘﻮﺍ ﻭ
ﺟﻮﺍﺩ ﻭ ﺭﺿﺎ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﮑﻈم غیظ ﻮ
ﺍثبات ﺻﺪق
ﺴﻠﻮکی ﺼﺎﺩﻕ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑَﻘﺮ ﻋﻠﻮم
عرﻓﺎنی الهی
ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻭ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻤﺎل ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﺳﺠّﺎﺩ ﺷﺪﻩ
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺸﻬﻴﺪ ﺷﺎﻫﺪ ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻣﻮﺭﻯ
که ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺨﻮﺩ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻗُﺮّﺕ
ﺍﻟﻌﻴﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺭﻩ ﻓﺎﺭسی
ﺪﺭﻯ ﻭﭼﺸم ﺮﻭﺷنی
ﺴﺎﻟک ﻮ ﺁﻳﺖ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺭﻧَق ﻘﺮﻳﺶ
ﻭﻏُﺮّﻩ ﻭ قُرّه
ﻣﻌرَبّ ﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟک ﻘﺮّي
ﺍﻟﻌﻴﻥ اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺤقب ﻴﻌنی
ﺴﻮﮔﻨﺪ ﺑﺤج عمرﻩ
ﻫﺮ ﻳک اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ ﺒﺎ
ﭘﻴﺮ الهی
ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ ﻴک
ﺤج عمره
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺒﺤج ﺃﮐﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ) ﻭ
ﺑﺤﻖ
ﺑﺎﻗﺮﻋﻠم
ﺃﻧﺒﻴﺎ ( ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻛﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ ولایت
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎﻗﺮ
ﮐﻪ ﺑَﻘﺮﻋﻠم
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺍﺯ
ﺷﮑم ﺒﻘﺮﻩ ﻭ
ﮔﺎﻩ ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭ
ﻧﻤی ﺁﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮔﺎﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﺗﻮ
ﺧﺎل ﻮ ﭘُﺮ
ﺻﺪﺍ ﻭﺑﺎ
ﻫﻴﺒﺖ ﮐﺎﺫﺏ.
ﻭﻟی ﺒﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑِﮑﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻘﺮ
با قرّه های شهودی
ﻣﻴﺸﻮﺩ. و
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ هر ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮفع
ﻨﻴﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﻴﻚ
ﻭلیّ الهی
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﻳﻥ ﻮ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﻭ ﺳﺮ ﭼﺸﻤﻪ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺃﻣﺮ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮ ﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺳﻄح عقلی
ﻮﻋﻠمی ﺠمع
ﻤﺮﺩم ﺠﻬﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﮑﺮ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﮔﺎهی ﭽﻨﺪ
ﺻﺪ ﺳﺎل ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﻣﺎم ﭙﻨﺠم ﻮ
ﭘﺪﺭ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﺭﺍﻭﻯ
این ﺤﺪﻳث اﺳﺖ.
ﻭﻋﻠم اﻧﺒﻴﺎ
داشتن ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺗﺠﺎﺭﺕ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﺑﺤق ﺨَﻠﻒ ﻭ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ اﺯﺁل
ﻴﺎﺳﻴﻦ همان
محمد ( ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اسم ﺨﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻮﮔﻨﺪ
ﺩﺍﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ امام ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ
اﻳﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﻳﺎﺳﻴﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺁﻝ ﻳﺎﺳﻴﻦ
ﺗﻤﺎم اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻭ ﮐﺎملاﻥ
ﺤﺴﻴنی ﺰﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﺁل عبا ﻭ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻋﺘﺮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻴّﺪ واقعی
ولایت
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻳﺎﺳﻴﻦ ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺴﻴّﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ هر
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻮﮔﻨﺪ ﺩﺍﺩﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﮐﺎفی اﺳﺖ ﭘﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
بسالک ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻳک
ﺸﻬﻮﺩ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻮﮔﻨﺪ
ﺩﺍﺩﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺳل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﺑﺤق کسی که
ﺍﺯ ﺭﺍﺿﻴﺎﻥ
ﺮﺿﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﺩ (
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭽﻬﺎﺭﻡ
علاﻣﺖ ﺭﺿﺎﻳﺖ
اﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺒلی اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ. ﻗﺒلا
ﺳﺎﻟک ﺮﺍﺿی
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﻳﻨک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍﺿی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ) ﻭﺑﺤق
ﭙُﺮﺧﻴﺮﺗﺮﻳﻥ
اﺧﻴﺎﺭ (ﮐﻪ ﮐﺎملاﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﺧﻴّﺮ ﺑﺎ ﮐﻤﺎلاﺕ
ﻭ ﺗﮑﺎملاﺕ الهی
هستند. ﻭ ﺍﻣﺎم
هر ﺯﻣﺎﻥ ﭘُﺮ
ﺧﻴﺮﺗﺮﻳﻥ
اﻳﻥ اﺧﻴﺎﺭ
ﺯﻧﺪﻩ ۳۱۳ ﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳکی
اﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ اﻣﺎﻣﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻪ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻴﺮ و تکامل
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮبی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺍﻣﺎم
هر ﺰﻣﺎﻥ زنده
هماﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺘﻨﻬﺎئی
ﺪﺍﺭﺩ) ﻭ ﺑﺤق
ﺼﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺻﺎﺑﺮﺍﻥ (ﺑﺎﺯ
ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺤق
ﺘﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺒﻮﺭ ﺩﺭ
عرّﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎل ﺼﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺻﺪﻕ
ﺳﺎﻟک اﺯ ﻧﻈﺮ الهی
ﺪﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ) ﻭ
ﺑﺤق ﻤﺘّﻘﻴﺎﻥ
(ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺣﺎﻝ
ﺗﻘﻮﺍﻭﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎملاﻥ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﺘّﻘﻴﺎﻥ هستند.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺪ) ﻭﺑﺤق
ﺴﺠّﺎﺩ ﺃﺻﻐﺮ(
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﺳﺠّﺎﺩ ﺃﺻﻐﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻳﻥ
اﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻥ
ﺴﺠّﺎﺩ ﺃﮐﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺠّﺎﺩ
ﺩﺭ ﺳﺠﺪﻩ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ ﻣﻄیع
ﻮ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﻮلاﻳﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺑﺤق ﺃﺷک
ﺮﻳﺰﻯ اﻭ ﮐﻪ
ﺷﺒﻬﺎ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺃﺷک
ﺮﻳﺰﺍﻥ ﺪﺭ ﮔﺮﻳﻪ
ﻭ دﺭ خیره شدن و
قره
گیری در
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ و توسل
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻮﺳل
ﻠﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﭙﻠک
ﭽﺸم ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬم ﻨﻤﻴﺰﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ثلث ﺳﻮم
ﺸﺒﻬﺎ ﺗﺎ
ﺑﺎﻣﺪﺍﺩ
ﺑﺎﻧﺠﺎم
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﻐﻮل اﺳﺖ)
ﻭﺑﺤق ﻨﻔس
ﺯﮐﻴّﻪ (ﻫﺮﻧﻔس
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻴﮑﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺎفی
ﺪﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎملاﻥ اﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻫﻤﻴﻥ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﮐﺎفی
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻧﺠﺎﺕ نوعی
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭ ﻧﻔس ﺯﮐﻴّﻪ
ﻭﺣتی ﻨﻔس ﻣُﻠﻬﻤﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻨﻔﺶ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭﻧﻔس
و روان
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ)ﻭ ﺑﺤق
ﺮﻭح ﻄﻴّﺖ (
ﺭﻭح ﺸﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﮐﺎملاﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﻭح ﻨﻴﮑﻮ ﻭ
ﻃﻴّﺐ ﻭ ﻃﺎﻫﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﮐﻪ
ﺷﻔﺎ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﺑﺠﺎﻯ ﺬﮐﺮ
ﺻﺮﻳح ﭙﻴﺮ الهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ
ﻫم اﺳم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎم
غاﻳﺐ ﺍﺳﺖ
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
آشکار ﻨﻴﺰ ﮐﺎملاﻥ
ﺤﺴﻴنی خود
نیز ﻘﺎﺋم
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮔﻤﻨﺎﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺴﺘﻘﻴم الهی
ﺪﺭ ﺭؤﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣلی ﺒﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺻﺎﺩق ﻮ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺁﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﺑﻮﻯ
ﻤﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺣﺴﻴﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﻭﺣتی ﻘﺎﺋم
ﺰﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﺳﻴﻨﻪ
ﺯﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺤﺴﻴنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.
ﻭﻫﻤﮕی ﺁﻧﺎﻥ
ﻨﻘﺶ ﺗﻮﺳلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﺎم
ﻤﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳلام
ﺒﻴﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻫﺎﻯ اﺳلاﻣﻰ
ﺍﺣﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺣﻤﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ که
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺒﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم بدر
مُنیر ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺭﺳﻮل
اﺭﺳﺎﻟی ﺨﻠﻖ
ﻭﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﻧﺒﻮﺕ ﻭ امکان
ﺗﻨﺒوءٴ ﻭﻧﺒﺄ
ﻭﺧﺒﺮﮔﻴﺮﻯ
ﺍﻟﻬﺎمی اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭلی
اﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم ﭙﻴﺸﻴﻥ
ﺒﺮﺗﺮ در مق ام
الهی
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺩﻳﻥ
ﺘﻮﺭﺍ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ( ﻫم
ﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺗﺶﻭﻫم
ﻘﺎﺋم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺁﺧﺮﻳﻥ
کامل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻇﺎﻫﺮ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
همانی ﻘﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع بشری ﻮ
ﺭﻭح اﻟﻘُﺪُس
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺍﺯ
ﻏﻴﺐ ﺑﻈﻬﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﺎم
ﺪﻭﺍﺯﺩﻫم
غاﻳﺐ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻣﺎم عسکری
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺴﻤﺎنی
ﻨﻴﺎﻓﺘﻪﻏﻴﺒﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴنی
ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻏﺎﻳﺐ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺳﺎﻟگ ﺒﻮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﺮفی
اﻭ ﻧﻤﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺷﻮﺩ.
ﻭﻣﺒﺪﺃ ﺣﺮﮐﺖ
ﺳﺎﻟک ﺒﻬﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺮﻭح
اﻟﻘﺪس ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﻤﻮﻓﻖ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم الهی
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﻟﺪ الهی
ﺪﻭﻡ ﺑﻌثت ﻭ
ﺍﺭﺳﺎل ﻮ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﺻطلاﺣﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺨﻮﻥ
ﺮﻳﺰﻯ ﻮ ﺧﺘﻨﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺯ ﺭﺣم
ﻮلاﻳﺖ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺭﻭحی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗنی ﻤﻮﻗّﺘﺎ
ﺑﺸﺮﻯ. ﮐﻪ ﻗﺒﺮ
ﺭﻭخ اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﻗﺒﺮ ﺣﺴﻴنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﺍﺋﺮﺣﺴﻴنی
ﻮﺍﺟﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺒﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭ ﺑﺎ
ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠق
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﻃﻮل ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻫﺮﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ هم
ﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫم
ﺒﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﮔﻴﺮﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎملاﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﭼﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﻨﻮع
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻋﻘل کاﻓﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻫﻤﮕﺎﻥ
نیز ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻥ کاﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ها ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﺗﺎ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺒﺎﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻭﻳﺮﻭسی عاﻗﺒﺖ
ﺍﻳﻦ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺪﺭک
اﻳﻥ ﺴﻌﺎﺩﺕ
ﻓﻌلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴﺖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ کن
ﻔﻴﮑﻮﻥ الهی و
أزلی أبدی ﺮﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭلی
ﺒﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣتی
ﺒﺸﺮﻯ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺑﺨﻮبی ﻨﺎﻇﺮ
ﺍﻳﻥ ﺮﻧﺠﻬﺎ ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻘﻮل
ﻟﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎﺯ
ﻧﺎﻡ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭ
ﺳﻮﮊﻩ ﺣﻤﺪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﻬﺪﻯ ﮐﻪ ﻫﻴچ
ﺸﺒﺎﻫتی ﺒﺮﻭﺵ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی ﺒﺸﺮﻯ
ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ الهی
عباﺩﺍﺕ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ
ﺳﻮﮔﻨﺪﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺤق
ﻬﻤﻪ اﻳﻨﺎﻥ ﻭ
ﺣُﺮﻣَﺖ ﻭ
ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﺁﻧﺎﻥ ﻨﺰﺩ ﺗﻮ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﺣﺘﻴﺎﺟﺎﺕ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺍ ﻣﺮﺗفع کنی
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍهی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻩ ( ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻴک
ﻤﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ
ﺳﺎﻟک
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ.
ﻭﺣتی
هرﻋﺒﺎﺭتی که ﻣﻌﺎﺩل
ﺁﻥ ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ الهی
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﻋﺎﻯ ﻣﺎﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣثلا ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ
ﺑﺤق ﺤﺮﻣﺖ ﮐﻠﻴّﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺍﻧﺪﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﻤﻥ ﺒﺪﻩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﻤﺎل ﻮ ﻣﻘﺎم ﻮﺳلاﻣتی
ﻮ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺗﻰ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻭ
ﺗﻤﺎمی
اﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻬﻤﻴﻥ
ﻨﺘﺎﻳج
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﮐﺴﺐ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﺑﺸﺮﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻥ
هم ﻤﻮﻓق
ﻨﺸﺪﻧﺪ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ هر ولایت
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻨّﻯ
ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ (ﺣَﺪَث
) ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺎﺩ
ﻫﻮﺍ ﻭﺷﺮک
ﻮﮔﻨﺎﻩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺮﻏم
اﻳﻥ ﺪﻋﺎﻫﺎ
ﺑﺎﺯ صلاح ﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺩﻯ ﻮﺟمعی و
ﻓﻌﻠی ﻮ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ (ﺣتی ﺃﻋﻠﻢ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖﻭﺷﺮﻃ
کافی اﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺄﻣﻴ ﻥﺸﺮﻭﻃ لاﺯم
ﺘﺄﻣﻴﻥ ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.)

حدیث 8193 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣ
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ89 ﺹ411ﺑ
بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻨﺰل
اﻟﻘﺮﺁﻥ علی
ﺃﺭبعة ﺃﺭﺑﺎﻉ
ﺭبع ﻔﻴﻨﺎ ﻭ
ﺭبع فی
عدﺪﻭّﻧﺎ
ﻭﺭبع فی
ﻔﺮﺍﺋﺾ ﻭ
ﺃﺣﮑﺎﻡ ﻭ ﺭبع
ﺴُﻨﻥ ﻮ ﺃﻣثاﻝ
ﻭﻟﻨﺎ ﮐﺮﺍﺋم
اﻟﻘﺮﺁﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﺪﺭ ﭼﻬﺎﺭ
ﻗﺴﻤﺖ ﻧﺎﺯل
ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﻳک
ﭽﻬﺎﺭک ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺎ ( ولایت
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻳﺎﺧﺎﻧﺪﺍﻥ الهی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ
ﻋِﺘﺮﺕ ﻭ
ﻭﺍﺭثاﻥ ﺪﻳﻥ
اﻭ. ﻭﻧﻪ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯهر ﻳک اﺯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﺴﻨّﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ) ﻭ ﻳک
ﭽﻬﺎﺭم ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻤﺎ
ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ ﻭﻋﻴﺪ
ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ الهی
ﺪﺭﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺭک اﻣﻮﺭ الهی
ﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
عملا امام
باقر میگوید
کتاب قرآن
نظامی برای
چامعه سیاسی
نیست در
حالیکه قرآن
دز حقطقت همان
ولیّ الهی
قرآن ناطق
برای سالکان
میباشد ) ﻭﻳک ﭽﻬﺎﺭﻡ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻓﺮﺍﺋﺾ (ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ
الهی ) ﻭ ﺃﺣﮑﺎم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ کتاب قرآن
ﮐلّی ﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺄﻧﺪکی اﻣﻮﺭ
ﺑﻬﺪﺍﺷتی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﺳﺖ.
ﻭالّا ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺧلاقی ﻮ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﮐﻪ
ﺍﺻل ﻤﻬمی ﺪﺭ سلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺃﻣﺮﻯ گذﺭﺍ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﻬم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺭبع ﺁﺧﺮ
ﻧﻴﺰ ﺳﻨّﺖ ﻭ
ﻣثاﻟﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی کرﺍﻣﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﺰﺩ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ(
ﻗﺮﺁﻥکتاب
ﮐﺮﺍﻣﺎتی ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ کظی
ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺁﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺧﺘﻨﻪ ﮐﺮﺩﻥ ﻮ
ﺯﻥ گرﻓﺘﻥ. ﻮﻣثالها
ﺗﻤثیلات
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎمی ﻘﺮﺁﻥ اﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺃﻫل اﻟﺬﮐﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺍ لاﺯم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
ﻘﺮﺁﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻡ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ ﻭ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ
هیچﮐﺪﺍم
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺭﻳﺎﻥ اﻳﻥ
ﻘﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﮑﺮان ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﻮﻟﻰّ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎل هر
ﻭلیّ ﻔﻘﻴﻪ
ﺍﺣﻤقی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺰﺩ  ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭلاﺩ الهی
آنها ﮐﺎملاﻥ
ﺰﻣﺎﻥ هستند .
ﺍﻳﻥ کراﻣﺎﺕ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻭﺁﻳﺪﻫﺎ ﻭ
ﺁﻳﺎﺕ ﻭعلاﺋم الهی
ﻨﺰﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻧﺰﺩ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥﻭﻳﺎ
ﺯﻧﺎﻥ
ﻮﻧﻮﮐﺮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﻘﺮﺁﻥ کتاﺏ
ﺟمع آﻭﺭﻯ ﻤﻮلا
ﻗﻄﻌﺎ ﻣﻘﺒﻮب
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
بوده است . ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻘﺎنع
کرﺩﻥ ﻤﺮﺩﻡ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
قرﺁﻥ ﻮ ﻣﻌﻘﻮلاﺕ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪلالاتی
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻗﺎنع
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ
ﻘﺮﺁﻥ کناﺏ
عثمان ﺭﺍ ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭالّا
ﻫﺮﮐسی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺃﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻳﺎ
ﻣؤﻣﻥ خد ا
شنای
ﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮﻋﺎﻟم
ﺒﻘﺮاءت ﻗﺮﺁﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ ﺪﺭ
ﺭﺍﻩ ﻏﻴﺮ ولایت
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻧﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻠّﻴنی
اﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ سلوک
الهی در
بیاناتی
سمبولیک
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﮔﺮ
ﻓﻬک سلوک
الهی اﺯ ﺁﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺷﻮﺩ.
ﻭلی اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮ
ﻭلیّ الهی
ﻀﻤﻥ اینکه
ﻧﻔﻰ ﻗﺮﺁﻥ
عثمانی ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﻨگ ﺒﺮ
ﺳﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﺘﻤﺎم ﻨﺸﺪﻩ
ﮐﻪ ﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﻳﻥ ﻠﺤﺎﻇ
ﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ.
ﮐﻪﺣتی
ﻄﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
ﺴﻠﻮکی اﺯ ولایت
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
ﺴﻴﺎﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻯ
اﻣﻮﻳﺎﻥ ﻮ
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ هاﻯ
ﺨﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ الّا ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺭﺍﻩ
ﺑﺴﺘﻪ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﻮﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭسلوک
الهی ﺮﺑﻄی
ﺒﺎﻳﻥ ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﻭ ﺁﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻤﺒﻠﻴگ ﻤﺠﺪﺩﻯ
از ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
کتاب ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺎﻗلاﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻭﻋﻔﻮ
ﺍﻭ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﻮﺳل
عباﺩﻯ
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺭبعی
که ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺎ ولایت ﺍﺳﺖ
ﻳﻌنی
ﻤﻄﺎﻟﺒﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﮐﺎملاﻥ
ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻳﻥ کاملاﻥ
ولایت محمد ﺩﺭﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭﻳﺎ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺭبعی که
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺨﻠﻔﺎﻯ
ﺮﺍﺷﺪﻳﻥ ﻮ
ﺍﻣﻮﻯ ﻮﻋﺒّﺎسی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺘﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ .ﺑﻬﺮ
ﻣﻨﮑﺮ ولایت
ﺩﺷﻤﻥ ﺨﺪﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺷمنی ﻮ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﻭﻣﻤﺎﻧﻌﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳند .ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ هر
ولایت ﻓﻘﻴﻪ
ﺷﻴﻌﻪ ﺩﺭ ﻧﺎم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺭ ﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ۳۱۳
ﻭلیّ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﮔﺎهی
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺪﺭﻙ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻫﻤﮕی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠبی ﻮ ﺗﺤﮑم
ﺪﺭ ﻣﺮﺩم ﻮ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﮔﺮﺍﻥ ﺨﺎﺭجی
ﺪﺭ ﻟﻮﮊﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺳﻮنی
گوﻧﺎﮔﻮﻥ ﻣﺘﻌﻬﺪ
ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺑﺴﺮﺯﻣﻴﻥ
ﻮﻣﻠّﺖ و دین
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﺮﺍ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﺑﻠﻴس ﺩﺭ
ﺗﻠﺒﻴس
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻠﻴسی ﻮ
ﺃﻫل (ﺣﻔﻴﺰ ﻳﺎ
ﺍﻭﻓﻴس ) ﺑﻘﻮل
ﺨﻮﺩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻧﻨﮕی که ﺭﻭﻯ ابلیس
ﺃﻫﺮﻳﻤﻥ ﺮﺍ
ﺳﻔﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﺑﻠﻴس ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻧﺎم ﻮلاﻳﺖ
مولا ﺭﺍﺍﺩﻋا
کنند ﮐﻪ ﻋﺬﺭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻗﺮﺁﻥ ﻤﻨﻈﻮﺭ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ ولایت
ﮐﻪ ﺑﺮخی
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍلاﺟﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮخی
ﻮﺍﺟﺐ ﺍلاﻣﺘﻨﺎع
ﺤﺮﺍم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻮﻋﺪﻩ ﻭ ﻭﻋﻴﺪ
ﻭ ﺳﻨّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ سلوک
الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎ ولایت الهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ) ﻭﻳﺎ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﺳﻪ ﻗﺴﻤت
ﻄﺒﻘﻪﺑﻨﺪﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ(ﺝ89ﺹ114ﺑ
بحار) ﮐﻪ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ها
ﺑﺮﺍﻯ هرﮐس
ﺁﺯاﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨند ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
هاﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﭼﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄی
ﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻳک ثلث ﺩﺭ ﺣق
ﻤﺎ (ولایت
ﺯﻣﺎﻥ) ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻤﺎ (ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی هر ولایت
ﻓﻘﻴﻪ
ﺣتیﺒﻨﺎم
ﺘﺸیّع ﻤﻮلا
ﻭلی ﺒﺪﻭﻥ
ﺸﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮلاﻳﺖ.
ﻭﺩﻭ ثلث ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣثال ﻮ
ﺍﺣﮑﺎم هستند.
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻘﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺩﻭﻗﺴﻤﺖ
ﺗﻘﺴﻴم کرﺩﻩ(ﺝ89ﺹ115ﺑ
بحار) ﮐﻪ
اﻣﺮﻭﺯ ﺍﺟﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍلاﺟﺮﺍ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭﺍﺟﺐ ﺍلاﻣﺘﻨﺎع
ﻮ ﺩﻭﺭﻯ ﮐﻪ ﻋملا
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ولایت
الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻄﺮح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻘﺮﺁﻥ ولایت
ﻭ ﺳﻠﻮک ﻮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق الهی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﻟﻴل ﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺃﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻌﻨﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﺑﺎﻃتی ﻮ الهی
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
همگان . ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺟﺒﺮﻯ ﺩﺭﺩﻳﻥ
ﻮﺭﺯﻯ هست ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮐسی
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻓﻬم
ﻮ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻋﺸق
کافی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻔﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ولایت
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
اﻟﻘﺮﺁﻥ
ﺰﺍﺟﺮ ﻭ ﺁﻣﺮ
ﻳﺄﻣﺮ
ﺑﺎﻟﺠﻨّﻪ ﻭ
ﻳﺰﺟﺮ ﻋﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺰﺟﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﭘﺮﻫﻴﺰ
ﺩﻫﻨﺪﻩ و
تهدید کننده ﺍﺳﺖ.
ﺃﻣﺮ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ولایت
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ الهی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ و هم
اکنون
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻧﻬی ﻮ ﺯﺟﺮ ﻭ
ﻣﻨﻊ ﺍﺯﺁﺗﺶ (ﺟﻬﻨﻢ)
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ (ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ سلوک الهی
ﻮﺗﺴﻠﻴم ﻮلاﻳﺖ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻭلیّ الهی
ﺨﻮﺩ ﻧﮑﻨﺪ) ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ89 ﺹ115ﺑ
بحار): ﻴﺎ ﺧﻴثمه
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻨﺰل
ﺃثلاثا ثلث
ﻓﻴﻨﺎ ﻭ فی ﺃﺣﺒّﺎﺋﻨﺎ
ﻭ ثلث فی
ﺃﻋﺪﺍﺋﻨﺎ ﻭ ﻋﺪﻭّ
ﻣﻥ کاﻥ
ﻘﺒﻠﻨﺎ ﻭ ثلث
سُنة ﻭ ﻣثل ﻭ
ﻟﻮ ﺃﻥ اﻟﺂیة ﺍﺫﺍ
ﻧﺰﻟﺖ فی ﻘﻮﻡ
ثمّ ﻣﺎﺕ ﺍﻭلاﺋک
اﻟﻘﻮﻡ ﻣﺎﺗﺖ
ﺍﻟﺂیة ﻟﻤﺎ
ﺑقی ﻤﻥ
اﻟﻘﺮﺁﻥ ﺸﻴئ
ﻭ ﻟﮑﻥ
اﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻳﺠﺮﻯ ﺃﻭﻟﻪ
ﻋلی ﺁﺧﺮﻩ
ﻣﺎﺩﺍﻣﺖ
ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻭﻟﮑلّ
ﻘﻮم ﺁیة
ﻳﺘﻠﻮﻧﻬﺎ
ﻫﻢ ﻣﻨﻬﺎ ﻣﻥ
ﺨﻴﺮ ﺃﻭ ﺷﺮّ ﺃﻯ ﻔلاﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﺴﻪ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺳﺖ.
ثلثی ﺪﺭ ﺣق ﻤﺎ
ﻭ ﺃﺣﺒّﺎﻯ
ﺪﻭﺳﺘﺪﺍﺭ ﻣﺎ (ﮐﺎملاﻥ
ﺯﻧﺪﻩ الهی هر
ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻤﺘﻮﺳل عباﺩﻯ
ﻭ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﻧﻪ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻮلاﻳﺖ
ﺗﺎﺭﻳخی
ﻴﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ اﻋﺘﻨﺎ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻌﺮفی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎ ﻭ
ﺷﺮح ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮﻗتی ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺃﻫل
ﮐﺘﺎﺏ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳک ﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻭ ثلثی
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﭙﻴﺸﻴﻨﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ( ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ ﻭﺣتی
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﭙﻴﺸﻴﻥ ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﮐﻪ
ﺑﻘﺸﺮﻯگرﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻣﺮﻯ
هاﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭثلثی ﺪﺭ
ﺳُﻨّﺖ ﻭ
ﺍﻣثاﻝ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺁﻳتی ﺪﺭ ﺣق
ﻘﻮمی ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺁﻥ ﻘﻮم
ﺒﻤﻴﺮﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻳﻪ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻳﺎﺕ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺷﺄﻥ ﻨﺰﻭلی ﻨﺎﺯﻝ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﺸﮕی
اﻋﺘﺒﺎﺭ
ﻭﮐﺎﺭﺑُﺮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭالّا ﺫﮐﺮﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺳﻮﺩﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ کسی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺣﻮﺍﺩث
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺷُﺮُﻑ
ﺷﺪﻥ ﺮﺍ
ﺗﻄﺒﻴق
ﺒﺂﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁنی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎق
اﻓﺘﺎﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺁﻥ ﺁﻳﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﺩثه ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻮﺭﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺁﻳﺎﺕ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﻠّﻯ سلوک
الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺨی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﻋﻠﻤﻰ. ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻋﻤلی سلوک
الهی ﮐﻪﺣﺘﻤﺎ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﻮ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺭک ﻤﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی ﻘﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻴﺰﻯ
اﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﺒﺎقی
ﻨﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ (ﺍﮔﺮ
ﻫﺮﺁﻳﻪﺍﻯ
ﺪﺭﺣق کسانی
ﻮﺷﺄﻥ ﻨﺰﻭل
ﺁﻥ ﻨﺎﺯل ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ) ﻭلی
ﻘﺮﺁﻥ اﺯ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﺟﺎﺭﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.
ﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺯﻣﻴﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ (ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻠّﻯ ﻮ
ﻓﻠﺴفی ﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴگ
ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻬﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺟﻴﻪ
ﻭ ﺗﻄبیق ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻮﺯﻣﻴﻥ ﺮﺑﻄی
ﺒﻘﺮﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ
یعنی ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ هفتم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ ﺘﻥ
ﺴﺎلک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺮگ قبل
از ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻭﺣتی ﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭ سلوک
الهی ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
ﺪﺍﺭﺩ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﮑﻠّﻯ
اﺳﺘﻨﺎﺩﻯ
ﺒﮑﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻮلاﻳﺖ ﺍﻳﻥ
اﺳﺘﺪلاﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺎنع
کرﺩﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻤﺪﺭکی که
ﻗﺒﻮل ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ هر
ﻗﻮﻣﻰ ﺁﻳتی هست.
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺗلاﻭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﭼﻪ
ﺧﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺷﺮّ.(ﻗﻮم یعنی
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺮّ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺪﺍئی ﺘﺮ ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ
ﺩﺍﻧﺘﺎ ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴم
ﻮ ﺑﻮﺩﻳﺴﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﻨﺨﺴتین اﻭلی
اﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺒﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکیز ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺎ ولایت
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷتی ﺴﻠﻮکی
کنند. ﮐﻪ ﺧﻴﺮﻯ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﻮلاﻳﺖ الهی
کشیدﻩ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻗﺸﺮﻯ ﻤﺬﻫبی
کنند ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎل همگی
ﺁﻧﺎﻥ ﺠﻬﻨﻤﻰ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺝ89ﺹ115 ﺑ
بحار): ﻴﺎ ﺃﺑﺎ
ﺍﻟﻔﻀﻞ ﻟﻨﺎ
ﺣق فی کتاﺏ الله
ﺍﻟﻤﺤﮑم ﻤﻥ الله
ﻟﻮ ﻣﺤﻮﻩ
ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ ﻟﻴس
ﻣﻥ عند الله
ﺃﻭ ﻟم ﻴﻌﻠموﺍ
ﻟﮑﺎﻥ ﺴﻮاء ﺃﻯ ﻔلاﻥ
ﻣﺎﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﺣﻘّﻯ هست ﮐﻪ
ﻣﺤﮑم اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺤﻮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ هم
ﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎل یکسان
اﺳﺖ (ﺣق ﻮلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ
عثماﻧﻰﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ اﺴﺖ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ولایت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺣﺬﻑ
ﮐﺮﺩﻧﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ کتاب ﻤﻮلا
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬم
کتاﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ باطنی الهی
اﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ کتاﺏ ﺧﺪﺍ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ الهی
با ولایت ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴنی ﺤج
عمره ﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣق
اﻣﺎم اﻣّﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣق ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺩﺍ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻣﮕﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴنی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
بسالک ﮐﻪ ﺳﻬم
اﻣﺎﻡ ﻫﻤﺎﻥ
گزﺍﺭﺵ ﭘﻨج
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
سالک ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﭙﻴﺮ او ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک اﺯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺨُﻤس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻨج
ﻮﻋﺪﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ. ﻭالّا
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺸﺮکی هم
ﻨﻤﺎﺯ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﭘس ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺷﺮک ﻨﺎ
ﺑﺨﺸﻮﺩنی
کرﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺣق
ﺤج ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﺯ ولایت
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻧﺎم ﻤﻘﺪسی ﺮﺍ
ﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ولایت
ﻭسلوک الهی
ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺗﻌﻄﻴل ﻨﺸﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
گرﺩﻧﺪ.
ﻭﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ ﺑﺎ
ﻓﻬم ﺒﺎ ﮐﻤک
ﺃﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻟﺰﻭم
ﭙﻴﻮﺳﺘﻥ ﺒﻮلاﻳﺖ
الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
کلّی ﻤﻴﺪﻫﺪ (ﺝ89ﺹ115ﺑ
بحار) ﻳﺎﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺫﺍ ﺳﻤﻌﺖ الله
ﺫﮐﺮ ﺃﺣﺪﺍ ﻣﻥ
هذﻩ ﺍلامّة ﺒﺨﻴﺮ ﻓﻨﺤﻥ
هم ﻭﺍﺫﺍ
ﺳﻤﻌﺖ الله
ﺫﮐﺮ ﻗﻮﻣﺎ
ﺑﺴوء ﻤﻤّﻥ
ﻤﻀﻰ ﻓﻬﻮ
ﻋﺪﻭﻧﺎ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﻨﻴکی ﻮ ﺧﻴﺮ
ﻳﺎﺩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺪﺍﻥ که ﺩﺭ
ﺣق ﻤﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﺣق
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﺒﺪﻯ
ﻴﺎﺩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺩﺭﺣق
کسانی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻤﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ( ﻳﻌنی
ﺨﺎﺹ ﺧﻠﻔﺎ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﻘﺮﻳﺶ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺧﻠﻴﻔﻪ
اسلامی ﺷﺪﻧﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻭﺍقع
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ولایت
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ هر ولایت
ﻓﻘﻴﻪ ﺃﻫل
ﺴُﻨّﺖ
ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺃﻫل ﺘﺸیّع
غیر سالک
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻮلاﻳﺖ
ﻭ ﻣﻴﺮﺍث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ مولا
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺳﻌی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸناﺧﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﻮ
ﮐﺴﺐ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
الهی از ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻋﺎﻟﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎنع
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﺮﺩم ﻮ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻠﻘﺎﻯ الهی ﺒﻮلاﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺩل
ﺨﻮﺵ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ) ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺑﺪﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻘﺮﺁﻥ ﺼﺮﻳﺤﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ89ﺹ115ﺑ
بحار): ﻠﻮلا ﺃﻧّﻪ
ﺯﻳﺪ فی کتاﺏ الله
ﻭ ﻧﻘﺺ ﻣﻨﻪ
ﻣﺎﺧفی ﺤﻘّﻨﺎ
ﻋلی ﺬﻯ ﺤﺠّﻰ
ﻭ ﻟﻮ ﻗﺪ ﻗﺎم
ﻘﺎﺋﻤﻨﺎ
ﻓﻨﻄﻖ ﺻﺪﻗﻪ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﺯﻳﺎﺩﺕ ﻭ ﻧﻘﺼﺎﻥ
اﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣق ﻤﺎ
ﻣﺨفغی
ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻫﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﺣج ﻮﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ (
ﺣق اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺤج
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎملاﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻪ ولایت
ﺗﺎﺭﻳخی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ مولا
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺤج ﻮ
ﺗﻮﺳل ﻮ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻣﻴّﺖ ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺣﺮﺍم ﻮ بی
ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻨج
ﻮﻋﺪﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺍﺟﺐ ﻭ ﺧُﻤس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺳﻬم اﻣﺎم که
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
اﻣﺎم اِﻣّﻯ
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺳﻬم
اﻤﺎم ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻫﺮ
ﺣﺎﺟّﻯ که
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺣج
ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﻪ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ کعب
ه ﮐﻪ ﺑﺎ ولایت
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺘﺴﻠﻴم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻘﺎﺋم ﻤﺎ
ﻗﻴﺎﻡ ﮐﻨﺪ
ﻭﺑﮑلام ﻮﻧﻄق
ﺒﻴﻔﺘﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻗﺮﺁﻥ
اﻭﺭﺍ ﺗﺼﺪﻳق
ﻤﻴﮑﻨﺪ ( ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮلاﻳﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻨج
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﻤﺸﻴّﺖ
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺨلق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ تنها
برای سالکان
خود ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻗﺎﺋم ﺰﻣﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ همگاﻥ
ﻮﻫﻤﺎﻥ نیز
ﺤﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍی ﺩﻳﺪﺍﺭﺵ
ﺳﻴﻨﻪﺯﺩ
ﻭﻗﺒﺮﺵ ﺭﺍ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ الهی
اﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺘﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻯ
ﻤﺪﻓﻮﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻗﺒﺮ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻦ
ﺗﺎﺭﻳخی ﺪﺭ
ﮐﺮﺑلا ﮐﻪ ﺣتی
ﺪﺭﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﮔﻠﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﭘس
ﭼﺮﺍ ﻗﺎﺋم ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﻇﻬﻮﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺒﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
بی اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩق
ﻮﻳﺎ ﮐﻢ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﻭﻏﻴﺮ
ﺟﺪﻯ ﺒﺎ ولایت
ﻧﻴﺰ ﺑﻈﻬﻮﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ
کاﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ
ﻗﺎﺋم ﺰﻣﺎﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﻮﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻣﻌنی
ﺒﺎﻃنی ﻘﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﺷﻨﺎس
ﮐﺘﺎﺏقرآن
ﻋثماﻥ ﻭﺣتی
از ﻘﺮﺁﻥ مولا
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻤثاﻝ می ﺂﻭﺭﺩ(ﺝ
89ﺹ116ﺑ
بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺴﻤّﻮﻫم
ﺒﺄﺣﺴﻥ ﺃﻣثال
اﻟﻘﺮﺁﻥ ﻴﻌنی
عترة ﺍﻟﻨﺒﻰّ
ﻫﺬﺍ ﻋﺬﺏ
ﻓﺮﺍﺕ
ﻓﺎﺷﺮﺑﻮﺍ
ﻭﻫﺬﺍ ﻣﻠح
اﺟﺎﺝ
ﻓﺎﺟﺘﻨﺒﻮﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ (ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ) ﺑﺎ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻤثاﻟﻬﺎ ﻳﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩ. ﻳﻌنی
عترﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻤثال
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺁﺏ ﻓﺮﺍﺕ ﺍﺳﺖ. مولا
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ پس
ﺑﻨﻮﺷﻴﺪ ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻥ
ﺁﺏ ﺷﻮﺭ ﻭ ﺗﻠخ
اﺳﺖ ﭘس ﺍﺯ ﺁﻥ
اﺟﺘﻨﺎﺏ
ﮐﻨﻴﺪ (ﻋﺘﺮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ولایت
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ الهی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ مولا
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ۳۱۳
ﻧﻔﺮﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺪﻩ در جهان
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ اﺯ
ﺁﺏ ﻋﻘلانی
ﻔﺮﺍﺕ ﺁﺏ
ﺷﻴﺮﻳﻥ ﻮﻓﺮّ الهی
ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮّ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﮔﻔﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﻀﺪ ولایت الهی
ﺘﻠخ ﻮ ﺷﻮﺭ ﻭ
ﻣﺴﻤﻮم کننده
ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﻠمی ﻮ ﺗﮑﻨﻴکی
هم ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ هستند.
ﻭلی ﻮلاﻳﺘﻬﺎﻯ
هر ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔیهی ﻈﺎﻫﺮ
ﺍﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺑﺎﻃنی ﺳﻤّﻯ
ﻮ ﺷﺮک ﺁﻣﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺩﺍﺋم ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ89ﺹ116ﺑ
بحار): عن ﻘﻮل الله
ﻗل کفی ﺒﺎلله
ﺷﻬﻴﺪﺍ ﺑﻴنی
ﻮ ﺑﻴﻨﮑﻢ ﻭ ﻣﻥ
عنده ﻋﻠم
اﻟﮑﺘﺎﺏ ﻓﻠﻤّﺎ
ﺭﺁتی ﺃﺗّﺘبع
هذﺍ ﻭ
ﺃﺷﺒﺎﻫﻪ ﻣﻥ
اﻟﮑﺘﺎﺏ ﻗﺎل
ﺤﺴﺒک کلّ ﺸﻴئ ﻔﻰ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻣﻥ ﻔﺎﺗﺤﺘﻪ
ﺍلی ﺨﺎﺗﻤﺘﻪ
ﻣثل هذﺍ ﻓﻬﻮ
فی اﻟﺄﺋمّة
ﻋُنی ﺒﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﮕﻮ ﮐﺎ فی
اﺳﺖ
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻭﮔﻮﺍﻩ ﺑﻴﻥ
ﻤﻥ ﻮ ﺷﻤﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻴﺰ (ﮔﻮﺍﻫﻰ)
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻋﻠمی اﺯﮐﺘﺎﺏ
ﺩﺍﺭﻧﺪ (ﻳﻌنی ﻤﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﮔﻮﺍهی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺼﺪق
ﺮﺳﺎﻟﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﺎفی
اﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣلی الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻠم کتاﺏ ﻳﺎ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺼﺪﻳق کمال
اﻳﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺶ الهی
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻘﺎم ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻋﻠم کتاﺏ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ عثمان
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﭼﻴﺰﻯ
اﺯ ﻗﺮﺁﻥ هم
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ
ﮔﻮﺍهی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺩل گوﺍهی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌنی ﺒﺎﻃﻨﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ ﺟﺰ
اهل اﻟﺬﮐﺮ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻋﻠمی
اﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﻳﻌنی
ﺠﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ
سلوک الهی ﮐﻪ
ﺃﻏﻠﺐ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺮخی
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﮔﻮﺍﻩ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
ﻤﻌﺎنی ﺒﺎﻃﻨﻰ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺘﺠﺎﺭب ﺭﺍﻩ الهی
ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﮐسی
ﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺪﺳﺖ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﺯ
ﺁﻳﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﺃﺷﺒﺎﻩ ﺁﻥ
ﺪﻳﺪﻡ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺭﺍﻭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭽﻨﻴﻥ اﺳﺘﺪلال
ﻤﻴﮑﺮﺩﻡ ﮐﻪ
ﮔﻮﺍهی اهل
کتاﺏ ﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ)
ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﮐﺎفی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻫﺴﺖ. ﺍﺯ
ﻓﺎﺗﺤﻪ ﺁﻥ ﺘﺎ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺁﻥ. (ﮔﻮئی
عثماﻥ هیچ کم
ﻮ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺪﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﺎم
ﻔﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤثاﻝ(
ﻳﻌﻨی
کساﻧﻴﮑﻪ
ﻋﻠمی اﺯ ﮐﺘلاﺏ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﻳﻌنی
ﺪﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
علم کتاﺏ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ که
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اُﻣّﻯ ﻮ ﮐﺎﻣل الهی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻳکی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴک
ﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺪﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ ولایت
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃﻖ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺴﺖ. ﻭلی
ﺪﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻓﺮﺿﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻗﺎﺑل
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﮐسی اﺯ
ﻣﻌﺎنی ﺒﺎﻃنی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ سلوک
الهی هست. ﻭ
ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﺴﺎﻟک
ﺒﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ الهی
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻬﺮتی
ﺒﺎﻣﺎﻣﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﺨﺎﻟق اﺳﺖ ﻳﺎ
ﻣﺨﻠﻮﻕ (ﺑﺤث
ﺩﺭﺍﺯ ﻓﻠﺴفی
ﻮ ﻣﺬﻫبی که
ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﮐﺸﺘﻪ ﺑﺠﺎﻯ
گذﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺪﻑ
ﺧﻠﻔﺎ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ اﻳﻥ
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
عثمانی ﺮﺍ
ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﮑﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﮐﺎﺳﻪ ﺩﺍﻏﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﺵ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺻﺪﻫﺎ
ﺣﺪﻳث ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮمولا
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﮐم ﻮ
ﺯﻳﺎﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻘﺮﺁﻥ ﺮﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺧﻴﺎل ﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻫﻤﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی ﻤﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﻗﺮﺁﻥ هست.
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻯ ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﻣﺒﻬم ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺎﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ ﺁﻥ
اﺑﻬﺎﻣﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﺮﺗفع ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭالّا ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﻨﻴﺰ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻘﺮﺁﻥ
عثماﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺨﺎﻟق اﺳﺖ ﻳﺎ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺧﻮﺩ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﻨﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺎﻟﻖ فقط
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﭼﺮﺍ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺒﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ.
ﻭلی اﺷﮑﺎل ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﻘﺪﻳم ﻮ ﺃﺯﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫم ﺒﻮﺩﻩ ﻳﺎ
ﻣﺨﻠﻮقی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎنی
ﺒﻌﺪﻯ ﻨﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﮑﺮﺭﺍ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ گفته
ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺧﺎﻟقﻮ ﻧﻪ ﻣﺨﻠﻮق
اﺳﺖ.
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺻﺮﻳﺤﺎ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق ﻮقُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ کتاﺏ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻠم اﻟﻬﻰ
ﻭﻗﺒلی همیشه
ﺑﻮﺩﻩ است .
ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻘﺪﻣﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺒﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
با خبر ﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻘﺪﻣﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺮﻑ ﺧﻠف
ﺎﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻪ
ﺍﻳﻥ ﻮ ﻧﻪ ﺁﻥ
ﻭﻳﺎ ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻥﺃﻣﺮﻳﻥ
ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺪﺭک اﻳﻦ
ﻣﻔﺎﻫﻴم عرﻓﺎنی
ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻓﻘﻄ
کلام ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ عرّ
و ﺟل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (
ﺯﻳﺮﺍ ﮐلام
ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ عثماﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﮐلام ﻘﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق اوﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ الهی
ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻮﺿﻮع ﺨﺎﻟق
ﻮ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﻭﻗﺪﻳم ﻮ
ﺣﺎﺩث ﻗﺎﺑل ﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
نیزﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮ ﻣﮑﺎﻥ
ﻮ ﺷﺮﺍﻳﻄ
اﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻴک
ﻨﺤﻮ ﻫم
ﻨﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐلام
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺍﻟﻬﺎم
لدنّی رب
رحمان ﺪﺍﺭﻧﺪ
و نه مراتی الهی
بالاتر تا
الله . ﮐﻪﻫﻤﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ ﻫﺎﻯ
اﻟﻬﺎمی ﺁﻧﺎﻥ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩگی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺰﻧﺒﻮﺭ عسل ﻧﻴﺰ
ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺁﻥ
ﻭﺣی ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﻭﻟی
ﻘﺮﺁﻥ اﺻلی ﻮلاﻳﺖ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﮐلام
اﻭ ﮐلامی
اﺎﻟﻬی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺗﮑﻠم ﺪﺭ
ﺍﻣﻮﺭ الهی
اﺳﺖ. ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
عثماﻥ که
ﺑﻘﻮل ﻤﻮلا
ﺯﻳﺎﺩﺕ
ﻭﻧﻘﺼﺎﻥ ﻭ
ﺗﺒﺪﻳل
ﻮﺗﻐﻴﻴﺮ ﻮضع
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﺸﺘﻮﺍﻧﻪ
ﺗﺄﻳﻴﺪ الهی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺤتی ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﮐلام
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻳﺎ ﺩﻭ قُرّه
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﺩﻳﮕﺮ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺃﺯل
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭﻋﻠم اﻟﻬﻰ الله
ﮐﻪ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﻯ
ﻬﺴتی ﺘﺎ ﺃﺑﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺮﻭع
کرﺩﻩ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳﺖ ﻣﻄﻠق
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍح
ﺘﻤﺎمی
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺑﮑﺠﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺩ ﻭ ﺭﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻧﻬﺎﻳتی ﺒﺮﺍﻯ
هدف الهی
ﺪﺍﻧﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﻬﺎﻳتی هم
ﺒﺎﺷﺪ ﺧﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯ ﻫﺪﻑ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺨﻮﺍﻫ ﺪﺑﻮﺩ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﻫﺴتی هم
ﭽﻨﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐسی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ
ﺭﻭح ﺁﻥ ﻤﻬم
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﺭﻭﺍح
اﺻﻠی الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎ ﺗﺠﻠّﻴﺎتی
اﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍح اﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﻭ
نردبان
ﺍﻧﻮﺍع ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎلا
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺗﺎ
ﺍﻧﻮﺍع گیاهی
ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻣثال ﻤﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺴﻠﺴﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک عقل ﻮ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻫﺪ ﻭ
ﺑﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺒﻌﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻫﻴچ ﺸﺒﺎﻫتی ﺒﮑﺎﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻫم
ﺮﺑﻄﻰ
ﺑﺘﮑﺎﻣل ﻨﻮع
ﻤﻴﻤﻮنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭﺁﻣﻮﺯﺵ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﻮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺧﻄﺎئی
ﺒﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻥ
ﺨﻄﺎئی ﻤﻴﺒﻮﺩ
ﺣتی اﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﺎ ولایت
ﺩﺭﺣﺎل ﺘﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﻳﻜﺸﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﻓﺘﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل آﻳﻨﺪﻩ
ﺗﮑﺎملاﺕ
ﻃﺒﻴﻌی ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺤث
ﺩﺭﻋﻠم ﻘﺒﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻳنکه
ﻗﺪﻳﻤﻬﺎ ﮐﺪﺍﻣﻨﺪ
ﻭﺣﺎﺩث ﻫﺎ
ﮐﺪﺍﻡ ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺴﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯﻯ
ﺬﻫﻥ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺘﻔﻠﺴﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ الّا
ﻫﺮ ﺑﺤث ﻗﺮﺁنی
ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭﻳﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻮ
ﺩﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯسلوک
الهیﻫﻴچ ﻴک
اﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﻔﺎﻫﻴم الهی
ﻘﺎﺑل ﺘﻄﺒﻴق
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ  می ﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ89ﺹ117ﺑ
بحار): کلام
الله لا
ﺗﺘﺠﺎﻭﺯﻭﻩ ﻭلا
ﺗﻄﻠﺒﻮﺍ
ﺍﻟﻬُﺪﻯ فی
غیرﻩ
ﻓﺘﻀﻠّﻮﺍ ﻗﺮﺁﻥ
کلام ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺘﺠﺎﻭﺯ
ﻧﮑﻨﻴﺪ ( ﻳﻌنی
اﻭﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻨﻤﺎﺋﻴﺪ ﻭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺳتی ﻮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺪﺍنی
اﺯ ﺁﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧی ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ولایت ﻭسلوک
الهی ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺁﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﭙﻴﺮ ﮐﺎملاﻟﻬﻰ
ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪﺗﺠﺎﻭﺯ
ﻭ ﭘﻴﺶ ﺩﺳتی
اﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ الهی کرﺩ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺣتی
ﻘﺮﺁﻥ کتاﺏ
ﻋثماﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌنی ﺒﺎﻃنی ﻮﺳﻠﻮکی
ﺁﻥ ﻤﻬم اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬم
ﺃﻫﻠل اﺬﮐﺮ
اﻭﻟﻴﺎی الهی
ﻨﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ هم
ﺒﮑﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
عثمان ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺁﻥ کلّیات
ﻓﻠﺴفی ﺴﻠﻮﻙ الهی
اﺳﺖ. ﻭ
ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮک
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺋم ﺰﻣﺎﻥ
ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻫُﺪﺍ
ﺭﺍ ﺟﺰ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ( ناطق) ﻨﮑﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ(
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
که ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮلی
ﻨﺎﺭﺳﺎ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
ﭙﻴﺮالهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻮﺳل ﺒﺎ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ

ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺘﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ و نوع
فوق بشری
فرشته گونه
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ الّا
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺟﺰ ﺿلاﻟﺖ ﻭ ﮔﻤﺮﺍﻫی
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.)

حدیث 8194 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم علیّ
ﻨقی اﺳﺖ(ﺝ89 ص 118ﺑ
بحار) ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﺎﻣﺮﻩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮخث
اﺯﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﻐﺪﺍﺩ
ﻣﺮﻗﻮم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺨﺸﻨﺎﻣﻪ
ﻋﻤﻮﻣﻰ: ﺒﺴم الله
ﺍﻟﺮﺣﻤﻥ
اﻟﺮﺣﻴﻢ
ﻋﺼﻤﻨﺎ الله ﻭ
ﺍﻳّﺎﻛم ﻤﻥ
اﻟﻔﺘنة ﻓﺎﻥ
ﻴﻔﻌﻞ ﻓﺄﻋﻈم
ﺒﻬﺎ ﻧﻌمة ﻭالّا
ﻳﻔﻌﻞ فهی
اﻟﻬﻠکة ﻧﺤﻥ
ﻨﺮﻯ ﺃﻥ
اﻟﺠﺪﺍل فی اﻟﻘﺮﺁﻥ
ﺒﺪعة ﺍﺷﺘﺮک
ﻔﻴﻬﺎ
ﺍﻟﺴﺎﺋل ﻮ
ﺍﻟﻤﺠﻴﺐ
ﻓﺘﻌﺎﻃی
اﻟﺴﺎﺋل ﻤﺎ
ﻟﻴس ﻟﻪ ﻭ
ﺗﮑﻠّﻒ
ﺍﻟﻤﺠﻴﺐ ﻣﺎ
ﻟﻴس ﻋﻠﻴﻪ
ﻭﻟﻴس ﺍﻟﺨﺎﻟق
الا الله ﻭﻣﺎ
ﺳﻮﺍﻩ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﻭ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
کلام الله لا
ﺗﺠﻌﻞ ﻟﻪ
ﺍﺳﻤﺎ ﻣﻥ عندک
ﻔﺘﮑﻮﻥ ﻤﻥ
اﻟﻀﺎﻟّﻴﻦ ﺟﻌﻠﻨﺎ
الله ﻭ ﺍﻳّﺎﻙ
ﻣﻥ اﻟّﺬﻳﻥ
ﻴﺨﺸﻮﻥ ﺭﺑّﻬم
ﺒﺎﻟﻐﻴﺐ ﻭﻫم
ﻤﻥ اﻟﺴﺎعة
ﻣﺸﻔﻘﻮﻥ ﺑﻨﺎم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﻥ ﻮ ﺭﺣﻴﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎ
ﻭﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻓﺘﻨﻪﺍﻯ
ﻤﺤﻔﻮﻇ
ﺒﺪﺍﺭﺩ( ﺩﺭ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟگ
ﺒﺎﻳﺪ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
بدﻫﺪ. ﻭلی ﺪﺭ
ﺁن ﺰﻣﺎﻥ
ﻔﺘﻨﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮ ﻣﺬﻫبی
ﺸﺪﻳﺪﻯ ﺒﺮ ﺳﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
عبّاسی ﺗﺤﺖ
ﻋﻨﻮﺍﻥ عدم
ﭙﺬﻳﺮﺵ ﻗﺮﺁﻥ
عثمانی ﻭﺧلاﻓﺖ
ﺧﻠﻔﺎ ﻭ ﺑﻨﺎم
ﻄﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
ﺴﻴﺎسی اﺯ ولایت
مولا ﺧﻮﻥ
ﺮﻳﺰﻯ هاﻯ
ﺰﻳﺎﺩﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ. ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﻣﺎم
ﺘﺤﺖ ﻓﺸﺎﺭ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﻣﺎﻥ ﻤﺬﻫبی
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻄﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﻳﺶ ﺩﺭ
ﺑﻐﺪﺍﺩ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ ﺗﺎ
ﺗﺮک اﻳﻥ اﺩﻋﺎﻫﺎ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺁﺭﺍم
ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺍﻣﺎم
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺴﺌﻮل ﺘﺤﺮﻳک
ﻤﺮﺩم ﻨﺸﺎﻥ
ﻨﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮع ﺨﺎﻟق
ﻮ ﻣﺨﻠﻮق
ﺒﻮﺩﻥ ﻘﺮﺁﻥ
ﺬﮐﺮ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺃﺻل
ﻘﺮﺍﻥ ﻋثماﻥ.
ﮐﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺘﺸیّع ﻮ ولایت
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺰﻳﺎﺩ ﺷﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺧﻄﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻠﻔﺎ ﺩﺭ ﺑﺮ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻯ نظام ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک هم
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺣتی
غیر
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺰﻳﺎﺩﻯ ﻨﻴﺰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ اﻳﻥ
ﻄﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳُﻨّﻰ
ﮐﻪ ﺃﺻل اﺳلام
ﻮ تسنّن ﺮﺍ نیز
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺳﺘﻘلال
ﻄﻠبی های
ﻣﻠّﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻌﺼﻮم ﻮ ﺣﻔﻈ
ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﻨﻌﻤﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ( ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺴﻠﻮک ﻮ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
غیر ﺳﺎﻟک ﺠﺎﻥ
ﺑﺪﺭ ﺑﺒﺮﻧﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻣﺎم
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺍﺳﺘﻘﻠل
ﻄﻠﺒﻴﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
گرﺩﺩ) ﻭ الّا
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻫلاﮐﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ ( ﻣﺮگ
ﺰﻭﺩﺭس ﻭﺣﻠق
ﺁﻭﻳﺰﻯ ﺪﺭ
ﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ ﻭ
ﺁﺳﻴﺒﻬﺎﻯ
ﺴﻴﺎسی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ. ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﻠﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺃﺻل
ﺪﺭ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﺩﺭعرّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺴﻴﺎﺳﻰ
ﻣﺎﺩﺍم که
ﺷﻌﺎع ﺃﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻨج
ﺘﻦ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺷﻴﻌﻪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ولایتﻫﻤﻴﻥ
گوﻧﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
اﺯ ولایت مولا
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺻﺎﺩق هم هستندﻭلی
ﺪﺷﻤﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻭلاﺩ
الهی ﻮﻋﺘﺮﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭ
ﺗﻬﺠﻴر ﻭ
ﺁﺯﺍﺭ ﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺒﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
مولا ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺎ
ﺟﺪﺍل ﺪﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺒﺪﻋﺖ
ﺍﺳﺖ (ﻣﺘﻥ
ﭙﻴﺎم
ﻮﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﻣﺎم
ﻮﻓﺘﻮﺍﻯ اﻭ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺴؤﻭل
اﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺴﻴﺎسی ﺨﻮﺩ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺎﻟق ﻮﻣﺨﻠﻮق
ﺒﻮﺩﻥ ﻘﺮﺁﻥ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺳﺖ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ فکری
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻔﻠﺴﻔﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ عباﺩﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺪﻋﺖ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳنی ﻮﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺎﻃی ﺮﺍ ﻣﻴﮕﺴﺘﺮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭالّا
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭ ﺳﭙسﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﺮﻳﻌﺖﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ عمل ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﭼﻨﺪ ﭘﻴﺮﻭ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻌﻤﻮم ﻤﺮﺩﻡ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﻭ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ همگان
ﺒﺎ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳنی
ﺮﺍ ﺑﻨﻈﺮ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺘﺮﻭﻳج ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺟﺪﺍل ﻮ ﺟﺪﻝ
ﺑﺤث ﻣﻨﻄقی ﻮ
ﻓﻠﺴفی ﻮ
ﻣﺎﺩﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﻫم ﻨﺒﺮﺩ ﻫﻮﺵ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺮﮐس
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺑﻮﺩ ﺑﺮﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﻭﻫﺮﺩﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﻮﺭ الهی
ﻮ ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻣﻨﻄق
اﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
ﻣﻄﺮح ﻮﺗﺤﻠﻴل
ﻮ ﺍﺳﺘﺪلال
ﻨﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک ﺘﻤﺎم
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺴﻨّﻯ ﻮ ﺷﻴﻌﻰ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﻣﻨﻄ
ث مادی اﺭﺳﻄﻮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺻﺪﺭ ﺍﺳلام
اﻭﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﺑﺪﻋﺖ ﻧﻮ
ﺁﻭﺭﻯ ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻧﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻤﻮﺍﻓﻖ
ﺧﻮﺍﺳته الهی
ﺪﺍﺭند. ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺯ
ﻗﺮﺁﻥ عثماﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺩﻭ قُرّه
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.( ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺒﺪﻋﺖﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
کاﺭﻯ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺳﺎﺋل ﻮﭘﺎﺳخ
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺷﺮﻳک هستند (
ﺩﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻪ
ﻫﺮﺩﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺪﺍ فع ﺤﻘﻮق الهی
ﻮﻗﺮﺁﻥ ﻮﺷﺮﻑ
ﺍﺳلام ﺘﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﺮﺳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻭ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﮔﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﭘﺎﺳخ
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﭘﺎﺳخی
ﻨﻤﻮﺩﻩ ( ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ اﻃلاعی
هم ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﻟقی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ( ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻮ ﺣنی ﻮلاﻳﺖ
ﺧﺎﻟق
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺨﻠﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﮐﺎملاﻥ
الهی ﻨﻴﺰ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﻭم
ﻮ الهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋملا
ﻣﺮگ ﻘﺒب اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺩﺭﻫﺮﻫﺴتی
هر ﮐﺎﺭﻯ ﻮ
ﺃﻣﺮﻯ ﻮﭼﻴﺰﻯ
ﺠﺰ ﺩﺭ ﻣﺸﻴّﺖ الهی
ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﭼﻪ
ﻣﺸﻴتی که
ﻃﺒﻴﻌی ﺒﻨﻈﺮ
ﻣﺎ ﺑﺮﺳﺪ ﻭﻳﺎ
ﻣﺸﻴّتی ﻮﻳﮋﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﺴﻠﻮﻙ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺍﻣﻮﺭ ﺻﻨﻌتی
ﻮ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ غیر
ﺳﻠﻮکی ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻣﺸﻴّﺘﻬﺎﻯ طبیعی
ﻮ ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ الهی
اﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭ
ﺍﺯ ﮐلّ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﻭ کُلّ  ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻓﺮﺍﻃﻴّﻮﻥ
ﺒﺮﺍﻯ کاﻏﺬ ﻭ
ﻣﺮﮐّﺐ ﻭ ﺟﻠﺪ
ﭼﺮﻣﻴﻥ کتاب
ﻘﺮﺁﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯﺑﻬﺸﺖ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ اﺯ ﺃﺯل
ﻨﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺗﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثمان ﺮﺍ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻮﺣنی ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥ
ﻬﻤﻪ
ﺍﻇﻬﺎﺭﺍﺕ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻘﺮﺁﻥ ﺤﺮفی
ﺒﺰﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻤﺎﻳتی
ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯسلوک
الهی ﻮﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃﻖ ﻭﻗﺮﺁﻥ
کتاب ﻤﻮلا علاﻗﻪﺍﻯ
ﻨﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺟﻨگ ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﺸﺮک
ﺁﻣﻴﺰ ﺭﺍ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺠﺎﻫل ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺟﻬﻨمی ﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ عثماﻧﻰ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻳﺎ
ﺑﻄﻮﺭ ﺩﻗﻴق ﻮ
ﮐﺎﻣلی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﻤﻮلا
ﻧﻬﺼﺪ ﻣﻄﻠﺐ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
کرﺩﻩ ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻳﺎ
ﺣﺬﻑ ﻭﺟﺎﺑﺠﺎئی
ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻗﺮﺁﻥ ﻤﻮلا
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺸﺪ ﻭﻗﺮﺁﻥ
عثماﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺰﻭﺭ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺃﻣﻮﻯ
ﺮﺳﻤﻴّﺖ
ﻗﻄﻌﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺳﻴﺎسی
ﻮلاﻳﺖ ﻫﻤﻴﻥ
ﻘﺮﺁﻥ ﻋثماﻥ
ﺮﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.
ﺗﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
طرفداران
سبوک الهی
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻭ
ﮐﺸﺘﻪ ﻧﺸﻮﻧﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
که کارﻯ
ﺑﮑﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﮐﺎفی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻔﻌﻠﻰ
ﮐﻠّﻴﺎﺗی
اﺯﻓﻠﺴﻔﻪ سلوک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣتی ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻨﻴﺰ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
اﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺷﻴﻌﻪ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺷﻴﻌﻪﻋلیّ
ﭽﻬﺎﺭ ﻭﺷﻴﻌﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻨج شعاع
ﺸﻬﻮﺩی
تجلّیات الهی
رﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻀﻮ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ولایت الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﻭ رَبّ ﻭ
ﻣﺮﺑّﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺗﺸﮑﻴلاﺕ
ﺳﻴﺎسی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺪﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ) ﻭﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐسی
ﺨﺎﻟق ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ کلام
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎم کلام
ﻘﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
ﭙﻴﺮ الهی
ﺒﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﮐلام
اﻭ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﮐلامی
الهی ﻮلی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻤﻴل ﺒﻤﺮﺩﻡ.
ﻭﺣنی اﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺨﻄﺎ ﻭ
ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
عثمان ﺪﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺃﻣﺮ ﻣﺴﻠمی
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻦ ﮐﺎﺭﺵ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺮﻭﺭ ﺷﻮﺭﺷﻴﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﻣﺼﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺤﺬﻑ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺣﺮﻭﻑ ﻭ
ﺍﺻﻮﺍﺕ ﻭ ﻧﻮع
ﻘﺮاءت ها
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻘﻮل
اﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
اﺿﺎﻓﺎتی اﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﻤﻮﺩﻩ. ﻭلی
اﺻﺮﺍﺭ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﻣﮑﺎﻥ
اﺿﺎﻓﻪﺍﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
اﺿﺎﻓﻪ
ﺑﻨﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺁﻥ ﻨمی ﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺮﺁﻥ
ﭙﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﻧﺎمی ﺒﺮﺍﻯ
ﻘﺮﺁﻥ ﻨﮕﺬﺍﺭﻳﺪ
( ﮐﻪ ﺧﺎﻟﻖ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﻣﺨﻠﻮﻕ ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎب
ﺘﻤﺎم ﻘﺮﺁﻥ
عثمانی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ
ﻧﺨﺴﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻳﻌنی ﺪﻭ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ قُرّه
ﻫﺎﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺮﺍ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
اﻭلی اﻟﻌﺰم
ﭙﻴﺸﻴﻥ کشف ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴنی کاﻣل الهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺎﻟک ﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ الهی ﺮﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃﻖ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻋﻠﻰّ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺣتی
ﻘﺎﺋم ﺰﻣﺎﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺪﺗﻬﺎ ﺒﺮﺍﻯ
ﻈﻬﻮﺭ ﺍﻭ ﺳﻴﻨﻪ
ﺣﺴﻴنی
ﻤﻴﺰﺩند ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﻘﺎﺋم
اﻭﺭﺍ ﻣﻌﺮفی
ﻨﻤﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی
ﺒﺎﺷﺪ ﺍﻳﻥ
همانی ﺁﻥ
ﻤﻘﺎم الهی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣتی
ﻘﺮﺁﻥ عثمان ﻮ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﺎﻃنی
ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ همگان .ﮐﻪ
ﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
هرﮔﺰ ﺑﺎ ﺟﺒﺮ
ﻭ ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻭ
ﺯﻭﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﻭﻣﺴﻠﺴل
ﺒﺪﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺠﺎﻥ
ﻣﺮﺩم
اﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﮔﻤﺮﺍﻫﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺷﺪ(
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ولایت
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺿلاﻟﺖ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی در
مقام نوع حیوانی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎ
ﻗﺒﻮل ﺒﺮخی
کلام ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﮔﻤﺮﺍهی
اﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭﺣتی
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺠﻬﻨمی ﺠﻬﺎﻧﻮم
ﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍمی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻤﺎﺭﺍ ﺍﺯ
ﮐﺴﺎنی ﻘﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ رَبّ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺩﺭ
ﻏﻴﺐ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ (
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند) ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ اﺯ
ﺳﺎﻋﺘﻰ ( ﻣﺮگ ﻮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻨﺴخ ﻮﻣﺴخ
ﻤﻴﺘﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﮕﺮﺍﻥ ﻮ ﺗﺮس
ﺩﺍﺭﻧﺪ (
ﮐﻪﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺮس
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪﻭﻳﺎ
ﺑﻮﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻃل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ الهی
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﮕﺮﺍﻥ عدم
ﭙﺬﻳﺮﺵ
ﺍﻋﻤﺎل عباﺩﻯ
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻣﺮگ طبیعی
ﺁﻧﺎﻥ ﺳﺮ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻘﻬﺎئی
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺳﺎﻋﺖ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌنی
ﺴﺎﻋﻴﺎﻥ کوﺷﺶ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ.
ﺧﺸﻴﺖ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺮﮐﺸﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ رَبّ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺑّﻯ الهی
ﺁﻧﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴنی
ﺒﻤﻌﺮفی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺷﻔﺎﻕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻨﮕﺮﺍنی
ﻮ ﺗﺮس ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﮐﻮﺷﺶ ﺑﺮﺍﻯ
اﻃﺎﻋﺖ ﮐﺎﻣل
ﭙﻴﺮ الهی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻯ که
ﺍﺯ ﺃﺯل ﺘﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
اﻧﻮﺍع ﺒﺎلا
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻤﺎلاﺕ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﺍﻟﮕﻮﻯ کمال
ﻤﻴﺴّﺮ ﺁﻥ
ﻨﻮع ﺒﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﺒﻨﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺒﺮﻭﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻘﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﻭﻳﺎ
ﻗﺎﺋم ﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺑﻘﻮل ﻤﺴﻴﺢ
ﮔﺒﺮﻳﺎل ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭﻳﺎ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺮﻭح اﻟﺄﻣﻴﻦ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﻮﺩ.
ﻭ ﺭﻭح اﻟﻘﺪس
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺮﺍﺗبی اﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺗﺮس ﺑﻐﻴﺐ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻨﻄق
ﻤﺎﺩﻯ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﺑﻌﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی
ﺘﻤﺎﻣم اﻣﻮﺭ الهی
ﻮﻏﻴﺒﻰ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ
ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻭل
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ اﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
اﻭﻡ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ لاﺯم
ﻮ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺁﻧﺮﺍ ﻓﺮﺍﻫم
کرﺩ ﺗﺎ ﺩﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﻭﺭﻯ
عاﻯ ﻤﺎﺩﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺎ
ﺗﺠﺎرَبّ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭلی ﺪﺭ
ﺍﻣﻮﺭ الهی
ﺸﻨﻴﺪﻥ کاﺭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭘسﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻤﺎلاﺕ ﻭ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ بی
اﻧﺘﻬﺎ ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻧﺴﺎن
ﺒﺸﺮﻯ هزﺍﺭﺍﻥ
ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻫﺮﮐس ﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋﻘل ﻮ
ﺗﺠﺎرَبّ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﭙﺮﻋﺬﺍﺏ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎلا
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺑﺎ
ﺍﺩﻳﺎﻥ اﻭلی
اﻟﻌﺰم ﭙﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ
سوشیانس سوم
زرتشت
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ ﻫم
ﺮﺍﻩ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎ ﻣﺮگ طبیعی
ﻴک ﺮﻭﺡ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﻨﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺒﺪﺗﺮ ﻭﺣتی
ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺰﺷنی
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴخ ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻮ
ﺧﻮک ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﮐﺎملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰﺩﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺘﺪﺭیج ﻮ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣل اﻧﻮﺍﻉ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻭﻳﻥ
ﺒﺪﺭﺳنی گقته
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺗﻮﻟﺪﻯ اﺯ
ﺭﺣﻤﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﺭﺍنی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰﺩﺭﻋﺮﺵ
رَبّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭﻋﺼﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗلاشی
ﺃﺯلی ﺃﺑﺪﻯ
ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺗﻮﻗفی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻋﻘلی ﻮﺻﻔﺎﺕ ﻭﺗﻤﺪﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻨﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﻌﺪﻯ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
کاملاﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﺎم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻧبیِّ ﻨﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ هر
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻳﮑﺼﺪ ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸنی ﺪﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺁﻥ ﺒﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺪ ﺃﻗل
ﺴﻴﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻳک ﺮﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻃﻠﺴم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ کن
ﻔﻴﮑﻮﻥ عاقبت
ﺍﺟﺮﺍ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﻮﺍه ﺒﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ بی
اﻧﺘﻬﺎ ﭼﻪ
ﺷﺪﻥ هاﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل ﻤﻮلاب
رومی ﭼﻨﺎﻥ
ﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻫم ﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻰ ﺁﻳﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ولایت
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﮐﺎملاﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﻣﻮسی ﻮ ﻋﻴسی
هاﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ ولایت
ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺴﻠﻴم
گردند . ﮐﻪ مولا
ﺻﻮﺭﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭح
ﻤﺴﻴح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ مولا
ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣﺪﻳث ﺑﺎلا
ﺍﻣﺎم
ﺒﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺒﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﺎم
ﺨﻠﻴﻔﻪ ﻋﺒّﺎسی
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺷﻮﺭﺵ ﺑﻐﺪﺍﺩ
ﺭﺍ ﺁﺭﺍک کنند .
ﮐﻪ ﻣﺪﺗﻬﺎ
ﭘﻴﺶ ﺧﻠﻔﺎﻯ
عباﺳﻰ ﺍﺯ ﺗﺮس
ﺟﺎﻥ ﻮ ﺭﮊﻳم
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﺎﻣﺮﻩ که
ﺍﺭﺩﻭﮔﺎه نظامی
بودﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻳﺎﺭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺭ ﺁﻥ ﺰﻧﺪگی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻗﺒﺮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
در سامره ﺸﺪ. (
ﺩﺭﺟﻠﺪ89ﺑ بحار
ﺍﺯﺻﻔﺤﻪ۱۲۱
ﺑﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻋﺠﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻘﺮﺁﻥ ﻴﺎﺩ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳثی ﺃﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻋﺠﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻘﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃﻖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
کاﻣل ﻮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ این
معجزات بوده
است . ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩﻡ
ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﮔﺮﻯ
ﺒﺮﭘﺎ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻋﺠﺎﺯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻘﺎﺑﻞ
ﻋﮑﺴﺒﺮﺩﺍﺭﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﭼﻨﺪ
ﺍﻋﺠﺎﺯﻋﻘلی ﻮ
ﻫﻴﻨﻮﺗﻴﺴﻢ
ﻭﺑﺮخی ﻨﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺼﺮﻑ ﺍﻭﻟﻴﺎ.
ﻭالّا ﺗﻤﺎک
ﻤﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻣﻨﻘﻮل اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﻳﺎئی ﺮﺍ
ﺧﺸک ﻜﻨﻨﺪ
ﺗﺎﺳﺎﻣﺮﻯ هاﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺯ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﻔﺮﻋﻮﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺍﺧﺮﺍج اﺯ
ﻣﺼﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﺮﺍﺭﻯ
اﺯﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺤﻘﻴقی ﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺮؤﻳﺎﻫﺎﻯ
اﻓﺮﺍﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺴﻮق ﺒﺪﻫﺪ ﻳﺎ
ﺑﺴﻮﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍ.
ﻭ ﺍﺯ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎی
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﭽﻮﻥ
ﺪﺭ ﺃﺯﻝ ﮐسی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ
ﺗﺠﻠّﻯ
ﺼﻔﺎﺗﻰ ﻭﻧﻮعی
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍح ﻘﺒلا
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﻓﺮﺍﻫم ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺬﺷﺖ.
ﻭلی ﺒﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ
ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ.) ﻭ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ89ﺹ؟ﺑ
بحار): ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺟﺌﻪ ﻭ ﺃﺑﻮ
ﺣﻨﻴﻔﻪ ﺭﺍ
ﻟﻌﻨﺖ ﮐﻨﺪ ( ﮐﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻤﺨﻠﻮق ﻮ ﺧﺎلق
ﺒﻮﺩﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺃﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺬﻫﺐ
ﺣﻨفی ﺪﺭ ﺑﻴﻥ
اﻟﻨﻬﺮﻳﻥ
ﻤﺮﮐﺰ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎنی ﻨﻴﺰ ﺑﺎ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩقﺒﺤثﻭﺣتی
ﻨﻈﺮ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ملاﻣﺖ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﻮﺩﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎل هر مُدّعی
ﺪﻳﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫبی که
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻪ
ﺳﻨّﻯ ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎلک
ﻮﺍﺻل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻘﺮﺍﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺟﺰ
ﻣﺸﺮک
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﻣﺮﺟﺌﻪ ﮔﺮﻭهی
که ﺟﻨﺒﻪ
ﺳﻴﺎسی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ سلوک
الهی ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺂﻳندﻩ
ﻣﻮﮐﻮل ﻮ
ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺳﻔﺴﻄﻪ ﺁﻣﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺳﺒک ﻮ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
الهی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎنی
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﺒﺎ ولایت.
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻳﻤﺎﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺮﺟﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻨﻈﺮﻯ
ﺮﺍ ﻫﺮﮐس
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺭﻭغ ﻨﻴﺰ مُدّعی
ﺸﺪ.ﻭلی اﻳﻤﺎﻥ
عملی ﺒﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ ولایت
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم گفت ﮐلاﻡ
ﺧﺪﺍ ﻏﻴﺮ
ﻣﺨﻠﻮق اﺳﺖ (ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐلام الهی ﭽﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﮐلام ﻘﺮﺁﻥ
ناطقﻮلیّ
اﻟﻬﻰ ﻫم ﺨﺎﻟق
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ
ﺩﻭم الهی اﻭ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎ ﮐﻤک
ﻮ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭﻫم ﻤﺨﻠﻮق اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺃﺯلی و
ﻗﺪﻳم ﺒﻘﺪﻣﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍ ﺣﺮفی
ﻨﺰﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘس ﻗﺪﻣﺖ ﮐلام
اﻭ ﻗﺪﻳم ﻤﻄﻠق
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭ ﺗﮑﺎملاﺕ
ﻧﻮعی اﺭﻭﺍح
ﺒﺎ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻮ
ﻟﻮﺍﺯم ﻮ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻭﺣتی ﺼﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل هر ﻳک
ﺮﺍ ﻗﺒلا
ﻓﺮﺍﻫم کرﺩﻩ
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﻳک
ﺮﻭح ﺮﺍ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮف
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺒﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺭﻭﺍح ﺮﺍ
ﮐﺠﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻗﺒل
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺧﻮﺩش
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫم
ﺨﻄﺎ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭلی ﺼﺪﻫﺎ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﻤﻴﻥ ﺮﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺨﻄﺎئی ﭙﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻨﻬﺎ ﻳک ﺮﻭﺡ
ﻭﭘﺮﻭس
ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺴﺎل
ﻄﻮل کشید ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻣﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺒﺸﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺗﻤﺎم
گذﺷﺘﻪﻫﺎ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎم عظمت
ﺗﺎﺭﻳﺨی ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻫﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍح
ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻤﺎم اﻧﻮﺍع
گیاﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍنی ﺮﺍ
ﻃی کرﺩﻩ ﻭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻔﺼﻮل
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﺎفی
اﻳﻥ ﻨﻮﻉ ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ بی
ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ الهی
ﺒﺮﺗﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ)
ﻭﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ (ﻣﻥ
ﻴﺎ ﺗﻮ) ﺑﺪﺍﻥ
اﻗﺪﺍم کرﺩﻳﻢ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻗﺮاءت
ﮐﺮﺩﻳم ﻮ ﻧﻄق
ﻨﻤﻮﺩﻳم کلام
ﻮ ﺧﻴﺮ ﻭ ﻗﺺّ
ﺍﺳﺖ (ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﻭﺷﻥ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﮐلاﻣﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﮕی
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ.
ﻭلی هرﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل ﻮ
ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی
کنونی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭ ﻗﺮاءﺖ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﮐلام
ﭙﻴﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق کلامی الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻭﻗﺼﺺ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺂﻥ ﺘﻘﺪس ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﺣﮑﺎک ﺴﻠﻮکی
ﻘﺮﺁﻥ ﻭﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﻠّﻰ سلوک
الهی. ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ ﻫﺮ
ﭼﻘﺪﺭ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻳﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭﻫﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺒﺎقی
ﺒﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻌمی
ﺘﻤﺎمی ﻘﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی تا شهود
قائم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم
ﺴﻮﺭﻩﻫﺎ ﺑﻬﺮ
ﻓﺮﺻﺖ ﻭﮐﻠﻤﺎتی
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻗﺼﺺ ﻳﺎ
قصّه ها یا ﻗﺼﺎﺹ
ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺺّ ﺃثر ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻮ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺭﻭﻯ
و تبعیّت ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک اﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ حسینی
ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳل
عباﺩﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﮐﻤک ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐلام
ﺒﺰﺑﺎﻥ ﻮ
ﺑﻘﻠم ﻨﻮﺷﺘﻦ
ﺑﻴﺎﻥ ﻤﺎﺩﻯ
ﺼﻮتی ﻮ ﻧﻮﺷﺘﻨی
ﺤﻘﺎﻳق عقلی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎمی ﻮ ﻭﺣی
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻔﮑﺮ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍع ﺬﻫنی
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺣنی اﮔﺮ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺰﻧﺒﻮﺭ ﻧﻴﺰ
ﻭﺣی ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺄﻧﺒﻴﺎ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺍنی ﭙﺎﮐﺘﺮ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻧی ﺘﺮ
ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺘﺠﻠّﻰ الهی
ﺒﺎلاﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺣﻘﺎﻳق
اﻟﻬﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻟﻮﺩگی ﺮﻭﺍﻥ
ﻭﻧﺎ
ﺭﺳﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺘﻦ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻮ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭﻋﻀلاﺕ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺃﺻل الهی
ﺁﻥ ﺁﺳﻴﺐ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻓﮑﺎﺭﻗﺎﺑل
ﭙﻴﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ
ﺪﺭ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺍﺻﻮﺍﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴم ﺬﻫﻨی
ﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺯﻳﺎﺩ بوده
ﻭلی کلماﺕ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﻟﻐﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﻟﻔﻆ
ﺩﻫﻬﺎ ﻣﻔﻬﻮم
ﻮﻣﻌنی ﻮﺗﺼﻮﺭ
ﺫﻫنی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭﻳﺎ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺎﺷﻴﻢﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻭلی اﻋﺠﺎﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥﻋملا
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﻋﺠﺎﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮبوده ﻭﮐلامی
الهی اﻭﺭﺍ ﻭ
تنها ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻋملا
ﺑﺼﺤﻨﻪﻫﺎﻯ الهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺎﺯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺤﺎل ﺒﻮﺩﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻧﻮﻉ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻭحی ﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم الهی
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺒلا
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﻥ هماﻥ
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻓﺼﺎﺣﺖ ﺑﻴﺎﻥ
عربی ﻘﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﻫﻤﻴﻥ کلام
ﺑﺪﻭﻥ عمل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷند . ﻭالّا
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺒﺰﺑﺎﻥ ﻘﻮم
ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺎنی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﻘﺪس ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﭘس (ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺑﻴﺎﻧﻰ) ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﭼﻮﻥ
ﻤؤثّر تر ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰﻋملا
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩم
ﺒﺎﻳﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
ﻤﻌﺠﺰﺍﺕ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻮﺍﺣﻮﺍلی
ﺸﺒﻴﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
هرﮐﺎﻣل الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﻳﻥ ﺤﺎل ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻌﺪﻯ ﺣتی اﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮالهی
ﺨﻮﻳﺶ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋملا ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻭلیّ الهی ﻮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻠﺐ
ﻳﻘﻴﻥ ﺴﺎﻟک
ﻜﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺗﻮﺳل ﺒﺎ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺩﺭ
ﺣﺎل ﻮﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﻗﺒلا
ﻫﻤﺎﻥ اﺣﻮﺍل
ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻗﺮﻳﺒﺎ ﺳﺎﻟک
ﺒﭽﻪ ﺍﺣﻮﺍلی
ﺘﺎﺯﻩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ هستند
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺣﻮﺍﺩث
ﺯﻣﺎﻥ کرﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮئی ﻤﻮلا
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺮﺍبی
ﺒﺼﺮﻩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺧﺮﺍﺏ
ﺷﺪﻥ ﺒﺼﺮ ﻭ
ﺑﺼﻴﺮﺕ ﻭ
ﺗﺒﺼّﺮﭼﺸم ﺪل
ﺴﺎﻟک ﻮﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻮﺳل عباﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ کم کاﺭ ﻭ
ﻣﻨﺎﻓق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
الّا ﺟﻨگ ﺠﻤﻞ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﻬﺮﻯ ﺮﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻋﻠﺖ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﻳﻥ ﺠﻨﮕﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﻬم
ﻤﻮلا ﺩﺭ ﺁﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﺳﻨّﻯ
ﻴﺎ ﺷﻴﻌی هستند
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺪﺍم ﻮ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺒﺎﺭ
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺣتی ﭙس
ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ عقب
مانده های
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﺩﻟﻴل
ﻨﺒﻮﺕ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﻫﺮ
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻭﮔﻔﺘﻪ ﻭﻯ
ﻤﻴتوﺍﻥ گفت .
