حدیث 5500 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ42ﺹ۲۰۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ(ﺑﻘﺎﻯ
ﻭﺟﻪ ﺍﻟﻬﻰ) حح ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻣﻌﻨﺎﻩﺃﻧّﻪ
ﻟﻴس  شیئ ﺃﻗرَبّ
ﺍﻟﻰ الله  ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻦ
ﺭﺳﻮﻟﻪ ﻭ لا ﺃﻗرَبّ
ﺍﻟﻰ ﺭﺳﻮﻟﻪ ﻣﻦ
ﻭﺻﻴّﻪﻓﻬﻮ ﻓﻰ
ﺍﻟﻘرَبّ ﮐﺎﻟﺠﻨﺐﻭ
ﻗﺪ ﺑﻴّﻦ الله  ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺫﻟﻚ
ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ ﺃﻥ ﺗﻘﻮﻝ
ﻧﻔس ﻳﺎ ﺣﺴﺮﺗﺎ
ﻋﻠﻰ ﻣﺎ ﻓﺮّﻃﺖ
ﻓﻰ ﺟَﻨﺐ الله ﻳﻌﻨﻰ
ﻭلاﻳﻪ ﺃﻭﻟﻴﺎﺋﻪ
ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
(شهود قائم ) مُقرَبّ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ (ﻭﺟﻨﺐ در
جوار ﺍﻟﻬﻰﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢ است. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻯ ﻧﻴﺴﺖ
) ﻭمُقرَبّ ﺗﺮ ﺍﺯ
وصیّ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ( مولا ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﻭﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
) ﻭ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺗﻘرَبّ
و نزذیکی ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺟﻨﺐﻭ ﮐﻨﺎﺭ ﻭﻣﺠﺎﻭﺭ
ﺍﺳﺖ.(ﭼﻪ ﻣﺠﺎﻭﺭﺕ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
است) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﻧﻔﺴﻰ ( ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
حیوانی و ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻯ ) ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ ﺣﺴﺮﺕ ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺑﺮ ﻣﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻨﺐ
ﺧﺪﺍ ﺩﻭﺭﻯ ﺭﺍ ﺍﻓﺮﺍﻁ
ﻭ ﺯﻳﺎﺩﻩ ﺭﻭﻯ ﻧﻤﻮﺩﻡ
. (ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﻭﺭ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺪ ( ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭﻯ
ﭼﻮﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺎﺍﺯ
ﻭلاﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﺍﺣﻤﻘﻰ
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺷﺮﻙ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ارواح
بشری ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺒﺎﺭ ﻧﻤﻰ
ﺁﻭﺭﺩ )

حدیث
5501 - از ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ 204 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ :ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪﻭ
لا ﻳﺰﺍﻟﻮﻥ ﻣﺨﺘﻠﻔﻴﻦ'
ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻳﻦ' الّا
ﻣﻦ ﺭﺣﻢ ﺭﺑّﻚ' ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺃﺗﺒﺎﻋﻬﻢ
ﻳﻘﻮﻝ الله ﻭ ﻟﺬﻙ
ﺧﻠﻘﻬﻢ' ﻳﻌﻨﻰ ﺃﻫﻞ
ﺭﺣمة لا ﻳﺨﺘﻠﻔﻮﻥ
ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻳﻥ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ( ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖﭼﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺃﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺖ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺗﺮﺣّﻢ ﮐﻨﺪ . (ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕ ﺭﺍ ﺭﺣﻢ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺣﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻮﻯ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
و پیر مناسب
از ولایت
ﻣﺤﻤﺪﻯ هر
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﺗﺒﺎﻉ ﺁﻧﻬﺎ
. (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯﺃﻫﻞ
ﻭ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪﻭ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ) ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻭلاﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰﮐﻪ
ﺳﺎﻟک
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺃﺗﺒﺎﻉ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥﺑﺎﺯ
ﺗﺎﺑﻌﺎﻥ ﺩﺭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺃﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ. ﻭ(ﺍﺷﻴﺎﻉ)
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ و
دارندگان
ﺷﻌﺎﻉ ﺃﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ( ﻫﻢ ﻗﺒﻠﺎ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻢ ﺧﻠﻖ ﺍﻭﻝ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺧﻠﻖ ﺩﻭﻡ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻥ ﺒﻤﻌﻨﻰ ﺧﻠﻖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻫﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺣﻤﺖﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﻣﺮﺣﻮﻡ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺃﻫﻞ ﺭﺣﻤﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
( ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﺃﻫﻞ
ﺭﺣﻤﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ) ﺑﺎﺯ ﻳﻌﻨﻰ
(ﺭﻓﺖﻭﺁﻣﺪ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ)
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﻭ
ﺑﻴﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ .)

حدیث
5502 - اﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ204ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ :ﻗﻮﻝ
الله  ﻭلا
ﻳﺰﺍﻟﻮﻥ ﻣﺨﺘﻠﻔﻴﻦ
ﻗﺎﻝ ﻋﻨﻰ ﺑﺬﻟﻚ
ﻣﻦ ﺧﺎﻟﻔﻨﺎ ﻣﻦ
ﻫﺬﻩ الّامّة
ﻭ ﮐﻠّﻬﻢ ﻳﺨﺎﻟﻒ
ﺑﻌﻀﻬﻢ ﺑﻌﻀﺎ ﻓﻰ
ﺩﻳﻨﻬﻢالّا ﻣﻦ
ﺭﺣﻢ ﺭﺑّﻚﻭ ﻟﺬﻟﻚ
ﺧﻠﻘﻬﻢ' ﻓﺎﻭﻟﺌﻚ
ﺃﻭﻟﻴاؤﻧﺎ ﻣﻦ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦﻭ ﻟﺬﻟﻚ
ﺧﻠﻘﻬﻢ ﻣﻦ ﺍﻟﻄﻴنة
ﺍﻟﻄﻴّبة ﺃﻣﺎ ﺗﺴﻤﻊ
ﻟﻘﻮﻝ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢرَبّ
ﺍﺟﻌﻞ ﻫﺬﺍ ﺑﻠﺪﺍ
ﺁﻣﻨﺎﻭ ﺃﺭﺯﻕ ﺃﻫﻠﻪ
ﻣﻦ ﺍﻟثمرﺍﺕ ﻣﻦ
ﺁﻣﻦ ﻣﻨﻬﻢ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻗﺎﻝ ﺍﻳّﺎﻧﺎ
ﻋﻨﻰﻭ ﺃﻭﻟﻴاءه
ﻭ ﺷﻴﻌﺘﻪﻭ ﺷیعة
ﻭﺻﻴّﻪ ﻗﺎﻝ ﻭ
ﻣﻦ ﮐﻔﺮ
ﻓﺎﻣﺘّﻌﻪ ﻗﻠﻴﻠﺎ
ثمّ ﺃﺿﻄﺮﻩ ﺍﻟﻰ
ﻋﺬﺍﺏ ﺍﻟﻨﺎﺭﻗﺎﻝ
ﻋﻨﻰ ﺑﺬﻟﻚﻣﻦ ﺟَﺤَﺪ
ﻭﺻﻴّﻪﻭ ﻟﻢ
ﻳﺘّﺒﻌﻪ ﻣﻦ ﺍﻣّﺘﻪﻭ
ﮐﺬﻟﻚ ﻭ الله  ﺣﺎﻝ ﻫﺬﻩ
الّامّة ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻭ ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻑ ﻫﺴﺘﻨﺪ
( ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺟﻨﮓ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﻭ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ ﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
)ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎ ﻣﺎ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﻨﺪﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻣّﺖ (ﺍﻣّﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ و
ﺣﺘﻰ ﺍﻣّﺖ
محمدﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻣّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ) ﻭ ﻫﻤﮕﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ( ﺗﻀﺎﺩ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺎﻃﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.وﻣﺎﺩﺍﻡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
نمی ﺑﺎﺷﻨﺪ در
تضاد میباشند
) ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺭﺣﻢ ﮐﻨﺪ
. (ﺭﺣﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ وسیله
توسّل بسالکی
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ الّا ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﺍﺳﺘثناﺋﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﺎﺷﺪ)ﻭ ﻟﺬﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ (ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﻭﻡ ﺩﺍﺩ.ﮐﻪﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻭﺍﺯﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻣﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﻪ ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﮔِِّﻞ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﺎ
ﺁﻓﺮﻳﺪ شده
باشد ( که
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ رﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. وﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪه
اﻧﺪ.(ﻃﻴﻨﺖ)ﻫﻤﺎﻥ(ﺟﻴﻦ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ و ذات
ﻭ ﺟﻨﻴﻦ) ﺭﺣﻢ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺟﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
که ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻧﻤﻰ ﺷﻨﻮﻯ
ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﺑﻠﺪ
ﻭ ﺷﻬﺮ ﺭﺍ ﺃﻣﻦ ﮐﻦ
( ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺍﻭﻡ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻩ ﻭ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ(
ﺑﻠﺪ) آگاه ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺍ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻩ ) ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ثمرﺍﺗﻰ
ﮐﻪ مؤمنان ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﺑﺪﻩ
( ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺩﻳﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺃﻫﻞ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ
ﺑﺪﻩ ﻭﻧﻪ ﺑﻤﺮﺩﻡ
ﻣﮑّﻪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﺳﺘثناءا
بکسی ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺟﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻰ
ﺳﺎﺯﺩ.ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﺷﻬﺮﻫﺎ
و طریقتی
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﮐﻌﺒﻪ
ﺩﻝ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ)ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
وصیّ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ(
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻌﺎﻉ ﺃﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥﻭ ﻧﻪ ﻣﺘﻌﺼّﺒﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻪ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﻭ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﮐﺎﻓﺮ
ﻭﻣﻨﮑﺮ ﺷﺪﻣﻦ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺪﺗﻰ ﻣﻬﻠﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺘّﻊﻭ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺪﻫﻢ
( ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻢ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻍ
ﺗﺮ ﻭﻳﺎ ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻌﺬﺍﺏ
ﺁﺗﺶ ﻣﻴﮑﻨﻢ ( ﺩﺭ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ ﮔﺮﻡ
ﻭ ﺗﺸﻨﮕﻰ. ﮐﻪ ﻣﻀﻄﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺒﺮ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ) ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮ ﮐس ﺟَﺤﺪ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
وصیّ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ
( ﻭلاﻳﺖ ﻋلیّ ﺮﺍ)
ﻭ ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ ( ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
مولا ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﻭﻳﺎ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ الهی مولاﻭ
ﺍﻭلاﺩ الهی
ﻤﻮلا ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ)
ﮐﻪﺍﺯ ﺍﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣّﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ.ﻭ
الّا ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﮐﺎﻓﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻌﮑس ﻭﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺎﻣﻞ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.)

حدیث 5503 - ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ 502ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭ ﺷﺐ
ﺟﻤﻌﻪﺍﻯ ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻓﺘﻴﻢﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺷﺐ
ﺟﻤﻌﻪ ﺍﺳﺖ.ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻥ ( ﺗﻠﺎﻭﺕ
ﺁﻳﺎﺕ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ. ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺷﺐ ﺟﻤﻌﻪ)ﻭ ﺷﺐ ﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺟﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻳﻥﺴﺎﻟﻚ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ.
(ﺍﻗﺮﺃ) ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺨﻮﺍﻥ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ (قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﮐﻦ) و
خواندن است
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖﮐﻨﺪ به
(ﺗﻮﺍﺟﺪ )ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺣﺘﻤﺎﻝ ﺯﻳﺎﺩ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﮕﺮدد
. إﻗﺮﺃ ﻓﺎﻧّﻬﺎ
ﻟﻴلة ﺍﻟﺠمعة ﻗﺮﺁﻧﺎﻓﻘﺮﺃﺕ
ﺍﻥ ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﮐﺎﻥ ﻣﻴﻘﺎﺗﻬﻢ
ﺃﺟﻤﻌﻴﻦ ﻳﻮﻡ لا
ﻳﻐﻨﻰ ﻣﻮﻟﻰ ﻋﻦ
ﻣﻮﻟﻰ ﺷﻴﺌﺎﻭ لا
ﻫﻢ ﻳُﻨﺼﺮﻭﻥ الّا
ﻣﻦ ﺭﺣﻢ الله  ﻓﻘﺎﻝ
ﺃﺑﻮ ﻋﺒﺪ الله ﻧﺤﻦ
ﻭ الله  ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺭﺣﻢ الله ﻭ ﻧﺤﻦ
ﻭ الله ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺍﺳﺘثنیا الله
ﻭ ﻟﮑﻨّﺎ ﻧﻐﻨﻰ
ﻋﻨﻬﻢ ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻦ
ﺁﻳﺎﺕ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﻡ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﻓﺼﻞ
ﻣﻴﻌﺎﺩﮔﺎﻩ جدائی
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﺗﻦﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰخواﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﺭﻭﺯ ﻓﺼﻞ ﻭ ﺻﺪﻭﺭ
ﺣﮑﻢ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ.ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭروز ﻣﺤﺸﺮ و
جدائی ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺯ ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻭﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ثرﻭﺗﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩﻭﻗﺘﻰ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﺟﺴﻢﻭ ﮐﻨﺪﻩ
ﺷﺪﻥ(ﺑﻨﺪ ﻧﺎﻑ ﻧقُرّهﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﺟﺴﻢ ﻣﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺯ ﻫﻴﭻ مولاﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ مولاﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯﺳﻮﺩﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
( مولاﻯ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﻭ ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ.
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩﺵ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﮐﺴﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻴﺰ ﻧُﺼﺮﺕ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﺪ (ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻭ ﻓﺮَ ﺭﻭﺯﻯﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺣﮑﻢ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﺮﻓﺘﻦ
ﮐﻤﮑﻰ ﺍﺯ ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﻳﺎ ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﮒ ﻓﺮﺍ ﺭﺳﺪﭼﺎﺭﻩ
ﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ
) ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺭﺣﻤﺖ ﮐﻨﺪ
. (ﮐﻪﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺭﺣﻤﺖﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭالّا
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻭﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺑﻬﻴﭻ ﺩﻟﻴﻠﻰ ﻋﻔﻮ
ﻭ ﮔﺬﺷﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺗﺮﺣّﻢ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺳﺘثناﺋﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﻴﺴﺖ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺭﺣﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﮐﻪ
ﻣﺮﺣﻮﻡ ﻭﺭﺣﻤﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺩ
) ﻭ ﺑﺨﺪﺍ ﮐﻪ ﻣﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘثنا ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪ.( ﻳﻌﻨﻰ ﻟﻔﻆ (الّا
ﻭ ﺑﺠﺰ) ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ
شده . ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻫﻠﺎﻙ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺑﺠﺰ ﻣﺮﺣﻮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﻭﻟﻰ ﻣﺎ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﺴﺘﻴﻢ
(ﻣﺎﺩﺍﻡ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻳﻢ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺣﻤﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻣﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻤﺎ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ.ﻭلاﻳﺖ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺩﻋﻮﺕ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﺣﻠﻖ ﺁﻭﻳﺰﺩﺭ ﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﻗﺼّﺎﺑﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﻧﺒﻴﻨﻨﺪ
.)

حدیث
5504 - اﺯ
ﻧﻮﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ24ﺹ206 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻤّﺎ
ﺧﻄﺐ ﺃﺑﻮﺑﮑﺮ ﻗﺎم
ابیّ بن ﺒﻥ
کعب ﻓﻘﺎل ﻴﺎ
ﻣﻌﺎﺷﺮ
ﺍﻟﻤﻬﺎﺟﺮﻳﻦ ثمّ
ﺬﮐﺮ ﺧﻄﺒﺘﻪ
ﺍﻟﻄﻮﻳلة فی الاﺣﺘﺠﺎج
علی ﺃبی ﺒﮑﺮ
فی ﺨﻠﺎفة
ﻋﻠﻰّ ﺍلی ﺁﻥ
ﻘﺎﻝ ﻭ ﺃﻳﻢ ﻭالله
ﻣﺎ
ﺍﻫﻤﻠﺘﻢ ﻟﻘﺪ
ﻧﺼﺐ ﻟﮑم علم
ﻳﺤلّ ﻠﮑم
اﻟﺤﻠﺎل ﻮ
ﻳﺤﺮّم علیکم
اﻟﺤﺮﺍﻡ ﻭﻟﻮ
ﺃﻃﻌﺘﻤﻮﻩ ﻣﺎ
ﺍﺧﺘﻠﻔﺘﻢ ﻭلا
ﺗﺪﺍﺑﺮﺗم ﻮلا
ﺗﻘﺎﺗﻠﺘﻢ ﻭلا
ﺑﺮئ ﺒﻌﻀﮑم
ﻤﻦ ﺑﻌﺾ ﻓﻮ الله
ﺍﻧّﮑم
ﺒﻌﺪﻩ
ﻟﻤﺨﺘﻠﻔﻮﻥ فی
ﺃﺣﮑﺎﻣﮑم ﻮ
ﺍﻧّﮑم ﺒﻌﺪﻩ
ﻟﻨﺎﻗﻀﻮﻋﻬﺪ
ﺭﺳﻮﻝ الله  ﻭ ﺍﻧّﮑم
علی عترﺗﻪ
ﻟﻤﺨﺘﻠﻔﻮﻥ ﺍﻥ
ﺴﺌل عن غیر ﻣﻥ
ﻴﻌﻠﻢ ﺃﻓتی
ﺒﺮﺃﻳﻪ ﻓﻘﺪ ﺃﺑﻌﺪﺗم
ﻮ ﺗﺠﺎﺭﻳﺘﻢ ﻭ
ﺯﻋﻤﺘم الاﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺭﺣﻤﻪ ﻫﻴﻬﺎﺕ
ﺃبی اﻟﮑﺘﺎﺏ
ﺫﻟﮑﻢ ﻳﻘﻮﻝ الله
ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭلا
ﺗﮑﻮﻧﻮﺍ
ﮐﺎﻟّﺬﻳﻥ
ﺘﻔﺮﻗﻮﺍ ﻭ
ﺍﺧﺘﻠﻔﻮﺍ ﻣﻥ
ﺒﻌﺪﻣﺎ
ﺟﺎٴﺘﻬم
اﻟﺒﻴّﻨﺎﺕ ﻭ
ﺍﻭﻟﺌک ﻠﻬم عذﺍﺏ
ﻋﻈﻴﻢ ثمّ
ﺃﺧﺒﺮﻧﺎ
ﺑﺎﺧﺘﻠﺎﻓﮑﻢ ﻓﻘﺎل
ﻮ لا ﻳﺰﺍﻟﻮﻥ
ﻤﺨﺘﻠﻔﻴﻦ* الّا
ﻣﻥ ﺮﺣم ﺮﺑّﻚ ﻭﻟﺬﻟک
ﺨﻠﻘﻬﻢ ﺃﻯ
ﻠﻠﺮﺣﻤﻪ ﻭﻫم
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺭﻭﺯﻯ
که ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﺍبیّ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﮐﻌﺐ ﺍﺯ
مولا ﺩﻓﺎع
کرﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﺧﻄﺒﻪ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺒﻤﺮﺩم گفت ﮐﻪ
ﺃﻯ ﻤﻌﺎﺷﺮﺍﻥ
ﻤﻬﺎﺟﺮ(
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ با
پیمان سلوکی
وﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ ﺑﻮلاﻳﺖ
الهی شدﻧﺪ. ﻭ
ﻧﺎﻃق
ﻤﻨﻈﻮﺭﺵ ﺑﻤﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ و
کسانی که از
مکه بمدینه آمده
بودند و برای
حکومت اسلامی)
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﺭﻫﺎی
بخود شده اﻳﺪ. (ﻣﻮﺭﺩ
بی اﻋﺘﻨﺎئی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺸﺪﻳﺪ) ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﭘﺮﭼم
ﻮ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻨﺼﺐ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣﺮﺍﻡ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺣﻠﺎل ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ ﻭﺣﻠﺎل
ﺸﻤﺎﺭﺍ ﺣﺮﺍم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ (ﻓﺘﻮﺍﻫﺎﻯ
ﻔﻘﻬﺎﻯ ﺳﻴﺎسی
ﻮﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰاست ﮐﻪ
ﺑﻌﮑس ﻧﻈﺮ الهی
ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺣﻠﺎل ﻮ
ﺣﺮﺍم اﻋﻠﺎﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم
ﺘﺤﮑّم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭالّا
ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍﻡ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺣﻠﺎل ﻮ ﺣﺮﺍم
ﺨﻮﺩﺭﺍ باید
ﺍﺯﭘﻴﺮ الهی
ﺨﻮﻳﺶ بمعرفی
حداوند ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻡ قشری
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺤﻠﺎل ﻮ
ﺣﺮﺍمی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻗﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ عملا
ﻣﺸﺮﮐﻨﺪ. ﻭالّا
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮع اﻧﺴﺎنی
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭﺭﺍ (
یعنی ولایت
سلوکی مولا
ﻋﻠﻰ) ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻨﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎ ﻫم
اﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺟﻨگ
ﺒﺎﻫم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮑُﺸﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺮاءﺖ ﻭ
ﻧﻔﺮﺕ ﻧﺸﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺪ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ (ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﻮلا) ﺩﺭ
ﺍﺣﮑﺎم ﺨﻮﺩ (
دینی و سیاسی)
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻫم
ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺑﻮﺩ (ﺃﻏﺎﺯ
ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻯ
ﻔﻘﻬﺎ ﻭﺣﺰﺏ
ﺑﺎﺯﻯ ﺠﺎﻩ
ﻃﻠﺒﺎﻥ سیاسی
ﺪﻳﮕر وﺑﻨﺎم ﺪﻳﻦ
و خدا .
ﺍﺣﮑﺎﻣﻴﮑﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ غیر
ﺳﺎﻟک ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺳﻮﺩﻯ الهی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺣتی
اﮔﺮ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺸﻮﺩ) ﻭ
ﺷﻤﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻧﻘﺾﻋﻬﺪ
الست ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﺪ. ﻭ
ﺷﻤﺎ ﺑﺮﻋﺘﺮﺕ
ﺍﻭ ﺩﺭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻭ ﺩﺷﻤنی
ﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺑﻮﺩ (
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ غیر
ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺑﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
نیز ﺸﺮﻳک ﻮ
ﻣﺘّﺤﺪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷید ) ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ که
او ﻏﻴﺮ ﺁﮔﺎﻩ
لز ﺁﻥ باشد
ﺑﭙﺮﺳﻴﺪ ﻓﺘﻮﺍ
ﻭﻧﻈﺮ ﺷﺨﺼی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ( ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی الهی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭﮐﻠﺎﻣﺶ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺄﻳﻴﺪ الهی
ﻨﻴﺴﺖ)
ﻭﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺑﺎﻧﺠﺎ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﮐﻪ مُدّعی
هستند ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
امّت اسلام
ﺭﺣﻤﺖ
الهیﺍﺳﺖ (ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺭﺯ ﻟﻔﻈﻰ ﺑﺎ
ﺩﻭ ﻣﻌﻨﺎﻯ
ﻤﺘﻀﺎﺩ ﺍﺳﺖ.(ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ)
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻳکی
ﻤﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭﺩﺷﻤنی ﺒﺎ
ﺁﻥ اﺳﺖ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﻤﻌنی
ﺮﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺒﺎﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺪﺭ
ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮ ﺩﺭﺑﻴﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻄﺮح ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻳﺎ ﺑﻴﻦ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺃﺑﻮﺑﮑﺮ ﻭ
ﻋﻠﻰ ﻳﻌنی
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ)
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺍﻳﻥ
اﺧﺘﻠﺎﻑ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺣﻤﺖ الهی
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺼﺒﺮ ﻭ ﮔﺬﺷﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﮐﺴﺐ ثواب
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻥ ﺼﺒﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭﻯ
ﻮﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ثواب ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭلی
ﻨﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺮﺍﻯغیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ثواب
ﻭ ﺳﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺑﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﻣﺘّﺤﺪ ﻭ
ﻣؤﺘﻠﻒ ﺑﻮﺩﻩ ﻭلی
ﭽﻨﺪﻯ ﺒﻌﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
اﺗﺤﺎﺩ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
حتی اگر
ﻨﻴﺎﻓﺘﻨﺪ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎ ﻫم ﺪﺭﺟﻨگ هستند
ﻭلی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮلاﻳﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﺣﺪﺕ
ﻧﻈﺮ ﻭ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ
ﻣﺸﺎﺑﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻭﺍﺣﺪﻯ هستند.
ﻭﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺍﺧﺘﻠﺎفی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺮکَس
ﻣﺴﺌﻮل ﺨﻮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮیش در
برابر ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ (ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﺎﻋث ﺭﺣﻤﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﺎنی ﻨﺒﺎﺷﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫم
ﻤﺘﻔﺮﻕ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﺎﻫم
اﻓﺘﺎﺩﻧﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﻴّﻨﺎﺕ
ﻭ ﺩلاﺋل ﻨﻴﺰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪلاﺋل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺩلاﺋل
عقلی ﻮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﻳنی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺴﻠﻤﺎن
ﻘﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺣتی
ﺪﻭﺭﻩ
ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌتی
ﺪﻳﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺒﺎ ﺁﻥ
ﺒﺪﻟﺨﻮﺍﻩ
شخصی ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﮐﺮﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺩلاﺋﻞ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻬﻤﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﻳﻥ
ﭽﻴﺴﺖ) ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ عذﺍﺏ
ﻋﻈﻴمیﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ (ﻫم
هذﺍﺏ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭﻫم
عذﺍﺏ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﻣﺴخ
ﺁﻣﻴﺰپس از مرگ)
ﻭ سپس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺷﻤﺎ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﻤﺎ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺑﻮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺭﺣم
کند ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
همان ﻨﻴﺰ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. (ﺗﻮﻟّﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻘﺼﺪ
ﮐﺴﺐ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻦ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺣﻤﺖ
ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻥ ﺨﻠق ﺪﻭم الهی
ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭفع اﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺸﻮﺩ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺭﺣﻤﺖ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ(
ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭلاﺩ
الهی ﻤﺤﻤﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.)

حدیث 5505 - ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ207 بحاﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : والله  ﻣﺎ ﺍﺳﺘثنی
الله  عزّ
ﺫﮐﺮﻩ ﺑﺄﺣﺪ ﻣﻦ
ﺃﻭﺻﻴاء ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﻭ لا ﺃﺗﺒﺎﻋﻬﻢ
ﻣﺎ ﺧﻠﺎ ﺃﻣﻴﺮ مؤمنین
ﻭ ﺷﻴﻌﺘﻪ ﻓﻘﺎﻝ
ﻓﻰ ﮐﺘﺎﺑﻪ ﻭ ﻗﻮﻟﻪ
ﺍﻟﺤﻖ ﻳﻮﻡ لا ﻳﻐﻨﻰ
ﻣﻮﻟﻰ ﻋﻦ ﻣﻮﻟﻰ
ﺷﻴﺌﺎ ﻭلا ﻫﻢ ﻳﻨﺼﺮﻭﻥ
* الّا ﻣﻦ ﺭﺣﻢ الله
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺬﻟﻚ
ﻋﻠﻴّﺎ ﻭ ﺷﻴﻌﺘﻪ ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻪ ﺁﻭﺭﺩﻩ ( ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ) ﻣﮕﺮ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻳﻥ
اﺳﺘثنا ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻭﺻﻴﺎ ﻭﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﺗﺒﺎﻉ
ﺁﻧﻬﺎ ( ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ)ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺃﻣﻴﺮمؤمنین ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
( ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺃﻣﻴﺮمؤمنین
ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻌﺎﻉ
ﺃﻧﻮﺍﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻧﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗﺸﻴّﻊ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﻮﺩ ﺑﺤﻖّ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ مولاﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ مولاﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺳﻮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﺼﺮﺕ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﺣﻤﺖ
ﮐﻨﺪ.(ﻳﻌﻨﻰ ﮐﻪ ﻋﻠﻰّ
ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺍﻭ.ﺍﻳﻦ
ﺭﺣﻤﺖ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻧﻴﺰ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻳﺶ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﺮﮐس
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﺭﺣﻤﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻧﻪ ﺗﻮﻗﻒ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺒﻌﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺣﻤﺖ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﮐﻮﭼﮑﻰ
ﻭ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ .)

حدیث
5596 - ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ 24ﺹ 208ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ :ﻋﻦ ﻗﻮﻝ
الله  عزّ
ﻭﺟّﻞ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻳﺤﻤﻠﻮﻥ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﻭﻣﻦ ﺣﻮﻟﻪ ﻗﺎﻝ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻳﺴﺒّﺤﻮﻥ ﺑﺤﻤﺪ
ﺭﺑّﻬﻢ ﻭ ﻳﺴﺘﻐﻔﺮﻭﻥ
ﻟﻠّﺬﻳﻦ ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﻳﻌﻨﻰ ﺷﻴﻌﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺑّﻨﺎ
ﻭﺳﻌﺖ ﮐﻞّ  شیئ ﺭﺣمة
ﻭ ﻋﻠﻤﺎ ﻓﺎﻏﻔﺮ
ﻟﻠّﺬﻳﻦ ﺗﺎﺑﻮﺍ
ﻣﻦ ﻭلایة
ﺍﻟﻄﻮﺍﻏﻴﺖ ﺍﻟثلاثة
ﻭ ﻣﻦ ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ
ﻭ ﺍﺗّﺒﻌﻮﺍ ﺳﺒﻴﻠﻚ
ﻳﻌﻨﻰ ﻭلایة
ﻋﻠﻰّ ﻭ ﻫﻮ
ﺍﻟﺴﺒﻴﻞ ﻭ ﻗﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﻗﻬﻢ ﺍﻟﺴﻴّﺌﺎﺕ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻟثلاثة
ﻭ ﻣﻦ اﺗﻖ ﺍﻟﺴﻴّﺌﺎﺕ
ﻳﻮﻣﺌﺬ ﻓﻘﺪ ﺭﺣﻤﺘﻪ
ﻭ ﻗﻮﻟﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﻥّ ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﮐﻔﺮﻭﺍ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ
ﻳﻨﺎﺩﻭﻥ
ﻟﻤﻘﺖ الله  ﺃﮐﺒﺮ ﻣﻦ
ﻣﻘﺘﮑﻢ ﺃﻧﻔﺴﮑﻢ
ﺍﺫ ﺗﺪﻋﻮﻥ ﺍﻟﻰ
الّاﻳﻤﺎﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻰ ﻭلایة
ﻋﻠﻰّ ﻭ ﻫﻰ الّاﻳﻤﺎﻥ
ﻓﺘﮑﻔﺮﻭﻥ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺣﺎﻣﻞ
ﻋﺮﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺁﻥ ( ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ و ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ ﻋﺮﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﮐﺮﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺷﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﻤﻠﮕﻰ ﺑﺮ ﺩﻭﺵ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺮ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﺷﻪ
ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ(ﺍﻃﺮﻧﺞ)
ﻭﺳﻂ ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ (ﺍﻭﺭﻧﮓ)ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺣﺎﺷﻴﻪ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺵ
ﻭ ﻣﺤﻴﻂ ﻋﺮﺵ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖﺍﺷﻐﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻫﺎ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻘﺸﻬﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺃﺭﺑﺎﺏﻧﻮﻉ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ. ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻋﺮﺷﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻘﺶ ﮔﻠﻬﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺵ(ﮔﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ) ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻥ
اﻟﻬﺎﻡ ﺷﺪ. ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺑﺎ ﮔﻠﺒﺮﮔﻬﺎﻯ
ﻣﺘﺤﺮﻙ ﻭ ﺩﺭ ﻭﺳﻂ
ﻳﻚ ﻧﻘﻄﻪ ﻧﻮﺭﻯ
ﺑﻮﺩ ﺑﺮﻧﮕﻰ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪﺵ
ﻧﺪﻳﺪﻩﺑﻮﺩﻡ. ﻭﻟﻰ
ﮔﻠﻬﺎﺋﻰ ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻧﺼﻒ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﻋﺮﺵ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻭﺳﻂ ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﻤﻪ ﻭﺍﺻﻞ ﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻯ ﺍﺯ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮﺍﻥ ﻭﺭﻭﺩ
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
آیه ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻣﻠﺎﺋﻚ
( ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻓَﺮ ﻳﺎﻓﺘﻪ الهی
اﺳﺖ. ﻭﻣﻠﺎﺋﻚ ﻋﺮﺑﻰ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻣﻠﻮﻙ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓَﺮّ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﺗﺎﺝ ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺁﻳﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ رَبّ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﻫﺮ ﻭﺍﺻﻠﻰ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻳﻤﺎﻥ  ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ
(ﻃﻠﺐ ﻋﻔﻮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﻭﻡ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﻳﻌﻨﻰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻭ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
(ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﺃﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺯ مجموﻋﻪ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝﻋﺒﺎ
ﮐﻪ ﺁﻝ ﻭ ﺃﻫﻞ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭلاﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺃﻫﻞ بیت ﻭ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻧﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻭلاﺩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﺩاﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﺻﻞ ) ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺗﻮ ﺑﺮ ﻣﺎ
ﻭﺳﻌﺖ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻪﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻯ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﻋﻠﻢ ﺍﺳﺖ
( ﺭﺣﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﺭﺍﻡ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ ) ﭘس ﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭ ﻋﻔﻮ ﺑﺪﻩ
( ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭﺗﻮﺑﻪ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﻃﺎﻏﻮﺗﻬﺎﻯ ﺳﻪ
ﮔﺎﻧﻪ( ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﻪ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺍﻭﻝ
ﺭﺍﺷﺪﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ
) ﻭ ﺍﺯ ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ
( ﮐﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷُﺮُﻑ ﺳﻘﻮﻁ
ﺑﻮﺩ ) ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ
( ﻭ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭ ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ ) ﻭ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺗﻮ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ( ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖالهی
ﻮﺩﻳﻨﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺗﺮﻙ
ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ ﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
) ﻳﻌﻨﻰ ﻭلاﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺒﻴﻞ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺳﻴّﺌﺎﺕﻭ ﺑﺪﻯﻬﺎ
ﺣﻔﻆ ﮐﻦ ( ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻴﻬﺎ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ) ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺳﻪ ﺣﻔﻆ ﮐﻦ
( ﮐﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﺒﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻪ
ﺳﻴّﺌﻪ ﻳﺎ ﺑﺪﻯ
ﻳﮑﻰ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﻳﮑﻰ ﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﻣﺘﻌﺼّﺐ ﻭﺟﺎﻫﻞ
ﻭ ﻣﺸﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺗﻮ
ﺣﻔﻆ ﺍﺯ ﺳﻴّﺌﺎﺕ
ﮐﻨﻰ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﺣﻤﺖ ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.ﻭ الّا ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺣﻔﻈ نمودنی ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﻭ ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﻭ ﻏﺮﻳﺰﺗﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺭﻭﺯﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﮐﺎﻓﺮ
ﺷﺪﻧﺪ ( ﻣﻨﮑﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺪﻧﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻣﺪّﻋﻰ ﻭلاﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﻨﺪ ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ (ﮐﻪ
ﮐﺎﻓﺮ ﺷﺪﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻣّﻰ
ﻭمؤمن ﻭﺍﻣﺎﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
(ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ)
یعنی ﻣﺘﻈﺎﻫﺮ ﺑﺎﻭﻡ
ﻭ ﺑﺪﻳﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
) ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ
( ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ ) ﮐﻪ
ﻣﻘﺖ ﻭﻧﻔﺮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻧﻘﻤﺖ ﻭﻧﻔﺮﺕ ﺷﻤﺎ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺍﺳﺖ.(
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﺃﺭﻭﺍﺡ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻭ ﺍﺯ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻤﻞ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺑﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ ﺑﻘﻬﻘﻔﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻨﺪ.ﻭﮐﺎﺭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ ﺷﺪﻧﺪ
(ﮐﻪ ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﺑﺨﺪﺍ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﺧﺪﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
) ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻋﻮﺕ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺃﺻﻞ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﺎﻓﺮ ﻭﻣﻨﮑﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ ( ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ﻧﺎﻡ ﮐﻠّﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭلاﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺮﻙ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﭼﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﮐﻪ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﭼﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﺪﻋﻰ ﺷﻴﻌﻪ ﻋﻠﻰّ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﻌﺘﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﻮﻝ ﻭ ﺣﻮﺵ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺤﻮﻝ
ﻭﺣﻮﺵ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ .)

حدیث 5507- ﺃﻣﻴﺮ
مؤمنین ﺍﺳﺖ (ﺝ24
ﺹ208 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ :ﺍﻥّ
ﺭﺳﻮﻝ الله  ﺍﻧﺰﻝ ﻋﻠﻴﻪ
ﻓﻀلی ﻣﻦ ﺍﻟﺴﻤاء
ﻭ ﻫﻰ ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺂﻳﻪ
ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻳﺤﻤﻠﻮﻥ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﻭﻣﻦ ﻮﻟﻪﻳﺴﺒّﺤﻮﻥ
ﺑﺤﻤﺪ ﺭﺑّﻬﻢﻭ
یؤمنون ﺑﻪ ﻭ ﻳﺴﺘﻐﻔﺮﻭﻥ
ﻟﻠّﺬﻳﻦ ﺁﻣﻨﻮﺍ'ﻭ
ﻣﺎ ﻓﻰ ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻳﻮﻣﺌﺬ
مؤمنﻏﻴﺮ ﺭﺳﻮﻝ
الله  ﻭ ﺃﻧﺎ ﺑﺮ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﻓﻀﻞ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻦﺍﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪ ( ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﻓﻀﻞ مولا ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ ﻣﺠﺘﺒﻴﺎﻥ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖﻭ ﻣﺮﺗﻀﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻳﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﻧﺪﻳﮑﻰ ﺭﺍ (ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ)
ﻣﻰ ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻴّﺮ ﻭ مؤمن ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻋﺮﺵ
ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺁﻧﺮﺍ
ﺣﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭ ﺩﻋﺎﻯ برَبّ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﺑﻮﻯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻃﻠﺐ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭ ﻋﻔﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺘﺎﺯﮔﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ) مولا
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﻭﺯﺩﺭ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦﮐﺴﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﻦ ﻧﺒﻮﺩ . ( ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﻧﺒﻮﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻠﺎﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻭ ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺖﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻧﻢ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭمولا ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺁﻳﻨﺪﻩﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻥﻤﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭثرﻭﺕ
ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻢ ﻭﺩﺍﻧﺶ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻳﺎ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.(ﻓﻀﻞ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻓعل ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻠﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﻓﻀﻞ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻭﺍﺻﻞ ﺍﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﺯ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻓﻀﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻭﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻭ ﺷﺎﮔﺮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﻌﺪﻯﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﻭﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺼﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ رَبّ الّاﺭﺑﺎﺏ
الله  ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺮﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺭﺍﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ رَبّ
الّاﺭﺑﺎﺏﺧﻮﺩ
ﻫﻨﻮﺯ(ﺧﺪﺍﻯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ)ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﻭ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎ ﺳﻮﺍﻩ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ) ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺳﻢ ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ
ﻭ ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ(ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ)ﺷﺒﻨﻤﻰ
ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ (ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ ﺭﺳﻮلاﻥ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭمولا ﺭﻫﺒﺮ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰﺭﻫﺒﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭمؤمن
ﻭﺍقعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺑﻌثت
ﻣﺤﻤﺪﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﮐﻤﺎﻝ مولا ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭﻧﻔﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪﻭﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ.ﻭﺑﻌﺪﺍ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮔﺮﻭﻩ ﺯﻳﺎﺩﻯﺑﻤﺮﻭﺭ
ﻭ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰّ ﻭ
ﺍﻭلاﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻋﻠﻰﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻠﻮﻫﻴّﺖ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺎ ۵۵ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺧﻮﺩﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪﮐﻪﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺋﻞ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻣﻰ ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ

5508 - حدیث
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ 209ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﻮﻝ مولا ﻋﻠﻰّ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻟﻘﺪ
ﻣﮑثت ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﺳﺒﻊ ﺳﻨﻴﻦ ﻭ ﺃﺷﻬﺮﺍ
لا ﻳﺴﺘﻐﻔﺮﻭﻥ
الّا ﻟﺮﺳﻮل الله
ﻭ ﻟﻰ ﻭ ﻓﻴﻨﺎ ﻧﺰﻟﺖ
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺂﻳﺎﺕ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻳﺤﻤﻠﻮﻥ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﻭ ﻣﻦ ﺣﻮﻟﻪ ﻳﺴﺒّﺤﻮﻥ
ﺑﺤﻤﺪ ﺭﺑّﻬﻢ ﺍﻟﻰ
ﻗﻮﻟﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﺑّﻨﺎ ﻭ ﺃﺩﺧﻠﻬﻢ
ﺟﻨّﺎﺕ ﻋﺪﻥ ﺍﻟّﺘﻰ
ﻭﻋﺪﺗﻬﻢ ﻭﻣﻦ ﺻﻠﺢ
ﻣﻦ ﺁﺑﺎﺋﻬﻢ ﻭ أﺯﻭﺍﺟﻬﻢ
ﻭ ﺫﺭﻳّﺎﺗﻬﻢ ﺍﻧّﻚ
ﺃﻧﺖ ﺍﻟﻌﺰﻳﺰ ﺍﻟﺤﮑﻴﻢ
ﻓﻘﺎﻝ ﻗﻮﻡ ﻣﻦ
ﺍﻟﻤﻨﺎﻓﻘﻴﻦ ﻣﻦ
ﺃﺑﻮ ﻋﻠﻰّ ﻭ ﺫﺭﻳّﺘﻪ
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﺍﻧﺰﻟﺖ
ﻓﻴﻬﻢ ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺂیة
ﻓﻘﺎﻝ ﺳﺒﺤﺎﻥ الله
ﺃﻣّﺎ ﻣﻦ
ﺁﺑﺎﺋﻨﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻫؤلاء
ﺁﺑﺎٴﻮﻧﺎ ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺪﺕ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ﻭﭼﻨﺪ
ﻣﺎﻩ ﺟﺰ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﻦ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
( ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰّ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻋﺎﻯ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺒﺨﺸﺪ ﺗﺎ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭ ﻃﻠﺐ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺴﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﺣﻤﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺣﺎﻝ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺑﻌثت ﺍﻭ ﺍﻳﻦ
ﺩﻋﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺯﺑﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﺩﻋﺎﻫﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
مولا ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺩﻋﺎ ﻭ ﻃﻠﺐ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻭ ﺑﺨﺸﺶ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.ﺗﺎ
مولا ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﺎﺕ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻋﺮﺵ
ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺁﻧﺮﺍ
ﺣﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺴﺒﻴﺢ
رَبّ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
( ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺮﺍﻯ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﻨﻔﻊ
رَبّ ﺯﻳﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥﺨﻮﺩ
) ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺍﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﺑﻬﺸﺖ ﻋﺪﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﻦ ﮐﻪ ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻯ.ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭ ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻭلاﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﻰ ﮐﻪ ﺗﻮ عزّﻳﺰ
ﻭ ﺣﮑﻴﻢ ﻫﺴﺘﻰ . (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﺪﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻭلاﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﻧﺠﺎﺕﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺯﻭﺝ ﻭﺟﻔﺖ ﻭ ﺷﻔﻊ
ﺁﻧﻬﺎﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺩ ﻫم
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺗﺎ ﺑﻤﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﺮﺳﻨﺪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺯﻥ ﻣﻄﻴﻊ
ﺯﻭﺝ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻋﺮﻑ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺯﻧﺎﻥ ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﻣﻄﻴﻊ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺯﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺯﻥ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩ ( مرء )
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻥ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭ ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻭ ﻣﺮﻭﺕ ﻭ ﻣﺮﻭٴﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﻭ ﺿﻤﻦ ﺭﺟﺎل
هستند. ﮐﻪ (ﺭﺍﺟﻞ)ﻭ
ﺭﻫﺮﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﻭﺍﻭلاﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﻰ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻔﻮ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻳﻚ ﻓﺮﺩ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺩﻋﺎ ﻭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺪﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ( ﺟﻨﺎﻥ
) ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ(ﮔﻨﺎﻥ
هندی )ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺴﺐ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﻋﺪﻥ ( ﺑﺎ ﺳﮑﻮﻥ
ﺩﺍﻝ ) ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳﻤﻦ ﺳﺮﺳﺒﺰ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ.ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ.

حدیث
5509 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﻣﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ24ﺹ210ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺁﻳﺎ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ ﻳﺎ
بنی ﺁﺩﻡ؟
ﺍﻣﺎم ﻔﺮﻣﻮﺩ: ﻮﺍﻟّﺬﻯ
ﻨﻔسی ﺒﻴﺪﻩ ﻟﻤﻠﺎﺋکة
الله  فی
اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﺃﮐثرﻣﻥ
عدد ﺍﻟﺘﺮﺍﺏ
ﻓﻰ ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻭﻣﺎ
فی اﻟﺴﻤاء
ﻤﻮضع ﻘﺪﻡ الّا
ﻭ ﻓﻴﻬﺎ ﻣﻠک
ﻴﺴﺒّﺤﻪ ﻭ
ﻳﻘﺪّﺳﻪ ﻭلا
ﻓﻰ ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﺷﺠﺮة ﻭلا ﻣﺪﺭ
الّا ﻭ ﻓﻴﻬﺎ
ﻣﻠک ﻮﮐّل ﺒﻬﺎ
ﻳﺄتی الله
ﮐلّ ﻴﻮﻡ
ﺑﻌﻠﻤﻬﺎ (ﺑﻌﻤﻠﻬﺎ)
ﻭ الله  ﺃﻋﻠم
ﺒﻬﺎ ﻭ ﻣﺎ
ﻣﻨﻬم ﺃﺣﺪ الّا
ﻭ ﻳﺘﻘرَبّ
کلّ ﻴﻮﻡ ﺍﻟی الله
ﺑﻮلاﻳﺘﻨﺎ
ﺃﻫل اﻟﺒﻴﺖ ﻭ
ﻳﺴﺘﻐﻔﺮ
ﻟﻤﺤﺒّﻴﻨﺎ ﻭ
ﻳﻠﻌﻥ
ﺃﻋﺪﺍٴﻨﺎ ﻭ
ﻳﺴﺄﻝ الله ﺃﻥﻴﺮﺳل
علیهم اﻟﻌﺬﺍﺏ
ﺍﺭﺳﺎل ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﮑﺴﻴﮑﻪ
ﺟﺎﻧم ﺪﺭ ﺩﺳﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ (ﭘسﭼﺮﺍ
ﺩﺭﻭغ ﺒﮕﻮﻳﻢ)
ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺫﺭﺍﺕ ﺧﺎک
ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
اﺳﺖ (
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ الهی
عوﺍﻟﻢ الهی هستند.
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺠﻬﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﭼﻴﺰﻯ اﺯﺁﻥ
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﭼﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻣﺎ
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
سلوک الهی
ﭽﻨﻴﻥ
ﻔﺮﺍﻭﺍنی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻓﻮﺕ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺣﺸﺎﻥ
ﺪﺭﻋﻮﺍﻟم الهی
ﻮ آسملتهای
ﺷﻬﻮﺩﻯ هست ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﺻﻮلا ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ زنده ﺪﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺘﮑﺎﻣل مثبت
اﺳﺖ ﺣتی هماﻥ
ﻤﺎﺳّﻪ ﻫﺎ و
أتم ها ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍتبی ﻴﺎﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
طبیعی ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﺘﺼﺪﻳﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ.
ﭼﻮﻥ ﭙﺪﺭﺍﻥ
ﺮﻭحی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺁﻥ ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋل اﻟﻬﻰ و
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﮑﺎملات ﺪﻳﮕﺮی
درﭼﻴﺰﻫﺎ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺨﺼﺎ
ﻣﺠﺮﻳﺎنی ﺪﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم
ﻮﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺠﻬﺎﻥ ﻮ ﺩﺭﻭﻥ
ﺨﻮﺩمان
ﺩﺭﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﺧﺒﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺟﻨﻴﻥ ﺪﺭ ﺷﮑم
ﻤﺎﺩﺭﺵ ﺍﺯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺮﺣم
مادر ﺨﻮﺩ
ﺧﺒﺮﻯ میداند
؟ ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺠﺴم
ﺨﻮﺩﺵ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎ
ﺩﺭﺣﺎل اﻧﺠﺎم اﺎﺳﺖ)
ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ الهی
ﺠﺎئی ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم ﻘﺪم
ﺒﮕﺬﺍﺭﻳﻢ . ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ
ﻣﻮﮐﻠّﻯ ﺪﺭ
ﺁﻥ هست (
ﻣﺘﺼﺪﻯ ﻮ
ﻣﺴﺌﻮل الهی
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮ ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭﻫﺮ
ﻧﻘﻄﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻭﻫﺮ
ﻧﻘﻄﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺩﺭﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻔﮑﺮﮐﻨﺪ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﺴﻢ ﻭﻳﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ . ﮐﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎ
ﻮﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ امکان
ﺣﺮﮐﺖ ﺭﺍ ﻗبلا
ﺑﺬﻫﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ) ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻃﻠﺎع
مراتب ﻋﺎﻟیه
و الهی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ (ﻫﺮﻳک
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ نت
بحدای ﻣﻄلق ﺒﺮﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺮﻳﺎﻥ
اﻣﻮﺭ ﺣنی
ﺬﺭﻩﺍﻯ اﺯ ﺁﻥ
ﺒﻐﻠﻂ ﻋﻤل کند
ﻭﻳﺎ ﺑﻘﻮل ﻤﻮلاﻧﺎ
ذَرّهﺍﻯ ﺮﺍ
ﺍﺯﻫﺴتی
ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﺒﮑﺸﻴﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺯﻳﺮ ﻭ
ﺭﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻳﻌنی ﻨﻈﺎم
اﺯﻟی ﺃﺑﺪﻯ
ﺒﻬم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ گزچه
غیر از خداوند
کسی در هستی و
همه ذز خدا
داخل هستندو عمل
میکنند ﮐﻪ ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﺑﺮﺟﺮﻳﺎﻥ
اﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻨﻈﻢ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻮ ﻧﺎ
ﺭﺳﺎﻯ عقلی و
اترادی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ هستی
موقتا ﺳﺮﮐﺸی
ﺮﻭحی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ
کند. ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﻳﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی
کارمائی
مجرمان ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣل نسیتا
سخت ﺒﻴﺸﺘﺮ
کند ﻭ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺒﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﻳﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
برود )
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻗﺒل عاﻟﻢ
ﻭﺁﮔﺎﻩ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ( ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
اﻧﺴﺎنی
ﻄﺮﻳﻘﺖ نهائی
ﻣﺤﻤﺪی ﺑﺮﺍﻯ
ﻤثاﻝ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ که
ﺧﻮﺩ مراتبی رَبّانی
و الهی هستند.
وﺧﻮﺩ نیز
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻮﮐّل ﻮ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﻣﺴﺌﻮل اﺩﺍﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻬم
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
نشبّه ﻣﻴﺴّﺮ الهی
اﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
ﺘﻔﺼﻴﻠﺎﺕ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻤﻬﺎﻯ
ﺁﻥ) ﻭﻫﻴچ ﻴک
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺎ ﺗﻘرَبّ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺠﻮﻳﺪ. (ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
ﻭلاﻳﺖ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
در جهان هستند.
ﻭ ﺑﻔﺮﺽ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻫﺴتی ﺠﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ .
ﻭلی اﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﺳّل
ﻤﻴﺠﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺗﻘرَبّ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ الهی هستند.
ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﻭ
ﺣﺎل ﻮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ها. ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻨج
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻮلاﻳﺖ
های بشری ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ششگانه ﻫﺴﺖ.
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﺩﺭﻫﻨﺪ و خاور دور
ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﭙﻴﺶ ﺍﻭﻟﻴّﻥ
ﺪﻳﺎﻧﺖ سلوکی
بمعزفی خداوند
ﺑﻮﺩﻩ و ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻫﺪﻑ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﮐﻤﺎل
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ . ﮐﻪ ﺁﺩم کیومرث
ﻤﺎﻧﻨﺪﻯ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺮﺑّﻯ
ﺪﻭ ﮔﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
مستقیما
اموزش معجزه
آسای الهی
ﺑﺪﺍﻥ شهود
ﺮﺳﻴﺪ ﻭﻟﺬا
اصطلاحا ﭘﺪﺭ
ﻭ ماﺩﺭ الهی
ﻨﺪﺍﺷﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﻴﺘﺮﺍئی نوح
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﺣﺴﻨی عمل
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺑﻮﺩﻳﺴم
ولایا سوم ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
شیوا و اسامی دیگر
میرسیده وﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﭙُﺮ ﺷﻤﺎر
مذهبی بنی اﺳﺮﺍﺋﻴلی
اﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺩﺍﺧﻞ ﺗﺎ
ﻣﺴﻴﺢ حارج
همگی ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ایلی یا إلی
پایان ولایت
چهارم زردشت رسیده
و میرسند و
همگی با شهوذ
عرش مصطفوی
برای تولد در ولایت
جدید پتجم
مسیح سوشیانس
اول موعود
زردشت برای
تولد با فصل نوع
بشری برتر و
ﻤﻘﺼﺪ ﻧﺠﺎﺕ
مرحله ای در
عصر دیانت
سلوکی محمدی
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ششم
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ و یک
پیر حسینی
بمعرفی
خذاوند ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
جبرئیل رَبّ
التوع بشزی با
مرگ قبل از
مرگ با شهود
هفتم عرش
رحمان و بازگشت
بخلق از مرگ
قبل از مرگ
سلوکی در یک
تولد
پیامبرگونه
با مقام حسینی
کامل ولایت محمدی
و بعنوان محمد
و علی زنده برای
چنذ سالک خود بطور
قطعی نجات از
نوع بشری و
خطر کارماها و
تکرار انواع
حیوانی وبا
مجموعه هشت های
چهار گانه و
چهار گونه
وهفت هزار سال
بعد از بهشت
انتظارعرشی
در عصر مهدی
موعود محمد سوشیانس
سوم زردشت و فارقلیت
ذوم مسیح برای
تولد فوق بشری
فرشته گونه و
کسب شهود هفتم
نور رَبّ
رحمان و نیز
شهود هشتم عرش
رَبّ برتر از
رحمان پیش
میرود که تا
ابد بی انتها
از انواع فوق
بشری تا رسیدن
احتمالی بنور رَبّ
الارَبّاب
الله اهورمزدا
بنتیجه نهائی
سلوک الهی آدم
و نوح و بوذا و
زردشت و مسیح
و محمد تمامی
روح تمامی
موجودات
انسانی حتی
حیوانی و
گیاهی و حتی موجودات
اتمی قبل اتمی
سراسر بایذ بازگشت
بخداوند کنند.
همان گونه در
ازل از نور
خداوند الله جدا
شده بودند. نجات
همه ارواح با
تکامل سلوکی
یگانه خواست خداوند
ﻧﺠﺎﺕﺧﻮﺩﺭﺍ
در ولایت محمد
ﺩﺍﺭﻧﺪ تا با
ولایت هفتم مهدی
موعود که 55 قرن دیکر
مبعوث خواهد
شد به ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم نور ﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘم
عرﺵ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ تقرَبّ
بیشتر
بخداوند الله
پیرا میکنند .
پس روح ما از
بی نهایت مهدی
های موعود و ارَبّاب
نوع فوق بشری
و ﺷﻬﻮﺩ
ﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ الهی
ﺒﺎلاﺗﺮ
ﺩﺭﭘﻴﺶ داریم
و ﻳک ﺮﻭح با
اصل الهی خود
ﺘﺎ ﺃﺑﺪ بی
اﻧﺘﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
ﺁﻧﻬﺎ و کسب
صفات الهی
انها ﻋﺒﻮﺭﺗﮑﺎﻣلی
کند ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻗﺪﺭ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
گذشته ها و
کنوئیﺨﻮﺩ ﺭﺍ
بشناسیم والا
همه کرامات و
بالفعل کنونی
خود را از دست
میدهیم تا تکرار
گذشته ها را
در جهنم جهان
برای هزاران  های میلیونها
سال بنمائیم
ﻭﻧفع
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺮﺗﺮﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺪﺭﻙ مگر درک
اهمیّت پیر
خسینی خود را بنمائیم
) امام ادامه
میدهد ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻤﺎ ولایت
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ( ﺩﻋﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
باسلوک الهی.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﭘﻴﺸﺮﻓتی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ
ﭘﻴﺸﺮﻓتی
ﺒﺮﺍﻯ همگان
اﺳﺖ. ﻭﮐﺸﻒ
ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻤﺎم
ﻨﺴﻠﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻮﻓق ﺒﮑﺎﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ
ﺁﻥ طریقت ﺒﻮﺩ.
ﻭ ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ ﻭﺣتی
ﺘﻤﺎم
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺟﻤﺎﺩﺍﺕ ﻭﻗﺒل
ﺠﻤﺎﺩﺍﺕ ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﺎل
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮعی
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺃﺯل
ﺘﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯﻤﻮﻓﻘﺎﻥ
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﻋﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﻄﺮﻯ ﻭﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺤﺎل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ عاﻣل
کنونی ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﺸﻤﻮل
ﺪﻋﺎﻯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ و
فرشتگان ﻤﻮﮐل
ﻮ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻭﻃﻠﺐ
عفو الهی و
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ
ﻫﻤگی ﺁﻧﻬﺎ
ﻟﻌﻨﺖ
ﺑﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﻤﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ (
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ بخصوص
آخوندهای خمخ
مذاهب و
ادیانﻣﺎنع
کاﺭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
کارﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﺣتی و
بطور عمومی
ﺒﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺷﻤﻦ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧمی ﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی و
آخوتدها
ﻬﺴﺘﻨ ﮐﻪ ﻣی
ﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍﺭﺍ نیز ﻗﺒﻮل
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
ﻨﻪ ﺧﻮﺩ سلوک
الهی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻧﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ سلوک
الهی ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﺎﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ اﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻟﺬﺕ
ﺑﺒﺮﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ ﺩﻳﻥ
ﺸﻨﺎسی و فضیلت
کاذب
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺘﺼﻮﺭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻟﻌﻨﺖ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﻃﻠﺐ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮﻋﻰ
و حقیر جهنّمی
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻮﺍقعیﻮﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑل ﺒﺨﺸﺶ ﻭ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ (ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻠﻌﻨﺖﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ) ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﺬﺍﺏ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺪﺍم
ﺒﻔﺮﺳﺘﻨﺪ (ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﺟﻬﻨﻢ
ﺟﻬﺎﻧﻮم
ﺠﻬﺎﻥ و نیز ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮعی
ﺤﻘﻴﺮ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣتی
در فسخ و
گندیدگی گیاهی
و رسخ و وسخ
باز بدر رَبّرای
میلیونها سال بیشتر
ﺪﺍﺭند ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﺟﺰئی
اﺯ ﺑﺪﻥ ﻮ ﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ اﻭ ﻣﺪﺑّﺮﻯ
هست. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ هر
ﮔﺮﻭﻩ ﻭﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻫﺮ
ﻓﺼل ﻨﻮعی و
ﻫﺮﻧﻮع
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻫﺎئی اﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﻮ
ﻣﻮﮐّﻠﺎﻥ
ﻮﻣﺠﺮﻳﺎﻥ
اﻭﺍﻣﺮ و قوانین
ﺍﻟﻬﻰ و طبیعی
ﻭ ﻧﻘﺸﻪﻫﺎ ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺃﺯلی اﺯ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

حدیث 5510 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ(ﺝ24ﺹ211ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭ ﻧﺤﻦ
ﮐﻌﺒﻪ الله ﻭ ﻧﺤﻦ
ﻗﺒﻠﻪ الله ﻗﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰﺑﻘﻴّﻪ
الله  ﺧﻴﺮ
ﻟﮑﻢ ﻧﺰﻟﺖ
ﻓﻴﻬﻢ ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﮐﻪ ﻣﺎ ﮐﻌﺒﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻴﻢﻭ ﻣﺎ ﻗﺒﻠﻪ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ
( ﺻﺮﻳﺢ ﺗﺮﻳﻦ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺻﺎﺣﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻌﺮﻭﻑ به (ﺟﻌﻔﺮﻯ)ﻭﻧﻪ
ﻣﺬﻫﺐ شیعه
ﻗﺸﺮﻯ.ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ(ﺟﻢ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﻓَﺮّ ﻳﺎﻓﺘﻦ)ﺑﺎﻳﺪ
هر کسی ﺟﻌﻔﺮ ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩ
ﺭ ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻋﺮﺵرَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻟﺬﺍ ﮐﻌﺒﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻤﺎﺯﮔﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻋﺎﻡ ﮐﻌﺒﻪ ﺍﺳﺖﻭﻟﻰ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭ ﺑﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﺋﻰ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﮐﻪ ﮐﻌﺒﻪ ﺃﺻﻠﻰ
ﻭ ﻗﺒﻠﻪ ﻭ(ﻗﺒﺎﻟﻪ
ﻭ ﮐﺒﺎﻟﻪ ﻭ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻭ ﺭﻭﺵ ﺣﻨﻴﻒ)ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻗﺒﻠﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺑﺎلا
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ.ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﻗﺒﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻭﺟﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﻘﻴّﻪ الله  ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.)

حدیث 5511 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ 24 ﺹ۲۱۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ :ﻋﻦ ﻗﻮﻝ
الله  ﺍﺋﺘﻮﻧﻰ
ﺑﮑﺘﺎﺏ ﻣﻦ ﻗﺒﻞ
ﻫﺬﺍ ﺃﻭ ﺃثاﺭة
ﻣﻦ ﻋِﻠﻢ' ﺍﻧّﻤﺎ
ﻋﻨﻰ ﺑﺬﻟﻚ
ﻋِﻠﻢ ﺍﻟﺄﻭﺻﻴاء
ﻭ ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء ' ﺍﻥ
ﮐﻨﺘﻢ ﺻﺎﺩﻗﻴﻦ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﻴﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺁثاﺭﻯ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﻫﻴﺪ. (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ ﺑﻤﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﭙﻠﻢ ﻭﺑﺮﺍﺕ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
محمد ﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻳﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﭼﻪ
ﺁثاﺭﻯ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺷﻤﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻳﺎ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﮐﻨﻢ.ﮐﺘﺎﺏ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ.(ﺃثاﺭة)ﻳﺎ
ﺃثرﺍﺗﻰ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁثاﺭ ﻭ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻭ ﺁﻳﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﻳﻚ ﺑﺮﺍﺕ ﻭﮐﺘﺎﺑﻰ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ولاﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺪﺭﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻋﻠﻢ ﺍﻭﺻﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ( ﺁثاﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭلاﻳﺖ
های پیشین ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﺁﻧﮑﻪ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ. ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭﺣﺴﻨﻰ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺻﺎﺩﻕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
الّا ﺳﺎﻟﻚ ﻏﻴﺮ
ﺻﺎﺩﻕ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ . ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﻣﺎ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺧﻠﻖ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﺭﻭﺯﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ زردشتی
و قریشی ﭼﻨﻴﻦ گفته
و ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺧﻠﻖ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻫﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻯ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
(ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ) ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺮﻳﻒ ﻭ
ﺳﻴّﺪ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺑﺎﻳﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻨﺪ
. ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺗﺤﻮلاﺕ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻇﻬﻮﺭ
ﻭ ﺭﺍﻳﺞ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺑﺎ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ ﺷﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﻍ ﻭﺣﺶ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﺟﻨﮕﻠﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺃﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﺴﺌﻮﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎلاﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﭘﻴﻮﻧﺪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻞ
مید انند ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﻨﻔﻊ ﺷﻤﺎ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ(ﮐﺘﺎﺏ)ﻳﻌﻨﻰ
ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎ آثار ﻋﻠﻢ ﺭﺍ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻭﺻﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻬﻢ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺰﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻧﻤاﻴﺶ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺣﺴﻴﻦ ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺣﺴﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ هر
هفت شهود ﻣﻠﻤﻮس
و رؤیائی ﺁﻧﻬﺎ
است . ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.)

حدیث
5512 - ﺍﺯ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺍﺳﺖ (ﺝ 24 ﺹ 213ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺑﻤﻮلا ﻋﻠﻰّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ : ﻳﺎ ﺃﺑﺎ ﺍﻟﺤﺴﻦ
ﻣﺎ ﻃﻠﻌﺖ ﻋﻠﻰ ﺭﺳﻮﻝ
الله  الّا
ﻭ ﺿرَبّ ﺑﻴﻦ ﮐﺘﻔﻰ
ﻭ ﻗﺎﻝ ﻳﺎ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻫﺬﺍ ﻭﺣﺰﺑﻪ
ﻫﻢ ﺍﻟﻤﻔﻠﺤﻮﻥ
ﺃﻯ ﺃﺑﻮ
ﺍﻟﺤﺴﻦ ( ﭘﺪﺭ ﻫﺮ
ﺣﺴﻦ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ) ﻫﺮ ﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﺑﻨﺰﺩ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺮﻓﺘﻢ
ﺑﺮﭘﺸﺖ ﻣﻦ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﮐﺘﻒ ﻣﻦ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﺃﻯ
ﺳﻠﻤﺎﻥ، ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻰّ
ﻭﺣﺰﺏ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺡ ﻭ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ مولا ماﻧﺪ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻓﻠﺎﺡ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻭ ﻓَﺮﺭﻭﺯﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﺰﺏ ﻋﻠﻰّ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺣﺰﺑﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺰﺏ الله
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻠﻰ ﻭﻭلاﻳﺖ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.)

ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﻣﻮﺩ (ﺝ24 ﺹ 213ﺑﺤﺎﺭ): ﻓﻨﺤﻦ
ﻭ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ ﺣﺰﺏ
الله  ﻭ ﺣﺰﺏ
الله  ﻫﻢ
ﺍﻟﻐﺎﻟﺒﻮﻥ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎ ﺣﺰﺏ الله  ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﺰﺏ الله
ﺗﻨﻬﺎ ﻏﺎﻟﺒﺎﻥ
غلبه یافته
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ (ﻏﻠﺒﻪ
ﺑﺮﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺮ ﻫﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﺃﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺞ ﮔﺎﻧﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭ ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ الّا ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻭلاﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﺣﺰﺏ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺁﻳﺎﺕ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﺁﻳﺎت
ﺍﻟﻬﻰ کاملان
الهی .)

حدیث 5513 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ 24 ﺹ 214 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ :ﻋﻦ ﻗﻮﻝ
الله  عزّ
ﺟﻞّ ﻭ ﺍﻟﻌﺼﺮ * ﺍﻥّ
الّاﻧﺴﺎﻥ ﻟﻔﻰ
ﺧُﺴﺮ ﻗﺎﻝ ﺍﻟﻌﺼﺮ
ﻋﺼﺮ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﻟﻘﺎﺋﻢ ﺍﻥّ الّاﻧﺴﺎﻥ
ﻟﻔﻰ ﺧُﺴﺮ' ﻳﻌﻨﻰ
ﺃﻋﺪاءﻨﺎ' الّا
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺂﻳﺎﺗﻨﺎ' ﻭ ﻋﻤﻠﻮﺍ
ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﺎﺕ' ﻌﻨﻰ
ﺑﻤﻮﺍﺳﺎة الّاﺧﻮﺍﻥ'
ﻭ ﺗﻮﺍﺻﻮﺍ ﺑﺎﻟﺤﻖّ
ﻳﻌﻨﻰ الّاﻣﺎمة
ﻭ ﺗﻮﺻﻮﺍ ﺑﺎﻟﺼﺒﺮ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﻟﻔﺘﺮة
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﻌﺼﺮ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺧﺴﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ( ﻋﺼﺮ ﺩﻭﺭﻩﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻇﻬﺮ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﻭﭼﻪ ﺩﻭﺭﻩ ﺍﻯ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻋﺼﺮ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺗﺎ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﻌﺪﻯ ﭼﻮﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻋﺼﺮ ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﻋﺼﺎﺭﻩ)
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ(ﺧﻠﺎﺻﻪ)ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺧﺴﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻧﻪ ﺧﺴﺎﺭﺗﻰ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ.ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﻣﺎﻟﻰ
یا زﻣﺎﻧﻰ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞﻧﮑﻨﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﻮﺣّﺶ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻢ ﺑﺸﻮﺩ.ﻭ ﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺑﺴﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎلا
ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺭﺟﻪﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎلاﺕ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭالّا
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺎﻯ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻳﺎ ﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻭﻣﺠﺮﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ لا ﺟﺮﻡ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩ
ﻧﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺠﺮﻡ ﺪﻥ ﻫﺎ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺁﻳﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺫﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎﺧﺖ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺧﺘﮕﻰ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻧﻪ ﮐﻪ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﻯ ﺭﺍﺑﺎﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﺼﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺼﺮ
ﺧﺮﻭﺝ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ
( ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﻋﺼﺮ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺩﻭﺭﻩ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﻪ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺧﺮﻭﺝ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻤﻴﺮﺳﺪ . ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺧﺮﻭﺝ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺨﺴﺮﺍﻥ
ﻣﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ ) ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺧﺴﺮﺍﻥ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻣﺎ ( ﻣﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭﺷﻴﻌﻪ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﻠﻮﻙاﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻣﮕﺮ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
( ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻭﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﻳﺎ ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﺴﺮﺍﻥ ﺫﺍﺕ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭ
ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺫﺍﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻘﻴﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﺼﺮﻑ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻟﺬﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ(ﻧﻌﻤﺖ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﻨﻌّﻢ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺒﺮﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺣﻤﺖ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ ) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺂﻳﺎﺕ
ﻣﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ
.(ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻤﻞ ﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺢ ﻫﻢ ﺑﮑﻨﻨﺪ
( ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻢ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺷﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﻤﻞ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺫﺍﺕ
ﺑﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻔﻮ ﻭ ﺗﺮﺣّﻢ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﻭ ﻋﻤﻞ ﺻﺎﻟﺢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺍﻭم ﺴﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ)ﺍﺳﺖ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻋﻤﻞ
ﺻﺎﻟﺢ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻤﻮﺍﺳﺎﺕ
ﺍﺧﻮﺍﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ
(ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺗﺮﺣّﻤﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺧﻮﺍﻥ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﮑﻤﻚ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻠﻖ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺧﻠﻘﺖ
ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ.ﭼﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻠﻰ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﭼﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺗﺤﺒﻴﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻫﻢ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺣﺪ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻭلاﻳﺖﻋﻠﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻭ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﺑﺤﻖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭلاﻳﺖ ﻭ
ﺣﺞ ﻋﻤﺮﻩ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺑﺤﺞّ ﺃﮐﺒﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪﺣﺞ ّﺧﺪﺍ ﺣﻘّﻰ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺖ ( ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﺗﺸﻴّﻊ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣثلا ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻨﻴﺰ
ﺷﻴﻌﻪ ﺷﻮﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻌﺎﻉ ﺃﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﻮﻧﺪ.ﻭالّا
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ علی ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻠﻰ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺟﺰ
ﺷﺮﻙ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭﻟﻮ ﺑﻨﺎﻡ ﻭلاﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ )
ﻭﻧﻴﺰﻮﺻﻴﻪ ﺑﺼﺒﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ( ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺑﺼﺒﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺃﺟﻠﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﺣﺪّﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺻﺒﺮ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻓﺘﺮﺕ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﻋﺬﺍﺏ ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ
ﻭلاﻳﺖ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ مولا
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨﻚ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻏﻴﺒﻰ ﻏﻴﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪﺍﺭﮐﺮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺼﺒﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﻋﻮﺕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ(ﺻﺒﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺑﻬﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﻢ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﺿﻌﻒ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﮔﺎﻫﻰ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺑﺎ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺷﻚ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭ
ﺣﻘّﺎﻧﻴﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺳﺖ
ﮐﻢ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺃﻣﺮ
ﻭﻧﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺑجاﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺣﺘﻰ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻭ(ﭘَﺴَﻚ ﻳﺎ
ﻓﺴﻖ)ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺪﺍﻡ
رؤیاﻫﺎ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ لاﺯﻡ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻟﻰ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺣﻮﺍلی
ﺨﻮﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻝ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ثاﺑﺖ ﻭﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
الّا ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭلاﻳﺖ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻋﻔﻮ ﻭﮔﺬﺷﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺸﺒﺖ ﻭﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻨﻔﻊ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ثباﺕ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.(ﻣﻮﺍﺳﺎﺕ)ﻫﻢ
ﺩﺭﺩﻯ ﻭﻫﻢ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ
ﺭﺍ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
(ﺝ 24 ﺹ 214ﺑﺤﺎﺭ)ﺩﺭﻋﻠﻰّ
ﻧﺎﺯل
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪﻋﺼﺮ
مولا ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺼﻮﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻳﻦ ﻭلاﻳﺖ ﺑﻨﺎﻡ
ﻋﻠﻴﺎﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﺼﺮﻯ ﻭ ﺩﻭﺭﻩﺍﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻋﺼﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻋﺼﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺣﻖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ ﻭﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭالّا ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺟّﺎﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻭﺍﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﺎﻡ مولا
ﻭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 5514 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ214ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻴﻘﻮل
الا ﺍﻟّﺬﻳﻥ
ﺁﻣﻨﻮﺍ ﻭﻋﻤﻠﻮﺍ
ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﺎﺕﻭﺗﻮﺻﻮﺍ
ﺑﺎﻟﺤﻖ ﻭﺗﻮﺍﺻﻮﺍ
ﺑﺎﻟﺼﺒﺮ
ﻓﻘﺎﻝ ﺍﺳتثنی ﺃﻫﻞ
ﺻﻔﻮﺗﻪ ﻣﻦ ﺧﻠﻘﻪ
ﺣﻴث ﻗﺎﻝ ﺍﻥّ الّاﻧﺴﺎﻥ
ﻟﻔﻰ ﺧُﺴﺮ * الّا
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﻳﻘﻮﻝ ﺁﻣﻨﻮﺍ ﺑﻮلاﻳﻪ
ﺃﻣﻴﺮ مؤمنین ﻭﺗﻮﺍﺻﻮﺍ
ﺑﺎﻟﺤﻖ' ﺫﺭﻳﺎﺗﻬﻢ
ﻭﻣﻦ ﺧﻠﻔﻮﺍ ﺑﺎﻟﻮلایة
ﻭ ﺗﻮﺍﺻﻮﺍ ﺑﻬﺎ
ﻭ ﺻﺒﺮﻭﺍ ﻋﻠﻴﻬﺎ  ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ( ﺩﺭ ﺳﻮﺭﻩ
ﻭﺍﻟﻌﺼﺮ ﻭ ﺧﺴﺮﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﮕﺮ مؤمنان
) ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﺻﺎﻟﺢ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺤﻖ ( ﻳﺎ
ﺣﺞ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
) ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺑﺼﺒﺮ
( ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﺻﺒﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘثنا ﺑﺮ
ﺃﻫﻞ ﺻﻔﻮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺧﻠﻖ ﺧﻮﻳﺶ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ.( ﺍﺳﺘثنا
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﮕﺮ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﺯ مؤمنان ﮐﻪ ﺧﺴﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭ
ﺻﻔﻮﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻧﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
(ﻣﺠﺘﺒﺎ) ﺷﺪﻩ ﻭ ﺟﺬﺏ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﮐﻪ ﺟﻠﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺭﺗﻀﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ مولا ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ مصطفوﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﻳﺶﺩﺭﺁﻣﺪﻧﺪ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺳﭙس ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺻﻔﻮﺕﻳﺎﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺫﺍﺕ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﻑ ﻋﻤﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺻُﻔﻪ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﺎ
ﺧﻴﺮ ﻭﻓﺎﻳﺪﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺧﻠﻖ ﺧﺪﺍ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﻋﻤﻮﻡ
ﻣﺮﺩﻡ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺧﻠﻖ
ﺧﺪﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﻭ ﺧﻠﻘﺖ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺯﻳﺎﻥ ﻭ ﺧﺴﺮﺍﻥ
ﺫﺍﺗﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﺳﺘﺸﻨﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻬﻢﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﺸﺪﻧﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﻠﻘﺖ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﺎنی
ﺒﻌﺪﺍﺯﻣﺮﮒ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭ ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ ثوﺍﺑﻬﺎ
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ثوﺍﺑﻬﺎ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺧﺴﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ
( ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
) ﻣﮕﺮ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﻧﺪ
( ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﺃﻣﻴﺮ
مؤمنین ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪ (ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻥﺒﻮلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻮلاﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺍﻭﻡ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ مولا ﺑﺎﺯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻧﺎﺑﺎﻭﺭﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﺑﺤﻖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ . ( ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺤﺞ ﻋﻤﺮﻩ ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭ ﺣﺞ
ﺃﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ) ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻭلاﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
. (ﺑﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻮﺻﻴﻪﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪﺍﻳﻨﺎﻥﻬﻨﻮﺯ
ﺍﻭلاﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭمولا ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﺧﻮﺭﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻳﺎ ﺣﺎﺿﺮﻧﺪ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ ) ﻭ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺑﺼﺒﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
( ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺻﺒﺮ ﮐﻨﻴﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﮐﻪ
ﻋﺠﻠﻪ ﺍﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎ ﺑﺤﺪّ
ﮐﺎﻓﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭ ﭘﻨﺞ ﺣﺞ ﻋﻤﺮﻩ
ﻳﺎ ﺣﺞ ﺃﺻﻐﺮ ﮐﻪ
ﻋﻤﺮﺍﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺫﺍﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮ
دﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﻌﻤﺮﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻭ ﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺧﺴﺮﺍﻥ ﺫﺍﺕ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺫﺍﺕ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻮﺩ.

ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ24ﺹ 215ﺑﺤﺎﺭ) ﻋﻤﻞ
ﺻﺎﻟﺤﺎﺕ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻯ
ﻓﺮﺍﺋﺾ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﻓﺮﺍﺋﺾ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻋﺎﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭلاﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻔﻰ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﻠﺎﻝ ﻭﺣﺮﺍﻡ
ﺧﺎﺹ ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺃﻣﺮ ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭ ﻧﻴﮑﻮ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺃﻣﺮ
ﻭ ﻧﻬﻰ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺯﺷﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺫﺍﺕ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺷﺮﺍﻳﻂ لاﺯﻡ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
لاﺯﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻋﺠﻠﻪ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻃﻮﻝ ﺑﮑﺸﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﺻﺪ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻘﻴﻪ ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻋث ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮﻯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﻭ ﺭﺍﺣﺘﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻳﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭ ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﭘس
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺮﮔﺰ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻳﺒﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﺷﺎﻳﺪ ثوﺍﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ برای
ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ ).

حدیث
5515 -
ﺍﺯﺍﻣﺎﻣﺼﺎﺩق
ﻗﺎﺳﺖ(ﺝ24 ﺹ215ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: عن ﻘﻮل الله
عزّ ﻭ ﺟﻞ ﻳﺎ
ﺃﻳّﻬﺎ
ﺍﻟّﺬﻳﻥ
ﺁﻣﻨﻮﺍ ﺍﺻﺒﺮﻭﺍ
ﻭﺻﺎﺑﺮﻭﺍ
ﻭﺭﺍﺑﻄﻮﺍ ﻓﻘﺎل
اﺻﺒﺮﻭﺍ ﻋلی اﻟﻤﺼﺎﺋﺐ
ﻭﺻﺎﺑﺮﻭﻫم علی
اﻟﺘﻘﻴّﻪ ﻭﺭﺍﺑﻄﻮﺍ
ﻋلی ﻤﻥ
ﺘﻘﺘﺪﻭﻥ ﺑﻪ ﻭﺍﺗّﻘﻮﺍ
الله  ﻟﻌﻠّﮑم
ﺘﻔﻠﺤﻮﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺃﻯ
کساﻧﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻳﺪ ﺻﺒﺮ
ﮐﻨﻴﺪ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻳﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎﺷﻴﺪ (ﺍﻯ
کساﻧﻴﮑﻪ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ عملی
ﺁﻭﺭﺩﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺼﺒﺮ
ﮐﻨﻴﺪ ﻭﺣتی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﺼﺒﺮ ﺗﺸﻮﻳق
ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻠﺎﺯم ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻠﺎﺯﻡ ﺗﺎ
ﺳﺮ ﺣﺪ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺸﻴّﺖ ﻭﺑﺪﺍﻯ
الهی ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟک ﻮﮐﻤک
ﭙﻴﺮالهی
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺷﺮﺍﻴﻄ
ﻠﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
کاﺭﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
اﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ (ﺭﺍﺑﻄﻮﺍ)
ﻳﻌنی ﺪﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺪﺍﺋم ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻭﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮ ﺍﺗّﺼﺎل ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳل ﺪﺍﺋﻢ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ.
ﻭﮐک کاﺭﻯ
ﻨﮑﻨﻴﺪ ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻧﻨﻤﺎﺋﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮک ﺪﺭ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﺎﻟﻚ بخدا ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
گمتﻩ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺭﺍﺑﻄﻮﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﺳﺐ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺭﺑﺎﻃﻰ (ﺭﺑﻄ ﻮ
ﺭﺑﺎﻁ)
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
می ﺒﻨﺪﻧﺪ ﺗﺎعزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺍﻭ ﺭﻫﺎ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻣﺪﺍم ﺪﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺻﺒﺮ
ﺑﺮﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎ
ﺑﮑﻨﺪ ( ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ ﺍﮔﺮ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺎﻥ
ﻤﺎنع ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺼﺎﺋﺒﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ
ﺻﺪق ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﻣﻌﻠﻮم
گرﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮلا
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﺻﻔتی
ﺪﺭ ﺳﺎلک ﻜﻪ
ﺣﺬﻑ ﮔﺮﺩﺩ ﻭﻳﺎ
ﺻﻔﺖ الهی
ﺠﺪﻳﺪﻯ که
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ثاﺑﺖ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﻮﺩ ﭼﻨﺪﻳﻥ
ﺒﺎﺭ ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎتی
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮلا
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻀﻌﻴﻒ
ﻭ ﻧﺎ ﺷﺎﻳﺴﺖ ﺩﺭﺁﻥ
ﺸﮑﺴﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣنی اﮔﺮ
ﺷﮑﺴﺖ
ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ ﺑﺎ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﭙﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﻭ ﻃﻠﺐ
ﮐﻤک ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
عبادﻯ ﺁﻥ
ﺨﻄﺎﻫﺎ ﻭ ﺣتی
ﻄﻠﺐ ﻗﺼﺎﺹ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ الهی ﺑﻬﺮﺷﮑلی
که ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻣﺠﺪﺩﻯ ﺪﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺻﺒﺮ ﺑﺪﻫﻴﺪ ﮐﻪ
ﺗﻘﻴّﻪ ﮐﻨﻨﺪ. (ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺘﻘﻴّﻪ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭج
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﺩﺍم ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺘﻮﻓﻴق
ﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻮﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ
ﭘﻴﻮﺳﺘگی ﻮﻫم
ﻨﺸﻴنی ﻤﺪﺍﻭم
ﺒﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ (ﺍﻗﺘﺪﺍ)
ﻣﻴﮑﻨند
ﺑﺎﺷﻴﺪ (ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل هر ﺳﺎﻟک ﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻌﺪﻯ که
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ
ﺗﻮﺳّل ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﮔﻬﮕﺎﻩ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺩﺳﺖ ﮐم گرﻓﺘﻪ
ﻧﺸﻮﺩ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺁﻳﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺗﻘﻮﺍ
ﮐﻨﻴﺪ ﻭ
ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻔﻠﺎح
ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺒﺮﺳﻴﺪ (ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺪﻗّﺖ ﻭ
ﺩﺭﺳتی
ﻮﻫﻤﺮﺍﻩ ﻋﺸق ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﺎفی
بدﺍﻧند ﻭ
ﻗﺒﻮل اﻋﻤﺎل
ﻨﮑﻨﺪ. ﻭ (ﻟﻌلّ
ﻮ ﻋﺴﻰ) ﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻀﻤﻴن ﻘﻄﻌی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﭘﻨج
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. (ﻓﻠﺎﺡ)
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻭ
ﻓﺮّ ﺭﻭﺯﻯ ﻮ
ﻧﻮﺭﻭﺯ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺑﺎ ﻓﺮّ ﺷﺎهی الهی
که ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.
ﻭﻓﻠﺎح ﻮ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻨﻬﺎﺋﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻘﻰ ﺑﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ هم
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ الهی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﺒﺎ ﻣﺮگ
ﻘﻄﻌﻰ ﻗﺎﺑل
ﻘﻴﺎس ﺑﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻘﺎﺋم
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
ﻨﻴﺴﺖ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﺨﻴﺮ ﻭ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ ﺪﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩاﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺭﺍﺑﻄﻮﺍ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺒﺴﻴج
ﺠﻨگی ﻮ ﻣﺴﻠح
کرﺩﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﻨگ علیه
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
و سلوک
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﻓﺎع اﺯ ﻭلاﻳﺖ
لاﺯﻡ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭالّا
ﺩﺷﻤﻥ واقعی
ﺴﺎﻟﻚ نفس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ.
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑم کشتن
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ کساﻴﮑﻪ
ﺻﺒﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻀﺎﻋﻒ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﺒﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭﺻﺒﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک هرﭼﻪ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﻭ ﻃﻮلانی
ﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
الهی عظسم ﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.)

حدیث 5518 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ 216ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ :ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ
ﺍﻭﻟﺌﻚ ﻳؤﺘﻮﻥ
ﺃﺟﺮﻫﻢ ﻣﺮّﺗﻴﻦ
ﺑﻤﺎ ﺻﺒﺮﻭﺍ ﻗﺎﻝ
ﻫﻢ ﺍﻟﺄﺋمّة ﻭ
ﻗﺎﻝ ﺍﻟﺼﺎﺩﻕ ﻧﺤﻦ
ﺻﺒّﺮ ﻭ
ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ ﺃﺻﺒﺮ
ﻣﻨّﺎ ﻭ ﺫﻟﻚ ﺃﻧّﺎ
ﺻﺒﺮﻧﺎ ﻋﻠﻰ ﻣﺎ
ﻧﻌﻠﻢ ﻭ ﺻﺒﺮﻭﺍ
ﻫﻢ ﻋﻠﻰ ﻣﺎلا ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ
ﻭ ﻗﻮﻟﻪ ﻭ ﻳﺪرءﻮﻥ
ﺑﺎﻟﺤﺴنة ﺍﻟﺴﻴّئة
ﺃﻯ ﻳﺪﻓﻌﻮﻥ ﺳﻴّئة
ﻣﻦ ﺃﺳاء ﺍﻟﻴﻬﻢ
ﺑﺤﺴﻨﺎﺗﻬﻢ ﺍﻳﻦ ﺻﺒﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺻﺒﺮ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺻﺒﺮ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﺎﻥ
ثوﺍﺏ ﺻﺒﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻣﺎ ﺻﺎﺑﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢ
(ﻣﺎ ﻭلاﻳﺖ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﻫﻢ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺻﺒﻮﺭ ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺻﺒﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺻﺒﺮ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﺎﻳﺴﺖ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ)
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ ﺻﺒﻮﺭ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
. (ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯاﻟﻬﻰدارای
شعاع های شهودی
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺼﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﻧﺞ ﺻﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺻﺒﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.)
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ ﺻﺒﺮ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
( ﺁﻧﭽﻪ ﻋﻠﻢ ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺑﺼﺒﺮﮐﺮﺩ.
ﻭﺍﻳﻨﻚ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﻤﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺻﺒﻮﺭﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﺻﺒﺮ ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﻣﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﻭﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻳﻢ ﮐﻪ ﭼﻪ ﻏﻨﺎﻳﻢ
ﺧﻮﺑﻰ ﺩﺭ ﺻﺒﺮ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩﺍﻳﻢ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺻﺒﺮ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﻋﺎﻃف
ﺒﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ ﺻﺒﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﻃﻮﻝ ﮐﺸﻴﺪ.ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻳﻚ ﺭﻭﺯ ﻳﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﻋﺎﺷﻖ ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺳﺎﻝ ﺩﺭ
ﺻﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﻞ ﭘﻰ ﭘﻞ
ﻣﻰ ﮔﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺍﺯ ﺁﺏ ﮔﺬﺷﺖ.
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺗﻦ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺳﺨﺖ ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺤﺎل
ﺘﻦ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻣﻮﻓّﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ
ﺟﺎﻥ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.) ﻭﻟﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﻴﻌﻪ ( ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺷﻌﺎع ﻮلاﻳﺖ ) ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺑﻰ ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﺻﺒﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺻﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺭﻧ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺻﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻠﺦ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺑﺮ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖ ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻞ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪﭘﺎﺩﺷﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺷﻖ ﻫﻴﭻ
ﭼﻴﺰ ﺟﺰ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺣﺘﻰ ﺭﻧﺠﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺮﻧﺪ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮﻩ
ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
) ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺳﻴّﺌﻪ ﻭ ﺯﺣﻤﺖ
ﺭﺍ ﺑﺎﺣﺴﻨﻪ ﻭ ﻧﻴﮑﻰ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
( ﺑﺪﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻧﻴﮑﻰ ﻭﮐﻤﻚ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ) ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺪﻯ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺑﺎ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.( ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺍﻩ ﺻﺒﺮ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺁﻣﻮﺯﺩ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺤﻤّﻞ ﺭﻧﺞ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺼﺒﺮ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﺑﺪﻯ
ﺭﺍ ﻧﻴﮑﻰ ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻪ
ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻤﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﮔﺮ ﻋﻔﻮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﻟﻴﻞ ﺿﻌﻒ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ .

5517
حدیث 5517 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ (ﺝ24 ﺹ 216ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻝ الله
ﺗﺒﺎﺭﻙ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺻﺒﺮﻭﺍ
ﻳﻘﻮﻝ ﻋﻦ ﺍﻟﻤﻌﺎﺻﻰ
ﻭ ﺻﺎﺑﺮﻭﺍ' ﻋﻠﻰﺍﻟﻔﺮﺍﺋﺾ'
ﻭﺍﺗّﻘﻮﺍ الله
ﻳﻘﻮﻝ ﻣﺮﻭﺍ
ﺑﺎﻟﻤﻌﺮﻭﻑ ﻭ ﺍﻧﻬﻮﺍ
ﻋﻦ ﺍﻟﻤﻨﮑﺮ ثم
ﻗﺎﻝ ﻭ ﺃﻯ ﻣﻨﮑﺮ
ﺃﻧﮑﺮ ﻣﻦ ﻇﻠم
آﻟأمّة ﻪ ﻟﻨﺎ ﻭ
ﻗﺘﻠﻬﻢ ﺍﻳّﺎﻧﺎ
ﻭﺭﺍﺑﻄﻮﺍ ﻳﻘﻮﻝ
ﻓﻰ ﺳﺒﻴﻞ الله  ﻭﻧﺤﻦ ﺍﻟﺴﺒﻴﻞ
ﻓﻴﻤﺎ ﺑﻴﻦ الله
ﻭ ﺧﻠﻘﻪ
ﻭ ﻧﺤﻦ ﺍﻟﺮﺑﺎﻁ
ﺍﻟﺄﺩﻧﻰ ﻓﻤﻦ ﺟﺎﻫﺪ
ﻋﻨّﺎ ﻓﻘﺪ ﺟﺎﻫﺪ
ﻋﻦ ﺍﻟﻨﺒﻰ ﻭ ﻣﺎ
ﺟاء ﺭﺑّﻪ ﻣﻦ ﻋﻨﺪ
الله  ' ﻟﻌﻠّﮑﻢ
ﺗﻔﻠﺤﻮﻥ ﻳﻘﻮﻝ
ﻟﻌﻞ ﺍﻟﺠنّة ﺗﻮﺟﺐ
ﻟﮑﻢ ﺍﻥ ﻓﻌﻠﺘﻢ
ﺫﻟﻚ ﻭ ﻧﻈﻴﺮﻫﺎ
ﻣﻦ ﻗﻮﻝ الله  ﻭﻣﻦ ﺃﺣﺴﻦ
ﻗﻮلا ﻣﻤّﻦ
ﺩﻋﺎ ﺍﻟﻰ الله  ﻭ ﻋﻤﻞ ﺻﺎﻟﺤﺎ
ﻭ ﻗﺎﻝ ﺍﻧّﻨﻰ ﻣﻦ
ﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻦ ﻭﻟﻮ
ﮐﺎﻧﺖ ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺂیة
ﻓﻰ
ﺍﻟﻤﻮٴﺬﻧﻴﻦ ﮐﻤﺎ
ﻓﺴّﺮﻫﺎ ﺍﻟﻤﻔﺴّﺮﻭﻥ
ﻟﻔﺎﺯ ﺍﻟﻘﺪﺭﻳّﻪ
ﻭ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﺪﻉ ﻣﻌﻬﻢ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺻﺒﺮ ﮐﻨﻴد.
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﻣﻌﺎﺻﻰ
ﺻﺒﺮ ﮐﻨﻴﺪ . ( ﺩﺭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻭ ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻋﺎﻡ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺍﺯﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻋﻮﺍﻡ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺭﺍ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﺷﺮﻙ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻭ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻭ ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﺗﻠﺎﺵ ﻭ ﺯﺣﻤﺖ
ﻭﺭﻧﺞ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﻨﺎﻩ ﺣﺪّ
ﺃﻗل اﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻟﺬﺕ
ﻫﻢ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﺭﻧﺞ ﺩﺍﺭﺩ ﻟﺬﺕ
ﻧﺒﺮﺩ ﻭ ﺭﻧﺞ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس .(ﻣﻌﺼﻴﺖ)ﺭﺍ
ﻋﻤﻮﻣﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻭ ﻋﺼﻴﺎﻥ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
) ﻭ ﺻﺎﺑﺮﻭﺍ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﻓﺮﺍﺋﺾ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺿﻤﻨﺎ
ﺻﺎﺑﺮﻭﺍ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺼﺒﺮ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﻨﻴﺪ ﺑﺎﺯ
ﺻﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺑﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺻﺎﺑﺮﻭﺍ
ﺻﺒﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﺳﺖ )ﻭﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺗﻘﻮﺍ ﮐﻨﻴﺪ
(ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺘﺮﺳﻴﺪﺍﮔﺮ
ﺻﺒﺮ ﻭﻣﺼﺎﺑﺮﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﻘﻮﺍ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻴﺪ ﻭﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﺩﻭﺭﻯ ﻭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺃﻣﺮ ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ ﻭﻧﻬﻰ
ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮ ﮐﻨﻴﺪ
( ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺃﻣﺮ ﻭﻧﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺣﺘﻰﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﮐﻪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺼﻴﺤﺖﻣﺤﺒّﺖ
ﺁﻣﻴﺰ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺃﻣﺮﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺨﺸﻨﺎﻣﻪﺑﻌﻤﻮﻡ
ﺻﺎﺩﺭﮐﻨﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺑﻨﺎﻡ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻧﻴﮑﻰ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻬﻰ ﺍﺯ
ﺑﺪﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ ﺧﻮﺑﻰ
ﻭﺑﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﮐﺪﺍﻡ ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
.ﻭ ﻫﺮﮐس ﻭ ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻧﺎﻗﺺ ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻏﻠﻂ ﺧﻮﺩ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻭﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺧﻮﺏ
ﻭﺑﺪ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺮﺧی
ﻤﻮﺳﻴﻘﻰ ﺭﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﻋﺎﻣﻞ ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻏﻠﻁ ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺧﻮﺏ ﻳﺎ ﺑﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﻣﺎﻝ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﮐﻤﻚ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺧﻮﺏ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺶﺑﻴﻨﻰ ﻧﺸﺪﻩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯﺨﻮﺩ ﻭﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺏ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﮐﻤﻚ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ ﺑﺪ ﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺏ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.(ﻣﻌﺮﻭﻑ)ﻧﻴﮑﻰ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺮﻑ ﻭ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﮑﻰ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺯﺷﺖ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﭙﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﭼﻮﻥﺎﮔﺮ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺏﺍﺳﺖ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺿﺪ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻏﻠﻂ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ.ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺑﺎ ﻣﻌﻠّﻢ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺑﺎ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎ ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺎ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ.
ﻟﺬﺍ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﻣﻌﻘﻮﻟﻰ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺗﻘﺪﻳﻢ
ﮐﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﻣﻮﻗّﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﺣﺼﻮﻝ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﭼﻪ ﺩﺍﺋﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ .) ﺳﭙس ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﭼﻪ ﻣﻨﮑﺮﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﻇﻠﻢ ﺍﻣّﺖ
ﻣﺎ ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﻫﺴﺖ ؟ ( ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺯﺷﺘﻰ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺎﻣّﺖ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﮑﺸﺘﺎﺭ
ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭالّا ﺩﺭ
ﻣﻨﮑﺮ ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﮐﺎﺭ ﺯﺷﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﺭ ﺯﺷﺖ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺃﺷﺮﺵ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﺮ ﮐﺎﺭﺵ
ﺗﺄثیر ﺑﺪﻯ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻧﻴﮑﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭ ﺯﺷﺖ ﺑﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺃﺷﺮ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺯﺷﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻌﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻟﺨﺖ ﺑﻮﺩﻥ ﺯﺷﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺣﻤﺎﻡ
ﻭ ﮐﻨﺎﺭ ﺩﺭﻳﺎ ﺯﺷﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﻟﺒﺎس
ﺑﻮﺩﻥ ﺯﺷﺖ ﺍﺳﺖ.ﻗﺘﻞ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺣﺘﻰ ﻋﺪﻡ ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻗﺘﻞ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﺘﻞ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻰ ﻣﺼﺮﻑ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﻮﻧﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺑﺮﺩ ﻭ ﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪ)
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
(ﺭﺍﺑﻄﻮﺍ ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ .( ﮐﻪ
ﺟﻨﮓ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﺮﺍﺑﻄﻪ ﻭﺑﺴﻴﺞ
ﻭﺩﺭ ﭘﺎﺩﮔﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺩﺍﺋﻢ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭالّا
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺗﺒﻂ ﻭ
ﺑﺴﻴﺞ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻣﺎ ﺳﺒﻴﻞ
ﻭﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺧﻠﻖ ﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.( ﻭلاﻳﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺧﻠﻖ
ﺧﺪﺍ ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺋﻢ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.(ﺳﺒﻴﻞ)
ﺭﺍﻫﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ به
(ﺳﻠﺴﺒﻴﻞ)
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﺟﻮﻳﺒﺎﺭ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻟﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ
) ﻭ ﻣﺎ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺭﺑﺎﻁ ﻫﺴﺘﻴﻢ
(ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭَﺣﻠِﻪ
ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭﺭﺑﺎﻁ ﻭ
ﺍﻗﺎﻣﺖ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺩﺍﺷﺖ.ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺣﺴﻨﻰ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ.ﻭالّا
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻟﺰﻭﻡ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺣﺴﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. (ﺃﺩﻧﻰ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﺪﺃﻗﻞ ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﻘﻴﻪ
ﺭﺍﻫﻬﺎ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
) ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﺎ ﺟﻬﺎﺩ
ﻭ ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﻣﺎ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﻠﺎﺡ و نجات
ﺑﺪﻫﺪ.( ﺍﮔﺮ ﺟﻬﺎﺩ
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻮلاﻳﺖﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺣﺘﻤﺎلا
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻳﮋﻩ
ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺳﺎﻟﻚ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺟﻬﺎﺩ ﺑﺎ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺟﻬﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﭼﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭرؤیاﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺗﻰ
ﺍﻟﻬی ﻨﺒﺎﺷﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺷﺎﻳﺪ ﻓﻠﺎﺡ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ ﻭﺍﺟﺐ ﮔﺮﺩﺩ.(ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭ ﺟﻬﺎﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺎﺏ ﺍﻭﻝ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ مولا ﺑﺎﺏ
ﻣﻬﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﺮﻁ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ (ﺟﻨّﺖ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻨﺎﻥ
ﻫﻨﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁثاﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻭالّا
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺟﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﻣﺪﺭﻙ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺡ ﻭﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
الّا ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺧﻠﻖ ﻫﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ)ﻭ ﻧﻈﻴﺮ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ(ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻇﻠﻢ ﺑﺎﻣّﺖ ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ)
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﭼﻪ ﮐﺴﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﺩﻋﻮﺕ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﺻﺎﻟﺢ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻋﻮﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.ﻭ
الّا ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺨﺪﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﻣﻰ ﻧﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺷﻤﻦ ﺧﺪﺍ ﻭﻣﺸﺮﻙ.ﻭ(ﻋﻤﻞ
ﺻﺎﻟﺢ)ﺩﺭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
) ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺍﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻫﺴﺘﻢ
(ﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﺁﺯﺍﺭ
ﻫﻢ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺸﺮﻙ ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻦ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻢ ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺤﺖ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻄﻴﻊ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺧﺪﺍ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﻏﺮﻭﺭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭﺯﻫﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﻭﻋﻴﺴﻰ
ﺭﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭالّا ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭﺭﺳﻤﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺷﻴﻌﻪ ﻣﺪﻋﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻭ ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺃﻣﺮﻯ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﺣﺘﻰ ﺷﺮﻙ ﻭﻣﺪﺭﮐﻰ
ﻋﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺧﺪﺍ
ﻭﻭلاﻳﺖ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻭﺭ
ﮔﻮﻳﺎﻥ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺩﺭ
ﺣﻖ ﺃﺫﺍﻥ ﮔﻮﻳﺎﻥ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻔﺴّﺮﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻗﺪﺭﻯ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﻓﻮﺯ ﻭ ﻓﻠﺎﺡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺃﻫﻞ ﺑﺪﻋﺘﻬﺎ
ﻫﻢ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.( ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺫﺍﻥ
ﮔﻮﻳﺎﻥ که (ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ )ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻗﺪﺭﻯ ﻫﺎ
ﻳﻌﻨﻰ ﻃﺒﻴﻌﻴﻮﻥ
ﻭﻳﺎ ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻫﺮ ﻏﻴﺮ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﻭﺯﻭﺭ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﺣﺮﻑ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﻭ ﺑﺪﻋﺖ
ﮔﺬﺍﺭ ﺩﻳﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺃﺫﺍﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭ ﺍﻋﻠﺎﻡ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻴﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺪﺭﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﻨﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣثلا
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﻣﺠﺘﻬﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﻓﻘﻂ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻤﻞ ﺻﺎﻟﺢ ﻭ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﻣﻴﺎﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ حدیث ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ(ﺝ24ﺹ217 ﺑﺤﺎﺭ) ﺭﺍﺑﻄﻮﺍ
ﻋﻠی اﻟﺄﺋمّة ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎﺷﻴﺪ
.)

5518 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ24 ﺹ 217ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﺁﻳﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
امامی ﭼﻮﻥ ﺷﻤﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺪﺍﻥ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺒﺮﻧﺪ؟
( ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺷﮑﺎﺭ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻳﻦ
ﭘﻨﺎﻩ ﺟﻮﺋﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ(ﻋﺎﻟﻢ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺩﺍﻧﺎ
ﺍﺯﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺭﻫﺮﻭﻯ
) ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ : ﺍﺫﺍ لا ﻳُﻌﺒﺪ
الله  ﻳﺎ
ﺑﺎ ﻳﻮﺳﻒ لا ﺗﺨﻠﻮ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻣﻦ ﻋﺎﻟِﻢ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻨّﺎ ﻳﻔﺰﻉ
ﺍﻟﻨﺎس ﺍﻟﻴﻪ ﻓﻰ
ﺣﻠﺎﻟﻬﻢ ﻭ ﺣﺮﺍﻣﻬﻢ
ﻭ ﺍﻥ ﺫﻟﻚ ﻟﻤﺒﻴّﻦ
ﻓﻰ ﮐﺘﺎﺏ الله  ﻗﺎﻝ الله
ﻳﺎ ﺃﻳّﻬﺎ
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﺍﺻﺒﺮﻭﺍ ﻭ ﺻﺎﺑﺮﻭﺍ
ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻮﺍ' ﺍﺻﺒﺮﻭﺍ
ﻋﻠﻰ ﺩﻳﻨﮑﻢ ﻭ
ﺻﺎﺑﺮﻭﺍ ﻋﺪﻭّﮐﻢ
ﻣﻤّﻦ ﻳﺨﺎﻟﻔﮑﻢ
ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻮﺍ ﺍﻣﺎﻣﮑﻢ
ﻭ ﺍﺗّﻘﻮﺍ الله
ﻓﻴﻤﺎ ﺃﻣﺮﮐﻢ
ﺑﻪ ﻭ ﺍﻓﺘﺮﺽ ﻋﻠﻴﮑﻢ
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ شد ( ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭالّا ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻨﺎﻡ ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﺮﻙ
ﺗﺎﺯﻯ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﮑﻤﺎلاﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻀﻮﻳﺖ
ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬی
رﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭالّا
ﺗﻀﺎﺩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﻧﺎﺣﻖ ﺑﻮﺩﻥ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺭﺣﻤﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪﺟﺰ
ﺟﻬﻨﻢ ﺳﺎﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺸﺮﻙ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث
ﺻﺮﻳﺤﺘﺮﻳﻦ ﺑﻴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺰﻭﻡ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺣﻨﻴﻒ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻭﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺩﻳﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻤﻚ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭالّا ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻋﻠّﺖﻭﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻳﺎ ﮐﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺷﻔﺎ
ﺑﺪﻫﺪ؟
ﻣﮕﺮﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩ ﺷﻔﺎ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﺑﻌﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺷﻔﺎ ﺑﺪﻫﺪ ) ﺃﻯ
ﻓﻠﺎﻥ ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﻋﺎﻟِﻤﻰ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎ ( ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ.ﻭ الّا ﺩﺭ
ﻏﻴﺒﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻠﻤﻮس ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ )
ﺧﺎﻟﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻮﻯ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺒﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺑﻮﻯ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻌﻴّﻦ ﮐﻨﺪ.( ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍﻡ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺃﻣﺮ ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ ﻭ
ﻧﻬﻰ ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻭﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭالّا
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺍﺭﺯﺵ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭﺣﺮﺍﻡ ﺑﺨﺸﻨﺎﻣﻪﺍﻯ
ﻭ ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﺪﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻗﺎﻧﻮنی ﻭ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ ) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﻠﺐ ( ﻟﺰﻭﻡ ﻭﺟﻮﺩ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﺍﻟﻬﻰ
) ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺃﻯ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻳﺪ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﻴﺪ
ﻭ ﺻﺒﺮ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻳﺪ ﻭ ﺩﺭﺭﺑﺎﻁ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎﺷﻴﺪ
( ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ ﺍﺗﺼﺎﻝ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺕ
ﻳﻌﻨﻰ ﺻﻠﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ الّا
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ ﺭﺑﺎﻁ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭمولا ﻋﻠیّ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺠﻨﮕﻰ
ﻫﻢ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻳﻌﻨﻰ ﺻﺒﺮ
ﺑﺮ ﺩﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻴﺪ
( ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ) ﻭ ﺻﺎﺑﺮﻭﺍ
ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻦ ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻴﺪ ( ﺩﺭ
ﺁﺯﺍﺭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ثباﺕ ﻗﺪﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ)
ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻮﺍ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻴﺪ
( ﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
) ﻭ ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺧﺪﺍ ﮐﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺑﺸﻤﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﻭﺑﺮ
ﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﻓﺮﺽ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ(
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﺻﻠﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ (ﻓﺮﺽ ﻭ ﻭﺍﺟﺐ)
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﺑﻮلاﻳﺖ ﮐﺸﺶ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻣﻠﺤﻖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭالّا
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﻳﮓ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ(ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ)ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ (ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻯ)ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
(ﺭﺑﺎﻁ) ﺍﺭﺩﻭﮔﺎﻩ
ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ ﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﺍﺳﺒﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﻣﻰ ﺑﻨﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺴﻔﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩﺩﺭ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺕ ﺑﺴﻮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻗﺎﻣﺖ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺁﻧﺎﻥ .)

حدیث 5519 - 5519 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ 217ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﺻﺒﺮﻭﺍ'
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺄﺫﻯ ﻓﻴﻨﺎ
ﻗﻠﺖ ﻭ ﺻﺎﺑﺮﻭﺍ'
ﻗﺎﻝ ﻋﻠﻰ ﻋﺪﻭﮐﻢ
ﻣﻊ ﻭﻟﻴّﮑﻢ ﻗﻠﺖ
ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻮﺍ' ﻗﺎﻝ
ﺍﻟﻤﻘﺎﻡ ﻣﻊ ﺍﻣﺎﻣﮑﻢ
ﻭ ﺍﺗّﻘﻮﺍ الله
ﻟﻌﻠّﮑﻢ
ﺗﻔﻠﺤﻮﻥ ﻗﻠﺖ ﺗﻨﺰﻳﻞ؟ﻗﺎﻝ
ﻧﻌﻢ ﺍﺻﺒﺮﻭﺍ ﻳﻌﻨﻰ
صبور وﺻﺒﺮ ﮐﻨﻴﺪ
ﻭﺩﺭ ﺁﺯﺍﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﺎ ﺑﺸﻤﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺭ ﺍﺯﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﺑﺪﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﺯﺍﺭﻯ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﻭﺳﺨﺘﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ)ﻭ ﺻﺎﺑﺮﻭﺍ
ﺑﺮ ﺩﺷﻤﻦ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ( ﭼﻪ ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻨﮓ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻳﺎ ﺟﻨﮓ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺎﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭلاﻳﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮔﻔﺘﻢ ﺭﺍﺑﻄﻮﺍ
ﭼﻴﺴﺖ ؟ ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﮐﻦ ( ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻘﻴﻢ ﻭ ﻣﺴﮑﻴﻦ
ﻣﺴﮑﻦ ﮔﺰﻳﺪﻩ ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺋﻢ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﺣﺼﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
) ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺗﻘﻮﺍ
ﮐﻨﻴﺪ.ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺯ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭ ﻓﻠﺎﺡ ﻳﺎﺑﻴﺪ
(ﻳﻌنی ﺸﺮﻁ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﺒﺮ ﻭﻣﺼﺎﺑﺮﻩ
ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺩﺍﺋﻢ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﺳﺖ ؟ ( ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻣﻌﻨﻰ از خدا
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻳﻪ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﺍﻳﻥﻄﻮﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻪ ﺁﻧﻄﻮﺭﻯ ﮐﻪﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭﻗﺮﺁﻥ ﻫﺴﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺁﻳﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﻤﻌﺎﻧﻰ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺄﻭﻳﻞ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻌﻨﻰ ثاﺑﺖ ﻭ ﻣﺸﺨّﺼﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﺭﻯ ( ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﺳﺖ.ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﺰﻝ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣثلا ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ.ﻭ الّا
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻌﻨﻰ ﻇﺎﻫﺮ
ﺭﺍ ﭼﺮﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ؟ ﻭ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ؟ﭘس
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﻈﺎﻫﺮ ﻣﻌﻨﻰ ﻫﻢ
ﺑﺸﻮﺩ ﻣﻬﻢ ﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺍﺋﻢ
ﻧﻤﻮﺩ.)

حدیث 5520 -  ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮﺍﺳﺖ(ﺝ24ﺹ218ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺻﺒﺮﻭﺍ
ﻭﺻﺎﺑﺮﻭﺍ ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻮﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻨﺰﻟﺖ
ﻓﻴﻨﺎ ﻭﻟم
ﻨﮑﻥ اﻟﺮﺑﺎﻃ
اﻟّﺬﻯ أﻣﺮﻧﺎ
ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻭﺳﻴﮑﻮﻥ
ﺬﻟک ﻤﻥ
ﻨﺴﻠﻨﺎ ﺍﻟﻤﺮﺍﺑﻂ
ﻭﻣﻥ ﻨﺴل اﺑﻥ
ناتل
اﻟﻤﺮﺍﺑﻄ  ﺍﻳﻥ
ﺁﻳﻪ ﺩﺭﺣق ﻤﺎ (ﻭلاﻳﺖ)
ﻧﺎﺯل ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ (ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎم
ﺪﺍﺷﺘﺘﻦ ﻭ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﺍﻭ داشتن
اﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﻣﺎم
ﻨﻈﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺑﻄﻪ
ﻧﻈﺎمیان ﻮﻟﺸﮑﺮﮐﺸﻰ
ﻭﺑﺴﻴج ﻨﻈﺎمی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭلی
اﻣﺎم ﻨﻔی ﻔﮑﺮ
ﺳﺎﺋل ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ)ﻫﻨﻮﺯ
ﺃﻣﺮ ﺭﺑﺎﻁ (ﺑﺴﻴج
ﻨﻈﺎﻣﻰ)
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﻣﺎ
ﺻﺎﺩﺭ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.(ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺪﺭﻫﺮ ﻭﻗﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭلی
ﺘﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺠﻨﮕﺠﻮئی
ﺒﺮﺍﻯﺤﮑﻮﻣﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﺴﻴﺎسی
ﺪﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻄﺮح ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭﻟی
ﭽﻨﻴﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪﺷﺪ (ﻣﺒاﺩﺍ
ﺳﺎﺋل
ﻮﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻨﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﭘس
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻣ
ﺎﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎسی
ﻨﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﻨﻴﺰ
ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﭼﻨﻴﻥ ﺴﺎﺋﻠﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻘﻄبی ﺒﺮﺍﻯ
ﻮﺣﺪﺕ ﻭ(ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﺳﻴﺎﺳﻰ)
اصطلاحا
شیعیان
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ (ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭﺣﺎﻟﺖﺧﻠﺴﻪﺧﻮﺩ)ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻧﺴل ﻤﺎ
ﻣﺮﺍﺑﻄﻰ(ﺑﺴﻴج
کنندﻩ ﻭﺑﺴﻴج
ﺸﺪﻩ)ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﺯﻧﺴل ابن
ﻨﺎﺗل ﻨﻴﺰ
ﻣﺮﺍﺑﻄی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻫﺪ ﻣﺎﻫم
ﺒﺴﻴج ﻮﻣﺴﻠح
ﻤﻴﺸﻮﻳﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺴل ابن ﻨﺎﺗﻞ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
اﺑﻥعبّاس
ﻋﻤﻮ ﺯﺍﺩﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﺴل
اﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻘﺮﻳشی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻟﺸﮑﺮکشی
ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ اﻳﻥ ﻠﺸﮑﺮﮐﺸﻴﻬﺎ
ﻋﻠﻴﻪ ﻫﻴچ
ﺪﻭﻟتی
اﺳﻠﺎمی
ﻮﺧﻠﺎفت غیر ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ
مگر کار خمینی
و اخیرا
اسلامیان
سیاه پوش افراطی
تجدید خلافت را
خواستار
هستند .
ﻭﻣﻨﻄﻘﺎ ﻭلاﻳﺖ
الهی ﺑﮑﺎﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭﻧﻪ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﺩﻭﻟﺖ.ﺍﻧﭽﻪ
ﺗﻤﺎم
ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪﺁﻟﺒﻮﻳﻪ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍم أﻣﺮﻯ الهی
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﻭﺭﺑﻄی
ﺒﺎﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﻭلاﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻳﻥ ﻮ ﻭلاﻳﺖ مولا
ﺭﺍ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﺯﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
أﻣﻮﻯﻮﻋﺒﺎسی
ﻔﺮقی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟی
ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺭﻭﺣﺎنی
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺑﺮﺍﻭﻯ
ﺼﺮﻳﺤﺎ ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎﺃﻫل
ﺠﻨگ ﻨﻴﺴﺘﻴﻢ.
ﻭﻣﺮﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ
ﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥﻠﺰﻭم
اﺭﺗﺒﺎﻃ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻭ
نیز
ﺗﻤﺮﮐﺰﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺪﺍﺋﻢ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕﺍﻭﻟﻴﺎﻯالهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎئی
ﺒﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻮلاﻳﺖﻋلیّ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯﺟﻨگ ﺒﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
گرﻓﺘﻥ ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮔﺮﻓﺘﻥ
ﺤﮑﻮﻣﺖ ﭼﻪ
ﺳﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ ﺍﮔﺮﻣﺮﺩﻡ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﻠﻮک الهی
کنند.ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﻗﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮ ﺳﻴﺎسی
ﻮﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭﺑﻴﻥ
اﻟﻤﻠﻠﻰ ﻭﺣتی
ﺒﺎ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺩﺭ ﻳک
ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک هم
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﭽﻬﺎﺭ
ﺳﺎﻟک عاﻣل
ﺒﺎﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺳﺎﻟک ﭙﻨﺠم
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺎ
ﻧﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫم ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻬﺎﺭ ﺯﻥ
ﻤﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭﺍﻣﺮ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭالّا ﭼﻪ
ﺳﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﺯﻥ
ﺮﺍ ﺑﺘﻮﺍﻥﺼﻴﻐﻪ
ﺗﻤتّع ﻨﻤﻮﺩ.)

حدیث 5521 -  ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (24ﺹ218ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻮﻟﻪ ﺍﺻﺒﺮﻭﺍ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺬﻟﻚ ﻋﻦ
ﺍﻟﻤﻌﺎﺻﻰ ﻭ ﺻﺎﺑﺮﻭﺍ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻟﺘﻘیّة
ﻭﺭﺍﺑﻄﻮﺍ
ﻳﻌﻨﻰ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺄﺋمّة
ثم ﻗﺎﻝ ﺃﺗﺪﺭﻯ
ﻣﺎ ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻟﺒﺪﻭﺍ
ﻣﺎ ﻟﺒﺪّﻧﺎ؟ ﻓﺎﺫﺍ
ﺗﺤﺮﮐﻨﺎ
ﻓﺘﺤﺮﮐﻮﺍ ﻭ ﺍﺗّﻘﻮﺍ
الله  ﻣﺎ ﻟﺒﺪّﻧﺎ
ﺭﺑّﮑﻢ ﻟﻌﻠّﮑﻢ
ﺗ ﻠﺤﻮﻥ ﻗﺎﻝ ﻗﻠﺖ
ﺟُﻌﻠﺖ ﻓﺪﺍﻙﺍﻧّﻤﺎ
ﻧﻘرءﻫﺎ ﻭ ﺍﺗّﻘﻮﺍ
الله  ﻗﺎﻝ
ﺃﻧﺘﻢ ﺗﻘروﻧﻬﺎ
ﮐﺬﺍ ﻭ ﻧﺤﻦ ﻧﻘرءﻫﺎ
ﮐﺬﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺻﺒﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﺻﻰ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﻴﺪ(
ﺍﺯ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ ﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻋﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺻﺎﺑﺮﻭﺍ
( ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺼﺒﺮﺗﺸﻮﻳﻖ
ﮐﻨﻴﺪ ﻭﺧﻮﺩﺗﺎﻥ
ﺩﺭ ﺻﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺻﺒﺮ ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ
ﭘﺎﻳﺪﺍﺭ ﺑﺎﺷﻴﺪ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺻﺒﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.( ﺩﺭ ﺗﻘﻴﻪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﮐﻪ ﺁثاﺭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺷﺖ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﮔﺮﻓﺖ.ﻭ
ﺍﺯ اولیا و ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻗﺘﺒﺎس
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ ﮔﺮﻓﺖ
) ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻮﺍ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
(ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ رؤیاﻫﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺗﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻞ منطقی
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺎﺯ ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﻔﻆ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﺍﺋﻢ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﻏﻴﺎﺑﺎ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﺧﻮﺩ ﺣﺎﺿﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﮐﻪ ﺣﻀﻮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺩﺍﺋﻢ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻗﺖ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﺍﺯ ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻣّﻰ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﻭ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﻫﺎﻯ مؤمن ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﻭﻡ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻭ ﺭﻫﺒﺮ ﻭﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﺎﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
) ﺳﭙس ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ
ﺁﻳﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ (ﻟﺒّﺪَ)
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻟﺒّﺪ ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ
؟( ﻟﺒّﺪ ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﻣﺠﺎﻭﺭﺕ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭﺑﺘﻦ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻟﺒّﺎﺩﻩ ﭘﻴﺮ ﮐﻪ
ﺑﺘﻦ ﺍﻭ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ(
ﻟﺒّﺪ)ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻟﺒﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﻣﺎ ﺗﺤﺮﻙ
ﮐﺮﺩﻳﻢ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﻴﺪ.( ﻣﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺟﻨﮓ
ﮐﻨﻴﻢ ﺷﻤﺎ ﻫم
ﺠﻨﮓ ﮐﻨﻴﺪ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺟﻨﮓ ﮐﻨﻴﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻴﺪ ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺳﺎﻟﻚ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﭘﻴﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﺮﺩﻥ ﻓﮑﺮ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﺯ ﺫﻫﻦ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺩﺭ ﺧﻠﻔﺎ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺗﻮﻗّﻊ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻮس
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻄﻮﺭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭمولا
ﻫﺴﺘﻪ ﻣﺮﮐﺰﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﺂﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭلاﻳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ ﺩﺭ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮ ﺭﮊﻳﻤﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭﻫﻢ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ مولا
ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻓﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺍﺷﺪﻳﻦ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺄﻣﻮﻥ ﻭﻟﻴﻌﻬﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻭﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻧﺎ ﭘﺬﻳﺮ
) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﮐﻨﻴﺪ ( ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﻘﻴﻪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺗﺮس ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ ﺑﺪﺍﻯ
ﺍﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﺎﺷﺪ ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺎ .( ﻟّﺒﺪ) ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ
ﺷﻤﺎ ﻫﻢ (ﻟّﺒﺪ)
ﮐﻨﻴﺪ ( ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﺑﻤﺎ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﺎﺷﻴﺪ
) ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻓﻠﺎﺡ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ.ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺖ ﻫﺮﻃﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻳﻞ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﮑﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻧﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺗﺄﻳﻴﺪﺍﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻴﭻ ﮐﺴﻰ
ﺑﮑﺎﺭﻯ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻔﮑﺮ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ ﻣﺒﺮﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺑﺠﺎﺋﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ثوﺍﺏ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﺷﺮﻙ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ.
ﺷﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮﻭﺯ ﺷﻮﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ.ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻫﻤّﺖ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
لاﺯﻡ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.)

حدیث 5522 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ219ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﺑﻦ
ﻋﺒﺎس ( ﻋﻤﻮﺯﺍﺩﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺣﺘﻰ ﺳﺮﮐﺸی
اﺯ مولا ﻭﺧﻠﻴﻔﻪ
چهارم ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻣﻨﺒﻊ ﻣﻬﻢ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﻫﻞ ﺳﻨّﺖ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻭ ﻭﻋﻤﻞ
ﻭﻯ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ) ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ
ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﻪ
ﺍﺻﺒﺮﻭﺍ ﻭ ﺻﺎﺑﺮﻭﺍ
ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻮﺍ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭘس ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻏﻀﺐ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﺷﺪ ﻭ ﺑﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺑﻦ ﻋﺒﺎس ﮔﻔﺖ
( ﺍﻳﻦ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺍﺑﻦ
ﻋﺒﺎس ﻭ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺍﻭ ﺑﺎ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﺑﻮﺩ ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻰ ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﻧﺒﻮﺩ ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺩﻳﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻫﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﻭﺩﺩﺕ ﺃﻥّ
ﺍﻟّﺬﻯ ﺃﻣﺮﻙ ﺑﻬﺬﺍ
ﻭﺍﺟﻬﻨﻰ ﺑﻪ
ثمّ ﻗﺎﻝ ﻧﺰﻟﺖ
ﻓﻰ ﺃﺑﻰ ﻭ ﻓﻴﻨﺎ
ﻭ ﻟﻢ ﻳﮑﻦ ﺍﻟﺮﺑﺎﻁ
ﺍﻟّﺬﻯ ﺍﻣﺮﻧﺎ
ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻭ ﺳﻴﮑﻮﻥ
ﺫﻟﻚ ﺫُﺭﻳیّة
ﻣﻦ ﻧﺴﻠﻨﺎ ﺍﻟﻤﺮﺍﺑﻂ
ثمّ ﻗﺎﻝ ﺃﻣﺎ ﺍﻥّ
ﻓﻰ ﺻﻠﺒﻪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺑﻦ ﻋﺒﺎس ﻭدیعة
ﺫﺭأﺖ ﻟﻨﺎﺭ ﺟﻬﻨﻢ
ﺳﻴﺨﺮﺟﻮﻥ ﺃﻗﻮﺍﻣﺎ
ﻣﻦ ﺩﻳﻦ الله  ﺃﻓﻮﺍﺟﺎ
ﻭ ﺳﺘﺼﺒﻎ ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﺑﺪﻣاء ﻓﺮﺍﺥ ﻣﻦ
ﻓﺮﺍﺥ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﻨﻬﺾ ﺗﻠﻚ
ﺍﻟﻔﺮﺍﺥ ﻓﻰ ﻏﻴﺮ
ﻭﻗﺖ ﻭ ﺗﻄﻠﺐ ﻏﻴﺮ
ﻣﺪﺭﻙ ﻭ ﻳﺮﺍﺑﻂ
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﻭ ﻳﺼﺒﺮﻭﻥ ﻭ ﻳﺼﺎﺑﺮﻭﻥ
ﺣﺘّﻰ ﻳﺤﮑﻢ الله
ﻭﻫﻮ ﺧﻴﺮ
ﺍﻟﺤﺎﮐﻤﻴﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻢ
ﮐﻪ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺗﻮ
ﺑﺎ ﻣﻦ ﺭﻭﺑﺮ ﻣﻴﺸﺪ
( ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺑﻥ
عبّاس ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺧﻮﺑﻰ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺪ
ﻧﺎﻡ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯﺁثاﺭ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎ ﮐﺎﺭ ﻳﺰﻳﺪ
ﺩﺭ ﮐﺸﺘﻦ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﭘﺪﺭ امام
ﺳﺠّﺎﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺑﻘﻴﺎﻣﻰ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﻋث ﻗﻴﺎﻣﻰ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻡ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﺸﻮﺩ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻳﺰﻳﺪ ﺩﺭﺩﻣﺸق
ﭽﻨﺎﻥ ﻣﺴﺘﺤﮑﻢ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﺮﺷﻮﺭﺷﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮﮔﻮﺷﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺁﻧﺮﻭﺯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ ﻗﻄﻌﺎ
ﺗﻌﻬﺪ ﻋﺪﻡ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﺑﻴﺰﻳﺪ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻃﺮﻓﻰ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﻔﮑﺮ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺭسد ﺑﻔﮑﺮ ﺷﻮﺭﺵ
ﻭﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﻭلاﺩ ﺍﺑﻦ ﻋﺒﺎس
و ﺩﺭ ﻋﺒّﺎس ﺳﻔّﺎﺡ
ﻭﻣﻬﺪﻯ ﺩﻭﺍﻧﻘﻰ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﮐﻤک
اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺑﻮﻣﺴﻠﻢ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻃﺮﺡ ﺧﻮﺩ ﺳﻮﺩﻯ
ﻧﺒﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻭﺗﺒﻌﻴﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ) ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ( ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ
) ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺩﺭ
ﺣﻖ ﭘﺪﺭﻡ ﻭﻣﺎ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪﻩ ( ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻫﺮ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﻣﻘﺘﻮﻝ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﻣﺶ ﺑﺮﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻃﻠﺎﻕ
ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺭﺑﺎﻁ ( ﻟﺸﮑﺮ ﮐﺸﻰ
ﻭ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺭﺩﻭﮔﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺠﻤّﻊ ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﮐﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﺑﺎﻁ ﻭ ﺍﺳﺒﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ)
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻈﺮ ﺁﻥ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﻤﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ( ﻳﻌﻨﻰ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺸﮑﺮ
ﮐﺸﻰ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺯ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺧﻴﺎﻝ ﺭﮊﻳﻢ
ﺍﻣﻮﻯ ﺭﺍ ﺭﺍﺣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺬﺭﻳّﻪ ﻭ ﻧﺴﻞ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺑﻄﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ( ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻳﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺫﺭﻳّﻪ ﻳﺎ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ.
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﺑﺎﻁ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﺍﺭﺩﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺴﻴﺞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭﺑﺎﻁ ﻭﻣﺴﺘﻘﺮ
ﺩﺭ عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ
) ﺳﭙس ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﺩﺭ ﺻُﻠﺐ ﻭﮐﻤﺮ
(ﮐﻪﮊﻧﺘﻴﻚ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺑﻦ ﻋﺒّﺎس
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ
) ﻭﺩﻳﻌﻪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ( ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺯ ﺗﻠﺎﺵ ﺍﺑﻦ ﻋﺒﺎس
ﻭ ﺍﻭلاﺩﺵ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻭﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﻧﻴﺮﻭ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﺍﺑﻦ ﻋﺒﺎس
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﺤﺒﻮﺑﻴّﺘﻰ
ﺑﻴﻦ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ
ﺳﺠّﺎﺩ ﭘُﺮ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ وسیله
ﻓﺮﻳﺐ نماید ﻭ ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
ﻧﻘﺸﻪ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺑﻦ ﻋﺒﺎس
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻭلاﺩﺵ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻠﻔﺎﻯ
اﻣﻮی ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺿﺪ
ﻭلاﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ ﻗﺪﻡ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺖ ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻢ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺧﺎﻧﺪﺍﻧﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﺠﻬﻨﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﺑﻨﻰ
ﻋﺒﺎس ﻫﻢ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
) ﻭ ﻗﺮﻳﺒﺎ ﺍﻗﻮﺍﻣﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﻦ ﺧﺪﺍ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻓﻮﺝ
ﻓﻮﺝ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.(ﻓﻮﺝ
ﻳﺎ ﮔﺮﻭﻩ ﻋﻈﻴﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺟﻤﻊ ﻗﻮﻡ ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎنی هم
ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻧﺎﻡ ﺍﻣّﺖ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ (ﺧﺮﻭﺝ) ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻮﺭﺵ ﻭ ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭ ﺣﺰﺑﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺿﻤﻨﺎ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﺩﻳﻦ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﺯ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﺷﻮﺭﺷﻴﺎﻥﺎﺯ ﺑﻴﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﺩﻳﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ) ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﻥ
ﺟﻮﺟﻪﻫﺎﻯ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﻧﮕﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
( ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ) ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺟﻮﺟﻪ
ﻫﺎ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ )ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻗﻴﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺑا ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﻤﻮﺩ
( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺟﻮﺟﻪ ﻫﺎ ﻳﺎ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ
ﻣﻎ ﺑﭽﮕﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭ ﻓﺘﻴﺎﻥ ﻭ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻬﻀﺖ
ﻭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﺟﻬﺶ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺮس ﻭﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﺳﺨﺘﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻧﺪﻙ
ﺍﻧﺪﻙ برای ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﺑﻦ ﻋﺒﺎس ﻭﻗﺖ
ﻭﺑﻰ ﻭﻗﺖ ﺑﺎ
ﺩﺭﻙ ﺧﻄﺮ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﭽﻨﻴﻦ ﺧﻮﻥ
ﺭﻳﺰﻯ ﻫﺎ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ ) ﻭﻟﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ( ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺷﺪﻧﺪ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺁﻳﻪ
) ﺻﺒﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺑﺼﺒﺮ ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺣﮑﻢ ﻭ ﻣﺸﻴّﺖ ﮐﻨﺪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺭﺍﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺣﺎﮐﻤﺎﻥ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻪ ﻣﺸﻴّﺖ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺃﻣﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺻﺒﺮ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺑﮑﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺁﻳﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺒﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎ ﺻﺒﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻗﻴﺎﻡ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
الّا ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻮﺍﺟﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺒﺮﻧﺪ
).

حدیث 5523 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ219ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺵ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺟﻤﻊ ﺭﺳﻮﻝ
الله  ﺃﻣﻴﺮ
مؤمنین ﻋﻠیّ
ﺒﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭﺍﻟﺤﺴﻦ
ﻭﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻭ ﺃﻏﻠﻖ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﺍﻟﺒﺎﺏ ﻭ ﻗﺎﻝ ﻳﺎ
ﺃﻫﻠﻰ ﻭ ﺃﻫﻞ الله
ﺍﻥ الله
عزّ
ﻭﺟﻞّ ﻳﻘﺮﺃ ﻋﻠﻴﮑﻢ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﻭ ﻫﺬﺍ
ﺟﺒﺮﺍﺋﻴﻞ ﻣﻌﮑﻢ
ﻓﻰ ﺍﻟﺒﻴﺖ ﻳﻘﻮﻝ
ﺍﻧّﻰ ﻗﺪ ﺟﻌﻠﺖ
ﻋﺪﻭّکم ﻟﮑﻢ ﻓﺘﻨﻪ
ﻓﻤﺎ ﺗﻘﻮﻟﻮﻥ ؟
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻧﺼﺒﺮ ﻳﺎ
ﺭﺳﻮﻝ الله  ﻟﺄﻣﺮ الله
ﻭﻣﺎﻧﺰﻝ
ﻣﻦ ﻗﻀﺎﺋﻪ ﺣﺘّﻰ
ﻧﻘﺪّﻡ ﻋﻠﻰ الله
عزّ ﻭ
ﺟﻞ ﻭ ﻧﺴﺘﮑﻤﻞ ﺟﺰﻳﻞ
ثوﺍﺑﻪ ﻓﻘﺪ ﺳﻤﻌﻨﺎﻩ
ﻳﻌﺪ
ﺍﻟﺼﺎﺑﺮﻳﻦ ﺍﻟﺨﻴﺮ
ﮐﻠّﻪ ﻓﺒﮑﻰ ﺭﺳﻮﻝ
الله  ﺣﺘّﻰ
ﺳﻤﻊ ﻧﺤﻴﺒﻪ ﻣﻦ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﻟﺒﻴﺖ ﻓﻨﺰﻟﺖ
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺂﻳﻪ ﻭ ﺟﻌﻠﻨﺎ
ﺑﻌﻀﮑﻢ ﻟﺒﻌﺾ ﻓﺘﻨﻪ
ﺃﺗﺼﺒﺮﻭﻥ ﻭ ﮐﺎﻥ
ﺭﺑّﻚ ﺑﺼﻴﺮﺍ ﺃﻧّﻬﻢ
ﺳﻴﺼﺒﺮﻭﻥ ﺃﻯ ﺳﻴﺼﺒﺮﻭﻥ
ﮐﻤﺎ ﻗﺎﻟﻮﺍ ﺻﻠﻮﺍﺕ
الله  ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﺭﻭﺯﻯ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﺃﻣﻴﺮ مؤمنین
ﻋﻠﻰ ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﺣﺴﻦ
ﻭﺣﺴﻴﻦ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ
ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻕ ﺭﺍ ﺑﺴﺖ
ﻭ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺃﻯ ﺃﻫﻞ
ﻣﻦ ﻭ ﺃﻫﻞ الله
( ﺍﻳﻦ
ﮔﺮﻭﻩ ﭘﻨﺞ ﺗﻦآل
ﻝ ﻋﺒﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﻃﻠﺎﻕ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻦ ﺧﻮﺭﺩ ﺳﺎﻝ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻠﺴﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑحدیث
(أهل ﮐﺴﺎ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺃﻫﻞ
بیت ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺃﻫﻞ
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺿﻤﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻘﺶ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺷﻬﻴﺪ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
بوده .ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻧﻘﺶ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻦ ﻣﺠﺘﺒﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺘﻰ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺿﻤﻦ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺃﻫﻞ الله  ﻭ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ شدگان
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ عزّ
ﻭ ﺟﻞ ﺑﺮﺷﻤﺎ ﺳﻠﺎﻡ
ﻭ ﺩﺭﻭﺩ ﺩﺍﺭﺩ ( ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻴﺰ ﻟﺰﻭﻡ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
) ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺪﻩ.ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺣﻀﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺯﻳﺮﮐﺴﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺑﻌﺪﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺗﻌﻬّﺪ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﺎﺑﻊ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﻘﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪﺗﺎﺑﻊ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺎﺑﻊ
رَبّ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
) ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻣﻦ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻓﺘﻨﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻡ ﻧﻈﺮ ﺷﻤﺎ
ﭼﻴﺴﺖ ؟ ( ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﺑﻠﺎ
ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻘرَبّ
ﺭﻭﺡ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺃﻯ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﺑﺄﻣﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺒﺮ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ( ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ ) ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﻗﻀﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﻮﺩ ﺻﺒﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﻳﻢ ( ﻗﻀﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻗﻀﺎﻭﺕ ﺍﻭ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺃﻣﺮ(ﻣَﻘﻀﻰّ) ﻭ
ﺻﺎﺩﺭ ﺷﺪﻩ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﻀﺎ ﻭ ﺧﻮﺍﺗﺴﺘﻪ
ﺍﻭﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﮐس ﻗﻀﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ.ﺑﺎﺯ
ﻗﻀﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺻﻠﺎﺡ
ﺩﺍﻧﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻴﺮ ﻭﻧﻔﻊ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻓﺘﻦ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﻓﺘﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻗﻄﻌﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺻﺎﺩﻕ ﭼﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻧﻪ ﺭﺍﻩ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻭﻓﺎﺕ ﮐﻨﻨﺪ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ ) ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺘﮑﻤﻴﻞ ثوﺍﺏ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﻢ ( ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺑﺼﺒﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ثوابﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ) ﻭ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻳﻢ
ﮐﻪ ﻭﻋﺪﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺼﺎﺑﺮﺍﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﭼﻪ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺻﺒﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻮﻋﺪﻩ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﮔﺮﻳﺴﺖ ﮐﻪ
ﺻﺪﺍﻯ ﮔﺮﻳﻪ ﺍﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺍﻃﺎﻕ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﺪ ( ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ.ﮐﻪ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺍﻭ ﺣﺎﺿﺮﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﻗﻀﺎ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻪ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﻓﺘﻨﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
( ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﭼﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻗﺸﺮﻯ ﺩﺷﻤﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻃﺒﻖ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺣﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻓﺘﻨﻪ ﻭ
ﺑﻠﺎ ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻭﮐﺴﺐ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺿﺎﻓﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ
ﺁﻳﺎ ﺷﻤﺎ ﺻﺒﻮﺭ
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻴﺪ ؟ ( ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺷﻤﻦ
ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ )
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ رَبّ
ﻣﻦ ﺑﺼﻴﺮ ﻭ ﻧﺎﻇﺮ
ﺍﺳﺖ ( ﺗﺼﻮﺭ ﻧﮑﻨﻴﺪ
ﺻﺒﺮ ﻭﺗﺤﻤّﻞ ﺷﻤﺎ
ﺩﺭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻳﺪ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤﻚ لاﺯﻡ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺻﺒﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺻﺒﻮﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺑﻮﺩ ( ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﮐﺎﻇﻢ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺻﺒﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻨﻘﺪﺭ
ﺍﺯ ﻗﻴﺎﻡ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭلاﻳﺖ ﺻﺤﺒﺖﻧﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺒﺮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﻗﻢ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴزﻢ
۳۱۳ ﻫﻤﻴﺸﻪ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ).

حدیث
5524 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ220ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻥّ ﻓﻰ
ﺫﻟﻚ ﻟﺂﻳﺎﺕ ﻟﮑﻞ
ﺻﺒّﺎﺭ ﺷﮑﻮﺭ ﻗﺎﻝ
ﺻﺒّﺎﺭ ﻋﻠﻰﻣﻮﺩّﺗﻨﺎ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﻣﺎ ﻧﺰﻝ ﺑﻪ
ﻣﻦ ﺷﺪﻩ ﺃﻭ ﺭﺧاء
ﺻﺒﻮﺭ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺄﺫﻯ
ﻓﻴﻨﺎ ﺷﮑﻮﺭ ﻟﻠﻪ
ﻋﻠﻰ ﻭلاﻳﺘﻨﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺁﻳﺎتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺒﻮﺭ
ﻭﺷﺎﮐﺮﻯ ﻫﺴﺖ(ﺩﺭ
ﻭلاﻳﺖ ﻭ  ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺒﻮﺭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ. (ﺁﻳﺎﺕ)ﻭﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻭ(ﺁﻳﺪﻫﺎﻯ) الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺒﻮﺭ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻋﺠﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﻝ
ﺯﺩﻩ ﻭﻣﺸﮑﻮﻙ ﻧﻤﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﺻﺒﻮﺭ ﺟﺪﻯ
ﻭﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺷﺪﺕ ﻳﺎ ﺭﻓﺎﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ( ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺳﺨﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺻﺒﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﻓﺎﻫﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﻏﺮﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻭﺣﺎﻝ ﺭﺍ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺭﻓﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻀﺮﺭ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺷﺪﺕ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻭ ﺷﺪﺕ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮ ﻭﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﻋﺠﻠﻪ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺳﻴﺪ
ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﻴﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻫﻴﭻ ﮐس
ﻣﻄﻠﻖ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺯﮐﻰ ﻣﻄﻠﻖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﺮﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﺍﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻓﻀﻞ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺑﺎﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻮﻓﻖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﻨﻔﻊ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺻﺒﻮﺭ ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﺁﺯﺍﺭﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﺎ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﺪ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺳﺨﺘﻰ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﺻﺒﻮﺭﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺩﻳﺪﻧﺪ
ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺻﺒﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﻭ ﺷﮑﻮﺭ
ﻭ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﻭلاﻳﺖ ﻣﺎ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
( ﺷﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻮلاﻳﺖ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺨﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺷﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺯ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﮑﺮ ﻧﻌﻤﺖ ﺭﺍ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﺷﮑﺮ
ﻭ ﺳﭙﺎس ﻭﺻﺒﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮑﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺳﭙﺎس ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﺧﻮﺩ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻌﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﺩ.ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻈﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺣﻖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ .)

حدیث5525
-
اﺯﺍﻣﺎﻣﺼﺎﺩﻗﺎﺳﺖ(ﺝ24 ﺹ202ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: فی ﻘﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎلی اﺻﺒﺮ ﻋلی
ﻤﺎ ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ' ﻳﺎﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻥ ﺘﮑﺬﻳﺒﻬم
اﻳّﺎﻙ ﻓﺎﻧّﻰ
ﻣﻨﺘﻘﻤﻤﻨﻬﻢ ﺑﺮﺟل
ﻤﻨﻚ ﻭﻫﻮ ﻗﺎﺋﻤﻰ
ﺍﻟّﺬﻯ ﺴﻠّﻄﺘﻪ
ﻋلی ﺪﻣاء اﻟﻈﻠمة
ﮔﻔﺘﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪﺗﻮﺑﺮﺁﻧﭽﻪﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺻﺒﻮﺭﺑﺎﺵ(ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻫﺮﺍﻣﺎﻡ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣلی اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﻬﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﺗﮑﻔﻴﺮﻫﺎ ﻭﺷﺎﻳﻌﺎﺕﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺪ ﻧﺎم
ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮔﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﮐﺴﺎنی ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﻋﻘﻴﺪﻩﻣﻨﺪ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭﺑﻮلاﻳﺖ
ﻟﻬی ﻤﻠﺤﻖ گرﺩﻧﺪ.
ﻭﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﻮلاﻳﺘﻬﺎﻯ
هرﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﻤﻴﭙﻴﻮﻧﺪﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻭﻣﺴﺨﺮﮔی ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻫﺎﻯ
اﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭﻳﺎﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻮﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺘﻔﺴﻴﺮﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﻌنی که ﺃﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺁﻧﺎﻥ
اﺯﺗﻮ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺵ ( ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﻴﺰ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ) ﻭﻣﻦ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﺑﺎﻳکی اﺯ
ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺘﻮﺍﻧﺘﻘﺎم
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ
ﻭ ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺎﺋم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺴﻠّﻂ
ﺑﺮﺧﻮﻥ ﻈﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻢ ( ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻧﻬﺎئی تﻟﻬی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎم
اﻟﻬﻰ ﺼﻮﺭﺕ
ﭘﺎﺩﺍﺵ الهی
اﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺸﻴﺪ. ﺣق
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭﻧﺰﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎم
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺴﺐ
ﺣﻘﻮق آﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳک ﺠﺎ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺬﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺗﻤﺎم
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﺯﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﻥ همه
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ (
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
اﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﺍﻭلاﺩﺷﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﺴﺌﻮل
ﭙﺪﺭﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺫﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴک ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺎﻓﺘﺪ ﻭﻧﺎﺑﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻨﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﭽﻨﻴﻥ کرﺩ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ ﺗﺤﻤل
ﻤﺰﺍﺣﻤﺖ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺍﻧﻮﺍع
ﭙﺎﺋﻴﻥ ﺘﺮﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭالّا
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
اﻭلی اﻟﻌﺰﻡ ﺑﺮﺍﻯﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻩ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺳﻮق
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﻤﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﺪﺁل کمال
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺍﻳﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﺻﺒﻮﺭ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع
ﻔﻮقﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺸﺮﻯ اﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺴخ
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻭﺷﮑﺎﺭ ﻭ
ﻗﺼّبی و کباب
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻫﻤگی
غذﺍﻯ ﺃﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ گوﺷﺖ
ﺧﻮﺍﺭ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﺘﻤﺪﻧﺎﻥ
ﺴﺘﻤﮕﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯ ﭼﻨﺪ صد
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺍﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺎلا
ﺁﻣﺪﻧﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﺠﺪﺩ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺻﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻤگی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺣتی
ﻮﻳﺮﻭﺳﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻔﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻥ
ﻔﻴﮑﻮﻥ) الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯل بی
اﺑﺘﺪﺍ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﻳک ﺮﻭح ﻤﺪﺍم
اﺯ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺒﺎلا
ﻣﻴﺮﻭند .ﻭ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴش
ﺭﻭﻯ ﻴک ﺮﻭح
ﻤﻮﻓق هست ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻥ
برای همه موچوذات
زنده ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺠﺰ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی اﻭ ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺘﺠﻠﻴﻪ ﻗﺎﺋم
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎلاﺗﺮ.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ ﻣﺪﺍم
ﺮﻭح ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺍﺯﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺁﻥ ﺩﺭﺩﻭ
ﺟﻬﻨم
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﺑﺪ
ﺑﻴﺎﺭﻯ ﻮ ﺳﮓ ﺩﻭﻯ
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺷﺐﻫﺎ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺘﺮﺳﻨﺎﻙ ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﺪﺭﺩﻧﺎﮐﻰ ﺑﺪﻭﺟﻬﻨم
ﺪﻳﮕﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺟﻬﻨم
ﺴﻮم یونیورس
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ ﮐﻪ
ﺭﻭح عرﻳﺎﻥ اﺯ
ﺑﺪﻥ اﺯ
ﺍﺷﻌّﻪ ﻫﻤﻴﻥ
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ ﻫﺮ ﻧﺎﺭ
ﻭ ﻧﻮﺭﻯ ﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﺮﻧج
ﻤﻴﺒﺮﺩ ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺣﺎﺿﺮﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺠﻬﻨم
ﭽﻬﺎﺭﻡ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍتی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺳﻮﺯﺵ
ﺭﻭح از اشعه ذون
قرمز و رادیو
اکنیو ﺪﺭ
ﺍﻣﺎﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺼﺤﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻥ ﺒﺎ
ﭘﻮﺳﺖ ﮐﻠﻔﺖ ﻭ
ﭘﺸم ﻮ ﭘُﺮ
ﻣﻮﻯ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﻟﺒﺎس
ﺯﻣﺴﺘﺎنی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺠﻬﺎﻥ ﺟﻬﻨم
ﻮﺍقعی ﺪﺭ
ﮔﺮﻣﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺟﺎ ﺁﺏ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻨک ﺸﻮﻧﺪ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻮﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.)

حدیث 5526 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ 220ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥّ الله
ﺗﺒﺎﺭﻙ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰﻟﻤّﺎ
ﺧﻠﻖ ﻧﺒﻴّﻪ ﻭﻭﺻﻴّﻪﻭ
ﺍﺑﻨﺘﻪ ﻭ ﺍﺑﻨﻴﻪﻭ
ﺟﻤﻴﻊ
ﺍﻟﺄﺋﻤّﻪﻭ ﺧﻠﻖ
ﺷﻴﻌﺘﻬﻢﺃﺧﺬ ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﺍﻟﻤﻴثاﻕﺃﻥ ﻳﺼﺒﺮﻭﺍ
ﻭ ﻳﺼﺎﺑﺮﻭﺍ ﻭ ﻳﺮﺍﺑﻄﻮﺍ
ﻭ ﺃﻥ ﻳﺘّﻘﻮﺍ الله
ﮔﻔﺘﻪﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻭﻗﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭوصیّ ﻭ ﺩﺧﺘﺮﺵ
ﻭ ﺩﻭ ﭘﺴﺮﺵ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ
( ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻣﺤﻤﺪﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻩ.ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﻤﻰ ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺁﻓﺮﻳﺪ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺑﺮﺧﻰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﮐﻪ ﺷﻌﺎﻉ ﺃﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
) ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴثاﻕ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﮔﺮﻓﺖ
ﮐﻪ ﺻﺒﺮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺻﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺭﺑﺎﻁ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒا ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺗﻘﻮﺍ ﮐﻨﻨﺪ ( ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻨﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺻﺒﺮ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺎﺯ ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭﻫﻢ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻣﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺘﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺧﻠﺎﻓﻰ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﺮ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧﮑﻨﻨﺪ .)

حدیث 5527 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ
2ح21ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ : ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺍﺧﺮﺟﻮﺍ ﻣﻦ ﺩﻳﺎﺭﻫﻢ
ﻗﺎﻝ ﻧﺰﻟﺖ ﻓﻴﻨﺎ
ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﺧﺮﺍﺝ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ
. ( ﻃﺮﺩ ﺍﺯ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.(ﺩﻳﺎﺭ)ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺟﻤﻊ(ﺩﻳﺮ ﻭﻣﻌﺒﺪ
ﻭ ﺩﺍﺭ) ﺧﺎﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﺑﺪ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﺩﻯ ﻃﺮﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﻤﻬﺎﺟﺮﺕ
ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭﺍﺯ عزّﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭﻣﻌﺒﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺩﺭ
ﺣﻖ ﻣﺎ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.( ﻣﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺎﻣﻞ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﻭﻡ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺣﻖ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺭهبرﻯ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺎﻧﻊ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﭘﻴﺶ ﻧﻤﺎﺯﻯ
ﻳﺎ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﺪﺳﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﭼﻨﻴﻦ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻣثاﻝ ﺩﺍﻭﺩ ﻭ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﺑﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻧﻪ ﺁﻧﻄﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.)

حدیث 5528 -
ﺍﺯ ﺍﺑﻦ ﻋﺒﺎس ﻋﻤﻮ
ﺯﺍﺩﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﻨﺒﻊ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺍﺳﺖ ( ﺝ
24 ﺹ221
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﻟﺘﺴﻤﻌﻦّ
ﻣﻦ ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﺃﻭﺗﻮﺍ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﻣﻦ ﻗﺒﻠﮐﻢ
ﻭﻣﻦ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺃﺷﺮﮐﻮﺍ ﺃﺫﻯ ﮐثیرﺍ
ﺍﻧﺰﻟﺖ ﻓﻰ ﺭﺳﻮﻝ
الله  ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺘﻪ ﺧﺎصة  ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺷﺮﻙ ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺁﺯﺍﺭ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺩﻳﺪ ( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻭلاﻳﺖ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺎ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﻋﻤﺪﻩ
ﺁﺯﺍﺭ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ.ﻳﮑﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺃﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻳﺎ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﻳﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﮐﻪ ﺁﺯﺍﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻣﺸﺮﻙ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﺖ ﺳﻨﮕﻰ
ﭘﺮﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻫﻢ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺁﺯﺍﺭ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﺗﺒﻌﻴﺪ
ﻭﺯﻧﺪﺍﻧﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ ﺁﻭﺍﺭﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺁﺯﺍﺭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻬﺎ ﻭ ﻏﺎﺭﺗﮕﺮﻯ
ﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﺴﻤﺎﻣﺎﻧﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﻧﺎﻡ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺸﺎئی
که ﻏﺎﺭﺕ ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ.ﻭ الّا
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺟﻨﮓ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻃﻠﺒﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ مولا ﺟﻨﮓ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺧﺎﺭﺝ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻧﺶ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ ﻣﻐﻠﻮﺏ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻠﻔﺎ. ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺎ ﺻﺪﻕ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍ ثاﺑﺖﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﺩ.(ﺍﻭﺗﻮﺍ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ)ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﮐﺘﺎﺏ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺒﻌﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻋﻴﺴﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﻰ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺣُﺴﻦ ﻧﻴّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺒﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻋث
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭ ﺭﺳﻤﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ)ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻧﻤﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻪ ﺩﺭﺣﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺍﻭ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﻭ ﺍﻧﺤﺼﺎﺭﻯ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
( ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺄﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻫﻤﻴﻦ
ﺁﺯﺍﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﺪﻋﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﻧﻴﺰﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﻴﻌﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﻓﻘﻴﻪ ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺸﺮﮐﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.)

حدبث 5529 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ 24ﺹ 221ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺎﺯﻝ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺑﺎﻳﻦ ﺷﮑﻞ ﻳﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺑﮕﻮ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﻘّﻰ
ﺍﺯ رَبّ ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ
ﭘس ﻫﺮﮐس ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ
ﻭﻫﺮکَس ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻔﺮﺍﻥ
ﻭﺗﮑﺬﻳﺐﮐﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ ﺁﺗﺶ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﺑﺤﻖ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺣﻖ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺿﻤﻦ ﺁﻳﻪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺣﻖ
ﻭلاﻳﺖ ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ ﺣﻖ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺣﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺞ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺳﻔﺮ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯﻮ
ﻟﻘﺎﻯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ رَبّ
ﺷﻤﺎ ﺍﮔﺮ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ رَبّ ﻧﻮﺭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﻢ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺮﺑّﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﻳﺎ ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻔﺮﺍﻥ
ﮐﺮﺩﻥ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻭ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭﻧﺎﺣﻖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻭ ﻣﻬﻢ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻨﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻳﺎ ﺗﺸﻴّﻊ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.(ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ)ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪﺩﺭ ﻇﻠﻤﺖ
ﻭﺟﻬﻞ ﻭﺑﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺸﺮﻳّﺖﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.(ﺍﻋﺘﺪﻧﺎ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻣﺎﺪﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻳﻢ
ﻭ ﻋﺎﺩﺕ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺒﮑﻨﻴﻢ.ﺣﻖ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.ﻧﺎﺭ
ﻳﺎ ﺁﺗﺶ ﻋﮑس ﻧﻮﺭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﺯﻳﺮ
ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺴﺖ. ﭼﻪ ﻋﺬﺍﺏ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻋﻠﻴﻪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﺑﺠﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﻇﺎﻟﻢ ﺑﺎﻭلاﺩ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺑﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻭلاﺩ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺳﺘﻤﮕﺮ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻤﺘﺮ ﻭ ﺍﺷﺮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﻳﻚ ﻣﻠّﺖ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ ﺭﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻗﻮﻣﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻐﻠﻮﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺃﺻﻞ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺸﺨّﺺ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺗﺮﻙ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﻨﺪ.ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺣﻔﻆ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﭘُﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺠﺮﻡ ﺷﺪﻥ ﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺍﺳﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺣﻖ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺮﻙ ﻭﺧﻄﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺗﺮﻙ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻮ ﺍﻫﻢ ﺑﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﮐﻢ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ . ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

حدیث 5530 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ۲۲۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭﻣﺎ ﻇﻠﻤﻮﻧﺎ
ﻭ ﻟﮑﻦ ﮐﺎﻧﻮﺍ ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ
ﻳﻈﻠﻤﻮﻥ ﺍﻥّ الله
ﺍعزّ ﻭ
ﺍﻣﻨﻊ ﻣﻦ ﺃﻥ ﻳﻈﻠﻢ
ﻭ ﺃﻥ ﻳﻨﺴﺐ ﻧﻔﺴﻪ
ﺍﻟﻰ ﻇﻠﻢ ﻭ ﻟﮑﻦ
الله  ﺧﻠﻄﻨﺎ
ﺑﻨﻔﺴﻪ ﻓﺠﻌﻞ
ﻇﻠﻤﻨﺎ ﻇﻠﻤﻪ ﻭﻭلاﻳﺘﻨﺎ
ﻭلاﻳﺘﻪ  ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻇﻠﻢ ﺳﺘﻢ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺨﻮﺩ ﺳﺘﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ( ﻇﻠﻢ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻫﺎ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺴﺘﻢ ﺑﺒﺎلاﺗﺮ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺘﻢ ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭ نفس ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭ ﻋﺪﻡ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻇﻠﻢ ﺑﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻇﻠﻢ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺼﺮﻑ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﻋﺪﻡ
ﺍﻋﺘﻨﺎ ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻇﻠﻢ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ ﺳﺘﻢ
ﺑﻮﻯﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺳﺘﻢ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺨﻮﺩ ﺳﺘﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻇﻠﻤﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺷﺮﻳﻚ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻇﻠﻢ
ﺑﻤﺎ ﺭﺍ ﻇﻠﻢ ﺑﺨﻮﺩﺵ
ﺗﻠﻘّﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻣﺎﺭﺍ ﻭلاﻳﺖ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻪ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻏﻴﺒﻰ
ﺩﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺠﺴّﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﻫﻤﮕﻰ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
رَبّ الّاﺭﺑﺎﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺘﻢ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺑﺴﺘﻢ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻳﺸﻪ ﮐﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﻋﺮﺽ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ
ﻭﺯﺣﻤﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺷﺎﺧﻪ
ﺩﺭﺧﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﺑﻦ
ﺍﺭﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺭﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﻨﻔس
ﺧﻮﺩ ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺫﺍﺕ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺳﺘﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻳﺎ ﻋﺪﻡ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﮐﻮﺯﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗَﺮﺍﻭَﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﻌﻨﺖ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺴﺘﻪ ﺍﻧﺪ.)

حدیث 5531 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24 ﺹ۲۲۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﻗﺪ ﺧﺎﺏ
ﻣﻦ ﺣﻤﻞ ﻇﻠﻤﺎ ﻟﺂﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﮑﺬﺍ ﻧﺰﻟﺖ
(ﻃﻪ۱۱۱)  ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺳﺘﻢ ﺑﺂﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺣﻤﻞ ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺁﻳﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﺒﺎﺭﺕ به (ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ)ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺩﺭﺗﻨﻈﻴﻢ ﻗﺮﺁﻥ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺣﺬﻑ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺭﺍﺷﺪﻳﻦ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺴﻠﻮﻙ مولا ﺗﻌﻬّﺪ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺑﻐﻴﺮ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﻓﻠﺎﻥ ﺷﺎﺧﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﻤﻞ
ﻇﻠﻢ ﺩﺭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻳﺎ ﻋﻤﻞ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻇﻠﻢ
ﻭ ﺳﺘﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﻞ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﺧﺪﺍ ﺑﺠﻨﮕﺪ.ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ
ﺁﻳﻪ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮﻭﺗﺄﻭﻳﻞ
ﺁﻳﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻳﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ
ﺁﻳﺎﺕ.ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ .)

حدیث
5532 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
مؤمنین ﺍﺳﺖ (ﺝ
24ﺹ۲۲۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﻮﻟﻪ عزّ
ﻭﺟﻞّ ﻭﻣﺎ ﺁﺗﺎﮐﻢ
ﺍﻟﺮﺳﻮﻝ ﻓﺨﺬﻭﻩ
ﻭ ﻣﺎ ﻧﻬﺎﮐﻢ ﻋﻨﻪ
ﻓﺎﻧﺘﻬﻮﺍ ﻭ ﺍﺗّﻘﻮﺍ
الله  ﻭ ﻇﻠﻢ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻓﺄﻥ الله
ﺷﺪﻳﺪ ﺍﻟﻌﻘﺎﺏ'
ﻟﻤﻦ ﻇﻠﻤﻬﻢ   ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺳﻮﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ ﺁﻭﺭﺩ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﺪ.( ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁنی ﻮ یا ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
) ﻭهر ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻬﻰ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭﻣﻨﻊ ﮐﺮﺩ ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺭﻯ ﮐﻨﻴﺪ
ﻭ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩﺍﺭﻳﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ ﻭ ﺗﻘﻮﺍ
ﮐﻨﻴﺪ ( ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺑﺄﻣﻮﺭ
ﺯﺷﺖ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪﺍﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺴﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ ﺧﻄﺎﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺘﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺳﺨﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻏﻴﺮ
ﻣﻄﻴﻊ ﻭ ﻳﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻪ ﻏﻴﺮ ﻣﺘﻌﻬّﺪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ) ﻭ ﺍﺯ ﻇﻠﻢ ﺑﺂﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﻭﺭﻯ ﮐﻨﺪ
( مولا ﺍﻳﻦ ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﻭ ﻇﻠﻢ ﺑﺂﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺁﻳﻪ ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﺁﻳﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﻋثماﻥ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻗﺮﺁﻥ ﻓﻌﻠﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍﻫﺮﮐﺠﺎﻯ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺣﺬﻑ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻧﻬﻰ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺧﺎﺹ
ﺑﺂﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻌﻘﺎﺏ ﺍﺳﺖ ( ﻋﻘﺎﺏ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻘﺒﻪ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺩﺷﻤﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ الّا
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺳﺎﺩﻩ ﻟﻮﺡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﻨﮓ ﭘﺮﺳﺘﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺻﻮلا ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﻨﮑﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﻋﻘﺎﺏ)ﻧﻴﺰ
ﻋﻘﺐﺭﻭﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻦ
ﺗﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ) ﮐﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻇﻠﻢ ﮐﺮﺩ ( مولا
ﺍﻳﻦ ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﺃﺧﻴﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻪ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻇﻠﻢ ﻋﻘﺎﺏ
ﺷﺪﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺘﻢ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ .)

حدیث 5533-
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ۲۲۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻓﺮﻣﻮﺩﮐﻪ
ﺁﻳﻪ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ : ﻓﻘﺎﻝ ﺃﺑﻮ
ﻋﺒﺪ الله ﻧﺰﻟﺖ
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺂیة ﻫﮑﺬﺍﻭ
ﻗﻞ ﺍﻟﺤﻖ ﻣﻦ ﺭﺑّﮑﻢ
ﻳﻌﻨی ﻮلایة
ﻋﻠﻰّ ﻓﻤﻦ ﺷاء
ﻓﻠﻴﻮٴﻤﻦ
ﻭﻣﻦ ﺷاء ﻓﻠﻴﮑﻔﺮﺍﻧّﺎ
ﺃﻋﺘﺪﻧﺎ ﻟﻠﻈﺎﻟﻤﻴﻦ'ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ' ﻧﺎﺭﺍﺃﺣﺎﻁ
ﺑﻬﻢ ﺳﺮﺍﺩﻗﻬﺎ  ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﮕﻮ
ﺍﻳﻦ ﺣﻖ ﺍﺯ رَبّ
ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ (ﺣﻖ ﺑﻮﺩﻥ
ﻗﺮﺁﻥﻳﺎ ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪﻭ
ﻳﺎﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ) ﻳﻌﻨﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ( ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻋﺒﺎﺭﺕ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﺭا ﺩﺭ ﺁﻳﻪ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ
ﮐﻪﺍﻳﻦ ﺣﻖ ﺍﺯ رَبّ
ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﻋلیّ اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻋﻠﻰ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻴﻦ
ﻭﺣﺴﻦ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭ ﻭ ﻋﻠﻰّ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﭘس ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ ( ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﻨﺪ ﻭﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﮐﻨﺪ ) ﻭ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ ﻣﻨﮑﺮ
ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻇﺎﻟﻤﻴﻦ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪﺁﺗﺶ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻳﻢﮐﻪ ﺳﺮﮐﻮب
هاﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﺍ
ﻳﮕﻴﺮﺩ ( ﺍﻣﺎﻡ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺘﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ (ﺳﺮﺍﺩﻕ)ﺟﻤﻊ
ﺳﺮﺩق ﻴﺎ ﭘﺮﺩﻩﺍﻯ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎلاﻯ
ﺳﺮﺵ ﺩﺭ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺰﻧﺪﮐﻪ
ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻧﺨﻮﺭﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺴﺦ ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺁﻓﺘﺎﺏﻭﮔﺮﻣﺎﻯﺁﻥ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻕ
ﻭ ﮐﻮﺑﻨﺪﮔﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻗﻮﻡ
ﻗﺮﻳﺶ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻌرَبّ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﻨﻰ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻗﺮﺍﻥ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺗﺼﻮﺭ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻗﺮﻳﺶ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻣﺤﻠﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ الّا ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺟﻬﺎﻥﻋﺮﺑﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﻗﺮﻳﺶ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﻬﻢ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﻭﻣﺘﻮﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺭﺍ لاﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.ﻭالّا
ﻫﺮ ﻗﻮﻣﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﻋﺸﻴﺮﻩ ﻭ ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺯﺑﺎﻥ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺼﺮﻳﺎﻥ
ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺮﻋﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﺑﺎﻥ (ﭘﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ)
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥﭙاﺮﺳﺎﻳﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﺁﺷﻨﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ
ﺷﻬﺮﻯ ﻭ ﺩﻳﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺯﺑﺎﻥ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺩﺍﺭﺩ . )

حدیث 5534 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ۲۲۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻨﺰﻝ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﻬﺬﻩ ﺍﻟﺂیة ﻓﺒﺪّﻝ
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﻇﻠﻤﻮﺍ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﻘّﻬﻢ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟّﺬﻯ ﻗﻴﻞ
ﻟﻬﻢ ﻓﺄﻧﺰﻟﻨﺎ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﻇﻠﻤﻮﺍ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﻘّﻬﻢ
ﺭﺟﺰﺍ ﻣﻦ ﺍﻟﺴﻤاء
ﺑﻤﺎ ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻳﻔﺴﻘﻮﻥ   ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺎﺯﻝ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺂﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.(
ﮐﻠﺎﻡ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﻣﻌﮑﻮس ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
) ﻭﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻇﻠﻢ ﺑﺂﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺣﻘّﺸﺎﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺑﺮﺟﺰ ﻭ ﺑﻠﺎ ﺍﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ.ﮐﻪﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻓﺴﻖ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.( ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﺟﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻥ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﺎﺭ ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻫﺪﻑ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ.ﻭ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﭼﻨﺪ ﺧﻮﻳﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻌﺼّﺐ
ﮐﻮﺭ ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﻌﺼّﺐ
ﮐﻮﺭ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻟﻔﻆ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﮐﻨﺎﺭ ﺑﺰﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻭلاﻳﺖ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭمؤمن ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﺶ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺣﻖ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻤﻞ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺎﺳﺖ.(ﺭﺟﺰ
ﻭ ﺭﺟس )ﻳﺎ ﺳﺨﺘﻰ
ﻭ ﺑﺪﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ ﮐثاﻓﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺣﻖ ﻭلاﻳﺖ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﻧﺰﻭﻝ
ﺍﺯ ﺁ ﺳﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺷﺎﻳﺪ ﺭﻳﺰﺵ ﺳﻨﮓ
ﻭ ﺻﺎﻋﻘﻪ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﺮ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺟﻨﺒﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻥﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻓﺴﻖ ﻳﺎ ﻓﺴﺎﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﺴﻚ ﺭﻭﻯ
ﻭ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯﮑﻪ
ﺟﻬﻨﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﻍ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻌﮑس ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.)

حدیث
5535 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ223ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ : ﺍﺣﺸﺮﻭﺍ
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﻇﻠﻤﻮﺍ
ﻭ ﺃﺯﻭﺍﺟﻬﻢ ﻗﺎﻝ
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﻇﻠﻤﻮﺍ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺃﺯﻭﺍﺟﻬﻢ
ﻗﺎﻝ ﻭ ﺃﺷﺒﺎﻫﻬﻢ
ﮐﻪ ﺣﺸﺮ ( ﻭﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
) ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﻇﻠﻢ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﺑﺎ
ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ.(
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
(ﺣﺸﺮ ﻭ ﺣﺸﻮ)ﻭ ﻓﺮﻭﺑﺮﺩﻥ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ
ﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻄﻔﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺘﻢ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻬﻤﺴﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﻭلاﺩ
ﻧﺎ ﺑﺎﺏ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻭﺭﺩ.ﺯﻭﺝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﺴﺮﺵ ﭼﻪ ﺯﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻣﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺏ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻭلاﺩ ﺧﻮﺏ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺒﺎﺭ ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺩﻭ ﺑﺪ ﻧﻴﺰ ﺍﻭلاﺩ
ﺑﺪ ﻣﻴﺰﺍﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮐﻮﺯﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺮﺍﻭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺧﻮﺏ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺪﻯ ﺩﺭ
ﻭﺍﻟﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﻋث ﻓﺴﺎﺩ ﺍﻭلاﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺣﻖ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﺧﻮﺏ ﻭﺍﻟﺪ
ﻧﻴﮑﻮ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭ ﺑﻮﻯ ﺳﺘﻢ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺯﻭﺝ
ﻭﻫﻤﺴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺯﻥ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﭘﻴﺮﺵ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻫﻤﺴﺮ ﻭ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﺩ. (ﺯﻭﺝ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﻔﺖ ﻭ ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻦ
ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺋﻢ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺯﻭﺝ
ﺟﺴﻢ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺯﻭﺝ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻔﻊ
ﻭ ﺟﻔﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻦ ﻭ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺷﺪﻥ اﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪﺑﺎ
ﺩﻋﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻇﻠﻢ ﺑﺂﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻳﻌﻨﻰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ( ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭلاﻳﺖ ﻋﻠﻰّ ﻫﺴﺘﻨﺘﺪ
ﻭ ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﻭﻣﻄﻴﻊ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺎﻧﺸﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺯﻭﺝ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯﻭﺍﺝ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﮕﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮ ﺑﺨﻮﺭﺩ ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﻫﻤﺴﺮ ﻭﺯﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻟﺬﺍ
ﺷبیه ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭالّا(ﻣﺘﺸﺒّﻬﺎﻥ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
.)

حدیث
5536 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ24ﺹ223ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:ﻔﻴﻘﻮﻟﻪ
ﻣﺎﺃﺻﺎﺏ ﻣﻥ
ﻤﺼﻴبة فی
اﻟﺄﺭﺽ ﻭلاﻓﻴﺃﻧﻔﺴﮑﻢ
الّا فیکتاﺏ
ﻣﻦ ﻗﺒل ﺃﻥ
ﻨﺒﺮﺃﻫﺎ' ﺻﺪق الله
ﻭﺑﻠّﻐﺖ
ﺭﺳﻠﻪ ﻭﮐﺘﺎﺑﻪ
فی اﻟﺴﻤاء
علمه ﺑﻬﺎ ﻭ
ﮐﺘﺎﺑﻪ فی اﻟﺄﺭﺽ
ﺍﻋﻠﺎﻣﻨﺎ فی
ﻠﻴلة ﺍﻟﻘﺪﺭ ﻭ
فی غیرها ﺍﻥّ
ﺬﻟک علی الله
ﻳﺴﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺷﻤﺎ
ﻣﺼﻴﺒتی ﻨﺎﺯل
ﺸﺪ (ﺑﺮ ﺷﻤﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﻋﻀﺎﻯ
ﻮلاﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ. ﻭ (ﺯﻣﻴﻦ)
ﺑﺎﺯ ﺑﺮ ﺗﻥ
اﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﻧﻔس  ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺸﻤﺎ ﻧﺎﺯل ﺸﺪ (ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮ
ﺍﺣﻮﺍل اﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪﻫﻴچ ﻤﺎ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺒﺎ ﺧﺒﺮ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻳﻢ)
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷتیﻘﺒل
اﺯ ﺁﻥ که آﻧﺮﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻳﻢ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻳﻢ (ﺯﻳﺮﺍ (ﺑَﺮَءَ
ﻳﺎ ﺁﻓﺮﻳﺪ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﻮ ﻫﺮ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻯ که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭﻳﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﺎﺯل
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎبی ﻨﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ. ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﻮﺟﻤﻌی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺗﻤﺎم هستی ﻳﮑﺠﺎ
ﺩﺭ ﻳک ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ (ﮐﺘﺎﺏ)
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻴﻢ. ﻟﺬﺍ
ﺣﻮﺍﺩثی که ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔی ﻴﺎ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮﺭؤﻴﺎ ﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟک ﺼﺒﻮﺭ
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻋﻠّﺖ ﻭﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺒﺪﺍﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﻓﺘﻨﻪﻫﺎ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻭ
ﺗﺄﻣل ﻠﺴﺎﻟک
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ.
ﻭﻋﺒﺮﺕ لاﺯﻡ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﺑﺎﻋﮑس
اﻟﻌﻤل ﻠﺎﺯم
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻔﺖ( ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻳﻌنی
ﺘﺼﺪﻳق ﻮ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻫﺎ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺑﺮﺳﻮلاﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﺑﻠﺎغ
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﮐﻪ
ﺣتی ﺮﺳﻮلاﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥهر
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ هر
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺤﻮﺍﺩث ﻣﻄّﻠﻊ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺭﻩﺭﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﺩﺭﺧﻠﺎل
ﺮﺍﻩ ﭼﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳق ﻮ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺁﻥ ﭙﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻫﺎ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ  ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺳﺎﻟک
ﺒﺒﺮﺧی اﺯ
ﺣﻮﺍﺩث ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺑﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺮﺳﺮ ﺧﻮﺩﺵ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﮔﺎﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺳﺮ ﺳﺎﻟک اﻭ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻮﻋﺒﺮﺕ
ﺁﻣﻮﺯﻯ ﻠﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟک
ﺒﮕﻮﻳﺪ ﻭ ﮐﻤک
ﻜﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺻﺎﺑتی که
ﺑﻮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺣتی
اﺯﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻨﻔﺶ ﻭ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁثاﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ گذﺷﺘﻪ
ﺑﺴﺎﻟک اﺳﺖ. (ﺍﺻﺎﺑﺖ)
ﻣﺼﻴﺒﺖ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ (ﺻﻮﺏ)
ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﻳک
ﺘﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻬﺪﻑ
ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻳﻌنی
ﺒﻠﺎئی که ﺑﺮ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻩ ﻳک
ﺘﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯ ﺑﺎﻗﺼﺪ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﮔﻴﺮﻯ
ﺒﻮﻯ ﺰﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮ
ﺣتی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺿﺪ ﺧﺪﺍ ﺯﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻴک اﺗّﻔﺎق بی
ﻤﻌنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﺮﺍ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺻﺎﺩﺭ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻤﺎم ﻬﺴتی ﺮﺍ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺣتی
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﻳﻥ
ﻔﺸﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺼﺪﻳق ﻮ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﺮﺩﻩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﺒﻮﺏ ﺧﻮﺩ
ﮔﺎهی ﺪفع
ﺸﺮﺍﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ . ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﮑﺮﺩ ﺑﻨفع
ﺴﺎﻟک
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﻣﺎنع ﻨﺸﺪﻩ.
ﺣتی اﮔﺮ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻤﺮگ ﺴﺎﻟک
ﮐﻪ ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭلی
همه ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺷﺨﺺ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ هم هست.
ﮐﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ
ﻋﻮﺍﻣل ﻤثبت ﻭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﮑﻤّل هم
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭﻳﺎﺭﻯ
ﻮ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
اﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻳﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍ ﺟﻬﻨم
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻗﺒل
اﺯ ﺟﻨﺎﻳﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻠﺎﻑ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭلی
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺣﻖ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﻨفع
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺣتی
ﻮﻗﺘﻴﮑﻪ ﺳتم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﻠم الهی اﺳﺖ (
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
اﺭﻭﺍح
ﻮﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﻠم اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺍﻃﻠﺎع ﻘﺒلی
اﻟﻬﻰ ﻭﭼﻪ
ﺍﻃّﻠﺎع ﺒﻌﺪﻯ
الهی باشد . ﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﻋﻠم
اﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺯﻣﻴنی اﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮﺷﺐ
ﻗﺪﺭﺍﻋﻠﺎم
ﺒﻤﺎ ﻭ ﺍﻃﻠﺎع
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. (
ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﻟﻬﺎم الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻣﺼﻴﺒتی
ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺡ  ﺑﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺎﺯل ﺸﺪﻩ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺘﻤﺎم ﺘﺤﻮلاﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺎﺭﻯ
اﺳﺖ. ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﮐﻪ ﺷبی ﺪﺭ
ﺳﺎل ﺒﺎﺷﺪ
ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻃﻠﺎع اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﻳک ﺸﺐ
ﻗﺪﺭﻯ ﺪﺭ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻳک
ﺴﺎل ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻳﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﻄلع
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭلی
اﻣﺎن ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﻃﻠﺎع
اﻟﻬﺎنی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻄﺮﺡ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭﻫﺮ ﻳک اﺯ
ﺷﺒﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺿﻤﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلع
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﺻﺎﺩق
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﺭﻭغ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻌﺪﺍ
ولیّ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺧﺒﺮ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩق
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻮلاﻳﺖ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک الهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺳﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﮐﻪ
ﺍﻃﻠﺎع
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻣﺼﻴﺒتی ﻮﭼﻪ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﻴﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺸﺪﻩ. (ﻣﺼﻴﺒﺖ)
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺴﺨای
ﻮ ﺑﻠﺎ ﺍﺳﺖ ﻭلی
ﺒﻤﻌنی ﺮﺣﻤﺖ الهی
ﺑﻬﺪﻑ ﻧﺸﺴﺘﻥ
ﺪﺭﺳﺖ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟگ
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺧﻄﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺴﺎﻟک
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻯ
ﺮﺍ ﺑﺎﺷﺘﺒﺎﻩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺑﺤثﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺃﺯﻟی همگاﻥ
ﻴﮑﺠﺎ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻨﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎن
اﻓﺮﺍﺩ
ﻳﻜﻨﻮﻉ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺤﻘق ﻴﺎﺑﺪ ﻭ
ﺳﻮم ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻓﺼل ﻨﻮعی
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﺒﺮﺍﻯ ﻴگ ﺸﺨﺺ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﭽﻮﻥ
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﺸﻮﺩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ اﻭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ
ﺗﺎبع ﻬﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻳک
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺪﻳﺪ
بصورت بدائی
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺷﺸم ﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ کسب
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔتم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﺩﺭ
ﺧﻠﻖ ﻳﻌنیﺒﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻣل ﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺣتی
ﺸﺎﻣل ﺁثاﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻔﺼﻮل
ﺒﻬﺘﺮ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻫم
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺼﻮل ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﻤﺎم اﻳﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﺎﻡ
(ﺑِﺪﺍء) ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﺒلی
ﺮﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺮﺍ
ﻗﺎﺋل گرﺩﺩ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻣﻘﺮﺭ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﻭ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﺎﻯ ﻔﺼل
ﻨﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ ﻗﺒل
ﻤﺸﺨّﺺ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﻃﺮح ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻳک ﺮﻭح
اﺯ ﮐﺠﺎ ﺑﮑﺠﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺑﻴک ﺠﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﺘم ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﺎهی هم ﻄﺮﺣﻬﺎﻯ
اﻭ ﻧﺎﻗﺺ ﻳﺎ
ﻏﻠﻄ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺠﺎئی
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮﻫم
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ ﺁثاﺭ
ﻣﻨفی ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪ باید ﮐﻨﺪ.
ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻬﻨﺪسی که
ﺧﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﻫم
ﺴﺎﺧﺖ ﻭ
ﺗﺤﻮیل ﺪﺍﺩ ﻭﻫﻴپ
کاﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭلی
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺨﺎﻧﻪ
ﭼﻪ ﺍﺗﻔاقی
ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻥ
ﭽﻴﺴﺖ. ﻭ ﺁﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻭﻳﺮﺍﻥ
کند ﻭﻳﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﺨﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭﻳﺮﺍﻥ
گرﺩﺩ. ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺃﺯل ﺮﻭحی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺑﺴﻠﺴﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍع
گیاهی ﻮ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺒﺎلا
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮل
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻩ
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺗﺎ بی
ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ فرشته
گونه ﻭﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺎ ﺑﻠﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﻗﺒل اﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﻭ ﺑﺎﻳﺪﻫم
ﺒﺸﻮﺩ ﻭﮐﺠﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻫم ﺒﺮﻭﺩ. ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺃﺯلی همگاﻥ ﺩﺭ
(ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ)
ﺗﻤﺎمی اﺭﻭﺍﺡ ﺣتی
ﻮ ﻳﺮﻭﺳﻬﺎ ﻭ
ﺯﻳﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ و
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺗﻘرَبّ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬ
ﺎﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ با
سلوک الهی
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭالّا
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺑﺎ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻳﻌنی
ﻤﺠﺮم ﺸﺪﻥ ها
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻤﺮﺍﺣل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﺬﺷﺖ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
لاﺟﺮم ﻮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﮑﺮﺍﺭ
مجزمیّت و
حیوانیّت
ﻫﺎﻯ گذﺷﺘﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻮ
ﺍﻳﺪﺁل کمال
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
گرﺩﺩ. ﻭ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻣﺎم ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺣﮑﺎم ﺴﻠﻮکی ﺪﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
اﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳق
ﻄﺒﻴﻌی ﺪﺭ
ﺍﻧﻮﺍع اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﻮﺍع
ﺨﻮﺩ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻤﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺭﻭﺍح ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ اﻧﻮﺍﻉ ﻣﺪتی
ﻤﻬﻤﺎﻥ هستند.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻤﺪﺭﺳﻪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭼﻨﺪﻯ ﺪﺭ ﻳک
کلاس ﻭ ﻳک
ﻤﻌﻠم ﻮ ﻳک
ﺴﻄح علمی
ﺘﺤﺼﻴل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﮐﻠﺎس هاﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺪﺭﺳﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺘﺄﺳﻴس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ اﻳﻥ
کلاﺳﻬﺎﻯ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ اﻳﻨک
آﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺯل ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺤﻘق
ﻨﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻥ
کتاب ﺧﺪﺍ ﻳﺎ (ﺍُمّ
اﻟﮑﺘﺎﺏ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.یت
مام اوم کردن
سلوک الهی تنها
هدف خداوند از
آفرینش نا
است. )

حدیث  5537 - از
اﻣﺎﻡ ﺟﻮﺍﺩ ﺍﺳﺖ
(ﺝ24ﺹ 223 بحار) که ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻟﮑﻴﻠﺎ
ﺗﺄﺳﻮﺍ ﻋﻠﻰ ﻣﺎ
ﻓﺎﺗﮑﻢ ﻗﺎﻝ ﺃﺑﻮ
ﻋﺒﺪ الله  ﺳﺄﻝ ﺭﺟﻞ
ﺃﺑﻰ ﻋﻦ ﺫﻟﻚ ﻓﻘﺎﻝ
ﻧﺰﻟﺖ ﻓﻰ ﺃﺑﻮ ﺑﮑﺮ
ﻭ ﺃﺻﺤﺎﺑﻪ ﻭﺍﺣﺪﻩ
ﻣﻘﺪمة ﻭﻭﺍﺣﺪة
ﻣﻮٴﺨّﺮة لا ﺗﺄﺳﻮﺍ
ﻋﻠﻰ ﻣﺎ
ﻓﺎﺗﮑﻢ ﻣﻤّﺎ ﺧﺺّ
ﺑﻪ ﻋﻠﻰّ ﺑﻦ ﺃﺑﻰ
ﻃﺎﻟﺐ ﻭ لا ﺗﻔﺮﺣﻮﺍ
ﺑﻤﺎ ﺁﺗﺎﮐﻢ' ﻣﻦ
ﺍﻟﻔﺘنة ﺍﻟّﺘﻰ
ﻋﺮﺿﺖ ﻟﮑﻢ ﺑﻌﺪ
ﺭﺳﻮﻝ الله  ﺻﻠّﻰ الله
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ
ﺁﻟﻪ ﻓﻘﺎﻝ ﺍﻟﺮﺟﻞ
ﺃﺷﻬﺪ ﺃﻧّﮑﻢ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺤﮑﻢ ﺍﻟّﺬﻯ
لا ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻓﻴﻪ
ثم ﻗﺎﻡ ﺍﻟﺮﺟﻞ
ﻓﺬﻫﺐ ﻓﻠﻢ ﺃﺭﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺍﺯ
ﺩﺳﺖﺭﻓﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﺄﺳّﻒ ﻭﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻧﺸﻮﻳﺪ ( ﺧﻄﺎﺏ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺣﺎﻝ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻴﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺣﻘﻮﻕ ﻭﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻴﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺬﺭﻳﺪ
ﺗﺎ ﺑﺠﺎﻯ ﺁﻥ ﺟﺎﻧﺎﻥ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺪﺭﻙ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﻬﻤﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.پس
ﺟﺎﻯ ﺗﺄﺳّﻒ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ ﺑﻨﻘﻞ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﭘﺮﺳﺶ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﺪﺭﻡ
ﭘﺮﺳﻴﺪ.( ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻪ ﺩﺭ ﺣﻖ ﺃﺑﻮ
ﺑﮑﺮ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ.ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﻣﻘﺪّﻡ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻮٴﺨّﺮ ( ﺃﺑﻮ ﺑﮑﺮ
ﻭمولا ﺩﺭ ﻧﻮﺑﺖ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺭﺍﺷﺪﻳﻦ
) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺷﻤﺎ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺗﺄﺳّﻒ ﻧﺨﻮﺭﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﻋﻠﻰ ﺑﻦ
ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ.(
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺍﺑﻮ ﺑﮑﺮ
ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍمولا ﺭﺍ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﮐﺮﺩ.ﻭالّا ﻧﻪ ﺃﺑﻮ
ﺑﮑﺮ ﻭلاﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
مولا ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺨﻠﺎﻓﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻴﺰ ﮐﺸﻴﺪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩ مولا
ﺭﻭﻯ ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ ﻭ
ﻫﺠﻮﻡ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺁﻣﻴﺰ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻟﺒﺎﺵ
مولا ﺭﺍ ﺩﺭ ﻓﺸﺎﺭ
ﭘﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺩﻭ ﻓﺮﺯﻧﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺧﻔﻪ ﺷﺪﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﺿﻤﻨﺎ ﺍﺑﻮ
ﺑﮑﺮ ﻧﻴﺰ ﺑﻘﻮﻝ
ﺁﻳﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ ﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮﺩ
ﺑﻮلاﻳﺖ مولا ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻦ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻓﺸﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺃﺑﻮ ﺑﮑﺮ ﺑﺎﻳﻦ
ﻭلاﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺷﺪ.ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻣﺘﺄﺳّﻒ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺍﻟﺶ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯﻳﺎﺑﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ مولا ﻭ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺳﺘﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﻏﺎﺭﺕ
ﺣﻘﻮﻕ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻣثاﻝ
ﺍﺑﻮ ﺑﮑﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﻳﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﮑﻰ
ﺍﻭﻝ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺁﺧﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺑﻮ
ﺑﮑﺮ ﻗﺒﻠﺎ ﻭمولا
ﺑﻌﺪﺍ ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻠﻴّﺎﺕ ﻓﺘﻨﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻳﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
مولا ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﺸﻮﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻳﺪ
( ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ ﺁﻳﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺷﺎﻣﻞ
مولا ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺯﻳﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ(ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ)
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ( ﺧﻮﺭّﻩ)
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ قُرّه ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ ﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ مولا ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺭﺳﻨﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻢ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺁﺧﺮ ﺁﻳﻪ ﺷﺎﻣﻞ
ﺃﺑﻮ ﺑﮑﺮ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑثرﻭﺕﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ ﺭﺳﻴﺪ
ﻏﺮّﻩ ﻧﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻰ ﻣﻴﺮﺩ ﻭﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺟﺎ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ (ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭمولا ﺍﺯ ﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺧﻄﺎﺏ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺳﻘﻮﻁ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺟﺎﻯ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺪﻳﻖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺍﻥ.ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺮﻭﺯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﮔﻰ ﻭ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺴﻘﻮﻁ ﺑﻨﻰ
ﺍﻣﻴّﻪ ﻭ ﻇﻬﻮﺭ
ﺑﻨﻰ ﻋﺒﺎس ﺷﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺩ ﺳﺎﺋﻞ (ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ )
ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺍﻟﺤﻖ ﺷﻤﺎ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺣﮑﻤﺖ ﻫﺴﺘﻴﺪ ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ.( ﺣﮑﻤﺖ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻗﺮﺁﻥ
ﻭﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ(ﻓﻦ ﻭﻫﻨﺮ)ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺫﺍﺕ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖ .)

حدیث 5538 - ﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ 223ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍَﺫِﻥ ﻟﻠّﺬﻳﻦ
ﻳﻘﺎﺗﻠﻮﻥ ﺍﻟﻰ
ﻗﻮﻟﻪ ﻟﻘﺪﻳﺮ،
ﻗﺎﻝ ﻧﺰﻟﺖ ﻓﻰ ﻋﻠﻰّ
ﻭ ﺟﻌﻔﺮ ﻭﺣﻤﺰﻩ
ثمّ ﺟَﺮَﺕ ﻓﻰ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ
ﻭ ﻗﻮﻟﻪﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺍﺧﺮﺟﻮﺍ ﺍﻟﺂﻳﻪ
ﻗﺎﻝ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﺣﻴﻦ
ﻃﻠﺒﻪ ﻳﺰﻳﺪ ﻟﻌﻨﻪ
الله  ﻟﻴﺤﻤﻠﻪ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺸﺎﻡ ﻓﻬرَبّ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﮑﻮﻓﻪ ﻭ
ﻗﺘﻞ ﺑﺎﻟﻄﻒ ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻗﺘﺎﻝ
ﻭﺟﻨﮓ ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻗﺪﻳﺮ
ﻭﺗﻮﺍﻧﺎ ﺍﺳﺖ.( ﻣﻘﺎﺗﻠﻪ
ﺟﻨﮕﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺷﻮﻧﺪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥﺪﻓﺎﻉ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ ﺩﺳﺖ
ﺑﺰﻧﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻗﺘﺎﻝ
ﻭ ﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺩﺭ ﺣﻖ
ﻋﻠﻰّ ﻭ ﺟﻌﻔﺮ ﻭ
ﺣﻤﺰﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻖ ﺣﺴﻴﻦ
ﻫﻢ ﺟﺎﺭﻯ ﺷﺪ(ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺠﻨﮓ ﺩﺭ
ﺻﻒ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗثبیت ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺷﻐﺎﻝ ﮐﻌﺒﻪ
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺮﻳﺶ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻫﻤﮕﻰ
ﻧﻴﺰ ﺟﻨﺒﻪ ﺩﻓﺎﻋﻰ
ﺩﺍﺷﺖ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺣﻤﻠﻪ ﺍﻯ ﺟﻨﺒﻪ
ﺩﻓﺎﻋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻤﻠﺎ ﺟﻨﮕﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻳﺰﻳﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﺸﺪ.ﻭ ﺳﭙس ﻗﺘﻞ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻗﺘﻞ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻣﺪ.ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺗﻦ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺷﻬﻴﺪ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﺧﺮﺍﺝ
ﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﺁﻳﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺧﺮﻭﺝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﺍﺯﻣﮑّﻪ
ﺩﺭ ﺻﺒﺢ ﺭﻭﺯ ﻋﺮﻓﻪ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا ﺩﺭ
ﺣﺞ ﮐﻌﺒﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ.ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻳﺰﻳﺪ ﺩﻟﻴﻞ
ﮐﻔﺮ ﻭ ﻣﺮﺗﺪّ ﺷﺪﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻗﻠﻢ
ﺩﺍﺩ ﮐﺮﺩ.ﺗﺎ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻗﺘﻞ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﺘﻦ
ﺭﻗﻴﺐ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻦ ﺑﺎ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺑﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺁﻳﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺧﺮﺍﺝ
ﻭ ﻃﺮﺩ ﻭ ﺁﻭﺍﺭﻩ
ﻭ ﻣﻬﺎﺟﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ ) ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻗﺘﻰ
ﻳﺰﻳﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻬﺮ
ﻗﻴﻤﺘﻰ ﮐﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺸﺎﻡ ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ
ﻳﺰﻳﺪ ﺑﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﮑﻮﻓﻪ ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ(
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﺄﻣﻮﺭﺍﻥ
ﻳﺰﻳﺪ ﺩﺭ ﻣﮑّﻪ
) ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻃﻒ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪ ( ﻳﺎ ﮐﺮﺑﻠﺎ ﻭﺩﺭ
ﺷﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﻃﺒﻌﺎ ﻣﻰ
ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﻳﺰﻳﺪ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺩﺭ ﺗﺮﻙ ﺣﻖ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﺗﻦ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ مولا ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻮﻓﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻓﺖ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﻭﺍﻳﺘﻰ ﻗﺼﺪ
ﺳﻔﺮ ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺴﺮﺵ
ﺷﻬﺮﺑﺎﻧﻮ ﺩﺧﺘﺮ
ﻳﺰﺩﮔﺮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﺟﺎ ﻫﻢ ﻣﻴﺮﻓﺖ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻳﺰﻳﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﻧﻬﻀﺖ
ﻫﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺿﺪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻳﻚ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﺸﺪﻧﺪ ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻧﻪ ﻣﻦ ﺁﻥ
ﮐﺴﻰ ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﻭﻧﻪ
ﺷﻤﺎ ﺁﻥ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻴﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻳﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺭﻭﻯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺴﺎﺏ ﮐﺮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ
ﺟﻤﻠﮕﻰ ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ
ﺭﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺄﻣﻮﻥ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻋﺒﺎﺳﻰ
ﺣﮑﻢ ﻭﻟﻴﻌﻬﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻏﺎﻓﻠﮕﻴﺮ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺮﺩ.ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺳﻔﺮ ﺑﺸﻴﺮﺍﺯ ﺩﺍﺩ
ﻭ ﺁﻧﺠﺎ ﻳﮑﺴﺮﻩ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﻘﻮﻟﻰ
ﻣﺴﻤﻮﻡ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﻃﻒ)ﻧﺎﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﺮ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﮐﺮﺑﻠﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻴﻨﻮﻯ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﺎﻡ ﺗﭙّﻪ ﺍﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﺑﻨﺎﻡ
ﺗﭙّﻪ و تلّ ﺯﻳﻨﺒﻴّﻪ
ﺑﺮﺟﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﮐﺮﺑﻠﺎ
ﺩﻭ ﮐﻠﻤﻪ(ﮐرَبّ)ﻳﺎ
ﻏﺼﻪ ﻭ(ﺑﻠﺎ)ﻳﺎ ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺣﺴﻴﻦ ﻧﺎﻡ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻃﻔﻞ ﺷﺸﻤﺎﻫﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻠﺐ
ﺁﺏ ﺑﺠﺒﻬﻪ ﺑﺮﺩ
ﻭﻟﻰ ﻃﻔﻞ ﻫﻢ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ.ﻭ ﺍﺯ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ ﺟﻮﺍﻥ
ﻭﻟﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺷﺪﻳﺪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺑﺸﺎﻡ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ ﺑﻮﺩ.ﻭﻳﺰﻳﺪ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﭼﻨﺪ ﭘﻴﺮﻭ ﺳﺎﻟک
اﻣﺎﻡ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
که روح زردشت
تاریخی بود
ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ ﻋﻤﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﮐﺮﺩ.)

حدیث 5539 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ 224ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ :ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ
َﺍﺫﻥ ﻟﻠّﺬﻳﻦ
ﻳﻘﺎﺗﻠﻮﻥ ﺍﻟﺂﻳﻪ
ﻗﺎﻝ ﺍﻥّ ﺍﻟﻌﺎﻣّﻪ
ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ ﻧﺰﻟﺖ
ﻓﻰ ﺭﺳﻮﻝ الله  ﻟﻤّﺎ ﺃﺧﺮﺟﺘﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﻣﻦ ﻣﮑّﻪ
ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ ﻫﻮ ﺍﻟﻘﺎﺋﻢ
ﺍﺫﺍ ﺧﺮﺝ ﺑﻄﻠﺐ
ﺑﺪﻡ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻭ
ﻫﻮ ﻗﻮﻟﻪ ﻧﺤﻦ ﺃﻭﻟﻴاء
ﺍﻟﺪﻡ ﻭ ﻃﻠّﺎﺏ
ﺍﻟﺪیةّ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﺧﺎﺭﺝ ﮔﺮﺩﻧﺪ (ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﮔﺮ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺗﻮﺟﻴﻪ ﭼﻨﺪ
ﺟﻨﮓ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ.ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺭﺍ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﺟﺎﺯﻩ
ﭘﻴﺮ ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻮﺍﺟﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﻋﺎﻣﻪ (ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻋﻮﺍﻡ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻳﺎ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮکَس ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺩﺭ ﺣﻖ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﮑّﻪ ﺍﺧﺮﺍﺝ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻨﮓ ﺍﺯ ﻣﮑّﻪ
ﺧﺎﺭﺝ ﻧﺸﺪ ﮔﺮ ﭼﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺎﻗﺮﻳﺶ
ﻧﻴﺰ ﺟﻨﮓ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ
ﻣﮑﻪ ﻭ ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻗﺮﻳﺶ ﺭﺍ ﻣﻠﻐﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺑﺒﺮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮ
ﺁﻳﻪ ﺍﻯ ﺷﺄﻥ ﻧﺰﻭﻟﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻤﻨﺎﺳﺒﺘﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﺎﺹ ﻳﻚ ﻭﺍﻗﻌﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺑﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺑﻌﺪﻯ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺑﻬﺮ
ﮐﺴﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻣﺬﻫﺐ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺷﺄﻥ ﻧﺰﻭﻝ
ﻣﺠﻮﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺣﻮﺍﺩث
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث ﺷﺪﻩ.
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﺣﺪﻳث
ﺩﺭ ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺳﺖ
ﻇﺎﻫﺮ ﺁﻥ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻭ ﺑﺎﻃﻦ ﺁﻥ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺃﻣﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭ ﻫﺮﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺩﻳﻦ ) ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﺎﺭﺝ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﺧﻮﻥ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺣﺴﻴﻦ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ (ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﮑﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻭ ﺩﻟﺨﻮﺷﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻮﺩﻩ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﻋﺎﻣﻞ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺩﻭﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺃﻣﺮ ﺧﻮﻥ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺑﺎﺯ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺷﺄﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻳﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻣثاﻝ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﺳﺎﺩﺍﺗﻰ ﻫﻢ ﻓﺮﺻﺖ
ﻗﻴﺎﻡ ﻭﺧﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻭلاﻳﺖ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻓﺮﻳﺐ ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻧﺎﺭﺍﺿﻴﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ.ﻗﻴﺎﻡ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺧﻮﻥ ﺩﻝ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﻮﺩ ﭘس
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺣﺴﻴﻦ
ﻭﺷﻬﻴﺪ ﻭﺷﺎﻫﺪﻯ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ (ﺩﻳّﻪ)
ﻭﭘﻮﻝ ﺧﻮﻥ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ
ﻭﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻳﻦ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﭼﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ
ﻳﺎ ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ.
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ
۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺸﺘﺎﺭﻯ
ﻫﻢ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺑﻨﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻢ
ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﻫمزﻳﺴﺘﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻣﻰ ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ.ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ
ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺎﻍ ﻭﺣﺶ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﻓﺎﺻﻠﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻔﻀﺎ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺻﻮلا
ﺟﻨﮓ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭﺧﻮﻥ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺍﺯ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺗﻮﺣّﺶ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺸﺮ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﺭﺍ ﻣﻰﺑﻴﻨﻴﻢ
ﭼﻪ ﺍﺳﻠﺤﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﻔﻀﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﻘﺼﺪ
ﺟﺴﺘﻦ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺟﻨﮕﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺒﺸﺮﻳّﺖ.ﺗﺎ ﺗﻤﺪﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺣﺪﻳث ﻭ ﺩﻝ
ﻣﺸﻐﻮﻟﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﻭﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ
ﻣﺮﺩم اﺳﺖ. ﺑﺎ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺗﻤﺪﻥ ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎ ﺑﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﺸﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﻏﺬﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﺎﻭ ﻭ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﻯ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﻴﺨﻮﺭﻳﻢ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥﺒﺸﺮﻯ
ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻣﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺧﻮﻥ ﻭ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺩﻳّﻪ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ( ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭﺝ ﺿﻌﻒ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭘس
ﺧﻮﻥ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﻥ ﺣﺴﻴﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻃﻠﺒﮑﺎﺭ ﺧﻮﻥ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭالّا ﭼﻘﺪﺭ ﭘﻮﻝ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺧﻮﻥ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ؟ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﺧﻮﻥ ﻭﺳﺮﻫﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺳﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ؟ﻭالّا ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺧﻮﻥ ﺣﺴﻴﻦ ﺭﺍ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﺩﺷﻤﻦ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻨﮓ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺎﻃﻞ
ﺑﻴﻦ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﺎﺗﻞ
ﻭﻣﻘﺘﻮﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ نفس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻭ ﻧﺎﺑﺎﻭﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﻥ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﻏﻠﺐ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺭﻭﺣﻴّﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
بحث ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻏﻴﺮ ﺟﺪﻯ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺗﮋﻳﻚ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺑﺰﺣﻤﺖ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻭﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺃﻣﺮ ﻧﺎﺣﻘّﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺷﻴﻌﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺳﺎﺩﻩ
ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺗﺎ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ترس ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﺻﺪﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺑﻴﻦ ﺍﻟﻤﻠﻠﻰ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ ﮔﺮﺍﻧﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﺍﺳﺘﺤﻤﺎﺭ
ﻭﺳﻮﺍﺭﻯ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.)

حدیث 5540 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ24 ﺹ224ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: ﻘﺎل
ﺮﺳﻮل الله ﺣﺮّم
الله الجَنّة
ﻋلی ﻈﺎﻟم ﺃﻫل
ﺒﻴﺘﻰ ﻭ
ﻗﺎﺗﻠﻬم ﻮ
ﺳﺎﺑﻴﻬم
ﺍﻟﻤﻌﻴﻥ
علیهم ثمّ
ﺘلی ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺂیة ﺍﻭﻟﺌک
ﻠﺎ ﺧﻠﺎق ﻠﻬم
فی اﻟﺂﺧﺮة ﻭلا
ﻳﮑﻠّﻤﻬﻢ الله
ﻭلاﻳﻨﻈﺮ
ﺍﻟﻴﻬم ﻴﻮم القیامة
ﻭلا ﻳﺰﮐّﻴﻬم
ﻮ ﻟﻬم عذﺍﺏ
ﺃﻟﻴم ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﻦ ﻭ
ﻗﺎﺗﻠﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺍﺳﻴﺮﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ و ﺁﻭﺍﺭﻩ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻮ
ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﻭﺭﺯﺍﻥ
ﺒﺂﻧﻬﺎ ﻭ ﺑﮑﻤﻚ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺒﺂﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﺤﺮﻭک اﺯ
ﺑﻬﺸﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺮﺍم ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﻓّق
ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻮ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑلی
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺴﻨّﻯ ﻮ
ﺷﻴﻌﻰ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﺴﺘﻤﮕﺮﺍﻥ ﺒﻮلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ هستند. ﻭ
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﺷﺨﺺ ﺗﺎﺭﻳخی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻤﺎمی اﻭلاﺩ الهی
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺣتی
ﺘﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻘﺎﺗﻠﺎﻥ ﻮ
ﺁﻭﺍﺭﻩ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺍﻫﺎﻧﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
اولیا ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺁﻧﻬﺎ.
ﻭﺣتی ﻬﻤﻴﺸﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳخ
ﺒﻌﺪﻯ ﺭﺍضی اﺯ
ﺍﻳﻥ
ﻤﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﻘﻮل
ﺰﻳﺎﺭﺕ نامه
ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ ﺿﻤﻥ
ﻘﺎﺗﻠﺎﻥ اﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ هستند) سپس
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﺯ
ﺍﺳﺘﺪلال
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺁﻧﺎﻥﺮﺍ
ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﺪﺭ
ﺁﺧﺮﺕ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.(ﺣتی
اﮔﺮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺴﺮﺍﺳﺮﻋﻤﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻣل ﻬﻤﻪ
ﻗﺸﺮ ﻳﻮﻥ عصر
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺷﻴﻌﻪ
مُدّعی ﻮلاﻳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻮلاﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﺧﺮﺕ پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ
ﻭﻋﺎﻗﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﮕﺮﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻠﺎمی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
( ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺘﺠﻠّﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭم هنم.ﺯ
ﻗﺎﺋﻢ را ﺩﺭ (
ﻧﺰلت ﺍُﺧﺮﻯ)
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎک
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺍﺑﻠﺎغ
ﺒﻤﺮﺩﻡ ﻭﻟﺰﻭم
همین ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋن
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻘﺮﺁﻥ و
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻢ.
ﻭ ﻧمی ﺪﺍنیم
ﺘﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻮﻓق
ﺒﻮﺩﻩﺍیم .
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ
ﺒﺎ ﺍﻳﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ مسخ
شده کارماها
ﺗﮑﻠّﻢ ندارد ﮐﻪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﮑﻠم
ﻤﺒﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮔﻠّﻪﻫﺎی
ﺣﻴﻮﺍنی ﺂﻧﺎﻥ
اﺑﻠﺎغ ﺒﮑﻨﻨﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﻈﺮﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ( ﺣتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺷﺄﻥ اﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی اﻳﻥ
اﺭﻭﺍح ﻘﻬﻘﺮﺍئی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ الهی ﻮ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮﻉ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳؤﺍل ﻮ
ﺟﻮﺍبی هم
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻳک ﺪﻭﺭﻩ
ﺟﻬﻨم ﺴﻮم
ﻤﻠﮑﻮتی ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻭح ﺁﻧﺎﻥ اﺯ
ﺍﺷﻌّﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺁﺗﺶ ﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ
ﻤﻴﺴﻮﺯﺩ. ﻭ
ﺑﺤﺪّﻯ که
ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺑﺠﻬﻨم
ﭽﻬﺎﺭم ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ ﺯﻳﺮ
ﺗﺎﺑﺶ ﺁﻓﺘﺎﺏ
ﻣﺪﺍم ﻤﻴﺴﻮﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ( ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
متعبّدانه
ﺧﻮﺩ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
و پاکی
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﺮک ﻮﺑﺪ ﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ
شایستگی ﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ (ﺗﺰﮐﻴﻪ)
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻭ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻴک
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺍشی ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭالّا ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻣﺤﺸﺮﺧﺮﺍﻥ
ﺟﺰ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻧﻮع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺴﺮﻧﻮﺷای
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻠﻒ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻨﻮع ﻨﻴﺰ
ﻣﺴخ گرﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺣتی
ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻔﺴخ گیاهی و
گندیدگی ﻮ
ﺭﺳخ ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﺁﻧﺎﻥ عذﺍﺏ
ﺃﻟﻴم ﻮ
ﺩﺭﺩﻧﺎک
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻧﺪگی
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ
ﺷﮑﺎﺭ ﻭﺩﻭﻧﺪﮔی
ﻮ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
چمگ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ (ﻋﺬﺍﺏ)
ﻳﻌنی
ﻨﺎﮔﻮﺍﺭﺍﺋﻰ
ﻋﮑس (ﻋﺬﺏ) ﻳﺎ
ﮔﻮﺍﺭﺍﺋﻰ
زندگی است . ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺣتی
ﺪﺭ ﺧﻮﺭﺩﻥ غذا
ﺍﺯﻋﻠﻔﻬﺎﻯ ﺘﻠﺦ
ﻭ ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ ﺁﺏ
ﻣﺘﻌﻔّﻥ
ﻤﺮﺩﺍﺑﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ ﻮ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺁﺑﺸﺨﻮﺭﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺗﺮس ﻭ ﺗﺸﻨگی
ﻮ ﮔﺮﻣﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم ﻠﺤﻈﺎﺕ
ﻋﻤﺮ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻴﮑﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻮ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﻮلاﻳﺖ
لهی را ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟک
ﻨﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻛﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.)

حدیث 5541 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ المؤمنین
ﺍﺳﺖ (ﺝ 24 ص 225ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ : ﻟﻤّﺎ ﺭﺃﻯ
ﺭﺳﻮﻝ الله  ﺗﻴﻤﺎ ﻭ ﻋﺪﻳّﺎ
ﻭ ﺑﻨﻰ ﺍﻣیّة ﻳﺮﮐﺒﻮﻥ
ﻣﻨﺒﺮﻩ ﺃﻓﻈﻌﻪ
ﻓﺄﻧﺰﻝ الله  ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻗﺮﺁﻧﺎ ﻳﺘﺄﺳّﻰ
ﺑﻪ ﻭ ﺍﺫ ﻗﻠﻨﺎ ﻟﻠﻤﻠﺎﺋکة
ﺍﺳﺠﺪﻭﺍ ﺑﺂﺩﻡ
ﻓﺴﺠﺪﻭﺍ الّا ﺍﺑﻠﻴس
ﺃﺑﻰ ثم ّ أﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻴﻪ ﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺃﻧّﻰ ﺃﻣﺮﺕ
ﻓﻠﻢ ﺍﻃﻊ ﻓﻠﺎ ﺗﺠﺰﻉ
ﺃﻧﺖ ﺍﺫﺍ ﺃﻣﺮﺕ
ﻓﻠﻢ ﺗﻄﻊ ﻓﻰ ﻭﺻﻴّﻚ
مولا
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﺗﻴﻤﺎ ﻭ ﻋُﺪﻯ
ﻭ ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪ (ﺩﺭرؤیا ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻠﺴﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﻭﻗﺘﻰ ﺭﻭﻯ ﻣﻨﺒﺮ
ﺑﻮﺩ ﺑﺮﻭﻯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ.ﻭﺍﻳﻦ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ
ﻭرؤیاﺋﻰ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﻴﻤﺎ
ﻭﻋﺪﻯ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻭ ﺍﻭلاﺩ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪﺷﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺃﺑﻮ ﺑﮑﺮ ﻭ ﻋﻤﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﻰ
ﺍﻣﻴّﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋثماﻥ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻭﻣﺘﻨﻔّﺬﺗﺮﻳﻦ
ﺷﺎﺧﻪ ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ
ﺩﺭ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺳﻮﻡ ﺷﺪ. ﻭ
ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ لاﺯﻡ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ ثرﻭﺕ
ﺯﻳﺎﺩ ﻭ ﺩﺍﺩﻥ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺷﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻤﻌﺎﻭﻳﻪ ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺍﻭ. (ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ)ﺑﺎﺯ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﮐﺎﺫﺏ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﻰ ﻣﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻴﻌﻪ
ﻣﺪﻋﻰ ﻭلاﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
) ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻳﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺳﻮﺍﺭ ﻣﻨﺒﺮ
ﺍﻭ ﺷﺪﻧﺪ ( ﺑﻘﻮﻟﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎلا ﻭﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﻣﻨﺒﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺑﺎﺯ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺮﮐﺮﺳﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ ﻧﺸﻴﻨﻨﺪ.ﻭﻭلاﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻓﻘﻬﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
) ﻭ ﺍﻳﻦ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺳﺨﺖ ﺗﺮﺳﺎﻧﺪ
( ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻳﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ
ﺭﺍ ﻧﺎﺯﻝ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺗﺄﺳّﻰ
ﻭﺁﺭﺍﻣﺶ ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻣﺎ ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻳﻢ
ﺑﺮ ﺁﺩﻡ ﺳﺠﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪ.
(ﺁﺩﻡ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺁﺩﻡ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺠﺪﻩﺍﻳﻦ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭ ﺳﺠﺪﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺟﺰ ﺍﺑﻠﻴس ﮐﻪ ﺍﺑﺎ
ﻧﻤﻮﺩ ( ﺍﺑﻠﻴس ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ.
ﺑﺎﺯ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
(ﻣﻠﺄ)ﮐﻪ ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻭﺍﻭلاﺩ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻭﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻟﺒﺎس ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖﻭ
ﺗﻠﺒﻴس ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﺭﺍ ﺑﺮﺗﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺍﺑﺎ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺘﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺂﺩﻡ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﺸﺪ ﻭﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺠﺘﻬﺪ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ
ﻭ ﺗﺮﺳﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ) سپس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺃﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻦ ﺑﺘﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﻰ ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺟﺰﻉ ﻭ ﺑﻰ
ﺗﺎﺑﻰ ﻧﻤﺎﺋﻰ.ﻭﻣﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩه
اﻡ ﮐﻪ وصیّ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﮐﻨﻰ ( ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻣﮑﻦ ﻭوصیّ
ﺧﻮﺩ مولا ﺭﺍ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻭﺍﻋﻠﺎﻡ ﮐﻦ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
مولا ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﻦ
ﺧﻮﺩ لاﺯﻡ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.)

حدیث 5542 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ 225ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻗﺮاءﺖ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺑﻨﻈﺮﺵ ﺃﺻﻞ ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻭ ﻧﻨﺰّﻝ
ﻣﻦ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻣﺎ
ﻫﻮ ﺷﻔاء ﻭ ﺭﺣمة
ﻟﻠمؤمنین ﻭ لا
ﻳﺰﻳﺪ ﺍﻟﻈﺎﻟﻤﻴﻦ
ﻇﺎﻟﻤﻰ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺣﻘّﻬﻢ الّا ﺧُﺴﺎﺭﺍ
ﻭ ﻣﺎ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﺁﻧﭽﻪ ﺷﻔﺎ ﻭﺭﺣﻤﺖ
مؤمن ﺍﺳﺖ ﻧﺎﺯﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺁﻳﺎﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺶ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺸﻮﺩ.ﻭ
الّا ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
' ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺁﻥ
ﻳﺎ ﺩﻭ قُرّه ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺁﻟﻌﺒﺎ
ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺂﻥ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻔﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻧﻌﻤﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻓﻮﺭﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ قُرّهﻫﺎ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﺷﻔﺎ ﺧﺎﺹ
مؤمنان اﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻧﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
مؤمن ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ
) ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺑﺤﻖ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺟﺰ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻧﻰ ﺧﺴﺎﺭﺕ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
( ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﺑﺪ ﺑﻴﺎﺭﻯ
هاﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ.ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻭ ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺧﺴﺮﺍﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻧﻪ ﺧﺴﺮﺍﻥ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻪ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﺣﺬﻑ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻳﺎ ﻣﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺁﻳﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ مؤمنان
ﺧﺴﺮﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺘﻢ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﻴﭻ ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺑﻞ ﮔﺬﺷﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
الّا ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﺘﻘﺎﺑﻠﺎ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺣﺴﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻳﻚ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻳﮑﺠﺎ
ﺣﮑﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺎﺩﺭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻠﺎﻑ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻭ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.)

حدیث 5543 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ 24ص 226ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ
عزّﻭﺟﻞّ ﻭ ﺃﺳﺮﻭﺍ
ﺍﻟﻨﺠﻮﻯ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻇﻠﻤﻮﺍ ﻗﺎﻝ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻇﻠﻤﻮﺍ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺣﻘّﻬﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺳﺘﻤﮕﺮ ﮐﻪ
ﻧﺠﻮﺍﻯ ﺩﺭﮔﻮﺷﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺤﻖّ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻇﻠﻢ ﮐﺮﺩﻧﺪ( ﺳﺘﻢ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻭلاﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺣﻖ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺸﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ. ﻭ
ﻧﻪ ﺣﻖ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺸﺮﻙ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺁﺯﺍﺭ
ﻭ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭ ﺍﻭلاﺩ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺘﻢ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﮑّﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺫﺍﺗﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.(ﻧﺠﻮﺍ)ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻰ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﺩ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻧﺠﻮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ(ﺭﺍﺯ
ﻧﮕﻮ ﻳﺎ ﻣﮕﻮ)
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﺑﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ.(ﻇﻠﻢ)
ﺳﺘﻢ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻭ ﺟﻬﻞ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ.)

حدیث 5544 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24 ﺹ226ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺩﺭ
ﺣﻖّ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ( ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻪ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭ ﭼﻪﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺎ
ﻏﺎﻳﺐ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻏﻴﺎﺭ. ﻭﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺣقّ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻓﻘﻬﻰ
ﻳﺎ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻳﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ : ﺍَﺫﻥ
ﻟﻠّﺬﻳﻦ ﻳﻘﺎﺗﻠﻮﻥ
ﺑﺄنّهم ﻇﻠﻤﻮﺍ
ﻭ ﺍﻥّ الله  ﻋﻠﻰ ﻧﺼﺮﻫﻢ
ﻟﻘﺪﻳﺮ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺍﺧﺮﺟﻮﺍ ﻣﻦ ﺩﻳﺎﺭﻫﻢ
ﺑﻐﻴﺮ ﺣﻖ الّا ﺃﻥ
ﻳﻘﻮﻟﻮﺍ ﺭﺑّﻨﺎ
الله  ﺍﻟﻰ
ﻗﻮﻟﻪ ﻭ ﻟﻠﻪ
ﻋﺎﻗبة الّاﻣﻮﺭ
ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺳﺘﻢ ﺷﺪﻧﺪ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ
ﺟﻨﮓ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻨﺼﺮﺕ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻃﺮﺩ ﻭ ﺍﺧﺮﺍﺝ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺣﻘّﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ.ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
الله  رَبّ
ﻭﺧﺪﺍﻯ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ( ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺳﺘﻢ
ﺩﻳﺪﻩﮔﺎﻥ ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﻭ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺣﻖ ﺷﻮﺭﺵ ﻭ ﺟﻨﮓ
ﻭ ﻃﻐﻴﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﻳﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ رَبّ
ﻣﺎ الله  ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺰ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ هدﻓﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻐﻴﺮ
ﺣﻖ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺧﺮﺍﺝ
ﻭ ﻃﺮﺩ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻭﻣﺠﺮﻣﺎﻥ ﺑﺤﻖ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻧﺎ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺁﻭﺍﺭﻩ
ﻭ ﺗﺒﻌﻴﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ(ﺩﻳﺎﺭ)ﻳﺎ ﺩﻳﺮﻫﺎ
ﻭﻣﻌﺎﺑﺪﺷﺎﻥ ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺸﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻃﺮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺟﺰ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻭلاﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻭﻗﻴﺤﻰ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺟﻨﮓ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻣﻮﺭ ﻳﺎ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺗﻮﻓﻴﻖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﭼﻪ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﺑﺪﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭﻳﮋﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.
(ﺭﺑّﻨﺎ)ﻳﻌﻨﻰ ﺃﻯ
ﻣﺮﺑّﻯ اﻟﻬﻰ ﻣﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻠّﻪ ﺍﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ
ﻭﺑﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺑﻰ
ﻫﺪﺍ ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺟﺰ ﺷﺮﻙ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺩﻳﺎﺭ ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭ
ﻭ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻃﺎﻟﺐ
ﺧﺮﻭﺝ ﺭﻭﺣﺶ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺳﺘﻢ ﺑﺂﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺳﺘﻢ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ مولا ﻋﻠﻰّ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺘﻢ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺪﻋﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﭼﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭ ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﺳﺘﻤﮕﺮﻧﺪ
.ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺟﻨﮓ ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭلاﻳﺖ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﻓﻄﺮﺗﺎ ﺩﻓﺎﻉ
ﺍﺯ ﻧﻔس ﻭ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﻫﺮ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺍﻯ
ﺭﺍ ﻣﺠﺎﺯ ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺰ ﮔﺬﺷﺖ
ﻭ ﻋﻔﻮ ﻄﺎﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﺭﻭﺯ ﻋﺮﻓﻪ
ﺍﺯ ﻣﮑّﻪ ﺧﺎﺭﺝ
ﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ مولا ﺃﻣﻴﺮ
مؤمنین ﺑﺠﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻨﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﻧﺪﺍﺩ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﺎﺕ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺟﻨﮓ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ الّا
ﺟﻨﮓ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺟﺰ ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﺣﮑﻢ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﺣﺘﻰ ﮐﺸﺘﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ (ﺝ24ﺹ227ﺑﺤﺎﺭ) ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺣﻖ ﺟﻨﮓ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺽ ﮐﻪ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﮐﺎﺭﺵ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺄﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﺳﺘﻢ ﺩﻳﺪﮔﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺟﻨﮕﺸﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻧﻔس
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 5545 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ228ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻟﻤّﺎ ﻧﺰﻟﺖ
ﺍﻟﻢ ﺃﺣﺴﺐ ﺍﻟﻨﺎس
ﺃﻥ ﻳﺘﺮﮐﻮﺍ ﺃﻥ
ﻳﻘﻮﻟﻮﺍ ﺁﻣﻨّﺎ
ﻭﻫﻢ لا ﻳﻔﺘﻨﻮﻥ
ﻗﺎﻝ ﻗﻠﺖ ﻳﺎ ﺭﺳﻮﻝ
الله  ﻣﺎ
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﻔﺘنة ؟
ﻗﺎﻝ ﻳﺎ ﻋﻠﻰّ ﺍﻧّﻚ
ﻣﺒﺘﻠﻰ ﺑﻪ ﻭ ﺍﻧّﻚ
ﻣﺨﺎﺻَﻢ ﻓﺄﻋﺪ
ﻟﻠﺨﺼﻮمة   ﻭﻗﺘﻰ
ﺁﻳﻪ( ﺍﻟﻢ یحسب
الناس ) ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺁﻳﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻓﺘﻨﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﻧﺪ؟ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﻨﺎﻡ
ﻭ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺩﻕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﻪ؟
ﻓﺘﻨﻪ ﻳﺎ ﺑﻠﺎ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
الّا ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻳﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ ﺳﺨﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺎﺑﻞ ﺟﺬﺏ
ﻭ ﺩﻓﻊ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺼﺒﺮ
ﺷﺪﻳﺪ ﻭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺷﺪﻳﺪﻯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥﺪﺍﺭﺩ)
مولا ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻓﺘﻨﻪ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﺎ ﻋﻠﻰّ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮ
ﻣﻮﺭﺩ ﻓﺘﻨﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﺗﻮ
ﻃﺮﻑ ﻧﺰﺍﻉ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻰ.ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻦ.( ﺍﻟﺒﺘﻪ
مولا ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ ﺳﺨﺖﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻟﺬﺍ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺼﺒﺮ
ﻭﺗﺤﻤّﻞ ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ثوﺍﺏ ﺁﻧﻬﺎ( ﺫﺧﻴﺮﻩﺁﺧﺮﺕ)
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
مولا ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ.ﻫﺮﮐس
ﺑﻮلاﻳﺖ ﺭﺳﻴﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺟﻨﮕﻴﺪ ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻧﻤﻮﺩ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﻨﮕﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﺻﺒﻮﺭ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺻﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺎ ﺍثباﺕ ﺻﺪﻕ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺮ ﻭ ﺑﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ
.)

حدیث 5546 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ228ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﮐﺎﻥ ﺭﺳﻮﻝ
الله  ﺫﺍﺕ
ﻟﻴلة ﻓﻰ ﺍﻟﻤﺴﺠﺪ
ﻓﻠﻤّﺎ ﮐﺎﻥ ﻗرَبّ
ﺍﻟﺼﺒﺢ ﺩﺧﻞ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻓﻨﺎﺩﺍﻩ
ﺭﺳﻮﻝ الله  ﻓﻘﺎﻝ ﻳﺎ
ﻋﻠﻰّ ﻗﺎﻝ ﻟﺒّﻴﻚ
ﻗﺎﻝ ﻫﻠّﻢ ﺍﻟﻰّ
ﻓﻠﻤّﺎ ﺩﻧﺎ ﻣﻨﻪ
ﻗﺎﻝ ﻳﺎ ﻋﻠﻰّ ﺑﺖ
ﺍﻟﻠّﻴﻠﻪ ﺣﻴث
ﺗﺮﺍﻧﻰ ﻓﻘﺪ ﺳﺄﻟﺖ
ﺭﺑّﻰ ﺃﻟﻒ ﺣﺎﺟﻪ
ﻗﻀﺎﻫﺎ ﻟﻰ ﻭ ﺳﺄﻟﺖ
ﻟﻚ ﻣثلها ﻓﻘﻀﺎﻫﺎ
ﻭ ﺳﺄﻟﺖ ﻟﻚ ﺭﺑّﻰ
ﺃﻥ ﻳﺠﻤﻊ ﻟﻚ ﺍﻣّﺘﻰ
ﻣﻦ ﺑﻌﺪﻯ ﻓﺄﺑﻰ
ﻋﻠﻰَّ ﺭﺑّﻰ ﻓﻘﺎﻝ
ﺍﻟﻢ ﺃﺣﺴﺐ ﺍﻟﻨﺎس
ﺃﻥ ﻳﻘﻮﻟﻮﺍ ﺁﻣﻨّﺎ
ﻭﻫﻢ لا
ﻳﻔﺘﻨﻮﻥ؟ ﻭﻟﻘﺪ
ﻓﺘّﻨﺎ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻣﻦ ﻗﺒﻠﻬﻢ ﻓﻠﻴﻌﻠﻤﻦّ
الله  ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺻﺪﻗﻮﺍ ﻭ ﻟﻴﻌﻠﻤﻦّ
ﺍﻟﮑﺎﺫﺑﻴﻦ   ﺷﺒﻰ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺻﺒﺢ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻭﺍﺭﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﺍﻭﺭﺍ ﺻﺪﺍ
ﺯﺩﻩ ﮔﻔﺖ ﭘﻴﺶ ﺑﻨﺰﺩ
ﻣﻦ ﺑﻴﺎ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﺩﻳﺸﺐ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ
ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻰ
( ﺍﺣﻴﺎ ﻭﺷﺐ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻯ ﻋﺒﺎﺩﻯ
داشتم ) ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻳﻢ
ﻫﺰﺍﺭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﻢ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﮐﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ( ﻳﺎ ﻗﻮﻝ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺩ.ﻭمولا
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻭﻭﻟﻰ ﻋﻬﺪ ﺍﻭ.ﺷﺐ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﻯ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﻭﻣﻌﺎﺑﺪ
ﻭﻣﺴﺎﺟﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺐ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﻯﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻟﺬﺍ مولا ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ ﻭﺑﺎﻣﺪﺍﺩ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺴﺠﺪ ﺷﺪﻩ
ﺗﺎ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻗﻀﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻋﺪﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺩ ﻭ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻗﻀﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻭﺩﺍﺭﻭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺻﺪﻭﺭ ﺣﮑﻢ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺁﺧﺮ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻗﻀﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻔﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﻗﻀﺎ
ﻭﻗﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
) ﺳﭙس ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﮐﻪ ﺍﻣّﺖ
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻦ
ﺟﻤﻊ ﮐﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻳﻢ
ﺭﺍﺿﻰ ﻧﺸﺪ ( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ مولا ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻭلاﻳﺖ
مولا ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.مولا
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺍﻭ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭمولا
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ مولا ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ(ﺟﻤﻊ)ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺟﻢ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻳﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﺩﺭ ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺟّﻤﻊ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺗﺎ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻭلاﻳﺖ مولا ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣّﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﻣؤﻣﻦ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺸﺮﻙ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ
ﺭﺍ ﻧﺎﺯﻝ
ﮐّﺮﺩ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍَﻟَﻢ ﺁﻳﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ؟ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻦ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻳﻢ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ؟ (ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻭﻧﻪﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶﻫﺎﻯ
ﺳﺨﺘﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﺑﻠﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻦ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﮐﺴﻰ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﺑﻔﮑﺮ ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪﻧﻈﺮﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺫﺍﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻨﺪ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍت ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺪﺭﻙ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﻭﺗﻠﺎﺵ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﭘس
ﺍﺯ ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺗﻮﻟّﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ اثبات ﺻﺪﻕ ﻭﺩﺭﺳﺘﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺳﺎﻟﮑاﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺻﺪﻕ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻭﻋﻘﺐﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﻭﻓﻬﻢ ﺁﻧﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﺑﺮﻫﺒﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻰ ﺻﺎﺣﺐ ﻭلاﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺷﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑاشند .

حدیث 5547 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24 ﺹ229ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﻗﺮاءﺖ ﮐﺮﺩ : إﻧّﻪ
ﻗﺮﺃ ﻭ ﺗﺮﻯ ﻇﺎﻟﻤﻰ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﻘّﻬﻢ
ﻟﻤّﺎ ﺭﺃﻭﺍ ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ
ﻭ ﻋﻠﻰّ ﻫﻮ
ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻫﻞ ﺍﻟﻰ ﻣَﺮﺩّ
ﻣﻦ ﺳﺒﻴﻞ ؟  ﺁﻳﻪ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮﺍﻧﺪ ( ﻳﺎ
ﻣﺘﻦ ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻳﻪ
ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺫﮐﺮ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺣﺬﻑ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻬﺪﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﺧﺎﺹ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﭼﻨﻴﻦ
ﻗﺮاءﺖ ﮐﺮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ ﻗﺮاءﺖ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻭﻣﻘﺎﺻﺪ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ) ﮐﻪ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻰ ﮐﻪ
ﺣﻖ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ( ﺣﻖ ﻭلاﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﺣﻖ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻤﻞ ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ) ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻋﺬﺍﺏ ﺭﺍ ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻰﺑﻴﻨﻨﺪ ( ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ) ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﺬﺍﺏ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺖ ﺁﻳﺎ ﺭﺍﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ
ﻫﺴﺖ ؟ ( مولا ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺠﻨﮕﺪ ﻭ ﻫﻠﺎﻙ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﻢ ﺷﺪ ﻭﻟﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺩ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
مولا ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻓﺮﺽ
ﮐﻨﻴﻢ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﺕ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﺎ ﺣُﺴﻦ
ﻧﻴّﺖ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺭﺍﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﻋﺒﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭ ﺟﻬﻨﻢ ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﺳﺨﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺨﺘﻰ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺭﻭﺡ ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺑﺠﻬﻨﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻳﻦ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﺮﻣﺎﻯ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻭ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺭﻧﺪ ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﺮس ﻭ ﻫﺮﺍس
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
(ﺝ24 ﺹ 229ﺑﺤﺎﺭ ) ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ :  ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ عزّ
ﻭﺟﻞ ﺍﻥّ ﻟﻠّﺬﻳﻦ
ﻇﻠﻤﻮﺍ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺣﻘّﻬﻢ ﻋﺬﺍﺑﺎ
ﺩﻭﻥ ﺫﻟﻚ   ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺂﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺘﻢ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺣﻖ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻋﺬﺍﺏ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.(
ﺩﻭﻥ ﺫﻟﻚ ) ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﮐﻪ ﺟﻬﻨﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﺸﺮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺳﻮﺯﺍﻥ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ .)

حدیث
5548 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ 24 ﺹ 229ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ
ﻗﻮﻟﻪ عزّ ﻭﺟﻞﺧﺎﺷﻌﻴﻦ ﻣﻦ ﺍﻟﺬِﻝّﻳﻨﻈﺮﻭﻥ
ﻣﻦ ﻃﺮﻑ ﺧﻔﻰّﻳﻌﻨﻰ
ﺍلی اﻟﻘﺎﺋﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﺫﻟّﺖ ﺩﺭ ﺧﺸﻮﻉ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺍﺯ ﺯﻳﺮ
ﭼﺸﻢ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺨﻔﻴﺎﻧﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ( ﺍﮔﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺑﮑﺸﺘﺎﺭ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ ﺗﺮس
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﮔﺮﺩﻥ
ﮐﺸﻰ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﻚ ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﭼﻨﻴﻦ
ﺣﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺫﺑﺢ ﻭ ﺳﺮ ﺑﺮﻳﺪﻥ
ﻧﮕﺎﻩ ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻗﺼّﺎﺑﻰ ﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻌﻤﻞ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺍﺳﺖ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
. ﻗﺎﺋﻢ ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺘﺼﺪﻯ
ﺑﻘﻴﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ ﺁﻧﻬﺎﭼﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻭ
ﭼﻪ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺁﺷﮑﺎﺭﮐﻪ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﭼﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﺘﺼﺪﻯ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻴﺰ ﺑﭙﻴﺮ ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺎ ﺫﻟّﺖ
ﻭﻣﻄﻴﻌﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﮔﻮﺷﻪ ﭼﺸﻢ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ ﺟﺮﺃﺕ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﭽﺸﻤﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺯﻳﺮﭼﺸﻢ ﺑﻤﺮﺑّﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﻭﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖﺧﻮﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﺯﻳﺮ ﭼﺸﻢﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﻭﻣﺤﺘﺮﻣﺎﻧﻪ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﺩﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻇﻠﻢ ﻭﺳﺘﻢ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺭﺕ (ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ)ﺭﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺘﻢ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ ﻭ ﻋﺪﻡ
ﺍﻃﺎﻋﺖﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﻭ ﺩﺭ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺘﻤﻬﺎﻯ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﻬﻢﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺍﺭﺩ
.)

حدیث 5549- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ 24 ﺹ 230ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ ﺍﻟﻨﺒﻰّ
ﻟﻔﺎﻃمة ﺍﻥ ﺯﻭﺟﻚ
ﻳﻠﻘﻰ ﺑﻌﺪﻯ ﮐﺬﺍﻭ
ﻳﻠﺎﻗﻰ ﺑﻌﺪﻯ ﮐﺬﺍ
ﻓﺨﺒّﺮﻩ ﺑﻤﺎ ﻳﻠﻘﻰ
ﺑﻌﺪﻯﻓﻘﺎﻟﺖ ﻳﺎ
ﺭﺳﻮﻝ الله ﺃلا
ﺗﺪﻋﻮ الله  ﺃﻥ ﻳﺼﺮﻑ
ﺫﻟﻚ ﻋﻨﻪ ؟ ﻓﻘﺎﻝ
ﻗﺪ ﺳﺄﻟﺖ الله  ﺫﻟﻚ ﻟﻪ
ﻓﻘﺎﻝ ﺍﻧّﻪ ﻣﺒﺘﻠﻰﻭ
ﻣﺒﺘﻠﻰ ﺑﻪﻓﻬﺒﻂ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻓﻘﺎﻝﻗﺪ
ﺳﻤﻊ الله  ﻗﻮﻝ ﺍﻟّﺘﻰ
ﺗﺠﺎﺩﻟﻚ ﻓﻰ ﺯﻭﺟﻬﺎ
ﻭ ﺗﺸﺘﮑﻰ ﺍﻟﻰ الله
ﻭ الله  ﻳﺴﻤﻊ
ﺗﺤﺎﻭﺭﮐﻤﺎﺍﻥّ
الله  ﺳﻤﻴﻊ
ﺑﺼﻴﺮﻭ ﺷﮑﻮﺍﻫﺎ
ﻟﻪلا ﻣﻨﻪ ﻭ لا
ﻋﻠﻴﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻔﺎﻃﻤﻪ ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺷﻮﻫﺮﺕ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﻦﺍﺑﺘﻠﺎ ﺑﻤﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻌﻠﻰ ﺑﮕﻮ . ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﺃﻯ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍﭼﺮﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻋﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻰ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻭﻯبرﻃﺮﻑ
ﻧﻤﺎﻳﺪ؟( ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ لاﺯﻣﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑثوﺍﺏ ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﺿﺎﻓﻰ ﻭ ﺗﺎﺯﻩﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﺗﺎ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕﻳﺎ ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﻣﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺮﺩﻡ
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻠﻰّ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﺒﺘﻠﻰ ﮔﺮﺩﺩ
(ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﻧﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﻌﺼﻮﻡ.ﻭﻟﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮐﺴﺐ ثوﺍﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺎﺯﻝ
ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺁﻥ ﺯﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺷﻮﻫﺮﺵ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﻨﻴﺪ.ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺍﻭ ﺷﮑﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﺎﻭرﻩ
ﻭ ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ ﮐﻠﺎﻡ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻨﻮﺍ
ﻭ ﺑﻴﻨﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﮑﺎﻳﺖ
ﺑﻨﻔﻊ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﺑﻮﺩ
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻭ.( ﺍﻳﻦ ﺯﻥ ﮐﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺮ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻳﺎﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﮑﺎﻳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺳﺖﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺷﮑﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺳﺨﺘﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﮕﺮﺍنی
اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻧﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻭ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﻮﺩ .

حدیث
5550 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ۲۳۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣﺴﻦ ﺑﺼﺮﻯ
ﻋﺎﺭﻑ ﺷﻬﺮ ﺑﺼﺮﻩ
ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.( ﺣﺴﻦ ﺑﺼﺮﻯ
ﺍﺯ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺃﻣﻴﺮ مؤمنین ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺳﺨﺖ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺟﺎﻥ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻳث ﻳﻚ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺍﺯ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺣَﺴَﻦ
ﺑﺼﺮﻯ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﻣﻮٴﺪﺑﺎﻧﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺤﺴﻦ ﺑﺼﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺼﺮﻩ ﺷﻬﺮ
ﻣﺮﺯﻯ ﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺑﺼﺮﻩ ﺟﻤﻊ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺣﺴﻦ ﺑﺼﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﻳﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.ﺿﻤﻨﺎ
ﺣﺴﻦ ﺑﺼﺮﻯ ﻫﻴﭻ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎ ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺭﺍﺷﺪﻳﻦ
ﻭ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﻭ ﺳﻤﺘﻰ ﺩﻭﻟﺘﻰ
ﻫﻢ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ
ﻭﺩﺭ ﺩﻭﺭﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻘﻄﻪ ﺍﺯ ﺟﻬﺖ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻭ ﺩﻣﺸﻖ ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﺩﺍﺷﺖ.(ﺑﺼﺮﻯ)ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺑﺼﺮ ﻭ ﺗﺒﺼّﺮ ﻭ
ﺑﺼﻴﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻭ
ﺻﻔﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻌﻘّﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ) ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ
ﺑﺼﺮﻩ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻓﺘﻮﺍﺋﻰ
ﺑﺪﻫﺪ ﭘس
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﺗﻮ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﮕﺮﺩﻥ ﻣﻴﮕﻴﺮﻯ.ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺍﻡ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ؟(ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻯ ﻗﺪﻳﻤﻰ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻓﺮﻳﺪ
ﻭ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺑﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﮑﻨﺪ.ﻳﺎ ﻧﮑﻨﺪﮐﻪﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺠﻬﻨﻢ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻭ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺗﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﺑﺨﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻘﺸﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺮﮐﺖ ﻗﻠﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺗﻨﻔّس ﺍﻭ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺟﺎﻥ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﮐﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﺣﺴﻦ ﺑﺼﺮﻯ ﺟﻮﺍﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﺶ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺗﻮ
ﺍﻳﻤﻦ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻰ ( ﺧﻄﺎﺏ ﺑﺤﺠّﺎﺝ
ﻣﮑّﻪ ﮐﻪ ﺷﻬﺮ ﻣﮑّﻪ
ﺷﻬﺮ ﺃﻣﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺠّﺎﺝ ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭ ﺁﻳﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﻠﺎﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺁﻳﺎ
ﺟﺎﻯ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ؛ ﺍﻳﻨﻚ ﮐﻪﻣﻦ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻢ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ
ﺪﺭﺳﺘﻰ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻰ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﮑﻨﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻠﺎﻙﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻫﻠﺎﻙ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ.( ﻫﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻏﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺑﺎﺷﺪﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺯﻳﺒﺎ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺁﺳﺎﻯ ﺻﺮﻑ ﻭﻧﺤﻮ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ ﺯﻣﺨﺸﺮﻯ
ﮐﺮﺩﻩ.ﻭﻳﺎ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﺭﻗﺎﻡ ﻭ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻫﺎﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻣﺤﻘﻘّﺎﻥ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ ﻫﺎ
ﻧﺒﻮﺩ) ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻪﺧﻮﺍﻧﺪ:  ﻭ
ﺟﻌﻠﻨﺎ ﺑﻴﻨﻬﻢﻭ
ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻘُﺮﻯ ﺍﻟّﺘﻰ
ﺑﺎﺭﮐﻨﺎ ﻓﻴﻬﺎﻗُﺮﻯ
ﻇﺎﻫﺮﻩ ﻭ ﻗﺪﺭﻧﺎ
ﻓﻴﻬﺎ
ﺍﻟﺴﻴﺮﺳﻴﺮﻭﺍ
ﻓﻴﻬﺎ ﻟﻴﺎﻟﻰ ﻭ
ﺃﻳّﺎﻣﺎ ﺁﻣﻨﻴﻦﻳﺎ
ﺣﺴﻦﺑﻠﻐﻨﻰ ﺃﻧّﻚ
ﺃﻓﺘﻴﺖ ﺍﻟﻨﺎس
ﻓﻘﻠﺖ ﻫﻰ ﻣﮑّﻪﻓﻘﺎﻝ
ﺃﺑﻮ ﺟﻌﻔﺮ
ﻓﻬﻞ ﻳﻘﻄﻊ ﻋﻠﻰ
ﻣﻦ ﺣﺞّ ﻣﮑّﻪﻭ
ﻫﻞ ﻳﺨﺎﻑ ﺃﻫﻞ
ﻣﮑّﻪ ؟ ﻭ ﻫﻞ ﺗﺬﻫﺐ
ﺃﻣﻮﺍﻟﻬﻢ ؟ ﻓﻤﺘﻰ
ﻳﮑﻮﻧﻮﻥ ﺁﻣﻨﻴﻦ
؟ ﺑﻞ ﻓﻴﻨﺎ ﺿرَبّ
الله  ﺍﻟﺄﻣثاﻝ
ﻓﻰ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥﻓﻨﺤﻦ
ﺍﻟﻘُﺮﻯﺍﻟّﺘﻰ
ﺑﺎﺭﻙ الله  ﻓﻴﻬﺎ ﻭ ﺫﻟﻚ
ﻗﻮﻝ الله  عزّﻭﺟﻞّﻓﻤﻦ
ﺃﻗﺮ ﺑﻔﻀﻠﻨﺎﺣﻴث
ﺃﻣﺮﻫﻢ الله  ﺃﻥ ﻳﺄﺗﻮﻧﺎﻓﻘﺎﻝﻭ
ﺟﻌﻠﻨﺎ ﺑﻴﻨﻬﻢ
ﻭ ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻘﺮﻯ ﺍﻟّﺘﻰ
ﺑﺎﺭﮐﻨﺎ ﻓﻴﻬﺎﺃﻯ
ﺟﻌﻠﻨﺎ ﺑﻴﻨﻬ ﻭ
ﺑﻴﻦ ﺷﻴﻌﺘﻬﻢﺍﻟﻘﺮﻯ
ﺍﻟّﺘﻰ
ﺑﺎﺭﮐﻨﺎ ﻓﻴﻬﺎﻗﺮﻯ
ﻇﺎﻫﺮﻩﻭ ﺍﻟﻘﺮﻯ
ﺍﻟﻈﺎﻫﺮﻩ ﺍﻟﺮﺳﻞﻭ
ﺍﻟﻨﻘﻠﻪ ﻋﻨّﺎ
ﺍﻟﻰ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎﻭ
ﻓﻘﻬﺎٴ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ
ﺍﻟﻰ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎﻭ
ﻗﻮﻟﻪ ﻭ ﻗﺪﺭﻧﺎ
ﻓﻴﻬﺎ ﺍﻟﺴﻴﺮﻓﺎﻟﺴﻴﺮ
ﻣثل ﻟﻠﻌﻠﻢ
ﺳﻴﺮﻭﺍ ﻳﻪ ﻟﻴﺎﻟﻰ
ﻭ ﺃﻳّﺎﻣﺎﻣثل
ﻟﻤﺎ ﻳﺴﻴﺮ ﻣﻦ ﺍﻟﻌﻠﻢ
ﻓﻰ ﺍﻟﻠّﻴﺎﻟﻰ
ﻭ ﺍﻟﺄﻳّﺎﻡ ﻋﻨّﺎ
ﺍﻟﻴﻬﻢﻓﻰ ﺍﻟﺤﻠﺎﻝ
ﻭ ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ ﻭ ﺍﻟﻔﺮﺍﺋﺾ
ﻭ ﺍﻟﺄﺣﮑﺎﻡ ﺁﻣﻨﻴﻦ
ﻓﻴﻬﺎ ﺍﺫ
ﺃﺧﺬﻭﺍ ﻣﻦ ﻣﻌﺪﻧﻬﺎﺍﻟّﺬﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺍ ﺃﻥ ﻳﺄﺧﺬﻭﺍ
ﻣﻨﻪﺁﻣﻨﻴﻦ ﻣﻦ
ﺍﻟﺸﻚ ﻭ ﺍﻟﻀﻠﺎﻝﻭ
ﺍﻟﻨﻘلة ﻣﻦ ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ
ﻭ ﺍﻟﺤﻠﺎﻝﻟﺄﻧّﻬﻢ
ﺃﺧﺬﻭﺍ ﺍﻟﻌﻠﻢﻣﻤّﻦ
ﻭﺟﺐ ﻟﻬﻢ ﺑﺄﺧﺬﻫﻢ
ﺍﻳّﺎﻩ ﻋﻨﻬﻢ ﺍﻟﻤﻐﻔﺮة
(ﺑﺎﻟﻤﻌﺮفة )ﻟﺄﻧّﻬﻢ
ﺃﻫﻞ ﻣﻴﺮﺍث
ﺍﻟﻌﻠﻢﻣﻦ ﺁﺩﻡ
ﺍﻟﻰ ﺣﻴث
ﺍﻧﺘﻬﻮﺍ ﺫﺭیّة
ﻣﺼﻄﻔﺎة
ﺑﻌﻀﻬﺎ ﻣﻦ ﺑﻌﺾ
ﻓﻠﻢ ﻳﻨﺘﻪ الّاﺻﻄﻔاء
ﺍﻟﻴﮑﻢﺑﻞ ﺍﻟﻴﻨﺎ
ﺍﻧﺘﻬﻰ ﻭﻧﺤﻥﺘﻠﻚ
ﺍﻟﺬﺭیّة ﺍﻟﻤﺼﻄﻔﺎة
لا ﺃﻧﺖ ﻭلا ﺃﺷﺒﺎﻫﻚ
ﻳﺎﺣﺴﻦ ﻓﻠﻮ ﻗﻠﺖ
ﻟﻚ ﺣﻴﻦ ﺍﺩﻋﻴﺖ
ﻣﺎﻟﻴس ﻟﻚ ﻭ ﻟﻴس
ﺍﻟﻴﻚ ﻳﺎ ﺟﺎﻫﻞ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﺼﺮﻩ ﻟﻢ
ﺃﻗﻞ ﻓﻴﻚالّا ﻣﺎ
ﻋﻠﻤﺘﻪ ﻣﻨﻚﻭ
ﻇﻬﺮ ﻟﻰ ﻋﻨﻚ ﻭ ﺍﻳّﺎﻙ
ﺃﻥ ﺗﻘﻮﻝ ﺑﺎﻟﺘﻔﻮﻳﺾﻓﺎﻥّ
الله  ﺟﻞّ
ﻭ عزّ ﻟﻢ ﻳﻔﻮّﺽ
ﺍﻟﺄﻣﺮ ﺍﻟﻰ ﺧﻠﻘﻪﻭﻫﻨﺎ
ﻣﻨﻪ ﻭ ﺿﻌﻔﺎﻭ لا
ﺃﺟﺒﺮﻫﻢ ﻋﻠﻰ ﻣﻌﺎﺻﻴﻪ
ﻇﻠﻤﺎ   ﻭ ﻣﺎ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎﻭ ﺑﻴﻦ
ﻗﺮﺍﻯ( قرّه
های ) ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺒﺮﻙ
(در اولیای
زنده ) ﺁﻥﻗﺮﺍﻯ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ( مورد توسّل
انسانی )ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻳﻢ
ﮐﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻫﺎﻯ ﺳﻴﺮ ﻭ ﺳﻔﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﻣﻦ ﻭ ﺍﻣﻴﻨﻴّﺘﻰﺩﺭ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
( ﺍﻳﺴﺘﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻦ ﺟﺎﺩﻩ ﻫﺎﻭ
ﻳﺎ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻣﻴﺎﻥ
ﺭﺍﻩﺩﺭ ﻣﻴﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺎﻓﺎﺕ ﻃﻰ ﺷﺪﻩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﻔﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺣﺮﮐﺖ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﻄﻮﺭ(ﺃﻣﻦ
ﻭ ﺍﻭﻡ) ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻗﺮﻳﻪ
ﺩﻳﻬﻰ ﮐﻢ ﺟﻤﻌﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﮐﻮﭼﻚ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻗﺮﻳﻪ ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺟﺎﻯ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺃﻫﻞ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻳﺎ ﺷﻬﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﺧﻮﺩﺑﻤﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
) ﻭﻟﻰ ﻣﻦ ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ ﻓﺘﻮﺍ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻯﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻗﺮﻳﻪ ﻣﮑّﻪ ﺍﺳﺖ.ﺁﻳﺎ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻣﮑّﻪ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺗﺮﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ؟ ﻭ ﺍﻣﻮﺍﻟﺶ
ﺑﺴﺮﻗﺖ ﻧﻤﻰ ﺭﻭﺩ؟ﭘس
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ؟ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻗﺮﻳﻪ ﻣثاﻟﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ (ﻭلاﻳﺖ)
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.( ﺟﺎﻯ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ.
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﺭ ﺃﻣﺮﻳﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﺑﺎ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺁﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺃﻫﻞ ﮐﺴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﻭﺣﺴﻦ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭﻣﺮﺗﻀﻰ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ) ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﻗُﺮﺍ
(مراتب شهودی
انسانی قابل
توسّل محسوس ) ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﮐﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ ( ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ چون
مراتب شهود در
رؤیاهای
سالکان دیده میشوند
).ﻭ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺒﺮﮐﺖ ﻭ ﻓﺰﻭﻧﻰﻳﺎﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻧﻤﻰ ﮔﺮﺩﺩ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻔﻀﻞ ﻣﺎ ﮐﺮﺩ ( ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﻧﻴﺰ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ ﺃﻣﺮ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺃﻣﺮ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥﻭ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻴﻮﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ) ﮐﻪ
ﺑﻤﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭﻣﺎ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
) ﻭ ﺑﻴﻦ ﻗﺮﺍﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﮐﺖ ﺑﺂﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻳﻢ ( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
)ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎﻗﺮﺍﻯ
ﺑﺎ ﺑﺮﮐﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ(
قُرّه ﮔﻴﺮﺍﻥ ﺑﺮﮐﺖ
ﺟﻮ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻃﻠﺐ
) ﮐﻪ ﻗﺮﺍﻯ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ.(ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰقُرّه ﻫﺎﻯ
ﻭﺍﺳﻄﻪﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺍﻯ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺯﻧﺪﻩ )ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻮلاﻥ ﻭ ﻧﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ( ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺣﺘﻰ ﺁﺷﮑﺎﺭﻭ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺎ
ﺟﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻗﺮﺍﻯ
ﻇﺎﻫﺮﻯﻭ قُرّه
ﻫﺎﻯ ﻣﺤﺴﻮس ﻭ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭ ﻣﻠﻤﻮس ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ(ﻓﻘﻴﻪ)ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ یک (ﭘﮕﺎﻫﻰ)
ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ(ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ)ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻧﻪ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ(ﻭلاﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ)ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺒﻠﺎ ﺧﻮﺩﺍﺯ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮد
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﻨﺪ) ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻭ ﻣﺎ
ﺳﻴﺮ ﻭ ﺳﻔﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻫﺎ ﻣﻘﺪﺭ
ﮐﺮﺩﻳﻢ ( ﺗﻘﺪﻳﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻣﺴﺎﻓﺖ ﺩﺭ
ﺟﺎﺩﻩ ﻫﺎ.ﻭ ﻗَﺪَﺭ
ﺩﻫﻰ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺃﺟﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ لاﺯﻡ ﻭ
ﮐﺎﻓﻰ ﺗﺤﻘّﻖ ﺑﻴﺎﺑﺪﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮔﺮﺩﺩ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺳﻴﺮ ﻣثاﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻠﻢ ( ﻳﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺒﻬﺎ ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﭘﻴﻤﻮﺩ ( ﭘﻨﺞ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ.ﮐﻪﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﻣثاﻝ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﻴﺮ
ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ(ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ)ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻢ ﺩﺭ ﺣﻠﺎﻝ ﻭ
ﺣﺮﺍﻡﻭ ﻓﺮﺍﺋﺾ
ﻭﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭﻭﺍﺟﺒﺎﺕ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
( ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻋﻠﻢ
ﺭﺍﮐﻪ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭ ﺣﺪﻳث ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺍﻡ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺎﺯ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﻋﻠﻢ ﻭﺩﺍﻧﺶ
ﺩﻳﻨﻰ ﺁﻭﺭﺩﻩﮐﻪﺑﺼﻮﺭﺕﺣﺮﺍﻡ
ﻭﺣﻠﺎﻝ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭﺍﻳﻦ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺣﻠﺎﻝ ﻭﺣﺮﺍﻡ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭالّا
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍﻡ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪﮐﺎﺭ
ﺳﺎﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭ ﺣﺮﺍﻡ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﮐﺎﺭ
ﺳﺎﺯ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ)ﺗﺎ ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺁﻣﻨﻴﻦ ( ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﺍﺯ ﺗﺮس
ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ) ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻌﺪﻥ ﻭ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺁﻥ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ( ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺷﻚ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
( ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮلاﻳﺘﻰ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺭﻓﺖﺑﻌﺪ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺎﻯ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ) ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻧﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭ ﺣﺮﺍﻡ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ ( ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻣﺎﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﺎ
ﻳﻘﻴﻥﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
) ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪﮐﻪ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.( ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻭ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻣﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ) ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭ ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ (ﻳﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ) ﺍﺯ ﺃﻫﻞ
ﻣﻴﺮﺍث ﻋﻠﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﺍﻭ ﺁﺩﻡﺗﺎ
ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻨﺘﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ(ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺷﺠﺮﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭلاﻳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺍﻯ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪﻩﻭ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﺘﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺭثاﻥ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻭﺍﺭث
ﺑﺤﻖ ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻭﺍﺭث ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺩﻳﻨﻰ.ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ) ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺫﺭﻳّﻪ ﻣﺼﻄﻔﺎ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ(ﺍﺟﺘﺒﺎﻯ)ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺬﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ(ﺍﺭﺗﻀﺎﻯ)ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﺿﻰ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺗﻀﻴﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ(ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ)ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ
ﻭﻣﻮﺭﺩ (ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
و بدای ) ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ الّا ﺑﻘﻴﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺼﻄﻔﻮﻳﺎن
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻮﺭﺩ (ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ)
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺧﻴﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.(ﺫﺭﻳّﻪ)ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞﺍﻭلاﺩ
الهی
ﻤﺮﺑّﻴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺸﻤﺎ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
( ﺑﺄﻣثاﻝ ﺣﺴﻦ ﺑﺼﺮﻯ
ﺻﻮﻓﻰ ﻳﺎ ﻓﻘﻴﻪﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺁﻣﻴﺰ ﺑﺤﺴﻦ
ﺑﺼﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﺑﻰ ﻋﻠﺎﻗﮕﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﻮﻯ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺟﺎﺳﻮﺳﺎﻥ ﺧﻠﻔﺎﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻭ ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺳﺮﻭﮐﺎﺭﻯ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ) ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻣﻴﺮﺍث
ﺑﻤﺎ ﻣﻨﺘﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ( یعنی
ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮﻭ ﻧﻪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺍﻭ. ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻧﻔﺮ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﺪﻩﺑﻘﻴﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻧﺒﻮّﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻟﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺎ ﺧﻴﺮ ﻭﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻭﻣﻴﺮﺍث ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ) ﻭ ﻣﺎ ﺫﺭﻳّﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ ﻭﻧﻪ
ﺗﻮ ﻭ ﺍﻣثاﻝ ﺗﻮ
( ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﮐﻠﺎﻡ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺁﻣﻴﺰﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻓﻊ ﺧﻄﺮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺯ ﺣﺴﻦ ﺑﺼﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪﭼﻨﻴﻦ
ﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻑﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﮐﺸﺘﻪ ﻧﮕﺮﺩﻳﺪ.
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ مولا
ﻋﻠیّ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺍﻭ ﺑﻴﻚ ﮔﻮﺷﻪ
ﺩﻭﺭﺳﺘﻰ ﺩﺭ ﭘﻮﺷﺸﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪﺗﺎ ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻃﻐﻴﺎﻥ ﺑﺮ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﺑﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ ﻭﺧﻴﻠﻴﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ)
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻰ ﻧﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻧﻪ ﻧﻔﻌﻰ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺗﻮ (ﻋﺎﻣﻞ
عامل ﺟﻬﻞ ﺃﻫﻞ ﺑﺼﺮﻩ)
ﻫﺴﺘﻰ ( ﻳﺎ بالعکس
ﺃﻫﻞ ﺗﺒﺼّﺮ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ )ﻫﺮﭼﻪ ﮔﻔﺘﻢ
ﺍﺯ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻣﻦ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪﺍﺯ ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﻇﺎﻫﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ.ﻭ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ(ﺗﻔﻮﻳﺾ)ﺑﮕﻮﺋﻰﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻠﻖ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﻧﮑﺮﺩﻩ.
(ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺃﻣﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ) ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻘﻄﻪ ﺿﻌﻒ ﻭ ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﮐﻨﺪﻭﻟﻰ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﻈﻠﻢ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
(ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻨﺒﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﻟﻰ ﺣﺴﻦ ﺑﺼﺮﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﻮﻯ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻭ ﮔﻮﺵ ﻓﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ الّا ﺍﻣﺎﻡﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺭﺳﻤﻰ ﺻﺤﺒﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭ ﮔﻮﻳﺎﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻴﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﻤﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﮑﺎﻣﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺃﺻﻞ ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ ﺃﺻﻞ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺴﺒﺖﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺍﮔﺮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻪ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰﻭﻧﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻔﻮﻳﺾ ﺑﺨﻮﺩ.ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺟﻬﻞ ﺧﻮﺩ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﻧﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺟﺎﻫﻞ ﻧﻴﺰ
ﮔﻨﺎهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻴﺰ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﭼﻮﻥ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺍﺳﺖ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
(ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻦ ﺃﻣﺮﻳﻦ)ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ ﺟﺒﺮ ﻭ ﻧﻪﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
( ﻳﺎ ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺑﻮﻥ ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﺯﺍﺩ ﺗﺮ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
.)

حدیث
5551 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺴﺠّﺎﺩ ﺍﺳﺖ(ﺝ24ﺹ233ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﻴﮑی اﺯ
ﻗﻀﺎﺕ
ﮐﻮﻓﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی
ﺘﻮﺿﻴح
ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻮﺟﻌﻠﻨﺎ
ﺑﻴﻨﻬﻢ ﻭ ﺑﻴﻥ
اﻟﻘﺮﻯ اﻟتی
ﺒﺎﺭﮐﻨﺎ ﻓﻴﻬﺎ
ﻗُﺮﻯ ﻈﺎﻫﺮة
ﻭ ﻗﺪّﺭﻧﺎ
ﻓﻴﻬﺎ ﻴﺮﻭﺍ
ﻓﻴﻬﺎ ﻟﻴﺎلی
ﻮ ﺃﻳّﺎﻣﺎ
ﺁﻣﻨﻴﻦ ﻗﺎل
ﻠﻪ ﻣﺎ ﻳﻘﻮل
اﻟﻨﺎش ﻓﻴﻬﺎ
ﻗﺒﻠﮑم
ﺒﺎﻟﻌﺮﺍﻕ؟
ﻗﺎل ﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
ﺍﻧّﻬﺎ ﻣﮑّﻪ
ﻗﺎل ﻮ ﻫل
ﺮﺃﻳﺖ ﺍﻟﺴﺮق
فی ﻤﻮﺿﻊ ﺃﮐثر ﻣﻨﻪ
ﺑﻤﮑّﻪ؟ ﻗﺎل
ﻔﻤﺎ ﻫﻮ؟ ﻗﺎل
اﻧّﻤﺎ ﻋنی ﺒﻪ ﺍﻟﺮﺟﺎﻝ
ﻗﺎل ﻮ ﺃﻳﻥ
ﺬﻟک ﻔﻰ ﮐﺘﺎﺏ الله
؟ ﻗﺎﻝ ﻣﺎ
ﺗﺴمع اﻟی
ﻘﻮﻟﻪ عزّ ﻭ
ﺟﻞ ﻭﮐﺄﻳّﻥ
ﻤﻥ ﻘﺮیة ﻋﺘﺖ
ﻋﻥ ﺃﻣﺮ
ﺭﺑّﻬﺎ ﻭ ﺭﺳﻠﻪ
ﻭ ﻗﺎﻝ ﻭ ﺗﻠک
اﻟﻘﺮﻯ
ﺃﻫﻠﮑﻨﺎﻫﻢ ﻭ
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﺳﺄل
اﻟﻘﺮیة ﺍﻟتی
گنّا ﻓﻴﻬﺎ ﻭ
ﺍﻟﻌﻴﺮ ﺍﻟتی
ﺃﻗﺒﻠﻨﺎ
ﻓﻴﻬﺎ ﻓﻠﻴس
اﻟﻘﺮیة ﺃﻭ
ﺍﻟﺮﺟﺎل ﻮ
ﺍﻟﻌﻴﺮ؟ ﻗﺎل
ﻮ ﺗﻠﺎ ﺁﻳﺎﺕ
فی هذﺍ
ﺍﻟﻤﻌﻨﻰ ﻗﺎل
ﺠﻌﻠﺖ ﻓﺪﺍک
ﻔﻤﻥ هم ؟ ﻗﺎل ﻨﺤﻥ
هم ﻭ ﻗﻮﻟﻪ
ﺳﻴﺮﻭﺍ ﻓﻴﻬﺎ
ﻟﻴﺎلی ﻮ
ﺃﻳّﺎﻣﺎ ﺁﻣﻨﻴﻦ
ﻗﺎل ﺁﻣﻨﻴﻥ
ﻤﻥ اﻟﺰبغ
ﻄﻠﺎﻕ/۸ﮐﻬﻒ/59ﻳﻮﺳﻒ/۸
ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺑﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﻗﺮﺍﻯ ﺒﺎ
ﺑﺮﮐﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻗﺮﺍﻯ ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ ﮐﻪ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻫﺎﻯ
ﺴﻔﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺷﺒﻬﺎ ﻭ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺑﻄﻮﺭ
ﺁﻣﻨﻴﻦ (
ﺩﺭﺣﺎل اُﻭم ﻮ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺨﺎﻃﺮ) ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺤﺮﮐﺖ ﮐﻨﻨﺪ. (ﻧﻘﺎط
ﻈﺎﻫﺮ
ﺟﺎﺩﻩﻫﺎ ﻭ
ﺍﻳﺴﺘﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
اﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﻮ
ﻧﻴﺰ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﻇﺎﻫﺮ ﻭ
ﻣﺤﺴﻮس ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳل عباﺩﻯ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻘﺮﺍ
ﻳﺎ ﻗﺮه ﻫﺎﻯ
غیر ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻓﺎﻃمی ﻮ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻳﻥ ﺁﻳﻪ ﺭﺍ
ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﺟﺎﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺼﺤﺮﺍئی ﺴﻮﻯ
ﻤﮑّﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻗﺒل اﺯ
ﺑﻌثت ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺎﻩ
ﺣﺮﺍﻡ ﻃﺒق
ﻘﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
عدم ﺘﺠﺎﻭﺯ
ﻗﺒلی ﻘﺒﺎﺋل
عرﺏ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺪّس ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻌﺒﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺮﻫﻥ
و ضامن اﻳﻦ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﮔﺎﻩ
ﻫﻤﮕﺎﻥ قبایل
ﺸﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﻳک
ﺁﺗﺸﮑﺪﻩ ﻭ
ﻣﻌﺒﺪ ﺯﺭﺩﺷتی
ﻘﻮم ﻘﺮﻳﺶ
ﻗﺪﻳﻢ تا ظهور
محمد (ﺟُﺮﻫُﻢ
ﻳﺎ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ یا
سالکان قرّه
گیران) ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺒﺴﻮﻯ ﻴﻤﻦ ﻭ
ﺳﭙس ﺑﻤﮑّﻪ
ﻫﺠﺮﺕ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﻤﺮﻭﺭ
ﻧﻴﺰ زردشتی
ﻗﺸﺮﻯ ﺒﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺭﻭﺵ ﺣﻨﻴﻒ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮکی
گرﺩﻳﺪﻧﺪ)
ﺍﻣﺎم ﭙﺮﺳﻴﺪ
ﻣﺮﺩم عرﺍق ﭽﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ؟ (ﻣﺮﺩم
کوﻓﻪ ﻭﺑﺼﺮﻩ
ﮐﻪ ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻘﺎﺑل ﺪﻣﺸق
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺭﻳﮑﻪ ﺷﺎهی
ﻮ أﺭگ الهی
ﻮﻋﺮﺵ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻟﺬﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﺼﺮﻩ ﻭ ﮐﻮﻓﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺳﺮ ﺯﻣﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ (ﻋﺮﺍقﻴﺎ
ﺃﺭﺍﻙ)ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
عراق عجم و
عراق عرَبّ
ﻫﺴﺖ) ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺭﻩ ﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ؟
ﻗﺎﺿﻰ ﺃﻫل
کوﻓﻪ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ ﻣﺮﺩم ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ هماﻥ
ﻤﮑّﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم ﭙﺮﺳﻴﺪ
ﺁﻳﺎ ﺳﺮﻗﺘﻬﺎئی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﻣﮑّﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺟﺎئی ﺪﻳﮕﺮ
ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻯ؟ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻤﻌﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ثرﻭﺕ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺣﺠّﺎج ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺎﺿی گفت ﭘس
ﺑﭽﻪ ﻣﻌنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ؟
ﺍﻣﺎم ﻔﺮﻣﻮﺩ
ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺮﺟﺎل اﺳﺖ (ﺭﺟﺎﻝ
ﺟمع ﺮﺟل یا
ﻣﺮﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﻳﻌﻨﻰ (ﺭﺍﺟﻞ)
ﺭﻩﺭﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
پیاﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
که کاﻣل الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ ﺪﻭ
ﻣﺎﺷﻰ ﻭ
ﻣﺸﻴﻴﺎ ﺭﺍﻩ
ﺭﻭﺵ ﺧﺎﺹ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ (ﻣﺮﺩ)
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻭﻣﺮؤﺖ ﻭ ﻣﺮﻭّﺕ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ و
کمال الهی
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺭﺟﺎﻝ
ﻗﻮﺍﻣﻮﻥ ﺒﺮ
ﺯﻧﺎﻥ هستند
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
کاملان اﺯ
ﺯﻧﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺯﻧﺎﻥ
ﺒﻤﻌنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ که
ذِن هستند ﭼﻪ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺯﻥ ﻮ
ﻧﻴﺰآنرا
تفسیرَبّه ﮔﻮﺍهی
ﺰﻧﺎﻥ ﻨﺼﻒ
ﺍﺳﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺎﺿی اﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺪﻟﻴﻠﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﻔﺮﻣﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﻗﺮﻳﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺃﻣﺮ رَبّ ﻭ
ﺭﺳﻮلاﻥ ﺨﻮﺩ
ﺳﺮﮐشی
ﻨﻤﻮﺩند (ﭼﻪ
ﻗُﺮﺍ ﻭﺩﻫﺎﺕ
ﮐﻪ ﺑﺮﻋﻠﻴﻪ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺴﺘﻤﮕﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺭﻧﺪ ﻭ
ﭼﻪ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ولایت
سلوکی ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺮ
ﺭﺳﻮلاﻥ اﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺳﺮﮐشی کنند ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻋﻤل
ﻨﮑﻨﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺳﺖ ﮐم
ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﮐﻮﭼک ﺒﺸﻤﺎﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﻳﺎ
ﺣﻠق ﺁﻭﻳﺰﻯ
ﺪﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ (ﻗﺮﻳﻪ)
ﻳﻌنی هر ﺳﺎﻟک
ﻘﺮه ﮔﻴﺮ ﺍﺯ
ﺃﻣﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ رَبّ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ الهی
ﻮ ﺭﺳﻮلاﻥ
ارسال
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ لخلق
پس از شهود
عرش رحمان ﺑﺮﺍﻯ
هدایت ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل حسینی 313
گانه زنده در
هر زمان ﻮ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
حسنی ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭﻳﺎ غیر
ـشکار که
همیشه یکی برار
کاملان حسینی
دز جهان وجود
دارد آغاز تر
پیامبر ومولا
علیّ و ﻫﺮﻳک اﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟک
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺳﺮﮐشی کنند .
ﮐﻪ ﺣتی ﭙﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻰ
ﻣﺨﺎﻟفتی ﺒﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻗﺮﻯ ﺮﺍ
ﻫﻠﺎک ﻨﻤﻮﺩﻳﻢ
(ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺪﻫﺎﺕ
ﻣﺨﺮﻭﺑﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻠﮑﻪ قُرّه
ﮔﻴﺮﺍﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻮ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ
ﺒﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ)
ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺃﻫل ﻘﺮﻳﻪ
ﺑﭙﺮس ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺒﻮﺩﻳﻢ ﻭ
ﺍﺯ(ﻋﻴﺮ) ﻳﺎ
کاروانیان ﻮ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻴﺎﻥ
ﺒﺎ ﻣﺎ ﺑﭙﺮس (
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻴﻮﺳﻒ ﻭ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻧﺶ.
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻥ اﺯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ بپرس .ﻭ(ﻋﻴﺮ)
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻮ کاروان ﺴﺎلاﺭ
ﻳﺎ (ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ) الهی
ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﻴﻮﺳﻒ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﺳﺮﻗﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ(ﺯیغ
ﺒﺼﺮ) ﻭﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺗﻤﺮﮐﺰ
عبادی
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ
ﺁﻳﻪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷتی
ﺴﻠﻮکی ﺒﮑﻨﻴﻢ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻳﻌنی اﺯ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻘﺮﻳﻪ
ﻭ ﻋﻴﺮ و امیر
ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺒﭙﺮس.
(ﮐﻪ ﭼﻪ ﮐسی
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﻮﺩﻩ) ﻭ ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺁﻳﺎتی
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﺎﺿی گفت
ﻓﺪﺍﻳﺖ ﺷﻮﻡ (ﺯﻳﺮﺍ
( ﺃﻫل کوﻓﻪ)
ﻳﻌنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﻴﻌی ﭙﻴﺮﻭ ﻭلاﻳﺖ
مولا ﮐﻪ ﻗﺒﺮﺵ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﮐﻮﻓﻪ
ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ مولا
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ
ﺣﮑﻮﻣﺖ الهی
اﻭ بود ) ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﭽﻪ
ﮐﺴﺎنی هستند؟
ﺍﻣﺎم ﻔﺮﻣﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ (
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭ ﻧﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎل الهی
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺸﺒﻬﺎ ﻭ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺑﻄﻮﺭ
ﺁﻣﻨﻴﻥ ﺴﻔﺮ
ﮐﻨﻴﺪ. ﺁﻣﻨﻴﻦ
ﻳﻌنی اﺯ ﺯﻳﻎ (
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺑﺼﺮ
ﻭ ﺗﺒﺼّﺮ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟک ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ یعنی ترک
صلات و ارتباط
الهی ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺐ ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّل
عتباﺩﻯ ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی کامل
ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺰیغ
ﻮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ (ﺁﻣﻨﻴﻦ) ﺩﺭ
ﺣﺎل اُﻭم ﻮ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﻫﻤّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ.
ﻭ(ﺯﻳﻎ)
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ و
سرقت و فرار
ﭼﺸم ﻮیا در
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی مرَبّی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮐﺴﺮ ﻣﺤﺒّﺖ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻣﺪﺍم
ﺒﺎﻳﺪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﻭ
ﺩﻭﺭﻯ
اﺯﻗﺒﻠﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ ﻳﺎ
ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﮐﺸﺶ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺘﻤﺎم ﻮﻗﺖ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻴلی ﺰﻭﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻣﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭﻋﺼﻮﺭﻏﻴﺒﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ قُرّه
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳل
عباﺩﻯ اﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﻳﺎﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﮐﻪ هر ﺷﺨصی
ﺑﻨﻈﺮ ﺧﻮﺩ الهی
ﺒﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﻇﺎﻫﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻳﺎ
ﮐﻠﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺭﺩ.)

حدیث
5552 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺝ 24ﺹ 234ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻔﺴّﺮﻯ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﭼﻴﺴﺖ
؟ ( ﻣﻔﺴّﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﻭلاﻳﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻭ ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻫﻢ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺎﺯ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ نا
ﺪﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺮﺁﻥ ﺧﺎﺹ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﺭﻩ .ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮐﻪ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﻳﻦﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻭ ﺟﻌﻠﻨﺎ
ﺑﻴﻨﻬﻢ ﻭ ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻘُﺮﻯ
ﺍﻟّﺘﻰ ﺑﺎﺭﮐﻨﺎ
ﻓﻴﻬﺎﻗُﺮﻯ ﻇﺎﻫﺮﻩ
ﻭ ﻗﺪّﺭﻧﺎ ﻓﻴﻬﺎ
ﺍﻟﺴﻴﺮ
ﺳﻴﺮﻭﺍ ﻟﻴﺎﻟﻰ
ﻭ ﺃﻳّﺎﻣﺎ ﺁﻣﻨﻴﻦ
ﻗﺎﻝ ﻫﺬﻩ ﺑﻴﻦ ﻣﮑّﻪ
ﻭ ﻣﻨﻰﻓﻘﺎﻝ ﺃﺑﻮ
ﻋﺒﺪ الله ﺃﻳﮑﻮﻥ
ﻓﻰ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻤﻮﺿﻊ
ﺧﻮﻑ ﻭ ﻗﻄﻊ ؟ ﻗﺎﻝ
ﻧﻌﻢﻗﺎﻝ ﻓﻤﻮﺿﻊ
ﻳﻘﻮﻝ الله  آﻣِﻦﻳﮑﻮﻥ
ﻓﻴﻪ ﺧﻮﻑ ﻭ ﻗﻄﻊ
؟ ﻗﺎﻝ ﻓﻤﺎ ﻫﻮ؟
ﻗﺎﻝ ﺫﺍﻙ ﻧﺤﻦ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ ﻗﺪ ﺳﻤّﺎﮐﻢ
ﻧﺎﺳﺎﻭ ﺳﻤّﺎﻧﺎ
ﻗُﺮﻯ ﻗﺎﻝ ﺟﻌﻠﺖ
ﻓﺪﺍﻙﺃﻭﺟﺪﻧﻰ
ﻫﺬﺍ ﻓﻰ ﮐﺘﺎﺏ الله
ﺃﻥ ﺍﻟﻘﺮﻯ
ﺭﺟﺎﻝ ﻓﻘﺎﻝ ﺃﺑﻮ
ﻋﺒﺪ الله  ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡﺃﻟﻴس
الله  ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﻘﻮﻝ ﻭ ﺍﺳﺄﻝ
ﺍﻟﻘﺮﻳﻪ ﺍﻟّﺘﻰ
ﮐﻨّﺎ ﻓﻴﻬﺎﻭ ﺍﻟﻌﻴﺮ
ﺍﻟﺘﻰ ﺃﻗﺒﻠﻨﺎ
ﻓﻴﻬﺎ
ﻓﻠﻠﺠﺪﺭﺍﻥ ﻭ ﺍﻟﺤﻴﻄﺎﻥ
ﺍﻟﺴؤﺍﻝ ﺃﻡ ﻟﻠﻨﺎس؟
ﻭ ﻗﺎﻝ ﺗﻌﺎﻟﻰﻭ
ﺍﻥ ﻣﻦ ﻗﺮﻳﻪالّا
ﻭ ﻧﺤﻦ ﻣﻬﻠﮑﻮﻫﺎﻗﺒﻞ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
ﺃﻭ ﻣﻌﺬﺑﻮﻫﺎ ﻋﺬﺍﺑﺎ
ﺷﺪﻳﺪﺍ ﻓﻤﻦ ﺍﻟﻤﻌﺬّﺏ
ﺍﻟﺮﺟﺎﻝ ﺃﻡ ﺍﻟﺠﺪﺭﺍﻥ
ﻭﺍﻟﺤﻴﻄﺎﻥ ؟  ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ) ﻭ ﺑﻴﻦ
ﻗﺮﺍﺋﻰ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺮﮐﺖ ﻣﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ . (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺮﮐﺖ ﻭ
ﻓﺰﻭﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﭼﻮﻥقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.(قُرّه)ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻗﺮﻳﺶ ﺍﺳﺖﮐﻪ(ﺧﻮﺭّﻩﻭ
ﺧﻮﺭﻧﻖ)
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ (ﮐﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺭﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻇﺎﻫﺮ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺤﺴﻮس ﻭ ﻣﺠﺴّﻢ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺣﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻥﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋﻰ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ رؤیاﺋﻰ ﻭ ﺩﺭﺩﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﻇﺎﻫﺮﻯﻳﻌﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺎﺗﻘﺪﻳﺮ ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﭼﻪ
ﻣﺴﺎﻓﺎﺕ ﺭﺍ ﻣﻘﺮﺭ
ﮐﺮﺩﻳﻢﮐﻪ ﺷﺒﻬﺎ
ﻭﺭﻭﺯﻫﺎ ﺑﻄﻮﺭ
ﺁﻣﻨﻴﻦ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﻩ
ﺭﻭﻯ ﮐﻨﻨﺪ ( ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﺟﺎﺩﻩ
ﻫﺎﺑﺎ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻭﻣﻴﻞ
ﻫﺎﻯ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺷﻤﺎﺭ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺳﻔﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺎ
ﻗﺮّهﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭلاﻳﺖﭼﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﭼﻪ ﻏﻴﺮ ﻇﺎﻫﺮ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
رؤیائی ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﮐﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻗﺒﻮﻝ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺭﺍﻩ ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﻳﻘﻴﻦ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﺪ. ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﻳﻘﻴﻨﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ ﻭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺳﺪ
.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺎﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻣﺒﻌﻮث
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺁﻣﻨﻴﻦ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺍﻭﻡ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙﻭﻧﻪ ﺍﻣﻨﻴّﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ) ﺷﺨﺺ
ﻣﻔﺴّﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻴﻦ ﻣﮑّﻪ
ﻭﻣﻨﻰ ( ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺣﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ (ﺭﺍﻩ
ﻣﮑّﻪ)ﺭﺍﺑﻴﻦ ﻣﻨﻰ
ﻭ ﻣﮑّﻪ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥﺍﺯ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﻭﺭ ﺑﻘﺼﺪ ﻣﮑّﻪ
ﺑﺮﺍﻩ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻨﺪ.ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﻤﻴﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﻨﻰ
ﺗﺎ ﻣﮑّﻪ ﮐﻪ ﺃﻧﺪﻙ
ﺍﺳﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺮﻗﺖ
ﻭ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺠّﺎﺝ ﻭﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺖﺁﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺗﺮس ﻭ ﻗﻄﻊ
( ﺭﺍﻩ ﺯنی اﺯ ﻗﻄّﺎﻉ
ﺍﻟﻄﺮﻳﻖ ) ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ؟ ﺷﺨﺺ ﮔﻔﺖ
ﺁﺭﻯ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻓﺰﻭﺩﭘس
ﺟﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ
(ﮐﻪ ﺣﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺃﻫل ﺒﻴﺖﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻧﺎس (
مردم ناسیان
عهد الست خود
با خداوند ) ﻭ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﻗﺮﻯ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.( ﺷﻤﺎ
ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍُﻧس
ﮔﺮﻓﺘﮕﺎﻥ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻭﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ(ﻣﺎ)
ﻗُﺮﺍ ﻳﺎ قُرّه
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﻤﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺎ ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﻭﻋﮑس ﻭ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺟﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﻰ
قُرّه ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.ﻣﺎ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ(ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻟﻬﻰ)ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺍﻭلاﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪﮐﻪ ﺯﻥ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ) ﺁﻥ
ﺷﺨﺺ ﺳﭙس ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺍﺯ
ﺃﻫﻞ ﻗﺮﻳﻪ ﺑﭙﺮﺵ
ﮐﻪﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻳﻢ.
ﻭ ﺍﺯ (ﻋﻴﺮ) ﻳﺎ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺳﺎﺭﺑﺎﻥ ها
ﺑﭙﺮﺵﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻳﻢ ( ﺍﺯ ﻫﻢ ﺳﻔﺮﺍﻥ
ﻣﺎ ﺑﭙﺮﺵﻭ ﺍﺯ قُرّه
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎ ﻭﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺎ ﺑﭙﺮﺵ.ﮐﻪ(ﻋﻴﺮ)ﺳﺎﺭﺑﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻋﻴﺎﺭ
ﻭ ﻧﺎﺏ ﺑﻮﺩﻥﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﻠﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭﻭﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻳﻮﺳﻒ
ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺍﺯ ﺳﺮﻗﺖ ﭘﻴﻤﺎﻧﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺑﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﻭﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ؟( ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﻀﺮّﻉ
ﺁﻣﻴﺰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
) ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ ( ﮐﻪ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻡ ﺟﺎﻫﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺟﺎﻯ ﺳؤﺍﻝ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ)ﻭﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﭼﻘﺪﺭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻗﺮﻳﻪ
ﻫﺎﮐﻪ ﻣﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻫﻠﺎﻙ ﮐﺮﺩﻳﻢ
ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ.
ﻭ ﻳﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻋﺬﺍﺏ
ﺷﺪﻳﺪ ﮐﺮﺩﻳﻢ( ﻗﺮﻳﻪ
ﻫﺎﻳﺎ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺪﻳﻢﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻠﺎﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﮑﻠﻰ ﻗﺎﻟﺐ
ﺗﻬﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺭﻓﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﮐﻪ
ﻗﻴﺎﻡ ﻗﻴﺎﻣﺖﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﺮﻙ ﺳﻮﻙ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺷﺪﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻭ ﻳﺮﻭﺳﻬﺎﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎلا ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﮐﻤﺎﻝ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﻳﺶ ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺍﻳﻨﺎﻥ
ﮐﺪﺍﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺬﺍﺏ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ؟ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻭﺩﻳﻮﺍﺭ
( ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙﻭ ﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﻋﺬﺍﺏ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻋﺬﺍﺏ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﻍ ﻭ ﻳﺎ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺧﻨﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﻋﺬﺍﺏ ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﮔﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﺬﺍﺏ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﻧﮑﺮﺍﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺠﺮﻡ ﺷﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
.

حدیث 5553- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ235 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺟﻠﺴﻪ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺑﺎ ﺣﺴﻦ ﺑﺼﺮﻯ ﻋﺎﺭﻑ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻳﺎ ﺃﺧﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﺼﺮﻩﺑﻠﻐﻨﻰ
ﺃﻧّﻚ ﻓﺴّﺮﺕ ﺁﻳﻪ
ﻣﻦ ﮐﺘﺎﺏ الله  ﻋﻠﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎ ﺍﻧﺰﻟﺖ
ﻓﺎﻥ ﮐﻨﺖ ﻓﻌﻠﺖ
ﻓﻘﺪ ﻫﻠﮑﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﻬﻠﮑﺖ
ﻗﺎﻝ ﻭ ﻣﺎﻫﻰ ﺟﻌﻠﺖ
ﻓﺪﺍﻙ ؟ ﻗﺎﻝ
ﻗﻮﻝ الله  عزّﻭﺟﻞﻭ
ﺟﻌﻠﻨﺎ ﺑﻴﻨﻬﻢﻭ
ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻘﺮﻯ ﺍﻟّﺘﻰ
ﺑﺎﺭﮐﻨﺎ ﻓﻴﻬﺎ
ﻗﺮﻯﻈﺎﻫﺮﻩ ﻭ ﻗﺪﺭﻧﺎ
ﻓﻴﻬﺎ ﺍﻟﺴﻴﺮﺳﻴﺮﻭﺍ
ﻓﻴﻬﺎ ﻟﻴﺎﻟﻰ ﻭ
ﺃﻳّﺎﻣﺎ ﺁﻣﻨﻴﻦﻭﻳﺤﻚ
ﮐﻴﻒ ﻳﺠﻌﻞ الله
ﻟﻘﻮﻡ ﺃﻣﺎﻧﺎﻭ
ﻣﺘﺎﻋﻬﻢ ﻳﺴﺮﻕ
ﺑﻤﮑّﻪ ﻭ ﺍﻟﻤﺪﻳﻨﻪ
ﻭ ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ ؟ ﻭ ﺭﺑّﻤﺎ
ﺍﺧﺬ ﻋﺒﺪ ﺃﻭ ﻗﺘﻞ
ﻭ ﻓﺎﺗﺖ ﻧﻔﺴﻪ ثم
ّ ﻣﮑث ﻣﻠﻴّﺎ
ثمّ ﺃﻭﻣﺄ ﺑﻴﺪﻩ
ﺍﻟﻰ ﺻﺪﺭﻩﻭ ﻗﺎﻝ
ﻧﺤﻦ ﺍﻟﻘﺮﻯ ﺍﻟّﺘﻰ
ﺑﺎﺭﻙ الله  ﻓﻴﻬﺎ ﻗﺎﻝ
ﺟﻌﻠﺖ ﻓﺪﺍﻙﺃﻭﺟﺪﻧﻰ
ﻫﺬﺍ ﻓﻰ ﮐﺘﺎﺏ الله
ﺍﻥّ ﺍﻟﻘﺮﻯ ﺭﺟﺎﻝ
؟ ﻗﺎﻝ ﻧﻌﻢﻗﻮﻝ
الله  عزّ
ﻭﺟﻞ ﻭﮐﺄﻳّﻦ ﻣﻦ
ﻗﺮیة ﻋﺘﺖ ﻋﻦ ﺃﻣﺮ
ﺭﺑّﻬﺎ ﻭ ﺭﺳﻠﻪﻓﺤﺎﺳﺒﻨﺎﻫﺎ
ﺣﺴﺎﺑﺎ ﺷﺪﻳﺪﺍﻭ
ﻋﺬﺑﻨﺎﻫﺎ ﻋﺬﺍﺑﺎ
ﻧﮑﺮﺍﻓﻤﻦ ﺍﻟﻌﺎﺗﻰ
ﻋﻠﻰ الله  عزّ ﻭﺟﻞ
ﺍﻟﺤﻴﻄﺎﻥ ﻭﺍﻟﺒﻴﻮﺕﺃﻡ
ﺍﻟﺮﺟﺎﻝ ؟ ﻓﻘﺎﻝ
ﺍﻟﺮﺟﺎﻝثمّ ﻗﺎﻝ
ﺟﻌﻠﺖ ﻓﺪﺍﻙ ﺯﺩﻧﻰ
ﻗﺎﻝ ﻗﻮﻟﻪ عزّ
ﻭﺟلّ ﻓﻰ ﺳﻮﺭﻩ
ﻳﻮﺳﻒ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡﻭ
ﺍﺳﺄل أﻟﻘﺮﻳﻪ
ﺍﻟّﺘﻰ ﮐﻨّﺎ ﻓﻴﻬﺎﻭ
ﺍﻟﻌﻴﺮ ﺍﻟّﻨﻰ
ﺃﻗﺒﻠﻨﺎ ﻓﻴﻬﺎﻟﻤﻦ
ﺃﻣﺮﻭﻩ ﺃﻥ ﻳﺴﺄﻝ
؟ ﺍﻟﻘﺮﻳﻪ ﻭ ﺍﻟﻌﻴﺮ
ﺃﻡ ﺍﻟﺮﺟﺎﻝ ؟ ﻓﻘﺎﻝ
ﺟﻌﺎﻟﺖ ﻓﺪﺍﻙ ﻓﺄﺧﺒﺮﻧﻰ
ﻋﻦ ﺍﻟﻘﺮﻯ ﺍﻟﻈﺎﻫﺮﻩ
ﻗﺎﻝ ﻫم
ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻟﻌﻠﻤاء
ﻣﻨﻬﻢ  ﺃﻯ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺃﻫﻞ ﺑﺼﺮﻩ
(ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎﻡﺣﺴﻦ
ﺑﺼﺮﻯ ﺭﺍ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﺯ ﺣﺴﻦ ﺑﺼﺮﻯ ﺑﺪﮔﻮﺋﻰ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻫﻢ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﮑﺸﻨﺪ.ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﺪ ﻳﺎ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ ﺑﺎ ﺍﻭﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺮﺩﻩﺍﻯﮐﻪ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻠﺎﻙ
ﻧﻤﻮﺩﻩﻭﻫﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻫﻠﺎﻙ ﻭﻣﺴﺘﻬﻠﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻰ. ( ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻩ ﻭ
ﻮﺧﺖ ﻟﺬﺕ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺑﻘﻴﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﻚ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎﻭ ﺑﻴﻦ
ﻗﺮﺍﻯ ﺑﺮﮐﺖ ﻳﺎﻓﺘﻪﻗﺮﺍﻯ
ﻇﺎﻫﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻳﻢ ﮐﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻗﺪﺭ ﻭ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ
ﺗﺎ ﺷﺒﻬﺎ ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺎ ﺍﻣﻨﻴّﺖ(
ﻭ ﺍﻭﻡ) ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺳﻔﺮ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺁﻳﺎ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺑﻴﻦ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻭﻣﮑّﻪﺳﺮﻗﺖ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻯ؟
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﻣﻨﻴّﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺴﺮﻗﺖ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺒﺮﺩﮔﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﻭ
ﻳﺎ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ؟(
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﮕﻔﺘﻪﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻘﻄﻪ ﺭﺍ ﺃﻣﻦ
ﮐﺮﺩﻩ ) ﺍﻣﺎﻡ ﭘس
ﺍﺯ ﺳﮑﻮﺗﻰ ﮔﻔﺖﺍﻳﻦ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﻗﺮﺍﻯ
ﺑﺮﮐﺖ ﻳﺎﻓﺘﻪﻭ
ﺑﺮﮐﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ
( ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﭼﻘﺪﺭ
ﺍﺯ ﻗﺮﻳﻪ ﻫﺎﮐﻪ
ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺭﺳﻮلاﻥ
ﺑﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺣﺴﺎﺏ
ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺳﺨﺘﻰ
ﮐﺮﺩﻳﻢﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺷﺪﻳﺪﻯ ﺩﺍﺩﻳﻢ.(
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﻭلاﻳﺖ ﻋﻠﻰّﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺸﺪﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖﮐﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻳﺎ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻧﺪ.ﮐﻪ ﻋﺬﺍﺏ
ﻧﮑﻴﺮ ﻭ ﺳﺨﺖ ﻭﺯﺷﺘﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ) ﭘس ﺍﻳﻦ
ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
(ﻋﺘﻮّ و عاتی )ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻭ ﮔﺮﺩﻥ
ﮐﺸﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ؟ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ؟ﺁﻳﺎ
ﺩﺭ ﻭﺩﻳﻮﺍﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﻣﺮﺩﻡ؟(
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﺟﺎﻝ ﻣﺮﺩ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﻭﺭﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍﺟﻞﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﺮﭘﻴﭽﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ) ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺳﻮﺭﻩ ﻳﻮﺳﻒ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﻫﻞ ﻗﺮﻳﻪ ﺑﭙﺮس
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻳﻢﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﻴﺎﻥﻤﺎ
ﻳﺎ ﻋﻴﺮ ﻭ ﺳﺎﺭﺑﺎﻥ
ﺑﭙﺮس ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻳﻢ ( ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻢ ﺳﻔﺮ
ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪ (ﻋﻴﺮ) ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ
)ﺑﺮﺍﻯ ﺳؤﺍﻝ ﺍﺯ
ﻗﺮﻳﻪ ﻭ ﻋﻴﺮ ﭼﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﺎ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺭﺟﺎﻝ؟ﺍﻣﺎ ﻗﺮﺍﻯ
ﻇﺎﻫﺮﻩ ( ﻣﺤﺴﻮس
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ.( ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻌﺎﻉ ﺃﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ.ﻭ ﻧﻪ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺗﺸﻴّﻊﻭﺩﺷﻤﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ.ﻭ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺩﺭس ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻫﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﻟﻌﻨﺖ ﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ ﺁﮔﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻل ﺒﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﮐﻪ
قُرّه ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﻭ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻌﻠّﻖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺨﻄﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ(ﻣﻠﺄ)ﻳﺎ ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺑﻠﻴﺴﻰﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺷﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺟﺰ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﺮﺩﻡ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮ ﮔﺮﺩﻩ
ﻣﺮﺩﻡ ﺳﻮﺍﺭﻯ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪﻭﻣﻨّﺘﻰ
ﻫﻢ ﺑﺮ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭمولاﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﻨﻨﺪﺍﻳﻨﺎﻥ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺁﻧﻬﺎﺯﺷﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ .)

حدیث 5554 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24 ﺹ 237 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﻴﻚ ﻓﻘﻴﻪ ﺃﻫﻞ
ﺑﺼﺮﻩ ﻓﺮﻣﻮﺩ:  ﻳﺎ
ﻗﺘﺎﺩﻩﺃﻧﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﺼﺮﻩ ؟
ﻓﻘﺎﻝ ﻫﮑﺬﺍ ﻳﺰﻋﻤﻮﻥﻓﻘﺎﻝ
ﺃﺑﻮ ﺟﻌﻔﺮ ﺑﻠﻐﻨﻰ
ﺃﻧّﻚ ﺗﻔﺴّﺮ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥﻗﺎﻝ
ﻟﻪ ﻗﺘﺎﺩﻩ ﻧﻌﻢﻓﻘﺎﻝ
ﺃﺑﻮ ﺟﻌﻔﺮﺑﻌﻠﻢ
ﺗﻔﺴّﺮﻩ ﺃﻡ ﺑﺠﻬﻞ
؟ ﻗﺎﻝ لا ﺑﻌﻠﻢﻓﻘﺎﻝ
ﻟﻪ ﺃﺑﻮ ﺟﻌﻔﺮ
ﻓﺎﻥ ﮐﻨﺖ ﺗﻔﺴّﺮﻩ
ﺑﻌﻠﻢ ﻓﺄﻧﺖ ﺃﻧﺖﻭ
ﺃﻧﺎ
ﺃﺳﺄﻟﻚﻗﺎﻝ ﻗﺘﺎﺩﻩ
ﺳﻞ ﻗﺎﻝ ﺃﺧﺒﺮﻧﻰ
ﻋﻦ ﻗﻮﻝ الله  عزّ ﻭﺟﻞ
ﻓﻰ ﺳَﺒﺄ ﻭ ﻗﺪﺭﻧﺎ
ﻓﻴﻬﺎ
ﺍﻟﺴﻴﺮﺳﻴﺮﻭﺍ
ﻓﻴﻬﺎ ﻟﻴﺎﻟﻰ ﻭ
ﺃﻳّﺎﻣﺎ ﺁﻣﻨﻴﻦﻓﻘﺎﻝ
ﻗﺘﺎﺩﻩ ﺫﻟﻚ ﻣﻦ
ﺧﺮﺝ ﻣﻦ ﺑﻴﺘﻪ
ﺑﺰﺍﺩ ﻭ ﺭﺍﺣﻠﻪ
ﻭ ﮐﺮاء ﺣﻠﺎﻝﻳﺮﻳﺪ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺒﻴﺖﮐﺎﻥ
ﺁﻣﻨﺎ ﺣﺘّﻰ ﻳﺮﺟﻊ
ﺍﻟﻰ ﺃﻫﻠﻪ
ﻓﻘﺎﻝ ﺃﺑﻮ ﺟﻌﻔﺮ
ﻧﺸﺪﺗﻚ الله  ﻳﺎ ﻗﺘﺎﺩﻩﻫﻞ
ﺗﻌﻠﻢ ﺃﻧّﻪ ﻗﺪﺭ
ﻳﺨﺮﺝ ﺍﻟﺮﺟﻞ ﻣﻦ
ﺑﻴﺘﻪ ﺑﺰﺍﺩ ﻭ ﺭﺍﺗﺤﻠﻪ
ﻭ ﮐﺮﺍٴ ﺣﻠﺎﻝﻳﺮﻳﺪ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺒﻴﺖﻓﻴﻘﻄﻊ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﻄﺮﻳﻖ
ﻓﺘﺬﻫﺐ
ﻧﻔﻘﺘﻪﻭ ﻳﻀرَبّ
ﻣﻊ ﺫﻟﻚ ﺿﺮبة ﻪ
ﻓﻴﻬﺎ ﺍﺟﺘﻴﺎﺣﻪ؟
ﻗﺎﻝ ﻗﺘﺎﺩﻩﺍﻟﻠّﻬﻢ
ﻧﻌﻢﻓﻘﺎﻝ ﺃﺑﻮ
ﺟﻌﻔﺮ ﻭﻳﺤﻚ ﻳﺎ
ﻗﺘﺎﺩﻩﺍﻥ ﮐﻨﺖ
ﺍﻧّﻤﺎ ﻓﺴّﺮﺕ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻣﻦ ﺗﻠﻘﺎٴ
ﻧﻔﺴﻚﻓﻘﺪ ﻫﻠﮑﺖ
ﻭ ﺃﻫﻠﮑﺖ ﻭ ﺍﻥ ﮐﻨﺖ
ﻗﺪ ﺃﺧﺬﺗﻪ ﻣﻦ ﺍﻟﺮﺟﺎﻝ
ﻓﻘﺪ ﻫﻠﮑﺖ ﻭ ﺃﻫﻠﮑﺖ
ﻭﻳﺤﻚ ﻳﺎ
ﻗﺘﺎﺩﻩ ﺫﻟﻚ ﻣﻦ
ﺧﺮﺝ ﻣﻦ ﺑﻴﺘﻪ ﺑﺰﺍﺩ
ﻭ ﺭﺍﺣﻠﻪ ﻭ ﮐﺮﺍٴ
ﺣﻠﺎﻝﻳﺮﻭﻡ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﺒﻴﺖ
ﻋﺎﺭﻓﺎ ﺑﺤﻘّﻨﺎ
ﻳﻬﻮﺍﻧﺎ ﻗﻠﺒﻪﮐﻤﺎ
ﻗﺎﻝ الله  عزّ ﻭﺟﻞ
ﻓﺎﺟﻌﻞ ﺃﻓﺌﺪﻩ
ﻣﻦ ﺍﻟﻨﺎس ﺗﻬﻮﻯ
ﺍﻟﻴﻬﻢﻭ ﻟﻢ ﻳﻌﻦ
ﺍﻟﺒﻴﺖﻓﻴﻘﻮﻝﺍﻟﻴﻪﻓﻨﺤﻦ
ﻭ الله  ﺩﻋﻮة
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢﺍﻟّﺘﻰ
ﻣﻦ ﻫﻮ ﺃﻧﺎ ﻗﻠﺒﻪ
ﻗﺒﻠﺖ ﺣﺠّﺘﻪﻭ
الّا ﻓﻠﺎﻳﺎ ﻗﺘﺎﺩﻩﻓﺎﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﮐﺬﻟﻚﮐﺎﻥ
ﺁﻣﻨﺎ ﻣﻦ
ﻋﺬﺍﺏ ﺟﻬﻨّﻢ ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﻘﻴﺎﻣﻪﻗﺎﻝ
ﻗﺘﺎﺩﻩلا ﺟﺮﻡ
ﻭ الله ﻭ لا ﻓﺴّﺮﺗﻬﺎ
الّا
ﻫﮑﺬﺍﻓﻘﺎﻝ ﺃﺑﻮجعفر
ﻭﻳﺤﻚ ﻳﺎ ﻗﺘﺎﺩﻩﺍﻧّﻤﺎ
ﻳﻌﺮﻑ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥﻣﻦ
ﺧﻮﻃﺐ ﺑﻪ  ﺃﻯ ﻓﻠﺎﻥ
ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻡ ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﻰ؟
ﺁﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻠﻢ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺩﺍﺭﻯ ﻳﺎﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺟﻬﻞ ؟ ( ﻋﻠﻢ ﻭ ﻭﺩﺍﻧﺶ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﺎﺯ ﺟﻬﻞ
ﻧﺴﺒﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻳﺎ
ﻋﻠﻢﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﻧﺪ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ)
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻋﻠﻢ
ﻫﻢ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﻨﻰﺗﻮ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻮﺩﺕ ﻫﺴﺘﻰ
( ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻯﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ) ﺑﻤﻦ
ﺑﮕﻮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻴﺴﺖ؟ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻭ ﻣﺎ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﺳﻴﺮ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻳﻢﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﺒﻬﺎ
ﻭﺭﻭﺯﻫﺎﺑﺎ ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﺳﻔﺮ ﮐﻨﻴﺪ ( ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺟﺎﺩﻩ ﻫﺎﮐﻪ
ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎ
ﺧﺎﻃﺮ ﺟﻤﻌﻰ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺴﻴﺮ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻧﻘﺎﻃﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺪﺯﺩﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺳﻔﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ قُرّه ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ(ﺁﻣﻨﻴﻦ)ﺩﺭ
ﺍﻣﻨﻴﺖ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ) ﻗﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺯﺍﺩ
ﻭﺭﺍﺣﻠﻪ ﻭ ﺧﺮﺟﻰ
ﺣﻠﺎﻝﻗﺼﺪ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ(
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺍﺯ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥﺟﺰ
ﺳﻔﺮ ﺑﮑﻌﺒﻪ ﺳﻔﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﺍﻩ ﻧﻴﺰﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﺮ ﺧﻄﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺖ ) ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺑﮕﻮﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺳﺮﺍﻍ
ﺩﺍﺭﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ
ﺍﺵ ﺑﺎ ﺯﺍﺩ ﻭﺭﺍﺣﻠﻪ
ﻭ ﭘﻮﻝ ﺣﻠﺎﻝ ﺑﻤﮑﻪ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﻭ ﺳﺮﻗﺖ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ؟ﻭ
ﺿﺮﺑﻪ ﻣﻬﻠﻚ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ؟
ﻗﺘﺎﺩﻩ ﮔﻔﺖ ﺑﺨﺪﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ) ﭘس
ﺗﻮ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ.ﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﻫﻠﺎﻙ
ﺷﺪﻯﻭ ﻫﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺮﺍ
ﻫﻠﺎﻙ ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ.ﻭلی
هرﮐس ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺯﺍﺩ ﻭ ﺭﺍﺣﻠﻪ
ﻭ ﭘﻮﻝ ﺣﻠﺎﻝ ﻗﺼﺪ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺣﻖ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪﻭ ﺑﺎ
ﻗﻠﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﻮﻯ ﻣﺎ ﻋﺸﻖ ﻣﻴﻮﺭﺯﺩ
( ﻳﻌﻨﻰ ﮐﻌﺒﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖﻭ ﺣﺞ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻣﺎﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮐﺎﺭ
ﻭ ﺳﻔﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺸﻖ ﺑﺨﺪﺍ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺳﺮﻗﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﻭﻟﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮑﺸﺎﻥ ( ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ.ﻭ ﺫﺭﻳّﻪ
ﮐﻪ ﺍﻭلاﺩ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺷﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ) ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﮑّﻪ
ﻭ ﮐﻌﺒﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭخدﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ ( ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ) ﻭﺩﻋﻮﺕ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭﺩﻋﺎﻯ
ﺍﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺩﻟﺶ
ﻫﻮﺍﻯ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖﻭ
ﺑﻤﺎ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﺞ ﻭ ﺣﺠّﺖ
ﺍﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺣﺞ ﺧﺪﺍ ﻋﻤﻠﺎ ﺣﺠّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺣﺠّﺖ
ﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﺞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺎﺳﺖ.
ﻭﻗﺒﻮﻝ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺣﺞ ﻗﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ ) ﻭ الّا
ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺃﻯ
ﻗﺘﺎﺩﻩﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺯ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻌﺬﺍﺏ
ﺟﻬﻨﻢ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺧﺮﺍﻥ ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺍﻣﻨﻴﺖ ﺍﺯ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻗﺘﺎﺩﻩ ﮔﻔﺖلا
ﺟﺮﻡ ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺟﺰ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ.( ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﻣﻰﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻔﺴّﺮﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺑﺎﺷﺪﻭﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﻭلاﻳﺖ ﺑﮑﺸﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺖﮐﺴﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﺧﻄﺎﺏ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.( ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ﺧﻄﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﺮﻑ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻄﺎﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺩﺭ(ﻧﺰلة ﺍﺧﺮﻯ)ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ.ﭘس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﭼﻨﺎﻥ ﻫﻴﺠﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻢﮐﻪ ﻣﻴﮕﻔﺘﻢ
ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺁﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺮﺡ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺮﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮﮐس ﻗﺒﻠﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﻳﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻗﺮﺁﻥﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.

حدیث
5555 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺪﻫم
ﻨﻘی اﺳﺖ(ﺝ24ﺹ239ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﺤﺒﻮس
ﻣﺘﻮﮐل
ﺨﻠﻴﻔﻪ ﻋﺒّﺎسی
ﺒﻮﺩ. ﻭ ﺭﺍﻭﻯ
ﺒﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻣﺎم ﺮﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎقی
ﺪﺭﮐﺎج
ﺨﻠﻴﻔﻪ ﺭﻭﻯ ﺤﺼﻴﺮﻯ
ﻨﺸﺴﺘﻪ ﻭ
ﮔﻮﺩﺍﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﻘﺒﺮ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﺵ
ﺑﻮﺩ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﮔﻮﺩﺍل
ﻘﺒﺮ مانندی
ﺍﻳّﺎم ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺎ ﻣﺪﺍم
ﺒﻴﺎﺩ ﻣﺮگ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮ
ﺃﺭﻳﮑﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﻤﻴﻨﺸﻴﻨند .
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺯﺍﺭ ﺍﻣﺎم
ﺪﺭ ﻣﺤﺒس ﺍﻭ
ﺍﻳﻥ ﻘﺒﺮ ﻭ
ﮔﻮﺩﺍل ﺤﻔﺮ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺗﺎ
ﺗﺴﻠﻴم
ﺰﻧﺪﺍﻥ ﺒﺎﻧﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺷﻮﺩ.ﺳﭙس
ﺭﺍﻭﻯ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻳﻥ گفته
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﺎ
ﺗﻌﺎﺩﻭﺍ
ﺍﻟﺄﻳّﺎﻡ
ﻓﺘﻌﺎﺩﻭﮐم ﺑﺎ ﺍﻳّﺎم ﻮ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺪﺷﻤنی ﻨﮑﻨﻴﺪ
( ﻳﺎ ﺷﻤﺎﺭﺵ
ﻧﮑﻨﻴﺪ ﻭﻳﺎ
ﺁﻧﻬﺎ را ﺗﻠﻒ
ﻧﮑﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳّﺎم ﺒﺎ
ﺷﻤﺎ ﺩﺷﻤنی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ (
ﺯﻣﺎﻧﻪ ﻧﻴﺰ
ﺳﺨﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺸﻴﻤﺎنی ﺒﻌﺪﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. (ﺍﻳﺎﻡ)
ﺟنع ﻴﻮم ﻴﺎ
ﺭﻭﺯ ﻫﻤﺎﻥ هر
ﺭﻭﺯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻳک ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ. ﮐﻪ (ﺍﻳﺎم الله)
ﺑﺮﺍﻯ (ﺍﺳﻤاء الله)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺷﺐ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺗّﻔﺎق
ﻤﻴﺎﻓﺘﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. (ﻳﻮﻡ)
ﻋﺮبی هماﻥ (ﺍﻭﻡ)
ﻫﻨﺪﻯ ﻮ (ﻫﻮﻡ)
ﺍﻳﺮﺍنی
ﺰﺭﺩﺷتی اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺰﻧﺪﮔی ﻨﻴﺰ
ﺭﻭﺯ ﻧﺎم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
هنوﺯ ﺷﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﺃﻧﻮﺍﺭ الهی
ﺒﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟک ﻮﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺻل ﺪﺭ ﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺒﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ هفت
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﻨﺎم ﭙﻨچ ﺘﻥ
ﺁﻟﻌﺒﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒلی ﻨﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ (ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ)
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﺣﺴﻴمی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
(ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ولایت دوم نوح
) ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴنی
ﻮ ﻧﻮﺭ ﺣﺴنی
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
و دارند .ﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺤﺴﻴﻥ
ﻮ ﺣﺴﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ (ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺴﻢ)
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃﻤﻰ (ﺷﻴﻮﺍ) نیز
میرسیده و
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﺍ
ﮐﺎﺷﻒ ﺁﻥ ﺒﻮﺩ.
ﻭﺗﻤﺎمی
اﺩﻳﺎﻥ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴلی از
آﺯر ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺁﺧﺮ
ﺩﺍﺧﻞ ﺗﺎ
ﻣﺴﻴح ﺨﺎﺭچ
ﺒﺎ ﭼﻬﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴنی
ﻮ ﺣﺴﻨﻰ
ﻭﻓﺎﻃمی ﻴﺎ
ﻣﺮﻳﻢ ﻭ نیز
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
إلی یا ایلیا
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﺑﺎ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎنی
ﻤﺴﻴح ﺒﻮﺩ.
ﻭﻋﻴسی ﻤﺴﻴﺢ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
نور مصطفوی
وﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋم
ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ایلی گردید.
ﻭلی ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺎ
ﮐﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ مجسّم ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
گرﺩﻳﺪ. ﻭﻫﻔت
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﻳک ﺮﻭﺡ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺘﮑﻤﻴل گﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ همان
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻗﺮﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩ.
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﺭﻭﺯ
ﺍﻭا ﺰﻣﻴﻥ ﺮﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ﻭﭼﻬﺎﺭ
ﺮﻭﺯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ. ﻭ ﺭﻭﺯ
ﻫﻔﺘم ﺒﺮﻋﺮﺵ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺴﺖ.
ﻭﺍﻳﻨک ﻴک
ﻮﺍﺻل ﻤﺤﻤﺪﻯ کاﻣﻞ
ﺑﺎﻳﻥ هفت
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺑﺎ ﭘﻨج
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
هفته ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﺳﺎس ﺍﻳﻥ
هفت ﺷﻬﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪ. ﮐﻪ (ﺷﻨﺒﻪ)
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ (ﺳﺒﺖ
ﻭ سباﺕ)
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻳﺎ (ﺳﺒﺎﺕ
ﻭ
ﮔﻮﺷﻪﮔﻴﺮﻯﺳﺎﻟک)
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺭﻏﺮﺑﺖ ﻭ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﻭلاﻳﺖ
ﺳﻴﺎسی ﺨﻠﻔﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻤﺨﺘﻠﻔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻴﻥ ﺤﺪﻳث
ﮐﻪ ﺫﮐﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم علیّ
ﻨقی ﭽﻨﻴﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ: ﻨﻌﻢ
ﺍﻟﺄﻳّﺎم ﻨﺤﻦ
ﻣﺎ ﻗﺎﻣﺖ
ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻓﺎﻟﺴﺒﺖ ﺍﺳم
ﺮﺳﻮل الله ﻭ
ﺍﻟﺄﺣﺪ ﮐﻨﺎیة
ﻋﻥ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻭ الّاثنین  اﻟﺤﺴﻥ
ﻮ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻭ ﺍﻟثلاثاء
علیّ ﺑﻥ
اﻟﺤﺴﻴﻥ ﻮ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻥ علیّ
ﻮ ﺟﻌﻔﺮ ﺑﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﻟﺄﺭﺑﻌاء ﻤﻮسی
ﺒﻥ ﺠﻌﻔﺮ ﻭ
ﻋﻠﻰّ ﺑﻥ ﻤﻮسی
ﻮ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻥ
علیّ ﻮ ﺃﻧﺎ ﻭ
ﺍﻟﺨﻤﻴس ﺍﺑنی
اﻟﺤﺴﻥ ﺒﻥ
علیّ ﻭ
ﺍﻟﺠﻤﻌﻪ ﺍﺑﻦ
ﺍﺑﻨﻰ ﻭ ﺍﻟﻴﻪ
ﺗﺠﺘمع عصابة
ﺍﻟﺤﻖ ﻭ ﻫﻮ
ﺍﻟّﺬﻯ
ﻴﻤﻠﺄﻫﺎ
ﻗﺴﻄﺎ ﻭ ﻋﺪلا
ﮐﻤﺎ ﻣﻠﺌﺖ
ﻇﻠا ﻭﺟﻮﺭﺍ
ﻓﻬﺬﺍ ﻣﻌنی
اﻟﺄﻳّﺎﻡ ﻓﻠﺎ
ﺗﻌﺎﺩﻭﻫم فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻓﻴﻌﺎﺩﻭﮐم
فی آﻟﺂﺧﺮة ثمّ
ﻘﺎﻝ ﻭ ﺩﻋﻮﺍ
ﺧﺮﺝ ﻓﻠﺎ ﺁﻣﻥ
علیک ﺁﺭﻯ
ﺍﻳّﺎم ﻮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺯﻣﻴﻥ ﺒﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ.(ﻣﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭﻏﻴﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺩﺭ ﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳﺦ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺁﻧﮕﺎ
ﻩﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺩﻳنی
ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ۳۱۳
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺰﻧﺪﻩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳل عباﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ با
پیمان ﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﻳک ﻨﺎم
ﺤﺠّﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣح ﻮ
ﺣﻖ ﻳﺎ ﺗﻮﺳل
ﺒﺤق ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺃﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪفع
ﺸﺮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺫﮐﺮ لا
ﺍﻟﻪ الّا الله
ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ توسل الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍئی هستی
ﻭلی ﺨﺪﺍﻯ الله
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ الله  رَبّ الّاﺭﺑﺎﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨک ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺵ ﮐﻪ
ﻏﺎﻳﺐ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ غیبت
صغرا ﺍﻳﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻨﺎم ﺤﺪﻭﺩ
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﺷﮑﺎﺭ
ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ غاﻳﺐ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪام
ﻳﺎﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭلی
گنام هستند. ﻭ
ﺩﺭ ﻏﻴﺒﺖ
ﮐﺒﺮﺍ ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻣﺎمان
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
حسینی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺨﻴﺮ ﻭ
ﺳﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ترَبّیت
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺴﺎلک
اﺳﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ الهی
ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ هم ﻋﺼﺮ
ﺍﻭ ﻫﻤگی
ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠث ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻳﻌﻨﻰ ﻋﻮﺍﻟم
ﺮﻭحی ﻮ
ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺯﻣﻴﻥ ﺘﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﭘس ﺍﻣﺎم
ﻨﻘی که
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ (ﻣﺎ)
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻮﻳﺎ
ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥاﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨلق
هستند
ﻭ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ اﻳّﺎم
اﻟﻬﻰ ﺩﺷﻤنی ﻮﻋﺪﺍﻭﺕ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭبی اﻋﺘﻨﺎئی
ﻨﮑﻨﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﺒﺎﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﻮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪُس
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺭﻭح ﺴﺎﻟک اﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﻥ ﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺮخی که
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻮﻗّﺘﺎ ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻥ ﺠﺴم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻔﻌلی
ﺨﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح ﺪﻭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﻩ الهی
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺭ ﺍﻳﻥ
کاﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺠﺴﻤﺎنی ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ الهی
ﺤﺴﻨﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ
اﻤﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪ الهی
علبّ ﻮ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﻳﺎ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋلی ﻮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺟﺴﻤﺎنی ﻮ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻣﺮﺍﺗبی
اﺯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﻮ
ﺭﺣﻤﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ کسب
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻳک
ﺘﻮﻟﺪﻯ الهی است
. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ.
ﮐﻪ ﺑﻌثت
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ الهی
ﺴﺎﻟک ﺒﺨﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺗﻌﺎﺩﻭﺍ)
ﻫم ﺒﻤﻌنی
ﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﺷﻤﺎﺭﺵ ﮐﺮﺩﻥ
اﺳﺖ ﻭﻫم
ﺒﻤﻌنی عدﺍﻭﺕ
ﻭ ﺩﺷﻤنی ﻮ
ﻣﺨﺎﻟفت
ﻧﻤﻮﺩﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺬﻫبی ﻮ
ﻗﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭالّا ﻋﻮﺍم
ﺴﺎﺩﻩ ﻟﻮﺡ بی
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﮑﺎﻣل اﺭﺍﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮل اﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ هستند.
ﻭ
ﻭﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ هستند.
ﮐﻪ ﻋﻘل ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺎ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻨﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﻭ
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺪّعی ﻮلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺮﻏم ﻤﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭ ﻋﺪﻡ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻭلاﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺷﻤنی ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺣتی
ﻔﺘﻮﺍﻯ ﻤﺮگ ﻮ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻓﺎﺳﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
هر ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّتی
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭک
هدﻓﻬﺎﻯ ﺃﺻلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻘﻮﻯ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠبی ﻮ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻃلبی ﻮ
ﺗﮑﺒّﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺟﺰ
ﺷﺮک ﺒﺨﺪﺍ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻭ
ﻣﺠﺮﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﺸﺮک
ﻮﺭﺯﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺭﺩﻧﺎک
ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣتی ﻔﺴﺨﻬﺎﻯ
گیاهی ﻮ ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻤﮑﻥ را
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﻧﺰﻭل ﻤﻘﺎم
ﺮﻭحی ﻮ ﻧﻮعی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭﺣتی ﻠﺬﺕ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳّل ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻌﺮفی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎتی
ﻤﺴخ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
کرﺍﻣﺎﺕ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺠﺎ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺗقی
نقیّ اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺳﺒﺖ
ﻳﺎ ﺷﻨﺒﻪ ﻧﺎم
ﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ( ﺍﻣﺎم ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺭﻭﺯ ﺍﻭل هفته
ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺮﻭﺯ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﻤﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ سلوک الهی  ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺭﻭﺯ
ﻳﮑﺸﻨﺒﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺷﻨﺒﻪ ﺭﻭﺯ
ﺳﺒﺎﺕ ﻗﺒل اﺯ
ﻓﺘﺢ ﻭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺍﺯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻣﻌﺮفی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﺶ
ﻗﺒل اﺯ ﻓﺘح ﺼﺎﺩق
ﺒﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭ
ﺑﺮﻭﺵ ﺍﻭﻳس
ﻗِﺮَﻥ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﻮﺳل
عباﺩی ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﺤﺴنی
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭ
ﻳﮑﺸﻨﺒﻪ
ﮐﻨﺎﻳﻪ ﺍﺯ
ﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ (ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ چهارم
إلی یا ایلیا
ﻘﺒل اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭙﻨﺠم
اﺳﺖ. ﻭﺷﺮﻃ
ﻠﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﺩﺍﺭﺩ) ﻭ
ﺩﻭﺷﻨﺒﻪ ﺭﻭﺯ
ﺣﺴﻴﻥ ﻮ ﺣﺴﻥ
اﺳﺖ (ﺍﻳﺎم
ﺒﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺗﻄﺒﻴق ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻳﻥ
ﺴﻴﺴﺘم
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ
ﺃﺻل هر ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﺣﺴﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ ﻭ
ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻧﻰ
ﭼﻪ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻳﺎ
ﻏﺎﻳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺳﻤﺒﻮل مقام
ﺤﺴﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃﻤﻰ ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺍﺯ
ﻭﻯ ﻨﺎﻣﺒﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺮﻣﺖ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ
ﻗﺎﺋل هستند.
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻭ سمبول ﻣﺎﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻧﻔس
ﮐﻞّ) ﻫﺴتی نزد
عرفا اﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺵ ﻣﺪﺍم
اﺭﻭﺍح ﺮﺍ ﻣﻴﺰﺍﻳﺎﻧﺪ
ﻭ ﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭح بشری
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ
ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﺮﻭح
اﻟﻘﺪُس ﻭ ﻫﻔﺘم
ﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺒﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠق شاهد
قائم و عرش رحمان
ﻤﻴﺮﺳﺪ) ﻭﺳﻪ
ﺷﻨﻴﻪ ﺧﺎﺹ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺴﺠّﺎﺩ ﻭ
ﺑﺎﻗﺮ ﻭ ﺻﺎﺩق
اﺳﺖ. (ﺳﻪ ﺍﻣﺎم
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﺎم ﺴﻪ
ﺷﻨﺒﻪ ﺁﻭﺭﺩﻩ)
ﭼﻬﺎﺭ ﺷﻨﺒﻪ
ﻣﺘﻌلق
ﺒﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
کاظم ﻮ ﺭﺿﺎ ﻭ
ﺟﻮﺍﺩ ﻭﺍﻣﺎم
ﺘقی اﺳﺖ) ﻭ
ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ ﺧﺎﺹ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺤﺴﻥ عسکری
اﺳﺖ ﻭﺟﻤﻌﻪ
ﺭﻭﺯ ﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺍم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺎﺋﻢ
ﺍﻣﺎم غاﻳﺐ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮐﻮﺩکی و
تولد غاﻳﺐ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﮐسی نیز
اﻭﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺷﺶ
ﻣﺎﻫگی ﻮ ﻳﺎ
ﺷﺶ ﺳﺎﻟگی اﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺳﻪ
ﻧﻔﺮ ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻯ ﺮﺍ
ﺗﻮﺩﻩﺍﻯ اﺯ
ﻧﻮﺭ ﻳﺎ
ﺻﻮﺭتی اﺯ ﻧﻮﺭ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﺒﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻭﺍﺻل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﺪﺍﺷﺖ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺎ
مقام نبوّت ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ولایت ششم
محمدی ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ رَبّ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻴﮑﺴﺎﻥ ﻮلی ﺪﺭ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺑﻴﻥ اﻓﺮﺍﺩ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎئی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ در ﺩﻭ
ﻧﻔﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻳک ﻮﺿﻊ ﻭ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی
ﺪﻗﻴﻘﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤگی
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮعی ﻮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮعی
ﺨﻮﺩ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ هستند.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺍﻣﺎم ﺪﻫم
ولایت علیّ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺿﻤﻥ
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻔﺮﻩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺣﺴﻥ عسکری
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺯ
ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻬم
ﺰﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
اﻣﺎم اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺗﻮﺳلّی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﺘﺎﺭﻳخی و
عقلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ الّا
ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺸﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺗﻮﺳّل عباﺩﻯ
ﻮ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻣﻴّﺖ ﮐﺮﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻫم ﻨﺒﻮﺩ ﺍﻳﻥ
همه ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻣﻴﺸﺪ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺩم ﻮ
ﻧﻮح میترا
ﻮﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﮐﺮﺩ.
ﻭلی ﺴﺎﻟک
ﻬﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻣﺮﺑّﻯ
اﻧﺴﺎنی ﺨﻮﺩ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺑﺎﺯ
ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﻭلی ﺒﺎ ﻣﻘﺎمی
ﺒﺎلاﺗﺮ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻘﺒلی ﭽﻮﻥ
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ اﺳﺖ.
ﺟﻤﻌﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﺁﺩﻳﻨﻪ
ﺭﻭﺯ ﺟمع ﺸﺪﻥ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺟم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﻤﺎم
اﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﻤﺎﻥ
اﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮخی
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍتی
ﻠﻐﻮﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
عرَبّی
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺯﺑﺎﻥ اﻋﺮﺍﺏ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﺮبی
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻘﺮﺁﻥ
ﻮﻗﺮﻳش
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺁﺩﻳﻨﻪ)
ﻓﺎﺭسی ﻴﻌﻨﻰ (ﺃﺩﻳﻦ)
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻳﻥ
ﻮﺭﺯﻯ اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺯ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻋﺒﺎﺩﻯ اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ هفته
ﺩﺭ ﻣلل ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮکی
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺗﺎﺭﻳخی ﺁﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭلی
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺯﻫﺎﻯ هفته
ﺷﻤﺎﺭﺵ ﺭﺍ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺃﺣّﺪ
ﻭ ﺍثتین
ثلاثاء و ارَبعاء
ﺗﺎ ﺧﻤﻴس .ﻳﮑم
ﻮ ﺩﻭم ﻴﺎ
ﭘﻨﺠم ﻮ ﺭﻭﺯ(ﺳﺒﺖ
ﻭ ﺷﻨﺒﻪ) ﺑﺪﻭﻥ
عدﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻭﺭﻩ
ﻗﺒل اﺯ ﻓﺘﺢ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﻓﺎﺭسی
اﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻥ ﺮﻭﺵ
ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻓﺘﻪ که
زردشتیان
قریشی داشتند .ﺭﻭﺯ
ﺷﻨﺒﻪ ﺧﺎﺭج اﺯ
ﺍﻋﺪﺍﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺒﺖ
ﻳﻬﻮﺩیان که
شاخه ای چون
قریش اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻭﺍﺣﺪ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩﻯ در
گروه ها هستند
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﮐﺎﺷﻒ ﺷﻬﻮﺩ
چهارم ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﻫﻤگی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻮﺍﺣﺪﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻌﻴسی
ﻤﺴﻴﺢ ﺭﺳﻴﺪ. (ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ)
ﻳﻌنی ﺠﻮﺍﻧﺎﻥ
سالک اﺳﺮاء و
معراج ﻄﻠﺐ
ﻟﻘﺎﻯ تجلّی الهی
میسّر خوﺪ دﺭ
ﻣﻌﺮﺍج .ﺭﻭﺯ
جمعه آدینه
ﺗﻌﻄﻴل هفتگی
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻣﺮﺩم ﺒﻮﺩﻩ
ﺗﺎ ﺗﻌﻄﻴﻠﺎﺕ
ﻣﻨﻈم گرﺩﺩ
ﻭلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻘﺼﺪ ﺻﺮﻑ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﻣﻌﺎﺑﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک همه ﺭﻭﺯﻩ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺒﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ ﻭ
ﺟﻤﻌﻪ آخر
ﺍﻭﮔﺮﺩﻳﺪ و
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺮﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ ﺭﺍ
ﺁﺗﺶ ﺭﻭﺷﻥ
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮل ﺪﺳﺖ
ﻧﺰﺩﻥ ﺒﻬﻴچ
کاﺭﻯ اﺳﺖ.ﺗﺎ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ سلوکی
بموجب دستور
پیر الهی ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﮕﻴﺮﺩ. (ﻗﺎﺋﻢ)
ﺍﻣﺎم
ﺪﻭﺍﺯﺩﻫﻢ
ﻳﮑی اﺯ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﻌنی ﺒﺮﺍﻯ
ﻘﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﮐﻪ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺒﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻗﺎﺋم عصر
ﺧﻮﺩ ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﻗﺎﺋم بترَبّیت
الهی ﺴﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی ﻘﺎﺋﻢ و
ﻣﺘﺼﺪﻯ ﺃﻣﺮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ الهی
ﺴﺎﻟﻚ. ﻭمعنی
ﭼﻬﺎﺭم ﻨﻴﺰ
ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﺍﺳﺖ ﮐﻪ 55
قرن دیگر
ﺁﺧﺮﻳﻥ کاﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻥ اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﻮ پون
ﺁﺩم کیومرث
برای ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ فرشته
گونه ﺎﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
اﻋﺘﺒﺎﺭ
برتری ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﺣتی
ﺸﺮﺍﻓﺖ برتر
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ که
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕبالفعل
و بالقوه
ﻧﻮعی ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻴلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺤﻴﺎتی ﻨﻮع
ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﺭﺑﺎغ
ﻮﺣﺶ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺣتی
کشتاﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﻮع
ﺠﺪﻳﺪ
ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ
ﻧﻮع ﺮﺍﻳج
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤگی اﻓﺮﺍﺩ
نوع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮐﺴﺎنی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ قبلی
ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﺪﺁل کمال
اﻳﻥ ﻨﻮع بشری
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
الاتر و نا
محدود ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
تجلّیات الهی
برتر تا الله رَبّ
الأرَبّاب
ﻨﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ بی
ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮعی ﻮ ﺭﻭحی
ﻮﻋﻘلی
ﻮﺻﻔﺎتی ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ)
ﺍﻣﺎﻡ ﻧقی
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺑﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ (ﻗﺎﺋﻢ)ﻋﺼﺎﺑﻪ
ﺣق ﺠمع
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ (ﻳﻌﻨﻰ
ﮔﺮﻭﻩ الهی واقعی
ﺘﮑﻤﻴل
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی اﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ (ﺟمع ﻮ
ﺟﻢ جمشیدی
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.) ﻭﺳﭙس
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺣق ﻴﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺧﺪﺍئی
ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی حج
ﻴﺎ ﺣجّ ﺃﺻﻐﺮ
ﻭﻳﺎ ﺣجّ عمرﻩ
ﺑﺎ ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ میباشد
. ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺣج ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻘﺪّس ﻭ الهی
ﻤﻴﺸﻮﺩ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭ ﮐسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺮﺍ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﻋﺪل ﻮ
ﺩﺍﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﭘُﺮ ﺍﺯ
ﻇﻠﻢ ﻭﺳﺘم
ﺒﻮﺩ (ﺍﻳﻥ ﺮﻭح
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﻓﮑﺮ
و ذات ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم گرﺩﻳﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺩ
ﻋﺪل ﻮﻋﺎﺩل ﻮ
ﮐﺎﻣل ﺪﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﻌﺪﻳل و
اصلاح
ﺪﻳﮕﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻗﺒل اﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻔﮑﺮﻯ ﻭ
ﺭﻭﺍنی اﻭ
ﻭﺣشی ﻮ ﺗﺎﺭﻳک
ﻮ ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺟﻬﺎﻥ ﻤﺎﺩﻯ
که ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ هیچ
گاﻩ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻫﻴچ ﺸﺨﺼﻴتی الهی
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻳﺪﺍﻝ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺟﻬﺎنی ﺴﺎﻟم
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﻬﺎﻥ
همان ﺠﻬﺎﻧﻮم
ﻮ ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ
ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺍﮐثرﻳﺖ ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎلاﺕ
ﺭﻭحیﻮ ﻓﺼل
ﻨﻮعی هستند.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ کاﻣل الهی
ﻮ ﻳﺎ ﺳﺎﻟک واقعی
هستند. ﻭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻨﻴﮑﻮﻣﻨﺶ
ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺮﺍ ﻋﻮﺽ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﻭﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺑﺪﺳﺖ ﮔﻴﺮﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﺘﻤﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﺣق
ﺤﻴﺎﺕ) ﻭﺣقوق
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮعی ﺪﺭ(ﻧﻮع
ﺰﻧﺪﮔﻰ) ﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺩﻳﻦ
ورزی ﺑﺎ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻭﺟﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺗﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ ﻓﻬم
عمیق ﻮ ﺻﺒﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭽﻨﻴﻥ هستند.
ﺑﻘﻴﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮع و فصول
فراوان نوع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ چه رسد که
کارماهای تجدید
گذشته ها در
آینده ها را
باید بنمایند
و هرکس از خودش
باید آغاز کند
که بقائم برسد
و بقول پیامبر
همه محمد باید
بشوند که
خواهند شد )
ﺍﻣﺎم علی ﻨﻘی
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻌنی ﺃﻳّﺎم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺷﻤنی
ﻮ ﻋﺪﺍﻭﺕ ﻧﮑﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﺕ ﺩﺷمنی
ﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.(
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ و
اوم های شهودی
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ قطعی
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ دز
آینذه های
ﺭﻭح فردی اﺳﺖ.
ﻭﺁﺧﺮﺕ ﻳﻌنی
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﻮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻮ ﻧﻬﺎئی
گرﭼﻪ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺷﻤنی ﻮلاﻳﺖ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪگی
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪگی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﺗﺮس
ﻭ ﮔﺮﺳﻨگی ﻮ
ﺗﺸﻨﮕﻰ ﻭﺧﻄﺮ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻮ
ﺷﮑﺎﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ هستند.
ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫم
ﺪﺭﻳﺪﻩ ﻭ
ﮐﺸﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮند.
ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺷﮑﺎﺭچی
غذﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ الّا
ﺑﻘﻴّﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻤثییل
ﺃﻳّﺎم الهی
ﺒﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻗﺎﺑل ﺘﻄﺒﻴق
ﺒﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺎمی
ﺘﻤثیلی ﺪﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﭼﻮﻥ
ﺘﻴﻥ ﻮ ﺯﻳﺘﻮﻥ
ﻮ ﻃﻮﺭ ﺳﻴﻨﻴﻥ
ﻮ ﻳﺎ ﻧﺤل
ﺰﻧﺒﻮﺭ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺎکی
ﭽﻮﻥ ﺰﻥ ﻮ
ﺷﻮﻫﺮﻭ ﻳﺘﻴم
ﻮﻣﺴﮑﻴﻥ
ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻘﺎﻳق ﺒﺎﻃنی
ﻮ ﻣﻬﻤﺘﺮ
سلوکی هدف خداوند
میباشد ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻴﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴم
ﻘﺮﺁﻥ
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث همه ادیان
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.)

حدیث 5556 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ240 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ :  ﻋﻦ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﻗﻮﻝ الله
عزّ ﻭﺟﻞ
ﺍﻥّ ﻋﺪة ﺍﻟﺸﻬﻮﺭ
ﻋﻨﺪ الله ﺍثنا
ﻋﺸﺮﺍ ﻓﻰ
ﮐﺘﺎﺏﻳﻮﻡ ﺧﻠﻖ
ﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ ﺍﻟﺄﺭﺽﻣﻨﻬﺎ
ﺃﺭبعة ﺣﺮﻡ ﺫﻟﻚ
ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺍﻟﻘﻴّﻢﻓﻠﺎ
ﺗﻈﻠﻤﻮﺍ ﻓﻴﻬﻦ
ﺃﻧﻔﺴﮑﻢﻗﺎﻝ ﻓﺘﻨﻔّس
ﺳﻴّﺪﻯ ﺍﻟﺼﻌﺪاء
ثمّ ﻗﺎﻝ ﻳﺎ ﺟﺎﺑﺮﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﺴُنّة ﻓﻬﻰ ﺟﺪّﻯ
ﺭﺳﻮﻝ الله ﺻﻠّﻰ
الله  ﻋﻠﻴﻪ
ﻭ ﺁﻟﻪﻭ ﺷﻬﻮﺭﻫﺎ
ﺍثنا ﻋﺸﺮ ﻓﻬﻮ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦﺍﻟﻰّ
ﻭ ﺍﻟﻰ ﺍﺑﻨﻰ ﺟﻌﻔﺮﻭﺍﺑﻨﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭﺍﺑﻨﻪ ﻋﻠﻰّ
ﻭ ﺍﺑﻨﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﺑﻨﻪ ﻋﻠﻰّ ﻭ ﺍﻟﻰ
ﺍﺑﻨﻪ ﺍﻟﺤﺴﻦ ﻭ
ﺍﻟﻰ ﺍﺑﻨﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻟﻬﺎﺩﻯ ﺍﻟﻤﻬﺪﻯﺍثنا
ﻋﺸﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎ
ﺣﺠﺞ الله  ﻓﻰ ﺧﻠﻘﻪﻭ
ﺍﻣﻨﺎؤﻩ ﻋﻠﻰ ﻭﺣﻴﻪ
ﻭ ﻋﻠﻤﻪﻭ ﺍﻟﺄﺭبعة
ﺍﻟﺤُﺮُﻡ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻫﻢ ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺍﻟﻘﻴّﻢﻣﻨﻬﻢ
ﻳﺨﺮﺟﻮﻥ ﺑﺎﺳﻢ
ﻭﺍﺣﺪﻋﻠﻰّ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻭ ﺃﺑﻰ
ﻋﻠﻰّ ﺑﻦ
ﺍﻟﺤﺴﻴﻦﻭ ﻋﻠﻰّ
ﺑﻦ ﻣﻮﺳﻰﻭ ﻋﻠﻰّ
ﺑﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﻓﺎلاﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻬؤلاء ﻫﻮ ﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻟﻘﻴّﻢ ﻓﻠﺎ ﺗﻈﻠﻤﻮﺍ
ﻓﻴﻬﻦ ﺃﻧﻔﺴﮑﻢﺃﻯ
ﻗﻮﻟﻮﺍ ﺑﻬﻢ ﺟﻤﻴﻌﺎ
ﺗﻬﺘﺪﻭﺍ   ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻣﺎﻫﻬﺎ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﻣﺎﻩ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ( ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖﮐﻪ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻣﺎﻩﻳﺎ ﭼﻠّﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻳﻚ ﭼﻠّﻪ ﻳﺎ ﻣﺎﻩ
ﻳﺎ ﺷﻬﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﺬﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻩ
ﻭ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﺑﻴﻥﺪﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﺴﺘﻪ ﺑﻬﻤّﺖ
ﻭ ﺟﺪﻳّﺖ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺍﻭ ﺑﻮلاﻳﺖﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ لاﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ ﻭ ﻋﺮﻭﺝﻭ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺃﮐثر ﺃﺩﻳﺎﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﻳﺎ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻭ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻭ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻭ ﺣﻮﺍﺭﻳﻮﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﮔﺮﺩﺵ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ. ﻭالّا
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﻧﻴﺰ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺯﻣﻴﻦ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﻫﺮ ﺩﻭ
ﻧﻴﺰ ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ) ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺎﻩ ﺁﻥ ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﻳﻦ ﻗﻴّﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪ
ﻗﺒﺎﺋﻞ ﻋرَبّ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺎﻩ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ﺭﺍ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺁﺗﺶ ﺑس
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺭﻫﻦ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﮐﻌﺒﻪ
ﻗﺮﺍﻯ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪﺗﺎ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﺠﺎﺭﺕ ﺑﻴﻦ
ﺷﺮﻕ ﻭ ﻏرَبّﺑﺎ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎ ﺷﺘﺮ
ﺍﺯ ﻳﻤﻦ ﺗﺎ ﻣﮑﻪﻭ
ﺳﭙس ﺗﺎ ﺗﺪﻣﺮ ﺩﺭ
ﻣﺮﺯ ﺍﺭﺩﻥ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﻌثت
ﻣﺤﻤﺪﻭ ﻳﻮﺭﺷﻬﺎ
ﻭ ﻏﺰﻭﺍﺕ ﺍﻭ ﺑﮑﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺗﺠّﺎﺭ ﻣﮑﻪﭼﻮﻥ
ﺃﺑﻮ ﺳﻔﻴﺎﻥ ﭘﺪﺭ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻧﻘﻞ ﺑﺎﺭ ﺍﺯ
ﺭﻭﻧﻖ ﺍﻓﺘﺎﺩ.ﻭ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻃﻠﺒﻰ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺧﻠﻔﺎﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻤﺒﻮﺩ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺎﻩ ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﮕﺬﺭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺧﻴﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﺳﻮﺩﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻟﻴﻞ ﺣﻖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺳﺎﻟﻚﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻗﻄﻌﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺻﻮﺭﺕﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺗﺤﺮﻳﻢ ﻭ ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ(ﺩﻳﻦ
ﻗﻴّﻢ)ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭ ﻗﻴﻤﺖﮐﻪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺁﻥﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ الّا ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺟّﺎﻝ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﮐﺎﺫﺏ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺟﺰ مولا ﺻﺎﺣﺐ
ﺁﻥ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﻧﻴﺰ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻳﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺁﻧﻬﺎ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭلاﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.(ﺩﻳﻦ )ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭ ﻣﺴﺘﻌﻤﻞ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺵ ﻭ ﺁﺋﻴﻦ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﻣﺘﺪﻟﻮﮊﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻪ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻭ
ﻳﺎ ﻧﻈﺮﺍﺕﻓﻠﺴﻔﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻨﺎﻡ(ﻭلاﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ)ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺍﺣﻤﻖ ﻭ ﺳﻔﻴﻬﻰﻓﺎﺳﺪ
ﻭ ﻣﺸﺮﻙ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﮐﻪ ﻧﺎﻥ ﺩﻳﻦ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ
) ﭘس ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﻮﺩ ﺳﺘﻢ
ﻧﮑﻨﻴﺪ ( ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍﻳﺎﻡ
الله  ﻭ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻝ ﻧﮑﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺳﺘﻢ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦﺩﺭ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻫﻤﻴﻦ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎ.ﻭﺿﻤﻨﺎ ﺳﺘﻢ
ﺑﺎﻭلاﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
که اﺯ ﮐﻮﺯﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺮﺍﻭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺑﺎﻭلاﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺳﺘﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎلاﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺭﺍﻳﺞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭالّا
ﺍﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﺯﻭﺍﻝ
ﻣﻠّﺘﻬﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺳﺖ. ﺑﻨﻔس
ﺧﻮﺩ ﺳﺘﻢ ﻧﮑﻨﻴﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺨﻮﺩﺗﺎﻥ ﻭ ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ ﻭ ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺸﻮﺩﺟﺰ
ﺳﻮﺧﺖ ﻭ ﺳﻮﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﺩ
) ﺳﭙس ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻘﻰ ﮐﺸﻴﺪﻭ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﺃﻯ ﻓﻠﺎﻥ
ﺍﻣّﺎ ﺳﺎﻝ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ
(ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻝ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖﻭ
ﻳﺎ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﻳﮑﺴﺎﻝﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺳﻨﻪ ) ﻳﺎ ﺳﺎﻝﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻨّﺖ ﻭ(ﺳﻨﺖ
ﺷﺪﻥﺑﺪﻭﻥ ﺗﺸﺪﻳﺪ)ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻭﺍﺻﻞﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ) ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻣﺎﻩ ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﺗﺎ
ﻣﻦ ﺍﺳﺖ (ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﮐﻪ ﻧﻮﺑﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﻨﺠﻢ ﺑﺎﻗﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﻠﺎﻡ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ) ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﻡ ﺟﻌﻔﺮ
ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﺳﭙس ﺑﻌﻠﻰّ ﻭ
ﺑﻌﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺑﻌﻠﻰّﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ
ﺣﺴﻦ ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺎﺩﻯ ﻣﻬﺪﻯ ﮐﻪ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﻭﺣﺠّﺖ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ
( ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺍﺣﺎﺩﻳثی ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻭﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﻋﺠﻴﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭ ﺃﻣﺮ
ﺩﻳﻦ ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻏﻴﺒﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ ﻫﺎ ﻋﺠﻴﺐ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﺗﻤثیلی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻳﻦ ﺗﻤثیلات ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺖ.
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻋﻠﻰّ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥﻧﺎﻡ ﺃﺑﻮ
ﺍﻟﺤﺴﻦﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﺎﻡ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﭘﻨﺞ ﺗﻦﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻧﺎﻡ ﺣﺴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﺴﻴﻦ ﻧﺎﻡ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﻡ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ(ﻓﻄﻢ
ﻭ ﻓﻄﺮ)ﻭ ﺍﺯ ﺷﻴﺮﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻭ رﻭﺯﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﺍﺯ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺣﺠّﺖ ﺧﺪﺍ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﺞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﺣﺞ ﻋﻤﺮﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺤﺞ ﺃﮐﺒﺮﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍﺩﺭ
ﺧﻠﻘﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭ
ﺑﺮ ﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻠﻢﺍﻣﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ
( ﺍﻣﻴﻦ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺟﺎﻯ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺧﺎﻃﺮ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮑﻨﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻭﺣﻰ ﺧﺪﺍﭼﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺣﺎﻓﻆ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﻧﻴﺰ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻠّﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﺠﺎرَبّ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ) ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺎﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺮﺍﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﻦ ﻗﻴّﻢ ( ﺑﺎ ﻗﻴﻤﺖ
ﻭ ﻣﻬﻢ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﺎﻥﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻔﺮﺑﺎ ﻧﺎﻡ
ﻋﻠﻰّ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ
( ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻭ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵﻭ
ﻧﻴﺰ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭼﻬﺎﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﻨﺎﻡ ﻋﻠﻰّ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻋﻠﻰّ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ قُرّهﮔﻴﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻣﻰﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺘﻮﺳﻞ ﺷﺪﮐﻪ
ﻣﺘﻮﻓّﻴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺮﻓی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭼﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ ﻣﺤﻤﺪﻯﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﭘس ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺘﻢ ﻧﮑﻨﻴﺪ
( ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺑﮑﻨﻴﺪ. ﻭﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺷﻮﺩ.ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﺑﻨﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭ ﻣﻠﻬﻤﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪ ) ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪﺗﺎ
ﺍﻫﺘﺪﺍ ﺑﺸﻮﻳﺪ
( ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻈﺮﺍﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ.(ﻫُﺪﺍ
ﻳﺎ ﺧﺪﺍ)ﻫﻤﺎﻥ ﻳﻬﻮﻩ
ﻭ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰﺣﺪّ
أﮐثر ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﭘﻰ ﺍﺯ
ﺑﻌثت ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢﺣﺘﻰ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻫﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴﻴﺢ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
تجسّم ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﻯ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﻴﺸﺪ.ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺗﺎ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺑﻌثت
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻰ ﮔﺸﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺴﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﻧﺮﻓﺖ.ﻭ
ﺑﺎ ﺑﻌثت
ﻣﺤﻤﺪﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺗﺎ ﺑﻌثت
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻫﺮﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﮐﺸﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻴﭻ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻫﻴﭻ ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖﮐﻪ ﺑﻬﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﮐﻪﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻬﺮﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻴﭻ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺼﺎﺣﺐ ﮐﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪﻳﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ
الّا ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺍﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﻣﻠّﻴﺘﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻘﺶ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺩﻋﻮﺍ
ﺑﺮﺳﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻫﺮ ﺻﺎﺣﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺤق
اﺳﺖﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺤﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﻭﺑﺸﺨﺺﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺪﻫﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎلاﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮐس
ﺗﺎ ﺑﻬﺮ ﮐﺠﺎ ﻭﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺖ ﺑﻘﻴﻪ
ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﻭﻥﺘﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻢ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩﻭﻧﻴﺰ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬم
اﺳﺖ. (ﺍﻫﺘﺪﺍ)ﻫﺪﺍﻳﺖﺟﺴﺘﻦ
ﺑﮑﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. (ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﺎﺩﻯ)
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻭ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻥ ﺑﺎ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺿﻤﻦ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ ﻧﮑﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻝ ﻭ ﺫﻫﻦ ﺍﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻭﻗﺘﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻭﻡ(ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘﻠﻰ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺑﺪﻝ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﺳﻮﻡ
( ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﺸﺸﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ(ﺍﺟﺘﺒﺎﻯ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ ﺑﺴﻮی
ﻭلاﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﻭ ﮐﺸﺶ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ.ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻋﻘﻞ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺗﺎ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﻈﺮﻯ ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻘﻴﻨﻰ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﺑﮑﻨﺪ.ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎلاﺋﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺗﺎ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺻﺒﺮ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
(ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ)ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺍﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺤﻖ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﺍﻭ ﻧﺸﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.)

حدیث
5557 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ24ﺹ241ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴﺎ ﺃﺑﺎ
ﺣﻤﺰﻩ ﻣﻥ
اﻟﻤﺤﺘﻮﻡ
ﺍﻟّﺬﻯ
ﺤَﺘَﻤﻪ الله  ﻗﻴﺎم
ﻘﺎﺋمنا ﻓﻤﻥ
ﺸکّ ﻔﻴﻤﺎ
ﺃﻗﻮﻝ لقی الله
ﻭ ﻫﻮ ﮐﺎﻓﺮ ﺑﻪ
ﻭﺟﺎﺣﺪ ﻟﻪ ثمّ
ﻘﺎل ﺒﺄبی ﻮ
ﺍﻣّﻰ ﺍﻟﻤُﺴمّی
ﺒﺎﺳﻤﻰ ﺍﻟﻤﮑنی
ﺒﮑﻨﻴﺘﻰ
ﺍﻟﺴﺎبع ﻤﻥ
ﺒﻌﺪﻯ ﻳﺄتی
ﻤﻥ ﻴﻤﻠﺄ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻋﺪلا
ﻭ ﻗﺴﻄﺎ ﮐﻤﺎ
ﻣﻠﺌﺖ ﺟﻮﺭﺍ ﻭ
ﻇﻠﻤﺎ ﻳﺎ ﺃﺑﺎ
ﺣﻤﺰة ﻣﻥ
ﺃﺩﺭﮐﻪ
ﻓﻠﻴﺴﻠّﻢ ﻣﺎ
ﺳﻠّم ﻠﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﻣﻥ ﻠﻢ ﻳﺴﻠّﻢ
ﻓﻘﺪ ﺣﺮّم الله
ﻋﻠﻴﻪ الجَنّة
ﻭ ﻣﺄﻭﺍﻩ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻭ ﺑﺌس
ﻣثوﻯ
اﻟﻈﺎﻟﻤﻴﻥ ﺃﻯ ﻔﻠﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﺘﻤﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺤﺘﻮم
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻗﻴﺎم ﻘﺎﺋم
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. (ﺍﻣﺎم
ﭽﻬﺎﺭﻡ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم
ﺪﻭﺍﺯﺩﻫم
ﺼﺤﺒﺖ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺒﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻭﻋﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﻴﺎم
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﺩل ﺴﺎﻟک ﺤﺘمی
اﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣقّ اﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ
ﻗﺎﺋم ﻨﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﻗﻴﺎم
ﻘﺎﺋﻢ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻗﻴﺎﻣتی هم ﺪﺭ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ اﻳﻥ
ﺸﺎﻫﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ الهی
ﻨﻮع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﺪﺭ
ﻓﺼل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﻧﺴخ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
اﻭ ﺑﺠﻬﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻣ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻘﺎﺋﻢ ﺍﮔﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﮐﻨﺪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﻇﻬﻮﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
هاﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳﺖ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﻴک ﺮﻭح
ﻤﻮﻓق اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم هست. ﭼﻪ
ﺳﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﻮ
ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻨﻴﺰ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻭ
ﺗﻀﻤﻴﻦ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻗﻴﺎم
ﻘﺎﺋم ﺤﺘمی
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻬﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋم کشتاﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ کند .
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻴﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺪﺍﺋم ﻈﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﺠﺎﺩ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭﮐﺸﺶ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺪﺭ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭح
اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻴﺎﺑﺪ) ﭘس ﻫﺮ
ﮐس ﺑﺪﺍﻥ ﺸک
کرﺩ ﮐﻪ ﻣﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻭضع کاﻓﺮ ﻭ
ﺟﺎﺣﺪ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.(
ﺣتی ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺧﺮﺍﻥ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ کی
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ الله
ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺣتی
ﺒﺎ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺣتی ﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺑﺮﻭئی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍنیﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌی
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺭ ﺳﺨﺖ
ﮔﻴﺮﻯ هم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﻴﺎﻥ
اﻣﺎﻡ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﺸﮑﻮک ﺒﻮﺩ
ﺑﻬﻴﭻ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﺎﻓﺮ ﺟﺎﻫل بی
ﺨﺒﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺟﺎﺣﺪ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺤﻘﻴﻘتی هست
ﻭﻟﻰ ﺑﺪﺍﻥ عمل
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻫآن
نیز ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺟَﺤﺪ ﻭ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑﻋﻤل
کنند ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭالّا
ﺟﺎﻫل
ﺒﻴﺴﻮﺍﺩ ﻭ
بیﺨﺒﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻮ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﻠﺎﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺎ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭلی اﻳﻨک
هنوﺯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺎ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭم
ﺒﺎﺷﻰ( ﻳﺎ
ﻗﺮﺑﺎنی ﺘﻮ
ﺷﻮﻧﺪ) ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻧﺎم ﻤﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﮐﻨﻴﻪ
ﻣﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻔﺘﻤﻴﻥ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻣﻨﻄقی
هم ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺟﺪ ﺑﺰﺭگ ﻮ
ﻣﺮﺑّﻰ
ﻗﺮﺑﺎنیﻔﺮﺯﻧﺪ
ﻭ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺎم ﻘﺎﺋم ﻮ
ﮐﻨﻴﻪ ﺍﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻥ گفته
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﭼﻪ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻳﺎ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻫﻤگی
ﻤﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﺩﺍم
که ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤگی
علیّ هستند ﺍﮔﺮ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻫﻤﺎﻥ مقامات ﺤﺴﻴﻥ
ﻮ ﺣﺴﻥ ﻮﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
(ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ) ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی اﻳﻥ
ﻘﺎﺋم ﻤﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻣﺎم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣتی ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ ﺘﺎﺭﻳﺨی
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻳﻥ ﻘﺎﺋم اﺷک
ﻤﻴﺮﻳﺨﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
اﻭ ﺷﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋلی ّ ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﭘس اﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺸﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
الهی ﺪﻳﺎﻧﺖ ﻭﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺳﻮﻣﻴﻦ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻋﺪﻩ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻳک عیسی
ﻭﻳﮑی ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺳﻮﻣﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻳﮑی اﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﻠّﺘﻬﺎﻫﻔﺘﻤﻴﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪ الهی ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﮐﻪ ﻏﺎﻳﺐ
ﺷﺪ ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻇﻬﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻏﺎﻳﺐ ﺷﺪﻩ
ﻭﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﺳﺎل اﺯ ﻋﻤﺮﺵ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺯﻥ ﻮ
ﻓﺮﺯﻧﺪ هم ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎﭼﻪ ﻋﻤﺮﻫﺎئی
ﻮ ﺍﻃﻠﺎع اﺯﺍﻣﺎم
غاﻳﺐ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ ﻘﺎﺋم ﻔﺮﺯﻧﺪ
الهی اﻣﺎم عسکری
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
غاﻳﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻣﺪﺍم
غیبیت ﺻﻐﺮﺍ ﺩﺭ
ﮔﻤﻨﺎمی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺳﭙس ﻏﻴﺒﺖ
ﮐﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎ ﻣﺮگ
اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺧﻮﺩ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﻴﮑی اﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺭﺍ (ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ) ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ کسی ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﺤﺴنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ. ﺍﻣﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭﻋﻤل کنند ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎمی ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳل عباﺩﻯ ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐسی ﻤﻴﺂﻳﺪ ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺮﺍ ﭘﺮ ﺍﺯﻋﺪل
ﻮﻗﺴﻄ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﭙﺮ ﺍﺯﺳﺘم ﻮﺟﻮﺭ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ( ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺳﺘم
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺃﮐثریّت
ﻗﺮﻳﺐ ﺑﺎﺗّﻔﺎق
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی اﻳﻦ
(ﺟﻬﺎﻥ) ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ ﮐﻪﺳﺮﺍﺳﺮﻋﺪﺍﻟﺖ
ﻭ ﭘﺎکی ﻮ ﻗﺴﻄ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ (ﻗﺴﻄ ﻴﺎ ﮐﺎﺳﺖ
و طبقه نوع
یشری ) کاست ﻫﻨﺪﻯ
در اصل ﻫﻤﺎﻥ ﻄﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ الهی اﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ. ﮐﻪ ﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻃﺒﻘﻪ
و مقام الهی
نوعی ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺴﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺴﺎﺧﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﻭ ﻟﻮ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﺩﺭﻫﻤﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎ
ﻫﺴﺖ. ثرﻭﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻳﮑﻄﺮﻑ ﻭ ﻓﻘﺮﺍ
ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ. ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﻟﻴل
ﻄﺒﻘﺎﺕ ﺟﺪﺍ ﺍﺯﻫﻢ
ﻭﻧﺠس ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺣﻘﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺍﻧﺴﺎنی
ﻮﻋﺎﻃفی اﻧﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺣتی ﺤق
ﺤﻴﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
عمع ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻫﺴﺖ.
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ ﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﺑﺂﺯﺍﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻟﻄﻤﻪ ﻧﺰﻧﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻥ کاﻣل ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭ
ﺗﻌﺪﻳل کننده ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭﻋﺎﺷق
ﻮلاﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﺃﻯ ﺃﺑﻮﺣﻤﺰﻩ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭک ﻭ ﺩﻳﺪ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭ ﺷﻮﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴم
ﻤﺤﻤﺪ ﺷﺪﻧﺪ ( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺳﻠﺎم
ﻤﺮﺍ ﺑﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﻘﺎﺋم
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺑﻠﮑﻪ
ﺣتی هر ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ.
ﻳﻌنی که ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭ ﺷﻮﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺗﺴﻠﻴم
ﻤﺤﻤﺪ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
همان سوشیانس
سوم زردشت ﺩﻳﻥ
و طریقتی ﺠﺪﻳﺪ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺭﻭﺵ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘل ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮐﻪ ﻫﻴچ
ﻮﺟﻪ ﺷﺒﺎﻫتی ﺪﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﻋﻘل
ﻮ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
بالفعل ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺪﻳﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺳﻠﻮکی
اﺯﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻳﺎ ﻋﺮﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺮﻳﺒﺎ ﻭﻟﻮ ﺩﻳﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻭ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺴﻠﻴم
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪ) ﻭﻫﺮ ﮐس
ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴم اﻭ ﻧﺸﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﻭﻯ ﺤﺮﺍم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻣﺄﻭﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ ﺟﻬﻨم
ﻮ ﺁﺗﺶ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺪ
ﺟﺎﻳﮕﺎهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺘﻤﮑﺎﺭﺍﻥ ﺠﺎﻫا
میباشد( ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﺩﺭ ﺃﺻل ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ ﻗﺒﻮل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﻥ
بسلوک الهی  ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭلی ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺬﻳﺮﺩ
ﻭﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮیش ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺘﺴﻠﻴم
ﻨﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻧﺪ ﺗﻤﺎم
کرﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ ﺣﺪ ﺃﮐثر
ﺁﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻫﻤگی اﺭﻭﺍحی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻭلایت ﻋﻠﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫم از ﺑﻴﻦ
۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻨﻬﺎ 13 ﻧﻔﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻨﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﻳﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﺮﺍ ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﺪﺭﺳت نوع فوق
بشری ندﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺪﺍم
ﺒﻬﺸتی ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﺎﺯﻣﻴﺴﺘﺎﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺟﺎنی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑاﺯ ﭘس ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺗﺎ ﺟﺎﻧﺎنی ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭﻧﻮه
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﮐﻤﺎلاﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮﻋﺎﻃفی ﻮﺭﻭﺍنیط
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺗﺮک ﻛﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
الهی ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯ
ﺃﺯل بی ﺎﺑﺘﺪﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﺑﺤﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍه ﺘﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺒﺎﻧﻮﺍع
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍه
گیاﻫﻰ ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺳﺎﻧﺪﻩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻔﺼﻮل ﻨﻮﻋﻰ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ هر ﺭﻭحی
در اصل الهی ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم اﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻭ ﭘﻠّﻪﻫﺎ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﺻﻌﻮﺩ
ﻭ ﺗﻌﺎلی ﺒﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺩﺭﻫﺮ ﺗﻮﻟّﺪﻯ
ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ ﺷﺨﺺ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺴﺘﻌﺪﺗﺮ
ﻭﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ ﻭﺟﺪّﻯ
ﺘﺮ ﻭﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
صادقانه ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎلائی ﺒﺎﺷﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺑﺂﺧﺮﻳﻥ ﭙﻠّﻪ
ﮐﻤﺎل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻌی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ ﻭ ﺳﻠﻮک
با تخلیه و
تحلیه تا
تجلیه ﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ ﺑﻨفع اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﺮﮐسی ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺠﺎ ﺷﺮﻭع
ﺘﮑﺎﻣل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒلی
ﺨﺘم کرﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﭼﻪ ﺑﺎلاﺗﺮ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﭼﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭﺩﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ.
ﺿﻤﻨﺎ ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﻮلاﻳﺖ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ که ﺩﺍﺭﺩ
ﻳﮑﻬﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸت
سوم عرشی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺪﺍﺷﺘﻦ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﻫم
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻫم هزﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸت
سوم را ﺪﺍﺭﺩ. (ﻣثوﻯ)
ﻳﺎ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻣﺮﺩﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﮔﻬﻮﺍﺭﻩ ﮐﻮﺩکی
ﺪﺍﺷﺘﻦ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
(ﻣﺸﻮﻯ) ﺑﺎ ﺗﺎﺑﻪ
ﺩﺍﻍ ﺳﺮخ کرﺩﻥ
گوﺷﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺸﻮﻯ
ﻮ ﮐﺒﺎﺏ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮل گرﻣﺎﻯ
ﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﻣﺄﻭﺍ) ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ
ﻭﺟﺎﻯ اﻗﺎﻣﺖ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺪﺭ
لاﻧﻪ ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻳک
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﺤﻴﻮﺍنی
ﺤﻘﻴﺮﻯ. ﻭ (ﻧﺎﺭ) ﺁﺗﺶ
ﻋﮑس ﻧﻮﺭ فارسی
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ (ﻫﻮﺭ
ﻭ ﺣﻮﺭ ﻭ ﺧﻮﺭ) ﮐﻪ
ﻫﻤگی اﻟﻔﺎﻇ اﻳﺮﺍنی
ﺰﺭﺩﺷتی ﻘﻮم ﻘﺮﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ ﺁﺳﻤﺎنی
ﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻠﻮ
ﻏﻴﺮﻩ ﻧﺎم ﻤﻥ ﻮﻋلی
ﻮ ﭘﻨﺠﺘﻥ ﺁل عبا
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﻣؤﻤﻨﺎﻥ ﻮ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮشی ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻮ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻭ
نیز ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺴﻴﺤﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﺗﻌﻬّﺪ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
اﻳﻥ ﻨﻮﺭ ﻭﻋﺮﺵ
ﻫﺮ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
که ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺴﻠﻴم
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺑﺴﻠﻮک ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪو
لبّیک بگویند
وﻫﻤﻴﻥ گوﻧﻪ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺘﻌﻬﺪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﻣﻄﺮج ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﻮﻧﺪ
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺍﺑﺘﺪ
ﺍﺑﺴﺎﮐﻦ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭﺣتی ﺒﺮﺍﻯ ﺼﺎﺣﺐ
ﻋﺮﺵ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎم
ﻈﻬﻮﺭﺵ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ. ﻭ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻭ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻥ
ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ ﻨﻮﺭ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ بی اﻧﺘﻬﺎ
ﻳک ﺮﻭح فردی ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺗﻌﺎلی
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
کرﻩ ﺧﺎﮐﻰ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻫﺮ ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ
اﺯ ﻫﺴﺘﻰ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍح ﻤﮑﺎﻥ ﻮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ها ﻣﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل و
بالقوّه الهی ﻮ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﻭ ﺻﻔﺎﺕﻋﺎﻟﻴﻪ
ﺍﻭ ﺁﻥ ﭽﻨﺎﻥ ﻨﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭحی ﺘﺎ ﺃﺑﺪ
بی ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺒﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭلب اﻣﺮﻭﺯ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
بهتر ﺭﺍ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
بمعرفی
خداوند ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 5558 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ243 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺭﺍﻭﻯ ﺍﺯ ﮐﻮﻓﻪ
ﻣﺮﮐﺰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻋﻠﻰ ﺑﻨﺰﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻣﻴﺮﻭﺩﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ : ﻣﺎ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺃﺑﻄﺄ ﺑﻚ ﻋﻨّﺎ
ﻳﺎ ﺩﺍﻭﺩ ؟ ﻗﻠﺖ
ﺣﺎﺟﻪ ﻟﻰ ﻋﺮﺿﺖ
ﺑﺎﻟﮑﻮﻓﻪ ﻓﻘﺎﻝ
ﻣﻦ ﺧﻠّﻔﺖ ﺑﻬﺎ
؟ ﻗﻠﺖ ﺟﻌﻠﺖ ﻓﺪﺍﻙﺧﻠّﻔﺖ
ﺑﻬﺎ ﻋﻤّﻚ ﺯﻳﺪﺍﺗﺮﮐﺘﻪ
ﺭﺍﮐﺒﺎ ﻋﻠﻰ ﻓﺮﺵ
ﻣﺘﻘﻠّﺪﺍ ﻣﺼﺤﻔﺎﻳﻨﺎﺩﻯ
ﺑﻌﻠﻮ ﺻﻮﺗﻪ
ﺳﻠﻮﻧﻰ ﻗﺒﻞ ﺃﻥ
ﺗﻔﻘﺪﻭﻧﻰﻓﺒﻴﻦ
ﺟﻮﺍﻧﺤﻰ ﻋﻠم
ﺠﻢ ﻗﺪ ﻋﺮﻓﺖ ﺍﻟﻨﺎﺳﺦ
ﻭﺍﻟﻤﻨﺴﻮﺥ ﻭ ﺍﻟﻤﺸﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﺍﻟﮑﺮﻳﻢﻭ
ﺍﻧّﻰ ﺍﻟﻌﻠﻢ ﺑﻴﻦ
الله  ﻭ ﺑﻴﻨﮑﻢﻓﻘﺎﻝ
ﻟﻰ ﻳﺎ ﺩﺍﻭﺩﻟﻘﺪ
ﺫﻫﺒﺖ ﺗﻠﻚ ﺍﻟﻤﺬﺍﻫﺐ
ثمّ ﻧﺎﺩﻯ ﻳﺎ ﺳﻤﺎﻋﻪ
ﺑﻦ ﻣﻬﺮﺍﻥﺍﻳﺘﻨﻰ
ﺑﺴﻠّﻪ ﺍﻟﺮﻃﺐﻓﺄﺗﺎﻩ
ﺑﺴﻠّﻪ ﻓﻴﻬﺎ ﺭﻃﺐﻓﺘﻨﺎﻭﻝ
ﺭﻃﺒﻪ ﻓﺄﮐﻠﻬﺎ
ﻭ ﺍﺳﺘﺨﺮﺝ ﺍﻟﻨﻮﺍة
ﻣﻦ ﻓﻴﻪﻭ ﻏﺮﺳﻬﺎ
ﻓﻰ ﺍﻟﺄﺭﺽﻓﻔﻠﻘﺖ
ﻭ ﻧﺒﺘﺖ ﻭ ﺃﻃﻠﻌﺖ
ﻭ ﺃﻋﺬﻗﺖﻓﻀرَبّ
ﺑﻴﺪﻩ ﺍﻟﻰ ﺷﻖ ﻣﻦ
ﻋﺬﻕ ﻣﻨﻬﺎ ﻓﺸﻘّﻪ
ﻭ ﺍﺳﺘﺨﺮﺝ ﻣﻨﻬﺎ
ﻭﺭﻗﻪﺃﺑﻴﺾ
ﻓﻔﻀّﻪ ﻭ ﺩﻓﻌﻪ
ﺍﻟﻰ ﻭ ﻗﺎﻝ ﺍﻗﺮﺃﻩ
ﻓﻘﺮﺃﺗﻪﻭ ﺍﺫﺍ
ﻓﻴﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺳﻄﺮﺍﻥﺍﻟﺄﻭﻝ
لا ﺍﻟﻪ الّا الله
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮﻝ الله
ﻭ ﺍﻟﺸﺎﻧﻰ ﺍﻥ ﻋﺪﻩ
ﺍﻟﺸﻬﻮﺭ ﻋﻨﺪ الله
ﺍثنا
ﻋﺸﺮ ﺷﻬﺮﺍ ﻓﻰ ﮐﺘﺎﺏ
الله ﻳﻮﻡ ﺧﻠﻖ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺄﺭﺽﻣﻨﻬﺎ
ﺃﺭﺑﻌﻪ ﺣُﺮﻡﺫﻟﻚ
ﺍﻟّﺪﻳﻦ ﺍﻟﻘﻴّﻢﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻋﻠﻰ
ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐﺍﻟﺤﺴﻦ
ﺑﻦ ﻋﻠﻰﺍﻟﺤﺴﻴﻦ
ﺍﺑﻦ ﻋﻠﻰ ﻋﻠﻰ ﺑﻦ
ﺍﻟﺤﺴﻴﻦﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻦ ﻋﻠﻰ ﺟﻌﻔﺮ ﺑﻦ
ﻣﺤﻤﺪﻣﻮﺳﻰ ﺑﻦ
ﺟﻌﻔﺮﻋﻠﻰ ﺑﻦ
ﻣﻮﺳﻰﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ
ﻋﻠﻰ ﻋﻠﻰ ﺑﻦ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻟﺤﺴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺨﻠﻒ ﺍﻟﺤﺠّﻪثُمّ
ﻗﺎﻝ ﻳﺎ
ﺩﺍﻭﺩﺃﺗﺪﺭﻯ ﻣﺘﻰ
ﮐﺘﺐ ﻫﺬﺍ ﻓﻰ ﻫﺬﺍ
؟ ﻗﻠﺖ الله  ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﻭ ﺃﻧﺘﻢ ﺃﻋﻠﻢ ﻗﺎﻝ
ﻗﺒﻞ ﺃﻥ ﻳﺨﻠﻖ الله
ﺁﺩﻡ ﺑﺄﻟﻔﻰ
ﻋﺎﻡ ﭼﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﺮ
ﺁﻣﺪﻯ؟ ( ﭘﻴﺮ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﺘﻘﺮ
ﺩﺭ ﮐﻮﻓﻪﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﭼﻮﻥﺎﺣﻀﺎﺭ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﻳﺎ ﻃﺒﻖ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﺩﻥ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺍﻭﺿﺎﻉ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻭﺿﻊ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺷﻴﻌﻪ
ﻧﺸﻴﻦ ﮐﻮﻓﻪﻭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻭلاﻳﺖ مولاﺑﻤﺪﻳﻨﻪ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﭼﻪ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻯ؟
(ﺧﻠﻒ ﻭ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﭘﺴﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺍﻭﺩ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺯﻳﺪ
ﻋﻤﻮﻳﺖ ﺭﺍ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻡ.( ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮﻭ ﻋﻤﻮﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻋﻠﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻢ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪ.ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺍﻭﺑﻨﺎﻡ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺯﻳﺪﻳﻪ
ﺩﺭ ﻳﻤﻦ ﺍﮐﺸﺮﻳّﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪﺍﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻟﻰ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻘﺪﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻳﻤﻦﮐﻪ ﺗﺎ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺑﺮ ﻳﻤﻦ ﺩﺍﺷﺖﺑﺎ
ﮐﻮﺩﺗﺎﺋﻰ ﺑﺮﮐﻨﺎﺭ
ﺷﺪ.ﻭ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺧﻮﻧﻴﻦ ﻭﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺠﺎﺋﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪ
) ﻭﻣﻦ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺑﺎﺭ ﺳﻮﺍﺭ ﺑﺮ ﺍﺳﺐ
ﺩﻳﺪﻡﮐﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺑﮕﺮﺩﻥ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﮐﺮﺩﻩﺑﺎ ﺻﺪﺍﻯ
ﺑﻠﻨﺪ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻣﻴﺰﺩ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﻴﺪ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﭙﺮﺳﻴﺪ
( ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ مولا
ﻋﻠﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﭙﺮﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳؤالّاﺕ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺑﻠﮑﻪ ﭘﺮﺳﺶ
ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
مولا ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺯﻳﺪ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮕﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻣﺪﻋﻰ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺯﻣﺎﻥﺑﺠﺎﻯ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﺑﺎﻗﺮ
ﺑﻮﺩ ) ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻦﻋﻠﻢ ﺟﻤّﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ ( ﻋﻠﻢ
ﺯﻳﺎﺩ ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥﺑﺎﺯ
ﻋﻠﻢ ﺟﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯﮐﻪ
ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺟﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺍﻧﺶ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ
) ﻭﻣﻦ ﻧﺎﺳﺦ ﻭﻣﻨﺴﻮﺥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻢ . (ﺩﺭﻗﺮﺁﻥ
ﺁﻳﻪﺍﻯ ﻧﺴﺦ ﻧﺸﺪﻩﮐﻪﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺳﻨّﻰ
ﻭ ﺷﻴﻌﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺑﺖ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﻧﺎﺳﺦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ ) ﻭﻣﻦ
ﻣثاﻧﻰ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋﻈﻴﻢ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻢ
( ﻣثاﻧﻰ ﺳﻮﺭﻩ ﻓﺎﺗﺤﻪ
ﺍﻭﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻣﺘﺪﺭﺝ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥﻭ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ قوس
ﻧﺰﻭﻝ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ (ﻣثاﻧﻰ)ﺑﺎﺯ
ﻣﻮﺍﺭﺩ (ثنا)ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭ(ﺳﻨﺎ)ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ(ﺳﻤﻮ)ﻭ ﻋﺮﻭﺝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋﻈﻴﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭ
قُرّه ﺑﺰﺭﮒ ﻣﺤﻤﺪﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺯﻳﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ) ﻭﻣﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﺮﭼﻤﻰ ﻫﺴﺘﻢﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺷﻤﺎ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎثُمّ ( ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺨﺪﺍ ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺑﺮﻫﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺍﺯﺩﺣﺎﻡﺗﺎ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﻭﻳﮑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﺮﺍ
ﮔﻢ ﻧﮑﻨﺪ. ﻫﺮﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﭘﺮﭼﻤﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ.ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﮔﻔﺖ ﺃﻯ ﺩﺍﻭﺩﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﺳﺖ ( ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢﻳﻌﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺯﻳﺪ ﻋﻤﻮﻳﺶﻳﻚ
ﻣﺬﻫﺐ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻭﻭلاﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻯ ﮐﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻧﺪﻙ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﺬﻫﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ ﻳﻚ ﺩﻳﻦ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺬﻫﺐ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ(ﻣﺬﻫﺐ)
ﻭﺍﻗﻌﻰﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺭﺍﻩ(ﺫﻫﺎﺏ)ﻭ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕﺯﻳﺪ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﻔﺮﻳﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺯﻳﺪ ﺑﺎﺯ ﻃﺒﻖ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﻳﺶﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﻭ ﺣﻔﻆ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺒﻬﺎﻧﻪ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
أمثال ﺯﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯﺠﻠﺐ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺯﻳﺪ ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺰﺩﻭﺭﺍﻥ ﺟﻨﮕﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ می
ﺸﻮﺭﻳﺪﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮﭼﻮﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ
ﺍﺯ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﻴﺎﻡ ﺍﻣثاﻝ
ﺯﻳﺪ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸﻢ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﻇﺎﻫﺮ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻩﻭ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
) سپس ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻏﻠﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﺳﻤﺎﻋﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻣﻬﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺻﺪﺍ
ﻣﻴﺰﻧﺪ ( ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺩﻡ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺑﺮﺩﻩ
ﺧﺮﻳﺪﺍﺭﻯ ﺷﺪﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ ﺗﺤﺖ
ﭘﻮﺷﺶ ﺑﺮﺩﮔﻰ ﻭﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭﻯﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ.(ﺳﻤﺎﻋﻪ)ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻣﻄﻴﻊ ﻭ
ﺷﻨﻮﺍﻯ ﺍﻭﺍﻣﺮﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺟﺎﻣﻰﻫﻔﺪﻩ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭﺑﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﮐﻪ ﭘﻮﺷﺶ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﻭ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ) ﻭ ﺍﻭ ﺳﺒﺪﻯ
ﺍﺯ ﺧﺮﻣﺎﻯ ﺭﻃﺐ
ﺣﺎﺿﺮ ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﻳﻚ ﺩﺍﻧﻪ ﺧﺮﻣﺎ
ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩﻭ ﻫﺴﺘﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺰﻣﻴﻦ ﻓﺮﻭﺑﺮﺩﮐﻪ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺳﺒﺰ
ﺷﺪ ﻭ ﮔﻴﺎﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻭ
ﺩﺭﺧﺖ ﺷﺪ ﻭ ﺧﻮﺷﻪ
ﺩﺍﺩ ( ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺁﺳﺎ ﻣﺤﺎﻝ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪﻭﻟﻰ ﺩﺭﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ ﺷﺨﺺﺍﻳﻦ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺩﺭ
رؤیا ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭﻋﻴﺴﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ آثار
ﺑﺠﺎﻯ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﺁﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﻭﻯ ﭘﺮﺩﻩ
ﺳﻴﻨﻤﺎ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺄثیر ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
) ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ ﮐﺎﺳﻪ
ﺣﺎﻓﻆ ﺧﻮﺷﻪ ﺧﺮﻣﺎ
ﮐﺎﻏﺬ ﺳﻔﻴﺪﻯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﮐﺸﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﻤﻦ ﺩﺍﺩ.ﻭ
ﮔﻔﺖ ﺑﺨﻮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻭ ﺳﻄﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﻳﮑﻰ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺟﺰ الله  ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.( ﺩﻭ ﺃﺻﻞ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺷﺪﻥﻭ
ﻳﺎ ﺩﻭ ﺍﺻﻞ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰﺗﺎ
ﺑﻬﺪﺍ ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭلاﻳﺖﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮔﺮﺩﺩ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺷﻌﺎﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪسپس ﺣﺮﻑ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻳﺶ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
) ﻭ ﺩﺭ ﺳﻄﺮ ﺩﻭﻡ ﻧﻴﺰ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻬﺎﻯ ﺳﺎﻝ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﻣﺎﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺯﻣﻴﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺎﻩ ﺁﻥ ﺣﺮﺍﻡﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﻦ ﻗﻴّﻢ
ﺑﺎ ﻗﻴﻤﺖ ﺍﺳﺖ. (ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻣﺎﻩﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ قوس
ﺻﻌﻮﺩﻭ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ قوس ﻧﺰﻭﻝﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻬﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﻖ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺖﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ قوس ﻧﺰﻭﻝ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
.ﺩﻳﻦ ﻗﻴّﻢ ﺑﺎ ﻗﻴﻤﺖ
ﻭﻣﻬﻢﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻮ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﻳﻦ ﭼﻬﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩﮐﻪ ﺷﺮﻁ
ﻣﻬﻢ ﻭ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻗﺒﻮﻝ ﺃﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺩﻳﻦ ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪلاﺯﻣﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺣﻀﻮﺭﻯ
و ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺤﺸﺮ
ﺧﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺎﻩ
ﻣﻬﻢ أﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦﻭ
ﺣﺴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰﻭ ﺣﺴﻴﻦ
ﺑﻦ ﻋﻠﻰﻭ ﻋﻠﻴﺒﻦ
ﺣﺴﻴﻦﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻦ ﻋﻠﻰ ﻭﺟﻌﻔﺮ
ﺑﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻦ ﺟﻌﻔﺮﻭ ﻋﻠﻰ
ﺑﻦ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻦ ﻋﻠﻰ ﻭ ﻋﻠﻰ ﺑﻦ
ﻣﺤﻤﺪﻭ ﺣﺴﻦ ﺑﻦ
ﻋﻠﻰ ﻭ ﺧﻠﻒ ﺣﺠّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﺍﻣﺎﻡ ﺷﺸﻢ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺍ تثبیت ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﺯ ﺭﺍﻭﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗثبیت
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
أمثال ﺯﻳﺪ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻯ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻋﻠﻰﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ
. ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻓﺘﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎﺷﺶ
ﺍﻣﺎﻣﻰ ﻫﺎﻯ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻰﻭ
ﺑﻬﺮﻩ ﻫﺎﻯ ﻫﻨﺪﻯ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﻤﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ) سپس ﺍﻣﺎﻡ
ﮔﻔﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺯ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؟ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﺩﻡ ﺑﺪﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ (ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﻠﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻈﺎﻡ ﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻭﻣﻘﺮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﺳﺎﺑﻘﻪ
(ﻋﺎﻟﻢﺫﺭ)ﻭ ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩﺗﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺪﻩﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺁﺩﻡ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺁﺩﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻃﺒﻖ ﻧﻈﺎﻡ ﻣﻘﺮﺭ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
اساس ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺑﻬﻴﭻ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻨﻮﺍﻯ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﮐﻨﺎﺭ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ
.)

حدیث
5559 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ۴۴ ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰﺃﻡ ﺣﺴﺒﺘﻢ
ﺃﻥ ﺗﺘﺮﮐﻮﺍﻭ ﻟﻤّﺎ
ﻳﻌﻠﻢ الله ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺟﺎﻫﺪﻭﺍ ﻣﻨﮑﻢ
ﻭ ﻟﻢ ﻳﺘّﺨﺬﻭﺍ
ﻣﻦ ﺩﻭﻥ الله ﻭ
لا ﺭﺳﻮﻟﻪﻭ لا مؤمنین
ﻭﻟﻴﺠﻪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻟمؤمنین ﺍﻟﺄﺋﻤّﻪﻟﻢ
ﻳﺘّﺨﺬﻭﺍ ﺍﻟﻮلاﻳﺞ
ﻣﻦ ﺩﻭﻧﻬﻢ  ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪﮐﻪ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ؟ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﮐﺪﺍﻡ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﺟﻬﺪ ﻭ ﺟﻬﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻭﻣؤﻤﻨﻴﻥ
ﺮﺍ ﻭﻟﻴﺠﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺗّﺨﺎﺫ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ؟) ﻭﻟﻴﺠﻪﻫﻤﺎﻥ
ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ(ﻭﻟﻰ
ﭼﻪ)ﻳﺎ ﻭﻟﻰ ﮐﻮﭼﻚ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮ ﻭ ﻏﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺗﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﻭ ﺑﺪﻫﺪﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻣؤﻣﻨﻴﻦ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩﻫﺎ
ﻭ ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﮑﻰ ﺭﺍ
ﺑﺸﺨﺺ ﻃﺎﻟﺐ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭ ﻗﻮﻡ
ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣؤﻣﻨﻴﻦ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﻟﻴﺠﻪ ﻫﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮ
ﻏﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺗّﺨﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ(ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺷﺎﻣﻞ ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﻔﺘﻰ ﻭ ﻓﻘﻴﻪ ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻄﻮﺭ ﻗﺸﺮﻯ ﺷﺮﻙ
ﺁﻣﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﻨﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺪﺍﻧﺪﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻇﺎﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺗﺄﻟﻴﻔﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ
ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
(ﻟﻴﻌﻠﻢ الله  ) ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍ ﺁﮔﺎﻩ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﺻﻞ(ﺣﺘﻰ
ﺃﻋﻠﻢ) ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪﻭ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭ ﺑﺪﺍﻧﺪﮐﻪ ﭼﻪ
ﮐﺴﻰ ﺟﻬﺪ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ
ﮐﺎﻓﻰ ﻭ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﺪﺷﺨﺺ
ﺑﺎ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩﭼﻪ
ﺭﺍﻫﻰ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮﻭ ﻳﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ).

حدیث
-5560 - ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ245ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮﺍﻯ ﻭﻯ ﻧﻮﺷﺘﻢ
ﮐﻪ ﻭﻟﻴﺠﻪ
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺭﺳﻮﻝ ﻭﻣؤﻣﻨﻴﻦ
ﻭﻟﻴﺠﻪ ﺍﻯ ﺭﺍ ﺍﺗّﺨﺎﺫ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻣﻦ ﺩﺭﺩﻝ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡﮐﻪ ﻣؤﻣﻨﻴﻦ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﭼﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ؟( ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻫﺮکَس ﺧﻮﺩﺭﺍ
مؤمن ﺑﺨﻮﺍﻧﺪﻭ
ﺿﻤﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭﺁﻳﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻭﻟﻴﺠﻪ ﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻣﻠﻴﺠﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﺴﺨﺮﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ)ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ : ﺍﻟﻮﻟﻴﺠﻪﺍﻟّﺬﻯ
ﻳﻘﺎﻡ ﺩﻭﻥ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﺄﻣﺮﻭ ﺣﺪّثتک
ﻧﻔﺴﻚ ﻋﻦ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦﻣﻦ
ﻫﻢ ﻓﻰ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻤﻮﺿﻊ
؟ ﻓﻬﻢ ﺍﻟﺄﺋﻤّﻪﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻳؤﻣﻨﻮﻥ ﻋﻠﻰ الله
ﻓﻴﺠﻴﺰ ﺃﻣﺎﻧﻬﻢ
ﻭﻟﻴﺠﻪ ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻭﻟﻰ ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﭘﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻭﻟﻰ ﺃﻣﺮ
ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
( ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺃﻣﺮ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻘﺮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.(
ﺩﻭﻥ ) ﻫﺮکَس ﻳﺎ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻭﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻭ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﺍﻭ
ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺘﻰﮐﻪ
ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻣؤﻣﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ( ﺍﻭﻡ ﺑﺨﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻣّﻰ ﻭﻣؤﻣﻦ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭالّا
ﺑﺎﺯ ﻫﺮﮐس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣؤﻣﻦ ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﻣؤﻣﻦ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺎﻳﺰ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩ . (ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺷﺪ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺁﻭﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻭﻡ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﻨﺰﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﻧﺪﻳﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ .)

حدیث 5561 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ245ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : لا ﺗﺘّﺨﺬﻭﺍ
ﻣﻦ ﺩﻭﻥ الله  ﻭﻟﻴﺠﻪﻓﻠﺎ
ﺗﮑﻮﻧﻮﺍ ﻣؤﻣﻨﻴﻦﻓﺎﻥ
ﮐﻞ ﺳﺒﺐ ﻭﻧﺴﺐ ﻭ
ﻗﺮﺍﺑﻪ ﻭﻭﻟﻴﺠﻪ
ﻭ ﺑﺪﻋﻪ ﻭ ﺷﺒﻬﻪﻣﻨﻘﻄﻊ
ﻣﻀﻤﺤﻞ ﮐﻤﺎ ﻳﻀﻤﺤﻞ
ﺍﻟﻐﺒﺎﺭ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻳﮑﻮﻥ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺤﺠﺮ
ﺍﻟﺼﻠﺪﺍﺫﺍ ﺃﺻﺎﺑﻪ
ﺍﻟﻤﻄﺮ ﺍﻟﺠﻮﺩالّا
ﻣﺎ ﺃﺷﺒﺘﻪ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﻭﻟﻴﺠﻪ
ﺍﻯ ﺍﺗّﺨﺎﺫ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻧﮑﻨﻴﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣؤﻣﻨﻴﻦ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺑﻮﺩ
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺑﺤﻖ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭالّا
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﺟﺰ
ﺷﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺳﺒﺐ ﻭ ﻧﺴﺐﻭ
ﻫﺮ ﺧﻮﻳﺶ ﻭﻭﻟﻴﺠﻪ
ﺍﻯﻭ ﻫﺮ ﺑﺪﻋﺖ ﻭ
ﺷﺒﻴﻬﻰ ﻣﻨﻘﻄﻊ
ﻭ ﻣﻀﻤﺤﻞ ﺍﺳﺖ ( ﻫﺮ
ﺑﻨﻴﺎﺩ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯﺑﺮ
اساس ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﻠﺎﻥ
کَس ﺍﺯ ﻣﻨﺴﻮﺑﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺳﺖﻭ ﻳﺎ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ ﻭﻟﻰ
ﮐﻮﭼﻚ ﻭ ﺣﻘﻴﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺑﺪﻋﺖ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﺷﺒﻴﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎلا ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻀﻤﺤﻞ ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻃﻞ ﻭ
ﺧﻨثی ﻭﺣﺘﻰ ﺷﺮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻏﺒﺎﺭ ﻭ
ﮔﺮﺩ ﻭ ﺧﺎﻙ ﺭﻭﻯ
ﺳﻨﮓ ﺳﺨﺘﻰ
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻧﺎﺑﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺑﺎﺭﺍﻧﻰ ﺑﺮﺁﻥ
ﺑﺒﺎﺭﺩ ﭘﺎﻙ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ثابت ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
( ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺯ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥﮑﺪﺍﻡ ﻭلاﻳﺖﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ قُرّه ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ(ﻗﺮﺁﻥ)ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﺣﻖ ﻭلاﻳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ثابت ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻞ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻧﻤﻰ
ﭼﻴﻨﺪﺗﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﻓﺘﻨﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﻨﺪ.)

5562 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ245 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺃﺗﻰ ﺭﺟﻞ
ﺍﻟﻨﺒﻰ ﻓﻘﺎﻝ ﺑﺎﻳﻌﻨﻰ
ﻳﺎ ﺭﺳﻮﻝ الله ﻓﻘﺎﻝﻋﻠﻰ
ﺁﻥ ﺗﻘﺘﻞ ﺃﺑﺎﻙﻗﺎﻝ
ﻓﻘﺒﺾ ﺍﻟﺮﺟﻞ ﻳﺪﻩ
ثُمّ ﻗﺎﻝ ﺑﺎﻳﻌﻨﻰ
ﻳﺎ ﺭﺳﻮﻝ الله ﻗﺎﻝ
ﻋﻠﻰ ﺃﻥ ﺗﻘﺘﻞ ﺃﺑﺎﻙ
؟ ﻓﻘﺎﻝ ﺍﻟﺮﺟﻞ
ﻧﻌﻢﻋﻠﻰ ﺃﻥ ﺃﻗﺘﻞ
ﺃﺑﻰﻓﻘﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﺍﻟﺂﻥ ﻟﻦ ﺗﺘّﺨﺬ
ﻣﻦ ﺩﻭﻥ الله  ﻭلا ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﻭ لا ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻭﻟﻴﺠﻪﺍﻧّﺎ لا
ﻧﺄﻣﺮﻙ ﺃﻥ ﺗﻘﺘﻞ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻚﻭ ﻟﮑﻦ
ﻧﺄﻣﺮﻙ ﺃﻥ ﺗﮑﺮﻣﻬﻤﺎ
ﻣﺮﺩﻯ
ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻣﺪ
ﻭﮔﻔﺖ ﺃﻯ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﻴﻌﺖ
ﮐﻦ ( ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻩﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﻴﻌﺖ
ﮐﻨﻢ.ﺩﺭ ﻳﻚ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺩﺍﺋﻢﺗﺎ ﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻴﻊ ﻭﻓﺮﻭﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ ﭼﻪ ﺳﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺘﻢ ﭘﺪﺭﺕ
ﺭﺍ ﺑﮑُﺶ( ﻳﺎ ﺑﺎﻳﻦ
ﺷﺮﻁ ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻢﮐﻪ ﭘﺪﺭﺕ
ﺭﺍ ﺑﮑﺸﻰ. ﻭﻳﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﺎﺷﻰ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺣﺘﻰ ﻗﺘﻞ ﭘﺪﺭ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻰ ) ﺁﻥ
ﺷﺨﺺ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻋﻘﺐ ﮐﺸﻴﺪ ﻭ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ
(ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻧﻪ ﺗﺤﺖ
ﺍﺣﺴﺎس ﺷﺪﻳﺪ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ ) ﺑﺎﺯ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﺑﻴﻌﺖ ﮐﻦ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﭘﺪﺭﺕ ﺭﺍ
ﺑﮑﺸﻰ.ﻭ ﺍﻭ ﮔﻔﺖﺣﺎﺿﺮﻡ.
ﻭ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻨﻚ ﺁﻏﺎﺯﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻭﻣؤﻣﻨﻴﻦ
ﺭﺍ ﻭﻟﻴﺠﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻯ (ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
پس ﺑﻬﻴﭻ کس ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺷﻨﻮﺍﺋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ(ﻭﻟﻴﺠﻪ)ﻫﺮ
ﻭﻟﻰ ﺣﻘﻴﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺪﻋﻰ ﺩﻳﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ
) ﻣﺎ ﺑﮑﺸﺘﻦ ﭘﺪﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻧﻤﻴﺪﻫﻴﻢ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻭﺍﮐﺮﺍﻡ
ﺑﻮﺍﻟﺪﻳﻦ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ
( ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭلاﻳﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖﺷﻮﺩ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﺑﺠﺎﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻡ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﻨﺪ ﻳﺎ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ .)

5563 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ246 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻳﺎ ﻣﻌﺸﺮ
ﺍﻟﺄﺣﺪﺍث ﺍﺗّﻘﻮﺍ
الله  ﻭ لا
ﺗﺄﺗﻮﺍ ﺍﻟﺮؤﺳﺎٴ
ﺩﻋﻮﻫﻢ ﺣﺘّﻰ ﻳﺼﻴﺮﻭﺍ
ﺃﺫﻧﺎﺑﺎلا ﺗﺘّﺨﺬﻭﺍ
ﺍﻟﺮﺟﺎﻝ ﻭلاﺋﺞ
ﻣﻦ ﺩﻭﻥ الله  ﺍﻧّﺎ ﻭالله
ﺍﻧّﺎ ﻭالله
ﺧﻴﺮ
ﻟﮑﻢ ﻣﻨﻬﻢثُمّ
ﺿرَبّ ﺑﻴﺪﻩ ﺍﻟﻰ
ﺻﺪﺭﻩ ﺃﻯ ﮔﺮﻭﻩ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺘﺮﺳﻴﺪﻭ
ﻧﺰﺩ ﺭؤﺳﺎٴ ﻧﺮﻭﻳﺪﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺷﻮﻧﺪ. (ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪﻣﺮﺑّﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻭﻓﺘﻴﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻭﻣﻎ ﺑﭽﮕﺎﻥ
ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺭﺟﺎﻝ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺩﻳﻨﻰﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻧﺮﻭﻧﺪﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻃﻠﺐ ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺮﻭﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪﻭ ﺧﻮﺩ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺑﻠﻬﺎﻥ
ﺑﻨﺰﺩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﺮﻭﻧﺪﻓﮑﺮﻯ ﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺍﺟﻌﻴﻦ
ﺍﺑﻠﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺤﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﻢ ﺑﺎﻭﺭﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﻭﻟﻴﺠﻪﺍﻯ
غیر ﺧﺪﺍ
ﺍﺗّﺨﺎﺩ ﻧﮑﻨﻴﺪ
( ﺑﺮﺍﻯﺨﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺑﺖ ﻣﻨﺼﻮﺏ ﻧﮑﻨﻴﺪﮐﻪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺸﺮﻙ ﺩﺷﻤﻦ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
) ﻣﻦ ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ ﺧﻴﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻡ.(ﺧﻴﺮ ﻭ ﺗّﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡﻭ ثواب ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ) ﺳﭙس
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺳﺖ ﺑﺴﻴﻨﻪ
ﺧﻮﺩ ﺯﺩ (ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻝ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﻧﺸﺴﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ رؤیا ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺃﻣﺮ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﻬﺮکَس ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺣﻮﺍﻟﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪﺑﺎﻳﺪﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮﺷﺨﺺ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻳﺎ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻏﺎﻳﺐ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺷﺪﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ ﺑﻴﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻝ ﺑﺴﺖ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺿﻊ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺭﻭﺷﻦ ﮐﻨﺪ .)

حدیث 5564 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ۴۲ﺹ۶۴۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻳﺎ ﺁﺑﺎ ﺍﻟﺼﺒّﺎﺡ
ﺍﻳّﺎﮐﻢ ﻭ ﺍﻟﻮلاﺋﺞ
ﻓﺎﻥ ﮐﻞ ﻭﻟﻴﺠﻪﺩﻭﻧﻨﺎ
ﻓﻬﻰ ﻃﺎﻏﻮﺕ ﺃﻭ
ﻗﺎﻝ ﻧﺪ ﺃﻯ ﻓﻠﺎﻥﻣﺒﺎﺩﺍ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻭﻟﻴﺠﻪ
ﻫﺎ ﺷﻮﻳﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻭﻟﻴﺠﻪ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻣﺎﻃﺎﻏﻮﺕﻭ(ﻧﺪ)ﻳﺎ
ﺩﺷﻤﻦ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ( ﻭﻟﻴﺠﻪﻳﺎ
ﻭﻟﻰ ﮐﻮﭼﻚ ﻭ ﺣﻘﻴﺮ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﻣﺪﻋﻰ
ﻭلاﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻃﺎﻏﻮﺕ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﻃﻐﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﺳﺮکَس
ﺑﺮ ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ابلیسﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺑﺮﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯﺘﮑﺎﻣﻠﺮﻭﺡ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑّﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻤﺮﮒ
ﻭﻧﻴﺴﺘﻰ ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺑﻠﻴس
ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.(ﻧﺪ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺷﻤﻦ ﻧﻘﻄﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ(ﻭﺩ)ﻳﺎ
ﻣﺤﺒﺶ ﻭ ﻣﻬﺮ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﺸﺮﻙ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺨﺸﻴﺪ
.)

حدیث 5565 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ246ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻝ الله
ﺍﺗّﺨﺬﻭﺍ
ﺃﺣﺒﺎﺭﻫﻢ ﻭ ﺭﻫﺒﺎﻧﻬﻢ
ﺃﺭﺑﺎﺑﺎ ﻣﻦ ﺩﻭﻥ
الله  ﻗﺎﻝ
ﺃﻣﺎ ﻭالله ﻣﺎ ﺻﺎﻣﻮﺍ
ﻟﻬﻢ ﻭلا ﺻﻠّﻮﺍ
ﻭ ﻟﮑﻨّﻬﻢ ﺃﺣﻠّﻮﺍ
ﺣﺮﺍﻣﺎ ﻭ ﺣﺮﻣﻮﺍ
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺣﻠﺎلا
ﻓﺎﺗّﺒﻌﻮﻫﻢ  ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺁﻧﺎﻥ
ﺃﺣﺒﺎﺭ ﻭﺭﻫﺒﺎﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﺧﻮﺩﻭﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﺍﺗّﺨﺎﺫ ﮐﺮﺩﻧﺪ.(ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﺍﺣﺒﺎﺭ ﻳﻬﻮﺩ ﻭ
ﺭﻫﺒﺎﻧﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰﻭ
ﻣﻐﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻗﺸﺮﻯﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪﻭﻧﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺭﺍﻫﺐ
ﻭ ﺭﻫﺒﺎﻥﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﻧﻤﺎ ﻭ ﺭﻓﺘﻪ
ﻭﺭﺍﻩ ﺷﻨﺎﺵ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻨﻨﺪﻭ
ﻳﺎ ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ.
ﺍﺣﺒﺎﺭ ﺟﻤﻊ(ﺣﺒﺮ)ﻳﺎ
ﻣﻘﺪّس ﺷﺪﻩﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﺩﻭﻥ الله
)ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭ ﻳﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﻘﻴﺮﮐﻪ
ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺣﻘﺎﻧﻴّﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻭﺯﻩ ﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ( ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺑﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
رَبّ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
) ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺮﺍﻣﻰ ﺭﺍ
ﺣﻠﺎﻝ ﮐﺮﺩﻧﺪﻭ
ﻳﺎ ﺣﻠﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﺣﺮﺍﻡ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﻧﺒﺎﻟﺸﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ( ﻳﻌﻨﻰ ﻓﺘﻮﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻴﻞ ﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺣﺮﺍﻣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻠﺎﻝ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺷﺸﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺁﻣﺪ
ﺣﺮﺍﻡ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺘﻌﻬّﺪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩﺗﺒﻌﻴّﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺗﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺎلا ﺑﺮﻭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺩﺭ حدیث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭﻟﮑﻨّﻬﻢ
ﺃﻃﺎﻋﻮﻫﻢ ﻓﻰ ﻣﻌﺼﻴﻪ
الله  (ﺝ24ﺹ246ﺑﺤﺎﺭ)ﭼﻮﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺮﺩﻧﺪ
( ﭼﻮﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻭ ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺧﺎﻃﺮ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﭘﻴﻮﺳﺘﻨﺪ.
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﻣﻴﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺟﻮﺍﺏ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ . ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ حدیث ﺩﻳﮕﺮﻯﻫﻤﻴﻦ
ﺁﻳﻪ ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ(ﺝ24ﺹ246ﺑﺤﺎﺭ)
ﻣﺎ ﺩﻋﻮﻫﻢ ﺍﻟﻰ
ﻋﺒﺎﺩﻩ ﺃﻧﻔﺴﻬﻢﻭ
ﻟﻮ ﺩﻋﻮﻫﻢ ﺍﻟﻰ
ﻋﺒﺎﺩﻩ ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ
ﻣﺎ ﺃﺟﺎﺑﻮﺍﻭ
ﻟﮑﻨّﻬﻢ ﺃﺣﻠّﻮﺍ
ﻟﻬﻢ ﺣﻠﺎلا ﻭ ﺣﺮﻣﻮﺍ
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺣﺮﺍﻣﺎﻓﮑﺎﻧﻮﺍ
ﻳﻌﺒﺪﻭﻧﻬﻢ ﻣﻦ
حیث لا ﻳﺸﻌﺮﻭﻥ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ( ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
) ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺭﺍ ( ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
) ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﻋﻮﺕ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺩﻋﻮﺗﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻣﺮﺩﻡ
ﻧﻴﺰ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﺸﺒﺖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ ( ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﭙﺮﺳﺘﻨﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻤﻰ
ﺷﻮﻧﺪﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﭙﺮﺳﺘﻨﺪﺟﺰ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ.ﻭ
الّا ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﮔﻔﺘﻪﺗﺎﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
) ﻭﻟﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺣﺮﺍﻡ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﻠﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪﻭﻳﺎ ﺣﻠﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺮﺍﻣﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻌﻮﺭ ﻭﺍﺣﺴﺎﺳﻰﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
( ﻣﺤﺒّﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻬﺮ ﺳﻮﮊﻩﺍﻯﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭﻳﺎ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻓﺮﻳﺎﺩ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺰﻭﻣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺤﺮﺍﺏ ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﭙﺮﺳﺘﻨﺪ.(لا
ﻳﺸﻌﺮﻭﻥ ) ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻌﻮﺭ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﻓﻬﻤﻮ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ ﺩﺭﺗﻮﺳّﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﻫﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ  ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﭼﻮﻥ لا ﺍﻟﻪ الّا
الله  ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﭘﺮﺳﺘﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺑﺎﺯ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺮﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺒﺮﻧﺪﺩﻓﻌﺸﺮﮐﻰ
ﻧﺸﺪﻩﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻭلاﻳﺖﺑﻨﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﺗﻮﺳّﻂ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﻭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩﺗﺎ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺷﻮﺩ .)

حدیث 5566 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ147ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰﻭ ﻟﻢ ﻳﺘّﺨﺬﻭﺍ
ﻣﻦ ﺩﻭﻥ الله ﻭلا
ﺭﺳﻮﻟﻪ ﻭ لا ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦﻭﻟﻴﺠﻪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪﻭ ﺍﻟﻮﻟﻴﺠﻪ
ﺍﻟﺒﻄﺎﻧﻪ  ﮔﻔﺘﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺟﺰ ﺧﺪﺍ
ﻭﺭﺳﻮﻟﺶﻭﻣؤﻣﻨﻴﻦ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻭﻟﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣؤﻣﻨﻴﻦ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻭﻟﻴﺠﻪ
ﻫﺎ ﺑﻄﺎﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
( ﮐﻪ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺎﺑﻊ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﻧﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ ﺯﻧﺎﻥ
ﻭ ﻧﻮﮐﺮﺍﻥ ﺍﻭ.
ﻭﻭﻟﻴﺠﻪ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﻔﻆ  ﻓﺎﺭﺳﻰ
(ﻭﻟﻴﭽﻪ) ولیّ ﮐﻮﭼﻚ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮ ﮐﻪ ﺑﻄﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﮑﻢ ﮔﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﭘﺮﺧﻮﺭﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﻔﺖ خورﻭ ﻳﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﭘﺎﺭﺗﻰ
ﻭ ﺗﮑﻴﻪ ﮔﺎﻩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﺑﺎﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻣﺘﮑﺒّﺮﺍﻧﻪ ﻭﺁﺭﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻟﻰ ﺗﻮ ﺩﺍﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
.)

حدیث
5567 --ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ247ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ :ﻗﺎﻝ
ﺍﻟﺄﻋﺮﺍﻑ ﮐﺸﺒﺎﻥ
ﺑﻴﻦ الجَنّة ﻭ
ﺍﻟﻨﺎﺭﻭ ﺍﻟﺮﺟﺎﻝ
ﺍﻟﺄﺋﻤّﻪ ﻳﻘﻔﻮﻥ
ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺄﻋﺮﺍﻑ ﻣﻊ ﺷﻴﻌﺘﻬﻢﻭ
ﻗﺪ ﺳﺒﻖ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻮﻥ
ﺍﻟﻰ الجَنّة ﺑﻠﺎ
ﺣﺴﺎﺏ ﻓﻴﻘﻮﻝ
ﺍﻟﺄﺋﻤّﻪ ﻟﺸﻴﻌﺘﻬﻢ
ﻣﻦ ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﺬﻧﻮﺏﺍﻧﻈﺮﻭﺍ
ﺍﻟﻰ ﺍﺧﻮﺍﻧﮑﻢ
ﻓﻰ الجَنّةﻗﺪ
ﺳﺒﻘﻮﺍ ﺍﻟﻴﻬﺎ
ﺑﻠﺎ ﺣﺴﺎﺏ ﻭﻫﻮ
ﻗﻮﻝ الله  ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰﺳﻠﺎﻡ
ﻋﻠﻴﮑﻢﻟﻢ ﻳﺪﺧﻠﻮﻫﺎ
ﻭﻫﻢ ﻳﻄﻤﻌﻮﻥثُمّ
ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ ﻟﻬﻢﺍﻧﻈﺮﻭﺍ
ﺍﻟﻰ ﺃﻋﺪﺍﺋﮑﻢ
ﻓﻰ ﺍﻟﻨﺎﺭﻭ ﻫﻮ
ﻗﻮﻟﻪ ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺻﺮﻓﺖ ﺃﺑﺼﺎﺭﻫﻢﺗﻠﻘﺎٴ
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﻨﺎﺭﻗﺎﻟﻮﺍ
ﺭﺑّﻨﺎلا ﺗﺠﻌﻠﻨﺎ
ﻣﻊ ﺍﻟﻈﺎﻟﻤﻴﻦ*
ﻭ ﻧﺎﺩﻯ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺄﻋﺮﺍﻑ ﺭﺟﺎلا
ﻳﻌﺮﻓﻮﻧﻬﻢ ﺑﺴﻴﻤﺎﻫﻢﻓﻰ
ﺍﻟﻨﺎﺭﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﻣﺎ ﺃﻏﻨﻰ
ﻋﻨﮑﻢ ﺟﻤﻌﮑﻢ ﻓﻰ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﻭﻣﺎ ﮐﻨﺘﻢ
ﺗﺴﺘﮑﺒﺮﻭﻥثُمّ
ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ ﻠﻤﻦ ﻓﻴﺎﻟﻨﺎﺭﻣﻦ
ﺃﻋﺪﺍﺋﻬﻢ
ﻫﻮٴﻠﺎٴ ﺷﻴﻌﺘﻰ
ﻭ ﺍﺧﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﮐﻨﺘﻢ
ﺃﻧﺘﻢ ﺗﺤﻠﻔﻮﻥ
ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﺃﻥ
لاﻳﻨﺎﻟﻬﻢ الله
ﺑﺮﺣﻤﻪثُمّ
ﻳﻘﻮﻝ ﺍﻟﺄﺋﻤّﻪ
ﻟﺸﻴﻌﺘﻬﻢﺍﺩﺧﻠﻮﺍ
الجَنّةلا ﺧﻮﻑ
ﻋﻠﻴﮑﻢ ﻭ لا
ﺃﻧﺘﻢ ﺗﺤﺰﻧﻮﻥ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ(ﺍﻋﺮﺍﻑ)ﺗﭙّﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪﺑﻴﻦ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﮑﻪﮐﻪ ﺣﺠّﺎﺝ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻳﮑﺮﻭﺯ ﺗﻮﻗﻒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻘﺎﻁ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻴﻦ ﺩﻧﻴﺎﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻋﺮﺍﻑ ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻫﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖﺗﺎ ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﭙّﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻭ ﻣﺮﺍﺣﻠﻰﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺎلا
ﺭﻓﺖﺗﺎ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭالّا
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺪﺗﺮ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ
ﺭﺟﺎﻝﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻋﺮﺍﻑ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻳﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺷﻌﺎﻉ ﺃﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭﺍﻳﻥﺒﺮﺟﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯﺎﻋﺮﺍﻑ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﻠﺎﺵ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ
) ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺣﺴﺎﺏ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
( ﻣؤﻣﻨﺎﻥﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺑﻘﻴّﻪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻭ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﺗﺎ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺍﻯ ﺑﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺣﺴﺎﺏ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺿﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻭﻯ ﺗﭙّﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺍﻋﺮﺍﻑ ﺗﻮﻗّﻒ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻗﺒﻠﺎ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
( ﺭﺟﺎﻝ) ﻳﺎ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎ ﺭﻳﺶ ﻭ ﺳﺒﻴﻞﮐﻪ
ﻣﺮﻭٴ ﻭﻣﺮﻭﺕ ﻭ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﭼﻪ
ﺯﻥ ﻳﺎ ﻣﺮﺩﺍﺯ ﺭﺟﺎﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﻭﺭﺍﺟﻞ ﺭﻩ ﺭﻭ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
(ﺍﻋﺮﺍﻑ)ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺩﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﻢ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ.(ﻣﻌﺮﻓﺖ)
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.(ﺟﻨّﺖ)ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻨﺎﻥ ﻫﻨﺪﻯ ﻳﺎ
ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﻫﻢ ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰﻭﻫﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺗﻮﻗّﻒ ﺑﺮ ﺍﻋﺮﺍﻑ
ﮐﻪ ﺣﺠّﺎﺝ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
( ﺗﻮﻗّﻒ) ﻣﻮﻗّﺘﻰ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ
) ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻰ ﻫﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﺒﺮﺩﺍﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻨﻴﺪﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺷﻤﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺣﺴﺎﺏﻫﺴﺘﻨﺪ
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥﮐﻪ
ﻋﻠّﺖ ﺗﻮﻗﻒ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﺪﻩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠﺎﻡ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺣﺴﺎﺏ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﺪﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪﻭﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺘﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ.
ﺳﺒﻘﺖ ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺭﺍ
ﻋﻘﺐ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻗّﻒ
ﻭ ﻋﺪﻡ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﺨﺘﻰ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ
) ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺳﻠﺎﻡ ﺑﺮﺷﻤﺎﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻃﻤﻊ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
( ﺑﺮﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﺪﻳﺪ ﺩﺭﻭﺩ
ﺑﺎﺩ.ﺍﻣﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺸﺘﺎﻕ ﺁﻧﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻴﻮﺍﺭﺩ ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺎﻣﻞ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺳﻠﺎﻡ ﺑﺮﺷﻤﺎﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻤﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﻮﻧﺪﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻧﺸﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﻤﻊ ﻭ ﺁﺭﺯﻭ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻠﺎﺵ ﻭﻫﻤّﺖ
ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ) ﻭ سپس
ﺑﺂﻧﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
( ﮐﻪ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ) ﮐﻪ
ﺑﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻴﺪ
( ﺍﮔﺮ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻧﺸﻮﻧﺪ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ ﺩﻝ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺷﻤﻦ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﻮﻳﺪ ﺩﺷﻤﻦ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻴﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺩﻭ
ﺣﺎﻝ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﺍﻩ ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩﻭ
ﭼﻮﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﮕﺎﻩ ﺑﺴﻮﻯ ﺃﻫﻞ
ﺟﻬﻨّﻢ ﮐﺮﺩﻧﺪﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻳﺎﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺪﻩ .
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪﻩﻭ ﺩﺭ
ﺍﻋﺮﺍﻑ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺣﺞ
ﺃﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺳﺘﻢ ﺑﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻨﻨﻤﻮﺩﻧﺪﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺪﻩ.ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ ﺟﻬﻨﻢﻭ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺳﺨﺘﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ )ﻭ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻋﺮﺍﻑ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍﻧﺪﺍ
ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺟﺎﻝ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﺘﻤﺎﺵ
ﺩﻋﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﭼﻪ
ﺳﻮﻯ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﮐﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﺪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻣﻰ ﺑﺮﻳﺪ؟(ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﻣﺎﻝ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ(ﺟﻤﻊ ﻭ ﺟﻢ)ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺗﮑﺒّﺮ
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ( ﺑﺰﺭﮔﻴﺠﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﮑﺒّﺮ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﻧﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ می ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺋی
که ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﻭﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
می ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ) سپس
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ(
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
) ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻗﺴﻢ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ(ﮐﻪ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
) ﻭ سپس ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺣﺎﻝ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﻮﻳﺪﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ترس ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺴﺖ.(
پس ﺍﺯ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﻌﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺪﻭﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ ﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ ﺍﻣﺎﻡ
ﻗﻄﻌﺎﺕ ﺁﻳﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺩﻳﺎﻟﻮﮒ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍﻋﻠﻰ
ﺭﻏﻢ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ
ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺼﻮﺭ ﭘﻮﭼﻰ ﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺮﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ ﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ ﺍﺣﻤﻘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﭙﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﺍﺳﻤﻰ ﻋﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥﻋﻠﻰ
ﻫﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻤﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ ﻣﺸﺮﻙ
ﺗﺮ ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪﻭﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻫﻢ
ﮐﺎﺭﻯﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰﻭ
ﻫﻢ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖﮐﺪﺍﻡ
ﺷﻴﻌﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﻰ
ﻭﺳﺘﻤﮕﺮ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺻﺪ ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺒﺪﻧﺎﻣﺎﻥ
ﺳﺘﻤﮕﺮ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ.ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﺩﺳﺖ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪﻭﻭﺍﺭﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻣﻮﻓّﻖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.)

حدیث
5568 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ24ﺹ248ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨﺼی ﺒﺮ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻮﺍﺭﺩ
ﺷﺪ ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﭽﻪ
ﻣﻌنیاﺳﺖ؟: ﻘﻮل الله
عزّ ﻭ ﺟﻞ ﻭ
ﻟﻴس ﺍﻟﺒﺮ
ﺑﺄﻥ ﺘﺄﺗﻮﺍ
ﺍﻟﺒﻴﻮﺕ ﻣﻥ
ﻈﻬﻮﺭﻫﺎ ﻭ
ﻟﮑﻥ اﻟﺒِﺮّ
ﻣﻥ اﺗّﻘﻰ ﻭ
ﺃﺗﻮﺍ
ﺍﻟﺒﻴﻮﺕ ﻣﻥ
ﺃﺑﻮﺍﺑﻬﺎ
ﻓﻘﺎل ﻨﺤﻥ
اﻟﺒﻴﻮﺕ ﺍﻟتی
ﻴﺃﻣﺮ الله  ﺃﻥ ﺗؤتی
ﻤﻥ ﺃﺑﻮﺍﺑﻬﺎ
ﻧﺤﻥ ﺒﺎﺏ الله  ﻭ
ﺑﻴﻮﺗﻪ ﺍﻟتی
ﻴؤتی ﻤﻨﻪ ﻓﻤﻥ
ﺒﺎﻳﻌﻨﺎ ﻭ
ﺃﻗﺮّ ﺑﻮلاﻳﺘﻨﺎ
ﻓﻘﺪ ﺃتی ﻤﻥ
ﺃﺑﻮﺍﺑﻬﺎ ﻭ
ﻣﻥ ﺨﺎﻟﻔﻨﺎ
ﻓﻀل علینا
ﻏﻴﺮﻧﺎ ﻓﻘﺪ ﺃﺗﻰ
ﺍﻟﺒﻴﻮﺕ ﻣﻥ
ﻈﻬﻮﺭﻫﺎ
ﻓﻘﺎل ﻴﺎ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻭﻋلی
اﻟﺄﻋﺮﺍﻑ
ﺭﺟﺎﻝ
ﻳﻌﺮﻓﻮﻥ کلّا ﺑﺴﻴﻤﺎ
ﻫﻢ ﻓﻘﺎل علیّ ﻓﻨﺤﻥ
اﻟﺄﻋﺮﺍﻑ
ﻧﻌﺮﻑ
ﺃﻧﺼﺎﺭﻧﺎ
ﺑﺴﻴﻤﺎ ﻫﻢ ﻭ ﻧﺤﻥ
اﻟﺄﻋﺮﺍﻑ
ﺍﻟّﺬﻳﻥ ﻠﺎ
ﻳﻌﺮﻑ الله  ﺍﻟّﺎ ﺑﺴﺒﻴل
ﻤﻌﺮﻓﺘﻨﺎ ﻭ
ﻧﺤﻥ
اﻟﺄﻋﺮﺍﻑ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺑﻴﻦ الجَنّة
ﻭ ﺍﻟﻨﺎ ﺭﻓﻠ
ﺎﻳﺪﺧل
اﻟﺠﻨّﻪ الّا
ﻣﻥ عرﻓﻨﺎ
ﻭﻋﺮﻓﻨﺎﻩ ﻭلا
ﻳﺪﺧل اﻟﻨﺎﺭ الّا
ﻣﻥ ﺃﻧﮑﺮﻧﺎ ﻭ
ﺃﻧﮑﺮﻧﺎﻩ ﻭ
ﺫﻟک ﺒﺄﻥ الله عزّ
ﻭ ﺟﻞ ﻟﻮ ﺷاء
عرّﻑ ﺍﻟﻨﺎس ﻧﻔﺴﻪ
ﺣﺘّﻯ
ﻴﻌﺮﻓﻮﻩ
ﻭﻳﺄﺗﻮﻩ ﻣﻥ
ﺒﺎﺑﻪ ﻭ ﻟﮑﻥ
ﺠﻌﻠﻨﺎ
ﺃﺑﻮﺍﺑﻪ ﻭ
ﺻﺮﺍﻃﻪ ﻭ
ﺳﺒﻴﻠﻪ ﻭ
ﺑﺎﺑﻪ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻴؤتی ﻤﻨﻪ ﻗﺎﻝ
ﻓﻤﻥ عدل ﻟﻌﻥ
ﻮلاﻳﺘﻨﺎ ﻭ
ﻓﻀّل علینا
ﻏﻴﺮﻧﺎ
ﻓﺎﻧّﻬم عن
ﺍﻟﺼﺮﺍﻃ
ﻠﻨﺎﮐﺒﻮﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮ ( ﮐﺎﺭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮک واقعی
ﺪﻳﻨﻰ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎهی ﻮ
ﻓﺮّ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺸﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ)
ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﭘﺸﺖ
ﺑﺮﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻮﺍﺭﺩ ﺷﺪ(
ﺑﺮﺧﺎﻧﻪ ﻭلاﻳﺖ
و خدا ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﭘﺸﺖ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﺑﺎﺏ
ﻭﺩﺭب آﻥ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﻃﺒق
ﺴﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺎﺭﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻭ مولاﻋلیّ
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻮلاﻳﺖ
مولا ﻭ
ﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ مولا
ﺩﺭ ﺣﮑم ﻤﻮلا
ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
تاع زنده
باشتد. ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻴﻤﻪ
ﻧﻬﺎئی ﻮ ﻣﻬم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ در
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺠﺎﻯ ﻮﺭﻭﺩ
ﺑﺨﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ
شهوﺩﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی آن
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻭلاﻳﺖ
پنح تن آل عبا
ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻔﺎﻃمی ﻮ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ)
ﺑﻠﮑّﻪ ﺑﺮّ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
اﺳت که ﮐسی
ﻤﺘّﻘی ﺒﺎﺷﺪ (ﺑﺎ
ﺗﻘﻮﺍ ﺑﺎ سلوک
الهی ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﮐس
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺮﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺗﻘﻴّﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺗﻘﻮﺍ
ﮐﺮﺩﻩ باشد .
ﺑﻠﮑﻪﺗﻘﻮﺍ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻋلی
ﺮﻏﻢ ﺳﻠﻮﻙ. ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭح
ﺮﻏم ﺘﻘﻴّﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺎﻧﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺁﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﺷﺪ (ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻘﺎﻧﻮنی
ﻮ ﺍﺻﻮلی ﻮ
ﺍﺧﻠﺎقی اﺳﺖ.
ﻭﺧﺎﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
الهی اﻭ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺳﺎﺋل الهی
ﻘﺒلی ﻠﺎﺯم ﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺴﺖ)
ﺳﭙس ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺎ ﺑﻴﻮﺕ
ﻭ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎئی
ﻬﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪ. (ﺧﺎﻧﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪﺧﺎﻧﻪ خدا
وﻣﺴﺎﺟﺪ ﻋﻤﻮمی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎی
الاهی ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎمع
روح در سالکان
اﺳﺖ) ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺑﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ اﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﺷﺪ ( ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻥ ﻮ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻧﻪ
ﺣتی اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ) ﭘس
ﻫﺮ ﮐس ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺎ ﺑﻴﻌﺖ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻣﺎ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭﺧﺎﻧﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺁﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮ ﻣﺎ ﺗﺮﺟﻴح
ﺪﺍﺩﻩ ﮐﺴﺎنی هستند
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ختنه
ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ( ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
هر ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪ
و سفیهی که
هرگر غفیر
الهی در مأمورَبّت
الهی ﭼﻪ ﺳﻨّﻯ
ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻰ باشد
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺨﻠﻔﺎ ﻭ
ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮐﻪ ﮔﺎهی ﺒﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻣﺮﺩم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻭ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻔﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺍﻋﺮﺍﻑ ﺭﺟﺎلی
هستند ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺒﺴﻴﻤﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﭼﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ
ﻭ ﭼﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋلیّ
گفت ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻫﻤﺎﻥ اﻋﺮﺍﻑ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭﺍﻧﺼﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﻤﺎ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
(ﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥﺴﻠﻮکی
ﺒﺎﻫم
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ)
ﻭﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥ
اﻋﺮﺍﻑ
ﻫﺴﺘﻴﻢ (ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻤﻌﺮﻓﺖ) ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪ ﺍﺟﺰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﻣﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. (
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﻮﺭ
ﻗﺎم ﺸﺸﻢ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺯ ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ عبور
ﮐﺮﺩ) ﻭﻣﺎ
ﻫﻤﺎﻥ اﻋﺮﺍفی
ﻬﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﻴﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﻭﺟﻬﻨم
اﺳﺘﺎﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﮐسی ﻮﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﻭﻣﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ (ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هرﭼﻪ
ﺑﺎلاﺗﺮﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺩﻟﻴل ﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒلی اﺳﺖ)
ﻭﮐسی ﻮﺍﺭﺩ
ﺟﻬﻨم
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻣﺎﺭﺍ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ ﻭ
ﻣﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ
( ﻣﺎ را
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺎﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.
ﭼﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﺑﻨﺰﺩ ﻣﺎ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ که
ﻣﻮﺭﺩ ﺳوآل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﻓﻠﺎنی
ﺮﺍ ﻣﻰ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺭﺍﺿی هستی؟
ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻳﮋﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑنماید ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﺨﺼﺎ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺍﻭ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﻮﻧﺪ ( ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺪﺭﻯ ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯئ
عباداتی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ بی
ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻳک ﺘﺠﻠﻰ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ همه
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﮔﺮﺩﺩ)
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺃﺑﻮﺍﺏ
ﻭﺻﺮﺍﻃ ﻮ
ﺳﺒﻴل ﻮ ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍﻩ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﺮ ﻭﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺸﺪ (ﺻﺮﺍﻁ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍﻩ
ﻳﻮﻧﺎنی ﻮ
ﻣﺴﺘﻘﻴم ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺳﺒﻴل تنخا
ﺘﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻠﺴﺒﻴل
ﺒﻬﺸﺖ. ﻭﺭﺍﻩ
ﻭﺭﻭﺩ ﻳﻌنی
ﻮﺳﺎﺋل ﺘﻌﺎلی
ﻮ ﻋﺮﻭج ﺮﻭحی ﻮ
ﻓﮑﺮﻯ ﻮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ)
ﺳﭙس ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
اﻓﺰﻭﺩ ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ ﻣﺎ
ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺭ
ﺍﺗﺮﺟﻴح
ﺒﺪﻫﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﺨﺪﺍ
ﺑﺮ ﺻﺮﺍﻃ اﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺯﻣﻴﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺭﺩ. (ﺑﺠﻬﻨم
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعیﺴﻘﻮﻃ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﺣتی اﮔﺮ ﺷﻴﻌﻪ
علی ّ ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﺗﻔﻀﻴﻞ)
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﺗﺮﺟﻴح ﻮ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻔﻀل ﻮ
ﻣﻘﺎم ﻮﻋﻘل ﻮ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺼﺮﺍﻃ ﺨﺪﺍ
ﻧﺮﻓﺘﻪ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﻋﺪﻭﻝ)
اﻧﺼﺮﺍﻑ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭﻋﺪﻝ ﺷﺪﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ.(ﻧﺎﮐﺒﻮﻥ)
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺯﻣﻴﻥ
ﺨﻮﺭﺩﻩ ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻧﮑﺒﺖ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺷﺪﻩ ﺗﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺯ
ﻧﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.)

حدیث
5569 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺩﺭ حدیث ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ249 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺣﺪﻳث
ﻗﺒﻠﮕﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﺎﻧّﻬﻢ
ﻋﻦ ﺍﻟﺼﺮﺍﻁ ﻟﻨﺎﮐﺒﻮﻥﻓﻠﺎ
ﺳﻮﺍٴ ﻣﻦ ﺍﻋﺘﺼﻤﺖ
ﺑﻪ ﺍﻟﻤﻌﺘﺼﻤﻮﻥ
لا ﺳﻮاء ﻣﻦ
ﺍﻋﺘﺼﻢ ﺑﻪ الناسﻭ
لا ﺳﻮاء حیث ﺫﻫﺐ
ﻣﻦ ﺫﻫﺐ ﻓﺎﻧّﻤﺎ
ﺫﻫﺐ الناس ﺍﻟﻰ
ﻋﻴﻮﻥ ﮐﺪﺭة ﻳﻔﺮﻍ
ﺑﻌﻀﻬﺎ ﻓﻰ ﺑﻌﺾﻭ
ﺫﻫﺐ ﻣﻦ ﺫﻫﺐ ﺍﻟﻴﻨﺎ
ﺍﻟﻰ ﻋﻴﻮﻥ ﺻﺎﻓﻴﻪ
ﺗﺠﺮﻯ ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺑﺎﺫﻥ
الله  ﺗﻌﺎﻟﻰ
لا ﺍﻧﻘﻄﺎﻉ ﻟﻬﺎ
ﻭ لا ﻧﻔﺎﺩ ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺮ ﺻﺮﺍﻁ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻴﭻ
ﻓﺮﻗﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ ﻣﻌﺘﺼﻢ
ﻭﻣﺘﻮﺳّﻞ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮکَس ﻫﺮ ﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺭﻓﺖ
( ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺻﺮﺍﻁ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮ ﺭﻭﻯ ﺻﺮﺍﻁ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯﺍﺻﻮلا ﺑﺴﻮﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﻫﻢ ﺭﺍﻩ ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻞ ﺻﺮﺍﻁ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺻﺎﻑ ﺑﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺭﻭﻯ ﻣﻰ ﺁﻭﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺁﺏ ﮐﺪﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
( ﺁﺑﻰ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖ
ﺷﺪﻩﻭﮐﺎﺳﻪ ﺑﮑﺎﺳﻪ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﻓﺎﺳﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ.
ﻳﺎ ﻣﺮﺩﮔﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭلاﻳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﻧﺎﺏ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
) ﻭ ﻫﺮکَس ﻫﺮ ﺟﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﻣﺎ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﭽﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﺁﺏ ﺻﺎﻑ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺫﻥ ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
) ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻧﻘﻄﺎﻉ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
( ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﻗﻄﻊ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻳﺎﻓﺘﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ .)

حدیث
5570 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24 ﺹ250ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ می
ﭙﺮﺳﻨﺪ ﻋﻦ ﻗﻮﻝ الله
عزّ ﻭﺟﻞ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺄﻋﺮﺍﻑ
ﺭﺟﺎﻝ ﻳﻌﺮﻓﻮﻥ
ﮐﻠّﺎ ﺑﺴﻴﻤﺎﻫﻢﻣﺎ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻘﻮﻟﻪ ﻭ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺄﻋﺮﺍﻑ
ﺭﺟﺎﻝ؟ﻗﺎﻝ ﺃﻟﺴﺘﻢ
ﺗﻌﺮﻓﻮﻥ ﻋﻠﻴﮑﻢ
ﻋﺮﻳﻔﺎ ﻋﻠﻰ ﻗﺒﺎﺋﻠﮑﻢ
ﻟﺘﻌﺮﻓﻮﺍ ﻣﻦ ﻓﻴﻬﺎ
ﺻﺎﻟﺢ ﺃﻭ ﻃﺎﻟﺢ
؟ ﻗﻠﺖ ﺑﻠﻰﻗﺎﻝ
ﻓﻨﺤﻦ ﺍﻟﺮﺟﺎﻝ
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﻳﻌﺮﻓﻮﻥ
ﮐّﻞ ﺑﺴﻴﻤﺎﻫﻢ
ﺑﺮ ﺃﻋﺮﺍﻑ
ﺭﺟﺎﻟﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﺍ ﺑﺴﻴﻤﺎ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻭ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮ
ﺍﻋﺮﺍﻑ ﺭﺟﺎﻟﻰ
ﻫﺴﺖﭼﻴﺴﺖ ؟ ﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺩﺁﻳﺎ ﺷﻤﺎ
ﺩﺭ ﻗﺒﺎﻳﻞ ﺧﻮﺩ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﺪﮐﻪ ﻋﺮﻳﻒ
ﻭ ﻋﺎﺭﻑ ﺑﺮﻗﺒﺎﺋﻞ
ﺷﻤﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﺻﺎﻟﺢ
ﻭﻃﺎﻟﺢﻳﺎ
ﺧﻮﺏ ﻭﺑﺪ ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ؟ ( ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﮐﺴﻰ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﮐﻨﻴﻢ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺸﺎﻭﺭﺍﻥ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﻋﺎﻟﻤﻰﮐﻪ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻫﺮ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺪﻳﻢ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﺒﻮﺩ.ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻃﺒّﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺭﻫﺒﺮ
ﻗﺒﻴﻠﻪ ﺭﺍ ﺧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻭﺯﺭﺍ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻞ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺮﺩﻡ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﺗﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻤﻚ ﮐﻨﻨﺪ
) ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮔﻔﺘﻢ
ﺁﺭﻯﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺟﺎﻟﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ ( ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺼﻮﺭﺕﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎﻭﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺎﺩﻋﺎﻯ
ﺷﺨﺺ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ
.)

حدیث
5571 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ250ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺄﻋﺮﺍﻑﻭﺭﺟﺎﻝ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻳﺎ
ﺳﻌﺪ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪلا
ﻳﺪﺧﻞ الجَنّة
الّا ﻣﻦ ﻋﺮﻓﻬﻢ
ﻭ ﻋﺮﻓﻮﻩﻭ لا ﻳﺪﺧﻞ
ﺍﻟﻨﺎﺭ الّا ﻣﻦ
ﺃﻧﮑﺮﻫﻢﻭ ﺃﻧﮑﺮﻩﻭ
ﻫﻢ ﺃﻋﺮﺍﻑلا ﻳﻌﺮﻑ
الله الّا ﺑﺴﺒﻴﻞ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﻢ  ﺃﻯ ﻓﻠﺎﻥ
ﮐﻪ ﺳﻌﺪ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﺴﻰ ﺩﺍﺧﻞ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺧﻞ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﻣﮕﺮ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻭ ﻳﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻣﮕﺮ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﻧﺎﻥ.(ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚﭼﻪ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ ﻓﻌﻠﺎ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﺍﺯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺭﻭﺡ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺼﻮﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺣﺎﻝﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻰ
ﭘﺮﺳﺪﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
؟ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺭﺍﺿﻰ
ﻫﺴﺖ؟ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺿﻤﻦ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪﻭ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺭﺍﺿﻰ ﻫﺴﺖ ؟
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻭ ﺍﻭ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﻭ ﺍﻭ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺭﺍﺿﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
؟ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻳﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻭ
ﭘﺎﺳﺦ ﻫﺎﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭلاﻳﺖﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﻭلاﻳﺖﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﺴﻴﺮﺍ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻭﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻳﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﻣﻌﺮﻓﺖ نفس ﺧﻮﺩ
ﻭﺑﻮﺍﺳﻄﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.

حدیث5572
- ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ24ﺹ251ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ :ﻗﺎﻝ
ﺭﺳﻮﻝ الله  ﻟﻌﻠﻰ ﻳﺎ
ﻋﻠﻰ ثلاث ﺍﻗﺴﻢ
ﺃﻧّﻬﻦ ﺣﻖﺍﻧّﻚ
ﻭ ﺍﻟﺄﻭﺻﻴﺎٴ
ﻋﺮﻓﺎٴلا ﻳﻌﺮﻑ
الله  الّا
ﺑﺴﺒﻴﻞ ﻣﻌﺮﻓﺘﮑﻢﻭ
ﻋﺮﻓﺎٴ لا ﻳﺪﺧﻞ
الجَنّة الّا ﻣﻦ
ﻋﺮﻓﮑﻢ ﻭ ﻋﺮﻓﺘﻤﻮﻩﻭ
ﻋﺮﻓﺎٴ لا ﻳﺪﺧﻞ
ﺍﻟﻨﺎﺭالّا ﻣﻦ
ﺃﻧﮑﺮﮐﻢ ﻭ ﺃﻧﮑﺮﺗﻤﻮﻩ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺑﻌﻠﻰ
ﻓﺮﻣﻮﺩﮐﻪ ﻳﺎ ﻋﻠﻰ
ﺳﻪ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻡ ﮐﻪ
ﺣﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻭ ﮐﻠﺎﻡ ﻭﺗﻐﻌﻬّﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﺍﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻖ ﻳﺎ ﺣﺞ)
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻪ ﺃﻣﺮﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺩﻳﮕﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ ) ﻳﮑﻰ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﻭﺍﻭﺻﻴﺎﻯ
ﺗﻮ ﻋﺮﻓﺎﺋﻰ ﻫﺴﺘﻴﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻤﺎ ( ﺍﻭﺻﻴﺎﻯ ﻋﻠﻰﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍﺑﻴﮑﻰ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻭﻭﺻﻴّﺖ
ﻭ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻭ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﻋﺮﻓﺎ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩﻭ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ قوس
ﻧﺰﻭﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻫﺮکَس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﻧﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﺻﺤﻴﺢ .
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﺷﺨﺼﺎﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﺩﻭﻡ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﺮﻓﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺍﺧﻞ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﺪ
( ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﮐﻨﻮﻥﮐﻪ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﺟﺪﻳﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﻭ ﻋﺎﺭﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﺷﻤﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﺪ ( ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺠّﺖ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ ﻭ ﺑﻬﻴﭻ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﻮﻋﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖﻭ
ﺗﻔﻬﻴﻢ لاﺯﻡ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﻮﻧﺪﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭالّا ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﻣﺠﺮﻡ
ﺷﺪﻥ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡﺣﺘﻰ
ﻭﻳﺮﻭﺳﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺗﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻨﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ. ﻭ
ﻫﺮکَس ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﮐﻨﺪﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻫﻢ
ﺑﮑﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺨﻮﺩ
ﺭﻧﺞ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺩﻩﻭ
ﻋﺮﺽ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺩﻩﻭ
ﺯﺣﻤﺖﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﻴﺖ
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺎﺋﻰ ﺩﻓﺘﺮ
ﻭﻣﮑﺘﺒﻰ ﺑﺎﺷﺪﺗﺎ
ﻧﺎﻡ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﺒﺖ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﻳﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
.)

حدیث
5573 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ23ﺹ۲۵۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﺟﺎﻝ
ﺍﻋﺮﺍﻑ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻫﻢ ﺃﮐﺮﻡ
ﺍﻟﺨﻠﻖ ﻋﻠﻰ الله
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﺧﻠﻖ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
( ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕﺍﻓﻀﻞ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭ ﺑﺸﺮ ﮐﻪ ﺳﻬﻞ ﺍﺳﺖﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﺼﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ پسﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻯﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺧﻠﻖ
ﺧﺪﺍ ﻫﻤﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻟﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻭ ﭘﺮ ﻓﻀﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ ﺍﺯ ﺣﺘﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺭﺟﺎﻝ
ﺍﻋﺮﺍﻑﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .)

حدیث5574
-ﺍﺯ ﺍﺑﻦ عبّاس ﺍﺳﺖ
(ﺝ24ﺹ254ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎلا
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ : ﺍﻥ
ﻟﻌﻠﻰ ﺍﺑﻦ ﺃﺑﻰ
ﻃﺎﻟﺐﻓﻰ ﮐﺘﺎﺏ
الله  ﺃﺳﻤﺎٴلا
ﻳﻌﺮﻓﻬﺎ الناسﻗﺎﻝ
ﻗﻠﻨﺎ ﻭﻣﺎ ﻫﻰ؟
ﻗﺎﻝ ﺳﻤّﺎﻩالله
ﻓﻰ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻣﻮﺫﻧﺎ ﻭ ﺃﺫﺍﻧﺎﻓﺄﻣّﺎ
ﻗﻮﻟﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﺄﺫﻥ ﻣﻮٴﺬﻥ ﺑﻴﻨﻬﻢﺃﻥ
ﻟﻌﻨﻪ الله  ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻈﺎﻟﻤﻴﻦ
ﻓﻬﻮ ﺍﻟﻤؤﺫﻥ ﺑﻴﻨﻬﻢ
ﻳﻘﻮﻝ ﺃلا
ﻟﻌﻨﻪ الله  ﻋﻠﻰ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﮐﺬﺑﻮﺍ ﺑﻮلاﻳﺘﻰﻭ
ﺍﺳﺘﺨﻔّﻮﺍ ﺑﺤﻘّﻰ
ﻋبی
ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﻧﺎﻣﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ .(ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ مولاﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺸﻮﺩ.ﺍﻣﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍﻳﻌﻨﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻳﻘﺖمولا
ﻋﻠﻰ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺤﺴﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺼﻮﺏ ﺷﺪﻭﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﺎﻡ
ﺣﺴﻦ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ مولا ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﺮﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﺎﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺍﺭﺩ
. ﮐﻪ مولا ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺍﻭ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻠﻰ ﻭ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻭ ﺍﻟﻰ ( ﺑﮑﺴﺮ
ﺍﻟﻒ ) ﺍﺯ ﺍﺑﻦ عبّاس
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
؟ ﻭﻯ ﮔﻔﺖ(ﺍﺳﻤﺎٴ
الله )ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.( ﻳﺎ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮمولا
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﻧﺎﻡ ﻭ ﻫﺮ ﺻﻔﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻴﻮﻧﺎﻧﻰ
(ﻧﺎﻣﻮس ) ﻫﺎ ﻳﺎ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﻔﺎﺭﺳﻰ
(ﻧﻤﺎﺯ) ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﺎﻡ الله
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
) ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣؤﺫّﻥ
ﻭ ﺃﺫﺍﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩ
( ﺃﺫﺍﻥ ﮔﻮﮐﻪ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻭﻗﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
مولا ﺍﺫﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﮑﺴﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭ ﺃﺫﺍﻥ ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺫﺍﻥ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﻟﻌﻨﺖ ﺧﺪﺍ ﺑﺮ ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺩ.( ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺣﻖ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻟﻌﻨﺖ ﻭ ﺑﺪﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺍﻥ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖﻭ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺳﺘﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺸﺮﻙ ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻨﺎﻓﻖﮐﻪ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
) ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣؤﺩﻥ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎﻋﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻟﻌﻨﺖ
ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎﺩﮐﻪ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﻣﻦ ﺩﺭﻭﻍ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﺮﺩﻧﺪﻭﺣﻖ ﻣﺮﺍ
ﺳﺒﻚ ﻭﺍﻧﺪﻙ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ( ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﻠﻰ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰﻳﺎ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭﻟﻰ ﻫﺴﺖﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻧﻔﺎﻕ ﻭ
ﺩﺭﻭﻍ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻧﺪﻭ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺳﺖ ﮐﻢ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻟﻌﻨﺖ
ﺧﺪﺍ ﻧﺎﺳﺰﺍ ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺩﻥ
ﺭﻭﺡ ﮐﺴﻰﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺍﻥﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺨﻬﺎﻯ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ.ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﺧﺼﻤﺎﻧﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﭼﻪ آثار ﻣﻨﻔﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺣﻖ
مولا ﺣﺞ ﺍﻭ ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .)

حدیث
5575 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
اﺳﺖ (ﺝ24 ﺹ254 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺩﻭ
ﺁﻳﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻤﻰ
ﭘﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻋث ﺷک ﺪﺭ
ﺩﻳﻥ اﻭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺩﻳﻥ اﮔﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻄلبی ﺮﺍ
ﺩﺭﻭغ ﺒﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺸک ﺪﺭ
ﺩﻳﻥ
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﻥ عمل
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎﺷﺪ
ﺣﺎل اﮔﺮ
ﻣﻄﻠبی ﻤﺎنع
ﺪﺭکارﺳﻠﻮک
ﺒﺎﺷﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﻠﺐ ﻣﺸﮑﻮک
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺩﻳﻥ
ﻮﺭﺯﻯ ﺸﺨﺺ.
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﻘﺮﺁﻥ
اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
اﻳﻥ ﺪﻭ ﺁﻳﻪ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ
دو ﺁﻳﻪ ﻣﺸﮑﻮک
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﻮﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ ﺍﻭ.
ﻘﻮل الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭﻋلی
اﻟﺄﻋﺮﺍﻑ
ﺭﺟﺎﻝ
ﻳﻌﺮﻓﻮﻥ کلّا
ﺑﺴﻴﻤﺎﻫﻢ
ﻗﺎل ﻮ ﻣﺎ ﻋﺮﻓﺖ
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺴﺎعة ؟
ﻗﺎل ﻠﺎ ﻗﺎل
ﻨﺤﻥ اﻟﺄﻋﺮﺍﻑ
ﻣﻥ عرﻓﻨﺎ ﺩﺧل
اﻟﺠﻨّﻪ ﻭ ﻣﻥ
ﺃﻧﮑﺮﻧﺎ ﺩﺧل
اﻟﻨﺎﺭ ﻗﺎل ﻮ
ﻗﻮﻟﻪ ﻭ
ﺍﻟﻄﻴﺮ
ﺻﺎﻓّﺎﺕ ﮐلّ
ﻘﺪﻋﻠم
ﺼﻠﺎﺗﻪ ﻭ
ﺗﺴﺒﻴﺤﻪ ﻗﺎل
ﻮ ﻣﺎ ﻋﺮﻓﺖ
ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺴﺎﻋﻪ؟ ﻗﺎل
ﻠﺎ ﻗﺎل اﻥ الله
ﺧﻠق
ﻤﻠﺎﺋﮑﺘﻪ
ﻋلیﺼﻮﺭ ﺷﺘّﻰ
ﻓﻤﻨﻬم ﻤﻥ
ﺼﻮﺭة ﻋلی
ﺼﻮﺭة ﺍﻟﺄﺳﺪ
ﻭ ﻣﻨﻬم ﻤﻥ
ﺼﻮﺭة علی
ﺼﻮﺭة اﻟﻨﺴﺮ (ﺍﻟﻔﺮﺵ)
ﻭ ﻟﻠﻪ ﻣﻠک علی
ﺼﻮﺭة ﺩﻳﻚ
ﺑﺮﺍثنه ﺗﺤﺖ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﺍﻟﺴﺎبعة
ﺍﻟﺴﻔﻠﻰ ﻭ
ﻋُﺮﻓﻪ ﻣثنّی
ﺗﺤﺖ ﺍﻟﻌﺮش ﻧﺼﻔﻪ
ﻣﻥ ﻨﺎﺭ ﻭ
ﻧﺼﻔﻪ ﻣﻥ ثلج
ﻓﻠﺎ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻤﻥ اﻟﻨﺎﺭ
ﻳﺬﻳﺐ ﺍﻟتی
ﻤﻦ ﺍﻟثلج ﻭلا
ﺍﻟتی ﻤﻥ
اﻟثلج ﺘﻄفئ اﻟتی
ﻤﻥ اﻟﻨﺎﺭ
ﻓﺎﺫﺍ کاﻥ دیک
کلّ ﺴﺤﺮ ﺧﻔﻖ
ﺑﺠﻨﺎﺣﻴﻪ ﻭ
ﺻﺎﺡ ﺳﺒّﻮح
ﻘﺪّﻭس رَبّ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ﻭ
ﺍﻟﺮﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻴﺮ ﺍﻟﺒﺸﺮ ﻭ
ﻋلی ﺨﻴﺮ
ﺍﻟﻮﺻﻴّﻴﻦ
ﻓﺼﺎﺣﺖ
ﺍﻟﺪﻳکة ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻋﺮﺍﻑ
ﺭﺟﺘﺎلی هستند
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳک ﺮﺍ
ﺑﺴﻴﻤﺎﻳﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﮐﻪ ﻗﺒل ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭﺵ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻭﭼﻪ ﺳﺎﻟک
ﺼﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎئی اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭﺵ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺨﺺ الهی
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻣﺎ
ﺍﻋﺮﺍﻑﻫﺴﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﻣﺎﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺍﺧل ﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﺮﮐس ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﺮﺩ
ﺩﺍﺧل ﺁﺗﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭙﻨج
ﺘﻥ ﺁﻟﻌﺒﺎ ﻮلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺘﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺣﺴﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎنی
ﺤﺴﻥ اﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺁﺷﮑﺎﺭ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﻔﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺁﺳﻤﺎنی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭﻋﻮﺍﻟم الهی
هستند. ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﭙﻨج
ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻴﺎ ﺭﻭح
اﻟﻘدُس ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺘﺠﻠّﻯ الهی
ﻤﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﻭﺍﻳﺪﺁل کمال
ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻨﻬﺎئی
کمالاﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ ﺁﻳﻪ
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎنی
که ﺑﺼﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﺗﺴبیح
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ (
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻴﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻳک ﻄﺮﻑ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﻄﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻣﻌﻤﻮلا
ﺩﺭﻳک ﺼﻮﺭﺕ
ﺑﻨﺪﻯ ﻭ
ﻧﻈﺎمی ﺒﺸﮑل
عدد ﻫﺸﺖ ﻓﺎﺭسی
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻳک ﺁﺷﻨﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺒﺮﺍﻩ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺭﺍﻩ
ﻧﻤﺎئی ﻤﻴﮑﻨﺪ.و
صدا و فرمانی
میدهند ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﻳﻥ اﺣﺴﺎس
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ
ﭙﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺠﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪو
تبعیّت
نمایند .ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺂﺷﻴﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻥ ﻘﺒلی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻪ
ﻫﺪفی ﻮ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺁﻧﺎﻥ
ﻭﺗﺴبیح ﻴﺎ
ﺷﻨﺎﮔﺮﻯ ﻮ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻃﻮﻓﺎنی
ﻮﻫﻮﻟﻨﺎک ﻮ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻔﻌّﺎﻝ ﺭﺍ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻄﻴّﺎﺭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﭙﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺒﺴﺮﻋﺖ ﻭ
ﺭﺍﺣتی ﺒﻤﻘﺼﺪ
الهی خود
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺴﺎﻓﺮﻳﻥ
ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﺒﺴﺨتی ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻒ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎع ﻨﺰﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻨﻈم ﻮ ﺳﺎﮐﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﺣﺎل
ﺘﺼﻔﻴﻪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺻُﻔِﻪ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺴﺘﻪﺍﻧﺪ) مولا
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻠﺎﺋک ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ (
ﻣﻠﺎﺋک
ﻤﺠﺮﻳﺎﻥ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺣتی همه
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺠﺮﻳﺎﻥ
اﻭﺍﻣﺮ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻀﻤﻥ ﻤﻠﺎﺋک
ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒلی
ﻔﺮﺷﺘﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺑﺎﻝ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺘﺮﺳﻴم ﻮ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻋﻤﺎل
ﭙﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺘﻄﺒﻴق
ﺒﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﺪﻣتی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺯ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ
ﻤﻘﺎﺻﺪ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
گوﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺁﻥ
ﺨﻄﺮﻯ اﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺑﺮخی
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺷﻴﺮ ﻭ
ﺑﺮﺧی ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻘﺎﺏ ﻳﺎ ﺃﺳﺐ (
ﺩﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺮﻭمی ﻮ
ﻳﻮﻧﺎنی ﻮ
ﻫﻨﺪﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻘﺪّس
ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﻤﻘﺪسی ﺒﺮﺍﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ مولا
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻳﺎ
ﭘﺬﻳﺮﺍ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺍﺻﻮلا
ﺗﻤثیل ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﻔﻬﻴم
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻭلیﻨﺰﺩﻳک
ﺒﻮﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ لاﺯم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻣﻐﺰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
کمی ﺒﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ ﺗﺎ
ثباتی ﺪﺭ ﺫﻫﻥ
اﻭ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.
ﺍﻳﻥ گفته مولا
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﮐﻠﺎم
اﻓﻠﺎﻃﻮﻥ الهی
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﮔﺎﻭ ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ
ﮔﺎﻭ ﺑﺰﺭگی
اﺳﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﺯﺍﺳﺐ
ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ
ﺍﺳﺐ ﺑﺰﺭگی
اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﭙﺮﺳﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺰﺭگی
اﺳﺖ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﺨﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨک
ﺨﺮﻭﺳﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﺮﻭﺳﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍئی
که ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﻭﺍقع هماﻥ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
اﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻥ
اﻳﺪﺁل ﻨﻮعی
می ﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭلی
ﺸﻬﻮﺩ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﺭ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺒﺰﺭﮒ) ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﺮﻭس
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺶ
ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻥ
هفتم ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺗﺎج
ﺴﺮﺵ ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.(
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﺪﻧﺎ
ﻓﺘﺪﻟّﻰ ﮐﻪ
ﺑﺰﻳﺮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭلی
ﺒﺎلاﻯ عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ هفتمین
ﺤﺠﺎﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﺎﺯگشته
بخلق ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻨﺎﺭ
ﺯﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﺎمی هم
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻮﺻﻴفی
اﺯ ﺍﻭ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺎ رَبّ الّاﺭﺑﺎﺏ
الله  بی
ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ارﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭﻋﺮﺷﻬﺎی
رَبّ برتر
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺎلاﺗﺮ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ بی
اﻧﺘﻬﺎ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﺍﺭﻭﺍح ﺘﮑﺎﻣل
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ و
الّا پس از
کارماها در
نسخ ومسخ و
فسخ و رسخ ووسخ
و بدتر . ﺍﻳﻥ
ﺨﺮﻭس ﻭ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﺮﻭس
ﺑﺎﺯ ﺳﻤﺒﻮل هر
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻮﻣﺮﺩ
الهیﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺃﺫﺍﻥ ﮔﻮ ﻭ
ﺍﻋﻠم کننده
ﺍﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﺪﺍم ﺒﻴﺪﺍﺭ
ﺑﺎﺵ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ) ﮐﻪ
ﻧﺼﻒ ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﺧﺮﻭس
ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﺼﻒ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﻳﺦ. ﮐﻪ
ﻫﺮﺩﻭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻳﺎ ﺫﻭﺏ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺳﺤﺮﮔﺎﻩ
ﺑﺎلی ﻤﻴﺰﻧﺪ
ﻭ ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﺸﺪ (ﻧﺼﻒ
ﺁﺗﺶ ﺳﻤﺒﻮل
ﺮﻭﺯ ﻭ ﻳخ
ﺴﻤﺒﻮل ﺸﺐ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﻯ
اﺳﺖ) ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﺎ
ﺳﺒّﻮح ﻴﺎ
ﻗﺪّﻭس رَبّ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ﻭ
ﺍﻟﺮﻭﺡ ( ﺍﻳﻥ رَبّ
ﺧﺮﻭس
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺗﺴبیح
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺴﺒﻴح ﻮ
ﺳﭙﺎس ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻫﺴﺘﻰ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﻘﺪّسﻣﻴﺒﺎﺷﻰ.
ﻭرَبّ ﻣﺮﺑّﻯ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ رَبّ
ﻗﺎﺋم
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ ﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻘﺪس
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺗﻘﺪسی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻴﻥ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺘﺎ رَبّ
الّاﺭﺑﺎﺏ الله
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ نوع
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪﻫﺮ
ﻳک عظیم ﺘﺮ
ﻭﻣﻘﺪّس ﺘﺮ
ﺍﺯﻗﺒلی ﺨﻮﺩ
میباشد. ﺍﻳﻦ
ﻋﺒﺎﺭﺕ ﻗﺪّﻭس
ﻭ ﺳﺒّﻮح ﺮﺍ
ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒرَبّ
تانوع ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻳﺪ ﻭ ﺷﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻤﺸﻐﻮل
ﭙﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ رَبّ
ﻗﺎﺋم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﺮﺑّﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨک رَبّ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﺘﺼﺪﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣل ﻤﺒﻴﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻳﻥ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ الله
رَبّ الّاﺭﺑﺎﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ الله
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧل هستی) ﺩﺭ لاﻫﻮﺕ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل
اﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺒنمی اﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس (ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴﺘﻰ
ها ) ﺩﺭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻭﻋﻤتء ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺪم ﻤﺎﺳﻮﺍﻩ
ﺩﺭ ﺍﺳم اﻟﺒﺎﻃﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ ( رَبّ
النوع خروس)
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ.
(ﺧﻴﺮ ﻭ ﺧﻴّﺮ
ﺗﺮﻳﻦ ﻳﻌنی
ﭙُﺮ ﺍﺯ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺧﻴﺎﺭ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ قبل اﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﮕﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ) ﻭﻋلیّ
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
اﻭﺻﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ( ﮐﻪ
ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺧﻴّﺮﺗﺮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻭﺻﻴﺎﻯ
اﻧﺒﻴﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هرﺯﻣﺎﻥ
گذشته اﺳﺖ ﭼﻪ ﻗﺒﻞ
ﻭﭼﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﻋﻠﻰّ .ﻭﺻیِّ
ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻴﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺴﻮﺩ ﻭ
ﺑﻬﺮﻩ ﺳﻠﻮکی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻭلاﻳﺖ مولا
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻮلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ
ﺑﻬﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎلاﺗﺮﻯ
ﺒﺴﺎﻟک خود
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻤﺎم
ﺨﺮﻭﺳﻬﺎﻯ
ﺠﻬﺎﻥ ﺒﺼﺪﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ (ﺧﺮﻭﺳﻬﺎ
ﻧﻴﺰ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮعی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻣﻄیع هستند. ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺒﻴﺪﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺒﺎﻣﺪﺍﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻧﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎوی
عرﻓﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ ﺗﺮ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻔﻬﻴم اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
عوﺍک ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.)

حدیث
5576 - ﺍﺯ ﺍﺑﻦ عبّاس
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ255 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ : ﻓﻰ
ﻗﻮﻟﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺄﻋﺮﺍﻑ
ﺭﺟﺎﻝﻳﻌﺮﻓﻮﻥ
ﮐﻠّﺎ ﺑﺴﻴﻤﺎﻫﻢﻗﺎﻝ
ﺍﻟﻨﺒﻰ ﻭ ﻋﻠﻰ ﺑﻦ
ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭ ﺍﻟﺤﺴﻦ ﻭﺍﻟﺤﺴﻴﻦﻋﻠﻰ
ﺳﻮﺭ ﺑﻴﻦ الجَنّة
ﻭﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻳﻌﺮﻓﻮﻥ ﺍﻟﻤﺤﺒّﻴﻦ
ﻟﻬﻢ ﺑﺒﻴﺎﺽ ﺍﻟﻮﺟﻮﻩﻭ
ﺍﻟﻤﺒﻐﻀﻴﻦ ﻟﻬﻢ
ﺑﺴﻮﺍﺩ ﺍﻟﻮﺟﻮﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﻋﺮﺍﻑ
ﺭﺟﺎﻟﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﻴﻤﺎ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻋﻠﻰ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭﺣﺴﻦ
ﻭﺣﺴﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺮ ﮐﻨﺎﺭﻩ ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺳﻮﺭﺑﻴﻦ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﺟﻬﻨﻢ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﺍﻧﺪﮐﻪ ﻣﺤﺒّﻴﻦ
ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﻔﻴﺪﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﻭ ﻣﺘﻔّﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
( ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺍﻳﻦ ﭼﻬﺎﺭ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐس ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ سپس
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪﻭ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻳﻦ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﺩﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻔﻴﺪ ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺷﺨﺺﺷﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﺭ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺑﺎلا ﺭﻓﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥﻭ
ﻫﺮ ﮐﺮﺍﻣﺘﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩﻭ ﺑﮑﺎﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺭﺩ.ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺭ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ)
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻧﺎﻣﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﻟﻬﻰﻭبه
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻈﺎﻡ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺃﻣﺮﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺸﮑﻞ
ﻭﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ ﻧﻈﺎﻡ
ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻫﺮ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﻢ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻧﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﺑﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻋث
ﻋﻘﺎﺏ ﻭ ﻋﺬﺍﺏ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﺯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺳﻴﺎﻫﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ ﻭﺩﺍﺷﺘﻦ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥﺪﺭ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﭼﻮﻥ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺗﺮ ﺑﺼﻔﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺩﻭﺭ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﺑﺎ ﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﻓﺼﻠﻨﻮﻋﻰ
ﻋﻘﺐ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭﻧﮓ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻣﻮﻯ ﺑﺪﻥﻭ
ﻳﺎ ﺿﻌﻒ ﻋﻘﻞﻭﮐﻢ
ﺑﻮﺩﻥ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﺯﻳﺮ ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺫﻭﻗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰﻭ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻓﻴﻤﺎ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺳﻮﺭﻳﺎ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻗﻠﻌﻪ ﻳﻚ
ﺷﻬﺮﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻮﺭﻩﻗﺮﺁﻧﻰﺟﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻓﺼﻮﻝ ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻗﻠﻌﻪ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺑﻠﻨﺪ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﻧﻔﻮﺫﻯﺎﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩ.ﺍﺭﻭﺍﺡ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ.پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺳﻮﻡﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎﻭ پس ﺍﺯ
ﻣﺪﺗﻰ ﮐﻮﺗﺎﻩﺍﺯ
ﺟﻬﻨﻢ ﺳﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮﺕ.
ﻭ ﺳﻴﺎﻫﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﻟﻴﻞ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ رؤیا
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.ﮐﻪﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺒﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﺮﺵ ﻭﺧﻮﻙ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪﺳﻴﺎﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪﻧﺎﻇﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﺑﺎ ﻳﮑﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﻭﺳﺖ ﻭ
ﺩﺷﻤﻦﺑﺠﺰ ﺭﻧﮓ
ﺻﻮﺭﺕﻃﺮﺯ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺩﺭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭ ﻫﻢ ﻓﮑﺮﻯ ﻫﺎﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩﺩﻟﻴﻞ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭ ﺫﺍﺗﻰ ﺩﻭ ﻃﺮﻑﻭ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ ﻫﻢ ﻭﻳﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭ ﺩﺷﻤﻦ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.)

حدیث
5577 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ255ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ :ﻋﻦ ﻗﻮﻝ
الله  عزّ
ﻭ ﺟﻞ ﻭ ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ
ﺣﺠﺎﺏﻓﻘﺎﻝﺳﻮﺭ
ﺑﻴﻦ الجَنّة ﻭ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ ﻭﺍﻟﺤﺴﻦ
ﻭﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭ ﺧﺪﻳﺠﻪﻓﻴﻨﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺑﻦ
ﻣﺤﺒّﻮﻧﺎ ؟ ﺃﻳﻦ
ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ ؟ ﻓﻴﻘﺒﻠﻮﻥ
ﺍﻟﻴﻬﻢ ﻓﻴﻌﺮﻓﻮﻧﻬﻢ
ﺑﺄﺳﻤﺎﺋﻬﻢﻭ ﺃﺳﻤﺎٴ
ﺁﺑﺎﺋﻬﻢ ﻭ ﺫﻟﻚ
ﻗﻮﻟﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰﻳﻌﺮﻓﻮﻥ
ﮐﻠّﺎ ﺑﺴﻴﻤﺎﻫﻢﻓﻴﺄﺧﺬﻭﻥ
ﺑﺄﻳﺪﻳﻬﻢﻓﻴﺠﻮﺯﻭﻥ
ﺑﻬﻢ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺼﺮﺍﻁ ﻭ ﻳﺪﺧﻠﻮﻧﻬﻢ
الجَنّة ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺑﻴﻦ
ﺁﻥ ﺩﻭ ﺣﺠﺎﺑﻰ ﻫﺴﺖ.ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺑﻴﻦ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺟﻬﻨﻢ
ﺳﻮﺭﻫﺎ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻗﻠﻌﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ ﻭ ﺣﺴﻦ
ﻭﺣﺴﻴﻦ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭ ﺧﺪﻳﺠﻪ
ﺁﻧﺠﺎ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪﻭ
ﺻﺪﺍ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪﮐﺠﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻣﺎ ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ
؟ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺴﻮﻯ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺭﻭﻯ ﻣﻰ ﺁﻭﺭﻧﺪﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺑﺎﺳﺎﻣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎﺁﺷﻨﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻭ سپس
ﺩﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪﻭ
ﺍﺯ ﺻﺮﺍﻁ ﻋﺒﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺩﺍﺧﻞ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
. (ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ ﭘﻞ
ﺻﺮﺍﻁ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺳﺖ
ﮔﻴﺮﻯﻫﻤﺎﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺠﻬﻨﻢ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺳﻘﻮﻁ ﻧﮑﻨﻨﺪ.(ﺣﺠﺎﺏ)ﻣﺎﻧﻊ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
نفس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺫﮐﺮ ﻧﺎﻡ
ﺧﺪﻳﺠﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﻓﺎﻃﻤﻪﻳﺎ
ﺑﺮ ﺳﺒﻴﻞ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﺒﺎﻭ ﺍﺳﺖﻭ
ﻳﺎﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺮﻳﺸﻰﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺨﺼﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭ ﺷﺶ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖﻗﺮﻳﺶ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭالّا ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺷﻴﻮﺍ ﻭ
ﻣﺮﻳﻢ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻴﺰﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻭ ﻓﺎﮐﺘﻮﺭ
ﺯﻥﻮ ﻣﺮﺩ ﺭﺍ
ﻗﺎﺋﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻳﻚ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺳﻤﺒﻮﻝ
آثار ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﺯ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺷﺪ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ.ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﭘﺪﺭ ﻭﻭﺍﻟﺪ
ﺍﻭﻝ ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﺍﺯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻭ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻧﺎﻡ ﭘﺪﺭ
ﻭﺣﺘﻰ ﭘﺪﺭ ﺑﺰﺭﮒ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺨﺺ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻴﻥﺎﻓﺮﺍﺩ ﻫﻢ
ﺍﺳﻢﻭ ﻳﺎ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﻧﺸﻮﺩ.(ﻳﺠﻮﺯﻥ)
ﻳﻌﻨﻰ ﻋﺒﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺑﺎ(ﺟﻮﺍﺯ
ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ)ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰﺍﻣﮑﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ ﺧﺎﺹ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ(ﮔﻨﺎﻥ)
ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻫﺎﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰﻭ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﻧﻤﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻣﺮﺑّﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
پسﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﻴﺮﻳﻨﻰﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺧﻮﺍﺏ ﻧﺎﺯﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻴﺒﻮﺩﻩﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.(ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ)ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮکَس
ﮐﻪ ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻤﻰ ﺭﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﮐس  ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯﻭ پس
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.)

حدیث
5578 ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺩﺭ ﻧﻬﺞ ﺍﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۴۲ﺹ۵۵۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻧّﻤﺎ ﺍﻟﺄﺋﻤّﻪ
ﻗﻮﺍﻡ الله  ﻋﻠﻰ ﺧﻠﻘﻪﻭ
ﻋﺮﻓﺎؤﻩ ﻋﻠﻰ ﻋﺒﺎﺩﻩلا
ﻳﺪﺧﻞ الجَنّة
الّا ﻣﻦ ﻋﺮﻓﻬﻢ
ﻭ ﻋﺮﻓﻮﻩﻭ لا ﻳﺪﺧﻞ
ﺍﻟﻨﺎﺭ الّا ﻣﻦ
ﺃﻧﮑﺮﻫﻢ ﻭ ﺃﻧﮑﺮﻭﻩ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻗﻮﺍﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﺧﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
( ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻣﺘﺼﺪﻯ
ﻭﻇﺎﻳﻒﻭ ﻗﻮﺍﻡ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﺧﻠﻖ ﺧﺪﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﻃﺮﻳﻘﺖﻭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
پس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﮐﻪ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺑﺮ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﺁﺷﻨﺎﻳﺎﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﺂﻧﻬﺎﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﻳﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺍﻧﻌﻘﺎﺩ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﺷﻨﺎﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻄﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭ ﺗﻠﻪ
ﭘﺎﺗﻴﻚﺗﻮﺟﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻤﮕﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ ﻫﺮ
ﻋﺼﺮﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ) ﻭ ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺩﺍﺧﻞ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ(ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
) ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ (ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ) ﻭﻫﻴﭻ
کَس ﺩﺍﺧﻞ ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨﻢ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ( ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭلاﻳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻋﺪﻡ ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻟﻮﻫﻴﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ.ﻭ الّا ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﻟﻮﺡ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺟﻬﺎﻥ ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
( ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻭ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﻨﻢ ﻭ ﺟﺤﻴﻢ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ ﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﺨﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻄﺒﻴﻌﻰﻭﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺃﺯﻟﻰ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺣﺘﻰ ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﻫﻴﭻ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ ﻏﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﻣﻮﺟﻰ ﻭ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻰ
ﻭﻧﻮﺭﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ رؤیاﺋﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺩﻧﻴﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺁﻥﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ آثارﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮکَس
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺏ
ﺧﻮﺩﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺏ ﺭﺍﺿﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.)

حدیث 5579
- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ257ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰالّا ﻣﻦ
ﺃﺫﻥ ﻟﻪ ﺍﻟﺮﺣﻤﺎﻥﺍﻟﺂﻳﻪﻗﺎﻝ
ﻧﺤﻦ ﻭالله  ﺍﻟﻤﺄﺫﻭﻥ
ﻟﻬﻢ ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎﻣﻪﻭ
ﺍﻟﻘﺎﺋﻠﻮﻥ ﺻﻮﺍﺑﺎ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﮕ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﻖ ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻧﻪﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭﺳﻴﺎﺳﻰﻭﻧﻴﺰ
ﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻭ ﺑﻌﺸﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ ﺗﮑﺒّﺮﻓﻌﻠﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ
.)ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻴﻢﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺻﻮﺍﺏ ﺍﺳﺖ
( ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚﺣﻖ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ.ﻭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭالّا
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺍﺳﺖﻣﺘﺼﺪﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺁﻧﺎﻥﻭ ﻫﺮ ﺣﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻳﺎ(ﻣﻠﺄ)ﻭﻣﻠّﺎﻫﺎﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺣﻖ ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ(ﻧﺰﻟﻪ
ﺍﺧﺮﻯ)ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺭ
ﺩﻭﻡﺩﺭ ﻧﺰﻭﻝ پس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﺑﻘﻴﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻭ
ﺑﻮﻯ ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻳﺶ ثواب
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻋﺪﻡ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺁﻥﮔﻨﺎﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ثواب
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﺗﺮﻙ ﺍﻭﻟﻰ ﻳﺎ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﺗﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.)

حدیث
5580 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ257ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰﻭﻧﺰﻋﻨﺎ
ﻓﻰ ﺻﺪﻭﺭﻫﻢ ﻣﻦ
ﻏﻞﺍﻟﺂﻳﻪﻗﺎﻝ
ﻧﺰﻟﺖ ﻓﻴﻨﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺳﻴﻨﻪ ﻭﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎﻫﺮ ﻏﻞ ﻭﺯﻧﺠﻴﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻳﻢ
( ﮐﻪ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ
نفس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺨﺺ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺩﺭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻣﻠﮑﺎﺕ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻭ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺷﺒﻴﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ نفس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ به ﻤﺮﺣﻠﻪ
نفس لَوّامه ﺑﺮﺳﺪ
ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻭ
ﻋﻴﺐ ﮔﻴﺮﻯ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﻳﻦ
ﺯﻧﺠﻴﺮﻫﺎﻯ ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺑﺎﮐﻤﻚ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﭘﺎﻙ ﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ(نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ)
(نفس لَوّامه) ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺒﺪﻳﻞ به
(نفس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ)ﺩﺭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ(نفس ﻣﻠﻬﻤﻪ)
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺷﻮﺩ ) ﺃﻣﻴﺮ مؤمنین
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺩﺭ ﺣﻖ
ﻣﺎ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ (ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺁﺯﺍﺩ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﺃﺳﻴﺮ
ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﭼﻪﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭﭘﺎﻙ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭﺣﺘﻴﻔﺎﺻﻠﻪ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺍﻭﻝ ﺗﻮﻟﺪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺟﻮﻳﺎﻯ
ﻳﻚ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻓﺼﻠﻨﻮﻋﻰ ﻭﻧﻄﻔﻪﺍﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭالّا
ﺍﺳﭙﺮﻡ ﻣﻴﻤﻮﻥﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺑﺎﻟﻌﮑﺶ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻓﺼﻮﻝ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻫﻢﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﺎﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻫﺮ ﻃﻔﻞ آثار ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺎ ﻫﻮﺵ ﻭ ﻳﺎ ﮐﻢ
ﻋﻘﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺷﺨﺼﻰﻧﻮﻋﻰ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.)

جدیث
5581- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ257ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰﺍﻥ ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﻔﺼﻞﻣﻴﻘﺎﺗﻬﻢ
ﺃﺟﻤﻌﻴﻦ * ﻳﻮﻡ لا
ﻳﻐﻨﻰ ﻣﻮﻟﻰ ﻋﻦ
ﻣﻮﻟﻰ ﺷﻴﺌﺎﻭلا
ﻫﻢ ﻳﻨﺼﺮﻭﻥ * الّا
ﻣﻦ ﺭﺣﻢ الله ﻗﺎﻝ
ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻳﺮﺣﻢ الله ﻭ ﻧﺤﻦ
ﻭالله ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺍﺳﺘثنی الله ﻭ
ﻟﮑﻨّﺎ ﻧﻐﻨﻰ ﻋﻨﻬﻢ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﻓﺼﻞ ﻭ ﺟﺪﺍﺋﻰﻣﻴﻘﺎﺕ
ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﺭﻭﺯﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ مولاﺋﻰ
ﺍﺯمولاﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﺼﺮﺗﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺧﺪﺍﻳﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﺣﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
( ﺭﻭﺯ ﻓﺼﻞ ﻭ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﻳﺎ ﺭﻭﺯ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺟﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻧﺪﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﺭﻭﺣﺶ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻰ
ﺁﻳﺪﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻋﻠﺎﺋﻖ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥﻭ ﺁﺷﻨﺎﻳﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺟﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻧﺼﺮﺕﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﻘﺎﺕ ﻳﺎ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩﻭﻭﻗﺖ
ﻭﻣﻮﻋﺪ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻳﺎ ﺯﻣﺎﻧﻰﻣﻮﻋﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺖﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﻣﺤﺸﺮﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺍﺳﺘﺸﻨﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺣﺘﻰ
ﻭﻳﺮﻭﺳﻬﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺂﺧﺮ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
پس ﺍﺯ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﺪﻡ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻋﺎﻗﺒﺖﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺑﺸؤ ﻭ ﺍﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺑﻰ ﺍﺑﺘﺪﺍﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.(ﺃﺟﻤﻌﻴﻦ)ﻫﻤﮕﻰﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ(ﺟﻤﻊ ﻭﺟﻢ)ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﺎﻫﺪ ﻭ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.مولا ﭼﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭلاﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖﻭ ﭼﻪ ﻣﻄﻴﻊ
ﻭلاﻳﺖ ﮐﻪ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ
ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ الّا
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻓﻘﻬﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﺴﺐ ﮐﻨﻨﺪﺍﺯ ثروﺕ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻗﺪﺭﺕﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﻭﻧﺪﮐﺴﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺼﺮﺕ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻭﮐﻤﻚ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.( لا
ﻳﻐﻨﻰ ) ﻏﻨﻰ ﻭ ﺷﺮﻭﺕ
ﻭ ﺳﻮﺩ ﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﺍﻯ
ﺍﺯ ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﮐﻤﻚ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻧﺼﺮﺕ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﮐﻤﻚ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻳﺎ ﺷﺨﺺ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮﻭﺯ ﮔﺮﺩﺩﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﺍﻣﺎ ﺁﻧﮑﻪ
ﺧﺪﺍ ﺍﻭﺭﺍ ﺭﺣﻢ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺍﺳﺘﺸﻨﺎ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻩ ﻭﺗﻮﺑﻪ ﻧﺼﻮﺡ
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖﻭﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ رؤیاﺋﻰ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ )
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﺍﻳﻦ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺭﺣﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ) ﻭ ﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪﮐﻪ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺘﺸﻨﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪﻩ
( ﮐﻪ ﺭﺣﻢ ﺷﺪﻧﺪﻭ
ﺭﺣﻤﺖ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﺣﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ ) ﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﺴﺘﻴﻢ
( ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﺑﭙﻴﻮﻧﺪﻧﺪ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻨﺼﺮﺕ
ﮐﺴﻰ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻨﺼﺮﺕ
ﻭلاﻳﺖ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.)
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺑﺎ ﺷﻌﺎﻉ
ﺃﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺣﺰﺏ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺷﻴﻌﻪ.

حدیث
5582 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ24 ﺹ257 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﭘﺪﺭم
ﺸﻨﻴﺪﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺁنی
ﻤﻴﻔﺮﻣﻮﺩ: عن
ﻘﻮل الله عزّ
ﻭ ﺟﻞ ﻳﻮﻣﺌﺬ لا
ﺗﻨفع
اﻟﺸﻔﺎعةالّا
ﻣﻥ ﺃﺫﻥ ﻠﻪ
ﺍﻟﺮﺣﻤﻥ ﻮ
ﺭﺿﻰ ﻟﻪ ﻗﻮلا
ﻗﺎﻝ لا ﻳﻨﺎل
ﺸﻔﺎعة ﻣﺤﻤﺪ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة الّا
ﻣﻥ ﺃﺫﻥ ﻠﻪ
ﺑﻄﺎعة ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺿی ﻠﻪ
ﻗﻮلا ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻓﻴﻬم ﻔﺤﻴی
علی ﻤﻮﺩّﺗﻬﻢ
ﻭ ﻣﺎﺕ ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﻓﺮﺿی الله
ﻗﻮﻟﻪ ﻭ ﻋﻤﻠﻪ
ﻓﻴﻬﻢ ثمّ ﻘﺎﻝ
ﻭ ﻋﻨﺖ
ﺍﻟﻮﺟﻮﻩ ﻟﻠحیّ
اﻟﻘﻴّﻮﻡ ﻭ
ﻗﺪ ﺧﺎﺏ ﻣﻥ
ﺤﻤل ﻈﻠﻤﺎ
ﻟﺂل ﻤﺤﻤﺪ ﮐﺬﺍ
ﻧﺰﻟﺖ ثمّ ﻘﺎﻝ
ﻭ ﻣﻥ ﻴﻌﻤل ﻤﻥ
اﻟﺼﺎﻟﺤﺎﺕ ﻭ
ﻫﻮ ﻣؤﻣﻦ ﻓﻠﺎ
ﻳﺨﺎﻑ ﻇﻠﻤﺎ ﻭ لا
ﻫﻀﻤﺎ ﻗﺎل
ﻤؤﻣﻥ ﺒﻤﺤبة
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﻣﺒﻐﺾ ﻟﻌﺪﻭﻫم
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺮﻭﺯﻯ ﻫﻴچ
ﺸﻔﺎﻋتی ﻤؤثّرتر
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻮﻯ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻃﺎﻋﺖ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﮕﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻭ ﺭﺍﺿی
ﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺩﺭﻋﻤﻞ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ( ﺩﺭ
ﭼﻨﺎﻥ ﺮﻭﺯﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﻧﺼﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﺮ ﺭﻭﺯﻯ ﺮﺍ
ﻭﻗتی ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭلاﻳﺖ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻪﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﻋﻤل
ﺒﺮﺍﻯ اﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺍﻭﻭﻳﺎ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
عقلیﺧﻮﺩ
ﺑﻄﻮﺭ ﺩﻗﻴق
ﻮﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻋﻤل ﻨﻤﺎﻳﺪ. رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺸﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ الهی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺴﻴﺎﺳﺖ ﭘﻴﺸﻪ
ابلیسی
انبلیسی ﺪﺭ
ﺗﻠﺒﻴس ﻭ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﺑﺘﻨﻬﺎئی
کسانی هستند
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎل ﻮ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺨﻄﺎ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺣتی
هر ﮐﺎﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮم هستند.
ﻭ(ﺷﻔﺎﻋﺖ)
ﻳﻌﻨﻰ (ﺷفع ﻮ
ﺟُﻔﺖ) ﻭ ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭالّا
ﻭﺳﺎﻃﺖ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﭙﺎکی ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺮﻭﺍﻥ ﻮ ﻓﮑﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐسی
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﺎﺋل
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻭ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻃﺎﻋﺖ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍضی
ﺒﺎﺷﺪ ( ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ الهی
ﻮﺍﺭﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﭙﻴﺮﻭ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻌﺮفی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻳﻌنی
کسب ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﺼﻮﺭﺕ بشری
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ
ﻫﻤﺮﺍهی ﺒﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
عبور ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮگ ﻘﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻨج
ﺘﻥ ﺁل عبا
ﻳﮑﺎﻳک ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﺮﺍ
ﺗﺤﻮﻳل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ ﻭ
ﻗﺒﻠﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺒلی
ﻤﻄﺮح ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ
ﺧﺮﺍﻥ ﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
ﺘﺎﺯﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺤﻮﻳل گرﻓﺘﻥ هستند
ﮐﻪ ﺑﺪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺎ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﺂل
ﻤﺤﻤﺪ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﻣﻮﺩّﺕ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ. (ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺯ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮلاﻳﺖ
کم ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺭﺍﺿی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ( ﭘس
ﺍﺯ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ
ﺴﺎﻟک اﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻳک ﻤﺸﻴّﺖ
ﻭﻳﮋﻩ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻮﻋﻔﻮﻋﺎم ﻮﺩﺍﺋم
ﻮ( ﺑِﺪﺍﻯ سرﻧﻮﺷﺘﻰ)
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﻗﻀﺎ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻭ ﺻﺪﻭﺭ
ﺣﮑم ﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻭ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺭﻭح
اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻰ ﺍﻓﺰﺍﻳﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺤیّ
ﻘﻴّﻮم ﻤﺘﻮﺟﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﻫﻤﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﻗﻴّﻮم ﻘﺎﺋم
ﺮﺳﺎﻥ ﻭ ﺁﻥ ﺪﺭ
ﻭﻗتی اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ
ﻭ ﺣتی ﻤﻘﺎم الهی
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﻭ
ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ اﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﺼﻤﻴم
ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺑﺠﺰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻣﺪﺭک
ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻴﺪﺷﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﺼﻤﻴم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ
ﺒﺨﻠﻖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ حی ﻮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺎ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﻗﻴّﻮﻡ
ﻗﺎﺋم هر ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭ ﻫﺴتی
ﺘﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭﺳﺎﻟک
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻭﺍﺻل
ﺮﺍ ﻗﺎﺋم ﺴﺮ
ﭘﺎ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﮐس ﺳﺘمی
ﺒﺂل ﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻮﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ (ﮐﻪ
ﺗﺮک ﻮلاﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﮐم کاﺭﻯ
نمودند .ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺷﻤنی
ﻮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
که ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﺎم هر
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ زنده
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﺎم ﻮ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻨﻮﮐﺮﺍﻥ ﻮ
ﺯﻧﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮔﺮﻭهی
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺧﻠﺎﻝ ﺳﻠﻮک
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻧﻬﺎئی
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫک
ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮﻙ
ﮐﻨﻨﺪ) ﻭ ﺍﻣﺎم
اﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ
ﺁﻳﻪ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻨﺎﺯل
ﺸﺪﻩ (ﺑﺎ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ) ﻭ ﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﻋﻤل
ﺼﺎﻟح کند
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣؤﻣﻥ ﺒﺎﺷﺪ. (ﻋﻤل
ﺘﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺳل
عباﺩﻯ ﺪﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﮑﻨﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻃﺒق
ﺸﺮﺍﻳﻂ ﺍﻭم ﻮ
ﺳﻠﻮک ﺒﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣؤﻣﻥ ﺒﺎ ﺍﻭ
ﻣﺒﺎﺷﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯﺳﺘم ﺸﺪﻥ ﻭ
ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﺮﻓﺘﻥ
ﺤﻘﻮق ﺨﻮﺩ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺒﺎﺷﺪ (ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﻘﻮق ﻮ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭثوﺍﺏ
ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩق ﺮﺍ
ﺣﻔﻈ ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ هفت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺣﻘﻮﻗﺶ
ﻣﺤﻔﻮﻇ اﺳﺖ. ﻭ(ﻫﻀﻢ)
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﺮﻓﺘﻥ ﺤﻘﻮق
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻇﻠم
ﻮ ﺳﺘمی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﻨﻴﺰ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﺎﺭﻳکی اﺯ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ  ﺟﻬل ﻮبی
ﺨﺒﺮﻯ عقلی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺁﻧﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣؤﻣﻥ ﺒﻤﺤﺒّﺖ
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ( ﺍﻣﺎم
ﻤؤﻣﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﭙﻴﻮﺳﺘگی
همرﺍﻩ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻭﺩﻭﺭﻯ اﺯ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﺧﻠﻔﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺣتی
اﮔﺮ ﺷﻴﻌی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﻭم
کرﺩﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺪﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻋﺸق ﻮ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﺑﺎ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻭ ﺍﺧم
ﻮترس ﺭﻭﺋﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎﻋﺸق اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺧﻮﺩ ﻋﺸق ﺴﺎﺯ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭﺟﻨگ
ﻮ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺪم ﺒﺎﻭﺭﻯ ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺪﻟﺒﺴﺘگی
ﺒﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻗﺒل ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻤﺤﻴﻄ ها ﺑﺰﺭگ
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.)

حدیث 5583 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ24ﺹ258 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻋﻦ ﻗﻮﻝ الله
عزّ ﻭﺟﻞ
ﻓﻤﻦ ثقلت ﻣﻮﺍﺯﻳﻨﻪ
ﻓﺎﻭﻟﺌﻚ ﻫﻢ ﺍﻟﻤﻔﻠﺤﻮﻥﻗﺎﻝ
ﻧﺰﻟﺖ ﻓﻴﻨﺎ ثُمّ
ﻗﺎﻝ ﻗﺎﻝ الله  عزّ ﻭﺟﻞﺃﻟﻢ
ﺗﮑﻦ ﺁﻳﺎﺗﻰ ﺗﺘﻠﻰ
ﻋﻠﻴﮑﻢ ﻓﻰ ﻋﻠﻰﻓﮑﻨﺘﻢ
ﺑﻬﺎ ﺗﮑﺬّﺑﻮﻥ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻭ
ﻫﺮکَس ﮐﻪ ﺗﺮﺍﺯﻭﻯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﻭ ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎ ﻓﻠﺎﺡ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ
( ﺍﮔﺮ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ ﺭﺍ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﮐﻨﻨﺪ ﻧﻴﮑﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ سلوک
الهی  ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺍﻡ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻭ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻭﺳﺒﻚ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﺮﻃﺮﻑﻭﻣﺤﺎﺳﻦ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻴﮑﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﻮﺩ. ﺗﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭالّا ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻪ
ﻣﺤﺎﮐﻤﻪﺍﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻧﻪ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﮕﺮ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
(ﻓﻠﺎﺡ)ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ
ﺩﺭ ﺣﻖ ﻣﺎ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ( ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻗﺮﺁﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮﺩﺭ
ﺣﻖ ﻭلاﻳﺖ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮔﺎﻫﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺍﮔﺮ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﻧﻴﺰ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻭﻋﻴﺪ ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ . ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻪ ﺩﺭ ﺣﻖ ﻣﺎ ﺍﺳﺖﻭ
ﭼﻮﻥ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰﻭﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﮕﺮ ﭼﻨﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩﮐﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ﻣﺎ ﺑﺮ ﺷﻤﺎ
ﺗﻠﺎﻭﺕ ﻣﻴﺸﺪ؛ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻠﻰ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺷﻤﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﺪ؟
( ﺁﻳﺎﺕ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥﺗﻠﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺸﺪﻩ ﻭﻣﻴﺸﻮﺩ
.ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺸﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻳﻚ ﻗﻄﻌﻪ
ﺷﻌﺮﻯ ﻭ ﺍﺩﺑﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪﺁﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯﺷﺎﻣﻞ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﻋﻀﺎﻯ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻳﻨﺠﺎﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻋﻠﻰ
ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ مولا
ﻫﻤﻴﺸﻪﺑﺮﺗﻤﺎﻡ
ﻭلاﻳﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻃﻠﺎﻕ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ(ﺁﻳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ)
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﻳﺖ الله
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻭ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻋﻨﺎﻭﻳﻦﺑﺴﺮ
ﻭﮐﻠّﻪ ﻫﻢ ﺑﺰﻧﻨﺪ
ﻭ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺭﺳﻮﺍ
ﻭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭلاﻳﺖﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﺁﻳﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻋﻠﺎﺋﻢ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻭ(ﺁﻳﺪﻫﺎﻯ)ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭلاﻳﺖﺍﺻﻮلا
ﺑﻬﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.(ﺗﻠﺎﻭﺕ)
ﻭ(ﻗﺮﺍٴﺖ)
ﺁﻳﺎﺕ ﮐﺘﺎﺏﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ(ﺗﻠﻮ الّاﺧﺮﻯ)ﻭ
ﻳﺎ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﻫﻢ ﻭ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻗﺮﺍٴﺖ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﺑﺎﺯ قُرّهﮔﻴﺮﻯ
ﻋﻤﻠﻰﺑﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﻳﻌﻨﻰ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
) ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺑﻤﻨﮑﺮﺍﻥ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺑﺂﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺑﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﻧﻬﺎﻗﻴﺎﻡ ﻭ ﺳﺮﭘﺎ
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ پس ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻣﺎﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻭﻧﺪﺗﺎ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻭﺩﺭﻳﺪﻩ
ﻧﺸﻮﻧﺪ .)

حدیث
5585 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ258ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : لا ﻳﻌﺬﺭ
الله  ﺃﺣﺪﺍ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎﻣﻪ
ﻳﻘﻮﻝ ﻳﺎ رَبّﻟﻢ
ﺃﻋﻠﻢ ﺃﻥ ﻭﻟﺪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻫﻢ ﺍﻟﻮلاﻩﻭﻓﻰ
ﻭﻟﺪ ﻓﺎﻃﻤﻪﺃﻧﺰﻝ
الله  ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺂﻳﻪ ﺧﺎﺻّﻪ
ﻳﺎ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺃﺳﺮﻓﻮﺍ ﻋﻠﻰ ﺃﻧﻔﺴﻬﻢلا
ﺗﻘﻨﻄﻮﺍ ﻣﻦ ﺭﺣﻤﻪ
الله ﺍﻥ الله  ﻳﻐﻔﺮ ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ
ﺟﻤﻴﻌﺎﺍﻧّﻪ
ﺍﻟﻐﻔﻮﺭ ﺍﻟﺮﺣﻴﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖﻋﺬﺭ
ﻫﻴﭻ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻣﺎ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻴﻢﮐﻪ ﺍﻭلاﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻪﻫﻤﺎﻥ ﻭﺍﻟﻴﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
( ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﻭلاﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻪﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺍﻭلاﺩﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪ ) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ
ﺭﺍﻣﺨﺼﻮﺹ ﻣﺎ ﻧﺎﺯﻝ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺃﻯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻣﻦ
( ﻋﺎﺑﺪﺍﻥ ﻣﻮﺑﺪ
ﺩﺭ ﺑﻨﺪﮔﻰﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻮلاﻳﺖ.
ﻭ ﻧﻪ ﻫﺮ کَس
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺖﻭﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺎﺑﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ) ﺃﻯ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﺳﺮﺍﻑ ﺑﺮنفس
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻳﺪ ( ﻗﺒﻠﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﺯﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﺪﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺗﻮﺑﻪ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭﻟﻰ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻫﺴﺘﻴﺪﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺯﻳﺎﺩ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺷﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ ﺗﺮﺗﺮﺳﺎﻥ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺗﺮ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻨﻔﻊ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﻮﺷﺎ
ﺑﮕﻨﺎﻫﻰ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑثوﺍﺏ ﺷﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺑﺪﻯ ﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ثواب ﮐﺮﺩﻳﻢ
) ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﻗﻨﻮﻁ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﺎﺷﻴﺪ
( رَبّ ﻣﺮﺑّﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍﻯ الله
ﻧﺒﺎﺷﻴﺪ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭ ﺭﺣﻴﻢ ﻭ ﻏﻔﻮﺭ
ﺍﺳﺖ ( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺰ
ﮔﻨﺎﻩ ﺷﺮﻙ ﺑﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﺨﺸﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻧﺪﺩﻝ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺸﺮﻙ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺮﮐﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﮔﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺷﺮﻳﻚ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪﻣﺪﺍﻡ
آثار ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺯﺷﺖ ﺳﺎﺑﻖ
ﺭﺍ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺷﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩﻭﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﺪﺍﻭﻣﺘﺮﺯﻭﺩﺗﺮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﭘﺎﻙ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻫﻤّﺖ ﺳﻠﻮکی ﻮﻋﺸﻖ
ﮐﺎﻓﻰ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺍﻧﺪﻙ
ﺭﺍ ﭘﺎﻙ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻏﻔﻮﺭ
ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ(ﻏﻔﺮﺍﻥ)
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻔﺮﺍﻥ ﻭ
ﭘﺮﺩﻩ ﭘﻮﺷﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻴﻢ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ ﺭﺣﻤﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺣﻤﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﻬﻤﻪ ﺩﺍﺩﻩ ﻧﻌﻤﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺫﻧﻮﺏ)
ﺟﻤﻊ ﺫﻧﺐ ﻭﮔﻨﺎﻩﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻡ ﻭﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻰ
ﮐّﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ (ﺩﻡ)ﺑﺮﺍﻯﺼﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.(ﻗﻨﻮﻁ)ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﻭ ﻳﺄﺵ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺮ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻫﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻏﺮﻕ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﺴﻰ ﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭﻟﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ.(ﺍﺳﺮﺍﻑ)ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭ ﺑﺒﺎﻃﻞ ﻣﺼﺮﻑ
ﮐﺮﺩﻥﻭ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺧﺴﺮﺍﻥ
ﺫﺍﺕ ﻭﻭﺟﻮﺩﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺩﺭ ﻣﻘﺎﻣﺮﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﺮﻑ ﮐﺴﺐ ﺭﺣﻤﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ
.)

حدیث 5586 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ 259 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ :ﻠﻘﺪ
ﺫﮐﺮﮐﻢ الله  عزّ ﻭﺟﻞ
ﻓﻰ ﮐﺘﺎﺑﻪﺍﺫ ﺣﮑﻰ
ﻗﻮﻝ ﺃﻋﺪﺍﺋﮑﻢﻭ
ﻫﻢ ﻓﻰ ﺍﻟﻨﺎﺭﻭ
ﻗﺎﻟﻮﺍﻣﺎ ﻟﻨﺎ
لا ﻧﺮﻯ ﺭﺟﺎلاﮐﻨّﺎ
ﻧﻌﺪﻫﻢ ﻣﻦ ﺍﻟﺄﺷﺮﺍﺭ؟ﻭ
الله  ﻣﺎ
ﻋﻨﻮﺍ ﻭ لا
ﺃﺭﺍﺩﻭﺍ ﺑﻬﺎ ﻏﻴﺮﮐﻢﺍﺫ
ﺻﺒﺮﺗﻢ ﻓﻰ ﺍﻟﻌﺎﻟﻢ
ﻋﻠﻰ ﺷﺮﺍﺭ الناسﻭ
ﺃﻧﺘﻢ ﺧﻴﺎﺭ الناس
ﻭ ﺃﻧﺘﻢ ﻭ الله
ﻓﻰ ﺍﻟﻨﺎﺭ ﺗﻄﻠﺒﻮﻥﻭ
ﺃﻧﺘﻢ ﻭ الله  ﻓﻰ الجَنّة
ﺗﺤﺒﺮﻭﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﺩﺭ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺷﻤﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻢ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﭼﺮﺍ
ﻣﺎ ﺁﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺭﺟﺎﻝ ﺷﺮﻭﺭﻭ
ﺍﺯ ﺍﺷﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻴﻢﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ؟ (ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻭلاﻳﺖﻧﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻋﻀﺎﻯ ﻭلاﻳﺖﺭﺍ
ﺍﺷﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺧﻴﺎﺭ ﻭ ﻧﻴﮑﺎﻥ
ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺧﻴﺎﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻢ ﻭﺑﺰﺑﺎﻥﺤﺎﻝ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ پس ﺁﻥ
ﺍﺷﺮﺍﺭ ﮐﺠﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﻠﺎﻡﺟﺰ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.(
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺍﺷﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﻭ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺁﻧﺠﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﺷﻤﺎ
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
) ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺻﺒﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪﮐﻪ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺗﺤﻤّﻞ
ﮐﻨﻴﺪ (ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺒﺨﺸﻴﺪ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﻧﮕﻴﺮﻳﺪ
ﻭ ﻋﺒﺮﺕ ﺍﺯ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ
ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻄﺎﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﺧﻴﺎﺭ
ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻴّﺮﺟﺰ
ﺷﻤﺎ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ( ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﮐﻪ(ﺧﻴﺮ)ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻪﻫﺮ
ﻣﻨﺎﻓﻌﻰ ﮐﻪ ﻣﻮﻗﺖ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻌﺪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻀﺮﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﻭﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺷﻨﻤﺎ ﻫﺴﺘﻴﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺗﺶ
ﺟﻬﻨﻢﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺷﻤﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
( ﻭ ﺣﻀﻮﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ
) ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖﺩﺭ
ﺣﺎﻝ(ﺣﺒﺮ)ﻭ ﮔﺮﺩﺵ
ﻭ ﺗﻘﺪﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﺪ
( ﺣﺒﺮ ﻣﻘﺪﺵ ﺍﺳﺖﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺗﻘﺪّس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻘﺪﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﭘﺎﻛﺸﺪﻥ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻰ
ﺁﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﭘﺎﻙ
ﻭ ﻣﻄﻠﻖ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮکَس ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖﻭ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ لاﺯﻡ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ لاﺯﻡﻭ
ﺣﺼﻮﻝ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰﻣﺸﻴّﺖ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﻙ ﺳﺎﺯﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ!ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮکَس ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻫﻢ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﻫﻢ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺁﻥ ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮ ﻭﺳﺮﻳﻊ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺻﺒﺮ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﺩﺭ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
باعث ﺯﺣﻤﺖ ﺷﺪﻧﺪﺑﺒﺨﺸﻨﺪ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪﺯﻳﺮﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺗﺮﻙ ﻧﻔﺮﺕ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
لاﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﺭﺯﻳﺪﻥ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺸﺮﻙﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭﻯ ﮐﺮﺩﻭ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻧﻔﺮﺕ ﺩﺍﺷﺖ
.)

حدیث
5587 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ259ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﻤﺎﻋﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻣﻬﺮﺍﻥﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺧﺎﺩﻡ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ : ﻳﺎ ﺳﻤﺎﻋﻪﻣﻦ
ﺷﺮ الناس ﻋﻨﺪ الناس
؟ ﻗﺎﻝ ﻧﺤﻦﻳﺎ ﺍﺑﻦ
ﺭﺳﻮﻝ الله  ﻗﺎﻝ
ﻓﻐﻀﺐ ﺣﺘّﻰ ﺍﺣﻤﺮﺕ
ﻭﺟﻨﺘﺎﻩثُمّ ﺍﺳﺘﻮﻯ
ﺟﺎﻟﺴﺎ ﻭ ﮐﺎﻥ ﻣﺘّﮑﺌﺎﻓﻘﺎﻝ
ﻳﺎ ﺳﻤﺎﻋﻪﻣﻦ
ﺷﺮّ الناس ﻋﻨﺪ
الناس ؟ ﻓﻘﻠﺖ ﻭالله
ﻣﺎ ﮐﺬﺑﺖ ﻳﺎ ﺍﺑﻦ
ﺭﺳﻮﻝ الله ﻧﺤﻦ
ﺷﺮ الناس ﻋﻨﺪ الناسﻟﺄﻧّﻬﻢ
ﺳﻤّﻮﻧﺎ ﮐﻔّﺎﺭﺍ
ﻭﺭﺍﻓﻀﻪﻓﻨﻈﺮ
ﺍﻟﻰ ثُمّ ﻗﺎﻝﮐﻴﻒ
ﺑﮑﻢﺍﺫﺍ ﺳﻴﻖ ﺑﮑﻢ
ﺍﻟﻰ الجَنّةﻭ
ﺳﻴﻖ ﺑﻬﻢ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻨﺎﺭﻓﻴﻨﻈﺮﻭﻥ
ﺍﻟﻴﮑﻢ ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻣﺎ ﻟﻨﺎ لا ﻧﺮﻯ
ﺭﺟﺎلاﮐﻨّﺎ ﻧﻌﺪﻫﻢ
ﻣﻦ ﺍﻟﺄﺷﺮﺍﺭ؟
ﻳﺎ ﺳﻤﺎﻋﻪ ﺑﻦ ﻣﻬﺮﺍﻥﺍﻧّﻪ
ﻣﻦ ﺃﺳﺎٴ ﻣﻨﮑﻢ
ﺍﺳﺎٴه ﻣﺸﻴﻨﺎ
ﺍﻟﻰ الله  ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﻘﻴﺎﻣﻪ ﺑﺄﻗﺪﺍﻣﻨﺎﻓﻨﺸﻔﻊ
ﻓﻴﻪ ﻓﻨﺸﻔّﻊ
ﻭ الله  لا
ﻳﺪﺧﻞ ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻣﻨﮑﻢ
ﻋﺸﺮﻩﺭﺟﺎﻝﻭالله
لا ﻳﺪﺧﻞ
ﻣﻨﮑﻢ ثلاثة ﺭﺟﺎﻝﻭ
الله  لا
ﻳﺪﺧﻞ ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻣﻨﮑﻢ
ﺭﺟﻞ ﻭﺍﺣﺪ ﻓﺘﻨﺎﻓﺴﻮﺍ
ﻓﻰ ﺍﻟﺪﺭﺟﺎﺕ ﻭ
ﺍﮐﻤﺪﻭﺍ
ﺃﻋﺪﺍٴﮑﻢ ﺑﺎﻟﻮﺭﻉ
ﺃﻯ ﺳﻤﺎﻋﻪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺩﻡﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ؟( ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻣﺮﺩﻡﻭﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻧﻴﮑﺎﻥﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺎﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥﻭ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﺮکَس
ﺗﺮﻳﻦﻭ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻯ ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ
) ﺳﻤﺎﻋﻪ ﮔﻔﺖ ﻣﺎﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎﻡ ﻏﻀﺐ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺳﺮﺥ ﺷﺪ ﻭ
ﺭﺍﺳﺖ ﻧﺸﺴﺖﻭ ﮔﻔﺖ
ﺃﻯ ﺳﻤﺎﻋﻪ ﭼﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻴﺎﺯ ﻧﻈﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺷﺮﺍﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ﺑﺎﺯ
ﺳﻤﺎﻋﻪ ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻍ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺍﻡﻣﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﻫﺴﺘﻴﻢﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﮐﺎﻓﺮ ﻭ ﺭﺍﻓﻀﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ .( ﺭﻓﺾ
ﻭ ﺭﻓﻴﻮﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﻨﻴﺰ ﺭﻓﺾ
ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﻤﻦ
ﻧﮕﺎﻫﻰ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ
ﻭﮔﻔﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻰﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ ( ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻣﻬﺮﺍﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﮐﺎﻓﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﺭﺍﻓﻀﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻣثاﻝ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻍ ﻫﻢ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩﻩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺟﻮﺍﺏ ﺳؤﺍﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺒﻚ ﮐﻠﺎﻡﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺁﺭﺍﻡ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻦ
ﻣﻬﺮﺍﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
) ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖپس
ﭼﺮﺍ ﺁﻥ ﻣﺮﺩﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺷﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻴﻢﺩﺭ
ﻳﻨﺠﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ؟
ﺃﻯ ﺳﻤﺎﻋﻪﻫﺮ کَس
ﺑﺸﻤﺎ ﺑﺪﻯ ﺑﮑﻨﺪﻭﺟﺴﺎﺭﺕ
ﻧﻤﺎﻳﺪﺑﺮﻭﺵ ﻣﺎ
ﺑﺪﻯ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺎﻣﺘﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺪﺍﻡ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﮐﻪﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
.( ﻭلاﻳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻭ ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﻮﻝ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺯ
ﺷﻤﺎ ﺩﻩ ﻧﻔﺮ ﺣﺘﻰ
ﺳﻪ ﻧﻔﺮﻭ ﺣﺘﻰ ﻳﻚ
ﻧﻔﺮ ﻭﺍﺭﺩ ﺁﺗﺶﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
( ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﮕﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻨﻴﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣﺴﺦ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣتی
هزﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﺪ ) پس ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻫﻢﻣﻨﺎﻓﺴﻪ
ﻭ ﺭﻗﺎﺑﺖ ﻭﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻭ ﭘﻠﻪ
ﻫﺎ ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ ( ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﻚ ﭘﻠّﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﻭﺭﻉ ﻭ ترس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺩﻝ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻴﺪ
( ﺗﻨﻬﺎ ﻋﮑﺶ ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺷﻤﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻋﻔﻮ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﺼﻴﺤﺖﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺁﺭﺍﻡ ﻭﻣﻘﺪﺵ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ)

حدیث
5588 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ260 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻝ الله
عزّ ﻭﺟﻞ
لا ﺗﻘﻨﻄﻮﺍ ﻣﻦ
ﺭﺣﻤﻪ الله ﺍﻥ الله
ﻳﻐﻔﺮ ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ
ﺟﻤﻴﻌﺎ ﻓﻘﺎﻝﺍﻥ
الله  ﻳﻐﻔﺮ
ﻟﮑﻢ ﺟﻤﻴﻌﺎ  ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ
ﻗﺎﻝ ﻗﻠﺖ لیس ﻫﮑﺬﺍ
ﻧﻘﺮﺃﻓﻘﺎﻝ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪﻓﺎﺫﺍ
ﻏﻔﺮ ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ ﺟﻤﻴﻌﺎﻓﻠﻤﻦ
ﻳﻌﺬﺏ ؟ ﻭ الله  ﻣﺎ ﻋﻨﻰ ﻣﻦ
ﻋﺒﺎﺩﻩ
ﻏﻴﺮﻧﺎ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎﻭ
ﻣﺎ ﻧﺰﻟﺖ الّا ﻫﮑﺬﺍﺍﻥ
الله  ﻳﻐﻌﻔﺮ
ﻟﮑﻢ ﺟﻤﻴﻌﺎ
ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ ﻗﻨﻮﻁ
ﻭ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﻧﺒﺎﺷﻴﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺭﺍ ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻣﻰ ﺑﺨﺸﺪ ( ﺑﺠﺰ
ﺷﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺵ
ﺩﻳﻨﻰ ﻏﻴﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﻳﺎ ﺑﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻓﻘﻬﺎﻯ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺑﺖ
ﺳﻨﮕﻰ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﺷﻤﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪﺗﻤﺎﻡ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭالّا ﺑﭽﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﺩﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﺗﻤﺎﻡ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥﺮﺍ ﺑﺒﺨﺸﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩﺃﺻﻞ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺮﺧﻰ
ﮐﺎﺭﻫﺎﺃﻣﺮﻯ ﺯﺍﺋﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻰ ﺩﺯﺩﻯ
ﻭ ﺩﺭﻭﻍ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺑﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﮔﻨﺎﻩﻭ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻰ ﺑﺨﺸﺪپس ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﮑﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ آثار ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭالّا
ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻭﻣﻘﺘﺼﺪ ﮐﻢ ﮐﺎﺭﻭ
ﺧﻮﺩﺳﺮ ﻏﻴﺮ ﻣﻄﻴﻊ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﮑﻨﻨﺪﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺩﺭﺟﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺩﺍﺋﻢﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻦ
آثار ﻣﻨﻔﻰ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ باعث
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﺻﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺪﺍﻥ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﮔﺬﺷﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﻗﺮﺍﺋﺘﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ ( ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻳﻪ (ﻳﻐﻔﺮ ﻟﮑﻢ)ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢﺑﻠﮑﻪ(ﻳﻐﻔﺮ
ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ) ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻣﮑﻪ
ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻣﻴﺪﻫﺪﺃﻯ
ﻓﻠﺎﻥﺍﮔﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺒﺨﺸﺪپس ﭼﻪ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻋﺬﺍﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺒﻴﻨﺪ؟
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪﺟﺰﻣﺎ
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎﺍﺯ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ( ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺷﻮﺩ ) ﻭ
ﺁﻳﻪ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﺨﺸﺪ ( ﮐﻪ ﺷﻤﺎﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖﻭ
ﻧﻪ ﻫﺮ کَس ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﻭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻣﻘﺮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺁﻳﻪ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪ.)

حدیث 5589 - ﺍﺯ
ﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
اﺎﺳﺖ(ﺝ24ﺹ260 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃﻥ
ﺮﺳﻮل الله
ﺗﻠﺎ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺂیة لا
ﻳﺴﺘﻮﻯ
ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻭ
ﺃﺻﺤﺎﺏ الجَنّة
ﺍﻟﺂﻳﻪ ﻓﻘﺎﻝ
ﺃﺻﺤﺎﺏ الجَنّة
ﻣﻥ ﺃﻃﺎعنی ﻮ
ﺳﻠّم علیّ ﺒﻥ
ﺃبی ﻄﺎﻟﺐ
ﺑﻌﺪﻯﻭ ﺃﻗﺮب
ﻮلاﻳﺘﻪ ﻭ
ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻣﻥ
ﺃﻧﮑﺮ ﺍﻟﻮلایة
ﻭﻧﻘﺾ ﺍﻟﻌﻬﺪ
ﻣﻥ ﺒﻌﺪﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻥ ﺁﻳﻪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺁﺗﺶ ﺑﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. (ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ الهی
ﺒﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﻣﻘﺎم ﻮ
ﺍﺧﻠﺎق ﺁﻧﺎﻥ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﺴﺎنی هستند
ﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺑﻌلیّ ﺒﻥ ﺃﺑی
ﻄﺎﻟﺐ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﻦ ﺗﺴﻠﻴم
ﺸﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺍﻭ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ (ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﭼﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻭﭼﻪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ ﺑﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﺎﻧﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ عملا
ﺑﺎ مولا
ﺗﻌﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴم اﻭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺻل
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻬم اﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﻃﺎﻋﺖ. ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﻥ ﻨﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻠﮑﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻮﺑﺖ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﻋلیّ اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺍﻭ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺒﻮﻯ ﻮ
ﺑﺎﻭﺻﻴﺎﻯ اﻭ
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻤﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ مولا
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﺳﭙس ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﻭح ﺴﺎﻟک
ﻤﻄیع ﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋک ﺸﻮﺩ)
ﺍﻣﺎ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺁﺗﺶ ﮐﺴﺎنی هستند
ﮐﻪ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﺾﻋﻬﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ( ﻫم
ﭙس ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﺒﻌﺪ
ﺣﻮﺍﻟﻪ مولا
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ اﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﻮل ﺪﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ مولا
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺮک
ﻤﻮلا ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺭج
ﺸﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯمولا
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭلی
ﺰﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯمولا
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻳﻌنی ﺪﺭ ﺗﻤﺎم
اﺩﻭﺍﺭ ﺗﺎﺭﻳخ
برتری ﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺮﮐس
ﺗﺮک اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﮐﻨﺪ ﺗﺮک
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻭﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺍﺯ ﭘﺸﺖ
ﺩﻳﻮﺍﺭﺧﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﺍﺭﺩ ﺷﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﻌنی
ﺒﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﺣتی ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺎﺫﺏ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺴﻴح
ﺪﺟّﺎل
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺨﻮﺩ ﺳﻴﺎﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.)

حدیث 5590 - -ﺑﻌﺪﻯ (ﺝ24ﺹ261ﺑﺤﺎﺭ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻀﺎﺭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺑﻬﺸﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺎﺋﺰﺍﻥ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﺍﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺩﺳﺖ ﻋﻠﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎلا ﺑﺮﺩﻭ
ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺃلا
ﺍﻥ ﻋﻠﻴّﺎ ﻣﻨّﻰ
ﻭ ﺃﻧﺎ ﻣﻨﻪﻓﻤﻦ
ﺣﺎﺩﻩ ﻓﻘﺪ ﺣﺎﺩﻧﻰﻭﻣﻦ
ﺣﺎﺩﻧﻰ ﻓﻘﺪ ﺃﺳﺨﻂ
الله  عزّﻭﺟﻞثُمّ
ﻗﺎﻝ ﻳﺎ ﻋﻠﻰﺣﺮﺑﻚ
ﺣﺮﺑﻰ ﻭ ﺳﻠﻤﻚ ﺳﻠﻤﻰﻭ
ﺃﻧﺖ ﺍﻟﻌﻠﻢ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭ ﺑﻴﻦ ﺍﻣّتی  ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﻋﻠﻰّ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ ﻭﻣﻦ
ﺍﺯ ﻋﻠﻰّ ﻫﺴﺘﻢ
( ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻣﺤﻤﺪﺑﺎﻳﺪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ ﻋﻠﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ) ﻭ ﻫﺮکَس
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺣﺪﺕ ﻭ ﺧﺸﻮﻧﺖ
ﮐﺮﺩﺑﺎ ﻣﻦ ﺣﺪﺕ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖﻭباعث
ﺳﺨﻂ ﻭ(ﻏﻀﺐ ﺳﺨﺖ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
سپس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻳﺎ
ﻋﻠﻰﻫﺮکَس ﺑﺎ ﺗﻮ
ﺟﻨﮓ ﻭ ﺣرَبّ ﮐﻨﺪ
ﺑﺎ ﻣﻦ ﺟﻨﮕﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺻﻠﺢ ﺑﺎ ﺗﻮﺻﻠﺢ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻤﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺻﻠﺢ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
) ﻭ ﺗﻮ ﻋﻠﻢ ﻭ ﭘﺮﭼﻤﻰ
ﺑﻴﻦ ﻣﻦ ﻭ ﺍﻣّﺖ
ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻰ ( مولا
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﻭﺡ القُدس ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻋﻠﻢ ﻳﺎ ﭘﺮﭼﻢ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻢ
ﻳﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻣّﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻫﺮکَسﮐﻪﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ مؤمن ﻭ ﺍﻣّﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺴﻠﻢ ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺑﮑﻨﺪ.ﻭالّا ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺳﺖﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ مؤمن
ﮐﺎﻣﻞﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.)

حدیث
5591 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ261ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ :ﻴﺎ هاشم
ﺣﺪﺷﻨﻰ ﺃﺑﻰ ﻭ ﻫﻮ
ﺧﻴﺮ ﻣﻨّﻰﻋﻦ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﺃﻧّﻪ ﻗﺎﻝﻣﺎ
ﻣﻦ ﺭﺟﻞ ﻣﻦ
ﻓﻘﺮﺍٴ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎالّا
ﻭ لیس ﻋﻠﻴﻪ ﺗﺒﻌﻪﻗﻠﺖ
ﺟﻌﻠﺖ ﻓﺪﺍﻙ ﻭﻣﺎ
ﺍﻟﺘﺒﻌﻪ ؟ ﻗﺎﻝ
ﻣﻦ الّاﺣﺪﻯ ﻭ ﺍﻟﺨﻤﺴﻴﻦ
ﺭﮐﻌﻪﻭﻣﻦ ﺻﻮﻡ
ثلاثة  ﺃﻳﺎﺍﻡ
ﻣﻦ ﺍﻟﺸﻬﺮﻓﺎﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﻘﻴﺎﻣﻪﺧﺮﺟﻮﺍ
ﻣﻦ ﻗﺒﻮﺭﻫﻢ ﻭﻭﺟﻮﻫﻬﻢ
مثل ﺍﻟﻘﻤﺮ ﻟﻴﻠﻪ
ﺍﻟﺒﺪﺭﻓﻴﻘﺎﻝ
ﻟﻠﺮﺟﻠﻤﻨﻬﻢ
ﺳﻞ ﺗﻌﻂﻓﻴﻘﻮﻝ
ﺃﺳﺄﻝ ﺭﺑّﻰ ﺍﻟﻨﻈﺮ
ﺍﻟﻰ ﻭﺟﻪ ﻣﺤﻤﺪﻗﺎﻝ
ﻓﻴﺄﺫﻥ الله  عزّﻭﺟﻞ ﻟﺄﻫﻞ
الجَنّةﺃﻥ ﻳﺰﻭﺭﻭﺍ
ﻣﺤﻤﺪﺍﺻﻠّﻰ الله
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ
ﺁﻟﻪ ﻗﺎﻝ ﻓﻴﻨﺼﺐ
ﻟﺮﺳﻮﻝ الله  ﻣﻨﺒﺮ ﻋﻠﻰ
ﺩﺭﻧﻮﻙ ﻣﻦ ﺩﺭﺍﻧﻴﻚ
الجَنّةﺃﻟﻒ ﻣﺮﻗﺎﻩﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻤﺮﻗﺎﻩ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻤﺮﻗﺎﻩ ﺭﮐﻀﻪ
ﺍﻟﻔﺮﺵﻓﻴﺼﻌﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺻﻠّﻰ الله
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ
ﺁﻟﻪﻭ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦﻗﺎﻝ
ﻓﻴﺤﻒ ﺫﻟﻚ
ﺍﻟﻤﻨﺒﺮﺷﻴﻌﻪ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪﻓﻴﻨﻈﺮ
الله  ﺍﻟﻴﻬﻢﻭ
ﻫﻮ ﻗﻮﻟﻪﻭﺟﻮﻩ
ﻳﻮﻣﺌﺬ ﻧﺎﺿﺮﻩ
ﺍﻟﻰ
ﺭﺑّﻬﺎﻧﺎﻇﺮﻩﻗﺎﻝ
ﻓﻴﻠﻘﻰ ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﻣﻦ ﺍﻟﻨﻮﺭﺣﺘّﻰ
ﺃﻥ ﺃﺣﺪﻫﻢ ﺍﺫﺍ
ﺭﺟﻊﻟﻢ ﺗﻘﺪﺭ
ﺍﻟﺤﻮﺭﺍٴ ﺗﻤﻠﺄ
ﺑﺼﺮﻫﺎ ﻣﻨﻪﻗﺎﻝ
ثُمّ ﻗﺎﻝ ﺃﺑﻮ ﻋﺒﺪ
الله ﻳﺎ ﻫﺎشم ﻟﻤثل
ﻫﺬﺍ ﻓﻠﻴﻌﻤﻞ
ﺍﻟﻌﺎﻣﻠﻮﻥ ﺃﻯ هاشم ﭘﺪﺭﻡ
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ
ﺩﺭ ﺧﻴﺮ ﺑﻮﺩ ( ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻴﻢ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻣﻌﻠﻢ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺳﺒﻘﺖ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ ﻧﺴﺒﺖﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺂﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻇﻬﻮﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻏﻨﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻣﻌﻠﻢﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﻭلاﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﻭ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﺪﺍﻡ
ﭘﺪﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﮐﺪﺍﻡ
ﻓﺮﺯﻧﺪ(هاشم)ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﻡ ﺭﺍﻭﻯﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮﻝ
(ﻫﺸم ﻮ ﻮﺭﺩ)ﮐﺮﺩﻥ
نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﻳﺶﺗﺎﺳﺮﺣﺪ
ﮐﺸﺘﻦ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
(ﻣﻦ) ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﻭ ﻣﺘﮑﺒّﺮ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺭﻭﺡ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
(ﻣﻦ)ﻧﺎﺩﻳﺪﻩﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ نفس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﺳﺮﻣﺴﺖ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻃﻠﺐ ﻧﻴﺴﺖ ) ﮐﻪ ﭘﺪﺭﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﻮﺩ ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻓﻘﺮﺍﻯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺮ ﻭﻯ ﺗﺒﻌﺎﺕ ( ﺑﺪﻫﻰ
ﻭ آثار ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻔﻰ
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻓﻘﺮﺍﻯ ﺷﻴﻌﻪﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ(ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ)ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻌﺎﻉ ﺃﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺷﺪﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻌﻀﻰ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﺮﻭﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻴﺮﺍﺕﻭﺻﺪﻗﺎﺕﻭﻳﺎ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻓﻘﺮ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰﻭ ﻳﺎ
ﻓﻘﺮ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻇﺮﻓﻴّﺘﻬﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺎﻓﻰﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻓﻘﺮ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺿﻌﻒ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻓﻘﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﺍﻗﺼﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻧﺠﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﻋﻔﻮ ﻭﻳﮋﻩ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
) ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﭼﻴﺴﺖ
؟ ( ﺗﺒﻌﻪ آثار ﺗﺎﺑﻌﻪ
ﻭﻣﺮﺑﻮﻃﻪﻭ آثار
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩﻭ ﻳﺎ آثار
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩﺍﺯ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻭ ﻳﻚ ﺭﮐﻌﺖﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﺎﻩ( ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻭلاﻳﺖﺑﺠﺎﻯ
ﻫﻔﺪﻩ ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻓﻠﻪ ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻤﺎﺯ ﻫﺎﻯ
ﺁﺧﺮ ﺷﺐﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ
51 ﺭﮐﻌﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﮔﺎﻫﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺎﺟﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻳﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭ
ﻳﺎ ﻏﻔﻠﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﻮﺩﻥ ﻧﻤﺎﺯ ﺗﺒﻌﻪ
ﻭ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﺨﺼﻮﺻﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﻣﺎﻩ ﺳﻪ
ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺯﻩ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖﻭﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
می ﺨﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺯﻩ ﺷﮑﻢﻭ ﺭﻭﺯﻩ
ﺯﺑﺎﻥﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺘﻀﻌﻴﻒ
ﺟﺴﻢ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﮑﺸﺪ.
ﻭﻟﻰ ﮔﺎﻫﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯﻩ ﻫﺎ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺯﻩ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺎﻩ ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ ﺳﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭﺣﺴﻨﻰ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺮﻭﺝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ ﺩﻭﺭﻩﺍﻯ
ﻃﻮلاﻧﻰ ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻮﺩﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﻗﺒﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﭼﻮﻥ ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﺷﺐ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.( ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎﺍﺯ
ﻗﺒﺮ ﺗﻦ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮﻳﺎ ﺷﺐ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺩﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﻯ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻨﺪ.ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻗﺒﻠﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻭ ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺻﺎﺣﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻬﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﺟﺎﻝ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﺭﺟﻞ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻳﻚ( ﺭﺍﺟﻞ)ﻭ ﺭﻩ ﺭﻭ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻣﺴﺎﻓﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺯﻥ ) ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻟﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﻃﻠﺐ
ﮐﻦ ﮐﻪ ﺑﺘﻮ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﺩﻋﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺰ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﻃﻠﺒﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ ﻭ ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﺎ ﺁﻥ ﺣﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ثواب ﺁﻧﺎﻥ ﻋﻴﻨﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﺪﻣﺖ ﮐﻨﻨﺪ
ثواب (ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ)ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎلاﺗﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟّﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺯﻭﺩﺗﺮﻭ
ﺭﺍﺣﺖﺗﺮ ﻭ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺑﻤﺪﺍﺭﺝ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ( ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺒﺮ
ﺗﻦ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩ
) ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻳﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻮﻓﻖ
ﮐﻨﺪ ( ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻢ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺩﺍﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻣﻰ ﻧﺸﻴﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﺒﻌﺪﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﻳﺎ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖﺑﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻳﺎ ﻧﻪ؟ﻭ
ﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﻳﺎ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺁﻥ ﺍﺳﺖﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻯ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻯ
ﻭ ﻓﺮﻭﺗﻨﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﮐﻪ ﻣﮕﻮ
ﻭ ﻣﭙﺮس.ﺯﻳﺮﺍ ﺳﭙﺎﺵ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻯ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺣﺎلا ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ ﺑﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻔﺖﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ ﻧﺠﺎﺕﺭﻭﺣﺮﺍ
ﺩﺭﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ ﻋﺮﺵ
رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﮔﺮﺩﻯ ﻣﮑﺘﺐ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺘﻌﺎﻝ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﮐﻨﺪ.(
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﺎﻳﺪﻭﻟﻴﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﺰﺩ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺩﻭﻣﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ قوس ﻧﺰﻭﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭ ﺳﭙﺎﺵ
ﻭ ﺑﺮﮐﺖ ﺩﻫﻰ ﻭ ﺍﺳﺘﻤﺎﻟﺖ
ﻭ ﺩﺭﻭﺩ ﻭ ﺷﺎﺩﺑﺎﺵﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻗﺒﻠﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻨﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻧﺼﺐ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ (ﺩﺭﻧﻮﻙ
) ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺖﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻫﺰﺍﺭ ﭘﻠّﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺮ ﭘﻠّﻪﺗﺎ ﺑﻌﺪﻯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻭﻳﺪﻥ ﻳﻚ
ﺍﺳﺐ ﺍﺳﺖ ( ﺩﺭﻧﻮﻙ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺭﻭﻳﺎ ﮐﺮﻳﺪﻭﺭﺍﺯ
ﺭﺍﻫﺮﻭﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﻳﻬﺸﺖ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻭ ﺗﺨﻴّﻠﻰ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ(ﺩﺭ)ﺍﺳﺖﻳﺎ
ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺸﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﻓﺮﺵ
ﻗﺮﻣﺰﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﺭﻭﺩ ﻓﺮﺵ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻓﺮﺷﻰ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ
ﻫﺮ ﺩﺭﻯ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪﺗﺎ
ﮔﺮﺩ ﮔﻴﺮﻯ ﺑﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺎ ﺗﻤﻴﺰﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﺑﺎلا
ﺑﻮﺩﻥ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻧﺸﺴﺘﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎلا ﺑﺮﻭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻮﻝ مولاﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ (ﺍﻗﺮﺃ
ﻭ ﺍﺭﻕ) ﺑﺨﻮﺍﻥ ﻭ
ﺑﺎلا ﺑﺮﻭ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﮐﻦ
ﻭ ﺗﺮﻗّﻰ ﺑﻨﻤﺎ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎلاﺗﺮﻳﻦ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺟﺰﺋﻰ
ﺁﻧﻬﺎﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻧﻬﺎﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﻳﺶﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺸﺖﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺩﻭﻳﺪﻥ
ﺍﺳﺐﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺣﺮﮐﺖ ﺷﺨﺺﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﮐﻨﺪﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺤﻤﺪﮐﻪ ﺩﺭﻭﺩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮ ﻭﻯ ﺑﺎﺩ
ﺑﺎ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺑﺎلا ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺒﺮ
ﺗﻮﺭﺍﻧﻰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺁﻧﺎﻥﻤﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﻫﻤﻪ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻭﻧﺎﺿﺮو ناظر ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ برَبّ ﺧﻮﺩ ﻧﺎﻇﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ( ﻧﻀﺎﺭﺕ
ﻭ ﺷﺎﺩﺍﺑﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢپس
ﺍﺯ ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻭ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﮐﻪ
برَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﮕﺎﻩﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻯ رَبّ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ پس
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
) ﺁ ﻧﮕﺎﻩ ﺍﻧﻮﺍﺭﻯ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪﻫﻴﭻ
ﺣﻮﺭﻳّﻪﺍﻯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻥ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺭﺍﺩﺭ
ﭼﺸﻢ ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻯ ﺑﺪﻫﺪ
( ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯﮐﻪ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺃﻧﻮﺍﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻧﮕﻴﻦ
ﻭ ﭘﺮﻣﻌﻨﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﮔﻞ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﮔﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵﭼﻮﻥ
ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ ﺭﻧﮕﻴﻦ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ
ﻭﺳﻴﻊ
ﻭﺭﻧﮕﻴﻦ ﺁﺳﻤﺎنی
اﺳﺖ.ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻋﺮﺷﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺍﺻﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯﮐﻪ
ﻳﻚ(ﺣﻮﺭﻳﻪ ﻳﺎ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ(ﺣﻮﺭ) ﻭ ﭘﺎﻙ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﮐﻪ ﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﺤﻤّﻞ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.( ﻳﺤﻒ ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻭ ﺣﺎﻓّﻪ
ﻭ ﮐﻨﺎﺭﻩﻫﺎ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﺸﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻴﻤﻰ
ﻧﺸﻴﻨﻨﺪﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺳﻮﻡ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺍﻧﺪﻭﻣﻨﺘﻈﺮ ﺭﺟﻌﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺃﻯ
هاشمپس ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ ( ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﺪﺍﺭﺝ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻋﺮﺵ رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﺩﻧﻴﺎﺋﻰ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ ﻋﻈﻤﺖ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ. ﮐﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩﻡ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎثُمّ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺟﺰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰﺭﺍﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺮﺡ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺃﻣﺮﻯ
ﺷﻨﻴﺪﻯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺷﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻫﺮکَس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﻧﮑﻨﺪﮐﻪ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﮐﻰ ﺑﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﺪﻥ. ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﮐﻪ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﺑﺪﻳﺪﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﺩ
.)

حدیث 5592 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ۲۶۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻋﻦ ﻗﻮﻝ الله
عزّ ﻭﺟﻞالّا
ﻣﻦ ﺃﺫﻥ ﻟﻪ ﺍﻟﺮﺣﻤﻦﻭ
ﻗﺎﻝ ﺻﻮﺍﺑﺎﻗﺎﻝﻧﺤﻦ
ﻭالله  ﺍﻟﻤﺄﺫﻭﻥ
ﻟﻬﻢ ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎﻣﻪﻭ
ﺍﻟﻘﺎﺋﻠﻮﻥ ﺻﻮﺍﺑﺎﻗﺎﻝ
ﻗﻠﺖﻣﺎ ﺗﻘﻮﻟﻮﻥ
ﺍﺫﺍ
ﺗﮑﻠّﻤﺘﻢ ؟ ﻗﺎﻝ
ﻧﺤﻤﺪ ﺭﺑّﻨﺎ ﻭ
ﻧﺼﻠّﻰ ﻋﻠﻰ ﻧﺒﻴّﻨﺎﻭ
ﻧﺸﻔﻊ ﻟﺸﻴﻌﺘﻨﺎﻓﻠﺎ
ﻳﺮﺩﻧﺎ
ﺭﺑّﻨﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻣﮕﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺭﺣﻤﻦ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ ( رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻳﺎﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﻭ
ﭼﻪ ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﺍﺫﻥ
ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ.ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﮔﻔﺘﻴﻢ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.( ﻧﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺑﻠﮑﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙﻭ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺨﺼﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚﭼﻪ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻏﺎﻳﺐ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺼﻠﺎﺡ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺑﺮﺗﺮ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻣﻘﺒﻮل
ﻮ ﺩﺭ ﺻﻮﺍﺏ ﻭﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺣﻖ
ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺎﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ
ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﻠﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ؟
ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻣﺎ ﺣﻤﺪ ﻭ ﺳﭙﺎﺵ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
( ﺁﺧﺮﻳﻦ رَبّ شهوﺩﻯ
ﻫﺮکَس ﻗﺒﻠﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯرَبّ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ)
ﻭ ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻴﻢﻭ
ﺑﺮﺍﻯﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ رَبّ ﻣﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
(ﺣﻤﺪ ﺧﺪﺍ ﺳﭙﺎس
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺗﺎ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺩ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺳﺎﻟﻚﻃﻠﺐ ﻭ ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﺸﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﻋﺎﻳﺶ
ﻣؤثر ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﻋﺎﺋﻰ ﻫﻢ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪﺍﺯ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﻭ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(
ﺷﻔﺎﻋﺖ)ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺍﺳﺖﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
الّا ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻃﻠﺐ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻟﻴﻞ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.)

حدیث
5593 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ۲۶۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎﻣﻪﻭ
ﺟﻤﻊ الله  ﺍﻟﺨﻠﺎﺋﻖﻣﻦ
ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﻦ ﻭ ﺍﻟﺂﺧﺮﻳﻦ
ﻓﻰ ﺻﻌﻴﺪ
ﻭﺍﺣﺪﺧﻠﻊ ﻗﻮﻝ
لا ﺍﻟﻪ الّا الله
ﻣﻦ ﺟﻤﻴﻊ ﺍﻟﺨﻠﺎﻳﻖ
الّا ﻣﻦ ﺃﻗﺮ ﺑﻮلاﻳﻪ
ﻋﻠﻰ ﻭ ﻫﻮ ﻗﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰﻳﻮﻡ ﻳﻘﻮﻡ
ﺍﻟﺮﻭﺡ ﻭ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋﮑﻪ
ﺻﻔّﺎلا ﻳﺘﮑﻠّﻤﻮﻥ
الّا ﻣﻦ ﺃﺫﻥ
ﻟﻪ ﺍﻟﺮﺣﻤﻦﻭ ﻗﺎﻝ
ﺻﻮﺍﺑﺎ ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻮﺩﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺧﻠﺎﺋﻖ ﺭﺍﺍﺯ ﺍﻭﻝ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳﺎﻥﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﻗﻮﻝ لا ﺍﻟﻪ الّا
الله  ﺑﻮﺩﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺧﻠﻊ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺑﻰ ﺃﺷﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
( ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺻﻮلا
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻮﻉ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺗﻮﻟّﺪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮔﺬﺷﺖﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻭﺡ القُدس
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻫﺪ ﺻﺤﻨﻪﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺭﺍﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻧﻰ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻨﻈﻢ ﻭﻳک
ﻨﻮﺍﺧﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﺠﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮکَس ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ الّا ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ ﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ ﺑﺎﻃﻠﻰ ﺣﺘﻰ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻠﻊ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭ
خُنثی ﻭ ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﮒ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺑﻨﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.(ﺍﻗﺮﺍﺭ)ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺍﺳﺖﻭ قُرّه ﮔﻴﺮﻯﻳﺎ
ﺗﻤﺮﻟﮑﺰ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺭﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻗﻴﺎﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺑﺼﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪﻫﻴﭻ
کَس ﺗﮑﻠّﻤﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﻢ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ( ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
القُدس ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻣﺤﻤﺪﻯﺑﺼﻒ
ﺳﺎﮐﺖ ﻭ ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺮ
ﻋﻀﻮﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺃﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻭ لا ﺍﻟﻪ
الّا الله  ﮔﻔﺘﻦ ﺍﻭ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺍﺭﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖﺧﻮﺩ
ﻭﭘﻴﺮ ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ
ﻭلاﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺟﺰ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺨﻄﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﮔﺮ(ﻣﻠﺄ)ﻳﺎ
ﻣﻠّﺎﻫﺎ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﭼﻴﺰﻯ
ﻫﻢ ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﺳﺎﻟکاﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺻﻒ ﻭ ﺗﺮﺗﻴﺐﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎ ﻭ ﺗﺼﻮﻑ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺎﻓﻰ ﺗﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
)

حدیث 5594 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ۲۶۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﻮﻟﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰﻳﻮﻡ
ﻳﻨﻈﺮ ﺍﻟﻤﺮٴﻣﺎ
ﻗﺪﻣﺖ ﻳﺪﺍﻩﻭ ﻳﻘﻮﻝ
ﺍﻟﮑﺎﻓﺮ ﻳﺎ ﻟﻴﺘﻨﻰ
ﮐﻨﺖ ﺗﺮﺍﺑﺎﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻠﻮﻳﺎ
ﻳﻮﺍﻟﻰ ﺃﺑﺎ ﺗﺮﺍﺏ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﭼﻪ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻓﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺃﻯ ﮐﺎﺵ
ﺧﺎﻙ ﻣﻰ ﺑﻮﺩﻡ ( ﺍﮔﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ثواب ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖﻭ ﺍﺯ ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﻰ
ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ ﺧﺎﻙ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺃﻯ ﮐﺎﺵﻋﻠﻮﻯ ﻣﻴﺸﺪﻡﻭﻭلاﻳﺖ
ﺍﺑﻮ ﺗﺮﺍﺏ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻢ.(
مولا ﻋﻠﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺃﺑﻮ ﺗﺮﺍﺏ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﻯ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﮔﺮﺩ ﻭﺧﺎﮐﻰ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺃﺑﻮ
ﺗﺮﺍﺏﻳﺎ ﺁﺩﻡ ﺧﺎﮐﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﺑﺎﺯ(ﺗﺮﺍﺏ)
ﻳﺎ ﺧﺎﻙ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻦ ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﻭﮐﻮﭼﮑﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻋﻠﻮﻯ ﺑﻮﺩﻥﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺮﻭ ﻭلاﻳﺖ ﻋﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺎﻓﺮ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﺎﺵ ﺳﺎﻟﻚ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ﻣﻴﺒﻮﺩﻡﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺳﺖ ﺧﺎﻟﻰ
ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪﻡ.ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﮐﻤﺎلاﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﭘﻴﺶ کَس
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ حدیث ﺩﻳﮕﺮﻯ
(ﺝ24ﺹ۲۶۲ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻟﻔﻆ ( ﺑﺎﻃﻦ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ) ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﺑﺎﻃﻦ
ﺃﻫﻞﺑﻴﺖﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ
ﻇﺎﻫﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻴﻚ
ﻧﺤﻮ ﺑﻮﺩﻩ.ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎ ﻫﻴﺒﺖ ﻭﺍﺣﺘﺮﺍﻡﻭ
ﺃکثرا ﺑﺎ ﮔﻤﻨﺎﻣﻰ
ﻭ ﺍﻫﺎﻧﺖ ﻭ ﺳﺘﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ): ﻓﻰ ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻗﻮﻟﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰﺃﻣّﺎ
ﻣﻦ ﻇﻠﻢ ﻓﺴﻮﻑ ﻧﻌذﺑﻪ
ثُمّ ﻳﺮﺩّ ﺍﻟﻰ
ﺭﺑّﻪ
ﻓﻴﻌﺬﺑﻪ ﻋﺬﺍﺑﺎ
ﻧﮑﺮﺍﻗﺎﻝ ﻫﻮ ﻳﺮﺩ
ﺍﻟﻰ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻓﻴﻌﺬﺑﻪ ﻋﺬﺍﺑﺎ
ﻧﮑﺮﺍ ﺣﺘّﻰ ﻳﻘﻮﻝﻳﺎ
ﻟﻴﺘﻨﻰ ﮐﻨﺖ ﺗﺮﺍﺑﺎﺃﻯ
ﻣﻦ ﺷﻴﻌﻪ ﺃﺑﻰ ﺗﺮﺍﺏ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺍﻣﺎ
ﺁﻧﮑﻪ ﻇﻠﻢ ﻭ ﺳﺘﻢ
ﮐﺮﺩ ﺍﻭﺭﺍ ﺬﺍﺏ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺩ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻧﺰﺩ رَبّ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﻋﺬﺍﺏ ﺑﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.( ﻇﺎﻟﻢ ﺳﺘﻤﮕﺮﻭ
ﺩﺭ ﻇﻠﻤﺖ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ. ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻋﺬﺍﺏﺩﻭﺭﻩ
ﺟﻬﻨﻢ ﺳﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻌﺪﺍ برَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺪﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻳﺎ پس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻭ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺑﺎ
ﺳﺨﺘﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ ) ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺍﻭ ﻧﺰﺩ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ ﻋﺬﺍﺏ
ﺳﺨﺘﻰ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
( ﺭﻭﺡ ﺳﺮکَس ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖپس ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺍﻳﻦ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺳﺨﺖ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ ) ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ( ﺭﻭﺡ ﺷﺨﺺ ) ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺃﻯ
ﮐﺎﺵ ﺧﺎﻙ ﻣﻴﺒﻮﺩﻡ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺃﺑﻮ ﺗﺮﺍﺏ ﻣﻰ ﺑﻮﺩﻡ
( ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ مولا
ﺧﺎﻙ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺩﺭ
عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺧﺎﻙ ﺑﺮﺳﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻤﻴﺒﻮﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﺑﻨﺰﺩ مولا ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
مولا ﺑﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ ﻋﺬﺍﺑﻰ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺍﻳﻦ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.)

حدیث
5595 - -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ263ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﺻﻠّﻰ الله
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ
ﺁﻟﻪﺍﻟﮑﺮﻩ ﺍﻟﻤﺒﺎﺭﮐﻪﺍﻟﻨﺎﻓﻌﻪ
ﻟﺄﻫﻠﻬﺎ ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﺤﺴﺎﺏﻭلاﻳﺘﻰ
ﻭ ﺍﺗّﺒﺎﻉ ﺃﻣﺮﻯﻭﻭلاﻳﻪ
ﻋﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﺄﻭﺻﻴاء
ﻣﻦ ﺑﻌﺪﻩﻭ ﺍﺗّﺒﺎﻉ
ﺃﻣﺮﻫﻢﻳﺪﺧﻠﻬﻢ
الله  الجَنّة
ﺑﻬﺎﻣﻌﻰ ﻭ ﻣﻊ ﻋﻠﻰ
ﻭﺻﻴّﻰﻭ ﺍﻟﺄﻭﺻﻴﺎٴ
ﻣﻦ ﺑﻌﺪﻩﻭ
ﺍﻟﮑﺮﻩ ﺍﻟﺨﺎﺳﺮﻩﻋﺪﺍﻭﺗﻰ
ﻭ ﺗﺮﻙ ﺃﻣﺮﻯﻭ ﻋﺪﺍﻭﻩ
ﻋﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﺄﻭﺻﻴﺎٴ
ﻣﻦ ﺑﻌﺪﻩ
ﻳﺪﺧﻠﻬﻢ الله  ﺑﻬﺎ ﺍﻟﻨﺎﺭﻓﻰ
ﺃﺳﻔﻞ ﺍﻟﺴﺎﻓﻠﻴﻦ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍﮐﻪ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺧﺪﺍ ﺑﺮ
ﻭﻯﻭ ﺁﻝ ﺍﻭ ﺑﺎﺩﻓﺮﻣﻮﺩﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﺒﺎﺭﻙﻭ
ﻧﺎﻓﻊ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺁﻥﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖﺗﻨﻬﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﻦ ﻭ ﺍﺗﺒﺎﻉ
ﺃﻣﺮ ﻣﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ(
ﮐﺮﻩ ﻳﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ. ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ(ﻧﺰﻟﻪ ﺍﺧﺮﻯ)
ﺩﺭ قوس ﻧﺰﻭﻝﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺭﺩﻭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺩﻭﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺒﺎﺭﻙ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﮐﺖ ﻭ ﻓﺰﻭﻧﻰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻧﺎﻓﻊ
ﺍﺳﺖ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﮐﻪ ثواب
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺃﻫﻞ ﺁﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺣﺴﺎﺏ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﮐﺮﻩ ﺩﻭﻡ
ﻭﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﺠﺪﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
پس ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺗّﺒﺎﻉ ﺃﻣﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺗﺎﺑﻌﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﺃﻣﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﻭ ﺍﺯ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﺤﻖ
ﺍﻟﻬﻴﺎﺳﺖ ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ ﻋﻠﻰ
ﻭ ﺍﻭﺻﻴﺎﻯ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ( ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻭﺻﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺻﻴﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚﻭﻳﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﻭﺻﻴّﺖﺍﻣﺎﻡ ﻭﭘﻴﺮ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﻭﻓﺎﺕ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻳﺘﻴﻢ ﻭ
ﺑﻰ ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪﻭﺑﺎ
ﭼﻪ ﮐﺴﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺪﻫﻨﺪ ) ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﺗﺒﺎﻉ ﺃﻣﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﻴﻊ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﻦ
ﻭﻋﻠﻰ وصیّ ﻣﻦﻭ
ﺍﻭﺻﻴﺎﻯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻭﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ ( ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
) ﺍﻣﺎ ﮐﺮﻩ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺧﺴﺮﺍﻥ ﺩﻳﺪﻥ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻦ
ﺑﺎﻣﻦ ﺷﻮﻧﺪﻭ ﺃﻣﺮ
ﻣﺮﺍ ﺗﺮﻙ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﻋﻠﻰ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﺍﻭﺻﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﺗﺶﺩﺭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻳﻦ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨﻢ ﻣﻴﺒﺮﺩ(ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ
ﺧﻮﺩﮐﺮﻩ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪﻭﻫﻢ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪﮐﻪ ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﻫﺒﻴّﻮﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺃﺳﻔﻞ ﺍﻟﺴﺎﻓﻠﻴﻦ
ﻳﺎ ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮﻳﻦ
ﭘﺎﺋﻴﻨﻬﺎﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺎلا ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﮔﺮﭼﻪﺩﺭﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻳﻚ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺸﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺨﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ .)

حدیث 5596-
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ263ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺍﺣﺘﻀﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺟﺎﺑﺮ ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﻓﻰ ﻣﺮﺿﻪ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻗﺒﺾ ﻓﻴﻪ ﻟﻔﺎﻃﻤﻪﻳﺎ
ﺑﻨﻴّﻪ ﺑﺄﺑﻰ ﻭ
ﺍﻣّﻰ ﺃﺭﺳﻠﻰ ﺍﻟﻰ
ﺑﻌﻠﻚ ﻓﺎﺩﻋﻴﻪ
ﻟﻰﻓﻘﺎﻟﺖ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻟﻠﺤﺴﻦﺍﻧﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻰ ﺃﺑﻴﻚﻓﻘﻞ
ﻟﻪ ﺍﻥ ﺟﺪﻯ ﻳﺪﻋﻮﻙ
ﻓﺎﻧﻄﻠﻖ ﺍﻟﻴﻪ
ﺍﻟﺤﺴﻦ ﻓﺪﻋﺎﻩﻓﺄﻗﺒﻞ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦﺣﺘّﻰ
ﺩﺧﻞ ﻋﻠﻰ
ﺭﺳﻮﻝ الله ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻋﻨﺪﻩ ﻭ ﻫﻰ ﺗﻘﻮﻝ
ﻭﺍﮐﺮﺑﺎﻩ ﻟﮑﺮﺑﻚ
ﻳﺎ ﺃﺑﺘﺎﻩﻓﻘﺎﻝ
ﺭﺳﻮﻝ الله  لا ﮐرَبّ
ﻋﻠﻰ ﺃﺑﻴﻚ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻴﻮﻡ ﻳﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪﺍﻥ
ﺍﻟﻨﺒﻰ لا ﻳﺸﻖ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺠﻴﺐﻭ
لا ﻳخُمس ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﻮﺟﻪﻭ لا ﻳﺪﻋﻰ
ﻋﻠﻴﻪ ﺑﺎﻟﻮﻳﻞﻭ
ﻟﮑﻦ ﻗﻮﻟﻰ ﮐﻤﺎ
ﻗﺎﻝ ﺃﺑﻮﻙ ﻋﻠﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢﺗﺪﻣﻊ
ﺍﻟﻌﻴﻦﻭ ﻗﺪ ﻳﻮﺟﻊ
ﺍﻟﻘﻠﺐﻭ لا ﻧﻘﻮﻝ
ﻣﺎ ﻳﺴﺨﻂ ﺍﻟرَبّﻭ
ﺍﻧّﺎ ﺑﻚ ﻳﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻟﻤﺤﺰﻭﻧﻮﻥ ﻭ ﻟﻮ
ﻋﺎﺵ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻟﮑﺎﻥ ﻧﺒﻴّﺎثُمّ
ﻗﺎﻝ ﻳﺎ ﻋﻠﻰﺍﺩﻥ
ﻣﻨّﻰﻓﺪﻧﺎ ﻣﻨﻪﻓﻘﺎﻝ
ﺃﺩﺧﻞ ﺍﺫﻧﻚ ﻓﻰ
ﻓﻤﻰ ﻓﻔﻌﻞ ﻓﻘﺎﻝ
ﻳﺎ ﺃﺧﻰﺃﻟﻢ ﺗﺴﻤﻊ
ﻗﻮﻝ الله  عزّ ﻭﺟﻞ
ﻓﻰ ﮐﺘﺎﺑﻪﺍﻥ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺁﻣﻨﻮﺍ ﻭ ﻋﻤﻠﻮﺍ
ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﺎﺕ ﺍﻭﻟﺌﻚ
ﻫﻢ ﺧﻴﺮ
ﺍﻟﺒﺮﻳّﻪ ؟ ﻗﺎﻝ
ﺑﻠﻰ ﻳﺎ ﺭﺳﻮﻝ الله
ﻗﺎﻝ ﻫﻢ ﺃﻧﺖ ﻭ ﺷﻴﻌﺘﻚﺗﺠﻴؤﻭﻥ
ﻏﺮﺍ ﻣﺤﺠّﻠﻴﻦ
ﺷﺒﺎﻋﺎ ﻣﺮﻭﻳّﻴﻦﺃﻟﻢ
ﺗﺴﻤﻊ ﻗﻮﻝ الله
عزّ ﻭﺟﻞ
ﻓﻰ ﮐﺘﺎﺑﻪﺍﻥ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﮐﻔﺮﻭﺍ ﻣﻦ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﻭ
ﺍﻟﻤﺸﺮﮐﻴﻦ ﻓﻰ
ﻧﺎﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﺧﺎﻟﺪﻳﻦ
ﻓﻴﻬﺎﺍﻭﻟﺌﻚ ﻫﻢ
ﺷﺮ ﺍﻟﺒﺮﻳﻪ ؟
ﻗﺎﻝ ﺑﻠﻰ ﻳﺎ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﻗﺎﻝ ﻫﻢ ﺃﻋﺪﺍؤﻙ
ﻭ ﺷﻴﻌﺘﻬﻢﻳﺠﻴؤﻭﻥ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎﻣﻪ
ﻣﺴﻮﺩﻩ
ﻭﺟﻮﻫﻬﻢﻇﻤﺎٴ
ﻣﻈﻤﺌﻴﻦﺃﺷﻘﻴﺎٴ
ﻣﻌﺬﺑﻴﻦﮐﻔّﺎﺭﺍ
ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻦ ﺫﺍﻙ
ﻟﻚ ﻭﻟﺸﻴﻌﺘﻚﻭ
ﻫﺬﺍ ﻟﻌﺪﻭﻙ ﻭ ﺷﻴﻌﺘﻬﻢ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩ
ﺑﻔﺎﻃﻤﻪ ﮔﻔﺖ ﺩﺧﺘﺮﻡﭘﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭﻣهستی. (ﺗﻌﺎﺭﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ عزّﺕ ﻭﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺑﮑﺴﻰﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺧﺘﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ) ﺑﻨﺰﺩ
ﺷﻮﻫﺮﺕ ﺑﻔﺮﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻨﺰﺩ ﻣﻦ ﺑﻴﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﺤﺴﻦ ﮔﻔﺖﭘﺪﺭﺕ
ﺭﺍ ﺣﺎﺿﺮ ﮐﻦﻭ ﺑﮕﻮ
ﮐﻪ ﺟﺪﻡ ﺗﻮﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖﭼﻪ
ﻏﺼّﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﺼّﻪ ﺗﻮﺃﻯ ﭘﺪﺭﻡﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ
ﻓﺮﻣﻮﺩﺑﺮ ﭘﺪﺭﺕ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻏﺼّﻪ ﻣﺨﻮﺭ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﻴﺒﻰ ﭘﺎﺭﻩﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
( ﻳﻘﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﭘﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩ.ﻭﺑﺨﺪﺍﻳﺶ
ﻭ ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍﻳﺶ
ﺭﺍ  ﺮﻭﺩ.ﻭ(ﺟﻴﺐ)ﻫﻤﺎﻥ(ﺳﻴﻨﻮس
ﻳﺎ ﺑﻦ ﺑﺴﺖ) ﻭ ﺯﺍﺋﺪﻩﺍﻯﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺧﺮﻭﺝ ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺟﻴﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺒﺎﺵﻭ
ﻳﻘﻪ ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺯﻭﺍﻳﺎﻯ
ﻟﺒﺎﺵﻭﻳﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺒﻬﻪ ﺟﻨﮓ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺯﺧﻤﻰ ﺷﻮﺩ ( ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺮﺍﺯ عزّﺍﺩﺍﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﺧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﮔﺮﻳﻪ ﮐﻨﻨﺪﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﮐﻪ ﺑﻨﺰﺩ
ﺭﻓﻴﻖ ﺍﻋﻠﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺟﻨﺠﺎﻝ
ﻭ ﻭﺍﻭﻳﻠﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖﻭﻟﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻣﻴﮕﻔﺖ.(
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺭﺩﺳﺎﻟﺶ
ﮐﻪ ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ) ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺍﺷﻚ ﻣﻴﺒﺎﺭﻧﺪﻭ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﻢﮐﻪ
باعث ﻏﻀﺐ ﻭ ﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻮﺩ ( ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩ ) ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻢ ﺃﻯ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮ ﺍﻧﺪﻭﻫﻨﺎﻙ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺸﺪ ( ﻋﻠﺖ ﺍﻧﺪﻭﻩ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻃﻔﻞ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺷﺎﻧﺶ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﺎﻡ ﻧﺒﻰ
ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻟﻮ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻰ ﻟﻌﺰﻣﺮﺍﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.ﮐﻪﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺒﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﻧﺎﻡ
ﻭﻟﻰ ﻭوصیّ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) سپس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖﻳﺎ ﻋﻠﻰ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻦ ﺑﻴﺎ ( ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺭﻭﺣﻴﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺄﻣﻞ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻩﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﺑﺎﺷﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭس ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ مولا ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻣﻌﻤﻮلا ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥﺩﺭ
ﻭﻗﺖﻣﺮﮒ ﻭﻫﺮ ﺑﺤﺮﺍﻧﻰﺑﺸﺪﺕ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺿﺎﺑﻄﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ) ﻭﻋﻠﻰ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ ﮔﻮﺷﺖ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺎﻧﻢ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﮐﻦﮐﻪ ﮐﺮﺩ ( ﮐﻪ ﺑﻌﻠﺖ
ﺿﻌﻒ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻠﻨﺪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻮﺵ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺍﻓﺰﻭﺩ ﺃﻯ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺁﻳﺎ ﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﺸﻨﻴﺪﻩﺍﻯﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﺶ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
ﻭ ﻋﻤﻞ ﺻﺎﻟﺢ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪﺁﻧﺎﻥ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺧﻠﺎﻳﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟(
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻡ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭﺧﻠﺎﻳﻖﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟّﮑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺑﺮ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻓﺮ
ﺷﺎﻫﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﻋﻠﻰ ﮔﻔﺖﺁﺭﻯ ﻳﺎ
ﺭﺳﻮﻝ الله ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖﺁﻧﺎﻥ ﺷﻤﺎ
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺷﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻏﺮﻩ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺣﺠﻠﻪ ﻧﺸﻴﻦ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﻴﺮﺍﺏ ﻭ ﺑﺎ
ﻃﺮﺍﻭﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ
( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ مولا ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻭﻗﻮﻉ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ.ﺣﺠﻠﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﭼﻮﻥ ﻋﺮﻭﺵ
ﻭ ﺩﺍﻣﺎﺩﺑﺎ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻭ ﺭﻗﺺ ﻫﻤﺮﺍﻫﻴﺎﻥ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﻴﺮﺍﺑﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.(ﻏﺮﻩﺩﺍﺭﺍﻥ)ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ قُرّه
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ (ﮐﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺭﻩﻫﺎﻯ) ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﺁﻳﺎ ﻧﺸﻨﻴﺪﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﺶ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ؟ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﮐﺎﻓﺮ
ﺷﺪﻧﺪﺍﺯ ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
( ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﻳﺎ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺳﻨّﻰ
ﻭ ﺷﻴﻌﻰﮐﻪ ﻣﺸﺮﻙ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ) ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺧﻠﺎﻳﻖ ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ(
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﻋﻠﻰ ﮔﻔﺖﺁﺭﻯ ﻳﺎ
ﺭﺳﻮﻝ الله  ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺗﻮ ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻳﺎ ﭼﻬﺮﻩﻫﺎﺋﻰ
ﺳﺒﺎﻩﺣﺎﺿﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺳﺨﺖ ﺗﺸﻨﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻘﺎﻭﺕﻭﻋﺬﺍﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ (ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻳﻦ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺳﻴﺎﻩ ﭼﻬﺮﻩﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺗﺸﻨﻪ ﻭﭘﺮ ﻋﺬﺍﺗﺐ
ﺍﺯ ترس ﻭ ﮔﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭ
ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﮐﻪ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻣﻨﺎﻓﻖ ( ﺩﻭ ﺭﻭ
ﮐﻪ ﺑﺎﻭلاﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﻝ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮔﺮﭼﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﮐﻪ ﺁﻥ ﻳﮑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮ ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺗﻮ
ﺍﺳﺖ .( ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺣﺠﻠﻪ
ﻧﺸﻴﻨﻰ )ﻭ ﺍﻳﻦ ﻳﮑﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺗﻮ ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.( ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻠﻔﺎ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻭ ﻫﺮ
ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻳﻨﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻪﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻭ ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ ).

حدیث 5597 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ24ﺹ264ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﻓﻰ ﻗﻮﻝ الله
ﺗﺒﺎﺭﻙ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰﻳﻮﻡ ﻧﺪﻋﻮ
ﮐﻞ ﺍﻧﺎس ﺑﺎﻣﺎﻣﻬﻢ
ﻗﺎﻝ ﻳﺪﻋﻰ ﮐﻞ ﻗﻮﻡ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻬﻢﻭﮐﺘﺎﺏ
ﺭﺑّﻬﻢﻭ ﺳُﻨّﻪ
ﻧﺒﻴّﻬﻢ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﺭﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮ ﻗﻮﻣﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎﻭ ﮐﺘﺎﺏ
رَبّ ﺁﻧﻬﺎﻭ ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ
( ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻋﻮﺕ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻫﺮکَس ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻳﺎ پسﺍﺯ
ﻣﺮﮒ .ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﺎﺵ ﻳﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﺎﺳﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺶ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺠﻬﺎﻥﻭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻰ
ﮐﺸﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﮔﺮﻭﻫﻴﺒﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﺗﺎ ﺁﻧﮑﻪ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺎﺷﺪﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺭﻫﺒﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶﻭﺟﻠﻮﺩﺍﺭ
ﻭ ﭘﻴش ﻨﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﻣّﻰ
ﺷﺪﻩﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﻭﻡ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻭ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻋﺼﺮﻯ ﻳﻚ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻴﮑﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻣﻮﺭﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. رَبّ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﺘﺒﺎ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﻭﻯ ﺭﺍﺿﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﮐﻠّﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ
ﭘﻴﺮ ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻋﻮﺕﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ.رَبّ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖﻭ
ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﻘﺪﺵ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎﻙ ﻭ ﺳﻨﺖ (ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺸﺪﻳﺪ) ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
.)

حدیث
5598 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮﻫﻤﻴﻦ
ﺁﻳﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺷﺪﻩ (ﺝ24 ﺹ265 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻝ الله
ﺗﺒﺎﺭﻙ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰﻳﻮﻡ ﻧﺪﻋﻮ
ﮐﻞ ﺍﻧﺎﺵ ﺑﺎﻣﺎﻣﻬﻢﻗﺎﻝ
ﻳﺠﻴئ ﺭﺳﻮﻝ الله
ﻓﻰ ﻗﻮﻣﻪﻭ
ﻋﻠﻰ ﻓﻰ ﻗﻮﻣﻪﻭ
ﺍﻟﺤﺴﻦ ﻓﻰ ﻗﻮﻣﻪﻭ
ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻓﻰ ﻗﻮﻣﻪﻭﮐﻞ
ﻣﻦ ﻣﺎﺕ ﺑﻴﻦ ﻇﻬﺮﺍﻧﻰ
ﻗﻮﻡ ﺟﺎؤﺍ ﻣﻌﻪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻋﻮﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻓﺮﻣﻮﺩﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎ ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﻭﻋﻠﻰ ﺑﺎ
ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺂﻳﺪﻭ
ﺣﺴﻦ ﺑﺎ ﻗﻮﻣﺶﻭ
ﺣﺴﻴﻦ ﺑﺎ
ﻗﻮﻣﺶﻭﻫﺮکَسﮐﻪﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎ
ﻣﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ( ﻗﻮﻡﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ.ﮐﻪ
ﻗﻮﻡ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻭ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻋﻠﻰ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪ أمثال
مولا ﻋﻠﻰ ﻭ ﺧﺪﻳﺠﻪ
ﻭ ﻋﻤﻮﻫﺎﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ سپس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ مولا ﻋﻠﻰ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ. ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺑﮑﻠّﻰ
ﻣﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ حدیث ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻫﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺷﺪ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎ ﻧﺴﺦ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ ﺣﺴﻨﻰ
ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺳﻪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺞ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﺶ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻟﺬﺍ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺟﻌﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺨﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻋﻬﺪﻩ
ﺑﺮﺁﻳﻨﺪ.
ﺩﻋﻮﺕ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﻋﻮﺕ ﺧﺪﺍ
ﺍﺯ ﺎﻟﮑﺎﻥﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﻋﻮﺕ
ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻘﻮﻕ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ ﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﻯ ﻣﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪﭼﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰﮐﻪ
ﺩﻋﻮﺕ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺟﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺠﻬﻨﻢ ﻫﺎﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻧﺎﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﻇﻠﻤﺖ
ﻫﺎ ﻭﺟﻬﻞ ﺁﻧﻬﺎﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺑﺸﮑﻞ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺃﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .)

حدیث5599
- -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ265ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻳﻮﻡ ﻧﺪﻋﻮ
ﮐﻞ ﺍُﻧﺎس ﺑﺎﻣﺎﻣﻬﻢﻗﺎﻝ
ﺭﺳﻮﻝ الله ﺻﻠّﻰ
الله  ﻋﻠﻴﻪ
ﻭ ﺁﻟﻪﻭ ﻋﻠﻰ
ﺍﻣﺎﻣﮑﻢﻭ ﮐﻢ ﻣﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﻳﺠﻴئ ﻳﻮﻡ
اﻟﻘﻴﺎﻣﻪ ﻳﻠﻌﻦ
ﺃﺻﺤﺎﺑﻪ ﻭ ﻳﻠﻌﻨﻮﻧﻪﻧﺤﻦ
ﺫﺭﻳّﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻭ ﺍﻣّﻨﺎ
ﻓﺎﻃﻤﻪﻭﻣﺎ ﺁﺗﻰ
الله  ﺃﺣﺪﺍ
ﻣﻦ ﺍﻟﻤﺮﺳﻠﻴﻦ
ﺷﻴﺌﺎالّا ﻭ ﻗﺪ
ﺁﺗﺎﻩ
ﻣﺤﻤﺪﺍﮐﻤﺎ ﺁﺗﻰ
ﻣﻦ ﻗﺒﻠﻪثُمّ ﺗﻠﺎﻭ
ﻟﻘﺪ ﺃﺭﺳﻠﻨﺎ ﺭﺳﻠﺎ
ﻣﻦ ﻗﺒﻠﻚﻭ ﺟﻌﻠﻨﺎ
ﻟﻬﻢ ﺃﺯﻭﺍﺟﺎ ﻭ
ﺫﺭﻳّﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮﮔﺮﻭﻩﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺪﺍ
ﻣﻴﺰﻧﻴﻢ. ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﻠﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ ( ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺖ مولا ﺍﺳﺖ.ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪﺍﻣﺎﻣﺖ
مولا ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭﺿﻤﻦ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ ﺩﻋﻮﺕ
ﺷﺪﻩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﻣﮕﺮ
ﺑﺠﻬﻨﻢ ﺩﻋﻮﺕ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ) ﻭ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﻣﺎﻣﻴﺪﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺣﺎﺿﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
( ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﻧﻪ ﺟﺎﻯ
بحث ﻭ ﺍﺳﺘﺪلاﻝ
ﻭ ﻧﺎﻟﻪ ﻭ ﻧﻔﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻭﺿﻊ ﺑﺪﺗﺮﻯﻭ
ﺩﺭ ﻣﺴخهاﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﺩﺭ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻳﺎ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﺍﻣﺎﻡ
ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭلاﻳﺖﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﻭلاﻳﺖ ﻋﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻨﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﮐﻪﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺼﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪﻯﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﻣﺎ ﺫﺭﻳّﻪ
ﻭ ﺍﻭلاﺩ ( ﺍﻟﻬﻰ
) ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭﻣﺎﻥ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺳﻴّﺪ ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﭼﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭلاﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭمولا ﻭﻓﺎﻃﻤﻪﮐﻪ
ﺑﺎ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖﺷﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺳﻴﺪ ﻧﻮﺭﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺎﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻋﻠﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
) ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺭﺳﻮلاﻥ ﺧﺪﺍﭼﻴﺰﻯ
کسب ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﺴﺐﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻫﻤﺎﻥﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻭ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
( ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺭﺍ ﻳﻚ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ.
ﺁﺩﻡ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴﻨﻰﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﻴﺮﺍﺋﻴﺴﻢ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻨﻰﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ ﺭﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺍ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺁﺧﺮﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰﭼﻮﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﺤﻤﺪﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺑﺮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﻤﻮﺩ ) سپس ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻮﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺎ ﺭﺳﻮلاﻧﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻳﻢ .  الّا ﺯﻧﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻫﻢ ﺑﻬﻤﺴﺮﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺫﺭﻳّﻪ ﺁﻧﻬﺎﺍﻭلاﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﻋﻮﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.)

حدیث
5600 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻳﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ265ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻟﻤّﺎ ﺍﻧﺰﻟﺖﻳﻮﻡ
ﻧﺪﻋﻮ ﮐﻞ ﺍﻧﺎس
ﺑﺎﻣﺎﻣﻬﻢﻗﺎﻝ
ﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻮﻥﻳﺎ
ﺭﺳﻮﻝ الله  ﺃﻟﺴﺖ ﺍﻣﺎﻡ
الناس ﮐﻠّﻬﻢ ﺃﺟﻤﻌﻴﻦ؟ﻓﻘﺎﻝ
ﺭﺳﻮﻝ الله ﺃﻧﺎ
ﺭﺳﻮﻝ الله  ﺍﻟﻰ الناس
ﺃﺟﻤﻌﻴﻦﻭ ﻟﮑﻦ
ﺳﻴﮑﻮﻥ ﺑﻌﺪﻯ ﺃﺋﻤّﻪ
ﻋﻠﻰ الناسﻣﻦ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺘﻰ ﻣﻦ الله ﻳﻘﻮﻣﻮﻥ
ﻓﻰ الناسﻓﻴﮑﺬﺑﻮﻧﻬﻢ
ﻭ ﻳﻈﻠﻤﻬﻢ ﺃﺋﻤّﻪ
ﺍﻟﮑﻔﺮ ﻭ ﺍﻟﻀﻠﺎﻝ
ﻭ ﺃﺷﻴﺎﻋﻬﻢ ﺃلا
ﻓﻤﻦ ﻭالّاﻫﻢ ﻭ
ﺃﺗّﺒﻌﻬﻢ ﻭ ﺻﺪﻗﻬﻢﻓﻬﻮ
ﻣﻨّﻰ ﻭ ﻣﻌﻰ ﺳﻴﻠﻘﺎﻧﻰﺃلا
ﻭﻣﻦ ﻇﻠﻤﻬﻢ ﻭ ﺃﻋﺎﻥ
ﻋﻠﻰ ﻇﻠﻤﻬﻢ ﻭ ﮐﺬﺑﻬﻢ
ﻓﻠﻴﺶ ﻣﻨّﻰ ﻭ لا
ﻣﻌﻰﻭ ﺃﻧﺎ ﻣﻨﻪ
ﺑﺮﻯٴ ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﮔﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻋﻮﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﮔﻔﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺃﻯ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍﻣﮕﺮ
ﺗﻮ ﺍﻣﺎﻡ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻰ؟ ( ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﻡ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻨﺪ ) ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻣﻦ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ( ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺑﺨﻠﻖ ) ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﻫﺴﺘﻢﻭﻟﻰ
پس ﺍﺯ ﻣﻦ ﺍﻣﺎﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡﺍﺯ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻣﻦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﻗﻴﺎﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
(ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﻣﺎﻣﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻣﺎﻡ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭ
ﻗﻴﺎﻡ ﮐﺮﺩﻥ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺷﻮﺭﺵ ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭ ﺗﺼﺪﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺣﺘﻰ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘّﻰ ﻋﻠﻰ. ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﭼﻮﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺷﻴﻌﻪﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻫﻢ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﻟﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﺯ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ )

ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﮐﻔﺮ
ﻭﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺳﺘﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ( ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰﮐﻪ
ﺿﻠﺎﻟﺖ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻭ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺘﻌﺼّﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺷﻌﺎﻉ
ﺃﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺟﺰ ﻧﻮﺭﻯ
ﺍﺯ ﻇﻠﻤﺖ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ) ﻭﻫﺮکَس
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ( ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ) ﺭﺍ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻧﺪﻭﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﮐﻨﻨﺪﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻧﻤﺎﻳﺪﺍﺯ
ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﻣﻦ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ . (ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ) ﻭ ﻫﺮکَس
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺳﺘﻢ
ﮐﻨﺪﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮐﻤﻚ ﻧﻤﺎﻳﺪﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﺪﺍﺯ ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩﻭﻣﻦ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺮﻯٴ ﻭﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻭ ﺑﻴﺰﺍﺭ ﻫﺴﺘﻢ.(ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﺿﻰ ﺍﺳﺖﻭﺍﺯ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺭﺍﺿﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.)

حدیث
5601 - -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ266ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﻮﻟﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰﻭﻣﺎ
ﮐﻨﺖ ﺑﺠﺎﻧﺐ ﺍﻟﻄﻮﺭﺍﺫ
ﻧﺎﺩﻳﻨﺎﻗﺎﻝﮐﺘﺎﺏ
ﮐﺘﺒﻪ الله ﻳﺎ
ﺃﺑﺎ ﺳﻌﻴﺪﻓﻰ ﻭﺭﻗﻪ
ﺁس ﻗﺒﻞ ﺃﻥ ﻳﺨﻠﻖ
ﺍﻟﺨﻠﻖ ﺑﺄﻟﻔﻰ
ﻋﺎﻡ ثُمّ ﺻﻴّﺮﻫﺎ
ﻓﻰ ﻋﺮﺷﻪ ﺃﻭ
ﺗﺤﺖ ﻋﺮﺷﻪ ﻓﻴﻬﺎﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻪ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪﻗﺪ
ﺃﻋﻄﻴﺘﮑﻢ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺃﻥ ﺗﺴﺄﻟﻮﻧﻰ
ﻭ ﻏﻔﺮﺕ ﻟﮑﻢ ﻗﺒﻞ
ﺃﻥ ﺗﺴﺘﻐﻔﺮﻭﻧﻰﻭﻣﻦ
ﺃﺗﺎﻧﻰ ﻣﻨﮑﻢ ﺑﻮلاﻳﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻟﻪﺃﺳﮑﻨﺘﻪ
ﺟﻨّﺘﻰ
ﺑﺮﺣﻤتی   ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺗﻮ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻃﻮﺭ
ﻧﺒﻮﺩﻯﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺪﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢ
( ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﺩﺭ ﻃﻮﺭ ﺳﻴﻨﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﺃﻯ ﻓﻠﺎﻥﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﻣﻪﺍﻯ ﺩﺭ ﺑﺮﮒ
ﺁﺵ ﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺧﻠﻖ
ﺑﺪﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
( ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺃﺯﻟﻰ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺁﺩﻡﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻴﻤﺮﻗﻮﻡ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ(ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺃﺯﻟﻰ) ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ) ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺯﻟﻰ
ﺩﺭﺍﺯ ﻣﺪﺕﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ.(ﻭﺭﻗﻪ ﺁس)ﻗﻄﻊ
ﺑﺮﮔﻰ ﺳﻔﻴﺪ ﺍﺯ
ﮐﺎﻏﺬ ﻭ ﺧﻠﻖﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﻭﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻭﻳﺎ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻌﻠﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺳﻠﻮﻙﺣﺪ ﺃﮐثر
ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﺤﻤﺪﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﻳﮑﺼﺪ ﺳﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.ﻭ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﻫﺮﮐﺪﺍﻣﺮﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪﻭ ﻳﻚ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻗﺪﻳﻢﻭ
ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭﻯ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ ) سپس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﮒ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵﻳﺎ
ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ
ﺃﻯ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻦ
ﺑﺸﻤﺎﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﻤﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ.ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻃﻠﺐ ﻋﻔﻮ ﺷﻤﺎ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻡ ( ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﺩﺭ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻴﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﻭ ﺑﺎ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮐﺎﻓﻰ
ﻭ ﺷﺎﻧس  ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺠﺎﺕﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺩﻧﺎ ﻓﺘﺪﻟّﻯهستند
ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺒﺎ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺧﻴﻠﻰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞﻭ ﺷﺎﻧﺶ
ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﻨﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺧﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺧﺪﺍ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳؤﺍﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺳؤﺍﻝ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﻘﻴّﻪ آثار
ﻣﻨﻔﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺒﺨﺸﺪﻭ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻳﺎ ﭘﺮﺩﻩ ﭘﻮﺷﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﮔﺮﭼّﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺯﻳﺎﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩﺑﻨﻔﻊ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ﻭ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﺑﻨﺰﺩ ﻣﻦﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺁﻝ ﺍﻭ ﺁﻣﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎ ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﺳﮑﻮﻧﺖ ﻣﻴﺪﻫﻢ
(ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺤﻖ.ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭلاﻳﺖﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺍﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﮐﻦ
ﻭ ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﻣﺪﺍﻡﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍ ﻫﻤﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪﻭ
ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ. ﻭ ﺟﻨّﺖ ﺧﺪﺍ
ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖﻫﻤﺎﻥ(ﮔﻨﺎﻥ)
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﻨﺪﻯ ﻗﺪﻳﻢﻳﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﺮﺩ.ﻭ الّا ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺎﺑﻊ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖﺟﺎﻯ ﺳﮑﻮﻧﺖ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﻭ ﻭﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺍﻳﻦ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺖ.
ﻭﺍﺯ ﺁﻥ پسﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺫ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﭼﻮﻥ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻔﺶﺑﺎﻍ
ﻭﺣﺶ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺎﺭ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻓﻌﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ
).

حدیث
5602 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ267ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎﻣﻪ
ﻭﮐّﻠﻨﺎ الله  ﺑﺤﺴﺎﺏ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎﻓﻤﺎ
ﮐﺎﻥ ﻟﻠﻪﺳﺄﻟﻨﺎ
الله  ﺃﻥ ﻳﻬﺒﻪ
ﻟﻨﺎﻓﻬﻮ ﻟﻬﻢﻭ
ﻣﺎﮐﺎﻥ ﻟﻠﺂﺩﻣﻴّﻴﻦ
ﺳﺄﻟﻨﺎ ﺃﻥ ﻳﻌﻮﺿﻬﻢ
ﺑﺪﻟﻪﻓﻬﻮ ﻟﻬﻢ
ﻭ ﻣﺎﮐﺎﻥ ﻟﻨﺎﻓﻬﻮ
ﻟﻬﻢثُمّ ﻗﺮﺃﺍﻥ
ﺍﻟﻴﻨﺎ ﺍﻳﺎﺑﻬﻢ  ثُمّﺍﻥ ﻋﻠﻴﻨﺎ
ﺣﺴﺎﺑﻬﻢ  ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻮﺩﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺑﺤﺴﺎﺏ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ( ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻪﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﻳﺎ
ﺭﻭﺡ القُدس ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺍﻭﺭﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰﺩﺭ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺁﺧﺮﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮ ﭼﻪ ﺑﻴﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﺗّﺨﺎﺩ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻓﺮﻗﻰ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻫﻤﻪﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻓﻊ ﺷﻮﻧﺪﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺟﺎﻯ
ﺁﻥ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺷﻮﺩ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻧﭽﻪ ﺣﻖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ
( ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﮐﻪ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﺩﺍﺷﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﺑﻤﺎ
ﺑﺒﺨﺸﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ
ﺷﺪﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ( ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﮐﻤﺎلاﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ) ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﻘﻮﻕ ﺁﺩﻣﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺠﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﺪﻫﺪ
( ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺟﺎﻟﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﻘﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰﻣﺘﻌﻠﻖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﻘﻮﻕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺑﻰ
ﻭﮐﻤﻚ ﮐﻨﻨﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎﻟﻰ ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ.ﻭ ﻳﺎ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﻮﻓﻴق
های ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮ ﺑﺪﻯ ﺑﮑﻨﻨﺪﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻣﺸﺮﻙ
ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ) ﺍﻣﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﻘﻮﻕ ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻰ ﺑﺨﺸﻴﻢ ( ﻣﺰﺩ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢﻭﻗﺼﻮﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺎ ﺭﺍﻣﻄﺮﺡ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺪﻑ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﻭ
ﻫﺪﻑ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻪ ﺭﺍ ﻗﺮﺃﺕ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﻨﺰﺩ ﻣﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ.ﻭ
ﺑﺮﻣﺎ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺤﺴﺎﺏ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﻴﻢ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺣﻮﺍﻟﻪ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﺬﺍﺏ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
لاﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﻭﻳﺮﻭﺳﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.ﺣﺴﺎﺏ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺭ حدیث ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪﺍﻣﺎ
ﺣﻘﻮﻗﻰ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
(ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺎﻟﺒﺎﺗﻰ
ﺣﻘﻮﻗﻰ ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻦ ﺑﺎﻳﻦ
ﺣﻘﻮﻕ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢﻭ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ باعث
ثواب ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ باعث
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳتم کاﺭﺍﻥ
ﺑﺤﻘﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ
ﮐﻪﻭلاﻳﺖﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻭﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﺩﺭ
۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺑﺎ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﺟﺎ ﺑﺎﺷﻴﻢ
( ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻭ
ﻣﻨﺎﺳﺒﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﮐﻪﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﺍﺻﻠﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭالّا ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﻨﺪﻩ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻣﺪﺭﻙ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯپس
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻃﺒﻖ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﻓﻄﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ

حدیث
5603 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24 ﺹ267 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺟﺎﺑﺮﺍﻧﺼﺎﺭﻯﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﻓﺮﻣﻮﺩ : لا ﺗﺤﺪّث
ﺑﻪ ﺍﻟﺴﻔﻠﻪﻓﻴﺬﻳﻌﻮﻩﺃﻣﺎ
ﺗﻘﺮﺃﺍﻥ ﺍﻟﻴﻨﺎ
ﺍﻳﺎﺑﻬﻢ * ثُمّ
ﺍﻥ ﻋﻠﻴﻨﺎ
ﺣﺴﺎﺑﻬﻢ ؟ ﻗﻠﺖ
ﺑﻠﻰﻗﺎﻝ ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
ﻭ ﺟﻤﻊ الله  ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﻦ
ﻭﺍﻟﺂﺧﺮﻳﻦ
ﻭﻟﺄﻧّﺎ ﺣﺴﺎﺏ
ﺷﻴﻌﺘﻨﺎﻓﻤﺎ ﮐﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻬﻢ ﻭ ﺑﻴﻦ الله
ﺣﮑﻤﻨﺎ ﻋﻠﻰ الله
ﻓﻴﻪ ﻓﺄﺟﺎﺯ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻨﺎﻭﻣﺎ
ﮐﺎﻥ ﺑﻴﻨﻬﻢ ﻭ ﺑﻴﻦ
الناسﺍﺳﺘﻮﻫﺒﻨﺎﻩ
ﻣﻨﻬﻢ ﻓﻮﻫﺒﻮﻩ
ﻟﻨﺎ ﻭﻣﺎ ﮐﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻨﺎ ﻭ ﺑﻴﻨﻬﻢﻓﻨﺤﻦ
ﺃﺣﻖ ﻣﻦ ﻋﻔﺎ ﻭ ﺻﻔﺢ
ﺑﺎ اشخاص
ﺳَﻔَﻠِﻪ (ﻭﮐﻮﺗﻪ
ﻓﮑﺮﺍﻥ ﻭﺣﻘﻴﺮﺍﻥ
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﻭﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥﻘﺸﺮﻯ
ﺩﺭﻙ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻭلاﻳﺖ
) ﺻﺤﺒﺖ ﻣﮑﻦﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺷﺎﻋﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
( ﻭ ﺑﺎﻋث
ﺑﺪﻧﺎﻣﻰ ﻭ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﺑﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﺁﻳﺎ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻧﻰﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﻨﺰﺩ
ﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ
ﻭ ﺑﺤﺴﺎﺏ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺳﻴﺪ؟
( ﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ مؤمنان ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﭼﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﻨﺰﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪﺗﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺍﻟﻬﻰﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺑﻤﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺟﺰ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ) ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮔﻔﺘﻢ
ﺁﺭﻯﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻓﺰﻭﺩﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻮﺩﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺣﺴﺎﺏ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩﻣﺎﻥ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﺍﻭﻝ ﻭ ﺁﺧﺮﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ.ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﮕﻮﻙ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰﻣﺠﺮﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻳﺎ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ) ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺑﺎ ﺣﮑﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
( ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﻭﮐﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺩﻩﺷﺪﻩﺁﻧﭽﻪﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺤﻘﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ) (ﻭ ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﭽﻪﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪﻣﺎ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﻤﺎ ﺑﺒﺨﺸﻨﺪ
. (ﻫﻤﻴﻦ ﺧﻄﺎﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ.ﻭ الّا
ﺣﻘﻮﻕ ﻣﺮﺩﻡ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢﺑﺠﺎﻯ
ﻣﺎ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺎ ﺑﺪﻫﺪ
) ﻭ ﺍﻣﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﻣﺎ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﺗﺎ ﻣﺎ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺒﺨﺸﻴﻢ ﻭ ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ.
(ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺭس ﻋﻔﻮﻭ ﮔﺬﺷﺖﻣﻴﺪﻫﻴﻢ.ﺧﻮﺩﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﻨﺎﻥ ﺑﺒﺨﺸﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻓﺸﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺣﻘﻮﻕ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺁﻭﺭﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺳﺎﻟﻚﺧﻮﺩ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺟﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ .)

حدیث
5604 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ 268ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪﻓﻠﻤّﺎ
ﺭﺃﻭﻩ ﺯﻟﻔﻪﺳﻴﺌﺖ
ﻭﺟﻮﻩ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﮐﻔﺮﻭﺍﻭﻗﻴﻞ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟّﺬﻯ ﮐﻨﺘﻢ
ﺑﻪ ﺗﺪﻋﻮﻥ ﻗﺎﻝ
ﻫﺬﻩ ﻧﺰﻟﺖ ﻓﻰ ﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻭ ﺃﺻﺤﺎﺑﻪﻭ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻋﻤﻠﻮﺍ ﻣﺎ
ﻋﻤﻠﻮﺍﻳﺮﻭﻥ ﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻓﻰ ﺃﻏﺒﻂ ﺍﻟﺄﻣﺎﮐﻦ
ﻟﻬﻢﻓﻴﺴئ ﻭﺟﻮﻫﻬﻢﻭ
ﻳﻘﺎﻝ ﻟﻬﻢ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟّﺬﻯ ﮐﻨﺘﻢ
ﺑﻪ ﺗﺪﻋﻮﻥ؟ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺍﻧﺘﺤﻠﺘﻢ ﺍﺳﻤﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻳﺪﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺯﺷﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﺃﺧﻢ ﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺸﻤﺎ
ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﺪ.(
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻬﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﻣؤﻣﻦ
ﻣﻴﺮﺳﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺃﺧم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺸﻤﺎ ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﺪ ﻭﻟﻰ ﻣﻨﮑﺮ
ﺑﻮﺩﻳﺪ ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻴﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺁﻧﺎﻥ ﺗﺮﺳﺎﻥ
ﻭ ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻣﺎ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺑﺸﻤﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻳﻢﻭ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢ
ﻭالّا ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺷﺪﻳﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺩﺭ
ﺣﻖ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻭ ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻭ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪﻩﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺪﻯ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﮐﺮﺩﻧﺪﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺟﺎﻳﮕﺎﻫﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﺒﻄﻪ ﻭ
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺻﻮﺭﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺯﺷﺖ ﻭ ﮐﺮﻳﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﺁﻧﻬﺎﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺎﻭﻟﻴﺎ ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺩﺭﺫﺍﺕ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﮕﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎ ﺫﺍﺕ ﻋﻘﺐ
ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ ﻧﻮﻋﻰﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺩﻋﻮﺕ ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢ
ﻭﻟﻰ ﺷﻤﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺳﻢ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻴﺪ ( ﻧﺎﻡ
ﻧﺤﻠﻪ ﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﻭ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ ﺑﺎﺳﻠﺎﻡ
ﻣﺤﻤﺪﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺑﻮلاﻳﺖ مولا ﺩﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺷﻴﻌﻪ ﻋﻠﻮﻯ
ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥﻭ ﻋﻠﻴﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ.(
ﺯﻟﻔﻰ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻨﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺗﻘرَبّ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻭ ﻧﺤﻠﻪ ﻣﺬﻫﺐ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺒﺎﻃﻞ ﻭ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻋﻤﻠﺎ
ﺟﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻢ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﻣﻘﺘﺼﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﺎﻓﻖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭼﻪ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭ عزّﺕ
ﻧﺰﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁ ﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺘﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭالّا ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ ﺷﺎﻧﺶ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻧﺎﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﻘﻞ
ﺩﻳﺪﻥﻭﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .)

حدیث
5606 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ 269ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﺃﺗﺎﻧﻰ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻋﻦ ﺭﺑّﻪ عزّ ﻭﺟﻞ
ﻭﻫﻮ ﻳﻘﻮﻝﺭﺑّﻰ
ﻳﻘﺮﺋﻚ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡﻭ ﻳﻘﻮﻝ
ﻟﻚ ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪﺑﺸّﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻳﻌﻤﻠﻮﻥ ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﺎﺕﻭ
ﻳؤﻣﻨﻮﻥ ﺑﻚ ﻭ ﺑﺄﻫﻞ
ﺑﻴﺘﻚﺑﺎﻟﺠﻨّﻪﻭ
ﻟﻬﻢ ﻋﻨﺪﻯ ﺟﺰﺍٴ
ﺍﻟﺤﺴﻨﻰ ﻭ ﻳﺪﺧﻠﻮﻥ
الجَنّة ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻧﺰﺩ ﻣﻦ
ﺁﻣﺪﻭﮔﻔﺖ رَبّ
ﺗﻮ( رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
رَبّ ﺩﻳﺪﻩﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﭘﻴﺎﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ) ﺑﺘﻮ ﺳﻠﺎﻡ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺃﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣؤﻣﻨﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﻌﻤﻞ
ﺻﺎﻟﺢ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪﻭ
ﺑﺘﻮ ﻭﺑﺄﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺗﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺸﺎﺭﺕ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﺑﺪﻩﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﻣﻦ ﺟﺰﺍﻯ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﻧﻴﮑﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺍﺧﻞ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.(
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰﻳﺎ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ
ﻋﻤﻞ ﺻﺎﻟﺤﺎﺕ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﺶ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺄﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺍﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺸﺎﺭﺕ ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻴﮑﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻨﻰ ﻳﺎ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ.ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﻭ
ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ ﻋﺼﺒﻰ
ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺯ ﻗﺒﻞﺩﺭ
ﭘﺮﺩﻩ (ﭘِﺮﻯ ﻓﻴس)
ﺯﻳﺮ ﭘﻴﺸﺎﻧﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺮ ﻧﻮﺷﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮﮐس .ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﺎﺩﻯﺭﻭﺯﻯ
ﺩﻭﻳﺴﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﻠﻮﻝ
ﻋﺼﺒﻰ ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺩﻩ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ
ﻭ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺷﺪﻳﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺍﺯ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻋﺼﺒﻰ ﺍﻭﮐﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﮐﺮﺍﮐّﺘﺮ ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﻟﻄﻤﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺣﻴﺎﻯ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﭘﺮﻯ ﻓﻴﺶ ﻳﺎ ﮐﻮﺭﺗﮑﺶﻭ
ﺟﻠﻮ ﺻﻮﺭﺕﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﻓﻌّﺎﻝ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺿﻌﻒ ﺗﻦ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ ﺑﻨﻴﺮﻭﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺧﻮﺑﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﭼﻪ ﺑﺪﻯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻧﮑﺎﺭﻫﺎﻯ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﻭﺻﺎﻟﺢ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺷﺪﻩﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺤﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﭘﺎﻙ
ﺷﺪﻩﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭ ﺑِﻌثت ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻠﻖﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻠﺎﺷﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘﺎﮐﻰ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
الّا ﭘﺎﻙ
ﻣﻄﻠﻖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﻰ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺗﻮﺣﺸﻬﺎ ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓ

حدیث 5607
-ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ270 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﺭﺳﻮﻝ
الله  ﻗﺎﻝﺍﻥ
ﻋﻠﻴّﺎ ﻭ ﺷﻴﻌﺘﻪ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎﻣﻪﻋﻠﻰ
ﮐﺸﺒﺎﻥ ﺍﻟﻤﺴﻚ
ﺍﻟﺄﺫﻓﺮﻳﻔﺰﻉ
الناس ﻭ لا ﻳﻔﺰﻋﻮﻥﻭ
ﻳﺤﺰﻥ الناس ﻭ لا
ﻳﺤﺰﻧﻮﻥﻭ ﻫﻮ ﻗﻮﻝ
الله  عزّ
ﻭﺟﻞ لا ﻳﺤﺰﻧﻬﻢ
ﺍﻟﻔﺰﻉ ﺍﻟﺄﮐﺒﺮﻭ
ﺗﺘﻠﻘّﺎﻫﻢ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋﮑﻪ
ﻫﺬﺍ ﻳﻮﻣﮑﻢ ﺍﻟّﺬﻯ
ﮐﻨﺘﻢ ﺗﻮﻋﺪﻭﻥ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﮐﻪ
ﻋﻠﻰ ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﻭﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮ ﺗﭙّﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﺸﻚ ﺃﺻﻔﺮ ﻭ
ﻣﻌﻄّﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻤﻪ ﺧﻠﻖ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ترس ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﺮﺳﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻤﮕﻰ ﺍﻧﺪﻭﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻧﺪﻭﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.(
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
سپس ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﭼﻨﺎﻥ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ترسﻭ ﺍﻧﺪﻭﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭالّا
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺑﺘﻠﺎﺵ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻣﻄﻤﺌﻦ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﻨﺪﻭ
ﺳﺴﺘﻰ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻃﺮﺩﺷﺎﻥ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪﻧﺸﻮﺩﻳﺎ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﺪﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻭﻧﺎﺵ)ﻳﺎ ﻣﺮﺩﻡﻧﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ(ﺧﻠﻖ)ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺟﺪﻳﺪﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ ترس ﻭ
ﻓﺰﻉ ﻭ
ﻫﺮﺍﺳﻬﺎﻯ ﻣﻬﻴﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ترس ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺷﮑﺎﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﻐﺬﻳﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺧﺪﻣﺖ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ. ﻭ ﺣﺎﻝ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺣﻴﻮﺍﻥ
ﭘﺮﻭﺍﺭ ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺫﺑﺢ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ
ﻳﺎ ﺑﻔﺮﻭﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻳﻦ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺧﻴﺎﻝ ﻭ ﺁﺳﻮﺩﮔﻰ
ﻭ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩﻭﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ
. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﻫﺮﺍﺵ ﻭ ﻋﺬﺍﺏ ﻭ
ﻋﺪﻡ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﻓﺰﻉ ﻭ ترس ﺃﮐﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﻭ ﺍﻧﺪﻭﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ . ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩ ( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻭﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ )ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺸﻤﺎ ﻭﻋﺪﻩ
ﺁﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
( ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﺮﮒ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺸﺪﺕ ﻣﻴﺘﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﻝ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﻣﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ترس ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟّﺪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ترس ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻭﺍﻗﻌﻰﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﺗﺎ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪﻭﺍﻭ
ﺭﺍ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪﺗﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻭ ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ ﮐﺮﺩﻩﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﻳﻚ ﻣؤﻣﻦﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻧﻴﺰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﭙّﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺸﻚ ﻣﻌﻄّﺮ
ﻭ ﻣﺰﻋﻔﺮﺑﺮﺟﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖﺍﮔﺮ ﺻﺤﻨﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ ﻫﻤﻮﺍﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﭙّﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻘﺎﻁ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻌﻄّﺮ
ﻭﺯﻋﻔﺮﺍﻧﻰﻭ ﺃﺫﻓﺮ
ﻳﺎ ﺃﺻﻔﺮ ﺯﺭﺩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺭﻧﮓ ﺯﻋﻔﺮﺍﻥﺍﺯﻗﺪﻳﻢﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻮﺩﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺮﺗﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺯﻧﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﭼﺎﺩﺭ ﺑﺴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻨﻚ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻳﺎ ﻋﻠﻰ ﺗﻮ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺖ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺑﻬﺸﺖ
ﻫﺴﺘﻴﺪ.ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪﺷﻴﻌﻪ
ﻋﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
. ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﻭ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺣﺰﺑﻰ ﺍﺯ مولا ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻭلاﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻭ
ﻣﺼﺎﺣﺒﺎﻥ مولا
ﻭ ﺍﻭلاﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
.)

حدیث
5608 - ﺍﺯ ﺍﺑﻦ عبّاس
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ271ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ : ﻭﻗّﻔﻮﻫﻢﺍﻧّﻬﻢ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻮﻥﻋﻦ ﻭلاﻳﻪ
ﻋﻠﻰ ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐﻭ
ﺣﺐ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﮐﻨﻴﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺳؤﺍﻝ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﺭﺍﻭﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﻋلیّ ﺒﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻣﺤﺒّﺖﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ. ( ﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺰﻧﻨﺪﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ مولا
ﻗﺼﻮﺭﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺁﻧﻬﺎﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﺋﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
الّا ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖﻧﻪ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺑﺴﻮﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻭلاﻳﺖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺳؤﺍﻝ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﺒﺖ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺗﺎ ﮐﺸﺶ ﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
.)

حدیث
5609 --ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ271ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﺍﻟﻨﺒﻰ
ﻗﺮﺃﺍﻥ ﺍﻟﺴﻤﻊ
ﻭ ﺍﻟﺒﺼﺮ ﻭ ﺍﻟﻔؤﺍﺩﮐﻞ
ﺍﻭﻟﺌﻚ ﮐﺎﻥ ﻋﻨﻪ
ﻣﺴﺌﻮلا ﻓﺴأل ﻋﻦ
ﺫﻟﻚ ﻓﺄﺷﺎﺭ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟثلاثة ﻫﻢ ﺍﻟﺴﻤﻊ
ﻭ ﺍﻟﺒﺼﺮ ﻭ ﺍﻟﻔؤﺍﺩﻭ
ﺳﻴﺴﺄﻟﻮﻥ ﻋﻦ
ﻭﺻﻴّﻰ ﻫﺬﺍﻭ ﺃﺷﺎﺭ
ﺍﻟﻰ ﻋﻠﻰ ﺑﻦ ﺃﺑﻰ
ﻃﺎﻟﺐثُمّ ﻗﺎﻝﻭ
عزّﻩ ﺭﺑّﻰﺍﻥ ﺟﻤﻴﻊ
ﺍﻣّﺘﻰ ﻟﻤﻮﻗﻮﻓﻮﻥ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎﻣﻪﻭ
ﻣﺴؤﻭﻟﻮﻥ ﻋﻦ ﻭلاﻳﺘﻪﻭ
ﺫﻟﻚ ﻗﻮﻝ الله ﻭﻗّﻔﻮﻫﻢ
ﺍﻧّﻬﻢ ﻣﺴؤﻭﻟﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻗﺮﺍٴﺖ ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻪ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺳﻤﻊ ﻭ ﺑﺼﺮ ﻭ ﻓؤﺍﺩ
ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻧﺎﻥﻣﻮﺭﺩ
ﺳؤﺍﻝ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ(
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﺳﻪ ﻗﺴﻤﺖ ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥﻳﻌﻨﻰ
ﮔﻮﺵ ﻭ ﭼﺸﻢ ﻭ ﻗﻠﺐﻳﺎ
ﺩﻝ ﻭﻓﮑﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﻳﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺭﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﭼﺸﻤﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺩﻳﺪﻩﻭ ﻳﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺗﺒّﺼﺮ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭﺩﻝﭼﻘﺪﺭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﻤﻌﺒﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺳؤﺍﻝ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ وصیّ ﻣﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺑﻌﻠﻰّ
ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺍﻓﺰﻭﺩﮐﻪ ﺑﻌﺰﺕ
رَبّ ﺧﻮﺩ ﺳﻮﮔﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣّﺖ ﻣﻦﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﺗﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺷﻮﻧﺪ ( ﺍﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ پس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭالّا ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺍﺻﻮلا
ﺍﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻭﻡ ﻭﻫﻤّﺖ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋلیّ ﻮﺍﻭلاﺩ
مولا ﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻮﻗّﻒ
ﺁﻧﻬﺎﺩﻳﺮ ﺷﺪﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﺧﻮﺩﺳﻤﻊ
ﻭ ﺑﺼﺮ ﻭ ﺩﻝ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ.ﻳﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﮐﻨﻴﺪﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳؤﺍﻝ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ ( ﻣﻮﺭﺩ
ﺳوآﻝ ﻭلاﻳﺖ ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎﭼﻪ
مولا ﻋﻠﻰ ﻭ ﭼﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪﻣﺪﺭﻙ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺸﺨّﺺﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﮐﻪ
ﺷﺮﻁ لاﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺑﺮ ﺧﺎﻧﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺣﺴﻨﻴﻦ ﻭﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻋﻠﻰ وصیّ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻭﻯﺑﻌﻠﻰ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻳﮑﻰ ﺭﺍ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ. (ﻓوآﺩ)ﺩﻝ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ ﺫﺍﺗﻰ
ﺍﺳﺖﮔﺮﭼﻪ ﻗﻠﺐ
ﮔﻮﺷﺘﻰ ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻴﺰ
ﻗﻠﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺩﺭﺟﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ
ﺍﺯ ﻗﻠﺐ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻏﺸﻖ ﺑﺮﺗﺮ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ .)

حدیث
5610 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ۲۷۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﻗﺎﻝ ﻟﺄﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡﻳﺎ ﻋﻠﻰ
ﺃﻧﺖ ﺩﻳّﺎﻥ ﻫﺬﻩ
الّاﻣّﻪﻭ ﺍﻟﻤﺘﻮﻟّﻰ
ﺣﺴﺎﺑﻬﻢﻭ ﺃﻧﺖ
ﺭﮐﻦ الله  ﺍﻟﺄﻋﻈﻢ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎﻣﻪ
ﺃلا ﻭ ﺍﻥ
ﺍﻟﻤﺂﺏ ﺍﻟﻴﻚ ﻭ
ﺍﻟﺤﺴﺎﺏ ﻋﻠﻴﻚﻭ
ﺍﻟﺼﺮﺍﻁ ﺻﺮﺍﻃﻚ
ﻭ ﺍﻟﻤﻴﺰﺍﻥ ﻣﻴﺰﺍﻧﻚ
ﻭ ﺍﻟﻤﻮﻗﻒ
ﻣﻮﻗﻔﻚ  ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺑﺄﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻓﺮﻣﻮﺩﮐﻪ
ﻳﺎ ﻋﻠﻰ ﺗﻮ ﺩﻳّﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣّﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﻣﺘﻮﻟّﻰ ﺣﺴﺎﺏ
ﺭﺳﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ.
(ﻫﺮ ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﻦ ﺁﻣﻮﺯﻯ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﻭ
ﺩﻳّﺎﻥ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﺎﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳّﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻭ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﺁﻣﻮﺯﺍﻧﺪ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻣﺘﻮﻟّﻰ ﺣﺴﺎﺏﻳﺎ
ﻣﺘﺼﺪﻯ ﻭﺳؤﺍﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺑﺤﺴﺎﺏ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﺎ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
) ﻭﺗﻮ ﻳﺎ ﻋﻠﻰﺭﮐﻦ
ﺃﻋﻈﻢ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﺴﺘﻰ . (ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻬمی ﺪﺍﺭﺩ.ﻳﮑﻰ
ﻣﺸﻴّﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﮑﻰ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻭ ﻳﮑﻰ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭلاﻳﺖ مولا ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ.ﻣﻌﻤﻮلا
ﺩﺭ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﺷﺮﻁ ﻣﻄﺮﺡ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺯ ﺭﮐﻦ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻭلاﻳﺖ ﺭﮐﻦ ﺃﻋﻈﻢ
ﺍﺳﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭلاﻳﺖﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺷﺮﻁ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ.ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭ
الّا ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻪ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺻﺤﺒتی اﺯ ﻋﻠﻰّ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻧﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺮﺳﺸﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻠﮑﻪ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺴﺦ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺎﺿﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ ﺑﺘﻮ
ﺍﺳﺖﻭ ﺑﺤﺴﺎﺏ ﺭﺳﻰ
ﺗﻮ ( ﺷﺮﻁ ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻬﻢ
ﻋﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
مولاﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻖﺁﺧﺮﻳﻦ ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﻧﺎﻡ
ﺁﻧﺮﺍ (ﺟﺮﺍﺣﻰ ﺭﻭﺡ
ﻣﻐﺰ)ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻢ
ﻭ پسﺍﺯ ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻘﺒﻠﻰ ﻭ ﺣﺴﺎﺏ ﺭﺳﻰ
مولا ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﻡ مولا ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ مولا ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻧﻘﺶ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺻﺮﺍﻁ ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﺮﺍﻁ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ (ﺭﺍﻩﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻴﺒﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﻣﻴﺰﺍﻥ
ﺗﻮ ﻣﻴﺰﺍﻥ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. (ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺳﻨﺠﺶ ﻭ ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﻤﻮلا
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ مولا ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭلاﻳﺖ مولا.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭلاﻳﺖ ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻧﻬﺎﺋﻰﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﻗﻒ ﺗﻮ
ﻣﻮﻗﻒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺍﻳﺴﺘﮕﺎﻩ ﻭ ﺗﻮﻗّﻔﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮ ﭼﻨﺪﻯ
ﺩﺭ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻮﻗّﻒ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻃﻮلاﻧﻰ ﺗﺮﻳﻦ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ مولا
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺟﺮﺍﺣﻰ
ﻭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﺎﺝ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻋﺸﻖ ﺑﻮلاﻳﺖﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻘﺎﻡ مولا ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪﻫﺎ
ﻭﻋﻠﻰ ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻧﺎﻝ ﻭ ﻣﻌﺒﺮ
ﻭﺗﻨﮕﻪ ﺧﻴﺒﺮ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻔﺮﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ .)

حدیث
5611 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ(ﺝ24ﺹ۲۷۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ الله  ﺃﺑﺎﺡ ﻣﺤﻤﺪﺍ
ﺍﻟﺸﻔﺎﻋﻪ ﻓﻰ ﺍﻣّﺘﻪﻭ
ﺃﻋﻄﺎﻧﺎ ﺍﻟﺸﻔﺎﻋﻪ
ﻓﻰ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎﻭ ﺍﻥ
ﻟﺸﻴﻌﺘﻨﺎ ﺍﻟﺸﻔﺎﻋﻪ
ﻓﻰ ﺃﻫﺎﻟﻴﻬﻢﻭ
ﺍﻟﻴﻪ الّاﺷﺎﺭﻩ
ﺑﻘﻮﻟﻪﻓﻤﺎ ﻟﻨﺎ
ﻣﻦ ﺷﺎﻓﻌﻴﻦﻗﺎﻝ
ﻭالله ﻟﻨﺸﻔﻌﻦ
ﻓﻰ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎﺣﺘّﻰ
ﻳﻘﻮﻝ ﺃﻋﺪﺍؤﻧﺎﻓﻤﺎ
ﻟﻨﺎ ﻣﻦ ﺷﺎﻓﻌﻴﻦثُمّ
ﻗﺎﻝ ﻭ الله ﻟﻴﺸﻔﻌﻦ
ﻓﻰ ﺃﻫﺎﻟﻴﻬﻢﺣﺘّﻰ
ﺗﻘﻮﻝ ﺷﻴﻌﻪ ﺃﻋﺪﺍٴﻨﺎ
ﻭ لا ﺻﺪﻳﻖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺩﺭ ﺍﻣّﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ
ﻭﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺩﺭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻴﻢ ( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ ﺑﺎ ﮔﺮﻭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺎﻭﻯﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺪ ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﻭﺳﺎﻃﺖ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻭ ﺣﻖﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺑﺒﺨﺸﺪ ﻭ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺒﺮﺩ.ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﺍﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻣّﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭلاﻳﺖ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ(ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ)
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺣﻖ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﻯ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﻯ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻣﮕﺮ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺤﻤﺪﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻔﻴﻊ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺗﻮﻟّﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺒﺸﻮﻧﺪ
) ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻫﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﮐﻨﻨﺪ ( ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﭘﻴﺮﻭ ﻭ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻭ ﺃﻫﻞ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ
ﻃﻠﺐ ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭالّا ﺯﻧﺎﻥ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﻭلاﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻧﺒﻮﺕ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﺑﻨﺸﻴﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺟﻔﺖ
ﻭ ﺷﻔﻊ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
) ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺑﺂﻥ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺷﻔﻴﻌﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ( ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢﮐﻪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﮐﻪ ﺷﻔﻴﻌﻰ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
( ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﻮﻧﺪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ثواب ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻣﺠﻤﻮﻉ
ﺷﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ ) ﻭ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﺍﻫﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ( ﺍﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ) ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻣﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﻭﺳﺖ ﺣﻤﻴﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ( ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺎ ﺣﻤّﻴﺖ ﻭﺣﻤﺎﻳﺖ
ﮐﻪ ﺻﻤﻴﻤﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯﺻﻤﻴﻤﻴّﺘﻰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑﺶ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.)

حدیث 5612 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﻠﻰ ﺗﻘﻰ ﻧﻘﻰ ﺍﺳﺖ
(ﺝ24ﺹ273 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻋﻦ ﻗﻮﻝ الله
عزّ ﻭﺟﻞ
ﻟﻴﻐﻔﺮ ﻟﻚ الله
ﻣﺎ ﺗﻘﺪﻡ ﻣﻦ ﺫﻧﺒﻚ
ﻭﻣﺎ ﺗﺄﺧّﺮﻓﻘﺎﻝ
ﻭ ﺃﻯ ﺫﻧﺐ ﮐﺎﻥ ﻟﺮﺳﻮﻝ
الله  ﻣﺘﻘﺪﻣﺎ
ﺃﻭ ﻣﺘﺄﺧّﺮﺍ ؟
ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ ﺣﻤﻠﻪ
الله  ﺫﻧﻮﺏ
ﺷﻴﻌﻪ ﻋﻠﻰﻣﻤّﻦ
ﻣﻀﻰ ﻣﻨﻬﻢ ﻭ ﺑﻘﻰثُمّ
ﻏﻔﺮﻫﺎ ﻟﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺑﻌﺪﻯ ﺗﻮﺭﺍ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﻔﻮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ(
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﻔﻴﻪ
آثار ﻣﻨﻔﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﻭﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ پس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻤﻨﻮﻉ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﺣﺘﻰ ثواب
ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻨﺪﻩ ﻣؤﻣﻦ ﻭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﻟﻤﻴﺪﻥ ﺍﻭ ثواب
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺣﺮﺍﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﺯ ﮐﻪ ﺑﺄﺑﻮﺫﺭ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻋﻠﻰ
ﺭﻏﻢ ﺃﻧﻒ ﺃﺑﻮ ﺫﺭ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺯﻧﺎ ﻭ ﺩﺯﺩﻯ
ﺑﮑﻨﺪﺑﺎﺯ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻭ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻭﺍﺟﺐ الّاﺟﺮﺍ
ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺷﻮﻧﺪ.ﻭالّا
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺟﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
( ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻘﻰ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺪﺍﻡ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻳﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ؟(
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻨﮑﺮ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻭﺍﻗﻊ ﻫﻴﭻ
ﻋﻤﻠﻰ باعث ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ) ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻋﻠﻰ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﻮﺩﻩﻟﺬﺍ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻭ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺷﺪﻩﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﻌﻨﻰ آثار ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺫﻫﻦ . ﻭ الّا
ﺷﺮﻁ ﺗﻮﺑﻪﺗﻮﻗّﻒ
ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﮐﻪ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻧﭙﻨﺪﺍﺷﺘﻪﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖﻭﻟﻰ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﭘﺎﻙ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺭﻭﺡ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﻙ ﮐﻨﺪ.ﭼﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﭘﺎﻟﻚ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺴؤﻝ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻨﻴﺴﺖﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﮔﺮ
ﺑﻌﺸﻖ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻭﺍﺯ
آثار ﻣﻨﻔﻰ ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻋﻠﻰّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
.)

حدیث5613
- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﻠﻰ ﺗﻘﻰ
ﻧﻘﻰ ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ273 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻋﻦ ﻗﻮﻝ الله
عزّ ﻭﺟﻞ
ﻟﻴﻐﻔﺮ ﻟﻚ الله
ﻣﺎ ﺗﻘﺪﻡ ﻣﻦ ﺫﻧﺒﻚ
ﻭﻣﺎ ﺗﺄﺧّﺮﻓﻘﺎﻝ
ﻭ ﺃﻯ ﺫﻧﺐ ﮐﺎﻥ ﻟﺮﺳﻮﻝ
الله  ﻣﺘﻘﺪﻣﺎ
ﺃﻭ ﻣﺘﺄﺧّﺮﺍ ؟
ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ ﺣﻤﻠﻪ
الله  ﺫﻧﻮﺏ
ﺷﻴﻌﻪ ﻋﻠﻰﻣﻤّﻦ
ﻣﻀﻰ ﻣﻨﻬﻢ ﻭ ﺑﻘﻰ
ثُمّ ﻏﻔﺮﻫﺎ ﻟﻪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺑﻌﺪﻯ ﺗﻮﺭﺍ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﻔﻮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﻔﻴﻪ
آثار ﻣﻨﻔﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﻭﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ پس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻤﻨﻮﻉ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﺣﺘﻰ ثواب
ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻨﺪﻩ ﻣؤﻣﻦ ﻭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﻟﻤﻴﺪﻥ ﺍﻭ ثواب
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺣﺮﺍﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﺯ ﮐﻪ ﺑﺄﺑﻮﺫﺭ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻋﻠﻰ
ﺭﻏﻢ ﺃﻧﻒ ﺃﺑﻮ ﺫﺭ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺯﻧﺎ ﻭ ﺩﺯﺩﻯ
ﺑﮑﻨﺪﺑﺎﺯ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻭ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻭﺍﺟﺐ الّاﺟﺮﺍ
ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺷﻮﻧﺪ.ﻭالّا
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺟﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
(ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻘﻰ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺪﺍﻡ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻳﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ؟
( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻨﮑﺮ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻭﺍﻗﻊ ﻫﻴﭻ
ﻋﻤﻠﻰ باعث ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ) ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻋﻠﻰ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﻮﺩﻩﻟﺬﺍ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻭ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺷﺪﻩﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﻌﻨﻰ آثار ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺫﻫﻦ . ﻭ الّا
ﺷﺮﻁ ﺗﻮﺑﻪﺗﻮﻗّﻒ
ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﮐﻪ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻧﭙﻨﺪﺍﺷﺘﻪﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖﻭﻟﻰ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﭘﺎﻙ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺭﻭﺡ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﻙ ﮐﻨﺪ.ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﭘﺎﻟﻚ ﺷﺪﻧﺪ
ﻭ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺴؤﻝ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻨﻴﺴﺖﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﮔﺮ
ﺑﻌﺸﻖ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻭﺍﺯ
آثار ﻣﻨﻔﻰ ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻋﻠﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
.)

حدیث5614
- ﺍﺯ ﺃﻋﻤﺶﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ مولا ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻮﻓﻪ ﺭﻭﺯ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻴﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ(ﺝ24 ﺹ273ﺑﺤﺎﺭ)
ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﮐﻮﻓﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪﮐﻪ ﺍﻋﻤﺶ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ
ﺿﻌﻒ ﻭﻣﺮﮒ ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ
ﺃﺑﻮ ﺣﻨﻴﻔﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﺬﻫﺐ ﺣﻨﻔﻰ ﺃﻫﻞ
ﺗﺴﻨﻦﻭ ﺍﺑﻦ ﻗﻴﺶ
ﺍﻟﻤﺎﺻﺮ ﺍﺯ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻧﻴﺰ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺃﻋﻤﺶ ﮔﻔﺖﮐﻪ ﺃﻯ
ﺃﻫﻞ ﮐﻮﻓﻪﻭ ﺃﻯ
ﻣﺮﺩﻡﻣﻦ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﻠﻰّ ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ
حدیث ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ
( ﮐﻪ ﺷﺨﺼﺎ ﺷﺎﻫﺪ
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩﻩ ) ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺗﺎ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ
ﺩﺍﺭﻡ ﻭﻓﺮﺻﺖ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡﻭ
ﺍﺯ ﺣﺮﺑﻔﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﮔﺮﺩﻡ.ﻭﻟﻰ ﻣﻦ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻢﺁﻳﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻤﺎ ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻑ ﺭﺍ
ﺑﻤﻦ ﻣﻴﺰﻧﺪ ؟( ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰﺑﻴﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺗﻮﺑﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ) ﻭﻟﻰ ﺷﻤﺎ
ﺃﻫﻞ ﮐﻮﻓﻪ ﺭﺍ ﮔﻮﺍﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻡﮐﻪ ﻣﻦ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺭﻭﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺭﻭﺯ ﺍﺧﺮﻭﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻢ.ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨم که ﻣﻦ ﺍﺯ
ﻋﻄاء ﺑﻦ ﺭﺑﺎﺡ
ﺷﻨﻴﺪﻡ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻡﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﭼﻴﺴﺖ؟
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﻋﻦ
ﻗﻮﻝ الله  عزّﻭﺟﻞ ﺃﻟﻘﻴﺎ
ﻓﻰ ﺟﻬﻨّﻢ ﮐﻞ ﮐﻔّﺎﺭ
ﻋﻨﻴﺪ ﻓﻘﺎل ﺮﺳﻮﻝ
الله  ﺃﻧﺎ
ﻭ ﻋﻠﻰّ ﻧﻠﻘﻰ ﻓﻰ
ﺟﻬﻨّﻢ ﮐﻞ ﻣﻦ ﻋﺎﺩﺍﻧﺎ
ﻓﻘﺎﻝ ﺃﺑﻮ ﺣﻨﻴفه
اﺒﻦ ﻗﻴس  ﻗُﻢ ﺑﻨﺎ
لا ﻳﺠیئ ﺑﻤﺎ ﻫﻮ
ﺃﻋﻈﻢ ﻣﻦ ﻫﺬﺍ ﻓﻘﺎﻣﺎ
ﻭﺍﻧﺼﺮﻓﺎ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺷﻤﺎ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﻫﺮ
ﮐﺎﻓﺮ ﻟﺞ ﺑﺎﺯ ﺭﺍ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻳﺪ
. (ﺧﻄﺎﺏﺑﺪﻭﻧﻔﺮ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ) ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﮐﻪ
ﻣﻦ ﻭ ﻋﻠﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺎ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﮐﻨﺪﺑﺠﻬﻨﻢ
ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﻳﻢ.(ﻫﺮ
ﻣﺘﻌﺒّﺪ ﻣﺪﻋﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺷﻴﻌﻪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻳﺪ. ﻭ ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﻴﺰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺎﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﮕﺬﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻭﺡ القُدسﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
الّا ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺳﻘﻮﻁ ﺩﺍﺭﺩﭼﻪ
ﺑﺎﻧﺴﺦ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭﻣﺠﺮﻡ
ﺷﺪﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﺩﻭﺭﻩﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﺒﻮﺕ
ﻭ ﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﺘﺼﺪﻯ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ ﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺃﺑﻮ
ﺣﻨﻴﻔﻪ ﺑﺪﻭﺳﺘﺶ
ﮔﻔﺖﺑﺮﺧﻴﺰ ﺑﺮﻭﻳﻢﮐﻪ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺑﮕﻮﻳﺪ ( ﺃﺑﻮ
ﺣﻨﻴﻔﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭ
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ ﺑﻮﺩ.ﻋبّاس
ﺳﻔّﺎﺡ ﺧﻮﻥ
ﺭﻳﺰﻣﻮٴﺴﺶ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻋﺒّﺎﺳﻰﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ
ﻣﻬﺪﻯ ﺩﻭﺍﻧﻘﻰ
ﺧﻮﻥ ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺑﻮ ﺣﻨﻴﻔﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﻭ
ﺟﻠﺐ ﻧﻈﺮ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮﻭ
ﻋﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺗﺎ
ﺃﻋﻤﺶ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣؤﻣﻦ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻭ ﻫﺮ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻫﺮ ﺳﺎﻋﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻴﻚ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ ﺭﻧﮕﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭﻏﻴﺐ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ
ﻫﻢ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﺍﺑﻮ
ﺣﻨﻴﻔﻪ ﻣﺪﺗﻰ ﺷﺎﮔﺮﺩﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺍﺷﺖﻭ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﻗﺎﻧﻊ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺎ ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻗﻄﻌﺎ
ﻗﻮﻝ ﻋﺪﻡ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ ﺑﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻣﺪﺗﻰ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﻋﺒﺎﺳﻴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺼﺒﺮ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﻮﺩﻧﺪﺗﺎ
تثبیت ﭘﺎﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﺯﻳﺎﺩ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﺑﺪﺭﻓﺘﺎﺭﻯﻭ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ ﺑﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺳﻴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ أمثال
ﺃﺑﻮ ﻣﺴﻠﻢ ﺧﺮﺍﺳﺎﻧﻰﺍﺯ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺷﻮﺭﺷﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻘﻮﻁ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﺩﻭﺍﻧﻘﻰﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺑﺮﻳﺪﻭ
ﺳﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺟﻠﻮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﺎﺥ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ.)

جذیث
5615 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺵ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ(ﺝ24ﺹ274 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ : ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎﻣﻪ
ﻧﺎﺩﻯ ﻣﻨﺎﺩ ﻣﻦ
ﻟﺪﻥ ﺍﻟﻌﺮﺵ ﻳﺎ
ﻣﻌﺸﺮ ﺍﻟﺨﻠﺎﺋﻖﻏﻀّﻮﺍ
ﺃﺑﺼﺎﺭﮐﻢ ﺣﺘّﻰ
ﺗﻤﺮ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻨﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻓﺘﮑﻮﻥ ﺃﻭﻝ
ﻣﻦ ﻳﮑﺴﻰﻭ ﻳﺴﺘﻘﺒﻠﻬﺎ
ﻣﻦ
ﺍﻟﻔﺮﺩﻭسﺍثنا
ﻋﺸﺮ ﺃﻟﻒ ﺣﻮﺭاء
ﻣﻌﻬﻦ ﺧﻤﺴﻮﻥ ﺃﻟﻒ
ﻣﻠﻚﻋﻠﻰ ﻧﺠﺎﺋﺐ
ﻣﻦ ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﺃﺟﻨﺤﺘﻬﺎ ﻣﻦ ﺯﺑﺮﺟﺪ
ﻭ ﺃﺯﻣّﺘﻬﺎ ﻣﻦ
ﺍﻟﻠؤﻟؤ ﺍﻟﺮﻃﺐﻋﻠﻴﻬﺎ
ﺭﺣﺎﺋﻞ ﻣﻦ ﺩﺭﻋﻠﻰ
ﮐﻞّ ﺭﺣﻞ ﻧﻤﺮﻗﻪ
ﻣﻦ ﺳﻨﺪس ﺣﺘّﻰ
ﺗﺠﻮﺯ ﺑﻬﺎ ﺍﻟﺼﺮﺍﻁﻭ
ﻳﺄﺗﻮﻥ ﺍﻟﻔﺮﺩﻭس
فتباﺷﺮ ﺑﻬﺎ
ﺃﻫﻞ الجَنّة
ﻭ ﺗﺠﻠس ﻋﻠﻰ ﻋﺮﺵ
ﻣﻦ ﻧﻮﺭ ﻭ ﻳﺠﻠﺴﻮﻥ
ﺣﻮﻟﻬﺎ ﻭﻓﻰ ﺑﻄﻨﺎﻥ
ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﻗﺼﺮﺍﻥ ﻗﺼﺮ ﺃﺑﻴﺾ
ﻭ ﻗﺼﺮ ﺃﺻﻔﺮﻣﻦ
ﻟؤﻟؤ ﻣﻦ ﻋﺮﻕ ﻭﺍﺣﺪﻭ
ﺍﻥ ﻓﻰ ﺍﻟﻘﺼﺮ ﺍﻟﺄﺑﻴﺾ
ﺳﺒﻌﻴﻦ ﺃﻟﻒ ﺩﺍﺭﻣﺴﺎﮐﻦ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪﻭ
ﺍﻥ ﻓﻰ ﺍﻟﻘﺼﺮ ﺍﻟﺄﺻﻔﺮﺳﺒﻌﻴﻦ
ﺃﻟﻒ
ﺩﺍﺭﻣﺴﺎﮐﻦ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭ ﺁﻝ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢﻭ
ﻳﺒﻌث الله  ﺍﻟﻴﻬﺎ ﻣﻠﮑﺎﻥ
ﻟﻢ ﻳﺒﻌث ﺍﻟﻰ
ﺃﺣﺪ ﻗﺒﻠﻬﺎﻭ ﻟﻢ
ﻳﺒﻌث ﺍﻟﻰ ﺃﺣﺪ
ﺑﻌﺪﻫﺎﻓﻴﻘﻮﻝ
ﻟﻬﺎﺍﻥ ﺭﺑّﻚ ﻳﻘﺮﺃ
ﻋﻠﻴﻚ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ
ﻭ ﻳﻘﻮﻝ ﻟﻚ ﺳﻠﻴﻨﻰ
ﺍﻋﻄﻚ ﻓﺘﻘﻮﻝ ﻗﺪ
ﺃﺗﻢ ﻋﻠﻰ ﻧﻌﻤﺘﻪ
ﻭ ﺃﺑﺎﺣﻨﻰ ﺟﻨّﺘﻪ
ﻭ ﻫﻨّﺄﻧﻰ ﮐﺮﺍﻣﺘﻪﻭ
ﻓﻀّﻠﻨﻰ ﻋﻠﻰ ﻧﺴاء
ﺧﻠﻘﻪ ﺃﺳﺄﻟﻪ ﺃﻥ
ﻳﺸﻔّﻌﻨﻰ ﻓﻰ ﻭﻟﺪﻯ
ﻭ ﺫﺭﻳّﺘﻰ ﻭ
ﻣﻦ ﻭﺩﻫﻢ ﺑﻌﺪﻯﻭ
ﺣﻔﻈﻬﻢ ﺑﻌﺪﻯ
ﻗﺎﻝ ﻓﻴﻮﺣﻰ الله
ﺍﻟﻰ ﺫﻟﻚ
ﺍﻟﻤﻠﻚ ﻣﻦ ﻏﻴﺮ
ﺃﻥ ﻳﺘﺤﻮﻝ ﻋﻦ ﻣﮑﺎﻧﻪ
ﺃﻥ ﺃﺧﺒﺮﻫﺎ
ﺍﻧّﻰ ﻗﺪ
ﺷﻔﻌﺘﻬﺎ ﻓﻰ ﻭﻟﺪﻫﺎ
ﻭ ﺫﺭﻳّﺘﻬﺎ ﻭ ﻣﻦ
ﻭﺩّﻫﻢ ﻭ ﺃﺣﺒّﻬﻢ
ﻭ ﺣﻔﻈﻬﻢ ﺑﻌﺪﻫﺎﻗﺎﻝ
ﻓﺘﻘﻮﻝ ﺍﻟﺤﻤﺪ
ﻟﻠﻪ ﺍﻟّﺬﻯﺃﺫﻫﺐ
ﻋﻨّﻰ ﺍﻟﺤﺰﻥﻭ
ﺃﻗﺮ ﻋﻴﻨﻰ ثمّ
ﻗﺎﻝ ﺟﻌﻔﺮ
ﮐﺎﻥ ﺃﺑﻰ ﺍﺫﺍ ﺫﮐﺮ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺤﺪﻳث
ﺗﻠﺎ ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺂیة
ﻭﺍﻟّﺬﻳﻦ ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﻭ ﺃﺗّﺒﻌﺘﻢ ﺫﺭﻳّﺘﻬﻢ
ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ
ﺃﻟﺤﻘﻨﺎ ﺑﻬﻢ ﺫﺭﻳّﺘﻬﻢ
ﻭﻣﺎ ﺃﻟﺘﻨﺎﻫﻢ
ﻣﻦ ﻋﻤﻠﻬﻢ ﻣﻦ
ﺷیئ ﮐﻞّ ﺍﻣﺮء ﺑﻤﺎ
ﮐﺴﺐ ﺭﻫﻴﻦ ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻮﺩ ﺍﺯ ﺩﺍﺧﻞ ﻋﺮﺵ
(ﺭﺣﻤﺎﻥ) ﻧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺃﻯ ﻣﻌﺎﺷﺮﺍﻥ
ﺧﻠﻖ ﮔﺮﻭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻠﺎﻳﻖ ﻧﺎ ﺷﺎﻳﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺻﻮلا ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﻣﻞ ﻭ غیر
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ
ﺭﺍﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﭼﺸﻤﺎنی
ﺒﺮﻫﻢ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
) ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮ ﻫﻢ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪﮐﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺩﺧﺘﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮕﺬﺭﺩ
( ﺍﻳﻦ ﺭﺳﻢ ﻗﺪﻳﻢ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻣﺴﺘﺒﺪ ﻭ ﺣﺴﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻋﺒﻮﺭ
ﺯﻧﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺍﺯ
ﺭﻭﻯ ﺗﻌﺼّﺐ ﻭﻏﻴﺮﺕ
ﻭﺣﺴﺎﺩﺕ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺯﻧﺎﻧﺸﺎﻥ
ﭼﺎﺩﺭ ﺑﺴﺮ ﮐﻨﻨﺪﺗﺎ
ﮐﺴﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺒﻴﻨﺪﻭﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺒﻴﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﻓﺮﻳﺐ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭﻋﺎﺷﻖ
ﺭﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ. ﻭ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻮﺭ
ﺷﻮﻳﺪﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺳﺮ
ﺩﺭ ﺩﺍﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪﺗﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭ ﺁﺯﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻧﮕﺎﻩ ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﺤﻨﻪ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺣﻀﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﻤﮕﻰ ﺍﻭلاﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﺎﺩﺭ ﻣﺎﻧﻌﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﮐﻮﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻨﺪﻧﺪﮐﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻧﺎﻣﺤﺮﻡ ﺭﺍ ﻧﺒﻴﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ(ﻓﺎﻃﻤﻪ)ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ(ﻓﻄﻢ
ﺳﻠﻮﻙ)ﻭ ﻓﻄﺮ ﻭﺍﻓﻄﺎﺭ
ﺭﻭﺯﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺟﺸﻦ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻥ ﺍﺳﺖﻭﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﻮﺩ ﻣﺮﺩ
ﻭﺭﺟﻞ ﺍﻟﻬﻴﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪﮐﺎﻣﻞ ﻭﺯﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺯﻥ ﺩﺭﺟﻨﺶ
ﻣﻨﺎﺳﺐﺗﺮ ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺟﺸﻦ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻳﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ
ﺑﻮﻯ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺭ ﻓﺮﺩﻭﺵ
( ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﻓﺮﺩﻳﺶ ﻭ ﺗﻦ
ﺩﻳس ﻭﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭﻝ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
( ﻭ ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭ (ﺣﻮﺭﻳﻪ)
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ(ﻓﺮﺷﺘﻪ)
ﺩﻳﮕﺮ (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺣﻮﺭﻳّﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ) ﮐﻪ ﺑﺮ ﺷﺘﺮﻫﺎﻯ
ﻧﺠﻴﺐ ﺍﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕﺑﺎ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻯ ﺍﺯ ﺯﺑﺮﺟﺪﻭ
ﺯﻣﺎﻡ ﺷﺘﺮﻫﺎ ﺍﺯ
ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﻣﺮﻃﻮﺏ
( ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯ ﺁﺏ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ) ﻭ ﺑﺮ
ﺭﺣﻠﻬﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﺩﺭ
(ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ) ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺮ ﺭﺣﻠﻰ ﺑﺎ ﭘﺎﺭﭼﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺳﻨﺪﺵ(ﺳﻨﮓ دﻮﺯﻯ
ﺷﺪﻩ ) ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺎ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺻﺮﺍﻁ ﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺭﺩ ( ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺭﻭﻯ ﺻﺮﺍﻁ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖﻭﻭلاﻳﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﺻﺮﺍﻁ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ
ﻳﺎ ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ.ﺍﻳﻦ
ﺣﻮﺭﻳّﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻩﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺯﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﺮﻣﺖ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﭼﻮﻥ ﺣﻮﺭﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺯﻳﺒﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ(ﻫﻮﺭ ﻭ
ﺣﻮﺭ ﻭ ﻧﻮﺭ)ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺴﺘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻮﺍﺟﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﺗﺎ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺨﻠﻖﻭ ﺑﻨﺎﻡ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰ ﻭﺣﺴﻦ ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﻫﻢ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
بعثت  ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل ﻴﺎ ﻗﺒﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ مولا ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺁﻧﻘﺪﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺰﺩ
ﻭﻟﻴﺎﻟﻬﻰ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪﻭ
ﺑﻘﻴﻪ
ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺣﻮﺭﻳّﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﮑﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺎﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﻗﺎﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﮑﻤﻚ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ . ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﻳﺎ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ
ﻭﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺑﻔﺎﻃﻤﻪﺑﺸﺎﺭﺕ
ﻭ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ( ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪﮐﺴﻰ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻩﮐﻪ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﮐﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩﻭﺩﺭ ﺷﺮﻑ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻭ ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﻭﺧﻮﺭﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭلاﻳﺖﺧﻮﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭﻝ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺍﻍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﺮ ﻋﺮﺷﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻣﻴﻨﺸﻴﻨﺪ
(ﺑﺮ ﻋﺮﺵﻭ ﺍﺭﮒ ﻭ
ﺍﺭﻳﮑﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭼﻪ ﺯﻥ
ﻳﺎ ﻣﺮﺩ. ﻭﻟﻰ ﻣﻌﻤﻮلا
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻥﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺯﻥ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍنی
ﻨﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ)ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺤﻮﺭﻳﻪ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻭ
ﻣﻴﻨﺸﻴﻨﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺑﻄﻥ ﻮ ﻭﺳﻄ
عرﺵ ﺩﻭ ﮐﺎخ هست
(ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
کاﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸته
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻠﮑﻪ ﺣتی
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥﻋﺮﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ اﺳﺖ.
ﻭﮐﺎﺧﻬﺎﻯ
ﺪﻭﮔﺎﻧﻪ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﻣﻘﻴم کناﺭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﮐﺎﺥ
ﻳﮑی ﺴﻔﻴﺪ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺰﺭﺩ
ﺍﺳﺖ. (ﺧﺎﻧﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺴﻔﻴﺪ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺰﺭﺩ
ﺯﻋﻔﺮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺭﻧگ ﻮﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺃﮐثر ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳم ﺘﺮ ﻭ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
هست) ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺍﺯ  ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﻳک ﺒﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ (ﺑﻨﺪ
ﺗﺴﺒﻴﺢ ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﺘﺴﺒﻴﺢ
ﺑﮕﺮﺩﻥ ﻴﺎ
ﺑﺪﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺎخ
ﺴﻔﻴﺪ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﻣﺴﺎﮐﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﻳﻥ
ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎک
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﻮﻡ ﻭ
ﻣﺎﺩﺭ ﺗﻤﺎمی
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﻃﻮل ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ
برتری ولایت
محمدی ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺪﺭ
ﮐﺎﺧﻬﺎﻯ
ﺴﻔﻴﺪ ﻭ ﺯﻳﻨﺖ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭ
ﺩﺭﮐﺎخ ﺰﺭﺩ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﻣﺴﺎﮐﻥ اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮ ﺁل اﺑﺮﺍﻫﻴم
هستند. (ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﭘﺪﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻓﺮﺯﻧﺪ الهی
ﺰﺭﺩﺷﺖ آزر
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ بنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮﻯ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻨﻮﺭ ﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﻟﺒﺎس
ﺯﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺗﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻨک ﺘﻤﺎم
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮکی اﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒلی ﺤﺪّ
ﺃﮐثر ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃمی هستند.
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
(ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ)
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﻡ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﺁل اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻳﺎ ﭘﺪﺭ ﻭ ﺃﺏ
ﺭﻫﻨﻤﺎ ﻭ ﺍﻭم
کرﺩﻩ ﻭ ﻫﻮﻡ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺣﺎل ﺴﻠﻮک هستند
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﺎﻫﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی ﺸﻴﻮﺍ
ﻳﺎ ﻣﺮﻳﻢ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻭﻧﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
کسی ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ (
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﺒل اﺯﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻬﻴچ کس
ﻧﺮﺳﻴﺪ ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ نیز
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺗﻮﺳل ﺒﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ.
ﻭﻏﻴﺮﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻌﺎﺩل
اﻳﻥ ﻨﻮﺭ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺗﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ 55 قرن
دیگر ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﮐﺸﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻘﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻨک ﺤﺪﻳث
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﺳﺎﻟک
ﻤﻄﺮح
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻗﺴﻤت هاﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻫم
ﻤﺨﻠﻮﻃ ﺸﺪﻩ ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺖ ﺑﺘﻮ
ﺳﻠﺎم ﻮ ﺩﺭﻭﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﻥ هرﭼﻪ می ﺨﻮﺍهی
ﺒﻄﻠﺐ ﺑﺘﻮ
ﻣﻴﺪﻫﻢ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﮐسی
کاﻣﻞ الهی
ﺪﺍﺩﻩ ﻭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻞ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﻄﻠﺐ.
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻰ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﺟﺮﺍﻯ
اﻳﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﻣﺸﻴّﺖ الهی
اﺳﺖ.
ﺍﮔﺮﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺪﺭ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮ ﻧﻌﻤﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮﻣﻥ ﺘﻤﺎم
کرﺩﻯ( ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﺑﻤﻥ ﺪﺍﺩﻩﺍﻯ)
ﻭ ﻣﺮﺍ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺩﻯ (ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻤﺮﺑّﻯ الهی
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ)
ﻭ ﻣﺮﺍ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﺩ ﻧﻤﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮ ﺯﻧﺎﻥ
ﺠﻬﺎﻥ ﻔﻀﻴﻠﺖ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺩﻯ( ﺯﻧﺎﻥ
ﻮسالکان ذِن
چه زن یا مرد ﻭﻗنی
ﻮﺍﺻل ﺸﻮﻧﺪ
ﻓﻀﻴﻠﺖ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ الّا
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
هرﮐﺪﺍک
ﺪﺭﻣﺮﺍﺣل
ﻔﻀﻴﻠﺖ ﺟﺰئی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎنی
ﺨﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﭘﺴﺮم ﻮ
ﺍﻭلاﺩ ﺧﻮﺩﻡ
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺣﻔﻈ
کند.( ﺩﻋﺎﻯ هر
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﺭ ﻫﺴتی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﺤﺴﻨﻴﻦ ﺍﻭ
ﺧﻮﺭﺩ ﺳﺎل
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺫﺭﻳّﻪ ﮐﻪ
ﮔﺎهی ﺒﻤﻌنی
اﻭلاﺩ ﻭ ﮔﺎهی
ﺒﻤﻌنی
ﻨﻮﺍﺩﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
اﻭلاﺩ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺒﮑﻤﺎل الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ ﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟکی ﻴﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳخ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
اﻋﺘﺒﺎﺭ
برتری ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺘﺎ
ﻇﻬﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺣﻔﻈ
گرﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺗﺮک
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺣﻔﻈ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﻫﺮﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺪﺍﺩﻥ
ﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﻳﻨک ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺠﻠس ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻤﻠﮑﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﺎم ﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻔﺎﻃﻤﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴنی ﻴﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺣﺴنی
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ هر
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﺷﻬﻮﺩﻯ که ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﭽﻮﻥ
ﺸﻴﻮﺍ ﻧﺰﺩ
ﺑﻮﺩﺍ ﮐﺎﺷﻒ
ﺷﻬﻮﺩ نور
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﻣﺮﻳم ﻤﺎﺩﺭ الهی
ﻤﺴﻴﺢ ﻭ ﻧﻪ
ﻣﺎﺩﺭﻯ که
ﺍﻭﺭﺍ ﺯﺍﺋﻴﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭم اﻟﻬﻰ
ﻣﺴﻴح ﺮﺍ
ﺯﺍﺋﻴﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺗﺎ
ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی  ﻨﺸﻮﺩ
ﺍﺯ عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻨﻤﻴﺁﻳﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺯﻩ ﺳﮑﻮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ
ﮔﻮﺩﺍل ﻘﺒﺮ
مانندی ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺯﻧﺪﮔی ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻨﻤﻴﺁﻳﺪ.
ﺗﺎﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻴﺎﺩ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺸﺎﻫﺪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺯعزّﻟﺖ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺮﺍ ﺑﻮﻯ
ﺒﺪﻫﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﻭحی ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺍﺯﺟﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺣﺮﮐتی کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ (ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻓﺖ
ﻭﺁﻣﺪ
ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﻧﻴﺴﺖ)
ﮐﻪ ﺑﻔﺎﻃﻤﻪ
ﺍﻃﻠﺎع
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﻥ
اﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻮ ﺍﻭلاﺩ ﺍﻭ ﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺤﺒّﺖﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺣﻔﻈ
ﻤﻴﮑﻨﻢ ( ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺧﻴلی
اﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺮک ﺴﻠﻮک
ﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻮلی
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻔﺎﻃﻤﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﺳﺎﻟکی ﺮﺍ
ﺣﻔﻈ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺗﺤﺖ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ غیر
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭبی
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻣﻌﻤﻮلا
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤی نیز
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﮔﻔﺖ
ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﻧﺪﻭهی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻣﻥ ﺪﻭﺭ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺍ ﺭﻭﺷﻥ
ﻨﻤﻮﺩ ( ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺍﻭلاﺩ
الهی ﻔﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﻤﻴب
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺴﭙﺎس
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠث ﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺣتی ﺒﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻫﻨﻮﺯ ﺁﺭﺍم
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻮﻯ ﻨﺪﻫﺪ
ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﻫﺎﻯ ﻧﺴخ
بهتر ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮک
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻣﻮﻓق
ﻨﺸﻮﺩ
ﺑﺎﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ. قُرّهﻳﺎﺑﻰ
ﭼﺸم ﺪﺭ ﺭﻭﺷﻥ
ﺸﺪﻥ ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻧﻬﺎئی
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻫﺮﻳک اﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﭘﺪﺭم اﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺮﺍ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﺍﻳﻥ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﺮﺍ
ﺗﻠﺎﻭﺕ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ (
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺪﻟﻴﻞ ﺣﺪﻳث
ﺧﻮﺩ)
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ
ﻋﻤل ﺼﺎﻟح
کرﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭلاﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻨﻨﺪ
ﻳﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺬﺭﻳّﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻢ.ﻭﻫﻴﭻ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎل ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻡ ﻭ ﻣﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﻏﺎﻓل
ﻨﻤﻴﮑﻨیم .ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺂﻧﭽﻪ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩ ﻣﺮﻫﻮﻥ ﻮ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺮﻏم
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻭ
ﺩﻋﺎﻯ ﻮلاﻳﺖ
ﺍﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤّﺖ
ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
کسب ﮐﻨﺪ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺼﻔﺎﺕ الهی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ. ﻭﺫﺭﻳّﻪ
ﺍﻭلاﺩ الهی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی هستند.
ﻣﺎﺩﺍﻣﮑﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭلاﺩ
ﺟﺴﻤﺎنی ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻋﻤل
ﺒﺎﻳﻤﺎﻥ ﻳﻌتی
ﺪﺭ ﻳک ﺴﻴﺴﺘم
اﻭم ﻮ هوم و سلوک
الهی  ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﺁﻧﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﺯ
ﺍﻭلاﺩ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺗﻮﺳل ﺒﺎ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺣﺴﻴنی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣب ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.)

حدیث
5616 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ276ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻋﻦ ﻗﻮﻝ الله
ﺗﺒﺎﺭﻙ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰﻓﻀرَبّ
ﺑﻴﻨﻬﻢ ﺑﺴﻮﺭ
ﻟﻪ ﺑﺎﺏ ﺑﺎﻃﻨﻪ
ﻓﻴﻪ ﺍﻟﺮﺣﻤﻪ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﻩ ﻣﻦ ﻗﺒﻠﻪ
ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ * ﻳﻨﺎﺩﻭﻧﻬﻢﺃﻟﻢ
ﻧﮑﻦ ﻣﻌﮑﻢ ؟ ﻗﺎﻝ
ﻓﻘﺎﻝﺃﻣّﺎ ﺍﻧّﻬﺎ
ﻧﺰﻟﺖ ﻓﻴﻨﺎﻭ ﻓﻰ
ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ ﻭ ﻓﻰ ﺍﻟﮑﻔّﺎﺭ
ﺃﻣّﺎ ﺍﻧّﻪ ﺍﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎﻣﻪﻭ
ﺣﺒﺶ ﺍﻟﺨﻠﺎﺋﻖ
ﻓﻰ ﻃﺮﻳﻖ ﺍﻟﻤﺤﺸﺮﺿرَبّ
الله  ﺳﻮﺭﺍ
ﻣﻦ ﻇﻠﻤﻪ ﻓﻴﻪ ﺑﺎﺏﺑﺎﻃﻨﻪ
ﻓﻴﻪ ﺍﻟﺮﺣﻤﻪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻨﻮﺭﻭ ﻇﺎﻫﺮﻩ
ﻣﻦ ﻗﺒﻠﻪ ﺍﻟﻌﺬﺍﺏﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻈﻠﻤﻪﻓﻴﺼﻴّﺮﻧﺎ
الله  ﻭ
ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ ﻓﻰ ﺑﺎﻃﻦ
ﺍﻟﺴﻮﺭﺍﻟّﺬﻯ
ﻓﻴﻪ ﺍﻟﺮﺣﻤﻪ ﻭ
ﺍﻟﻨﻮﺭﻭ ﻳﺼﻴّﺮ
ﻋﺪﻭﻧﺎ ﻭ ﺍﻟﮑﻔﺎﺭ
ﻓﻰ ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻟﺴﻮﺭ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻓﻴﻪ ﺍﻟﻈﻠﻤﻪ
ﻓﻴﻨﺎﺩﻳﮑﻢ ﻋﺪﻭﻧﺎ
ﻭ ﻋﺪﻭﮐﻢﻣﻦ ﺍﻟﺒﺎﺏ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻓﻰ ﺍﻟﺴﻮﺭ
ﻣﻦ ﻇﺎﻫﺮﻩﺃﻟﻢ
ﻧﮑﻦ ﻣﻌﮑﻢ ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﻧﺒﻴّﻨﺎ
ﻭ ﻧﺒﻴّﮑﻢ ﻭﺍﺣﺪﻭ
ﺻﻠﺎﺗﻨﺎ ﻭ ﺻﻠﺎﺗﮑﻢﻭ
ﺻﻮﻣﻨﺎ ﻭ ﺻﻮﻣﮑﻢ
ﻭ ﺣﺠّﻨﺎ ﻭﺣﺠّﮑﻢ
ﻭﺍﺣﺪ ؟ ﻗﺎﻝ ﻓﻴﻨﺎﺩﻳﻬﻢ
ﺍﻟﻤﻠﻚ ﻣﻦ
ﻋﻨﺪ الله ﺑﻠﻰ ﻭ
ﻟﮑﻨّﮑﻢ ﻓﺘﻨﺘﻢ
ﺃﻧﻔﺴﮑﻢ ﺑﻌﺪ ﻧﺒﻴّﮑﻢثُمّ
ﺗﻮﻟّﻴﺘﻢ ﻭ ﺗﺮﮐﺘﻢ
ﺍﺗّﺒﺎﻉ ﻣﻦ ﺃﻣﺮﮐﻢ
ﺑﻪ ﻧﺒﻴّﮑﻢ ﻭ ﺗﺮﺑّﺼﺘﻢﺑﻪ
ﺍﻟﺪﻭﺍﺋﺮ ﻭﺍﺭﺗﺒﺘﻢ
ﻓﻴﻤﺎ ﻗﺎﻝ
ﻧﺒﻴّﮑﻢ ﻭ ﻏﺮﺗﮑﻢ
ﺍﻟﺄﻣﺎﻧﻰ ﻭ ﻣﺎ
ﺍﺟﺘﻤﻌﺘﻢ ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﻦ ﺧﻠﺎﻓﮑﻢ ﻟﺄﻫﻞ
ﺍﻟﺤﻖ ﻭ ﻏﺮﮐﻢ ﺣﻠﻢ
الله  ﻋﻨﮑﻢ
ﻓﻰ ﺗﻠﻚ ﺍﻟﺤﺎﻝﺣﺘّﻰ
ﺍﺫﺍ ﺟﺎٴ ﺍﻟﺤﻖﻭ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﻟﺤﻖ ﻇﻬﻮﺭ
ﻋﻠﻰ ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐﻭﻣﻦ
ﻇﻬﺮ ﻣﻦ ﺃﻟﺄﺋﻤّﻪ
ﺑﻌﺪﻩ ﺑﺎﻟﺤﻖ ﻭ
ﻗﻮﻟﻪ ﻏﺮﮐﻢ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻐﺮﻭﺭﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥﻓﺎﻟﻴﻮﻡ
لا ﻳؤﺧﺪ ﻣﻨﮑﻢ
ﻓﺪﻳﻪ ﻭ لا ﻣﻦ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﮐﻔﺮﻭﺍ ﺃﻯ لا ﺗﻮﺟﻪ
ﺣﺴﻨﻪ ﺗﻔﺪﻭﻥ ﺑﻬﺎ
ﺃﻧﻔﺴﮑﻢ ﻣﺄﻭﺍﮐﻢ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻫﻰ مولاﮐﻢ
ﻭ ﺑﺌس ﺍﻟﻤﺼﻴﺮ ﮔﻔﺘﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
سپس ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﻮﺭ ﻭﺩﻳﻮﺍﺭﻯ
ﺯﺩﻩ ﺷﺪﮐﻪ ﺑﺎﻃﻦ
ﺳﻮﺭ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺁﻥ ﺍﺯ (ﻗﺒﻞ ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ)
ﻋﺬﺍﺏ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﻣﺎ
ﺑﺎ ﺷﻤﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻳﻢ ( ﺩﺭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺑﺪﮐﺎﺭﺍﻥﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺑﺪﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖﺷﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺍﺧﻞ ﻣﺤﻮﻃﻪ
ﺩﺭﺑﺴﺘﻪﺩﺭ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻦ
ﺭﺣﻤﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ نفس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙﻳﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙﮐﻪ پسﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ
ﻣﺠﺪﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺎﻳﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻪ ﺩﺭ ﺣﻖ ﻣﺎ ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺣﻖ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﮔﺮﻭﻩﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻮﺩﻭ ﺧﻠﺎﻳﻖ
ﺩﺭ ﺟﺎﺩﻩ ﻣﺤﺸﺮ
ﺣﺒﺶ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ( ﮐﻪ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﻳﻮﺍﺭﻯ
ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﻧﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻇﺎﻫﺮ ﺁﻥ ﺭﻧﺞ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖﻭﻟﻰ ﺑﺎﻃﻦ
ﺁﻥ ﮐﺴﺐ ﺭﺣﻤﺖﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﺬﺍﺏ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺷﻮﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮکَس
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
پسﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺗﻠﻒ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ پس ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻢ
ﺳﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺭﻭﺡ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺠﻬﻨﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻋﺬﺍﺏ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻓﺮﺻﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭالّا
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻫﻤﻴﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﭘﺮ ﻇﻠﻤﺖ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭﺟﻬﻞ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻭ ﺳﻮﺭﻯ
ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩﮐﻪ
ﺩﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻃﻦ
ﺁﻥ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻇﺎﻫﺮ ﺁﻥ ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻋﺬﺍﺏ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
( ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﺏ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﻋﺬﺍﺏ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ) ﻳﻌﻨﻰ
ﻇﺎﻫﺮ ﺁﻥ ﻇﻠﻤﺖ
ﺍﺳﺖ ( ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺳﺎﻟﻚﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻠﺎﺯﻣﺮﮒﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ.ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﻇﻠﻤﺖ ﻭ
ﺟﻬﻞ ﻋﻘﻠﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻦ ﺳﻮﺭ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺩﺍﺧﻞ ﺁﻥ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ. ( ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ) ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻣﺎ ﻭ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺳﻮﺭ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻇﻠﻤﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
( ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺃﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻣﺎ ﻭ ﺷﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖﻭﺍﺯ
ﭘﺸﺖﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺴﺘﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﻮﺍﺭﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﻣﮕﺮ
ﻣﺎ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻳﻢﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺎ ﻭﺷﻤﺎ ﻳﮑﻰ ﻧﺒﻮﺩ
؟ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﺪﻯ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻘﺘﺼﺪ
) ﻭ ﺻﻠﺎﺕ ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﻣﺎ ﻭﺷﻤﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩ ( ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺷﺎﻳﺪ ﻭﻟﻰ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭ ﺻﻠﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻮﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺗﻮﺳّﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ ﺭﻭﺯﻩ
ﻣﺎ ﻭ ﺷﻤﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩ ؟ ( ﺻﻮﻡﺭﻭﺯﻩ
ﻏﺬﺍ ﻧﺨﻮﺭﺩﻥ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﺟﺴﻢ ﻭنفس ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭ الّا ﺻﻮﻡ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﻭﺯﻩ ﺷﮑﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺭﻭﺯﻩ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺗﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﻯﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﻭ
ﺣﺞ ﻭ ﺳﺠﺪﻩ ﻭ
ﻗﻴﺎﻡ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﺞ
ﻣﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩ
.(ﺷﺎﻳﺪ ﺣجّ
کعبه ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻨﺞ ﺣﺞ
ﻋﻤﺮﻩ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺠﺃﮐﺒﺮ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻤﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ پس
ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﻭﺍﺯ ﺣﺞ ﮐﻌﺒﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﻧﻮﺑﺖ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺤﺞ ﺃﮐﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﻳﺪﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺣﺞ ﮐﻌﺒﻪﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﻧﻤﺎﻳﺸﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺣﺞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺍﻯ ﺍﺯ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺁﺭﻯﻭﻟﻰ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﺘﻨﻪ
ﮐﺮﺩﻳﺪ.( ﺩﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻳﺪ
) ﮐﻪ پس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺗﺮﻙ ﻭلاﻳﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻳﺪﻭ ﺍﺗّﺒﺎﻉ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻳﺪ ( ﺗﺮﻙ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ ﺗﺮﻙ ﻭلاﻳﺖ
) ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﮐﻤﻴﻦ
ﺁﻥ ﻧﺸﺴﺘﻴﺪ ( ﮐﻪ
ﻟﻄﻤﻪ ﻭﺟﻨﮓ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﮐﺮﺩﻳﺪ
) ﻭ ﺷﻚ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻳﺪ ( ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺤﻤﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ)ﻭﺍﻳﻦ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺷﻤﺎ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﺍﺩ ( ﻫﻮﺳﻬﺎ ﺑﺮ
ﺷﻤﺎ ﺣﺎﮐﻢ ﺷﺪ ) ﻭ
ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻳﺪﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺃﻫﻞ ﺣﻖ ﻣﺘّﺤﺪ
ﺷﺪﻳﺪﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻳﺪ ﺑﻨﻔﻊ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ.( ﺃﻫﻞ ﺣﻖﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﺻﺒﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩﻳﺪﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪﺣﻖ ﺑﺮﺷﻤﺎ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪ ( ﺻﺒﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺨﺎﻟﻔﻴﻦﮐﻪ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ
ﻋﻤﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻫﺮکَسﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪﻭﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﺎ ﮔﺎﻩ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪﻭ ﻓﺮﺻﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺑﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﺣﻖ ﺳﺮ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﻇﻬﻮﺭ ﻋﻠﻰ ﺑﻦ
ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﻖ ﺭﺍ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ
( ﺍﻳﻦ ﺣﻖ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧد ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻇﺎﻫﺮ ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭمولا
ﻏﻴﺒﺘﻰﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺭﻭﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻏﺮﻭﺭ ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﺍﺩ . (ﻳﻌﻨﻰ ﻳﺎ ﺳﺮﻣﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس ﺧﻄﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﮑﺮﺩﻳﺪ ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ( ﻭ نفس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
) ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﻓﺪﻳﻪ
ﻭ ﺟﺮﻳﻤﻪ ﻧﻘﺪﻯ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺯ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ (ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺮﻧﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﺎﻟﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺃﺻﻞ ﺗﻌﻠﻖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ) ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺣﺴﻨﻪ ﻭ ﺷﻮﺍﺑﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻭﻓﺪﻳﻪ ﮐﻨﻨﺪ ( ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩ ﺗﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ (ﺣﺴﻨﻪ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺍﻥﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ الّا
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﻳﺸﺮﻯ
ﻣﺪﺍﻡ ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥﺮﺍ
لاﺯﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺄﻭﺍ ﻭﺧﺎﻧﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﺗﺶ ﺍﺳﺖ(ﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ) ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ مولاﻯ
ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ ( ﻳﺎ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺷﻤﺎﻭ ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
ﻭﻣﻌﺒﻮﺩﺍﻥ ﺷﻤﺎ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ.ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺗﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ( ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﺷﺪﻥ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﻮﺩﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﻭ(ﺑﺌﺶ)ﻳﺎ
ﺑﺪ ﻭ ﺳﺨﺖ ﻭﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺍﺳﺖ .)

حدیث 5617 -
ﺍﺯ ﺍﺑﻦ عبّاس ﺍﺳﺖ
(ﺝ24ﺹ۷۷ ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺁﻥ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻴﺴﺖ
؟ :ﻋﻦ ﻗﻮﻝ الله
عزّ ﻭﺟﻞ
ﻓﻀرَبّ ﺑﻴﻨﻬﻢ
ﺑﺴﻮﺭ ﻟﻪ ﺑﺎﺏﺑﺎﻃﻨﻪ
ﻓﻴﻪ ﺍﻟﺮﺣﻤﻪﻭﻇﺎﻫﺮﻩ
ﻣﻦ ﻗﺒﻠﻪ ﺍﻟﻌﺬﺍﺏﻓﻘﺎﻝ
ﺭﺳﻮﻝ الله ﺃﻧﺎ
ﺍﻟﺴﻮﺭﻭ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺒﺎﺏ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺳﻮﺭﻯ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺯﺩﻩ
ﺷﺪﮐﻪ ﺩﺍﺧﻠﺶ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﺳﺖﻭﻟﻰ ﻇﺎﻫﺮﺵ
ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻋﺬﺍﺏ
ﺍﺳﺖ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻣﻦ
ﺍﻳﻦ ﺳﻮﺭ ﻫﺴﺘﻢﻭ
ﻋﻠﻰ ﺑﺎﺏ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻭ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
مولا ﺑﺎﺏ ﻭﺭﻭﺩ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺷﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺯﻣﺎﻥﻭﻟﻰ
ﺟﻤﻌﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﻧﺎﻡ ﻋﻠﻰّ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻧﻘﺶ ﺣﻴﺎﺗﻰ
مولا ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺸﺨصّ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺩﺍﺧﻞ ﻃﺮﻳﻘﺖﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪﺳﺨﺘﻰ
ﻭﻋﺬﺍﺏ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰﻭ ﺃﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻴﺮﻭﻧﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻇﺎﻫﺮ ﻟﺬﺕ
ﺑﺨﺶ ﺁﻥﺟﺰ ﻋﺬﺍﺏ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻋﺬﺍﺏ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺒﻌﺪﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣّﺎ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﮐﻪ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺂﻥ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻭلاﻳﺖ مولا
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ) ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
حدیث ﺩﻳﮕﺮﻯ (ﺝ24ﺹ277 ﺑﺤﺎﺭ)ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻭ ﺟﺰ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺑﺎﺏ ﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﺳﻮﺭ ﺷﺪ.( ﺳﻮﺭ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺑﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻣﺎﻧﻊ
ﻭﺭﻭﺩ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺒﻮﺩﻩﻭﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻮﺭ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻗﻠﻌﻪﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ(ﺳؤﺭﻩ
ﻳﺎ ﻣﺎﻧﻊ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻴﻦ ﺍﺭﻭﺍﺥ
ﺁﺷﻨﺎﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ ﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺟﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰﭼﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﭼﻮﻥ ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﺍﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﻭ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻯ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﭼﻴﺰﻯ ثاﺑﺖ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ.ﻭﺭﻭﺡ ﺑﺎ
ﮔﺬﺷﺖ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ آثار
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩﻭ ﻧﻘﺶ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ.ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩﺍﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺤﻘﻖ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﻨﺪﺗﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺸﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺿﻤﻦ
ﻋﺪﻡ ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﻫﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻴﺰﺳﻮﺧﺖ ﺷﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺎﻃﻞ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺗﻠﻒ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻬﺮﻩ ﺍﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻭﻳﮋﻩﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭﻧﺎﻙ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻦ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﻗﻮﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻘﻴﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻫﺮ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺼﺮﻑ
ﮐﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺑﮑﺎﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺭﺩ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺗﺤﻘﻖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﻧﻮﻉ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻰ ﺧﻮﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺗﺎﺯﻩﭼﻮﻥ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﮔﺬﺷﺖ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﺿﻌﻴﻒ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
.)

حدیث
5618 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ278ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻟﻦ ﺗﻨﺎﻟﻮﺍ
ﺍﻟﺒﺮ ﺣﺘّﻰ ﺗﻨﻔﻘﻮﺍ
ﻣﻤّﺎ ﺗﺤﺒّﻮﻥﺃﻯ
ﻟﻦ ﺗﻨﺎﻟﻮﺍ ﺍﻟﺸﻮﺍﺏﺣﺘّﻰ
ﺗﺮﺩﻭﺍ ﻋﻠﻰ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺣﻘّﻬﻢﻣﻦ
ﺍﻟﺄﻧﻔﺎﻝ ﻭ ﺍﻟخُمس
ﻭ ﺍﻟﻔئ ﻣﻮﻓّﻖ ﺑﮑﺴﺐ
ﺑﺮ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻤﻰ
ﺷﻮﻳﺪﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﻣﺎﻝ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻳﺪﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺍﻧﻔﺎﻕ ﮐﻨﻴﺪ
( ﺩﺭ ﺩﻫﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ
ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮﻳﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩ.ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻮﻝ ﻭﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﺩﻥ
ﺟﺎﻥ ﻭ ﻋﻤﺮ ﻭ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ  ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﻫﺶ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ ﻓﻘﺮ ﻭلاﻳﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺪﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻣﺎﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺗﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺣﻘﻮﻕ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩﺍﺯ ﺍﻧﻔﺎﻝ
ﻭخُمس ﻭ ﻓﻴﻴٴ (
ﻭ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪﻃﻠﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺎﺩﻳﺎﺕ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺯﻗﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻣﮕﺮ (ﺍﻧﻔﺎﻝ)ﻳﺎ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﺍﺿﺎﻓﻰﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ(خُمس)ﻳﻚ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺎﻝ ﺩﺭﺁﻣﺪ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ عزّﻭﺍﺕ ﺟﻨﮕﻰ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﻣﺰﺩﻭﺭﺍﻥ
ﺟﻨﮕﻰ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﭘﻨﺠﻢ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖﻭ
ﻧﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﺁﻏﺎﺯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺩﺭﺍﻣﺪﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
خُمسﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺎﻟﻴﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺗﺮﺍﺷﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ خُمسﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻋﺮﺿﻪ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺣﻖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻭ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺯﺣﻤﺖ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ الّا ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩﺟﺰ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻄﺮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻃﻠﺎﻕ ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﻇﺮﻑ ﺩﻭﺳﺎﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪﺑﻬﺮﻩ
ﺍﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺪﻫﺪ ﺍﻣﺎ (ﻓﻴئ
)ﻳﺎ ﺳﺎﻳﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺤﺖ ﺍﻟﺤﻤﺎﻳﮕﻰ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﺎﻭﻙ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﻌﺎﺩﻥ
ﻭ ﺷﺮﻭﺗﻬﺎﻯ ﻃﺒﻴﻴﻌﻰ
ﺭﺍ(ﻓﻴﻴٴ ﻭﻣﻔﺖ)
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ ﻫﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺎﻟﻴﺎﺗﻰ
ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
خُمس ﻭﺯﮐﺎﺕ ﺭﺍ
ﺍﻧﺪﻙ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ حدیث ﻳﮕﺮﻯ
(ﺝ24 ﺹ278 ﺑﺤﺎﺭ) ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
: ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻟﻘﺪ ﺳﻤﻊ الله  ﻗﻮﻝ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻗﺎﻟﻮﺍ... ﻗﺎﻝ ﻫﻢ
ﻳﺰﻋﻤﻮﻥﺃﻥ الّاﻣﺎﻡ
ﻳﺤﺘﺎﺝ ﻣﻨﻬﻢ ﺍﻟﻰ
ﻣﺎ ﻳﺤﻤﻠﻮﻥ ﺍﻟﻴﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻠﺎﻡ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪ(
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻓﻘﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺪﻋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺤﺘﺎﺝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺑﺒﺮﻧﺪ ( ﻓﻘﺮ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭلاﻳﺖ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻫﻨﺪﻟﺬﺍ
ﺧﻤس  ﻭﺯﮐﺎﺕ
ﻭ ﻣﺎﻟﻴﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ
.)

حدیث
5619 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ278 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻓﻰ ﻗﻮﻝ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰﻭ ﺍﻋﻠﻤﻮا
ﺃﻧّﻤﺎ ﻏﻨﻤﺘﻢ
ﻣﻦ ﺷﻴﻴٴﻓﺄﻥ ﻟﻠﻪ
ﺧﻤﺴﻪ ﻭ ﻟﻠﺮﺳﻮﻝ
ﻭ ﻟﺬﻯ ﺍﻟﻘﺮﺑﻰﻗﺎﻝﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻭ ﺍﻟﺄﺋﻤّﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭ ﺁﮔﺎﻩ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻐﻨﻴﻤﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻴﺪخُمس ﺁﻥ
ﻣﺘﻌﻠّﻖ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺶ ﻭ ﺫﻯ ﺍﻟﻘﺮﺑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﺩﺭ ﻏﻨﺎﺋﻢ
ﺟﻨﮕﻰﺍﻳﻦ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭلاﻳﺖﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺗﻰ ﻧﺒﻮﺩﮐﻪ
خُمس ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﮐﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺹ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﻘرَبّ
ﺑﺨﺪﺍﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﻭﺑﻴﺎﻥ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻣﻘﺮﺑﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
(ﺩﻧﺎ ﻓﺘﺪﻟّﻰ) ﺑﻨﺰﺩﻳﻚ
ﺗﺮﻳﻦ ﺗﻘرَبّ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﻳﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻓﺮﺻﺘﻰ
ﮐﻪ ﻣﻐﺘﻨﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﺍﻯ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻟﺤﻈﺎﺕ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻘرَبّ ﺑﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﻟﻰ ﺍﺯ ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺁﻧﻬﺎﭼﻨﻴﻦ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮑﻨﻨﺪﺗﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ ﺧﺎﻃﺮﻯ
ﺁﺳﻮﺩﻩ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺍﻳﻦ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.( ﻣﻌﻨﻰ ﺫﻯ
ﺍﻟﻘﺮﺑﻴﻮﻣﻘﺮﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻳﺎ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻣﺎﻝ ﻭ ﺷﺮﻭﺗﻰﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻣﻨﺘﻬﺎﻯ(ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ) ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻧﺎﻥ
ﺩﻳﻦ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺭﺍ
ﺣﺮﺍﻡ ﻭ ﺻﺪﻗﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﮐﻤﻚ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﭘﺮﻭﺷﮕﺎﻩ ﻭ ﺩﺍﺭ
ﺍﻟﻌﺠﺰﻩﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﻌﺎﻡ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺭﻭﺯﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ .)

حدیث
5620 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ24ﺹ279ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻮ ﻣﻥ ﺬﺍ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻴﻘﺮﺽ الله
ﻗﺮﺿﺎ
ﺣﺴﻨﺎ ﻗﺎل
ﺬﺍک ﺼلة
ﺍﻟﺮﺣﻢ ﻭ ﺍﻟﺮﺣﻢ
ﺭﺣم ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
علیهم
اﻟﺴﻠﺎم
ﺨﺎصّة ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻗﺮﺽ ﺣﺴﻨﻪ
ﺑﺪﻫﺪ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺿﻰ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺍﺭﺩ
ﺩﺭ ﺃﺻل اﺯ ﺁﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺣتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭلاﻳﺖ
ﻫم ﻘﺮﺽ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﻠﮑﻪ (ﻗﺮﺽ
ﺍﻟﺤﺴﻨﻪ) ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻳﺪﻥ ﻮ
ﻗﻴچی کرﺩﻥ
ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
که ﮐﻤﺎلی
ﺒﻴﺎﺑﻴﻢ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪهیم.
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻮ ﻟﺬﺗﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺭﺩه
ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺗﺤﺴﻴﻥ ﻮ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺮﻭﺍﻥ ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﺎل ﻮ ﭘﻮل
گرﻓﺘﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺨﻠﻔﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺳﺎﺑق همین
کاﺭﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ) ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻘرﺽ
ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻠﻪ ﺭﺣم
اﺳﺖ. ﻭ ﺭﺣم
ﻨﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺣم ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ (
ﺻﻠﻪ ﻳﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ
ﺍﺗّﺼﺎل ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﺭﺣم
ﺨﻮﻳﺸﺎﻥ شایسته
ﺮﺍ ﺍﺧﻠﺎﻗﺎ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭلی
ﻤﻌﻤﻮلا ﺗﻤﺎم
ﺨﻮﻳﺸﺎﻥ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟک ﺪﺷﻤنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﺴﻠﻮک ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺣم ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺭﺣم ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﻳﺎ ﻭلاﻳﺖ
الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍﺑﻄﻪ ﻭ
ﺍﺗﺼﺎل ﻮ
ﺻَﻠﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ اﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻗﺮﺽ ﺍﻟﺤﺴﻨﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺍﺩﻥ ﻮ
ﺑﺮﻳﺪﻥ اﺯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﺍﺩﻥ
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﺗﻤﺎم
کرﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺁﻥ ﺮﺍ ﺻﺮﻑ
ﺭﺍﻩ الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﻓق ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﺷﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺎ
ﺯﺍﺩ ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﻌﻠق ﺒﺨﻮﺩﺵ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻮﺧﺖ
ﺍﺗﻮﻣﻴلی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺑﻤﻘﺼﺪﻯ
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﻘﻴﻪ ﺑﻨﺰﻳﻥ
ﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺻﺮﻑ
ﮔﺮﺩﺵ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭالّا
ﻗﺒل اﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﻘﺼﺪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺳﻮﺧﺖ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﺑﺎﻃل ﻮ
ﺗﻔﺮﻳح کرﺩ کع
نتوان وظیفه اصلی
و الاهی را
انجام داد.)

حدیث
5621 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ279ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪ : ﻋﻦ ﻗﻮﻝ الله
عزّﻭﺟﻞﻭﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻓﻰ ﺃﻣﻮﺍﻟﻬﻢ ﺣﻖ
ﻣﻌﻠﻮﻡ * ﻟﻠﺴﺎﺋﻞ
ﻭﺍﻟﻤﺤﺮﻭﻡ
ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪ ﺃﺑﻰﺍﺣﻔﻆ
ﻳﺎ ﻫﺬﺍﻭ ﺍﻧﻈﺮ
ﮐﻴﻒ ﺗﺮﻭﻯ ﻋﻨّﻰﺍﻥ
ﺍﻟﺴﺎﺋﻞ ﻭ ﺍﻟﻤﺤﺮﻭﻡ
ﺷﺄﻧﻬﻤﺎ ﻋﻈﻴﻢﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﺴﺎﺋﻞ ﻓﻬﻮ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﻓﻰ ﻣﺴﺄﻟﺘﻪ
الله  ﻟﻬﻢ
ﺣﻘّﻪﻭ ﺍﻟﻤﺤﺮﻭﻡ
ﻫﻮ ﻣﻦ ﺣﺮﻡ ﺍﻟخُمس
ﺃﻣﻴﺮ مؤمنین ﻋﻠﻰ
ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐﻭ
ﺫﺭﻳّﺘﻪ ﺍﻟﺄﺋﻤّﻪ
ﺻﻠﻮﺍﺕ الله  ﻋﻠﻴﻬﻢﻫﻞ
ﺳﻤﻌﺖ ﻭ ﻓﻬﻤﺖ ؟
لیس ﻫﻮ ﮐﻤﺎ ﻳﻘﻮﻝ
الناس ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺍﻟﺸﺎﻥ
ﺣﻖ ﻣﻌﻠﻮﻣﻰ ﻫﺴﺖﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﺋﻞ ﻭ ﻣﺤﺮﻭﻡ(
ﺣﻖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺍﻝ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﮐﻪ ﺑﻔﻘﺮﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪﻭ
ﺍﺯ ﻣﺎﻝ ﻭ ﻣﺘﻌﻠّﻘﺎﺕ
ﮐﺴﻰﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻮلاﻳﺖ ﺑﺪﻫﺪﺗﺎ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ﺣﻖ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻭﻣﺸﺨّﺺﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﺁﻧﻬﺎﺑﻤﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﭼﻨﺪ ﺩﺭ ﺻﺪ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﺎﻧﻨﺪ خُمس ﮐﻪ
ﻳﻚ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺸﺨّﺺ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭالّا ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﺍﻳﻦ
ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺣﻔﻆ ﮐﻦ ﻭ ﺑﻔﻬﻢﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻦ
ﻭﻣﻮﺍﻇﺐ ﺑﺎﺵ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻰ.( ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻗّﺖ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻣﻦ ﺑﮑﻨﻰ ) ﮐﻪ ﺳﺎﺋﻞ
ﻳﺎﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺳﺎﺋﻞ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳؤﺍﻝ ﺍﻭ ﺣﻖ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.( ﺣﻖ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻨﺒﻮﺕ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺍﻭ ﮐﻪ
ﺣﻖ ﺍﻭ ﻳﺎ ﺣﺞ ﺍﻭﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﺍﻣﺎ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺁﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺭﺍ ﺍﺯ خُمس ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻭلاﺩ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ.ﺁﻳﺎ
ﺧﻮﺏ ﻓﻬﻤﻴﺪﻯ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻯ؟ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.( ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺑﺎﻭلاﻳﺖ
ﺧﻤس ﺑﺮﺍﻯ مولا
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﭘﻮﻝ ﻭﻳﻚ
ﭘﻨﺠﻢ ﺩﺭ ﺁﻣﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﻋﺎﻣﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ .)

حدیث
5622 – اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ 24ﺹ 208 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ
عزّ ﻭﺟﻞّ ﻭﻳﻞ ﻟﻠﻤﻄﻔّﻔﻴﻦﻳﻌﻨﻰ
ﻟﺨﻤﺴﻚﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺍﺫﺍ ﺍﮐﺘﺎﻟﻮﺍ
ﻋﻠﻰ الناس ﻳﺴﺘﻮﻓﻮﻥﺃﻯ
ﺍﺫﺍ ﺳﺎﺭﻭﺍ ﺍﻟﻰ
ﺣﻘﻮﻗﻬﻢ ﻣﻦ ﺍﻟﻐﻨﺎﺋﻢﻳﺴﺘﻮﻓﻮﻥﻭ
ﺍﺫﺍ
ﮐﺎﻟﻮﺍﻫﻢﺃﻭ ﻭﺯﻧﻮﻫﻢ
ﻳﺨﺴﺮﻭﻥﺃﻯ ﺍﺫﺍ
ﺳﺄﻟﻮﻫﻢ خُمس ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻘﺼﻮﻫﻢﻭ
ﻗﻮﻟﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﻳﻞ ﻳﻮﻣﺌﺬ ﻟﻠﻤّﮑﺬﺑﻴﻦ
ﺑﻮﺻﻴّﻚ ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪﻗﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰﺍﺫﺍ ﺗﺘﻠﻰ
ﻋﻠﻴﻪ ﺁﻳﺎﺗﻨﺎ
ﻗﺎﻝ ﺃﺳﺎﻃﻴﺮ ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﻦ
ﻗﺎﻝ ﻳﻌﻨﻰ ﺘﮑﺬﻳﺒﻬﻢ
ﺑﺎﻟﻘﺎﺋﻢﺍﺫ ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻟﻪ ﻟﺴﻨﺎ ﻧﻌﺮﻓﻚ
ﻭ ﻟﺴﺖ ﻣﻦ ﻭﻟﺪ ﻓﺎﻃﻤﻪﮐﻤﺎ
ﻗﺎﻝ ﺍﻟﻤﺸﺮﮐﻮﻥ
ﻟﻤﺤﻤﺪ ﺻﻠّﻰ الله
ﻋﻠﻴﻪﻭ
ﺁﻟﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻭﺍﻯ
ﺑﺤﺎﻝ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﮐﻢ ﻓﺮﻭﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ.(
ﺳﺒﻚ ﮔﻴﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﺤﻮﻳﻞ
ﺟﻨﺶ ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻣﻠﺎﺕ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺳﺖ
ﮐﻢ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺣﻖ ﻣﻄﻠﺐ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺧﻤس
ﺗﻮﺭلا ﮐﻢ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ
( ﺧﻤس ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﻏﻨﺎﻳﻢ ﺟﻨﮕﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻭ ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻥ
ﺗﺄﺩﻳﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﺷﻮﻧﺪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻇﺎﻳﻒ.ﻭ
الّا ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺣﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.(ﮐﻢ
ﻓﺮﻭﺵ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻭ ﻳﺎ ﻓﺮﻭﺵ
ﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻧﻪ ﭼﻮﻥ
ﮔﻨﺪﻡ ﺗﺎ ﮐﻢ ﻧﺪﻫﻨﺪ
) ﻳﻌﻨﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﮐﺴﺐ ﺣﻘﻮﻕ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﺍﺯ ﻏﻨﺎﻳﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.(
ﻏﻨﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻣﻴﮑﺮﺩﻭﺣﻘّﻰ
ﻣﻌﻴّﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ
ﻧﺒﻮﺩ.ﻭ
ﻏﻨﺎﻳﻢ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﮐﻢ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ خُمس ﺑﺪﻫﻨﺪﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺤﻮﻳﻞ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺩ ) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻧﻪ
ﻓﺮﻭﺷﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﺗﺮﺍﺯﻭ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻢ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ خُمس ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻢ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﻧﺎﻗﺺ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.( ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺁﻣﺪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺟﻤﻊ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ خُمسﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﮑﻨﻨﺪ ) ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻭﺍﻯ ﺑﺤﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻮﻳﺎﻥ ( ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺼﻴﺒﺖ ﺷﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﺁﻣﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺭﻭﻍ ﮐﻢ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪﺗﺎ
خُمس ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮐﻢ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯﻋﺬﺍﺏﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭالّا
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺪﺗﺮﮔﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺻﻰ ﺗﻮ
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻔﺘﻨﺪ (ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻭﻍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺍﺯ ﺩﺭﺁﻣﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﭼﻮﻥ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺁﻳﺎﺕﻣﺎ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻠﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺸﺪﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻢ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.( ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻝﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
خُمس ﻳﺎ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ
ﺟﻤﻊ ﺍﺳﻄﻮﺭﻩﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺍﻯ ﻭ( ﺍﺳﺘﻮﺭﻯ) ﮐﻪ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺍﻯ ﺑﺎﻃﻞﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ.ﻭﺁﻳﺎﺕ
ﺧﺪﺍﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
) ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
( ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺁﻧﺮﺍ ﺷﺮﻁ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﻭﺍﮔﺮ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺗﻮﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻴﻢﻭ ﺍﺯ ﺍﻭلاﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﻴﺴﺘﻰ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﺑﻤﺤﻤﺪﻯ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ( ﺍﻣﺎﻡ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻬﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻴﻢﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻰ.ﻭ ﻳﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻰ.ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﻴّﺪ ﻧﺒﺎﺷﺪ
خُمس ﻧﻤﻴﺪﻫﻴﻢﮐﻪ
ﺩﻫﺸﻬﺎﻯ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻘﺮﺍ
ﺍﺳﺖﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺳﻴّﺪ
ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﺑﻘﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻮ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﺗﺎ ﻭﻯ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﻳﻦ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
خُمس ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘﻨﺞ ﻭﻋﺪﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﻧﻴﺰ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.)

حدیث 5622 – اﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ (ﺝ 24ﺹ 208 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ
عزّ ﻭﺟﻞّ ﻭﻳﻞ ﻟﻠﻤﻄﻔّﻔﻴﻦﻳﻌﻨﻰ
ﻟﺨﻤﺴﻚﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺍﺫﺍ ﺍﮐﺘﺎﻟﻮﺍ
ﻋﻠﻰ الناس ﻳﺴﺘﻮﻓﻮﻥﺃﻯ
ﺍﺫﺍ ﺳﺎﺭﻭﺍ ﺍﻟﻰ
ﺣﻘﻮﻗﻬﻢ ﻣﻦ ﺍﻟﻐﻨﺎﺋﻢﻳﺴﺘﻮﻓﻮﻥﻭ
ﺍﺫﺍ
ﮐﺎﻟﻮﺍﻫﻢﺃﻭ ﻭﺯﻧﻮﻫﻢ
ﻳﺨﺴﺮﻭﻥﺃﻯ ﺍﺫﺍ
ﺳﺄﻟﻮﻫﻢ خُمس ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻘﺼﻮﻫﻢﻭ
ﻗﻮﻟﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﻳﻞ ﻳﻮﻣﺌﺬ ﻟﻠﻤّﮑﺬﺑﻴﻦ
ﺑﻮﺻﻴّﻚ ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪﻗﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰﺍﺫﺍ ﺗﺘﻠﻰ
ﻋﻠﻴﻪ ﺁﻳﺎﺗﻨﺎ
ﻗﺎﻝ ﺃﺳﺎﻃﻴﺮ ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﻦ
ﻗﺎﻝ ﻳﻌﻨﻰ ﺘﮑﺬﻳﺒﻬﻢ
ﺑﺎﻟﻘﺎﺋﻢﺍﺫ ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻟﻪ ﻟﺴﻨﺎ ﻧﻌﺮﻓﻚ
ﻭ ﻟﺴﺖ ﻣﻦ ﻭﻟﺪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﮐﻤﺎ ﻗﺎﻝ ﺍﻟﻤﺸﺮﮐﻮﻥ
ﻟﻤﺤﻤﺪ ﺻﻠّﻰ الله
ﻋﻠﻴﻪﻭ
ﺁﻟﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻭﺍﻯ
ﺑﺤﺎﻝ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﮐﻢ ﻓﺮﻭﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ.(
ﺳﺒﻚ ﮔﻴﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﺤﻮﻳﻞ
ﺟﻨس  ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﻣﻠﺎﺕ.ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺩﺍﻯ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺳﺖ
ﮐﻢ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺣﻖ ﻣﻄﻠﺐ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ خُمس
ﺗﻮﺭلا ﮐﻢ ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ( خُمس ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﻏﻨﺎﻳﻢ ﺟﻨﮕﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻭ ﻫﻤﮕﻰ
ﺁﻥ ﺗﺄﺩﻳﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﺷﻮﻧﺪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻇﺎﻳﻒ.ﻭ
الّا ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺣﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.(ﮐﻢ
ﻓﺮﻭﺵ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻭ ﻳﺎ ﻓﺮﻭﺵ
ﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻧﻪ ﭼﻮﻥ
ﮔﻨﺪﻡ ﺗﺎ ﮐﻢ ﻧﺪﻫﻨﺪ
) ﻳﻌﻨﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﮐﺴﺐ ﺣﻘﻮﻕ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﺍﺯ ﻏﻨﺎﻳﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.(
ﻏﻨﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻣﻴﮑﺮﺩﻭﺣﻘّﻰ
ﻣﻌﻴّﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ
ﻧﺒﻮﺩ.ﻭ
ﻏﻨﺎﻳﻢ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﮐﻢ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
خُمس ﺑﺪﻫﻨﺪﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺤﻮﻳﻞ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺩ ) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻧﻪ
ﻓﺮﻭﺷﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﺗﺮﺍﺯﻭ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻢ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﻤس  ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻢ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﻧﺎﻗﺺ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.( ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺁﻣﺪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺟﻤﻊ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ خُمسﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﮑﻨﻨﺪ ) ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻭﺍﻯ ﺑﺤﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻮﻳﺎﻥ ( ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺼﻴﺒﺖ ﺷﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﺁﻣﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺭﻭﻍ ﮐﻢ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪﺗﺎ
خُمس ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﮐﻢ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯ ﻋﺬﺍﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭالّا
ﺩﺭﻣﺤﺸﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺪﺗﺮﮔﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺻﻰ ﺗﻮ
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻔﺘﻨﺪ (ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻭﻍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺍﺯ ﺩﺭﺁﻣﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﭼﻮﻥ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺁﻳﺎﺕﻣﺎ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻠﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺸﺪﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻢ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.( ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻝﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
خُمس ﻳﺎ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ
ﺟﻤﻊ ﺍﺳﻄﻮﺭﻩﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺍﻯ ﻭ( ﺍﺳﺘﻮﺭﻯ) ﮐﻪ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺍﻯ ﺑﺎﻃﻞﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ.ﻭﺁﻳﺎﺕ
ﺧﺪﺍﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
) ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
( ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺁﻧﺮﺍ ﺷﺮﻁ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﻭﺍﮔﺮ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺼﺎﺩﻕ ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺗﻮﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻴﻢﻭ ﺍﺯ ﺍﻭلاﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﻴﺴﺘﻰ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﺑﻤﺤﻤﺪﻯ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ( ﺍﻣﺎﻡ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻬﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻰ.ﻭ ﻳﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻰ.ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﻴّﺪ ﻧﺒﺎﺷﺪ
خُمس ﻧﻤﻴﺪﻫﻴﻢﮐﻪ
ﺩﻫﺸﻬﺎﻯ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻘﺮﺍ
ﺍﺳﺖﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺳﻴّﺪ
ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﺑﻘﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻮ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﺗﺎ ﻭﻯ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﻳﻦ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
خُمس ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘﻨﺞ ﻭﻋﺪﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﻧﻴﺰ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.)

حدیث 5624 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻟﻢ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
(ﺝ24ﺹ281 ﺑﺤﺎﺭ) ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻠﺎ ﺍﻗﺘﺤﻢ
ﺍﻟﻌﻘﺒﻪﻓﻘﺎﻝ
ﻳﺎ ﺃﺑﺎﻥﻫﻞ ﺑﻠﻐﻚ
ﻣﻦ ﺃﺣﺪ ﻓﻴﻬﺎ ﺷﻴﻴٴ
ﻓﻘﻠﺖﻟﻪلاﻓﻘﺎﻝ
ﻧﺤﻦ ﺍﻟﻌﻘﺒﻪ.لا
ﻳﺼﻌﺪ ﺍﻟﻴﻨﺎالّا
ﻣﻦ ﮐﺎﻥ ﻣﻨّﺎثُمّ
ﻗﺎﻝ ﻳﺎ ﺃﺑﺎﻥﺃﺯﻳﺪﻙ
ﻓﻴﻬﺎ
ﺣﺮﻓﺎﺧﻴﺮﺍ ﻟﻚ
ﻣﻦ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭﻣﺎﻓﻴﻬﺎ
؟ ﻗﻠﺖ ﺑﻠﻰﻗﺎﻝ
ﻓﻚ ﺭﻗﺒﻪالناس
ﻣﻤﺎﻟﻴﻚ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﮐﻠّﻬﻢﻏﻴﺮﻙ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺃﺻﺤﺎﺑﻚﻓﻔﮑّﻬﻢ
الله  ﻣﻨﻬﺎﻗﻠﺖ
ﺑﻤﺎ ﻓﮑّﻨﺎ ﻣﻨﻬﺎ
؟ ﻗﺎﻝﺑﻮلاﻳﺘﮑﻢ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻋﻠﻰ ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭﮔﻴﺮ ﻋﻘﺒﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ (ﻋﻘﺒﻪ
ﻳﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩﻭ ﻋﻘﺎﺏ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦﺧﺎﺹ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺷﻤﻦ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻳﺎ ﺗﺮﻙ ﺁﻥ ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻳﺎ ﮐﻢ
ﮐﺎﺭﻯﻭ ﺳﺒﻚ ﮔﺮﻓﺘﻥﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ)ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻣﺎ ﻋﻘﺒﻪﻫﺴﺘﻴﻢ.(ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺷﻮﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ الّا ﻋﻘﺒﻪ
ﻭ ﻋﻘﺎﺏﻭ ﻋﻘﺐﺭﻭﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ)ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮑس  ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎلا ﺑﻨﺰﺩ ﻣﻦ
ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻣﮕﺮ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ ( ﺑﺎلا
ﺁﻣﺪﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻋﺮﻭﺝ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺮﻭ ﻭلاﻳﺖ ﻋﻠﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ ﻳﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﻋﻀﻮ ﻭلاﻳﺖ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺻﻌﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.) سپس ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻓﺰﻭﺩﺃﻯ
ﻓﻠﺎﻥﮐﻠﻤﻪ ﻭﻣﻄﻠﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ ﻣﻴﻔﺰﺍﻳﻢ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺁﻥﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﻥ ﻓﻚ ﺭﻗﺒﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﺁﺯﺍﺩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺮﺩﻩ ﻭ ﺃﺳﻴﺮ
ﻭ ﺍﺯ ﺑﻨﺪ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺑﺮ ﮔﺮﺩﻥ
) ﻭﺁﻥ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻤﻠﻮﻙ ﺁﺗﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ
( ﺑﺮﺩﻩ
ﺯﺭﺧﺮﻳﺪ ﺟﻬﻨﻢﻳﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﻃﻠﺴﻢ ﺟﻬﻨﻤﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﻃﺒﻌﺎ ﺃﺳﻴﺮ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭ ﭘﺮ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﻭ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺩﮔﻰ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭ نفس ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺍﻭ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﻫﻤﻪ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻓﻌﻠﻰﻭ ﻫﻤﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ ) ﻣﮕﺮ
ﺗﻮ ﻭ ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺗﻮﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﻚ ﺭﻗﺒﻪ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺑﻨﺪ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺭﺍ ( ﺍﺯ ﮔﺮﺩﻥ
ﻭﺫﺍﺕ ﻭﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ
) ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
( ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻤﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺷﺪﻩﻭ ﺗﻌﻬﺪﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.(ﺃﺑﺎﻥ)ﺷﺨﺺﻣﺨﺎﻃﺐﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺮﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎلا ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻨﺠﺎﺕﻧﺮﺳﻴﺪﻩﻭﻟﻰ
ﻋﻀﻮ ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ) ﺭﺍﻭﻯ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭽﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﻭ ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺑﻨﺪ ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﮔﺮﺩﻥ ﻣﺎ ﺑﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ؟ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺎ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺷﻤﺎ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
( ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻨﺎﻡ مولا
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭالّا ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﻭلاﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻋﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﻓﺮﺻﺖ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ﻭ ﺑﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﺪ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺘﺨﻠﻴﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺮﺳﺪﻭ
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﻣﺠﻬّﺰ ﮔﺮﺩﺩﻭ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯﻌﻮﺍﻗﺐ ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮐﺴﺐ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻧﺞ ﻭ
ﺯﺣﻤﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻋﻘﺒﻪ ﻭﻣﻮﺍﻧﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺬﺷﺖ
ﻭ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺧﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﻭﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﭽﻬﺎﺭﻡ
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﻖ ﻣﺴﻠّﻢ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.)
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ حدیث ﺩﻳﮕﺮﻯ
(ﺝ24ﺹ۲۸۲ﺑﺤﺎﺭ) ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﻓﻚ ﺭﻗﺒﻪ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺷﺪﻥﻣﻨﻮﻁ ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.( ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﻭلاﻳﺖﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
) ﻭﻣﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺟﻮﻉ ﻭ ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ
( ﻳﺎ ﻗﺤﻄﻰ ) ﺍﻃﻌﺎﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﻣﺴﻐﺒﻪ
ﺍﺳﺖ ( ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ ﻭ
ﺗﺸﻨﮕﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺭﻭﺯﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺟﺰ
ﺗﺸﻨﮕﻰ ﻭ ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ
ﻭ ﺧﻄﺮ ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻏﺼّﻪ ﺍﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﻄﺶ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺁﺩﻣﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻃﻌﺎﻡ ﻭ
ﺳﻴﺮﺍﺑﻰ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﺳﻨﮕﺎﻥﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺗﺸﻨﮕﺎﻥ ﻧﺠﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺟﻮﻉ
ﻭﮔﺮﺳﻨﮕﻰ ﻭ ﺗﺸﻨﮕﻰ
ﻓﻄﺮﻯ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ .)

حدث 5625 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﺎﺕ ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺝ24 ﺹ۲۸۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻭﻣﺎ ﺃﺩﺭﺍﻙ
ﻣﺎ ﺍﻟﻌﻘﺒﻪﻗﺎﻝﺍﻟﻌﻘﺒﻪ
ﺍﻟﺄﺋﻤّﻪ ﻣﻦ ﺻﻌﺪﻫﺎﻓﻚ
ﺭﻗﺒﺘﻪ ﻣﻦ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﺃﻭ ﻣﺴﮑﻴﻨﺎ ﺫﺍ
ﻣﺘﺮﺑﻪ ﻗﺎﻝ لا
ﻳﻘﻴﻪ ﻣﻦ ﺍﻟﺘﺮﺍﺏ
ﺷﻴئ ﻗﻮﻟﻪ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻤﻴﻤﻨﻪﻗﺎﻝ
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦﻭ
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﮐﻔﺮﻭﺍ
ﺑﺂﻳﺎﺗﻨﺎﻗﺎﻝ
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﺧﺎﻟﻔﻮﺍ
ﺃﻣﻴﺮ مؤمنین ﻫﻢ
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﻤﺸﺌﻤﻪﻗﺎﻝ
ﺍﻟﻤﺸﺌﻤﻪﺃﻋﺪﺍٴ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﻧﺎﺭ ﻣؤﺻﺪﻩ
ﺃﻯ ﻣﻄﺒﻘﻪ ﺗﻮ ﭼﻪ ﺩﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﻋﻘﺒﻪ ﭼﻴﺴﺖ ؟ ( ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻋﻘﺒﻪ
ﻣﺴﺦ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭﺩ ﻭﺭﻧﺞ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻨﺪﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﭘﻴﺶ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻞ ﮔﺸﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭلاﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﮕﺬﺭﺩ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻋﻘﺒﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻫﺮکَس ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺑﺎلا
ﺭﻓﺖﺁﻧﮕﺎﻩ ﮔﺮﺩﻥ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ
ﺭﻫﺎﺋﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
(ﺑﺪﻭﻥ ﺑﻨﺪ ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺁﺗﺸﻰ ﺩﻭﺭ
ﺷﺪ ) ﻳﺎ ﺗﻮ ﭼﻪ ﺩﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﺴﮑﻴﻦ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮔﺮﺩ ﻭﺧﺎﻙ ﮐﻴﺴﺖ
( ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﺍﺯ ﻋﻘﺒﻪ
ﻭ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺑﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﺧﺎﻙ
ﻧﺸﻴﻦ ﭘﻴﺮﻭ مولا
ﺃﺑﻮ ﺗﺮﺍﺏ ﺍﺳﺖ
) ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺎﻙ ﺣﻔﻆ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ( ﻫﻴﭻ ﺃﻣﺮﻯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﺟﻠﺐ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﮔﺮﺩ ﻭﺧﺎﻙ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺟﺪﺍ ﺷﻮﺩ )
ﻭ ﺃﻣّﺎ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﻣﻴﻤﻨﻪ (ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﻋﺮﺵﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻳﻤﻦ
ﻭﺑﺮﮐﺖ ﻭ
ﻓﺰﻭﻧﻰ ﺩﻫﻰ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺃﻣﻴﺮ
مؤمنین ﻫﺴﺘﻨﺪ
( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺗﺎﺑﻊ مولا ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ) ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﮐﺎﻓﺮ
ﺑﺂﻳﺎﺕ ﻣﺎ ﺷﺪﻧﺪ
( ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺗﮑﻔﻴﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ (ﺁﻳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺧﻠﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﻳﺖ
الله  ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯﺁﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﻓﻖ ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)ﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ.(
ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪﻭﻭلاﻳﺖ
ﺧﻠﻔﺎ ﻭ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
) ﺍﻣﺎ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻣﺸﺌﻤﻪ
( ﻳﺎ ﺷﻮﻡ ﺻﻔﺘﺎﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺳﺖ ﭼﭗ ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﮐﻪﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﭼﭗ ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺸﺌﻤﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﮐﻴﺴﻪ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺟﻨﻴﻦ ﺭﺍ ﺧﻮﻥ ﻭﻏﺬﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭﻩ ﻣﺸﺌﻤﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪﻭﻣﺸﻤﻮﻝ(ﻣﻴﺴﺮﻩ
ﻭ ﻳﺴﻴﺎﺭ)ﻭ ﭼﭗ ﺑﺴﻮﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.(
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﺌﻤﻪﺷﻮﻣﺼﻔﺘﺎﻥ
ﺟﻬﻨﻤﻰﺩﺷﻤﻦ ﻭلاﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻧﻪ ﺩﺳﺖ
ﭼﭗ ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﻭ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﺮﺵﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ) ﮐﻪ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﺗﺶ ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
(ﻣﻮﺻﺪﻩ)ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺩﺍﻍ ﻭ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ)ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ( ﻭﻳﺎ ﻃﺒﻘﻪ
ﻣﺴﺦ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺨﺘﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .)

حدیث
5626 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ۲۸۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪﺃﻳﺤﺴﺐ
ﺃﻥ ﻟﻦ ﻳﻘﺪﺭ ﻋﻠﻴﻪ
ﺃﺣﺪ ﻳﻌﻨﻰ ﻧﻌﺸﻞﻓﻰ
ﻗﺘﻞ ﺍﺑﻨﻪ ﺍﻟﻨﺒﻰ
ﻳﻘﻮﻝ ﺃﻫﻠﮑﺖ ﻣﺎلا
ﻟﺒﺪﺍﻳﻌﻨﻰ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺟﻬّﺰ ﺑﻪ ﺍﻟﻨﺒﻰ
ﻓﻰ ﺟﻴﺶ ﺍﻟﻌﺴﺮﻩﺃﻳﺤﺴﺐ
ﺃﻥ ﻟﻢ ﻳﺮﻩ ﺃﺣﺪﻗﺎﻝ
ﻓﻰ ﻓﺴﺎﺩ ﻓﻰ ﻧﻔﺴﻪ
ﺃﻟﻢ ﻧﺠﻌﻞ ﻟﻪ ﻋﻴﻨﻴﻦﺭﺳﻮﻝ
الله ﻭ ﻟﺴﺎﻧﺎ ﻳﻌﻨﻰ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻭ ﺷﻔﺘﻴﻦ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﺤﺴﻦ ﻭﺍﻟﺤﺴﻴﻦﻭ
ﻫﺪﻳﻨﺎﻩ ﺍﻟﻨﺠﺪﻳﻦﺍﻟﻰ
ﻭلاﻳﺘﻬﻤﺎ
ﻓﻠﺎ ﺍﻗﺘﺤﻢ ﺍﻟﻌﻘﺒﻪ
* ﻭﻣﺎ ﺃﺩﺭﺍﻙ ﻣﺎ
ﺍﻟﻌﻘﺒﻪﻳﻘﻮﻝ
ﺃﻋﻠﻤﻚﻭ ﮐﻞ ﺷیئ
ﻓﻰ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻣﺎ ﺃﺩﺭلاﻙﻓﻬﻮ
ﻣﺎ ﺃﻋﻠﻤﻚ ﻳﺘﻴﻤﺎ
ﺫﺍ ﻣﻘﺮﺑﻪﻳﻌﻨﻰ
ﺭﺳﻮﻝ الله ﻭ
ﺍﻟﻤﻘﺮﺑﻪ ﻗﺮﺑﺎﻩﺃﻭ
ﻣﺴّﮑﻴﻨﺎ ﺫﺍ ﻣﺘﺮﺑﻪﻳﻌﻨﻰ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﻢ ﻣﺘرَبّ
ﺑﺎﻟﻌﻠﻢ.ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺍﻭ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺮ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ ؟ ( ﮐﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻭ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺎﻃﺎﻋﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻭﺫﺍﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻣﻄﻴﻊ ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﮑﻤﺎلاﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢﭼﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﮐﻤﺎلاﺕ ﺭﺍ
ﺑﺎﺭﻭﺍﺡ ﻣﻴﺪﻫﺪﻭﻳﺎﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﺑﭽﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺩ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺫﺍﺗﺎ ﺭﺣﻤﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﺮﺍ ﻭ ﻋﻠّﺖ
ﻫﻢ لاﺯﻡ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﺎﺭ
ﻋﺒث  ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺣﮑﻤﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺴﺎﺯﺩ؟) ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﺍﻳﻦ
ﻧﻌﺸﻞ ﺍﺳﺖ ( عُثمان
ﺑﻦ ﻋﻔّﺎﻥ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺳﻮﻡ
ﺭﺍﺷﺪﻳﻦﻭ ﺷﻮﻫﺮ
ﺩﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ بعثت  ﺑﺨﻠﻖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺩﺧﺘﺮ
ﺧﺪﻳﺠﻪﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻗﺮﻳﺸﻰ ﻭﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ) ﮐﻪ ﺩﺧﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﮐﺸﺖ
( ﮐﻠثوم ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍﺑﺪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ عُثمان
باعث ﻣﺮﮒ ﺍﻭ ﺷﺪ
) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﺎﻝ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻫﻠﺎﻙ ﻭ ﺗﻠﻒ ﮐﺮﺩﻯ
( ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻝ ﻧﻘﺪﻳﻨﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺑﻮ ﺑﮑﺮ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻋثماﻥ.ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑﺴﻰ
ﺷﺮﻭﺕ ﺍﻧﺪﻭﺯﻯ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ ﺍﻯ ﻧﻤﻮﺩ.ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﻝ ﻫﻤﺎﻥ ( ﻣﺎﻟﻪ)
ﻳﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖﭼﻪ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ ﻳﺎ ﺫﻫﻦ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺭﺍ ﺑﻬﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻧﻄﻔﻪ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩ
ﻭ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮐﻨﺪﻭ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯﻭﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺭﺍ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻩﻭ
ﺳﻮﺧﺖ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
عُثمان ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺶ
ﻋﺴﺮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻠﻒ ﻧﻤﻮﺩ
) ﺁﻳﺎ ﺍﻭ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﮐﺴﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺯ
ﻓﺴﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥﺎﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ( ﺫﺍﺕ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ) ﺁﻳﺎ ﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺩﻭ ﭼﺸﻢ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺪﺍﺩﻳﻢ؟
ﮐﻪ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ
( ﮐﻪ ﻣﺮﺍﻗﺐ ﻫﻤﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ ) ﻭ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻳﻢ؟ﻳﻌﻨﻰ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦﻭ ﺩﻭ
ﻟَﺒﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺣﺴﻦ
ﻭﺣﺴﻴﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻭ ﻧﺠﺪﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻳﻢﮐﻪ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺣﺴﻨﻴﻦ ﺭﻭﻯ ﺁﻭﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﮔﻴﺮ ﻋﻘﺒﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﻭ ﺗﻮ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﻋﻘﺒﻪ ﭼﻴﺴﺖ
( ﻋﻘﺒﻪ ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﮔﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻭﺍﺭﺩ ﻧﺸﺪﻩ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻌﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺗﻮ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻰ
ﺁﻥ ﭼﻴﺴﺖ.ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭﻗﺮﺁﻥ(ﻣﺎ ﺃﺩﺭﺍﻙ)ﺁﻣﺪﻩﺑﻤﻌﻨﻰ(ﻣﺎ
ﺃﻋﻠﻤﻚ) ﺍﺳﺖ. ( ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻰﻳﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎﻩ ﻧﻴﺴﺘﻰ ) ﻭ
ﻳﺘﻴﻢ ﺑﺎ
ﻣﻘﺮﺑﻪ ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ
ﺑﺎﺗﻘرَبّ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖﻭ ﻣﻘﺮﺑﻪﺗﻘرَبّ
ﺑﺎﻭ ﺍﺳﺖ ( ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻭلاﻳﺖﻭﻳﺎﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﺴﻰ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻣﺸﮑﻞ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻥﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺧﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺴﮑﻴﻦ ﺑﺎ
ﮔﺮﺩ ﻭﺧﺎﻙ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺧﺎﻙ
ﺁﻟﻮﺩ ﺑﺎ ﻋﻠﻢ ﺍﺳﺖ.
(ﺁﮔﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯﻳﺎ
ﺧﺎﻙ ﺁﻟﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
مولا ﺭﺍ ﺃﺑﻮ ﺗﺮﺍﺏ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ) ﻧﻌﺸﻞ ﻧﺎﻡ
ﻳﻚ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺭﻳﺶ ﺑﻠﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺑﻌﺸﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
عُثمان ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺎﻳﻪ
ﻧﻌﺸﻞ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺷﻴﺨﻰ ﺃﺣﻤﻖ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺭﺗﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻨﮓ ﺗﺒﻮﻙ
ﮐﻪ ﻧﺎﮐﺎﻡ ﻣﺎﻧﺪﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ عُثمان
ﺑﺎ ﮔﺮﻭﻩ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﺘﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺭﺳﻮﺍ ﻧﮑﺮﺩ.
ﺍﺭﺗﺶ ﻋُﺴﺮﺕ ﻭ
ﺗﻨﮓ ﺩﺳﺘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺰﺣﻤﺖ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺷﺮﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻧﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ عُثمانﺩﺭ
ﺁﻥ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺑﻖ ﻫﺮکَس ﺳﻠﺎﺡ
ﻭ ﻏﺬﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻴﮑﺮﺩﻭ
ﭼﻮﻥ ﻏﻨﻴﻤﺘﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻮﺩ.ﻭﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﻣﺰﺩﻭﺭﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪﺑﺠﺰ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻬﺎﺩﺕﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻏﻨﺎﻳﻢ ﺁﻧﻬﺎخُمس
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖﮐﻪ
ﺧﺮﺝ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ
ﺑﻄﻮﺭ خُمس ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭﻟﻰ
خُمس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻫﺮکَسﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ .)

حدیث 5627 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻃی
ﻨﺎﻣﻪ ﻣﻔﺼّلی ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻤل ﺪﻳنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ(ﺝ24 ﺹ286ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻮﻋﻤﻮمی ﺪﺍﺭﺩ ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﺎﻃنی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ. ﻭالّا
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻋﻤﻮمی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺳﻠﻮک
اﺣﺘﻤﺎلی
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﻳﻥ ﻨﺎﻣﻪ
ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺎلا
ﭼﻨﻴﻥ است :
اﻣﺎ
ﺑﻌﺪ ﻓﺎﻧّﻯ ﺃﻭﺻﻴک
ﻮ ﻧﻔﺴﻰ
ﺑﺘﻘﻮﻯ الله ﻭ
ﻃﺎﻋﺘﻪ ﻓﺎﻥ
ﻤﻥ اﻟﺘﻘﻮﻯ
اﻟﻄﺎعة ﻭ ﻟﻮ
ﺭﻋﻮﺍ اﻟﺘﻮﺍضع
ﻠﻠﻪ ﻭ
ﺍﻟﻄﻤﺄﻧﻴنة ﻭ
الّاﺟﺘﻬﺎﺩ ﻭ
ﺍﻟﺄﺧﺬ
ﺑﺄﻣﺮﻩ ﻭ ﺍﻟﻨﺼﻴﺤﻪ
ﻟﺮﺳﻠﻪ ﻭ
ﺍﻟﻤﺴﺎﺭعة فی
ﻤﺮﺿﺎﺗﻪ ﻭ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﻣﺎ
ﻧﻬی عنه
ﻓﺎﻧّﻪ ﻣﻥ
ﻴﺘّق الله
ﻓﻘﺪ ﺃﺣﺮﺯ
ﻧﻔﺴﻪ ﻣﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﺑﺎﺫﻥ الله
ﻭ ﺃﺻﺎﺏ
ﺍﻟﺨﻴﺮ ﮐﻠّﻪ
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ ﻭ ﻣﻦ
ﺃﻣﺮ
ﺑﺎﻟﺘﻘﻮﻯ
ﻔﻘﺪ ﺃﺑلغ
اﻟﻤﻮﻋظة
ﺟﻌﻠﻨﺎ الله  ﻣﻥ
اﻟﻤﺘّﻘﻴﻥ
ﺒﺮﺣﻤﺘﻪ
اتانی کتاﺑﻚ
ﻓﻘﺮﺃﺗﻪ ﻭ
ﻓﻬﻤﺖ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻔﻴﻪ ﻓﺤﻤﺪﺕ الله
ﻋلی ﺴﻠﺎﻣﺘک
ﻮﻋﺎﻓیة الله  ﺍﻳّﺎﻙ
ﺃﻟﺒﺴﻨﺎ الله  ﻭ ﺍﻳّاک
عاﻓﻴﺘﻪ فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺍﻟﺂﺧﺮة ﮐﺘﺒﺖ
ﺗﺬﮐﺮ ﺃﻥ
ﻘﻮﻣﺎ ﺃﻧﺎ
ﺃﻋﺮﻓﻬﻢ ﮐﺎﻥ
ﺃﻋﺠﺒک ﻨﺤﻮﻫم
ﻮ ﺷﺄﻧﻬﻢ
ﻭﺃﻧک اﺑﻠﻐﺖ
ﻋﻨﻬم اﻣﻮﺭﺍ
ﺗﺮﻭﻯ عنهم
ﮐﺮﻫﺘﻬﺎ ﻟﻬﻢ
ﻭﻟم ﺘﺮﺑﻬم الا
ﻃﺮﻳﻘﺎ ﺣﺴﻨﺎ
ﻭ ﻭﺭﻋﺎ ﻭ
ﺗﺨﺸّﻌﺎ ﻭ
ﺑﻠﻐک ﺃﻧّﻬﻢ
ﻳﺰﻋﻤﻮﻥ ﺃﻥ
اﻟﺪﻳﻥ اﻧّﻤﺎ
ﻫﻮ ﻣﻌﺮفة
ﺍﻟﺮﺟﺎﻝ ثمّ
ﺒﻌﺪ ﺫﻟک اﺫﺍ
ﻋﺮﻓﺘﻬﻢ
ﻓﺎﻋﻤل ﻤﺎ
ﺷﺌﺖ ﻭ ﺫﮐﺮﺕ
ﺃﻧک ﻘﺪﻋﺮﻓﺖ
ﺃﻥ ﺃﺻل
اﻟﺪﻳﻥ ﻤﻌﺮفة
ﺍﻟﺮﺟﺎﻝ
ﻓﻮﻓّﻘک الله
ﻭ ﺫﮐﺮﺕ ﺃﻧّﻪ
ﺑﻠﻐک ﺃﻧّﻬم
ﻴﺰﻋﻤﻮﻥ ﺃﻥ
ﺎﻟﺼﻠﺎة ﻭ
ﺍﻟﺰﮐﺎة ﻭ
ﺻﻮم ﺸﻬﺮ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻭ
ﺍﻟﺤج ﻮ
ﺍﻟﻌﻤﺮة ﻭ ﺍﻟﻤﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺤﺮﺍم ﻮ
ﺍﻟﺒﻴﺖ
ﺍﻟﺤﺮﺍم ﻮ
ﺍﻟﻤﺸﻌﺮ ﺍﻟﺤﺮﺍم
ﻮ ﺍﻟﺸﻬﺮ
ﺍﻟﺤﺮﺍم هو
ﺭﺟﻞ ﻭ ﺃﻥ
اﻟﻄﻬﺮ ﻭ الّاﻏﺘﺴﺎل
ﻤﻥ اﻟﺠﻨﺎبة
ﻫﻮ ﺭﺟﻞ ﻭ ﮐلّ
ﻔﺮﻳﻀﻪ ﺍﻓﺘﺮﺿﻬﺎ
الله  ﻋلی
عباﺩة ﻫﻮ ﺭﺟﻞ
ﻭ ﺃﻧّﻬم
ﺬﮐﺮﻭﺍ ﺫﻟک ﺒﺰﻋﻤﻬﻢ
ﺃﻥ ﻤﻥ عرﻑ
ﺫﻟﻚ ﺍﻟﺮﺟﻞ
ﻓﻘﺪ ﺍﮐﺘفی
ﺒﻌﻠﻤﻪ ﺑﻪ ﻣﻥ
غیرﻋﻤﻞ ﻭ ﻗﺪ
ﺻﻠّﻯ ﻮ ﺁتی
اﻟﺰﮐﺎة ﻭ ﺻﺎم
ﻮ ﺣج ﻮ ﺍﻋﺘﻤﺮ
ﻭ ﺍﻏﺘﺴل ﻤﻥ
اﻟﺠﻨﺎبة ﻭ
ﺗﻄﻬّﺮ ﻭﻋﻈّم
ﺤﺮﻣﺎﺕ الله  ﻭ
ﺍﻟﺸﻬﺮ
ﺍﻟﺤﺮﺍم ﻮ
ﺍﻟﻤﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ ﻭ ﺃﻧّﻬم
ﺬﮐﺮﻭﺍ ﺃﻥ ﻤﻥ
عرﻑ ﻫﺬﺍ
ﺑﻌﻴﻨﻪ ﻭ
ﺑﺤﺪّﻩ ﻭ ثبت
ﻓﻰ ﻗﻠﺒﻪ ﺟﺎﺯ
ﻟﻪ ﺃﻥ
ﻴﺘﻬﺎﻭﻥ
ﻔﻠﻴس ﻟﻪ ﺃﻥ
ﻴﺠﺘﻬﺪ فی
اﻟﻌﻤﻞ ﻭ
ﺯﻋﻤﻮﺍ ﺃﻧّﻬم
اﺫﺍ ﻋﺮﻓﻮﺍ
ﺫﻟک اﻟﺮﺟﻞ
ﻓﻘﺪ ﻗﺒﻠﺖ
ﻣﻨﻬم هذﻩ ﺍﻟﺤﺪﻭﺩ
ﻟﻮﻗﺘﻬﺎ ﻭ ﺍﻥ
ﻠم ﻴﻌﻤﻠﻮﺍ
ﺑﻬﺎ ﻭ ﺃﻧّﻪ
ﺑﻠﻐک ﺃﻧّﻬم
ﻴﺰﻋﻤﻮﻥ ﺃﻥ
اﻟﻔﻮﺍﺣﺶ
ﺍﻟتی ﻨﻬی الله
ﻋﻨﻬﺎ
ﺍﻟﺨﻤﺮ ﻭ
ﺍﻟﻤﻴﺴﺮ ﻭ
ﺍﻟﺮﺑﺎ ﻭ ﺍﻟﺪم
ﻮ ﺍﻟﻤﻴتة ﻭ
ﻟﺤم اﻟﺨﻨﺰﻳﺮ
ﻫﻮ ﺭﺟﻞ ﻭ
ﺫﮐﺮﻭﺍ ﺃﻥ ﻤﺎ
ﺣﺮّم الله ﻣﻦ ﻧﮑﺎح
الاﻣّﻬﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻌﻤّﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﺨﺎلاﺕ ﻭ
ﺑﻨﺎﺕ ﺍﻟﺄخ ﻮ
ﺑﻨﺎﺕ الّاﺧﺖ
ﻭ ﻣﺎ ﺣﺮم علی
اﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ ﻤﻥ
اﻟﻨﺴاء ﻤﻤّﺎ
ﺣﺮّم الله
ﺍﻧّﻤﺎ ﻋﻨی
ﺒﺬﻟﻚ ﻧﮑﺎح
ﻨﺴاء اﻟﻨﺒﻰّ
ﻭﻣﺎ ﺳﻮﻯ ﺬﻟک
ﻤﺒﺎح کلّه ﻭﺫﮐﺮﺕ
ﺃﻧّﻪ ﺑﻠﻐک
ﺃﻧّﻬم
ﻴﺘﺮﺍﺩﻓﻮﻥ
ﺍﻟﻤﺮﺃة ﺍﻟﻮﺍﺣﺪة
ﻭ ﻳﺸﻬﺪﻭﻥ
ﺒﻌﻀﻬم ﻠﺒﻌﺾ
ﺑﺎﻟﺰﻭﺭ ﻭ ﻳﺰﻋﻤﻮﻥ
ﺃﻥّ ﻠﻬﺬﺍ
ﻇﻬﺮﺍ ﻭ ﺑﻄﻨﺎ
ﻳﻌﺮﻓﻮﻧﻪ
ﻓﺎﻟﻈﺎﻫﺮ ﻣﺎ
ﻳﺘﻨﺎﻫﻮﻥ
عتنه
ﻳﺄﺧﺬﻭﻧﻪ ﺑﻪ
ﻣﺪﺍفعة ﻋﻨﻬﻢ
ﻭ ﺍﻟﺒﺎﻃﻥ هو
ﺍﻟّﺬﻯ
ﻴﻄﻠﺒﻮﻥ ﻭ ﺑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺍ
ﺑﺰﻋﻤﻬﻢ ﻭ
ﮐﺘﺒﺖ ﺍﻟّﺬﻯ
عظم ﻤﻥ ﺬﻟک علیک
ﺣﻴﻥ ﺒﻠﻐک ﻮ
ﮐﺘﺒﺖ ﺗﺴﺄﻟنی
عن ﻘﻮﻟﻬم فی
ﺬﻟﻚ ﺃﺣﻠﺎل هو
ﺃم ﺤﺮﺍﻡ؟
ﻭﮐﺘﺒﺖ
ﺗﺴﺄﻟنی عن
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺫﻟک ﻮ
ﺃﻧﺎ ﺍﺑﻴّﻨﻪ
ﺣﺘّﻯ ﻠﺎ
ﺗﮑﻮﻥ ﻤﻥ ﺬﻟک
فی عمی ﻮلا فی
ﺸُبهة -: امّا ﺑﻌﺪ (
ﺍﺯ ﻣﻘﺪﻣﻪ)
ﺑﺘﻮ ﻭ ﺧﻮﺩم
ﺴﻔﺎﺭﺵ
ﺑﺘﻘﻮﺍﻯ ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﻭ ﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻭ. (ﺳﻠﻮک الهی
ﺘﻘﻮﺍ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺮس ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻭ
ﺗﻘﻴﻪ و دوری
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﺗﻘﻮﺍ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﻭﺭع ﻮ
ﺗﻮﺍضع ﺒﺨﺪﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ (
ﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻓﺮﻭﺗنی ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻭلاﻳﺖ
خدا ﺑﺠﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻘﻮﺍ
ﻭ ﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﻮ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻧﺼﻴﺤﺖ ﺭﺳﻮلاﻥ
اﺳﺖ. (ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭﺟﻬﺪ
ﻭﺗﻠﺎﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ. ﻭﻳﺎ
ﻧﺼﺎﻳج عمومی
ﺮﺳﻮلاﻥ ﺨﺪﺍ
ﺷﺎﻣل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﻘﻮﺍ ﺑﺎﻋث
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﻭ
ﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﻣﻨﻬﻴّﺎﺕ
ﺍﺳﺖ (ﺳﺒﻘﺖ ﻭ
ﺳﺮﻋﺖ ﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻧﺠﺎم کاﺭﻫﺎئی
ﻮﻳﺎ ﺩﻭﺭﻯ
ﺰﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻨﻔﻰ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺨﺪﺍ
ﮐﺮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﺣﻔﻈ
ﻨﻤﻮﺩه ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻤﺎم ﺨﻴﺮ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺁﺧﺮﺕ
ﻧﺼﻴﺐ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﺧﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ الهی
اﺳﺖ. ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﺕ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.
ﻭﻓﻌﻠﺎ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻗﺎﺋﻢ) ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺘﻘﻮﺍ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻤﻮﻋﻈﻪ ﻭ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (
ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺗﺮس
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻧﺎﻣﻪ
مذکور در حدیث
ﺩﺭﺃﺻل
ﻤﺴﺄﻟﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻣﻴباشد
ﻭلی ﺒﺎ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﮐﺎﻣل
ﺘﻘﻴّﻪ عدم
صراحت )
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﻣﺘّﻘﻴﻥ ﻮ ﺑﺎ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻭ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ(
ﻣﺘقی ﺴﺎﻟک ﻮ
ﺍﺻل اﺳﺖ و
سالکان
بنسبتی رعایت
تقوا میکنند .ﻭ
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
هستند ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﻮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ الهی
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ.
و اام چنین
آغاز مینماید)
ﺍﺯ ﻗﻮمی
ﻨﻮﺷتی که ﻣﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻢ ﻭ
ﺍﺯ ﻧﺤﻮﻩ ﮐﺎﺭ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﺁﻧﻬﺎ
اگر ﺧﻮﺷﺖ
ﺁﻣﺪﻩ. ﻭ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺮﺍ
ﮔﻔﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺵ ﻧﺪﺍﺷﺘﻰ (
ﻗﻮم غیر
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ قشری
که اوم نمی
کنند ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺸﻴﻌﻪ ﻭلاﻳﺖ باشد
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ که
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺗﺤﺴﻴﻥ
بهبودی روح ﻮ
ﻭﺭع ﻮ ﺧﺸﻮع
ﺮﺍ ﺻﻠﺎح
ﺪﺍﻧﺴﺘﻰ( ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻥ ﻘﻮم
ﺪﺍﺷﺘﻪ که
امّت سالک
نیستند ) ﻭﮔﻔتی
که ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﺩﻳﻥ ﻴﻌنی
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺭﺟﺎﻝ
است ( خلاصه
عقاید
مسلمانان
مخالف ولایت و
سلوک الهی
یعنی سنّی های
طرفار اسلام
خلفا و
آخوندهای اهل
سنت که حکومت
میکنند .ﺭﺟﺎل
ﻴﺎ ﻣﺮﺩﺍﻥ در
واقع ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍﺟﻠﺎﻥ ﺮﻩ ﺭ
ﻭ ﻭﺭﻩ
ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺪﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل هر
ﺳﺎﻟکی ﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺮفی طالب مرَبّی
الهی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ خداوند
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ که
ﺧﻮﺍﺳﺘﻰ ﺑﮑﻦ (ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ الهی
ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪﻋﻤل کر
که پذیرای
خداوند است ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐسی ﺒﮑﻤﺎل
ﻨﻬﺎئی ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪه باشد
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺯﻫﻤﻪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺩﻳنی
اﺳﺖ و الّا
آخوندها و هر
غیر کامل الهی
هر بنهایت مقصود
الهی در شهود
قائم نمیرسد
که شریک خدا شده
است ) ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺗﻮﻓﻴق ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (اگر
هدایت بولایت
کرده باشد .
ﻭﮔﻔتی که
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
(عقیده دیگر
باطل مخالف
ولایت و سلوک) ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ
ﻭ ﻳﮑﺎﻳک
اﻋﻤﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ( معنی )
ﺮﺟﺎل هستند (ﻳﻌنی
هرﮐﺎﺭ ﺩﻳنی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﺍﺟﺐ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻭﺍقع
هرﻋﻤل ﻮﺍﺟﺐ
ذینی که ﺑﺪﻭﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﻧﺠﺎم
گرﻓﺘنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻳﻌنی اﻭل ﺮﺟﻞ
و مرد الاهی و
کاﻣﻞ جست ﺑﻌﺪ
ﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺗﻴﮑﻪ
ﺍﻭ ﺑﮕﻮﻳﺪ
انجام بگیرد)
ﻭﻫﺮﻓﺮﻳﻀﻪ
ﺍﻯ باز ﺮﺟل
اﺳﺖ( ﻳﻌنی هر
یک از ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
همان معنی رجل
است( ولی ﺑﺪﻭﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳل
اﻟﻬﻰ عبادات
و عقاید ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﻣﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭقشری
های مخالف سلوک
الهی ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ)
ﻫﺮﮐس ﺍﻳﻥ
ﺮﺟل ﺮﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻌﻠم
ﻮ ﺁﮔﺎهی او
اﮐﺘﻔﺎ ﻣﻴشود
ﻭﻋﻤل ئیگری
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭلاﻳﺖ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺘﻨﻬﺎئی
کافی ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
عبادات همراه
ﺑﺎ ﺗﻮﺳل ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮل الهی
ﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﻭﮔﻔتی که
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻫﺮﮐس
ﺍﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﺟﺎل ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺑﭽﺸم ﺪﻳﺪ ﻭ
ﻗﻠﺒﺶ ﻣﻄﻤﺌﻥ
ﺸﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺴتی کند (
البته برای
سالکان با
شناخت مرَبّی
الهی آنگاه
عباﺩﺍﺕ ﻣﻬم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻴﺎ
ﺍﻣﺎم سالک
بازکافی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺗﻠﺎﺵ
ﻭﻫﻤّﺖ ﻳﺎ
ﺍﻭم بدستور
پیر ﺨﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻋﻤﺎل
عبادات ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺘﺮ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻳﺎﻓﺘﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ که شرط
لازم بوده ولی
شرط کافی نیست
. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﭙﺎﺋﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺒﺎلا
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ)
ﻭﮔﻔﺘﻴﮑﻪ
ﺁﻧﺎﻥ (
مسلمانان
مخالف ولایت
چه سنّی یا
شیعه تنها در
اسم طرفدار
ولایت هستند
ونه سلوک الهی
یا امام معرفی
شده خداوند )
نیز ﻤﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻋﻤﺎل
ﻔﺤﺸاء که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻬی ومنع
کرﺩﻩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻤﺮ ﻭ ﻗﻤﺎﺭ ﻭ
ﺍﺯﺩﻭﺍچ ﺒﺎ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﻮ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺧﺎﺹ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭلی
ﺑﺮﺍﻯدیگران
ﻣُﺠﺎﺯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﮔﻔتی که
ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺪﻧﺒﺎل هم
ﺒﺎﻳک ﺰﻥ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ (
ﺑﺪﻭﻥ ﺮﻋﺎﻳﺖ
ﺳﻪ ﻗﺮﻭﻩ و
ﻓﺎﺻﻠﻪ طلاق
زن و ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﮑﺎﻥ
ﺤﺎﻣﻠﻪ ﺑﻮﺩﻥ)
ﻭ ﮔﻔتی ﺒﺪﺭﻭغ
هم میتوان
گوای داد (ﻳﺎ
ﺩﺭﻭغ ﻤﺼﻠﺤتی
ﺮﺍ ﻣﺠﺎﺯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ) ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ( و
دیگر عقاید
دینی قشری های
مسلمان چه
سنّی باشند یا
شیعه و بهر
اسم دیگر ) ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ معمی
ﺑﺎﻃنی ﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺁﻥ
ﺮﻋﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻓﺎع اﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺖ (ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﻭ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ میتوان
دروغ گفت و
گناهی ندارد )
ﻭلیﺪﺭﺑﺎﻃﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. (ﺍﻳﻥ
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻓﻘﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ غیر
سلوکی و غیر الهی
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
اﺳﻠﺎمی ﺮﺍ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ) ﻭ ﺍﺯ ﻣﻥ(
امام ) ﺨﻮﺍﺳتی
ﻨﻈﺮﺑﺪﻫﻢ ﻭ
ﻣﻥ ﺘﻮﺿﻴح کاﻣل
ﻤﻴﺪﻫﻢ.
ﻭﺁﻧﺮﺍ ﺣﻔﻈ
کن که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮔﻮﺷﻬﺎﻯ ﺒﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭک
ﻛﻨﻨﺪ (ﺑﺎﺯ
ﻣﻌﺎنی ﺒﺎﻃنی
ﻮﺳﻠﻮکیﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎم اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺻﺮﻳﺤﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﻨﺎﻳﻪ
ﺑﻠﺰﻭم ﺪﻗﺖ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻌﻨﺎﻯ
ﺒﺎﻃنی
ﻮﺳﻠﻮکی اﺳﺖ
نه آنچههر کس
بموجی هوس و
عقذه های
روانی خود
بخواهد انها
را مطرح کند )
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻥ (
امام ) اﻳﻥ اﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺸﺮک ﺒﺨﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ( تمام
ﻣﺬﺍﻫﺐ دینی
ﻓﻠﺴفی ﻔﻘﻬﺎ
ﻭمختاف ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
الهی بمعرفی
خداوند مشرک
هستند و نه
مؤمن یا
مسلمان در
تسلیم خدا )
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻌﻘل
ﻤﻴﺸﻨﻮﻧﺪ (
ﺣتی ﺸﻨﻴﺪﻥ اﺯ
ﻭلاﻳﺖ ﻧﻴﺰ
ﺗﻌﻘل ﺮﺍ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﺄﻳﻴﺪ الهی
اﺯ ﭘﻴﺮ معرفی
شده الهیباشد .
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺻﺪﺩ ﺗﺤﻘﻴق
هرﮐﻠﺎم ﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻤﻴﺁﻳﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯﻫﺮﮐس
ﻫﺮﭼﻪ ﺷﻨﻴﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ)
ﺃﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ (ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ)
ﻟﺬﺍ ﺣﺪﻭﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﺨﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩه اﻧﺪ
( ﺣﺪﻭﺩ ﻳﻌنی
ﺘﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺩﻗﻴق ﻴک
ﻤﻔﻬﻮﻡ ﻭ
ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ) ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺯ ﺍﻓﺘﺮﺍ ﻭ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺭﻭغ ﺪﺍﺩﻥ
ﺒﺨﺪﺍ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺟﺮﺃﺕ
ﺳﺮﮐشی ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ
ﻭﺟﻬﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺣﺪﻭﺩﻯ که
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭضع ﺸﺪﻩ
ﻣﻴﺒﻮﺩﻧﺪ
ﺍﺷﮑﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ (ﺣﺪﻭﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ که
ﭘﻴﺮ الهی
ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭالّا
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎی قشری
غیرالهی و
بدون
مأموریّتی
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﻈﺮﻳﺎتی
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ ﺤﺪﻭﺩ
ﺩﻗﻴق اﻋﻤﺎل
ﺮﺍ ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ و
مقبول الهی
نیست که شهودی
در نتیجه اعمال
عبادی قشری
ندارند ) ﻭﻟﻰ
ﺗﺤﺮﻳﻒ ﻭ
ﺗﺠﺎﻭﺯ ﻭ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻭ ﺳﺴتی
ﺪﺭ ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺪﺍﻥ
که ﺣﺪﻭﺩ خدا (
یعنی ﺍﺣﮑﺎﻡ
دینی و عبادی )
ﻣﺸﺨّﺺ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺗﺠﺎﻭﺯﻯ
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩم
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺑﺎ
ﺟﻬﻞ ﺧﻮﺩ ﺣﺪّﻯ
ﺮﺍ ﻧﺸﻨﺎﺳﻨﺪ (ﺣﺪﻭﺩ
ﻭ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺘﻌﺮﻳﻒ و معنی
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺃﻣﺮﻯ
که ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
اﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻗﺎﺑل
ﺘﺸﺤﻴﺺ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﮔﺮﺩﺩ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﺎﻫل
ﻤﻌﺎﻑ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﻤﺸﺮک و
تجاﻭﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ(
ﺣﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﻋﺎﻣﺪﺍﻧﻪ
ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺸﺮک
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫبی
غیرسالک همه
ﻤﺸﺮک هستند
ﻭﻧﻪ فقط ﺟﺎﻫﻞ
ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺟﺎﻫل ﻤﻌﺎﻑ
ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺘﺠﺎﻭﺯﺍﻥ
ﺤﺪﻭﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺳﺘﻤﮕﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ(
ظالم ﺑﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﻠﺎم ﺮﺍ
ﺩﻳﻦ تسبیم
بخوﺩ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ (
ﻳﻌنی ﺘﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﻭ ﻧﻪ
ﺗﻴﺘﺮ و عنوان
ﺭﺳمی ﻮ ﺍﺳمی
ﺪﻳﻥ اﺳﻠﺎﻡ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﻳﻥ ﺨﻮﺩﺵ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭ ﺳﻪ ﻭ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﻴﻬﻮﺩ ﻭﻣﺴﻴح
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ)
ﻭﻧﻴﺰ ﺁﻧﺮﺍ(
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﻮلاﻳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻌنی
اﺳﻠﺎم اﺳﺖ)
ﺍﺯ ﮐسی
ﻨﻤﻴﭙﺬﻳﺮﺩ (ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﻭلاﻳﺖ
ﻣﻌﺮفیﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ بشخص
سالک و نه بصورت
بخشنامه بعموم
مردم ) ﻭ
ﮔﻔﺘﻨﺪ چون
ﺍﺳﻠﺎم ﺮﺍ
ﺑﺤق ﻨﺎﺯل
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺎ
ﺣق ﻨﺎﺯل ﺸﺪ(
اسلام سلوکی
ﺗﻨﻬﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ الهی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺑﺎﺣق ﻴﺎ
همان ﺣج اکبر
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﺠﻬﺎﻯ عمره ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
تجلّیات ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﺣج ﺃﮐﺒﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ) ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩه و
رسولان بخلق
میدانند .(ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎنی
ﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻳﺎ همان ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻣﺎﻥ) ﻭﺃﺻل
ﺪﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﺳﻮلاﻥ ﻮ ﻭلاﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ مرَبّیان
سلوکی ﺍﺳﺖ. (ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻀﻮﺭﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﻭلاﻳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺣﻘّﺎﻧﻴﺖ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ)
ﻭﺣﻠﺎل ﻮ
ﺣﺮﺍم ﺨﺪﺍ ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺟﺎﺭﻯ
اﺳﺖ (ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺣﻠﺎل ﻮ ﺣﺮﺍم
ﻮﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ هنگامی
که سالک به
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ انگاه
ﺑﻌﺪﺍ ﻋﺒﺎﺩتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﺘﺎ
ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻳﻥ
اﺣﮑﺎم ﻤﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ
ﺷﺨﺼی ﺒﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ) ﻭ ﺩﺭ
ﺣﻠﺎﻝ (ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻭﺍﺟﺐ ﻭﻧﻪ
ﺑﻤﻌنی ﻤﺠﺎﺯ)
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﺳﻮلاﻥ
ﻮ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﻃﺎﻋﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. (ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﺳﻮلاﻥ
ارﺳﺎلی ﺨﺪﺍ
ﺑﺨﻠﻖ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ شده ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﺎﺹ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩل
ﺪﺍﺩﻥ ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺣﻠﺎل ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﮐﻤک بسلوک
الهی  سالک
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺣﻠﺎل
ﻤﺠﺎﺯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻭﺍﺟﺐ الّاﺟﺮﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺤﺮﺍم
ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺎنع
کاﺭ سلوک
الهی  ﺳﺎﻟک
باشد ﺣﺮﺍم
اﺳﺖ ﺣتی اﮔﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺤﻠﺎل
ﻮ ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﻤﻄیع
ﻨﻈﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ ﻧﻈﺮﻋﻮﺍم
ﻮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ ﺪﺭ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ)
ﻭﻣﺤﻠﻞ ﺁﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﻠﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ( تنها
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺤﻠﺎل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺻﻠﺎح
ﺒﺪﺍﻧﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﻪﺣق هیچ
ﺘﻐﻴﻴﺮﻯ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﺁﻧﻬﺎ ﺃﺻل هستند
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﻓﺮﻭﻉ (ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮ الهی ﺃﺻل
اﺳﺖ) ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﺤﻠﻠّﺎﻥ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺳﻌی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻓﺮﻭﻉ ﺃﻣﺮ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺃﻫل ﻮلاﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺣﻠﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺣﻠﺎل ﻮ ﺣﺮﺍم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ الّا
ﺣﻠﺎل ﻮ ﺣﺮﺍم
ﻤﺸﺨّﺺ ﺍﺯ
ﻗﺒل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭽﻪ ﺩﻟﻴل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﻨﻈﺮ ﺩﺭ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭلی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺧﺘﻴﺎﺭ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺳﻌﻰ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺣﻠﺎل ﻮ
ﺣﺮﺍم حاص سالک
ﺮﺍ ﻋﻮﺽ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﻋﺒﺎﺩﺗﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ)
ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﮑﺎﺭم اﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺗﻤﺎمی
ﺨﻮﺑﻴﻬﺎ ﺭﺍ
ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭ ﺷﺪ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻋﺪل ﻮ
ﺍﺣﺴﺎﻥ ﻭ
ﺭﻓﺘﻥ ﺒﻨﺰﺩ
ﺫﻯاﻟﻘُﺮبی
ﺮﺍ ﺩﺍﺩ.(ﻋﺪﻝ
عمل ﺗﻌﺪﻳل
ﺮﻭﺍﻥ است . ﻭ(ﺍﺣﺴﺎﻥ)
ﺗﺤﺴﻴﻥ ﻮ
ﻧﻴﮑﻰ ﮐﺮﺩﻥ
اﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺘﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﺑﺪﻯ ها ﻭﺳﭙس
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺨﻮﺑﻴﻬﺎ ﻭ
ﺭﻓﺘﻥ ﺒﻨﺰﺩ
ﻣﻘﺮﺑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣنع ﻔﺤﺸاء
ﺮﺍﮐﺮﺩن اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﻌنی
ﺪﺭﮔﻴﺮ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺒﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ( ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﮔﻴﺮ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺒﻔﺤﺸﺎ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺩﻳﻨی
ﻮ ﺑﺎﻃل ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: (ﺍﻳﻨک
ﻤﺘﻥ عرَبّی و
ﺘﻔﺴﻴﺮ بالا ) ﻮ
ﻗﺪ ﮐﺘﺒﺖ
ﺍﻟﻴک
فیکتابی هذا
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﺎ
ﺳﺄﻟﺖ ﻋﻨﻪ
ﻓﺎﺣﻔﻈﻪ
ﮐﻠّﻪ ﮐﻤﺎ
ﻗﺎﻝ الله  فی
کتابه ﻭ
ﺗﻌﻴﻬﺎ ﺍﺫﻥ
ﻮﺍعیة ﻭﺃﺻفة
ﻟک ﺒﺤﻠﺎﻟﻪ ﻭ
ﺃﻧفیعنک
ﺤﺮﺍﻣﻪ ﺍﻧﺸاء
الله  ﮐﻤﺎ
ﻭﺻﻔﺖ ﻭ
ﻣﻌﺮّﻓک ﺣﺘّﻯ
ﺘﻌﺮﻓﻪ ﺍﻧﺸاء
الله ﻓﻠﺎ
ﺗﻨﮑﺮﻩ ﺍﻧﺸاء
الله ﻭلا ﻗﻮة الّا
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻭ
ﺍﻟﻘﻮّة ﻟﻠﻪ
ﺟﻤﻴﻌﺎ ﺍﺧﺒﺮ
ﻛﺃﻧّﻪ ﻣﻥ کاﻥ
یدﻳﻥ ﺒﻬﺬﻩ
ﺍﻟﺼفة ﺍﻟّﺘﻰ
ﮐﺘﺒﺖ ﺗﺴﺄلنی
عنها ﻓﻬﻮ
ﻋﻨﺪﻯ ﻤﺸﺮک
ﺒﺎﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻴّﻥ
اﻟﺸﺮک ﻠﺎ ﺷﻚ
ﻓﻴﻪ ﻭ ﺍﺧﺒﺮ
ﻛﺃﻥ هذﺍ
ﺍﻟﻘﻮل کاﻥ ﻤﻥ
ﻘﻮم ﺴﻤﻌﻮﺍ
ﻣﺎﻟم
ﻴﻌﻘﻠﻮﻩ ﻋﻥ
ﺃﻫﻠﻪ ﻭ ﻟﻢ
ﻳﻌﻄﻮﺍ ﻓﻬم
ذﻟﻚ ﻭﻟم
ﻴﻌﺮﻓﻮﺍ ﺣﺪّ
ﻣﺎ ﺳﻤﻌﻮﺍ ﻓﻮﺿﻌﻮﺍ
ﺣﺪﻭﺩ ﺗﻠک اﻟﺄﺷﻴاء
ﻣﻘﺎﻳسة ﺑﺮﺃﻳﻬﻢ
ﻭ ﻣﻨﺘﻬی
عقوﻟﻬﻢ ﻭﻟم
ﻴﻀﻌﻮﻫﺎﻋلی ﺤﺪﻭﺩ
ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺍ
ﮐﺬﺑﺎ
ﻭﺍﻓﺘﺮاءا علی
الله  ﻭ
ﺭﺳﻮﻟﻪ ﻭ
ﺟﺮﺃتهم علی
اﻟﻤﻌﺎﺻﻰ
ﻓﮑفی ﺒﻬﺬﺍ
ﻟﻬم ﺠﻬﻠﺎ ﻭ
ﻟﻮ ﺃﻧّﻬم
ﻮﺿﻌﻮﻫﺎ ﻋﻠﻰ
ﺣﺪﻭﺩﻫﺎ ﺍﻟتی
ﻴﺤﺪﺕ ﻟﻬم ﻮ
ﻗﺒﻠﻮﻫﺎ ﻟم
ﻴﮑﻥ ﺒﻪ ﺑﺄس ﻭﻟﮑﻨّﻬم
ﺤﺮّﻓﻮﻫﺎ ﻭ
ﺗﻌﺪﻭﺍ ﺍﻟﺤق
ﻮ ﮐﺬﺑﻮﺍ ﻭﺗﻬﺎﻭﻧﻮﺍ
ﺑﺄﻣﺮ الله  ﻭﻃﺎﻋﺘﻪ
ﻭ ﻟﮑﻨّﻯ
اﺧﺒﺮک ﺃﻥ الله
ﺣﺪّﻫﺎ
ﺑﺤﺪﻭﺩﻫﺎ
ﻟﺌﻠّﺎ
ﻳﺘﻌﺪﻯ
ﺤﺪﻭﺩﻩ ﺃﺣﺪ ﻭ ﻟﻮ
ﮐﺎﻥ اﻟﺄﻣﺮ
ﮐﻤﺎ ﺫﮐﺮ ﻭ
ﺍﻟﻌﺬﺭ
ﺍﻟﻨﺎس ﺑﺠﻬﻠﻬﻢ
ﻣﺎﻟم
ﻴﻌﺮﻓﻮﺍ ﺣﺪ
ﻣﺎ ﺣﺪّ ﻟﻬﻢ ﻭ
ﻟﮑﺎﻥ اﻟﻤﻘﺼّﺮ
ﻭ ﺍﻟﻤﺘﻌﺪﻯ
ﺤﺪﻭﺩ الله  ﻣﻌﺬﻭﺭﺍ
ﻭ ﻟﮑﻥ ﺠﻌﻠﻬﺎ
ﺣﺪﻭﺩﺍ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ لا
ﻳﺘﻌﺪﺍﻫﺎ الّا
ﻣﺸﺮک کاﻓﺮ
ثمّ ﻘﺎﻝ ﺗﻠک
ﺤﺪﻭﺩ الله  ﻓﻠﺎ
ﺗﻌﺘﺪﻭﺍ ﻭ ﻣﻥ
ﻴﺘﻌﺪّ ﺣﺪﻭﺩ الله
ﻓﺎؤﻟﺌک
هم اﻟﻈﺎﻟﻤﻮﻥ
ﻓﺎﺧﺒﺮﻙ
ﺣﻘﺎﺋﻖ ﺍﻥّ الله
ﺗﺒﺎﺭک و
ﺘﻌﺎلی اﺧﺘﺎﺭ الّاﺳﻠﺎم
ﺪﻳﻨﺎ ﻭ ﺭﺿی
ﻤﻥ ﺨﻠﻘﻪ ﻓﻠم
ﻴﻘﺒل ﻤﻦ ﺃﺣﺪ الّا
ﺑﻪ ﻭ ﺑﻪ ﺑﻌث
ﺃﻧﺒﻴاءه ﻭ
ﺭﺳﻠﻪ ثمِ ﻘﺎﻝ
ﻭﺑﺎﻟﺤق
ﺃﻧﺰﻟﻨﺎﻩ
ﻭﺑﺎﻟﺤﻖ ﻧﺰﻝ
ﻓﻌﻠﻴﻪ ﻭ ﺑﻪ
ﺑﻌث ﺃﻧﺒﻴاءه
ﻭ ﺭﺳﻠﻪ
ﻭﻧﺒﻴّﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻓﺄﻓﻀل اﻟﺪﻳﻥ
ﻤﻌﺮفة ﺍﻟﺮﺳﻞ
ﻭ ﻭلاﻳﺘﻬﻢ
ﻭﺍﺧﺒﺮ ﻛﺃﻥ الله
ﺃﺣل ﺤﻠﺎلا ﻭ
ﺣﺮم ﺤﺮﺍﻣﺎ
ﺍﻟیوم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻓﻤﻌﺮفة
ﺍﻟﺮﺳل ﻮ ﻭلاﻳﺘﻬم
ﻮ ﻃﺎﻋﺘﻬم ﻮ
ﺍﻟﺤﻠﺎﻝ
ﻓﺎﻟﻤﺤﻠل
ﻠﻤﺎ ﺃﺣلّ ﺍﻭ
ﺍﻟﻤﺤﺮّﻢ ﻣﺎﺣﺮﻣﻮﺍ
ﻭﻫم ﺃﺻﻠﻪ ﻭ
ﻣﻨﻬم اﻟﻔﺮﻭع
اﻟﺤﻠﺎﻝ ﻭ
ﺫﻟک ﺴﻌﻴﻬﻢ ﻭ
ﻣﻥ ﻔﺮﻭﻋﻬم
ﺃﻣﺮﻫﻢ
ﺷﻴﻌﺘﻬﻢ ﻭ ﺃﻫل
ﻮلاﻳﺘﻬم
ﺒﺎﻟﺤﻠﺎل ﻤﻥ
ﺃﻗﺎم اﻟﺼﻠﺎة ﻭ
ﺍﻳﺘاء اﻟﺰﮐﺎة
ﻭ ﺻﻮم ﺸﻬﺮ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻭ ﺣج
اﻟﺒﻴﺖ ﻭ
ﺍﻟﻌﻤﺮة
ﻭﺗﻌﻈﻴم
ﺤﺮﻣﺎﺕ الله  ﻭ
ﻣﺸﺎﻋﺮﻩ ﻭ
ﺗﻌﻈﻴم اﻟﺒﻴﺖ
ﺍﻟﺤﺮﺍم ﻮ
ﺍﻟﺸﻬﺮ
ﺍﻟﺤﺮﺍم ﻮ
ﺍﻟﻄﻬﻮﺭ ﻭ الّاﻏﺘﺴﺎل
ﻤﻥ اﻟﺠﻨﺎبة ﻭ
ﻣﮑﺎﺭم الاﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻣﺤﺎﺳﻨﻬﺎ
ﻭﺟﻤیع اﻟﺒﺮ
ثمّ ﺬﮐﺮ ﺑﻌﺪ
ﺫﻟﻚ ﻓﻘﺎل فی
کتابه ﺍﻥ الله
ﻳﺄﻣﺮ
ﺑﺎﻟﻌﺪﻝ ﻭالّاﺣﺴﺎﻥ
ﻮ ﺍﻳﺘاء
اﻟﻘُﺮﺑﻰ ﻭ
ﻳﻨﻬی عن
اﻟﻔﺤﺸاء ﻮﺍﻟﻤﻨﮑﺮ
ﻭ ﺍﻟﺒﻐﻰ
ﻳﻌﻈﮑم
ﻠﻌﻠّﻬﻢ
ﺗﺬﮐّﺮﻭﻥ ﻓﻌﺪﻭﻫﻢ
ﻫم اﻟﺤﺮﺍم
اﻟﻤﺤﺮﻡ ﻭ
ﺃﻭﻟﻴﺎؤﻫم
اﻟﺪﺍﺧﻠﻮﻥ فی
ﺃﻣﺮﻫم اﻟی
ﻴﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
ﻓﻬم اﻟﻔﻮﺍﺣﺶ
ﻣﺎ ﻇﻬﺮ ﻣﻨﻬﺎ
ﻭﻣﺎ ﺑﻄﻦ ﻭ
ﺍﻟﺨﻤﺮ ﻭ
ﺍﻟﻤﻴﺴﺮ ﻭ
ﺍﻟﺰﻧﺎ ﻭ
ﺍﻟﺮﺑﺎ
ﻭﺍﻟﺪم ﻮ
ﺍﻟﻤﻴتة ﻭ ﻟﺤم
اﻟﺨﻨﺰﻳﺮ (ﺍﻳﻨک
ﻘﺴﻤﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻥ) ﻓﻬم
اﻟﺤﺮﺍم
اﻟﻤﺤﺮم ﻮﺃﺻل
کلّ ﺤﺮﺍﻡ ﻭ ﻫم
اﻟﺸﺮّ ﻭﺃﺻل
کلّ ﺸﺮّ ﻭ
ﻣﻨﻬم ﻔﺮﻭﻉ
ﺍﻟﺸﺮ ﮐﻠّﻪ ﻭ
ﻣﻥ ﺬﻟک
اﻟﻔﺮﻭع
اﻟﺤﺮﺍم ﻮ
ﺍﺳﺘﺤﻠﺎﻟﻬم
اﻳّﺎﻫﺎ ﻭ ﻣﻥ
ﻔﺮﻭع اﻟﺸﺮّ
ﮐﻠّﻪ ﻭﻣﻥ
ﺬﻟک اﻟﻔﺮﻭع اﻟﺤﺮﺍم
ﻮ
ﺍﺳﺘﺤﻠﺎﻟﻬم
اﻳّﺎﻫﺎ ﻭ ﻣﻥ
ﻔﺮﻭﻋﻬم ﺘﮑﺬﻳﺐ
ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء ﻮ
ﺟﺤﻮﺩ
ﺍﻟﺄﻭﺻﻴاء
ﻮﺭﮐﻮﺏ ﺍﻟﻔﻮﺍﺣﺶ
ﺍﻟﺰﻧﺎ ﻭ
ﺍﻟﺴﺮقة ﻭ ﺷرَبّ
ﺍﻟﺨﻤﺮ ﻭ
ﺍﻟﻤﺴﮑﺮ ﻭ
ﺃﮐل ﻤﺎل
اﻟﻴﺘﻴﻢ ﻭ
ﺃﮐل اﻟﺮﺑﺎ ﻭ
ﺍﻟﺨﺪعة ﻭ
ﺍﻟﺨﻴﺎنة ﻭ
ﺭﮐﻮﺏ
ﺍﻟﺤﺮﺍم کلّها
ﻭ ﺍﻧﺘﻬﺎک
اﻟﻤﻌﺎﺻﻰ ﻭ
ﺍﻧّﻤﺎ ﻳﺄﻣﺮ الله
ﺑﺎﻟﻌﺪل
ﻮ الّاﺣﺴﺎﻥ ﻭ
ﺍﻳﺘاء ﺬﻯ
اﻟﻘُﺮﺑﻰ
ﻳﻌنی ﻤﻮﺩّة
ﺫﻯ اﻟﻘﺮﺑﻰ ﻭ
ﺍﺑﺘﻐاء
ﻄﺎﻋﺘﻬﻢ ﻭ
ﻳﻨﻬی عن اﻟﻔﺤﺸاء
ﻮ ﺍﻟﻤﻨﮑﺮ ﻭ
ﺍﻟﺒﻐﻰ ﻭﻫم
ﺃﻋﺪاء اﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﻮ ﺍﻭﺻﻴاء
اﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﻭﻫم اﻟﻤﻨﻬی عن
ﻤﻮﺩﺗﻬم ﻮ
ﻃﺎﻋﺘﻬﻢ
ﻳﻌﻈﮑم ﺒﻬﺬﻩ
ﻟﻌﻠّﮑم ﺘﺬﮐّﺮﻭﻥ
ﻭ ﺃﺧﺒﺮک
ﺃﻧّﻯ ﻠﻮ ﻗﻠﺖ
ﻟﻚ ﺍﻥّ
اﻟﻔﺎﺣشة ﻭ
ﺍﻟﺨﻤﺮ ﻭ
ﺍﻟﻤﻴﺴﺮ ﻭ
ﺍﻟﺰﻧﺎ
ﻭﺍﻟﻤﻴتة ﻭ
ﺍﻟﺪم ﻮﻟﺤم
اﻟﺨﻨﺰﻳﺮ ﻫﻮ
ﺭﺟﻞ ﻭ ﺃﻧﺎ
ﺃﻋﻠﻢ ﺃﻥّ الله
ﻗﺪ ﺣﺮم هذﺍ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻭﺣﺮّم
ﻔﺮﻋﻪ ﻭﻧﻬی
عنه ﻭﺟﻌل ﻮلاﻳﺘﻪ
ﮐﻤﻥ عبد ﻣﻦ
ﺩﻭﻥ الله ﻭ
ثنا ﺷﺮﮐﺎ ﻭﻣﻥ
ﺪﻋﺎ ﺍلی
عباﺩﻩ ﻧﻔﺴﻪ
ﻓﻬﻮ ﮐﻔﺮﻋﻮﻥ ﺍﺫ
ﻗﺎل ﺃﻧﺎ
ﺭﺑّﮑم
اﻟﺄﻋﻠﻰ
ﻓﻬﺬﺍ ﮐﻠّﻪ
ﻋﻠی ﻮﺟﻪ ﺍﻥ
ﺷﺌﺖ ﻗﻠﺖ ﻫﻮ
ﺭﺟﻞ ﻭﻫﻮ ﺍﻟی
ﺠﻬﻨّﻢ ﻭ ﻣﻦ ﺷﺎﻳﻌﻪ
ﻋلی ﺬﻟﻚ
ﻓﺎﻧّﻬم ﻤثل
ﻘﻮل الله
ﺍﻧّﻤﺎ ﺣﺮّم
علیکم
اﻟﻤﻴتة ﻭ
ﺍﻟﺪم ﻮ ﻟﺤﻢ
ﺍﻟﺨﻨﺰﻳﺮ
ﻟﺼﺪﻗﺖ ثم ﻠﻮ
ﺃﻧّﻯ ﻘﻠﺖ
ﺍﻧّﻪ ﻓﻠﺎﻥ
ﺬﻟک کلّه
ﻟﺼﺪﻗﺖ ﺍﻥ
ﻔﻠﺎﻧﺎ ﻫﻮ
ﺍﻟﻤﻌﺒﻮﺩ ﺍﻟﻤﺘﻌﺪﻯ
ﺤﺪﻭﺩ الله  ﺍﻟتی
ﻴﻨﻬی عنها ﺃﻥ
ﻴﺘﻌﺪّﻯ ثمِ
ﻧّﻯ اﺧﺒﺮک ﺃﻥ
ﺍﻟﺪﻳﻥ ﻮﺃﺻل
الدین هو ﺭﺟﻞ
ﻭ ﺫﻟک اﻟﺮﺟل
هو ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻭﻫﻮ الّاﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﻫﻮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻣّﺘﻪ ﻭ ﺃﻫل
ﺰﻣﺎﻧﻪ ﻓﻤﻥ
عرﻓﻪ ﻋﺮﻑ الله
ﻭ
ﺩﻳﻨﻪ ﻭﻣﻥ
ﺃﻧﮑﺮﻩ ﺃﻧﮑﺮ الله
ﻭ
ﺩﻳﻨﻪ ﻭﻣﻥ
ﺠﻬﻠﻪ ﺟﻬل الله
ﻭ ﺩﻳﻨﻪ ﻭلا
ﻳﻌﺮﻑ الله  ﻭﺩﻳﻨﻪ
ﻭﺣﺪﻭﺩﻩ ﻭ
ﺷﺮﺍﺋﻌﻪ
ﺑﻐﻴﺮ ﺫﻟک الاﻣﺎﻡ
ﮐﺬﻟک ﺠﺮﻯ
ﺒﺄﻥّ ﻤﻌﺮفة
ﺍﻟﺮﺟﺎل ﺪﻳﻥ الله
ﻭ ﺍﻟﻤﻌﺮفة
ﻋلی ﻮ ﺟﻬﻴﻦ
ﻣﻌﺮفة ثاﺑتة
ﻋلی ﺒﺼﻴﺮة
ﻳﻌﺮﻑ ﺑﻬﺎ
ﺩﻳﻥ الله ﻭ
ﻳﻮﺻل ﺒﻬﺎ
ﺍﻟی ﻤﻌﺮفة الله
ﻓﻬﺬﻩ
ﺍﻟﻤﻌﺮفة
ﺍﻟﺒﺎﻃنة
ﺍﻟثاﺑنة ﺑﻌﻴﻨﻬﺎ
ﺍﻟﻤﻮﺟیة
ﺣﻘّﻬﺎ
ﺍﻟﻤﺴﺘﻮﺟﺐ
ﺃﻫﻠﻬﺎ ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﺍﻟﺸﮑﺮ ﻟﻠﻪ
ﺍﻟتی ﻤﻥّ
علیهم ﺑﻬﺎ
ﻣِﻥ َﻤﻥّ الله
ﻳﻤﻥ ﺒﻪﻋﻠﻴم
ﻥ ﻴﺸاء ﻤﻊ
ﺍﻟﻤﻌﺮفة
ﺍﻟﻈﺎﻫﺮة ﻭ ﻣﻌﺮفة
فی اﻟﻈﺎﻫﺮ
ﻓﺄﻫل
اﻟﻤﻌﺮفة فی
اﻟﻈﺎﻫﺮ ﺍﻟّﺬﻳﻥ
علموﺍ ﺃﻣﺮﻧﺎ
ﺑﺎﻟﺤق علی
غیر ﻋﻠﻢ لا
ﺗﻠﺤق ﺒﺄﻫل
اﻟﻤﻌﺮفة فی
اﻟﺒﺎﻃﻥ علی
ﺒﺼﻴﺮﺗﻬﻢ ﻭ لا
ﻳﺼﻠﻮﻥ ﺒﺘﻠک
اﻟﻤﻌﺮفة
ﺍﻟﻤﻘﺼّﺮة
الیﺤق ﻤﻌﺮفة الله
ﮐﻤﺎ ﻗﺎل فی
کتاﺑﻪ ﻭ لا
ﻳﻤﻠک اﻟّﺬﻳﻥ
ﻴﺪﻋﻮﻥ ﻤﻥ
ﺪﻭﻧﻪ
ﺍﻟﺸﻔﺎعة الّا
ﻣﻥ ﺸﻬﺪ
ﺑﺎﻟﺤﻖ ﻭ ﻫم ﻴﻌﻠﻤﻮﻥ
ﻓﻤﻥ ﺸﻬﺪ
ﺷﻬﺎﺩة ﺍﻟﺤﻖ لا
ﻳﻌﻘﺪﻋﻠﻴﻪ
ﻗﻠﺒﻪ ﻭلا
ﻳﺒﺼﺮ
ﻣﺎﻳﺘﮑﻠم ﺒﻪ لا
ﻳثاﺏﻋﻠﻴﻪ
ﻣثل ثوﺍﺏ ﻣﻥ
عقد اﻠﻴﻪ
ﻗﻠﺒﻪ ﻋلی ﺒﺼﻴﺮة
ﻓﻴﻪ ﮐﺬﻟک ﻤﻥ
ﺘﮑﻠم ﺒﺠﻮﺭ لا
ﻳﻌﻘﺪ ﻋﻠﻴﻪ
ﻗﻠﺒﻪ لا
ﻳﻌﺎﻗﺐ ﻋﻠﻴﻪ
ﻋﻘﻮبة ﻣﻥ عقد
ﻋﻠﻴﻪ ﻗﻠﺒﻪ
ﻭثیبت ﻋﻠی
ﺒﺼﻴﺮة ﻓﻘﺪ
ﻋﺮﻓﺖ ﮐﻴﻒ
ﮐﺎﻥ ﺤﺎل
ﺮﺟﺎل ﺃﻫل
اﻟﻤﻌﺮفة فی
اﻟﻈﺎﻫﺮ ﻭ الّاﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﻟﺤق علی
غیر ﻋﻠم ﻔﻰ
ﻗﺪﻳم اﻟﺪﻫﺮ
ﻭ ﺣﺪﻳثه ﺍلی
ﺃﻥ اﻧﺘﻬی
اﻟﺄﻣﺮ ﺍلی ﻨبی
الله ﻭﺑﻌﺪﻩ
ﺍﻟﻴﻤﻦ
ﺻﺎﺭﻭﺍ
ﺍﻟﻴﻤﻥ
اﻧﺘﻬﺖ ﺍﻟﻴﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﻢ ﻭ
ﺍﻧّﻤﺎ
ﻋﺮﻓﻮﺍ
ﺑﻤﻌﺮفة
ﺃﻋﻤﺎﻟﻬم ﻮ ﺩﻳﻨﻬﻢ
ﺍﻟّﺬﻯ ﺪﺍﻥ الله
ﺑﻪ ﺍﻟﻤﺤﺴﻥ
ﺒﺎﺣﺴﺎﻧﻪ ﻭ
ﺍﻟﻤﺴﻴئ
ﺒﺎﺳاءته ﻭ ﻗﺪ
ﻳﻘﺎﻝ ﺍﻧّﻪ
ﻣﻦ ﺩﺧل فی هذﺍ
ﺍﻟﺄﻣﺮ ﺑﻐﻴﺮ
ﻳﻘﻴﻥ ﻮلا
ﺑﺼﻴﺮة ﺧﺮج
ﻤﻨﻪ ﮐﻤﺎ ﺩﺧل
ﻔﻴﻪ ﻭ ﺭﺯﻗﻨﺎ الله
ﻭ
ﺍﻳّﺎﻛم
مغرفة ثاﺑﺘﻪ
ﻋلی ﺒﺼﻴﺮﻩ ﻭﺁﻧﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺃﺻل
ﺤﺮﺍم هستند ﻭ
ﺍﺻب
ﺸﺮّﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﺭﺗﻬﺎ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ( ﺍﺯ
ﺃﻣﺮ ﺣﺮﺍﻡ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐﺎﺭ
ﺧﻠﺎﻑ ﮐﻪ
ﻋﺎﺩﻯ ﺸﺪ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺁﻥ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺩﺭﺍﺯﻯ اﺯ
ﺍﻋﻤﺎل ﺒﺪ
ﻋﺎﺩﻯ ﻮ
ﻃﺒﻴﻌی ﺒﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ) ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﺗﮑﺬﻳﺒﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﺻﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﻨﮑﺮ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳخی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺣتی
هماﻥ گفتاﺭ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﻨفع
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ کاﻣل
ﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺍﻭﺻﻴﺎ
ﮐﺴﺎنی هستند
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻭ
ﻭﺻﻴّﺖ . سفارش
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی ﻮ
ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺮﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣلی
ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ
کاﻣلی ﺮﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺣنی اﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﺎﻣل ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﻳﺎ فحشاء
ﻮﻣﺎل ﻴﺘﻴم
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ
ﺟﺎﻳﺰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻌﺼﻴتی ﺒﺮ
ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻋﺪل ﻮ
ﺍﺣﺴﺎﻥ ﻮ
ﺍﺗﻴﺎﻥ ﺬﻯ اﻟﻘُﺮبی
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ( ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ)
ﻳﻌنی ﻤﻮﺩّﺕ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺘﻘرَبّ
الهی هستند.
ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
اﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻓﺤﺸاء ﺪﻭﺭﻯ
کنند ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﺻﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ)
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ ﻤﺎنع
اﺯ ﻣﻮﺩّﺕ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺍﻭﺻﻴﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
(ﻋﺸق ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻋﻤﻠﻰ)
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻬﺘﺪﻯ گرﺩﻧﺪ
ﻭ ﻣﺘﻮﺳل ﺒﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ الهی
ﺸﻮﻧﺪ) ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺎﺣﺸﻪ ﻭ ﺧﻤﺮ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺟلی
اﺳﺖ ﭼﻮﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻴم که
ﺧﺪﺍ ﺍﻳﻥ ﺃﺻل
ﺮﺍ ﺣﺮﺍم کرﺩﻩ
ﻭ ﻓﺮﻭع ﺁﻥ
ﻨﻴﺰ ﺣﺮﺍم
اﺳﺖ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺁﻥ ﺒﺖ ﭘﺮﺳتی
وﺷﺮک ﺪﺍﺭﺩ.(
ﺣﻠﺎل کننده
ﻳﻚ ﺣﺮﺍﻡ) ﻭﮐسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺩ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻥ
ﺪﻋﻮﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﻋﻮﻥ کرد
( ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻤﺪعی
ﻔﺮّ ﮐﺎﺫﺏ ﻭ
ﺗﻔﺮﻋﻥ ﻮ
ﺗﮑﺒّﺮ ﺑﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻭﺃﻧﺎ ﺭﺑّﮑم الاﻋلی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﻠﺤﺎﻇ
ﺒﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺮﺟﻠﻰ ﺍﺳﺖ
ﺟﻬﻨﻤﻰ. (
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ(ﺭﺟل
ﻤﻨﻔﻰ)
ﻭﺟﻬﻨمی
ﻮﺍﻣﺎم اﺑﻠﻴسی
ﺁﻣﺪﻩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ (ﺭﺟﺎﻝ)
ﺧﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ حتی اگر
زنی کامل الهی
شود که مردانگی
و مروءت خود
را نشان داده
است.) ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﺒﻌﻴﺖ ﺍﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻥ
هرﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ (ﮐﻪ
ﺭﺟل ﺒﺨﻮﺍﻧﻰ
ﻳﺎ ﺍﺻلی ﺮﺍ
ﭼﻮﻥ اﻧﺴﺎنی
ﺒﺪﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺻﺎﺣﺐﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺁﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺟل
اﺳﺖ ﻭلی ﻤﻨفی
ﻮ ﻭﺍضع ﺁﻥ
ﺃﻣﺮ ﻣﻨﻔﻰ) ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮﻳﻢ
ﻓﻠﺎنی ﭽﻨﻴﻥ
اﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ. ﻭﻳﺎ
ﺑﮕﻮﻳم که
ﻓﻠﺎﻥ
ﭙﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﻣﺘﺠﺎﻭﺯ ﻭﺍﺯ
ﺣﺪﻭﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻨﻬﻴّﺎﺕ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪﺍم
ﺒﺪﺍﻥ که ﺩﻳﻥ
ﻮ ﺃﺻل ﺪﻳﻦ(
ﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ)ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺟل اﺳﺖ.(
ﺍﻧﺴﺎﻥ کامل الهی
ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ) ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺮﺟﻞ ﻫﻤﺎﻥ
ﻴﻘﻴﻥ ﻮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ اﺳﺖ(
ﺍﻣﺎم
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﺮﻳﺤﺎ ﺭﺟﻞ
ﺭﺍﻣﺮﺩ الهی ﻮلاﻳﺖ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭلی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﻘﻴﻥ ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺍﻳﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭم
کرﺩﻩ ﻭﻣؤﻣﻥ ﻮ
ﺍﻣّﻯ ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺍﻭ
ﺍﻣﺎم اﻣّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺃﺻل
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮیش
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺭﻫﺒﺮﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﻫل ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ همه
ﻣﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﮔﻴﺮﻧﺪ)
ﭘس ﺍﻭ ﺑﺪﺭﺳتی
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺩﻳﻥ
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ.(
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ الهی
هستند) ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﺮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﻳﻥ
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﻭﺭﺍ ﺟﺎﻫل
ﺒﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺃﺻل
ﻮ ﺩﻳﻥ اﻭﺭﺍ ﺟﺎﻫل
اﺳﺖ (ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻤﻴﻔﻬﻤﺪ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ)
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺩﻳﻥ اﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺻﺪﻭﺭ
ﺷﺮﺍیغ اﻭ ﺍﺳﺖ.
(ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
اﺣﮑﺎم ﺪﻳنی
گذﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺣﮑﺎم ﺪﻳنی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ باش ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻭﺩ
ﺩﻳﻥ ﺨﺪﺍ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ هستند.
ﻭ(ﺷﺮﺍﻳﻊ)
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺩﻳنی
ﺸﺮﻋﻴّﺎﺕ
عوام ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
اﺣﮑﺎم اﻟﻬﻰ و
سلوکی ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ الهی
برای سالگان
در پیمان با
خود هستند .
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ
اﻣﺎم ﺸﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪنی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﺟﺎل
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ (ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻘلی ﻮ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺑﺮﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ثاﺑﺖ ﺑﺎ
ﺑﺼﻴﺮﺕ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﻳﻥ ﺨﺪﺍ(ﻋﻤل
ﺪﺭ ﺩﻳﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﺠﻠّﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺼﻴﺮﺕ ﺗﻌﻘل
ﻮ ﻗﺎنع ﺸﺪﻥ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑثباﺕ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺒﺎ ﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺤقّ اﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻣﻴﺮﺳﺪ) ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﺑﺎﻃنی
ﻮ ثاﺑﺖ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﺍﺟﺐ
الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺤق ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺩﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ (
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﺎﻃنی
ﺸﻬﻮﺩﻯ از
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ثاﺑﺖ ﺑﺎ
ﺑﺼﻴﺮﺕ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ) ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﮑﺮ ﺁﻥ
کرﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮑسی
ﻤﻨّﺖ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﻭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻇﺎﻫﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺁﻥ هست
( ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻧﺴﺎنی ﭙﻴﺮ
ﻭﺍﻣﺎم
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘلی
نیز همزمان
ﺒﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻴک ﺸﺎﻫﺪ ﺍﺳﺖ)
ﺍﻣﺎم ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻇﺎﻫﺮ (ﺩﻳﻥ
ﻘﺸﺮﻯ)
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻨﺪ ﻭلی
علم ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ (
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺁﮔﺎهی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻘﺒلی ﺮﺍ
ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻠم ﺁﻥ ﻳﻌنی
ﺸﻬﻮﺩ و آگاهی ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺑﺎﻃﻥ ﻮﺑﺎ
ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ (ﺑﺸﻬﻮﺩ
الهی ﺒﺎﻃﻨﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ الهی
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻌﻘل ﺑﮑﻨﻨﺪ)
ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻌﺮﻓتی
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﺤق
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. (ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺸﺨّﺺ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ)
ﮐّﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻏﻴﺮ ﺍﻭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
(ﻭﺳﻴﻠﻪ توسّل
و ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ)
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﺣق
ﺮﺍ ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺁﮔﺎﻩ
ﻭﻋﺎﻟﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ (ﻣﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺼﺎﺣﺐ ﺣق
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻭ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺤق
اﻟﻬﻰ) ﭘس
ﻫﺮﮐس ﺷﺎﻫﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺑﺤق
کسی ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩ
ﻭلی هنوز ﺩﺭ
ﺩل خوﺩ ﻳﻘﻴﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺖ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺎ
ﺑﺼﻴﺮﺕ ﻧﻴﺴﺖ (ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩﺵ ﻧﻴﺴﺖ)
ﻭثوﺍﺏ ﺁﻥ
ﭽﻮﻥ ثوﺍﺏ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺩﺭ ﺩل
ﻴﻘﻴﻥ ﻮ ﺑﺼﻴﺮﺕ
(ﻭ تبصّر
ﺷﻬﻮﺩی ) ﺩﺍﺭﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻫﺮﮐس
ﻣﻄلبی گفت ﮐﻪ
ﺑﺪل ﻴﻘﻴﻥ ﻨﺪﺍﺷﺖ
ﻋﻘﺎﺏ ﺍﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﻳﻘﻴﻥ
ﺒﺎ ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺷﻨﺎﺧتی که
ﺣﺎل ﺮﺟﺎل ﺃﻫل
ﻤﻌﺮﻓﺖ (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ) ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﺤق
ﺒﺪﻭﻥ غلم اﺳﺖ (
ﻓﻘﻄ ﺒﺰﺑﺎﻥ
اﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﻧﻪ
در عمل ﺑﺎ قُرّهﮔﻴﺮﻯ
ﻮﻳﻘﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﭼﻨﻴﻥ گذﺷﺖ
ﺗﺎ ﺃﻣﺮ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪ (ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺤﻤﺪ سلوک
الهی این چنین
ﻨﻤﻴﺸﺪﻩ ﻳﺎ
ﺍﻧﺪﻛی
ﻤﻴﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺩ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ آن
ﺒﻮﺩ.ﻭلی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ اﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﻧﺪک
هستند) ﮐﻪ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﺍﻭ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ( ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ) ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﺪﻳنی ﻮ
ﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺍﺣﺴﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﺤﺴﻥ کرﺩ (ﮐﺎﻣل
ﻮ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﻭ
ﺣﺴﻥ ﺸﺪﻧﺪ)
ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﮐﺎﺭﺍﻥ ﻴﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺑﺪﻯ
ﮐﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ)
ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺪﻭﻥ
ﻴﻘﻴﻥ ﻮﺍﺭﺩ
ﺍﻳﻥ ﺃﻣﺮ(
ﻃﺮﻳﻘﺖ
وﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺑﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻳﻘﻴﻥ
ﻮﺑﺼﻴﺮﺕ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺩﺍﺧل ﺸﺪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ (ﻳﻘﻴﻥ
ﺒﺪﺭﺳتی ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻟﺰﻭم
عمل ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ (ﺑﺼﻴﺮﺕ)
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﻋﻘل ﺨﻮﺩ)
ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭم
که خدﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﻤﻪ ﻣﺎ ﺭﺯق
ﻤﻌﺮﻓﺖ ثاﺑﺖ
ﺑﺎ ﺑﺼﻴﺮﺕ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ ( ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﺒﺼّﺮ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻮ
ﺍﺧﺒﺮک ﺃﻧّﻯ
ﻠﻮ ﻗﻠﺖ ﺍﻥّ
اﻟﺼﻠﺎة ﻭ
ﺍﻟﺰﮐﺎة ﻭ
ﺻﻮم ﺸﻬﺮ
ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻮﺍﻟﺤج ﻮ
ﺍﻟﻌُﻤﺮة ﻭ
ﺍﻟﻤﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺤﺮﺍم ﻮ
ﺍﻟﺒﻴﺖ
ﺍﻟﺤﺮﺍم ﻮ
ﺍﻟﻤﺸﻌﺮ
ﺍﻟﺤﺮﺍم ﻮ
ﺍﻟﻄﻬﻮﺭ ﻭ الّاﻏﺘﺴﺎل
ﻤﻥ اﻟﺠﻨﺎبة
ﻭﮐلّ ﻔﺮﻳضة
ﮐﺎﻥ ﺬﻟک هو
ﺍﻟﻨﺒﻰّ ﺍلذﻯ
ﺠاء ﺒﻪ ﻣﻥ عند
ﺭﺑّﻪ ﻟﺼﺪﻗﺖ
ﻟﺄﻥ ﺬﻟک کلّه
ﺍﻧّﻤﺎ ﻳﻌﺮﻑ
ﺑﺎﻟﻨﺒﻰّ
ﻭﻟﻮلا ﻣﻌﺮفة
ﺫﻟگ اﻟﻨﺒﻰ ﻭ
الاﻳﻤﺎﻥ ﺒﻪ ﻭ
ﺍﻟﺘﺴﻠﻴم ﻠﻪ
ﻣﺎ ﻋُﺮﻑ ﺫﻟﻚ
ﻓﺬﻟک ﻤﻥ ﻤﻥ اللهﻋلیﻤﻥ
ﻴﻤِﻥّ علیه ﻭﻟﻮلا
ﺫﻟﻚ ﻟم
ﻴُﻌﺮﻑ ﺷﻴﺌﺎ
ﻣﻥ هذﺍ ﻓﻬﺬﺍ
ﮐﻠّﻪ ﺫﻟک اﻟﻨبیِ
ﻮ ﺃﺻﻠﻪ ﻭ ﻫﻮ
ﻓﺮﻋﻪ ﻭ ﻫﻮ
ﺩﻋﺎنی اﻟﻴﻪ ﻭ
ﺩﻟّنی علیه ﻭ ﻋﺮﻓﻨﻴﻪ
ﻭ ﺃﻣﺮ ﻧﻴﺒﻪ ﻭ
ﺃﻭﺟﺐ ﻋلیّ ﻠﻪ
ﺍﻟﻄﺎعة ﻓﻴﻤﺎ
ﺃﻣﺮ ﻧﻴﺒﻪ لا
ﻳﺴﻌنی ﺠﻬﻠﻪ
ﻭ ﮐﻴﻒ ﻳﺴﻌنی
ﺠﻬل ﻤﻥ هو
ﻓﻴﻤﺎ ﺑﻴنی ﻮ
ﺑﻴﻥ الله؟
ﻭﮐﻴﻒ
ﻳﺴﺘﻘﻴم ﻠﻰ
ﻟﻮلا ﻧّﻯ ﺃﺻﻒ
ﺃﻥ ﺪﻳنی هو
ﺍﻟّﺬﻯ ﺃﺗﺎنی
ﺒﻪ ﺫﻟک اﻟﻨﺒﻰّ
ﺃﻥ ﺃﺻﻒ ﺃﻥ
اﻟﺪﻳﻥ غیره
ﻭﮐﻴﻒ لا
ﻳﮑﻮﻥ ﺬﻟک
ﻤﻌﺮفة ﺍﻟﺮﺟﻞ
ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ ﻫﻮ
ﺍﻟّﺬﻯ ﺟاء به
ﻋﻥ الله ﻭ
ﺍﻧّﻤﺎ ﺃﻧﮑﺮ
ﺍﻟﺪﻳﻥ ﻤﻥ
ﺃﻧﮑﺮﻩ ﺑﺄﻥ
ﻘﺎﻟﻮﺍ ﺃﺑﻌث الله
ﺑﺸﺮﺍ
ﺭﺳﻮلا ثمّ
ﻘﺎﻟﻮﺍ ﺃﺑﺸﺮ
ﻳﻬﺪﻭﻧﻨﺎ؟
ﻓﮑﻔﺮﻭﺍ
ﺑﺬﻟک اﻟﺮﺟل
ﻮﮐﺬﺑﻮﺍ ﺑﻪ ﻭ
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻟﻮلا
ﺍﻧﺰل علیه
ﻣﻠﻚ ﻓﻘﺎل ﻠﻪ
ﻗل ﻤﻥ ﺃﻧﺰل
اﻟﮑﺘﺎﺏ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺠاء ﻣﻮسی
ﻨﻮﺭﺍ ﻭ ﻫُﺪﻯ
ﻠﻠﻨﺎس ؟ ثمّ
ﻘﺎل فی آیة
ﺍﺧﺮﻯ ﻭ ﻟﻮ
ﺃﻧﺰﻟﻨﺎ
ﻣﻠﮑﺎ ﻟﻘﻀی
اﻟﺄﻣﺮ ثمّ لا
ﻳﻨﻈﺮﻭﻥ ﻮﻟﻮ
ﺟﻌﻠﻨﺎﻩ
ﻣﻠﮑﺎ
ﻟﺠﻌﻠﻨﺎﻩ
ﺭﺟﻠﺎ ﺍﻥّ الله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﻧّﻤﺎ ﺃﺣﺐ
ﺃﻥ ﻴُﻌﺮﻑ
ﺑﺎﻟﺮﺟﺎﻝ ﻭ
ﺃﻥ ﻴﻄﺎع
ﺒﻄﺎﻋﺘﻬﻢ
ﻓﺠﻌﻠﻬم
ﺴﺒﻴﻠﻪ ﻭ ﻭﺟﻬﻪ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻳؤتی
ﻤﻨﻪ لا ﻳﻘﺒل الله
ﻣﻥ اﻟﻌﺒﺎﺩ
ﻏﻴﺮ ﺫﻟﻚ لا
ﻳﺴﺄل عمّا
ﻳﻔﻌل ﻮ ﻫم
ُﻴﺴﺄﻟﻮﻥ
ﻓﻘﺎل ﻔﻴﻤﻥ ﺃﻭﺟﺐ
ﺫﻟک ﻤﻥ
ﻤﺤﺒّﺘﻪ
ﻟﺬﻟﻚ ﻣﻥ ﻴطع
اﻟﺮﺳﻮل ﻔﻘﺪ
ﺃﻃﺎع الله ﻭ
ﻣﻦ ﺗﻮﻟّﻰ
ﻓﻤﺎ
ﺃﺭﺳﻠﻨﺎک
علیهم ﺤﻔﻴﻈﺎ
ﻓﻤﻥ ﻘﺎل ﻠﻚ
ﺍﻥّ هذه
ﺍﻟﻔﺮﻳضة
ﮐﻠّﻬﺎ ﺍﻧّﻤﺎ
ﻫﻰ ﺭﺟﻞ ﻭ ﻫﻮ
ﻳﻌﺮﻑ ﺣﺪّﻧﺎ
ﻳﺘﮑﻠم ﺒﻪ
ﻓﻘﺪ ﺻﺪﻕ ﻭ ﻣﻥ
ﻘﺎل علی اﻟﺼفة
ﺍﻟتی ﺬﮐﺮﺕ
ﺑﻐﻴﺮ ﺍﻟﻄﺎعة
ﻓﻠﺎ ﻳﻐنی اﻟﺘﻤﺴّک
فی اﻟﺄﺻل
ﺒﺘﺮک اﻟﻔﺮﻭﻉ
ﮐﻤﺎ لا ﺗﻐنی
ﺸﻬﺎﺩة ﺃﻥ لا
ﺍﻟﻪ الّا الله
ﺑﺘﺮک
ﺸﻬﺎﺩة ﺃﻥّ ﻤﺤﻤﺪﺍ
ﺭﺳﻮل الله
ﻭﻟم ﻴﺒﻌث الله
ﻧﺒﻴّﺎ
ﻗﻄ الّا
ﺑﺎﻟﺒﺮّ ﻭ
ﺍﻟﻌﺪل ﻮ
ﺍﻟﻤﮑﺎﺭم ﻮ
ﻣﺤﺎﺳﻥ
اﻟﺄﺧﻠﺎق ﻮ
ﻣﺤﺎﺳﻥ
اﻟﺄﻋﻤﺎل ﻮ
ﺍﻟﻨﻬی عن اﻟﻔﻮﺍﺣﺶ
ﻣﺎ ﻇﻬﺮ ﻣﻨﻬﺎ
ﻭﻣﺎ ﺑﻄﻦ
ﻓﺎﻟﺒﺎﻃﻥ ﻤﻨﻪ
ﻭلایة ﺃﻫل
اﻟﺒﺎﻃﻞ ﻭ ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ
ﻣﻨﻪ ﻓﺮﻭﻋﻬﻢ
ﻭﻟم ﻴﺒﻌث الله
ﻧﺒﻴّﺎ
ﻗﻄ ﻴﺪﻋﻮ ﺍﻟی
ﻤﻌﺮفة ﻟﻴس
ﻣﻌﻬﺎ ﻃﺎعَ فی
ﺃﻣﺮ ﻭ ﻧﻬﻰ
ﻓﺎﻧّﻤﺎ ﻳﻘﺒل
الله ﻣﻥ
اﻟﻌﺒﺎﺩ
ﺍﻟﻌﻤل
ﺒﺎﻟﻔﺮﺍﺋﺾ
ﺍﻟّﺘﻰ
ﺍﻓﺘﺮﺿﻬﺎ الله
ﻋلی ﺤﺪﻭﺩﻫﺎ
مع ﻤﻌﺮفة ﻣﻥ
ﺠاءهم ﺒﻪ ﻣﻥ
عندﻩ ﻭ ﺩﻋﺎﻫم
الیه ﻓﺄﻭﻝ
ﺫﻟک ﻤﻌﺮفة ﻣﻥ
ﺪﻋﺎ ﺍﻟﻴﻪ ثمّ
ﻄﺎﻋﺘﻪ ﻓﻴﻤﺎ
ﻳﻘﺮّﺑﻪ ﺑﻤﻥ
اﻟﻄﺎعة ﻟﻪ ﻭ
ﺍﻧّﻪ ﻣﻦ ﻋﺮﻑ
ﺃﻃﺎﻉ ﻭ ﻣﻥ
ﺃﻃﺎع ﺤﺮّم
اﻟﺤﺮﺍﻡ
ﻇﺎﻫﺮﻩ ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻪ
ﻭلا ﻳﮑﻮﻥ
ﺘﺤﺮﻳم
اﻟﺒﺎﻃﻥ ﻮ
ﺍﺳﺘﺤﻠﺎل
اﻟﻈﺎﻫﺮ ﺍﻧّﻤﺎ
ﺣﺮّم اﻟﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺎﻟﺒﺎﻃﻦ ﻭ
ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ
ﺑﺎﻟﻈﺎﻫﺮ معا
ﺟﻤﻴﻌﺎ ﻭ لا
ﻳﮑﻮﻥ اﻟﺄﺻل
ﻮ ﺍﻟﻔﺮﻭﻉ ﻭ
ﺑﺎﻃﻥ اﻟﺤﺮﺍم
ﺤﺮﺍﻡ ﻇﺎﻫﺮﻩ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭ لا
ﻳﺤﺮّم
اﻟﺒﺎﻃﻥ
وﻳﺴﺘﺤل
اﻟﻈﺎﻫﺮ ﻭ
ﮐﺬﻟک ﻠﺎ
ﻳﺴﺘﻘﻴم ﺃﻥ
ﻴُﻌﺮﻑ ﺻﻠﺎة
ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ ﻭلا
ﻳﻌﺮﻑ ﺻﻠﺎة
ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ ﻭلا
ﺍﻟﺰﮐﺎة ﻭلا
ﺍﻟﺼﻮم ﻮلا
ﺍﻟﺤج ﻮلا
ﺍﻟﻌﻤﺮة ﻭ لا
ﺍﻟﻤﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺤﺮﺍم ﻮ
جمیع ﺤُﺮﻣﺎﺕ الله
ﻭ
ﺷﻌﺎﺋﺮﻩ ﻭ ﺃﻥ
ﻴﺘﺮک ﻤﻌﺮفة
ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ ﻟﺄﻥ
ﺒﺎﻃﻨﻪ ﻇﻬﺮﻩ
ﻭلا ﻳﺴﺘﻘﻴم
اﻥ ﺘُﺮک
ﻮﺍﺣﺪة ﻣﻨﻬﺎ
ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ
اﻟﺒﺎﻃﻥ
ﺤﺮﺍﻣﺎ ﺧﺒﻴثا
ﻓﺎﻟﻈﺎﻫﺮ
ﻣﻨﻪ ﺍﻧّﻤﺎ
ﻳﺸﺒﻪ ﺍﻟﺒﺎﻃﻥ
ﻔﻤﻥ ﺰﻋم ﺃﻥ
ﺫﻟک اﻧّﻤﺎ هی
اﻟﻤﻌﺮفة ﻭ
ﺍﻧّﻪ ﺍﺫﺍ
ﻋﺮﻑ ﺍﮐﺘفی
ﺒﻐﻴﺮ ﻃﺎعة ﻓﻘﺪ
ﮐﺬﺏ ﻭ ﺃﺷﺮﻙ
ﺫﺍﻙ ﻟم ﻴﻌﺮﻑ
ﻭ ﻟم ﻴﻄﻊ ﻭ
ﺍﻧّﻤﺎ ﻗﻴﻞ
ﺍﻋﺮﻑ ﻭﺍﻋﻤل
ﻤﺎ ﺷﺌﺖ ﻣﻥ
اﻟﺨﻴﺮ ﻓﺎﻧّﻪ
لاﻳﻘﺒل ﺬﻟک
ﻤﻨک ﺒﻐﻴﺮ
ﻣﻌﺮفة ﻓﺎﺫﺍ
ﻋﺮﻓﺖ ﻓﺎﻋﻤل
ﻠﻨﻔﺴک ﻤﺎ
ﺷﺌﺖ ﻣﻥ
اﻟﻄﺎعة ﻗﻞ ﺃﻭ
ﮐﺸﺮ ﻓﺎﻧّﻪ
ﻣﻘﺒﻮل ﻤﻨﻚ
ﺍﺧﺒﺮک ﺃﻥ ﻤﻥ
عرﻑ ﺃﻃﺎﻉ ﺍﺫﺍﻋﺮﻑ
ﻭ ﺻﻠّﻯ ﻮ ﺻﺎم
ﻮ ﺍﻋﺘﻤﺮ ﻭ
ﻋﻈّم ﺤﺮﻣﺎﺕ الله
ﻭ ﮐل
ﺬﻟک هو ﺍﻟﻨﺒﻰ
ﻭ ﺍﻟﻨبیّ
ﺃﺻﻠﻪ ﻭﻫﻮ
ﺃﺻل هذﺍ ﮐﻠّﻪ ﻟﺄﻧّﻪ
ﺟاء ﺒﻪ ﻭ ﺩلّ
علیه ﻭ ﺃﻣﺮ ﺑﻪ
ﻭلا ﻳﻘﺒل ﻤﻥ
ﺃﺣﺪ ﺷﻴﺌﺎ
ﻣﻨﻪ الّا ﺑﻪ
ﻭﻣﻥ عرﻑ
ﺍﺟﺘﻨﺐ
ﺍﻟﮑﺒﺎﺋﺮ ﻭ
ﺣﺮم اﻟﻔﻮﺍﺣﺶ
ﻣﺎ ﻇﻬﺮ ﻣﻨﻬﺎ
ﻣﺎ ﺑﻄﻦ ﻭ
ﺣﺮّﻡ
ﺍﻟﻤﺤﺎﺭم
کلّها ﻟﺄﻥّ
ﺒﻤﻌﺮفة
ﺍﻟﻨبیّ ﻮ
ﺑﻄﺎﻋﺘﻪ ﺩﺧل
ﻔﻴﻤﺎ ﺩﺧل
ﻔﻴﻪ ﺍﻟﻨﺒﻰّ
ﻭ ﺧﺮﺝ ﻣﻤّﺎ
ﺧﺮج ﻤﻨﻪ
ﺍﻟﻨﺒﻰ ﻭ ﻣﻥ
ﺰﻋم ﺃﻧّﻪ
ﻳﺤﻠل اﻟﺤﻠﺎل
ﻮ ﻳﺤﺮم
اﻟﺤﺮﺍم ﺒﻐﻴﺮ
ﻣﻌﺮفة ﺍﻟﻨﺒﻰّ
ﻟم ﻴﺤﻠل ﻠﻪ
ﺣﻠﺎلا ﻭﻟم
ﻴﺤﺮم ﻠﻪ
ﺣﺮﺍﻣﺎ ﻭ
ﺍﻧّﻪ ﻣﻥ
ﺼﻠّﻯ ﻮ ﺯﮐّﻯ
ﻮ ﺣﺞ ﻭﺍﻋﺘﻤﺮ
ﻭﻓﻌل ﺬﻟک
کلّه ﺑﻐﻴﺮ
ﻣﻌﺮفة ﻣﻥ اﻓﺘﺮﺽ
الله  ﻋﻠﻴﻪ
ﻃﺎﻋﺘﻪ ﻟم
ﻴُﻘﺒل ﻤﻨﻪ
ﺷﻴﺌﺎ ﻣﻥﺬﻟﻚ
ﻭﻟم ﻴﺼلّ ﻮ ﻟم
ﻴﺼم ﻮﻟم ﻴﺰک
ﻮﻟم ﻴﺤج ﻮﻟم
ﻴﻌﺘﻤﺮ ﻭ ﻟﻢ
ﻳﻐﺘﺴل ﻤﻥ
اﻟﺠﻨﺎبة ﻭﻟم
ﻴﺘﻄﻬّﺮ ﻭﻟم
ﻴﺤﺮم الله
ﺣﺮﺍﻣﺎ ﻭﻟم
ﻴﺤﻠب اﻠﻠﻪ
ﺣﻠﺎلا ﻭﻟﻴس
ﻟﻪ ﺻﻠﺎة ﻭ ﺍﻥ
ﺮکع ﻮ ﺳﺠﺪ ﻭلا
ﻟﻪ ﺯﮐﺎﻩ ﻭ ﺍﻥ
ﺃﺧﺮچ ﻠﮑل
ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ
ﺪﺭﻫﻤﺎ ﺩﺭﻫﻤﺎ
ﻭﻣﻥ عرﻓﻪ
ﻭﺃﺧﺪ ﻋﻨﻪ
ﺃﻃﺎع الله ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﺎﮔﺮ
ﺑﮕﻮﻳم هر ﻳک
اﺯ ﺍﻋﻤﺎل ﺪﻳنی
ﻨﻤﺎﺯ ﻭ ﺣج
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﮐﻪ
ﻓﺮﻳﻀﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ (ﻳﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
اﻋﻤﺎل ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮﺗﺴﻠﻴم
ﺒﻮﻯ ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ (
ﮐﻠﺎمی ﺴﺨﺖ
ﺩﺭ ﺗﻘﻴّﻪ و
احتیاط ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﮕﻴﺮﺩ
ﺁﻧﻬم ﺒﺎ ﺍﻭم
ﻮ ﺗﺴﻠﻴم ﺒﻮلاﻳﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﻭﻯ
ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ اﻋﻤﺎل
ﺪﻳنی ﺠﺰئی اﺯ
ﻫﻤﻴﻥ اﻳﻤﺎﻥ
عملیﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺪﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﻭﺍﻳﻥ ﻤﻨّتی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ الّا
ﭼﻴﺰﻯ
ﺸﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ (ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﭼﻪ
ﻋﻘل ﻮ ﺫﻫﻥ که
ﮐﺎﺭ ﻓﻬم
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻳﺎ ﺩل ﻮ
ﺳﻠﻮک ﻛﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺃﺻل ﻮ ﻓﺮع اﻭ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻣﺮﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﺩﻋﻮﺕ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﻣﺮﺍ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﺪ ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ (ﺍﻣﺎ
ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺩ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ اﺣﮑﺎﻡ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺳﻴﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﮔﺮﻓﺖ)
ﻭﺑﺮ ﻣﻥ ﻮﺍﺟﺐ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻢ ﻭ
ﺍﻳﻨک ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧم
ﺠﺎﻫل ﺁﻥ ﺒﺎثُمّ.
(ﺗﺠﺎﻫل کنم ﻮ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻡ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺨﺖ ﻳﻘﻴﻥ
ﺪﺍﺭﻡ) ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺠﺎﻫل کنم ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺑﻴﻥ ﻤﻥ ﻮ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ(
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ) ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧم
ﺒﺎﻳﻥ
اﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎثُمّ
ﮐﻪ ﻭﺻﻒ ﺩﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﮐﻨﻢ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺩﻳﻥ
ﺮﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻮﺻﻒ
ﮐﻨﻢ ( ﺩﻳﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭلی
ﺪﻳﻥ عملی ﻳﺎ
ﺁﺋﻴﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﭼﻮﻥ اﻣﺎم
اﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﭘس
ﻏﻴﺮ ﺍﺯﺁﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﺮفی ﺒﺰﻧﺪ)
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺭﺟل
اﺳﺖ( ﺭﺍﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل ﻮ
ﻣﺮﺑّﻯ اﻟﻬﻰ)
ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺁﻭﺭﺩﻩ (ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﺩﻳﻥ
اﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ)
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
هرﮐس ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. (ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻮلاﻳﺖ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
کاﻓﺮﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ بخدﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻳﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﻴﮑﺠﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻳﺎ
ﺭﺳﻮلی ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻔﺮﺳﺖ ( ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴم ﺒﺎ
ﺍﻭ ﺗﻤﺎس
ﺍﻧﺴﺎنی ﻮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ) ﺳﭙس
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺁﻳﺎ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﺪ؟ (ﺑﻬُﺪﺍ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ؟)
ﻭﻟﺬﺍ ﺁﻥ ﻤﺮﺩ
ﻭ ﺭﺟﻞ ﺭﺍ (ﻣﺤﻤﺪ)
ﮐﺎﻓﺮ ﻭ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺗﻮ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
همراه ﻤﻴﺂﻣﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﭼﻪ ﮐسی
کتاﺏ ﺑﺎ ﻣﻮسی ﺮﺍ
ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﻫﺪﺍئی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم
ﺒﻮﺩ (ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﮑﻤک ﻤﻮسی
ﺮﺳﻴﺪ ﺣﺎل ﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﮐﻤک
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ (ﻫُﺪﻯ)
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﺪﺍئی
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺳل
عباﺩﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻪﺍﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﺎﺭ
ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻧﻤی ﻤﺎﻧﺪﻧﺪ (
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮگ
ﻴﺎ ﻋﺬﺍﺏ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺪﻭﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
گیرﺩ ﻭ ﺣتی
ﻮﺟﻮﺩ ﺟﻬﺎﻥ
نیز ﺰﺍﺋﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﻭﺭﺍ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺑﻔﺮﺳﺘم ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
اﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮ ﺭﺟل
ﻨﻤﺎﺋﻴﻢ ( ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺭﺟﻞ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
اﺳﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺟﺎل ﺸﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺭﺍﻩ
ﻭﺻﻮﺭﺗﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺒﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ (ﻭﺟﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻤﺖ
ﺣﺮﮐﺖ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺤﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻮ ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺣﺮﮐتی
ﺠﺴمی ﻮ
ﻣﮑﺎﻧﻰ) ﻭﻏﻴﺮ
ﺁﻥ ﻤﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﭼﺮﺍ؟ ﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ چرا
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭلی اﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﮐسی ﭽﻪ ﮐﺮﺩ
ﻳﺎ ﮐﻪ ﻧﮑﺮﺩ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺏ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺍﻭ( ﺭﺟل ﻴﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻫﺮﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ)
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺭﺳﻮل ﺮﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻫﺮﮐس ﺗﻮّلا و
فرار ﻧﻤﻮﺩ ﺗﻮ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﺴﺌﻮل
ﻨﻴﺴﺘﻰ.( ﺗﻮلاﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻗﺒﻮل ﻮلاﻳﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ و نیز
بمعنر فرار و
عدم قبول ولایت
).ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺣﺎﻓﻈ اﻭ
ﻭﻳﺎﮐﺎﻣل الهی
ﻤﺮﺑّﻯ اﻭ ﻭ
ﺗﻮلاﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻯ اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺴﺌﻮل
ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐسی گفت ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺟﻞ
ﮔﻔﺘﻪ ﻭ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻤﻴﻔﻬﻤﺪ ﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﺻﺎﺩق اﺳﺖ (ﻋﺼﺮ
ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻪ ﺍﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺠﻤﻠﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺤث ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪﻫﺮ ﻳک اﺯ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺩﻳنی
ﺮﺟلی هستند.
ﻭلی ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺪﻧﺒﺎل یک
ﻜﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﻭﻇﺎﻳﻒ الهی
ﻤﻌنی ﺪﺍﺭﺩ) ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐسی
ﺒﺪﻭﻥ ﻄﺎﻋﺖ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺗﻤﺴّک اﻭ ﺑﺄﺻل
ﻮ ﺗﺮک ﻔﺮﻭع
ﺴﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ (ﻗﺒﻮل
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺗﺮک ﻮلاﻳﺖ ﻭ
ﻗﺒﻮل ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺗﺮک ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺁﻥ ﻳﺎ ﻗﺒﻮل
اﺳﻠﺎم ﻮ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮﻙ) ﻭ ﮔﻮﺍهی
ﻠﺎ ﺍﻟﻪ الّا الله
ﺍﻭ بی
ثمر ﺍﺳﺖ. (ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪفع
ﺸﺮک ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻨﮕﺎم ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
اﺳﺖ. ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎ بی ﺃثر
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻫم
ﻮﺳﻴﻠﻪ  الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻫم
ﻨﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺷﺮک ﻛﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺷﺎﻫﺪ ﺩﺭﻙ
ﺭﺳﺎﻟﺖ واقعی
ﻤﺤﻤﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭالّا
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺘﻌﺎﺭﻓﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ (ﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻦ)
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ(ﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻦ) نیز
کافی ﻨﻴﺴﺖ) ﻭ
ﻫﻴچ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺑﺮّ
ﻭﻋﺪل ﻮ
ﻣﮑﺎﺭم اﺧﻠﺎق
ﻮ ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﺍﻋﻤﺎل ﻮﻧﻬی اﺯ
ﻓﻮﺍﺣﺶ( ﻳﻌنی
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩﻥ ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺨﺸﻴﺪﻥ
ﻭﺗﻌﻠﻴم
ﻤﺤﺎﺳﻥ
ﻮﻣﻨﻌم ﻔﺎﺳﺪ
ﻭ ﻣﻮﺍﻧﻊ) ﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ
ﺑﺎﻃﻦﮐﻪﺑﺎﻃﻥﺁﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﺎﻃل
اﺳﺖ ( ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻇﺎﻫﺮ ﺁﻥ
ﺮﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻮل ﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺃﻣﺮ ﻭ
ﻧﻬی
ﻨﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ. ﻭ
ﺍﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
عمل ﺒﻔﺮﺍﺋﺾ
ﻗﺒﻮل ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣنع ﺁﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﺸﺨّﺺ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ (ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ
ﺣتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻤﺎ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﻧﺪ ﺩﺭ
ﺻﻠﺎﺕ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻴﺪ)ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﮐسیاﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺳﭙس
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭ ﻭ
ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ. (ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﮐﺎﻣلی اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺴﻠﻮک
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺗﻮﺳّل عباﺩﻯ
او ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠی
ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ اﻭ ﻭ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻭقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ اﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ
(ﻳﻌنی اﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣلی ﺮﺍ
ﻣﻌﺮفی کرد ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ) ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩ
ﺍﻳﻥ ﺤﺮﺍم
ﻈﺎﻫﺮ ﻭ ﺑﺎﻃﻥ
ﺮﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺒﺎﻃﻥ ﺤﺮﺍم
ﻮﻇﺎﻫﺮ ﺭﺍ
ﺣﻠﺎل ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺑﺎﻃﻦ
ﺍﻳﻨﺠﺎ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺤﺮﻳم ﺁﻧﺎﻥ
ﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ.
ﻭﻇﺎﻫﺮ ﺁﻥ
همان عباﺩﺍﺖ
ﻗﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻗتیﺒﺎﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﻣﻄﺎع
اﻟﻬﻰ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻈﺎﻫﺮ ﻭ
ﺑﺎﻃﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻇﺎﻫﺮ ﺭﺍ
ﺑﺒﺎﻃﻥ ﺤﺮام
کرﺩﻩ ﻭ ﺑﺎﻃﻥ ﺮﺍ
ﺑﻈﺎﻫﺮ( ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﻇﺎﻫﺮ ﻭ
ﺑﺎﻃﻥ یکی اﺳﺖ.ﻭﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻋﻤﺎل
ﺪﺭ ﻇﺎﻫﺮ هم
ﺮﻋﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺃﺻل ﻮ ﻓﺮع
ﺤﺮﺍﻡ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺤﺮﺍﻡ ﻭلیﺒﺎﻃﻨﺶ
ﺣﻠﺎل ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻃﻥ
ﺤﺮﺍم ﻮلی
ﻈﺎﻫﺮﺵ ﺣﻠﺎل
ﺒﺎﺷﺪ (ﻇﺎﻫﺮ ﻭ
ﺑﺎﻃﻦ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻧﺠﺎم ﻮ ﻋﺪم
اﻧﺠﺎم ﻤﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻥ
ﻤﻘﺼﻮﺩ الهی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﻗﺸﺮﻯ
گرﻯ ﻮﺭﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻯها ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺳﺎﺯﻯ
ها ﺍﺳﺖ)
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ(ﺻﻠﺎﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖ
ﻭلی ﺪﺭﺳﺖﺗﺮ
ﺑﻤﻌنی ﺼﻠﻪﻫﺎ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ و
ﺘﻮﺳّﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﭙﻨﺠﺎﻧﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﻃﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﺸﻮﺩ) ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﻤﺎل
ﺪﻳنی همگی
ﺤُﺮﻣﺎﺕ ﺧﺪﺍ (
ﻣﺤﺮﻣﺎﺕ ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺣﺘﺮﺍم ﻮ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺃﻣﺮ ﺳﻠﻮﻙ)
ﻭﺷﻌﺎﺋﺮﻯ که
ﺑﺎﻃﻥ ﺁﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ (ﻣﻌنی
ﺒﺎﻃنی اﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ) ﻭﻳﺎ
ﻧﺸﻮﺩ ﻳکی ﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎﻃنی
ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻇﺎﻫﺮ ﺁﻥ ﻨﻴﺰ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﺎﻃﻥ
اﺳﺖ.) ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺎﻃﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻇﺎﻫﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺎ
ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺎک
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس مُدّعی
ﺸﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺍﺳﺖ (ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻳﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺎﻃﻥ اﻋﻤﺎل
ﺪﻳﻨﻰ) ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
اﮐﺘﻔﺎﻯ
ﺒﺪﻭﻥ اﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩ (ﻋﻤل
ﺴﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﻭﻣﻌنی
ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻧﺠﺎم ﻨﺪﺍﺩ)
ﺑﺎﺯﺩﺭﻭغ ﻮ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺷﺮک ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻩ (ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻇﺎﻫﺮﻯ امام
ﻴﺎﻓﺘﻥ ﺴﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﺎﻃنی
ﻮﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻗﺒﻮل
ﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻨﺎس ﻭﻋﻤل
کن .ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ که
ﻣﻴﺨﻮﺍهی ﺒﮑﻦ
(ﺑﺎﺧﺪﺍ ﺑﺎﺵ ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺍهی
کن .ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎﻃﻥ
ﻤﻘﺼﻮﺩ ﺍﺯ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
اﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ که
ﺷﺨﺺ ﺑﮑﻨﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻳﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ ﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻨﻘل اﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
اﻋﻤﺎﻝ (ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ)
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻗﺒﻮل
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ (
ﺑﺪﻭﻥ ﻔﻬم
ﺒﺎﻃنیﻮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺑّﻯ اﻟﻬﻰ.
ﻭ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﻋﻘلی
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﻠّﮑﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ) ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍهی
ﻃﺎﻋﺖ ﺑﮑﻦ( ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳل ﺒﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی هر
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ
ﻭﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺭﻩ ﺭﻭﻯ اﺳﺖ
ﺣتیﺒﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﮕﺎﻩ ﺑﮑﻌﺒﻪ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭلی
همرﺍﻩ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ) ﭼﻪ
ﮐم ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺯﻳﺎﺩ ﻗﺒﻮل
ﻤﻴﺸﻮﺩ(
ﮐﻤﻴّﺖ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ
ﺍﻭﮐﻴﻔﻴﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭﻋﻤق
ﻮﻋﺸق
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺑﻌﺪ ﺍﻳﻥ
ﻄﺎﻋﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺭﺯﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺪﺍﻥ که
هرﮐس ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩ (
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭ واقعی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﻌﺮفی
الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺮﺑّﻰ)
ﻭﻫﺮﮐس
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺻﻠﺎﺕ
ﻧﻤﻮﺩ (ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭﺻﻠﻪ
ﻳﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻮﺻّل اﺳﺖ)
ﻭﻳﺎ ﺭﻭﺯﻩ
ﻭﺣج ﻮﻫﻤﻪ
ﺣُﺮﻣﺎﺕ الهی
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ (ﺣﺮﻣﺎﺕ
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ ﻳﺎ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻣﺤﺘﺮم ﻮ ﻣﻬﻢ
ﻭلاﺯﻣﻪ
ﺍﺣﺮﺍم ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ) ﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺮّ (
ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﭘﺎکیﻮ
فَرّ الهی
ﺠﺴﺘﻦ)
ﻣﻴﮑﻮﺷﺪ. ﻭ
ﻣﮑﺎﺭم
اﺧﻠﺎقی ﻴﺮﺍ
ﺣﻔﻆ ﻭ ﺍﺯ ﺑﺪﻯ
ها ﻭ ﺯﺷﺘﻴﻬﺎ
ﺩﻭﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻧﺒﻰّ ﻫﺴﺘﻨﺪ(
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺟل ﻮ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﺟل الهی
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭ) ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺃﺻل
اﻳﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ.(
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ) ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭلاﻳﺖ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ. (ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﻌﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ) ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﮐسی
ﻘﺒﻮل
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺁﻥ( با
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶ ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁل عبا)
ﻭﻫﺮﮐس ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﻓﻬم
ﻮﻋﻘل ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮلاﻳﺖ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻧبیّ
ﻮﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻭﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻮﺍﺭﺩ
ﺷﺪ ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺨﺎﺭج
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺎﺭج گرﺩﻳﺪ (
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺩﺧﻮل ﺪﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ. ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ
ﺧﺮﻭج ﺪﺭ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺣﻠﺎل ﻮ
ﺣﺮﺍم ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ( بدون
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ
ﺣتی ﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ)
ﻫﻴچ ﺤﻠﺎلی ﺮﺍ
هم ﺤﻠﺎل
ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﻭﺣﺮﺍﻣﻰ ﺭﺍ
ﺣﺮﺍم ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺍﺣﮑﺎﻣﺶ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻟﺶ
ﺃثرﻯ الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق
ﺒﻴﮕﻨﺎﻫﻰ
ﺑﻤﻌنی ﺪﺍﺸﺘﻥ
ثواب و بهشت
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻣﻄﻠق
ثوﺍﺏ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﻌنی ﺒﻴﮕﻨﺎهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ﻨﮑﺮﺩﻥ
ﮔﻨﺎﻫﻴﮑﻪ
ﮐﺎفی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻨثی کرﺩﻥ
همه ثوﺍﺑﻬﺎ
ﺍﺳﺖ) ﻭﻫﺮﮐس
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﺯﮐﺎﺕ
ﻭﺣج ﻮﻋﻤﺮﻩ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺭﺍ
ﻣﻘﺮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﭼﻴﺰﻯ اﺯ ﺍﻭ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ (
ﺑﺪﻭﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳل ﻮ
ﭘﻴﻤﺎنی ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮبی اﻟﻬﻰ
ﻭﻓﻬم ﺒﺎﻃﻥ
اﻣﻮﺭ ﺩﻳﻦ)
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﻭﺣج
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﻭ
ﻏﺴلی هم اﺯﺟﻨﺎﺑﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻩ (ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺠﻨﺐ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺯﺧﺪﺍ است )
ﻭﺣﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍمی اﺟﺮﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻭﺻﻠﺎتی
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺯﮐﺎﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﻳﻥ
کاﺭﻫﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺁﻥ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮﺃﻣّﺎ
ﻣﺎ ﺫﮐﺮﺕ
ﺃﻧّﻬم
ﻴﺴﺘﺤﻠّﻮﻥ
ﻨﮑﺎح ﺬﻭﺍﺕ
ﺍﻟﺄﺭﺣﺎﻡ
ﺍﻟتی ﺤﺮّم الله
ﻓﻰ ﮐﺘﺎﺑﻪ
ﻓﺎﻧّﻬم
ﺰﻋﻤﻮﺍ ﺃﻧّﻪ
ﺍﻧّﻤﺎ ﺣﺮم الله
ﻋﻠﻴﻨﺎ ﺑﺬﻟک
ﻨﮑﺎح ﻨﺴاء
اﻟﻨﺒﻰّ ﻓﺎﻥ
ﺃﺣق ﻤﺎ ﺑﺪﺃ
ﺑﻪ ﺗﻌﻈﻴم ﺤق الله
ﻭ ﮐﺮﺍمة
ﺭﺳﻮﻟﻪ ﻭ
ﺗﻌﻈﻴم ﺸﺄﻧﻪ
ﻭﻣﺎ ﺣﺮّﻡ الله
ﻋلی
ﺘﺎﺑﻌﻴﻪ ﻭ
ﻧﮑﺎح ﻨﺴﺎﺋﻪ
ﻣﻥ ﺒﻌﺪ ﻗﻮﻟﻪ
ﻭﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﻠﮑم
ﺃﻥ ﺘؤﺫّﻭﺍ
ﺭﺳﻮل الله ﻭلا
ﺗﻨﮑﺤﻮﺍ
ﺃﺯﻭﺍﺟﻪ ﻣﻥ
ﺒﻌﺪﻩ ﺃﺑﺪﺍ
ﺍﻥ ﺬﻟک ﻤﮑﺎﻥ
عند الله ﻋﻈﻴﻤﺎ
ﻭ ﻗﺎل الله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰﺍﻟﻨبیّ
ﺃﻭلی
ﺒﺎﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻤﻥ ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ ﻭ
ﺃﺯﻭﺍﺟﻪ
ﺍﻣّﻬﺎﺗﻬﻢ
ﻭﻫﻮ ﺃﺏ ﻟﻬم ثمّ
ﻘﺎﻝ ﻭلا
ﺗﻨﮑﺤﻮﺍ ﻣﺎ
ﻧکح ﺁﺑاءکم
ﻤﻥ اﻟﻨﺴاء الّا
ﻣﺎ ﺳﻠﻒ ﺍﻧّﻪ
ﮐﺎﻥ ﻔﺎﺣشة ﻭ
ﻣﻘﺘﺎ ﻭ ﺳاء
ﺴﺒﻴﻠﺎ ﻓﻤﻥ
ﺤﺮم ﻨﺴاء
اﻟﻨبی
ﻠﺘﺤﺮﻳم الله
ﺫﻟﻚ ﻓﻘﺪ ﺣﺮم
ﻤﺎ ﺣﺮم الله
فیکتاﺑﻪ ﻣﻥ الاﻣّﻬﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﺄﺧﻮﺍﺕﻭ
ﺍﻟﻌﻤّﺎﺕ
ﻭﺍﻟﺨﺎلاﺕ ﻭ
ﺑﻨﺎﺕ ﺍﻟﺄخ ﻮ
ﺑﻨﺎﺕ الّاﺧﺖ
ﻭ ﻣﺎ ﺣﺮم الله
ﻣﻦ ﺍﻟﺮﺿﺎعة
ﻟﺄﻥ ﺘﺤﺮﻳم
ﺬﻟک ﺘﺤﺮﻳم
ﻨﺴاء اﻟﻨﺒﻰ
ﻓﻤﻥ ﺤﺮم ﻤﺎ
ﺣﺮم الله ﻣﻦ الّاﻣّﻬﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﺄﺧﻮﺍت
ﻭﺍﻟﻌﻤّﺎﺕ
ﻣﻥ ﻨﮑﺎح ﻨﺴاء
اﻟﻨبی ﺼﻠّﻯالله
ﻋﻠﻴﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﺤل ﻤﺎ
ﺣﺮم الله ﻣﻥ
ﻨﮑﺎح ﺴﺎﺋﺮ
ﻣﺎ ﺣﺮم الله
ﻓﻘﺪ ﺃﺷﺮﻙ
ﺍﺫﺍ ﺍﺗّﺨﺬ
ﺫﻟک ﺪﻳﻨﺎ ﻭ
ﺍﻣّﺎ ﻣﺎ
ﺫﮐﺮﺕ ﺃﻥ اﻟﺸیعة
ﻳﺘﺮﺍﺩﻓﻮﻥ
اﻟﻤﺮءة
ﺍﻟﻮﺍﺣﺪة
ﻓﺄﻋﻮﺫ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ ﺬﻟک
ﻤﻥ ﺪﻳﻥ الله ﻭ
ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﺍﻧّﻤﺎ ﺩﻳﻨﻪ
ﺃﻥ ﻴﺤل ﻤﺎ
ﺃﺣﻞ الله  ﻭﻳﺤﺮم
ﻤﺎ ﺣﺮم الله ﻭ
ﺍﻥ ﻤﻤّﺎ ﺃﺣل الله
ﺍﻟﻤتعة ﻣﻥ
اﻟﻨﺴاء فی
ﮐﺘﺎﺑﻪ ﻭ
ﺍﻟﻤتهة فی اﻟﺤج
ﺃﺣﻠّﻬم ﻤﺎ
ﺷﻤل ﺤﺮمه ما
اﺫﺍ ﺃﺭﺍﺩ
ﺍﻟﺮﺟﻞ
ﺍﻟﻤﺴﻠم ﺃﻥ
ﻴﺘﻤتّع ﻤﻥ
اﻟﻤﺮﺃة ﻓﻌلی کتاب
الله  ﻭ
ﺳﻨّﺘﻪ ﻧﮑﺎح
غیر ﺳﻔﺎﺡ
ﺗﺮﺍﺿﻴﺎ ﻋلی ﻤﺎ
ﺃﺣﺒّﺎ ﻣﻥ
اﻟﺄﺟﺮ ﻭ
ﺍﻟﺄﺟﻞ ﮐﻤﺎ
ﻗﺎل الله ﻓﻤﺎ
ﺍﺳﺘﻤﺘﻌﺘم
ﺒﻪ ﻣﻨﻬﻦ
ﻓﺂﺗﻮﻫﻥ
اﺟﻮﺭﻫﻥّ ﻔﺮﻳضة
ﻭ لا ﺟُﻨﺎح
علیکم ﻔﻴﻤﺎ
ﺗﺮﺍﺿﻴﺘم ﺒﻪ
ﻣﻦ ﺑﻌﺪ ﺍﻟﻔﺮﻳضة
ﺍﻥ هما ﺃﺣﺒّﺎ
ﺃﻥ ﻴﻤﺪﺍ فی
اﻟﺄﺟل علی ﺬﻟک
اﻟﺄﺟﺮ ﻓﺂﺧﺮ
ﻳﻮم ﻤﻥ
ﺃﺟﻠﻬﺎ ﻗﺒل
ﺃﻥ ﻴﻨﻘﻀی
اﻟﺄﺟﻞ ﻗﺒل
غرﻭﺏ ﺍﻟﺸﻤس ﻣﺪﺍ
ﻓﻴﻪ ﻭ ﺯﺍﺩﺍ
فی اﻟﺄﺟل ﻤﺎ
ﺃﺣﺒّﺎ ﻓﺎﻥ
ﻣﻀی ﺁﺧﺮ ﻳﻮم
ﻤﻨﻪ ﻟم ﻴﺼﻠح
الا ﺑﺄﻣﺮ
ﻣﺴﺘﻘﺒﻞ ﻭ
ﻟﻴس ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ
ﻋﺪة الّا ﻣﻦ
ﺳﻮﺍﻩ ﻓﺎﻥ
ﺃﺭﺍﺩﺕ ﺳﻮﺍﻩ
ﺍﻋﺘّﺪﺕ
ﺧﻤﺴﻪ ﻭ ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ
ﻴﻮﻣﺎ ﻭ ﻟﻴس
ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ
ﻣﻴﺮﺍث ثمّ اﻥ
ﺸﺎٴﺖ ﺗﻤﺘّﻌﺖ
ﻣﻥ ﺁﺧﺮ ﻓﻬﺬﺍ
ﺣﻠﺎل ﻠﻬﻤﺎ
ﺍلیوم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺍﻥ
هی ﺷاءت ﻣﻥ
ﺴبعة ﻭ ﺍﻥ هی
ﺸاءت ﻣﻥ
عشرﻳﻦ ﻣﺎ
ﺑﻘﻴﺖ فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﮐلّ
هذﺍ ﺣﻠﺎل
ﻠﻬﻤﺎﻋﻠﻰ
ﺣﺪﻭﺩ الله  ﻭ ﻣﻥ
ﻴﺘﻌﺪ ﺣﺪﻭﺩ الله
ﻓﻘﺪ
ﻇﻠم ﻨﻔﺴﻪ ﻭ
ﺍﺫﺍ ﺃﺭاﺩﺕ
ﺍﻟﻤتعة فی
اﻟﺤﺞ ﻓﺄﺣﺮم
ﻤﻥ اﻟﻌﻘﻴﻖ ﻭ
ﺍﺟﻌﻠﻬﺎ ﻣتعة
ﻓﻤتیﻤﺎ ﻗﺪﻣﺖ
ﻃاﻔﺖ
ﺑﺎﻟﺒﻴﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﻠﻤﺖ
ﺍﻟﺤﺠﺮ ﺍﻟﺄﺳﻮﺩ
ﻭ ﻓﺘﺤﺖ ﺑﻪ ﻭ
ﺧﺘﻤﺖ ﺳبعة
ﺃﺷﻮﺍﻁ ثمّ ﺘﺼﻠّﻯ
ﺮﮐﻌﺘﻴﻥ عند
مقاﻡ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ثمِ
اﺧﺮج ﻤﻥ اﻟﺒﻴﺖ
ﻓﺎﺳع ﺒﻴﻥ
اﻟﺼﻔﺎ ﻭ
ﺍﻟﻤﺮﻭة ﺳبعة
ﺃﺷﻮﺍﻁ ﺗﻔﺘﺢ
ﺑﺎﻟﺼﻔﺎ ﻭ
ﺗﺨﺘم ﺒﺎﻟﻤﺮﻭة
ﻓﺎﺫﺍ ﻓﻌﻠﺖ
ﺫﻟک ﻘﺼّﺮﺕ
ﺣﺘّﻯ اﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻴﻮم اﻟﺘﺮﻭیة
ﺻﻨﻌﺖ
ﺑﺎﻟﻌﻘﻴﻖ ثمّ
اﺣﺮم ﺒﻴﻥ
اﻟﺮﮐﻥ ﻮ
ﺍﻟﻤﻘﺎم
ﺒﺎﻟﺤﺞ ﻓﻠم
ﺘﺰل ﻤﺤﺮﻣﺎ
ﺣﺘّﻰ ﺗﻘﻒ ﺑﺎﻟﻤﻮﻗﻒ
ثمّ ﺘﺮمی
اﻟﺠﻤﺮﺍﺕ ﻭ
ﺗﺬﺑح ﻮ ﺗﺤﻠﻖ ﻭ
ﺗﺤل ﻮ ﺗﻐﺘﺴﻞ
ثمّ ﺘﺰﻭﺭ
ﺍﻟﺒﻴﺖ ﻓﺎﺫﺍ
ﺃﻧﺖ ﻓﻌﻠﺖ
ﺫﻟﻚ ﻓﻘﺪ
ﺃﺣﻠﻠﺖ ﻭﻫﻮ
ﻗﻮل الله ﻓﻤﻥ
ﺘﻤتع
ﺒﺎﻟﻌﻤﺮة ﺍلی
اﻟﺤج ﻔﻤﺎ
ﺍﺳﺘﻴﺴﺮ ﻣﻥ
اﻟﻬُﺪﻯ ﺃﻥ
ﺘﺬﺑﺢ ﻭ ﺍﻣّ
ﺎﻣﺎ ﺫﮐﺮﺕ
ﺃﻧّﻬم
یستحلّوﻥ
اﻟﺸﻬﺎﺩﺍﺕ
ﺑﻌﻀﻬم ﻠﺒﻌﺾ
ﻋلی غیرﻫم
ﻔﺎﻥ ﺫﻟک ﻠﻴس
ﻫﻮ الّا ﻗﻮل الله
ﻳﺎ ﺃﻳّﻬﺎ
ﺍﻟّﺬﻳﻥ
ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﺷﻬﺎﺩة ﺑﻴﻨﮑم
اﺫﺍ ﺣﻀﺮ
ﺃﺣﺪﮐم اﻟﻤﻮﺕ
ﺣﻴﻥ اﻟﻮﺻیّة
ﺍثناﻥ ﺬﻭ اﻋﺪل
ﻤﻨﮑﻢ ﺃﻭ
ﺁﺧﺮﺍﻥ ﻤﻥ
غیرﮐﻢ ﺍﻥ
ﺃﻧﺘﻢ ﺿﺮﺑﺘم فی
اﻟﺄﺭﺽ
ﻓﺄﺻﺎﺑﺘﮑم
ﻤﺼﻴبة ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ
ﻤﺴﺎﻓﺮ ﺍﻭ
ﺣﻀﺮﻩ ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﺍثناﺎﻥ
ﺬﻭﺍﻋﺪل ﻤﻥ
ﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﻥ ﻠم
ﻴﺠﺪﻭﺍ ﻓﺂﺧﺮ
ﺍﻥ ﻣﻤّﻥ
ﻴﻘﺮﺃ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻣﻥ
غیر ﺃﻫﻞ ﻭلاﻳﺘﻪ
ﺗﺤﺴﺒﻮﻧﻬم
ﻤﺎ ﻣﻥﺒﻌﺪ
ﺍﻟﺼﻠﺎة فی
ﻘَﺴَم اﻥ
ﺒﺎﻟﻠﻪ ﺍﻥ
اﺭﺗﺒﺘم ﻠﺎ
ﻧﺸﺘﺮﻯ ﺒﻪ
ثمنا ﻗﻠﻴﻠﺎ
ﻭﻟﻮ ﮐﺎﻥ ﺬﺍ
ﻗﺮﺑﻰ ﻭ لا
ﻧﮑثتم ﺸﻬﺎﺩة الله
ﺍﻧّﺎ
ﺍﺫﺍ ﻟﻤﻥ
اﻟﺂثمین ﻓﺎﻥ
ﻋثر ﻋلی
ﺃﻧّﻬﻤﺎ
ﺍﺳﺘﺤﻘّﺎ
ﺍثما ﻓﺂﺧﺮ ﺍﻥ
ﻴﻘﻮﻣﺎﻥ
ﻤﻘﺎﻣﻬﻤﺎ ﻣﻥ
اﻟّﺬﻳﻥ
اﺳﺘﺤﻖ ﻋﻠﻴﻬم
اﻟﺄﻭﻟﻴﺎﻥ
ﻣﻥ ﺃﻫل ﻮلاﻳﺘﻪ
ﻓﻴﻘﺴﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻟﻠﻪ
ﻟﺸﻬﺎﺩﺗﻨﺎ
ﺃﺣق ﻤﻦ ﺷﻬﺎﺩﺗﻬﻤﺎ
ﻭ ﻣﺎ
ﺍﻋﺘﺪﻳﻨﺎ
ﺍﻧّﺎ ﺍﺫﺍ
ﻟﻤﻥاﻟﻈﺎﻟﻤﻴﻦ*
ﺫﻟک ﺃﺩنی ﺃﻥ
ﻴﺄﺗﻮﺍ
ﺑﺎﻟﺸﻬﺎﺩة
ﻋلی ﻮﺟﻬﻬﺎ ﺃﻭﻳﺨﺎﻓﻮﺍ
ﺃﻥ ﺘﺮﺩ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﻌﺪ
ﺃﻳﻤﺎﻧﻬﻢ ﻭ
ﺍﺗّﻘﻮﺍ الله  ﻭﺍﺳﻤﻌﻮﺍ
ﻭﮐﺎﻥ ﺮﺳﻮل الله
ﻳﻘﻀی ﺒﺸﻬﺎﺩة
ﺭﺟل ﻮﺍﺣﺪ مع
ﻴﻤﻴﻥ
اﻟﻤﺪﻋﻰ ﻭ لا
ﻳﺒﻄﻞ ﺣق
ﻤﺴﻠﻢ ﻭلا
ﻳﺮﺩ ﺷﻬﺎﺩة
ﻣؤﻤﻦ ﻓﺎﺫﺍ
ﺃﺧﺬ ﻳﻤﻴﻥ
اﻟﻤﺪﻋﻰ ﻭ ﺷﻬﺎﺩة
ﺍﻟﺮﺟﻞ ﻗﻀﻰ
ﻟﻪ ﺑﺤﻘّﻪ ﻭ
ﻟﻴس ﻳﻌﻤل
ﺒﻬﺬﺍ ﻓﺎﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻠﺮﺟل
ﻤﺴﻠم ﻘﺒل
ﺁﺧﺮ ﺣق
ﻴﺠﺤﺪﻩ ﻭﻟم ﻴﮑﻦ
ﻟﻪ ﺷﺎﻫﺪ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺣﺪ ﻓﺎﻧّﻪ
ﺍﺫﺍ ﺭﻓﻌﻪ
ﺍلی ﻮلاة
ﺍﻟﺠﻮﺭ
ﺃﺑﻄﻠﻮﺍ ﺣﻘّﻪ
ﻭﻟم ﻴﻘﻀﻮﺍ
ﻓﻴﻬﺎ ﺑﻘﻀاء
ﺮﺳﻮل الله
ﮐﺎﻥ اﻟﺤق فی
اﻟﺠﻮﺭ ﺃﻥ ﻠﺎ
ﻳﺒﻄل ﺤق ﺮﺟﻞ
ﻓﻴﺴﺘﺨﺮﺝ الله
علی
ﻴﺪﻳﻪ ﺣق ﺮﺟل
ﻤﺴﻠﻢ ﻭ
ﻳﺄﺟﺮﻩ الله  ﻭ ﻳﺤﻴی
عدلا ﮐﺎﻥ
ﺮﺳﻮل الله
ﻳﻌﻤﻞ ﺑﻪ ﻭ
ﺍﻣّﺎ ﻣﺎ
ﺫﮐﺮﺕ فی ﺁﺧﺮ
ﮐﺘﺎﺑﻚ ﺃﻧّﻬم
ﻴﺰﻋﻤﻮﻥ ﺃﻥّ الله
رَبّ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ
ﻫﻮ ﺍﻟنبیّ
ﻮﺃﻧک ﺸﺒّﻬﺖ
ﻗﻮﻟﻬﻢ ﺑﻘﻮل
اﻟّﺬﻳﻥ
ﻘﺎﻟﻮﺍ ﻓی
ﺴﻴﻤﺎ ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﻓﻘﺪ ﻋﺮﻓﺖ ﺃﻥ
اﻟﺴﻨﻥ ﻮ
ﺍﻟﺄﻣثال کاﺋنة
ﻟم ﻴﮑﻥ ﺸﻴئ
ﻔﻴﻤﺎ ﻣﻀﻰ الّا
ﺳﻴﮑﻮﻥ ﻤثله
ﺣﺘّﻯ ﻠﻮ
ﮐﺎﻧﺖ ﺷﺎة
ﺑﺮّ ﺷاء ﮐﺎﻥ ﻬﻬﻨﺎ
ﻣثله ﻭ ﺍﻋﻠم
ﺃﻧّﻪ ﺳﻴﻀل
ﻘﻮم علی
ﻀﻠﺎلة ﻣﻦ
ﮐﺎﻥ ﻘﺒﻠﻬﻢ
ﮐﺘﺒﺖ
ﺗﺴﺄﻟﻨی عن
ﻤثل ﺬﻟﻚ ﻭﻣﺎ ﻫﻮ
ﻭﻣﺎ ﺃﺭﺍﺩﻭﺍ
ﺑﻪ ﺍﺧﺒﺮک
ﺃﻥّ الله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﻮ
ﺧﻠق اﻟﺨﻠﻖ لا
ﺷﺮﻳک ﻠﻪ، ﻟﻪ
ﺍﻟﺨﻠق ﻮ
ﺍﻟﺄﻣﺮ ﻭ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﻟﺂﺧﺮة
ﻭﻫﻮ رَبّ ﮐلّ
ﺸﻴئ ﻭ ﺧﺎﻟﻘﻪ
ﺧﻠق اﻟﺨﻠﻖ
ﻭﺃﺣﺐ ﺃﻥ
ﻴﻌﺮﻓﻮﻩ
ﺑﺄﻧﺒﻴﺎﺋﻪ
ﻭﺍﺣﺘج علیهم
ﺒﻬﻢ ﻓﺎﻟﻨبیّ
علیه ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ
ﻫﻮ ﺍﻟﺪﻟﻴل
علی الله
ﻋﺒﺪﻩ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﻣﺮﺑﻮﺏ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻩ
ﻟﻨﻔﺴﻪ
ﺑﺮﺳﺎﻟﺘﻪ ﻭ
ﺃﮐﺮﻣﻪ ﺑﻬﺎ
ﻓﺠﻌﻠﻪ
ﺧﻠﻴﻔﺘﻪ
فیﺨﻠﻘﻪ ﻭ
ﻟﺴﺎﻧﻪ ﻓﻴﻬم
ﻮ ﺃﻣﻴﻨﻪ
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﻭ
ﺧﺎﺯﻧﻪ فی
اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻟﺄﺭﺿﻴﻦ
ﻗﻮﻟﻪ ﻗﻮل الله
لا ﻳﻘﻮﻝ ﻋلی الله
الّا ﺍﻟﺤﻖ ﻣﻥ
ﺃﻃﺎﻋﻪ ﺃﻃﺎع الله
ﻭﻣﻥ عصاه ﻋﺼی الله
ﻭﻫﻮ ﻣﻮلی ﻤﻦ
ﮐﺎﻥ الله
ﺭﺑّﻪ ﻭ
ﻭﻟﻴّﻪ ﻣﻥ ﺃبی
ﺃﻥ ﻴﻘﺮ ﻟﻪ
ﺑﺎﻟﻄﺎعة ﻓﻘﺪ
ﺃبی ﺃﻥ ﻴﻘﺮّ
ﻟﺮﺑّﻪ
ﺑﺎﻟﻄﺎﻋﻪ ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﺒﻮﺩیة ﻭ
ﻣﻥ ﺃﻗﺮّ
ﺑﻄﺎﻋﺘﻪ
ﺃﻃﺎع الله ﻭ
ﻫﺪﺍﻩ
ﻓﺎﻟنبیّ
ﻤﻮلی اﻟﺨﻠﻖ
ﺟﻤﻴﻌﺎ
ﻋﺮﻓﻮﺍ ﺫﻟک
ﺃﻭ ﺃﻧﮑﺮﻭﻩ ﻭ
ﻫﻮ ﺍﻟﻮﺍﻟﺪ
ﺍﻟﻤﺒﺮﻭﺭ
ﻓﻤﻥ ﺃﺣﺒّﻪ ﻭ
ﺃﻃﺎﻋﻪ ﻓﻬﻮ
ﺍﻟﻮﻟﺪ
ﺍﻟﺒﺎﺭ ﻭ
ﻣﺠﺎﻧﺐ ﺍﻟﮑﺒﺎﺋﺮ
ﻭ ﻗﺪ ﺑﻴّﻨﺖ
ﻣﺎ ﺳﺄﻟﺘنی
عنه ﻭ ﻗﺪ ﻋﻠﻤﺖ
ﺃﻥ
ﻗﻮﻣﺎﺳﻤﻌﻮﺍ
ﺻﻔﺘﻨﺎ ﻫﺬﻩ
ﻓﻠم
ﻴﻌﻘﻠﻮﻫﺎ ﺑﻠﺤﺮف
ﻮﻫﺎﻭ
ﻭﺿﻌﻮﻫﺎ ﻋلی
غیر ﺣﺪﻭﺩﻫﺎ
ﻋﻠﻰ ﻧﺤﻮ ﻣﺎ
ﻗﺪ ﺑﻠﻐﻚ ﻭ ﻗﺪ
ﺑﺮئ الله ﻭ
ﺭﺳﻮﻟﻪ ﻣﻥ
ﻘﻮﻡ
ﻳﺴﺘﺤﻠّﻮﻥ
ﺒﻨﺎ
ﺃﻋﻤﺎﻟﻬﻢ ﺍﻟﺨﺒﻴثة
ﻭ ﻗﺪ ﺭﻣﺎﻧﺎ
ﺍﻟﻨﺎس ﺑﻬﺎ ﻭالله
ﻳﺤﮑم
ﺒﻴﻨﻨﺎ ﻭ
ﺑﻴﻨﻬﻢ
ﻓﺎﻧّﻪ ﻳﻘﻮﻝ
ﺍﻟّﺬﻳﻥ
ﻴﺮﻣﻮﻥ
اﻟﻤﺤﺼﻨﺎﺕ
ﺍﻟﻐﺎﻓﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﺎﺕ
ﻟُﻌﻨﻮﺍ فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺍﻟﺂﺧﺮة ﻭ
ﻟﻬم عذﺍﺏﻋﻈﻴﻢ*
ﻳﻮم
ﺘﺸﻬﺪﻋﻠﻴﻬم
ﺃﻟﺴﻨﺘﻬم ﻮ
ﺃﻳﺪﻳﻬم ﺒﻤﺎ
ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻳﻌﻤﻠﻮﻥ*
ﻳﻮﻣﺌﺬ
ﻳﻮﻓّﻴﻬم الله
ﺃﻋﻤﺎﻟﻬم
اﻟﺴﻴئة ﻭ
ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ ﺃﻥ الله
ﻫﻮ ﺍﻟﺤق
اﻟﻤﺒﻴﻦ ﻭ
ﺃﻣّﺎ
ﻣﺎﮐﺘﺒﺖ ﺑﻪ ﻭ
ﻧﺤﻮﻩ ﻭﺗﺨﻮﻓﺖ
ﺃﻥﻴﮑﻮﻥ
ﺼﻔﺘﻬم ﻤﻥ
ﺼﻔﺘﻪ ﻓﻘﺪ
ﺃﮐﺮﻣﻪ الله  ﻋﻥ ﺬﻟک
ﺘﻌﺎلی ﺮﺑّﻨﺎ
ﻋﻤّﺎ
ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ ﻋﻠﻮّﺍ
ﮐﺒﻴﺮﺍ ﺻﻔتی
هذه ﺻﻔﻪ
ﺻﺎﺣﺒﻨﺎ
ﺍﻟّﺘﻰ ﻭﺻﻔﻨﺎﻟﻪ
ﻭ ﻋﻨﻪ
ﺃﺧﺬﻧﺎﻩ
ﻓﺠﺰﺍﻩ الله  ﻋﻨّﺎ
ﺃﻓﻀل اﻟﺠﺰاء
ﻓﺎﻥ ﺠﺰاؤه
ﻋلی الله
ﻓﺘﻔﻬم
ﻤﮑﺘﺎبی هذا ﻭ
ﺍﻟﻘﻮّة ﻟﻠﻪ ﺍﻣّﺎ
ﺁﻧﮑﻪ ﮔﻔﺘﻰ
ﺍﺯﺩﻭﺍج ﺒﺎ
ﻣﺤﺎﺭم ﺮﺍ
ﺣﻠﺎل کرﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﺑﺎﻳﻥ
ﺪﻟﻴل که
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.(
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺮﻳﺶ ﻗﺪﻳم
ﺒﻮﺩ. ﮐﻪ ﺭﻭﺵ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﺠﻨﺴﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻘﺮﻳﺶ ﺭﺍ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﻭلی
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﭼﻮﻥ
ﻤﻮلاﻋلیّ ﻮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﺒﺮﻯ اﺯ
ﺃﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷتی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮک
ﻴﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻣﺴﻴﺤی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﺠﻨسی ﺒﺎ
ﻣﺤﺎﺭﻡ ﭼﻮﻥ
ﻤﺎﺩﺭﺍﻥ ﻮ
ﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ ﻮ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ خود
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻳک
ﻤﺬﻫﺐ ﻳﺎ ﮔﺮﻭهی
ﺰﺭﺩﺷتی ﺪﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﺁﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺨﺎﺹ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
غیر ﻣؤﻣﻥ ﺒﻮﺩ.
ﮐﻪ
ﻫﺮﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯﺩﻭﺍج ﺒﺎ
ﻣﺤﺎﺭم ﻨﮑﻨﺪ
ﺑﺎﺯ الهی
ﻨﺸﺪﻩ. ﻭ
ﺭﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥکسی
اﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻨﺒﻮﺩ. ﻭﺣتی
ﺰﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻤﺘﻬم ﺒﺎﻳﻥ
عاﺩﺕ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﺳﻠﺎمی ﺠﺮﺃﺕ
ﭼﻨﻴﻥ کاﺭﻯ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم اﺯ
ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﺴﻠﻮکی سالک
با پیر ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﺠﻨﺴﻰ. ﮐﻪ (ﻧﮑﺎﺡ)
ﻳﺎ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
منظور ﻫﻤﺎﻥ (ﻧﮕﺎﻩ)
ﻓﺎﺭسی ﻴﺎ
ﺩﺍﺩﻥ ﻨﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮالهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ قُرّهﮔﻴﺮﻯ
ﻴﺎ ﺧﻮﺭّﻩ ﻭ
ﺧﻴﺮﻩ شدن ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻮ
ﺍﻗﺮﺑﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎﻫم
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻳﻌنی
کاﻣلی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺎلک ﻜﺎﻣل
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑم ﺒﺮﺍﺩﺭﺵ
ﻫﺴﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم
ﺒﭙﺬﻳﺮﺩ)
ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩ( ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻥ اﺳﺘثنا
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺠﺪﻳﺪ
ﺍﺯﺩﻭﺍج ﺒﺎ
ﺯﻧﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺯﻧﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺯﻧﺎﻥ ﺠﻨسی اﻭ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺰﻧﺎﻥ
ﻤﺤﺪﻭﺩ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﺪﻳﻪ ﺍﺯ
ﭘﺪﺭﺍﻧﺸﺎﻥ
گرﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺠﻨی
ﺪﺍﺷﺖ) ﺑﺎﻳﻥ
ﺪﻟﻴل که
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺭ ﻧﺪﻫﻨﺪ.
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
اﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯﺩﻭﺍج ﺒﺎ
ﻫﻤﺴﺮ ﺳﺎﺑﻘﺶ
ﺁﺯﺍﺭ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﺯﺍﺭﻯ ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﺩﺳﺘﻮﺭ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ
ﮐسیﺪﻳﮕﺮ ﺗﻌﻠﻴم
ﻨﺪﻫﺪ
ﻭﺣتیﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺮﺑّﻯ
ﺮﺍﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺗﻌﻠﻴم
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﻣﻄیع
ﭙﻴﺮ ﺑﻮﺩﻥ
ﭽﻮﻥ اﻃﺎﻋﺖ
ﺯﻧﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﺍﻥ اﺳﺖ
ﺗﻤﺎم ﻤﻔﺎﻫﻴم
اﺯﺩﻭﺍج ﻮ
ﻃﻠﺎق ﻮ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍﻩ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮکی
ﺁﻥ اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺎﺑل ﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺍﻳﻥ اﺣﮑﺎم
ﺪﺭﻫﺮﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﻫﺴﺖ ﻭلی
ﻀﺮﻭﺭﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣثلا ﺯﻥ
ﻨﺼﻒ ﻣﻴﺮﺍث
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻳﺎ
ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻧﺼﻒ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥگوﺍﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺼﻒ ﮔﻮﺍﻫﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ الّا ﺩﺭ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ
ﺟﻨﺎﺋﻰ ﺣتی
گوﺍهی ﻮ
ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻃﻔﻠﻬﻢ
ﻣﻌﺘﺒﺮ ﺍﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﺯ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺗﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺣق
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮ
ﺣقوق ﺸﺨﺼی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﻣﻘﺪم اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﺴﻠﻴم ﭙﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻮﻥ ﭙﺪﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﺯﻧﺎﻥ ﭙﺪﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﮕﻴﺮﻳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﻮﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﻮﻋﻤّﻪ ها
ﻭﻫﻤﺸﻴﺮﻫﺎﻯ
اﺯﻳک ﺸﻴﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ( ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﻴﺮﻏﺬﺍﻯ
ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﻳک ﭙﻴﺮ الهی
اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺩﻭﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﻳک ﭙﻴﺮ ﮐﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻳﮑی الهی
گرﺩﻳﺪ ﻭﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺣق
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺳﺎﻟک
ﺪﻳﮕﺮ ﭘﻴﺮ
ﻗﺒلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺑﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺘّﻯ اﮔﺮ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻋﻤّﻪ
ﻭ ﺧﺎﻟﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻋﻤّﻪ ﻭﺧﺎﻟﻪ
ﻧﮋﺍﺩﻯ و
جسمانی ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﻤﺴﺄﻟﻪ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻃفل ﻤﻄﺮح اﺳﺖ
ﻧﻪ ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ
ﮐﻪﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺯﺩﻭﺍج
ﺒﮕﻴﺮﺩ) ﺍﻣﺎﺍ
ﻳﻨﮑﻪ ﮔﻔتی
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻳک ﺰﻥ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻟﻬﻢ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﺯ
ﺩﻳﻥ ﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺁﻥ
ﺤﻠﺎل اﺳﺖ ﮐﻪﺧﺪﺍ
ﺣﻠﺎل کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﻣﺘﻌﻪ)
ﻳﺎ ﺻﻴﻐﻪ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎب خدا
ﺣﻠﺎل اﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ ﺣﺞ  ﻧﻴﺰ
ﺣﻠﺎﻝﮐﻪ
ﺑﻌﺪا
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺮﺍم ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.( ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺼﻴﻐﻪ ﻭ
ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﻤﻮﻗّﺖ ﺩﺭ ﺣﺞ
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻯ ﺒﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺁﺭﺍم
ﺒﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﺑﺴﻠﻮکَس
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺤج
ﺃﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺣج
کعبه ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﺪ
ﺭﻭﺯﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍنی
ﺪﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺪﺭﺁﻥ ﺤﺮﺍم
اﺳﺖ. ﺣتی
ﺒﺎﻫﻤﺴﺮ
ﺷﺮﻋﻰ ﺧﻮﺩ . (ﺗﻤﺘّﻊ)
ﻟﺬﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺴﮑﻴﻥ
غرﻳﺰﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﺯﺩﻭﺍج ﺒﺎ
ﻫﻤﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
اﺳﺖ. ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻏﻴﺮتی ﺒﺰﻧﺎﻥ
ﺗﻤتّ, ﺮﺍ ﻳک
ﻔﺤﺸاء ﺸﺮعی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﺳﺎﻟک
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ
ﻔﺤﺸاء ﺒﺎﺯ
ﻓﺎﺣﺸﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﺸﺮک
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ.
ﻭلیﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎل کسب
ﺗّﮑﻠﻴﻔﺶ ﺭﺍ
تنها ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﺷﺎﻳﻌﺎﺕ
ﺭﺍﻳﺞ.(
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ)
ﺍﻣﺎم ﺼﻴﻐﻪ
ﺗﻤتّع ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺗﺮﺍﺿی
ﻄﺮﻓﻴﻥ ﻮ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻣﺰﺩ
ﺁﻥ ﺮﺍ ﻏﻴﺮ
ﺳﻔﺎح
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻳﻌنی
گناﻩ ﻧﻴﺴﺖ.(
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻴﻐﻪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻓﺎﺣﺸﻪﺍﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺎﺩﺍم ﺘﻮﺍﻓق
ﻄﺮﻓﻴﻥ هست.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺻﻠﻰ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ اﺯ
ﺭﺑﻮﺩﻥ ﺰﻧﺎﻥ
ﺒﺰﻭﺭ ﻭ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﺷﺪﻥ
اﺳﺖ
ﮐﻪﻫﻤﻴﺸﻪﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ.ﻭلی
ﭽﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ
ﻋﻘﺪ ﻳک
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺣﺮﺍمی
ﺮﺍ ﺣﻠﺎﻝ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻃﺮﻓﻴﻥ
ﻤﺎﻳل ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺣﻠﺎل اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺯنی
ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﺨﻮﺩﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺻیغه
ﻤﻮﻗﺖ ﺍﻭ ﺣتی
عبارﺍﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺣﻠﺎل
ﺴﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﺎﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﺣﻖ ﺯﻥ
ﻮ ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﺪﺍئم ﻴﺎ
ﺻﻴﻐﻪ ﺗﻤﺘّﻊ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯ ﺳﻪ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺣﻘﻮق ﺘﻌﻠﻴمی
اﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﻃﺮﺩ ﺷﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺃﺟل
ﺁﻥﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی ﺤﺪ ﺃﮐثر
ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺁﺧﺮ
ﺃﺟل ﻴک ﺰﻥ ﺪﺭ
ﺍﺯﺩﻭﺍج ﺮﺍ
ﻗﺒل اﺯﻏﺮﻭﺏ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺐ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻋﻤلا ﺗﻤﺪﻳﺪ
ﺻﻴﻐﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﺘﺎ ﻗﺒلا
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻏﺮﻭﺏ
ﺯﻧﺪگی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺃﺟل
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎ
ﺃﺟل ﺴﻠﻮکی
ﻤﺨﻠﻮﻃ ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟک ﺪﻭ
ﺳﺎل ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﻨﺪﺍﺷﺖ
ﻃﻠﺎق ﺪﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﻃﺮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﺘﻌﻠﻴم
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻫﻢ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻭ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻌﺪ ﺍﻣﺎم
ﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺠﺎﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻃﻠﺎق ﺰﻥ ﺮﺍ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﮑﺸﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻃﻔل ﻮ
ﭘﺪﺭ ﻃﻔﻠﻮ
ﻣﻴﺮﺍث ﺍﻭ ﮐﻪ
ﻣﺴﺎﺋﻠﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی هستند
ﺭﻭﺷﻥ گرﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣم اﻥ
گوﻧﻪ ﺗﻤتّع
ﺮﺍ ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺣﻠﺎﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ(
ﻳﻌنی
اگرﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻄﻔل
اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﻳک ﺘﻤتع ﺼﻴﻐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺣﻘﻮق ﻄﻔل
ﺮﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﮐﻨﺪ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﺩﻯ
هم ﺒﺴﺘﺮ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﻃﻔل
اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﭙﺪﺭ ﻭ
ﻣﻴﺮﺍث ﻭ ﺣﻘﻮق
اﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﻤﺎﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻣﺮﺩ ﺩﻳﮕﺮﻯ گذاﺭﺩﻩ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﻣﻮﺭ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﺤﻘﻮق
اجتماﻋﻰ ﺑﺎ
ﺍﻣﻮﺭﺳﻠﻮکی
ﻤﺨﻠﻮﻃ ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺣتی
اﮔﺮ ﺯﻥ ﺒﺎ
ﻫﻔﺖ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺑﻴﺴﺖ
ﻧﻔﺮ
ﺍﻳﻥﻘﺮﺍﺭ ﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ( ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺮﻭﺷﻥ ﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺣﺞ (ﮐﻌﺒﻪ)
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺘّﻌی
ﺨﻮﺍﺳﺘﻰ( ﮐﻪ
ﻫﻴچ ﺤﺎﺟّﻯ
ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭلی
اﻣﺎم ﻴک ﺮﺍﻩ
ﺷﺮعی ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣج کعبه
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺣج اﻭﻟﻴﺎﻯاﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)ﻋﻘﻴﻘﻪ
ﺁﻥ ﺪﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ(ﻳک
گوﺳﻔﻨﺪ) ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻃﻮﺍﻑ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻨﺎﺳک حج ﺑﺎ
ﻋﻘﻴق ﺨﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺯﻥ ﻮ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﻣﺨﻠﻮﻃ ﺸﺪﻩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺤج ﻤﻮﺭﺩ نظر
ﺧﺪﺍ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺣج
کعبه ﮐﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻭ ﺗﺠﺴم ﻤﺎﺩﻯ
ﺴﻠﻮﻙ الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﻟﻴل
اﻣﺎم ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭﻋﻤﺮﻩ ﺗﺎ
ﺣﺞ ﺗﻤتّع کرﺩ
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ
ﻫُﺪﻯ ﺒﺪﻫﺪ (ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻫﺪُﺍ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﻗﺮﺑﺎنی اﺳﺖ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺣج
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻫُﺪﺍ
ﻫﺮ ﻳک اﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻴﺰ ﻫﺪﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺣج عمرﻩ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس
ﺍﺯﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ سالک
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﺣج عمره
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺤﺞ ﺃﮐﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻄﺒﻴق
اﻳﻥﺪﺳﺘﻮﺭﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺎ
ﺻﻴﻐﻪ ﺗﻤتّع  ﺪﺭ ﺣج ﺒﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺴﺖ.ﺗﻤﺘّﻊ
ﺑﻤﻌنی ﻠﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﺠﻨسی
ﺒﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻥ ﻮ
ﺩﺭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ  ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺤج عمرﻩ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ هر
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﺴﺐ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻭ ﺗﺸﺮﻳح
ﺤﺎل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﺸﺪ ﺭؤﻴﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﻮﻗتی
ﺪﺭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺵ ﺍﻭﻳس
ﻗﺮﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺷﺨﺺ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ و
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ سالک
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺳﺎﻟک
اﺣﻮﺍﻟش
ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺑﺪﺭﻭغ ﺒﺮﺍﻯ
هم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ (ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﺎﺩﺕ ﺩﺭ
ﺩﺍﺩﮔﺎﻫﺎ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﭙﻴﺮ ﮔﻮﺍهی
ﺨﻄﺎﻯ
ﻴﮑّﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻤﺄﻣﻮﺭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
ﭙﻴﺮ ﺃﺻل ﺮﺍ
ﺑﺮ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ واقعی
ﺪﺭ ﺭؤﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺃﻣﺮﻯ
اﺗﻔﺎقی ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﮐسی هم
گوﺍﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟکی ﻨﻴﺴﺖ)
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﻤﺮگ کسی
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮ ﻭﺻیّ
عاﺩل ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻳﺎﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺳﻔﺮ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪﺍﺯ ﻫم
ﺪﻳﻥولایت اﻭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ( ﺑﺮﺍﻯ
ﺤل ّ ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺍث
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺳﻔﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﺳﻔﺮ
ﻋﺎﺩﻯ ﺑﺪﻭ
ﻧﻔﺮ ﻭﺻﻴﺖ
ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺣﻘﻮق
ﻮﺍﺭثاﻥ ﺤﻔﻆ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ اﻳﻥ
ﻤﺴﺄﻟﻪﺍﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی
اﺎﺳت . ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕ و
قیامت او ﺑﺎ
شهوذ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺳﻔﺎﺭﺷﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﻭ
ﻧﻔﺮ عاذل و
کامل هم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﮔﺮ ﻭﻓﺎﺕ
ﻧﻤﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺨﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺍﻭ ﺑﺸﻮﺩ.
ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺑﻤﻴﺮﺍث
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﺳﻔﺎﺭﺵ ﻭ ﻭﺻﻴتیکه
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺷﻬﺎﺩﺕ و
گواهیﻳک ﻤﺮﺩ
ﻳﺎ ﺭﺟﻞ کامل ﻭ
ﺑﺎ ﺳﻮﮔﻨﺪ مُدّعی
اﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﺍﺩ
( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺠﻨﺎﺋﻴی یا
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻨﺪﺍﺷﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯکسی
ﻴکه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺃﻣﺮﻯ ﺴﻠﻮکیعلیه
ﺳﺎﻟﮑی ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺧﻠﺎفیﺪﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻮﺍهیﻴک ﺮﺟل
ﻴﺎ ﮐﺎﻣل الهی
مرد یا زن
ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﻳک ﻜﺎﻣﻞ الهی
اکتفا می کرﺩ
ﻭ ﺍﮔﺮﻫﺮ مُدّعی
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﻮﺩ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ
ﭘﻴﺒﺎﻣﺒﺮ ﺣﻖ
ﻣﺴﻠم ﺮﺍ
ﺑﺎﻃل
ﻨﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﮔﻮﺍهی ﻤؤﻤﻥ
ﺮﺍ ﺭﺩ ﻧمی
ﻨﻤﻮﺩ ( ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﺴﻠﻢ ﻭ ﻣؤﻤﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫم ﺘﻔﮑﻴک
ﺸﻮﻧﺪ. ﻭلی
ﻤﺴﻠم کسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺮ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻗﻀﺎﻭﺕ کندﺪ.
ﻭﻣؤﻤﻥ هر
ﮐﺎﻣل الهی
باﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق است ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺑﻄﺎل
ﻨﻤﻴﮑﺮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ ﺭﺩ
ﻧﻤی نموﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﻚ ﻣﻌنی
ﺸﺪﻩ اﺩﻋﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺎﻃل
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮔﺮچه ﺗﺄﻳﻴﺪﻯ
هم ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ
ﺍﻟﻬﺎم او کند .
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣلیﭙﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﺘﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻭ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﻭ
ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺴﻠم
ﺴﺎﻟک اﺳﺖﻧﻪ
ﮐﺎﻣلی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ) ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺩﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ (ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻳک ﻄﺮﻳﻘﺖ)
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺪﺍﺩ ﮔﺎﻩ ﺟﻮﺭ
(ﺩﻭﻟتی ﻮﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﺩﺍﺩﮔﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺸﺮع ﺒﺎﻃل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ ﺣق
اﻭﺭﺍ ﺑﺎﻃل
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﻘﻀﺎﻭﺕ ﺭﺳول
ﺨﺪﺍ ﻋﻤل
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ (ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ)
ﻭﺑﺎﺯ ﺣق ﺪﺭ
ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﺟﻮﺭ
ﺻﺎﺩﺭ ﺷﺪ ( ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ
ﺩﻭﻟتیﺪﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩ)ﺑﺎﺯ ﺣق
ﺮﺟل کاﻣل
ﺒﺎﻃل
ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎ
ﻫﻤﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮالهی هستند.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺤﻖ
ﻣﻈﻠﻮم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ ﺭﺑطی
ﺒﻴﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻏﻴﺮ
ﻭلاﻳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻳک غیر ﻭلاﻳﺖ
ﺑﻬﺮﻋﻀﻮ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ
ﺟﻮﺭ ﻭ ﺳﺘﻢ (ﻣﻨﻈﻮﺭﻏﻴﺮ
الهی ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ)
ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣق
ﺮﺍ ﺑﺼﺎﺣﺐ ﺣق
ﻤﻴﺪﻫﺪ) ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮔﻔتی
می گوﻳﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﺎﻥ
رَبّ ﻋﺎﻟﻤﻴﻥ
اﺳﺖ ﺍﻳﻥ
ﺸﺒﻴﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﻋﻴسی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺑﺮخی
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻋلیّ
ﺮﺍ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﺒﺎلاﺗﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭالّا (رَبّ)
ﻳﻌنی ﻤﺮﺑّﻰ الهی
اﺳﺖ. ﻭلی
ﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
ﻨﻴﺴﺖ. ﺗﻤﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ رَبّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ نوع ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ الله رَبّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺩﺭ لاﻫﻮﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻥ رَبّ
الّاﺭﺑﺎﺏﺧﻮﺩ(
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل هستی
ﺪﺭ اسم
اﻟﻈﺎﻫﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭ( ﺧﺪﺍی ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴﺘﻰ
ها ) ﺩﺭ اسم
الباﻥﺪﺭﻋﻤّاء
ﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
هاﻫﻮﺕ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻋﺪم ﻤﺎﺳﻮﺍﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍرﺩ
ﮐﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺼﻮﺭﻯ اﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺩﺭﻧﻈﺮ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ). ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺍﻗﻮﺍﻡ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻣﺘﺪﻳّﻨﺎﻥ)
ﺍﻳﻥ گم
ﺮﺍﻫﻴﻬﺎ ﻫﺴﺖ
ﻭﺧوﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ(
ﻗﺸﺮﻯ گرﻯ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺎﺩﺍم که دین
ﺴﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ).
ﻭﻟی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﺮﻳک
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺑﺎﺷﺪ. (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻴی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم کاﺷﻒ قُرّه
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
عاﺩﻯ ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰمی ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭالّا
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎی بنی اسرائیل
ﻫم ﺒﺮﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺎم
ﻮلیّ ﻴﺎ ﻭﺻیّ
ﻴﺎﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻠق
کر(ﻫم ﺪﺭﺟﺴﻢ
ﻭﻫم ﺪﺭ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭم الهی
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺑﻌثت ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﻭ
ﺑﺨﻠﻖ) ﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻮﺏ ﺑﻮﺩ (ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺷﺪﻩ الهی ﺒﻮﺩ.ﻭ
ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﻌنی
ﭙﺮﻭﺭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﭼﻮﻥ ﭙﺮﻭﺭﺩ
ﮔﺎﺭ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺧﻮﺩﺍ ﻭﺭﺍ
ﺍﺻﻄﻔﺎ ﮐﺮﺩ(
ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣﻞ ﺗﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺭﺍﻩ ﻣﺤﻤﺪ
را ﺑﺪﻫﻨﺪ)
ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺧﻠق
ﻨﻤﻮﺩ (ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎل ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﻭم ﻮ ﺗﻮﺳل ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻗﺒﻮل هم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ)
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻣﻴﻥ ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ (ﺍﻭم
کرﺩﻩ ﻭ ﻣؤﻤﻥ
ﻘﺎﺑل
اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺴﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻮﻯ
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﭘﺮﺳﺘﺶﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﻭ.ﻭ
ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻫﺮﻳک
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳک ﻤﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣیباﺷﻨﺪ. ﻭلی
ﻤﺤﻤﺪ ﺗﺎﺭﻳخی
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ مولاﻯهر
ﮐسی اﺳﺖ (ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻭﺗﺴﻠﻴم اﻭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ( ﺍﮔﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ رَبّ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺑﺪﻭﻥ
رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺤﻤﺪ کسیﺮﺍ
ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ) ﻭ
ﻫﺮﮐسﺍﻃﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺭﺩ ﮐﻨﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺑﻨﺪﮔی
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺭﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﮕﻤﺎﺭﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ کاﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
کهﻫﻤگی ﭽﻨﻴﻥ هستند)
ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﮐﺮﺩ (قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺒﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻳﺎ با ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯدر هر
زمان) خدﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻭﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ( ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻫﺪﺍ ﻳﺎﺧﺪﺍ
ﻳﺎ ﺗﺠﻠّﻯ
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻮﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ مولاﻯ
ﺘﻤﺎم ﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ ( ﺳﺮﻭﺭ
ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎل ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﻭم الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻌثت
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق هستند.
ﭼﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﻭﭘﺪﺭ ﻣﺒﺮﻭﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﭘﺪﺭالهی
ﺒﺮّ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﭙﺪﺭ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺮﺑّﻯ الهی
ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ)
ﻫﺮﮐس ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ
ﻓﺮﺯﻧﺪ (ﺑﺮّ ﻭ
ﺑﺎﺭ) ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﻣﺒﺮﻭﺭ ﮐﻪ
ﺣج ﺃﮐﺒﺮ ﺍﻭ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻭ
ﻣﺒﺮﻭﺭ الهی
تﺳﺖ.ﻭ ﻓﺮّ الهی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ)
ﺍﻳﻥ ﻤﻄﻠبی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺧی اﻳﻥ
ﺼﻔﺖ ﻣﺎﺭﺍ (
عناوین ﻭلاﻳﺖ)
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭﻟﻰ
ﺗﻌﻘب ﻮﻓﻬم
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻒ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
( ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺎﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﺳﻴﺎسی ﻮ
ﻓﻠﺴفی ﻮﻓﻘﻬی
کرﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﻭﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮل
اﻭ ﺍﺯ ﻫﺮیک اﻳﻥ
ﺍﻓﺮﺍ ﺩﺭ ﮐﻪ
ﺣﻠﺎل کرﺩﻧﺪ (
ﻳﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ)
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮیّ ﻮ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﻤﺮﺩم
ﻤﺎﺭﺍ ﻣﺘﻬم
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ( ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ نیز
ﺑﺎﻋث ﺑﺪﻧﺎمی
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺘﺸیّع ﺸﺪﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻴﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﭼﻮﻥ
اﻧﻮﺍﺭ ﻭ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)(
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﻥ ﻤﺎ ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺣﻘﻮق
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺎﻥ ﻮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍتی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﺤﺼﻨﺎﺕ
ﻣؤﻣﻥ ﻮﻏﺎﻓل
ﺮﺍ ﻣﺘﻬم
کردﻧﺪ ﻟﻌﻨﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ(ﺣُﺼﻥ
ﻮ ﻗﻠﻌﻪ) عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﻏﻔﻠﺖ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
ﺑﻴﺨﺒﺮﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ هستند.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
کامل ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺩﻳﺪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
اﺯ ﻫﺴتی هستند.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺴﻨّﻯ
ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﺻﺪﺩ
ﺑﺪﻧﺎم کرﺩﻥ
اﻟﻴﺎﻯ الهی هستند.
ﭼﻮﻥ گاهی
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻏﺎﻓﻠﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺒﻬﻤﺎﻥ
ﻘﺼﺪﻯ که
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺘﻬم ﻮ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻴّﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭبی
ﺮﻭﺯﻯ ﺪﺳﺖ
ﻭﭘﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻮﺍهی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. (ﺑﺎﻳﮕﺎنی
ﺘﻤﺎم اعمال ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﮑﻠم
ﺪﺳﺖ ﻭﭘﺎ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻔتیم ﻤﺒﺎﺩﺍ
ﺻﻔﺎﺕ ﺁﻧﺎﻥ (ﺍﻣﺎم
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻳﺎ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ) ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﻔﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
می ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ) ﭼﻮﻥ
کرﺍﻣاﺖ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺻﻔﺖ ﻣﺎ ﺻﻔﺖ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ (ﺻﻔﺖ
ﻭ ﻣﻘﺎم
هرﺳﺎﻟﻚﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻔﺖ ﭘﻴﺮ الهی
اﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ الهی
ﭽﻮﻥ ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵاﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻰ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻣﺎم
گرﺩﺩ) ﭘس
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻧﺎﻣﻪ
ﻣﺮﺍ ﺑﻔﻬﻢ ﻭ ﻗﻮﺕ
ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﻬﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ(
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻬم ﻮ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭ
ﺟﺴک ﻮ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ) ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺟﺎﻟبی اﺯ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻓﻠﺴفه ﺳﻠﻮکی
امام ﺼﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﮐﻪ ﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺠﻌﻔﺮﻯ
ﺮﺍ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺍﺑﻬﺎم
ﻮﺍﺣﺘﻴﺎﻃ گفته
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺳﻠﻮکی
ﻨﺸﻮﺩ ﺑﻬﻴچ
ﻮﺟﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﺑﻬﺎک
ﺮﺍ ﺑﺮ
ﺍﺑﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻗﺒلی
ﻤﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ.
ﻭﺩﻳﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺎﻃل
اﺳﺖ.ﺣتی اﮔﺮ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺴﻠﻮﻙ الهی
اﺳﺖ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺫﺍتی
ﻮﺭﻭﺍنی
ﻮﺫﻫنی ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮغی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.)

حدیث
5628- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ 299ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﻮﻝ الله
عزّ ﻭﺟﻞ
ﻭ ﻟﻘﺪ ﺁﺗﻴﻨﺎ ﺁﻝ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻭ ﺍﻟﺤﮑﻤﻪ ﻭ ﺁﺗﻴﻨﺎﻫﻢ
ﻣﻠﮑﺎ ﻋﻈﻴﻤﺎ ﻗﻠﺖ
ﺃﻧﺖ ﺃﻋﻠﻢ ﻗﺎﻝ
ﻃﺎﻋﻪ الله  ﻣﻌﺮﻓﻪ ﺍﻟﺮﺳﻞ
ﻭﻭلاﻳﺘﻬﻢ ﻫﻰ
ﺍﻟﺤﻠﺎﻝ ﻓﺎﻟﻤﺤﻠّﻞ
ﻣﺎ ﺣﻠّﻠﻮﺍ  ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻝ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻠﮑﻰ ﻋﻈﻴﻢ
ﺩﺍﺩﻳﻢ ( ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﺁﻝ ﺍﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺁﺯﺭ ﮐﺎﺷﻒ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﺭ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﻮﺩ.ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ (ﺑﺮﻫﻤﻦ)ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ(ﺃﺏ ﺭﻫﻨﻤﺎ ﻭﻫﻮﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ)ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭﻳﺎﻫﺮ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻣﻘﺮﺭ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥﻮﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺣﻖ ﺗﺤﮑّﻢ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻥ ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﻠﻚ ﻋﻈﻴﻢ ﻳﺎ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﻭﺳﻴﻊ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮﺟﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ(ﻋﻈﻴﻢ
ﺑﺰﺭﮒ)ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﺻﻔﺖ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ(ﺍﻋﻠﻰ)ﺍﺳﺖ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻣﻌﻨﻰ ﻃﺎﻋﺖ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺭﺳﻮلاﻥ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ.
ﻭ ﺣﻠﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺤﻠّﻠﻰ
ﮐﻪ ﺣﻠﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺭﺳﻮلاﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻠﻖ
ﭼﻮﻥ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺧﺪﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺑﻮﺩ.ﻃﺎﻋﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﺕ ﮐﻨﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﺍﻳﻦ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺟﻮﻳﻨﺪ
ﻟﺬﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺼﻮﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﺎم
ﻤﻮلا ﻋﻠﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺣﻀﻮﺭﺍ
ﺍﻣﮑﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﺭﺳﻮلاﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺃﺻﻞ ﺣﻠﺎﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺣﻠﺎﻟﻮﺣﺮﺍﻣﻴﺮﺍ
ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ لاﺯﻡ
الّاﺟﺮﺍ ﻭ لاﺯﻡ
الّاﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻠّﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﻠﺎﻝ ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﻠﺎﻝ
ﻣﺠﺎﺯ ﻭﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺘﺪ
ﺑﮑﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎلاﻩﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺣﻠﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ ﺣﻠﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﻭﺣﻠﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﮔﺮ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﺣﺮﺍﻡ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻢ ﺣﻠﺎﻝ ﺑﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻰ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺨﻮﺩ
ﺳﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺷﺮﻙ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ پس ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ
.)

حدیث
5628- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ 299ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﻮﻝ الله
عزّ ﻭﺟﻞ
ﻭ ﻟﻘﺪ ﺁﺗﻴﻨﺎ ﺁﻝ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻭ ﺍﻟﺤﮑﻤﻪ ﻭ ﺁﺗﻴﻨﺎﻫﻢ
ﻣﻠﮑﺎ ﻋﻈﻴﻤﺎ ﻗﻠﺖ
ﺃﻧﺖ ﺃﻋﻠﻢ ﻗﺎﻝ
ﻃﺎﻋﻪ الله  ﻣﻌﺮﻓﻪ ﺍﻟﺮﺳﻞ
ﻭﻭلاﻳﺘﻬﻢ ﻫﻰ
ﺍﻟﺤﻠﺎﻝ ﻓﺎﻟﻤﺤﻠّﻞ
ﻣﺎ ﺣﻠّﻠﻮﺍ  ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻝ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻠﮑﻰ ﻋﻈﻴﻢ
ﺩﺍﺩﻳﻢ ( ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﺁﻝ ﺍﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺁﺯﺭ ﮐﺎﺷﻒ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﺭ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﻮﺩ.ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ (ﺑﺮﻫﻤﻦ)ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ(ﺃﺏ ﺭﻫﻨﻤﺎ ﻭﻫﻮﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ)ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭﻳﺎﻫﺮ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻣﻘﺮﺭ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥﻮﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺣﻖ ﺗﺤﮑّﻢ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻥ ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﻠﻚ ﻋﻈﻴﻢ ﻳﺎ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﻭﺳﻴﻊ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮﺟﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ(ﻋﻈﻴﻢ
ﺑﺰﺭﮒ)ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﺻﻔﺖ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ(ﺍﻋﻠﻰ)ﺍﺳﺖ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻣﻌﻨﻰ ﻃﺎﻋﺖ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺭﺳﻮلاﻥ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ.
ﻭ ﺣﻠﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺤﻠّﻠﻰ
ﮐﻪ ﺣﻠﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺭﺳﻮلاﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻠﻖ
ﭼﻮﻥ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺧﺪﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺑﻮﺩ.ﻃﺎﻋﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﺕ ﮐﻨﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﺍﻳﻦ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺟﻮﻳﻨﺪ
ﻟﺬﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺼﻮﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﺎم
ﻤﻮلا ﻋﻠﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺣﻀﻮﺭﺍ
ﺍﻣﮑﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﺭﺳﻮلاﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺃﺻﻞ ﺣﻠﺎﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺣﻠﺎﻟﻮﺣﺮﺍﻣﻴﺮﺍ
ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ لاﺯﻡ
الّاﺟﺮﺍ ﻭ لاﺯﻡ
الّاﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻠّﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﻠﺎﻝ ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﻠﺎﻝ
ﻣﺠﺎﺯ ﻭﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺘﺪ ﺑﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎلاﻩﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻋﻠﺎﻡ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺣﻠﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ ﺣﻠﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﻭﺣﻠﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﮔﺮ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻢ ﺣﻠﺎﻝ ﺑﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻰ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺨﻮﺩ
ﺳﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺷﺮﻙ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ پس ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ

حدیث
5630 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24 ﺹ301ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻔﻰ ﻗﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻳﺠﺘﻨﺒﻮﻥ ﮐﺒﺎﺋﺮ
الّاثم ﻭ ﺍﻟﻔﻮﺍﺣﺶ
ﻧﺰﻟﺖ ﻓﻰ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﻭﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﮐﺒﻴﺮﻩ ﻭ ﻓﻮﺍﺣﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ... ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺩﺭ
ﺣﻖ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ( ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻢ ﻭ ﻗﻀﻴﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺎﻭلاﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬی اﺳﺖ.ﭼﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ.ﻭﭼﻪ
ﺍﺯ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺩﺭ ﻭﻋﻴﺪﻫﺎ
ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ .)

حدیث 5631 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﻰ ﻧﻘﻞ
ﺷﺪﻩ (ﺝ24ﺹ301ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻋﻦ ﻗﻮﻝ الله
ﺗﺒﺎﺭﻙ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻧّﻤﺎ
ﺣﺮﻡ ﺭﺑّﻰ ﺍﻟﻔﻮﺍﺣﺶ
ﻣﺎ ﻇﻬﺮ ﻣﻨﻬﺎ ﻭﻣﺎ
ﺑﻄﻦ ﻓﻘﺎﻝ ﺍﻥ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻟﻪ ﻇﻬﺮ ﻭ ﺑﻄﻦ ﻓﺠﻤﻴﻊ
ﻣﺎ ﺣﺮﻡ ﻓﻰ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻫﻮ ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ ﻭ
ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ ﻣﻦ ﺫﻟﻚ
ﺃﺋﻤّﻪ ﺍﻟﺠﻮﺭ
ﻭ ﺟﻤﻴﻊ ﻣﺎ ﺃﺣﻞ
ﻓﻰ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﻫﻮ
ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ ﻭ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ
ﻣﻦ ﺫﻟﻚ ﺃﺋﻤّﻪ
ﺍﻟﺤﻖ  ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ رَبّ ﻣﻦ ﻓﻮﺍﺣﺶ
ﺭﺍ ﭼﻪ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻦ ﺣﺮﺍﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ( ﻇﺎﻫﺮ
ﻭﺑﺎﻃﻦ ﻳﮑﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺧﻠﻮﺕ ﺁﻥ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ حدیث
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﮐﻨﺎﻳﻪ
ﺁﻣﻴﺰ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
) ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺣﺮﺍﻡ ﺁﻣﺪﻩ ﻇﺎﻫﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻃﻦ ﺁﻥ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺟﻮﺭ ﻭ ﺳﺘﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ
( ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻃﻦ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻴﺮ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺁﻧﭽﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺣﺮﺍﻡ ﻭ
ﻧﮑﻮﻫﺶ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺁﻣﺪ ﻋﺎﻣﻞ ﺁﻥ ﻓﻘﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭلاﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻴﻮﻣﻨﺼﻮﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
) ﻭ ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﺣﻠﺎﻝ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻇﺎﻫﺮ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﻃﻦ
ﺁﻥ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺣﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . (ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﻧﻴﮑﻰ ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻃﻦ ﺁﻥ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﺷﺮﻙ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺁﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻇﺎﻫﺮ ﻭ ﺑﺎﻃﻦ ﺩﺍﺭﺩ
پس ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﻭﻫﺮ
ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ ﻇﺎﻫﺮ
ﻭ ﺑﺎﻃﻦ ﺩﺍﺭﺩ.ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻴﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺑﺎﻃﻦ ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺪﻙ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺣﺮﺍﻡ
ﻭﺷﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.(ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺟﻮﺭ) ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺤﺎﮐﻢ
ﺑﺮﺟﻮﺍﻣﻊ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﻟﻰ ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ
ﻭﺧﺪﺍ.ﮐﻪ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺳﻨّﻰ ﻣﺪﺍﻓﻊ ﺁﻥ
ﺧﻠﻔﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻓﻘﻬﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﻨﺎﻡ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﺎ ﭼﺮﺍﻍ
ﺑﺪﺯﺩﻯ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺟﻮﺭ ﻧﺎﻣﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻮﺩ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻭﻡ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻭﺍﻣّﻰ ﻭﻣؤﻣﻦ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺒﻤﻌﻨﻰ
ﺭﻫﺒﺮ ﻭ
ﺭﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭ ﭘﻴﺶ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺑﺠﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ .)

حدیث
5632 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ24ﺹ301ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﺎ
ﺗﻘﻮﻟﻮﺍ ﻟﮑلّ
ﺁﻳﻪ ﻫﺬﻩ ﺭﺟل
ﻮ ﻫﺬﻩ ﺭﺟﻞ ﻣﻥ
اﻟﻘﺮﺁﻥ ﺤﻠﺎل
ﻮ ﻣﻨﻪ ﺣﺮﺍﻡ ﻭ
ﻣﻨﻪ ﻧﺒﺄ ﻣﺎ
ﻗﺒﻠﮑﻢ ﻭﺣﮑم
ﻤﻤﺎ ﺑﻴﻨﮑﻢ ﻭﺧﺒﺮ
ﻣﺎ ﺑﻌﺪﮐم
ﻔﻬﮑﺬﺍ ﻫﻮ ﻫﺮ ﺁﻳﻪ ﺭﺍ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺮﺟا چون
ﺷﺨﺼی اﺳﺖ. ﻳﺎ
ﺍﻳﻥ ﻘﺴﻤﺖ ﺍﺯ
ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺟل
ﺤﻠﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﺭﺟل ﺤﺮﺍﻡ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻗﺮﺁﻥ
اﺧﺒﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺸﻤﺎ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﻭ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﻴﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩ خود
ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫﻤﻴﻥ ﻮﺑس (
ﺭﺟﻞ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
اﻟﻬﻰ گه قرآن
ناطق و ایه ای
ﺍﺳﺖ که غیر
سالکان قشری ﺗﺒﺪﻳل
کرده اند زیرا
تیه و آیتی
الهی ﻴﮑﺴﺎنی
ﺒﺎ ﻫﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻔﺎتی اﺳﺖ ﭼﻪ
ﺭﺟا ﺨﻮﺏﻳﺎ
ﺭﺟل بد امام
نمیخواهد
صریحا بگوید معنی
قرآن همان
قرآن ناطق
کامل الهی است
و ایه بمعنی
آید الهی کامل
الهی و علامت
و تجسم اجلی
الهی است ﺑﻌﺪ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁنی
ﻮ ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﺬﻫﻨی ﻮ
ﺍﻧﺘﺰﺍعی آیه
ﻨﻴﺰ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ رجل
وکامل ﺸﺪه
است ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
آخوندهای
مذهبی ﺩﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﻤﻌنی
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺒﺤق
ﻮلاﻳﺖ ﺍﺯ
ﻟﻔﻈ ﺮﺟل
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺟﺰ
ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ که
آیه و قرآن بمعنی
انسان کامل
الهی است . ﮐﻪ
مقصود
ﺗﺎﺭﻳﺨی ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ چمین
بوده ﺁﻧﻬم خاص
ﺪﺭﺃﻣﺮ ﺳﻠﻮک
گذﺷﺘﮕﺎﻥ. ﻭ
ﻧﻴﺰﺣﮑم
ﻘﺮﺁﻥ ﺒﻴﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺩﺭ
فهم الهی و
پیامبرو قرآن
در ﺃﻣﺮ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺩﻳنی ﻮﻣﺬﻫلب
ﺪﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ تمامی
مذاهب غیر سالک
ﻣﻨﺤﺮﻑ از امر
خدا ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.)
ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺸﻤﺎ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺷﻤﺎ نیزخست ﺗﺎﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ برای
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﻳﺎ
دلیل ﻧﮑﻮﻫﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﻮﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﻘﺮﺁﻥ کلِیات
ﻓﻠﺴﻔﻪ سلوک
الهی اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ از
خدا ﮐﻪ ﻣﺪﺍک
قوانین
اجتماعی
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣل کنند ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺩﻳنی ﻮﻣﺬﻫبی
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
میباشد .با
رعایت این
حدیث
لیتک  خرف آخر
است
تمامی برداشتهای
غیر سلوکی
قرآن و احادیث
جز کفر و حتی
بدتر شرک بخدا
و تنها تصوف
آنهم در عمل تخلیه
و تخلیه و
تجلیه و
الوهیّت
اولیای الهی تنها
دین مقبول خداونذ
بنام دین حنیف
که از آدم تا
محمد یکی بیشتر
نیست)

حدیث
5633 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24 ﺹ302ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺭﺍﻭﻯ ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﻣﺎﻡ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ
ﻣﻰ ﻧﻮﻳﺴﺪ : ﻓﻰ
ﻗﻮﻝ الله  عزّ ﻭﺟﻞ
ﻭ ﺍﺫﺍ ﺫﮐﺮ الله
ﻭﺣﺪﻩ ﺍﺷﻤﺄﺯﺕ...
ﻳﻘﻮﻝ ﺍﺫﺍ ﺫﮐﺮ
الله  ﻭﺣﺪﻩ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻭ ﺍﺫﺍ ﺫﮐﺮ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻣﻦ ﺩﻭﻧﻪ ﻓﻠﺎﻥ
ﻭﻓﻠﺎﻥ ﻓﻘﺎﻝ ﺃﺑﻮ
ﻋﺒﺪ الله  ﻣﻦ ﻗﺎﻝ ﻫﺬﺍ
ﻓﻬﻮ ﻣﺸﺮﻙ ثلاثا
ﺃﻧﺎ ﺍﻟﻰ
الله  ﻣﻨﻪ
ﺑﺮئ  ثلاثا
ﺑﻞ ﻋﻨﻰ الله  ﺑﺬﻟﻚ ﻧﻔﺴﻪ
ﺑﻞ ﻋﻨﻰ الله  ﺑﺬﻟﻚ ﻧﻔﺴﻪ
ﻭ ﺃﺧﺒﺮﺗﻪ ﺑﺎﻟﺂﻳﻪ
ﺍﻟّﺘﻰ ﻓﻰ (ﺣﻢ)
ﺫﻟﮑﻢ ﺑﺄﻧّﻪ ﺍﺫﺍ
ﺩﻋﻰ الله  ﻭﺣﺪﻩ ﮐﻔﺮﺗﻢ
ثُمّ ﻗﺎﻝ ﻗﻠﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺬﻟﻚ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻗﺎﻝ
ﺃﺑﻮ ﻋﺒﺪ الله  ﻣﻦ ﻗﺎﻝ ﻫﺬﺍ
ﻓﻬﻮ ﻣﺸﺮﻙ ثلاثا
ﺃﻧﺎ ﺍﻟﻰ الله  ﻣﻨﻪ ﺑﺮﻯٴ
ثلاثا ﺑﻞ ﻋﻨﻰ ﺑﺬﻟﻚ
ﻧﻔﺴﻪ ﺑﻞ ﻋﻨﻰ ﺑﺬﻟﻚ
ﻧﻔﺴﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪ ﻣﺸﻤﺌﺰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺭﻭﻯ
ترس ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺃﺑﻮ ﺍﻟﺨﻄﺎﺏ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍ ﺫﮐﺮ ﺷﻮﺩ ﻳﻌﻨﻰ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺫﮐﺮ ﺷﻮﺩ
ﻓﻠﺎﻥ ﻭﻓﻠﺎﻥ ﺍﺳﺖ
(ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺭﺍﺷﺪﻳﻦ ) ﮐﻪ ﻣﺸﻤﺌﺰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺃﺑﻮ ﺍﻟﺨﻄّﺎﺏ
ﻳﻚ ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ
مولا ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﻰ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ ﻭﺫﮐﺮ
ﻋﻠﻰ ﺭﺍ ﻳﮑﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.(ﺫﮐﺮ)ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩﻥ ﻭ ﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻥ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺬﮐّﺮ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﺬﮐّﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻭمولا ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺫﮐﺮ مولا ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺃﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺫﮐﺮ مولا ﺭﺍ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺫﮐﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻳﻦ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﺩﺭ ﺣﻖ
مولا ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
. ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺣﺮﻑ ﺷﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ( ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻋﻠﻰ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ مولا ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﻴﺰﺍﺭﻭﻣﺘﻨﻔﺮ
ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﺳﻪ ﺑﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻢ
( ﺑﺎ ﺗﺄﮐﻴﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ
) ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺑﺎﺯ ﺍﺑﻮ
ﺍﻟﺨﻄﺎﺏ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺣﻮﺯﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺳﻨﮓ ﺑﺴﻴﻨﻪ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ )
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻓﺮ
ﺷﺪﻧﺪ. (ﻣﻄﻠﺐﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺘﻌﺪﺩ ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭرَبّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮک
اﺣﺘﻤﺎﻟی ﺒﺎ( لا
ﺍﻟﻪ الّا الله
)ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻟﻰ
الله  ﻧﻴﺴﺘﻰ
) ﺑﺎﺯ ﺍﺑﻮ ﺍﻟﺨﻄﺎﺏ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻋﻮﺕ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
مولا ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﻋﻮﺕ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻰ ﮔﻔﺖ.ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺤﺼﺎﺭ
ﺃﻣﺮ ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺨﺪﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
مولا ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﺮ ﻣﺪﻋﻰ ﻭلاﻳﺖ
مولا ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﻭ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻘﺼﺪ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺷﺮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻘﻮﻝ ﺷﺎﻋﺮﻯ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ ﻧﺨﻮﺍﻧﻤﺖ
ﻣﺘﺤﻴّﺮﻡ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻤﺖ ) ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺸﺮﻙ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ.ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﻴﺰﺍﺭﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﮕﺮﺩ
ﺍﻭ ﻧﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﺑﻨﺎﻡ
ﻋﻠﻰ ﻓﺮﻳﺐ ﻧﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﺃﻫﻞ ﺣﻖ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻪ ﻋﻠﻰّ
ﺍﻟﻠﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺷﺎﻣﻞ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
مولا ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺟﺰ ﺑﺄﺳﻢ
ﻋﻠﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
پس ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ پس ﺍﺯ بعثت  ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺤﻤﺪﻯ مولا ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮکَس ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻧﺎﻡ
ﺑﺮﺩ.ﻋلیّ ﺪﺭ ﻧﺰﺩ
ﺃﻫﻞ ﺣﻖ ﻫﻤﺎﻥ(ﺍﻳﻠﻰ)ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ(ﺍﻳﻠﻴﺎ).ﻭﻋلی
ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺃﻫﻞ ﺣﻖ ﻋﻠﻰ
ﺭﺍ ﻋﺎﺷﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭﺭﺳﻤﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﻦ ﻗﺪﻳﻢ ﺍﻳﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ ﺑﻨﺎﻡ
ﺃﻫﻞ ﺣﻖ ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺳﻮﺭﻳﻪ ﺑﻨﺎﻡ ﻋﻠﻮﻳّﻮﻥ
ﻭﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
علیّ ﺍﻟﻠﻬﻰ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﻚ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﮔﺮﺩﺩ ﺗﺎ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﮑﻨﺪ ﻭﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻮﻡ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ .)

حدیث
5634 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ302 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﻗﻮﻣﺎ
ﺁﻣﻨﻮﺍ ﺑﺎﻟﻈﺎﻫﺮ
ﻭ ﮐﻔﺮﻭﺍ ﺑﺎﻟﺒﺎﻃﻦ
ﻓﻠﻢ ﻳﻨﻔﻌﻬﻢ ﺷﻴئ
ﻭ ﺟاء ﻣﻦ
ﺑﻌﺪﻫﻢ ﻓﺂﻣﻨﻮﺍ
ﺑﺎﻟباﻃﻦ ﻭ ﮐﻔﺮﻭﺍ
ﺑﺎﻟﻈﺎﻫﺮ ﻓﻠﻢ
ﻳﻨﻔﻌﻬﻢ ﺫﻟﻚ ﺷﻴﺌﺎ
ﻭلا ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻈﺎﻫﺮ الّا ﺑﺒﺎﻃﻦ
ﻭ لا ﺑﺒﺎﻃﻦ الّا
ﺑﻈﺎﻫﺮ ﻗﻮﻣﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻈﺎﻫﺮ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻃﻦ
ﺭﺍ ﻣﻨﮑﺮ ﻭﮐﺎﻓﺮ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ
( ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮ ﻣؤﻣﻦ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮ ﻋﺎﻣﻠﻴﺎﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭلاﻳﺖ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﻣﻨﻄﻘﺎ ﻫﺪﻑ ﺑﺎﻃﻦ
ﻭ ﺃﺻﻞ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻭلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺁﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
) ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻃﻦ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﺑﻈﺎﻫﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.(
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺷﺪﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭ ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﻋﺎﻡ ﻭﺭﺍﻳﺞ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺩﻳﻨﻰ ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی هستند. ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ ﻭﻫﺮ
ﻣﺤﻴﻂ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﻴﻚ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻋﺪﻡ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻈﺎﻫﺮ
ﺟﺰ ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺒﺎﻃﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺒﺎﻃﻦ ﺟﺰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻈﺎﻫﺮ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ ( ﺍﻳﻦ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺭﺍ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺴﻨﮓ ﺩﻟﻰ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﺍﺯﻭلاﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻋﺪﻡ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻇﺎﻫﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺩﻳﺪﻥ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .)

حدیث
5635 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ302ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺣﺎﻓﻈﻮﺍ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺼﻠﻮﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺼﻠﺎﻩ ﺍﻟﻮﺳﻄﻰ
ﻭﻗﻮﻣﻮﺍ ﻟﻠﻪ ﻗﺎﻧﺘﻴﻦ
ﻃﺎﺋﻌﻴﻦ ﻟﻠﺄﺋﻤّﻪ
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺻﻠﺎﺕ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺻﻠﺎﺕ ﻭﺳﻄﻰ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻗﺎﻧﺖ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﺋﻴﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻄﻴﻊ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ( ﺻﻠﺎﺕ ﻳﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻠﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭﺳﻄﻰ ﻳﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴﺎﻧﻪ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﭼﻨﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻧﻤﺎﺯ ﺻﺒﺢ
ﻭ ﻇﻬﺮ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺩﻡ
ﮐﻤﺘﺮ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻋﻤﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻌﻄﻴﻞ ﮐﺮﺩ
ﻭﺍﺯ ﺫﮐﺮ ﭘﻨﺞ ﻭﻋﺪﻩﻧﻤﺎﺯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﭘﻨﺞ ﻭﻋﺪﻩ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﻨﺞ
ﺍﺭﻧﺒﺎﻁ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺳﻄﻰ ﺷﺸﻤﻴﻦ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴﺸﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺳﻄﻰ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻬﻢ ﻭﻭﺳﻂ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺷﺮﻁ ﻣﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺣﻔﻆ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﻖ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﻗﻴﻖ ﺗﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻔﻆ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ(ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ)ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ
ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺑﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺁﻳﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﻤﺎﺯﻯ ﮐﺮﺩﻳﺪ
ﺑﺎ ﻗﻨﻮﺕ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﻓﺮﻭﺗﻨﻰ
ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ ﭼﻮﻥ
ﻗﻨﻮﺕ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺴﻤﺖ ﺁﺧﺮ ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺒﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﻴﻊ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻗﻨﻮﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺳﻄﻰ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ. (ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ)
ﺷﺎﻣﻞ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ ﻏﻴﺒﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.)

حدیث
5636 - ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ24ﺹ۳۰۳ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺭﺍﻭﻯ ﺑﺎﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ : ﺃﻧﺘﻢ ﺍﻟﺼﻠﺎﻩ
ﻓﻰ ﮐﺘﺎﺏ الله  عزّ ﻭﺟﻞ
ﻭ ﺃﻧﺘﻢ ﺍﻟﺰﮐﺎﻩ
ﻭ ﺃﻧﺘﻢ ﺍﻟﺤﺞ ﻓﻘﺎﻝ
ﻳﺎ ﺩﺍﻭﺩ ﻧﺤﻦ ﺍﻟﺼﻠﺎﻩ
ﻓﻰ ﮐﺘﺎﺏ الله  ﻭ ﻧﺤﻦ ﺍﻟﺰﮐﺎﻩ
ﻭﻧﺤﻦ ﺍﻟﺼﻴﺎﻡ
ﻭ ﻧﺤﻦ ﺍﻟﺤﺞ ﻭ ﻧﺤﻦ
ﺍﻟﺸﻬﺮ ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ
ﻭ ﻧﺤﻦ ﺍﻟﺒﻠﺪ ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ
ﻭﻧﺤﻦ ﮐﻌﺒﻪ الله
ﻭ ﻧﺤﻦ ﻗﺒﻠﻪ
الله  ﻭﻧﺤﻦ
ﻭﺟﻪ الله  ﻗﺎﻝ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﺄﻳﻨﻤﺎ ﺗﻮﻟّﻮﺍ
ﻓﺸﻢ ﻭﺟﻪ الله  ﻭ ﻧﺤﻦ ﺍﻟﺂﻳﺎﺕ
ﻭﻧﺤﻦ ﺍﻟﺒﻴّﻨﺎﺕ
ﻭﻋﺪﻭﻧﺎ ﻓﻰ ﮐﺘﺎﺏ
الله  عزّﻭﺟﻞ
ﺍﻟﻔﺤﺸﺎٴ ﻭ ﺍﻟﻤﻨﮑﺮ
ﻭ ﺍﻟﺒﻐﻰ ﻭ ﺍﻟﺨﻤﺮ
ﻭ ﺍﻟﻤﻴﺴﺮ ﻭ ﺍﻟﺄﻧﺼﺎﺏ
ﻭ ﺍﻟﺄﺯلاﻡ ﻭﺍﻟﺄﺻﻨﺎﻡ
ﻭ ﺍﻟﺄﻭﺷﺎﻥ ﻭ
ﺍﻟﺠﺒﺖ ﻭ ﺍﻟﻄﺎﻏﻮﺕ
ﻭ ﺍﻟﻤﻴﺘﻪ ﻭ ﺍﻟﺪﻡ
ﻭ ﻟﺤﻢ ﺍﻟﺨﻨﺰﻳﺮ
ﻳﺎ ﺩﺍﻭﺩ ﺍﻥ الله
ﺧﻠﻘﻨﺎ
ﻓﺄﮐﺮﻡ ﺧﻠﻘﻨﺎ
ﻭ ﻓﻀّﻠﻨﺎ ﻭ ﺟﻌﻠﻨﺎ
ﺍﻣﻨﺎٴﻪ ﻭ ﺣﻔﻈﺘﻪ
ﻭ ﺧﺰﺍﻧﻪ ﻋﻠﻰ ﻣﺎ
ﻓﻰ
ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭﻣﺎ
ﻓﻰ ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻭ ﺟﻌﻞ
ﻟﻨﺎ ﺃﺿﺪﺍﺩﺍ ﻭ
ﺃﻋﺪﺍٴ ﻓﺎﺳﻤّﺎﻧﺎ
ﻓﻰ ﮐﺘﺎﺑﻪ ﻭﮐﻨّﻰ
ﻋﻦ ﺍﺳﻤﺎﺋﻨﺎ ﺑﺄﺣﺴﻦ
ﺍﻟﺄﺳﻤﺎٴ ﻭ ﺃﺣﺒّﻬﺎ
ﺍﻟﻴﻪ ﻭ ﺳﻤّﻰ ﺃﺿﺪﺍﺩﻧﺎ
ﻭ ﺃﻋﺪﺍٴﻨﺎ
ﻓﻰ ﮐﺘﺎﺑﻪ ﻭﮐﻨّﻰ
ﻋﻦ  ﺍﺳﻤﺎﺋﻬﻢ
ﻭ ﺿرَبّ ﻟﻬﻢ ﺍﻟﺄﻣثاﻝ
ﻓﻰ ﮐﺘﺎﺑﻪ ﻓﻰ ﺃﺑﻐﺾ
ﺍﻟﺄﺳﻤاء
ﺍﻟﻴﻪ ﺍﻟﻰ ﻋﺒﺎﺩﻩ
ﺍﻟﻤﺘّﻘﻴﻦ  ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﻌﻨﻰ
ﺻﻠﺎﺕ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻴﺪ ( ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﮔﺮ ﮐﻠﻤﻪ
ﺻﻠﺎﺕ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻧﻤﺎﺯ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺃﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺯﮐﺎﺕ ﻫﺴﺘﻴﺪ ﻭ
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺣﺞ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﺪ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻳﺸﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻫﺮ ﻋﻤﻞ ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺭﺟﻞ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﺭﺟﻞ ﺍﺳﺖ ﻭﺧﻮﺑﻰ
ﻧﻴﺰ ﺭﺟﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺑﺪﻯ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ
ﺭﺟﺎﻝ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﮐﻢ ﺭﻧﮓ ﺷﻮﺩ. (ﺭﺟﻞ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﺍﺟﻞ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺣﺞ ﻋﻤﺮﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ  ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﺮ ﻋﻤﻞ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯﻭلاﻳﺖ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﺣﺘﻰ ﺷﺮﻙ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ )ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺃﻯ ﻓﻠﺎﻥ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﺻﻠﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻭ ﻣﺎ ﺯﮐﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ ﻭ ﻣﺎ
ﺻﻮﻡ ﻭﺭﻭﺯﻩ ﻭﻣﺎﺣﺞ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻭﻣﺎ
ﻣﺎﻩ ﺣﺮﺍﻡ ﻫﺴﺘﻴﻢ
( ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺎﻩ ﺣﺮﺍﻡ
ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﻭﺭﻩ ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ) ﻭ ﻣﺎ ﺑﻠﺪ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ
(ﺷﻬﺮ ﻣﮑّﻪ ﻭ ﮐﻌﺒﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻥ(ﺑﻠﺪﻫﺎ)ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﻭﻣﺎ ﮐﻌﺒﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻗﺒﻠﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻪ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ( ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻠﻪ ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ
ﭼﺸﻢ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ.ﮐﻪ ﮐﻌﺒﻪ
ﻗﺒﻠﻪ ﻋﻮﺍﻡ ﺗﺠﺴّﻤﻰ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﻗﺒﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﮐﻌﺒﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺤﻤﺪﻯهستند.ﻭﺟﻪ
ﺧﺪﺍ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﺟﺎ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻨﻴﺪ ﻭﺟﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ.( ﻳﻌﻨﻰ ﻗﺒﻠﻪ
ﻳﻚ ﻧﻘﻄﻪ ﺩﺭ ﮐﻌﺒﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺟﺎ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻠﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺴﺘﺪ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺯ ﺑﺴﻮﻯ ﮐﻌﺒﻪ
ﻭﻗﺒﻠﻪ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻣﻰ ﺍﻳﺴﺘﺪ ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮ
ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭﻣﺎ ﺁﻳﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻴﻢ
( ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺳﻔﺮ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ(ﺁﻳﺪ) ﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ.ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﻳﺎﺕ ﺧﺪﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ) ﻭﻣﺎ ﺑﻴّﻨﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻴﻢ ( ﺩلاﺋﻞ
ﺑﻴّﻦ ﻭ ﭘﻴﺪﺍ ﻭﻭﺍﺿﺢ
ﻭ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻣﺠﺴّﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻣﻠﻤﻮﺵ ﻭ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﻔﻆ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻗﺎﺑﻞ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺑﭽﺸﻢ ﻭ ﺑﻴﻨﺶ ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺩلاﺋﻞ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺪلاﻝ ﻣﻴﺸﻮﺩ
) ﻭ ﺩﺷﻤﻦ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺤﺸﺎٴ ﻭﻣﻨﮑﺮ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﺧﻤﺮ ﻭ
ﻗﻤﺎﺭ ﻭ ﺍﻧﺼﺎﺏ
ﻳﺎ ﺑﺖ ﻣﻨﺼﻮﺏ.ﻭ
ﺍﺯلاﻡ(ﻧﻈﺮ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ)
ﻭ ﻣﺠﺴﻤﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺒﺖ (ﺟﺒﺖ
ﻣﺼﺮﻯ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ(ﮔﺒﺖ
ﻭ ﺍﻳﺠﺒﺖ)ﻣﺼﺮ ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻓﺮﺍﻋﻨﻪ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﻃﺎﻏﻮﺕ ﺣﺪّ
ﺃﮐﻴﺮ ﻃﻐﻴﺎﻥ ﻭﺳﺮﮐﺸﻰ
ﭼﻮﻥ ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﻣﺘﻔﺮﻋﻦ
ﻭ ﻣﺘﮑﺒّﺮ ﻭﻣﺪﻋﻰ
ﻓﺮ ﮐﺎﺫﺏ ﺍﻟﻬﻰ
) ﻭ ﻣﻴّﺖ ﻭﺧﻮﻥ ﻭ
ﮔﻮﺷﺖ ﺧﻨﺰﻳﺮ ( ﻫﺮ
ﻧﺎﻡ ﻗﺮﺁﻥ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻳﺸﻪ ﺭﺟﻞ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺭﺟﻞ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﺭﺟﻞ ﺑﺎﺷﺪ ) ﺃﻯ ﻓﻠﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ﻭﻣﺎﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺩﺍﺩ.( ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺫﺍﺗﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎلا ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ بعثت  ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ) ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺩﺍﺩ
(ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺃﻓﻀﻞ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﺮﺩ
) ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﻣﻴﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ ( ﺟﺎﻯ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺃﻣﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﻳﺎ ﺍﻭﻣّﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﭼﺸﻢ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺮﻑ ﻋﻤﺮ
ﮐﺮﺩ ) ﻭ ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ
ﺍﻭ ﻭﺧﺰﻳﻨﻪ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻭ ﺷﺪﻳﻢ . ( ﺣﻔﻆ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺍﻭ ﻭ ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ(ﺧﺰﻳﻨﻪ)
ﺟﺎﻯ ﺧﺰﻥ ﻭﮔﻨﺠﻴﻨﻪﻭ
ﺣﻔﻆ ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﺩﻡ ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺧﺎﺗﻢ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ ) ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭﺯﻣﻴﻦ
ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻤﺎ ﺳﭙﺮﺩ
( ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻝ ﻭ ﺩﻭﻡ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻘﻴﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ رؤیاﺋﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩ.ﺿﻤﻨﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﮔﺎﻫﻰ ﻓﮑﺮ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻦ ﺍﻭ
ﺯﻣﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﮔﺎﻫﻰ نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ نفس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭﻣﻠﻬﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺭﺍ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺎﺭﺍ ﺩﺭﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻣﻴﺪ.ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﻨﻴﻪ ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﺸﻦ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺤﺒﻮﺏﺧﻮﺩ ﻧﺎﻣﻴﺪ.ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭ ﺍﺿﺪﺍﺩ
ﻣﺎﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﺶ
ﺑﺎ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﻭ ﻣﺸﺎﻝ ﺯﺩﻩ ﮐﻪﻣﺒﻐﻮﺽ
ﺗﺮﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺘّﻘﻴﻦ
ﻣﻨﻔﻮﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
. (ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺯﺷﺘﺮﻳﻦ
ﮐﻨﺎﻳﻪ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﺟﺎﻝ
ﻣﻨﻔﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺭﺟﺎﻝ
ﻣﺸﺒﺖ ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺑﺪ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﻮﺩ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭ ﻣﺮﻭﺟﻴﻦ ﺁﻥ ﻭ
ﻋﺎﻣﻠﺎﻥ ﺁﻥ ﺭﺟﺎﻝ
ﻣﺠﺴﻢ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .)

حدیث
5637- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ۳۰۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻧﺤﻦ ﺃﺻﻞ
ﮐﻞ ﺧﻴﺮ ﻭﻣﻦ ﻓﺮﻭﻋﻨﺎ
ﮐﻞ ﺑﺮ ﻭﻣﻦ ﺍﻟﺒﺮ
ﺍﻟﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﺍﻟﺼﻠﺎﻩ
ﻭ ﺍﻟﺼﻴﺎﻡ ﻭ ﮐﻈﻢ
ﺍﻟﻐﻴﻆ ﻭ ﺍﻟﻌﻔﻮ
ﻋﻦ ﺍﻟﻤﺴﻴٴ ﻭﺭﺣﻤﻪ
ﺍﻟﻔﻘﻴﺮ ﻭ ﺗﻌﺎﻫﺪ
ﺍﻟﺠﺎﺭ ﻭ الّاﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﻟﻔﻀﻞ ﻟﺄﻫﻠﻪ
ﻭ ﻋﺪﻭﻧﺎ ﺃﺻﻞ ﮐﻞ
ﺷﺮ ﻭﻣﻦ ﻓﺮﻭﻋﻬﻢ
ﮐﻞ ﻗﺒﻴﺢ ﻭ ﻓﺎﺣﺸﻪ
ﻓﻤﻨﻬﻢ ﺍﻟﮑﺬﺏ
ﻭ ﺍﻟﻨﻤﻴﻤﻪ ﻭ ﺍﻟﺒﺨﻞ
ﻭ ﺍﻟﻘﻄﻴﻌﻪ ﻭ ﺃﮐﻞ
ﺍﻟﺮﺑﺎ ﻭ ﺃﮐﻞ ﻣﺎﻝ
ﺍﻟﻴﺘﻴﻢ
ﺑﻐﻴﺮ ﺣﻘّﻪ ﻭ ﺗﻌﺪﻯ
ﺍﻟﺤﺪﻭﺩ ﺍﻟّﺘﻰ
ﺃﻣﺮ الله  عزّ ﻭﺟﻞ
ﻭ ﺭﮐﻮﺏ ﺍﻟﻔﻮﺍﺣﺶ
ﻣﺎ ﻇﻬﺮ ﻣﻨﻬﺎ ﻭﻣﺎ
ﺑﻄﻦ ﻣﻦ ﺍﻟﺰﻧﺎ
ﻭ ﺍﻟﺴﺮﻗﻪ ﻭﮐﻞ
ﻣﺎ ﻭﺍﻓﻖ ﺫﻟﻚ ﻣﻦ
ﺍﻟﻘﺒﻴﺢ ﻭ ﮐﺬﺏ
ﻣﻦ ﻗﺎﻝ ﺍﻧّﻪ ﻣﻌﻨﺎ
ﻭ ﻫﻮ ﻣﺘﻌﻠّﻖ ﺑﻔﺮﻉ
ﻏﻴﺮﻧﺎ ﻣﺎ
ﺃﺻﻞ ﺧﻴﺮ ﻫﺴﺘﻴﻢ
( ﻣﻨﺒﻊ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻭ
ﺑﺪﻧﻪ ﺃﺻﻠﻰ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻴﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻄﺮﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺧﻴﺮﻯ
ﻳﺎ ﻧﻔﻊ ﻭﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
آثار ﻣﻨﻔﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ باعث ﺯﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﺧﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺧﻴّﺮ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)ﻭ ﻓﺮﻭﻉ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ ﺗﻨﻪ
ﺍﺻﻠﻰ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺷﺎﺧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺧﺖ ﮐﻪ ﺑﻬﺮﻩ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺧﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺮ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﻭ ﺍﺯ ﺑﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﺻﻮﻡ ﻭﮐﻈﻢ
ﻏﻴﻆ ﻭ ﻋﻔﻮ ﺍﺯ ﺧﻄﺎﮐﺎﺭﺍﻥ
ﻭﺭﺣﻤﺖ ﺑﺮ ﻓﻘﺮﺍ
ﻭ ﻋﻬﺪ ﺑﺎ ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﺎﻥ
ﻭ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﺮﻓﻀﻞ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ (ﺗﻮﺣﻴﺪ)
ﻋﻤﻞ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺎ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺒﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﻭﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻟﻬﻰ ﺃﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ الله  ﺃﮐﺒﺮ ﻭلا
ﺍﻟﻪ الّا الله
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻤﻌﺒﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻟﻰ الله
ﻧﻴﺴﺘﻰ.
ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻋﺎﺑﺪ ﺑﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻭ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺻﻴﺎﻡ
ﻭﺻﻮﻡ ﻳﺎ ﺭﻭﺯﻩ
ﺑﺎﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻭﺯﻩ ﺷﮑﻢ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﺩ ﻭﻟﻰ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺗﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ ﻭﺳﺎﮐﺖ
ﻭﺧﻤﻮﺵ ﻭ(ﺻﻢ ﻭﺑﮑﻢ)ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ(ﮐﻈﻢ
ﻏﻴﻆ)ﻧﻴﺰ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻏﻀﺐ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭ ﺑﻠﺎﺋﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﺍﻭ ﺻﺒﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﺎ
ﺭﺍﺣﺘﻰ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﻣﺴﻴﻴٴ ﺧﻄﺎ
ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﺍﺳﺖ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻋﻔﻮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻓﻘﻴﺮ ﺑﻄﻮﺭ
ﻋﺎﻡ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺮﺣّﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻓﻘﺮ ﺑﻄﻮﺭ
ﺧﺎﺹ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ(ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ)ﺭﺍ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﻬﺪ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﻫﻢ ﺯﻳﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ(ﺟﺎﺭ)
ﭘﻨﺎﻩ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﭘﻨﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻔﻀﻞ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻧﻬﺎﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻪ
ﻋﺎﻟﻤﺘﺮ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻤﻨﺪﺗﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻬﺮ ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺣﻖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﻧﻤﺎﻳﺪ
) ﺍﻣﺎ ﺩﺷﻤﻦ ﻣﺎ ﺃﺻﻞ
ﺷﺮ ﺍﺳﺖ . (ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻭﺭﭼﻪ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺘﻤﮕﺮ ﮐﻪ ﺑﻨﺎﻡ
ﺩﻳﻦ ﻭﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺷﻤﻦ ﺧﺪﺍﻭﻭلاﻳﺖ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭ
ﻓﺮﻭﻉ ﻭ ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺮ ﺯﺷﺘﻰ
ﻭ ﻗﺒﺢ ﻭ ﻓﺎﺣﺸﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺩﺭﻭﻍ ﻭ ﺩﻭ
ﺑﻬﻢ ﺯﻧﻰ ﻭ ﺑﺨﺎﻟﺖ
ﻭ ﻗﻄﻊ ( ﺻﻠﻪ ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
) ﻭ ﺭﺑﺎ ﺧﻮﺍﺭﻯ ﻭﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻣﺎﻝ ﻳﺘﻴﻢ ﺑﺪﻭﻥ
ﺣﻖ ( ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻣﺎﻝ
ﻳﺘﻴﻢ ﺑﺤﻖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ ﻃﺒﻖ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺟﺎﺭﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺷﺮﻭﺕ ﻳﺘﻴﻢ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ
ﻭﻣﺰﺩﻯ ﮔﺮﻓﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻳﺘﻴﻢ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻳﺎ ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺗﻌﺪﻯ ﺍﺯ ﺣﺪﻭﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ( ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺍﺯ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺷﺮﻋﻰ
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺣﺪﻭﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﮐﻨﺪ) ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﺎﺭ ﻓﺤﺶ
ﻭﺯﺷﺖ ﭼﻪ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺁﻥ ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻦ
ﺑﺎﺷﺪ (ﺩﺭ ﻣﺨﻔﻰ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﮐﻠﺎﻩ
ﺷﺮﻋﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺯﻧﺎ
ﻭ ﺳﺮﻗﺖ ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻘﺒﺎﺣﺖ
ﻭﺯﺷﺘﻰ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻫﺮکَس
ﮐﻪ ﺑﺪﺭﻭﻍ ﮔﻔﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﺎ ﻣﻠﺤﻖ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺸﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺘﻌﻠّﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺑﺪﺭﻭﻍ ﺍﺯ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﻝ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﻓﻘﻬﺎ
ﻭﺧﻠﻔﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ
.)

حدیث
- ﺍﺯ ﺍﺑﻦ عبّاس
ﺍﺳﺖ (ﺝ 24 ﺹ 305 -ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ : ﻗﺎﻝ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡﻧﺰﻝ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﺃﺭﺑﺎﻋﺎﺭﺑﻊ ﻓﻴﻨﺎﻭ
ﺭﺑﻊ ﻓﻰ
ﻋﺪﻭﻧﺎﻭ ﺭﺑﻊ ﺳﻨﻦ
ﻭ امثال  ﻭ ﺭﺑﻊ ﻓﺮﺍﺋﺾ
ﻭ ﺃﺣﮑﺎﻡﻭ ﻟﻨﺎ
ﮐﺮﺍﺋﻢ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﭼﻬﺎﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻳﻚ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺣﻖ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.( ﻭلاﻳﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎﺷﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻭلاﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻋﻤﺮ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ)
ﻭ ﻳﻚ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺭ ﺣﻖ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ( ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖﺑﺨﺼﻮﺹ ﺧﻠﻔﺎﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻳﻦ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﻯ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭ ﻧﻈﺎﻡ ﺟﺎﻣﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﺭﺗﺠﺎﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
) ﻭ ﻳﻚ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﻨّﺘﻬﺎ
ﻭ امثال  ﺍﺳﺖ ( ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪﻭ
ﻳﺎ ﺗﻤثیل ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ ﻧﻪ
ﺩﻳﻦ ﻗﺸﺮﻯ ﻭﺍﺳﻤﻰ)ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻫﺎﻯ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥﺩﺭ ﺣﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻓﻀﻞ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻮﻯ ﺍﺑﻠﺎﻍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﺮﺍﺋﻢ
ﻗﺮﺁﻥﻳﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺸﻬﺎ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺗﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩ.ﻭ(ﻗﺮﺁﻥ)ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺤﻤﺪﺑﺎﺯ
ﻳﻤﻌﻨﻰ ﺩﻭقُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.ﻳﮑﻰ
قُرّه ﻳﺎ ﺧﻮﺭﻩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﻳﺎ
ﺭﻭﺡ القُدس
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ. ﮐﻪ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﻮﻓﻴﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﮑﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ ﺁﻥﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺁﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻨﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻗﻔﺶ ﺑﺎﻍ ﻭﺣﺶ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪﺗﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ
ﻋﺒﺮﺕ ﺁﻣﻮﺯ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺭﻳﺸﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ ﺗﻮﺣّﺶ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻨﺪ .)

حدیث
5639 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ24 ﺹ305ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ الله
ﺟﻌل ﻘﻠﻮﺏ
ﺍﻟﺄﺋمّة
ﻣﻮﺭﺩﺍ لاﺭﺍﺩﺗﻪ
ﻓﺎﺫﺍ ﺷﺎء الله
ﺷﻴﺌﺎ ﺷﺎؤﻩ ﻭﻫﻮ
ﻗﻮﻟﻪ ﻭﻣﺎﺗﺸﺎؤﻭﻥ
الا ﺃﻥ ﻴﺸاء الله
رَبّ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻟﻬﺎﻯ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺭﺍﻩ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐسی
ﺮﺍ ﺑﮑﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﻭلاﻳﺖ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺏ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺎﺑﻮﺍﺏ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم اﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
هفتم ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﻣﻮﺭﺩ)
ﺭﺍﻩ ﻭﺭﻭﺩ ﻭ
ﺑﺎﺏ ﺩﺧﻮﻝ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی
ﺠﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ
ﻮﺳﻴﺮﺍﺏ و رَی
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺘﺸﻨﮕﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺣﻘﺎﻳق
ﺪﻳنی ﻮ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺪﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﻫﺴﺖ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﻤﺸﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﭽﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
هم ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ( ﺍﮔﺮﮐسی
اﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻥ
ﻨﻴﺮﻭﻯ کشش
ﻭﻋﻠﺎﺋم ﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪﺗﺮﻯ اﺯ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ الّا
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﺠﺎ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ ﻭﮐﻤﺘﺮﻫم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺪﮐﺎﺭﻯ
ﺪﺭﮔﻨﺎﻩ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ
ﻮﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎنع
ﺒﺪﮐﺎﺭﻯ کسی
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺃﺻل
اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل
کاﺭﻣﺎﻯ ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ
ﺒﺮﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺣﺎﮐم اﺳﺖ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭ
ﺷﻤﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﮐﻨﻴﺪ ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺸﻴّﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ رَبّ
ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ
اﺳﺖ (ﻣﺮﺑّﻯ
ﺘﻤﺎک
ﺠﻬﺎﻧﻴﺎﻥﺤﺘﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﺎﺹ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﻴﻌﻘل ﻮبی
اﺭﺍﺩﻩ ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﮔﺮ لاﺯم
ﺸﺪ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻗﻠﺐ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﻜﺎﻣل ﺰﻣﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﮐﻪ (ﺍﻣﺎﻡ) ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭم کرﺩﻩ ﻭ
ﺍﻣّﻯ ﺸﺪﻩ
ﻭﻣؤﻤﻥ
گرﺩﻳﺪﻩ ﻭﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﻋﺎﻟﻤﻴﻦ)
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥﻮ
ﻧﻴﺰ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻮ ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ ﮐﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺁﮔﺎهی
اﺯ ﺑﻌﻀی
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هستند.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺿﻤﻥ
ﻤﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﻨﺪ ﺑﺤﺴﺎﺏ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮔﺬﺍﺭﻯ الهی
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺨﻄﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ ﻧﻈﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻇﺎﻫﺮ
ﺃﻣﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺎﻃﻥ ﺁﻥ ﺃﺻل
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻬﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
اﺯ ﭘﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﻳﺶ.)

حدیث
5640 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ 24 ﺹ 306 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻟﮑﻞ ﺍﻣّﻪ
ﺭﺳﻮﻝ ﻓﺎﺫﺍ ﺟاء
ﺭﺳﻮﻟﻬﻢ ﻗﻀﻰ ﺑﻴﻨﻬﻢ
ﺑﺎﻟﻘﺴﻂ ﻭﻫﻢ لا
ﻳﻈﻠﻤﻮﻥ ﻗﺎﻝ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻫﺎ ﺑﺎﻟﺒﺎﻃﻦ
ﺃﻥ ﻟﮑﻞ ﻗﺮﻥ ﻣﻦ
ﻫﺬﻩ الّاﻣّﻪ ﺭﺳﻮلا
ﻣﻦ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺨﺮﺝ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻘﺮﻥ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻫﻮ ﺍﻟﻴﻬﻢ ﻭ ﻫﻢ
ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﺎٴ ﻭﻫﻢ
ﺍﻟﺮﺳﻞ ﻭ ﺃﻣّﺎ
ﻗﻮﻟﻪ ﻓﺎﺫﺍ ﺟﺎٴ
ﺭﺳﻮﻟﻬﻢ ﻗﻀﻰ ﺑﻴﻨﻬﻢ
ﺑﺎﻟﻘﺴﻂ ﻗﺎﻝ ﻣﻌﻨﺎﻩ
ﺃﻥ ﺍﻟﺮﺳﻞ ﻳﻘﻀﻮﻥ
ﺑﺎﻟﻘﺴﻂ ﻭﻫﻢ لا
ﻳﻈﻠﻤﻮﻥ ﮐﻤﺎ ﻗﺎﻝ
الله  ﻫﺮ ﺍﻣّﺘﻰ ﺭﺍ
ﺭﺳﻮﻟﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺭﺳﻮﻟﺸﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻳﺪ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﻋﺪﺍﻟﺖ
ﻭﻗﺴﻂ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺳﺘﻢ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ (ﻫﺮ ﺍﻣّﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻧﻪ ﻫﺮ ﻣﻠّﺖ ﻭ
ﺟﻤﺎﻋﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺎﺹ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻣﻠﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﻠﺘﻬﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺗﻌﻠّﻖ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺭﺳﻮلاﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺗﺎ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﻌﺪﻯ.ﻭ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻗﻀﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﻗﻀﺎﻭﺕﺍﻭ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﮐﻨﺪ ﻗﻀﺎﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ ﻗﻀﺎ
ﻭ ﻗﺪﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺷﺨﺺ ﺳﺖ.ﻭ(ﻗﺴﻂ)ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺳﺖ ﻫﻨﺪﻯ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻃﺒﻘﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻃﺒﻘﻪﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻄﺒﻘﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎلاﺗﺮﻣﻴﺒﺮﺩ.ﺳﺘﻢ
ﻧﻤﻰ ﺩﻫﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺁﻥ (ﻳﺎ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻥ ﻭﻧﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻟﻐﻮﻯ ﻭ
ﻟﻔﻈﻰ ﻗﺮﺁﻥ ) ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮ ﻗﺮﻧﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣّﺖ ﺭﺳﻮﻟﻰ ﺍﺯ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺍﺭﺩ
(ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻣّﺖ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﻣﻠّﺖ ﻋرَبّ
ﻳﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﺍﻳﺞ ﻋﻮﺍﻡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺍﻣّﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻏﺎﻳﺐ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ.ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ (ﻗﺮﻥ) ﻫﺮ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﻳﺎ ﺳﻰ ﺳﺎﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻭ
ﺗﺎﺟﺪﺍﺭﻯ ﺻﺎﺣﺐ
ﻗﺮﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻃﻠﺎﻕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
کراون ﻓﺮﻧﮕﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻗﺮﻥ ﻳﺎ ﺷﺎﺥ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥﺸﺎﻩ ﻭﺗﺎﺝ
ﺷﺎﻫﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﻠﺎﻩ ﺩﺭ ﺷﺎﺧﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺠﺴﻤﻪ ﮐﻮﺭﻭﺵ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺭﺳﺘﻢ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺷﻤﺸﻴﺮﻓﺮﻕ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺸﮑﺎﻓﺪ.ﻭﻫﺮﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻴﺬﻭ ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﻭ ﺷﺎﺥ ﻳﺎ ﺩﻭ
ﺗﺎﺝ ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎﺝ
ﺷﺎﻫﻰ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺗﺎﺝ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻫﺒﺮ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻗﺮﻥ ﺍﻳﻦ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
( ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
پس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﺍﻣﺎﻡ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻨﺘﺨﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻭلاﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﺭﺳﻮلاﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﺭﺳﻮلاﻥ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻮﻝ ﻭﻭﻟﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﺭﺳﻮﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻣﺪ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ ( ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻬﺮ کَس
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﺮﺩ.ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﮐﻪ ﺷﻬﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻳﺎ ﺗﺄﻟﻴﻔﺎﺕ ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻓﺘﺢ ﻳﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﻗﺴﻂ ﻭ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﮐﻪ(ﻃﺒﻘﻪ
ﻓﻀﻴﻠﺖ)ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺗﻌﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﮑﺪﺍﻡ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﺳﻮلاﻥ ﺑﺎ ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺳﺘﻢ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺟﻨﺎﺋﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺣﺎﮐﻢ ﺷﺮﻉ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺘﻢ ﻫﻢ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
.)

حدیث
5641- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ307ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ : ﺍﻣّﺎ ﻗﻮﻟﻪ
ﺃﻓﮑﻠّﻤﺎ ﺟﺎٴﮑﻢ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻤﺎ لا ﺗﻬﻮﻯ
ﺃﻧﻔﺴﮑﻢ ﺑﻤﻮالّاﻩ
ﻋﻠﻰ ﺍﺳﺘﮑﺒﺮﺗﻢ
ﻓﻔﺮﻳﻘﺎ ﻣﻦ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺬﺑﺘﻢ ﻭ
ﻓﺮﻳﻘﺎ ﺗﻘﺘﻠﻮﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺁﻳﺎ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ ﮐﺴﻰ ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﺎﻫﻰ ﺩﻝ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺒﻨﺪﻳﺪ ﻭ ﻧﻤﻰ
ﭘﺴﻨﺪﻳﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭلاﻳﺖ ﻋﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﻋﻠﻰ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺪﻝ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
) ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺗﮑﺒّﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻩﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺂﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﮑﺒّﺮﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻴﻨﻰ ﺩﺍﺭﻳﺪ.ﻭ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻣﻰ ﮐﺸﻴﺪ .( ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺃﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐﻫﻤﻴﺸﻪﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺷﻴﻌﻪ
ﻭﺳﻨّﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ .)

حدیث 5642 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ308 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻝ
الله ﻭﺣﺴﺒﻮﺍ ﺃلا
ﺗﮑﻮﻥ ﻓﺘﻨﻪﻗﺎﻝ
ﺣﻴث  ﮐﺎﻥ
ﺭﺳﻮﻝ الله  ﺑﻴﻦ ﺃﻇﻬﺮﻫﻢ
ثُمّ ﻋﻤﻮﺍ ﻭ ﺻﻤّﻮﺍ
ﺣﻴث ﻗﺒﺾ ﺭﺳﻮﻝ
الله ثُمّ ﺗﺎﺏ
ﻋﻠﻴﻬﻢﺣﻴث  ﻗﺎﻡ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦﻗﺎﻝ
ثُمّ ﻋﻤﻮﺍ ﻭ ﺻﻤّﻮﺍ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺴﺎﻋﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻓﺘﻨﻪﺍﻯ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ . (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻨﺪﮐﻪﺑﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻭلاﻳﺖﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺩﺭﺟﻪ
ﺻﺪﻕ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻫﺮ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻯ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭ ﺑﻠﺎ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭﺃﻣﺮﻯ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﺘﻨﻪ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯﻳﻚ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺃﺟﻞ ﻭ
ﻇﺮﻓﻴﺖﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﻳﮋﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﺗﺎﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﮐﻮﺭ ﻭﮐﺮ ﻭلاﻝ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ (ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺁﻣﻴﺰ
ﻧﺸﺎﻥ ﻧﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺑﻮ
ﺑﮑﺮ ﻭﻋﻤﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ
) ﻭﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺨﺸﻴﺪﭼﻮﻥ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻗﻴﺎﻡ ﮐﺮﺩ ( ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﺑﺖ ﺧﻠﺎﻓﺖ مولا
ﮔﺮﺩﻳﺪﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﮐﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻭﺍﺭﺩ ﺳﻠﻮﻙ ﺷﺪﻧﺪ
) ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﮐﺖ ﻭﮐﺮ
ﻭ ﮐﻮﺭ ﻭلاﻝ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺪ (ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﻧﺸﺪﻧﺪ.ﻓﺘﻨﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﺯ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﭘﻴﻮﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻓﺸﺎﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺭﺍ ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻦ
ﺃکثزا ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻫﺎﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﺭؤﻳﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺿﻤﻦ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺳﺎﻟﻚﻓﺘﻨﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﭼﻪ ﻋﮑﺶﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺣﻮﺍﺩﺵ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
.)

حدیث5643
- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ص 308 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﻨﺰﺩ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻭ
ﮔﻔﺖ ﺁﻳﺎ ﺗﻌﺠّﺐ
ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ ﻋﻴﺴﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺯﻳﺪ ﺑﻦ
ﻋﻠﻰ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻰﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻋﻠﻰ ﺟﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻇﺎﻫﺮﻭلاﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ؟ ( ﺯﻳﺪ ﺑﻦ
ﻋﻠﻰ ﺳﺠّﺎﺩﻋﻤﻮﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕﺷﻮﺭﺷﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﮐﻮﻓﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻋﻠﻴﺒﺮﺍﻩ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖﻭ ﺟﻨﮕﻴﺪ
ﮐﻪ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩ
ﻭ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ.ﻭ ﭘﺴﺮﺵ
ﻋﻴﺴﻰ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺎﺭ
ﭘﺪﺭ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖﮐﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻠﻰ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪﺑﻴﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭلاﺩ ﻋﻠﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻌﻬّﺪﻯ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻴﻔﻪ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻯ ﻧﮑﻨﺪﮐﺎﺭ
ﺯﻳﺪ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺯﻳﺪﻳﻪ ﺭﺍﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﻳﻤﻦ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻭ
ﻧﻔﺮﻳﻦ ﻧﻴﺰ ﻣﻰ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﺍﻳﻨﻚ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻌﺘﺮﺽ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺍﻣﺎﻡ ﺳﮑﻮﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺯﻳﺪﻳﻪ
ﻣﺪﻋﻰ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﺮﺍﻯ مولا ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﻫﻢ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ
) ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﻣﻌﺘﺮﺽﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻭﻯ
ﺻﺪ ﺍﻟﻬﻪ ﻭﺑﺖ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺘﺪ
( ﻋﻤﻞ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺯﻳﺪ
ﺭﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ
ﺗﺎﺑﻊ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺤﻖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺖ
ﭘﺮﺳﺘﻰﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻔﺖﻣﻦ
ﭼﻪ ﮐﻨﻢ ؟ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﮐﺎﻓﺮ
ﺑﺪﺍﻥ ﺷﻮﻧﺪ ( ﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﺑﺮ ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺑﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
) ﻗﻮﻣﻰ ﺭﺍ ﻣﻮﮐّﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢﮐﻪ
ﮐﺎﻓﺮ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.(
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺍﻳﻦ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﺭ ﮔﺮﻭﻩ
ﺯﻳﺪ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ ﺑﺎ
ﮔﺮﻭﻩ ﺧﻠﻔﺎ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺳﺮﮐﻮﺏ ﺷﻮﻧﺪ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺑﺤﺎﺿﺮﺍﻥ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺭﺍﻭﻯ ﺿﻤﻦ ﺣﺎﺿﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺑﺨﺪﺍ ﻣﺎ ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
( ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﻭﺑﺎﻃﻦ
ﻭلاﻳﺖ مولا ﺍﺳﺖﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﻭلاﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺪﻙﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﻭ بعثت  ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺩﺭ ﺣﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻨﮑﺮ
ﺷﺪﻧﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪﮔﺮﻭﻫﻰ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻧﻈﺮ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺯﻳﺪﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺷﺪﻩ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩﺵ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺑﺎﻃﻦ مولا
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﺑﻈﺎﻫﺮ
ﺍﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺑﺤﻖ مولا
ﺑﺒﺎﻃﻦ ﺍﻟﻬﻰ مولا
ﻧﻴﺰ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻇﺎﻫﺮ
مولا ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﻯ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﺒﻮﺩ ﺑﺎ ﺟﻨﮓ ﺑﺮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺯ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺃﮐﺸﺮﻳّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﻭ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻧﻴﺰ ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻋﻠﻰ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻫﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
مولا ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
.)

حدیث
5644 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24 ﺹ310 - ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ : ﻗﻮﻟﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰﻭﻳﻞ
ﻟﮑﻞ ﻫﻤﺰﻩ ﻟﻤﺰﻩﻗﺎﻝ
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﻫﻤﺰﻭﺍ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﻘّﻬﻢﻭ
ﻟﻤﺰﻭﻫﻢ ﻭ ﺟﻠﺴﻮﺍ
ﻣﺠﻠﺴﺎﮐﺎﻥ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺃﺣﻖ ﺑﻪ ﻣﻨﻬﻢ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ ﻭﺍﻯ
ﺑﺤﺎﻝ ﮐﺴﻰﮐﻪ ﻫﻤﺰﻩ
ﻭﻟﻤﺰﻩ ﺍﺳﺖ (ﻫﻤﺰﻩ
ﻟﻤﺰﻩ ﻟﻔﻈﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻠﻤﻪ ﻫﺮﺝ ﻭ ﻣﺮﺝﻭ
ﭼﺮﻧﺪ ﻭﭘﺮﻧﺪﺍﻟﻔﺎﻇﻰ
ﻧﻈﻴﺮ ﻫﻢﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻭ ﭘﺮﺗﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻣﺴﺨﺮﮔﻰ
ﻭﺧﻮﺵ ﻣﺰﮔﻰ ﺩﺭ
ﻋﻴﺐ ﮔﻴﺮﻯﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻗﺪﺭﺕ بحث ﻭ
ﺍﺳﺘﺪلاﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﺑﻤﺴﺨﺮﮔﻰ ﻣﻰ ﮐﺸﺎﻧﻨﺪ
ﻭالّا ﺍﮔﺮ ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺻﺪﺍﻯ ﺑﻠﻨﺪ ﻭ ﺩﻋﻮﺍ
ﻭﺟﻨﺠﺎﻝ ﺑﺮﺍﻩ
ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺩﻟﻴﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻋﻘﻠﻰ ﻃﺮﻑ
ﺑﺸﻮﻧﺪﮐﺎﺭﺭﺍ
ﺑﻤﺴﺨﺮﮔﻰ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﻨﺪﻭ ﺧﻮﺵ
ﻣﺰﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺰﻩ ﻭ ﻟﻤﺰﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻏﻤﺰﻩ ﻭ ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺑﮑﻨﺎﻳﻪ ﺑﺎ ﺃﺑﺮﻭ
ﻭ ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺑﺪﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺃﻏﻠﺐپس ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺍﮔﺮ ﺩﻓﺎﻋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻟﻴﺎﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﺴﺨﺮﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻣﺴﺨﺮﮔﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﺗﺎ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪلاﻟﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻗﺒﻀﻪ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﮐﺎﻓﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﻴﺮ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻫﻤﺰﻩ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺍﺳﺖ ﻟﻤﺰﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻏﻤﺰﻩ ﻭ
ﭼﺸﻤﻚ ﻭ ﻣﺰﻩﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﮐﻪ ﻣﺤﻠّﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﻗﺮﺁﻥ ﻭﻗﺮﻳﺶ
ﺗﻌﻤﻴﻢ ﻳﺎﻓﺘﻪ.ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﺑﺎﻥ ﺩﺭﻯ ﻓﺎﺭﺳﻰﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮﮔﻮﺷﻪ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺤﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺯﺑﺎﻥ ﺩﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻤﻮﻣﻴﺖ
ﻳﺎﻓﺖﮐﻪ ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﺁﻥ ﮐﺮﺩ
ﻭ أمثال ﺳﻌﺪﻯ
ﻭﺣﺎﻓﻆ ﻭمولاﻧﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰﺁﻧﺮﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻌﻤﻴﻢ ﺩﺍﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﮔﻮﺷﻪﺍﻯ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺤﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﺯﺑﺎﻥﻌﺮﻓﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ باعث ﺷﺪﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﻟﻔﺎﻅﺩﺭ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﻣﻠﻞ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺷﺪﻧﺪ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻧﻘﻄﻪ ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ عاقل
تر ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺍﺿﻌﺎﻥ ﺯﺑﺎﻥﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
.)

حدیث
5645- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ج24 ﺹ310 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻝ
الله  ﺗﻌﺎﻟﻰلا
ﺗﻘﺘﻠﻮﺍ ﺃﻧﻔﺴﮑﻢﻗﺎﻝ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻧﺒﻴّﮑﻢ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﺸﺘﻦ ﻧﺪﻫﻴﺪﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻳﻌﻨﻰ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﮑﺸﻴﺪ ( ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰنفس
ﻭﺭﻭﺡ ﻳﻚ ﻋﺼﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﺸﺘﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﺸﺘﻦ
ﺭﻭﺡ ﻋﺼﺮﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺼﺮﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﻋﺼﺮ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒنفس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺿﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺑﺠﺰ
ﺑﮑﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺍﻧﺠﺎﻣﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ
ﺑﮑﺸﺘﻦ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪﻭﭼﻪ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﺸﺘﻪ
ﻭ ﺩﺭﻳﺪﻩ ﻭ ﺷﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻋﻤﻠﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﮐﺸﺘﻦ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦﻭ
ﺧﺴﺮﺍﻥ ﺫﺍﺕ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﮐﻤﺘﺮ ﺷﺎﻧﺶ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻳﺎ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻗﺎﺩﺭ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺭﻭﺵ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺍﺯ
ﻧﻮ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯﻤﺮﺩﻡﺣﻖ
ﺗﻘﺪﻡ ﺑﺮ نفسﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻣﻘﺪﻡ
ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺮ ﭘﺪﺭ
ﻣﺎﺩﺭﺷﺎﻥ.ﻭ الّا
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﺗﻮﮐّﻞ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

حدیث
5646 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ 24ﺹ 310 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮔﻔﺘﻢ : ﻗﻠﺖ
ﻫﻞ ﺃﺗﺎﻙ حدیث ﺍﻟﻐﺎﺷﻴﻪ
ﻗﺎﻝﻳﻐﺸﺎﻫﻢ ﺍﻟﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻟﺴﻴﻒﻗﺎﻝ ﻗﻠﺖ
ﻭﺟﻮﻩ ﻳﻮﻣﺌﺬ ﺧﺎﺷﻌﻪﻗﺎﻝ
ﺧﺎﺿﻌﻪ لا ﺗﻄﻴﻖ
الّاﻣﺘﻨﺎﻉﻗﺎﻝ
ﻗﻠﺖﻋﺎﻣﻠﻪ ﻗﺎﻝﻋﻤﻠﺖ
ﺑﻐﻴﺮ ﻣﺎ ﺃﻧﺰﻝ
الله  ﻗﺎﻝ ﻗﻠﺖ
ﻧﺎﺻﺒﻪ ﻗﺎﻝ ﻧﺼﺒﺖ
ﻏﻴﺮ ﻭلاﻩ ﺍﻟﺄﻣﺮﻗﺎﻝ
ﻗﻠﺖﺗﺼﻠﻰ
ﻧﺎﺭﺍ ﺣﺎﻣﻴﻪ ﻗﺎﻝ
ﺗﺼﻠﻰ ﻧﺎﺭ ﺍﻟﺤرَبّ
ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻋﻠﻰ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﻘﺎﺋﻢﻭ
ﻓﻰ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ
ﻧﺎﺭ ﺟﻬﻨﻢ  ﮔﻔﺘﻢ ﻣﻌﻨﻰﺁﻳﺎ
حدیث ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻏﺎﺷﻴﻪ ﺑﺘﻮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ؟ ( ﻏﺎﺷﻴﻪﮐﻪ
ﻏﺸﺎٴ ﻭ ﭘﺮﺩﻩ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻭ ﺭﻭﭘﻮﺵ ﺟﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ ﻳﺎ ﺟﻬﻞ
ﻭ ﺗﺠﺎﻫﻞﮐﻪ ﭘﻮﺷﺸﻰ
ﺑﺮﻋﻘﻞ ﻭ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭼﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻣﺴﺦ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﻣﺠﺪﺩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﮐﻪ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻌﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ (ﻏﺎﺷﻴﻪ)ﻏﺸاء
ﮐﻪ ﻋﻤﻞ ﻏﺶّ ﻭ ﺗﻘﻠّﺐ
ﻭ ﺧﻴﺎﻧﺖ)ﻭ ﻧﻔﺎﻕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﻧﻴﺮﻧﮓ
ﺑﺎﺯﺟﺰ ﻏﺶ ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻏﺎﺷﻴﻪﮐﺎﺭ(غش
ﮐﺮﺩﻥ) ﻓﺎﺭسی
ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻮﺵ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
) ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﻏﺎﺷﻴﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
( ﭘﺎﺳﺦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺑﺎ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﭼﺮﺍ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺷﻤﻦ ﻭلاﻳﺖ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ؟
ﻭﭘﻮﺷﺶ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘﻮﺷﺸﻰ
ﺑﺮ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩﮐﻪ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻣﺎ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﻥ ﺭﻳﺰﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﺷﺪﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺭﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺟﺮﺍﺣﻴﻬﺎﻯﺪﺭ
(ﺭﻭﺡ ﻣﻐﺰ)ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﺪ.ﺍﺯﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰﺟﺰ
ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ) ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﻫﻤﻪ ﺧﺎﺷﻊ ﻫﺴﺘﻨﺪ(
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﺑﺎ
ﺧﺸﻮﻉ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﺗﺎ
ﭼﻪ ﻣﺸﻴّﺘﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺦ ﺷﺪﮔﺎﻥﺪﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺳﺮﺑﺮﻳﺪﻩ
ﻭﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭﺟﺰ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻳﻌﻨﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﺎﺿﻊ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻃﺎﻗﺖ ﻫﺮ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ( ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒﻭﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥﻭ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻀﻮﻉ ﺧﻮﺩﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﻧﻤﻴﺮﻧﺪ.ﻭالّا
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻋﻘﺐ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ) ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ
ﻋﺎﻣﻠﻪ ﭼﻴﺴﺖ ؟
( ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﺧﺎﺿﻊ
ﻭﻋﺎﻣﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺩﺭ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺧﻀﻮﻉ ﺟﺰ ﻋﻤﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
الّا ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺟﺰ
ﻓﺮﺍﺭ ﺑﺪﻭﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺂﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﺯﻝ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ( ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﺗﻮﺳّﻞ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺋﻰ ﻋﻤﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺗﻌﺒّﺪ)ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺎﺯﻝ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﻧﺪ ) ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ
ﻧﺎﺻﺒﻪ ﭼﻴﺴﺖ ؟
( ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺼﻮﺏ
ﻭ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪﮐﻪ ﺟﻤﻠﮕﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺪﻋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺮﮐﻪ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺃﻣﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺼﺐ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ( ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺍﻟﻴﺎﻥ
ﺃﻣﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻴﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﻣﺘﺼﺪﻯ
ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪﮐﻪ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺑﺤﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻧﻨﻤﻮﺩﻩﺍﺳﺖ)ﮔﻔﺘﻢﮐﻪ
ﺑﺂﺗﺶ ﺩﺍﻏﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ؟( ﺻﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻭ ﺍﺗﺼﺎﻝ ﺑﺂﺗﺶ
ﺟﻬﻨﻢﺩﺭ ﺳﻮﺧﺘﻦ
ﺑﺎ ﭼﺴﺒﻨﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺩﺍﻍ ﺷﺪﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺩﺍﻍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺳﻮﺯﺍﻥ ﻭ ﺩﺍﻍ ﺍﺳﺖ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺁﺗﺶ ﺟﻨﮓ ﺩﺍﻏﻰ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺮﭘﺎﻭﺩﺭ
ﻋﻬﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﻭﺩﺭ
ﺁﺧﺮﺕﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ
( ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺩﻭﺟﻬﻨﻢ
ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﺩﺭﮔﻴﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺪ
ﺑﻴﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ.ﻭ پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﺨﺘﻰﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ
ﺳﻮﻡ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕﺭﻭﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺯﻣﻴﻦ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺯ ﺗﻦﺍﺯ ﺃﺷﻌّﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻭ
ﻫﺮ ﻧﺎﺭ
ﻭﻧﻮﺭﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺃﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻫﻤﻴﻦ ﺯﻣﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﺮﻭﺟﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺟﻬﻨﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ ﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﻭﺑﻴﻐﻮﻟﻪﻫﺎ ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ.
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺮﺳﺮ
ﻭﮐﻠّﻪ ﻫﻢ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪﻭ
ﺟﻨﮓ ﺑﺮﺍﻩ ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ.ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥﻧﻴﺰ
ﻋﺼﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺟﺰ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﺸﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﻭﻋﺪﻩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥﻭ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻭلاﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﻤﻪ
ﺭﻭﺡ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻫﺮ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
.)

حدیث
5647 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ 24ﺹ311ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺎﻣﺎم
گفتم اﻥّ ﺒﻌﺾ
ﺃﺻﺤﺎﺑﻨﺎ
ﻳﻔﺘﺮﻭﻥ ﻭ
ﻳﻘﺬﻓﻮﻥ ﻤﻥ
ﺨﺎﻟﻔﻬﻢ
ﻓﻘﺎل اﻟﮑﻒ
ﻋﻨﻬم ﺃﺟﻤﻞ
ثمّ ﻗﺎﻝ ﻭ الله
ﻳﺎ ﺑﺎ
ﺣﻤﺰة ﺍﻥّ
اﻟﻨﺎس ﮐﻠّﻬم
ﺃﻭلاﺩ ﺑﻐﺎﻳﺎ
ﻣﺎ ﺧﻠﺎ
ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ ﻗﻠﺖ
ﮐﻴﻒ لی
ﺒﺎﻟﻤﺨﺮج ﻤﻥ
هذﺍ؟ ﻓﻘﺎل ﻴﺎ
ﺑﺎ ﺣﻤﺰة
ﮐﺘﺎﺏ الله  ﺍﻟﻤﻨﺰل
ﻴﺪل علیه ﺍﻥّ الله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺟﻌل
ﻠﻨﺎ ﺃﻫل
اﻟﺒﻴﺖ
ﺳﻬﺎﻣﺎ ثلاثة
فی ﺠﻤیع اﻟﻔئ
ثمّ ﻗﺎل عز ﻭ
ﺟﻞ ﻭ ﺍﻋﻠﻤﻮﺍ ﺃﻧّﻤﺎ
ﻏُﻨﺘم ﻤﻥ ﺸﻴئ
ﻓﺄﻥ ﻠﻠﻪ
ﺧﻤﺴﻪ ﻭ
ﻟﻠﺮﺳﻮل ﻮ
ﻟﺬﻯ ﺍﻟﻘﺮبی
ﻮﺍﻟﻴﺘﺎمی ﻮ
ﺍﻟﻤﺴﺎﮐﻴﻥ ﻮ
ﺍﺑﻥ اﻟﺴﺒﻴﻞ
ﻓﻨﺤﻥ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺨﻤس ﻭﺍﻟﻔئ
ﻭ ﻗﺪ ﺣﺮﻣﻨﺎﻩ
ﻋلی ﺠﻤیع
اﻟﻨﺎس ﻣﺎ
ﺧﻠﺎ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻭ الله  ﻳﺎ ﺑﺎ
ﺣﻤﺰة ﻣﺎ ﻣﻥ
ﺃﺭﺽ ﺗﻔﺘﺢ ﻭلا
ﺧﻤس ﻳﺨﻤّس
ﻓﻴﻀرَبّ ﻋﻠی
ﺸﻴئ ﻤﻨﻪ الّا
ﮐﺎﻥ ﺤﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋلی ﻤﻥ
ﻴﺼﻴﺒﻪ ﻓﺮﺟﺎ
ﮐﺎﻥ ﺃﻭ ﻣﺎلا
ﻭﻟﻮ ﻗﺪ ﻇﻬﺮ
ﺍﻟﺤﻖ ﻟﻘﺪ ﻳبیع
اﻟﺮﺟل اﻟﮑﺮﻳمة
ﻋﻠﻴﻪ ﻧﻔﺴﻪ
ﻓﻴﻤﻦ لا
ﻳﺮﻳﺪ ﺣتی ﺃﻥ
اﻟﺮﺟل ﻤﻨﻬﻢ
ﻟﻴﻔﺘﺪﻯ
ﺒﺠﻤیع ﻤﺎﻟﻪ
ﻭ ﻳﻄﻠﺐ
ﺍﻟﻨﺠﺎة
ﻟﻨﻔﺴﻪ ﻓﻠﺎ
ﻳﺼل اﻟی ﺸﻴئ ﻤﻥ
ﺬﻟﻚ ﻭ ﻗﺪ
ﺃﺧﺮﺟﻮﻧﺎ ﻭ
ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ ﻣﻥ
ﺤﻘّﻨﺎ ﺫﻟک
ﺒﻠﺎ ﻋﺬﺭ ﻭ لا
ﺣﻖ ﻭلا ﺣﺠّﻪ
ﻗﻠﺖ ﻗﻮﻟﻪ عزّ
ﻭﺟﻞ ﻫل
ﺘﺮﺑّﺼﻮﻥ
ﺒﻨﺎ الّا
ﺍﺣﺪﻯ
اﻟﺤﺴﻨﻴﻦ ﻗﺎل
ﺃﻣّﺎ ﻣﻮﺕ فی
ﻄﺎعة الله  ﺃﻭ
ﺍﺩﺭﺍک ﻈﻬﻮﺭ الّاﻣﺎﻡ
ﻭ ﻧﺤﻥ
ﻨﺘﺮﺑّﺺ ﺑﻬﻢ
مع ﻤﺎ ﻧﺤﻥ
ﻔﻴﻪ ﻣﻥ اﻟﺸﺪّة
ﺃﻥ ﻴﺼﻴﺒﻬم الله
ﺑﻌﺬﺍﺏ ﻣﻥ
عنده ﻗﺎل هو
ﺍﻟﻤﺴﺦ ﺃﻭ
ﺑﺄﻳﺪﻳﻨﺎ
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﻘﺘﻞ
ﻗﺎل الله عزّ
ﻭ ﺟل ﻠﻨﺒﻴّﻪ
ﻗل ﺘﺮﺑّﺼﻮﺍ
ﺍﻧّﺎ ﻣﻌﮑم
ﻤﺘﺮﺑّﺼﻮﻥ ﻭ
ﺍﻟﺘﺮﺑّﺺ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻭﻗﻮع اﻟﺒﻠاء
ﺒﺄﻋﺪﺍﺋﻬم ﺑﺮخی
اﺯ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻮ ﺃﺻﺤﺎﺏ ﻣﺎ
ﺍﻓﺘﺮﺍ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻬﻤﺖ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. (ﻫﻨﻮﺯ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻨﺎم
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺨﻠﻔﺎﻯ اﻣﻮﻯ
و عبّاسی که
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﻬﺮﻗﻄبی
اﺟﺘﻤﺎعی
ﻤﺘﻮﺳّل
ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻪ
ﻣﺘﻌﺼّﺒﺎﻥ
ﺪﻳﻨﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻬﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺒﺎﻃل
ﻤﻴﺰﻧﻨﺪ ﻭ ﻧﺎ
ﺳﺰﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺪلیل
ﺁﻧﮑﻪ ﻣﮑﺘﺐ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم ﻔﺮﻣﻮﺩ
ﺳﮑﻮﺕ ﻭ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺍﻳﻥ
اﻋﻤﺎل ﺰﻳﺒﺎ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
رﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﺳﻤی
ﻮلاﻳﺖ ﻋلیّ هستند
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻳﻥ
ﺪﻟﻴل که
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ الّا
ﺷﻴﻌﻪ ﻋﻠﻰّ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﻋلی
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺎم ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﺴﺌﻮل
اﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣتی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮ ﻣﺸﺮک
ﺒﺨﺪﺍ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. (ﺃﺟﻤﻞ)
ﻳﺎ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﻳﻌﻨی
اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺳﮑﻮﺕﻫﺎ ﻭ
ﺗﺤﻤّل ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک الهی
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺑﻪ (ﺟﻢ)
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺯ(ﺁل ﺠﻢ)
ﻭﺟﻤﺸﻴﺪ ﻳﺎ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ الهی
ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻭ (ﺷﻴﺪ
ﻭ ﺳﻴّﺪ) ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ) ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺪﺭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻧﻈﺮ
ﻣﺮﺩم ﺒﺪ ﮔﻮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ)
ﻣﺮﺩم همگی اﻭلاﺩ
ﻓﺎﺣﺸﻪ
هاﻫﺴﺘﻨﺪ ﺟﺰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ (ﺑُﻐﺎء
ﻳﺎ ﺟﻤﻊ (ﺑﺎﻏﻴﻪ
ﻳﺎ ﺑﺎﻏﻰ) ﮐﻪ (ﺑُﻐاء
ﻮ ﻓﺎﺣﺸﮕﻰ) ﺭﺍ
ﺩﻧﺒل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﺮﺩم همه
ﻓﺎﺣﺸﻪ ﺯﺍﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. اگر
سلوک تاهی با
ولایت بمعرفی خداوند
نکنند ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ هم با
عباراتی ﺪﺭ
مراسم عقد
شرعی در
ﺍﺯﺩﻭﺍﺟﻬﺎ ﺳﺮﻫم
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻧﺎ
ﺣﻠﺎل ﺰﺍﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﺴﻠﻮک الهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
کاﺭﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺣﻰ خود ﺑﺎﺯ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﺷﺮک
دارند ﻭ الّا
ﺣتی اﻭلاﺩ
ﻓﺎﺣﺸﻪ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰﮔﻨﺎهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺤﺮﻭم اﺯ ﻫﻴچ
کرﺍﻣتی الهی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک را ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺭﺍ ﺣﺮﺍم
ﺰﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻭلاﺩ
ﻓﺎﺣﺸﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﺰﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣﺮﺍم کاﺭﻯ
کنند .ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺮﺍ که ئاص لی الهی
دارد ﻧﺮﻭﻧﺪ. ﻭالّا
ﺣﺮﺍم ﺰﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮکی
کند ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﺍﺩﻩ
ﻫم ﺒﺸﻮﺩ.
ﻳﻌنی اﺯ ﺍﻭلاﺩ
الهیﻴک اﻣﺎم
ﻮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی
الهی ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ
ﮔﻨﺎهی ﺮﺍ می
ﺒﺨﺸﺪ ﭼﺮﺍ
ﺣﺮﺍ ﻣﺰﺍﺩﻩ
ﺑﻴﮕﻨﺎﻩ ﺭﺍ
ﻧﺒﺨﺸﺪ ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ اﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
گناه ﺣﺮﺍم
ﺰﺍﺩﻩ ﺗﻌﻠق
ﺒﺼﺎﺣﺐ
ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﺁﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻮﻃﻔل ﻤﺘﻌﻠق
ﺒﺼﺎﺣﺐ
ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﺍﺯ
ﺤﺎﻅ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺷﺮع
اخوندها ﻮ ﻗﺎﻧﻮﻥ
اﺯﺩﻭﺍج
کرﺮﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺴﺄﻟﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﻈﺎﻡ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺣﻔﻈ ﺤﻘﻮق
اﺟﺘﻤﺎعی ﻄﻔل
اﺳﺖ. ﻭالّا
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﺪﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﺭﺳتی
ﺒﺎﻭلاﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. (ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ)
ﻣﺎ ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﺬاﻫﺐ
گوناگون
ومتضاد ﺷﻴﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻟﻴل
ﺤﻠﺎل ﺰﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
اﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هستند.
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭﺣﻠﺎل
ﺰﺍﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧم اﻳﻥ
ﻤﻄﻠﺐ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ثاﺑﺖ
ﮐﻨﻢ؟ ﺍﻣﺎم ﻔﺮﻣﻮﺩ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﺩﻟﻴل اﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﺳﻪ ﺳﻬم
ﺪﺭ ﻫﺮفیئ ﻮ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻯ
ﻘﺎﺋل اﺳﺖ. (ﺳﻪ
ﺍﻭم ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺍﺯ عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺂﻭﺭﺩ ﻭ
ﺩﻟﻴل ﺤﻠﺎل
ﺰﺍﺩﮔﻰ ﺍﺳﺖ. (ﻓﻴئ
) ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ ﻨﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮔﺎهی
اﺯ ﺟﻨگ ﻮ ﮔﺎهی
ﻤﻌﺎﺩﻥ ﻮ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺠﺎﺭﻯ ﻭلی
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﻬﺮﻩ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭند
ﻣﻴفرﻣﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻐﻨﻴﻤﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ
ﺧُﻤس ﺁﻥ
ﻤﺘﻌلق ﺒﺮﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺫﻯ
اﻟﻘﺮلب ﻮ
ﻳﺘﻴﻤﺎﻥ ﻮ
ﻣﺴﺎﮐﻴﻥ ﻮ
ﺍﺑﻥ اﻟﺴﺒﻴل
اﺳﺖ. (ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ گروﻩ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
اﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺣﻠﺎﻝ ﺯﺍﺩﻩ
ﺑﺪﻟﻴل اﻳﻥ
ﺁﻳﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺮ ﻣﺮﺩم
عاﻣّﻪ
ﺗﺴﻠّﻄﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﺎﻟﻴﺎتی ﺒﺒﻨﺪﺩ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻏﻨﺎﻧم ﺠﻨگی
ﺰﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻤس
ﺁﻥ گرﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪ ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺰﺩ ﺟﻨگ
ﺠﻮﻳﺎﻥ ﺒﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﻏﺎﺭﺗﮕﺮﻯ
دشمن شکست
خورده عمل ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﺪکی
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮگ
ﻘﻄﻌی ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﺣﺘﻤﺎ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭلی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم
ﺼﺪﻗﻪ ﻗﺎﺋل
ﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻔﻘﺮﺍﻯ
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭلی
ﺨﻤس ﻣﻌﻴﻥ
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩم
ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻤس
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﭘﻨج
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣق
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮﻫم ﺪﺭ
ﺁﻣﺪ ﻣﻄﺮح
ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣؤﻤﻥ ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻫﻤﻪ ﻣﺎل
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﭽﻪﺩﻟﻴلی
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻗﺎﻧﻮنی ﻮ
ﺯﻭﺭ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺪﻭﻟتی ﺒﺎﺷﺪ. (ﺫﻯ
اﻟﻘُﺮﺑﻰ)
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﻘرَبّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻋﺮشی
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﺣﺎل
ﺘﻘرَبّ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم هستند.
ﻳﺘﻴم اﺯ ﭘﺪﺭ الهی
ﻮ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ از
خداوند یا وص
یّا چیر
متوفّی
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ (ﻣﺴﺎﮐﻴﻦ)
ﻓﻘﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺴﺎﮐﻥ ﺪﺭ
ﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﺗﺎ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ( ﺍﺑﻥ
اﻟﺴﺒﻴﻞ) ﺭﻩ
ﮔﺬﺭ ﺍﺳﺖ.
ﺳﺎﻟﮑی که ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﺑﺸﻬﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺣج
عمرﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﮑﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻣﺎ
ﺃﻫل ﺨﻤس ﻭﻓﻴئ
ﻬﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩم ﺤﺮﺍم
کرﺩﻩﺍﻳﻢ ﻣﮕﺮ
ﺑﺮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ. ﻳﻌنی
ﺨﻤس ﻣﺎل
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺑﺠﺰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻳﻌنی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی که
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺤﻮﻳل
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭالّا
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺒﭽﻪ
ﺩﻟﻴل ﺨﻤس ﻣﺎل
ﻤﺮﺩم ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣتی ﺒﻮلاﻳﺖ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ؟
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﺧﻤس
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻭ ﺳﺎﻟک
ولایت ﻮﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺨﻤس
ﺳﻠﻮکی ﻮﺣنی
ﻤﺎﻟﻰ) ﺑﺨﺪﺍ
ﺃﻯ ﺃﺑﻮ ﺣﻤﺰﻩ ﺟﻤیع
ﺴﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻓﺘح
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ (ﻭﻗنی
ﺴﺮﺯﻣﻴنی ﺮﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻔﺘح کنند
ﻭﻏﺎﺭﺕ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻓﺘﻮﺣﺎﺕ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﭼﺮﺍ ﺧﻤس
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﻗﺒﻮﻟﺸﺎﻥ
هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ
ﺴﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻓﺘح ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟم الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻓﺘح اﻭﻝ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ (ﻓﺘح
اﻟﻔﺘﻮﺡ) ﻳﺎ
ﻓﺘح ﺪﺭ ﺟﻨﮓ
ﺑﺪﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﻗﺎﺋم ﺒﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻫﻴچ
ﺨﻤسی ﺰﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺮ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺁﻥ
ﺤﺮﺍم ﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﻓﺮﺝ (ﺁﻟﺖ ﺳﮑس
ﺯﻥ) ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻣﺎﻟﻰ (ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
اﻣﻮﻯ
ﻮﻋﺒﺎﺳﻰ ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻓﺎﻃمی
ﻮﻋثماﻧﻰ ﮐﻪ ﻓﺘﻮﺣﺎﺕ
ﺍﺳﻠﺎمی
حونین
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺯﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺮﺩﮔی
ﻮ ﻓﺤﺸاء ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﭘﺴﺮﺍﻥ
ﺴﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺖ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ
ﻋﻠﻨﺎ ﻓﺮﻭﺵ
ﺑﺮﺩگی
ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﻭﻫﻴچ کدﺍم
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭﺣتی
ﺒﺎ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺧﻤس ﺍﻳﻥ
ﺰﻧﺎﻥ ﺒﻮلاﻳﺖ
ﻭﻣﺴﺎﮐﻴﻥ
ﺪﺭﻭﻳﺶ ﺗﺎﺭک
ﺪﻧﻴﺎ ﺣﻠﺎل هم
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻥ
ﺒﺤث ﺭﻭﺯ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﺩﻩ ﻟﻮح اﻣﺎﻡ
ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ هوﺍ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﻤﺘﻤﺪﻥ ﺮﺍ
ﻓﺘح کرﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺳﮑس ﺍﺯ ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ ﻣﻮ
ﺧﺮﻣﺎئی
بلوند ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺎﻟک
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ. ﭘس
ﭼﺮﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭالّا
ﺑﻴﺨﺪﺍ ﺑﺎﺵ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺍهی
کن . ﻭ (ﻓَﺮﺝ)
ﺁﻟﺖ ﺯﻥ (ﺑﺎ
ﺳﮑﻮﻥ ﺮاء )ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻫﻤﺎﻥ ﻔَﺮَﺝ (ﺑﺎﻓﺘح
ﺮاء )ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻔﺮﻫﻬﻪ ﻓﺎﺭسی
ﺰﺭﺩﺷتی اصسل ذینی
قریش و محمد
قبل از بعثت
او بوده است
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ (ﻓﻴئ
) ﻭﭼﻮﻥ ﺴﺎﻳﻪ ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﻫﻨﺪ ﺗﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﻮﻧﺪ (ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭالّا
ﭼﻮﻥ ﺤق ﻈﺎﻫﺮ
ﺷﻮﺩ ﻳک ﺮﺟل
ﻤﺮﺩ ﺣتی
ﻬﻤﺴﺮ عزّﻳﺰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﺮﻭﺷﺪ ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﺪ (ﺍﮔﺮ
ﻣﺮگ ﺤق ﺴﺮ
ﺑﺮﺳﺪ ﻫﺮﮐس
ﻫﺮﭼﻪ عزّﻳﺰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺣﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺴﻰ ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺳﻠﻮک ﺪﺭعزّﻟﺖ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺣتی
ﺴﻮﮔلی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺮک
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﺣتی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﺟﻞ (ﺳﺎﻟﻚ
چه رسد بکامل
الهی )ﻫﻤﻪ ﻣﺎل
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻓﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ  ﻧﺠﺎﺕ
الهی ﻳﺎﺑﺪ (
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺭﺍﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ ﺮﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﮐﻨﺪ)
ﻭلی ﺁﻧﺎﻥ ﻤﺎ
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎﺭﺍ ﺍﺯ ﺣﻖ
ﻣﺎ ﺧﺎﺭج کردﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻫﻴچ عذﺭ ﻭﺣق
ﻮ ﺣﺠّﺖ
ﻭﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ هم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﺍﻳﻦ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻬﺎﻯ
غنائم ﺮﺍ
ﺑﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﭽﺮﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺟﻨگ هم
ﻨﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭﻏﺎﺭتی
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﺤق
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻤس ﻭ ﭘﻨج
ﺸﻬﻮﺩ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ عذﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ عدم
ﺴﻠﻮﻙ ﻭﻳﺎ
ﺣﻘّﻯ اﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﻮﺩﻥ
ﻤﺎنع ﺴﻠﻮﻙ
ﻭﻳﺎ ﺣﺠّﺖ
ﻭﺩﻟﻴلی
اﺯﻧﻈﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﭘﻨج
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﻌﻬّﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﺩﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻳﮑی اﺯ
ﭘﻨج ﺮﮐﻥ ﻮلاﻳﺖ
شده ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻤس
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﻔﺖ ﺧﻮﺭﻯ ﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﺩﻧﺒﺎل
کرﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺤقوق
ﻤﺎلی ﻮ ﺣتی
ﺰﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺰﻧﺎﻥ اﺳﻴﺮ
ﺷﺪﻩ ﻓﺮﻧﮕﻰ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﺰﻥ
ﺰﻳﺒﺎﻯ
ﻤﺠّﺎنی لت
جهیز آبرومند
ﺮﺳم اﺳﺖ ﻭ
ﺩﺍﺩﻥ ﺪﺧﺘﺮﻯ
علویه ﺑﺎ
ﻣﻬﺮﻳّﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﻨﮕﻴﻥ اﺳﺖ
ﺗﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟک
گرﺩﻧﺪ ﺗﺎ حتی
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
و خدا ﺷﻮﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺁﻳﺎ ﺷﻤﺎ
ﻣﺘﺮﺻّﺪ ﻭ
ﻣﺘﺮﺑّﺺ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﻧﻴﮑی
اﺯﻣﺎ ﻫﺴﺘﻴﺪ؟.
(ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟک الهی
ﺼﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ عبوﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻴﮑی
ﻴﺎ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻧﻴﮑی ﻮ ﺭﺣﻤﺖ
ﺑﺰﺭگ الهی هستند.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺒﮑﻠّﻯ
ﻤﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺭﺟﻌﺖ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم
ﺒﻌﺪﻯ اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﻧﻴﮑﻮ و ﺣﺴنه
ای ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﺑل ﺨﻤسی
که ﺩﺍﺩﻩ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺑﻄی هم ﺒﻐﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮگ
ﺪﺭ ﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍ
ﻳﺎ ﺍﺩﺭﺍﻙ و
دیدار ﻇﻬﻮﺭ
ﺍﻣﺎم اﺳﺖ. (ﺩﻭ
ﺣﺴﻨﺎﻯ ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺃﻣﺮ الهی
ﺘﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻣﺎم
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭل
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺳﭙﺎس ﮐﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﻓتح اﻭل او ﺩﺭ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﻮ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺮﺑّﻯ
ﺤﺴﻴنی ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﺤُﺴﻨﺎﻯ
ﺍﻭل ﺴﺎﻟﻚ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺤﺴﻨﺎﻯ
ﺪﻭم ﻴﺎ ﺁﺧﺮ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻣﺎ ﻣﺘﺮﺑّﺺ
ﻭ ﻣﺘﺮﺻّﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﺸﺪﺕ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎنی که
ﻣﺎ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻌﺬﺍبی اﺯ
ﺧﻮﺩﺵ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﻨﺪ.( ﻳﻌنی
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﺗﺤﻤل
ﻤﺎ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﺒﺮﺍﻥ الهی
ﺪﺭ ﻋﺬﺍﺏ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺗﺤﻤل ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭘﺎﺩﺍﺵﻫﺎ
نوعی وعقلی و
بهشتی ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣتی ﻤﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ ﺒﻮلاﻳﺖ
ﺭﺍ ﺑﻌﺪﺍ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ
ﺑﺒﺨﺸﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎ
ﺍﻧﺘﻘﺎک اﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ که
ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺘﻮﺿﻴح
ﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﻋﺬﺍﺏ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺴخ اﺳﺖ( ﻧﻈﺮ
ﺻﺮﻳح اﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣنی
ﺪﺭ ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ
گیاهی و
گئدیدی ﻭ
ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﻭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣتی ﺼﺪﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻋع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌی ﺒﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎ ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ (ﮐﻥ
ﻔﻴﮑﻮﻥ) و شدن و
تامل ﺑﺮﺍﻯ
ﻬﻤﮕﺎﻥ موجود
ات زنده اﺳﺖ
ﺗﺎ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍح ﺤتی
ﺮﻭح هر ﻭﻳﺮﻭس
ﺣﻘﻴﺮﻯ ﺪﺭ
ﻧﻮﻉ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻨﻮع اشرف
ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴگذﺭﻧﺪ ﻭﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺒﺎ
ﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
غرشته گونه
ﺘﺎ ﺃﺑﺪﻳﺖ بی
اﻧﺘﻬﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﺎﺭ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﻫﻤﺎﻥکشتن ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ( ﺍﻣﺎم ﻮ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥﺴﺎﻟک
که ﮐﺸﺘﺎﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺁﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی
آﻧﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺘل ﻨﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﺘﺮﺑّﺺ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. (ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻭﭼﺸم ﺒﺮﺍﻩ)
ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺷﻤﺎ
ﻣﺘﺮﺻّﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ.(
ﮐﻪ ﻣﺮگ ﻮ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺤﺴﺎﺏ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﻴم
ﺰﻳﺮﺍ ﺗﺎ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻭﻧﻮع ﺒﻠﺎﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ اﺳﺖ(
ﺑﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی
ﺒﻠﺎﻳﺎﻯ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺠﻬﻨﻤﻰ
ﻭﺟﻬﻨم ﺴﻮم
ﻤﻠﮑﻮتی ﺮﻭح
عرﻳﺎﻥ
ﻤﻴسوزند ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﺍﺷﻌﻪ ﺩﻭﻥ
ﻘﺮﻣﺰ ﺁﻥ ﺗﺎ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﻘﺒﻮل ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺳﻮﺯﺵ ﺭﻭح
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴخ عذﺍﺏ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺗﻤثیل ﻮ
ﻣﺨﻠﻮﻃ کرﺩﻥ
ﻤﺒﺎﺣث
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﺻﺖ
ﺻﺮﺍﺣﺖ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣنی اﮔﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک هم ﻤﻴﺘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﺟﺎ ﺧﺎﻟی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﻗﺪک ﺒﻘﺪم ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﻮﻳﮋﻩﺍﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺑﺘﺎﺯﻩ
ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻤﻄلع اﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺭﺍﻏﺐ ﺁﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻴﻠﻴﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮک ﻮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺟﻬﻨم ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﻏﺘﺮ
ﻭ ﻣﺴخ های
عمیق ﺘﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻤس
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﻫم
ﺒﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫم
ﺒﺪﻫﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻴچ
ﺴﻮﺩﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ عدم
ﺴﻠﻮک اﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺍﻣ ﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هستند
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ(ﺧﻤس
ﻭ ﭘﻨج ﻮﻋﺪﻩ
ﻧﻤﺎﺯ)
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻮلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ همگاﻥ
ﺘﺮﺑّﺺ ﻭ
ﺗﺮﺻّﺪ و در
کمین ﻭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ است
.ﮐﻪ ﺑﺮخی ﻮلاﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﭙﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺎﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ و نه هر ولایت
ف قیهسفیه
احمق و فاسد.
ﻭﺑﺮخی نیز
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺎ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮپگ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی که ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ ﻮ
ﮔﺎﺭﻣﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﺍ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻳﻜﺸﺒﻪ
ﺑﺎﺳﻠﻮک
اﺭﺍﺩﻯ ﺮﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
ﻄﺒﻴﻌی
ﺒﺮﻭﻧﺪ.
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﻮﻃ ﺒﻤﺸﻴﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺗﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺣﺘﻰ ( ﺃﻋلم
اﻟﻬﻰ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺮﺣﺪب
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ و شرط کافی
ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒلی ﺸﺨﺺ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺩﻩ. ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻧﻴﺮﻭ ﻫﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺟﺴم ﻮ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل نوعی
ﺪﺍﺩﻩ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺘﺎﺯﻩ ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻯ
اﺳﺖ. ﺯﻧﺪگی
ﺒﺮﺍﻯ باﻟﻔﻌل
کرد ﻥ کراﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.)

حدیث 5649 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ24ﺹ314ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺤﺮﺍم کعبه
ﺑﺎ ﺍﻣﺎم
ﺒﻮﺩﻡ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻣﻥ ﺘﮑﻴﻪ
ﺩﺍﺷﺖ( ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻯ ﻮ
ﺿﻌﻒ
ﻭﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺒﻮﺩﻩ) ﻭﻧﻈﺮ
ﺑﺤﺠّﺎج کعبه
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭ
ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻴﺎ
ﻓﻀﻴﻞ ﻫﮑﺬﺍ
ﮐﺎﻥ ﻴﻄﻮﻓﻮﻥ
غی
اﻟﺠﺎﻫﻠیّة لا
ﻳﻌﺮﻓﻮﻥ
ﺤﻘّﺎ ﻭ لا
ﻳﺪﻳﻨﻮﻥ
ﺪﻳﻨﺎ
ﻳﺎﻓﻀﻴﻞ
ﺍﻧﻈﺮ ﺍﻟﻴﻬم
ﻤُﮑﺒّﻴﻥ علی
ﻮﺟﻮﻫﻬﻢ
ﻟﻌﻨﻬم الله
ﻣﻥ ﺨﻠق ﻤﺴخ ﻮ
ﺭﺑﻬﻢ
ﻣﮑﺒّﻴﻦ ﻋلی
ﻮﺟﻮﻫﻬﻢ ثمّ
ﺘﻠﺎ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺂیة ﺃﻓﻤﻥ
ﻴﻤشی ﻤُﮑﺒّﺎ
ﻋلی ﻮﺟﻬﻪ
ﺃﻫﺪﻯ ﺃﻣّﻥ
ﻴﻤﺸﻰ ﺳﻮﻳّﺎ
ﻋلی ﺼﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴﻢ ﻳﻌنی
ﻮ الله  ﻋﻠﻴّﺎ
ﻭ ﺍﻟﺄﻭﺻﻴاء
ثمّ ﺘﻠﺎ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺂیة  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺭﺃﻭﻩ ﺯﻟفة
ﺳﻴﺌﺖ ﻭﺟﻮﻩ
ﺍﻟّﺬﻳﻥ
کفرواﻭ ﻗﻴل
هذا ﺍﻟّﺬﻯ
کنتم ﺒﻪ
ﺗﺪﻋﻮﻥ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻳﺎ ﻓﻀﻴﻞ ﻟم
ﻴﺘﺴم ﺒﻬﺬﺍ الّاﺳم
غیر ﻋلیّ الا
ﻣﻔﺘﺮ ﮐﺬّﺍﺏ
ﺍﻟﻰ ﻳﻮم
اﻟﺒﺄس ﻫﺬﺍ
ﺃﻣّﺎ ﻭ الله  ﻳﺎ
ﻓﻀﻴﻞ ﻣﺎ ﻟﻠﻪ عزّ
ﺫﮐﺮﻩ ﺣﺎج
غیرﮐﻢ ﻭ لا
ﻳﻐﻔﺮ
ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ الّا
ﻟﮑﻢ ﻭ لا
ﻳﺘﻘﺒل الا
ﻣﻨﮑﻢ ﻭ
ﺍﻧّﮑم ﻠﺄﻫل
ﻬﺬﻩ ﺍﻟﺂﻳﻪ
ﺍﻥ ﺗﺠﺘﻨﺒﻮﺍ ﮐﺒﺎﺋﺮ
ﻣﺎ ﺗﻨﻬﻮﻥ عنه
ﻧﮑﻔّﺮ ﻋﻨﮑم
ﺴﻴّﺁﺗﮑﻢ ﻭ
ﻧﺪﺧﻠﮑم
ﻤﺪﺧﻠﺎ
ﮐﺮﻳﻤﺎ ﻳﺎ
ﻓﻀﻴﻞ ﺃﻣﺎ
ﺗﺮﺿﻮﻥ ﺃﻥ
ﺘﻘﻴﻤﻮﺍ
ﺍﻟﺼﻠﺎة ﻭ
ﺗؤﺗﻮﺍ
ﺍﻟﺰﮐﺎة ﻭ
ﺗﮑﻔّﻮﺍ
ﺃﻟﺴﻨﺘﮑﻢ ﻭ
ﺗﺪﺧﻠﻮﺍ الجَنّة؟
ثمّ ﻘﺮﺃ ﺃﻟم
ﺘﺮ ﺍلی
اﻟّﺬﻳﻥ ﻘﻴل
ﻠﻬم کفّوﺍ ﺃﻳﺪﻳﮑﻢ
ﻭ ﺍﻗﻴﻤﻮﺍ
ﺍﻟﺼﻠﺎة
ﻭﺁﺗﻮﺍ ﺍﻟﺰﮐﺎﻩ
ﺃﻧﺘم ﻮ الله  ﺃﻫل
ﻬﺬﻩ ﺍﻟﺂﻳﻪ ﺃﻯ ﻔﻀﻴﻞ
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﻃﻮﺍﻑ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣﻘّﻯ ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺎﺩﻳنی
ﺪﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ (ﻳﻌنی
ﻘﺸﺮﻯ گرﻯ
ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﺮﺍفی ﺒﺪﻭﺭ
ﮐﻌﺒﻪ ﻣﻰ
ﮔﺸﺘﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﺰﻥ ﻮﻣﺮﺩ ﻟﺨﺖ
ﻭ ﻋﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻭﻳﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺣج ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭلی
ﺤج ﻮﺍﻗﻌﻰ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺣج
ﺃﮐﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺤج
ﺨﻮﺩ ﺑﻬﻤﮕﺎﻥ
گفت ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﻨﻮﺑﺖ ﺣج
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣج کعبه
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﺎﺩﻯ
و محسّم حج
ﺃﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺣﻘّﻯ ﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺤق الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل ﻮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﻫُﺪﺍ ﺟﻮئی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺣج
ﺃﮐﺒﺮ ﻗﺎﺋم
ﺒﺸﻮﺩ. ﻭﺩﻳنی
ﻴﺎ ﻃﺮﻳﻘتی الهی
ﻮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﻥ
ﻮﺭﺯﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻋﻤﺎل
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫبی هیچ
کدام ﺪﻳﻥ
ﻮﺭﺯﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺣتی اﮔﺮ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺣج کعبه
ﺑﺮﻭﻧﺪ) ﺃﻯ
ﻔﻠﺎﻥ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻦ ﮐﻪ
ﮔﻮئی ﺒﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ
زمین
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ (
ﺍﺯ ﻗﻴﺎﻓﻪ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﻣثل ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻟﻌﻨﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ( ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺳﻘﻮﻃ اﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﺳﭙس ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻳﻥ ﺁﻳﻪ را
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﮐﺪام ﻬﺪﺍﻳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ؟
یا ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺳﻘﻮﻃ
کرﺩﻩ ﻳﺎ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺭﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮ
ﺻﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴم ﺮﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ؟( ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺣﺎل ﺴﻘﻮﻃ
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﭼﻮﻥ
ﺩﻭلا ﺭﺍﻩ
ﺭﻓﺘﻥ ﺘﺸﺒﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺻﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴم
ﺘﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺻﺮﺍﻁ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﻣﺤﺸﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﻫﺴﺖ) ﻳﻌﻨی
ﺒﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﻠﻰّ و
ﺍﻭﺻﻴﺎﻯ اﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺻﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴم هستند
ﻭ ﺭﻭﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم
اﻳﻥ ﺁﻳﻪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻧﺪ که
ﻮﻗتی ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺣﺎل ﻨﺰﺩﻳک ﺸﺪﻥ
ﺪﻳﺪﻧﺪ
ﻗﻴﺎﻓﻪﻫﺎﻯ
کاﻓﺮ ﺯﺷﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﺃﺧم ﺸﺪ (ﻭﻗتی
ﻨﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
وﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻧﺪ
ﺗﻌﺠّﺐ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺵ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
اﻳﻥ اﺣﻮﺍل ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭﻳﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤسخ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻨﺼﻴﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺄﺧم ﻮ ﻧﺎ
ﺭﺿﺎﻳتی ﺒﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺍﻳﻥ همان اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻥ ﺪﻋﻮﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢ( ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻨﺘﺎﻳج
ﺨﻮﺏ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻴﺪ ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻨﺘﺎﻳج ﺒﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ) ﮐﻪ ﺍﻭ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ( ﻭﻗتیی
اﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻴﺂﻳﺪ ( ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭﺷﺮﻃ
ﻠﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎلی که ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻃﺎﻟﺐ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ عشق ﻭ
ﻃﻠﺐ ﮐسی
ﺒﭽﻴﺰﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ) ﺃﻯ
ﻔﻠﺎﻥ ﺒﺪﺍﻥ
هیچ کس ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻳﻥ اﺳم
ﻨﻴﺴﺖ ﺟﺰ ﻋﻠﻰّ
( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﺎم واقعی
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ علیّ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺼﻮﺭتی
ﺪﺭ ﺣﺠﺎﺏ الهی
ﻧﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮ ﺍﺳم ﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺮ
ﺁﻥ گذﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐس ﺍﻭﺭﺍ
ﻋلی ﻨﺪﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺣتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺴﻴح ﺪﺟّﺎل
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺤﺴﻴنی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺤﺴﻨﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤی
ﭙﻴﺶ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻇﻬﻮﺭ مولا
ﻋلیّ است .ﺣتی
ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ) ﻭ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﮐسی
اﻓﺘﺮﺍ
ﺯﻧﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺭﻭﺯ
ﺑﺄس ﻭ ﺭﻧﺞ ﻭ ﻳﺄس
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ( ﺣتی
ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺴﻴح ﺪﺟّﺎل
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭﻭﻏﮕﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ اﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻘﺒﻠﻰ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻋﺮﺵ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺪﺭ ﺑﻮﺩﻳﺴﻢ
ﻭﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺴﻴح
ﻮ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭتی
ﺪﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭلی
ﺒﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺃﻯ ﻔﻠﺎﻥ غیر
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﮐسی
ﺤﺞ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﮐﻪ ﺣج
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
بحق ﺑﺮﺍﻯ ﺤج
ﺃﮐﺒﺮﺍﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﺤج
کعبه ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎم ﺴﺠّﺎﺩ
ﺩﺭ ﻳک ﺴﻔﺮ ﺣج
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍ ﮐسی
اﻣﺴﺎل ﺤﺠّﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﻣﮕﺮ
ﻣﻦ ﻭﺷﺘﺮم ﻮ
ﺍﺑﻥ ﻴﻘﻄﻴﻥ
ﺪﺭ ﺑﺼﺮﻩ ﮐﻪ
ﺑﻤﮑﻪ ﻫم
ﻨﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎم
ﺤج اﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺷﺘﺮ ﺍﻭ ﺑﺮﮐتی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻃﻠﺎﻥ ﺪﺭ
ﺣج
ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺑﻥ ﻴﻘﻄﻴﻦ (ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﮐﺪﻭ ﺳﻤﺒﻮل
ﺘﺤﻘﻴﺮ) ﮐﻪ
ﭘﻮل ﺤج ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ هم
ﺨﻮﺍﺑگی ﺒﺎ ﻳک
ﺰﻥ هزﻳﻨﻪ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺰﻥ
گفت ﻣﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻳﻢ ﮐﻪ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻭلی
اینک ﺨدﺍ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﺑﻥ ﻴﻘﻄﻴﻥ
این اﺳﺘﺪلال
ﺰﻥ ﺮﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﻭ
ﻣنصرﻑ ﺷﺪ ﻭ
ﭘﻮل ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ.
ﻭﻟی اﻣﺎم
ﺴﺠّﺎﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺣﺎجی ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻤﮑﻪ
ﻫم ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺒﻮل
ﺤق ﻮ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺒﺤق
اﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣج اﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺟﺰ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺸﻤﺎ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﻭ ﺷﻤﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺃﻫل اﻳﻥ ﺁﻳﻪ
ﻫﺴﺘﻴﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺰﺭگ اﺟﺘﻨﺎﺏ
ﻭ ﺩﻭﺭﻯ کنید
ﮐﻪ ﺑﺸﻤﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻧﻬی ﺁﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺗﻤﺎم ﺒﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﺸﻤﺎﺭﺍ
می ﺒﺨﺸﻴﻢ ﻭ
ﭘﺮﺩﻩ ﭘﻮﺷی
ﻤﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﻭﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﺪﺭﻯ
ﺒﺎ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ (ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ ﻳﺎ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟم الهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﭙُﺮ ﮐﺮﺍﻣﺖ)
ﺃﻯ ﻔﻠﺎﻥ ﺁﻳﺎ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍﺿی
ﻨﻴﺴﺘﻴﺪ ﮐﻪ
ﺍﻗﺎﻣﻪ ﺻﻠﺎﺕ
ﮐﻨﻴﺪ (ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺮﭘﺎ ﺩﺍﺭﻳﺪ
ﻭﺑﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮ ﺻﻠﻪ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﺯﮐﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻴﺪ (ﻧﻪ
ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ ﭙﻮﻝ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻨﺎ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺩﺭ سلوک
الهی ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ)
ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻳﺪ
ﺗﺎ ﺩﺍﺧل ﺒﻬﺸﺖ
ﺷﻮﻳﺪ؟ (ﺳﮑﻮﺕ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺳﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩ)
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم اﻳﻥ
ﺁﻳﻪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﺁﻳﺎ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﺴﺎنی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﺑﮑﺸﻴﺪ ﻭ
ﺻﻠﺎﺕ ﮐﻨﻴﺪ ﻭ
ﺯﮐﺎﺕ ﺑﺪﻫﻴﺪ (ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺑﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺩﺍﺷﺖ).
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻳﻥ
ﺁﻳﻪ ﻫﺴﺘﻴﺪ (
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﻤﻮلا
ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﺤج
ﻤﮑﻪ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﭘﻴﺎم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ
ﺍﺑﻠﺎغ کنند ﻭالّا
ﺣج کعبه ﻳک
ﺒﺎﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﻬم
اﮔﺮ ﺗﻮﺍﻥ
ﺳﻔﺮ ﻭ ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﺁﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺣج ﺠﺰ
ﺗﺠﺎﺭﺕ ﻭ
ﮔﺮﺩﺵ ﻭﻟﺬﺕ
ﮐﺎﺫﺏ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻏﺮﻭﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺼﺮ
ﺯنی ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻡ
ﺑﺎﭼﻨﺎﻥ
اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻤﻴﮕﻔﺖ ﮐﻪ
ﺑﺤﺞ ﺧﻮﺍﻫم ﺮﻓﺖ
ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻧم
ﭙﺎک ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻴﺎل
ﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪﺑﻬﺮ
ﻓﺤﺸﺎئی ﺪﺳﺖ
ﺑﺰﻧﺪ ﺣﺞ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
اﺑﺘﺪﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
حسینی
ﺒﻤﻌﺮفیﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﺣج
اﮐﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺒلی ﺤﺠﻬﺎﻯ
عمره ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺣﺞ ﺗﻤتّع
ﺒﺮﺍﻯ ﻠﺬﺕ ﺩﺭ
ﮐﻌﺒﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺣج ﺒﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎلی ﺪﺭ
ﮐﻌﺒﻪ. ﭘس ﻓﻘﺮﺍ
ﭼﺮﺍ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﺍﻳﻥ
اﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ؟ ﻭلی
ﺤج ﺃﮐﺒﺮسلوک
الهی  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻘﻞ ﻭﻋﺸق
ﻮﻋﻠم
دانستنی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺎ
ﺗﺼﺪﻳق کند ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﺤﮑم ﺘﺎﻋﻘﺐ
ﻧﺸﻴنی در
بلایا ئ
امتحانات
الهی ﻨﮑﻨﺪ
ﻭﺗﺎ ﺑﺎ ﻋﺸق ﻮ
ﻣﺤﺒﺖ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻮ ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ الهیﭙﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ.)

حدیث
5648 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ 24 ﺹ۳۱۳ بحار
)ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ
عزّﻭﺟﻞﻗﻞ ﻣﺎ ﺃﺳﺄﻟﮑﻢ
ﻋﻠﻴﻪ ﻣﻦ ﺃﺟﺮﻭ
ﻣﺎ ﺃﻧﺎ ﻣﻦ ﺍﻟﻤﺘﮑﻠّﻔﻴﻦ
* ﺍﻥ ﻫﻮ الّا ﺫﮐﺮ
ﻟﻠﻌﺎﻟﻤﻴﻦﻗﺎﻝ
ﻫﻮ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦﻭ
ﻟﺘﻌﻠﻤﻦ ﻧﺒﺄﻩ
ﺑﻌﺪ ﺣﻴﻦﻗﺎﻝ
ﻋﻨﺪ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﻟﻘﺎﺋﻢﻭ
ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ عزّﻭﺟﻞﻭ
ﻟﻘﺪ ﺁﺗﻴﻨﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏﻓﺎﺧﺘﻠﻒ
ﻓﻴﻪ ﻗﺎﻝ ﺍﺧﺘﻠﻔﻮﺍﮐﻤﺎ
ﺍﺧﺘﻠﻔﺖ ﻫﺬﻩ الّاﻣّﻪ
ﻓﻰ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﻭ ﺳﻴﺨﺘﻠﻔﻮﻥ
ﻓﻰ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻣﻊ ﺍﻟﻘﺎﺋﻢﺍﻟّﺬﻯ
ﻳﺄﺗﻴﻬﻢ ﺑﻪﺣﺘّﻰ
ﻳﻨﮑﺮﻩ ﻧﺎﺵ ﮐﺸﻴﺮ
ﻓﻴﻘﺪﻣﻬﻢ ﻓﻴﻀرَبّ
ﺍﻋﻨﺎﻗﻬﻢﻭ ﺃﻣّﺎ
ﻗﻮﻟﻪ عزّﻭﺟﻞﻭﻟﻮلا
ﮐﻠﻤﻪ ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻟﻘﻀﻰ
ﺑﻴﻨﻬﻢﻭ ﺍﻥ ﺍﻟﻈﺎﻟﻤﻴﻦ
ﻟﻬﻢ ﻋﺬﺍﺏ ﺃﻟﻴﻢ
ﻗﺎﻝ ﻟﻮلا ﻣﺎ ﺗﻘﺪﻡ
ﻓﻴﻬﻢﻣﻦ الله  عزّ ﺫﮐﺮﻩﻣﺎ
ﺃﺑﻘﻰ ﺍﻟﻘﺎﺋﻢ
ﻣﻨﻬﻢ ﻭﺍﺣﺪﺍﻭﻓﻰ
ﻗﻮﻟﻪ عزّﻭﺟﻞﻭﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻳﺼﺪﻗﻮﻥ ﺑﻴﻮﻡ
ﺍﻟﺪﻳﻦﻗﺎﻝ ﺑﺨﺮﻭﺟﺎﻟﻘﺎﺋﻢ
ﻭ ﻗﻮﻟﻪ عزّﻭﺟﻞ
ﻭالله  ﺭﺑّﻨﺎﻣﺎ
ﮐﻨّﺎ ﻣﺸﺮﮐﻴﻦﻗﺎﻝ
ﻳﻌﻨﻮﻥ ﺑﻮلاﻳﻪ
ﻋﻠﻰ ﻭ ﻗﻮﻟﻪ عزّ
ﻭﺟﻞ ﻭ ﻗﻞ ﺟﺎٴ ﺍﻟﺤﻖ
ﻭ ﺯﻫﻖ ﺍﻟﺒﺎﻃﻞﻗﺎﻝ
ﺍﺫﺍ ﻗﺎﻡ ﺍﻟﻘﺎﺋﻢ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ
ﺫﻫﺒﺖ ﺩﻭﻟﻪ ﺍﻟﺒﺎﻃﻞ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ ﺑﮕﻮ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﻣﺰﺩﻯ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻢﻭﺍﺯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻧﻴﺴﺘﻢﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﮐﻨﻢ ( ﻫﻤﻪ ﺁﺯﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺰﺩﻯ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
) ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﺫﮐﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ( ﻣﺤﻤﺪ ﺫﮐﺮ
ﺍﺳﺖﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺬﮐّﺮﻭ
ﺑﻴﺎﺩ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥﺍﮔﺮ
ﮐﻪﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺫﮐﺮ ﺍﻟﻬﻰﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻟﺰﻭﻡ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﻭﻯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ
( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺫﮐﺮ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﺑﻮﺩﻭمولا
ﻭ ﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ پس
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ مولا ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯﺑﻨﺎﻡ
ﻋﻠﻰّ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﻢ
مولا ﻭﻫﻢ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
) ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻴﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﺮﻳﺒﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻭﻗﺖ ﺧﺮﻭﺝ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.( ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻭلاﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺒﻨﺪﻧﺪﻗﺮﻳﺒﺎ
ﻭ ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩﻭ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍ ﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﭼﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﻭﻳﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮﻫﺮﺩﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻴﻮﻣﺮﺗﻀﻮﻯﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻓﻌﻠﺎ ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﻡ ﺭﺍ ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﻭ ﻧﻴﺰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ لاﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭﺍﻳﺪﺁﻟﻮﻧﻤﻮﻧﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭالّا
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺁﻧﻬﻢ ﻗﺮﻳﺒﺎ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺷﺸﻢ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﺧﺮﻭﺝ ﻗﺎﺋﻢﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﻢ ﺑﮕﺬﺭﺩ.ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎلا ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ) ﻭ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺍﺩﻳﻢﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ ( ﮐﺘﺎﺏ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻧﺒﻰ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺁﻥ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﮐﻪ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩﻣﻄﺎﻟﺐ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻘﻞ ﮐﺮﺩﻧﺪﻭﻟﻰ
ﺗﻮﺭﺍﺕﻓﻌﻠﻰ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺳﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻄﻠﺐ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻳﮑﺼﺪ ﻭ ﺑﻴﺴﺖ
ﻭﭼﻬﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺯﺭﺩﺷﺖﺁﺧﺮﭘﺪﺭ
الهی
اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺠﺪ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻴﺎﺳﺮﺍﺋﻴﻠﺎﺳﺖ.ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻳﺤﻴﻰ ﻣﻌﻤﺪﺍﻧﻰﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﻏﺴﻞ ﺗﻌﻤﻴﺪ ﺩﺍﺩ.
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﮐﺘﺎﺏ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻫﻢ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺑﻠﮑﻪ(ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ) ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻃﺒﻖ
ﻣﻌﻤﻮﻝﺍﺯ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﻭ ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺑﺎ
مولا ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﮔﻮﺵ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﻫﻢ ﺑﮑﻨﻨﺪﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺁﻧﻬﺎ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻣّﺖ ( ﺍﺳﻠﺎﻡ
) ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.(ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺣﺬﻑ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ ﺁﻳﺎﺕ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺷﺪﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋﺸﻤﺎﻧﻰﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺭﺍ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﺗﺎ باعث
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﻨﺘﻘﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻴﺶﺍﺯ ﻫﺮﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺪ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻣﻘﺪﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﻗﺸﺮﻯ ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰﺑﻘﺼﺪ ﻋﺪﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﺮﻯ
ﺑﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ.(ﺍﻣّﺖ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﻧﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﻄﻮﺭ ﻋﺎﻡ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺍﻳﻦ حدیثﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻋﺎﻡ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ (ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢﺑﻠﮑﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﻤﺤﻤﺪﻯﻭﮐﺎﺷﻒقُرّهﻧﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵﺑﺮﺗﺮﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﻧﻮﺍﻉ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺮﺯ ﻣﺸﺨّﺼﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻗﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﻰ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺃکثزا
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎلا
ﻓﻘﻂ 13 ﻧﻔﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺟﻠﻮ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ ﻭ ﮔﺮﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺰﻧﺪ ( ﻫﻤﻴﻦ ﺍﮐﻨﻮﻥﺧﻴﻠﻰ
ﻫﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﮐﺎﺭﺵ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺁﻧﻬﻢ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯﻧﻮﺍﺩﮔﺎﻥ
ﺩﻭﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺻﻮلا ﻧﻮﻉ ﺟﺪﻳﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺩﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯﻣﺴﺦ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺗﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﮐﺸﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﺗﺎ
ﻏﺬﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺭﺍﻡ ﮐﺮﺩﻥ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﻘﺎﻁ ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺍﻣﻮﻯ ﻭ ﻋﺒﺎﺳﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭﻋﺪﻩ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻭﻟﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ ﻣؤﻣﻨﺎﻥﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺘﻰ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺩﺍﻭﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﻌﺒﺪ ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫی ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭﺑﺎﺭ ﺳﻴﺎﺳﻰﮐﻪﻗﺸﺮﻳﻮﻥﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪﺑﺎﺯ
ﻣﺎﻧﻌﻰ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﻫﺪﻑ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﮐﺸﺎﻧﺪﻥ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﭼﻮﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﮐﺸﺎﻧﺪﻥ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ
ﻭﺧﺮﺍﻓﻰﻭ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻣﺸﺨّﺺ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﺑﺰﻭﺭ ﺁﻧﻬﻢ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ) ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﻠﻤﻪ ﻓﺼﻞ
ﻧﺒﻮﺩ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ
ﻭ ﻋﺬﺍﺏ ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.( ﮐﻠﻤﻪ
ﻓﺼﻞ ﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮ ﻭ
ﻗﺎﻃﻊ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ باعث ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻔﺮﻳﻦ
ﻣﺮﮒ ﺯﻭﺩ ﺭس  ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺸﻮﺩ.ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﺑﺎﺯ(ﮐﻠﻤﻪ
ﻓﺼﻞ)ﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥﺒﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻗﻀﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﺩﺍﺩﮔﺎﻫﻰ.ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻮﻉ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
بحث ﻭﭼﻮﻥ ﻭ ﭼﺮﺍﻭ
ﺩﻓﺎﻉ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯ ﺧﻮﺩ.ﺁﻧﻬﻤﺪﺭ
ﺭﻭﺯﻯ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ
ﻫﺴﺘی ﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮکَسپسﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﻣﺪﺗﻰ ﺟﻬﻨﻢ ﺳﻮﻡ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺧﻮﺩﺑﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉﻭ پس ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ ﺑﺎلا
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪﻭﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﺎﻫﻰ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺯ ﻭﻯ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ ﺳﻨﮓ ﺑﺒﺎﺭﺩ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﻮﺩﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﺮﺻﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﺗﺎ
ﻋﺒﺮﺕ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﺳﺮ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪﺗﺎ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺑﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻋﺬﺍﺏ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩﺍﮔﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻗﺎﺋﻢ ﻳﻚ
ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ
.( ﺷﺎﻳﺪ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋم ﭽﻨﻴﻦ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ لاﺯﻡ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺗﺎ ﮐﺴﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮔﺮﺩﺩ.ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻧﻴﺰ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﺸﺪ ﻭ ﮐﺴﻰ
ﻋﻘﺐ ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨﻚ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰﻗﺎﺋﻢ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻔﺮﻳﻨﻰ
ﺑﮑﻨﺪﻭﻳﺎ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺎ ﻓﻌﻞ ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﺯ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ) ﻭ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺏ(ﻳﻮﻡ ﺍﻟﺪﻳﻦ)ﻳﺎ
ﺭﻭﺯ ﺩﻳﻦ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺧﺮﻭﺝ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ ( ﺭﻭﺯ
ﺩﻳﻦﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﻭلاﻳﺖﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮکَس
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻣﺎﻡﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﻗﺎﺋﻤﻰ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﻭ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ ﺑﻪ
الله  ﺳﻮﮔﻨﺪﺃﻯ
رَبّ ﻣﺎﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﺸﺮﻙ
ﻧﺒﻮﺩﻳﻢ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻮلاﻳﺖﻋﻠﻰ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺸﺪﻧﺪﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪﻣﺸﺮﻙ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﺷﺪﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﻮﮔﻨﺪﻫﻢ
ﺑﺨﻮﺭﻧﺪﻭﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴّﺘﻰ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭلاﻳﺖ
مولاﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻋﻤﺮ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻣﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻌﺒّﺪ ﺷﺮﻙ
ﺁﻣﻴﺰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍ ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﮕﻮ ﺣﻖ ﺁﻣﺪﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﺯﺍﻫﻖ ﻭﺳﺎﺣﻖ ﻭﻟﮕﺪ
ﻭﻣﺎﻝ ﺷﺪ ( ﻫﺮ ﺣﻘّﻰ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪﻫﻴﭻ
ﺑﺎﻃﻠﻰ ﺟﺰ ﻟﮕﺪ
ﻣﺎﻝ ﺷﺪﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺍﺗﺴﺘﻪﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺣﻖ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺣﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﺯﺍﻫﻖ
ﺳﺎﺣﻖ
ﻟﮕﺪﻣﺎﻝ ﺷﺪﻩﭼﻪ
نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺑﺎﺷﺪﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺍﺑﻠﻴﺴﻰﻭ
ﻳﺎ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮﺍﻭﻟﻴﺎﻟﻌﺰﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺤﻖ ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻭﻫﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﻃﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻳﻌﻨﻰ ﭼﻮﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﻗﻴﺎﻡ ﮐﻨﺪﺩﻭﻟﺖ
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﺮﻭﺩ ( ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ
ﺩﻭﻟﺘﻬﺎﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﻴﺪﺷﺎﻥ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭلاﻳﺖﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻘﺸﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺗﺄﺷﻴﺮﻯ ﺩﺭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻌﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻭﺣﻖ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﺗﺠﻠّﻰ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
القُدسﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.

حدیث
5649 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ24ﺹ314ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺤﺮﺍم کعبه
ﺑﺎ ﺍﻣﺎم
ﺒﻮﺩﻡ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻣﻥ ﺘﮑﻴﻪ
ﺩﺍﺷﺖ( ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻯ ﻮ
ﺿﻌﻒ
ﻭﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺒﻮﺩﻩ) ﻭﻧﻈﺮ
ﺑﺤﺠّﺎج کعبه
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭ
ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻴﺎ
ﻓﻀﻴﻞ ﻫﮑﺬﺍ
ﮐﺎﻥ ﻴﻄﻮﻓﻮﻥ
غی
اﻟﺠﺎﻫﻠیّة لا
ﻳﻌﺮﻓﻮﻥ
ﺤﻘّﺎ ﻭ لا
ﻳﺪﻳﻨﻮﻥ
ﺪﻳﻨﺎ
ﻳﺎﻓﻀﻴﻞ
ﺍﻧﻈﺮ ﺍﻟﻴﻬم
ﻤُﮑﺒّﻴﻥ علی
ﻮﺟﻮﻫﻬﻢ
ﻟﻌﻨﻬم الله
ﻣﻥ ﺨﻠق ﻤﺴخ ﻮ
ﺭﺑﻬﻢ
ﻣﮑﺒّﻴﻦ ﻋلی
ﻮﺟﻮﻫﻬﻢ ثمّ ﺘﻠﺎ
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺂیة
ﺃﻓﻤﻥ ﻴﻤشی
ﻤُﮑﺒّﺎ ﻋلی
ﻮﺟﻬﻪ ﺃﻫﺪﻯ
ﺃﻣّﻥ ﻴﻤﺸﻰ
ﺳﻮﻳّﺎ ﻋلی
ﺼﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴﻢ ﻳﻌنی
ﻮ الله  ﻋﻠﻴّﺎ
ﻭ ﺍﻟﺄﻭﺻﻴاء
ثمّ ﺘﻠﺎ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺂیة  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺭﺃﻭﻩ ﺯﻟفة
ﺳﻴﺌﺖ ﻭﺟﻮﻩ
ﺍﻟّﺬﻳﻥ
کفرواﻭ ﻗﻴل
هذا ﺍﻟّﺬﻯ
کنتم ﺒﻪ
ﺗﺪﻋﻮﻥ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻳﺎ ﻓﻀﻴﻞ ﻟم
ﻴﺘﺴم ﺒﻬﺬﺍ الّاﺳم
غیر ﻋلیّ الا
ﻣﻔﺘﺮ ﮐﺬّﺍﺏ
ﺍﻟﻰ ﻳﻮم
اﻟﺒﺄس ﻫﺬﺍ
ﺃﻣّﺎ ﻭ الله  ﻳﺎ
ﻓﻀﻴﻞ ﻣﺎ ﻟﻠﻪ عزّ
ﺫﮐﺮﻩ ﺣﺎج
غیرﮐﻢ ﻭ لا
ﻳﻐﻔﺮ
ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ الّا
ﻟﮑﻢ ﻭ لا
ﻳﺘﻘﺒل الا
ﻣﻨﮑﻢ ﻭ
ﺍﻧّﮑم ﻠﺄﻫل
ﻬﺬﻩ ﺍﻟﺂﻳﻪ
ﺍﻥ ﺗﺠﺘﻨﺒﻮﺍ ﮐﺒﺎﺋﺮ
ﻣﺎ ﺗﻨﻬﻮﻥ عنه
ﻧﮑﻔّﺮ ﻋﻨﮑم
ﺴﻴّﺁﺗﮑﻢ ﻭ
ﻧﺪﺧﻠﮑم
ﻤﺪﺧﻠﺎ
ﮐﺮﻳﻤﺎ ﻳﺎ
ﻓﻀﻴﻞ ﺃﻣﺎ
ﺗﺮﺿﻮﻥ ﺃﻥ
ﺘﻘﻴﻤﻮﺍ
ﺍﻟﺼﻠﺎة ﻭ
ﺗؤﺗﻮﺍ
ﺍﻟﺰﮐﺎة ﻭ
ﺗﮑﻔّﻮﺍ
ﺃﻟﺴﻨﺘﮑﻢ ﻭ
ﺗﺪﺧﻠﻮﺍ الجَنّة؟
ثمّ ﻘﺮﺃ ﺃﻟم
ﺘﺮ ﺍلی
اﻟّﺬﻳﻥ ﻘﻴل
ﻠﻬم کفّوﺍ ﺃﻳﺪﻳﮑﻢ
ﻭ ﺍﻗﻴﻤﻮﺍ
ﺍﻟﺼﻠﺎة
ﻭﺁﺗﻮﺍ
ﺍﻟﺰﮐﺎﻩ
ﺃﻧﺘم ﻮ الله  ﺃﻫل
ﻬﺬﻩ ﺍﻟﺂﻳﻪ ﺃﻯ ﻔﻀﻴﻞ
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﻃﻮﺍﻑ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣﻘّﻯ ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺎﺩﻳنی
ﺪﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ (ﻳﻌنی
ﻘﺸﺮﻯ گرﻯ
ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﺮﺍفی ﺒﺪﻭﺭ
ﮐﻌﺒﻪ ﻣﻰ
ﮔﺸﺘﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﺰﻥ ﻮﻣﺮﺩ ﻟﺨﺖ
ﻭ ﻋﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻭﻳﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺣج ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭلی
ﺤج ﻮﺍﻗﻌﻰ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺣج
ﺃﮐﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺤج
ﺨﻮﺩ ﺑﻬﻤﮕﺎﻥ
گفت ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﻨﻮﺑﺖ ﺣج
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣج کعبه
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﺎﺩﻯ
و محسّم حج
ﺃﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺣﻘّﻯ ﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺤق الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل ﻮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﻫُﺪﺍ ﺟﻮئی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺣج
ﺃﮐﺒﺮ ﻗﺎﺋم
ﺒﺸﻮﺩ. ﻭ ﺩﻳنی
ﻴﺎ ﻃﺮﻳﻘتی الهی
ﻮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﻥ
ﻮﺭﺯﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻋﻤﺎل
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫبی هیچ
کدام ﺪﻳﻥ
ﻮﺭﺯﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺣتی اﮔﺮ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺣج کعبه
ﺑﺮﻭﻧﺪ) ﺃﻯ
ﻔﻠﺎﻥ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻦ ﮐﻪ
ﮔﻮئی ﺒﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ
زمین
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ (
ﺍﺯ ﻗﻴﺎﻓﻪ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﻣثل ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻟﻌﻨﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ( ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺳﻘﻮﻃ اﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﺳﭙس ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻳﻥ ﺁﻳﻪ را
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﮐﺪام ﻬﺪﺍﻳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ؟
یا ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺳﻘﻮﻃ
کرﺩﻩ ﻳﺎ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺭﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮ
ﺻﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴم ﺮﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ؟( ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺣﺎل ﺴﻘﻮﻃ
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﭼﻮﻥ
ﺩﻭلا ﺭﺍﻩ
ﺭﻓﺘﻥ ﺘﺸﺒﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺻﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴم
ﺘﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺻﺮﺍﻁ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﻣﺤﺸﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﻫﺴﺖ) ﻳﻌﻨی
ﺒﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﻠﻰّ و
ﺍﻭﺻﻴﺎﻯ اﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺻﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴم هستند
ﻭ ﺭﻭﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم
اﻳﻥ ﺁﻳﻪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻧﺪ که
ﻮﻗتی ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺣﺎل ﻨﺰﺩﻳک ﺸﺪﻥ
ﺪﻳﺪﻧﺪ
ﻗﻴﺎﻓﻪﻫﺎﻯ
کاﻓﺮ ﺯﺷﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﺃﺧم ﺸﺪ (ﻭﻗتی
ﻨﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
وﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻧﺪ
ﺗﻌﺠّﺐ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺵ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
اﻳﻥ اﺣﻮﺍل ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭﻳﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤسخ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻨﺼﻴﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺄﺧم ﻮ ﻧﺎ
ﺭﺿﺎﻳتی ﺒﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺍﻳﻥ همان اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻥ ﺪﻋﻮﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢ( ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻨﺘﺎﻳج
ﺨﻮﺏ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻴﺪ ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻨﺘﺎﻳج ﺒﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ) ﮐﻪ ﺍﻭ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ( ﻭﻗتیی
اﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻴﺂﻳﺪ ( ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭﺷﺮﻃ
ﻠﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎلی که ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻃﺎﻟﺐ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ عشق ﻭ
ﻃﻠﺐ ﮐسی
ﺒﭽﻴﺰﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ) ﺃﻯ
ﻔﻠﺎﻥ ﺒﺪﺍﻥ
هیچ کس ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻳﻥ اﺳم
ﻨﻴﺴﺖ ﺟﺰ ﻋﻠﻰّ
( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﺎم واقعی
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ علیّ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺼﻮﺭتی
ﺪﺭ ﺣﺠﺎﺏ الهی
ﻧﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮ ﺍﺳم ﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺮ
ﺁﻥ گذﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐس ﺍﻭﺭﺍ
ﻋلی ﻨﺪﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺣتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺴﻴح ﺪﺟّﺎل
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺤﺴﻴنی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺤﺴﻨﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤی
ﭙﻴﺶ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻇﻬﻮﺭ مولا
ﻋلیّ است .ﺣتی
ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ) ﻭ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﮐسی
اﻓﺘﺮﺍ
ﺯﻧﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺭﻭﺯ
ﺑﺄس ﻭ ﺭﻧﺞ ﻭ ﻳﺄس
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ( ﺣتی
ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺴﻴح ﺪﺟّﺎل
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭﻭﻏﮕﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ اﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻘﺒﻠﻰ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻋﺮﺵ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺪﺭ ﺑﻮﺩﻳﺴﻢ
ﻭﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺴﻴح
ﻮ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭتی
ﺪﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭلی
ﺒﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺃﻯ ﻔﻠﺎﻥ غیر
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﮐسی
ﺤﺞ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﮐﻪ ﺣج
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
بحق ﺑﺮﺍﻯ ﺤج
ﺃﮐﺒﺮﺍﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﺤج
کعبه ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎم ﺴﺠّﺎﺩ
ﺩﺭ ﻳک ﺴﻔﺮ ﺣج
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍ ﮐسی
اﻣﺴﺎل ﺤﺠّﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﻣﮕﺮ
ﻣﻦ ﻭﺷﺘﺮم ﻮ
ﺍﺑﻥ ﻴﻘﻄﻴﻥ
ﺪﺭ ﺑﺼﺮﻩ ﮐﻪ
ﺑﻤﮑﻪ ﻫم
ﻨﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎم
ﺤج اﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺷﺘﺮ ﺍﻭ ﺑﺮﮐتی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻃﻠﺎﻥ ﺪﺭ
ﺣج
ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺑﻥ ﻴﻘﻄﻴﻦ (ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﮐﺪﻭ ﺳﻤﺒﻮل
ﺘﺤﻘﻴﺮ) ﮐﻪ
ﭘﻮل ﺤج ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ هم
ﺨﻮﺍﺑگی ﺒﺎ ﻳک
ﺰﻥ هزﻳﻨﻪ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺰﻥ
گفت ﻣﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻳﻢ ﮐﻪ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻭلی
اینک ﺨدﺍ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﺑﻥ ﻴﻘﻄﻴﻥ
این اﺳﺘﺪلال
ﺰﻥ ﺮﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﻭ
ﻣنصرﻑ ﺷﺪ ﻭ
ﭘﻮل ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ.
ﻭﻟی اﻣﺎم
ﺴﺠّﺎﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺣﺎجی ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻤﮑﻪ
ﻫم ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺒﻮل
ﺤق ﻮ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺒﺤق
اﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣج اﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺟﺰ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺸﻤﺎ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﻭ ﺷﻤﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺃﻫل اﻳﻥ ﺁﻳﻪ
ﻫﺴﺘﻴﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺰﺭگ اﺟﺘﻨﺎﺏ
ﻭ ﺩﻭﺭﻯ کنید
ﮐﻪ ﺑﺸﻤﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻧﻬی ﺁﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺗﻤﺎم ﺒﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﺸﻤﺎﺭﺍ
می ﺒﺨﺸﻴﻢ ﻭ
ﭘﺮﺩﻩ ﭘﻮﺷی
ﻤﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﻭﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﺪﺭﻯ
ﺒﺎ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ (ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ ﻳﺎ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟم الهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﭙُﺮ ﮐﺮﺍﻣﺖ)
ﺃﻯ ﻔﻠﺎﻥ ﺁﻳﺎ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍﺿی
ﻨﻴﺴﺘﻴﺪ ﮐﻪ
ﺍﻗﺎﻣﻪ ﺻﻠﺎﺕ
ﮐﻨﻴﺪ (ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺮﭘﺎ ﺩﺍﺭﻳﺪ
ﻭﺑﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮ ﺻﻠﻪ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﺯﮐﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻴﺪ (ﻧﻪ
ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ ﭙﻮﻝ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻨﺎ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺩﺭ سلوک
الهی ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ)
ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻳﺪ
ﺗﺎ ﺩﺍﺧل ﺒﻬﺸﺖ
ﺷﻮﻳﺪ؟ (ﺳﮑﻮﺕ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺳﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩ)
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم اﻳﻥ
ﺁﻳﻪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﺁﻳﺎ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﺴﺎنی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﺑﮑﺸﻴﺪ ﻭ
ﺻﻠﺎﺕ ﮐﻨﻴﺪ ﻭ
ﺯﮐﺎﺕ ﺑﺪﻫﻴﺪ (ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺑﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺩﺍﺷﺖ).
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻳﻥ
ﺁﻳﻪ ﻫﺴﺘﻴﺪ (
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﻤﻮلا
ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﺤج
ﻤﮑﻪ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﭘﻴﺎم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ
ﺍﺑﻠﺎغ کنند ﻭالّا
ﺣج کعبه ﻳک
ﺒﺎﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﻬم
اﮔﺮ ﺗﻮﺍﻥ
ﺳﻔﺮ ﻭ ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﺁﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺣج ﺠﺰ
ﺗﺠﺎﺭﺕ ﻭ
ﮔﺮﺩﺵ ﻭﻟﺬﺕ
ﮐﺎﺫﺏ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻏﺮﻭﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺼﺮ
ﺯنی ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻡ
ﺑﺎﭼﻨﺎﻥ
اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻤﻴﮕﻔﺖ ﮐﻪ
ﺑﺤﺞ ﺧﻮﺍﻫم ﺮﻓﺖ
ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻧم
ﭙﺎک ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻴﺎل
ﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪﺑﻬﺮ
ﻓﺤﺸﺎئی ﺪﺳﺖ
ﺑﺰﻧﺪ ﺣﺞ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
اﺑﺘﺪﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
حسینی
ﺒﻤﻌﺮفیﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﺣج
اﮐﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺒلی ﺤﺠﻬﺎﻯ
عمره ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺣﺞ ﺗﻤتّع
ﺒﺮﺍﻯ ﻠﺬﺕ ﺩﺭ
ﮐﻌﺒﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺣج ﺒﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎلی ﺪﺭ
ﮐﻌﺒﻪ. ﭘس ﻓﻘﺮﺍ
ﭼﺮﺍ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﺍﻳﻥ
اﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ؟ ﻭلی
ﺤج ﺃﮐﺒﺮسلوک
الهی  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻘﻞ ﻭﻋﺸق
ﻮﻋﻠم
دانستنی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺎ
ﺗﺼﺪﻳق کند ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﺤﮑم ﺘﺎﻋﻘﺐ
ﻧﺸﻴنی در
بلایا ئ
امتحانات
الهی ﻨﮑﻨﺪ
ﻭﺗﺎ ﺑﺎ ﻋﺸق ﻮ
ﻣﺤﺒﺖ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻮ ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ الهیﭙﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ.)

حدیث5650 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ24ﺹ316ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻣﺎ ﻣﻦ ﺁﻳﻪ
ﻓﻰ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥﺃﻭﻟﻬﺎ
ﻳﺎ ﺃﻳّﻬﺎ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺁﻣﻨﻮﺍ الّا ﻭ ﻋﻠﻰ
ﺑﻦ ﺃﺑﻰ
ﻃﺎﻟﺐﺃﻣﻴﺮﻫﺎ
ﻭ ﻗﺎﺋﺪﻫﺎﻭ ﺷﺮﻳﻔﻬﺎ
ﻭ ﺃﻭﻟﻬﺎﻭﻣﺎ ﻣﻦ
ﺁﻳﻪ ﺗﺴﻮﻕ ﺍﻟﻰ
الجَنّةالّا
ﻭﻫﻰ ﻓﻰ ﺍﻟﻨﺒﻰ
ﻭ ﺍﻟﺄﺋﻤّﻪﻭ ﺃﺷﻴﺎﻋﻬﻢ
ﻭ ﺃﺗﺒﺎﻋﻬﻢﻭﻣﺎ
ﻣﻦ ﺁﻳﻪ ﺗﺴﻮﻕ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻨﺎﺭ الّا ﻭﻫﻰ
ﻓﻰ ﺃﻋﺪﺍﺋﻬﻢ ﻭ
ﺍﻟﻤﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﻟﻬﻢﻭ
ﺍﻥ ﮐﺎﻧﺖ ﺍﻟﺂﻳﺎﺕ
ﻓﻰ ﺫﮐﺮ ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﻦ
ﻓﻤﺎ ﮐﺎﻥ ﻣﻨﻬﺎ
ﻣﻦ ﺧﻴﺮﻓﻬﻮ ﺟﺎﺭ
ﻓﻰ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺨﻴﺮﻭﻣﺎ
ﮐﺎﻥ ﻣﻨﻬﺎ ﻣﻦ ﺷﺮﻓﻬﻮ
ﺟﺎﺭ ﻓﻰ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺸﺮ ﻫﺮ ﺁﻳﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪﺑﺎﻋﺒﺎﺭﺕ
( ﺃﻯ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻳﺪ ) ﺷﺮﻭﻉ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻋﻠیّ
بن ﺃﺑﻮﻃﺎﻟﺐ ﺃﻣﻴﺮ
ﻭ ﻗﺎﺋﺪﻭ ﺷﺮﻳﻒ
ﻭﺍﻭﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.(
ﻫﺮ ﺁﻳﻪ ﺑﺎﻳﻦ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺧﻄﺎﺏ ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺭﺳﻮﻝ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
مولا ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻣؤﻣﻦ ﻭﺍﻣّﻰ ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺮﺧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺑﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﺑﻘﻴّﻪ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ.مولا ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺎﻡ ﺍﻭ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺃﻣﻴﺮ
ﻭﺭﻫﺒﺮ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺗﻤﺎﻡ مؤمنان
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﻋﺼﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻮﺩﺑﻠﮑﻪ ﻭﻯﮑﺎﺷﻒﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.(ﺃﻣﻴﺮ)ﺃﻣﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪﭼﻮﻥ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﻗﺎﺋﺪ)ﮐﻪ
ﻗﻴﺪ ﻭﺑﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭﺩﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﺑﻬﺮ ﮐﺠﺎ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻮﻕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎ
ﻗﺎﺋﺪ ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺷﺮﻳﻒ)ﻳﺎ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺑﺎ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻭ ﺍﺷﺮﺍﻑ ﺩﺭ ﻧﻈﺎﺭﺕﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﻭ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻭ ﺳﻴّﺪ ﻭ ﺷﻴﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭﻫﺮ ﺁﻳﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺳﻮﻕ ﮐﺴﻰ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺍﺗﺒﺎﻉ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ(
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭمولاﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ ﺣﺴﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
(ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ)ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ
ﺷﻌﺎﻉ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺷﺮﻑ
ﮐﻤﺎﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
(ﺃﺗﺒﺎﻉ) ﭘﻴﺮﻭ ﮐﻪﺑﻌﻴّﺖ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻣﻞ ﺑﻠﺎﺷﻨﺪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺴﻮﻯ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ
) ﺍﻣﺎ ﺁﻳﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺳﻮﻕ ﺑﺠﻬﻨﻢ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺩﺭ ﺍﻋﺪﺍ ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا
ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺠﻬﻨﻤﻰ ﺷﺪﻥ ﺭﻭﺡپس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺠﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺧﺎﺹ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ ﺁﻳﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺫﮐﺮ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﺴﺖﺑﻌﻀﻰ
ﻧﻴﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﻫﻞ ﺧﻴﺮ( ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
) ﻧﻴﺰ ﺟﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﻧﻴﺰ ﺷﺮ ﻭ
ﺑﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺃﻫﻞ
ﺷﺮّ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺟﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ (ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺦﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ.ﻗﺮﺁﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﻠّﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎ(ﻭﻋﺪﻩ)ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﻳﺎ(ﻭﻋﻴﺪ) ﻭﺗﻬﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺁﻥ ﻫﺴﺖ.ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻧﺪﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺣﻘﻮﻗﻰ ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩﻭﻟﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺻﻠﻰﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻓﻌﻠﺎ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺨﺖ ﻗﺪﻳﻤﻴﺎﻥ
.) ﺟﺰ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺷﻤﺎ
ﺑﻴﺨﺸﻮﺩﻫﺦ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
( ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ بخشوده
میشود .)

حدیث 5651-
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﻨﻔﻴّﻪ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ316ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺠﺘﺒﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰﻓﻴﺃﻯ ﺻﻮﺭﻩ
ﻣﺎ ﺷﺎٴ ﺭﮐّﺒﻚﻗﺎﻝ
ﺻﻮﺭ الله  عزّﻭﺟﻞ ﻋﻠﻰ
ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐﻓﻰ
ﻇﻬﺮ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐﻋﻠﻰ
ﺻﻮﺭﻩ ﻣﺤﻤﺪ ﺻﻠّﻰ
الله  ﻋﻠﻴﻪ
ﻭ ﺁﻟﻪﻓﮑﺎﻥ ﻋﻠﻰ
ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐﺃﺷﺒﻪ
الناس ﺑﺮﺳﻮﻝ الله
ﻭ ﻗﺎﻟﻮﺍ ﺍﻟﻨﺪﺍٴ
ﻣﻦ الله  ثلاثة ﻧﺪﺍٴ
ﻣﻦ الله  ﻟﻠﺨﻠﻖﻧﺤﻮ
ﻓﻨﺎﺩﺍﻫﻤﺎ ﺭﺑّﻬﻤﺎ...
ﻭﺍﻟثاﻧﻰﻧﺪﺍٴ
ﻣﻦ ﺍﻟﺨﻠﻖ ﺍﻟﻰ
الله ﻧﺤﻮ
ﻓﻨﺎﺩﻯ ﻓﻰ ﺍﻟﻈﻠﻤﺎﺕ
... ﻭ ﺍﻟثالث ﻧﺪاء
ﺍﻟﺨﻠﻖ ﻟﻠﺨﻠﻖﻧﺤﻮ
ﻓﻨﺎﺩﺗﻪ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋﮑﻪ...ﻭﻧﺪﺍٴ
ﺍﻟﻨﺒﻰ ﻓﻰ ﺫﺭﻳّﺘﻪﺭﺑّﻨﺎ
ﺍﻧّﻨﺎ ﺳﻤﻌﻨﺎ
ﻣﻨﺎﺩﻳﺎ ﻳﻨﺎﺩﻯ
ﻟﻠﺎﻳﻤﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻬﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖﺗﻮﺭﺍ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻧﻤﻮﺩ.( ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻗﻄﻌﺎﺕ ﺑﺪﻥ
ﻭﺍﻋﻀﺎٴ ﺗﻦﺩﺭ
ﺭﺷﺪ ﺟﺴﻤﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ) ﻭﻯ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﺍﻣﺎ (ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ) ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺭﻭﺡﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭالّا
ﻧﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﻋﺪﻡﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﻭﻧﻪ ﺭﻭﺡ ﻃﻔﻞ
ﺍﺯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﺴﻢ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺩﺭ ﻫﺮ(ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ)ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﻧﻤﻰ ﺭﻭﻧﺪﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟّﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ.ﻭﻟﻰ
ﻓﻌﻠﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺖﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻤﻴﻘﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪﺗﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ
ﺁﻏﺎﺯ ﮐﻨﺪﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺧﺘﻢ ﮐﻨﺪ . ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻪﺑﺎﺷﺪﺑﺎ
ﻧﻮﻉ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭﻓﺴﺨﻬﺎﻯ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻧﺰﻭﻝ
ﮐﻨﺪﺷﺒﺎﻫﺖﺩﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻬﻢﺷﺒﺎﻫﺖﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪﻭﻟﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺠﺘﺒﻰ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻠﻴﺒﻦ
ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﺭﺍﺩﺭ
ﮐﻤﺮ ﺃﺑﻮ ﻃﺎﻟﺐ
ﺷﺒﻴﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺁﻓﺮﻳﺪ.
(ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ مولا ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﮔﺎﻫﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥباعث ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺯﻟﻰ
ﻭ ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺒﻴﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻴﻚ ﺩﺭﺟﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﮐﺴﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ
) ﻟﺬﺍ ﻋﻠﻴﺒﻦ ﺃﺑﻰ
ﻃﺎﻟﺐ ﺷﺒﻴﻪ ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺮﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ
ﻋﻠﻰﺷﺒﻴﻪ ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻔﺎﻃﻤﻪ
ﺑﻮﺩﻭﻣﻦ ( ﺣﺴﻦ ﻣﺠﺘﺒﻰ
) ﺷﺒﻴﻪ ﺗﺮﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺨﺪﻳﺠﻪ ﮐﺒﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻢ ( ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﺑﺎ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﻫﻤﺴﺮ
ﺍﻭﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﺎﺩﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﺩﻭ ﺩﺧﺘﺮﻯﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
بعثت  ﺍﺯ
ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﺑﺎﻭﺝ ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪ ) ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪﮐﻪ ﻧﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ( ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ) ﺳﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻳﮑﻰ ﻧﺪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻠﻖ(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
)ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﮐﻪ رَبّ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍ ﺩﺍﺩﻭﻳﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻳﻢ ﮐﻪ ﺃﻯ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺐ
ﻃﻮﺭ ﻧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻳﻢ
( ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﺪﺍﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻭ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﺻﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﺮکَس ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﮔﺎﻫﻰ ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ.ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ(ﺗﻨﺰﻳﻞ)ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺗﺎ
ﭼﻪ ﺣﺪﻯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻭنفس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﺩﺭ(ﻧﺰﻟﻪ
ﺍﺧﺮﻯ)ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ رَبّ ﻗﺎﺋﻢﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ(قوس
ﻧﺰﻭﻝ)ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻭ
ﺑﻮﻯ ﺍﺑﻠﺎﻍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠﺎﻡ ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻴﺮﺳﺪ
) ﻭ ﺩﻭﻡ ﻧﺪﺍﺋﻰ ﺍﺯ
ﺧﻠﻖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ( ﺧﻠﻖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ) ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﮑﻪ
ﻧﻮﺡ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻇﻠﻤﺎﺕ
ﻧﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺯﮐﺮﻳﺎرَبّ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳّﻮﺏ
رَبّ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺪﺍ
ﻧﻤﻮﺩ.( ﺍﻳﻦ ﻧﺪﺍﻫﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻋﺎﻯ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ برَبّﻣﺸﻬﻮﺩ)ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺳﻮﻡ
ﻧﺪﺍﻯ ﺧﻠﻖ ﺑﺨﻠﻖﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺪﺍ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ( ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻧﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﺯ ﻧﺪﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﮔﺎﻫﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺭﺑّﻰ ﻣﺸﻬﻮﺩﺑﺼﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻳﺎ
رَبّ ﺣﺴﻴﻨﻰﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻓﺮ ﻳﺎﻓﺘﻦﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺗﻠﻪ ﭘﺎﺗﻴﻚ
ﺩﻭﺭﺍ ﺩﻭﺭﻭ ﻳﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﻭ ﺍﺯ ﺯﻳﺮﺵ
ﺑﻮﻯ ﻧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪ
(ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻣﺮﻳﻢ
ﻭ ﻃﻔﻞ ﻣﺴﻴﺢ ) ﻭﻳﺎ
ﻧﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻳﻢ. ﻭ ﻳﺎ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍ
ﺩﺍﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ ( ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭالّا
رَبّ ﻣﻄﻠﻖ الله
رَبّ الّاﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺎ ﻫﻴﭻ کَس ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺻﺤﺒﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
رَبّ ﻗﺎﺋﻢﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
) ﻭ ﻳﺎ ﻧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺃﻯ ﻣﺎﻟﻚ (ﻣﺘﺼﺪﻯ
ﺟﻬﻨﻢ ) ﻭ ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻯ
ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺬﺭﻳّﻪ
ﻭ ﺍﻭلاﺩ (ﺍﻟﻬﻰ
) ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺷﻨﻴﺪﻳﻢ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺑﻤﻦ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ.ﺍﻳﻦ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﻧﺪﺍﻫﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍﺍﺯ ﻫﻢ ﺟﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﻠﻪ ﭘﺎﺗﻴﻚ ﻭﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﺑﺎ ﻓﮑﺮﻭ
ﻳﺎ ﮐﻠﺎﻡ ﺑﺰﺑﺎﻥﻭﻳﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﻭ ﻳﺎ ﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺍﺯ رَبّ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻭ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰﻭ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭرَبّﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻦ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎ رَبّ
الّاﺭﺑﺎﺏ الله
ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮﻭ ﺩﺭ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ ﻭ ﺑﻨﻮﺑﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.)

حدیث 5652 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ24ﺹ317ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ
عزّ ﻭﺟﻞ ﻣﺎ ﺟﻌﻞ
الله  ﻟﺮﺟﻞ
ﻣﻦ ﻗﻠﺒﻴﻦ ﻓﻰ ﺟﻮﻓﻪﻗﺎﻝ
ﻗﺎﻝ ﻋﻠﻰ ﺑﻦ
ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐلیس ﻋﺒﺪ
ﻣﻦ ﻋﺒﻴﺪ الله ﻣﻤّﻦ
ﺍﻣﺘﺤﻦ ﻗﻠﺒﻪ ﻟﻠﺎﻳﻤﺎﻥالّا
ﻭﻫﻮ ﻳﺠﺪ
ﻣﻮﺩﺗﻨﺎ ﻓﻰ ﻗﻠﺒﻪﻓﻬﻮ
ﻳﻮﺩﻧﺎ ﻭﻣﺎ ﻣﻦ
ﻋﺒﺪ ﻣﻦ ﻋﺒﻴﺪ الله
ﻣﻤّﻦ ﺳﺨﻂ الله
ﻋﻠﻴﻪ الّا
ﻭﻫﻮ ﻳﺠﺪ ﺑﻐﻀﻨﺎ
ﻋﻠﻰ ﻗﻠﺒﻪﻓﻬﻮ
ﻳﺒﻐﻀﻨﺎﻓﺄﺻﺒﺤﻨﺎ
ﻧﻔﺮﺡ ﺑﺠﺐ ﺍﻟﻤﺤﺐﻭ
ﻧﻌﺮﻑ ﺑﺒﻐﺾ ﺍﻟﻤﺒﻐﺾﻭ
ﺃﺻﺒﺢ ﻣﺤﺒّﻨﺎ
ﻳﻨﺘﻈﺮ ﺭﺣﻤﻪ الله
ﺟﻞ ﻭعزّﻓﺄﻥ
ﺃﺑﻮﺍﺏ
ﺍﻟﺮﺣﻤﻪ ﻗﺪ ﻓﺘﺤﺖ
ﻟﻪﻭ ﺃﺻﺒﺢ ﻣﺒﻐﻀﻨﺎ
ﻋﻠﻰ ﺷﻔﺎ ﺟﺮﻑ ﻣﻦ
ﺍﻟﻨﺎﺭﻓﮑﺎﻥ ﺫﻟﻚ
ﺍﻟﺸﻔﺎ ﻗﺪ ﺍﻧﻬﺎﺭ
ﺑﻪ ﻓﻰ ﻧﺎﺭ ﺟﻬﻨّﻢﻓﻬﻨﻴﺌﺎ
ﻟﺄﻫﻞ ﺍﻟﺮﺣﻤﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﻢﻭ ﺗﻌﺴﺎ
ﻟﺄﻫﻞ ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻣثوﺍﻫﻢﺍﻥ
الله  عزّ
ﻭﺟﻞ ﻳﻘﻮﻝﻓﻠﺒﺌس
ﻣثوﻯ ﺍﻟﻤﺘﮑﺒّﺮﻳﻦﻭ
ﺍﻧّﻪ لیس ﻋﺒﺪ ﻣﻦ
ﻋﺒﻴﺪ الله ﻳﻘﺼّﺮ
ﻓﻰ ﺣﺒّﻨﺎﻟﺨﻴﺮ
ﺟﻌﻠﻪ الله  ﻋﻨﺪﻩﺍﺫ
لا ﻳﺴﺘﻮﻯ ﻣﻦ
ﻳﺤﺒّﻨﺎ ﻭﻣﻦ ﻳﺒﻐﻀﻨﺎ
ﻭ لا ﻳﺠﺘﻤﻌﺎﻥ
ﻓﻰ ﻗﻠﺐ ﺭﺟﻞ ﺃﺑﺪﺍﺍﻥ
الله  ﻟﻢ
ﻳﺠﻌﻞ ﻟﺮﺟﻞ
ﻣﻦ ﻗﻠﺒﻴﻦ ﻓﻰ ﺟﻮﻓﻪﻳﺤﺐ
ﺑﻬﺬﺍ ﻭ ﻳﺒﻐﺾ ﺑﻬﺬﺍ
ﺍﻣّﺎ ﻣﺤﺒّﻨﺎ
ﻓﻴﺨﻠﺺ ﺍﻟﺤﺐ ﻟﻨﺎ
ﮐﻤﺎ ﻳﺨﻠﺺ ﺍﻟﺬﻫﺐ
ﺑﺎﻟﻨﺎﺭ لا ﮐﺪﺭ
ﻓﻴﻪﻭ ﻣﺒﻐﻀﻨﺎ
ﻋﻠﻰ ﺗﻠﻚ ﺍﻟﻤﻨﺰﻟﻪ
ﻧﺤﻥﺎﻟﻨﺠﺒﺎٴ
ﻭ ﺃﻓﺮﺍﻃﻨﺎ ﺃﻓﺮﺍﻁ
ﺍﻟﺄﻧﺒﻴﺎٴﻭ ﺃﻧﺎ
وصیّ ﺍﻟﺄﻭﺻﻴﺎٴﻭ
ﺍﻟﻔﺌﻪ ﺍﻟﺒﺎﻏﻴﻪ
ﻣﻦ ﺣﺰﺏ
ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ ﻭ ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻣﻨﻬﻢﻓﻤﻦ ﺃﺭﺍﺩ
ﺃﻥ ﻳﻌﻠﻢ ﺣﺒّﻨﺎﻓﻠﻴﻤﺘﺤﻦ
ﻗﻠﺒﻪﻓﺎﻥ ﺷﺎﺭﻙ
ﻓﻰ ﺣﺒّﻨﺎ ﻋﺪﻭﻧﺎ
ﻓﻠﻴﺶ ﻣﻨّﺎ ﻭ ﻟﺴﻨﺎ
ﻣﻨﻪﻭالله  ﻋﺪﻭﻩ ﻭ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭ ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ ﻭ الله
ﻋﺪﻭ ﻟﻠﮑﺎﻓﺮﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﻴﻨﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ( ﺭﺟﻞ ﺭﺍﺟﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ) ﺩﻭ ﻗﻠﺐ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺪﺍﺩﻩ ( ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻭ ﻗﻠﺒﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﻭ ﻳﺎ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﻗﻠﺐ ﺍﻭ ﺑﺠﺎﻯ ﺳﻤﺖ
ﭼﭗ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺳﻴﻨﻪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﻗﻠﺐ
ﻣﺮﮐﺰ ﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺑﺪﻭ ﭼﻴﺰ ﻭ ﺳﻮﮊﻩﺍﻯ
ﻋﺎﺷﻖ
ﺑﺎﺷﺪﻣﮕﺮ ﻳﮑﻰ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺂﻧﻬﺎﺍﻳﻦ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻋﺎﺷﻖ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻋﺸﻖ ﺑﺨﺪﺍ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﻭﻍ ﻭﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﺒﺐ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ آثار ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺩﻳﻨﻰﻭﻟﻰ ﺑﺮﻭﺵ
ﺳﻠﮑﻰ ﺑﺎﻭلاﻳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺷﺪﻥ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯﺩﺭ
ﺳﻮﮊﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺄﻭﺝ ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﻭﮐﺸﺶ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ پس ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺂﻥ ﻋﺎﺷﻖ ﻣﻴﺸﻮﺩ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﻋﻠﻴﺒﻦ
ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﺍﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﻣﻄﻴﻊ
ﻭﻣﻮﺑﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﻠﺐ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ( ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﻳﺎ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺻﺒﺮ ﻭﺗﺴﻠﻴﻤﺒﺴﺎﻟﻚ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭالّا ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻋﻘﺐ ﻧﺸﻴﻨﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ) ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﻣﺎﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ
(ﻋﺸﻖ ﺑﻮلاﻳﺖﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝﻋﺒﺎ
ﮐﻪ ﺩﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﻭ ﺣﺴﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪﺩﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺴﻴﻦ ﻭﺣﺴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.
ﻭ ﻳﺎ ﻣؤﺳﺶ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢﺑﺎ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻨﻴﻦﻭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻮﺩﻳﺴﻢ
ﺑﺎ ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺁﺧﺮ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ.ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻳﻦ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺧﻮﺩﺍﻣﺮﻭﺯﻩﻧﺎﻡ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯﻃﺒﻌﺎﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻦ
آثار ﻫﺴﺖ.ﻃﺒﻌﺎ
ﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﮐﺸﺶ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭالّا ﺑﺎ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ
ﺑﺎﻋﺪﻡ ﻋﺸﻖﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺿﻌﻴﻒﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻋﺪﻡ ﻋﺸﻖﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺪﻡ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ) ﻭﻫﺮکَس
ﺍﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
) ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺨﻂ ( ﺳﺨﺘﻰ
) ﻭﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺩﺭﺩﻟﺸﺎﻥ ﺑﻐﺾ
ﻣﺎ ﻫﺴﺖ (ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺗﻘﺪّس
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺃﺻﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ) ﻟﺬﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ ﻣﺎﺩﺭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ ( ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﻄﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﮔﻮﺵ ﺑﺤﺮﻑ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺪﻫﻨﺪﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺳﺖ ) ﻭﻣﺎ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻧﻔﺮﺕ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ ﻣﺎ ﻧﻴﺰﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
( ﺭﺣﻤﺖ ﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋﻢﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ)مثل
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ( ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻭلاﻳﺖ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﻋﺪﻡ ﭘﻴﻤﺎﻥﻭ ﻋﻤﻞ
ﺟﺪﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﻫﻤﺎﻥ ﮐﺸﺶ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻗﻠﺒﻰ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ رؤیاﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺏ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﮐﺸﺎﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ )
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺑﺮ ﻟﺒﻪ ﺁﺗﺶ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
( ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﺑﺪ ﺑﻴﺎﺭﻯ ﻫﺎ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ
) ﻭمثل ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻗﺮﻳﺒﺎ ﺍﻳﻦ ﻟﺒﻪ
ﭘﺮﺗﮕﺎﻩ ﻓﺮﻭ
ﻣﻰ ﺭﻳﺰﺩ.ﻭ ﻗﺮﻳﺒﺎ
ﺑﺠﻬﻨﻢ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ).پس ﻧﻮﺵ
ﺟﺎﻥ ﺃﻫﻞ ﺭﺣﻤﺖﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ
( ﺁﻧﭽﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ(ﻧﻌﻤﺖ)
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ(ﺭﺣﻤﺖ)ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻳﺎ ﻋﺎﻗﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ) ﻭﺑﺪﺍ
ﺑﺤﺎﻝ ﺃﻫﻞ ﺁﺗﺶ
( ﺟﻬﻨّﻢ ﺳﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭ ﺟﻬﻨﻢ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺵ
ﺑﺨﺘﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺭﻧﺞ ﺯﻳﺎﺩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ ) ﮐﻪ
ﺃﻫﻞ ﺁﺗﺶ ﭼﻨﻴﻦ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ( ﻣﺸﻮﺍﻳﺎ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻣﺸﻮﻯ)ﻳﺎ
ﮐﺒﺎﺏ ﺷﺪﻥ ﮔﻮﺷﺖ
ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺍﺳﺖ ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﭼﻪ
ﺑﺪ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺘﮑﺒّﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭ ﺗﮑﺒّﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳﺶ ﻣﺘﮑﺒّﺮﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺮﻋﻦﻭﺑﺎ ﻓﺮﮐﺎﺫﺏ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﻫﺮ ﺑﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ( ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻄﻮﺭ ﻋﺎﻡﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺑﻄﻮﺭ ﺧﺎﺹﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﮐﻢ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﻣﺤﺒّﺖ ﻣﺎ ﺑﮑﻨﻨﺪﺗﺎ
ﺧﻴﺮﻯ ( ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ) ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ (ﻭ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻣﺎ ) ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺩﻝﻫﺮ ﮔﺰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﻧﻔﺮﺕ ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺖ ( ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺿﺎﺑﻄﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪﻫﺮ
ﺩﻭ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺭﺍ ﻴﺰﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪﻣﻬﺮ
ﻭﻧﻔﺮﺕ ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﮐﻪ ﺩﻭ ﻗﻠﺐ
ﺩﺭ ﺳﻴﻨﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﻳﮑﻰ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩﻭﻳﮑﻰ ﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻣﺎ ﺍﺧﻠﺎﺹ ﺩﺭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ( ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ) ﻭ ﺑﺎ ﻣﺎ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﻃﻠﺎ ﺑﺎ ﺁﺗﺶ
ﮐﺪﻭﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.( ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺗﺶ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﻨﺪﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺰﻟﺖ
ﮐﺪﻭﺭﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎ ﻧﺠﻴﺒﺎﻥ  (ﺍﻓﺮﺍﻁ)ﻣﺎ
ﺍﻓﺮﺍﻁ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.( ﺍﻓﺮﺍﻁﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭﺍﻭلاﺩﻭﻧﻴﺰ
ﺁﺑﻴﺎﺭﺍﻥ ﺳﺎﻗﻰ
ﺗﺸﻨﮕﺎﻥ ﮐﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺍﺯ ﺍﻭلاﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻯ
ﺳﻴﺮﺍﺑﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﺠﻴﺐ ﻳﺎ ﻧﻘﻴﺐﺩﺭ
ﻧﺠﺎﺑﺖ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺟﻠﺐ ﻭﺍﺟﺘﺒﺎ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
) ﻭﻣﻦ ﻧﻴﺰ وصیّ
ﺍﻭﺻﻴﺎ ﻫﺴﺘﻢ ﻭ
ﮔﺮﻭﻩ ﺳﺘﻤﮕﺮ ﺑﺎﻏﻰ(
ﻇﺎﻟﻢ ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺑﻐﺎٴ ﻭﻓﺎﺣﺸﻪ
ﻫﺎ ) ﺍﺯ ﺣﺰﺏ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.( ﭼﻪ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺣﺎﮐﻢﺑﺮﺫﻫﻦ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺮﺩﻡ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ.ﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. پس ﻫﺮکَس
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭﺟﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻤﺎ ﺑﺪﺍﻧﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﻠﺐ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻣﺎ ﺷﺮﻳﻚ
ﺑﻮﺩﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ
ﻣﺎﺍﺳﺖ ( ﺍﮔﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﺳﺮﻳﻌﺎ
آثار ﻣﺸﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
. ) ﻭالّا ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻣﺎﺍﺯ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻣﺎ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ
.(ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﺍﻇﻬﺎﺭ ﺷﺨﺺ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪﻣﻨﻮﻁ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻭ ﺃﻧﺪﻙ
ﺑﺎﺷﺪ )ﻭ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ ﻧﻴﺰ
ﺩﺷﻤﻦ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺷﻤﻦ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. (ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺩ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻳﺎ ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﺴﻴﺢﻫﻤﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﺮﺵ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻮﺭ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﺭﻭﺡ القُدس
ﻧﺎﻡ ﻳﺎﻓﺖ.ﻭﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﺎﺷﺪﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯ
رَبّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺟﺒﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﻡ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﺗﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ.)

حدیث
5653 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ24ﺹ318ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻘﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﮐﺬﻟک
ﺃﻭﺣﻴﻨﺎ ﺍلیک ﺮﻭﺣﺎ
ﻣﻥ ﺃﻣﺮﻧﺎ ﻣﺎ
ﮐﻨﺖ ﺗﺪﺭﻯ ﻤﺎ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﻭلا الّاﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﻟﮑﻥ
ﺠﻌﻠﻨﺎﻩ
ﻧﻮﺭﺍ ﻧﻬﺪﻯ
ﺒﻪ ﻣﻥ ﻨﺸاء ﻤﻥ
عباﺩﻧﺎ ﻭ ﺍﻧک
ﻠﺘﻬﺪﻯ ﺍلی
ﺼﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴﻢ ﻗﺎل
ﻴﺎ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻟﺮﻭح ﺨﻠق
ﺃﻋﻈم ﻤﻥ
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﻮ ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﮐﺎﻥ مع ﺮﺳﻮل الله
ﻳﺨﺒﺮﻩ ﻭ
ﻳﺴﺪﺩﻩ ﻭ ﻫﻮ
مع اﻟﺄﺋمّة
ﻳﺨﺒﺮﻫم ﻮ ﻳﺴﺪﺩﻫم
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺭﻭحی اﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﻮ ﻭحی
کرﺩﻳﻢ (ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪُس
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺒﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺩﻳﺪنی ﺸﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ هم
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺩﻥ ﺮﺍ ﻭحی
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﻭحی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘلی اﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴل اﺳﺖ.
ﻭالّا ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ مولا
ﺑﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺧﺒﺎﺭ الهی
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﻬﺮﮐس ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻧﺎم
ﺪﺍﺭﺩ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺧﺒﺮﻯ
هم اﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻨﺪﺍﺷﺘﻰ.
( ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻭﺟﻮﺍﻧﻰ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ سلوک
الهی ﻨﺪﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺪل
هرﮐس
ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﻭﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎم ﺠﺪﻳﺪﻯ
که ﺑﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭ (
ﺍﻳﻤﺎﻥ هماﻥ (ﺍﻭم
عملی) ﻭ ﺳﻠﻮﻙ الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭ الّا
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺯ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻤسیح
ﻮﻏﻴﺮه ﺍﻃﻠﺎع
ﺪﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﺴﻴح نیز کمک
گرﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﭼﻬل ﻮ ﺷﺶ ﺑﺎﺏ
ﻧﺒﻮﺕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺏ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺭؤﻴﺎ
ﺭﺍ ﻣﻘﺮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ پهارم
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﺴﻴح ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪ که
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺸﺪ ﻭلی اﺳﺘثناءا
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ هم
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ
مجسّم انسانی
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺸﺪ. ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﺴﻴﺢ ﺑﭙﺸﺖ
ﻧﻘﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﺭﻓﺖ) ﻭﻣﺎ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭح ﺮﺍ ﻧﻮﺭﻯ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻳﻢ
ﮐﻪ ﺑﻬﺮﮐس ﮐﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﮐﻨﻴﻢ
ﻫﺪﺍﻳﺖ می
ﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. (ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻨک هر ﮐس ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺸﻮﺩ. ﮐﻪ (ﻫُﺪﺍ
ﻳﺎ ﺧُﺪﺍ و گاد)
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ رَبّ
ﻣﺮﺑّﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺭ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺭﺍ ﺑﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ(
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻮﺑﺪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﻮلاﻳﺖ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺼﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴم
ﻤﻴﮑﻨﻰ (ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺘﻮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ (
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﺎﻥ)
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺮیع
ﻮﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺭ ﻭ ﻫﺪﺍﻯ
ﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﻨﻴﺰ
ﺣﺴﻴﻥالهی
اﺳﺖ ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی آل
عبا اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺘﺄﺧﻴﺮ ﺑﻨفع
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺃﻯ
ﻔﻠﺎﻥ ﺭﻭﺡ(
روح القدس
جبرئیل
اکتشافی مسیح
در عرش او و
محمذ ذز نور
او و
مهدیموعود در
جسم انسانی او
در 55 قرن یگر بنام
قائم آخر
الزمان نوع
بشری )
ﻣﺨﻠﻮقیعظیم
ﺘﺮ ﺍﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻮ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴل اﺳﺖ
(ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻤﺤﻤﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﻭ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻤسیح
کاﺷﻒ ﻋﺮﺵ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺒﻮﺩ
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻯ عظیم ﺘﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم
ﻨﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﮐﻪﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻮﻣﻴﮑﺎﺋﻴل
( حاما روح
محمذ پس از
شهوذ قائم از
روط زمین که
محرا بمعراج و
اسراء عرش
رحمان برای نخستین
موفق بود) ﺑﺎ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺧﺒﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺩ ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻭ ﮐﻤﻜﻮ
ﭘﺸﺘﻴﺒﺎنی
ﻤﻴﻨﻤﻮﺩ.
ﻭﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﻫم
ﭽﻨﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ نیز هست
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﺒﺮ ﻭ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ حسنی
زمان ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
حسینی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻣّﻯ ﺸﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ
رحمان رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺭﻭح (
یا ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻮ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪُس
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺍﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ هر
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻗﺮﻳﻥ ﺮﻭح
ﻤﺤﻤﺪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
قُرّه تجلّی
الهی و شهود
ﻧﻮﺭﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم
ﺒﻴﮑﺴﺎﻥ ﻨﻮﺭ
ﻋﻘلی ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
اﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻋﻘلی
ﺒﺎلاﺗﺮﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
تجلّیات الهی
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﻋﺮﺵ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺳﭙس ﺑشکل
(ﻧﻮﺭ) ﻭ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
(ﺻﻮﺭﺕ انسانی)
ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ ( ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ)
ﻣﺸﻬﻮﺩﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.)

حدیث
5654 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ319 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻳﺎﺕ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺣﻢ * ﻭ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﺍﻟﻤﺒﻴﻦ * ﺍﻧّﺎ
ﺃﻧﺰﻟﻨﺎﻩ ﻓﻰ ﻟﻴﻠﻪ
ﻣﺒﺎﺭﮐﻪﺍﻧّﺎ
ﮐﻨّﺎ ﻣﻨﺬﺭﻳﻦ
* ﻓﻴﻬﺎ ﻳﻔﺮﻕ ﮐﻞ
ﺃﻣﺮ ﺣﮑﻴﻢﻣﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮﻫﺎ
ﻓﻰ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ ؟ ﻓﻘﺎﻝﺃﻣّﺎ
ﺣﻢ ﻓﻬﻮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻫﻮ ﻓﻰ ﮐﺘﺎﺏ ﻫﻮﺩﺍﻟّﺬﻯ
ﺃﻧﺰﻝ ﻋﻠﻴﻪﻭ ﻫﻮ
ﻣﻨﻘﻮﺹ ﺍﻟﺤﺮﻭﻑﻭ
ﺃﻣّﺎ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﺍﻟﻤﺒﻴﻦﻓﻬﻮ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦﻭ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﻠﻴﻠﻪ ﻓﻔﺎﻃﻤﻪﻭ
ﺃﻣّﺎ ﻗﻮﻟﻪ ﻓﻴﻬﺎ
ﻳﻔﺮﻕ ﮐﻞ ﺃﻣﺮ ﺣﮑﻴﻢﻳﻘﻮﻝ
ﻳﺨﺮﺝ ﻣﻨﻬﺎ ﺧﻴﺮ
ﮐﺸﻴﺮﻓﺮﺟﻞ ﺣﮑﻴﻢ
ﻭ ﺭﺟﻞ ﺣﮑﻴﻢ .ﺭﻣﺰ ﺣﻢ ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻣﺒﻴﻦ ( ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥﻭﻧﻴﺰ(ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻇﻴﻔﻪ)ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﮐﻪ
ﻣﺒﻴﻦ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺷﺐ
ﻣﺒﺎﺭﮐﻰ
ﻧﺎﺯﻝ ﮐﺮﺩﻳﻢ ( ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻤﺪﺷﺒﻰ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﮐﺖ ﻭﻓﺰﻭﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﮐﺴﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ) ﻭﻣﺎ
ﺑﻮﺩﻳﻢ ﮐﻪ ﺍﻧﺬﺍﺭ
ﻭﺍﺧﻄﺎﺭ ﺩﺍﺩﻳﻢ
(ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺧﻄﺎﺭﻯ
ﭘﻴﺎﺗﻤﺒﺮ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ پس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ(ﺍﻧﺬﺍﺭ)ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﻧﻈﺎﺭ)ﻭ
ﺩﺍﺩﻥ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻧﻈﺮ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺣﮑﻤﺘﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻳﻢ
( ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﻭﺍﺿﺢ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺷﺪﻩ ﻭﺩﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻭﺍﺯ ﻫﻢ
ﺟﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺁﻥ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺣﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﻧﺎﻗﺼﻰ ﺍﺯ ﺣﺮﻭﻑ
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻫﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ ﺁﻣﺪﻩ
( ﺍﺯ ﻫﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭ آثارﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭﻟﻰ
ﻫﻮﺩﻫﻤﺎﻥ(ﻫﺪﺍ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ)ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﮐﺘﺎﺏﻭﻇﻴﻔﻪ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻫﺪﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺁﻣﺪﻩ. ﻭﻧﺰﺩ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﺪﺍ ﺩﺍﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﺮﺵﻭ ﻳﺎ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
) ﺍﻣّﺎ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺒﻴﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ
( ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ پسﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﺒﻴﻦ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﺑﭽﺸﻢ
ﻭﺑﻴﻨﺶ ﺑﻌﻘﻞ ﻭﺩﻝ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺁﻥ ﺷﺐ
ﻣﺒﺎﺭﻙ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﺳﺖ (ﺷﺐ ﻧﺰﻭﻝ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺐ ﻧﺰﻭﻝ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ بعثت ﻭ
ﺷﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ حدیثﻃﺮﺡ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻫﺮ
ﺃﻣﺮ ﺣﮑﻴﻤﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺟﺪﺍ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﮐﺮﺩﻩ
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﻪ ﺧﻴﺮ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺂﻳﺪ
(ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ.ﻭ(ﺭﺟﻞ)ﺣﮑﻴﻢ
ﺍﺳﺖ.سپس ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ.ﮐﻪ ﺭﺟل
ﺤﮑﻴﻢ ﺍﺳﺖ(ﺭﺟﻞ
ﻭﺭﺍﺟﻞ ﺭﻩﺭﻭ ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﺻﻠﻮ ﻫﻤﺎﻥﻤﻮﺳﻰ
ﻭﻣﺎﺷﻰ ﻭﻣﺎﺷﻴﻪ
ﻳﺎ ﻣﺴﻴج ﻮﻫﻤﮕﻰ
ﺑﻤﻌﻨی کامل
اﻠﺎﺳﺖ.ﮐﻠﺎﻣﺒﺎﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﻣﺎﻡﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺁﻥ ﺍﺳﺖ.
)

حدیث 5655 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ320ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻟﻤّﺎ ﻧﺰﻟﺖ
ﻋﻠﻰ ﺭﺳﻮﻝ الله
ﻗﻞ ﻣﺎ ﮐﻨﺖ ﺑﺪﻋﺎ
ﻣﻦ ﺍﻟﺮﺳﻞﻭ ﻣﺎ
ﺃﺩﺭﻯ ﻣﺎ ﻳﻔﻌﻞ
ﺑﻰ ﻭلا ﺑﮑﻢﻳﻌﻨﻰ
ﻓﻰ ﺣﺮﻭﺑﻪ ﻗﺎﻟﺖ
ﻗﺮﻳﺶﻓﻌﻠﻰ ﻣﺎ
ﻧﺘّﺒﻌﻪﻭ ﻫﻮ لا
ﻳﺪﺭﻯ ﻣﺎ
ﻳﻔﻌﻞ ﺑﻪ ﻭلا ﺑﻨﺎ؟
ﻓﺄﻧﺘﺰﻝﺍﻧّﺎ
ﻓﺘﺤﻨﺎ ﻟﻚ ﻓﺘﺤﺎ
ﻣﺒﻴﻨﺎﻭ
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻗﻮﻟﻪﺃﻥ
ﺃﺗّﺒﻊ الّا ﻣﺎ
ﻳﻮﺣﻰ ﺍﻟﻰﻓﻰ ﻋﻠﻰﻫﮑﺬﺍ
ﻧﺰﻟﺖ  ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻪ ﺑﺮ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﮐﻪ ﺑﮕﻮ
ﻣﻦ ﺑﺪﻋﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﺭﺳﻮلاﻥ ﻧﻴﺴﺘﻢ.
( ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻰ ﺁﻣﺪﻧﺪ.ﻭﺃﻣﺮ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻢﻭﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻡﮐﻪ ﺑﺪﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎثُمّ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﻭﻣﻦ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﮐﻪ ﺑﺮﻣﻦ
ﻭﺑﺮﺗﻮﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺬﺷﺖ ( ﺑﺮﺳﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ.ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺍﺻﻮلا ﻫﻴﭻ کَس
ﺍﺯ ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻢ.ﻭالّا ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﻠﺎ ﺑﺮﺳﺮ ﻣﻦ ﻣﻴﺂﻳﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻬﺎﻳﺶ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺮﻳﺶ ﮔﻔﺘﻨﺪپس
ﭼﺮﺍ ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﺯ
ﮐﺴﻰ ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺪ ﭼﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ؟(
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﻫﺮکَس
ﻭﺿﻊ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. (ﺑﻌﻴّﺖ)ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺍﻳﻥﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
) ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻪ ﺭﺍ ﻧﺎﺯﻝ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮ ﺍﻳﻦ
ﻓﺘﺢ ﻣﺒﻴﻦ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻳﻢ
( ﮐﻪ ﺩﺭﺟﻨﮓ ﺑﺪﺭﻭ
ﻳﺎ ﻓﺘﺢ ﻣﮑّﻪ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻓﺘﺢ ﺧﺎﺹ ﻣﺤﻤﺪﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﮐﺴﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻓﺘﺢ ﺍﻟﻔﺘﻮﺡ
ﻧﺎﻡ ﮔﺮﻓﺖ.ﮐﻪ ﻓﺘﺢ
ﺍﻭﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻓﺘﻮﺣﺎﺕﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.سپس ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻢ (ﻣﺤﻤﺪ )ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﻤﻦ ﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ .
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪ ( ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﻭﺣﻰ ﻫﺎ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﻫﺮ ﺻﺎﺣﺐ ﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯ ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺑﻠﺎﻍ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﺑﻤﺮﺩﻡﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻭلاﻳﺖ ﻋﻠﻰ
ﻃﻮﻝ ﮐﺸﻴﺪ ﺗﺎ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﮐﺮﺩﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺳﺘﺪلاﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩ (ﻫﮑﺬﺍ
ﻧﺰﻟﺖ)ﻳﺎ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﺷﺄﻥ ﻧﺰﻭﻝ
ﻭﻋﻠّﺖ ﻧﺰﻭﻝ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﻭﺣﻰﻟﻔﻆ
ﺩﺭ ﻋﻠﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﻮﺍﺭﺩﻯ
ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺿﺎﻓﺎﺗﻰ ﻳﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ ﺩﺭ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﻮﺩﻩﻳﺎ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪﻩﻭ ﻳﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﻃﻦ
ﻭﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.)

حدیث
5656 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24 ﺹ320 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺁﻳﺎﺕ
ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ : ﻓﻬﻞ
ﻋﺴﻴﺘﻢ ﺍﻥ ﺗﻮﻟّﻴﺘﻢ
ﻭﺳﻠّﻄﺘﻢ ﻭ ﻣﻠﮑﺘﻢ
ﺃﻥ ﺗﻔﺴﺪﻭﺍ ﻓﻰ
ﺍﻟﺄﺭﺽﻭ ﺗﻘﻄّﻌﻮﺍ
ﺃﺭﺣﺎﻣﮑﻢثُمّ
ﻗﺎﻝﻧﺰﻟﺖ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺂﻳﻪﻓﻰ ﺑﻨﻰ
ﻋﻤّﻨﺎ ﺑﻨﻰ ﺍﻟﻌﺒّﺎس
ﻭ ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ ثُمّ
ﻗﺮﺃﺍﻭﻟﺌﻚ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻟﻌﻨﻬﻢ الله  ﻓﺄﺻﻤّﻬﻢ
ﻋﻦ ﺍﻟﺪﻳﻦ ﻭ ﺃﻋﻤﻰ
ﺃﺑﺼﺎﺭﻫﻢ ﻋﻦ
ﺍﻟﻮﺻﻰ ثُمّ ﻗﺮﺃﺍﻥ
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﺍﺭﺗﺪﻭﺍ
ﻋﻠﻰ ﺃﺩﺑﺎﺭﻫﻢ
ﺑﻌﺪ ﻭلاﻳﻪ ﻋﻠﻰ
ﻣﻦ ﺑﻌﺪ ﻣﺎ ﺗﺒﻴّﻦ
ﻟﻬﻢ ﺍﻟﻬﺪﻯﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ
ﺳﻮﻝ ﻟﻬﻢ ﻭ ﺃﻣﻠﻰ
ﻟﻬﻢثُمّ ﻗﺮﺃﻭﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺍﻫﺘﺪﻭﺍ ﺑﻮلاﻳﻪ
ﻋﻠﻰ ﺯﺍﺩﻫﻢ ﻫﺪﻯ
حیث ﻋﺮﻓﻬﻢ ﺍﻟﺄﺋﻤّﻪ
ﻣﻦ ﺑﻌﺪﻩ ﻭ ﺍﻟﻘﺎﺋﻢ
ﻭﺁﺗﺎﻫﻢ ﺗﻘﻮﺍﻫﻢ
ﺃﻯ ثواب ﺗﻘﻮﺍﻫﻢ
ﺃﻣﺎﻧﺎ ﻣﻦ ﺍﻟﻨﺎﺭﻭ
ﻗﺎﻝ ﻭ ﻗﻮﻟﻪ عزّ
ﻭﺟﻞ ﻓﺎﻋﻠﻢ ﺃﻧّﻪلا
ﺍﻟﻪ الّا الله
ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺮ
ﻟﺬﻧﺒﻚ ﻭ ﻟﻠﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻭﻫﻢ ﻋﻠﻰ ﺻﻠﻮﺍﺕ
الله  ﻋﻠﻴﻪ
ﻭ ﺃﺻﺤﺎﺑﻪ ﻭﺍﻟﻤؤﻣﻨﺎﺕ
ﻭﻫﻦ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﻭ ﺻﻮﻳﺤﺒﺎﺗﻬﺎﻭﻗﺎﻝ
ﻭ ﻗﻮﻟﻪ
ﻭﺍﻟّﺬﻳﻦ ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﻭ ﻋﻤﻠﻮﺍ ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﺎﺕﻭ
ﺁﻣﻨﻮﺍ ﺑﻤﺎ ﻧﺰﻝ
ﻋﻠﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﻓﻰ ﻋﻠﻰ
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﺤﻖ ﻣﻦ ﺭﺑّﻬﻢﮐﻔّﺮ
ﻋﻨﻬﻢ ﺳﻴّﺌﺎﺗﻬﻢ
ﻭ ﺃﺻﻠﺢ ﺑﺎﻟﻬﻢ
ثُمّ ﻗﺎﻝﻭﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﮐﻔﺮﻭﺍ ﺑﻮلاﻳﻪ
ﻋﻠﻰ ﻳﺘﻤﺘّﻌﻮﻥ
ﺑﺪﻧﻴﺎﻫﻢ ﻭ ﻳﺄﮐﻠﻮﻥ
ﮐﻤﺎ ﺗﺄﮐﻞ ﺍﻟﺄﻧﻌﺎﻡﻭ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻣﺸﻮﻯ
ﻟﻬﻢ ثُمّ ﻗﺎﻝ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡمثل الجَنّة
ﺍﻟّﺘﻰ ﻭﻋﺪ ﺍﻟﻤﺘّﻘﻮﻥ
ﻭﻫﻢ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺃﺷﻴﺎﻋﻬﻢ ثُمّ
ﻗﺎﻝﻗﺎﻝ ﺃﺑﻮ ﺟﻌﻔﺮﺃﻣّﺎ
ﻗﻮﻟﻪ ﻓﻴﻬﺎ ﺃﻧﻬﺎﺭ
ﻓﺎﻟﺄﻧﻬﺎﺭ ﺭﺟﺎﻝﻭﻗﻮﻟﻪ
ﻣﺎٴ ﻏﻴﺮ ﺁﺳﻦ ﻓﻬﻮ
ﻋﻠﻰ ﻓﻰ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦﻭ
ﻗﻮﻟﻪ ﻭﺃﻧﻬﺎﺭ
ﻣﻦ ﻟﺒﻦ ﻟﻢ ﻳﺘﻐﻴّﺮ
ﻃﻌﻤﻪ ﻓﺎﻧّﻪ الّاﻣﺎﻡ
ﻭ ﺃﻣّﺎ ﻗﻮﻟﻪﻭ
ﺃﻧﻬﺎﺭ ﻣﻦ ﺧﻤﺮﻟﺬﻩ
ﻟﻠﺸﺎﺭﺑﻴﻦ ﻓﺎﻧّﻪ
ﻋﻠﻤﻬﻢ
ﻳﺘﻠﺬﺫ ﻣﻨﻪ ﺷﻴﻌﺘﻬﻢﻭ
ﺃﻣّﺎ ﻗﻮﻟﻪﻭﻣﻐﻔﺮﻟﻪ
ﻣﻦ ﺭﺑّﻬﻢ ﻓﺎﻧّﻬﺎ
ﻭلاﻳﻪ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦﻭ ﺃﻣّﺎ
ﻗﻮﻟﻪﮐﻤﻦ ﻫﻮ ﺧﺎﻟﺪ
ﻓﻰ ﺍﻟﻨﺎﺭ ﺃﻯ ﺃﻥ
ﺍﻟﻤﺘّﻘﻴﻦﮐﻤﻦ
ﻫﻮ ﺧﺎﻟﺪ ﻓﻰ ﻭلاﻳﻪ
ﻋﺪﻭ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻭلاﻳﻪ ﻋﺪﻭ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪﻫﻰ ﺍﻟﻨﺎﺭﻣﻦ
ﺩﺧﻠﻬﺎ ﻓﻘﺪ ﺩﺧﻞ
ﺍﻟﻨﺎﺭ؟ ثُمّ ﺃﺧﺒﺮ
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﻋﻨﻬﻢﻭ
ﺳﻘﻮﺍ ﻣﺎٴ ﺣﻤﻴﻤﺎ
ﻗﻄّﻊ ﺃﻣﻌﺎٴﻬﻢ
ثُمّ ﻗﺎﻝ ﺃﺑﻮ ﺟﻌﻔﺮﻧﺰﻝ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﻬﺬﻩ
ﺍﻟﺂﻳﻪ ﻋﻠﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﮑﺬﺍ ﺫﻟﻚ ﺑﺄﻧّﻬﻢ
ﮐﺮﻫﻮﺍ ﻣﺎ ﺃﻧﺰﻝ
الله  ﻓﻰ
ﻋﻠﻰ ﻓﺄﺣﺒﻂ ﺃﻋﻤﺎﻟﻬﻢ
ﺳﺄﻟﺖ ﺃﺑﺎ ﺟﻌﻔﺮﻋﻦ
ﻗﻮﻝ الله  عزّﻭﺟﻞ ﺃﻓﻠﻢ
ﻳﺴﻴﺮﻭﺍ ﻓﻰ ﺍﻟﺄﺭﺽ
؟ ﻓﻘﺮﺃ ﺃﺑﻮ ﺟﻌﻔﺮﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﮐﻔﺮﻭﺍ ﺣﺘّﻰ ﺑﻠﻎ
ﺍﻟﻰ ﺃﻓﻠﻢ
ﻳﺴﻴﺮﻭﺍ ﻓﻰ ﺍﻟﺄﺭﺽ
؟ ثُمّ ﻗﺎﻝﻫﻞ ﻟﻚ
ﻓﻰ ﺭﺟﻞ ﻳﺴﻴﺮ ﺑﻚﻓﻴﺒﻠﻎ
ﺑﻚ ﻣﻦ ﺍﻟﻤﻄﻠﻊ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻤﻐرَبّ
ﻓﻰ ﻳﻮﻡ ﻭﺍﺣﺪ ؟
ﻗﺎﻝﻓﻘﻠﺖ ﻳﺎﺑﻦ
ﺭﺳﻮﻝ الله  ﺟﻌﻠﻨﻰ الله
ﻓﺪﺍﻙﻭﻣﻦ
ﻟﻰ ﺑﻬﺬﺍ؟ ﻓﻘﺎﻝ
ﺫﺍﻙ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦﺃﻟﻢ
ﺗﺴﻤﻊ ﻗﻮﻝ ﺭﺳﻮﻝ
الله لاﺑﻠﻐﻦ ﺍﻟﺄﺳﺒﺎﺏ
ﻭ الله  ﻟﺘﺮﮐﺒﻦ
ﺍﻟﺴﺤﺎﺏﻭ الله
ﻟﺘؤﺗﻦ ﻋﺼﺎ
ﻣﻮﺳﻰﻭ الله  ﻟﺘﻌﻄﻦ ﺧﺎﺗﻢ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ثُمّ ﻗﺎﻝﻫﺬﺍ
ﻗﻮﻝ ﺭﺳﻮﻝ الله
ﻭالله  ﺁﻳﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺗﻮﻟّﻰ ( ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ ﻭﺳﻠﻮﻙ
) ﮐﺮﺩﻳﺪ
ﻭﻣﺴﻠّﻂ ﺑﺮ ﺍﻭﺿﺎﻉ
ﺷﺪﻳﺪﻭﻣﺎﻟﻚ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺷﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﻓﺴﺎﺩ ﮐﻨﻴﺪﻭ
ﻗﻄﻊ ﺃﺭﺣﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻴﺪ؟ ( ﻗﻄﻊ ﺭﺣﻢ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ ﻭﻗﻄﻊ
ﺭﺣﻢ ﻭلاﻳﺖ ﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯﻭﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺫﺍﺕﺧﻮﺩﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪ ) ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ
ﺩﺭ ﻋﻤﻮ ﺯﺍﺩﮔﺎﻥ
ﻣﺎ ﺑﻨﻰ عبّاس ﻭ
ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
( ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ ﺗﺎ
ﭼﻨﺪﻯ ﭘﻴﺶ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﻨﻰ
عبّاس
ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﺩﻭ ﻣؤﺳﺶ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥعبّاس
ﺳﻔّﺎﺡ ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﺩﻭﺍﻧﻘی ﺒﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻳﻪ ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺗﻌﻠﻖ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻋﻤﻮﺯﺍﺩﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻗﺮﻳﺶ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
عبّاس ﻋﻤﻮﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻭﺩﺭ
ﺟﻨﮓ ﻧﻴﺰ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪ ) ﻭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻟﻌﻨﺖﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﮐﺮ
ﻭﮐﻮﺭ ﻭلاﻝ ﻧﻤﻮﺩ.(
ﻫﺮکَس ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮑﻨﺪ ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻫﻢ ﺑﮑﻨﺪﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩﺑﻰ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭﺑﻰ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﮐﻢ ﻋﻘﻞ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ) ﮐﻪ ﺍﺻﻢ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎﮐﺮﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺩﻳﻦ ﺑﻮﺩ.(
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺁﻥ ﻧﻨﻤﻮﺩﻧﺪ
) ﻭ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﻮﺭ ﮐﺮﺩﮐﻪ
وصیّ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ
( ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ .
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻬﻢ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ)ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﺮﺗﺪ ﺑﺎﺩﺑﺎﺭ
ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺩﺑﺎﺭ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻭﺩﻡ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺩﻡ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ) ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ ﻋﻠﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ.( پس
ﺍﺯ ﺗﻌﻴﻴﻦ مولا
ﺩﺭ ﻏﺪﻳﺮ
ﺧﻢﺗﺮﻙ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
) ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺑﻮﺩ.( ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻋﻠﻰ ﺭﺍ ﺣﺎﺿﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﺂﺷﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ مولا
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
مولا ﺭﺍ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﮐﺮﺩﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﺮﻙ ﮔﻔﺘﻨﺪ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺳﻮﺳﻪ ﮐﺮﺩﻭ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﻭﺁﺭﺯﻭ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭ ﺷﺪ ( ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﻓﺮﺩﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺗﺎ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭﺗﺤﮑّﻢ
ﻭ ﺷﺮﻭﺕ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻭﺭﺩﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻧﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻧﺪ ( ﺳﻠﻮﻙ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
) ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﺪﻧﺪ.(
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯﻭ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
مولا ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺪﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺩ( ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭلاﻳﺖ ﺑﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻳﮕﺮﺣﺪ
ﺃﮐﺸﺮ ﺑﺴﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺪﻳﻢ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ) ﻭﻗﺘﻰ
ﻋﻠﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻧﻤﻮﺩﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ( ﮐﻪ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻫﺪﺍ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯﺒﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﺘﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﻏﺎﻳﺐ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﮐﻪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ ) ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ
. (ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﺗﻘﻮﺍ
) ﻳﻌﻨﻰ ثواب ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎباعث ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﺷﺪ
(ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﻭ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻋﻤﺪﻩ ﻭﮐﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩﺍﻭﻝ ﻋﺪﻡ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺑﻌﻘﺐ
ﻭ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺩﻭﻡ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ) ﺍﻣﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ( ﺃﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
) ﮐﻪ ﺟﺰ الله  ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.(
ﻫﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺄﻟّﻪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﭼﻮﻥ لا
ﺍﻟﻪ الّا الله
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻭﻣؤﻣﻨﻴﻦﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﮐﻦ ( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻭ ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺧﻄﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺎ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻴﻊ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﺍﺯ
(ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ) ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻗﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻃﻠﺐ ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.(ﻣؤﻣﻨﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻴﻨﻴﺰﻫﻤﭽﻨﺎﻥﻨﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺳﺮ
ﺣﺪ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻦ
ﻣؤﻣﻨﻴﻦ ﻋﻠﻰ ﻭ
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺼﺎﺣﺐ مولا
) ﻭﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺧﺪﻳﺠﻪ
ﻭﺯﻧﺎﻥ ﻣﺼﺎﺣﺐ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ.( ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﺰﻭﻝ ﺁﻳﻪﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺧﺪﻳﺠﻪ
ﺁﻣﺪﻩ. ﮐﻪ ﻭﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺿﻤﻦ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺧﺪﻳﺠﻪ ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺯﻳﻨﺐ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺯﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﻟﻰ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪﻭ
ﻋﻤﻞ ﺻﺎﻟﺢ
ﮐﺮﺩﻧﺪﻭ ﺑﺂﻧﭽﻪﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺁﻭﺭﺩﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻠﻰ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪ ( ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺤﻤﺪﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ) ﮐﻪ ﺍﻭ
ﺣﻖ ﻣﺒﻴﻦﺍﺯ رَبّ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ (ﺧﺪﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻳﺎﻋﻠﻰ ﺭﺍ ﺑﺤﻖ
ﻧﺎﺯﻝ ﻭﺗﻌﻴﻴﻦ
ﮐﺮﺩ ) ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺪﻯ ﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺑﺪﻫﺪﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺧﻴﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻮﺩ.( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﺎﻃﺮ
ﺁﺳﻮﺩﻩ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ) ﺍﻣﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﮐﺎﻓﺮ ﺷﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻮلاﻳﺖ ﻋﻠﻰ
ﮐﺎﻓﺮ ﺷﺪﻧﺪﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪﺗﻤﺘّﻊ
ﻭ ﻓﺮﺻﺖ ﻭﻣﻬﻠﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺬﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ ( ﻟﺬﺕ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ) ﻭ ﺁﺗﺶ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
(ﭼﻮﻥ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﻭﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ) ﺍﻣﺎ ﻣﺸﺎﻝ
ﺍﻣﻨﻴّﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﻤﺘّﻘﻴﻦ
ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ( ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺑﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺗﻘﻮﺍ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ پس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻧﻬﺮﻫﺎﺋﻰ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻬﺮﻫﺎﺭﺟﺎﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻬﺮ ﺁﺏ ﻭ
ﺷﻴﺮ ﻭﻋﺴﻞ ﻭ ﺷﺮﺍﺏ
ﻫﺴﺖ.ﺁﺏ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻣﻌﻘﻮلاﺕ ﺳﺎﺩﻩﻭ
ﺷﻴﺮ ﻏﺬﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻃﻔﻞ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﺎﻥﻮﺭﺣﻢ
ﻭلاﻳﺖﻭ ﻋﺴﻞ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﺮﺍﺏ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻟﺬﺕﺑﺨﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﺷﺮﺍﺏ ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻭﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ ) ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺁﺏ ﻏﻴﺮ ﺁﺳﻦ
ﻭﻏﻴﺮ ﻓﺎﺳﺪ ﻧﻴﺴﺖﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻋﻠﻴﺎﺳﺖ
( ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻭ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭ ﮐﻬﻨﻪ ﻭﺑﻰ
ﺭﻣﻖ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
) ﻭ ﻧﻬﺮﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺷﻴﺮﮐﻪ ﻃﻌﻢ ﺁﻥ
ﻋﻮﺽ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺳﺖ
( ﺍﻃﻌﺎﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ ﺷﻴﺮ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎﻃﻔﺎﻝ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻭ
ﻧﻬﺮﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﺧﻤﺮ
ﻟﺬﺕ ﺁﻭﺭ ﺷﺎﺭﺑﺎﻥﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺩﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ
( ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ.ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
حدیث ﭼﻬﺎﺭ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﭽﻬﺎﺭ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭلاﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.) ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻭﻣﻐﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.( ﮐﻪ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻭﻋﻔﻮ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺷﺮﻁ ﻗﺒﻠﻰﺁﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﺳﺖ ) ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺟﺎﻭﻳﺪ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻧﮑﻪ ﻳﻘﻴﻦ ﺩﺍﺭﺩ
( ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎ
ﻳﻘﻴﻦ ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻞ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭلاﻳﺖ مولا)
ﺟﺎﻭﻳﺪ ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺩﺍﺧﻞ ﻭلاﻳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻮﺩﺩﺍﺧﻞ ﺁﺗﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻭلاﻳﺖﻭ ﺣﺘﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭلاﻳﺖﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﮕﺎﻩﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺘﻴﺎﮔﺮ
ﺷﻴﻌﻪﻣﺪﻋﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﻋلی ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ) سپس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺒﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺁﺏﺣﻤّﺎﻡ ﺩﺍﻍ
( ﻭﻣﺘﻌﻔّﻦ ﻭ ﺑﺪ
ﻃﻌﻢ ﻭﺣﻤﻴﻢ ) ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺩﻩﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﺁﺏ ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ) ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎید
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎﺯﻝ
ﮐﺮﺩﺷﺪﻧﺪ.( ﭼﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭلاﻳﺖ
مولا ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺣﺒﺎﻁ ﻭ
خُنثی ﺷﺪ ) ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
) ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺳﻴﺮ ﻭ ﺳﻴﺎﺣﺖ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ؟ ( ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ؟ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺳﻴﺮ ﻭﺳﻴﺎﺣﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
؟ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ ﺗﺎ ﻣﺮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻰ ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﺮﻕ ﺑﻐرَبّ
ﺩﻧﻴﺎﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ
ﺑﺒﺮﺩ ؟ ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﻮﻡ
؟ ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺑﺎ ﺃﻣﻴﺮ مؤمنین
. ( ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ مولا
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﺮ ﻭﺩ.ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭ الّا ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻧﺠﺎﺗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﮐﺎﺫﺑﻰﺑﻨﺎﻡ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺟّﺎﻝ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎﺯﻩ
ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ
) ﺁﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻧﺸﻨﻴﺪﻯﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﭼﻮﻥ
ﺑﺄﺳﺒﺎﺏ ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺩﺳﺘﺮﺳﻰ ﻳﺎﻓﺘﻰ؟ﺑﺨﺪﺍ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮ
ﺍﺑﺮﻫﺎ ﺳﻮﺍﺭ ﺷﻮﻯ
.(ﺩﺭﻣﻌﺮﺍﺝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺍﮔﺮ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﻋﺮﻭﺝ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻓﻀﺎ ﺍﺳﺖ
) ﺑﺨﺪﺍ ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﺼﺎﻯ ﻣﻮﺳﻰ ﻣﻴﺸﻮﻯﻭ
ﺧﺎﺗﻢ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.(
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻯ ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻋﺼﺎﻯ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﻣﻮﺳﻰ ﻳﺎ ﻣﺎﺷﻴﻪﮐﻪ
ﻫﺮﺩﻭ ﻧﺎﻡ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻧﮕﺸﺘﺮﻯ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺭﻣﺰ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.)

حدیث
5656 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24 ﺹ320 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺁﻳﺎﺕ
ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ : ﻓﻬﻞ
ﻋﺴﻴﺘﻢ ﺍﻥ ﺗﻮﻟّﻴﺘﻢ
ﻭﺳﻠّﻄﺘﻢ ﻭ ﻣﻠﮑﺘﻢ
ﺃﻥ ﺗﻔﺴﺪﻭﺍ ﻓﻰ
ﺍﻟﺄﺭﺽﻭ ﺗﻘﻄّﻌﻮﺍ
ﺃﺭﺣﺎﻣﮑﻢثُمّ
ﻗﺎﻝﻧﺰﻟﺖ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺂﻳﻪﻓﻰ ﺑﻨﻰ
ﻋﻤّﻨﺎ ﺑﻨﻰ ﺍﻟﻌﺒّﺎس
ﻭ ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ
ثُمّ ﻗﺮﺃﺍﻭﻟﺌﻚ
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﻟﻌﻨﻬﻢ
الله  ﻓﺄﺻﻤّﻬﻢ
ﻋﻦ ﺍﻟﺪﻳﻦ ﻭ ﺃﻋﻤﻰ
ﺃﺑﺼﺎﺭﻫﻢ ﻋﻦ
ﺍﻟﻮﺻﻰ ثُمّ ﻗﺮﺃﺍﻥ
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﺍﺭﺗﺪﻭﺍ
ﻋﻠﻰ ﺃﺩﺑﺎﺭﻫﻢ
ﺑﻌﺪ ﻭلاﻳﻪ ﻋﻠﻰ
ﻣﻦ ﺑﻌﺪ ﻣﺎ ﺗﺒﻴّﻦ
ﻟﻬﻢ ﺍﻟﻬﺪﻯﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ
ﺳﻮﻝ ﻟﻬﻢ ﻭ ﺃﻣﻠﻰ
ﻟﻬﻢثُمّ ﻗﺮﺃﻭﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺍﻫﺘﺪﻭﺍ ﺑﻮلاﻳﻪ
ﻋﻠﻰ ﺯﺍﺩﻫﻢ ﻫﺪﻯ
حیث ﻋﺮﻓﻬﻌﻢ ﺍﻟﺄﺋﻤّﻪ
ﻣﻦ ﺑﻌﺪﻩ ﻭ ﺍﻟﻘﺎﺋﻢ
ﻭﺁﺗﺎﻫﻢ ﺗﻘﻮﺍﻫﻢ
ﺃﻯ ثواب ﺗﻘﻮﺍﻫﻢ
ﺃﻣﺎﻧﺎ ﻣﻦ ﺍﻟﻨﺎﺭﻭ
ﻗﺎﻝ ﻭ ﻗﻮﻟﻪ عزّ
ﻭﺟﻞ ﻓﺎﻋﻠﻢ ﺃﻧّﻪلا
ﺍﻟﻪ الّا الله
ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺮ
ﻟﺬﻧﺒﻚ ﻭ ﻟﻠﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻭﻫﻢ ﻋﻠﻰ ﺻﻠﻮﺍﺕ
الله  ﻋﻠﻴﻪ
ﻭ ﺃﺻﺤﺎﺑﻪ ﻭﺍﻟﻤؤﻣﻨﺎﺕ
ﻭﻫﻦ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﻭ ﺻﻮﻳﺤﺒﺎﺗﻬﺎﻭﻗﺎﻝ
ﻭ ﻗﻮﻟﻪ
ﻭﺍﻟّﺬﻳﻦ ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﻭ ﻋﻤﻠﻮﺍ ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﺎﺕﻭ
ﺁﻣﻨﻮﺍ ﺑﻤﺎ ﻧﺰﻝ
ﻋﻠﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﻓﻰ ﻋﻠﻰ
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﺤﻖ ﻣﻦ ﺭﺑّﻬﻢﮐﻔّﺮ
ﻋﻨﻬﻢ ﺳﻴّﺌﺎﺗﻬﻢ
ﻭ ﺃﺻﻠﺢ ﺑﺎﻟﻬﻢ
ثُمّ ﻗﺎﻝﻭﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﮐﻔﺮﻭﺍ ﺑﻮلاﻳﻪ
ﻋﻠﻰ ﻳﺘﻤﺘّﻌﻮﻥ
ﺑﺪﻧﻴﺎﻫﻢ ﻭ ﻳﺄﮐﻠﻮﻥ
ﮐﻤﺎ ﺗﺄﮐﻞ ﺍﻟﺄﻧﻌﺎﻡﻭ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻣﺸﻮﻯ
ﻟﻬﻢ ثُمّ ﻗﺎﻝ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡمثل الجَنّة
ﺍﻟّﺘﻰ ﻭﻋﺪ ﺍﻟﻤﺘّﻘﻮﻥ
ﻭﻫﻢ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺃﺷﻴﺎﻋﻬﻢ ثُمّ
ﻗﺎﻝﻗﺎﻝ ﺃﺑﻮ ﺟﻌﻔﺮﺃﻣّﺎ
ﻗﻮﻟﻪ ﻓﻴﻬﺎ ﺃﻧﻬﺎﺭ
ﻓﺎﻟﺄﻧﻬﺎﺭ ﺭﺟﺎﻝﻭﻗﻮﻟﻪ
ﻣﺎٴ ﻏﻴﺮ ﺁﺳﻦ ﻓﻬﻮ
ﻋﻠﻰ ﻓﻰ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦﻭ
ﻗﻮﻟﻪ ﻭﺃﻧﻬﺎﺭ
ﻣﻦ ﻟﺒﻦ ﻟﻢ ﻳﺘﻐﻴّﺮ
ﻃﻌﻤﻪ ﻓﺎﻧّﻪ الّاﻣﺎﻡ
ﻭ ﺃﻣّﺎ ﻗﻮﻟﻪﻭ
ﺃﻧﻬﺎﺭ ﻣﻦ ﺧﻤﺮﻟﺬﻩ
ﻟﻠﺸﺎﺭﺑﻴﻦ ﻓﺎﻧّﻪ
ﻋﻠﻤﻬﻢ
ﻳﺘﻠﺬﺫ ﻣﻨﻪ ﺷﻴﻌﺘﻬﻢﻭ
ﺃﻣّﺎ ﻗﻮﻟﻪﻭﻣﻐﻔﺮﻟﻪ
ﻣﻦ ﺭﺑّﻬﻢ ﻓﺎﻧّﻬﺎ
ﻭلاﻳﻪ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦﻭ ﺃﻣّﺎ
ﻗﻮﻟﻪﮐﻤﻦ ﻫﻮ ﺧﺎﻟﺪ
ﻓﻰ ﺍﻟﻨﺎﺭ ﺃﻯ ﺃﻥ
ﺍﻟﻤﺘّﻘﻴﻦﮐﻤﻦ
ﻫﻮ ﺧﺎﻟﺪ ﻓﻰ ﻭلاﻳﻪ
ﻋﺪﻭ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪﻭﻭلاﻳﻪ
ﻋﺪﻭ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪﻫﻰ
ﺍﻟﻨﺎﺭﻣﻦ ﺩﺧﻠﻬﺎ
ﻓﻘﺪ ﺩﺧﻞ
ﺍﻟﻨﺎﺭ؟ ثُمّ ﺃﺧﺒﺮ
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﻋﻨﻬﻢﻭ
ﺳﻘﻮﺍ ﻣﺎٴ ﺣﻤﻴﻤﺎ
ﻗﻄّﻊ ﺃﻣﻌﺎٴﻬﻢ
ثُمّ ﻗﺎﻝ ﺃﺑﻮ ﺟﻌﻔﺮﻧﺰﻝ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﻬﺬﻩ
ﺍﻟﺂﻳﻪ ﻋﻠﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﮑﺬﺍ ﺫﻟﻚ ﺑﺄﻧّﻬﻢ
ﮐﺮﻫﻮﺍ ﻣﺎ ﺃﻧﺰﻝ
الله  ﻓﻰ
ﻋﻠﻰ ﻓﺄﺣﺒﻂ ﺃﻋﻤﺎﻟﻬﻢ
ﺳﺄﻟﺖ ﺃﺑﺎ ﺟﻌﻔﺮﻋﻦ
ﻗﻮﻝ الله  عزّﻭﺟﻞ ﺃﻓﻠﻢ
ﻳﺴﻴﺮﻭﺍ ﻓﻰ ﺍﻟﺄﺭﺽ
؟ ﻓﻘﺮﺃ ﺃﺑﻮ ﺟﻌﻔﺮﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﮐﻔﺮﻭﺍ ﺣﺘّﻰ ﺑﻠﻎ
ﺍﻟﻰ ﺃﻓﻠﻢ
ﻳﺴﻴﺮﻭﺍ ﻓﻰ ﺍﻟﺄﺭﺽ
؟ ثُمّ ﻗﺎﻝﻫﻞ ﻟﻚ
ﻓﻰ ﺭﺟﻞ ﻳﺴﻴﺮ ﺑﻚﻓﻴﺒﻠﻎ
ﺑﻚ ﻣﻦ ﺍﻟﻤﻄﻠﻊ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻤﻐرَبّ
ﻓﻰ ﻳﻮﻡ ﻭﺍﺣﺪ ؟
ﻗﺎﻝﻓﻘﻠﺖ ﻳﺎﺑﻦ
ﺭﺳﻮﻝ الله  ﺟﻌﻠﻨﻰ الله
ﻓﺪﺍﻙﻭﻣﻦ
ﻟﻰ ﺑﻬﺬﺍ؟ ﻓﻘﺎﻝ
ﺫﺍﻙ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦﺃﻟﻢ
ﺗﺴﻤﻊ ﻗﻮﻝ ﺭﺳﻮﻝ
الله لاﺑﻠﻐﻦ ﺍﻟﺄﺳﺒﺎﺏ
ﻭ الله  ﻟﺘﺮﮐﺒﻦ
ﺍﻟﺴﺤﺎﺏﻭ الله
ﻟﺘؤﺗﻦ ﻋﺼﺎ
ﻣﻮﺳﻰﻭ الله  ﻟﺘﻌﻄﻦ ﺧﺎﺗﻢ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ثُمّ ﻗﺎﻝ
ﻫﺬﺍ ﻗﻮﻝ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﻭالله  ﻭ ﺁﻳﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺗﻮﻟّﻰ
( ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ) ﮐﺮﺩﻳﺪ
ﻭﻣﺴﻠّﻂ ﺑﺮ ﺍﻭﺿﺎﻉ
ﺷﺪﻳﺪﻭﻣﺎﻟﻚ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺷﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﻓﺴﺎﺩ ﮐﻨﻴﺪﻭ
ﻗﻄﻊ ﺃﺭﺣﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻴﺪ؟ ( ﻗﻄﻊ ﺭﺣﻢ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ ﻭﻗﻄﻊ
ﺭﺣﻢ ﻭلاﻳﺖ ﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯﻭﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺫﺍﺕﺧﻮﺩﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪ ) ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ
ﺩﺭ ﻋﻤﻮﺯﺍﺩﮔﺎﻥ
ﻣﺎ ﺑﻨﻰ عبّاس ﻭ
ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
( ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ ﺗﺎ
ﭼﻨﺪﻯ ﭘﻴﺶ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﻨﻰ
عبّاس
ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﺩﻭ ﻣؤﺳس ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥعبّاس
ﺳﻔّﺎﺡ ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﺩﻭﺍﻧﻘﻴﺒﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻳﻪ ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺗﻌﻠﻖ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻋﻤﻮﺯﺍﺩﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻗﺮﻳﺶ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
عبّاس ﻋﻤﻮﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻭﺩﺭ
ﺟﻨﮓ ﻧﻴﺰ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪ ) ﻭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻟﻌﻨﺖﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﮐﺮ
ﻭﮐﻮﺭ ﻭلاﻝ ﻧﻤﻮﺩ.(
ﻫﺮکَس ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮑﻨﺪ ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻫﻢ ﺑﮑﻨﺪﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩﺑﻰ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭﺑﻰ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﮐﻢ ﻋﻘﻞ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ) ﮐﻪ ﺍﺻﻢ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎﮐﺮﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺩﻳﻦ ﺑﻮﺩ.(
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺁﻥ ﻧﻨﻤﻮﺩﻧﺪ
) ﻭ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﻮﺭ ﮐﺮﺩﮐﻪ
وصیّ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ
( ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ .
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻬﻢ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ)ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﺮﺗﺪ ﺑﺎﺩﺑﺎﺭ
ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺩﺑﺎﺭ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻭﺩﻡ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺩﻡ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ) ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ ﻋﻠﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ.( پس
ﺍﺯ ﺗﻌﻴﻴﻦ مولا
ﺩﺭ ﻏﺪﻳﺮ
ﺧﻢﺗﺮﻙ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
) ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺑﻮﺩ.( ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻋﻠﻰ ﺭﺍ ﺣﺎﺿﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﺂﺷﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ مولا
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
مولا ﺭﺍ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﮐﺮﺩﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﺮﻙ ﮔﻔﺘﻨﺪ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺳﻮﺳﻪ ﮐﺮﺩﻭ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﻭﺁﺭﺯﻭ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭ ﺷﺪ ( ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﻓﺮﺩﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺗﺎ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ ﺁﺭﺯﻭ
ﻫﺎﻯ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭﺗﺤﮑّﻢ
ﻭ ﺷﺮﻭﺕ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻭﺭﺩﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻧﺪ ( ﺳﻠﻮﻙ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
) ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﺪﻧﺪ.(
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯﻭ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
مولا ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺪﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺩ( ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭلاﻳﺖ ﺑﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻳﮕﺮﺣﺪ
ﺃﮐﺸﺮ ﺑﺴﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺪﻳﻢ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ) ﻭﻗﺘﻰ
ﻋﻠﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻧﻤﻮﺩﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ( ﮐﻪ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻫﺪﺍ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﺘﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﻏﺎﻳﺐ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﮐﻪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ ) ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ
. (ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﺗﻘﻮﺍ
) ﻳﻌﻨﻰ ثواب ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎباعث ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﺷﺪ
(ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﻭ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻋﻤﺪﻩ ﻭﮐﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩﺍﻭﻝ ﻋﺪﻡ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺑﻌﻘﺐ
ﻭ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺩﻭﻡ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ) ﺍﻣﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ( ﺃﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
) ﮐﻪ ﺟﺰ الله  ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.(
ﻫﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺄﻟّﻪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﭼﻮﻥ لا
ﺍﻟﻪ الّا الله
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻭﻣؤﻣﻨﻴﻦﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﮐﻦ ( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻭ ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺧﻄﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺎ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻴﻊ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﺍﺯ
(ﺫﺧﻴﺮﻩﺁﺧﺮﺕ)ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻗﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻃﻠﺐ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.(ﻣؤﻣﻨﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬی
ﻨﻴﺰﻫﻤﭽﻨﺎﻥﻨﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺳﺮ
ﺣﺪ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻦ
ﻣؤﻣﻨﻴﻦ ﻋﻠﻰ ﻭ
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺼﺎﺣﺐ مولا
) ﻭﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺧﺪﻳﺠﻪ
ﻭﺯﻧﺎﻥ ﻣﺼﺎﺣﺐ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ.( ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﺰﻭﻝ ﺁﻳﻪﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺧﺪﻳﺠﻪ
ﺁﻣﺪﻩ. ﮐﻪ ﻭﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺿﻤﻦ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺧﺪﻳﺠﻪ ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺯﻳﻨﺐ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺯﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﻟﻰ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪﻭ
ﻋﻤﻞ ﺻﺎﻟﺢ
ﮐﺮﺩﻧﺪﻭ ﺑﺂﻧﭽﻪﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺁﻭﺭﺩﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻠﻰ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪ ( ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ) ﮐﻪ ﺍﻭ
ﺣﻖ ﻣﺒﻴﻦﺍﺯ رَبّ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ (ﺧﺪﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻳﺎﻋﻠﻰ ﺭﺍ ﺑﺤﻖ
ﻧﺎﺯﻝ ﻭﺗﻌﻴﻴﻦ
ﮐﺮﺩ ) ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺪﻯ ﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺑﺪﻫﺪﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺧﻴﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻮﺩ.(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﺎﻃﺮ
ﺁﺳﻮﺩﻩ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ) ﺍﻣﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﮐﺎﻓﺮ ﺷﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻮلاﻳﺖ ﻋﻠﻰ
ﮐﺎﻓﺮ ﺷﺪﻧﺪﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪﺗﻤﺘّﻊ
ﻭ ﻓﺮﺻﺖ ﻭﻣﻬﻠﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺬﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ ( ﻟﺬﺕ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ) ﻭ ﺁﺗﺶ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
( ﭼﻮﻥ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﻭﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ) ﺍﻣﺎ ﻣﺸﺎﻝ
ﺍﻣﻨﻴّﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﻤﺘّﻘﻴﻦ
ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ( ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺑﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺗﻘﻮﺍ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ پس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻧﻬﺮﻫﺎﺋﻰ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻬﺮﻫﺎﺭﺟﺎﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻬﺮ ﺁﺏ ﻭ
ﺷﻴﺮ ﻭﻋﺴﻞ ﻭ ﺷﺮﺍﺏ
ﻫﺴﺖ.ﺁﺏ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻣﻌﻘﻮلاﺕ ﺳﺎﺩﻩﻭ
ﺷﻴﺮ ﻏﺬﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻃﻔﻞ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﺎﻥﻮﺭﺣﻢ
ﻭلاﻳﺖﻭ ﻋﺴﻞ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﺮﺍﺏ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻟﺬﺕﺑﺨﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﺷﺮﺍﺏ ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻭﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ ) ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺁﺏ ﻏﻴﺮ ﺁﺳﻦ
ﻭﻏﻴﺮ ﻓﺎﺳﺪ ﻧﻴﺴﺖﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻋﻠﻴﺎﺳﺖ
( ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻭ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭ ﮐﻬﻨﻪ ﻭﺑﻰ
ﺭﻣﻖ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
) ﻭ ﻧﻬﺮﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺷﻴﺮﮐﻪ ﻃﻌﻢ ﺁﻥ
ﻋﻮﺽ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺳﺖ
( ﺍﻃﻌﺎﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ ﺷﻴﺮ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎﻃﻔﺎﻝ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻭ
ﻧﻬﺮﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﺧﻤﺮ
ﻟﺬﺕ ﺁﻭﺭ ﺷﺎﺭﺑﺎﻥﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺩﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ
( ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ.ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
حدیث ﭼﻬﺎﺭ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﭽﻬﺎﺭ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭلاﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.) ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻭﻣﻐﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.( ﮐﻪ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻭﻋﻔﻮ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺷﺮﻁ ﻗﺒﻠﻰﺁﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﺳﺖ ) ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺟﺎﻭﻳﺪ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻧﮑﻪ ﻳﻘﻴﻦ ﺩﺍﺭﺩ
( ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎ
ﻳﻘﻴﻦ ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻞ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭلاﻳﺖ مولا)
ﺟﺎﻭﻳﺪ ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺩﺍﺧﻞ ﻭلاﻳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻮﺩﺩﺍﺧﻞ ﺁﺗﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻭلاﻳﺖﻭ ﺣﺘﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭلاﻳﺖﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﮕﺎﻩﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺘﻴﺎﮔﺮ
ﺷﻴﻌﻪﻣﺪﻋﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﻋلی ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ) سپس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺒﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺁﺏﺣﻤّﺎﻡ ﺩﺍﻍ
( ﻭﻣﺘﻌﻔّﻦ ﻭ ﺑﺪ
ﻃﻌﻢ ﻭﺣﻤﻴﻢ ) ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺩﻩﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﺁﺏ ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ) ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎید
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎﺯﻝ
ﮐﺮﺩﺷﺪﻧﺪ.( ﭼﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭلاﻳﺖ
مولا ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺣﺒﺎﻁ ﻭ
خُنثی ﺷﺪ ) ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
) ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺳﻴﺮ ﻭ ﺳﻴﺎﺣﺖ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ؟ ( ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ؟ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺳﻴﺮ ﻭﺳﻴﺎﺣﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
؟ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺁﻳﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺗﺎ ﻣﺮﺩﻯ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻰ
ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﺮﻕ
ﺑﻐرَبّ ﺩﻧﻴﺎﻭ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ ﺑﺒﺮﺩ
؟ ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﻮﻡ
؟ ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺑﺎ ﺃﻣﻴﺮ مؤمنین
. ( ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ مولا
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﺮ ﻭﺩ.ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭ الّا ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻧﺠﺎﺗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﮐﺎﺫﺑﻰﺑﻨﺎﻡ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺟّﺎﻝ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎﺯﻩ
ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ
) ﺁﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻧﺸﻨﻴﺪﻯ ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﭼﻮﻥ
ﺑﺄﺳﺒﺎﺏ ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺩﺳﺘﺮﺳﻰ ﻳﺎﻓﺘﻰ؟ﺑﺨﺪﺍ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮ
ﺍﺑﺮﻫﺎ ﺳﻮﺍﺭ ﺷﻮﻯ
.(ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺍﮔﺮ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﻋﺮﻭﺝ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻓﻀﺎ ﺍﺳﺖ
) ﺑﺨﺪﺍ ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﺼﺎﻯ ﻣﻮﺳﻰ ﻣﻴﺸﻮﻯ
ﻭ ﺧﺎﺗﻢ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.(
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻯ ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻋﺼﺎﻯ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﻣﻮﺳﻰ ﻳﺎ ﻣﺎﺷﻴﻪﮐﻪ
ﻫﺮﺩﻭ ﻧﺎﻡ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻧﮕﺸﺘﺮﻯ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺭﻣﺰ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.)

حدیث
5658 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﻣﺠﺘﺒﻰ ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ325ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻰ ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ
ﮔﻔﺖﮐّﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮ ﺗﮑﺒّﺮ ﻫﺴﺖ
( ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺯ ﻧﮑﻮﻫﺶ ﺗﮑﺒّﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ.ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﺠﻨﺒﻰ ﺿﻤﻦ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
مولا ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻭﺣﺘﻰ ﻫﻔﺖ
ﻣﺎﻩ ﻧﻴﺰ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﭘﻨﺠﻢ ﺭﺍﺷﺪﻳﻦ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﻧﺸﺪ.ﻭﻟﻰ
پس ﺍﺯ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﺠﺘﺒﻰ ﺑﺎ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﮐﻪ ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﺮﺩﻭ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ ﻫﺸﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺩﻳﻨﺎﺭ
ﻃﻠﺎﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺳﺮ ﻭﺿﻊ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻣﻬﻤﺎﻧﺨﺎﻧﻪ ﺍﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺍﻳﺮ ﺑﻮﺩﻭ
ﺯﻧﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺭﺍ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺍﻭلاﺩﻯ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺯﻧﺎﻥ ﺑﻰ ﺳﺮ ﭘﺮﺳﺖ
ﺑﻮﺩ ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻣﺎﻟﻰ ﺯﻳﺎﺩ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪﻧﺴﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﻗﺒﺎﻳل
ﺒﺸﺪﺕﺭﻋﺎﻳﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺣﺴﻨﻰﺍﻭلاﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﺟﺮﺍ
ﺟﻮ ﺩﺭ ﺳﻴﺎﺳﺖﻭﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻨﮑﻪﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﺍﻭلاﺩ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭلاﺩ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﺒﻴﻦﺑﺎ
ﺍﻧﺪﻙ ﺑﻮﺩﻥ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻥﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﭘﺮ ﻫﻴﺒﺖ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻫﻴﺒﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺎﻧﺪ
ﺗﺎ ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺟﻠﺐ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍکثزا ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﮔﻤﻨﺎﻣﻰ
ﻭﮔﻮﺷﻪ ﮔﻴﺮﻯ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﻛﺮﺍ ﺑﻤﻌﺪﻭﺩﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﺭ ﺷﻌﺮ ﻭﻫﻨﺮ ﻭﻏﻴﺮﻩﺍﺑﺮﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺿﻤﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﻨﺮ ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮﺍﺯﻭﻳﺎ
ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ
ﺷﺨﺺ ﮔﻔﺖ ﻫﺮﮔﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺒّﺮ ﺧﺎﺹ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ . (ﻫﺮکَسﺑﺰﺭﮔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺰﺭﮒ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪپس
ﻣﺴﺘﮑﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭالّا
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﮑﺒّﺮ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺘﺎﻥﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
عزّﺕ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺩﺍﺭﻡ . (عزّﺕ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﭘﺮ ﻫﻴﺒﺖ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥﻭ
ﺭﺟﺎﻝ ﺑﺰﺭﮒ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﻭﺗﻨﻰ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻳﻮﺳﻒ عزّﻳﺰ
ﻣﺼﺮ ﭼﻮﻥ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
عزّﺕ
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍﻡﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩﺍﻳﻦ عزّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺻﻔﺎﺗﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩﺧﻮﺍﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺍﻩ ﻫﻴﺒﺖ
ﺻﺎﺣﺐ ﻓﻀﻞ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺶ
عزّﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﺑﺪﻭﻥ عزّﺕ ﺧﺎﺹﭼﻮﻥ
ﻫﻨﺮ ﻳﺎ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺍﻯﻭ ﻳﺎ ﮐﻨﻔﺮﺍﻧﺴﻰ
ﻭ ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻯ ﺍﻳﻦ عزّﺕ
ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭ ﻫﻴﺒﺖ
ﻭ ﺑﺰﺭﮔﻰ ﻣﺤﺴﻮس
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
عزّﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺑﻌﺰﺕ ﺑﮑﻮﺷﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ ﺍﺑﺮﺍﺯ
عزّﺕ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ عزّﺕ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺭﺳﻮلاﻥ
ﻭﻣؤﻣﻨﺎﻥ (ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ عزّﺕ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﺁﻳﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺒّﺮ ﻭ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺤﻖ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺩﻟﻬﺎ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣؤﻣﻦ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻐﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺍﺭﺍﻯ
عزّﺕﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ (ﺍﺳﺘﮑﺒﺎﺭ)ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ  ﺳﺖ. ﻭﻟﻰ (عزّﺕ)
ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺟﻠﺐ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖﻭ
ﻫﺮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .)

حدیث 5659 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ24ﺹ325ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻔﻴﻘﻮﻟﻪ
عزّ ﻭ ﺟﻞ ﺫﺭنی
ﻮ ﻣﻥ ﺨﻠﻘﺖ
ﻭﺣﻴﺪﺍ ﻗﺎل
ﻴﻌنی ﺒﻬﺬﻩ ﺍﻟﻮلایة
ﺍﺑﻠﻴس
ﺍﻟﻠّﻌﻴﻥ
ﺨﻠﻘﻪ ﻭﺣﻴﺪﺍ
ﻣﻥ غیر ﺃﺏ ﻭلا
ﺍُم ﻮ ﻗﻮﻟﻪ
ﻭﺟﻌﻠﺖ ﻟﻪ ﻣﺎلا
ﻣﻤﺪﻭﺩﺍ ﻳﻌنی
ﻬﺬﻩ ﺍﻟﺪﻭلة
ﺍﻟی ﻴﻮم
اﻟﻮﻗﺖ ﺍﻟﻤﻌﻠﻮﻡ
ﻳﻮم ﻴﻘﻮم
اﻟﻘﺎﺋﻢ ﻭ
ﺑﻨﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩﺍ
ﺍﻟی ﻘﻮﻟﻪ
ﮐﻠّﺎ ﺍﻧّﻪ
ﮐﺎﻥ ﻠﺎﺗﻨﺎ
ﻋﻨﻴﺪﺍ ﻳﻘﻮل
ﻤﻌﺎﻧﺪﺍ
ﻟﻠﺄﺋمة ﻳﺪﻋﻮ
ﺍلی غیر
ﺳﺒﻴﻠﻬﺎ ﻭ
ﻳﺼﺪ ﺍﻟﻨﺎس
ﻋﻨﻬﺎ ﻭ هی
ﺁﻳﺎﺕ الله  ﻭ ﻗﻮﻟﻪ
ﺳﺄﺭﻫﻘﻪ
ﺻﻌﻮﺩﺍ ﻗﺎل
ﺃﺑﻮ ﻋﺒﺪالله  ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ
ﺻﻌﻮﺩ ﺟﺒل فی
اﻟﻨﺎﺭﻣﻥ ﻨﺤﺎس
ﻳﺤﻤل علیه
ﺣﺒﺘﺮ
ﻟﻴﺼﻌﺪﻩ
ﮐﺎﺭﻫﺎ ﻓﺎﺫﺍ
ﺿرَبّ ﺑﻴﺪﻳﻪ
ﻋلی اﻟﺠﺒل
ﺬﺍﺑﺘﺎ ﺣﺘّﻯ
ﺘﻠﺤقااﺑﺎﻟﺮﮐﺒﺘﻴﻦ
ﻓﺎﺫﺍ
ﺭﻓﻌﻬﻤﺎ
ﻋﺎﺩﺗﺎ ﻓﻠﺎ
ﻳﺰﺍل هکذﺍ ﻣﺎ
ﺷاء الله ﻭ
ﻗﻮﻟﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﻧّﻪ ﻓﮑّﺮ ﻭ
ﻗﺪﺭ* ﻓﻘﺘﻞ ﮐﻴﻒ
ﻗﺪّﺭ الی
ﻘﻮﻟﻪ ﺍﻥ هذﺍ الّا
ﻗﻮل اﻟﺒﺸﺮ
ﻗﺎﻝ ﻫﺬﺍ
ﻳﻌنی ﺘﺪﺑﻴﺮﻩ
ﻭ ﻧﻈﺮﻩ ﻭ ﻓﮑﺮﺗﻪ
ﻭ ﺍﺳﺘﮑﺒﺎﺭﻩ
فی ﻨﻔﺴﻪ
ﻭﺍﺩﻋﺎؤﻩ
ﺍﻟﺤق ﻠﻨﻔﺴﻪ
ﺩﻭﻥ ﺃﻫﻠﻪ ثمّ
ﻘﺎل الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺳﺎﺻﻠﻴﻪ ﺳﻘﺮ
ﺍﻟی ﻘﻮﻟﻪ
ﻟﻮّﺍحة ﻟﻠﺒﺸﺮ
ﻗﺎل ﺮآﻩ ﺃﻫل
اﻟﺸﺮﻕ ﮐﻤﺎ
ﻳﺮﺍﻩ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﻐرَبّ
ﺍﻧّﻪ ﺍﺫﺍ
ﮐﺎﻥ فی ﺴﻘﺮ
ﻳﺮﺍﻩ ﺃﻫل
اﻟﺸﺮق ﻮ ﺍﻟﻐرَبّ
ﻭ ﻳﺘﺒﻴّﻥ
ﺤﺎﻟﻪ ﻭ
ﺍﻟﻤﻌﻨﻰ فی هذﻩ
ﺍﻟﺂﻳﺎﺕ
ﺟﻤﻴﻌﻬﺎ
ﺣﺒﺘﺮ ﻗﺎﻝ
ﻗﻮﻟﻪ ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﺗسعة ﻋﺸﺮﺃﻯ
ﺘﺴﻌﻪﻋﺸﺮ
ﺭﺟﻠﺎ
ﻓﻴﮑﻮﻧﻮﻥ ﻤﻥ
اﻟﻨﺎس ﮐﻠّﻬم
فی اﻟﺸﺮق ﻮ
ﺍﻟﻐرَبّ ﻭ
ﻗﻮﻟﻪ ﻭ ﻣﺎ
ﺟﻌﻠﻨﺎ
ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻨﺎﺭ الّا
ﻣﻠﺎﺋکة ﻗﺎل
ﻔﺎﻟﻨﺎﺭ ﻫﻮ
ﺍﻟﻘﺎﺋم
اﻟّﺬﻯ ﺃﻧﺎﺭ
ﺿﻮؤﻩ ﻭ
ﺧﺮﻭﺟﻪ ﻟﺄﻫل
اﻟﺸﺮﻕ ﻭ ﺍﻟﻐرَبّ
ﻭ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻫم اﻟّﺬﻳﻥ
ﻴﻤﻠﮑﻮﻥ علی
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﺻﻠﻮﺍﺕ الله  ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﻭ ﻗﻮﻟﻪ ﻭ ﻣﺎ
ﺟﻌﻠﻨﺎﻋﺪﺗﻬﻢ
الّا ﻓﺘنة
ﻟﻠّﺬﻳﻥ
کفرﻭﺍ ﻗﺎﻝ
ﻳﻌنی
اﻟﻤﺮﺟئة ﻭ ﻫﻢ
ﺍﻟّﺬﻳﻥ
اﻭﺗﻮﺍ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﻭ
ﺍﻟﺤﮑم ﻮ
ﺍﻟﻨﺒﻮّة ﻭ
ﻗﻮﻟﻪ ﻭ
ﻳﺰﺩﺍﺩ
ﺍﻟّﺬﻳﻥ
ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﺍﻳﻤﺎﻧﺎ ﻭلا
ﻳﺮﺗﺎﺏ
ﺍﻟّﺬﻳﻥ
اﻭﺗﻮﺍ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﺃﻯ
ﻠﺎ ﻳﺸک اﻟﺸیعة
فی ﺸﻴئ ﻤﻦ
ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻘﺎﺋﻢ
ﻭ ﻗﻮﻟﻪ ﻭ
ﻟﻴﻘﻮل اﻟّﺬﻳﻥ
فی ﻘﻠﻮﺑﻬم ﻤﺮﺽ
ﻳﻌنی ﺒﺬﻟک اﻟﺸیعة
ﻭ ﺿﻌﻔاءها ﻭ
ﺍﻟﮑﺎﻓﺮﻭﻥ
ﻤﺎﺫﺍ ﺃﺭﺍﺩ الله
ﺑﻬﺬﺍ
ﻣثلا ﻓﻘﺎل الله
عزّ ﻭ ﺟل ﻠﻬﻢ
ﮐﺬﻟﻚ ﻳﻀل الله
ﻣﻥ ﻴﺸاء ﻭ
ﻳﻬﺪﻯ ﻤﻥ
ﻴﺸاء
ﻓﺎﻟﻤؤﻤﻥ
ﻴﺴﻠّﻢ ﻭ ﺍﻟﮑﺎﻓﺮ
ﻳﺸﻚ ﻭ ﻗﻮﻟﻪ ﻭ
ﻣﺎ ﻳﻌﻠم
ﺠﻨﻮﺩ ﺭﺑّﻚ الّا
ﻫﻮ ﻓﺠﻨﻮﺩ
ﺭﺑّک هم
اﻟﺸیعة ﻭ ﻫم
ﺸﻬﺪاء الله
فی اﻟﺄﺭﺽ ﻭ
ﻗﻮﻟﻪ ﻭ ﻣﺎهی
الا ﺫﮐﺮﻯ
ﻠﻠﺒﺸﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
اﺑﻠﻴس ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻦ
ﮐﻪ ﻣﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩﺍﻡ
(ﭼﻪ ﺃﻫﺮﻳﻤﻥ
ﺸﻴﻄﺎﻥ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﮑﺮ
ﺳﺠﺪﻩ ﺑﺂﺩم
ﺸﺪ ﻭ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭ ﻣﻨﻔﻮﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
اﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪ
قشری همه
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﺎ
ﮔﺮﻭﻩ ﺯﻳﺎﺩ
ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺑﺎ ﮐثرﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﻫم هستند
ﺑﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺯﻧﺪﮔی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮒ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻔﻠﺴﻔﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮل ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺂﻧﭽﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﺗﮑﺒّﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪﻯ
ﻮ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄلق ﺤقایق ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪ ﻭ ﺣﺮﻑ
ﺁﺧﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺪک
اﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﮐﺴﺐ ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺤﻘّﻯ ﻘﺎﺋل
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻭ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻭ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﮑﺒّﺮ
ﺑﻌﻘل ﻮﻋﻠﻮم
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺪ ﺃﻗل
ﻤﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺘﮑﺒّﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺎنع اﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻳﺎﮔﻮﺵ
ﺩﺍﺩﻥ ﺒﻨﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﻭﺣتی همگی
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺮﺳﺨﺘﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺶ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺰﻭﺭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪﻩ ﻭ
ﺗﺤﻤﻴل کنند . ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺯﻣﺎم
اﻣﻮﺭ ﻣﻠتی ﺮﺍ
ﺑﺪﺳﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﺍﻳﻥ ﺘﺤﻤﻴل
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﻮﻥ
ﺮﻳﺰﻯ ﻮ
ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺣﺮﻑ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﮐﺮسی
ﺒﻨﺸﺎﻧﻨﺪ ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺧﻠﺎقی که
ﻫﻤﻪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻴﺎﻥ
ﻤﺬﻫبی ﻨﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻳﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻦ(
ﻳﻌنی ﺨﻮﺩم
ﺒﺘﻨﻬﺎئی
ﺤﺮﻳﻒ ﻭلاﻳﺖ الهی
ﻤﻴﺸﻮﻡ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭلاﻳﺖ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﺣﺴﺎس ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﻫﺮﻳﻤﻦ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻣﻘﺎﻭمت ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺃﻫﻞ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﻮ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ)
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺍﺑﻠﻴس ﻭ ﺁﺩﻡ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺗﺨﻴل
ﻤﺮﺩم ﺒﺎﺑل ﻮ
ﺍﻗﺘﺒﺎس
اسیران
ﻳﻬﻮﺩی ﺩﺭ ﻧﻮ
ﻧﻮﻳﺴﻰ و تنها
با خاطرات خود
از ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺍﺑﻠﻴس
ﻣﻠﻌﻮﻥ (
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺸﺪﻩ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭالّا
ﺃﻫﺮﻳﻤﻥ
بمعنی
ﻄﺒﻴﻌﺖهستی
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎم ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺑﺎلا ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﻨﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﮐﺎﺭﺵ ﺑﻄﻮﺭ
ﻓﻄﺮﻯ کشاﻧﺪﻥ
ﻬﻤﻪ ﺃﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺯ ﻃﺒﻘﺎﺕ
تکامل ﺭﻭحی
ﺒﺎلا ﺑﭙﺎﺋﻴﻥ
ﻮ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﺎﺑﻠﻴس
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻋﺪمی اﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺤتی اﻧﺘﺰﺍع
ذهنی اﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﻘﻄ
ﻤﻐﻨﺎﻃﻴسی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻘﺎﺑل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺣتی ﻘﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﮐﻤﺎل ﻮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.
ﻭلی ﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻬﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺎﺋﻴﻥ
ﻤﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺳﻤﭙﺎتی ﻮ
ﮐﺸﺶ ﻭ
ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﻭ
ﺷﺒﺎﻫتی ﺒﺎ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻳﺴﻮﻯ
اﺑﻠﻴس ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺑﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻭ
ﻋﻮﺍﻣل ﻤثبت
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯلی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺭ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﮑی ﺪﻭ
ﻧﻘﻄﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻫم ﻨﻈﺮﻳﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻣﺎ
ﺃﮐثرﻳﺖ ﺭﺍ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺘﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭﺟﻬل
ﻮﺣﻘﺎﺭﺕ ﻭ
ﺗﻮﺣّﺶ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ ﻭ
ﺍﻗﻠﻴتی ﭙﻴﺮﻭ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﻫﻮﺭ
ﻭﺧﻮﺭ ﻭ ﻫُﺪﺍ
ﻭ قُرّه ﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ. ﻭلی
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﻤﻨﻄقی
اﺯ ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﻥ
ﻨﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﻟق ﺘﺎﺭﻳﮑی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫم ﻨﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺎﺭﻳﮑی ﺨﺎﻟق
ﻨﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺩﻭ ﺧﺎﻟق هم
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺧﺎﻟقی ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﻌﻠﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺑﻠﻴس ﺍﻳﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺶ ﻗﺪﺭﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺠﺴم ﻮﻋﻘل
ﻮﺭﻭﺍﻥ ﻤﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴتی
ﺒﻨﻮﺭ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﮑﻤﺎلاﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ کن
ﻔﻴﮑﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺍﺑﻠﻴس ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺯ ﻧﺨﺴﺖ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺷﻠﻮغ
کرﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﺗﻤﺎم ﻤﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺑﻨفع ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳوء اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺑﻠﻴس ﺑﺪﻭﻥ
ﭙﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺩم ابو
البشر اﮔﺮ
ﻣﺒﺪﺃ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺤﺴﺎﺏ ﺁﻳﺪ که
نیست .ﻭلی ﺁﺩم
اﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﺭﻳخی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺮبی
ﭙﻴﺮﻭ

ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎنی
ﻨﺪﺍﺷﺖ ﻭ
ﺑﮑﻤﺎل ﺠﺰئی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻴنی با کمک
جزئیّات
وکلیّات تکامل
روحی آدم
کیومرث ﺮﺳﻴﺪ
ﻭﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻯ داشته
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ کشف ﻭﻣﻘﺎم
ﺠﺪﻳﺪ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺑّﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﭙﺪﺭ ﭼﻮﻥ
ﻤﺴﻴح اﺳﺖ.
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮبی
مقامات مق
ذماتی تکامل روحی
ﺪﺍﺷﺖ ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ کشف
مهمتر ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﺮﺑّﻯ ﻮﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎنی ﻨﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻴﺘﻴم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﻤﺎل ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻠم ﻮ ﻣﺮﺑّﻯ
ﻮﭘﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭﻯ الهی
ﻠﺎﺯم ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﭘﺮﻭﺵ ﺗﻥ ﻮ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺟﻨﮕلی
ﺨﻮﺩﺭﻭ ﺑﺰﺭگ
ﺸﻮﺩ ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﻤﻌﻠم
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ توحّش وﺨﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
های جاهلانه
ﺨﻮﺩ ﻓﻥ ﻮ
ﻫﻨﺮﻯ ﻠﺎﺯم
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺩﻗّﺖ ﻭﻃﺮح
ﻮﻋﻠم
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺮج ﻮ
ﻣﺮج نیاز
دارد ﻭﻧﻔﻬمی ﻮﺟﻬﺎﻟﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
اﻳﻥ ﺠﻨﮕلی
ﻮﺣﺸﻰ ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺑﻠﻴس
ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭالهی
ﻮﻋﻠمی
ﻮﺗﺮﺑﻴتی
لازم ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻃﺒﻴﻌی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ) ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﻣﺎلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻳﻢ.( ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﻠﻴس ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﺩﺷﻤﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤﺎل ﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﭼﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌی ﻮ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺟﻬﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﮑﺸﺪ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﻭﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ اﻭ
ﺩﺭ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻨفی کاﺭ ﺑﺮﺩ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺃﮐثرﻳﺖ ﺁثاﺭ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻴلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻓﻮﺍﺋﺪ ﺁﻥ
اﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮ الهی ﻮ ﻋﻘلی
غیرﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺁثاﺭ ﻣﻨفی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻗﺎﺑل
ﺘﺮﻣﻴم ﻮ
ﺟﺒﺮﺍﻥ اﺳﺖ
ﭼﻮﻥ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺁثاﺭ ﻣثبت
ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻘل ﻮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳﺖ ﻧﻮعی
ﺒﺎلاﺗﺮ. (ﻣﻤﺪﻭﺩ)
ﻣﻤﺘﺪ ﻭ ﻣﺪﺍﻡ
ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻣﺪﺍﺩ ﻭ
ﮐﻤکی ﺮﺳﻴﺪﻥﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ ﻗطه
ﺸﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻮ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﺍﮔﺮﻫﻤﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﻬﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺣتی اﻣﻮﺭ الهی
ﺒﮑﺎﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺧﻨقی
کنندﻩ ﮐﻤﺎلاﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﮐﺮﺩﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
اﺯ ﺭﺍﻩ الهی ﻮ
ﻓﻄﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
سوپر هیومن
ﺒﻌﺪﻯ) ﺍﻣﺎم
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﺎل
ﻤﻤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ هماﻥ ﺪﻭﻟﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﻣﻌﻠﻮم
اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻗﺎﺋم
ﻘﻴﺎم ﻤﻴﮑﻨﺪ. (ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﺧﻠﻔﺎ ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎنی
که ﺍﺯ ﺩﻭﻟﺖ ﻭ
ﺗﺴﻠّﻄ ﻮ
ثرﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻄﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺟﺰ
ﻣﻌﺪﻭﺩ، ﺧﻮﺩ
ﻣﺎلی ﻤﻤﺪﻭﺩ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﮐﻤک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺮﻭحی ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
ﺼﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻓﺸﺎﺭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺑﻬﺸتی
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻗﺖ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺭﻭﺯ
ﻣﺮگ اﻓﺮﺍﺩ ﻭ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮگ ﻴک
ﺮﮊﻳم ﻮ ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺧﺎلی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﮊﻳم ﺰﻳﺎﺩﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ اﺯ
ﺧﻮﺍﺹ ﻭ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ ﻫﺮ
ﺭﮊﻳم ﺴﻴﺎسی
ﺒﻬﺮﮐﻴﻔﻴتی
که ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﮐسی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﻣﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺪﺭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﻟی ﺒﺮﺍﻯ هر
ﺑﺪﮐﺎﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻯ اﺯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﺒﺮﻭﻯ همن
اﻧﺒﺎﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪ ﻣﻨﺎﺳبی
اﻧﻔﺠﺎﺭ ﺩست
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﮊﻳمی عاﺩل
ﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻭﺩ
ﺗﺮ ﺳﻘﻮﻃ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻫﺮ ﺭﮊﻳمی که
ﺳتمکاﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺳﻘﻮﻃ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺮس ﻭ
ﺗﺮﻭﺭ ﻗﺪﺭتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺴﻴﺎسی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺗﻤﺎم
ﻤﻌﺎﻳﺐ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺴﻴﺎﺳﻰ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪای زﻤﺎنی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﻟﻄﻒ
ﺑﻴﻥ ﻤﻌﺪﻭﺩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ
ﺤﺎﮐم اﺳﺖ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ( ﮐﻪ
ﺑﺎﺑﻠﻴس
ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯﻣﺎل
ﻤﻤﺪﻭﺩ) ﺍﻭلاﺩ
معدود
وﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ (ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺎﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
اﺑﻠﻴس ﺍﻭلاﺩﺵ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻘﻴﺎم
ﺸﺮﻳک هستند.
ﮐﻪ ﺩﻭﻟﺖ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺳﺎﻗﻄ کنند .ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﻭﻟﺖ
ﺳﻴﺎسی ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺮﭘﺎ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮﻫم ﺒﺮﭘﺎ
ﺷﻮﺩ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯﻫﺮ ﺭﮊﻳمی
ﺴﻘﻮﻃ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻣثال کوﺭﺵ
ﺣتی ﻔﺮﺯﻧﺪﺵ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺪﺭ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮلاﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﻔﺸﺎﺭ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺂﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻣﺎﺩﺍم که ﺑﺤق
ﻮ الهی هستند.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺪّ
ﺃﻗل اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍنی
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﻤﻨفی
ﻔﺸﺎﺭ ﺑﺤﻖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺼﺒﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻋﻘل
عاﺩﺕ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﮐﻨﺘﺮل ﺨﻮﺩ ﻭ
ﻣﺤﻴﻄ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭالّا
ﺩﺭ ﺁﻥ عصر
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﺎﻗﺺ
ﺍﻟﻌﻘل
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺯﻧﺪﮔی
عاﺩﻯ کنند ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﻣتی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭلی
اﺑﻠﻴس ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﺎﺕ ﻣﺎ
ﻟﺠﻮﺟﺎﻧﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﻮﺩ (ﺍﺑﻠﻴس
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻃﺒﻴﻌیﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺍﺑﻠﻴس ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺁﻳﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭلاﻳﺖ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺁﻳﺎﺕ الهی
ﻮﻋﻠﺎﺋم ﻮﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ هستند
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﻋﺒﺮﺕ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﻳن
ﻘﺪﺭ ﻣﺮﺩم
ﻔﺮﻳﺐ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺭﻧﺪ. ﻭلی
هم ﭽﻨﺎﻥ
اﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ (ﺁﻳﺎﺕ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ)ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ (ﺁﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻧﺪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩ (ﮐﻪ
ﺑﺂﻳﺎﺕ الهی
عناﺩ ﻭ ﻟﺠﺎج
ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻴﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ اوم
کرده ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﺩﺷﻤنی
اﺑﻠﻴس ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﻭلاﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﻳﮋﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺸﻴﻌﻪ
ﮐﻪ عملا و با
اسلحه دینی
ﺩﺷﻤﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﻣﺮﺩﻡ. ﺗﺎ
ﻧﺰﺩﻳک ﻮلاﻳﺖ
ﻭ سلوک الهی
ﻨﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺸﺎﻣل هر ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺑﻠﻴس
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﻐﻴﺮ
ﺭﺍﻩ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻣﺎنع ﻤﺮﺩم
اﺳﺖ. (ﮐﺎﺭﻯ که
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﻨﻰ ولایتهای
فقیه ﺑﻬﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺤق و الهی
ﺰﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻭﺍﻳﻥ هماﻥ
ﺁﻳﺎﺕ الهی هستند.
(ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﻳﺎﺕ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣتی اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ
الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﻋﻘل الهی ﻮ
ﺍﺣﻮﺍل اﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ(ﺁﻳﺪﻯ)
و رسول ارسالی
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ هدایت
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ
تجلّیات الهی
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭلی ﻤﻥ اﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺻﻌﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺭﻫﺎق
ﻮﻋﺎﺟﺰ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.( ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺑﻠﻴس
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﺮﻭج کند ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻴﺮ ﺷﻬﺎﺏ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
ﻘﺪﻳﻤﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻓﻠﺴف ی ﺨﻮﺩ
ﻧﺘﺎﻳج ﺪﻳنی
ﺒﮕﻴﺮﺩ ﻫﻴچ
عرﻭج ﻮ ﺗﻌﺎلی
ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﻮ
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ ﻮ
ﺿﺪ ﻭ ﻧﻘﻴﺾ ﺣﺮﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﺭﻫﺎﻕ
ﺑﻨَﻔَس
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﻮ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﻭﻋﺠﺰ ﺍﺯ ﺧﺴﺘگیﻮ
ﻧﺎﺗﻮﺍنی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺁﻧﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻫﻴچ ﻘﺪﺭﺕ
ﻋﺮﻭج روحی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻄح
ﺰﻣﻴﻥ
ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﺮﻣﺎ ﻭ
ﺭﻭﺷﻨﺎئی ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳکی
هرﺍس ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺟﻬﻨم ﺴﻮﻡ
ملکوتی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ (ﺑﻌﺪﺍ)
ﺍﻳﻥ اﺭﻫﺎق
ﺪﺭ ﺻﻌﻮﺩ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎلا
ﺭﻓﺘﻥ اﺯ ﻳک
کوﻩ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭ آﺯﻣایش
ﺩﺍغ که (ﺣﺒﺘﺮ)
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺒﺎلا ﺑﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺩﺳﺖ ﺑﮑﻮﻩ
ﺑﺰﻧﺪ ﺗﺎ
ﺯﺍﻧﻮﺍﻥ اﻭ
ﺫﻭﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺪﺳﺖ ﺑﺮ
ﺩﺍﺭﺩ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺤﺎل اول ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻄﻮﺭ
ﻫﺴﺖ ﺗﺎﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ (ﻳک
ﺘﺸﺒﻴﻪ
ﺗﻤثیلی
ﺍﺯﻋﺬﺍﺏ
ﮐﻨﻮنی که ﺩﺭ
ﺟﻬﻨم ﺪﺍﺋم ﻮ
ﺩﺍغ اﻳﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﺴخ ﺸﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺒﺘﺮ ﺑﺎﺯ
ﺍﺳم ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
هرﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﮔﺎهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﮔﺎهی ﺒﺮﺍﻯ
عثمان بسطیار
گفته ﺍﻧﺪ. ﻭالّا
ﺭﻭح ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﺮگ ﻘﺪﺭﺕ
ﺻﻌﻮﺩ ﻭ
ﻋﺮﻭﺟی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﺣﻤﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﺭﺍﻥ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
حقیر ﻤﺘﻮﺍلی
ﺘﻮﻟّﺪ ها
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺻﻌﻮﺩ با سلوک
الهی و ﻧﻮعی
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌی
ﺒﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﻌنی
ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍع ﻮ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺠﻬﺎنی ﺁﻥ
اﻧﻮﺍع ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻮ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﺒﻤﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﺪ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺍﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺎﻋﻘل ﺠﺰﺋﻰ
ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ها
ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ ﻫﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﻠﺒﻴس ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ) ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻥ کلام
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭکلام
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ) ﺍﻣﺎم
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩ
ﻳﻌنی ﺘﺪﺑﻴﺮ(
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻭ
ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ ﺑﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩ) ﻭ
ﻧﻈﺮ ﻭ ﻓﮑﺮﺕ
ﺍﻭ(ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻭ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ ﺬﻫنی
ﻮ ﺍﺻﻮل
اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ اﻭ)
ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﮑﺒﺎﺭ ﺩﺭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ (ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺰﺭگ
ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﻮﭼک هستند.ﻭالّا
ﻣﺘﮑﺒّﺮ گاهی
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﺰﺭک نیز
هست ﮐﻪ ﺑﺰﺭﮔی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ بطور
طبیعی ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﺍﺩﻋﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺁﻥ (ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺪﺭﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﻭﻳﺎ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻣﻮﻯ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل ﻮلاﻳﺖ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﻭ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺩﺍﺭﺩ) ﻭﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻣﻥ
اﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳَﻘَﺮ چهنّم
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﻢ(
ﺩﺭﺻﺪﺭ ﺟﻬﻨم
اﺯ ﻧﻮع ﺴﻘﺮ
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ گیجی
ﻮ ﺳُﮑﺮ ﻭ
ﺑﻴﻌﻘلی
ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ) ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ لایح
ﻮ ﺩﻳﺪنی اﺳﺖ (ﺍﻧﺴﺎﻥ
هم اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﺻﺤﻨﻪ اﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻳﻥ ﺠﻬﻨم ﻮ
ﺳﻘﺮ ﻭ ﺳُﮑﺮ
ﻭﮔﻴﺠی ﺮﺍ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ نیز
ﺒﺪﺍﻥ ﺩﻭﭼﺎﺭﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
(ﻟﻮّﺍﺡ) ﻗﺎﺑل
الاﺣﻪ ﻭ ﺩﻳﺪﻥ
آبژکتیو ﮐﻪ
ﮐمی ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﻌﻘل نیز ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﻧﻰﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺪﺍﺭﺩ) ﺍﻣﺎم
گفت ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺃﻫل ﺸﺮق ﻮ ﻏرَبّ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ (
ﻳﻌنی ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺑﺰﺭگ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺃﻫل ﺸﺮق
ﺃﻫﻞ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻭ ﺃﻫل
غرﺏ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭ
ﻣﻨﻄق ﻤﺎﺩﻯ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺭﻭح و اشراق هستند.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
همگی ﺴﻘﺮ ﻭ
ﺟﻬﻨم ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ) ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻮﺍﺭﺩ
ﺳﻘﺮ ﺷﺪﻫﻤﻪ
ﺃﻫل ﺸﺮق ﻮﻏرَبّ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﺣﺎل اﻭ
ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ (
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺍﻣﺎم اﺯ ﺃﻫل
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم ﻤﻌنی
اﻳﻥ ﺁﻳﺎﺕ ﺩﺭ
ﺣﺒﺘﺮ ﺍﺳﺖ (ﺷﺎﻳﺪﻋثماﻥ
ﻮﻋﻤﺮ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﻭلاﻳﺖ
و سلوک ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﺍﻳﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥ
ﺁﻳﻪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺁﻥ
ﻨﻮﺯﺩﻩ
ﻣﺮﺍﻗﺐ ﻫﺴﺖ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﻮﺯﺩﻩ ﺷﺨﺺ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩم ﺸﺮق ﻮﻏرَبّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ (ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻧﻮﺯﺩﻩ
ﻣﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮل ﭽﻪ
ﭼﻴﺰﻯ اﺳﺖ ﻭلی
ﺠﻤﻠﻪ ﺗسعة
ﻋﺸﺮ ﺑﻤﻌنی
ﻨﻮﺯﺩﻩ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﻧﻪ
ﺩﻫﻢ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻣﺎم
ﺮﺍ ﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧُﻪ ﺩﻫم اﻳﻥ
ﻤﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﺸﺮقی
ﻤﺪعی ﺨﺪﺍ
ﺷﻨﺎسی ﻮﻏﺮبی
ﻤﺎﺩﻯ گرﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﺪﻳﺪﻳم که
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻫﺮﺳﺎﻋﺖ ﺭﻧگ
ﺘﺎﮐﺘﻴﮑی عوﺽ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺠﺎ
ﻣﺎﻧﺪﻩ وا
مانده ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺠﻬﻨمی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ مُدّعی
ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺩﺭﻭﻳشی هستند
ﻭلی ﺒﺪﺍﻥ
ﻧﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)
ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﻧﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﻠﺎﺋک ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻳﻢ (ﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﺠﻬﻨم که از
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺠﻬﻨم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺟﻬﻨم ﺨﻨﮑﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻬﺸتی
نسبتا ﺪﺍغ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻔﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ الهی
ﻤﺘﺼﺪﻯ نعلیم
ﻧﺎﻥ هستند)
ﺍﻣﺎم ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺁﺗﺶ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺍﻭ ﺷﺮقب
ﻮ ﻏرَبّ ﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻥ کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻮﺭﺵ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎﻯ ﺠﺴم ﻮ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ آن
ﺮﺍ ﺭﻭﺷﻥ
ﻮﻓﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭالّا
ﻫﻨﻮﺯ ﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ که ﺷﺮق
ﻮﻏرَبّ ظهور
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺸﺎﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻠﺎﺋک ﻜﺴﺎنی هستند
ﮐﻪ ﻋﻠم الهی
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺩ (ﻳﻌنی
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ که ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻋﻠم ﺴﻠﻮک ﻮ
ﻋﻠم ﻠﺪنی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎمی ﻮﻋﻠم
ﻴﺎ
ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻠک ﻮ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻳﺎ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻓﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺤﻴﻄ ﺁﺗﺸﻴﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﺣﮑﻮﻣﺖ الهی
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺩﺍغ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭالّا ﺟﻬﻨم
ﺪﺍغ ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺻﺤﺎﺭﻯ ﻮ
ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ ﻭ ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺸﮑﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻳﺎ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮔﻠّﻪﻫﺎﻯﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﭘﺮﻭﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎئی هستند.
ﻭلی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ) ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﺎﻋﺪﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻓﺘﻨﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻳﻢ(ﻋﺪﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺪّﻩ
ﻭﮔﺮﻭﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﮔﺎهی
ﺃﮐثرﻳﺖ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺩم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺣق ﺮﺍ ﺩﺭ
ﮐثرﺕ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺃﮐثرﻳت ﺠﺎﻫل
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
همیشه
ﺪﺭﺍﻗﻠﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺰﻧﺪﮔی اﻓﺮﺍﺩ
الهی ﺪﺭ ﺑﻴﻥ
کاﻓﺮﺍﻥ ﻤﻨﮑﺮ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﺘﻨﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺗﻤﺎم
ﺤﺠّﺖ ﺁﻧﺎﻥ ﻮ
ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ الهی
اﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ کند ﻭ
ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ یعنی
ﻤﺮﺟﺌﻪﻫﺴﺘﻨﺪ
(ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺩﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺷﺪﻳﺪ
ﻭﻧﺎ ﻣﻔﻬﻮم
اﺳﺖ ﻣﺮﺟﺌﻪ
ﮔﺮﻭهی نا
مشخص ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﺎﺻی ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻨﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ (ﺍﺭﺟاء
) ﻭﺗﺄﺟﻴل
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻭﻓﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻣﻮﮐﻮﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
اﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﻓﺮﺩﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮم ﻤﻠﺤث
ﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻳﻌنی اﻳﻥ عدﻩ
ﻫﻤﺎﻥ کاﻓﺮﺍﻥ
هستند ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﻋﺪﻩ ﮐم اﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺑﻴﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ) ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺗﺎ
ﻳﻘﻴﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ (ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺃﻫل کتاﺏ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻠﮑﻪ ﺃﻫل
ﺴﻠﻮک ﻮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻤﻨﺘﻈﺮ ﻋﻴﻦ  ﺍﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ عدّﻩ
بسیار ﻣﻌﺪﻭﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﻴﻦ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺂﻧﻬﺎ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ عدّﻩ (ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺘﺎﺏ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ هستند
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎع
ﺃﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮلاﻳﺖ)
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺃﻫل
کتاﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻣﺪﻩ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﻧﺒﻮﺕ دارند . (ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺩﻳﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
همین ﻤﻌﺪﻭﺩ
ﺳﺎﻟک ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﻌﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺃﻫل کتاب
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺭﻳﺐ ﻭ ﺷک
ﻮ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. (ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﻮلاﻳﺖ
ﻭﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺁﻭﺭﻧﺪ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺒﺎلاﺗﺮ
ﻭ ﻳﻘﻴﻥ
ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﺃﻫل
کتاب ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻬﻤﻪ
ﺃﺩﻳﺎﻥ ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﺷک ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺁثاﺭ
ﻣثبت الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻧﺪ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻳﻌنی
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﺪﺭ
ﭼﻴﺰﻯ اﺯ ﺃﻣﺮ
ﻗﺎﺋم ﺘﺮﺩﻳﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ (ﻧﻪ
ﺁﻥ ﻘﺎﺋﻤﻰ ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ
ﭼﻪﻭﻗﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ
ﻭﭼﻪ ﺗﺄثیرﻯ
ﺒﺮﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﻨﺪ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺁﻥ
ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺗﻠﺎﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ که
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎ ﺻﺮﺍﺣﺖ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻥ ﺒﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭک ﺁﻥ کنند )ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺩل ﻤﺮﺽ ﺩﺍﺭﻧﺪ
( ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻤﻨﮑﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ ﻀﺪ
ﻭلاﻳﺖ ﻭﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﻭﺍنیهستند.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)
ﻳﻌنی ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻮ ﺿﻌﻴﻔﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩل ﻤﺮﺽ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺷک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻳﻘﻴﻥ ﺒﻘﺎﺋم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻮلاﻳﺖ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻥ
ﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻴﭻ ﺗﺄثیرﻯ
ﺪﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻭﺟﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ
ﺗﺄثیر ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮگ ﺪﺍﺭﺩ)
ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﻤثال
ﺨﻮﺩ ﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ؟( ﻳﻌنی
ﻤثاﻟﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻣﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﻣثال اﻭﺭﺍ
ﻗﺒﻮل
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ ﻭﻳﺎ
ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻴم
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﭼﻴﺴﺖ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤثال ﺘﺮﺩﻳﺪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣثال ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮفع ﺘﺮﺩﻳﺪ
ﻣﻴﺁﻭﺭﻧﺪ)
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﭘﺎﺳخ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺿﻠﺎﻟﺖ ﻭ
ﮔﻤﺮﺍهی و جا
ماندگی
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫُﺪﺍ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ (
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻧﺠﺎﺕ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ ﻭلی
ﻀﻠﺎﻟﺖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﻭﻳﺎ
ﺍﺑﻠﻴس نفس ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺍﻭﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻤﻘﺎم ﺮﻭحی ﻮ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
او میباشد .

حدیث
5660- ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻣﻴﻔﺮﻣاید(
ج؟ص؟) ﻟﻤﻦ ﺷﺎٴ ﻣﻨﮑﻢ
ﺃﻥ ﻳﺘﻘﺪﻡ ﺃﻭ ﻳﺘﺄﺧّﺮ
ﻗﺎﻝ ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻟﻴﻮﻡ
ﻗﺒﻞ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﻟﻘﺎﺋﻢ
ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﻣﻦ ﺷﺎٴ
ﻗﺒﻞ ﺍﻟﺤﻖ ﻭﺗﻘﺪﻡ
ﺍﻟﻴﻪ ﻭﻣﻦ ﺷﺎٴ
ﺗﺄﺧّﺮ ﻋﻨﻪ ﻭﻗﻮﻟﻪ
ﮐﻞ نفس ﺑﻤﺎ ﮐﺴﺒﺖ
ﺭﻫﻴﻨﻪ * الّا ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻴﻤﻴﻦ *ﻗﺎﻝ ﻫﻢ
ﺃﻃﻔﺎﻝ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻗﺎﻝ الله  ﺗﻌﺎﻟﻰﻭﺍﺗّﺒﻌﺘﻬﻢ
ﺫﺭﻳﺘﻬﻢ ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ
ﺍﻟﺤﻘﻨﺎ ﺑﻪ ﺫﺭﻳّﺘﻬﻢ
ﻗﺎﻝ ﻳﻌﻨﻰﺃﻧّﻬﻢ
ﺁﻣﻨﻮﺍ ﻓﻰ ﺍﻟﻤﻴثاﻕ
ﻭﻗﻮﻟﻪ ﻭﮐﻨّﺎ
ﻧﮑﺬﺏ ﺑﻴﻮﻡ ﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻗﺎﻝ ﻳﻮﻡ ﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﻟﻘﺎﺋم
علیه  ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ
ﻭﻗﻮﻟﻪ ﻓﻤﺎ ﻟﻬﻢ
ﻋﻦ ﺍﻟﺘﺬﮐﺮﻩ ﻣﻌﺮﺿﻴﻦ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﻟﺘﺬﮐﺮﻩ
ﻭﺍﻟﺂﻳﻪ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﺻﻠﻮﺍﺕ
الله   ﻋﻠﻴﻪﻭﻗﻮﻟﻪ
ﮐﺄﻧّﻬﻢ ﺣﻤﺮ ﻣﺴﺘﻨﻔﺮﻩ
* ﻓﺮﺕ ﻣﻦ ﻗﺴﻮﺭﻩﻗﺎﻝ
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺄﻧّﻬﻢ
ﺣﻤﺮ ﻭﺣﺶ ﻓﺮّﺕ
ﻣﻦ ﺍﻟﺄﺳﺪ ﺣﻴﻦ
ﺭﺃﺗﻪ ﻭﮐﺬﻟﻚ ﺍﻟﻤﺮﺟﺌﻪ
ﺍﺫﺍ ﺳﻤﻌﺖ
ﺑﻔﻀﻞ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺻﻠﻮﺍﺕ الله  ﻋﻠﻴﻬﻢ ﻧﻔﺮﺕ
ﻋﻦ ﺍﻟﺤﻖ ثُمّ ﻗﺎلالله
ﺗﻌﺎﻟﻰﺑﻞ
ﻳﺮﻳﺪ ﮐﻞ ﺍﻣﺮئ
ﻣﻨﻬﻢ ﺃﻥ ﻳؤﺗﻰ
ﺻﺤﻔﺎ ﻣﻨﺸّﺮﻩ
ﻗﺎﻝ ﻳﺮﻳﺪ ﮐﻞ ﺭﺟﻞ
ﻣﻦ ﺍﻟﻤﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺃﻥ ﻳﻨﺰﻝ ﻋﻠﻴﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻦ ﺍﻟﺴﻤاء
ثُمّ ﻗﺎﻝ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﮐﻠّﺎ لا ﻳﺨﺎﻓﻮﻥ
ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ ﻫﻰ ﺩﻭﻟﻪ
ﺍﻟﻘﺎﺋﻢ ثُمّ ﻗﺎﻝ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻌﺪ ﺃﻥ
ﻋﺮﻓﻬﻢ ﺍﻟﺘﺬﮐﺮﻩ
ﺍﻧّﻬﺎ ﺍﻟﻮلاﻳﻪ
ﮐﻠّﺎ ﺍﻧّﻬﺎ ﺗﺬﮐﺮﻩ
* ﻓﻤﻦ ﺷﺎٴ ﺫﮐﺮﻩ
* ﻭ ﻣﺎ ﻳﺬﮐﺮﻭﻥ الّا
ﺃﻥ ﻳﺸﺎٴ الله  ﻫﻮ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺘﻘﻮﻯ ﻭﺃﻫﻞ
ﺍﻟﻤﻐﻔﺮﻩ ﻗﺎﻝ
ﻓﺎﻟﺘﻘﻮﻯ ﻓﻰ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﻤﻮﺿﻊ ﺍﻟﻨﺒﻰ
ﻭﺍﻟﻤﻐﻔﺮﻩ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ  ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ کَس ﺍﺯ
ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ ﮐﻨﺪ
ﻳﺎ ﻋﻘﺐ ﺑﻴﻔﺘﺪ
(ﺫﮐﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺫﮐﺮ ﺍیلی
و ﺍﻟﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺗﻘرَبّ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑﺶ ﻋﻘﺐ
ﺑﻴﻔﺘﺪ ﻭﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺑﺮﻭﺩ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺧﺮﻭﺝ ﻗﺎﺋﻢ
ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ( ﻳﻮﻡ ﻳﺎ
ﺭﻭﺯﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﻳﺎﺷﻬﻮﺩﺍﺳﺖﮐﻪﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﮕﺬﺭﺩﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺗﺠﻠّﻰ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدس
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻟﺬﺍ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺯﻯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﻭﻳﺎ
ﻋﻘﺐ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﻭ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﺳﺖ ﮐﻨﺪﻭﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﮕﺬﺭﺩ. ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺭﻧﺪﻭﻳﺎﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﻌﻬّﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻄﻴﻊ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮔﻨﺎﻩ ﻋﻤﺪﻯ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺪﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ)
پس ﻫﺮکَس ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭﺣﻖ ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
) ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﻘﺐ ﺑﻤﺎﻧﺪ( ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺿﻤﻦ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﮔﺮﺩﺩ ﻭﻋﻘﺎﺏ
ﻳﺎﺑﺪ ﻭﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻴﺎﺑﺪ)
ﻭﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻧﻔﺴﻰ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﺮﻫﻮﻥ ﻭﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖﻣﮕﺮ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﻳﻤﻴﻦ(ﻫﺮ نفس ﻭﺷﺨﺼﻰﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻳﺎ نفس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺸﺮﻯﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻨﺪ ﻣﻨﻮﻁ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﺮﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﮐﺴﺐ ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ.ﻭﻋﮑﺶ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺁﻳﻪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﻴﻤﻴﻦﺳﻤﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺻﺪﺭﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.ﻭ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻳﻤﻴﻦ ﺑﺎ ﻳﻤﻦ ﻭ
ﺑﺮﮐﺖ ﻭﻓﺰﻭﻧﻴﺠﺴﺘﻪ
ﮐﻪﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﻬﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ)ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ(
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻭلاﺩ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻫﻢ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ثوﺍﺑﻰ ﻧﺠﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ آثار ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺫﺭﻳّﻪ ﻭ ﺍﻭلاﺩ
ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪﻭﻟﺬﺍ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﺎﻭلاﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻴﻢ ( ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺭﻭﺵ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭالّا
ﺍﻭلاﺩ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺑﭽّﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺫﺭﻳّﻪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻭلاﺩ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﻭلاﺩﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺮ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩﺑﻮﺩﻧﺪﻭﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺎﻭلاﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻬﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻳﻌﻨﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻴثاﻕ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ( ﻧﻪ
ﺩﺭﺃﺯﻝ ﻭﻧﻪ ﺩﺭﻋﻬﺪ
اﻟﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎ.
ﻭالّا ﺍﻭلاﺩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺬﮐّﺮﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻧﺒﻮﺕ ﻭﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﻣﺎ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﺪﻳﻦ ﮐﺮﺩﻳﻢ
(ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﺳﻠﻮﻙﺩﺭﻣﺤﺸﺮﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥﻋﻠﺖ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺷﺪﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪﻣﺎ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺭﻭﺯ ﺩﻳﻦ
ﮐﺮﺩﻳﻢ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻭﻳﻮﻡ ﻭ
ﺍﻭﻡ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ.ﻭﻋﻠّﺖ
ﺍﺭﺳﺎﻝ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻭ ﺣﺘﻰ ﻋﻠّﺖ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﻦ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ)ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﺪﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺮﻭﺝ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ
( ﻧﻪ ﺧﺮﻭﺡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺁﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯﺗﺄثیرﻯ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ پس ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﻳﺎ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﺮﻭﺝ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪﺩﺭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺧﺮﻭﺝ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻋﺮﺍﺽ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
(ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎﻭلاﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻨﻨﺪﻭﺗﺬﮐّﺮﺑﻮﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﻴﺎﺩ ﺫﻫﻦ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺗﺬﮐّﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺃﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺬﮐﺮﻩ ﺍﺳﺖ
( ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺒﻬﻢ ﻭﺩﺭ ﺗﻘﻴّﻪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺬﮐّﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﺁﻳﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥﺎﺳﺖ(ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻭلاﻳﺖ مولا ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﮐﻪ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﮐﻪ
ﺟﻤﻌﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺎﻡ مولا ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ مولا ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺣﻖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺳﻪ
ﮔﺎﻧﻪ ﻧﻴﺰ ﺷﺮﻁ
لاﺯﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮ ﭘﻠّﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﭙﻠّﻪ ﺑﻌﺪﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﻭﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﻤﺎﺭ ﻫﺎﻯ ﻣﺴﺘﻨﻔﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ( ﺧﺮﺍﻥ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﻈﻢ ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ ﺣﻤﺎﻗﺖ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺪﻩﻭﻓﺮﺍﺭﻯ
ﻭ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﺣﻤﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺴﻮﺭﻩ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ( ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺮﺍﻥ ﻭﺣﺸﻰﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﺭﻧﺪﻩﺍﻯ ﭼﻮﻥ
ﺷﻴﺮ ﻓﺮﺍﺭﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪﺍﺯ
ﻭلاﻳﺖ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﻮﻳﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻨﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﻭﻧﺪﮔﻴﻮ ﻟﮕﺪ
ﭘﺮﺍﮐﻨﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺁﻥ ﺣﺎﻝ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﺳﺖ ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭼﻮﻥ ﺧﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﻣﺸﺎﻟﻬﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﺎلاﻍ
ﻭﺧﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﻤﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻭﺣﺸﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ( ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﻮﺭ ﺧﺮﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻤﻬﺎ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ) ﮐﻪ ﺍﺯﺷﻴﺮ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭﭼﻮﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ ﻣﺮﺟﺌﻪ
( ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﻭﺭﺟﺎٴ ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬی
ﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮک
دﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻓﻀﻞ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪﺍﺯ
ﺣﻖ ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
(ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺭﺍﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪﻣﺮﺟﺌﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺟﺌﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥﻤﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪﻣﻨﻔﻮﺭ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﻣﺎم اﺯﺁﻧﻬﺎﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮔﺮﻭهی
ﺪﺭﺻﺪﺭ
ﺍﺳﻠﺎﻡﮐﻪ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺎﻃﻞ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺭﺍﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻄﻠﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺍﻭﺳﺖ.ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻧﭙﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻋﻔﻮ ﭘﻴﺮ ﻫﺴﺖﺁﻧﮕﺎﻩﻋﻔﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻧﺎﻣﻪﺍﻯ ﻣﻨﺸﻮﺭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺳﺪ (ﻧﺎﻣﻪ
ﻓﺪﺍﻳﺖ ﺷﻮﻡ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺗﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﺘﻴﺎﺭﺁﺯﺍﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻧﺎﻣﻪﺍﻯ ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ( ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭ ﺍﺳﻨﺎﺩ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ اﻭﻟﻴﻪ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ ﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﺄﻳﻴﺪﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪﻭﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺄﻳﻴﺪﻳّﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪﻋﻠﺎﺋﻤﻴﺎﺯ
ﺑﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ)
سپس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﻟﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﺯ ﺁﺧﺮﺕ
ﻧﻤﻰ ﺗﺮﺳﻨﺪ( ﺍﺯ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭالّا ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺩﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ ﺩﻭﻟﺖ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻤﻴﺘﺮﺳﻨﺪ(ﺍﮔﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻳﻦ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠّﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ ﺗﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﺑﺎﺯ ﺩﻭﻟﺖ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺣﺴﺎﺑﻰ ﮐﺮﺩ
ﻭﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪ)سپس ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ ﺗﺬﮐﺮﻩ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻓﻬﻤﺎﻧﺪ ﻭﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭ ﺷﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺁﻥ
ﺟﺰ ﻳﻚ ﺗﺬﮐّﺮ ﻧﻴﺴﺖ
( ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻣﺠﺒﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺸﺎﻥ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻗﺎﺋﻢﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) پس ﻫﺮکَس
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺫﮐﺮ ﺁﻥ
ﺑﮑﻨﺪ( ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻴﺎﺩ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ) ﻭﻟﻰ
ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺫﮐﺮ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺫﮐﺮﻯﺎﻭ ﮐﻨﺪ (ﮐﺸﺶ
ﻭﭘﺮﻭﺭﺵ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ)
ﮐﻪ ﺁﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺃﻫﻞ
ﺗﻘﻮﻯ ﻭ ﺃﻫﻞ ﻣﻐﻔﺮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺁﻳﻪ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺃﻫﻞ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯﻳﺎ ﺃﻫﻞ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭترس ﺧﺪﺍ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭﻋﻔﻮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ
ﺗﻘﻮﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺿﻊ ﻭﺁﻳﻪﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺒﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻐﻔﺮﺕ
ﻧﻴﺰ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ( ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺃﻫﻞ ﺗﻘﻮﺍ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻨﻮﻁ ﺑﺎﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻀﻮﻳﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭلاﻳﺖ
مولا ﺑﻴﺎﺑﺪﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻠﻔﻮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﻋﻔﻮ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺤﻖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺭﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﺿﻮﺍﻥ
ﺍﻭ ﻭ ﺑﺪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺭﺍ ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﺑﮕﻮﻳﺪﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺷﺎﻳﻊ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻣﺒﻬﻢ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺫﮐﺮ ﻧﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭمولاﻣﻌﻨﻰ ﺗﻘﻮﺍ
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻋﺮﺿﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺍﺣﺎﺩﻳﺶ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻫﻴﭻ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭﺟﺎﻯ
ﻧﻘﺪ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ.

حدیث 5661- ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۴۲ﺹ۷۲۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ: ﺑﻞ ﻳﺮﻳﺪ
الّاﻧﺴﺎﻥ ﻟﻴﻔﺠﺮ
ﺍﻣﺎﻣﻪ ﺃﻯ ﻳﮑﺬﺑﻪ
ﻳﺮﻳﺪ ﺃﻥ ﻳﻔﺠﺮ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻳﻌﻨﻰ ﻳﮑﻴﺪﻩ  ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﺵ ﭼﺸﻤﻪﺍﻯ
ﻣﻨﻔﺠﺮ ﺷﻮﺩ( ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎ ﻓﺘﺢ ﺃﻟﻒ ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﻠﻮ ﭼﺸﻢ ﻭ ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ
اﻭﭼﺸﻤﻪﺍﻯﺎﺯ
ﺁﺏ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩﺗﺎ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺳﻠﻮﻙﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﺵ
ﻇﻬﻮﺭ ﮐﻨﺪﻭﮐﺎﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﮐﻠﻤﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺍﺍﮔﺮﺑﺎ
ﮐﺴﺮ ﺃﻟﻒ  ﺭﻫﺒﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺍﻭﺳﺖ
ﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻣﺎﻣﺶﻓﺠﻮﺭ
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﻭﺳﺮﮐﺸﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﺧﻮﺩﺳﺮ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﻃﻠﺐ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺑﻮﻥ ﺯﺣﻤﺘﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻧس ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻨﻔﻊ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﺪ( ﻓﺠﻮﺭ ﻭ ﻓﺎﺟﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺒﺎﻳﺪﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻓﺠﺮ ﻳﺎ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻇﻬﻮﺭ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺎ ﺻﺪﺍﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻤﺪﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺁﺧﺮ ﺳﻠﻮﻙ
. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﺎﺟﺮ
ﻭﻓﺎﺳﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻨﻔﺠﺮ
ﻭﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪﻭﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﺩ
ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﺗﻠﺎﻑ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﻟﺬﺕ ﻭﺷﻬﻮﺕ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻳﻚ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭ حدیث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺭﺍ ﻣﻨﻔﺠﺮ ﮐﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴﻦ ﻭﺗﻮﻃﺌﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﮐﻨﺪ ( ﭼﻪ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﻣﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ.ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻤﻴﻦ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻭ ﺑﮑﺸﻨﺪ ﻭ ﻣﻨﻔﺠﺮ
ﻭﻧﺎﺑﻮﺩ ﻭ ﻳﻚ ﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺑﮑﻠّﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭالّا
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﻓﺎﺟﺮ
ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﺷﺪﻥﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻨﻔﺠﺮ ﻭﻓﺎﺳﺪ
ﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺯﻭﺍﻝ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﺮ ﻭلاﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻔﺴﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ابلیس
ﻭ ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ ابلیس
ﺩﺭﺗﻠﺒﻴﺶ ﮐﺎﺫﺏﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﺭ نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

حدیث
5662- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ328ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ:  ﻋﻦ
ﻗﻮﻝ الله  ﺗﻌﺎﻟﻰﻓﻠﻤّﺎ
ﻧﺴﻮﺍ ﻣﺎ ﺫﮐّﺮﻭﺍ
ﺑﻪ ﻓﺘﺤﻨﺎ ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﺃﺑﻮﺍﺏ ﮐﻞّ  شیئ... ﺍﻟﻰ
رَبّ ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ
ﻗﺎﻝ ﺃﺑﻮ ﺟﻌﻔﺮ
ﺍﻣّﺎ ﻗﻮﻟﻪﻓﻠﻤّﺎ
ﻧﺴﻮﺍ ﻣﺎﺫﮐّﺮﻭﺍ
ﻳﻌﻨﻰ ﻟﻤّﺎ ﺗﺮﮐﻮﺍ
ﻭلاﻳﻪ ﻋﻠﻰ ﺑﻦ
ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﻭ ﻗﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺍ ﺑﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻫﺎﻯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻳﻢ( ﺗﺬﮐّﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﻭﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺴﺖ.ﻭﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺑﻴﺎﺩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺬﮐّﺮ
ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺑﻴﺎﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻥﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺭﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭ ﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻯ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻳﻢ
ﮐﻪ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺎ ﺟﻬﻨّﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﻍ ﺗﺮ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﮔﻨﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻤﺘﺮﻭﻟﻰ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻧﺪﺑﺂﻧﭽﻪﮐﻪ
ﻣﺘﺬﮐّﺮ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺮﻙ ﻭلاﻳﺖ ﻋﻠﻰ
ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﺘﺬﮐّﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ( ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ مولاﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺷﺮﻁ ﺍﻭﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﺒﻮﺕ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻭلاﻳﺖ مولاﻭﻗﺒﻮﻝ
ﻭلاﻳﺖ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻮﻳﮋﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩﺍﻟﻬﻰ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺁﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻭﺍﻭﺝ ﻓﺸﺎﺭ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻭلاﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﮐﻠﻤﻪ ﻋﻠﻰ
ﻭﻭلاﻳﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﺤﺪﻭﺩ  ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﻭﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ ﻘطع ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺷﺨﺺ ﭼﻘﺪﺭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﻣﻮﺭ ﺣﻘﻴﺮ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ ﻟﺬﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻳﺎ ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺷﻮﺩ. ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺸﺎﻝﺗﻤﺎﻡ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﺑﻮﺵﻭ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ ﻧﻤﺎﻳﺸﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ)

حدیث5663-
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ24ﺹ328ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻔﻴﻘﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻳﻮم
ﻴﺄتی ﺒﻌﺾ
ﺁﻳﺎﺕ ﺭﺑّﻚ لا
ﻳﻨفع ﻨﻔﺴﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻬﺎ...ﻗﺎﻝ
ﻳﻌنی
ﻤﻮﺩّﺗﻨﺎ ﻭ
ﻧﺼﺮﺗﻨﺎ ﻗﻠﺖ
ﺍﻧّﻤﺎ ﻗﺪّﺭ الله
ﻣﻨﻪ
ﺑﺎﻟﻠﺴﺎﻥ ﻮ
ﺍﻟﻴﺪﻳﻥ ﻮ
ﺍﻟﻘﻠﺐ ﻗﺎل ﻴﺎ
ﺧﻴﺸﻤﻪ
ﻧﺼﺮﺗﻨﺎ
ﺑﺎﻟﻠﺴﺎﻥ
کنصرﺗﻨﺎ
ﺑﺎﻟﺴﻴﻒ ﻭ
ﻧﺼﺮﺗﻨﺎ
ﺑﺎﻟﻴﺪﻳﻦ
ﺃﻓﻀﻞ ﻳﺎ
ﺧﻴﺸﻤﻪ ﺍﻥّ اﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻨﺰﻟﺖ ﺃث لاثا
ﻓثلث ﻓﻴﻨﺎ ﻭ
ثلث فی عدﻭّﻧﺎ
ثلث ﻓﺮﺍﺋﺾ ﻭ
ﺃﺣﮑﺎﻡ ﻭ ﻟﻮ
ﺃﻥ ﺁﻳﻪ ﻧﺰﻟﺖ
ﻓﻴﻘﻮم ثمّ
ﻤﺎﺗﻮﺍ
ﺍﻭﻟﺌک ﻤﺎﺕ
ﺍﻟﺂﻳﻪ ﺍﺫﺍ
ﻣﺎﺑﻘی ﻤﻥ
اﻟﻘﺮﺁﻥ ﺸﻴئ
ﺍﻥ اﻟﻘﺮﺁﻥ ﻴﺠﺮﻯ
ﻤﻥ ﺃﻭﻟﻪ ﺍﻟی
ﺁﺧﺮﻩ ﻣﺎ
ﻗﺎﻣﺖ
ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻓﻠﮑلّ
ﻘﻮم ﺁﻳﻪ
ﻳﺘﻠﻮﻧﻬﺎ ﻳﺎ
ﺧﻴﺸﻤﻪ ﺍﻥّ الاﺳﻠﺎﻡ
ﺑﺪﺃﻏﺮﻳﺒﺎ ﻭ
ﺳﻴﻌﻮﺩ
ﻏﺮﻳﺒﺎ ﻓﻄﻮبی
ﻠﻠﻐﺮﺑاء ﻳﺎ
ﺧﻴﺸﻤﻪ ﺳﻴﺄتی
علی اﻟﻨﺎس
ﺯﻣﺎﻥ لا
ﻳﻌﺮﻓﻮﻥ الله
ﻣﺎﻫﻮ ﻭ
ﺍﻟﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺣﺘّﻯ ﻴﮑﻮﻥ
ﺨﺮﻭج
اﻟﺪﺟّﺎﻝ ﻭ
ﺣﺘّﻯ ﻴﻨﺰل
ﻌﻴﺴﻰ ﺑﻥ
ﻤﺮﻳم علیهما
ﺍﻟﺼﻠﺎة ﻭ
ﺍﻟﺴﻠﺎم ﻤﻥ
اﻟﺴﻤاء ﻭ
ﻳﻘﺘل الله
ﺍﻟﺪﺟّﺎل علی
ﻴﺪﻳﻪ ﻭ
ﻳﺼﻠّﻯ ﺒﻬم
ﺮﺟل ﻤﻨّﺎ ﺃﻫل
اﻟﺒﻴﺖ ﺃلا
ﺗﺮﻯ ﺃﻥ ﻌﻴسی
ﻴﺼﻠّﻯ
ﺨﻠﻔﻨﺎ ﻭ ﻫﻮ
ﻧﺒﻰّ ﺃلا ﻭ
ﻧﺤﻥ ﺃﻓﻀل
ﻤﻨﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺒﺮخی
ﺁﻳﺎﺕ رَبّ ﺗﻮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭلی
ﺪﺭ ﮐسی
اﻳﻤﺎﻧﺶ
ﻧﻔﻌﻰ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻧﺪﺍﺭﺩ
(ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﺘﻮﺑﻪ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻭﻋﻴﺪ الهی
ﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
رَبّ مرَبّی
ﺍﻭ ﻏﻴﺮالهی ﻮ
ﻗﺸﺮﻯ ﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩه .
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪﻋﺒﺎﺩﺍتی
ﻮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍتی
ﺪﻳﻨﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫبی که
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺳﻮﺩﻯ الهی در
نجات بجای
قائم ندارد )
ﺍﻣﺎم ﺘﻔسیر
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻳﻌنی
ﻤﻮﺩّﺕ ﻭ
ﻧﺼﺮﺕ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ( ﭼﻮﻥ
ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ و سلوک الهی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺪﺍﺷﺖ
ﻭلی ﻮلاﻳﺖ مولا
ﺭﺍ نپذﻳﺮﻓﺖ
ﮐﻪ ﺗﻮﺳل ﻮ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ندﺍﺷﺘﻪ است. ﻭ
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺗﺎﺭﻳخ
ﻤﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭلی عشق و
مودّت و ﺗﺴﻠﻴم
دستورات عبادی
ﺍﻳﻤﺎﻥ باوری
ﻮ ﺗﻮﺳّﻞ
عبادی
ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ ﺰﻧﺪﻩ
الهی ﻨﺪﺍﺷﺖ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ که شهود
قائم را ندارد
. ﻣﻮﺩّﺕ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻭِد ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﺼﺮﺕ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻮلاﻳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
گرﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻭلاﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ الله  ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هستند.
ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴﻨﻰ ﻭﺳﭙس
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻌﺪﻯ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺤﺒّﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺴﺮﺩﻯ ﻮﻋﺪم
اﻃﺎﻋﺖ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ)
ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺑﺎﻥﻮ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﻮ ﻗﻠﺐ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﺷته
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ ﺃﻯ
ﻔﻠﺎﻥ ﻧﺼﺮﺕ
ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﺼﺮﺕ
ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺍﺳﺖ (
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﺑﻨفع ﻮلاﻳﺖ و
ﺳﻠﻮک کاﺭﺳﺎﺯ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺩﺭ ﺟﻨگی ﺒﻨف ع
ﻮلاﻳﺖ و هدف خداوند
برای سلوک
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺸﻤﺸﻴﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ
در ﺩﻓﺎﻉ) ﻭ
ﻧﺼﺮﺕ
ﺑﺪﺳﺘﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ(
ﮐﺎﺭﻯﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫند
ﻭ ﺩﺭﻋﻤل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯند ﮐﻪ
ﮐﻤک ﺒﻮلاﻳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺮﺩﺩ تأیید
ولایت است)
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺮﺁﻥ
ﺪﺭ ﺳﻪ ﻗﺴﻤﺖ
ﻧﺎﺯل ﺸﺪﻩ
ﻗﺴﻤتی ﺪﺭ ﺣق
ﻤﺎ ﻭ ﻗﺴﻤتی
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻣﺎ ﻭ
ﻗﺴﻤﺖ ﺳﻮم
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎم اﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺁﻳﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﻗﻮمی ﻨﺎﺯل
ﻤﻴﺸﺪ ﻭ ﺁﻥ
ﻘﻮﻡ ﺯﺍﻳل
ﻤﻴﮕﺮﺩﻳﺪ ﺁﻥ
ﺁﻳﻪ ﻫم ﺰﺍﻳل
ﻤﻴﺸﺪ (ﺷﺄﻥ
ﻨﺰﻭل ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁنی
ﺃﻫﻤﻴتی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺁﻳﺎﺕ که ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ ﻭ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻟﻬﺎم
گیرﻯ اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ است )
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﭽﻴﺰﻯ
ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺮﺁﻥ اﺯ ﺃﻭل
ﺘﺎ ﺁﺧﺮﺵ ﻭﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻮﺯﻣﻴﻥ ﺒﺮﭘﺎ
ﺍﺳﺖ ﺟﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻳﻌنی
ﻘﺮﺁﻥ ﺁﻳﺎﺕ
ﻣﻨﺴﻮﺥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺤﮑﻮﻣﺖ ﻭلاﻳﺖ
برای سالک
ﻫﺴﺖ ﻭسلوک
الهی  ﻗﺮﺁﻥ ﻮقُرّه
ﮔﻴﺮﻯسمبولهای
شهودی اﺳﺖ.
ﻣﻬم عشق اﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﻧﻔﺮﺕ از
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
آنگاه ﻧﻘﺶ
ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ مطرح
میشود . ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺯﻣﻴﻦ ﻧﻴﺰ
ﺗﻥ ﻮ ﺭﻭح
انسان هستند.
ﻭﺗﻤﺎم
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻭﺯﻯ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﻧﺼﺮﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺮﻓﺖ)
ﻫﺮﻗﻮمی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺁﻳﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻠﺎﻭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ( ﻫﺮ ﻗﻮمی
ﻮﻫﺮ سالک ﺍﻭم
کننده ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺁﻳﺎﺕ الهی
ﺸﻬﻮﺩ کاملان
الهی ﺩﺍﺭﺩ
آغاز از ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ
ﻣﻮﺿﻮع کتاب
ﻗﺮﺁﻥ
دستکاری شده عمر
و عثمان
ﻤﺮﺑﻮﻃ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺗﻠﺎﻭﺕ
ﺁﻳﺎﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ کتاب
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺷﻬﻮﺩ
پنج تن
ﻣﺘﻮﺍلی
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ)
ﺃﻯ ﻔﻠﺎﻥ
اﺳﻠﺎم ﺪﺭ
ﺁﻏﺎﺯﺵ ﻏﺮﻳﺐ
ﺑﻮﺩ (ﭘﻴﺮﻭ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک هدف خدا
و پیامبر
ﻨﺪﺍﺷﺖ) ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻏﺮﻳﺐ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ ( ﮐﻪ ﮐسی
ﻄﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮکی
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭالّا
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺮﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﻭﺍﻳﻨک اﺯﻳک
ﻤیلیاﺭﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ) ﭘس
ﺧﻮﺷﺎ ﺑﺤﺎل
غرﻳﺒﺎﻥ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﺪک
ﻤﺴﻠﻤﺎناﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﻭﺳﺎلک
ﻜﻪ ﺩﺭ ﻏﺮﺑﺖ
ﻏﺮﻳبی ﺴﻠﻮکی که
ﺩﺭ عزّﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭ در
ﺗﺎﺭﻳکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم را
هنوز نیافته
است . ﻭلی اﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﻴﺎ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺎﺯ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﺃﮐثریت ﻗﺸﺮﻯ
ﻮ ﺟﺎﻫﻞ همیشه
ﻏﺮﻳﺐ
ﻭﮔﻤﻨﺎم
ﻮﻣﻄﺮﻭﺩ ﻭ
ﺗﺮﺳﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺃﻯ
ﻔﻠﺎﻥ ﺭﻭﺯﻯ
ﺒﺮ ﻣﺮﺩم
ﺨﻮﺍﻫﺪ رسید
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻴﺴﺖ (ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ در
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻯالهی
را ندارند .ﻭ
ﺍﻟّ ﺎﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻧﻈﺮﻯ خداوند
ﺮﺍ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ چوﻥ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺘﺠﻠّﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻰ ﺭﺳﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻴﺴﺖ.توحید
ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ
ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﺩﺭ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭالّا
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍ
ﻳکی اﺳﺖ ﮐﺎفی
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﻠﻮک
ایا دین ورزی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﮕﻴﺮﺩ) ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺩﺟّﺎل
ﺨﺮﻭج کند ﻭ ﻋﻴسی
ﺒﻦ ﻣﺮﻳم
ﻨﺎﺯل ﺸﻮﺩ (
ﺍﻳﻥ ﺪﺟّﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﺎﺫﺏ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ غیر ﻋﺎﻣل
ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻮلاﻳﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
کاﺫبی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔسﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺴﻴح
ﺪﺟّﺎل
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﻫﺮﮐس ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﻥ ﻤﺪعی ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺴﻴح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺟّﺎل ﺪﻏل
کاﺭ ﻭﮐﺎﺫﺏ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺮ
ﺩﺟّﺎل ﻤﻔﻬﻮم
عوﺍﻡ
ﺩﻏﻠﮑﺎﺭﺍنی
ﭽﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی ﻮ
ﻗﺸﺮﻯ هستند
ﮐﻪ ﻣﺮﺩم ﺮﺍﺑﺴﻮﻯ
ﺠﻬﻨّﻢ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﺟﻨگ می ﺒﺮﻧﺪ.
ﻭﻧﺰﻭل ﻌﻴسی
گفته ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺠﺎﻯ ﺘﻌﺒﻴﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺴﻴح
ﺪﺟّﺎل گف ته
ﺍﺳﺖ. ﻭ الّا
ﻧﺰﻭل ﻌﻴسی اﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭﻋﺪﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ که
ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻳﻌنی روح
ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩﺵ ﺗﺎ بعثت  ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻤسیح
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﻌثت
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺖ ﻣﺴﻴح ﺘﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻔﺎﻃﻤﻰ ﻧﻮﺑﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
واقعی اﺳﺖ. ﮐﻪ
مولا ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﻤﻘﺎﻡ الهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ علیّ
علیّ است . ﻭﻧﻪ
ﺣتی هر ﮐس
ﺩﻳﮕﺮﻯ که
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﻭ
ﻧﺎﺯل ﺸﺪﻥ
ﻤﺴﻴﺢ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻧﺰﻭل ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ شخص مولا
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎنی اﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻥ کاﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺸﺪ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﺭﻭح
ﻤﺴﻴح ﻮ مولا
ﺭﺍ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻋﻴسی
ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ مولا
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ.
ﻭالّا ﻧﺰﻭل
ﻤﺴﻴح ﺪﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﺄثییرﻯ ﺪﺭ
ﮐﺎﺭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻮﻋﺎﺑﺪﺍﻥ ﻮ
ﺍﻳﻤﺎﻧﺸﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﻬﻤﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻴک
ﻨﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺳﺎﻟک
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﺳتند
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻘﺐ
ﺍﻓﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭلی اﺭﻭﺍح
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
کرﺍﻣﺎﺕ الهی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
پیشین ﺃﺯلی
ﺨﻮﺑﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻮﻓق
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻬﺎئی
ﭽﻮﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻧﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺟّال ﺮﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺸﺪ (ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
بررای سالک
موفق ﭘﺎﻳﺎﻥ
هر ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺪﻏﻞ ﮐﺎﺭﻯ
کاﺫﺑﺎﻥ ﻮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻔﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺮﻳﺐ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻋﻮﺍم می
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣتی هرﮐﺎﻣل ﻮ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
کرﺩﻩ ﺩﻏﻞ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﻤﺴخ
ﺸﺪﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ ﻭﺣتیﻤﻴﺨﻮﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ گاﻭ
ﻭ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺭﻳﻢ
ﺃﮐثرﺍ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎنی ﻤﺴخ
ﺸﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺘﻠﻬﺎﻯ
اﻧﺴﺎنی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮند ) ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻳﮑی
اﺯ ﺭﺟﺎل ﻤﺎ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ(
ﺭﺟل کامل الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ است انبیای
. ﻘﺪﻳم
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺩﺭ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺗﻌﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳل ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺗﻤﺎمی
کاﻣﻠﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ
ﻫﻤﻴﻥ ﻨﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻧﻤﻴﮑنی که ﻋﻴسی
ﺒﺪﻧﺒﺎل ﻤﺎ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ؟
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ( ﻭلی  اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒلی
هستند. ﻭﻫﻤگی
ﺪﺭﺳﻄح ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ مولا ﺩﺭ
ﮐﻤﺎل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﭘس
ﺍﻳﻥ ﻤﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺃﻓﻀل ﻮ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻴسی
ﻬﺴﺘﻴﻢ (ﻋﻴسی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭﮐﺸﻒ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﮐﺴﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻫﻨﻮﺯ
ﻋﻘﺐﺗﺮﺍﺳﺖ.
ﻭﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﭙﺸﺖ ﺳﺮﺵ
ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ)

حدیث
5664 - ﺍﺯ ﺯﻳﺪ بن
علیّ ﻓﺮﺯﻧﺪ زین
العابدین
ﺳﺠّﺎﺩ ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ329ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻭﻯ ﺭﻫﺒﺮ ﻭ
ﻣؤﺳس
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺷﻴﻌﻪ ﺯﻳﺪﻳﺪﻩ
ﭼﻬﺎﺭ ﺍﻣﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻥﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ ﻳﻤﻦ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺯﻳﺪ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻮﺭﺵ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﻫﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻗﻴﺎﻡ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺳﻘﻮﻁ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎلا ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﺍﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ.ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺯﺍﺩﻩﺍﺵ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖﻭﺗﺎﺑﻊ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺷﺪﻩ ﻭﺍﻳﻦ
ﺯﻳﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻓﻰ
ﻗﻮﻟﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰﻓﻠﻮلا
ﮐﺎﻥ ﻣﻦ ﺍﻟﻘﺮﻭﻥ
ﻣﻦ ﻗﺒﻠﮑﻢ ﺍﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴّﻪ ﻳﻨﻬﻮﻥ
ﻋﻦ ﺍﻟﻔﺴﺎﺩ ﻓﻴﺎﻟﺄﺭﺽ
ﺍلی ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺂﻳﻪﻗﺎﻝ
ﻳﺨﺮﺝ ﺍﻟﻄﺎﺋﻔﻪ
ﻣﻨّﺎ ﻭ ﻣﺸﻠﻨﺎﮐﻤﻦ
ﮐﺎﻥﻘﺒﻠﻨﺎ
ﻣﻦ ﺍﻟﻘﺮﻭﻥﻓﻤﻨﻬﻢ
ﻣﻦ ﻳﻘﺘﻞ ﻭ ﺗﺒﻘﻰ
ﻣﻨﻬﻢ ﺑﻘﻴّﻪﻟﻴﺤﻴﻮﺍ
ﺫﻟﻚ ﺍﻟﺄﻣﺮ ﻳﻮﻣﺎ
ﻣﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻗﺮﻭﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﻤﺎﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥﺑﻘﻴﻪ
الله )ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ ﻧﻬﻰ
ﺍﺯ ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﮑﻨﻨﺪ....( ﻗﺮﻭﻥ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻋﺼﻮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺗﺎﺟﺪﺍﺭﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ
ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺻﺎﺣﺐ
آثار ﺑﺎﻗﻴﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻘﻴّﻪ الله  ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻩ ﻭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻘﻴّﻪ الله
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﻭﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻧﻬﻰ ﺍﺯ ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ ) ﺯﻳﺪ ﺁﻳﻪ
ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﻳﻌﻨﻰ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ ﻣﺎﻭمثل
ﻣﺎ( ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﻳﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻨﺪ ( ﺑﻘﻴّﻪ ﺑﺎﻗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻋﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﮐﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪﺗﺎ
ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ( ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ) ﺯﻧﺪﻩ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺎ ﺃﻣﺮ
ﺧﺪﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
( ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻳﻦ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭلاﻳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﻗﺒﻀﻪ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻫﻢ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺷﻴﻌﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭلاﻳﺖﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

حدیث
5665 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ329 بحاﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ الله
ﺗﺒﺎﺭﻙ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰﻟﻘﺪ ﺟﺎٴﮑﻢ
ﺭﺳﻮﻝ ﻣﻦ ﺃﻧﻔﺴﮑﻢﻗﺎﻝ
ﻓﻴﻨﺎ عزّﻳﺰ ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﺎ
ﻋﻨﻨﺘﻢﻗﺎﻝ ﻓﻴﻨﺎ
ﺣﺮﻳﺺ ﻋﻠﻴﮑﻢﻗﺎﻝ
ﻓﻴﻨﺎ ﺑﺎﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺭؤﻭﻑ ﺭﺣﻴﻢﻗﺎﻝ
ﺷﺮﮐﻨﺎ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻮﻥ ﻓﻰ
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺮﺍﺑﻌﻪﻭ
ثلاثة  ﻟﻨﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺭﺳﻮﻟﻰ
ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ
ﺑﺸﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪ ( ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺷﻤﺎ ﻗﺮﻳﺶ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ.ﮐﻪﻫﺮ
ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﺯ
ﺭﺳﻮﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺭﺳﻮﻟﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺩﺭرؤیاﺋﻰ
ﻭﺩﺭ ﺩﻝ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮلا ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻗﻮﻣﻰ ﮐﻪ
ﻣﻰ ﺁﻣﺪﻧﺪﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻭﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺯﻫﺪ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺩﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ(ﮐﻪ
ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺎﻭ ﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻣﺎ
(ﻫﺮ ﻧﺒﻰ ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺒﻠﺎﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡﺻﺎﺣﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎﺗﺎﺑﻊ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺁﺩﻡ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﮐﺸﻒ ﻭﻣﺘﺠﻠّﻰ
ﺷﺪﻩ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻭلاﻳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺁﻥ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁلا
ﻋﺒﺎﺑﻨﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺣﺴﻴﻦ
ﻭﺣﺴﻦ ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻰ ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﺍﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﮐﻤﺎﻝﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﭼﻮﻥ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﻭﻋﻴﺴﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ (ﻭلاﻳﺖﻣﺎ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻨﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺑﻮﺩﻳﺴﻢ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﻧﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺁﺧﺮ ﺑﺎﺿﺎﻓﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺗﺎ ﻋﻴﺴﻰ ﺧﺎﺭﺝﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻨﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻣﻬﺪﻯ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﻣﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺯﻭلاﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ. ﺍﻣﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻈﺎﻫﺮ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻨﻔّﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺩﻝ ﻧﺒﻨﺪﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﺷﺎﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻭلاﻳﺖ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭﺩﻟﺒﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮکَس
ﺗﺮﻙ ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪﻭﻳﺎ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻋﺸﻖ
ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭ ﺑﺎ ﺿﻌﻒ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺩﺷﻤﻦ
ﻭلاﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻣﺎ
(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ) ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺍﻣّﺘﻰ ﺭﺳﻮﻟﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍﻳﻢﮐﻪ
ﻣﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ ( ﺑﻤﺮﺩﻡ)
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺘﺮﺳﻴﺪﻭ
ﺍﺯ ﻃﺎﻏﻮﺕ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏﮐﻨﻴﺪ.
( ﻫﺮ ﺍﻣّﺘﻰﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮ ﺷﺨﺺ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﺳﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﻣﻠّﺖ ﻭ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﻭ ﻗﻮﻣﻰ ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﺑﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺳﻠﻮﻙﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.(ﻃﺎﻏﻮﺗﻬﺎ)ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺣﺪ ﺃﮐﺸﺮ ﻃﻐﻴﺎﻥ
ﺑﺮﺃﻣﺮ
ﺧﺪﺍﭼﻮﻥ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻣﺪﻋﻰ ﻭلاﻳﺖ
مولا ﻧﻴﺰﻃﺎﻏﻮﺕ
ﻭ ﺟﺒﺖﻭ ابلیس ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ (ﻣﺮﺩﻡ
ﺳﺎﻟﻚ )ﻭ ﺑﻬﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ ﺗﺤﻘﻖ
ﻳﺎﻓﺖ(ﻫﺪﺍ ﺟﺴﺘﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺣﺎﺿﺮﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺿﻠﺎﻟﺖ ﻭﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺗﺎﺭﮐﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺮﺧﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻏﻴﺮﻋﺎﻣﻞ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﺒﻞ ﻭﻣﻘﺘﺼﺪ
ﻭﮐﻢ ﮐﺎﺭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ﻭﺩﺭﺟﺎ
ﺯﺩﻧﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺧﻮﺩﺗﻌﺼّﺐ
ﻭﺭﺯﻳﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺂﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﺮﺩﻧﺪ.(
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪﺭﺍ ﺍﺯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ بعثت  ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺃﻫﻞ ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
.
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ) سپس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺃﻯ ﻣﺤﻤﺪﺑﮕﻮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺳﻴﺮ
ﻭ ﺳﻴﺎﺣﺖ ﮐﻨﻴﺪ
ﻭ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﭼﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺟﺰ
ﻣﻘﺎﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ.ﻭﻟﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺑﺒﻨﻨﺪﮐﻪ ﻋﻠﻰ
ﺭﻏﻢ ﺣﻘّﺎﻧﻴﺖ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﻭ ﺑﺎﻃﻞ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﻣﻨﻈﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻴﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺭﻭﺣﻰﺍﺯﻟﺤﺎﻅ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﻭﻟﻴﻪﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺳﻴﺮ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺁﻓﺎﻕﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻴﺮ ﺩﺭ ﺍنفس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩرؤیاﻫﺎ
ﻭ ﺗﺬﮐّﺮﺍﺗﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﻨﻨﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﮑﺎﺭ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻥﻌﻘﻞ
ﻭﻓﮑﺮ ﺑﺎﺯ ﻣﻌﻨﻰ
ﺳﻴﺮ ﻭﺳﻴﺎﺣﺖ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺭﻧﮕﻰ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻠﺤﻖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
.)

حدیث
5666 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ330ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺃﻧﺎ ﺍﻟﺘﺠﺎﺭﻩ
ﺍﻟﻤﺮﺑﺤﻪ ﺍﻟﻤﻨﺠﻴﻪ
ﻣﻦ ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ ﺍﻟﺄﻟﻴﻢﺍﻟّﺘﻰ
ﺩﻝ ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻓﻰ
ﮐﺘﺎﺑﻪﻓﻘﺎﻝﻳﺎ
ﺁﻳّﻬﺎ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺁﻣﻨﻮﺍﻫﻞ ﺃﺩﻟﮑﻢ
ﻋﻠﻰ ﺗﺠﺎﺭﻩ ﺗﻨﺠﻴﮑﻢ
ﻣﻦ ﻋﺬﺍﺏ
ﺃﻟﻴﻢ ؟ ﻣن نیز ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺗﺠﺎﺭﺕ ﭘﺮ ﺳﻮﺩﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﻋﺬﺍﺏ ﺃﻟﻴﻢ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﺶ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
( ﺷﺨﺺ مولا ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰﻭ سپس ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻳﺸﺎﻥﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ.ﻭ پس
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻧﺠﺎﺕ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﮑﻨﺪﺣﺘﻤﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖﺧﻮﺩ
ﺷﺮﻁ ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﻗﺖﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﺗﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺃﻯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻳﺪ ( ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ
ﻭﻋﻘﻴﺪﺗﻰﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﻭلاﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺪﺍﺭﻧﺪ
) ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺘﺠﺎﺭﺕ
ﻭﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﺍﻯ ﺁﺷﻨﺎ
ﮐﻨﻢﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ؟(ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺪﺗﺮ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻢ
ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭمولا ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻫﺮکَس
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﮑﻨﺪﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.)

حدیث
5ق667 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ330ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻧﺤﻦ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺑﻌﺶ الله  ﻓﻴﻨﺎ ﺭﺳﻮلاﻳﺘﻠﻮ
ﻋﻠﻴﻨﺎ ﺁﻳﺎﺗﻪﻭ
ﻳﺰﮐّﻴﻨﺎ ﻭ ﻳﻌﻠّﻤﻨﺎ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﻭ ﺍﻟﺤﮑﻤﻪ
ﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻣﺎ
ﺭﺳﻮﻟﻰ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮐﻪ
ﺗﻠﺎﻭﺕ ﺁﻳﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮ ﻣﺎ ﺑﮑﻨﺪ
ﻭﻣﺎﺭﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎﻙ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ
( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺳﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮﻯﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﺩﺭ ﻗﻮﻡ
ﻗﺮﻳﺶﻭﺍﻋﺮﺍﺏﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺑﻴﻦ ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻳﺎﻓﺖ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪ.ﺍﻣّﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻭﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻭﺍﺻﻞ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﺍﻳﻦ ﺭﺳﻮﻝ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻟﺸﺎﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪﻭ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺴﻴﺤﺪﺭﺗﻠﺎﺵﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﺳﻮلاﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﺩﻝ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺟﻬﺎﻥ ﻳﺎﻓﺖ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﺎﻓﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺎﺯﻝ ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻠﺎﻭﺕ ﺁﻳﺎﺕ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥﺑﺎﺯ(ﺗﻠﻮالّاﺧﺮﻯ)
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯﮐﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻣﺎﺭﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ.ﻭالّا ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﺍ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻌﻬّﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻇﻴﻔﻪﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻭﺍﺻﻞ
ﺁﻥ ﺻﺎﺣﺐ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺣﺘﻰ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻗﺮﻳﺶ ﻭ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﭼﻮﻥﺒﻴﻦ ﺁﻣﺪﻩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﺮﺍﻯﺎﻧﺠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﺍﻭﻭ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻭﺭﺍﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺪﺍﺭﻧﺪ.)

حدیث 6568 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ330ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ :ﺍﻥ ﺍﻟﻠّﻴﻞ
ﻭ ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ ﺍﺷﻨﺎ
ﻋﺸﺮ ﺳﺎﻋﻪﻭ ﺍﻥ
ﻋﻠﻰ ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐﺃﺷﺮﻑ
ﺳﺎﻋﻪ ﻣﻦ ﺍﺷﻨﻰ
ﻋﺸﺮ ﺳﺎﻋﻪﻭﻫﻮ
ﻗﻮﻟﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰﺑﻞ
ﮐﺬﺑﻮﺍ ﺑﺎﻟﺴﺎﻋﻪﻭ
ﺃﻋﺘﺪﻧﺎ ﻟﻤﻦ ﮐﺬﺏ
ﺑﺎﻟﺴﺎﻋﻪﺳﻌﻴﺮﺍ ﺷﺐ ﻭﺭﻭﺯ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺳﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ ( ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﮐﻪ
ﺷﺐ ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺯ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﻥﺟﻤﻌﺎ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ قوس ﺻﻌﻮﺩﻭ
ﻋﺮﻭﺝ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﺭﻭﺡ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ قوس
ﻧﺰﻭﻝ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﺗﺎ
ﺷﺎﻫﺪ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻨﺰﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻﻞ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ(ﺳﺎﻋﺖ)ﻭﺍﺣﺪ
ﺯﻣﺎﻧﻰﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻌﻰ ﺳﺎﻋﻴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺳﻠﻮکی
ﺘﻠﺎﺵ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺩﻭﻧﺪﮔﻰ ﺳﻴﻨﻪ
ﺧﻴﺰ ﭼﻮﻥ ﻣﺎﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ(ﺳﻌﻰ)ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ)ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻠﻰ ﺑﻦ
ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐﺃﺷﺮﻑ
ﺳﺎﻋﺎﺕ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ ( ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡﺩﺭ ﻋﺮﻭﺝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
سپس ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺗﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻭلاﻳﺖ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻭ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﻌﻤﻮلا ﺑﻨﺎﻡ
مولا ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺯ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺷﺮﻳﻒ ﺗﺮﻳﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭﺭﻭﺡ
القُدس ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻭ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎﻓﺘﻦﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﻚ ﻭﭘﺎﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ) ﻭﻟﻰ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺁﻧﺎﻥ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺳﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪﻭﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﺴﺎﻋﺖ
ﺁﺗﺶ ﺳﻮﺯﺍﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻳﻢ ( ﺳﺎﻋﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻭلاﻳﺖﻫﺮﮔﺰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺴﺦ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻢ ﺑﺮﻭﻧﺪﺑﺎﺯ
ﺳﺨﺘﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻋﺖ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺁﻧﻬﺎ. ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺳﻮﺯﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ ( ﺍﻋﺘﺪﻧﺎ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻳﻢﻭ ﻋﺎﺩﺕ ﺩﺍﺭﻳﻢﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﮑﻨﻴﻢ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺭﺣﻤﺖ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺧﻮﺩﺑﺴﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺒﻮﻟﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ
ﻭﻣﺸﺮﻙ ﺷﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻝ ﮐﺎﻓﺮ ﺟﺎﻫﻞ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ ﻭﺿﻊ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨﻚ ﻣﺸﺮﻙ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺷﺪﻧﺪ.)

حدیث
6569 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ313ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ :  ﻓﻰ
ﻗﻮﻟﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰﺍﻧّﻬﺎ
لاﺣﺪﻯ ﺍﻟﮑﺒﺮ
* ﻧﺬﻳﺮﺍ ﻟﻠﺒﺸﺮﻗﺎﻝ
ﻳﻌﻨﻰ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﮐﻪ ﺁﻥ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺑﺰﺭﮔﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻧﺬﻳﺮ ﻭ ﺑﺸﻴﺮ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻳﻌﻨﻰ ﻓﺎﻃﻤﻪ
. (ﮐﻪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻬﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺣﻖ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻥﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﻮﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻳﺎﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻳﻦ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺳﻤﺒﻮﻝ
نفس ﮐﻞ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺬﻳﺮ ﻭﺑﺸﻴﺮ
ﺍﺳﺖﻳﻌﻨﻰ ﺍﻧﺬﺍﺭ
ﻭ
ﺍﺧﻄﺎﺭﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻭﻟﻴﻦﻭ
ﺑﻌﺪ مولا ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭ ﺣﺴﻨﻴﻦﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯﭼﻪ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺯﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮﻙﻧﺬﻳﺮ ﻭ ﺑﺸﻴﺮ
ﺑﺸﺎﺭﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺸﺎﺭﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ پس
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺣﺘﻤﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
(ﻓﻄﻢ)ﻭ ﺍﺯ ﺷﻴﺮ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﺩﻭﺭﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺎ ﻧﺎﻡ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥﺳﻤﺒﻮﻝ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﮑﻮﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﻋﻴﺪ ﻓﻄﺮ
ﻭ ﺍﻓﻄﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﺬﻳﺮ ﻭ
ﺑﺸﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺧﻄﺎﺭ ﺍﺯ ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﻭ ﻗﻮﻝ ﻭ
ﺑﺸﺎﺭﺕ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻡﺗﻨﻬﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺭﺍ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻣﻬﻢ
ﻫﺎ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﭼﻮﻥ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰﺑﺎ
ﺿﻤﻴﺮ ﻣؤﻧثﺶ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮ ﺭؤﻳﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻳﻪ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺎﺯ ﻟﻔﻈﻰ ﻣؤﻧّث
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩ ﺩﺭ ﺟﻨس
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻳﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺮ ﻟﻔﻈﻰ ﭼﻬﺎﺭ
ﺣﺎﻟﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻥ
ﻭﻣﺮﺩ ﻭ ﺣﺎﻟﺖ ﻓﺎﻋﻠﻰ
ﻳﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﻣﻔﻌﻮﻟﻰ
ﻳﺎ ﻣﻀﺎﻑ ﺑﻮﺩﻥ.
ﻟﺬﺍ ﻣﺘﮑﻠّﻢ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻫﺮ ﻟﻔﻆ
ﻭ ﻟﻐﺘﻰﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻟﻐﺖ ﻣﺬﮐّﺮ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﻣؤﻧث ﻭ
ﺩﺭ ﺟﻤﻠﻪ ﻧﻘﺶ ﻓﺎﻋﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻳﺎ ﻣﻔﻌﻮﻟﻰﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﻟﻔﻆ ﻳﻚ
ﻭضع  ﺨﺎﺹ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﮐﺒﻴﺮﻩﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭﻯﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺸﺨّﺺ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻬﻴﭻ ﻗﻴﻤﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻧﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺷﻔﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺳﺖ.ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ ﻃﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪ.
ﻣﺠﻠﺴﻰ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻋﺠﻴﺒﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﺴؤﻭﻝ
(ﺳﻘﺮ) ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺠﻬﻨﻤﻰ
ﻫﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻭلاﻳﺖ ﺟﻬﻨﻢ ﺳﺎﺯ
ﻣﻨﮑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.)

حدیث
5670 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ24ﺹ313ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﺒﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻘﻮل الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﺰل
ﺒﻪ ﺍﻟﺮﻭح
اﻟﺄﻣﻴﻥ علی
ﻘﻠﺒﻚ ﻟﺘﮑﻮﻥ
ﻤﻥ
اﻟﻤﻨﺬﺭﻳﻦ
ﺑﻠﺴﺎﻥ ﻋﺮبی
ﻤﺒﻴﻦ ﻗﺎﻝ هی
اﻟﻮلاﻳﻪ
ﻟﺄﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ ﮔﻔﺘﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪﺭﻭﺣﺎﻟﺄﻣﻴﻥﺁﻧﺮﺍﺑﺮﻗﻠﺐﺗﻮﻧﺎﺯﻟﮑﺮﺩ.ﺗﺎﺍﺯﻣﻨﺬﺭﻳﻥﺒﺎﺷﻰﮐﻪﺑﺰﺑﺎﻥ
عربی ﻤﺒﻴنی اﻇﻬﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ کنی ﺍﻣﺎم
ﻔﺮﻣﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭح اﻟﺄﻣﻴﻥ ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺮﺍ ﺑﺮ ﺩل ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻨﺎﺯل کرﺩﻩ ﻭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺭﻭح اﻟﺄﻣﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻌﺪﺍ
ﺭﺍﺑﻄ ﻮ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﻭﺣﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ الهی
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻭلاﻳﺖ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻳﻥ ﭙﻨج
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﻮﻯ
ﻤﻨﺘﻘل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ (ﻗﺮﺁﻥ
کتاب) ﻭحی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
قلبی ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭح
اﻟﺄﻣﻴﻥ ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺒﺮﺩﻟﻮ ﻓﮑﺮ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺎﺯل کرﺩ. ﻭ
ﺣتی ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﺮﺍ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺎ ﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻤﻬم
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻤﺎل
ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺍﺧﻄﺎﺭ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ برای
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻣﻔﻬﻮم
ﻤﺮﺩم ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺑﺸﮑل ﻮﺍﺿﺤی
ﺘﮑﻠم کند ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻗتی ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﻮم
ﺨﻮﺩ ﻭ ﻫم
ﺰﺑﺎﻧﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﺒﻴﻥ ﻮ
ﻭﺍﺿح دیدنی
شهودی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﺪﻟﻰ
ﺍﺯ ﻫﻤﺰﺑﺎنی
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺯﺑﺎﻥ عرﺑﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﻋﺮﺑﻰ ﺍﺳﺖ
که أ رَبّی یا
بذئن ترَبّیت
و مرَبّی الهی
عوام کور ذل و
شهود هستند و
یا زیبان (عبری
أ رَبّی)
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺯﺑﺎﻥ
ﺪﺭﻯ الهی
ﭙﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ
اﻳﺮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺒﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﺷﻬﺮ ﻭ ﺩﻳﺎﺭﻯ
ﺰﺑﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. (ﻣﺒﻴﻦ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ
ﻔﺎﺭسی ﻘﺎﺑل
ﺒﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺑﭽﺸﻢ ﻭ ﺑﻴﻨﺶ ﺑﻌﻘل
اﺳﺖ. ﻳﻌنی
کلام اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮﺍﺿﺢ ﻭ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻗﺎﺑل ﺪﻳﺪﻥ هستند.
ﻭﺍﺣﮑﺎم ﻮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭ
ﺩﺭﺳﺘﺮﻳﻥ ﻮ
ﻣؤثّرﺗﺮﻳﻥ
اﺳﺖ) ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺩل و ذهن ﻤﺤﻤﺪ
ﻧﺎﺯل ﺸﺪ همان
ﻭلاﻳﺖ ﻋلیّ
اﺳﺖ. ( ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی پنج
تن اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺸﺪ. ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﺷﺎﻣل
ﻤﻮلا ﻭ ﺗﻤﺎم
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺳل ﻮ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.)

حدیث
5671 - ﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ24ﺹ231ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻝ الله
عزّﻭﺟﻞ
ﻳﻮﻓﻮﻥ ﺑﺎﻟﻨﺬﺭ
ﺍﻟّﺬﻯ ﺍﺧﺬ ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﻣﻦ ﻭلاﻳﺘﻨﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭﻓﺎﻯ ﺑﻨﺬﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ(ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺗﻌﻬّﺪ
ﻭ ﺳﻮﮔﻨﺪﻭ ﻧﺬﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﻋﻬﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﺗﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ مولا ﺭﺍ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪﺗﺮﻙ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺬﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺎ ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺗﻌﻬّﺪ
ﻭ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﻋﻬﺪﺍﻟﺴﺖﻭﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖﻭ ﺷﺨﺺ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺎﻫﻢ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻗﻮﻝ
ﻭﺗﻌﻬّﺪﻯ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺷﻬﻮﺩﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻤﻮﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﺘﻌﻬّﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻗﺒﻮل
کاﺷﻔﺎﻥﺁﻧﻬﺎﺍﺳﺖ.

حدیث
5672 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ(ﺝ24ﺹ332ﺑﺤﺎﺭ)
ﺁﻧﭽﻪ ﺗﻠﺎﻭﺕ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﻴّﻨﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﺁﻳﺎﺕ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ
ﻭﺍﺿﺢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﺑﻴّﻦ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﻭ ﭘﻴﺪﺍ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻭ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ
ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺤﺴﻮﺵ ﻭﻣﻠﻤﻮس
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍ.ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻳﺎﺕ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻓﺎﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻟﻘﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻮﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻣﻨﮑﺮﺑﮑﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ( ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﮔﺎﻥ ﺍﻭ) ﮐﻪ
ﮐﺪﺍﻡ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﮔﻮﻳﺎﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
( ﻭﻧﺪﻭﻩ ﻭ ﻧﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﮕﺎﻩ ﻭﻣﺠﺶ
ﻋﺎﻡﻭﺩﺭﺻﺤﺒﺖ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﻣؤﻣﻨﺎﻥﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺃﮐﺸﺮﻳﺖﺟﺎﻫﻞ
ﮐﻪﻋﻘﻠﺸﺎﻥ ﻧﺮﺳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴّﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺃﺑﺎﻃﻴﻞ
ﻭﻣﺴﺨﺮﮔﻰ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﺿﻊ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪﺧﻄﻴﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﻧﺪﻯ) ﺣﻀﻮﺭﺩﺭ
ﻧﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﮕﺎﻩ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻭ ﻧﺪﻭﻩ
ﻳﺎ ﮐﻨﻔﺮﺍﻧﺶ ﻭ
ﺳﻤﻴﻨﺎﺭ ﻭﻣﺠﻤﻊ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻗﺮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺩﻋﻮﺕ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻣﺎ ﮐﺮﺩ ( ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ﮐّﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻗﺮﻳﺶ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺸﺪﻧﺪﻫﺮ
ﻗﻮﻟﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ مولا
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻭلاﻳﺖمولا ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩ
) ﻭﻟﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﺍﺯ ﻗﺮﻳﺶ ﮐﺎﻓﺮ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﺷﺪﻧﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺄﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻭﻣﺎ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ(
ﺗﻌﻬّﺪ ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
پس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻗﺮﺍﺭﻭ
قُرّهﮔﻴﺮﻯ ﺑﮑﻨﻨﺪﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺑﺼﻮﺭﺕ مولاﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﻗﺮﻳﺶ
ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﺁﻳﻪ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻨﺪﮐﻪ ﮐﺪﺍﻡ
ﻣﺠﻠﺶ ﮔﺮﻡ ﮐﻦ
ﺍﺳﺖ ؟ ( ﻳﺎ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺷﻮﺭﺍﻯ ﻗﺮﻳﺶ
ﻭ ﺍﺩﻳﺎ ﻭ ﺷﻌﺮﺍﻯ
ﺁﻥﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻧﺪﻭﻩ ﻭ
ﺑﺎﺷﮕﺎﻩ ﻣﮑّﻪ
ﺟﻤﻊ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪﺗﺎ
ﭼﻪ ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺑﺂﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺁﻥ ﺑﺘﺼﻮﺭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﻮﺭﺍﻯ ﺍﺩﺑﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺁﻳﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺃﺩﺑﻰ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺷﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ
ﺃﺩﺑﻰﻣﻘﺎﻡ ﺑﻴﻨﻈﻴﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺗﺄثیرﻯ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
) ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻣﺴﺨﺮﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﻧﺴﻠﻬﺎ
ﻭ ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺗﺎﺟﺪﺍﺭﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﻫﻠﺎﻙ ﮐﺮﺩﻳﻢﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣّﺘﻬﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ( ﺩﺭ
ﺍﻭﻣﻚ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺗﺎﺝ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺩﺭ ﻗﺮﻧﻬﺎ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﺭﺍﺯ
ﻭﻟﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﻭ ﺣﻠﻖ ﺁﻭﻳﺰﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ
ﻧﭙﺬﻳﺒﺮﻧﺪ. ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻘﺸﺮﻯﮕﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ) ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺍﺷﺎﺷﻴّﻪ
ﻭ ﻣﻈﺎﻫﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
(ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ ﻭ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺪﻳﻢﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻢ ﭼﻮﻥ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎﻯ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺍثاثیه
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﻣﺠﺎﻟس
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﺪﻭﻩ
ﻗﺮﻳﺶ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﻫﻠﺎﻙ
ﺷﺪﻧﺪ ( ﺭؤﻳﺎ) ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻈﻬﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭؤﻳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﮑﺸﻴﺸﻬﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰﮐﻪ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺳﺎﺩﻩ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﻈﺎﻫﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻝ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺑﻠﺒﺎس
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﮐﻴﻠﻮ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﻭ ﻃﻠﺎ ﻭ ﺯﻧﺠﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻭﺯﻧﺪ ﻭ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ) ﺭﺍﻭﻯ
ﺁﻳﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻫﺮکَس ﺩﺭ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻭ ﺿﻠﺎﻟﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻤﻥﻮﻧﻴﺰﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺍﻣﺪﺍﺩ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ
( ﻟﺬﺕ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ثرﻭﺕ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻋﻤﺮ ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ ﺩﺍﻍ ﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺟﻬﻨﻢ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﻣﺪ) ﻭﺍﻣﺪﺍﺩ ﻭ ﮐﻤﻚ
ﻭ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﻨﺪﻯ ﺭﺍ ﺷﻞ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﻏﺮﻕ
ﻧﻤﺎﻳﺪ )ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ
( ﺿﻠﺎﻟﺖ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻭﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻣﺎ ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺑﺎ مولا ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻧﺪﺍﺩﻧﺪﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯﮐﻪ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺸﺪﻧﺪ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﺪﻋﻰ ﻭلاﻳﺖ ﻋﻠﻰ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪﺩﺭ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻭﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﻟﺬﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺩ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻣﺪﺍﺩ ﻭﻣﻬﻠﺖ
ﻭ ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪﺗﺎ
ﻃﻐﻴﺎﻥ ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮑﻨﻨﺪﺗﺎﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻧﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺸﮑﻞ
ﺷﺮ ﻭﺯﺷﺘﻰ ﺑﮑﻨﺪ
( ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﮑﺎﻧﺖ ﻭ ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﺪ ﻭ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.( ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ (ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ
ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺿﻤﻦ ﻳﻚ ﮔﻠّﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ(ﺟﻨﺪ
ﻭﺟﻨﻮﺩ)ﺍﻭ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﺍﻭﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭ ﻣﺪﺍﻓﻌﺎﻥ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
) ﺭﺍﻭﻯ ﺁﻳﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﻋﺬﺍﺏ ﮐﻪ ﻭﻋﺪﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺩﻳﺪﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖﮐﺪﺍﻡ
ﻣﮑﺎﻧﺖ ﺷﺮ ﻭ ﺑﺪﺗﺮﻭ
ﺟﻨﺪ ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ
( ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪﮐﻪ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﻭﺿﻊ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﺎ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎ ﻭ ﺃﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﮔﻠﻪ ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﻴﻐﻮﻟﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩﭼﻮﻥ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻭﻋﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪﺑﭽﺸﻢ ﺩﻳﺪﻧﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺮﻭﺝ ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻋﺖ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻭﭼﻪ
ﺑﻠﺎﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎﺯﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ ( ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﺠﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻭﭼﻨﺪ ﻧﺴﻞ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺍﻣﺮؤﻭﺯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﮐﺸﺘﺎﺭﻯ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺭﻳﺸﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻣﻴﭽﻴﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﺮﻳﻚ
ﻗﺎﺋﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪﭼﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺰﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖﻭ ﺧﻮﺩ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ (ﭼﻪ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥﻭ ﭼﻪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻫﺎﻧﻪ ﻣﻰ ﻧﺸﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻨﮑﺮ ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻳﺎﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺭﺍﻩ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻳﺎﺩﺭ ﺻﻒ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﮔﻮﺩﺍﻝ عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﻳﺎﺩﺭ
ﭘﺎﺋﺒﻴﻦ ﭘﺎﻯ ﻣﺠﻠس
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪﻧﺸﺴﺖ.ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ
(ﺷﻬﻮﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﮐﻪ
ﺍﻫﺘﺪﺍ ﺑﻬﺪﺍﻫﺎ
ﺷﺪﻧﺪ ﻳﻌﻨﻰ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻴﻨﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰﻭﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺭﻭﺯ ﻫﺪﺍﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻫﺪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻟﻔﻆ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳﺶ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻏﺎﻳﺐ ﺷﺪﻩ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
) ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻢﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﻖ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖﻣﮕﺮ
ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻋﻬﺪﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.(ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺘﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﻟﻴﮑﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻮﻉ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﻫﻢ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺣﻖ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭﻫﻢ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﺑﺮﺗﺮ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺴﺖ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﺸﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.
(ﺷﻔﺎﻋﺖ)ﺷﻔﻊ ﻭ ﺟﻔﺖﻭﻫﻢ
ﻧﺸﻴﻦ ﻭﻫﻢ ﺳﻔﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺮ ﺩﻭﻧﻔﺮ
ﺑﺎﻳﻚ ﺷﺘﺮ ﻭﺍﺳﺘﺮ
ﺩﺭﺩﻭﻃﺮﻑ ﺁﻥ ﻣﻴﻨﺸﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺎﺗﻌﺎﺩﻝ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ(ﻧﺰﻟﻪ
ﺍﺧﺮﻯ)ﺍﻳﻦ ﺣﻖ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻣﮕﺮ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﻬﺪﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.( ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺣﻖ ﺷﻔﺎﻋﺖﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻭلاﻳﺖ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻬﻢ ﺧﻮﺩﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻬﺪ ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻭﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
) ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮔﻔﺘﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﺻﺎﻟﺤﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺩ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴیر
ﮐﺮﺩ ﻳﻌﻨﻰ ﻭِﺩ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﺑﺄﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ ﻗﺒﻠﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻋﻤﻴﻘﺎ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺪ.ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﺳﭙﺎﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭلاﻳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﻭمولا
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ.(ﻭﺩ) ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﻭﺩﺍﺩ ﻭ ﻣﻬﺮ ﻭﻋﺸﻖ
ﺍﺳﺖ ) ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﺍﻣّﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺗﻮ ( ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
) ﺁﺳﺎﻥ ﮐﺮﺩﻳﻢ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻣﮋﺩﻩ
ﻭ ﺑﺸﺎﺭﺕ ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﺑﻤﺘّﻘﻴﻦ ( ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﻘﻮﺍ ﻭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭترس
ﺧﺪﺍ ) ﺑﺪﻫﻰﻭﻗﻮﻣﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺍﺧﻄﺎﺭ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻰ ( ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﮋﺩﻩ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﺑﻤﺘّﻘﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺗﻘﻮﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻭﻭﻋﻴﺪ ﺑﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭﺭﺳﻮﻝ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻋﻘﻠﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪﻭﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﺩﻳﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺷﻤﻦ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺴﺮ ﻭ ﺁﺳﺎﻥ
ﮐﺮﺩ.ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﮋﻣﻨﻴﻦ ﺭﺍ
ﻋﻠﻢ ﺑﺮﭘﺎ ﻧﻤﻮﺩ
( ﭘﺮﭼﻢ ﺩﺍﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ مولاﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺮﺩ.ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
مؤمنان ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
مولا ﺩﺭ ﺷﻠﻮﻏﻰ
ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﭘﺮﭼﻢ ﺩﺍﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔﻢ ﻧﮑﻨﻨﺪﻭﮔﻤﺮﺍﻩﻧﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻋﻠﻰ
ﺭﺍ ﺑﻤؤﻣﻨﺎﻥ ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﺩﺍﺩﻭﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺍﺧﻄﺎﺭ ﻭﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.( ﺷﺮﻁ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ مولا
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖ ) ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﺶ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺫﮐﺮ ﮐﺮﺩ
ﻭ ( ﻟﺪﺍ ﻳﻌﻨﻰﻧﺪ
ﻋﮑﺶ ﻭﺩ ﻭﻣﺤﺒّﺖ.ﻭﻧﺪ
ﻭﺭﻗﻴﺐ ﻭ ﺩﺷﻤﻦﻭ
ﻟﺪ ﻧﻴﺰ ﺩﺷﻤﻦ ﺳﺨﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ) سپس ﺭﺍﻭﻯ
ﺍﺯﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺗﺎ ﺗﻮ ﻗﻮﻣﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺬﺍﺭ ﻭ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮑﻨﻰﮐﻪ
ﻏﺎﻓﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻣﺮﺗﺠﻊ
ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻘﺒﻮﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﻭﻣﺎﻧﻊ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
(ﺍﻧﺬﺍﺭ)ﻭ ﺍﺧﻄﺎﺭﻧﻴﺰ(ﺍﻧﻈﺎﺭ)ﻭ
ﺩﺍﺩﻥ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ) ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺎ ﻗﻮﻣﻰ
ﺭﺍ ﺍﺧﻄﺎﺭ ﮐﻨﻰﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﻏﺎﻓﻞ ﺑﻮﺩﻧﺪﺍﺧﻄﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ( ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ) ﮐﻪ ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺭﺳﻮﻟﺶ ﻭ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ ( ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻏﺎﻓﻞ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.)
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻟﺬﺍ
ﻗﻮﻝ ﻭﺣﮑﻢ ﻣﺎﺑﺮ
ﺃﮐﺸﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺤﻘﻖ
ﻳﺎﻓﺖ . (ﺃکثزا ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻨﺪﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻗﻠﻴّﺘﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺸﺪﻩ ﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﻗﻠﻴّﺘﻰ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ( ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﻮلاﻳﺖ مولاﻣﻨﺼﻮﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻭﻭﻧﻴﺰ
قُرّهﮔﻴﺮﻯ ﺑﺎﻭﻯ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺍﻳﺸﺎﻥ.ﻭ
سپس ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺯﻧﺪﻩﺃﻣﻴﺮ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ مولا ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ ) ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺖ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
(ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴﺖﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻭﺻﻴﺎﻯ مولا ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺨﺼﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭﺣﻮﺍﻟﻪ
ﻭﻣﻌﺮﻓﻰ ﺑﻴﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ) ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺪﻡ ﺍﻗﺮﺍﺭ
(ﻭقُرّهﮔﻴﺮﻯ)ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻭﻣﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺎ ﮔﻠﻮ
ﻫﺎﻳﺸﺎﻥﺩﺭ ﺯﻧﺠﻴﺮﮊﻫﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﭼﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺯﻧﺠﻴﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺁﻥ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺩﺭ ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺯﻧﺠﻴﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﮕﺮﺩﻥ
ﻭ ﻟﺠﺎﻡ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﺩﻭﺍﺏ
ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻭ ﺭﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﻃﻮﻳﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺃﺳﻴﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﺍﻏﻠﺎﻝ)ﻏﻠﻬﺎﻯ
ﻭﺯﻧﺠﻴﺮﻫﺎ ﻭﻟﮕﺎﻡ
ﻭ ﺗﺴﻤﻪ ﻭ ﺑﻨﺪ ﻭ
ﻃﻨﺎﺏ ﺑﮕﺮﺩﻥ ﺣﻴﻮﺍﺕ
ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﺎ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺪﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻳﻢﻭ
ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺪﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻏﺸاء ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩﻳﻢﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﺳﺪ
ﻭﻣﺎﻧﻊ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﻓﺮﺍﺭ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﭼﺸﻢ
ﻭﺍﻋﻀﺎﻯ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺟﺴﻤﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﺑﺨﺼﻮﺹﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺒﺼﻴﺮﺕ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﭼﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪﻳﺎ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺒﺼّﺮ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺗﺒﺼّﺮ ﻭ ﺑﺼﺮ
ﻭ ﺑﺼﻴﺮﺕ ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. (ﻏﺸﺎٴ)ﭘﺮﺩﻩ
ﺭﻭﻯ ﻋﻘﻞ ﻭﭼﺸﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ(ﻋﺸﺎٴ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ)ﺷﺐ
ﻭ ﮐﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﺒﻮﺑﺘﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﻭلاﻳﺖ ﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺭﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ ( ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ
) ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪﻭ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ (پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
) ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﺃﺳﻴﺮ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻤهستند.
( ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺯﻳﺮ
ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ ﺳﻮﺯﺍﻥﮐﻪ
ﺗﺸﻨﻪ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﭘﻨﺎﻩ ﮔﺎﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) سپس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩﮐﻪ
ﺃﻯ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﻭﺍﺑﻠﺎﻍ ﺑﮑﻨﻰ
ﻳﺎ ﻧﮑﻨﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺁﻭﺭﻧﺪﻭ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﻋﻠﻰ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
(ﻭ ﺗﻮ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﮐﻤﺘﺮ ﮐﺴﻰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣؤﻣﻦ ﺷﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺩﺭﻙ لاﺯﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻟﻰ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﮐﻪ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
) ﻭسپس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪﻭﻟﻰ
ﺗﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺬﺍﺭ ﻭ ﺍﺧﻄﺎﺭ
(ﻭﻧﻴﺰ ﺍﻧﻈﺎﺭ ﻭﺩﺍﺩﻥ
ﻧﻮﺭﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
) ﻣﻴﺪﻫﻰﮐﻪ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺫﮐﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﺗﺎﺑﻊ ﺫﮐﺮ ﻗﺮﺁﻥﻭ
ﺗﺎﺑﻊ ﭘﻴﮕﻴﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﻴﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ ﺍﻭﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺃﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ أمثال
مولا ﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﻠّﻢ ﺷﻮﻧﺪ
) ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻏﻴﺐ
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﺑﺪﻩﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭ ﺃﺟﺮ ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.(
مولا ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻤﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭرَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺭﻭٴﻴﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﻋﺮﺵ ﺍﻭ
ﻭ آثار ﭘﺮ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ترس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻘﻴﻪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺁﻥ ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﺎﺑﻊ ﺫﮐﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺫﮐﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰﻭ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﭼﻪ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺣﺴﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻓﺎﻃﻤﻴﻮﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪ .)ﻣﺘﻦ
ﻋﺮﺑﻰ حدیث ﺑﺎلا
ﺑﺸﺮﺡ ﺯﻳﺮ ﺍﺳﺖ :ﻔﻰ ﻗﻮﻝ
الله  عزّ
ﻭﺟﻞ ﻭﺍﺫﺍ ﺗﺘﻠﻰ
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺁﻳﺎﺗﻨﺎﻗﺎﻝ
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﮐﻔﺮﻭﺍ
ﻟﻠّﺬﻳﻦ
ﺁﻣﻨﻮﺍﺃﻯ ﺍﻟﻔﺮﻳﻘﻴﻦ
ﺧﻴﺮ ﻣﻘﺎﻣﺎ ﻭﺃﺣﺴﻦ
ﻧﺪﻳّﺎ؟ﻗﺎﻝﮐﺎﻥ
ﺭﺳﻮﻝ الله  ﺩﻋﺎ ﻗﺮﻳﺸﺎ
ﺍﻟﻰ ﻭلا ﻳﺘﻨﺎﻔﺮﻭﺍ
ﻭ ﺃﻧﮑﺮﻭﺍﻓﻘﺎﻝ
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﮐﻔﺮﻭﺩ
ﻣﻦ ﻗﺮﻳﺶﻟﻠّﺬﻳﻦ
ﺁﻣﻨﻮﺍ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻗﺮﻭﺍ ﻟﺄﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻭ ﻟﻨﺎ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ
ﺃﻯ ﺍﻟﻔﺮﻳﻘﻴﻦ
ﺧﻴﺮ ﻣﻘﺎﻣﺎ ﻭ ﺃﺣﺴﻦ
ﻧﺪﻳّﺎ ﺗﻌﻴﻴﺮﺍ
ﻣﻨﻬﻢﻓﻘﺎﻝ الله
ﺭﺩﺍ ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﻭ ﮐﻢ ﺃﻫﻠﮑﻨﺎ ﻗﺒﻠﻬﻢ
ﻣﻦ ﻗﺮﻥ ﻣﻦ الّاﻣﻢ
ﺍﻟﺴﺎﻟﻔﻪ ﻫﻢ ﺃﺣﺴﻦ
ﺃﺷﺎﺷﺎ ﻭﺭﺋﻴﺎﻗﻠﺖ
ﻗﻮﻟﻪ ﻣﻦ ﮐﺎﻥ ﻓﻴﺎﻟﻀﻠﺎﻟﻪ
ﻓﻠﻴﻤﺪﺩ ﻟﻪ ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ
ﻣﺪﺍ ﻗﺎﻝ ﮐﻠّﻬﻢ
ﮐﺎﻧﻮﺍ ﻓﻰ ﺍﻟﻀﻠﺎﻟﻪلا
ﻳؤﻣﻨﻮﻥ ﺑﻮلاﻳﻪ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻭ لا
ﺑﻮلاﻳﺘﻨﺎﻓﮑﺎﻧﻮﺍ
ﺿﺎﻟّﻴﻦ ﻣﻀﻠّﻴن
ﻓﻴﻤﺪ ﻟﻬﻢ ﻓﻰ ﺿﻠﺎﻟﺘﻬﻢ
ﻭ
ﻃﻐﻴﺎﻧﻬﻢﺣﺘّﻰ
ﻳﻤﻮﺗﻮﺍﻓﻴﺼﻴّﺮﻫﻢ
الله  ﺷﺮﺍ
ﻣﮑﺎﻧﺎ ﻭ ﺃﺿﻌﻒ
ﺟﻨﺪﺍﻗﻠﺖ ﻗﻮﻟﻪ
ﺣﺘّﻰ ﺍﺫﺍ ﺭﺃﻭﺍ
ﻣﺎ ﻳﻮﻋﺪﻭﻥﺍﻣّﺎ
ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ ﻭ ﺍﻣّﺎ
ﺍﻟﺴﺎﻋﻪﻓﺴﻴﻌﻠﻤﻮﻥ
ﻣﻦ ﻫﻮ ﺷﺮ
ﻣﮑﺎﻧﺎ ﻭ ﺃﺿﻌﻒ
ﺟﻨﺪﺍ ﻗﺎﻝ ﺃﻣّﺎ
ﻗﻮﻟﻪﺣﺘّﻰ ﺍﺫﺍ
ﺭﺃﻭﺍ ﻣﺎ ﻳﻮﻋﺪﻭﻥ
ﻓﻬﻮ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﻟﻘﺎﺋﻢ ﻭﻫﻮ ﺍﻟﺴﺎﻋﻪ
ﻓﺴﻴﻌﻠﻤﻮﻥ ﺫﻟﻚ
ﺍﻟﻴﻮﻡﻭﻣﺎ ﻧﺰﻝ
ﺑﻬﻢ ﻣﻦ الله  ﻋﻠﻰ ﻳﺪﻯ
ﻗﺎﺋﻤﻪ ﻓﺬﻟﻚ ﻗﻮﻟﻪ
ﻣﻦ ﻫﻮ ﺷﺮ ﻣﮑﺎﻧﺎ
ﻳﻌﻨﻰ ﻋﻨﺪ ﺍﻟﻘﺎﺋﻢ
ﻭ ﺃﺿﻌﻒ ﺟﻨﺪﺍ ﻗﻠﺖ
ﻗﻮﻟﻪﻭ ﻳﺰﻳﺪ الله
ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺍﻫﺘﺪﻭﺍ ﻫﺪﻯ ﻗﺎﻝﻳﺰﻳﺪﻫﻢ
ﺫﻟﻚ ﺍﻟﻴﻮﻡ ﻫﺪﻯ
ﻋﻠﻰ ﻫﺪﻯﺑﺎﺗّﺒﺎﻋﻬﻢ
ﺍﻟﻘﺎﺋﻢحیث لا
ﻳﺠﺤﺪﻭﻧﻪ ﻭ لا
ﻳﻨﮑﺮﻭﻧﻪ ﻗﻠﺖ
ﻗﻮﻟﻪ لا ﻳﻤﻠﮑﻮﻥ
ﺍﻟﺸﻔﺎﻋﻪ الّا
ﻣﻦ ﺍﺗّﺨﺬ ﻋﻨﺪ
ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ ﻋﻬﺪﺍ
ﻗﺎﻝالّا ﻣﻦ ﺩﺍﻥ
الله  ﺑﻮلاﻳﻪ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦﻭ
ﺍﻟﺄﺋﻤّﻪ ﻣﻦ ﺑﻌﺪﻩﻓﻬﻮ
ﺍﻟﻌﻬﺪ ﻋﻨﺪ الله
ﻗﻠﺖ ﻗﻮﻟﻪﺍﻥ
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﻭ ﻋﻤﻠﻮﺍ
ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﺎﺕﺳﻴﺠﻌﻞ
ﻟﻬﻢ ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ ﻭﺩﺍ
ﻗﺎﻝ ﻭلاﻳﻪ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻫﻰ
ﺍﻟﻮﺩ ﺍﻟّﺬﻯ ﻗﺎﻝ
الله ﻗﻠﺖ ﻓﺎﻧّﻤﺎ
ﻳﺴّﺮﻧﺎﻩ ﺑﻠﺴﺎﻧﻚ
ﻟﺘﺒﺸّﺮ ﺑﻪ ﺍﻟﻤﺘّﻘﻴﻦﻭ
ﺗﻨﺬﺭ ﺑﻪ
ﻗﻮﻣﺎ ﻟﺪﺍ ﻗﺎﻝ
ﺍﻧّﻤﺎ ﻳﺴّﺮﻩ
الله  ﻋﻠﻰ
ﻟﺴﺎﻧﻪﺣﻴﻦ ﺃﻗﺎﻡ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻋﻠﻤﺎ
ﻓﺒﺸّﺮ ﺑﻪ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦﻭ
ﺃﻧﺬﺭ ﺑﻪ ﺍﻟﮑﺎﻓﺮﻳﻦ
ﻭﻫﻢ ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﺫﮐﺮﻫﻢ
الله  ﻓﻰ
ﮐﺘﺎﺑﻪ ﻟﺪّﺍ ﺃﻯ
ﮐﻔّﺎﺭﺍﻭ ﻗﺎﻝ
ﺳﺄﻟﺘﻪ ﻋﻦ ﻗﻮﻝ
الله  ﻟﺘﻨﺬﺭ
ﻗﻮﻣﺎﻣﺎ ﺍﻧﺬﺭ
ﺁﺑﺎؤﻫﻢ ﻓﻬﻢ
ﻏﺎﻓﻠﻮﻥ ﻗﺎﻝ ﻟﺘﻨﺬﺭ
ﺍﻟﻘﻮﻡ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺃﻧﺖ ﻓﻴﻬﻢﮐﻤﺎ
ﺍﻧﺬﺭ ﺁﺑﺎؤﻫﻢ
ﻓﻬﻢ ﻏﺎﻓﻠﻮﻥ ﻋﻦ
الله  ﻭ ﻋﻦ
ﺭﺳﻮﻟﻪ ﻭ ﻋﻦ ﻭﻋﻴﺪﻩ
ﻟﻘﺪ ﺣﻖ ﺍﻟﻘﻮﻝ
ﻋﻠﻰ ﺃﮐثرﻫﻢ ﻣﻤّﻦ
لا ﻳﻘﺮﻭﻥ ﺑﻮلاﻳﻪ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻭ ﺍﻟﺄﺋﻤّﻪ ﻣﻦ
ﺑﻌﺪﻩﻓﻬﻢ لا ﻳؤﻣﻨﻮﻥ
ﺑﺎﻣﺎﻣﻪ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻭ ﺍﻟﺄﻭﺻﻴﺎٴ
ﻣﻦ ﺑﻌﺪﻩﻓﻠﻤّﺎ
ﻟﻢ ﻳﻘﺮﻭﺍﮐﺎﻧﺖ
ﻋﻘﻮﺑﺘﻬﻢ ﻣﺎ ﺫﮐﺮ
الله  ﺍﻧّﺎ ﺟﻌﻠﻨﺎ
ﻓﻰ ﺃﻋﻨﺎﻗﻬﻢ ﺃﻏﻠﺎلاﻓﻬﻰ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺄﺫﻗﺎﻥ
ﻓﻬﻢ ﻣﻘﻤﺤﻮﻥ ﻓﻰ
ﻧﺎﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ثُمّ
ﻗﺎﻝ ﻭ ﺟﻌﻠﻨﺎ ﻣﻦ
ﺑﻴﻦ ﺃﻳﺪﻳﻬﻢ ﺳﺪﺍ
ﻭ ﻣﻦ ﺧﻠﻔﻬﻢ ﺳﺪﺍ
ﻓﺄﻏﺸﻴﻨﺎﻫﻢ ﻓﻬﻢ
لا ﻳﺒﺼﺮﻭﻥ ﻋﻘﻮﺑﻪ
ﻣﻨﻪ ﻟﻬﻢ حیث ﺃﻧﮑﺮﻭﺍ
ﻭلاﻳﻪ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻭ ﺍﻟﺄﺋﻤّﻪ ﻣﻦ
ﺑﻌﺪﻩ ﻫﺬﺍ ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻓﻰ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ ﻓﻰ
ﻧﺎﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﻣﻘﻤﺤﻮﻥ
ثُمّ ﻗﺎﻝ ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺳﻮﺍٴ
ﻋﻠﻴﻬﻢ ٴﺎﻧﺬﺭﺗﻬﻢ
ﺃﻡ ﻟﻢ ﺗﻨﺬﺭﻫﻢلا
ﻳؤﻣﻨﻮﻥ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻭ ﺑﻮلاﻳﻪ ﻋﻠﻰ
ﻭﻣﻦ ﺑﻌﺪﻩ ثُمّ
ﻗﺎﻝ ﺍﻧّﻤﺎ ﺗﻨﺬﺭ
ﻣﻦ ﺍﺗّﺒﻊ ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﻳﻌﻨﻰ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻭ ﺧﺸﻰ ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ
ﺑﺎﻟﻐﻴﺐ
ﻓﺒﺸّﺮﻩ ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻤﻐﻔﺮﻩ ﻭ ﺃﺟﺮ
ﮐﺮﻳﻢ

حدیث
5673 - اﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ24 ﺹ336ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ: عن ﻘﻮل الله
عزّ ﻭ ﺟل
ﻴﺮﻳﺪﻭﻥ
ﻠﻴﻄﻔؤﺍ ﻧﻮﺭ الله
ﺑﺄ
ﻓﻮﺍﻫﻬﻢ ﻗﺎل
ﻴﺮﻳﺪﻭﻥ
ﻟﻴﻄﻔؤﺍ ﻭلایة
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﺒﺄﻓﻮﺍﻫﻬﻢ
ﻗﻠﺖ ﻭ الله  ﻣﺘم
ﻨﻮﺭﻩ ﻗﺎل ﻮالله
ﻣﺘﻢ الّاﻣﺎمة
ﻟﻘﻮﻟﻪ عزّ ﻭ
ﺟﻞ ﺍﻟّﺬﻳﻥ
ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻭ
ﺭﺳﻮﻟﻪ ﻭ
ﺍﻟﻨﻮﺭ
ﺍﻟّﺬﻯ
ﺃﻧﺰﻟﻨﺎﻩ
ﻓﺎﻟﻨﻮﺭ ﻫﻮ الّاﻣﺎﻡ
ﻗﻠﺖ ﻫﻮ
ﺍﻟّﺬﻯ ﺃﺭﺳل
ﺮﺳﻮﻟﻪ ﺑﺎﻟﻬُﺪﻯ
ﻮ ﺩﻳﻥ اﻟﺤﻖ
ﻗل هو ﺍﻟّﺬﻯ
ﺃﻣﺮ ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﺑﺎﻟﻮلایة
ﻟﻮﺻﻴّﻪ ﻭ
ﺍﻟﻮلایة هی
ﺪﻳﻥ اﻟﺤﻖ
ﻗﺎﻝ ﻫﻮ
ﺍﻟّﺬﻯ ﺃﻣﺮ
ﻟﻴﻈﻬﺮﻩ ﻋلی
اﻟﺪﻳﻥ کلّه
ﻗﺎﻝ ﻳﻈﻬﺮﻩ
ﻋلی ﺠﻤیع
اﻟﺄﺩﻳﺎﻥ عند ﻗﻴﺎم
اﻟﻘﺎﺋﻢ ﻗﺎل
ﻴﻘﻮل الله ﻭ الله
ﻣﺘمّ ﻮلایة
ﺍﻟﻘﺎﺋﻢ ﻭﻟﻮ
ﮐﺮﻩ
ﺍﻟﮑﺎﻓﺮﻭﻥ
ﺒﻮلایة ﻋﻠﻰّ
ﻗﻠﺖ ﻫﺬﺍ
ﺗﻨﺰﻳﻞ؟ﻗﺎل
ﻨﻌﻢ ﺃﻣّﺎ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺤﺮﻑ
ﻓﺘﻨﺰﻳﻞ ﻭ
ﺃﻣّﺎ ﻏﻴﺮﻩ
ﻓﺘﺄﻭﻳﻞ ﻗﻠﺖ
ﺫﻟک ﺒﺄﻧّﻬم
ﺁﻣﻨﻮﺍ ثمّ
کفرﻭﺍ ﻗﺎﻝ
ﺍﻥّ الله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺳﻤّﻯ
ﻤﻥ ﻠم ﻴﺘبع
ﺮﺳﻮﻟﻪ ﻓی ﻮلایة
ﻭﺻﻴّﻪ
ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻦ ﻭ
ﺟﻌل ﻤﻥ ﺠﺤﺪ
ﻭﺻﻴّﻪ ﺍﻣﺎﻣﺘﻪ
ﮐﻤﻥ ﺠﺤﺪ
ﻣﺤﻤﺪﺍ ﻭ
ﺃﻧﺰل ﺒﺬلک
ﻘﺮﺁﻧﺎ ﻓﻘﺎل
ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺫﺍ
ﺟاءک
اﻟﻤﻨﺎﻓﻘﻮﻥ
ﺒﻮلایة
ﻭﺻﻴّﻚ ﻗﺎل
ﻮﺍن ﺸﻬﺪ ﺍﻧک
ﻠﺮﺳﻮل الله ﻭ الله
ﻳﻌﻠﻢ
ﺍﻧّﻜل ﺮﺳﻮﻟﻪ
ﻭ الله  ﻳﺸﻬﺪ
ﺍﻟﻤﻨﺎﻓﻘﻴﻥ
ﺒﻮلایة ﻋﻠﻰّ
ﻟﮑﺎﺫﺑﻮﻥ*
ﺍﺗّﺨﺬﻭﺍ
ﺃﻳﻤﺎﻧﻬم
ﺠُنّة
ﻓﺼﺪّﻭﺍ ﻋﻥ
ﺴﺒﻴل الله ﻭ
ﺍﻟﺴﺒﻴل هو
ﺍﻟﻮﺻﻰ ﺍﻧّﻬم
ﺴاء ﻤﺎ
ﮐﺎﻧﻮﺍ ﻳﻌﻤﻠﻮﻥ*
ﺫﻟک ﺒﺄﻧّﻬم
ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻟﺘک ﻮ
ﮐﻔﺮﻭﺍ ﺑﻮلایة
ﻭﺻﻴّﻚ ﻓﻄﺒﻊ الله
ﻋلی
ﻘﻠﻮﺑﻬﻢ ﻓﻬم
ﻠﺎ ﻳﻔﻘﻬﻮﻥ
ﻘﻠﺖ ﻣﺎ ﻣﻌنی
ﻠﺎ ﻳﻔﻘﻬﻮﻥ؟
ﻗﺎل ﻴﻘﻮﻝ لا
ﻳﻌﻘﻠﻮﻥ
ﺑﻨﺒﻮﺗﻚ ﻗﻠﺖ
ﻭ ﺍﺫﺍ ﻗﻴل
ﻠﻬم ﺘﻌﺎﻟﻮﺍ
ﻳﺴﺘﻐﻔﺮ ﻟﮑم
ﺮﺳﻮل الله
ﻗﺎل ﻮ ﺍﺫﺍ
ﻗﻴﻞ ﻟﻬم
اﺭﺟﻌﻮﺍ ﺍﻟی
ﻮلایة ﻋﻠﻰّ
ﻳﺴﺘﻐﻔﺮ ﻟﮑم
اﻟﻨبی ﻤﻥ
ﺬﻧﻮﺑﮑﻢ ﻟﻮ
رؤﺳﻬﻢ ﻗﺎﻝ الله
ﻭ
ﺭﺃﻳﺘﻬم
ﻴﺼﺪﻭﻥ ﻋﻥ ﻮلایة
ﻋﻠﻰّ ﻭﻫم
ﻤﺴﺘﮑﺒﺮﻭﻥ
ﻋﻠﻴﻪ ثمّ عطف  ﺍﻟﻘﻮل
ﻤﻥ الله
ﺑﻤﻌﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻬﻢ ﻓﻘﺎل
ﺴﻮاء علیهم
اﺳﺘﻐﻔﺮﺕ ﻟﻬﻢ
ﺃم ﻠم
ﺘﺴﺘﻐﻔﺮ ﻟﻬﻢ
ﻟﻥ ﻴﻐﻔﺮ الله  ﻟﻬﻢ ﺍﻥ الله
لا ﻳﻬﺪﻯ
اﻟﻘﻮم
اﻟﻔﺎﺳﻘﻴﻦ
ﻳﻘﻮل
اﻟﻈﺎﻟﻤﻴﻥ
ﻠﻮﺻﻴّﻚ ﻗﻠﺖ
ﺃﻓﻤﻥ ﻴﻤﺸی
ﻤُﮑﺒّﺎ ﻋلی
ﻮﺟﻬﻪ ﺃﻫﺪﻯ
ﺃﻣّﻥ
ﻴﻤﺸیﺴﻮﻳّﺎ
ﻋلی ﺼﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴﻢ ﻗﺎﻝ
ﺍﻥ الله ﺿرَبّ
ﻣثل ﻣﻥ ﺤﺎﺩ
ﻋﻥ ﻮلایة
ﻋﻠﻰّ ﮐﻤﻥ
ﻴﻤﺸی علی
ﻮﺟﻬﻪ لا
ﻳﻬﺘﺪﻯ ﻠﺄﻣﺮ
ﻭﺟﻌل ﻤﻥ
ﺘﺒﻌﻪ
ﺳﻮﻳﺎﻋلی
ﺼﺮﺍﻃ ﻤﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻭ ﺍﻟﺼﺮﺍﻃ
اﻟﻤﺴﺘﻘﻴم
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﻗﺎﻝ ﻗﻠﺖ
ﻗﻮﻟﻪ ﺍﻧّﻪ
ﻟﻘﻮل ﺮﺳﻮل
کرﻳﻢ ﻗﺎل ﻴﻌنی
ﺠﺒﺮﺋﻴل عن الله
ﻓی ﻮلایة
ﻋﻠﻰّ ﻓﻘﺎﻝ
ﻗﻠﺖ ﻭ ﻣﺎ ﻫﻮ
ﺑﻘﻮل ﺸﺎﻋﺮ
ﻗﻠﻴﻠﺎ ﻣﺎ
ﻳؤﻣﻨﻮﻥ ﻘﺎﻝ
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﺍﻥّ
ﻤﺤﻤﺪﺍ
ﮐﺬّﺍﺏ ﻋلی
ﺮﺑّﻪ ﻭ ﻣﺎ
ﺃﻣﺮﻩ الله  ﺑﻬﺬﺍ
فی علیّ
ﻓﺄﻧﺰل الله
ﺑﺬﻟک ﻘﺮﺁﻧﺎ
ﻓﻘﺎل اﻥ ﻭلایة
علیّ علیه
اﻟﺴﻠﺎم
ﺘﻨﺰﻳل ﻤﻥ رَبّ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ*
ﻭﻟﻮ ﺗﻘوّل
علینا ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻌﺾ
ﺍﻟﺄﻗﺎﻭﻳﻞ*
ﻟﺄﺧﺬﻧﺎ ﻣﻨﻪ
ﺑﺎﻟﻴﻤﻴﻦ* ثمّ
ﻠﻘﻄّﻌﻨﺎ
ﻣﻨﻪ ﺍﻟﻮﺗﻴﻦ
ثمّ عطف
ﺍﻟﻘﻮﻝ ﻓﻘﺎل
اﻥ ﻮلایة
ﻋلیّ ﺘﺬﮐﺮة
ﻟﻠﻤﺘّﻘﻴﻦ
اﻠﻌﺎﻟﻤﻴﻦ ﻭ
ﺍﻧّﺎ ﻟﻨﻌﻠم
ﺃﻥ ﻣﻨﮑم ﻤﮑﺬّﺑﻴﻦ
ﻭ ﺍﻥّ علیّا
اﻟﺤﺴﺮة ﻋلی
اﻟﮑﺎﻓﺮﻳﻦ ﻭ
ﺍﻥ ﻮلاﻳﺘﻪ
ﻟﺤقّ اﻟﻴﻘﻴﻦ *ﻓﺴﺒّﺢ
ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎﺳم ﺮﺑک
اﻟﻌﻈﻴﻢ ﻳﻘﻮل
اﺷﮑﺮ ﺭﺑکّ
اﻟﻌﻈﻴﻢ
ﺍﻟّﺬﻯ
ﺃﻋﻄﺎﻙ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﻔﻀل ﻘﻠﺖ.... ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺩﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻭلاﻳﺖ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﺮﺍ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
(ﺑﺎ ﺩﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺨﺎﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻥ ﺸﻌﻠﻪ
ﺷمع ﻮﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﻮ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ ﺳوء
ﻭ ﺍﺗﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﺃﺑﺎﻃﻴﻞ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻔﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭلاﻳﺖ
مولا ﻳﻌنیﻮلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺩﺭ
ﺗﻤﺎم
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
اﻋﺘﺒﺎﺭ الهی
ﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺗﺎﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺃﻧﻮﺍﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺩل
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق هستند.
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﻮﺭﻯ الهی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺁﻧﻬﺎ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺗﻤﺎم ﻨﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ. (ﺍﺗﻤﺎﻡ
ﻳﻌنی اﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ و تکامل
و تکمیل ﺍﻳﻥ
اﻧﻮﺍﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎم ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ.
ﻭالّا ﺧﻠﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﻧﻮع
اﻧﺴﺎﻥ ﻮ
ﻏﻴﺮﻩ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ بی
هدﻑ ﻣﻴﺸﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﺪﺍم ﺘﻤﺎم
ﺘﺮ ﻭ ﺗﮑﻤﻴل ﻮ
ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺃﺑﺪﻯ ﺒﺎﺯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎلاﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩ ﺗﮑﻤﻴل ﻮ
ﺗﻤﺎم ﻨﻤﻮﺩﻥ
اﻣﺎﻣﺖ ﺍﺳﺖ. (ﺍﺗﻤﺎم
ﺤﺠّﺘﻬﺎ ﻭ
ﺗﮑﻤﻴل اﻧﻮﺍﺭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻮﺭ ﻣﺎﻩ
ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﺒﻴﺸﺘﺮ کامل
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ ﺷﺐ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﻭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﻭ ﻣﻨﺼﻮﺏ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ) ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺁﻳﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﻭ ﺭﺳﻮلاﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻫُﺪﺍ ﻭﺩﻳﻥ
ﺤق ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸته
ﺑﺨﻠق که ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﻮﺭﻯ اﻟﻬﻰ ﻭ
ﻫُﺪﺍئی
ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﭙﻠّﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﻳﻥ ﺒﺤﻖ
ﻳﻌنی اﮔﺮ ﮐسی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﻥ
ﻮﺭﺯﻯ ﻤﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮل الهی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺍﻣثال اﻳﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠق ﺘﻮﺳل
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺤق ﻮﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺣج عمرﻩ
ﺍﻯ الهی اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺤج
ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻫﺮ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﺭﺯﺵ الهی
ﺪﺍﺭﺩ ﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﻭﭼﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩل ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻨﺎﺯﻝ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﻌﺮفی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
کسی که ﻃﺎﻟﺐ سلوک
الهی ﺒﺎﺷﺪ. (ﻫُﺪﺍ)
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻫﺮ ﻫُﺪﺍئی
اﻟﻬﻰ ﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﭼﻪ
الهام ﻋﻘلی
ﻮﭼﻪ اجساسﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭﻫﻤﺎﻥ هدف
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ که
ﻫُﺪﺍ ﺟﻮئی ﻮ
ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺒﻰ
ﻭﻟﻘﺎﻯ
ﺘﺠﻠّﻯ الهی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ (ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎ ﻫُﺪﺍ و
خُدا) ﺑﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﻫُﺪﺍﺟﻮئی
ﻴﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍقعی
اﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻯ غیر
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﮔﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﺪﺍﺟﻮئی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺮﺳﻮﻝ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﺻیّ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﻳﻥ ئرزی
ﺒﺤق اﺳﺖ
ﺗﻌﻴﻴﻥ کنذ (
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺤق ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻘﺒﻮل الهی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﺩم
ﺠمعا ﻳﺎ ﺷﺨﺼﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐسی
ﺮﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ) ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺃﺩﻳﺎﻥ
ﻈﺎﻫﺮ ﺷﻮﺩ ( ﺗﺎ
ﺍﺳﻠﺎم ﺮﺍ
ﻏﺎﻟﺐ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺃﺩﻳﺎﻥ
ﺒﮑﻨﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی الهی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ الهی
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺤﻖ ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺤق ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﺪﻫﺪ
ﻭﻳﺎ ﻟﻐﻮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻗﺒلی
کند . ﻭﻟﺬﺍ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی الهی
ﺒﺤق
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ اﻋﺘﺒﺎﺭ
الهی ﻤﻴﺎﻓﺘﺪ
ﻇﻬﻮﺭ ﻭﻇﺎﻫﺮ
ﺷﺪﻥ ﻏﻠﺒﻪ
ﻧﻈﺎمیﻮ ﺳﻴﺎسیﻮ
ﮐﻤﻴّﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻇﻬﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﭼﻨﺎﻥ ﻈﺎﻫﺮ ﻭ
ﺭﻭﺷﻥ ﺒﺎ
ﺃﻧﻮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮ ﺃﻧﻮﺍﺭ
ﻗﺒلیﻀﻌﻴﻒﺗﺮﻏﺎﻟﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻳﻌنیﺒﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺃﺩﻳﺎﻥ ﺪﺭ
ﻭﻗﺖ ﻗﻴﺎم
ﻘﺎﺋم ﻈﺎﻫﺮ
ﻭﻏﺎﻟﺐ ﮔﺮﺩﺩ(
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻘﺪﻳﻢ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺤﻖ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭلاﻳﺖﻏﻠﺒﻪ
ﺳﻴﺎسی ﻮ
ﻧﻈﺎمی
ﻣﻴﺒﻴﺎﺑﺪ ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻓﺸﺎﺭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮلاﻳﺖ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺪﻫﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﺸﺎﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻌﻤتی الهی
ﻮ ﺿﻤﻥ
ﻔﺘﻨﻪﻫﺎ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎ و
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻘﻮﺍ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺻﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻤﺎم
ﻮ ﺗﮑﻤﻴل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﻥ
ﻮلاﻳﺖ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
اﮐﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ( ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺃﻧﻮﺍﺭ الهی
ﻤﻴﺴّﺮ برای
ﻧﻮع بشر
تأﻣﻴﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎﺭﻣﻐﺎﻥ
ﻤﻴﺂﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم کرﺩﻥ ﺒﺮﺗﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻤﺎمی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ هاﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﻭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ هم ﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺃﺭﻭﺍح
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺨﻮﺩ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﻋِﺮﺽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻤﻨﮑّﺮ ﺑﺎ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻭ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ ﺪﺭ
ﺃﺻل ﺒﺎ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻋﺸق
ﻮ ﻓﻬم ﻮ ﺻﺒﺮ
ﻭﮔﺬﺷﺖ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم کرﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻮﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﺯﺟﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺟﺎﻧﺎﻥ
الهی ﻮ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ) ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
کاﻓﺮﺍﻥ
اﮐﺮﺍﻩ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﻋلیّ ﺪﺍﺭﻧﺪ (
ﺍﮔﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﻋلیّ
ﺴﻠﻮک ﺒﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﻬُﺪﺍﻯ ﻨﻬﺎئی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭلی
ﺒﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﻮ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
هر ﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪﻯ سفیه
فاسد ﺸﻴﻌی ﻴﺎ
ﺳﻨّﻯ ﺒﺪﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﻭﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻄﻠﺐ (ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﻋلیّ ﻮ ﻭلاﻳﺖ
ﻗﺎﺋم ﺘﻨﺰﻳل
اﺳﺖ. ﻳﻌنیﺒﺎ
ﺍﻳﻥ ﺤﺮﻭﻑ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﻮﺍﺻل ﻮ
ﻧﺎﺯل ﺸﺪﻩ خدا
ﺑﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ همین
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺑﺎﻃنی
ﻮ ﺳﻠﻮکی اﻳﻥ
ﺁﻳﻪ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ) ﻭ ﺍﻣﺎ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺗﺄﻭﻳل اﺳﺖ(
ﻳﻌنی ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻭﻳﮑی اﺯ
ﻣﻌﺎنی ﺑﺎﻃنی
اﺳﺖ.
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﺘﻨﺰﻳل ﻮ
ﺗﺄﻭﻳل
ﻮﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻫم
ﻤﺨﻠﻮﻃ هستند.
ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺼی
ﺒﻘﺮﺁﻥ کنونی عثمانی
اﺑﺮﺍﺯ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ ﺣﺮﻭﻑ
ﺁﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﻃﺮفی غیر
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺪﺭکی اﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ) ﺍﻣﺎ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﺎﻥاﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ
ﺳﭙس ﮐﺎﻓﺮ
ﺷﺪﻧﺪ (ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﺑﻌﺪ
ﺑﻮلاﻳﺖ مولا
ﻣﻨﮑﺮ ﺷﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﻮلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻠﻔﺎی سنّی ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
شیعی و
ﻘﺸﺮﻯﺸﺪﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
الهی اﻳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺗﻮﺳل
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮک کننذ .ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺧی اﺯ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻟﺬﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﻮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
ﻔﺮﻣﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺭﺳﻮل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﻭﺻیّ اﻭ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻨﺎفق
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ (
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﭘﻴﻤﺎﻥ عمل
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺩل
ﺒﺂﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﻮلاﻳﺖ
ﺳﻴﺎسی ﺪﺍﺩﻩ
ﻭ ﻫﺪﻑ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ (ﻣﻨﺎﻓﻖ)
ﻧَﻔَق ﻮ ﺗﻮﻧل
ﻮ ﺭﻭﺯﻧﻪ
ﻤﺨفی ﻤﻴﺴﺎﺯﺩ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺑﻐﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺤق
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻭ
ﻓﺎﺩﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ)
ﻭﮐﺴﺎنی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭﺻیّ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺁﻳﻪﺍﻯ ﻨﺎﺯل
کرﺩ. ﮐﻪ
ﮔﻔﺖﺃﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻨﺰﺩ ﺗﻮ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ(
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻄﺮﻓﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻟﻰ
ﺑﺪل ﻤﺨﺎﻟﻒ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺗﻮ ﻧﻔﺎقﻮ ﺩﻭ
ﺭﻭئی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ (
ﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ) ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﺘﻮ
ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻭلی
ﻴﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻮﺍﻩ ﺑﺪﺭﻭغ
ﻮ ﺑﺎ ﻧﻔﺎق
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ( ﺍﮔﺮ
ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﻤﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺳﻔﺎﺭﺷﺎﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ)
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻋلی اﺳﺖ( ﮐﻪ
ﻧﻔﺎق ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﻭغ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻳک ﺴِﭙَﺮ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻨﺎﻩ گیری
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺴﺘﻪﺍﻧﺪ. (
ﻳﻌنی اﻳﻤﺎﻥ
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﻮ
ﺍﺳﻠﺎم ﻘﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﻔﻈ
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻌﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﻳﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ کنند.
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻧﻴﺰ ﮐﺮﺩﻧﺪ. (ﺟُﻨّﺖ)
ﺑﻀمّ ﺠﻴﻢ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭ
ﺳﭙﺮ ﻭ ﺳﻨﮕﺮﻭ
ﭘﻮﺷﺶاست . ﻭ(ﺳﻠﺴﺒﻴﻞ)
ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﻭالّا
ﻫﻴچ ﺮﺍﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮبی
کرﺩﻩﺍﻧﺪ) ﻭ
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺍﻳﻥ
ﺴﺒﻴﻞ (ﺭﺍﻩ
ﺑﺴﻠﺴﺒﻴل
ﺒﻬﺸﺖ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻮﺻیّ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺣتی ﺪﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﺤﻤﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻧﻰ ﻭﻳﺎ
ﺑﺘﻮﺟﻴﻪ ﻭ
ﻣﻌﺮفیﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺪﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ (ﻧﻔﺎق
ﻮ ﺩﺭﻭغ ﻮ ﺩﺷﻤنی
ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻭ
ﺑﺴﺘﻥ ﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﻘﺸﺮﻯ
ﺒﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻏﻴﺮ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍم ﻴﻚ ﻭلاﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺍﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﻘﺒﻠﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺗﻮ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﮐﺎﻓﺮ ﺷﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﺻیّ ﺘﻮ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻃبع ﻮ ﻣﻬﺮ ﻭ ﺧﺘﻢ
(ﺑﺎﻃﻠﻪ) ﺯﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻘﻬی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ( ﻓﻘﻪ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭﻫﻤﺎﻥ
عقل برتر الهی
در ﭙﮕﺎﻫﻯ ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭﻳک
ﺼﺒﺤﮕﺎهی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭالّا
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻔﻘﺎﻫﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﻘﻴﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭلی هرﮔﺰ ﻓﻘﻪ الهی
کاملان را
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣُﻬﺮ
ﺑﺎﻃﻠﻪ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪم که
ﻣﻌنی اﻳﻨﮑﻪ
ﻓﻘﻪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﭼﻴﺴﺖ؟ (لا
ﻳﻔﻘﻬﻮﻥ)
ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻳﻌنی عقلیﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻧﺒﻮﺕ
ﺗﻮ (محمد
وهرکامل الهی
شاهد عرش
رحمان را
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ( ﺩﺭ
ﺃﺻل
ﻨﻔﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻧﺒﻮﺕ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭽﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻮ
ﻫﺪفی ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻋﻘل ﻤﺤﻤﺪﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ ﻭ
ﺣتی عقل ایدآل
طلبی ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
حیوانی نوع
بشری
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﻘل
ﺠﺰئی
اﻳﺪﺁﻟﻴﺴتی
ﻮﻧﻔس لَوّامه
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
میتواننذ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻣﺖ ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
کنند.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ با عقل
باز برتر عقل
کلّی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭﻧﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ ﻭ
ﻧﻔس ملهمه ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. و عقل
شایسته
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﻭﺑﻌﺪﺍ در
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ که ﺷﺮﻃ
ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ
دارند ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺷﺮوﻃ
لازم ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
هستند
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ بدرستی
پیامهای الهی
را ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.
یا ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ اﺯ
ﺧﻮﺩ ﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﺒﻮﺕ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ مُدّعی
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
عقل و شهود ﻭلاﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮک محمد
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺳﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس مُدّعی
ﻤﺤﺒّﺖ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ
ﻭلی ﺒﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻭ ﻋﻤل کند )
ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻭﻗتی ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﻴﺎﺋﻴﺪ
ﺗﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﮐﻨﺪ( ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻨﺪ
ﻭلی اﻳﻥ ﺪﺭسلوک
الهی در عمل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺒﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ محمذ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
استغفار
نتیجه قبول
الهی دارد . ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻣﺤﻤﺪ و هر
کامل الهی
زنده ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ در
هر زمانی
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﻭﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺳﻠﻮک بکنند .
ﺗﺎ ﺑﺎین شرط
مهم ﺷﻬﻮﺩ
چهارم
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺒﻨﺰﺩ ﻣﻘﺎم
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﻭﻧﺪ. ﻭالّا
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ نیز
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
قبلی ﻭﺣتی ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺴﻴج
ﺪﺟّﺎل ﻴﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺎﺫﺏ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﺑﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎئم
ﻨﻬﺎئی
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻳﻌنی ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭلاﻳﺖﻋلیّ
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﺗﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺑﺒﺨﺸﺪ (ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی ﻮ ﺩﻭﺭﻩ
ﻗﺸﺮﻯ هم کاری
ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖﻫﺎﻯ
هر ﻓﻘﻴﻪ ﻣﺸﺮک
ﻮ ﻓﺎﺳﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺴﻴﺎسی
ﻀﺪ ﻭلاﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺑﻪ سلوکی
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ همگاﻥ هست)
ﮐﻪ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ( ﺑﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻭ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭ
نپیرفتن
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﻋلیّ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺻﺪ ﻭﺳﺪُ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ (ﺟﻠﻮ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﺟﻠﻮﮐﺎﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ) ﮐﻪ
ﻣﺎنع ﺪﺭ ﺭﺍﻩ
ﻭلاﻳﺖ ﻋﻠیّ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺍﺳﺘﮑﺒﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ (
ﻣﺘﮑﺒّﺮ ﺧﻮﺩ
کمی ﺑﺰﺭگ هست
ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭلیﻤﺴﺘﮑﺒﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺤﻘﻴﺮﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺒﺰﺭﮔی
کاﺫﺏ ﺩﺍﺭﺩ)
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
کلام ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪه ﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺃﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺑﮑﻨﻰ ﻭﻳﺎ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻧﮑﻨﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺸﻴﺪ ( ﻣﺎﺩﺍم
ﻮلاﻳﺖ ﺑﺤق
ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﮐﺎفی ﺪﺭ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
درخواست
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﻌنی
ﭙﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻮ
ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎل کمترﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭلی اﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﻨﻮﺑﺖ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻮلی
ﻤﻮﻗتی هستند.
ﺍگرﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴنی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻔﻌﻠﺎ ﻭ ﻣﻘﺪﻣﺘﺎ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎک
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺒﻮﺻیّ ﺘﻮ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ (ﮐﻪ
ﻋﻠّﺖ ﻋﺪم
ﻘﺒﻮل
اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﻋﺎﻯ ﻄﻠﺐ
ﻋﻔﻮ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ غیر
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻳﺎ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﺎﺩﺍﻣﮑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﺗﺴﻠﻴم ﻮ
ﺗﻮﺳل
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺎﺭﻯ ﻤﻤﮑﻥ
ﺒﻮﺩ ﮐﺎفیﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﮐﺎﺭﻫﺎ
ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺎﺭﺳﺎل
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻧﺒﻮﺩ.ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺃﻧﺒﻴ ﺎﻧﻴﺰ
ﮐﺎفی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺮﻃ
قبلی اﺳﺖ.
ﻭﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ ﻭلاﻳﺖ
ﻧﻴﺰ شرط ﮐﺎفی
ﻨﻴﺴﺖ ﺍﮔﺮ
ﭘﻠّﻪ ﺍﻭل
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
حسینی
بمعرفیخداونمد
یا تأیید او ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﻋﺸق
ﻮ ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺭﺍﺑﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
اﻭﺭﺍ ﻣﻨﻮﻃ
ﺒﻨﺘﺎیج ﺴﻠﻮکی
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻪ
ﭼﻘﺪﺭ
ﭘﺎﻛﺴﺎﺯﻯ
ﻮﺗﺤﻠﻴﻪ در
حدّ حتی اعلم
الهی و شرط
کافی نهادی
بدای الهی
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ) ﺍﻣﺎ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺁﻳﺎ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺴﻮﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﺮﺍﻩ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﺭﺍﺳﺖ ﻭﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻭﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳتی ﻤﻴﺮﻭﺩ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻤﻘﺼﺪ ﺑﺎﺷﺪ (
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺨﻤﻴﺪﻩ ﺩﻳﺪن
ﺩﻭﺭ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺳﺮ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻥ هستند.
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻗﺎﻣﺘﻰ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﻭﺭﻭﺵ ﺩﺭﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻋﻠﺎﺋم
ﺪﺭﺳتی ﻤﻴﺎﻥ
ﺮﺍﻩ ﺑﺮ ﺧﻮﺭﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻐﻠﻄ
نرﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺻﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴم ﺒﺎﻳﺪ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮلاﻳﺖﻋلی
ﺮﺍ ﻣثال ﺰﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﺎنی هستند
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ (
سر پائین
ﭼﻬﺎﺭﭘﺎ ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﺪ ﮐﻤﺘﺮ)
ﻟﺬﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺄﻣﺮ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. (ﻣﻘﺼﺪ
ﺭﺍﮔم ﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺭﺍﻩ (ﺑﺎ ﺗﻤﺎم
ﻘﺎﻣﺖ)
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺻﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴم هستند
(ﻗﺎﺋم ﺮﺳﺎﻥ) ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺼﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴم
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
اﺳﺖ. (ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺣتی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ)
ﻳﻌنی ﺠﺒﺮﺋﻴل
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﻋلیّ گفت(
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﮑم ﻮلاﻳﺖ
مولا ﺣﮑمی الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺁﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻗﻮلی ﻤﻬم ﻮ الهی
ﻮ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﺷﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ الهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ الهی
ﻤﻴﺮﺳﺪ) ﺍﻣﺎ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
گفته ﻳک ﺸﺎﻋﺮ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﮐﻪ
ﺷﻌﺮ ﺍﻭ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﻮﺩ
ﻭﺗﻮﻫﻤّﺎﺕ
ﻭﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﺣﻘﻴقی ﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﻤﺘﺮ
ﮐسی ﺒﺪﺍﻥ
اﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩ. (
ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ )
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺗﻔﺴﺒﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮ ﺧﺪﺍﻳش
ﺩﺭﻭغ ﺒﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﻋلیّ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﭼﻪ ﺳﻮﺩ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﮑﺴﻴﮑﻪ ﺣتی
ﻴﻚ ﺩﺭﻭغ گفته
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺣتی ﺒﻤﺤﻤﺪ
ﻫم اﻳﻤﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﺑﺎﺭ ﺍﻭل ﻬم
ﺪﺭﻭغ گفته .
ﺩﺭﺁﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻋﺪم اﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻌلیّ
ﺠﺎﻯ اﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻣﺎﺩﺍم
ﺒﻤﺤﻤﺪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.)
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی
ﻨﺎﺯل کرﺩ (ﻗﺮﺁﻥ
ﺒﺎﺯ دو قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ مولا
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﺍﻥ دو قُرّهﻫﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم گفت ﮐﻪ
ﺁﻥ ﻮلاﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
ﺑﻮﺩ. (ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻮ
ﺁﻳﻪ ﻭ قُرّه
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﺎﺯل
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺁﻳﻪ
ﺟﺪﻳﺪ) ﺍﻳﻥ ﻴک
ﺘﻨﺰﻳل اﺯ رَبّ
ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ
اﺳﺖ (ﺩﺭﻭغ اﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻧﺎﺯل اﻟﻬﺎمی
ﻮ ﻭحی اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭ (محمد) ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺍﺯﺧﻮﺩﺵ
ﮐﻠﺎمی ﺮﺍ
ﺑرای ﻤﺎ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﻣﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻴﻢ ﻭ ﺩﻭ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ
اﻭﺭﺍ ﻗطع
ﻤﻴﮑﺮﺩﻳﻢ (ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ همانی
کلاﻣﺶ ﺑﺎ
ﮐﻠﺎم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭﻭغ ﺒﮕﻮﻳﺪ
ﻭ ﺩﻭ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﭼﭗ ﻣﺎﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. که
ﻣﺎنع
اوﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
اﺯﮐﺎﺭﻯ ﺪﺭ ﮐﺴﻰ
ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﺒﺮﺩﻥ
ﻮﺳﺎﺋل اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻗتی اﻭ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ
ﺪﺳﺘﺶ ﺑﺸﮑﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺎﺩﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺮﺍ
ﻗﻄﻊ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻮﺣتی
ﻔﮑﺮ ﺭﺍ
ﺍﺯﮐﺎﺭ
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣتی
غلط اﺣﺘﻤﺎلی
اﻭ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﺍﺳﺖ
ﺍﺗﻔﺎقیو
تصادفی ( ﻤﻠﺄ )
ﻳﺎ ﻣﻠّﺎﻫﺎ
ﺑﺎﺯ ﻏﻠﻄ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭلاﻳﺖﻋلیّ
ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺬﮐﺮﻣﺘّﻘﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ( ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﺩ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺎ ﻳﺎﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﻮﺩﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﻋلی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺨﺺ مولا
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺒل اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ)
ﻳﻌنی ﺒﺮﺍﻯ
عاﻟﻤﺎﻥ اﺳﺖ (
ﺗﺬﮐﺮﻩ
ﻣﺘّﻘﻴﻥ ﺪﺭ
ﺑﻴﻥ عاﻟﻤﻴﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ عاﻟﻤﺎﻥ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ) ﻭ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴم که
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﺸﻤﺎ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎتیهستند.(
ﮐﻪ ﻣﺘّﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺬﮐّﺮ الهی
ﺪﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋلیّ
هماﻥ ﺤﺴﺮﺕ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ اﺳﺖ(
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ الهی
ﭙﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎم
ﺘﻠﺎﺵ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺮﻃ ﻨﺠﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ اﺳﺖ)
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ گفته
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣق
اﻟﻴﻘﻴﻦ ﺍﺳﺖ(
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻋلم
اﻟﻴﻘﻴﻥ عقلی ﺑﻌﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺤقﺮﺳﻴﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣق اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ که
بحق و حقیقت .
ﻭﺣتی ﺨﻮﺩش ﻧﻴﺰ
ﺣق ﻮ ﺣﺞ و الهی
ﻤﻴﺸﻮﺩ) ﭘس ﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ( ﺃﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮﺣتی
هرﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ)
ﺗﺴﺒﻴح ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﻦ (
ﺷﻨﺎﮔﺮﻯ ﻮ
ﺳﺒﺎﺣﻪ ﻳﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺳﺨﺖ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
اﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻭ
ﺭؤﻳﺎئی ﺨﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻩ ﻭ
ﺳﺘﺎﻳﺶﻫﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﻦ)
ﮐﻪ ﺑﺎﺳم رَبّ
ﻋﻈﻴم ﺨﻮﺩ
ﺗﺴﺒﻴح ﻮ
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻰ (ﻗﺎﺋم رَبّ
ﻋﻈﻴم اﺳﺖ ﻭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ رَبّ
ﺃﻋﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﺴﺒﻴح
ﺸﻨﺎﮔﺮﻯ ﻭ یا
ﺗﺴﺒﻴح اﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩفع ﺸﺮک
هنگام ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ اﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪفع
ﺸﺮﻙ ﭼﻮﻥ الله
ﺃﮐﺒﺮ ﻭ لا
ﺍﻟﻪ الّا الله
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. (رَبّ)
ﻣﺮﺑّﻯ اﺳﺖ
ﻭلی ﻤﺮﺑّﻯ الهی
که ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻴﺎ
ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺮﻭحی یک کاﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ
ﺗﮑﻤﻴل ﻮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺎلاﺗﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ الله
رَبّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧل هستی ها)
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺳﻢ (ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ)
ﺩﺭ لاﻫﻮﺕ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺼﺎﺩﺭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ( لا
ﺑﺸﺮﻃ ﻮ ﺑﺸﺮﻃ
ﻠﺎ) ﺩﺭﻋﻤاء
ﺒﻴﺮﻭﻥ اﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴتیاﺳﺖ.ﺩﺭﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ
ﺩﺭﻫﺎﻫﻮﺕ ﺑﺎ
ﺍﺳم اﻟﺒﺎﻃﻦ)
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ (
ﺩﺭ ﺗﺴﺒﻴح
ﺨﻮﺩ) رَبّ
ﻋﻈﻴﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺳﭙﺎس ﮐﻦ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻔﻀل ﻮ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻘﺎم ﺘﻮﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺬﮐّﺮ الهی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺸﻮﻯ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ مولا
ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﻮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﻣﻴﺮﺳﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺳﭙس ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ: ﻘﻮﻟﻪ
ﻟﻤّﺎ ﺳﻤﻌﻨﺎ
ﺍﻟﻬُﺪﻯ
ﺁﻣﻨّﺎ ﺑﻪ
ﻗﺎﻝ ﺍﻟﻬُﺪﻯ اﻟﻮلایة
ﺁﻣﻨّﺎ ﺑﻤﻮلاﻧﺎ
ﻓﻤﻦ ﺁﻣﻥ ﺒﻮلایة
مولاﻩ ﻓﻠﺎ
ﻳﺨﺎﻑ ﺑﺨﺴﺎ ﻭلا
ﺭﻫﻘﺎ ﻗﻠﺖ
ﺗﻨﺰﻳﻞ؟ ﻗﺎل
ﻠﺎ ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻗﻠﺖ ﻗﻮﻟﻪ ﺍﻧّﻯ
ﻠﺎ ﺃﻣﻠک ﻠﮑم
ﻀﺮﺍ ﻭلا
ﺭﺷﺪﺍ ﻗﺎل اﻥ
ﺮﺳﻮل الله
ﺩﻋﺎ ﺍﻟﻨﺎس
ﺍﻟﻰ ﻭلایةﻋﻠﻰّ
ﻓﺎﺟﺘﻤﻌﺖ
ﺍﻟﻴﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ ﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺃﻋﻔﻨﺎ
ﻣﻥ هذﺍ ﻓﻘﺎل
ﻠﻬﻢ ﺭﺳﻮل الله
ﻫﺬﺍ ﺍلی الله
ﻟﻴس ﺍﻟﻰّ
ﻓﺎﺗّﻬﻤﻮﻩ ﻭ
ﺧﺮﺟﻮﺍ ﻣﻥ
عندﻩ ﻓﺄﻧﺰل الله
ﻗل ﺃﻧّﻯ ﻠﺎ
ﺃﻣﻠک ﻠﮑم
ﻀﺮﺍ ﻭلا
ﺭﺷﺪﺍ* ﻗل
اﻧّﻯ ﻠﻥ
ﻴﺠﻴﺮنی ﻤﻥ الله
ﺍﻥ ﻋﺼﻴﺘﻪ
ﺃﺣﺪﺍ ﻭ ﻟﻥ
ﺃﺟﺪ ﻣﻥ ﺪﻭﻧﻪ
ﻣﻠﺘﺤﺪﺍ* الّا
ﺑﻠﺎغا ﻣﻥ الله
ﻭ ﺭﺳﺎلاﺗﻪ
ﻓﻰ ﻋلیّ ﻘﻠﺖ
ﻫﺬﺍ ﺗﻨﺰﻳل
ﻘﺎل ﻨﻌﻢ ثمّ
ﻘﺎل ﺘﻮﮐﻴﺪﺍ
ﻭ ﻣﻥ ﻴﻌﺺ الله
ﻭ
ﺭﺳﻮﻟﻪ ﻓﻰ ﻭلایة
ﻋﻠﻰّ ﻓﺎﻥ ﻠﻪ
ﻧﺎﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﺎﻟﺪﻳﻥ
ﻔﻴﻬﺎ ﺃﺑﺪﺍ
ﻗﻠﺖ ﺣﺘّﻯ
اﺫﺍ ﺭﺃﻭﺍ ﻣﺎ
ﻳﻮﻋﺪﻭﻥ
ﻔﺴﻴﻌﻠﻤﻮﻥ
ﻣﻥ ﺃﺿﻌﻒ
ﻧﺎﺻﺮﺍ ﻭ ﺃﻗل
عدﺩﺍ ﻗﺎل
ﻴﻌنی ﺒﺬﻟک اﻟﻘﺎﺋم
ﻮ ﺃﻧﺼﺎﺭﻩ
ﻗﻠﺖ
ﻓﺎﺻﺒﺮﻋﻠی
ﻤﺎ ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻗﺎل ﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻔﻴﻚ
ﻓﺎﻫﺠﺮﻫم هجرﺍ
ﺟﻤﻴﻠﺎ* ﻭ
ﺫﺭﻧﻰ ﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﻟﻤﮑﺬّﺑﻴﻦ
ﺑﻮﺻﻴّﻚ ﺍﻭلی اﻟﻨﻌمة
ﻭ ﻣﻬّﻠﻬم
ﻘﻠﻴﻠﺎ ﻗﻠﺖ
ﺍﻥ هذﺍ
ﺗﻨﺰﻳﻞ؟ ﻗﺎل
ﻨﻌﻢ ﻗﻠﺖ
ﻟﻴﺴتقین
اﻟّﺬﻳﻥ
اﻭﺗﻮﺍ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻗﺎل ﻴﺴﺘﻴﻘﻨﻮﻥ
ﺃﻥ الله  ﻭ
ﺭﺳﻮﻟﻪ ﻭ
ﻭﺻﻴّﻪ ﺣﻖ
ﻗﻠﺖ ﻭ ﻳﺰﺩﺍﺩ
ﺍﻟّﺬﻳﻥ
ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﺍﻳﻤﺎﻧﺎ ﻗﺎل
ﻴﺰﺩﺍﺩﻭﻥ ﺑﻮلایة
ﺍﻟﻮﺻیّ
اﻳﻤﺎنا ﻗﻠﺖ ﻭلا
ﻳﺮﺗﺎﺏ
ﺍﻟّﺬﻳﻥ
اﻭﺗﻮﺍ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﻭ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻮﻥ ﻗﺎﻝ
ﺑﻮلایة ﻋﻠﻰّ
ﻗﻠﺖ ﻣﺎ ﻫذﺍ
ﺍﻟﺄﺭﺗﻴﺎﺏ؟
ﻗﺎل ﻴﻌنی ﺒﺬﻟک
ﺃﻫل اﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻭ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻮﻥ
ﺍﻟّﺬﻳﻥ ﺬﮐﺮ الله
ﻓﻘﺎل ﻮ
لا ﻳﺮﺗﺎﺑﻮﻥ فی
اﻟﻮلایة ﻗﻠﺖ
ﻭ ﻣﺎهی الا
ﺫﮐﺮﻯ ﻠﻠﺒﺸﺮ
ﻗﺎل ﻨﻌم ﻮلایة
ﻋﻠﻰّ ﻗﻠﺖ
ﺍﻧّﻬﺎ لاﺣﺪﻯ
اﻟﮑﺒﺮ ﻗﺎل
اﻟﻮلایة ﻗﻠﺖ
ﻟﻤﻥ ﺸاء
ﻤﻨﮑﻢ ﺃﻥ ﻴﺘﻘﺪم
ﺃﻭ ﻳﺘﺄﺧّﺮ
ﻗﺎل ﻤﻥ ﺘﻘﺪم
اﻟی ﻮلاﻳﺘﻨﺎ
ﺃﺧّﺮ ﻋﻥ ﺴﻘﺮ
ﻭ ﻣﻥ ﺘﺄﺧّﺮ
ﻋﻨّﺎ ﺗﻘﺪم الی
ﺴﻘﺮ الّا
ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻴﻤﻴﻦ ﻗﺎل
ﻮﻫم ﻮ الله  ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻗﻠﺖ ﻟمنک ﻤﻦ
ﺍﻟﻤﺼﻠّﻴﻦ
ﻗﺎل اﻧّﺎ ﻟﻤن
ﺘﻮل ﻮﺻیّ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﻟﺄﻭﺻﻴاء ﻤﻥ
ﺒﻌﺪﻩ ﻭلا
ﻳﺼﻠّﻮﻥ
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﻗﻠﺖ
ﻓﻤﺎﻟﻬم عن
اﻟﺘﺬﮐﺮة ﻣﻌﺮﺿﻴﻦ
ﻗﺎل عن اﻟﻮلایة
ﻣﻌﺮﺿﻴﻦ ﻗﻠﺖ
ﮐﻠّﺎ ﺍﻧّﻬﺎ
ﺗﺬﮐﺮة الا ﻟﻮلایة
ﻗﻠﺖ ﻗﻮﻟﻪ
ﻳﻮﻓﻮﻥ
ﺒﺎﻟﻨُﺬُﺭ
ﻗﺎل ﻴﻮﻓﻮﻥ ﻠﻠﻪ
ﺑﺎﻟﻨﺬﺭ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺃﺧﺬ ﻋﻠﻴﻬم فی
اﻟﻤﻴثاق ﻤﻥ ﻮلاﻳﺘﻨﺎ
ﻗﻠﺖ ﺍﻧّﺎ
ﻧﺤﻥ ﻨﺰﻟﻨﺎ
ﻋﻠﻴک اﻟﻘﺮﺁﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻠﺎ ﻗﺎل
ﺒﻮلاﻳﻪ ﻋلی
ﺘﻨﺰﻳﻠﺎ ﻗﻠﺖ
ﻫﺬﺍ ﺗﻨﺰﻳﻞ؟
ﻗﺎل ﻨﻌم هذﺍ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﺍﻥ
ﻬﺬﻩ ﺗﺬﮐﺮة
ﻗﺎل اﻟﻮلایة
ﻗﻠﺖ ﻳﺪﺧل ﻤﻥ
ﻴﺸاء فی ﺮﺣﻤﺘﻪ
ﻗﺎل فی ﻮلاﻳﺘﻨﺎ
ﻗﺎﻝ ﻭ
ﺍﻟﻈﺎﻟﻤﻴﻥ
ﺃﻋﺪّ ﻟﻬم
عذﺍﺑﺎ ﺃﻟﻴﻤﺎ
ﺃلا ﺗﺮﻯ ﺃﻥ الله
ﻳﻘﻮﻝ ﻭ ﻣﺎ
ﻇﻠﻤﻮﻧﺎ ﻭ
ﻟﮑﻦ ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﺃﻧﻔﺴﻬم ﻴﻈﻠﻤﻮﻥ
ﻗﺎل اﻥ الله ﺃعزّ
ﻭ ﺃﻣنع ﻤﻥ ﺃﻥ
ﻴﻈﻠﻢ ﺃﻭ ﺃﻥ
ﻴﻨﺴﺐ ﻧﻔﺴﻪ
ﺍﻟی ﻈﻠﻢ
ﻭﻟﮑﻥ الله
ﺧﻠﻄﻨﺎ
ﺑﻨﻔﺴﻪ ﻓﺠﻌل
ﻈﻠﻤﻨﺎ ﻇﻠﻤﻪ
ﻭ ﻭلاﻳﺘﻨﺎ ﻭلاﻳﺘﻪ
ثمّ اﻧﺰل
ﺒﺬﻟک ﻘﺮﺁﻧﺎ
ﻋلی ﻨﺒﻴّﻪ
ﻓﻘﺎل ﻮﻣﺎ
ﻇﻠﻤﻨﺎﻫم ﻮ
ﻟﮑﻥ کاﻧﻮﺍ
ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ
ﻳﻈﻠﻤﻮﻥ ﻗﻠﺖ
ﻫﺬﺍ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻗﺎل ﻨﻌﻢ ﻗﻠﺖ
ﻭ ﻳوﻣﺌﺬ
ﻟﻠﻤﮑﺬّﺑﻴﻦ
ﻗﺎل ﻴﻘﻮل
ﻮﻳﻞ
ﻟﻠﻤﮑﺬﺑﻴﻥ
ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻤﺎ
ﺃﻭﺣﻴﺖ ﺍﻟﻴک
ﻤﻥ ﻮلایة
ﻋﻠﻰّ ﺃﻟم
ﻨﻬﻠک
اﻟﺄﻭﻟﻴﻦ* ثمّ  ﻧﺘبعهم
اﻟﺂﺧﺮﻳﻦ ﻗﺎل
اﻟﺄﻭﻟﻴﻥ
اﻟّﺬﻯ کذّﺑﻮﺍ
ﺍﻟﺮﺳل فی
ﻄﺎعة
ﺍﻟﺄﻭﺻﻴاء
ﮐﺬﻟﻚ ﻧﻔﻌل
ﺒﺎﻟﻤﺠﺮﻣﻴﻦ
ﻗﺎل ﻤﻥ ﺃﺟﺮم
الی ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﺭﮐﺐ ﻣﻥ ﻮﺻیّة
ﻣﺎ ﺭﮐﺐ ﻗﻠﺖ
ﺍﻥ
ﺍﻟﻤﺘّﻘﻴﻥ
ﻘﺎل ﻨﺤﻥ ﻮ الله
ﻭ
ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ ﻟﻴس
ﻋﻠی ﻤلّة
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم غیرﻧﺎ
ﻭ ﺳﺎﺋﺮ
ﺍﻟﻨﺎس ﻣﻨﻬﺎ
ﺑﺮّاء ﻗﻠﺖ
ﻳﻮم ﻴﻘﻮم اﻟﺮﻭح
ﻮ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﺻﻔّﺎ لا
ﻳﺘﮑﻠّﻤﻮﻥ
ﺍﻟﺂﻳﻪ ﻗﺎل
ﻨﺤﻥ ﻮ الله  ﺍﻟﻤﺄﺫﻭﻥ
ﻠﻬم ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻭ
ﺍﻟﻘﺎﺋﻠﻮﻥ
ﺼﻮﺍﺑﺎ ﻗﻠﺖ
ﻣﺎ ﺗﻘﻮﻟﻮﻥ
اﺫﺍ
ﺗﮑﻠّﻤﺘﻢ؟
ﻗﺎل ﻨﻤﺠّﺪ
ﺭﺑّﻨﺎ ﻭ ﺗﺼﻠّﻯ
علینا ﻭ ﻧﺸفع
ﻠﺸﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻓﻠﺎ ﻳﺮﺩﻧﺎ ﺭﺑّﻨﺎ
ﻗﻠﺖ ﮐﻠّﺎ ﺍﻥ
کتاﺏ
ﺍﻟﻔﺠّﺎﺭ ﻟفی
ﺴﺠّﻴﻦ ﻗﺎل هم
اﻟّﺬﻳﻦ
ﻓﺠﺮﻭﺍ فی ﺤق
اﻟﺄﺋمّة ﻭ
ﺍﻋﺘﺪﻭﺍ
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﻗﻠﺖ
ثمّ ﻘﺎل ﻬﺬﺍ
ﺍﻟّﺬﻯ کنتم
ﺒﻪ ﺗﮑﺬّﺑﻮﻥ
ﻗﺎل ﻴﻌنی
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻗﻠﺖ ﺗﻨﺰﻳﻞ؟
ﻗﺎل ﻨﻌم ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
( ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﻤؤﻤﻨﺎﻥ) ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻫﺪُﻯﺸﻨﻴﺪﻳم
ﻮ ﺑﺪﺍﻥ
اﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻳﻢ(ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯﻫﺪﺍﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻬُﺪﺍﻯ ﺤﺞ ﺃﮐﺒﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻮﺩیم ﮐﻪ
ﺭﻩ ﺁﻭﺭﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ علّت
ﻟﺰﻭم ﺘﺮک
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
ﻮ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺗﻮﺳل
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺪﺍﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
برتری ﺗﻮﺳل
ﺒﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺨﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣل
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ ﺁﻥ
ﺒﺎلا ﺭﻓﺖ ﻭ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ
ﻭﺳﻄ هرپله
ﻧﺮﺩﺑﺎن ﻴک
کارﻏﻴﺮﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﻭ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ
ﺳﻘﻮﻁ ﺣﺘمی
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮ
ﻧﺮﺩﺑﺎنی ﺮﺍ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻭﺟﺪﻯ
ﺘﺎ ﺁﺧﺮ ﺑﺎلا
ﺭﻓﺖ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ هُدا ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﻤﻮلاﻯ
ﺨﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻳﻢ. (
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺪﺍ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭ ﺩﺭمولا ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
سالکان خود
ﻤﺎﺩﺍﻣﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ مولاﻯ
ولایت الهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
ﭼﻪ ﻧﻈﺮﻯ ﻮ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی ﻴﺎ همان
ﺍﻭم و هوم ﻮ
ایمان و ﺳﻠﻮک
با ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳل عباﺩﻯ
و حضور دهنی )ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻮلاﻳﺖ مولاﻯ
ﺨﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ (ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻫﺮﮐس ﺑﮑﺴﺎنی
اﻳﻤﺎﻥ و
باوری ﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺳﺮﻭﺭ ﺍﻭ
ﻭﻣﺮﺑّﻯ اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﭘس (ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ) ﻧﺘﺮسید
ﮐﻪ ﺣق اﻭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﮐﻪ ﺯﺣﻤﺖ ﻭ
ﺳﺨتی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ( ﺯﺣﻤﺖ
ﻫﺴﺖ ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ عاﺷﻖ
ﺑﻤﻮلاﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﮔﺎهی
اﺣﺴﺎس ﻫم می
ﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺎنع
ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ
ﮐﺴﺎنی ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻀﻌﻴﻒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪم اﻳﻥ
ﺁﻳﻪ ﺗﻨﺰﻳل
اﺳﺖ؟(ﻋﻴﻥ
عباﺭﺕ الهی
ﺪﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻮلاﻳﺖ مولاﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘس
ﻧﺘﺮﺳﺪ) ﺍﻣﺎم
ﻔﺮﻣﻮﺩ ﻧﻪ
ﺗﺄﻭﻳل اﺳﺖ. (ﻳﻌنی
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺑﺎﻃنی
ﻮﻧﻈﺮ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺷﺨﺼی
ﻤﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﻬﻤﻴﺪﻥ ﺁﻳﻪ
ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ ﺭﺍ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮﺩﻩ)
ﻭ ﺍﻳﻥ گفته
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ (ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪ)
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭلی ﻤﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺿﺮﺭ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﺷﺪ و تکاملی
ﻨﺪﺍﺭﻡ ( ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺘﻀﻤﻴنی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺪﺍﺩﻩﺍﻯ اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﻠﺎﺯم نت شرط
ﮐﺎفی ﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻣﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺿﺮﺭﻯ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺷﻤﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎتی
ﻨﺮﺳﻴﺪﻳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ الهی
ﻀﺮﺭﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻫﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺑﺎﻃل
نیز ﺮُﺷﺪ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .
ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
کاﺭﻣﺎئی
ﻮﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺿﺮﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻋلیّ کرﺩ ﻭﻟﻰ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻘﺮﻳﺶ ﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﻓﺘﻨﺪ
ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ ﺃﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ یکی
ﻤﻌﺎﻑ
ﻭﻣﻌﺬﻭﺭ
ﺑﺪﺍﺭ( ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ نمی
ﭙﺬﻳﺮﻧﺪ ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﺃﺻل ﺴﺎﻟک
نیز ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ و درخواست
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﺤتی ﺪﺭﻳک
ﻤﻮﺭﺩ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
و مخالفت با ﻮلاﻳﺖ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ و پیامبر
او ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم
ﺮﺍ ﻗﺮﻳﺶ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ هم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺃﺻل
ﻤﻌنی ﻘﺮﻳﺶ قُرّهﮔﻴﺮان
عباﺩﻯ ﺪﺭ
ﺗﻮﺳل ﺒﺮﻭﺵ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺤﻨﻴﻒ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺁﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﻮﻗتی
ﻘﺸﺮﻯ باشند
ﻭﻳﺎ ﻭﻗتی ﻮلاﻳﺖ
ﺑﺤق ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺭﺩ ﮐﻨﻨﺪ
ﻣﺸﺮک هم
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺸﻴﻌی ﻴﺎ
ﺳﻨّﻯ و بخر
نامی دیگر
ﺎﻣﺮﻭﺯﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی هستند
ﺑﺎﺯ ﻣﺸﺮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻥ ﺃﻣﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﮐﺎﺭ ﻣﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻥ
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ( ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭلاﻳﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﻭﺻﻴﺎ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
و هر مرَبّی
الهی مناسب هر
طالب سلوک
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺣتی ﻮﻗتی
ﻈﺎﻫﺮﺍ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﻋﻠﺎم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻳک اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻗﺒﻠﻰ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻟﺬﺍ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍﺭﺍ ﻣﺘﻬم
کرﺩﻧﺪ (ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﻭغ ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺩﻩ) ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺑﺎ ﻧﺎﺭﺍﺣتی
ﺠﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ اﻳﻪ ﺭﺍ
ﻧﺎﺯل کرﺩ ﮐﻪ
ﺃﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﺑﮕﻮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﺿﺮﺭ ﻳﺎ ﺭﺷﺪﻯ
وتکاملی
ﻨﺪﺍﺭﻡ. ﻭﺑﮕﻮ
ﮐﻪ ﮐسی ﻤﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻨﺎﻫﻰ ﺑﺪﻫﺪ.(
ﻳﻌنی اﮔﺮ
ﺳﺮﮐشی اﻭﮐﻨﻢ
ﮐسی ﻨﻴﺴﺖ
ﻣﺮﺍ ﺍﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ
ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ)
ﺯﻳﺮﺍ ﮐسی ﺮﺍ
ﻣﻠﺘﺤﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﻢ( ﺩﺭ
ﻟَﺤَﺪ ﻭ
ﭘﻨﺎﻩ ﻭ ﻣﻠﺠﺄ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮐﻨﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺠﺰ ﻳک
ﺒﻠﺎغ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺯ
ﺭﺳﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
اﻭ ﻧﻴﺴﺖ (ﺭﺳﺎﻟﺘﻬﺎﻯاﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎعلل
اﺭﺳﺎل ﻴک
ﺮﺳﻮل ﺒﺨﻠق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻥ
علتها ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺑﻠﺎغ ﻮ ﺍﻋﻠﺎم
گرﺩﺩ) ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺮﺳﺎﻟﺖ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻋلی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺩﺳﺘﻮﺭﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻤﺤﻤﺪ) ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
گفت ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
موضوع علیّ
ﺘﻨﺰﻳل اﺳﺖ(
ﮐﻪپون آیه
نازل شده
ﻋﻴﻨﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋلیّ چون
ﺁﻳﻪ ﺃﺻلی
ﻘﺮﺁﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﺪﺭﻗﺮﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺳﺖﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺁﻳﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻌﻨﺎﻯ
ﻘﺮﺁﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ﺍﮔﺮ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻄﺒﻴق ﺘﻨﻬﺎ
ﻳک ﻤﺴﺄﻟﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻨﺰﻳل
اﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻗﺎﺑل ﺘﻄﺒﻴق
ﺒﺨﻴلی اﻣﻮﺭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻫم
ﺒﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺄﻭﻳل ﻮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﻄﺒﻴق شخصی
اﺳﺖ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺶ ﺭﺍ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﮐﻨﺪ(
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
و حتی نظریات
او ﺳﺮﭘﻴﭽی
کند ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ ﭘس
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم
ﻤﺒﺮﺍﻯ اﻭ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ ﺘﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣّﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺁﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺳﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻀﻌﻴﻒ ﺗﺮ از
خودشان ﻨصرت
دهنده ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﻧﺪک هستند.
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺑﺎ ﮐثرﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻠّﺖ
ﺗﻨﻬﺎئی
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ.
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻣﺤﺸﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻧﻬﺎ پس از
مرگ میﺑﺎﺷﺪ.
ﻧﺎﺻﺮ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻧﺼﺮﺕ
پیروزی
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺿﻌﻴﻒ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺣتی کم
ﺘﺮﻳﻥ کمکی
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ اﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻤک ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﮐسی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺴح ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻤﺎﻳتی
اﺯﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔی ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﺍﻣﺎم گفت
ﻳﻌنی اﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺃﻧﺼﺎﺭﺵ نمی
یابد که آنگاه
کمک بگیرند .(
ﺍﺯﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﮐﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ مسخ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺮﺍ بدهند .
ﻭﺣتی ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
گلّه ﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺣﻤﺎﻳتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﭘﺮﻭﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺳﺮ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﺦ ﺷﺪﮔﺎﻥ
همین گاﻭ و
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻭ
ﺍﺳﺘﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
آنها را
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ)
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﭘس ﺑﺮﮔﻔﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻبورَبّاش
(ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﻳﺪ
ﺻﺒﺮ ﮐﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم گفت
ﻳﻌنی ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻮبی از
آنها ﺪﻭﺭ ﺷﻮ ﻭ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻣﮑﻦ (ﻭﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻫﺠﺮﺕ و دوری
نفرت آمیزﮐﻦ
ﮐﻪ ﻫﺮﺳﺎﻟک
غیر ﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺗﺎ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ)
ﻭﺗﻮ ﺃﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻤﻥ
ﻮﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﻦ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﭽﻪ
ﮐﻨﻢ. ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻮﺻیّ تو
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻥ ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﻧﻌﻤتی هم
ﻤﻴﺪﻫﻢ
ﻭﻣﻬﻠتی ﺃﻧﺪﻙ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﻨﺪ.(
ﻟﺬﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ الهی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺟﻬﻨم ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﻨﻴﺰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻨﻜﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺪﻭﮔﺎﻧﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭ
ﺍﻣﺎم گفت ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ
ﻧﻴﺰ ﺗﻨﺰﻳل
اﺳﺖ (ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﻮلاﻳﺖ ﺭﺍ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻧﻪ ﻫﺮ ﺃﻣﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ در غیر سالکان
.ﻭﻟﺬﺍ ﻣثل
اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ (ﺑﻮﺻیّ
ﺘﻮ) ﺩﺭ ﺃﺻل
ﺁﻳﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ). ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﻳﻘﻴﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. (ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺒﺪﻳﮕﺮ
ﺃﺩﻳﺎﻥ ﺒﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﺁﺳﻤﺎنی
ﻘﺒﻠﻰ ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺘﺐ
ﺑﻤﻌنی ﻮﻇﻴﻔﻪ
های ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ.
ﻳﻌنی ﺘﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﻘﻴﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﻌﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﭽﺸﻢ
دیدن ﺑﺤق
اﻟﻴﻘﻴﻥ و
ﺒﻨﺠﺎﺕ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ خود
ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ و تجرَبّیّات
و استدلالات
عقلی آنها
ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ
ﻳﻘﻴﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻭ ﻭ
ﻭﺻیّ اﻭ ﺑﺤق هستند.(
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﺣﻮﺍل
و ﺮؤﻳﺎهای
سمبولیک آنها و
سطح عقلشان
ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﻣﻘﺎم ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺮخ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﮑﺸﺎﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺷﺎﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ
ﻃﺮﻑ ﺗﻮﺳل هستند.
ﻭالّا ﺗﻮﺳل
عبادی ﺒﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﻫﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﻫﻴچ گوﻧﻪ
ﺁثاﺭﻯ
ﺘﺄﻳﻴﺪﻯ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ (
ﻭﻗتی ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺒﺤق
ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻧﻪ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺤق گذﺷﺘﻪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻮلاﻳﺘﻬﺎﻯ
هرﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪ
ﻭ ﺳﻔﻴﻪ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥو
ظاهری روحانی)
ﺍﻣﺎم ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺪﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﺻیّ ﻤﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ (
ﻭﻫﺮ ﻳک اﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺳّل ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﻣؤﻣﻥ هستند
ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﻨﮑﻨﻨﺪ (ﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺒﺤﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴّﻪ
ﻋﻠﺎﺋم الهی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی علاﺋﻤﻰ و
شهود
ﻣﻘﺪﻣﺎتی هستند
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
هفتگانه ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ) ﺍﻣﺎم
گفت ﮐﻪ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻋلیّ ﻤؤﻣﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ(
ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﻨﮑﻨﻨﺪ). ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﺍﻳﻥ
اﺭﺗﻴﺎﺏ ﻭ ﺷﻚ ﻭﺭﻳﺐ
ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ؟ (ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﻨﻨﺪ)
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ
ﺃﻫل کتاﺏ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻤؤﻣﻨﺎﻥ(
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺃﻫل
کتاب ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک الهی
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺩﻳﻥ ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
هم ﻘﺸﺮﻯ هستند)
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ(
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳل عباﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺣﻨﻴﻒ و سالک
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻧﮑﻨﻨﺪ (ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ به ﻤﻮلا
ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ. ﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭ
ﻣﺮﺑّﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻌﺮفی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻯ
ﺠﺰ ﺫﮐﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ ﻧﻴﺴﺖ(
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ مولا
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺬﮐّﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺗﺬﮐّﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺃﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪفع
ﺸﺮﻙ) ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺟﺰ ﻭلاﻳﺖ
ﻋلیّ ﻨﻴﺴﺖ (ﮐﻪ
ﺫﮐﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﺩ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻥ سالک ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﻴﺎﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﻮﺩﻥ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻳﮑی اﺯ
ﺑﺰﺭﮔﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ؟
ﺍﻣﺎم ﻔﺮﻣﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ( ﺍﺯﭼﻨﺪ
ﺑﺰﺭگ ﻮ ﻣﻬﻢ.
ﻳﻌنی اﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻤﻬم ﻮ
ﺣﻴﺎتی ﻮ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل ﺘﺎﺯﻩ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﮐﻪ
ﺷﺮﻃ ﺴﻮم
ﻠﺎﺯم اﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺗﻠﺎﺵ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻤﻬﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻮﺳل ﺠﺪّﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺳﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺎ ﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﺪ)
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﭘس ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﺷﻤﺎ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻗﺪمی
ﭙﻴﺶ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻋﻘﺐ ﺑﻤﺎﻧﺪ (سلوک
الهی ﺮﺍ ﺯﻭﺩ
ﺗﺮ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﻨﺪ
ﻭﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻣﻮﮐﻮل ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﻗﺪم ﭙﻴﺶ
ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻋﻘﺐ
ﻧﺸﻴنی ﻨﮑﻨﺪ
ﻭ ﺩﺳﺖ ﮐم
ﻨﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﺳﺴتی ﻨﮑﻨﺪ.
ﻫﻨﻮﺯ ﺷﺮﻃﻬﺎﻯ
ﻤﻬم ﺪﻳﮕﺮﻯ هستند
ﮐﻪ ﺩﺭﻋﻤل از
ﻴک ﻤﺮﺑّﻯ الهی
ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﻮﺧﺖ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم گفت ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻣﺎ ﻗﺪم ﭙﻴﺶ
ﮔﺬﺍﺷﺖ ﺍﺯ
ﺳﻘﺮ ﺟﻬﻨّم
ﺒﺪﻭﺭ ﻣﻴگردد (ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺤتی ﺒﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻭل ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴنی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﻌﺮفی اﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺎ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺒﻬﺮﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟگ
اﺯﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻌﺎﻑ ﻭﻣﺼﻮﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ و نسخ
بهتر بشری دارد
ﻭﺣتی زمانی
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ (ﺳﻘﺮ) ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺳُﮑﺮ)
ﻭﮔﻴجی ﻮ بی عقلی
در ﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
مسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ دارد
) ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪ (ﻗﺪم
ﭙﻴﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک
ﻨﮕﺬﺍﺷﺖ)
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﺠﻬﻨم ﺴﻘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻴﻤﻴﻥ هستند.(
سالکان در
پیمان
وﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﻌﺼﻮﻡ ﮐﻪ
ﻫﻴچ گاﻩ ﺳﻘﺮﻯ
و کارمائی ﺪﺭ
ﭘﻴﺶ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ سالکان
ﺟﻬﻨم ﻨﺴبی در
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺒﻠﺎ
اشنائی با
سختی های جهان
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. (ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻴﻤﻴﻦ) ﻳﺎ
ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ عرﺵ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
نوعی ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﺪﺕ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸنی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
از هم ﻨﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﭼﭗ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﭼﭗ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭﻣﺎﺩﻩﮔﺮﺍئی
ﻮﻧﻮع بشرﻯ
غیر الهی )
ﺍﻣﺎم گفت ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ
ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻮﺷﻴﻌﻴﺎﻥﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧی اﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎنی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺻﻠﺎﺕ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ
ﻨﺒﻮﺩﻳﻢ ( ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻥ ﺮﻭﺯ
ﺟﻬﻨمی
اﻓﺘﺎﺩﻳﻢ)
ﺍﻣﺎم ﻔﺮﻣﻮﺩ
ﻣﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﺻیّ ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﻭﺻﻴﺎﻯ ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻴﻢ ( ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺭﻭﺵﺳﻠﻮک هر
ﺯﻣﺎﻥ. ﻭﻧﻪ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
هر ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪﻯ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﺼﻠﺎﺕ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ( ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻨﻤﺎﺯ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ
ﺍﺗّﺼﺎل ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
خود ﻨﺠﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﭘسﭼﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ اﺯ ﺗﺬﮐﺮ
ﺩﺭ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﻭ
ﺍﻋﺮﺍﺽ
ﻣﻴنمایند (ﺍﺯ سلوک
الهی  ﺑﺎ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ
حضورذهنی
وﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﻴﺎﺩ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﺍﻣﺎم
ﻔﺮﻣﻮﺩ ﻳﻌنی
اﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻋﺮﺍﺽ
ﺩﺍﺭﻧﺪ( ﻭ
ﺩﻧﺒﺎل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪ ﺳﻨّﻯ
ﻴﺎ ﺷﻴﻌی اﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺷﺮک ﺪﺭ
ﻣﻘﺎم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺘﺬﮐﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ( ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻭلاﻳﺖ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺍﺳﺖ)
ﺍﻣﺎم گفت ﺍﻳﻥ
ﻮلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ(
ﺍﻳﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ
ﺗﺬﮐﺮﻩ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻨﺬﺭ ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻭﻓﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ (ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی
ﻮﺗﻌﻬّﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﻫم
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ)
ﺍﻣﺎم ﻔﺮﻣﻮﺩ
ﻧﺬﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻴثاق اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻔﺎ ﻭ ﻭﻓﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ( ﺭﻭح
ﻘﺒل اﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺑﺎﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺭﻭحی ﺪﺭﺳﻠﻮک
اﺩﻭﺍﺭ و
تولدات قبلی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ ﺍﻳﻥ
ﺘﻌﻬﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺴﻠﻴم ﺒﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﺯ
ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮل ﻨﻬﺎئی
ﻨﻮع بشری ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﻧﺪ و
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭالّا
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ هدﻑ
ﻓﻄﺮﻯ ﻮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل انواع
ف وق بشری
ﻤﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺃﺻل
ﺒﺮﺍﻯ عدم
ﺴﻠﻮک اﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
ﮐﺎﺭﻋﺒث اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻗتی ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻴﺒﻨﺪﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮﻣﻴثاق ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺑﻨﺪ ﻭ ﻗﻴﺪ
ﻭ ﻭثاﻕ ﺩﺭ
ﺗﻌﻬﺪﺍتی
ﺒﺴﺘﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﻣﺤﮑم ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﻏﻴﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎﻃل ﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﻴﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ.
ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺒﻴک ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯالهی
گرﺩﺩ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭلی ﻤﺎ ﺑﺮ ﺗﻮ(ﻣﺤﻤﺪ)
) ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺗﻨﺰﻳل کرﺩﻳﻢ (
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﻧﻴﺰ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ.
ﻭﻧﻴﺰ ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳتی ﺪﺭ
ﺑﻴﻥ ﺨﻠق
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭم
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻋبث ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﮐﻪ
ﺗﻨﺰﻳل ﺪﺭ
ﺃﺻل ﺨﺎﺹ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠیّ ﺳﺖ (ﮐﻪ
ﺍﻳﻪ ﺗﻨﺰﻳلی
ﺒﺮﺍﻯ ﻮلاﻳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
ﺘﻨﻬﺎ ﺗﻄﺒﻴق ﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل
ﺘﻄﺒﻴق ﺒﺎ
ﻏﻴﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺃﺻل ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ(
ﺑﻮلاﻳﺖ ﻋﻠﻰّ )
ﺩﺭﺁﻥﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪﻋثماﻥ
ﻤثلا ﺣﺬﻑ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ ﺍﻣﺎم گفت
ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺰ
ﺗﻨﺰﻳل اﺳﺖ(
ﻳﻌنی ﺁﻳﻪ
ﻗﺎﺑل ﺘﻄﺒﻴق
ﺒﻬﻴچ ﺴﻮﮊﻩ
ﻭﻣﻔﻬﻮم ﻮﻣﺴﺄﻟﻪﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺟﺰ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻭلاﺩ
الهی علیّ
ﻨﻴﺴﺖ) ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﺬﮐﺮﻩ ﻳﻌﻨی
ﻮلاﻳﺖ ﻋﻠﻰ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ (
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
سلوک با ﻭلاﻳﺖ
ﻭﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺩﺭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺭﺣﻤﺖ
الهی هستند.
ﻭﻫﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺎم ﻨﻌﻤﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﻮ امانت ﻣﻮﻗّﺖ
ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺮﺣﻤﺖ ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. (ﻋﻀﻮﻳّﺖ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺎﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ ﺧﻮﺩ
ﻋﻀﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﻭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﻈﺎﻟم عذﺍﺏ ﺩﺭﺩﻧﺎکی
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ. (ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻤﺎ
ﺭﺍ ﺳﺘم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺴﺘم ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ (ﮐﻪ
ﺧﺴﺮﺍﻥ ﺬﺍﺕ
روحی ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
وﻨﻮع الوهیّت
ﺮﻭﺡ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ و نسخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ)
ﺍﻣﺎم گفت
خدﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪﺳﺘم ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺳﺘمی ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﺎ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻇﻠم
ﺒﻤﺎ ﺭﺍ ﻇﻠم
ﺒﺨﻮﺩﺵ
ﺗﻠﻘّﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ
( ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺘم ﺒﻮلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻭﺣتی عدم
ﺤﻤﺎﻳﺖ ﻭﻳﺎ
ﻋﺪم ﭙﻴﻮﺳﺘگی
ﺒﻮلاﻳﺖ ﺩﺭ
ﺣﮑم ﻘﺘل
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺷﻤﺮﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺟﺰ ﺋﻴﺎﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﺘم ﺒﻬﺮ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ
ﺳﺘم ﺒﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ الهی
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺘم
بیﺃثرﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﮑّﻪ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺳﺘﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍی جهنم
کارما
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺯﺣﻤتی ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﺗﺎ
ﺍﺯﻧﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ
ﻃﺒﻴﻌی ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ
ﺁﻳﻪ ﺑﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺎﺯل ﺸﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺳﺘم ﻨﮑﺮﺩﻳﻢ (ﮐﻪ
ﺣتی ﺮﺣﻤﺖ
ﻭﻧﻌﻤﺖﻫم
ﺪﺍﺩﻩﺍﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺖ ﻟﺬﺕ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﻭلی
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻮلاﻳﺖ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ)
ﻭلی ﺒﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺴﺘم کرﺩﻩﺍﻧﺪ (ﻭﺑﺎﻭلاﺩ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﺠﺮم
کاﺭﻣﺎئی ﻮ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺣتی ﻔﺴﺦ گندیدگی
ﮔﻴﺎهی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ) ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم اﻳﻥ ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﻨﺰﻳل
ﺨﻮﺍﻧﺪ (ﻳﻌنی
ﺁﻳﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻋﻠیّ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻮﺩ ﻭﻧﻪ
ﺑﻬﺮ ﻣﻮﺿﻮع
ﺪﻳﮕﺮﻯ. ﻋﺎﺩﺕ
ﻫﻤﻪ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻳﮑی اﺯ
ﺁﻳﺎﺕکتاب
ﻗﺮﺁﻥ عثمانی
ﺘﻄﺒﻴق
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
آنگاه ﺩﺭﺳﺖ ﻭالهی
ﻮﺍ ﻧﻤﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺁﻳﻪﺍﻯ
ﺘﻨﺰﻳلی ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﺗﺄﻭﻳﻠﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮ
ﻓﻌلی اﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺁﻳﺎﺕ
ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻘﺎﺻﺪ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺗﻄﺒﻴق
ﻨﻤﻮﺩ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻯ ﺒﺤﺎل
ﺘﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺮﻭﺯﻯ (ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺒﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ) ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﻌنی
ﻮﺍﻯ ﺒﺤﺎل
ﺘﮑﺬﻳﺐ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻋلیّ ﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭحی
کرﺩ ﻭلی ﺁﻧﻬﺎ (ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺴﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ)
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺁﻳﺎ ﻣﺎ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺮﺍ
ﻫﻠﺎک ﻨﮑﺮﺩﻳﻢ؟
(ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ
ﺨﻄﺎﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮل
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭلی
ﺠﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻤی
ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻗﺸﺮﻯگرﻯ
مشرک ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺁﻏﺎﺯ
ﺷﺪﻩ ﻭﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ اﻭﻟی
اﻟﻌﺰم ﺮﺍ
ﻗﺒﻮل
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ مکتب
اﻭلی اﻟﻌﺰم
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﻧمی
ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭلیا ﻧﺎم
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻦ (
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ غیر
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ)
ﻣﺤﻤﺪﻯ هست)
ﻭﺳﭙس
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ( ﺣتی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺸﻴﻌﻪ ﻭ ﺳﻨّﻰ
ﮐﻪ ﻗﺒﻮل ﻮلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
خود و ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﻨﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺘﺄﻳﻴﺪ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
الهی
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ الهی
در وفات
اﻓﺘﺎﺩﻩ ﭼﻮﻥ
ﺸﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ مولا
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭلی اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
خود ﺮﺍ ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺗﻮﺳل عباﺩﻯ
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺤق ﺘﻮﺳّﻞ
اینک توسل
عبادی ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻧﻘﺎﺷی
ﺘﺨﻴّلی
ﻴﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ مولا
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻫم
عینا هماﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺍﮔﺮﻫم
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻳﺪ ﻭ ﮐﻠﺎم
اﻭﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﺍﻭﺭﺍ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﻮﺩ) ﺍﻣﺎم
گفت (ﺍﻭﻟﻴﻦ)
ﻳﻌنی
گذﺷﺘﮕﺎﻥ ﮐﻪ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺭﺳﻮلاﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. (
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ اﻭﻟی
اﻟﻌﺰﻡ ﻧﻘﺶ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨلق هستند ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺭﻭﺯﻯ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ عاﺩﻯ
ﻮﻳﺎ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﻭﻣﺎ
ﺍﻳﻥﭽﻨﻴﻦ ﺑﺎ
ﻣﺠﺮﻣﺎﻥ
ﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. (
ﺟﻨﺎﻳﺖ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺒﺨﻮﺩ
ﻭ ﺑﻮلاﻳﺖ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺠﺮﻡ ﻭ
ﻣﺠﺮﻣﺎﻥ
گاﺭﻣﻪ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎئی هستند
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮ ﺍﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻘﺎم
ﺮﻭحی ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ) ﻭﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺷﺮک ﺒﺂل
ﻤﺤﻤﺪ ﺟﺮم اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﺒﺎﻭﺻﻴﺎ ﻭی
کنند ﮐﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ (ﺟﺮم
ﻔﺮﻧﮕﻰ کرایم
ﻫﻤﺎﻥ گاﺭﻣﻪ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﻪ ﻫﻨﺪﻯ
ﻳﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺪﻳﺪﻥ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺎﻟﻤثل ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻌﺮﻳﻒ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﻨﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻳﻌنی ﺒﺎ
ﻫﺮﺗﻌﺪﺍد
ﻗﺘلی که ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺗﻮﺑﻪ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺗﻮﻗّﻒ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺍﺟﺮﺍﻯ اﺣﮑﺎم
کاﺭﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺑﺂﺧﺮ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺮﺳﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺤﻔﻮﻇ ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺟﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﺘّﻘﻴﻦ (ﺗﻘﻮﺍ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺑﺎ
ﺗﻘﻴّﻪ دوری
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻘﺎم ﻨﻮعی
ﺮﻭﺡ)ﺍﻣﺎم
ﻔﺮﻣﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ ﻣﺘّﻘﻴﺎﻥ
هستند. ﮐﻪﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﮐسی ﺒﺮ
ﻣﻠّﺖ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻨﻴﺴﺖ (ﻣﻠّﺖ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻳﻌنی هماﻥ
هدﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل ﻮ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺩﺍﺧﻞ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻔﺮﺯﻧﺪ الهی
ﺁﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﮐﻪ ﭘﺪﺭ ﺗﻤﺎم
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒﻨی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ سلوک
الهی ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺣﻨﻴﻒ ﻭ ﭘﺎک
روان ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع فوق
ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
الهی هماﻥ
ﻣﻠّﺘﻬﺎﻯ
اﺑﺮﺍﻫﻴم ﻮ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﻣﻮی
ﻮشامل ﻋﻴسی ﻮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭ ﺍﮐثر ﻣﺮﺩم
اﺯ ﻣﻠّﺖ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺒﻴﺰﺍﺭﻯ ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ (ﮐﻪ
ﮐﺎﻓﺮ(ﺑﻴﺪﻳﻦ)
ﻭﻳﺎ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺖ ﻣﺸﺮﻙ (ﺑﺪ
ﺩﻳﻦ)ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ ( ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﺎﻥ) الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺭﻭﺯﻯ که ﺭﻭح
ﻮﻣﻠﺎﺋک ﺒﺼﻒ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﻫﻴچ کلامی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ (ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻇﻬﻮﺭ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺗﻤﺎم اﺭﻭﺍح
کاﻣل ﺸﺪﻩ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻭﻣﻨﻈم ﺒﺼﻒ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺣق
کلام ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﺎﮐﺖ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻮﺵ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﺗﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﻨﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺁﻥ
اﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﻬﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ( ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﻠّم ﻮﺻﺪﻭﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ ﺃﻣﺮ
ﻭﻧﻬی ﺴﻠﻮکی
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮم
ﻤﺮﺩﻡ
ﮐﻪﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺣتی ﺒﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﻗﺒﻮل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮع بشرﻯ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﺭﺍﻭﻯ
از ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﺷﻤﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺩﺍﺷﺖ؟( ﺭﺍﻭﻯ
ﻔﮑﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭﺻﺤﻨﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﺣﻖ ﮐﻠﺎم
ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻧﺠﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮﻗتی ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳؤﺍلی
ﺒﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﺁﻳﺎ
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﺪ؟
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺭﺍضیﺒﻮﺩﻩﺍﻳﺪ؟
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﺭﻭﺯ(
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥو
شهود قائم )
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻫﻨﮕﺎم ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﻭﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭالّا
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﺣتی
ﻤﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌی ﻤﺠﺪﺩ
ﺍﻳﻥ اﺭﻭﺍح
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ارَبّاب نوع
حیوانی
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺗﺤﻮﻳل ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ نیز
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ)
ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺑﺘﻤﺠﻴﺪ رَبّ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ
ﻭ ﺻﻠﻮﺍﺕ بر
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ ﻭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ رَبّ
ﻣﺎ ﺩﻋﺎﻯ
ﻤﺎﺭﺍ ﺭﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. (ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﻫم اﻳﻨک ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ.
ﺗﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
گناﻩ ﮐﺎﺭ
ﺑﺪﻭﻥ ﭙﺎکی ﻮ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ نوع
ئفوق بشری
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺨﻄﺎﻯ ﺒﺰﺭگ
اﻣﺮﻭﺯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺸﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺘﺸیّع
رسمی ﺨﻮﺩ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻌﺎعی اﺯ
ﺃﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﮐﺴﺐ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺷﻴﻌﻪ
راستین
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺸیّع
غیر ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﻮﺩﻥ اﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻌﺒّﺪ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻪ
ﻓﺮقد ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻳﮑی
ﺼﺎﺩﻕ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ کاﺫﺏ.
ﻭﻳﮑی ﻮلیّ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﺸﺮک ﺨﺪﺍ. ﻭ رَبّ
ﻣﺎ ﻳﻌنی رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻳﺎ رَبّ
ﻗﺎﺋﻢرَبّ
محمد .ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ آن
عقیده ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
پاک ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ کنند )
ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻣﺎ
ﮐﺘﺎﺏ
ﻓﺎﺟﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺳﺠّﻴﻥ اﺳﺖ (
ﻓﺎﺟﺮﺍﻥ
ﻔﺎﺳﺪ ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺫﺍتی
ﻮﺭﻭحی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺨﻮﺩ ﺗﻠﻒ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻑ ﻭ
ﺿﺎیع کرﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺳﺠّﻴﻥ ﻮ سجن
ﺯﻧﺪﺍﻥ) ﺳﺨتی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﻯ
ﮋﻧﺘﻴﻚ) ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی ﻴک
ﺮﻭح اﺳﺖ)
ﺍﻣﺎم ﻔﺮﻣﻮﺩ
ﻓﺎﺟﺮﺍﻧﻴﮑﻪ
ﺣق اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻨﻔﺠﺮ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺗﺠﺎﻭﺯ ﻭ
ﺗﻌﺪّﻯ
ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﺪ.
(ﻭﻋﻴﺪ ﻭ
ﺗﻬﺪﻳﺪالهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺟﻬﻨمی
ﻴﺸﺪﻧﺪ ﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮﻓّﻘﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﻣﺤﺮﻭم
ﻨﻤﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﻭﺍﻣﺎم اﻳﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻨﺰﻳل ﺁﻳﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ (ﮐﻪ در
قرآن بوده که عثمان
انرا حذف کرده
است و ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮﺩ
ﻭﻧﻪ ﺗﻄﺒﻴق ﻮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﻬﺮ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺩﻳﮕﺮ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﻌﻠﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻭلاﻳﺖ ﻭسلوک
الهی ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻄﺒﻴﻴﻌی
ﻮﺣﻴﻮﺍنی هستند.
ﻭلی اﻣﻮﺭ الهی
اﺭﺍﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
عاﻃﻔﻰ ﻭﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آینده اﺎﺳﺖ.)

حدیث 5674 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ24ﺹ348 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴﻘﻮل الله عزّ
ﻭ ﺟﻞ ﻭﻣﻥ
ﺃﻋﺮﺽ ﻋﻥ
ﺬﮐﺮﻯ ﻓﺎﻥ ﻠﻪ
ﻣﻌﻴسة ﺿﻨﮑﺎ ﻗﺎﻝ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻪ ﻭلایة
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
علیه ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ
ﻗﻠﺖ ﻭ ﻧﺤﺸﺮﻩ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﺃﻋﻤﻰ ﻗﺎﻝ
ﻳﻌنی ﺃﻋمی
اﻟﺒﺼﺮ فی
اﻟﺂﺧﺮةﺃﻋمی
اﻟﻘﻠﺐ فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻋﻥ ﻮلاﻳﻪ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻗﺎﻝ ﻭﻫﻮ
ﻣﺘﺤﻴّﺮ فی القیامة
ﻳﻘﻮل ﻠم
ﺤﺸﺮﺗنی ﺃﻋﻤﻰ
ﻭ ﻗﺪ ﮐﻨﺖ
ﺑﺼﻴﺮﺍ؟* ﻗﺎﻝ
ﮐﺬﻟک ﺃﺗﺘک
ﺁﻳﺎﺗﻨﺎ
ﻓﻨﺴﻴﺘﻬﺎ
ﻗﺎﻝ ﺍﻟﺂﻳﺎﺕ
ﺍﻟﺄﺋﻤّﻪ
ﻓﻨﺴﻴﺘﻬﺎ ﻭ
ﮐﺬﻟک اﻟﻴﻮﻡ
ﺗﻨﺴﻰ ﻳﻌنی
ﺘﺮﮐﺘﻬﺎ ﻭ
ﮐﺬﻟک اﻟﻴﻮﻡ
ﺗُﺘﺮَک فی
اﻟﻨﺎﺭ ﮐﻤﺎ
ﺗﺮﮐﺖ
ﺍﻟﺄﺋﻤّﻪ ﻓﻠم
ﺘﻄﻊ ﺃﻣﺮﻫﻢ
ﻭﻟم ﺘﺴمع ﻠﻬم
ﻘﻠﺖ ﻭ ﮐﺬﻟک
ﻨﺠﺰﻯ ﻤﻥ
ﺃﺳﺮﻑ ﻭﻟم
ﻴؤﻣﻥ ﺒﺂﻳﺎﺕ
ﺭﺑّﻪ ﻭ
ﻟﻌﺬﺍﺏ ﺍﻟﺂﺧﺮة
ﺃﺷﺪّ ﻭ ﺃﺑﻘﻰ
ﻗﺎﻝ ﻳﻌتی ﻤﻥ
ﺃﺷﺮک ﺒﻮلاﻳﻪ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
غیره ﻭ ﻟم
ﻴؤﻣﻥ ﺒﺂﻳﺎﺕ
ﺭﺑّﻪ ﻭ ﺗﺮک
اﻟﺄﺋﻤّﻪ
ﻣﻌﺎﻧﺪة ﻓﻠم
ﻴﺘبع ﺁثاﺭﻫﻢ
ﻭﻟم ﻴﺘﻮﻟّﻬﻢ
ﻗﻠﺖ الله  ﻟﻄﻴﻒ
ﺑﻌﺒﺎﺩﻩ
ﻳﺮﺯث ﻤﻥ ﻴﺸاء
ﻗﺎل ﻮلاﻴﻪ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻗﻠﺖ ﻓﻤﻦ ﮐﺎﻥ
ﺒﺮﻳﺪ ﺣﺮث ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ
ﻗﺎل ﻤﻌﺮﻓﻪ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ ﻮ
ﺍﻟﺄﺋﻤّﻪ ﻭ
ﻧﺰﺩ ﻟﻪ فی
ﺤﺮثه ﻗﺎل
ﻨﺰﻳﺪﻩ ﻣﻨﻬﺎ
ﻗﺎﻝ ﻳﺴﺘﻮفی
ﻨﺼﻴﺒﻪ ﻣﻥ
ﺪﻭﻟﺘﻬﻢ ﻭ
ﻣﻥکاﻥ ﻴﺮﻳﺪ
ﺣﺮث ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻧؤﺗﻪ ﻣﻨﻬﺎ ﻭﻣﺎﻟﻪ
فی اﻟﺂﺧﺮة ﻣﻥ
ﻨﺼﻴﺐ ﻗﺎﻝ
ﻟﻴس فی ﺪﻭلة ﺍﻟﺤق
مع اﻟﻘﺎﺋﻢ
ﻧﺼﻴﺐ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺫﮐﺮ ﻣﻥ
اﻋﺮﺍﺽ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
کند ﺯﻧﺪﮔی
ﺴﺨتی ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ (ﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻳﺎﺩ ﺍﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻭلاﻳﺖ
بمعرفی
خداوند از پیر
کامل حسینی
ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭند
ﺷﺨﺼﺎ ﺍﻳﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ توسّل
و ﺗﺬﮐّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ (ﺍﻋﺮﺍﺽ)
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﻭ
ﺩﻭﺭﻯ ﻮ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺯﻧﺪﮔی ﺴﺨﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺩﺭ
ﺩﻭ ﺟﻬﻨم ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ.
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﺑﺪ
ﺑﻴﺎﺭﻯ ها
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔی ﻤﻌﻤﻮلی
ﺘﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻬﻮﺵ ﺁﻳﻨﺪ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻗﺴﻤتی اﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﻭضع کنو نی
ﺪﺭﻭﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﻋﺒﺮﺕ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻳک ﻤﺮگ
ﺴﺨتی ﺪﺭ ﺩﻭ
ﺟﻬﻨم ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﺪﺗﺮ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻳﮑی ﺪﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﮐﻪ
ﺭﻭح عرﻳﺎﻥ ﺗﻦ
ﺍﺯ ﺍﺷﻌﻪ ﻫﻤﻴﻥ
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﻧﺎﺭ ﻭ ﻧﻮﺭﻯ
ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺘﻥ آنان
ﻤﺤﺎﻓﻈ
ﻨﺪﺍﺭﺪ.ﻭﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﻘﺒﻮل ﺠﻬﻨم
ﭽﻬﺎﺭم ﺪﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻮ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ ﺯﻳﺮ
ﺍﻓﺘﺎﺏ ﺑﺴﻮﺯﻧﺪ.
ﻭﻣﺪﺍم
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﺗﺮس
ﻭﺗﺸﻨﮕﻰ ﻭ
ﺩﺭﻧﺪﮔی ﻮﺣﺸی
ﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ(ﺿﻨﻚ)
ﺳﺨتی ﻮ ﺗﻨگی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﺴﺘﺄﺻل
ﻮﻋﺎﺟﺰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩ
ﻳﻌنی اﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
اﺳﺖ (ﮐﻪ ﺫﮐﺮ
ﻭﻳﺎﺩ ﻭلاﻳﺖ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻧﺎم
ﻤﻮلا ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺎم ﻮلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ که
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺘﺠﺪﻳﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺣتی ﺒﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺴﻪ
ﮔﺎﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻧﺴخ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺍﻳﻥ ﺘﻤﺎﻳل ﻮ
ﮐﺸﺶ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻓﻌلی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮐﻮﺭ
ﻣﺤﺸﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
(ﮐﻮﺭﻯ عقلی ﻮ
ﻧﻮعی که ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﻭﺣﺸﺮ در
ﻣﺤﺸﺮ ﺩﺭﻳک
ﺮَﺣِم
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﻳک گوﻧﻪ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﻮﺭﻯ
ﭽﺸم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی کوﺭﻯ عقل
ﺪﺭﺩﻧﺎﮐﺘﺮ
ﺩﺍﺭند .ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﻗﻴﺎم ﻘﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭﻏﺮق
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺩل
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻬﻤﻴﺸﻪ ﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺳﺴتی ﻴﺎ
ﺗﮑﺒّﺮ ﮐﻨﻨﺪ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺘﺎﺭﻳکی ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻭ
ﺍﺷﻌّﻪ الهی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﺒﺎﻃل ﻮ
ﮐﺎﺫﺏ ﻧﺎم
ﺸﻴﻌﻪ ﺭﺍ ﻫم
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺩﻧﺒﺎل ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻤﺸﺮک
سنّی یا شیعی
و بهرنام دیگری
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ عمیق
ﺘﺮ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﺍﻣﺎم ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩ ﻳﻌنی ﺪﺭ
ﺁﺧﺮﺕ ﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﭼﺸم هستند.
ﻭﮐﻮﺭ ﺩﺭ ﺩل
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ (ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎﺯ
ﮐﻮﺭﻯ ﻋﻘلی
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ. ﻭالّا
ﺣﻴﻮﺍﻥ کوﺭ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺎﻋﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﮐﻮﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ
ﺷﺎﻧس ﺩﻟﺒﺴﺘگی
ﻮ ﮐﺸﺶ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺷﺮﻃ اﻭﻟﻴﻪ لاﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﺒّﺖ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻃﻠﺐ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺮﺑّﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
(ﺩﻝ) ﻓﮑﺮ ﺩﺭ
ﺫﻫﻥ ﻮﺿﻌﻒ ﺩﺭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﻋﺎﻃﻔﻪ ﺍﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻗﻮل ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﭼﺮﺍ ﻣﺮﺍ ﮐﻮﺭ
ﻣﺤﺸﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﭼﺸم
ﺪﺍﺷﺘﻢ؟ (ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺗﺒﺼّﺮ ﻭ
ﺗﻌﻘل ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺒﮑﻨﺪ. ﻭﺣﺎل
ﺪﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﺮﻭم
اﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺤﺎل
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﺣتی عقل
ﭽﻨﻴﻥ کاﺭﻯ
ﺮﺍ ﻫم ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺴﻠﻮک ﻮ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻮﻋﺸق ورزی الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳخ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ( ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ) ﮐﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭلی
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻯ.
ﻳﻌنی که ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺮک گفتی ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﻮﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺗﺮک گفتی
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻭﺍﻣﺮ سلوکی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻯ. ﻭﮔﻮﺵ
ﺑنصایح و
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺩﻯ (ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
عاﺩﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺎﻧﺪﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﻋﻤلی
ﺴﻠﻮکی
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﮔﻮﺵ
ﺑﻨﺼﺎﻳح ﻮ
ﺍﺳﺘﺪلالاﺕ
آﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ. ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﺍﻳﻥ
کوﺭﻯ عقلی ﺪﺭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ الّا ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﻭح ﺒﺪﻭﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﻪ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﻧﻪ ﺗﻮﺍﻥ ﮐﺎﺭﻯ.
ﻭﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌی
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻭ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم
ﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﺮﺍﻯ اﺭﻭﺍح
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. (ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ)
ﻳﻌنی اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭ ﺩﺭ ﻏﻴﺎﺏ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻤﺎمی
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ.
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﻣّﻯ
ﻮﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺎ
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
اﺳﺮﺍﻑ و تلف ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺂﻳﺎﺕ الهی رَبّ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪ
ﻋﺬﺍﺏ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺗﺮ ﻭﺑﺎﻗﻰ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺁﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ عثمانی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻔﻬﻢ ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﮐﻠّﻰ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺟﺰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻨﻴﺴﺖ ﺍﻣﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺰﺋس
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﺑﺒﺎﻃل اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺠﺴمی ﻮﺟﻨسی ﻮ
ﺣتی ﺪﻳنی
ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺷﺮک ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. رَبّ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ رَبّ
ﻓﺎﻃمی نوع
بشری اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺰﺍﻳﺎﻧﺪ ﻭ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪ. ﻭ رَبّ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ رَبّ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺮﺑّﻯ الهی
مق ام نوعی فعلی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺪﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻭﭼﻪ ﻫﺮ
ﻳک اﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﺪﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻋﺬﺍﺏ ﺁﺧﺮﺕ
ﻳﻌنی ﺒﻌﺪ
ﺍﺯﻣﺮگ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯﻯ ﺭﻭح
ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺎلا
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭلی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم گفت
ﻳﻌنی هرﮐس ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻭ
ﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﺸﺮک ﻛﺮﺩ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﺂﻳﺎﺕ
رَبّ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋﻨﺎﺩ ﻭ
ﺩﺷﻤنی ﻮ
ﻟﺠﺒﺎﺯﻯ ﺘﺮک
ﻨﻤﻮﺩ. ﻭ ﺁثاﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻨﮑﺮﺩ
ﻭ ﻭلاﻳﺖ
وواله شدن
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ (ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
عذﺍﺏ ﺁﺧﺮﺕ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عقلی ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی ﻳﺎ ﺍﻭم
ﻮﺳﻠﻮک
ﺒﺂﻳﺎﺕ الهی
ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﺍﺩ.
ﻭﺗﺮک اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺁثاﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁثاﺭ الهی که
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻗﺒﻮل ﻮلاﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻥ
ﺪﺍﺩﻥ ﺒﮑﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺨﻮﺩ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻟﻄﻴﻒ
ﺑﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ ﮐﻨﺪ
ﺭﺯق اﻭﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ
( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤگی
ﺠﺰ ﻟﻄﻒ ﻭ
ﻧﺮﻣﺶ ﻭﺗﺮّﺣم
ﺒﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ (ﻋﺒﺎﺩ)
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻮﺑﺪ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳل
عباﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
هاﻯ ﻤﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺗﻌﺒّ ﺪﻭ
ﺷﺮک اﺳﺖ
ﻭﺷﺮﻳک کرﺩﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻗﺒﻮل هر ﻭلاﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻬی اﺳﺖ.
ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺃثرﻳک کاﻣل
اﻟﻬﻰ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳل عباﺩﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی گرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺗﺄﻳﻴﺪﻳّﻪ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰ ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ( ﺁﻳﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺁثاﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻟﺰﻭم
ﻘﺒﻮل ﻮلاﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﻧﺎم
ﻤﻮلا ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم ﻮلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ گفته
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ایلی
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻮﺷﺮﻃ ﻠﺎﺯم
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺯقﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی
ﻮﻋﺎﻃفی ﻮ
ﮐﺸﺶ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عمیق ﺘﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﺍﺩ ﺳﺎﻟک
ﺒﮑﻤﺎل الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺿﻤﻥ ﻮلاﻳﺖ مولا
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ)
ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮﺕ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ (ﺣﺮث
ﻭ ﺷُﺨﻢ) ﺯنی ﻮ
ﮐﺸﺖ ﮐﻨﺪ(
ﺗﺄﻣﻴﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﻠﺎﺯم
ﺪﺭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺟﻌﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﻧﺴخ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ عمیق
ﻮ ﻣﺴخ ﺸﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻗﺎﺋم ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺁﺧﺮﺕ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻓﻌلی
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻓﻴق
ﺒﺪﺍﻥ کاﺭ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺯﺣﻤﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻨﻤﻴﮑﺸﺪ ﻭ
ﺷﺨﻢ ﻭﮐﺸﺖ ﻭ
ﺯﺭع ﺪﺭ ثوﺍﺏ
ﻭﮐﻤﺎل
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﺮث ﻭ
ﮐﺸﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ ﻮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﺳﺖ.(
ﻳﻌﻨﻰ اﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤی
سوم ﻮﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﭽﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻤﻮلا
ﮐﻪ ﺷﺮﻃ ﻠﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ ﻮ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺗّﻔﺎقی ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺎﺫﺏ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺴﻴح ﺪﺟّﺎﻝ
ﺑﺎﺯﻯ ﻨﻔس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺒﺪﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺭﺯق اﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺣﺮث ﻭ ﺷﺨم
ﺰﺩﻥ اﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ در
روان ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ(
ﮐﻪﻣﺤﺼﻮلاﺕ
ﺯﺭﺍﻋﻰ ﺑﺎ
ﺷﺨک عمیق
ﺘﺮﺑﻬﺮﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺮﭼﻪ ﻋﻤﻴق
ﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ
ثوﺍﺏ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻤﺮﺍﺣل ﺒﻌﺪﻯ
ﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭالّا
ﺑﺎﺃﻧﺪک
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ هم
ﺒﺮﺳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ قائم
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻳﻌنی
اﻳﻥ ﺮﺯق ﺮﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﻢ
( ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺩﺭ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻌﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﻤﻴﺸﻮﺩ) ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﺼﻴﺐ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﻭﻟﺖ ﺁﻧﻬﺎ
(ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ)
ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ (ﺩﻭﻟﺖ
ﻭلاﻳﺖ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺴﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻋﻮﺍﻟم الهی
ﻮ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ (ﺗﺪﺍﻭﻝ) ﻳﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎل هم اﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻮﺳّل ﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
غیبت ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺩﻭﻟﺖ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺣﺮث
ﻭ ﺷﺨم ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻧﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ ﺑﻮﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭلی
ﺪﺭ ﺁﺧﺮﺕ ﻧﺼﻴبی
ﻨﺪﺍﺭﺩ (ﻃمع کاﻓﺮﺍﻥ
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﻮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ثرﻭﺕ ﻭﻟﺬﺕ ﻭ
ﺭﻓﺎﻩ
ﻭﺍﺳﺘﻘﻠﺎل
ﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭلی
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﭽﻴﺰﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺣتی
ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯ ﻭلاﻳﺖ ﺭﺯﻕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺷﻔﺎﻯ
ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ ﻭ
ﺭفع ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﺎلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭلی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻘﻮﻳﺖ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﻋﻘل ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺻﺪق
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩ
ﻳﻌنی ﺪﺭ
ﺩﻭﻟﺖ ﺣق ﺒﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺼﻴبی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ (ﺁﺧﺮﺕ
ﺷﻬﻮﺩ آخر
ﻗﺎﺋم
ﻤﻮﺭﺩﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ بی
ﻨﺼﻴﺐ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭالّا ﺍﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﻮﻓﻖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻭل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺗﺎﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺒﻌﺪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺩﻭﻟﺖ
ﻗﺎئم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺭﺟﻌﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭ الّا
ﺭﺟﻌﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺴﺦ
ﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ ﻭﺣتی اﮔﺮ
ﺩﺭ ﻧﺴخ ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﭘﻴﺮﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.)

حدیث
5675 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ350 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ
ﻳﺎ ﺃﻳّﺘﻬﺎ ﺍﻟﻨﻔﺶ
ﺍﻟﻤﻄﻤﺌﻨّﻪﺍﻟﺂﻳﻪﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋلیّ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺃﻯ
نفس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪﺑﻨﺰﺩ
رَبّ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩ.(ﺍﻳﻦ
نفس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻭﺍﺻﻞ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﺑﻨﺰﺩ رَبّ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﻢ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻰ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﻭ
ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺍﻭﻧﻴﺰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺤﻖ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
نفس ﻣﻠﻬﻤﻪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﺍﻳﻦ
نفس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪﺣﺴﻴﻥﺒﻦ
ﻋﻠﻰ ﺍﺳﺖ(ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﺷﻬﻴﺪﺧﻮﺩ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻗﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺧﻮﻳﺶﺍﺯﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭﻳﻎ ﻧﮑﺮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ثابت ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪﺷﻬﻴﺪ
ﻭﺷﺎﻫﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺑﺎ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩﺑﺎﺯ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﻬﻴﺪﺷﻬﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺿﻤﻨﺎ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪﻭ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺑﻰ ﻭ ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻋﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻫﻢ
ﺣﺴﻴﻦ ﻭ ﻭ ﺣﺴﻦ ﻭ
ﻫﻢ ﻋﻠﻰ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
.)

حدیث
5676 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ350 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻟﺸﻔﻊﻫﻮ
ﺭﺳﻮﻝ الله  ﻭ ﻋﻠﻰﻭ ﺍﻟﻮﺗﺮﻫﻮ
الله  ﺍﻟﻮﺍﺣﺪ
عزّﻭﺟﻠ ﮐﻪ ﺷﻔﻊ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻭﻋﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻭﺗﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺷﻔﻊ ﻳﻌﻨﻰ ﺟﻔﺖ
ﻭﺯﻭﺝﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥﺁﻥﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﻭﺍﻟﺪ
ﺣﺴﻴﻦ ﮐّﺎﻣﻞ ﻭ
ﺣﺴﻦ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﻬﻢ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ.ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﺎﺯ ﻫﺎﻯ ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺘﻰ
ﺭﺍ ﺷﻔﻊﻭ ﺗﻚ ﺭﮐﻌﺘﻰ
ﺭﺍ ﻭﺗﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ(ﻭﺗﺮ
ﻫﻨﺪﺳﻰ)ﺗﻨﻬﺎﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻦ ﺭﺍﻩﮐﻪﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺎ رَبّ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺷﻔﻊ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﺗﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺒﻴﺨﻮﺩﻯ
ﺍﻭ ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻥ(ﻭﺗﺮ)ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻭﺗﺮ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺷﻔﻊ ﻭ ﺟﻐﺖ ﻭﻫﻢ
ﻧﺸﻴﻦ ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ .)

حدیث
5677 - ﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ350ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪﻟﺘﺮﮐﺒﻦ
ﻃﺒﻘﺎ ﻋﻠﻰ ﻃﺒﻖﻗﺎﻝ
ﻳﺎ ﺯﺭﺍﺭﻩﺃﻭ ﻟﻢ
ﺗﺮﮐﺐ ﻫﺬﻩ الّاﻣّﻪ
ﺑﻌﺪ
ﻧﺒﻴّﻬﺎﻃﺒﻘﺎ
ﻋﻦ ﻃﺒﻖﻓﻰ ﺃﻣﺮ
ﻓﻠﺎﻥ ﻭ ﻓﻠﺎﻥ ﻭ
ﻓﻠﺎﻥ ؟ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺮﻭﻯ ﻫﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺍﻓﺘﺎﺩﮐﻪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﺒﻘﻪﻫﺎﻯ ﺑﺮﻭﻯ
ﻫﻤﺎﻓﺘﺎﺩﻩ. (ﺩﺭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﻣﻨﮑﺮ
ﻭلاﻳﺖ.ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ ﻧﺎﺷﻰ
ﺍﺯ
ﺭﻗﺎﺑﺘﻬﺎﻯ ﻓﻘﻬﺎ
ﻭ ﺧﻠﻔﺎ ﺩﺭ ﻓﺮﻳﺐ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺳﺎﺩﻩ ﻟﻮﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﻃﺮﻑ ﮐﺸﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻃﺮﻑ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩﺑﺴﻮﺩ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺰﺍﺣﻤﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻗﺎﺗﻞ
ﻭﻣﻘﺘﻮﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﭼﻮﻥ(ﻃﺒﻘﻪ
ﻭﮐﺎﺳﺘﻰ)ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ پس
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎلا
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪﻭ ﺍﺯ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺎلا ﺑﻴﺎﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻭ ﻧﻮﻋﻰﻭ
ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ )ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺃﻯ ﻓﻠﺎﻥﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻰﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻣّﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺃﻣﺮ
ﻓﻠﺎﻥ ﻭﻓﻠﺎﻥ ﻭﻓﻠﺎﻥ
ﺑﺮﻭﻯ ﻫﻢ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻨﺪ؟
( ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻣّﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﻭلاﻳﺖ مولا
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺍﻣّﺖ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩﻭ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺮﻭﻯ ﻫﻢ ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ
ﻭﮐﺸﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺦ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻌﺪﺍﺫﺑﺢ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﺗﺎ
ﻏﺬﺍﻯ ﺩﺭ ﻃﺒﻖﺑﺮﺍﻯﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻮﻧﺪ.ﺗﮑﺮﺍﺭﻓﻠﺎﻥ
ﺳﻪ ﺑﺎﺭﺗﺼﻮﺭ ﺳﻪ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺭﺍﺷﺪﻳﻦ
ﺭﺍ ﺑﺬﻫﻦ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻋﺪﻡ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﻭﺁﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺁﻥ ﻳﮑﻰﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭالهی
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻓﻌﻠﺎ بی
اﻋﺘﺒﺎﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯﺎﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﺗﺮﺑﻴﺖﻧﮑﺮﺩﻧﺪ)

حدیث
5678 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ24ﺹ351ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ :  ﻓﻰ
ﻗﻮﻝ الله  ﺗﻌﺎﻟﻰﻭ
ﻟﻘﺪ ﻋﻬﺪﻧﺎ ﺍﻟﻰ
ﺁﺩﻡ ﻣﻦ ﻗﺒﻞﻓﻨﺴﻰ
ﻭ ﻟﻢ ﻧﺠﺪ ﻟﻪ عزّﻣﺎ
ﻗﺎﻝﻋﻬﺪﻧﺎ ﺍﻟﻴﻪ
ﻓﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻟﺄﺋﻤّﻪ
ﻣﻦ ﺑﻌﺪﻩ ﻓﺘﺮﻙ
ﻭ ﻟﻢ ﻳﮑﻦ ﻟﻪ عزّﻡ
ﺃﻧّﻬﻢ
ﻫﮑﺬﺍﻭ ﺍﻧّﻤﺎ
ﺳﻤّﻰ ﺍﻭﻟﻮﺍ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺍﻧّﻪ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﻴﻬﻢ ﻓﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﻟﺄﻭﺻﻴﺎٴ ﻣﻦ
ﺑﻌﺪﻩﻭ ﺍﻟﻤﻬﺪﻯ
ﻭ ﺳﻴﺮﺗﻪﻭ ﺃﺟﻤﻊ
عزّﻣﻬﻢﻋﻠﻰ ﺃﻥ
ﺫﻟﻚ ﮐﺬﻟﻚ ﻭ الّاﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻭﻣﺎ
ﻗﺒﻠﺎ ﻋﻬﺪ ﺑﺎ ﺁﺩﻡ
ﮐﺮﺩﻳﻢﻭﻟﻰ ﻭﻯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻋﻬﺪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
عزّﻣﻴﻨﺪﺍﺷﺖ (
ﺁﺩﻡ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻳﺎ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻋﻬﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻟﻰ ﺑﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺳﻴﺐ ﻳﺎ
ﮔﻨﺪﻡ ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﺷﻴﻄﺎﻥ ابلیس
ﺧﻮﺭﺩ. ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﮐﻪ ﻋﻬﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ ﺩﺍﺷﺖﻭﻟﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖﮐﻪ ﻓﺮﻳﺐ
ابلیس ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩ ﭼﻪ ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ ﺳﻨّﻰﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻓﺎﺳﺪ ﻭﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.(عزّﻡ)
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻓﻮﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ عزّﻡ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺧﻰ عزّﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺷﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺒﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﺭﻣﻐﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﺁﺩﻡ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺍﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺳﻘﻮﻁ ﮐﺮﺩﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻭﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪﭼﻮﻥﺴﻠﻮﻙ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩاثباتعزّﻡ
ﻭ ﺻﺪﻕ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺩﻡ ﺍﺳﺖﻭ
ﺁﺩﻡ ﺷﺪﻩ ﺍﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺁﺩﻣﻰ ﺍﺳﺖﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺁﺩﻡ ﻋﺼﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻧﻴﺰ
ﺁﺩﻡ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺻﺎﺣﺐ عزّﻡ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎ ﺑﺎ
ﺁﺩﻡ ﻋﻬﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻳﻢﮐﻪ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻭﺑﻤﻬﺪﻯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺮﻙ ﮐﺮﺩ ﻭ عزّﻡ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. (ﺍﻳﻦ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻣﺠﺪﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟّﺪﻭ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﮐﻪﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪﮐﻪ ﻣﺘﻌﻬّﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻇﻬﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻧﻮﺭ ﻭﻋﺮﺷﻰ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻰ ﺁﺩﻡ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ عزّﻡ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﻭ ﺍﻭﺻﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻋﻬﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭﻓﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ ( ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩﺍﻳﻦ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻋﻴﺴﻰ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺗﺤﻘﻖ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻥ
ﺷﺪ ) ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻤﻬﺪﻯ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺍﻭ ﻭﻓﺎﻯ
ﻋﻬﺪ ﮐﺮﺩﻧﺪﻭﻫﻤﮕﻰ
عزّﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ
.( ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪﻭ سپس
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻫﺪﺍﻭﺗﺠﻠ ﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪﮐﻪ عزّﻡ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﻭالّا
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑﻭﻧﻴﺰ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺳﻠﻮﻙﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻯ
الله  ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻟﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪﻋﻤﻠﺎ
ﻗﻮﻝ ﻭﺗﻌﻬّﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺍﺩﻩﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺎ بعثت
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻋﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺧﻰ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻬﺪﻯ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰﻋﻬﺪ
ﻗﺒﻮﻝ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﺭ ﻓﻌﻠﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻋﻬﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﻨﻨﺪﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻇﻬﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻗﺎﺋﻢ ﻇﻬﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﻳﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭ ﺣﻮﺍﻟﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻳﻦ عزّﻡ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻋﻴﺴﻰ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺁﺧﺮﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ ﮐﺸﻒ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﻧﻤﻮﺩﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎﺵ
ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﻭﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ .)

حدیث  5679- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ351ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪﻭ
ﻟﻘﺪ ﻋﻬﺪﻧﺎ ﺍﻟﻰ
ﺁﺩﻡ ﻣﻦ ﻗﺒﻞﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻓﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﺍﻟﺤﺴﻦ ﻭﺍﻟﺤﺴﻴﻦﻭﺍﻟﺄﺋﻤّﻪ
ﻣﻦ ﺫﺭﻳّﺘﻬﻢ ﻓﻨﺴﻰ
ﻫﮑﺬﺍ ﻭالله ﻧﺰﻟﺖ
ﻋﻠﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻣﺎ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎ ﺁﺩﻡ ﻋﻬﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺣﺴﻦ ﻭﺣﺴﻴﻦﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺍﻭلاﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻳﻪ ﺍﻳﻦ ﻃﻮﺭﻯ
ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ( ﺑﺎ ﺫﮐﺮ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﭘﻨﺞ ﺗﻦﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺁﻳﻪﻳﻌﻨﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺍﺳﺖ.ﺁﻳﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺁﻳﺎﺕﺑﺎ ﺗﺄﻭﻳﻞﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﺴﺖ.ﺍﻳﻦ
ﺁﺩﻡﻫﻤﺎﻥ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﻨﻰ ﺁﺩﻣﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻳﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻬﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﭙﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻋﻬﺪ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ ﺁﻧﮑﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪﺁﺩﻣﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﮐﻠﻤﻪ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﺑﺮﺍﻯ ﻋﻴﺴﻰﻳﻌﻨﻰ
ﻳﻚ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎﮐﻠﻤﻪ
ﻭ ﺑﺎ ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺣﮑﻤﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭﻫﻤﮕﻰ
ﺣﺴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩﻭﺗﺰﮐﻴﻪﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ ).

حئیث
5680 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ351ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰﻭ ﻳﺴﺘﻨﺒؤﻧﻚﺃﺣﻖ
ﻫﻮﻗﻞ ﺃﻯ ﻭ ﺭﺑّﻰ
ﺍﻧّﻪ ﻟﺤﻖ ﻭﻣﺎ
ﺃﻧﺘﻢ
ﺑﻤﻌﺠﺰﻳﻦﻗﺎﻝ
ﻳﺴﺄﻟﻮﻧﻚ ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪﺃﻋﻠﻰ
ﻭﺻﻴّﻚ ؟ ﻗﻞ ﺃﻯ
ﻭ ﺭﺑّﻰﺍﻧّﻪ ﻟﻮﺻﻴّﻯ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﻮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﺑﺤﻖ ﺍﺳﺖ
؟ ﺑﮕﻮ ﺁﺭﻯ ﻭ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺳﻮﮔﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺤﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ
ﺷﻤﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺁﻥ ﺷﻮﻳﺪ
( ﻧﺒﺄ ﻳﺎ ﺧﺒﺮ ﮐﺎﺭ
ﻫﺮ ﻧﺒﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﻣﺎﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢﺑﺤﻖ ﺍﺳﺖ؟ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻣﻰ ﭘﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﻭﻯ ﺁﻥ ﺗﮑﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪﻭ
رؤیاﻫﺎﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﻭ ﺩﺟّﺎﻝﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﮐﺎﺫﺏ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺟّﺎﻝ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﺨﻮﺭ
ﮐﻪ ﺑﺤﻖ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺣﺠّﻰ ﻋﻤﺮﻩﻭ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﺣﺞ
ﺃﮐﺒﺮ ﻭ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺷﻤﺎ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﺪ ﻣﺎﻧﻊ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﻮﻳﺪﮐﻪ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭلاﻳﺖ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ.
ﺑﺎﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺤﻖ ﺍﺳﺖﻭﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺤﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺤﻖ ﺍﺳﺖ.ﻣﺮﮒ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰﻭ
ﻳﺎ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰﻭﻟﻰ ﺷﺮﻁ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺗﻮﺳّﻞﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻳﺎ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻥﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻧﻤﻮﺩﻳﻌﻨﻰ
ﺃﻯ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻋﻠﻰ
وصیّ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ؟ﻭﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﺳﻮﮔﻨﺪ برَبّ
(ﺭﺣﻤﺎﻥ) ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺭﮐﻪ
ﺍﻭ وصیّ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ
( ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺍﺭﺳﺎﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻟﺬﺍ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻣﺤﻤﺪﻭﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭﺑﺮﺍﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﺑﺎﺯ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻈﺮ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.وصیّ ﻳﺎ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻭ
ﺳﻔﺎﺭﺵﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ  ﻣﺤﻤﺪﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﺻﻴّﺖ ﮐﻨﺪ (ﺑﻤﻌﺠﺰﻳﻦ
) ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﮔﺮﻯ
ﻭ ﻣﺎﮊﻳﻚ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻠﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻭﺑﺎﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺿﻤﻨﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻋﺎﺟﺰ ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺷﻮﻧﺪﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺷﻤﺎ ﻣﺎﻧﻊ
ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﻋﻠﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺗﺄﻭﻳﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ ﺭﻭﺯ
ﻭﻭﺿﻌﻴّﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ .)

حدیث5681 -
اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ351ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺃﻟﻢ ﻭﮐﻞ
ﺣﺮﻑ ﻓﻰ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻣﻘﻄّﻌﻪ ﻣﻦ ﺣﺮﻭﻑ
ﺍﺳﻢ الله  ﺍﻟﺄﻋﻈﻢ
ﺍﻟّﺬﻯ
ﻳؤﻟّﻔﻪ ﺍﻟﺮﺳﻮﻝ
ﻭ الّاﻣﺎﻡ
ﻓﻴﺪﻋﻮ ﺑﻪ ﻓﻴﺠﺎﺏ
ﻗﺎﻝ ﻗﻠﺖ ﻗﻮﻟﻪ
ﺫﻟﻚ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ لا
ﺭﻳﺐ ﻓﻴﻪﻗﺎﻝ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
لا ﺷﻚ ﻓﻴﻪﺃﻧّﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺪﻯ ﻟﻠﻤﺘّﻘﻴﻦ
ﻓﺎﻟﺂﻳﺘﺎﻥ ﻟﺸﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻫﻢ ﺍﻟﻤﺘّﻘﻮﻥ
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﻳؤﻣﻨﻮﻥ
ﺑﺎﻟﻐﻴﺐ ﻭﻫﻮ ﺍﻟﺒﻌث
ﻭ ﺍﻟﻨﺸﻮﺭ ﻭ ﻗﻴﺎﻡ
ﺍﻟﻘﺎﺋﻢ ﻭ ﺍﻟﺮﺟﻌﻪ
ﻭﻣﻤّﺎ ﺭﺯﻗﻨﺎﻫﻢ
ﻳﻨﻔﻘﻮﻥ ﻗﺎﻝ ﻣﻤّﺎ
ﻋﻠّﻤﻨﺎﻫﻢ
ﻣﻦ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻳﺘﻠﻮﻥ
ﺣﺮﻭﻑ
ﺭﻣﺰ(ﺍﻟﻢ)ﻭ ﻫﺮ ﺣﺮﻓﻰ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥﻣﻘﻄّﻊ
ﺍﺯ ﺣﺮﻭﻑ ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ
الله  ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻭﻑ ﺭﺍ ﺗﺄﻟﻴﻒ
ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﺑﺪﺍﻥ
ﺩﻋﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
( ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺮﻭﻑ ﺭﻣﺰﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝﻫﺮ
ﺭﻣﺰﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻣﺰ
ﺑﻤﺎﻧﺪ.ﻭالّا ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﮕﻔﺖ.ﺟﻤﻌﺎ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﺣﺮﻑ
ﺍﺯ ﺑﻴﺴﺖ ﻭﻫﺸﺖ
ﺣﺮﻑ ﻋﺮﺑﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺭﻣﻮﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ.ﻭ(ﺍﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢ)ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺤﻤﺪﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﻢ رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ(ﺍﺳﻢ
ﺍﻋﻠﺎﻯ)ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺳﻢ
رَبّ ﻣﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﮐﻪ(ﺍﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢ)ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﭼﻨﺪ ﺍﺳﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺤﻠّﻰ ﻭﻗﻮﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺯ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺍ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺷﺒﺎﺗﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻧﻔﻰ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ ﻣﺘﻌﻠﻖ
ﺑﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺎﻣﻰ(ﺑﺸﺮﻁ لا)ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﻗﺘﻰ ﻧﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻭ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ.(لا
ﺑﺸﺮﻁ)ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ ﺷﺮﻁ
ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪﮐﻪ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭ ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻫﺴﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻋﺪﻡ ﻳﺎ ﺣﻘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻮﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻟﻌﺒﺎ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻭﻡ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.پس
ﺍﺯ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺩﻋﺎ ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺗﺎ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺷﻮﺩ.ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺩﺭﺟﻪ ﻣﺤﺒّﺖﻭ
ﺭﻭﺵ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺟﺎﺭﻯ ﺑﻮﺩﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﭼﻘﺪﺭﺭﺍﺿﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻭﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺤﺒّﺖﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﻟﺮ)ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻟﺮﺣﻤﺎﻥﻭ(ﺍﻟﻢ)ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻤﺼﻄﻔﻰﻭ(ﺍﻟﻤﺮ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻤﺮﺗﻀﻮﻯﻭ ﻫﺮ
ﺳﻮﺭﻩ ﺍﻯ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺧﺎﺹ ﻳﻚ ﻃﺒﻘﻪ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﺎ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥﻭ
ﻳﺎ
ﺣﺘﻴﻤﻨﮑﺮﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﻋﺎﻯﺎﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻧﺎﻡ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ) سپس ﺭﺍﻭﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﮑّﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ( ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﺿﺪ ﻭﻧﻘﻴﻀﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺍﮔﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﻫﻤﮕﻰ ﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺑﺎﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻈﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﺎﺹ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻭﻣﻄﻴﻊ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ ﺩﺭ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﺎﺯ
ﮐﺘﺎﺏﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﻚ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺳﺖ ( ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺗﺎﺭﻳﺦﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖﻭﺳﻴﺴﺘﻤﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ مولا ﻭﻫﺮ
ﻋﻀﻮ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭ ﺃﻣﺮﻳّﻪ
ﻣﻘﺮﺭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮکَس ﺍﺳﺖﻭ
ﺟﺎﻯ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩﻭﻟﻰ ﺑﻤﻮلا
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻧﺒﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑﺶ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﻫﺪﺍﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺘّﻘﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.( ﻫﺪﺍ ﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭرَبّ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺪﺍﺋﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﮐﻪ ﻫﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻫﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻣﺘّﻘﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩﻭ
ﺩﺭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪﻭ
ﺑﺎ ترس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖﺧﻮﺩ
ﻣﺘّﻘﻴﻦ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖﻣﻴﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﻨﺪﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﻀﺎﻯ ﻭلاﻳﺖ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻫﺪﺍ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺟﻮﺋﻰ ﻭ
ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺒﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰﻫﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻣﻬﻢ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺁﻳﻪ(ﮐﺘﺎﺏ
ﻭ ﻫﺪﻯ) ﺩﺭ ﺣﻖ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ( ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﮐﻪ ﻣﺘّﻘﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﮑﺘﻮﺏﺩﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪﻳﮑﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ حدیث ﮐﺴﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﻭلاﻳﺖﺍﮔﺮ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﻭ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺷﻴﻌﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻧﻪ ﺷﻴﻌﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﻧﻪ ﺣﺘﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣؤﻣﻦ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﻣﺸﺮﻙ ﭘﻴﺮﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ ﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ ﺍﺣﻤﻖ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ
ﻭ ﺳﻔﻴﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻐﻴﺐ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ( ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻴﻮﺭﻭﺣﻰﻫﻤﮕﻰ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖﻭﻟﻰ
ﻳﻘﻴﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ(ﺍﻳﻤﺎﻥ)ﺩﺍﺷﺘﻦﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻥ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺒﻌﺶ ﻭ ﻧﺸﻮﺭ ﻭ
ﻗﻴﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺃﺭﻭﺍﺡ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻭﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺟﻌﺖ ﻭ ﻗﻴﺎﻡ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪﺑﺎﺯﮔﺸﻨﺖ
ﺑﺴﻮﻯ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻗﻴﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ ﻫﻢﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ.ﻭ(بعثت
)ﻳﻌﻨﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻣﺠﺪﺩﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺳﻔﺮﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺗﻨﻬﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﻟﻰ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ پس ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺟﻌﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻗﺎﺋم اﮐﻨﻮﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﺭ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﻗﻴﺎﻡ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺎﻫﺪﺁﻥ
ﻗﻴﺎﻣتیﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ (ﻧﺸﺮ)
ﻣﺎﻧﻨﺪ (ﺣﺸﺮ)
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺃﺭﻭﺍح
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭحی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﺟﺴمی
ﺒﺸﺮﻯ هستند.ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﮔﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﻣﺤﺸﻮﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭ
ﻣﻨﺸﻮﺭ
ﻭﻣﻨﺘﺸﺮ ﻭ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هستند
ﮐﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺒﻌث
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی اﺣﻮﺍل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
کساﻧﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎ
ﺭﺍﺿی ﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ
های کاﺭﻣﺎئی
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭالّا
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻴچ اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺒﺠﺰ
ﺑﻤﺎﺩﻳﺎﺕ ﺟﻬﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻣﻮﺭﻯ ﭽﻮﻥ
ﻔﮑﺮ ﻭ ﺭؤﻴﺎ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺮﺷّﺤﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻩ مغز
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺗﻮﺟﻴﻬﺎتی
علمی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﻗﺒﻮل
ﻤﺴؤﻟﻴﺖ ﺍﺯ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
اﺯ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﭽﻮﻥ ﺮﻭح ﻮ
ﺭؤﻴﺎ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺧﻴلی اﺯ
ﻣﺒﻬﻤﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺭﺯق
ﺒﺪﻫﻴﻢ
ﺍﻧﻔﺎق
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ (ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺯق ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎﺯﻩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﻔﺎق ﻮ(
ﻧﻔق ﻮ ﺭﻭﺯﻧﻪ)
ﻳﺎﺑﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻌﺎﻟمی الهی
ﺒﺎلاﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺪ ﺃﮐثر ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﺪﻧﺎ
ﻓﺘﺪﻟّﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺁﻣﻮﺯﻧﺪ.(
ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩی ﻭﻋﻘلی )
ﻗﺎﺑل ﺘﻘﺴﻴم ﺒﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ هست.
ﻭﻟﻰ ( ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
اﺣﻮﺍﻟﻰ) ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ) ﺍﻣﺎم
ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻳﻌنی هر ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺄﻣﻮﺯﻳﻢ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴم
ﻤﻴﺪﻫﻴﻢ
ﺗﻠﺎﻭﺕ ﺁﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻘﺮﺁﻥ ﺮﺯق
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﻫﺎ
ﺳﻮﺍﺩ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﺷﻨﺎس
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺧﻴﻠﻴﻬﺎ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭلی ﻤؤﻣﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻳﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﻓﻬم
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎﻣﻌﺎنی
ﺒﺎﻃتی ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ. ﻭالّا
ﻗﺮﺁﻥ ﺪﻋﺎ
نامه ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺁﻥ
ثوﺍبی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺍﻧﺪﻥ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺍﺣﺴﺎس  ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭسلوک
الهی ﺮﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻋﺸق ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭ ﺻﺒﺮﮐﺎﻓﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻤﺤﮑﻢ ﻭﺗﺮک
ﻘﻄﻌس ﺠﻬﺎﻥ ﻭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
غیبی
ﻮﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﭘﺎ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ ﻘﺮﺁﻥ
که ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻌﻠﻴم ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ دو قره
اکتشافی محمد
یعنی قرآن
ﺒﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
ﺗﻠﺎﻭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ (ﺗﻠﻮ
الّاﺧﺮﻯ) (ﻗﺮاءﺖ
ﻭ قُرّهﮔﻴﺮﻯ)
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ .ﻭﻣﺪﺍک
ﺘﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﺠﻠسی ﻘﺸﺮﻯ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮخی اﺯ
ﻧﺴﺨﻪﻫﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻳﺎ ﺗﺄﻭﻳل
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌنی
ﻘﺎﺑل ﺘﻄﺒﻴق
ﺒﺮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻨﺰﻳل هستند
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍلی ﺴﻠﻮکی
و حتی ضمن
قرآن دست کاری
شده ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﻗﺸﺮﻯگرﻯ
سیاسی ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻤﺮﺩﻡ ﻋﺎمی
ﻮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﻜﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰرﻏم
اﺩﻋﺎﻯ علم ﻮ
ﻓﻘﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻪ سلوک
الهی ﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
ﺮﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻫﺒﺮﻯ
ﺴﻴﺎسی
ﻮﻣﺬﻫبی ﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺎلا ﺑﺎﻏﻴﺒﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭘس
ﻧﻮﺑﺖ ﻓﻘﻬﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺠﻬﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻬﺎﻥ ﺨﻮﻥ ﻮ
ﺟﻨﻮﻥ ﻮ ﺁﺗﺶ ﻭ
ﺗﺮﻭﺭ ﺭﺍﻩ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻧﺪ
ﻭﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
زودتر ﺧﺮﺍﺏ
ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻗﺎﺋم
غاﻳﺐ مهدی موعود
ﻇﻬﻮﺭ ﮐﻨﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺼﻤﻴم
ﺁﻧﺮﺍ در دل کاملان
الهی ظاهر کند
. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺟﻠﻮ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺍﺻﻠﺎح
ﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﺣتی
ﺒﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ 55 قرن
ﻫﻤﻴﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﻭﺭﺍ
مانند مسیح ئ
زردشت
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺸﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ (ﻣﻠﺄ)
ﻭ ﻣﻠّﺎﻫﺎ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ).

حدیث 5682 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ24ﺹ352ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻭﺍﺫ ﺃﺧﺬ
الله  ﻣﻴثاق اﻟﻨﺒﻴّﻴﻦﻟﻤﺎ
ﺁﺗﻴﺘﮑم ﻤﻥ
کتاﺏ ﻭﺣﮑﻤﻪ
ثم ﺟاء کم ﺭﺳﻮﻝ
ﻣﺼﺪﻕ ﻟﻤﺎ
ﻣﻌﮑﻢ
ﻟﺘؤﻣﻨﻥ ﺒﻪ
ﻳﻌﻨی ﺮﺳﻮﻟل اللهﻭ
ﻟﻨﻨﺼﺮﻧّﻪیعنی
ﻮﺻﻴّﻪ
ﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﺒﺎلاﻣﺎمة ﻭ ﻟﻢ
ﻳﺒﻌث الله  ﻧﺒﻴّﺎ ﻭلا
ﺭﺳﻮلا الّا ﻭ
ﺃﺧﺬ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﻤﻴثاق
ﻠﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺎﻟﻨﺒﻮّة
ﻟﻌلیّ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﺎﻕ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﮑﺘﺎﺏ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖﺩﺍﺩﻳﻢ.ﻭﻗﺘﻰ
ﺭﺳﻮﻟﻴﻤﻮﺭﺩ ﺗﺼﺪﻳﻘﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪﺑﻮﻯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻳﺪ (ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻳﺎ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪﻭﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺘﻌﻬّﺪ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖﺁﺧﺮ ﺩﺍﺧﻞ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺃﺩﻳﺎﻥ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ ﺗﺎ
ﻣﺴﻴﺢ ﺧﺎﺭﺝﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢﻭ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﻦ ﺷﺮﻁ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪﻭ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﻭﻣﻴﺸﺎﻕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻧﻮﺭ ﻭﻋﺮﺵ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﺑﺎﻳﻦ
ﺷﺮﻁ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻭ ﺣﺘﻰ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ
ﺗﺮ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺍﺯ
ﺭﺳﻮلاﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺁﻳﻨﺪﻩﮐﻪ ﮐﺸﻒ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺯﺗﺠﻠّﻰ ﻭ ﻋﺮﺵ
رَبّ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﻴﺎﻳﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﮕﻔﺖﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺷﻤﺎﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺷﻤﺎ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻮﺭ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻯ ﺑﺎﺷﻴﺪﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶﻭﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻓﻌﻠﺎ
ﺳﺐ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﻣﺘﺮﺻّﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻨﺪ.(ﻣﻴثاﻕ)ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺁﻧﻬﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ. ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻯ
ﻧﻤﻰ ﺁﻭﺭﻧﺪ.ﻭ(ﺣﮑﻤﺖ)ﻧﻴﺰ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎﻭ ﺣﻖ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭ ﺗﺤﮑّﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺻﺪﻭﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺃﻣﺮﻯ ﻭ ﻧﻬﻴﻰ ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻋﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺨﺸﻨﺎﻣﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪﭼﻮﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻮﻝ
ﻣﺼﺪﻕ ( ﺑﺎ ﻓﺘﺢ ﺩﺍﻝ
) ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﺪﺍﺭﻙ ﺷﻤﺎ
ﺑﻮﺩﻩﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻫﺴﺖ. ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﻧﺪ.ﻭ
ﭼﻪ ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ ﺗﺠﻠّی
اﻟﻬی ﺁﺧﺮ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺑﮑﺎﺷﻒ ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ ﻭﻯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪﺩﺭ ﺁﻥﺰﻣﺎﻧﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎلاﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻣﺤﻤﺪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯﻓﻌﻠﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
رَبّ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻳﻌﻨﻰ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ( ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮﺵ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻴﺒﻮﺩﻧﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖﮐﺴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﻣﺪﻋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪآثار
ﻓﻮﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻤﺤﻤﺪﻭﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﺻﺪﻫﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﻭﻯ ﻃﻠﺐ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
أمثال ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻧﺎﺩﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ) ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺗﻌﻬّﺪ ﻧﺼﺮﺕ ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ( ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﺭﺳﻮﻝ ﺭﺍﺩﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﮐﻤﻚ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﺼﺮﺕ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﺳﻮﻝ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﺼﺮﺕ ﻳﻌﻨﻰ وصیّ
ﺍﻭ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡﺑﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻯ ﺍﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ پس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﺁﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺣﻴﺎﺕ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺭﻭﺵ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪﺗﺎ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻇﻬﻮﺭ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻴﺴﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﺍﻳﻦ ﺭﺳﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭﻧﻘﺶ(ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻭلاﻳﺖ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺭﻫﺒﺮ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻴﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦﻳﻌﻨﻰ
مولاﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﺃﻣﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺗﻤﺎﻡ مؤمنان
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣؤﻣﻦ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﻧﺪﮐﻪ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯپس
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭﻧﻮﺑﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻏﺎﻳﺐ ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯﺩﻳﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ الّا ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﺎ
ﻣﻌﺮﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻭﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺒﻴﺶ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ) ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻴﭻ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻰ ﺭﺍ ﻣﺒﻌﻮثی
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺍﺯ ﻭﻯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻨﻮﺕ ﻭ ﻋﻠﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻣﺎﻣﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.(ﺩﺭ ﻧﺒﻰ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺻﺎﺣﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮﻭ
ﻫﺮ ﺭﺳﻮﻝﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺁﻥ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ﮐﻪ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺃکثرا ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺎﻡ ﻧﺒﻰ
ﻭ ﺭﺳﻮﻝ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺒﻰ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﺳﺖﻭﻟﻰ
ﺭﺳﻮﻝ ﻧﺒﻰ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺒﻰ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﺨﻮﺍﻧﺪﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﺒﻰ ﮐﺮﺩ.ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻫﻢ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮕﻔﺖ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻧﺒﻮﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻓﻄﺮﺗﺎ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖﺗﻌﻬّﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ الّا
ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻋﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ
پس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﺶ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ پس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ مولاﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻭﺍﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻘﺶ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺳﻮﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻟﻰ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭ ﻧﺒﻮﺕ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻧﺒﻰ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺸﺖﻋﻤﻠﺎ ﻳﻚ
ﺩﻳﻦ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻗﺒﻠﻰ ﺟﺰ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻭ
ﻧﺎﻡ ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪﻭ
ﻣﻌﺪﻭﺩ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞﺑﺎ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﻨﻮﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﻭﻣﻄﺎﻟﺐﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺁﻥ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﻳﮑﺼﺪ
ﻭ ﺑﺒﻴﺴﺖ ﻭﭼﻬﺎﺭ
ﻫﺰﺍﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺳﻰ ﻧﻔﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻣﻄﻠﺐﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥﺎﻳﻦ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻗﺪﺭﺕ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻫﻢ ﺍﻳﻨﻚ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺭﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺘﻌﻠّﻖ ﺑﮕﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﮑﺮﺩﻩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻣﮑﻪ ﻭلاﻳﺖ ﻋﻠﻰ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻣﻌﻤﻮلا
ﻗﺒﻠﻪﮔﺎﻩ ﻫﺮ ﺩﻳﻦﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
باعث ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺭﻭﺯﺩﺭ ﺻﺤﻦ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪّس
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍﺑﺠﺮﻡ ﮐﻔﺮ ﻭﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻧﺒﻮﺕ ﺳﺮ ﺑﺮﻳﺪﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪ ﺑﮑﻮﻩ ﻭﮐﻤﺮ
ﻭﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ
ﺑﻬﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﮕﻰ ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰﺗﺎﺑﻊ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻠﻮﻳﻮﻥ ﺷﺎﻡﻭ
ﺃﻫﻞ ﺣﻖ ﺍﻳﺮﺍﻥﻭ
ﺩﺭﻭﺯﻳﻬﺎﻯ ﺳﻮﺭﻳﻪﻭ
ﻳﺰﻳﺪﻯ ﻫﺎﻯ ﮐﺮﺩﺳﺘﺎﻥﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻳﺰﺩﺍﻧﻰ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎ
ﺩﺭ ﻟﺒﻨﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﻧﻴﺰ ﺟﻨﮓ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.)

حدیث
5683 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ352ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰﻋﻢ ﻳﺘﺴﺎﺋﻠﻮﻥ
* ﻋﻦ ﺍﻟﻨﺒﺄ ﺍﻟﻌﻈﻴﻢﻗﺎﻝ
ﺍﻟﻨﺒﺄ ﺍﻟﻌﻈﻴﻤﺎﻟﻮلاﻳﻪ
ﻭ ﺳﺄﻟﺘﻪ ﻋﻦ ﻗﻮﻟﻪ
ﻫﻨﺎﻟﻚ ﺍﻟﻮلاﻳﻪ
ﻟﻠﻪ ﺍﻟﺤﻖﻗﺎﻝ
ﻭلاﻳﻪ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﭘﺮﺳﺠﻮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ؟
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺒﺮ ﻋﻈﻴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﮐﺎﺷﻒﻧﻮﺭ ﻋﺮﺵﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻣﮑﻠّﻒ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺮﺍﻗﺐ ﻇﻬﻮﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﻣﺤﻤﺪﻭﻳﺎ
ﻫﺮکَس ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖﮐﻪ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭ ﭘﺮﺳﺠﻮ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﺪﻋﻴﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺷﺖ.
(ﻋﻈﻴﻢ)ﻋﻨﻮﺍﻥ رَبّ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖﻭ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻋﻈﻴﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭ رَبّ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺃﻋﻠﻰ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﺴﻰ ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﻪ ﻋﺮﺵ ﺁﻧﺮﺍ
ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺭﻣﻐﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ. ﺗﺎ ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﻯ ﻣﻠﺤﻖ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺗﻌﺠّﺐ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭘﺮﺳﺠﻮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ؟
ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺨﺼﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﻭ ﻧﺎﻡ(ﻣﺤﻤﺪ)ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ(ﺣﻤﺪ)ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻮﻧﺪ.ﻭ(ﻧﺒﺄ)ﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻳﻚ ﻧﺒﻰ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻧﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ
)( ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﺤﻖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﻃﺎﻋﺖ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻫﺮکَس ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻮلاﻳﺖﻭ
ﻳﺎ ﺑﻌﻨﻮﻥ ﻣﺮﺑّﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻬﺮ
کَس ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ
ﻭ ﺗﻌﺼّﺐ ﻗﻮﻣﻰ
ﻭ ﻧﮋﺍﺩﻯﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ ﺑﺨﺪﺍ.
ﻣﺤﻤﺪ ﻋرَبّ ﺑﻮﺩﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﺩﺭﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﻗﻮﻣﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﺒﻮﺩﻣﻰ ﺑﺎﻳﺴﺖ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ. ﺻﺤﻴﺢ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﻫﺮ کَس ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﻭﻋرَبّﻧﺒﻮﺩ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﻳﻚ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻠّﺘﻬﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﺮکَس
ﺗﻘﻮﺍ ﻭﺳﻠﻮﻙ ﻭﮐﻤﺎلاﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺖﺃﻓﻀﻞ
ﻭﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻭلاﻳﺖ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ( ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﺃﻫﻞ ﺳﻨّﺖ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ مولا ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﻧﻈﺮ
ﺗﺄﻳﻴﺪﻳﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ رؤیا ﺩﺭﻳﺎﻓﺖﮐﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﻮﺋﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻬﺮ ﮐﺴﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭلاﻳﺖ ﺑﺤﻖ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺑﺤﻖ
ﺑﻮﺩﻥﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺷﺎﻥ ﻭﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎﺧﻮﺩ ﺣﺠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺞ ﻋﻤﺮﻩﮐﻪ ﺑﻌﻤﺮﻯ
ﻣﻴﺄﺭﺯﻧﺪ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺠّﻬﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩﻣﺪﺍﺭﺝ ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻧﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪﻣﮕﺮ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺧﻮﺩ)ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﺒﺄ ﻭ ﺧﺒﺮ
ﻋﻈﻴﻢ ﺭﺍﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ
( ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ بعثت
ﻣﺤﻤﺪﺧﺒﺮ
ﻋﻈﻴﻢ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﺩﻩ.ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪﺧﺒﺮ
ﻣﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺍﻭ ﺗﻌﻄﻴﻞﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﺘﻴﻢ
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﻝ
ﻣﻴﺮﺍﺵ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺮﻭﺗﻬﺎ.
ﮐﻪﺍﻳﻦ ﺣﻖ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻭﺻﻴّﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯﺎﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻈﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪﺗﺎ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﺘﻴﻢ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﮐﻨﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ
.)

حدیث
5684 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ352ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﻧﻀﻊ ﺍﻟﻤﻮﺍﺯﻳﻦ
ﺍﻟﻘﺴﻂ ﻟﻴﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎﻣﻪﻗﺎﻝ
ﺍﻟﺄﻧﺒﻴﺎٴ ﻭ
ﺍﻟﺄﻭﺻﻴﺎٴ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖﺗﺮﺍﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ . (ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺩﺍﺩﮔﺎﻫﻰ
ﭼﻮﻥ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺗﺮﺍﺯﻭ ﻧﻴﺰ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﻮﺩ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎلاﺕ
ﻳﺎ ﺿﻌﻒ ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﮐﻪ ﻗﻴﺎﻡ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺮﺍﺯﻭﻫﺎ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻳﮑﺎﻳﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﭘﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻭﺁﻳﺎ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺭﺍﺿﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺑﺴﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖﻳﺎ ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.(ﻗﺴﻂ)ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ(ﮐﺎﺳﺖ)ﻃﺒﻘﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯﺑﻄﺒﻘﻪ
ﺑﺎلاﺗﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺩﻡﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻃﺒﻘﻪ ﺟﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ.ﺑﺎﺯ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﻗﻴﺎﻡﻭ
ﺳﺮﭘﺎ ﺷﺪﻥ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ ﻭ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻮﻉ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
پس ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻢ
ﺳﻮﻡ ﺭﻭﺡ ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﻭ ﺳﻮﺯﺍﻥ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺍﺯ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﻭ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ ﺷﻮﺩﻭﺭﺍﻩ
ﺑﻴﻔﺘﺪﺗﺎ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻧﺸﻮﺩ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺍﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻌﺪﻳﻞ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻗﺴﻂ ﻭ ﮐﺎﺳﺖﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺎﺯﻩﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﺻﻴﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.(
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺒﻰ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﻭﺻﻴﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺿﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻤﻴّﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕﺩﺭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﺤﻖ
ﻭ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّﺐ
ﺑﺂﻧﻬﺎﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎﮐﻴﻔﻴّﺘﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺩﺭﺳﺖﮐﻤﻴّﺖ ﺑﺎﺯ
ﻧﻘﺶ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ .)

حدیث
5685 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ24ﺹ۳۵۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ (ﻳﺎ
ﺗﻮﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
دﺭ
ﻳک ﺴﻴﺴﺘم
ﺴﻠﻮکی
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻄﺎﻋﺖ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻮلا
ﻳﺰﺍﻟﻮﻥ
ﻤﺨﺘﻠﻔﻴﻦ* الّا
ﻣﻥ ﺮﺣم ﺮﺑّﻚ
ﻭﻟﺬﻟگ
ﺨﻠﻘﻬﻢ ﻳﺎ ﺑﺍ
عُبیده اﻟﻨﺎس
ﻣﺨﺘﻠﻔﻮﻥ فی
اﺻﺎبة ﺍﻟﻘﻮﻝ
ﻭ ﮐﻠّﻬم هاﻟﻚ
ﻗﺎل ﻘﻠﺖ
ﻗﻮﻟﻪ الّا ﻣﻥ
ﺮﺣک ﺮﺑّﻚ
ﻗﺎﻝ ﻫم
ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ ﻭ
ﻟﺮﺣﻤﺘﻪ
ﺧﻠﻘﻬﻢ ﻭﻫﻮ
ﻗﻮﻟﻪ ﻭ ﻟﺬﻟگ
ﺨﻠﻘﻬﻢ ﻳﻘﻮل
ﻄﺎعة الّاﻣﺎﻡ
ﺮﺣﻤﻪ ﺍﻟّتی
ﻴﻘﻮﻝ ﻭ
ﺭﺣﻤتی ﻮﺳﻌﺖ
ﮐلّ ﺸﻴئ ﻳﻘﻮل علم
الاﻣﺎﻡ ﻭ ﻭسع
علمه  ﺍﻟّﺬﻯ
هوﻣﻥ علمه
ﮐلّ ﺸﻴئ وﻫﻮ
ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ ثمّ ﻘﺎﻝ
ﻓﺴﺄﮐﺘﺒﻬﺎ
ﻟﻠّﺬﻳﻥ
ﻴﺘّﻘﻮﻥ
ﻳﻌﻨﻰ ﻭلایة
ﻏﻴﺮ الّاﻣﺎم
ﻮ ﻃﺎﻋﺘﻪ ثمّ
ﻘﺎﻝ ﻳﺠﺪﻭﻧﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺑﺎ
ﻋﻨﺪﻫﻢ فی
اﻟﺘﻮﺭﺍة ﻭ الّاﻧﺠﻴﻞ
ﻳﻌنی اﻟﻨبی ﻮ
ﺍﻟﻮﺻیّ ﻮ
ﺍﻟﻘﺎﺋﻢ
ﻳﺄﻣﺮﻫم
ﺒﺎﻟﻤﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺫﺍ ﻗﺎﻡ ﻭ
ﻳﻨﻬﺎﻫﻢ ﻋﻥ
اﻟﻤﻨﮑﺮ ﻭ
ﺍﻟﻤﻨﮑﺮ ﻣﻥ
ﺃﻧﮑﺮ ﻓﻀل الاﻣﺎم
ﻮﺟﺤﺪﻩ ﻭ
ﻳﺤﻠل ﻠﻬم
اﻟﻄﻴّﺒﺎﺕ
ﺍﺧذ ﺍﻟﻌﻠم
ﻤﻥ ﺃﻫﻠﻪ ﻭ
ﻳﺤﺮّم علیهم
اﻟﺨﺒﺎﺋث ﻭ
ﺍﻟﺨﺒﺎﺋث ﻗﻮل
ﻤﻥ ﺨﺎﻟﻒ ﻭ
ﻳﻀﻊ ﻋﻨﻬم
اﺻﺮﻫﻢ ﻭهی
اﻟﺬﻧﻮﺏ ﺍﻟتی
کاﻧﻮﺍ ﻓﻴﻬﺎ
ﻗﺒل ﻤﻌﺮﻓﺘﻬم
ﻔﻀل الاﻣﺎﻡ ﻭ
ﺍﻟﺄﻏﻠﺎل
اﻟتی کاﻧﺖ
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﻭ
ﺍﻟﺄﻏﻠﺎﻝ ﻣﺎ
ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻣﻤّﺎ ﻟم
ﻴﮑﻮﻧﻮﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺍ ﺑﻪ ﻣﻥ
ﺘﺮک ﻔﻀل الاﻣﺎﻡ
ﻓﻠﻤّﺎ
ﻋﺮﻓﻮﺍ ﻓﻀل الاﻣﺎﻡ
ﻭضع عنهم
اﺻﺮﻫﻢ ﻭ الّاﺻﺮ
ﺍﻟﺬﻧﺐ ﻭهی
اﻟﺂﺻﺎﺭ ثمّ
ﻨﺴﺒﻬم ﻔﻘﺎﻝ
ﺍﻟّﺬﻳﻥ
ﺁﻣﻨﻮﺍ ﻳﻌتی
ﺒﺎلاﻣﺎﻡ ﻭ عزّﺭﻭﻩ
ﻭ ﻧﺼﺮوﻩ ﻭ
ﺍﺗّﺒﻌﻮﺍ
ﺍﻟﻨﻮﺭ
ﺍﻟّﺬﻯ اﻧﺰل ﻤﻌﻪ
ﺍﻭﻟﺌک هم
اﻟﻤﻔﻠﺤﻮﻥ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟّﺬﻳﻥ اﺟﺘﻨﺒﻮﺍ
ﺍﻟﺠﺒﺖ ﻭ
ﺍﻟﻄﺎﻏﻮﺕ ﺃﻥ
ﻴﻌﺒﺪﻭﻫﺎ ﻭ
ﺍﻟﺠﺒﺖ ﻭ
ﺍﻟﻄﺎﻏﻮﺕ
ﻓﻠﺎﻥ ﻭ ﻓﻠﺎﻥ
ﻮ ﻓﻠﺎﻥ ﻭ
ﺍﻟﻌﺒﺎﺩپة
ﻃﺎعة ﺍﻟﻨﺎس
ﻟﻬﻢ ثمّ ﻘﺎﻝ
ﺃﻧﺒﻴﺒﻮﺍ
ﺍﻟی ﺮﺑّﮑم ﻮ
ﺃﺳﻠﻤﻮﺍ ﻟﻬﻢ
ثمّ ﺠﺰﺍﻫﻢ
ﻓﻘﺎل ﻠﻬم اﻟﺒُﺸﺮﻯ
ﻔی اﻟﺤﻴﺎة ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭفی اﻟﺂﺧﺮة ﻭ الّاﻣﺎم
ﻴﺒﺸّﺮﻫﻢ
ﺑﻘﻴﺎم اﻟﻘﺎﺋم
ﺒﻈﻬﻮﺭﻩ ﻭ
ﺑﻘﺘل
ﺃﻋﺪﺍﺋﻬﻢ ﻭ
ﺑﺎﻟﻨﺠﺎة فی
اﻟﺂﺧﺮة ﻭ
ﺍﻟﻮﺭﻭﺩ ﻋلی
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻟﻪ
ﺍﻟﺼﺎﺩﻗﻴﻥ
علی اﻟﺤﻮﺽ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐسی
ﺮﺍ ﺭﺣﻤﺖ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ همین
ﻧﻴﺰ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. (
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺃﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒب
اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ سلوکی
دینی ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
اﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺃﺻل
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
داشتن ﺗﻮﻟی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺧﺘﻠﺎﻑ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
اﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻋﻘﻴﺪتی ﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ
ﺑخلاﻑ ﮐﺎﺭﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﮔﺮ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﻥ گرﺩﻧﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ الهی
ﻨﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐسی
ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺖ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭﺩﺭ
ﺩل اﻭ ﮐﺸﺶ
ﻭﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی
ﻜﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﻣﻌﺮفی
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻳﮑﺎﻳک
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺮﺣﻤﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺮﺣﻤﺖ
ﻧﻬﺎئی ﻮﺍﺟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺁﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠق هست ﮐﻪ
ﻣﻨّﺖ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﮐﺴﺐ
ﺁﻥ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﻨﻴﺰ ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻥ
ﺮﺣﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺃﻯ
ﻔﻠﺎﻥ ﺑﺪﺍﻥ
که ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺩم
ﺪﺭ ﺍﺻﺎﺑﺖ
ﮐﻠﺎم ﻮ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.(حتی
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻓﮑﺮ درست
ﮐﻨﻨﺪ.در
حالیکه ﺣق
ﻴﮑی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
غقاﻳﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﺁﻧﻬ
ﺎﻳﮑﺴﺎﻥ ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ
گوناگون
ﻗﺒلی ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭک
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
کنند. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی کساﻧﻴﮑﻪ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ ﻭ
ﺩﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ
ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺃﮐثرﺍ ﻭﺣتی
همگی آﻧﻬﺎ
ﻣﺬﻫبی ﻮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮ ﺍﻧﺤﺮﺍفی
هستند. ﭼﻪ
ﺳﻨّﻯ ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺳﻨّﻯ ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﭘﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻮﺳل ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻧﻪ
ﺳﻨّﻯ هستند
ﻭﻧﻪ ﺷﻴﻌﻪ. ﻭ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫن ﺴﻨّﻯ هستند
ﻭﻫم ﺸﻴﻌﻪ. ﺑﺎ
ﺳﻨّﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮگ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻫم شیعه
ﺒﺎ ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
اﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮلاﻳﺖ
ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻫﻤگی
اﻳﻥ ﻤﺮﺩم ﺒﺎ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﮐﻠﺎم ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻬﻠﺎﮐﺖ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
(ﺣﻠقﺁﻭﻳﺰﻯ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭالّا
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﻣﺮﺩﻥ
ﺮﺍ ﺣتی
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻥ
گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺭﺣن
کرﺩ (ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﺍﻣﺎم ﻔﺮﻣﻮﺩ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﻳﻌتی
ﺪﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺸﻌﺎع ﺃﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ضروری
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﺮﻭﻩ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺒﻤﻴﺮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
الهی ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻮﺟﻨﺎﻳﺖ ﮐﺎﺭانی
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﻨﺎم
ﺘﺸیّع ﻮ ﻗﺒﻮل
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﺑﺎﺯ
ﺗﻌﺒّﺪ ﻭ
ﻣﺮﺩﻩ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺑﺎﻃل اﺯ ﻣﻴّﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ الهی
ﺘﻮﺳّل ﻮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ الهی
ﺠﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی کند) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻥ
ﺮﺣﻤﺖ بوده
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ. ( ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی اﺳﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭم الهی
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺘﺮﺣم الهی
ﺴﻬﻴم ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭالّا ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺪﻭﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺘﺮﺑﻴﺖ الهی
ﺑﺮﺍﻯ کسی
ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ اﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
کافی ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺣتی
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
کافی ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻴﺸﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺁﺩم
تاﺭﻳﺨی
اﻋﺘﻘﺎﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺩﻩ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻣﺬﻫبی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺣتی
ﻤﻌﺘﺒﺮﺍﻥ اﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل
اﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭالّا
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ لاﺯم ﻨﺒﻮﺩ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺗﻌﻴﻴﻥ کنند .ﻭ
ﻏﻴﺒﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺨﺎلی
ﺒﻮﺩﻥ ﺠﻬﺎﻥ
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﭽﻨﺪ ﮐﺘﺎبی
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻭﺑﺮ ﺳﺮ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ ﻣﺎل ﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺳﺮ ﻭ ﮐﻠّﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.
ﻭﺁﻟﺖ ﺩﺳﺖ ﻫﺮ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ که
ﺳﻬل اﺳﺖ ﻭ ﺣتی
غیر ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﻭﺧﻠﺎﻳق ﺮﺍ
ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ همین
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻳﻌنی
ﺒﺮﺍﻯ اﻃﺎﻋﺖ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻳﻥ ﺮﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. (ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻮﺳل ﺘﺎ
شایسته ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷوﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم اﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ لاﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺍﻭم
کرﺩﻩ ﻭ ﺍﻭﻣّﻯ
ﻮ ﻣؤﻣﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺖ ﻣﺎ
ﺑﺮﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﻮﺳﻌﺖ.
شامل ﻳﺎﻓﺘﻪ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ هر
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺰﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﺎل ﺘﻌﺎلی
ﺪﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺃﻧﻮﺍع هستند.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻮﺍﺩ
ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﺑﺎﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﮕﻮﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ هستند.
ﮐﻪ ﺃﺭﻭﺍح اﺯ
ﺃﻧﻮﺍع ﺘﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﻧﻮﺍع گیاهی
ﻮ ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺃﺯﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻥ
ﻔﻴﮑﻮﻥ)
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﺯل ﺘﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﺘﮑﺎﻣل
نوعی و
الوهیّت بیشستر
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﺳﺮﻯ
ﻮ ﺳﺮﮐشی ﺸﺪﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﺍﻣﺎک ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﻌنی علم ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻭﺳﻌﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺟﺰئی
اﺯﻋﻠم الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ(
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ شیعه
با شعاع  قائم و
عرش رحمان ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﺍﻣﺎم ﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎم
ﺸﺪﻧﺪ. ﻭالّا
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ که
ﺍﻣﺎم ﺰﺍﺩﻩ
ﺧﻠق
ﻨﺸﺪﻩﺍﻧﺪ .ولی
ﺑﺎ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ با شهود
قائم
ﺑﺎﻳﻥﻤﻘﺎم الهی
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺟﺴﻤﺎنی ﻮ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ الهی
رَبّ
وﻤﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ الهیﺁﻧﺎﻥ
هستند ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هر ﮐﺎﻣل ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺮفیﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺒﺎﻭﺭ ﻣﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻭالّا ﺍﻭلاﺩ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﮔﺮﺑﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﻨﺸﻴﻨﻨﺪ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻧﺒﻮّﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﻴّﺪ
ﺑﻮﺩﻥ ﻮ ﻭﺍﺭث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪﻥ
ﻳﻚ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﻮﺣﺮﺍم
ﺨﻮﺭﻯ ﺩﺭ ﺧﻤس
ﻭ ﺯﮐﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﺗﻤﺎم
ﻨﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻟﻬﺎم
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ علم
ﻠﺪﻧّﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻋﻠم
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ
ﻣﺎﺩﻳّﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﻯ
کاﻏﺬ ﺑﻴﺎﻳﺪ.ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﻮﺯﻯ ﺁﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﻬﺮ
ﻧﻮع ﺪﺳﺘﻮﺭﻯ که
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺃﻣﺮ
ﺍﻳﺠﺎبی ﻮ
ﻭﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻧﻬی ﺒﺎﺷﺪ
ﺧﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﻄﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﻣﻠﺄ)
ﻳﺎ ﻣﻠّﺎﻫﺎ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺩﺭﻫﺮ
ﺩﻳنی ﻮ ﻣﺬﻫبی
که ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﺎﺩﺍم که
ﺳﺎﻟک ﻮ ﻭﺍﺻل الهی
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣتی
کلام اﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺷﺮک ﺒﺨﺪﺍﻭ
ﻭلاﻳﺖ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭلیﻤﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺘّﻘﻴﺎﻥ ثبت
ﺧﻮﺍﻫم ﻨﻤﻮﺩ
ﻭ ﻧﻮﺷﺖ ( ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭعزّﻟﺖ ثبت
ﺭﻭﺍﻥ ﻮ
ﮊﻧﺘﻴک روحی
اﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴتی
ﺪﻓﺘﺮ ﻧﻮﺷﺘﻥ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺘّﻘﻴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﻘﻮﺍﻯ الهی ﻮ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺘﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻋﺎﻗﺒتی ﺴﺨﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎئی و
مجرم شدن ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ثبت الهی ﺪﺭ
ﭼﻨﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫﺮﮐﺪﺍم که
ﺃﺟل و مهلت آن
ﺴﺮﺁﻣﺪ ﻭ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ لاﺯم
ﺮﺳﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺘﻠﺎﺵ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻳﻌتی ﻮلاﻳﺖ
ﻏﻴﺮ ﺍﻣام (بحق
) ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ (ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻨﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ثبت ﺍﻋﻤﺎل
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺸﺮک ﺒﺨﺪﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ثبت ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
کاﺭﻣﺎئی
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻃﺎﻋﺖﺍﺯ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
هر ﻓﻘﻴﻪ ﺷﺮک
ﺪﺍﺩﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
بحق ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺣﻖ ﭼﻨﻴﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳنی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﻮﺯ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻮ
ﻓﺎﺳﺪ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻨﺎ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴل
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.( ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭلاﻳﺖ
الهی زنده
ﺰﻣﺎﻥ ﻠﺎﺯم
اﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻨﻮﺭ ﻭﻋﺮﺵ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ (
ﺑﺘﺴﻤﻴﻪ های
ﻣﺤﻤﺪﻯ)
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻟﻴل
ﻈﻬﻮﺭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺷﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻃﺎﻋﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﻳﻪ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻧﺠﻴل
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻘﺪّس ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠقﺒﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ
ﺻﺎﺩقﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺑﺘﺪ
ﺍﺑﺴﺎﮐﻦ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺰﻧﺪﻩ
ﻣﻌﺮفیﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻴﺎ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻥ ﻫﻴچ اﺭﺯﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺎ
ﺭﺍﺿی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﺳﻠﻮک
ﺒﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺮﻓﺖ.
ﻭ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺵ ﻭ ﻧﻪ
ﺣﺮﻑ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ)
ﺍﻣﺎم ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻭﺻیّ ﻮﻗﺎﺋﻢ (ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﻪ ﻣﻘﺎم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ
ﻗﺎئم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ زنده
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ بدان
ﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﻣﺴﻴح
ﺘﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺟﺒﺮﻳﺎل ﻴﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴا ﻮ
ﻗﺎﺋم گفته ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﺮﺵ ﺍﻭﺭﺍ
ﻋﻴسی ﺪﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴحی ﺒﻮﺩ
ﻭلی اﺩﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع هیچ
ﺨﺒﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺘﻌﻬّﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﻣﺤﻤﺪ
و سوشیلتس
زردشت
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
اﻋﺘﺒﺎﺭ الهی
ﺪﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﮐﻪ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺃﻣﺮ
ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ ﮐﻨﺪ(
ﺑﻨﻴﮑﻮ ﮐﺎﺭﻯ
ﻮﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ خدا
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻯ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺗﺠﻠّﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ هر
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪ
تطوّر و نکامل
روح ﺍﻧﺴﺎﻥﺎﺳﺖ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ)
ﻳﻌنی اﮔﺮ
ﻗﺎﺋم ﻘﻴﺎم
کرﺩ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺎم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭسلوک
الهی ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭ
ﺑﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ( ﻧﺰلة
ﺍُﺧﺮﻯ) ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﺭ
ﺩﻭم ﻘﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭب کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ .ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻗﻴﺎم
ﻘﺎﺋﻢ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل اﺳﺖ. ﻭ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﻣﻨﮑﺮﺍﺕ ﻧﻬی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ( ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻫﻢ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﻫک
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺩﻭﺭﻯ
از ﺧﻴلی اﻣﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ سلوک
الهی ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺨﺘل ﻨﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺮﺍﻡ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺗﺤﺮﻳﻤ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺍﺣﺮﺍم ﻮعزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﻠﺎل
ﻮ ﻣﺠﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ ﭘﻴﺮ الهی
اﻭ ﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭالّا
ﺣﺮﺍم ﻮﺣﻠل
ﺒﺨﺸﻨﺎﻣﻪﺍﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ همگان و
همه زمانها و
همه شرایز
متفاوت ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻣﺮﻯ
ﺒﻬﺪﺍﺷتی ﻴﺎ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺧﻠﺎثی ﻮﻋﺮﻑ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺰﻋﻤﻮﻣﻴﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻈﺮ ﻭﻓﺘﻮﺍئیﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺍﻳﻥ
ﺸﻠﻮغیﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺩﻳنی ﻮﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻗﺒﻮب کند .
ﺍﺣﮑﺎم
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺒﻬﺮ
ﻣﺬﻫبی و دینی
باشد
ﺒﻴﮑﻪﺑﺎﺷﻨﺪﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﺷﺮک اﺳﺖ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻣﻨﮑﺮ
ﻳﻌنی هرﮐس ﻓﻀل
اﻣﺎم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻨﮑﺮ ﺷﺪ ﻭ
ﺟﺤﺪ ﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ
و تردید ﻧﻤﻮﺩ. (ﻣﻨﮑﺮ
ﺩﻭﻣﻌنی ﺪﺍﺭﺩ
ﺍﻧﮑﺎﺭﻋﻘﻴﺪتی
ﻮ ﻧﻈﺮﻯ ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﻤﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻳﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﻳﻥ اﻧﮑﺎﺭ
ﺯﻭﺗﺮ ﺩﻳﺪه و
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻓﻀﻞ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ الهی
اﻣﺎم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺨﻠق ﺮﺍ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺳﺎﻟک ﺒﻐﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺷﻨﻮﺍﻯ
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻫﻴﭽﮑس ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺩﻭم اﻧﮑﺎﺭ
ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮﺍﺕ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺯﺷﺖ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﮐﻪ
ﺳﺎلک ﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟک هیچ گاﻩ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ هم
ﺒﻤﻘﺎﻡ الهی
ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺎم پیر ﺭﺍ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻃﻴّﺒﺎﺕ ﺭﺍ
ﺣﻠﺎل ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﺎﺭ ﺍﻣﺎﻡ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ
ﺣﻠﺎل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻳﻌنی ﻄﻴّﺐ
ﺧﻮﺏ ﻭﺷﻔﺎﺑﺨﺶ
ﭼﻮﻥ ﺪﺍﺭﻭئی
اﺯ ﻃﺒﻴﺐ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺣﻠﺎل
ﻴﺎ ﻣﺠﺎﺯ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻭالّا
ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ
هستند که
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻬﻴچ ﻨﺤﻮﻯ
ﺣق ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺣﻠﺎل ﻮﺣﻠﺎل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﻳﻥ
ﺤﻠﺎﻝ ﻭﺣﺮﺍم
ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﻚ
ﺣق ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭ
ﺣﺮﺍمی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ سالک
بخصوصی
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭالّا
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺤﻠﺎل ﻮ ﺣﺮﺍم
ﻘﺸﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺟﺰ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺮﺍﻫم کرﺩﻥ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻥ
ﻄﻴّﺒﺎﺕ
ﺣﻠﺎﻝ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﻋﻠک
اﺯ ﺃﻫل ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺁﻥ اﺳﺖ (ﻋﻠﻢ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺁﮔﺎهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻠم
ﺴﻠﻮک ﻮ ﻋﻠم الهی
ﻠﺪﻧّﻰ ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﻧﺰﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی هست.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪﺭﺍ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺣﻮﺍﻟﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺷﻔﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺰﺩ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
اﺳﺖ ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ روان
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺃﻫل ﺁﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ الهی
ﻴﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق هستند.ﻭ
ﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﻪ ﺑﺎﭼﻨﺪ
ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻋﺎﻟم
ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ) ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺧﺒﺎﺋث
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺣﺮﺍم ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺁﻧﭽﻪ ﺧﺒﻴث ﻭ
ﺑﺪ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺤﺮﻳم ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ که
ﺴﺎﻟک اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ) ﺍﻣﺎک
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻥ
ﺨﺒﺎﺋث
ﻫﺮﮐﻠﺎم ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﺍﺳﺖ (ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻧﻈﺮﻯ
ﺒﺪﻫﻨﺪ ﺧﺒﻴث
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭح
ﻤﻄیعان
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺎﻃل اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﻮ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯهر
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭ
ﺧﺒﻴث ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﺍﺳﺖ
( ﻭﺑﻘﻮب
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ (إﺻﺮ) ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ. (
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺎﻟم
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﺣﮑﺎم
ﺤﻠﺎل ﻮ ﺣﺮﺍک
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔسﻭ ﺁﻟﻮﺩگی
ﻨﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺤﻴﻮﺍنی
اﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﺻﺮ
ﻫﻤﺎﻥ
گناهانیهستند
ﮐﻪ ﻗﺒل
اﺯﻣﻌﺮﻓﺖ ﻓﻀل
اﻣﺎم اﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
(ﻭلیﻮﻗنی ﻔﻀل
ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
اﻣﺎم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻳﺪ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭙس
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻔﻮ
ﻧﻬﺎئی ﻮﮐﺎﻣل
ﻮ ﺩﺍﺋﻢ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﻚ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﭙﺎک
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﻭﺷﺮﻃ کافی
ﺒﻨﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﻔﻮ ﻧﻬﺎئیﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺯﻧﺠﻴﺮﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﮐﻨﺪ (ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻨﺎ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺿﻌﻒ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩگی عقل ﻮﻫﺠﻮﻡ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺕ ﮐﻪ
ﻃﻠﺴم ﺪﺳﺖ ﻭ
ﭘﺎ ﮔﻴﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭح ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﺯﺍﺩﻯ واقعی
ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺰﻧﺠﻴﺮﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﻳﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺟﺴم ﻮ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺃﺳﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ اﻣﻮﺭﻯ
که ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻣﻮﺭﻯ
اﺯ ﻓﻀل اﻣﺎم
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻓﻀﻞ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ اﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﻓﻘﻬﺎﻯ ﺴﻨّﻯ
ﺒﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﭼﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﻓﻌﻠﻰ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﻗﺒﻮل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺎﻟم ﻮ ﺁﻳﺖ الله
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺃﺻل
ﺁﻓﺖ الله  ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺁﻳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺪﺭﺳتی ﺮﺍﻩ
ﺩﻳنی ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﻓﻀل ﻮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ اﻣﺎم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺻﺮ ﺍﺯ
ﺩﻭﺵ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﺩﺭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻃﻞ) ﻭ
ﺍﺻﺮﻫﻤﺎﻥ
گناه ﺍﺳﺖ( ﺫﻧﺐ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪُﻡ
ﺣﻴﻮﺍنی اﺳﺖ ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﮐﻪ
ﺭﻭح را ﺮﻫﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺴح
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪم
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺿﻴح
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ کسانی که ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ (ﺳﻠﻮک
عملی ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻨﻈﺮﻯ ﺒﻮلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﻣﺎم
ﺨﻮﺩ ( ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﻭﺳﭙس هر امام
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻳﻌنی کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﻌﺮﻓی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ) ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ عزّﺭﺍ (ﻋﺬﺭﺍ)
ﻭ ﻧﺼﺮﺕ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ (عزّﺭﺍ
ﻳﺎ ﭘﺎک ﻮ
ﻣﻘﺪس وباکره
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ اﻣﺎم
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻤﺮﻳﻢ
ﻋُﺬﺭاء ﭙﺎک ﻮ
ﻣﻘﺪّس ﮔﺮﺩﺩ
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ عزّﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ الهی
ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ عزّﻳﺰ
(بعنی
ﭘﺎﺩﺷﺎهی)
اﻭﺭﺍ ﺑﺮ ﺩل
ﺨﻮﺩ ﭘﺬﺭﻳﻔﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺼﺮﺕ ﻭ
ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ( ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻧﺎﺯل شده
ﺒﺎ ﺍﻭﺭﺍ باور
ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﻔﻠﺎح ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ (
ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺗﻤﺮﮐﺰو
توسّل ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻣﺎم ﺴﺎﻟک
ﻤﻌﺮفیﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ مولا ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻧﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ)
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﻌنی
کساﻧﻴﮑﻪ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ
ﺟِﺒﺖ ﻭ
ﻃﺎﻏﻮﺕ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﻧﭙﺮﺳﺘﻴﺪﻧﺪ. (ﺟﺒﺖ
ﻫﻤﺎﻥ اﻳﺠﺒﺖ
ﻣﺼﺮ ﻭ ﺳﻤﺒﻮل
ﻔﺮﻋﻮﻥ
ﻤﺘﮑﺒّﺮ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
اﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺘﻔﺮﻋﻦ مُدّعی
ﻔﺮّ ﮐﺎﺫﺏ ﮐﻪ
احساس ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍئی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ(ﻃﺎﻏﻮﺕ)
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻃﻐﻴﺎﻥ
ﻮﺳﺮﮐﺸی ﺮﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻋﻨﻪ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻴﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭼﻪ
ﺳﻨّﻯ ﻴﺎ
ﺷﻴﻌﻰ.
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻭﺍطاﻋﺖ ﮐﻠﺎم
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﺣتی اﮔﺮ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪفع ﺸﺮک
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﮐﻪ ﻓﻠﺎﻥ ﻮ
ﻓﻠﺎﻥ ﻮ ﻓﻠﺎﻥ
اﺳﺖ (ﭼﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺸﺨّﺼﻰ چون
خلفای راشدین
ﻳﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯ در
عصر امام )
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
اﻃﺎﻋﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻄﺎﻏﻮﺗﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﭙس
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﭘس ﺑﺴﻮﻯ رَبّ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﻳﺪ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم اﻭ
ﺷﻮﻳﺪ (ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﻳﻥ هدﻑ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ رَبّ
ﻣﺮﺑّﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻳﺎﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفیکرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﺴﻮﻯ
ﺍﻭ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ اﻭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭ
ونمایتده با
اختیار او ) ﻭ
ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ (ﻣﻄیع
رَبّ مرَبّی
ﺧﻮﺩ) ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺎﻧﺮﺍ
ﺑﺸﺎﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺁﺧﺮﺕ ﻫﺴﺖ(
ﺑﺸﺎﺭﺕ ﻭ
ﻣﮋﺩﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﭼﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ که
ﺳﺎﻟک هستند
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﭼﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺩﺭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک ﻮﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣل نوعی
روح ﺒﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻤﺤﻤﺪ
ﻳﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭکه محمد
های زنده
هستند ) ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم اﻭ
ﺑﺸﺎﺭﺕ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻇﻬﻮﺭ
ﺍﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
اﻭﺭﺍ ﻣﻴﮑﺸﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ (
ﺍﻳﻥ اﻣﺎم
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺴﺎﻟک ﻤﻄیع
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻮلاﻳﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺒﮕﺬﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻴچ ﻨﻴﺮﻭئی
ﻘﺎﺩﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﻮ
ﻣﻨﺤﺮﻓﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﮑم کشته ﺷﺪﻩ
ﻭ ﻣﻨﻔﻮﺭ واقعی
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﺕ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع
ﻔﻮقﺒﺸﺮﻯ. ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ هدﻑ الهی
اﺳﺖ. ﻭالّا
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﻘﺒلی
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﺭﺍﻩﻫﺎﻯ ﺒﺎلاﺗﺮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ الهیﻤﺨﺘﻠﻒ
الهی عظیم ﺘﺮ
ﻭﻣﻬﺪﻯ ها ﻮ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ هاﻯ
ﻮالّاﺗﺮﻯ ﺪﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﻳﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮعی
اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺤﻮﺽ (ﮐﻮثر)
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ( ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺒل
اﺯ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﺣﻮﺽ ﮐﻮثر ﻭ
ﻣﺮﺍﺳم ( منّا
ﺃﻫل البیت
ﻤﺤﻤﺪ) ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺤﺎﺿﺮ ﺩﺭ
ﻣﺠﻠس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻮﻓق ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻘﺎم تجلّی
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﮕﺮﺍنی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟک
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻭﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی هستند
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ اﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭالّا
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻓﻘﻄ
ﺰﺑﺎنی
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ ﭼﻘﺪﺭ
ﻳﻘﻴﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﻋﻴﻥ
اﻟﻘﻴﻥشخ.ئی
بچشم دل و ﭽﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺤق
اﻟﻴﻘﻴﻥ با
بعثت الهی او
برای دیگران
در بازگشت
بخلق تا زنده
باشند . ﺣﻮﺽ
ﮐﻮثر ﺑﺎﺯ(
ﺣﻮﺯﻩ ﻋﻠﻤﻰ) ﻭ
ﻋﻘلی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺯﺁﻥ
ﺒﺮ ﺧﻮﺭﺩﺍﺭﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﻮثر ﮐثیر
ﻭ ﻓﺮﻭﺍﻥ
ﻔﮑﺮﻯ لدنّی
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪ.)

حدیث
– 5686 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ357ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻋﻦ ﻗﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻳﻤﺸﻮﻥ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻫﻮﻧﺎﻗﺎﻝ ﻫﻢ ﺍﻟﺄﻭﺻﻴﺎٴ
ﻣﻦ ﻣﺨﺎﻓﻪ
ﻋﺪﻭﻫﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺎ
ﻫﻮﻥ ﻭ ترس ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺩﺁﻧﺎﻥ ﺃﻭﺻﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺍﺯ ترس
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.(ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﻣﻮﺭﺩ ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﻧﺪﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺑﺮﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯﻤﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪﺗﺎ
ﺿﻤﻦ ﻏﺎﺭﺕ ﺍﻣﻮﺍﻝﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﺍﻣﻴﺶ ﻭ
ﺣﻘﻮﻕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺑﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
لاﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﺑﺠﺒﻬﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﻨﮓ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﻭ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺷﻴﻌﻴﺎﻧﻰ
ﻭﻫﻢ ﻣﺬﻫﺒﺎﻧﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯﻭﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺩﻳﻨﻰﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺳﺮﻧﮕﻮﻥ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﮔﻢ ﻧﺎﻣﻰ
ﻭﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﻧﺪﻙ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ عزّﻟﺖﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.)

حدیث 5687 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ 24 ﺹ357ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻓﻰ
ﻗﻮﻝ الله  عزّ ﻭﺟﻞ
ﺍﻟﻴﻪ ﻳﺼﻌﺪ ﺍﻟﮑﻠﻢ
ﺍﻟﻄﻴّﺐﻭ ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺍﻟﺼﺎﻟﺢ ﻳﺮﻓﻌﻪ
ﻭلاﻳﺘﻨﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖﻭ ﺃﻫﻮﻯ
ﺑﻴﺪﻩ ﺍﻟﻰ ﺻﺪﺭﻩﻓﻤﻦ
ﻟﻢ ﻳﺘﻮﻟّﻨﺎﻟﻢ
ﻳﺮﻓﻊ الله  ﻟﻪ
ﻋﻤﻠﺎ  ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﻃﻴّﺐ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﺻﺎﻟﺢﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎلا ﻣﻴﺮﻭﺩ ( ﮐﻠﺎﻡ
ﻃﻴّﺐﺩﻋﺎ ﻭﻣﻨﺎﺟﺎﺕ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﭙﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰﻧﻴﺰ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﻟﻰ باعث
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻭ ﺳﻨّﻰﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺗﻌﺒّﺪﺍﺕ ﺑﺎﻃﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﺗﻌﺒّﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮑﻴﻔﻴﮑﺖ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﮑﻤﻴّﺖ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺯﻣﺰﻣﻪﺍﻯ ﺑﻰ ﺃﺷﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﻃﻴّﺐ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ ﺷﻔﺎﺑﺨﺶﻭﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺍﺗﻮﭘﻴﺎ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻋﻤﻞ ﺻﺎﻟﺢ
ﻳﺎ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺫﺍﺕ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺭﻓﻌﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻰﺑﺎﺯ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎلا
ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﺭﻓﻌﺖ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺫﺍﺗﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﺎﻙ
ﺗﺮ ﻭ ﺳﺒﻚ ﺗﺮ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﻭ ﺁﺭﺍﻡ ﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮔﺮﺩﺩ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺁﻳﻪﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻭلاﻳﺖ ﻣﺎ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺳﺖ ﺑﺴﻴﻨﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺰﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻫﺮکَس ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺎﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﺩﻋﻤﻞ
ﺍﻭ ﺑﺎلا ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ
( ﻳﻌﻨﻰ ﺍﮔﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎلا
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﻭلاﻳﺖ
ﻣﻌﺘﺒﺮﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭلاﻳﺖ ﻋﻠﻰﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺁﻧﻬﻢ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨ
ﻰﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻭﻝ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺷﺮﻁ ﻗﺒﻮﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﻮﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰﺑﻮلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯﺑﻨﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ
سپس ﻣﻨﺠﺮ ﺑﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
(ﺗﻮﻟّﻰ)ﻗﺒﻮﻝ ﻭلاﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻟﻔﻆ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﺍﺭﻳﺎﻥ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺮﺍﺭ ﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﻭلاﻳﺖ) ﻳﻌﻨﻰ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﻭ ﮐﺸﺶ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺗﺎ ﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ .)

جدیث
5688 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ358ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻟﮑﻠﻢ ﺍﻟﻄﻴّﺐ
ﻫﻮ ﻗﻮﻝ لا ﺍﻟﻪ
الّا الله ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮﻝ الله ﻋﻠﻰ
ﻭﻟﻰ الله ﻭ
ﺧﻠﻴﻔﺘﻪ ﺣﻘّﺎﻭ
ﺧﻠﻔﺎؤﻩ ﺧﻠﻔﺎٴ
الله ﻭ ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺍﻟﺼﺎﻟﺢ
ﻳﺮﻓﻌﻪﻓﻬﻮ ﺩﻟﻴﻠﻪ
ﻭ ﻋﻤﻠﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻩ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻓﻰ ﻗﻠﺒﻪﺑﺄﻥ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﮑﻠﺎﻡ ﺻﺤﻴﺢﮐﻤﺎ
ﻗﻠﺘﻪ ﺑﻠﺴﺎﻧﻰ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ ﮐﻠﺎﻡ
ﻃﻴّﺐ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻮﻝ
لا ﺍﻟﻪ الّا الله
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮﻝ الله
ﻭ ﻋﻠﻰ ﻭﻟﻰّ الله
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺑﺤﻖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺧﻠﻔﺎﻯ ﻋﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ( ﺧﻠﻔﺎ ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥﻭﺧﻠﻒ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻠﻒ ﺍﺳﺖ.
ﺃﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ الله
ﺃﮐﺒﺮ
ﻭﺳﺒﺤﺎﻥ الله ﻭﺍﻟﺤﻤﺪ
ﻟﻠﻪ ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺃﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﻭ ﻋﻠﻰ ﻭﻟﻰ
الله ﻭ ﺑﻨﺪﻩ ﺍﻭ
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻠﻔﺎﻯ
مولا ﻧﻴﺰ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺑﺤﻖ ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺣﺞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺩﻭﻟﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺩﺭﺳﻠﺴﻠﻪﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺑﺎﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ
ﻋﻤﻞ ﺻﺎﻟﺢ ﮐﻪ ﺑﺎلا
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﻃﻴﺐ ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.( ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﻟﻴﻞ ﺩلاﻟﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﻋﻤﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﻟﻴﻞ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻗﻠﺒﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻗﻠﺒﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﺩ ( ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﻮﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻭلاﻳﺖ ثابت ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺰﻳﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑﺶ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻰ ﭘﻴﻮﻧﺪﻧﺪ.ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﮕﺎﻩ ﺑﻮﺳﺎﺋﻂ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﺃﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﺘﻰ
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﮕﺎﻩ
ﺑﮑﻌﺒﻪ ﻭﺑﺎ ﺳﮑﻮﺕﺧﻮﺩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ ﻭثواب
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻠﺎﻡﺩﺭ
ﮐﻌﺒﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﮔﭻ ﻭﺁﺟﺮ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﮐﻌﺒﻪ ﺩﺭ ﻣﮑﻪ .)