ﻣﻬم ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭ
ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻴﺎ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮکی
ﻤﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻴﺎسی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻏﻴﺮﻩ. ﻭﻋملا
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﻳﻥ
ﻮﻋﺪﻩﻫﺎ ﻭﻭﻋﻴﺪﻫﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺸﻴﻌﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﭘﻴﺮ الهی
ﺤﺴﻴنی
ﺒﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻋملا
ﺭﺍﻩ الهی ﺮﺍ
ﭘﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻥ
ﻮﻋﺪﻩﻫﺎی
شهودی ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐسی غیر
ﺻﺎﺩق ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻋﺪﻩﺍﻯ
ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﻭﻋﻴﺪﻫﺎ
ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﮔﺮﻋﻘﻞ ﮐﺎفی
ﻮﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺍﻓﻰ ﻭﻋﺸق
ﺸﺎفی ﻮ ﺻﺒﺮ
ﻧﺎﻓﻰ ﺗﻤﺎم ﺒلاﻳﺎ
ﻭ ﻣﻮﺍنع
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
همّت ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ (ﺣﺘّﻯ
ﺃﻋﻠﻢ) ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
ﺘﺤﻘق ﺸﺮﻃ
کافی ﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻫم کند ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ
ﺑِﺪﺍء ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﻘﺒلی لاﺯﻡ
ﺍﻣﮑﺎﻥ هیچ
ﺘﻮﻓﻴﻘﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻮﺍﻟم
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ الهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
هولناک نا
ﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭپس
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺒﻨﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
عقلی ﻮﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻀﺎﺩ ﺑﺎ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﺸﺨﺼی ﻮﺑﺎ
ﻫﻤﻴﻥ عقل
ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﭙﻴﺮﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﺘﺎﺏ
ﻣﺤﻤﺪ مگر
سلوک ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺵ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻳکی
اﻣﮑﺎﻥ ﺒﻴﺎﻥ
ﺸﻌﺮﻯ ﭽﻮﻥ
ﺣﺎﻓﻆ ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭽﻮﻥ
ﻔﺮﺩﻭﺳﻰ ﻭ
ﻳﻜﻬﺰﺍﺭ ﻭ
ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﺩﻳﻮﺍﻥ ﺸﻌﺮﻯ
عاﺭﻓﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺍﻳﺮﺍنی ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﻳک معجزﻩ
ﺃﺩبی ﻮ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﻪ
ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس
ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ مولا
ﺩﺭ ﺧﻄﺒﻪﻫﺎﻯ
اﻭﺑﺴﻴﺎﺭﻋﻤﻴق
ﻮﻏنیّ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﮐمی اﺯ
ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﮐﺎﻣلی
ﭽﻴﺰﻯ ﻨﻨﻮﺷﺖ
ﻭﻳﺎ ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻭﻯ ﻮﻓﺎ
ﻧﮑﺮﺩ ﮐﻪ
ﺷﻴﻮع ﻮﺗﻌﻤﻴم
ﺒﻴﺎﺑﺪ ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍنی
ﻨﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻨﺘﻘل کنند
ﺑﺎﺯ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﻣﺮﺩﻩ
ﻭﺑﻴﻨﺎ ﮐﺮﺩﻥ
ﻨﺎﺑﻴﻨﺎ ﻭﺣتب
ﺸﮑﺎﻑ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻌنی
ﺴﻠﻮکی
ﻤﻌﺠﺰﺍﺕ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﻨﺎ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻣﺮﺩﻩﺍﻯ
گرﭼﻪ ﻧَﻔَس
نیز ﻤﻴﮑﺸﺪ
ﭼﻮﻥ ﺒﻨﺠﺎﺕ الهی
ﺮﺳﻴﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟکی که
ﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ ﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﻤﺴﻴح هر ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ
ﺒﻴﺪﺍﺭ ﻭ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻗﺼﺪ ﮐم کرﺩﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
عثمان ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭد ﻮﺍﮔﺮ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻗﺮﺁﻥ
ﻤﻮلا ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫم
ﻨﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﻢ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪ الهی
ﻤﻮلا ﻭ
ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺁﻣﻴﺰ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺴﻨّﻯ ﻮ ﺷﻴﻌﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖﻫﺎﻯ
الهی ﻮلاﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﮔﺎهی
ﻨﻈم ﺸﻌﺮﻯ
ﻘﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻌﺮﻫم ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭلی هر ﮐس
ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺎﻧﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺳﺒکی ﻮ ﻧﻈﺎمی
ﺪﺭ ﺟﻤﻠﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮ ﺩل
ﻤﻌﺎﺻﺮﺍﻥ
ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺗﺄثیر
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ
ﻧﻈﺮﺍﻭﺭﺍ ﺟﻠﺐ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺪﻭﺭﺗﺮ
ﻭﺣنی ﺪﺭ ﻣﻠل
ﺪﻳﮕﺮ ﻭ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺃثر
ﺍﻳﻥ اﻋﺠﺎﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
ﺘﺮﺟﻤﻪﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﺍﻳﻨک ﻨﻴﺰ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺯﺑﺎﻥ ﺩﺍﻥ
عربی ﺩﺭک
ﻤﻌنی ﺒﺎﻃنی
ﻘﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭند ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻮﺯﻳک ﻮ
ﻧﻈﺎم ﻨﺴﺒﺘﺎ
ﺷﻌﺮﻯ ﻭﻓﻬم
ﺨﻮﺩﺵ ﺍﺯ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻠﺴفی ﻮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﮔﺮﻭهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻄﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻔﮑﺮﻯ
ﻤﻴﺴﺎﺯﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ عرﺏ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻔﮑﺮﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭک
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻫﺮﮐس
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐلاک
ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﻔﻬﻤﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ علت ﺳوء
ﺘﻔﺎﻫﻤﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﺘلاﻑ
ﻧﻈﺮﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﺴوء ﺘﻔﺎﻫﻢ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺤﺴﻮس ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺣنی
ﻤﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎﻯ
ﺃﺩبی ﻮﻋﺮﺑﻰ
ﻭﺣنی ﻔﻠﺴﻔﻰ ﻭﻣﻨﻄقی
اﺯ ﻗﺮﺁﻥ
عثمانی
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺩﺭﺳتی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺬﻫبی
ﺘﺎﺯﻩ ﻭﻣﺸﺮﻙ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺸﺮگ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺒﺎ ولایت
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻤﺎمی
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث ﺍﻭ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺷﺪنی
کسی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﮐﻪ
ﻗﺒلا ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل ﺁﻥ
ﺨﺒﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻢ. ﻭلی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻡ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺧﺒﺮﻯ
اﺯ ﻣﻌﺮﺍج ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ. ﻭلی
ﺒﻌﺪ ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻡ. ﮐﻪ
ﺟﺴﺎﺭﺗﺎ
ﮔﻔﺘﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺮج ﺤﺎل ﻤﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻣﻌﺮﺍج ﻮ
ﺍﺳﺮاء
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘم
ﻮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻣﻦ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺷﻬﺮﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﺍﻋﺠﺎﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺒﻮﺩ ﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﻋﺠﺎﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ولایت
او ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩﻡ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ ﺩﺭ
ﻧﺰات ﺍُﺧﺮﻯ
ﺩﺭ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﮐﻪ ﺣنی
ﻮﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
الهی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
اﻭﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻢ. ﻭالّا
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺣﻀﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻳﺎ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯالهی
اﻭﺭﺍ ﻋﻈﻤتی
ﺪﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﭼﻨﻴﻥ
ﺪﺭکی ﮐﺮﺩ
ﺍﻳﻥ همانی
اﺣﻮﺍل ﻮ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺗﻤﺎم
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺤﺴﻴنی ﻬﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﭼﻨﻴﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺘﺤﺮﻳﻒ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ ﻧﻘل
ﻨﮑﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺻل ﺒﺎﻃل هستند.
ﺣنی اﮔﺮ
ﺗﻀﺎﺩﻯ ﻫم
ﻤﻮﺭﺩ ﺗﺼﺪﻳق
عقل ﺒﺸﺮﻯ گرﺩﺩ.
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻯ
هاُی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﻨﻘﻮل اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺳﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﮔﺭﻭهی
ﻤﻌﺠﺰﻩﺍﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺮﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﮐﻪﻫم اﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺎﻭﺭﻧﺪﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻭلاﺩ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭ ﺑﻨﻮﻳﺴﻨﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣق نیز ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﭼﻮﻥﻨﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﭼﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺮﺍ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭالّا
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
اﻭلاﺩﺷﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭلی
ﻤؤﻣﻥ ﺒﻤﺤﻤﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ.
ﻭﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
علمی ﻮ ﺩﻳﻥ
ﺸﻨﺎسی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺸﻴﻌﻪ ﻳﺎ
ﺳﻨّﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﻌنی اﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻪ ﺳﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﺩﺭﺟﻠﺪ89 ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﻮﻟﻮ ﺩﺭ
ﺳﻄح ﻘﺸﺮﻯ
ﺗﻤﺎم ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺤﻘﻴقی
ﺠمع ﺁﻭﺭﻯ
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺷﺎﻣل
ﺒﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮑﺪﺍم
ﺒﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃنی
ﻮﺳﻠﻮکی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣﺠﻠﺴﻰ
مطلبی را
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﮐلام
ﺼﻮﻓﻴﻪ ﺍﺳﺖ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ است .
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﺪﻳث واقعی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ولایت ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هستند.)

حدیث 8195 -
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪﻩ (ﺝ89ﺹ175ﺑ
بحار) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻣﺴﺎﻓﺮﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺮ ﺯﻣﻴﻥ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺒﺒﺮﺩ. ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﺷﻤﻥ ﺒﺪﺍﻥ
ﺪﺳﺘﺮﺳﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ (
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺩﻥ
کتاﺏ
ﻗﺮﺁﻥعثمانی بزبان
عربی ﺒﺴﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺪﺷﻤﻥ که ﻋرَبّ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻳﺮﺍﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی ﺨﻄﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺤﺎﻣل ﻘﺮﺁﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ کتاب
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻨﻮﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁنی
ﻔﺮﺍﻫم ﻨﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
عثماﻥ کتاب
ﺸﺪ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﻌﺪ ﺘﻌﻤﻴم
اﺳﺘﻨﺴﺎخ
ﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺨﻠﻔﺎﻯ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺭﻓﺘﻥ اﻭﻟﻴﺎی
الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺠﺒﻬﻪﻫﺎﻯﺠﻨگ
ﻮ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺪﺷﻤﻥ ﻮ
ﺍﺷﻐﺎل ﺸﺪﻩ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺒﻮﺩﻩ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩﻕ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ مولا
ﺑﺤﺒﻬﻪﻫﺎﻯ
ﺠﻨگ
ﻨﻤﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺴﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺪﺷﻤﻦ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺗﺤﺖ
ﻧﻔﻮﺫ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎنی ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺩم گوﺵ
ﺑﺤﺮﻑ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﺣﺮﺍم ﺍﻧﺴﺖ
(ﺝ89ﺹ175 ﺑ بحار) ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻗﺮﺁنی
هم ﻨﺒﻮﺩ. ﺁﻳﺖ
ﺣﻔﻈ ﺸﺪﻩ
ﻣﻌتی ﻘﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﺑﺪﺍﻥ
اﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺨﺖ ﺑﻘﺮﺁﻥ
عثماﻥ ﭽﺴﺒﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻧﺨﻮﺭﺩﻥ
ﺑﻘﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ منظور
پیامبر
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎلله رَبّ الأرباب
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﻮﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺮﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗﻮﻗﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
الله ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﻬﺮ
ﺩﻟﻴلی ﺴﻮﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺿﻮع
ﻤﻬم ﺘﺮﻯ ﭙﻴﺶ
ﺁﻣﺪ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ الهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻴچ
ﺴﻮﮊﻩﺍﻯ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻋث ﺑطلاﻥ
ﺴﻮﮔﻨﺪ ﺍﻭ
ﮔﺮﺩﺪ) ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺝ89ﺹ176ﺑ
بحار) ﻤﻥ
ﻠم ﻴﺴﺘﺸﻒ
ﺑﺎﻟﻘﺮﺁﻥ ﻓلا
ﺷﻔﺎﻩ الله ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺸﻔﺎ
ﻧﮕﻴﺮﺩ ﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﻔﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ (ﻧﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺣی ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﻨﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻏﻴﺮ الهی
اﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ قُرّه
ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺤﺴﻴنی ﺒﺒﻌﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻃﻴّﺐ ﻭ ﻃﺎﻫﺮ
ﻭ ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﮐسی
ﺪﺭﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬس
ﺸﻔﺎ ﻧﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﻣﺬاﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
هر ولایت
ﻓقیهی ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎک ﺒﻬﺸتی
کند ﻣﻄﻤﺌﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮ ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺴﻨﮕﻴﻥ ﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭالّا
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﻘﺮﺁﻥ ﺪﺭ ﺟﻴﺐ
ﻣﺎنع هیچ
ﺤﺎﺩثه ﻭ ﻣﺮﺿی
ﻨﻴﺴﺖ) ﻭ ﻳﺎ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
(ﺝ89ﺹ177 ﺑ بحار):ﺃﺷﺮﺍﻑ
ﺍُﻣّتی ﺤﻤلة
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻭ
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﻠﻴل
ﺍﺷﺮﺍﻑ
ﺍﻣّﺖ ﻣﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺎملاﻥ
ﻘﺮﺁﻥ هستند ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ اﺻﺤﺎﺏ
ﺷﺐ (ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺣﺎﻓﻆ ﻗﺮﺁﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣّﺖ
ﺍﻭم کننده
ﻭﺷﺐ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ الهی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠق ﺒاﺰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺮﻳﻒ ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻴّﺪ
ﻭ ﺷﻴﺪ ﭼﻮﻥ
ﺠﻤﺸﻴﺪ ﻭ
ﺁﺭﻳﺎ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭلاﺩ
الهی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻣﺮﺍﺳم ﻤﻨّﺎ
ﺃﻫل اﻟﺒﻴﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻧﺎم عبد
ﺍﻟﺠﻠﻴل ﺮﺍ
ﺷﺮﻳﻒ ﺟﻠﻴل
ﺨﻄﺎﺏ ﻭ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺤﻀﻮﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﺻﺤﺎﺏ ﺷﺐ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ هستند
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣﺎملاﻥ
ﻘﺮﺁﻥ ﻳﻌنی
ﺼﺎﺣﺐ ﻋﺮﻓﺎن
و ﺃﻫل ﺒﻬﺸﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ(ﺝ89 ﺹ۷۷ﺑ
بحار): ﺤﻤلة
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻋﺮﻓاء ﺃﻫل
اﻟﺠﻨّﻪ ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺭﻩ ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺖ الهی هستند
(ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ولایت
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻬﺸﺘﻰ ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ از مرگ
قبل از مرگ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻋﺎﺭﻑ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ عقل
ﮐﻠّﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ ﻭﺟﻨّﺖ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﺸﺖ
ﻫﻤﺎﻥ گنان
ﺠﻨﺎﻥ هندﻯ
ﻭﻫﻤﺎﻥ
عقلهای الهی
ﻮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﺎﻳق ﺒﺎﻃنی
ﻤﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ اﺳﺖ.
ﺃﻫﻞ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﺃﻫلی
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﻣﻘﻴم
ﺠﺎﻯ ﻣﻘﺪسی
ﻮﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻳﺪﻧﺪ ﻭلی
ﺒﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ او
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
مجسّم روح
الهی محمد را ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ)
ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺨﻮﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻘﺴﻴم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. (ﺝ89ﺹ178ﺑ
بحار): ﻘُﺮﺍء
اﻟﻘﺮﺁﻥ
ثلاثة ﺭﺟل
ﻘﺮﺃ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻔﺎﺗّﺨﺬﻩ
ﺑﻀﺎعة
ﻭﺍﺳﺘﺪﺭﺑﻪ
ﺍﻟﻤﻠﻮﻙ
ﻭﺍﺳﺘﻄﺎﻟﺒﻪ
ﻋلی اﻟﻨﺎس ﻭ
ﺭﺟل ﻘﺮﺃ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻔﺤﻔﻈ ﺤﺮﻭﻓﻪ
ﻭﺿیّع ﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻭ ﺭﺟﻞ ﻗﺮﺃ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻮ
ﻭضع ﺪﻭاء اﻟﻘﺮﺁﻥ
علی ﺪﺍﺋﻪ
ﻭﺃﺳﻬﺮ ﺑﻪ
ﻟﻴﻠﻪ ﻭﺃﻇﻤﺄ
ﺑﻪ ﻧﻬﺎﺭﻩ ﻭ
ﺃﻗﺎم ﺒﻪ فی
ﻤﺴﺎﺟﺪﻩ ﻭ
ﺗﺠﺎفی ﺒﻪ ﻋﻥ
ﻔﺮﺍﺷﻪ
ﻓﺒﺎؤﻟﺌک
ﻴﺪفع الله عرّ
ﻭ ﺟل اﻟﺒلاء
ﻭﺑﺎؤﻟﺌک
ﻴﺪﻳل الله ﻣﻥ
اﻟﺄﻋﺪاء ﻭ
ﺑﺎؤﻟﺌک
ﻴﻨﺰّل الله
ﺍﻟﻐﻴث ﻣﻥ
اﻟﺴﻤاء ﻓﻮالله
ﻟﻬؤلاء فی
ﻘُﺮّاء
اﻟﻘﺮﺁﻥ ﺃعرّ
ﻣﻥ اﻟﮑﺒﺮﻳﺖ
ﺍﻟﺄﺣﻤﺮ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻘﺮﺁﻥ ﺴﻪ
ﮔﺮﻭﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ عثماﻧﻰ
ﻭﻳﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃﻖ ولایت الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﻤﻮلا
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
ولیّ الهی
ﺒﺮﺍﻯ هر ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ کالا
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮ
ﻣﺮﺩم ﺪﺳﺖ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻮﺗﺤﮑّم ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎم ﺤﺮﻭﻑ
ﺁﻥ ﺤﻔﻈ ﻨﻤﻮﺩ
ﻭلی ﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎم ﺁﻧﺮﺍ
ﺿﺎیع کرﺩ ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻨﻤﻮﺩ.
ﻭﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺪﺍﺭﻭﻯ ﺒﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﮐﻪ
ﺷﺒﻬﺎ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺗﺸﻨﻪ ﻭﺩﺭ
ﻣﺴﺠﺪ (عرّﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮکی ﺠﺎﻯ
ﺴﺠﻮﺩ دائم ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺍﺯ
ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
باﺷﺪ. (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮلاﻳﺖ ﻭ ﮐﺎملاﻥ)
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑلا
ﺭﺍ ﺩﻓﻊ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺎﺭﺍﻥ ﻨﺎﺯﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﻭ ناجی
ﮐﻤک ﺁﺳﻤﺎنی
ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺪ)
ﻭلی ﺒﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ (ﮔﺮﻭﻩ
ﺳﻮﻡ) ﻧﺎﺩﺭ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﮐﺒﺮﻳﺖ
ﺃﺣﻤﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻮ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ ﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﻧﻔس ﺃﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ هاﻯ
ﺠﺴﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیر
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺸﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻨﻬﺎئی ﻮ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺴﺨﺖ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻭﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺭﻭﺯﻩ ﺩﺍﺭ
بودن ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭعرّﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻏﻠﺐ ﭼﻮﻥ
گوﺩﺍل ﻘﺒﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍ ﻭ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥگرم
ﻤﻨﺰﻭﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﺸﻨﮕی ﻮ بی
ﺁبی ﻮ ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻘﺮاءﺖ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ کتاب
ﻗﺮﺁﻥ عثمانی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ همان قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻯ
ﺴﺠﻮﺩ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ الهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﺮک
ﺮﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺭﻓﺎﻩ ﻃلبی
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﺸﻬﻮﺕ ﻃﻠبی
اﺳﺖ. ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ عرّ ﻭ
ﺟل ﺒلاﻳﺎﻯ طبیعی
اﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺗفع ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑلاﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺬﮐّﺮ الهی ﻮ
ﺗﻮﺳل اﺯ ﻭﻯ
ﻤﺮﺗفع
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻥ
کاﺭﺷﺎﻥ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺭﺍﻥ
اﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻏﺬﺍ ﻭ ﺳبزﻩ
ﺯﺍﺭﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻫﺴتی
ﺬﺭّﻩﺍﻯ غذﺍ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﻮ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ
ﺧﺎک ﺪﺭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ که
ﻣﻮﺍﺩ ﻏﺬﺍئی
ﺪﺭﺳﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ هر
ﺩﻭ ﺭﺍﺑﺨﻮﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ سلوک
الهی ﻧﺒﻮﺩ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ
ﻫﺴتی ﻤﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻧﺒﻮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣتی ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻭ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺘﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟم
ﺃثیرﻯ ﻮ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ
اﺭﻭﺍحی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟل
ﺘﮑﺎﻣل ﻨﻮعی
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﺯ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺷﻴﻤﻴﺎئی ﻮ
ﺍﺳﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺃﻣﻴﻨﻪ ﮊﻧﻬﺎ
ﻭ
ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﻮﺍع گیاهی
ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺘﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
یک ﺮﻭح فردی
ﻤﻮﻓق اﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم هست ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ پس از مرگ
قبل از مرگ
ﭼﻮﻥ کبریت
ﺳﺮخ ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻨﺎﺩﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻳکی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ
ﺻﺎﺩق ﻤﻌﺮف ی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﻴﺮ الهی
ﻮ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
ﺰﻧﺪﻩ ﻭﺣتی
ﻘﺎﺋم ﺰﻣﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻜﻪ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺳﻴﻨﻪ
ﺯنی ﺤﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺰﻳﺎﺭﺕ ﻗﺒﺮ
ﺣﺴﻴﻥ اﻭ ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭ ﺗﻨﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻗﺒﺮ
ﺍﺭﻭﺍح ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺒلا
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ اﺯ ﺁﻥ
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ الهی
ﺘﻮﻟﺪ ﺩﻭم الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻗﺮاءﺖ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗلاﻭﺕ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺘﻠﻮ
ﺍلاﺧﺮﻯ
ﻮﺑﺪﻧﺒﺎﻟﻬﻢ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺠﻬﺶ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺮﻭح
اﻟﻘﺪُس
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
عباﺩﺕ ﺑﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
عثماﻥ ﺒﻮﺩ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫم
ﺒﺎﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
دیگر ﻨﺒﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ ﺷﺮﻃ لاﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﻔﻬﻢ
معانی ﺑﺎﻃنی
ﻘﺮﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ (إﺩﺭﺍﺭ)
ﺍﺯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺣﻘﻮ ق
ﻤﺎﻫﻴﺎﻧﻪ ﻭ
ﭘﻮل گرﻓﺘﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪﻋملا
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﻣﻄیع ﺁﻥ
ﭙﺎﺩﺷﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻭ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ89ﺹ178ﺑ
بحار): ﻘﺎل ﺮﺳﻮل الله
لا ﻳﻌﺬّﺏ الله
ﻗﻠﺒﺎ ﻭعی
اﻟﻘﺮﺁﻥ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻠبی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﮔﻨﺠﺎﻳﺶ ﻭ
ﻓﻬم ﺪﺍﺷﺖ
ﻫﺮﮔﺰﻋﺬﺍﺏ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
(ﻗﻠﺐ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
ﻭﺟﺎﺋﻴﮑﻪ ﺍﻧﻘلاﺏ
ﺷﺨﺼﻴتی ﺴﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﮐﺎﺳﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺑﺎ
ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﺒﺎﻃنی ﻘﺮﺁﻥ
ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺳلاﻣﻰ
ﻫﻤﮕی ﻤُﺘّکی
ﺒﻘﺮﺁﻥ ﻮ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﻣﺬﻫبی ﻮ
ﺧﺮﺍﻓﺎتی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌنی
ﺒﻴﺪﺍﺭﻯ ﺪل
ﺪﺭ ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻭَعی
ﻨﻴﺰ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻮﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﻮ
ﻓﻬم ﺪﺭﻙ
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌتی
گنجاﻳﺶ ﻭ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﻭ
ﻇﺮﻑ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺘﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮخی
ﺒﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻈﺮﻓﻴّﺖﻋﻘلی
ﻮﻋﺎﻃفی ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻮ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
قائم
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻋﺬﺍﺏالهی
ﻨﻴﺰ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣتی
همین ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺎ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺁﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﭙُﺮﻋﺬﺍﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻣﻮﺯﻯ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻋﺬﺍﺏ ﻭ
ﺳﺨﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ
ﺭﺍﺣتی که
ﺟﺪّﻳتی ﺪﺭ ﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﻋﺬﺍﺏ ﻋﮑس
ﻋَﺬﺏ ﮔﻮﺍﺭﺍئی
اﺳﺖ ﻭﺟﻬﻨﻢ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺠﻬﺎﻧﻮم
یونانی ﺠﻬﺎﻥ ﻭ
ﺣتی ﺒﺮﺍﻯ کاملاﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﻬﺸتی
ﺪﺍغ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎلی که
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﻬﻨم ﺨُﻨک
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻋﻘل
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ
ﭙﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ الهی
ﻴک ﺴﺎﻟک ﻮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﻨﻬﺎ علاﻣﺖ
ﺗﻮﻓﻴق ﻮ
ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺃﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺧلاق ﻮ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻫﻤﻴﻥ عقل اﺳﺖ.
ﻭﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ( ج89 ﺹ 178 ﺑ
بحار) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ: ﺼﻨﻔﺎﻥ
ﻤﻥ اُﻣّﺘﻰ ﺍﺫﺍ
ﺻﻠﺤﺎ ﺻﻠﺤﺖ
ﺍﻣّﺘﻰ ﻭ ﺍﺫﺍ
ﻓﺴﺪﺍ ﻓﺴﺪﺕ
ﺍﻣّﺘﻰ ﺍلاﻣﺮاء
ﻭ ﺍﻟﻘُﺮاء ﺩﻭ
ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺯ
ﺍﻣّﺖ ﻣﻦ ﺍﮔﺮ
ﺻﺎﻟح ﺸﺪﻧﺪ
ﺍﻣّﺖ ﻣﻥ ﻨﻴﺰ
ﺻﺎﻟح
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻓﺎﺳﺪ
ﺷﺪﻧﺪ تمام
ﺍﻣّﺖ ﻣﻥ ﻨﻴﺰ
ﻓﺎﺳﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﻣﺮاء ﻮ ﻗﺮاء
ﻤﻴﺒﺎﺷند .(ﺍﻣّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻭم
ﻮ ﻫﻮم کنندﻩ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ ولایت
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ هستند. ﻭ الّا
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک
اُﻣّﺖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻣّﺖ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺍُﻣَﺮﺍء ﻭ
ﻗُﺮّاء ﻔﺎﺳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺠﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻗﺸﺮﻯگرﻯ
هاﻯ ﺒﺎ ﻫﺮ ولایت
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﺳﻨّﻯ ﻴﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎم ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ ﻭ
ﺍﺯﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻨﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﺭﻭح
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺪﺍﻥ اﻧﻮﺍع
ﺘﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ اﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﭘس ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک ﺘﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﺎلا
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻣﺮاء اﻣﺮ
ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭ
ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺴﻴﺎﺳﻰ ﻭﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺴﻠﻄ ﺒﺮﻳک
ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻮ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻨﻈﺎمی ﻮ ﺳﻴﺎسی
ﻮ ﺩﻳنی
ﻤﺬﻫﺒﻰ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻯ غیر
ﺍﺯ ﻓﺎﺳﺪ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻮﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺷﺮک
ﻨﻤﻮﺩﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻣﻴﺮﺍﻥ
ﺻﺎﻟح اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﻤﻌﺮﻓی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺻﺎﻟح هستند
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺘﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻥ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭﻗُﺮّاء
ﻗﺮﺁﻥ ﺨﻮﻥ
ﺒﺮﺳﺮ ﻗﺒﺮﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ قُرّه
ﮔﻴﺮﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﮔﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮلاﻳﺖ الهی
ﺨﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺟﺰ ﻓﺴﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺍصلاح ﻮ
ﺻﺎﻟح ﺸﺪﻥ ﺑﺎ صلاﺣﻴّﺖ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﻭﺳﺎﻟم ﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻘﺮﺁﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
(ﺝ89ﺹ179 بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻟﻘُﺮّاء
ثلاثة ﻗﺎﺭئ
ﻘﺮأ ٴﻠﻴﺴﺘﺪﺭ
ﺑﻪ ﺍﻟﻤﻠﻮﻙ
ﻭﻳﺴﻄﻴل ﺒﻪ
ﻋلی اﻟﻨﺎس
ﻓﺬﻟگ ﺃﻫل
اﻟﻨﺎﺭ ﻭﻗﺎﺭئ
ﻘﺮأ اﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻔﺤﻔﻈ ﺤﺮﻭﻓﻪ
ﻭﺿیّع ﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻓﺬﺍک ﻤﻥ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻭﻗﺎﺭئ ﻘرأ
ﻔﺎﺳﺘﺘﺮ ﺑﻪ
ﺗﺤﺖ ﺑﺮﻧﺴﻪ
ﻓﻬﻮ ﻳﻌﻤل
ﺒﻤﺤﮑمة ﻭ
ﻳؤﻣﻥ
ﺒﻤﺘﺸﺎﺑﻬﻪ ﻭ
ﻳﻘﻴم
ﻔﺮﺍﻳﻀﻪ ﻭ
ﻳﺤلّ حلاﻟﻪ
ﻭﻳﺤﺮّم
ﺤﺮﺍﻣﻪ ﻓﻬﺬﺍ
ﻣﻤّﻥ ﻴﻨﻘﺬﻩ الله
ﻣﻦ ﻣﻀلاﺕ
ﺍﻟﻔﺘﻦ ﻭﻫﻮ
ﻣﻥ ﺃﻫل
اﻟﺠﻨّﻪ
ﻭﻳﺸفّع ﻔﻴﻤﻥ
ﺸاء
ﮐﻪ ﻗﺎﺭﻳﺎﻥ
ﻘﺮﺁﻥ ( ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺘﻈﺎﻫﺮﺍﻥ
ﺪﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
ﻘﺸﺮﻯﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺨﻮﺍﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺟﺪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺣﺎل
ﺨﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭالّا
قُرّه ﮔﻴﺮﺍﻥ
ﺴﺎﻟﻚ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ غیر الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ( ﺑﻌﺪ
ﺗﺫﮐﺮ
ﻗﺎﺭﻳﺎﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﻣﺎل اﺯ
ﭘﺎﺩﺍﺷﺎﻫﺎﻥ ﻮ
ﻳﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮ ﻣﺮﺩم ﺪﺳﺖ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻮ
ﺗﺤﮑم
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭﻯ اﻳﻨﺎﻥ
ﺟﻬﻨمی ﺪﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻥ ﺪﻳﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﻣﺮﺩم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭالّا
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯ ﺍﻣّﺖ ﻭ
ﺍﻭم کنندﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ) ﻳکی
ﺁﻥ ﻘﺎﺭﻯ
ﻘﺮﺁﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫند اﺯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ( ﻭ
ﺩﻭﻟﺖ ﻭ
ﻣﺘﻨﻔّﺬﺍﻥ)
ﺍﺩﺭﺍﺭ ﻭ
ﺣﻘﻮق ثاﺑتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ( ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺳﺖ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ (ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻮ ﺗﺤﮑّم ﻮ
ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ) ﭘس
ﭼﻨﻴﻥ
ﻘﺎﺭﻳﺎﻧﻰ
ﺃﻫل ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺟﻬﻨم هستند ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺁﻥ
ﻘﺎﺭﻳﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺣتی ﺘﻤﺎمی
کلماﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭﺣﻔﻈ هستند.
ﻭلی ﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎم ﺁﻧﺮﺍ
ﺿﺎیع ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺃﻫل ﺁﺗﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺣﺪﻭﺩﻯ
که ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﺮﺁﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪﻥ
ﺪﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﻣثلا
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺠﻮﻳﺪ ﻭ ﺧﻮﺵ
الحان ﺻﺪﺍئی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺍﺩﺍﻯ عربی
ﺪﺭﺳتی اﺯ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺮﻩ
ﮔﻴﺮ ﺑﺎ ولایت
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎم ﺴﻠﻮک
ﺮﺍ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ الهی
ﺮﻋﺎﻳﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭالّا
ﺍﺣﮑﺎم کتاﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺄﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﺼﻴل
اﻣﻮﺭ ﮐﻠّﻯ ﻘﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﻫﻤﺎﻥ کاﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ولایت
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺁﻥ ﻘﺎﺭﻯ
ﻘﺮﺁﻥ ﮐﻪ ﺯﻳﺮ
ﮐلاﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﺨفی اﺳﺖ. ﺃﻫﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺮﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻮ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﻘﺮﺁﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟکی اﺳﺖ ﺩﺭ
عرّﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﻘﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﺒﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی
ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﻭ ﺁﺭﺍﻡ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺤﮑم
ﻘﺮﺁﻥ عمل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ( ﺍﻣﺎم
ﻈﺎﻫﺮﺍ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻮﺑﺮﺍﻯ عوﺍم
ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩﺵ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻃﺒﻘﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺗﺼﺮﻳح کند ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﺐ ﺁﺯﺍﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﻣﺤﮑم ﻘﺮﺁﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺍﺣﮑﺎم ﺪﻳنی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﮕی کلّی و
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺃﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻘﻮل ﺨﻮﺩ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﮐﻠّﻯ ﺮﺍ
ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﻤﻘﺮﺭﺍﺕ ﺟﺰئی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﺣﮑﺎم
ﺪﺳﺘﻮﺭﻯ ﺒﮑﻥ
ﻮ ﻣﮑﻥ ﭙﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻋﻤل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺃﻣﺎﻥ ﻮ
ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻬﺎﺕ
ﺁﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﺑﺪﺍﻥ
ﻨﺰﺩﻳک
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﻮﺭﻯ که
ﺷﺒﻴﻪ ﺍﺣﮑﺎم
ﺪﻳنی هستند.
ﭘس ﭼﺮﺍ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ الّا
ﺗﻤثیلاﺕ
ﻗﺮﺁﻥ که
ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺍﻯ عمل
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻬﻤﻴﺪﻥ
اﺳﺖ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ هستند
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺑﺎ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ ﺗﺎ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻌﻠﻮم کند .
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮخی
اﺣﻮﺍل هست ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺷﻬﻮﺩ واقعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی
ﺒﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺗﺄﻭﻳل ﻮ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻭﻣﻌﺎنی
کلام الهی ﻮ
ﺭؤﻳﺎئی ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭﺳتی
ﺒﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﺗﻮﺳّل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭ ﻓﺮﺍﺋﺾ ﻭ
ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ (
ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
اﺣﮑﺎﻡ کلّی
کتاﺏ ﻗﺮﺁﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ لاﺯم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻤثال
ﺪﺳﺘﻮﺭ صلاﺕ ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻫﺴﺖ
ﺍﻣﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭ
ﭼﻘﺪﺭ؟ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﮐﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺤتی اﮔﺮ ﺑﻨﻘل
اﺧﺒﺎﺭﻯ اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎلی که
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﻄﻮﺭﻯ که
ﺑﺸﻤﺎ صلاﺕ
ﻣﻴﺁﻣﻮﺯﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻴﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣلی ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻫﺮ ﺟﻮﺭ ﻭﻫﺮ
ﻗﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎم ﺼﺎﺩﺭ
کند . ﻭ ﺳﺎﻟک
ﺠﺰ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ) ﻭ ﺣلاﻝ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣلال
کند ( ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺣلال
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺣلال ﺒﺎﺷﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺣلال کند و
اجرا نماید ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐلام
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻘل کلام ﺑﺎﺯ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﺷﺮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺣﺮﺍم ﺁﻧﺮﺍ
ﺣﺮﺍم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍم
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺣلال و مجاز
هم ﺒﻮﺩ
ﻭﺿﺮﻭﺭتی
ﻨﺪﺍﺷﺖ ﺑﺎﺯ
ﺑﺪﺍﻥ کاﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺣلال ﻴﻌنی
ﻤﺠﺎﺯ ﻭ ﻗﺎﺑل
اﺟﺮﺍ ﻭلی
ﻮﺍﺟﺐ ﺍلاﺟﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳﺦ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺑﺪﺭﺳﺖ
ﻳﺎ ﻏﻠﻄ ﺤﺮﺍم
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺣلال
کرﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻗﻨﺪ ﺍﻧﮕﻠیسی
را ﺣﺮﺍم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﺴﮓ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺎ ﻫم کناﺭ
ﺁﻣﺪﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻗﻨﺪ
ﭼﻮﻥ اﺯ ﺁﺏ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻃﺎﻫﺮ میشود .
ﻗﻨﺪ ﻭ ﺁﺏ
ﺩﺷﻤﻥ
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ)
ﻭﺍﻳﻥ کسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻭ ﺁﺷﻮﺏﻫﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی
ﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ (
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻓﺮﺻﺖ
سلوک الهی ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ اﺯ
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﻘﺮﺁﻥ
ﺨﻮﺍﻥ ﻘﺮﻩ
ﮔﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻴﺰ
ﺟﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ گرﻭﻩ
ﺍﺯ ﺃﻫل ﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺣتی هرﮐس ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
( ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺳﺖ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺒﺮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎنی
ﺮﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﻭ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺩﺭ
ﺷفع ﻮ ﺟﻔﺖ ﻭ
ﻫﻤﺴﻔﺮ الهی
ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻭ ﻃﺮﻑ
ﺷﺘﺮ ﻧﺸﺴﺘﻦ
ﻫﺮﻣﺴﺎﻓﺮﻯ
ﺸﻔیع لاﺯم ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: (ﺝ89 ﺹ180۱
بحار): ﻤﻥ ﺪﺧل الاﺳلام
ﻄﺎﺋﻌﺎ ﻭ ﻗﺮﺃ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻈﺎﻫﺮﺍ ﻓﻠﻪ
فی کلّ ﺴنة
ﻣﺎﺋﺘﺎ
ﺩﻳﻨﺎﺭ ﻓﻰ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﺎل
اﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻦ
ﺍﻥ ﻤنع فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺃﺧﺬﻫﺎ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة
ﻭﺍﻓیة ﺃﺣﻮج
ﻤﺎ
ﻳﮑﻮﻥﺎﻟﻴﻬﺎ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺩﺍﺧل اﺳلام
ﺸﺪ ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﻇﺎﻫﺮ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﺳﺎل
ﺪﻭﻳﺴﺖ
ﺩﻳﻨﺎﺭ ﺣﻘﻮق
اﺯ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﺎل
ﻤﺴﻠﻤﻴﻥ
ﺪﺍﺭﺩ (ﻣﻨﻈﻮﺭﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺣﻘﻮق
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺸﻮﻧﺪ.
ﭘس ﺧﻮﺩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ که
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻥ ﭽﻪ ﺣﻘﻮقی
ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﻌﻤﻮلا ﻫﻴج
ﺠﺎﻯ ﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﺣﻘﻮﻗﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻣﺎﻟﻴﺎتی
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭلی
ﺨﻠﻔﺎﻯ اﻣﻮﻯ
ﻮ ﻋﺒّﺎسی که
ﺑﻨﺎﻡ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺟﻬﺎﻥ اﺳلاﻡ
ﺗﺎ ﺍﻭﺍﺳﻄ
اﺭﻭﭘﺎ ﺩﺭﻏرَبّ
ﻭ ﺍﻭﺍﺳﻄ ﭽﻴﻥ
ﺪﺭ ﺷﺮق
ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺟﻬﺎﻥ ﺮﺍ
ﻏﺎﺭﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣق ﺴﺮﺑﺎﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺒﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﻘﻮﻕ ﻭ
ﻣﺰﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺧﻤس ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻠﻴﻔﻪ
ﺑﺪﻫند .ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺃﻧﺒﺎﺭ ﻃلا ﻭ
ﺍﺷﻴاء ﻘﻴﻤتی
ﺪﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻭ
ﺷﺎم ﻮ ﺑﻐﺪﺍﺩ
ﺟمع گرﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻘﺴﻴم
ﺪﻭﻳﺴﺖ
ﺩﻳﻨﺎﺭ ﻃلا
ﺑﻬﺮﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮔﺮﻫﺮﮐسی ﻴک
ﻤﻘﺪﺍﺭ ثرﻭﺕ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ
ﺍﺧﺘلال ﺒﺰﺭگی
ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﮐسی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺧﺪﻣﺖ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﺰﺩ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ. ﻭلی
اﻣﺎم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﺎﻝ ولایت
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻥ
ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ ﺧﻤس ﻭ
ﺯﮐﺎﺗﻰ ﻭ
ﺑﻬﺮﻋﻨﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ
ﭙﻮﻟﻬﺎ ﺧﺮج
ﺨﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺸﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﭘﺬﻳﺮﺍﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺘﺤﺒﻴبی
ﻮﺗﺒﻠیغ ﺪﺭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ) ﻭ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﺎل ﺪﻭﻟتی
ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺧلاﻓﺖ
مولا ﻫﻤﻪ ﺷﺐ
ﻣﺮﺍﺳم
ﺠﺎﺭﻭﺏ ﮐﺮﺩﻥ
ﺒﻴﺖ ﺍﻟﻤﺎل ﻮ
ﺩﺍﺭ ﺍﻟﺨلاﻓﻪ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ
ﻣﺮﺩم اﻧﺠﺎم
ﻣﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻫﻤﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭ
ﺑﺴﺎﻃ ﺨلاﻓﺖ
مولا ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻘﺴﻴم گرﺩﺩ)
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﺤق ﺮﺍ ﺑﻮﻯ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺪﻫﻨﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﺎﻣلی ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ (ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻌﻤﻮلا
ﭘﻮلی ﺪﺍﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻮ ﺧﺎﺩﻣﺎﻥ
ﺧﻠﻔﺎ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻳﻥ
ﺪﺍﺩﻩ الهی
ﻨﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮐﻤﺎلاﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣل
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻴﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
کرامات
بالفعل
ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ هست
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺁﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻭﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﻫﺮﮐس
ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﺎﻟﺺ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﺎﺯﺍﺭﻯ ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﻮﺩﺩﻳﺪم
گرﭼﻪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﻮ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻔﺮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﻘﺶ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﻴﺪﻫند ﺗﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺘﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭﻳﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺃثر
ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ ﻮ ﻳﺎ
علاﺋم ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺒﺎ
ﺗﺮﺳﻴم هندسی
اﺳﻴﺪﻫﺎﻯ
اﻣﻴﻨﻪ( دی ان أ
) ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪ
ﺑﻴﻤثال ﻮ
ﻧﻈﻴﺮ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﭘﻠﻴسی هرکی
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ) ﻭ مولا
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ89ﺹ180ﺑ
بحار) ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﻮ ﻧﻘل اﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ: اﻥ فی
ﺠﻬﻨم ﺮﺣی
ﺘﻄﺤﻦ ﺃﻓلا
ﺗﺴﺄﻟﻮنی ﻤﺎ
ﻃﺤﻨﻬﺎ؟ ﻓقیل
ﻠﻪ ﻓﻤﺎ
ﻃﺤﻨﻬﺎ ﻳﺎ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ؟
ﻗﺎﻝ ﺍﻟﻌﻠﻤاء
ﺎﻟﻔﺠﺮة ﻭ ﺍﻟﻘُﺮّاء
اﻟﻔﺴقة
ﻭﺍﻟﺠﺒﺎﺑﺮة
ﺍﻟﻈﻠمة ﻭ
ﺍﻟﻮﺯﺭاء اﻟﺨﻮنة
ﻭ ﺍﻟﻌﺮﻓاء
اﻟﮑﺬبة ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻬﻨم
ﺁﺳﻴﺎبی هست. و
ﺁﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺁﺳﻴﺎﺏ ﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺁﺳﻴﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ؟
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺁﺭﻯ. ﻭمولا
ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻔﺎﺟﺮ(
ﮐﻪ ﻣﺪﻋﻰ
ﻋﻠﻮم الهی ﻴﻮ
ﺩﻳنی هستند.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ هر ولایت
ﻓﻘﻴﻪ ﻏﻴﺮ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺳﻨّﻯ ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
شخصﻋﺎﻟﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬﻰ
ﻭدارنده
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ. ﻭ ﮐﺎملاﻥ
الهی اﻟﺒﺘﻪ
ﻓﺴﺎﺩﻯ اﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭالّا
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻨﻤﻴﺸﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣتی ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ
ﻃﺒﻴﻌی ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻌﺼﻮم اﺯ هر
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻣﻌﺼﻴتی هستند.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ولایت
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﻄیع هر ولایت
ﻓﻘﻴﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻳﺎ ﺩﮐّﺎﻥ
ﻤﺬﻫبی ﺒﺎﺯ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭنان
ﺩﻳﻥ ﺒﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﻭﻫﻴچ کدﺍم کاﺭ
ﻭ ﮐﺴﺒی
ﻴﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻟﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺗﻠﺒﻴس ﻭ
ﻟﺒﺎس ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﻮ ﺷﺮک ﻮ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﻭ ﺭﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﻤﺪﺍﻭم هستند.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻔﺎﺟﺮ
ﻓﺎﺳﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﻘق
کرﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ
ﻣﻨﻔﺠﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺸﺪﺕ ﺩﺭ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﻨﺪ)
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻗﺎﺭﻳﺎﻥ
ﻔﺎﺳق هستند (
ﺍﮔﺮ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻔﻬم
ﺁﻥ ﺒﮑﻨﺪ. ولیّ
ﻓﺎﺳﺪ ﺩﺭ ﺍﺧلاق
ﻮ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﺴﺨﺖ
ﻭ ﺁﺳﻴﺎﺏ ﺷﺪﻥ
ﺪﺭ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی ﭙُﺮ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎتی
ﺒﺎ ولایت
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ الهی ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭلی ﺴﺮﮐشی ﻮ ﺧلاﻑ
ﮐﺎﺭﻯ اﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ بی اﻋﺘﻨﺎئی
ﻮ ﺩﺳﺖ کم
گرﻓﺘﻥ ﭙﻴﺮ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﮑم ﻤﻨﺎﻓق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺪ
ﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ الهی
ﻴﺨﺎﺹﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺮکس ﻭ ﻣﻨﺎﻓق
ﻮ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺸﮑﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻓﺴﻖ
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﺴک
ﻮﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻮﻋﻘﺎﺏ روح ﺩﺭ
عقبه های ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﺟﺒّﺎﺭﺍﻥ
ﺴﺘﻤﮕﺮ ﻇﺎﻟﻢ (
ﺯﻭﺭ ﮔﻮﻳﺎﻥ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﭼﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﺣﮑﺎم ﻮ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﻭ
ﺯﻭﺭ ﻣﻨﺪﺍﻥ
ﭽﻤﺎﻕ ﺩﺍﺭ ﻭ
ﭼﺎﻗﻮکس ﻭ
ﮔﺮﺩﻥ کلفت ﮐﻪ
ﻣﺮﺩم اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ.
ﺟﺒّﺎﺭ
ﺳﺘﻤﮕﺮ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺟﺒّﺎﺭﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺟﺒﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﺄﻣﺮﻳﻦ ﻧﻪ
ﺟﺒﺮاست ﻭﻧﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭﻳﺎ
ﻫم ﺠﺒﺮ ﻭﻫم
اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻭﻇﺎﻳﻒ الهی
ﺮﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺟﺒّﺎﺭ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺘﺠﺒﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ کننده
ﻭ ﺷﮑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
علاج ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻭﺯﻳﺮﺍﻥ
ﺨﺎﺋﻦ ( ﺍﮔﺮ
ﻭﺯﻳﺮﺍﻥ
ﺒﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮐس
ﺑﻬﺮﮐس ﭘس اﺯ
ﺗﻌﻬﺪ
ﺑﻮﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ کم
اﻳﻤﺎﻥ ﺪﺭ ولایت
ﮐﻪ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﻃﺮﻳﻔﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺣﮑّم گزﺍﺭﺵ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺂﺯﺍﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ الّا
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻮلا
ﺧﻠﻔﺎ ﻭﺯﻳﺮ
ﻧﺪﺍﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
اﺯﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺯﻳﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻭﺯﻳﺮ ﭼﻮﻥ
ﺰﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﻣﺸﺎﻭﺭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻟﻔﻈی
ﻔﺎﺭسی ﭙﻬﻠﻮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﭙﻬﻠﻮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺯﺑﺎﻥ کاملاﻥ
اﻟﻬﻰ است ﮐﻪ
ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﺎﻥ الهی
ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺰﺑﺎﻥ
ﺪﺭﻯ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺑﺂﻥ
ﻔﻬﻠﻮﻯ ﻮ
ﻓﻬﻠﻮﻳﺎﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﻮﮐﺎملاﻥ
اﻟﻬﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻌنی
ﻤﻴﺪﻫﺪ) ﻭﻧﻴﺰ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﮐﺎﺫﺏ (ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻤﻌﺮﻓﺖ . شهود
کاذب ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺑﺪﺭﻭﻍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭالّا
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﻋﻠمی
رﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭﻭغ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﺮﮐس
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺪﺭﻭﻍ ﻓﻮﺭﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺳﻮﺍئی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻋﺮﻓﺎﻥ الهی ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
اﺯ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻳﺎ ( ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ) ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ.)

حدیث 8196-
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ (ﺝ89ﺹ180ﺑ
بحار) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻣﻦ ﻗﺮﺃ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥثُمّ
ﺷرَبّ ﻋﻠﻴﻪ ﺣﺮﺍﻣﺎﺃﻭ
ﺁﺷﺮ ﻋﻠﻴﻪ ﺣﺒّﺎ
ﻟﻠﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺯﻳﻨﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻮﺟﺐ ﻋﻠﻴﻪ
ﺳﺨﻂ اللهالّا
ﺃﻥ ﻳﺘﻮﺏﺃلا ﻭ
ﺍﻧّﻪ ﺍﻥ ﻣﺎﺕ ﻋﻠﻰ
ﻏﻴﺮﺗﻮﺑﻪ
ﺣﺎﺟّﻪ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻳﻮﻡ القیامةﻓلا
ﻳﺰﺍﻳﻠﻪ الّا ﻣﺪﺣﻮﺿﺎ ﻫﺮکس ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪﻭ سپس ﺑﺮﻭﻯ
ﺁﻥ ﺣﺮﺍﻣﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺷﺪﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺯﻳﻨﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮ ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺟﻴﺢ
ﺑﺪﻫﺪﻣﻮﺟﺐ ﺳﺨﻂ
ﻭ ﻏﻀﺐ ﺳﺨﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
( ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖﻭ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺁﻳﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺮﻕ ﻗﺮﺁﻥ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺘﻘﺪﻳﺶ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ قُرّه ﮔﻴﺮﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺣﺮﺍﻡ
ﺧﻮﺭﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﺯﻳﻨﺖ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺷﺪﻳﺪ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﮕﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺳﺮکس ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﺪ ﻭﺗﺮﻙ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪﻭ ﺑﻘﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
) ولیّ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﻳﻪ ﻣﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖﻗﺮﺁﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺤﺎﺟّﻪ
ﻭ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺯﻭﺍﻝ ﻭ ﺩﺣﺾ
ﻭ ﺳﺤﻖ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ (ﻭﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.ﻭ ﺗﻮﺑﻪ
ﻳﻚ ﺳﺎﻋﺖ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻧﻪ
ﺑﺪﺳﺖﻳﻚ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﻭﺩﺭ
ﺑلاﻳﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ ﻫﺎﻭ
ﺳﻴﺮﺑﻮﺩﻥ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
(ﺝ89ﺹ180 بحار): ﺍﻥ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻓﻰ ﺃعلا ﺩﺭﺟﻪ
ﻣﻦ ﺍﻟﺂﺩﻣﻴّﻴﻦ
ﻣﺎ ﺧلا ﺍﻟﻨﺒﻴّﻴﻦ
ﻭ ﺍﻟﻤﺮﺳﻠﻴﻦ
ﻓلا ﺗﺴﺘﻀﻌﻔﻮﺍ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﺣﻘﻮﻗﻬﻢ
ﻓﺎﻥ ﻟﻬﻢ ﻣﻦ الله
ﻟﻤﮑﺎﻧﺎ ﮐﻪ ﺃﻫﻞ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺁﺩﻣﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺮﺳﻠﻴﻦ ( ﺃﻫﻞ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻗﺮﻫﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥﺮﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪﮔﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺎﺋﻞ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺃﻫﻞ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺷﻨﺎﺵ ﻭ ﻣﻔﺴّﺮ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎملاﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯﻣﺮﺳﻠﻴﻦ
ﻭﺭﺳﻮلاﻥ ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍعلاﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻣﺮﺳﻞ
ﻫﺴﺘﻢ. ﮔﻮﺍﻫﻰ ﺩﺭ
ﮐلاﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻰ ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﻧﺒﺮﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻭﻧﺒﻰ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﮐﺎملاﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.ﺑﻨﺎﻡ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﻭ
ﺍﻣّﻰ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣل
ﻮﺧﻮﺍﻧﺪﻩ.ولیّ
حدیث ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻧﺒﻰ ﻭﻣﺮﺳﻠﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﺒﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭼﻮﻥ
ﻳﻌﻘﻮﺏ ﻭ ﻳﻮﺳﻒ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﻫﻤﮕﻰ ﭘﻴﺮﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻮﺭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺗﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﮐﺴﻰ
ﻧﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍﮐﺸﻒ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺗﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﺴﻰ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺎﺭﻣﻐﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺟﺎﺋﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
اللهرَبّالأرباب
ﺍﺳﺖ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ) پس ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺣﻘﻮﻕ ﺃﻫﻞ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺿﻌﻴﻒ
ﻧﮑﻨﻴﺪ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﺃﻫﻞ ﻗﺮﺁﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﮑﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺗﺸﺎﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﮑﺎﻧﺘﻰﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﻰ
ﺧﺎﺹ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.( ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﮑﺎملاﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
) ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﺝ89ﺹ۱۸۱
بحار): ﺃﮐﺸﺮ ﻣﻨﺎﻓﻘﻰ
ﺍﻣّﺘﻰﻗﺮﺍؤﻫﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﺍﻣّﺖ ﻣﻦﻗﺎﺭﻳﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ(
ﺍﮔﺮ ﺍﻣّﺖ ﻫﻤﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﭼﻪ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺄﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪﺁﻧﺎﻥ ﻗﺮﺁﻧﻬﺎﻯ
ﻧﺎﻃﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺎ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻭﺷﻦ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﺠﻮﻳﺪ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻏﻠﻂ ﻧﺤﻮﻯ ﻭ ﺑﺎﺻﺪﺍﻯ
ﻏﻠﻴﻆ ﻋﺮﺑﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
پس ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﻗﺎﺭﻳﺎﻥ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺸﺮﻙ ﻫﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ قُرّهﮔﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻳﺎ
ﮐﻢ ﮐﺎﺭ ﻭ ﺑﻰ علاﻗﮕﻴﻮ
ﺑﻰ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﻨﺎﻟﻖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
.ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺩﺳﺖ ﮐﻢ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﻋﻠﻢ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻧﻪﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ عرّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ.
ﺯﻳﺮﺍﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭﻓﺮﻳﺐ ﺩﻫﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
(ﺝ89ﺹ128 بحار):  ﻣﻦ ﻗﺮﺃ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻣﻦ ﻫﺬﻩ ﺍلاﻣّﻪثُمّ
ﺩﺧﻞ ﺍﻟﻨﺎﺭﻓﻬﻮ
ﻣﻤّﻦ ﮐﺎﻥ ﻳﺘّﺨﺬ
ﺁﻳﺎﺕ الله ﻫﺰﻭﺍ
ﻫﺮکس
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻣّﺖ
ﺑﻮﺩ ولیّ ﺑﻌﺪ ﺩﺍﺧﻞ
ﺁﺗﺶ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﺍﻭ
ﮐﺴﻰ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺁﻳﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻫﺠﻮ ﻭ ﻣﺴﺨﺮﻩ
ﻭ ﺩﺳﺖ ﮐﻢ ﭘﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ.( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺎ
ﻗﺮﺍٴﺖ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﺁﻳﺎﺕ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺑﻰ ﺍﺭﺯﺵ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻧﺪﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺪﻩ.ﻭ ﺑﺄﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻧﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ولیّ ﻣﻨﻈﻮﺭ
مولا ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ولایت
ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﺣﻴﺎﺗﺶﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺩﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻥ
ﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﮐﻢ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭلاﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺎملاﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻳﺎﺕ ﻭ علاﺋﻢﻭ
ﺁﻳﺪﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ.
پس ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺁﻳﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.)

حدیث 8197
-ﺍﺯﺍﻣﺎﻣعسکریﺎﺳﺖ(ﺝ98 ﺹ182ﺑ
بحار) ﮐﻪ ﺑﻨﻘل
اﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻘﺎل
ﺮﺳﻮل الله
ﺣﻤلة ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﺍﻟﻤﺨﺼﻮﺻﻮﻥ
ﺒﺮﺣمَ الله
ﺍﻟﻤﻠﺒّﺴﻮﻥ
ﻨﻮﺭ الله
ﺍﻟﻤﻌﻠّﻤﻮﻥ
کلام الله
ﺍﻟﻤﻘّرّﺑﻮﻥ
ﻤﻥ الله ﻣﻥ ﻮﺍلاﻫم
ﻔﻘﺪ ﻭﺍلی الله
ﻭ ﻣﻦ ﻋﺎﺩﺍﻫم
ﻔﻘﺪﻋﺎﺩﻯ الله
ﻳﺪفع الله ﻋﻥ
ﻤﺴﺘمع اﻟﻘﺮﺁﻥ
ﺒﻠﻮﻯ
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﻋﻥ
ﻘﺎﺭﻳﻪ ﺑﻠﻮﻯ
اﻟﺂﺧﺮة ﻭ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻨﻔس
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻴﺪﻩ
ﻟﺴﺎمع ﺁیة ﻣﻥ
کتاﺏ الله ﻭ
ﻫﻮ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺃﻥ
اﻟﻤﻮﺭﺩ ﻟﻪ
ﻋﻥ الله ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻟﺼﺎﺩق فی
کلّ ﺃﻗﻮﺍﻟﻪ ﺍﻟﺤﮑﻴم
فی کلّ
اﻔﻌﺎﻟﻪ
ﺍﻟﻤﻮﺩع ﻤﺎ
ﺃﻭﺩﻋﻪ الله عرّ
ﻭ ﺟل ﻤﻥ علوﻣﻪ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
علیّا ﻟلاﻧﻘﻴﺎﺩ
ﻟﻪ ﻓﻴﻤﺎ
ﻳﺄﻣﺮ ﻭ ﻳﺮﺳﻢ
ﺃﻋﻈم ﺃﺟﺮﺍ
ﻣﻥ ﺘثبیر
ﺫﻫﺒﺎ ﻳﺘﺼﺪق
ﺒﻪ ﻣﻥ لا
ﻳﻌﺘﻘﺪ ﻫﺬﻩ ﺍلاﻣﻮﺭ
ﺑﺼﺪﻗﺘﻪ ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﻠیة
ﻭﻟﻘﺎﺭﻯ ﺁیة
ﻣﻥ کتاﺏ الله
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍ
ﻟﻬﺬﻩ ﺍلاﻣﻮﺭ
ﺃﻓﻀل ﻤﻤّﺎ
ﺩﻭﻥ اﻟﻌﺮﺵ
ﺍلی ﺃﺳﻔل اﻟﺘﺨﻮﻡ
ﻳﮑﻮﻥ ﻠﻤﻥ لا
ﻳﻌﺘﻘﺪ ﻫﺬﺍ
الإﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻓﻴﺘﺼﺪق ﺒﻪ
ﺑﻠﺬﻟک کلّه ﻭ
ﺑﺎﻟﻌُلی هذﺍ
ﺍﻟﻤﺘﺼﺪق ﺒﻪ
ثمّ ﻘﺎﻝ ﺃﺗﺪﺭﻭﻥ
ﻤﺘﻰ

ﻳﻮﻓّﺮﻋلی
هذﺍ ﺍﻟﻤﺴﺘمع
ﻮﻫﺬﺍ
ﺍﻟﻘﺎﺭئ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﻤثوﺑﺎﺕ
ﺍﻟﻌﻈﻴﻤﺎﺕ؟
ﺍﺫﺍ ﻟﻢ ﻳﻐل
فی اﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻭﻟم
ﻴﺠﻒﻋﻠﻴﻪ
ﻭﻟم ﻴﺴﺘﺄﮐل
ﺒﻪ ﻭﻟم ﻴﺮاٴ
ﺒﻪ ﻭﻗﺎل
ﺮﺳﻮﻝ اللهﻋﻠﻴﮑم
ﺒﺎﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻓﺎﻧّﻪ
ﺍﻟﺸﻔاء
اﻟﻨﺎﻓﻊ ﻭ
ﺍﻟﺪﻭاء
اﻟﻤﺒﺎﺭﻙ
ﻭﻋﺼمة ﻟﻤﻦ
ﺗﻤﺴّک ﺒﻪ ﻭ
ﻧﺠﺎة ﻟﻤﻥ
ﺘﺒﻌﻪ لا ﻳﻌﻮج
فی ﻘﻮﻡ ﻭ لا
ﻳﺰیغ
ﻔﻴﺴﺘﻌﺘﺐ ﻭ لا
ﻳﻨﻘﻀﻰ
ﻋﺠﺎﻳﺒﻪ ﻭلا
ﻳﺨﻠق علیک
کثرة ﺍﻟﺮﺩّ ﻭ
ﺍﺗﻠﻮﻩ ﻓﺎﻥ الله
ﻳﺄﺟﺮک مع ﻠﻴﺘلاﻭﺗﻪ
ﺑﮑﻞّ ﺣﺮﻑ
ﻋﺸﺮ ﺣﺴﻨﺎﺕ
ﺃﻣّﺎ ﺍﻧّﻯ لا
ﺃﻗﻮل أﻟﻢ
ﺣﺮﻑ ﻭﻟﮑﻥ
اﻟﺄﻟﻒ ﻋﺸﺮ ﻭ
ﺍﻟلام عشر ﻭ
ﺍﻟﻤﻴم عشر
ثمّ ﻘﺎﻝ
ﺃﺗﺪﺭﻭﻥ ﻤﻥ
اﻟﻤﺘﻤﺴک ﺒﻪ
ﺍﻟّﺬﻯ
ﺒﺘﻤﺴّﮑﻪ
ﻳﻨﺎل هذﺍ
ﺍﻟﺸﺮﻑ ﺍﻟﻌﻈﻴﻢ؟
ﻫﻮ ﺍﻟّﺬﻯ
اﺧﺪ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻮ ﺗﺄﻭﻳﻠﻪ
ﻋﻨّﺎ ﺃﻫل
اﻟﺒﻴﺖ ﺃﻭﻋﻦ
ﻭﺳﺎﺋﻄﻨﺎ
ﺍﻟﺴﻔﺮاء
عنّا ﻟﻴﺸﻴﻌﺘﻨﺎ
لا ﻋﻥ ﺁﺭاء
اﻟﻤﺠﺎﺩﻟﻴﻦ
ﻭ ﻗﻴﺎس
ﺍﻟﻘﺎﺋﺴﻴﻦ
ﻓﺎﻣّﺎ ﻣﻥ
ﻘﺎل فی
اﻟﻘﺮﺁﻥ
ﺒﺮﺃﻳﻪ ﻓﺎﻥ
اﺗّﻔق ﻠﻪ ﻣﺼﺎﺩفة
ﺻﻮﺍﺏ ﻓﻘﺪ
ﺟﻬل ﻔﻰ ﺃﺧﺬﻩ
ﻣﻥ غیر ﺃﻫﻠﻪ
ﻭ ﮐﺎﻥ کمن ﺴﻠک
ﻄﺮﻳﻘﺎ
ﻣﺴﺒﻌﺎ ﻣﻥ غیر
ﺣﻔّﺎﻇ
ﻴﺤﻔﻈﻮﻧﻪ
ﻓﺎﻥ ﺍﺗّﻔﻘﺖ
ﻟﻪ ﺍﻟﺴلامة
ﻓﻬﻮ لا ﻳﻌﺪ
ﻣﻤﻥ اﻟﻌﻘلاء
اﻟﺬم ﻮ
ﺍﻟﺘﻮﺑﻴﺦ ﻭ
ﺍﻥ اﺗّﻔﻖ ﻟﻪ
ﺍﻓﺘﺮﺍﺵ
ﺍﻟﺴﺒﻊ ﻓﻘﺪ
ﺟمع اﻟیه
ﺳﻘﻮﻃﻪ ﻋﻨﺪ
ﺍﻟﺨﻴّﺮﻳﻥ
اﻟﻔﺎﺿﻠﻴﻦ
ﻭﻋﻨﺪ
ﺍﻟﻌﻮﺍم اﻟﺠﺎﻫﻠﻴﻦ
ﻭ ﺍﻥ ﺃﺧﻄﺄ
ﺍﻟﻘﺎﺋل فی
اﻟﻘﺮﺁﻥ
ﺒﺮﺃﻳﻪ ﻓﻘﺪ
ﺗﺒﻮﺃ ﻣﻘﻌﺪﻩ
ﻣﻦ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻭﮐﺎﻥ ﻤثله
ﻣثل ﻤﻥ ﺮﮐﺐ
ﺑﺤﺮﺍ ﻫﺎﺋجا ﺑلا
ملاﺡ ﻭ لا
ﺳﻔﻴنَة
ﺻﺤﻴحة  لا
ﻳﺴمع ﻠﻬلاﮐﻪ
ﺃﺣﺪ الّا ﻗﺎل
هو ﺃﻫلا ﻠﻤﺎ
ﻟﺤﻘﻪ ﻭ
ﻣﺴﺘﺤﻘا ﻠﻤﺎ
ﺃﺻﺎﺑﻪ ﻭ ﻗﺎﻝ
ﻣﺎ ﺃﻧﻌم الله عرّ
ﻭ ﺟل علی عبد
ﺑﻌﺪ ﺍلاﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺎلله ﺃﻓﻀل
ﻤﻥ اﻟﻌﻠم
ﺒﮑﺘﺎﺏ الله ﻭ
ﺍﻟﻤﻌﺮفة
ﺑﺘﺄﻭﻳﻠﻪ
ﻭﻣﻥ ﺠﻌل الله
ﻟﻪ ﻣﻥ ﺬﻟک
ﺤﻈّﺎ ثمّ ﻈﻥّ
ﺃﻥ ﺃﺣﺪﺍ ﻟﻢ
ﻳﻔﻌل ﺒﻪ ﻣﺎ
ﻓﻌل ﺒﻪ ﻭ ﻗﺪ
ﻓﻀّل علیه
ﻓﻘﺪ ﺣﻘّﺮ
ﻧﻌم الله
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﻗﺎل
ﺮﺳﻮل الله فی
ﻘﻮﻟﻪ ﺗﻌﺎلی
ﻴﺎ ﺃﻳّﻬﺎ
ﺍﻟﻨﺎس
ﻗﺪﺟﺎﺋﮑم
ﻤﻮﻋظة ﻣﻥ
ﺮﺑّﮑﻢ ﻭ
ﺷﻔاءا ﻠﻤﺎ ﻓﻰ
ﺍﻟﺼﺪﻭﺭ ﻭ
ﻫُﺪﻯ ﻮ ﺭﺣمة
ﻟﻠﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻗل
ﺒﻔﻀل الله ﻭ
ﺑﺮﺣﻤﺘﻪ
ﻓﺒﺬﻟک
ﻔﻠﻴﻔﺮﺣﻮﺍ
ﻫﻮ ﺧﻴﺮ ﻣﻤّﺎ
ﻳﺠﻤﻌﻮﻥﻗﺎل ﺮﺳﻮل الله
ﻓﻀّل الله عرّ
ﻭ ﺟﻠ اﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻮ ﺍﻟﻌﻠم
ﺒﺘﺄﻭﻳﻠﻪ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻪ ﺗﻮﻓﻴﻘﻪ
ﻟﻤﻮﺍلاة
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻟﻪ
ﺍﻟﻄﺎﻫﺮﻳﻦ ﻭ
ﻣﻌﺎﺩﺍة
ﺃﻋﺪﺍﺋﻬﻢ ثمِّ
ﻘﺎﻝ ﻭ ﮐﻴﻒ لا
ﻳﮑﻮﻥ ﺬﻟک
ﺨﻴﺮﺍ ﻣﻤّﺎ
ﻳﺠﻤﻌﻮﻥ ﻭﻫﻮ ثمن
اﻟﺠﻨّﻪ ﻭ
ﻧﻌﻴﻤﻬﺎ
ﻓﺎﻧّﻪ
ﻳﮑﺘﺴﺐ ﺑﻬﺎ
ﺭﺿﻮﺍﻥ الله
ﺍﻟّﺬﻯ هو
ﺃﻓﻀل ﻤﻥ
اﻟﺠﻨّﻪ ﻭ
ﻳﺴﺘﺤﻖ
ﺍﻟﮑﻮﻥ ﺒﺤﻀﺮة
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻟﻪ
ﺍﻟﻄﻴّﺒﻴﻦ
ﺍﻟّﺬﻯ هو
ﺃﻓﻀل ﻤﻥ اﻟﺠﻨّﻪ
ﺍﻥّ ﻤﺤﻤﺪﺍ ﻭ
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﻟﻄﻴّﺒﻴﻦ
ﺃﺷﺮﻑ ﺯﻳنة
ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ ثمِ
ﻘﺎﻝ ﻳﺮفع الله
ﺑﻬﺬﺍ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻮ
ﺍﻟﻌﻠم
ﺒﺘﺄﻭﻳﻠﻪ ﻭ
ﺑﻤﻮلاﺗﻨﺎ
ﺃﻫل اﻟﺒﻴﺖ ﻭ
ﺍﻟﺘﺒﺮّﻯ ﻤﻥ
ﺃﻋﺪﺍﺋﻨﺎ
ﺃﻗﻮﺍﻣﺎ
ﻓﻴﺠﻌﻠﻬﻢ
ﻗﺎﺩة ﻭ ﺃﺋمّة
فی اﻟﺨﻴﺮ
ﺗﻘﺘﺺ ﺁثاﺭﻫﻢ
ﻭ ﺗﺮﻣق
ﺃﻋﻤﺎﻟﻬﻢ ﻭ
ﻳﻘﺘﺪﺍ ﺑﻔﻌﺎﻟﻬﻢ
ﺗﺮﻏﺐ ﺍﻟملاﺋکة
فی ﺨﻠّﺘﻬﻢ ﻭ
ﺗﻤﺴﺤﻬﺎ
ﺑﺄﺟﻨﺤﺘﻬﻢ ﻭ
فی ﺼﻠﻮﺍﺗﻬﺎ
ﺗﺒﺎﺭک
علیهم
ﻭ ﺗﺴﺘﻐﻔﺮ
ﻟﻬم ﺤﺘّﻯ کلّ
ﺮﻃﺐ ﻭ ﻳﺎﺑس
ﺗﺴﺘﻐﻔﺮ ﻟﻬﻢ
ﺣﻴﺘﺎﻥ اﻟﺒﺤﺮ
ﻭ ﻫﻮﺍﻣﻪ ﻭ
ﺳﺒﺎﻉ ﺍﻟﺒَﺮّ
ﻭ ﺃﻧﻌﺎﻣﻪ ﻭ
ﺍﻟﺴﻤاء ﻮ
ﻧﺠﻮﻣﻬﺎ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺣﺎملاﻥ ﻘﺮﺁﻥ
کاﻧی هستند
ﮐﻪ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎﻥ
ﺒﺮﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ(
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺭؤﻳﺎئی ﻮ
ﺍﺣﻮﺍلی
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﻣﻘﺎم
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ هماﻥ
ﺤﺎملاﻥ ﻘﺮﺁﻥ
ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻘﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ هستند.
ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﺒﻬﺮﻩﻫﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﻄﻮﺭ
ﻟﺪﻧّﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭالّا
ﺣﻤل ﻘﺮﺁﻥ
کتاﺏ ﺩﺭ ﺟﻴﺐ
ﻭ ﺑﺎﺯﻭ ﻫﻴچ
ﺮﺣﻤتی اﻟﻬﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻫم ﻨﻌﻤتی
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻮ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﺍﻳﻨﺎﻥ
کساﺎنی هستند
ﮐﻪﻣﻠﺒس
ﺑﻠﺒﺎسی اﺯ
ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ (ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺃﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ که
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭحی ﻮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
ﺁﻧﺎﻥ ﻟﺒﺎسی
اﺯ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻣﻘﺎم الهی
ﺒﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻟﺒﺎس ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ)
ﮐﺴﺎنی هستند
ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
کلام ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ( ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ ﮐﺎملاﻥ
اﻟﻬﻰ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺒﻤﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺑﺎﻃنی
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
گرﺩند. ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺣﺎملاﻥ ﻘﺮﺁﻥ
ﮐﺎملاﻥ ﺤﺎﻣل
ﺘﻤﺎم ﻘﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻘﻮس ﺻﻌﻮﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻗﻮس ﻧﺰﻭل
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ و
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﺯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ)
ﮐﺴﺎنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻘرَبّ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ الله
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( تقرّب
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻨﺰﺩﻳک
ﺸﺪﻩ ﻭ ﺑرَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮﻋﺮﺵ
ﺍﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.
کرّﻭﺑﻴﺎﻥ ملاﺋﻚ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺮّﺑﺎﻥ
ﻤﻌﺮﺍج ﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﻧﺰﺩﻳکی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐس ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﻮلاﻳﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. (ولایت
ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﻮ
ﺗﻮﺳّل ﺴﻠﻮکی
کرﺩﻥ ﺪﺭ ﻭلیّ الهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﻫﺮ ولایت
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻬﻰ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻤﺤﺒّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺷﺨﺺﻋﺎﺷﻖ
ولایت ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺷﻤنی کرﺩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺷﻤنی ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻟﺸﮑﺮﮐﺸی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﻘﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﺴﻨّﻯ
ﻴﺎ ﺷﻴﻌی هستند
ﮐﻪ ﺩﺷﻤنی ﻮلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻧﺎم
ﺁﻳﺖ الله ﺑﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﻓﺖ الله
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺴﻤﻮم کنندﻩ
ﺭﻭﺣی وﺮﻭﺍﻥ
ﺠﺎﻫل ﺨﻮﺩ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑلاﻳﺎﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﺮﺍ
ﺩﻓﻊ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑلاﻳﺎﻯ
اُﺧﺮﻭﻯ ﺤﻔﻈ
ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺒﻬﺮﻩ ﺍﺧﺮﻭﻯ
ﻮ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺣتی
ﻤﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﻨﻌﻤﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺟﻬﻨم
ﭙَﺮﻭَﺭﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
اﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی هستند
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗُﺮّﺕ
ﺍﻟﻌﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺮ الهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑلاﻳﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﻭ ﺗﺨﻔﻴﻒ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻣﻨﺎفع
اُﺧﺮﻭﻯ اﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺁﺧﺮتی ﺒﻬﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭلی
ﻘﺮﻩ ﮔﻴﺮﺍﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﺕ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻮع ﺁﺧﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﮑسی که ﺟﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ (ﻭ ﺩﺭﻭغ
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺍﻭ ﻣﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺪﺭﻭغ پُرﻣﻌنی
ﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺁﻳﻪﺍﻯ اﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ( ﻭ
ﺳﻤﻌﻮﺍ
ﻃﺎﻋﺖ،
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ اﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺁﻳﺖ الله
ﻭﺁﻳﺪ ﺍﻟﻬس
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﻭعلاﻣﺖ
ﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪگی
ﻮ ﺟﺎﻧﺸﻴنی
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳل عباﺩﻯ
ﻭﻧﻪ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺁﻳتی اﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻧﻬم
ﺒﺪﻭﻥ
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﻘﺼﻮﺩ
الهی ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ولایت
ﺯﻧﺪﻩ. ﻭالّا
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺬﻫبی ﻮ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺘﺮﺷﺪﻥ ﻮ
ﻣﺸﺮک ﺘﺮ ﺷﺪﻥ
اﻭ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻤﻨبع ﺮﺳﻴﺪﻩ؟
(ﺍﻟﻬﺎم ﻮ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺭؤﻳﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ) ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺻﺎﺩ ق
اﺳﺖ (ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻭ ﻭﻋﺪﻩ ﺑﺪﻫﺪ
ﺻﺎﺩق اﺳﺖ) ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم گفته
ﻫﺎﻳﺶ (ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﻭﺣﮑم
ﺒﺎ ﺣﮑﻤﺖ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم اﻓﻌﺎﻟﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﺗﻮﺳل عباﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺣﺘﻰ ﻗﺎﺋم
ﺰﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻤﻨﺘﻈﺮ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺍﻟﻌﺠل اﻟﻌﺠل ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻨﻴﻥ
کاﻣل ﺤﺴﻴنی
ﺰﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺳﻴﻨﻪ
ﻣﻴﺰﺩﻩ ﻭﺧﺎک
ﺒﺮ ﺳﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻳﺨﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ
ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی
ﺸﺨﺼی ﺨﻮﺩﺵ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺯﻧﺪگی
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟک ﻔﺮﻕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﮑﻤﺖ الهی
ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣق
ﺤﮑﻮﻣﺖ ﻭ
ﺗﺤﮑّم ﻮ
ﺻﺪﻭﺭ ﺍﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺗﺴﻠﻴم
ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﺩﻳﻌﻪﺍﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻭﻯ ﺒﻮﺩﻳﻌﻪ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ (
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻭﻓﺎﺗﺶ
ﻭﺩﻳﻌﻪ ﻫﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺪﺭ ﺩل اﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ هماﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻮﺩﻳﻌﻪﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی
ﻮﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺰﺑﺎﻧﻰ ﻭﺣتی
اﻋﻤﺎل ﻮ
ﺍﻓﻌﺎل اﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﻋﻔﻮ
ﮐﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺗﻨﺒﻴﻪ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﻨﺪ ﮐﺎﺭﻯ الهی
ﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺒﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ)
ﮐﻪﻋﻠﻮم
سلوکی ﻤﻮﺭﺩ
ﻭﺩﻳﻌﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻌلی
ﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﻣﻄیغ
اﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
که ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﻃﺮح
ﻮﺭﺳم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ (ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺗﺠﺎرَبّ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻌﻠﻴم عاک
ﻤﺮﺩم ﻴﺎ
ﺧﻮﺍﺹ ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﻮلا
ﺩﺍﺩ. ﻭﺳﭙس مولا
ﺩﺭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺻﺎﺣﺐ ولایت
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺠﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻣﺘﻌﻠق ﺒﻔﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﻄح عقل ﺠﻤﻌی
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻟﺬﺍ مولا
ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭﻯ که
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺑﺎ ملاﺣﻈﻪ
ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ اورا
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺍﻳﻥ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم کاملاﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﻭ
ﺗﻔﻮﻳﺾ اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ
ﺃﺟﺮﻯ اﺯ ﮐﻮﻩ
ﻃلا ﺗﺼﺪقی
ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺣتی
ﻴﮑﺴﺎﻥ اﮔﺮ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﻳﻦ (ولایت)
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﺼﺪﻗﻪ
ﺩﺍﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺑﺎل علیه
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ اﺳﺖ (ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﮐﺎﺫﺏ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭلی عمل
ﺒﺪﺍﻥ
ﻨﻨﻤﺎﻳﻨﺪ) ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺎﺭﻯ
ﻘﺮﺁﻥ ﮐﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﻳﻥ
اﻣﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﺃﻓﻀل ﻮ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮﭼﻪ ﺗﺎ
ﺯﻳﺮﻋﺮﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﮐﻪ
ﻗﺎﺭﻯ قُرّه
ﮔﻴﺮ ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﻭﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ) ﻭ
ﺗﺎ ﺯﻳﺮ
ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺯﻣﻴﻦ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ غیرﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺁﻥ اﺳﺖ(
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک ﻮ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻨﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﺣﻘﺎﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻥ ﺪﺭ
ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﻤﻮﺭ ﻭ ﺳﻮﺳک
که ﺯﻳﺮ ﺧﺎک
ﺰﻧﺪگی کنند )
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺘﺼﺪق کنند
( ﻭ ﺗﺼﺪﻳق ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ کتاب
ﮐﻨﻨﺪ ﻭلی
ﺴﺎﻟﻚ الهی ﺒﺎ ولایت
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻣﺸﺮک ﻘﺸﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪ و بُت
پرست ﻫﺮ ولایت
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻨّﻯ
ﻴﺎ ﺷﻴﻌی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﮐﻪ
ﻭﺑﺎل ﺠﺎﻥ و
ژنتیک روح
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ( ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﻌﺒّﺪ
ﻭ ﺷﺮک ﻮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﺎ ﺑﺨﺸﻮﺩنی
هرﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ) ﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﺪ ﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﺘمع ﻮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺮاءﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ (ﻗﺮﺁﻥ
کتاب)ﺍﻳﻥ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
عظیم ﻫﺴﺖ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
غلوّ ﻧﮑﻨﻨﺪ؟ (ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﭼﻪﻏﻠﻮّ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮐﺮﺩ؟
وﺗﻌﺼّﺐ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ کتاب
عثمان ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک همگانی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﺃﻧﺪکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺑﺤث ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﮑﺮﺭ مولا ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ
عثماﻥﻏﻴﺮ
ﻣﻘﺒﻮل ﻤﻮلا
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ کاﺳﻪ
ﺩﺍﻏﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﺵ
ﺑﺠمع
کنندﮔﺎﻥ ﺁﻥ ﺸﻴﻔﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺤث
ﻣﻔﻴﺪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃنی ﻮﺳﻠﻮکی
کتاب ﻗﺮﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﺻلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻔﺎﻳﺪﻩ ﻗﺮﺁﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭلی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻗﺮاءﺖ ﻭ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ولایت الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﭙﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﻏﻠﻮّ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺗﺠﻠّﻯ اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻯ
ﺘﻮﻗﻒ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺻطلاﺣﺎﻋلیّ
اﻟﻠﻬی
ﻴﺎﻋلیّ ﺮﺍ
ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ مولا
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
اﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺩ
بندﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺑﺪ ﻭ ﻣﻄیع الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺗﻮﺳل عباﺩﻯ
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺣتی
ﺒﺎﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪفع
ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎلی
ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی
برتری ﺮﺳﻴﺪﻩﻭلی
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ الله
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺃﺫﮐﺎﺭﻯ ﭽﻮﻥ الله
ﺃﮐﺒﺮ ﮐﻪ
ﺑﺰﺭگ ﻬﺴﺘﻰ
ﻭلی الله
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﺠﻔﺎ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ( ﺑﺎﺯ
ﻗﺮﺁﻥ کتاب
ﺟﻔﺎئی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺗﻌﻬﺪﻯ
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻮﻓﺎﻯ
ﺒﻌﻬﺪ ﺟﻔﺎ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
ﻮلیّ الهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺃﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﺸﻨﺎس
ﺑﺎﻃنی ﻘﺮﺁﻥ
ﻭقُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺘﺴﻠﻴم ﺒﻮﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻫﺮﮔﺰﺟﻔﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﻨﺪ.
ﻭﺩﺭﻏﻴﺐ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
که ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭﺵ
ﻭ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫنی ﺪﺭ ﺗﻮﺳل
عباﺩﻯ ﻫﻤﺎﻥ
اﺣﺘﺮﺍم ﺮﺍ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﻃﺒق
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ الهی
عمل کند .
ﻭﻫﺮﺧﻄﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﻣﻌﺬﺭﺕ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭﺣتی
ﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی و
ﻧﻔﺎق
ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻔﻮ
ﭘﻴﺮﻋﻔﻮ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻗﻄﻊ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻨﮑﻨﺪﻭﺑﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻧﺶ
ﻧﻨﺸﻴﻨﺪ.
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺁﻧﺮﺍ ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﻣﺨف ی
کاﺭﻯ ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻭﺭﺍﻯ ﺁﻥ
ﻨﺎﻥ ﺑﺨﻮﺭﺩ (ﺷﺮﻃ
ﺴﻮم ﺒﻬﺸﺖ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻘﺮﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﻧﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ عثمان
ﮐﻪ ﺃﮐثرﻳﺖ
ﻋﻈﻴمی عرﺏ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺒﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺍﮐثرﺍ
ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﺳﻮﺍﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪﻣﻌانی
ﺒﺎﻃنی ﻮ
ﺍﺳﺮﺍﺭ مهم
ﺳﻠﻮکی ﻘﺮﺁﻥ
ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮔﻮئی ﺃﻫﻨگ
ﻤﻮﺳﻴقی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﺳﺘﻤﺎع
ﺁﻥ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺵ
ﺻﺪﺍئی
ﻤﻮﺯﻳﮑﺎل
ﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺼﺮ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻗﺮﺁﻥ ﺨﻮﺍنی
اُمّ کلثوم ﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﺎﻥ
ﻘﺮﺁﻥ ﻮ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺯُﻫﺪ ﻭ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﮐﺎﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﻔﺖ ﺧﻮﺭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘﻮﻝ ﻭ ﺯﻥ ﻮ
ﺭﻓﺎﻩ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺍث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺟﺰ ﺩﺳﺘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﭘﺸﺖ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻔﻈ ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ
ﺭﻭﺿﻪﺧﻮﺍﻥ ﻮ
ﻗﺮﺁﻥﺨﻮﺍﻥ
ﺒﺮ ﺳﺮ ﻗﺒﺮﻫﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧُﻤس
ﺑﮕﻴﺮﺍﻥ
ﻮﺳﻬن اﻣﺎم
ﺒﮕﻴﺮﺍﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺠﻨﺎﻳﺎﺕ
ﻧﺎﻥ ﻤﻔﺖ
ﻳﮑﺴﺎﻥ هستند
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻮﻳﮋﻩﺍﻯ هم
ﭘُﺮ ﺍﺯ
ﺣﻮﺭﻳﻪﻫﺎﻯ عرﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﺻﺪﻫﺎ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺘﺨﺘﺨﻮﺍﺏ ﻭ
ﺍﻃﺎﻕ ﺩﺭ
ﮐﺎﺧﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺕ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺁﺧﺮﺕ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﻤﺤﺮﻭم از
ﺪﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﺕ نیز ﻣﺤﺮﻭم
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﮑﺎنی
ﻮﺣﺮﻣﺴﺮﺍﻯ
اﺯ ﺣﻮﺭﻳﻪﻭﻏﻠﻤﺎﻥ
ﻮﻫﻤﺠﻨس
ﺑﺎﺯﻯ ﺪﺭ
ﻋﻮﺍﻟم ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺮﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺗﻈﺎﻫﺮ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
(ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
کتاﺏ ﺭﺍ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ همگاﻥ
ﺮﻳﺎ ﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
ﻘﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﻭلیّ اﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳتی
ﻴﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻌﺒّﺪﺍﺕ باطل
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
عبادات و
دعاهای آنان
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ و خداوند
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
بقول پیامبر
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
کوﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﻭﺑﺎل گرﺩﻥ ﻮ
ﺑﺎﺭ ﺳﻨﮕﻴﻥ
ﭙﺸﺖ ابدی
ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ها
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ) ﻭ
ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎﺭﺍ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻗﺮﺁﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻯ ﻨﺎفع
اﺳﺖ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁنی
ﻨﺪﺍﺷﺖ ﺑﻠﮑﻪ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮلاﻳﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﻔﺎﻯ
عُقدﻩﻫﺎﻯ ﻨﺎ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ و
نفس بشری
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ دعاها ﺑﺎ قُرّهﮔﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻔﺎﻯ
ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ هاﻯ
ﺒﺪﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻃﺐّ روان
شناسی ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺘﻦ
ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻮ ﺣتی
ﮋﻧﺘﻴکی ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺗﮑﺎملاﺕ
ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭحی و ﺭﻭﺍﻥ
هر ﺍﻧﺴﺎنی اﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺘﺮﺳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺴﺮﻃﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ بی اﻋﺘﻨﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺷﻔﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﭽﻨﻴﻥ
اﻳﻤﺎنی
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ ﺮﻭحی
ﺃﻧﺪک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺸﻔﺎﻯ ﺤتی
ﺴﺮﻣﺎ
ﺧﻮﺭﺩﮔﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ سلوک الهی
ﻮ ﺗﻮﮐل
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﻣﻴﺪ ﺑﺮﺍﻩ
ﻭ ﺁثاﺭ الهی
ﺮﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻫﻴچ ﺴﻮﮊﻩﺍﻯ
ﻮ ﻣﺮﺿی
ﻨﻤﻴﺘﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟم
ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﺎﻯ
ﻤﺮگ هم می
ﺮﻭﻧﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻌﻤتی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﭼﻮﻥ
اﻳّﻮﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ و
فتنه الهی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺻﺒﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻤﻮﺟﺐ ثوﺍﺏ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍنی ﻮ ﮊﻧﺘﻴکی
ﻮ ﻣﻴﮑﺮﻭبی
ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﺮ
ﻃﺮﻑ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺟﻮﺍنی ﻮ ﻧﻴﺮﻭ
ﻭ ﺳلاﻣﺘﻰﻭ
ﺣتی ﺠﻮﺍنی ﻮ
ﺯﻳﺒﺎﭘﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺷﮑﺮ
ﮔﺬﺍﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ) ﻭ
ﺩﻭﺍﻯ ﺒﺎ
ﺑﺮﮐﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ؟ (ﺑﺮﮐﺖ
ﻭﻓﺰﻭنی ﺴلاﻣتی
ﻮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺍﺣﻮﺍلی
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ کتاﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﭽﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻤﺎم عبادﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺸﺒﺎﻧﻪ
ﺭﻭﺯ
ﮐﻪﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋم ﻮ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ بنماز
باشند ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮﺟﻬﻨم ﻮ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﺟﺎﻯ
ﺁﻥ ئر مسخهای
حیوانی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)ﻭﺑﺎﻋث
ﻧﺠﺎتی اﺳﺖ
ﺍﮔﺮ ﮐسی
ﺘﺒﻌﻴّﺖ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺁﻥ کند
( ﺍﺯ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ حسیمی  ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﻠّﻯ سلوک
الهی ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺟﺰئی
عمل ﺴﻠﻮﻙ الهی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺷﺨﺺ. ﻭ
ﺩﮔﺮﮔﻮنی
اﺭﺍﺩﻯ ﺬﺍﺕ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی
ﺨﻮﺩ) ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﮐﺞ ﻭ ﻣِﻌﻮَج
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﺍﺳﺖ ﻭ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ (
ﻗﻮت و قوام
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭ
ﺳﺮﭘﺎ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﻭﻣﺴﺘﻘﻴم
ﻘﺎﺋم ﺮﺳﺎﻥ ﻭ
ﺑﻘﻴﺎﻣﺖ
ﻧﻴﮑﻮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺯیغ ﻮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻌﺘﺎﺏ
ﻭﺳﺮﺯﻧﺶ
ﮔﺮﺩﺩ (ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﺳﺮﻗﺖ ﺩﺭ
ﻧﮕﺎﻩ ﺑﻐﻴﺮ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﮐﻨﺪ. ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻟک ﻨﺎﻇﺮ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﻭ
ﺗﻮﺳل ﺨﻮﺩ
ﻫﺮﮔﺰ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺣق اﻭﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ ﺗلاﺵ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻭ
ﺃﻧﺪک ﭽﻮﻥ
ﺬﺭّﻩ ﺧَﺮﺩِل
ﺒﺎﺷﺪ. ﻋﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻋملا
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق هرﮔﺰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﺘﺎﺏ الهی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺸﻮﻳق ﻮﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﺘﻮﺍلی ﻮ
ﺗﻠﻮ ﺍلاﺧﺮﻯ
ﺪﺭ ﺗلاﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎئی
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ) ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﻋﺠﺎﻳﺐ
ﺁﻥ ﺘﻤﺎم
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ (ﻋﺠﺎﻳﺐ
ﻣﺴﺘﺨﺮج اﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺪﺭ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ درجه
رُشد ﻋﻘل
ﻮﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﻋُﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻥ ﺑﻨﺎم
ﻔﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘم هاﻯ
ﻔﮑﺮﻯ ﻮ
ﺍﺻﻮلی ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺒﺮﺩﺍﺷتی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﺬﻫﺐ
ﻭﺑﺪﻋﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﻥ اﺳلامی
ﺒﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻓﺮﻭﺍﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩﻯ ﺠﻬﻨمی
ﺘﺮﻣی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم ﺨﻠﻂ
ﻣﺒﺤث ﻭ ﺷﺮک ﻮ
ﺩﻭﺭﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﻓﻬم
ﻤﻘﺎﺻﺪ الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻋﺠﺎﻳﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ سلوک
الهی ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﮐﺎملاﻥ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟم الهی
ﻤﮑﺮﺭﺍ ﻭ ﭘُﺮ
ﻋﺠایب ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق ﻮ ﻣﻄیع
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺣتی گفته ﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻘﺪﺭﻋﺠﺎﻳﺐ
ﻋﻘلی ﺤﻴﺮﺕ
ﺃﻧﮕﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﺤﻴﺮﺕ ﻭ
ﺗﻌﺠّﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍل الهی
ﺴﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪﻯ و
مراتب شهودی
برتر
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل اﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﻋﻘلانی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻘﺒلی
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ
ﺭﻳﺎﺿﺖ ﮐﺸی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﻋﻘل
ﻮ ﻣﻨﻄق
اﻣﺮﻭﺯﻯ کمترﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩعظسم
تر ﺍﺯ ﭼﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎنی ﺒﺮ
ﺧﻮﺭ ﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﺼﻮﺭ
ﻭ ﻓﺮﺽ ﺁﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﺠﺰﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟک ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻭﮐﺸﺶ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻩ الهی ﻮ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﻨﻬﺎئی
اﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺗﺄثیرﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭلیّ الهی ﺪﺭ
ﺩل ﺴﺎﻟﻚ
ﭼﻨﺎﻥ ثاﺑﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺒﺪﻭﻥ
اﺭﺍﺩﻩ ﺷﺨﺺ
ﻧﻤﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟم الهی
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖﺗﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
کاﺑﻮسی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺬﮐّﺮ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻭﺟﻬﻨم ﺪﻭم
ﺸﺒﺎﻧﻪ
ﻭﺗﺮﺳﻨﺎک ﺁﻧﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺍﺗﻔﺎق ﻤﻴﺎﻓﺘﺪ.
ﻭﺍﺻطلاﺣﺎ ﺑﺮ
ﺳﺮﺷﺎﻥ ﻮﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺨﻮﻓﻨﺎکی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﺗﺮﺳﻨﺎک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ
اﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ عجیب
ﻭ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻭ ﻣﺎﮊﻳک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﺟﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﺟﻠﻮ ﺑﮑﺸﻨﺪ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺭﺗنی ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﮕﻨﺠﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ اﺭﺍﺩﻯ
ﺑﺎﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ
ﮐثرﺕ ﺩﺭ ﺭﺩ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﺁﻥ کهنه ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﻓﺮﺳﻮﺩﻩ (ﻭ
ﺍﺯ ﻣُﺪ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭبی
ﺨﺎﺻﻴّﺖ)
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ( ﻧﻪ
ﻗﺮﺁﻥ
کتابﻭﺣتی هر
ﮐﺘﺎبی ﻮلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﻣﻔﻬﻮم
ﺴﻠﻮکی کتاﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻗﺮﺁنی
ﺪﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃﻖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ولایت
ﺯﻧﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﺩم ﺘﺎ
ﻗﺎﺋم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺍﻳﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺖ ﻳک هدﻑ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺩﺭک ﻛﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
اﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﻓﺼﻮل
ﺒﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻮﻋﺸق ﻮ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
سلوک الهی
ﺩﺭک اﻫﻤﻴّﺖ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺣتی
ﻮﻳﺮﻭﺳﻬﺎ ﻭ
ﺗﻤﺎم
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻣﺎ
ﺣتی اﺗﻤﻬﺎ ﻭ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺘﺤﺖ ﺃﺗمی
ﺮﻳﺰﺗﺮ ﻭ
ﻧﺎﻣﺮئی ﺘﺮ
ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮعی ﻮ
ﺭﻭحی ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
اﻧﻮﺍع ﺘﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎهی
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻭﺣتی ﭽﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ فصول
نوع ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﻋﻘل ﻮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺂﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺩﮔﺮﮔﻮنی
اﺭﺍﺩﻯ ﺬﺍﺕ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ کن
ﻔﻴﮑﻮﻥ ﺮﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺭﺩ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻨﮑﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃﻖ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭالّا ﺑﻴﺴﻮﺍﺩﺍﻥ
ﭽﻪ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻗﺮﺁﻥکنند . ﮔﻮئی
ﻴک ﻨﻈﺮ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻔﻈ
ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺍﻃﻔﺎﻟﺸﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﭘس ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗلاﻭﺕ
ﮐﻨﻴﺪ.( ﺗلاﻭﺕ
ﻭﻗﺮاءﺖ
ﮐﺘﺎﺏﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻪ ﺩﺭﺣﮑم
ﻄﻠﺴم ﻮ ﻧﻈﺮ
ﻗﺮﺑﺎنی ﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗلاﻭﺕ
ﺗﻠﻮ ﺍلاﺧﺮﻯ
ﻮ ﺑﺪﻧﺒﺎل هم
ﻮ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭقُرّهﻫﺎﻯ
الهی ﺘﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﻳﺎ ﺩﻭ قُرّه
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳند.
ﮐﻪ ﺣج اﮐﺒﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
هرﮐس ﺩﺭ ﺩﻳﻥ
ﻮﺭﺯﻯ ﻮﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺤﺠﻬﺎﻯ عُمره
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘلاﻭﺕ ﻫﺮ
ﺣﺮﻑ ﺁﻥ ﺩﻩ
ثوﺍﺏ ﻭ
ﺣَﺴَﻨﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ (ﻫﺮ
ﺣﺮﻑ ﻭﮐلام که ﻳک
ﻜﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق
ﺴﺎﻟک ﺒﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک
ﺒﺸﻨﻮﺩ ﻭ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺑﺎﻭﺭ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﻳﻥ
ﺼﺤﺒﺖﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﻮﺩ ثوﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﺩﺭ ﺩل ﺴﺎﻟک
ﻤؤثّر ﺗﺮ ﻭ
ثاﺑﺖ ﺗﺮ ﻣﻴﻨﺸﻴﻨﺪ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺣﺴﻨﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﻤﺎل
ﺪﻳنی ﺒﺪﻭﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻل ثوﺍبی
ﺠﺰ ﺷﺮک ﻮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭلی ﻤﻥ
ﻨﻤﻴﮕﻮﻳﻢ ﮐﻪ
ﺃﻟﻢ (ﺩﺭﺁﻏﺎﺯﺳﻮﺭﻩ)
ﻳﻜﺤﺮﻑ (ﻭیک
ﮐﻠﻤﻪ) ﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺃﻟﻒ ﺁﻥﺪﻩ ﻭلام
ﺁﻥ ﺪﻩ ﻭﻣﻴم
ﺁﻥ ﺪﻩ ﺣﺴﻨﻪ ﺩﺍﺭﺩ
(ﺍﻣﺎم که ﺩﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﻋﺎﺩﻯ ﺒﻴﺎﻥ
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎﻋﺎﻗلی
ﺒﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺟﺎﻫلی
اﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺧﺮﺍفی ﺨﻮﺩ
ﺑﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﻳک ثوﺍﺏ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﻘﺸﺮﻯ هاﻯ
ﻤﺬﻫبی ﺴﻨّﻯ
ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ثوﺍﺑی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﻩ ﮔﻨﺎﻩ
ﺷﺮک ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻳﻥ کلام
اﻣﺎم ﺮﺍ
ﺑﻄﻮﺭ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺸﻨﻴﺪنی
ﺒﺎﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻇﺎﻫﺮﻯ اﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺁﻥ ﮔﻤﺮﺍهی
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ
ﻋُﻘﺪﻩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﻌﻘﻴﺪﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻣﺬﻫبی ﻘﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺷﺮک ﺨﺪﺍ ﻭ ولایت
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟم الهی
ﻮ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ولایت.
ﻭ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎنی
ﺘﻤثیل
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻜﻤﻴّﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺎﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺘﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﻋﺪﺍﺩ ﻭﮐﻤﻴّﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻗﺎﺑل
ﻘﻴﺎس ﺩﺭ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻭ ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻋﻤﺎل
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻋﻘل
ﺒﺸﺮﺣتی عظیم
ﺘﺮ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺳﭙس
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﭼﻪ
ﮐسی ﻤﺘﻤﺴّک
ﺒﻘﺮﺁﻥ اﺳﺖ؟ (ﻣﺘﻤﺴک
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺮﻙ صلاﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ الهی ﻮ ولایت
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ)
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻤﺴّک
ﻮ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻳﻥ
ﺸﺮﻑ ﻋﻈﻴم ﻨﺎﺋل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻫﻤﺎﻥ کسی که
ﻗﺮﺁﻥ ﻮ
ﺗﺄﻭﻳل ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﮔﺮﻓﺖ (ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ قُرّهﮔﻴﺮﻯ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃﻖ
ﻣﻔﺴّﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺮﺁﻥ
کتاﺏ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﺎﻃق ﻮ
ﺃﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻗﺮﻳشی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ اﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺩﺷﻤنی
نیز ﻤﺎﻧﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ولایت الهی
اﻭﺭﺍ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺳﻴﺎسی ﻮ
ﻣﺬﻫبی ﺘﺒﺪﻳل
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﺃﻫل
ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺒﻴﺖ ﻳﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ولایت
ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﺳﻴّﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴم ﻮلاﻳﺖ
الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ هستند
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﻴﺸﻪ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥسالک
ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺮﺍﺳﻢ (ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫل اﻟﺒﻴﺖ)
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﭽﻪ
که ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻔﺎﺭﺳﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﺟﺮﺍ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﺍﻭلاﺩ الهی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺣﺴﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
فرزندان الهی
علیّ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥﺨﻮﺩ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
هستند) ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺳﻔﻴﺮﺍﻥ ﻤﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ( ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺗﻤﺎس
ﻣﺴﺘﻘﻴم ﺒﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﮑﺎملاﻥ
ﺤﺴنی ﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻌﻠﻴم
ﻮ ﺗﻮﺳل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺎ
ﺑﺎﻏﻴﺒﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻭلیّ الهی
اﻭﺭﺍ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﺻﺎﺩق ﻮ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک
ﺪﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺑﻮﻯ
ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺸﻌﺎع ﺃﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ولایت
ﻭﭘﻨج ﺘﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴنی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﺷﻴﻌﻪ ﺣﺴﻴنی
اﺳﺖ. ﻭ ﺁﻧﮑﻪ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ مولا
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺷﻴﻌﻪ
ﻋلی اﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺟﺪﺍل
کنندﮔﺎﻥ ﻭ
ﺃﻫل ﻘﻴﺎس  ﻧﻈﺮﻯ
ﺮﺍ ﻧمی
ﭙﺬﻳﺮﺩ. ( ﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮﻣﺬﻫبی
کنند .ﻭ ﻣﻄﺎﺑق
ﻘﻮﺍﺭﻩﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻄث ﻮﻗﻴﺎس
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ
غیرﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻗﺮﺁﻥ
کتاب ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮ ﺍﻣﻮﺭ الهی
ﺒﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﻄق
ﺒﺮﺍﻯ کلام
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ الهی
ﻮ ﺍﻣﻮﺭ الهی
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻨﻄﻖ
ﺧﺎﺹﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺯﻧﺪگی
ﭽﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺎﺻﻞ ﺿرَبّ
ﺩﻭ ﺩﺭ ﺩﻭ ﺩﺭ
ﻣﻨﻄق ﻤﺎﺩﻯ
ﭽﻬﺎﺭ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
در ﻣﻨﻄق
ﺮﻳﺎﺿﻰ ﺷﺒﻴﻪ
ﻣﻨﻄق ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻨﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺭﻳﺎﺿﺖ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍعی
ﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺯﻯ
ﺒﻴﻥ ﻤﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺸﺮﻯ
هم چنان
حیوان
ﻭ ﻣﻨﻄق
عرفانی ﻮ نسبتا
الهی اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
هر ولایت
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﻣﻤﻨﻮع اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﻄﻌﺎ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺷﺮﻳک خدﺍ ﻭ
ﺍﺯ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺮﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﺍﻣﺎ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺃﻯ ﺨﻮﺩ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩ (
ﻳﻌنی ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻭ
ﻗﻮﺍﺭﻩﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی ﻮ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻬﺎﻯ
ﻔﻠﺴفی ﻤﺨﺘﻠﻒ)
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺑﭙﺎﺳخ ﺪﺭﺳتی هم
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﺟﺎﻫل ﻮﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.( ﻭ
ﻣﻨﻄاقا ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻏﻠﻄ ﻮ
ﻧﺎﺩﺭﺳتی او ﺑﺮ
ملا ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﺷﻴﺮ
ﺩﺭﻧﺪﻩ ﺭﺍ ﻃی
کند ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺤﺎﻓﻈ ﺒﺎﺷﺪ (
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺷﻴﻄﺎﻥ  ﻭ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻧﺎﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺭّﻩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﮐﺸﺸﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎﻯ
ﻨﻔﺴﺎﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺣﻔﻈ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﺻطلاﺣﺎ
ﺩﺭ ﮐﺸتی ﻮلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ ﺑﺴلاﻣﺖ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺸﺘﻴﺒﺎنی
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﮐﺸتی
ﻮلاﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ) ﻭﺍﮔﺮ
ﺭﻓﺘﻥ ﺒﺎ ﺳلاﻣتی
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ (
ﺩﺭﺟﺎﻯ پُر ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ) ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻣﺬﻣّﺖ
ﻭ ﺗﻮﺑﻴخ عاﻗلاﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺷﻴﺮﺍﻥ
ﺪﺭﻧﺪﻩ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﮕﺎﻥ هلاﮐﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺳَﻘَﻄ
ﺸﺪﻩ ﺍﺯﻧﻈﺮﺧﻴّﺮﺍﻥ
ﻮ ﻓﺎﺿلاﻥﻭ
ﺣتی ﻨﺰﺩ ﻋﻮﺍم
ﺠﺎﻫﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ( ﮐﻪ
ﮐسی ﺪﻟﺶ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ
ﻧﻤﻴﺴﻮﺯﺩ)
ﻭلی اﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﻘﺎﺋلی ﺒﺮﺃﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
کرﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﻄﻮﻓﺎنی ﻮ ﭘُﺮ
ﻣﻮج ﺴﻮﺍﺭ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﮐﺸﺘﻴﺒﺎﻥ
ﻮﮐﺸتی ﺪﺭﺳتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐسی هم
ﻨﺪﺍﻯ کمک
ﻄﻠبی اﻭﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻨﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﻪ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ .
ﻭﻣﺴﺘﺤق اﻳﻥ
ﻤﺼﻴﺒﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ( ﺩﺭک
اﻫﻤﻴّﺖ سلوک
الهی ﻭ ﺍﻭم
ﻮﻫﻮم عملی ﺑﺎ ولایت
ﺑﻤﻌﺮفی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ) ﻫﻴچ
ﻨﻌﻤﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻠم کتاب
ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﻋﻠم کتاﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ سلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻳﻥ علم
ﺮﺍ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﺻﻌﻮﺩ ﻭ ﭘﻨج
یا هفت ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺗﺄﻭﻳل ﺁﻥ
اﺳﺖ (ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
کتاﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
سمبولیک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ است
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺏﻫﺎ و
رؤیاهای
ﺼﺎﻟﺤﻪ ﻭ
ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻃی اﺯ
ﻣﺤﺎﺳﻥ ﻮ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺻﻔﺎتی
ﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺍﺯﻫم
ﺘﻔﮑﻴک ﻜﺮﺩﻩ
ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﻭ ﺗﺮک ﺁﻥ کند .ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋملا ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﮐﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴمی
ﺨﻮﺩ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻣﺎنع کاﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻮ
ﺷﻔﺎ ﺩﺍﺩﻥ
عُقدﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍنی اﻭ ﻧﻤی
ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم
اﻣﻮﺭ الهی ﺪﺭ
جهان الهی
ﺭﻭح ﺨﺒﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺷﺎﻧس ﻭ
ﺑﺨت ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ (ﮐﻪ
ﮐسی ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ) ولیّ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﺨﻴﺎل کند ﮐﻪ
ﮐسی ﺪﺭ ﺍﻭ
ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎک ﺸﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺪﺍﻧﺪ. (ﺧﺪﻣﺖ
ﭘﻴﺮ الهی ﺮﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ) ﭘس
ﻧﻌﻤﺖ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺃﻯ
ﻤﺮﺩﻡ (ﻧﺎس و
ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ عهد
ﺍﻟﺴﺖ ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ سلوک
الهی ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻥ
قبلیبرای
لبّیک گفتن ﺒﺎ
ﻭلیّ اﻟﻬﻰ
ربّ مربّی خود)
ﻣﻮﻋﻈﻪ ﻭ
ﺃﻧﺪﺭﺯﻯ اﺯ رَبّ
ﺷﻤﺎ
ﺑﺮﺍﻳﺘﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ( ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ولایت ﺍﻭ ﻭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﻌﻴﻴﻥ
خداوند ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺷﻔﺎﻯ ﺴﻴﻨﻪ
ﻫﺎ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺭﺣﻤتی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤؤﻣﻨﺎﻥ اﺳﺖ (
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﺼﻴﺤﺖ ﻧُﺼح سلوک
الهی ﻮ ﻧﺼﻮﺣﻰ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ولایت
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮕﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻭﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺎﻋث
ﺷﻔﺎﻯ ﻨﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭﻫُﺪﺍ
ﺟﻮئی ﻤؤﻣﻨﺎﻥ
اﻭم کننده
ﺍﺳﺖ. ﻭ الّاﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺴﻨّﻯ ﻮ
ﺷﻴﻌﻪ ﻣؤﻣﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ مشطک
حقیقی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﺎم
ﻤﺴﻠﻤﺎن ﻮیا
ﺗﺸیّع ﻮ
ﺗﺴﻨّﻥ ﺨﻮﺩ
فریب ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺭﺣﻤﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ) ﻭﺑﮕﻮ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ (أﻣﻨﻴّﺖ)
ﻓﻀل ﻮ ﺭﺣﻤتی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ (ﺍﻳن اﻭم
کرﺩﻥ) ﻭﺑﺎ ﺁﻥ
ﺨﻮﺭﺳﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟمع
ﻤﻴﻨﻤﺎﺋﻴﺪ (
ﺍﺯ ثرﻭﺕ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ.
ﺭﻭح
ﻤؤﻣﻦﺪﺭﻋﻮﺍلم
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.)
ﻭ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻮ ﻋﻠم
ﺘﺄﻭﻳل ﻘﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺩﻩ (قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮسلوک
الهی ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪنّی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ئر بیداری
) ﻭﺭﺣﻤﺖ ﻭ
ﺗﻮﻓﻴق اﻭ ﺩﺭ
ﻣﻮالاﺕ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺁل ﻄﺎﻫﺮﺍﻭ (ﻣﻮﺍلاﺕ
ﻗﺒﻮل ﻮلاﻳﺖ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻭﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ
ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻭﺍﻟﻪ فارسی ﻭﺷﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻥ
ﺴﻠﻮک ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻤﺤﺒّﺖ ولایت
ﺗﺎﺭﻳخی
ﺨﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎملاﻥ
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥﻋﺘﺮﺕ ﻭ
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﻭﺁل
ﻮ ﺃﻫل شده
ﻤﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺣتی اﮔﺮ ﺳﻴّﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻗﺮﺁﻥ
ناطق ﻮﻋﻠم
ﺴﻠﻮک و شهود
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺃﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺷﻤﻥ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ( ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﻣﻮﺍلاﺕ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺷﻤنی
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ولایت
ﺩﻭ ﺷﺮﻃ ﻤﻬم هستند
ﮐﻪ ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥولایت
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ الّا
ﺩﻭ ﺩل ﻮ ﻣﺸﺮک
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ) سپس
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﭘس
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺟمع کنند ﻧﺒﺎﺷﺪ؟
ﮐﻪ ﺁﻥ ﻗﻴﻤﺖ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﺁﻥ
اﺳﺖ. (ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺁﻥ
اﺳﺖ(ﻋﻠم
ﻘﺮﺁﻥ ﻮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
کتاﺏ ﻗﺮﺁﻥ)
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ کسی
برﺿﻮﺍﻥ ﻮ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ.(
بهشت های ولایت
و شهودها و
برتر و برین )
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
(ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
که هر یک
ﺒﻬﺸتی
متفاوت
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭلی ﻨﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﮑﺎﻧﻰ)
ﻭﺑﺎﻋث ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺒﺮﺍﻯ ﺣﻀﻮﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ (مذتسم
منّا اهل
البیت ) ﮐﻪ
ﺃﻓﻀل اﺯ ﺑﻬﺸﺖ
تصوّر نسان
ﺍﺳﺖ.( ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
اوﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳکی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﻤﻌﺮفی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﻳﮋﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺴﺐ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺸﻮﺩ
اولیای ولایتهقببل
از محدر هر
زمان
البتهجای خود
راداد ولی
بفضیلت
ومحمدی و شهود
قائم نمیرسند
که در تولدات
یعدی خواهنذ
رسید ) ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺁﻝ
ﻃﻴّﺐ ﺍﻭ ﺃﺷﺮﻑ
ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺠﻨﺎﻥ لهشت و
عقلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ(
ﮐﺎملاﻥ الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯﻋﻨﺎﺻﺮﺟﻨﺎﻥ
ﻮجانان الهی
و ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ زنده
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎملاﻥ الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ۳۱۳
ﻔﺮشته آنان
ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭند.
ﻭﺍﻳﻥ ﺠﻨﺎﻥﻋملا
ﻫﻤﺎﻥ گناﻥ
ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ الهی
ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ولایت
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺁﻥ ﻮﻋﻠم
ﺘﺄﻭﻳل ﺁﻥ ﻭ
ﻣﻮﺍلاﺕ ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﻭ ﻧﻔﺮﺕ
ﺟﺴﺘﻥ ﻮ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻤﺎ
(ﮐلام اﺯ ﺍﻣﺎم عسکری
ﺎﺳﺖ) ﺍﺯ
ﺍﻗﻮﺍﻣﻰ (ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﻗﺸﺮﻯ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺨﻴّﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ( ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ کاﻣل
ﺮﻫﺒﺮﺍﻥ الهی
ﺘﺎﺯﻩ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﻣّﻯ ﻮ ﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ)
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁثاﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ و
تقلید کنند (ﺭﺩّ
ﭘﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺭﻭﺷﻬﺎ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺗﻌﻠﻴمی ﺁﻧﺎﻥ
اﺳﺖ) ﻭﺍﻋﻤﺎل
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﻓﻌﺎﻝ
ﺁﻧﺎﻥ اﻗﺘﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ملاﺋک
ﺪﺭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﺧﻠﻴل ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺪﻥ ﺮﺍ ﺳﺨﺖ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. (ملاﺋک
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺎبع
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﺴح ﻮ ﻧﻮﺍﺯﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ(
ﺑﺎﻟﻬﺎﻯ عقلی
ﻮ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻭﺩﺭ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ (ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﻭ ﺻِﻠﻪﻫﺎ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳل عباﺩﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺁﻧﻬﺎ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺮﮐﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ می
ﻔﺮﺳﺘﻨﺪ. (ﮔﻮئی
ﻬﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻋﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
دعا ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ الله
ﺑﺮﺳﺪ) ﺣتی
اﮔﺮ ﻫﺮﺧﺸک ﻮ
ﺗﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ (ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ
اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺩﻋﺎﮔﻮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺪﺭﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺣﺸﻰ ﻭ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺼﺤﺮﺍ
ﻭگیاهان
ﺩﻳﮕﺮﻭ ﺣﺘﻰ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻮﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺁﻥ( ﻳﻌنی ﻬﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮالهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺑﻨﻔﻊ ﺳﺎﻟک
عمل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻣﺎنی
اﺯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
اینان نیز
ﺧﻮﺍﻫند ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎمی اﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺣتی
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻭﺭﻳﺰﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
اﻧﻮﺍع ﺒﺎلا
ﺁﻣﺪﻩ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ همین
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ که بخداوند
باز گردند ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﻋﻮﺍﻟم
ﺮﻭﺣی ﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﺁﻥ
اﻭﻟﻴﺎ و
مراتب اﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﻋﺎ
ﮔﻮﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.)

حدیث
8198- ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ89ﺹ148ﺑ بحار) ﮐﻪ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻳﺎ ﻋﻠﻰ ﺍﻥ
ﻓﻰ ﺟﻬﻨّﻢ ﺭﺣﻰ
ﻣﻦ ﺣﺪﻳﺪﺗﻄﺤﻦ
ﺑﻬﺎ ﺭؤﻭﺵ ﺍﻟﻘﺮﺍٴ
ﻭ ﺍﻟﻌﻠﻤﺎٴ
ﺍﻟﻤﺠﺮﻣﻴﻦﻭ ﻗﺎﻝ
رَبّ ﺗﺎﻝ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥﻭ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻳﻠﻌﻨﻪﻭ
ﺟﺎٴ ﺃﺑﻮ ﺫﺭ ﺍﻟﻴﺎﻟﻨﺒﻰ
ﻓﻘﺎﻝ ﻳﺎ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﺍﻧّﻰ ﺃﺧﺎﻑ
ﺃﻥ ﺃﺗﻌﻠّﻢ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻭ لا ﺃﻋﻤﻞ ﺑﻪﻓﻘﺎﻝ
ﺭﺳﻮﻝ اللهلا ﻳﻌﺬﺏ
الله ﻗﻠﺒﺎ ﺃﺳﮑﻨﻪ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥﻭ ﺍﻥ ﺍﻟﻨﺒﻰ
ﻗﺎﻝﻟﻮ ﮐﺎﻥ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻓﻰ ﺃﻫﺎﺏ ﻣﺎ ﻣﺴّﺘﻪ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻳﺎ
ﻋﻠﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺁﺳﻴﺎﺑﻰ ﻫﺴﺖ ﺍﺯ
ﺁﻫﻦ ﮐﻪ ﮐﻠّﻪ ﻗﺎﺭﻳﺎﻥ
ﻭﻋﻠﻤﺎﺋﻴﺮﺍ ﮐﻪ
ﻣﺠﺮﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺁﺳﻴﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﻗﺮﺁﻥ ﺧﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺘﺎﺏﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ . ﻭ لا ﺟﺮﻡ
ﺩﺯﭼﺎﺭ ﺟﺮﻡ ﻭﻣﺠﺮﻡ
ﺷﺪﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻗﻔﺸﺮﻯ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﺷﺮﻙ
ﺁﻣﻴﺰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
قُرّه ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ ﺑﻘﺮﻩﮔﻴﺮﻯ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯﮑﻪ ﺁﺳﻴﺎﺏ
ﮐﻠّﻪ ﻫﺎ ﻭﻣﻐﺰﻫﺎﻯ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻣﺪﻋﻰ ﻋﻠﻢ
ﺩﻳﻦ ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺠﺮﻡ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ الّا ﻋﺎﻟﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎملاﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻣﺠﺮﻡ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻫﻢ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﺪﺗﺎ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﮐﺴﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺗلاﻭﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
( ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺸﻮﺩﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﻭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺄﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ ﻟﻌﻨﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻣﺬﻫﺐﺳﺎﺯﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺍﻯ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺘﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺎﺷﺪ
) ﻭ ﺭﻭﺯﻯ ﺃﺑﻮ ﺫﺭ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖﻳﺎ
ﺭﺳﻮﻝ الله ﻣﻦ ﻣﻴﺘﺮﺳﻢﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻡ
. ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻋﻤﻞ ﻧﮑﻨﻢ ( ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ  ﻣﮕﺮ ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭ الّا
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﺑﻮ
ﺫﺭ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ مولا
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻗّﺖ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧلاﻓﮑﺎﺭﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ولایت ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﭘﺎﺳﺦ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﻠﺒﻰ
ﺭﺍ ﻋﺬﺍﺏ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﺎﮐﻦ
ﺷﻮﺩ ( ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺃﺑﻮ ﺫﺭ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻗﻠﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭﺣﻔﻆ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺷﺒﺎﺕ
ﻗﺮ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ
قُرّهﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺤﺴﻴﻨﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻣﺠﺮﻡ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻢ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﮑﺴﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺁﺗﺶ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ(ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥقُرّه ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ولایت
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﮐﻪ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪﺁﺭﺍﻡ
ﻭﺭﺍﺣﺖﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇﻢ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺝ89ﺹ184 بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ الله
ﺍﻥ الله ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺟﻮﺍﺩﻳﺤﺐ ﺍﻟﺠﻮﺩﻭ
ﻣﻌﺎﻟﻰ ﺍلاﻣﻮﺭﻭ
ﻳﮑﺮﻩ ﺳﻔﺴﺎﻓﻬﺎ
ﻭ ﺍﻥ ﻣﻦ ﻋﻈﻢ ﺟلاﻝ
الله ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﮐﺮﺍﻡ
ﺷلاﺷﻪﺫﻯ ﺍﻟﺸﻴﺒﻪ
ﻓﻰ ﺍلاﺳلاﻡﻭ
ﺍلاﻣﺎ ﺍﻟﻌﺎﺩﻝﻭ
ﺣﺎﻣﻞ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻐﺎﻟﻰﻭ
لا ﺍﻟﺠﺎﻓﻰ ﻋﻨﻪ
ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺟﻮﺍﺩ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. پس ﺑﺨﺸﻨﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ
( ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺨﺸﻨﺪﮔﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ولایت ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻣﻮﺭ ﻋﺎﻟﻴﻪ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ
( ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ.ولیّ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺍﺧلاﻗﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﻀﻴﻠﺘﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪولیّ
ﮐﺎﺭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺳﻔﺎﺳﻒ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻔﺮﺕ ﺩﺍﺭﺩ ( ﺍﻣﻮﺭ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭ ﺳﻔﻴﻪ ﺑﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺣﻤﺎﻗﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﻫﺎﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰولیّ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎولایت
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
)ﻭ ﺍﺯ ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﺍﮐﺮﺍﻡ
ﺍﻳﻦ ﺳﻪ کس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
. (ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﺳﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﻪ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ولایت
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺣﺪ ﺃﮐﺸﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
) ﺭﻳﺶ ﺳﻔﻴﺪﻯ ﺩﺭ
ﺍﺳلاﻡ ( ﻳﺎﺳﺎﻟﻤﻨﺪﻯ
ﺯﻥ ﻳﺎ ﻣﺮﺩﮐﻪ ﻋﻤﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩﺁﺧﺮﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ
ﻫﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻓﻮﺭﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﺎ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺮﻙ ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻨﺪ ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺎﺩﻟﻰ ( ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻣّﻰ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺍﻭﻡ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻫﺮکس ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻧﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﻳﺎ ﭘﻴﺶ
ﻧﻤﺎﺯﻯ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﺯﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﺎ ﻋﻘﺪ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩ ﺣلاﻝ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
) ﻭ ﻧﻴﺰ ﺣﺎﻣﻞ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﻭ ﻳﺎ ﺟﻔﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ( ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻘﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﮑﻨﺪﻣﮕﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺟﻔﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺎ ولایت ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰپس ﺍﺯ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﺗﻌﺼّﺐ ﻣﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﻓﺘﻨﺪ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻣّﻰ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻭ ﺣﺴﻴﻦ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﺝ89ﺹ185ﺑ
بحار) ﻣﺎ
ﺁﻣﻦ ﺑﺎﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻣﻦ ﺍﺳﺘﺤﻞ ﻣ
بحارﻣﻪ ﻫﺮکس ﮐﻪ ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻭ
ﺣﺮﺍﻡ ﻫﺎﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺣلاﻝ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯﺁﻧﻬﻢ
ﺑﮑﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺑﻘﺮﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻳﺎ ﺑﻔﻬﻤﻦ. ﻭ ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ
ﻗﺮﺁﻥﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺟﺰ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ.ولیّ ﺍﻳﻦ
ﻗﺮﺁﻥ قُرّه ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻨﺒﻊ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮکس ﻣﻨﺤﺼﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺷﺮﻳﮑﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﺝ
89ﺹ 185 بحار): ﺍﻥ ﺃﺣﻖ الناس
ﺑﺎﻟﺘﺨﺸّﻊ ﻓﻰ
ﺍﻟﺴﺮ ﻭ ﺍﻟﻌلاﻧﻴﻪ
ﻟﺤﺎﻣﻞ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥﻭ
ﺍﻥ ﺃﺣﻖ الناس ﺑﺎﻟﺼلاﻩ
ﻭ ﺍﻟﺼﻴﺎﻡ ﻓﻰ ﺍﻟﺴﺮ
ﻭ ﺍﻟﻌلاﻧﻴﻪ ﻟﺤﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺸﻮﻉ
ﻋﻠﻨﻰ ﻭﺳﺮﻯ (ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ) ﺣﺎملاﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻴﺐ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ قُرّه
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ولایتﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺨﺸﻮﻉ ﻭﺗﻮﺍﺿﻊ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺮﺍﻯ صلاﺕ
ﻭ ﺻﻮﻡ ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﻠﻨﻰ ﺩﺭ ﺣﺎملاﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ ( ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ قُرّه ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪصلاﺕ
ﻭ ﺻﻮﻡ ﺁﻧﻬﺎﻫﻴﭻ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻭﻝ
ﺑﺎﻳﺪ ولایت
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖﺑﻌﺪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪﺑﻘﻮﻝ
مولاﺗﺎ رَبّ ( ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﻨﺎﺳﻢﻧﻤﺎﺯ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻧﻢ (ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺮﻙ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ.صلاﺕ ﻧﻤﺎﺯﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪﺑﺎ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺣﺠﻬﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ.
ﺻﻮﻡ ﻭ ﺻﻴﺎﻡ ﺭﻭﺯﻩﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﻭ ﻳﻮﻡ
ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻭﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭالّا
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻭﺷﺒﻬﺎﻯ
ﻗﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻗﺮﺁﻥ ﺗﻨﻬﺎ
قُرّه ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ولایتﻭ ﻗﺮﺕﺍﻟﻌﻴﻦ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﺩﺭﻙ
ﺳﻠﻮﮐﻴﺁﻥﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺰﺩ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺮﺁﻥ مولا ﻭﻫﺮﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.)

حدیث
8199- ﺍﺯ ﺍﺑﻦ ﻧﺒﺎﺗﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ (ﺝ89ﺽ185ﺑ
بحار) : ﺍﻥ الله
عرّ ﻭﺟﻞ ﻟﻴﻬﻢ
ﺑﻌﺬﺍﺏ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﺟﻤﻴﻌﺎﺣﺘّﻰ لا
ﻳﺮﻳﺪ ﺃﻥ
ﻳﺤﺎﺷﻰ ﻣﻨﻬﻢ ﺃﺣﺪﺍﺍﺫﺍ
ﻋﻤﻠﻮﺍ ﺑﺎﻟﻤﻌﺎﺻﻰﻭ
ﺍﺟﺘﺮﺣﻮﺍ ﺍﻟﺴﻴّﺌﺎﺕﻓﺎﺫﺍ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺸﻴّﺐﻧﺎﻗﻠﻰ
ﺃﻗﺪﺍﻣﻬﻢ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﺼﻠﻮﺍﺕﻭ ﺍﻟﻮﻟﺪﺍﻥ
ﻳﺘﻌﻠّﻤﻮﻥ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﺭﺣﻤﻬﻢ ﻭ
ﺃﺧّﺮ ﻋﻨﻬﻢ ﺫﻟﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺃﻫﻤﻴّﺖ
ﻭ ﻗﺼﺪ ﺑﻌﺬﺍﺏﺃﻫﻞ
ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣﻌﺼﻴﺖ
( ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ) ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ( ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻓﺘﻮﺍﻫﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻭﺑﺒﺪﮐﺎﺭﻯ
ﻫﺎ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ولیّ
ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺴﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩﺍﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺑﺼﻠﻮﺍﺕ
( ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪﺻﻠﻪ ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ولایتﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﭘﻴﺮﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﺩﻳﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ)
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﻭ ﻳﺎ ﺍﻭلاﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ( ﮐﻪ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪﺗﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻰ ﻭ ﻓﺘﻴﺎﻥ ﻭ
ﻣﻎ ﺑﭽﮕﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺭﺣﻤﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺘﺄﺧﻴﺮ ﻣﻰ
ﺃﻧﺪﺍﺯﺩ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻬﻠﺖﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻴﻮ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ولایت ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪﺍﺩﺍﻣﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺟﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ الّا
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ)ﻭ
ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺃﺧﻴﺎﺭ ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﻤﺎ (ﺝ۹۸ﺹ۶۸۱ﺑ
بحار): ﺧﻴﺎﺭﮐﻢﻣﻦ ﺗﻌﻠّﻢ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥﻭ ﻋﻠّﻤﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭ ﭘﺮ ﺧﻴﺮ ﺗﺮﻳﻦ
ﺷﻤﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﻧﺪ ( ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻨﻮﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻧﺒﻮﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﺘﺎﻯ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻥ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ لاﺯﻡ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺬﺍﻫﺐﻭ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺟﺴﺘﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻴّﺮ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
) ﻭ ﻳﺎ ﺃﺑﻮ ﻫﺮﻳﺮﻩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ(ﺝ89ﺹ186ﺑ
بحار) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
: ﻋﻦ ﺍﻟﻨﺒﻰ
ﻗﺎﻝﺗﻌﻠّﻤﻮﺍ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥﻭ ﺗﻌﻠّﻤﻮﺍ
ﻏﺮﺍﺋﺒﻪ
ﻓﺮﺍﺋﻀﻪ ﻭ ﺣﺪﻭﺩﻩ
ﻓﺎﻥ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻧﺰﻝ
ﻋﻠﻰ ﺧﻤﺴﻪ ﻭﺟﻮﻩ
ﺣلاﻝ ﻭ ﺣﺮﺍﻡ ﻭ
ﻣﺤﮑﻢ ﻭ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪﻭ
ﺃﻣﺸﺎﻝﻓﺎﻋﻤﻠﻮﺍ
ﺑﺎﻟحلاﻝﻭ ﺩﻋﻮﺍ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡﻭ ﺍﻋﻤﻠﻮﺍ
ﺑﺎﻟﻤﺤﮑﻢﻭ ﺩﻋﻮﺍ
ﺍﻟﻤﺘﺸﺎﺑﻪﻭ ﺍﻋﺘﺒﺮﻭﺍ
ﺑﺎﻟﺄﻣﺸﺎﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻳﺪ
( ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺮ ﮔﻴﺮﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﺮﺍﺋﺐ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻳﺪ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻏﺮﻳﺐ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻧﻴﺰ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻏﺮﻳﺐ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭ ﻏﺮﺍﺋﺐ ﺁﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﺍﺋﺾ ﻭ
ﺣﺪﻭﺩﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺍﺟﺒﺎﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻗﺮﺁﻧﻬﺎﻯ
ﻧﺎﻃﻖ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ الّا
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ ﻭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻭﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ)ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮ ﭘﻨﺞ ﻗﺴﻤﺖ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ ( ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ولایتﻭ
قُرّه ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﺣلاﻝ
ﻭﺣﺮﺍﻡ ﻭ ﻣﺤﮑﻢ
ﻭ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ ﻭ ﺍﻣثاﻝ.پس
ﺑﺎ ﺣلاﻝ ﺁﻥ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻴﺪ ( ولیّ ﻋﻤﻞ
ﺣلاﻝ ﺃﻣﺮﻯ ﻣﺠﺎﺯ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺣلاﻝﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﻋﻤﻞ ﺷﻮﺩ
) ﻭ ﺗﺮﻙ ﺣﺮﺍﻡ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ(
ﮐﻪ ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺣﺮﺍﻡ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺩﻗﻴﻖ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻳﮑﻰ
ﺣﺮﺍﻡ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭﻳﮑﻰ
ﻧﻪ ) ﻭ ﺑﺎ ﻣﺤﮑﻢ ﺁﻥ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻴﺪ. (ﺑﺎﻳﺪﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻣﺤﮑﻢ ﻭﻭﺍﺟﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻧﻤﻮﺩ
) ﻭ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ ( ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﻣﺤﮑﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﺷﺨﺺﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﺃﻫﻞ ﺗﻨﻬﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ولایت
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺪﻋﻰ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺑﺪﻋﺖ ﺳﺎﺯ ﻭﻣﺸﺮﻙ
) ﻭ ﺍﺯ ﺍﻣﺸﺎﻝ ﻋﺒﺮﺕ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ ( ﻣﺸﺎﻝ
ﻭ ﺗﻤﺸﻴﻞ ﻳﺎ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺒﺮﺕ ﻭ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻭﻗﺎﻳﻊﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺳﻴﺪ)
ﻭ ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺝ9ﺹ187 بحار) : ﺃلا ﻭ ﻣﻦ ﺗﻌﻠّﻢ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥثُمّ ﻧﺴﻴﻪ
ﻣﺘﻌﻤّﺪﺍﻟﻘﻰ
الله ﻳﻮﻡ القیامة
ﻣﻐﻠﻮلا
ﻳﺴﻠّﻂ ﻋﻠﻴﻪ ﺑﮑﻞ
ﺁﻳﻪ ﻧﺴﻴﻬﺎﺣﻴّﻪ
ﺗﮑﻮﻥ ﻗﺮﻳﻨﺘﻪ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻨﺎﺭالّا
ﺃﻥ ﻳﻐﻔﺮ ﻟﻪ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪﻫﺮﮐﺴﻴﺘﻌﻠﻴﻢ
ﻗﺮﺁﻥ ﮔﺮﻓﺖﻭ ﺑﻌﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻏﻞ ﻭ
ﺯﻧﺠﻴﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺁﻳﻪﺍﻯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩﻣﺎﺭﻯ
ﻗﺮﻳﻦ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺂﺗﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭﻋﻔﻮ ﻧﻤﺎﻳﺪ
( ﺳﺎﻟﻚ قُرّه
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍﺗﺮﻙ
ﮐﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺎﺭ ﺗﺮﺳﻨﺎﻙﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ(ﺣﻴّﻪ)ﻣﺎﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻴﺎﺕ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ولایت
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺭﺍ
ﻗﻄﻊ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺳﺘﺸﻨﺎ ﺷﺪﻩ
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻔﺮ ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻐﻔﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﻳﺎ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺗﺮ.ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻓﻬﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻥ.ﻭﻧﻪ ﻓﻨﻮﻥ ﻗﺮﺍٴﺖ
ﻭ ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ ﻋﺮﺑﻰ
ﺁﻥﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭼﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺑﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺷﻮﺩ .)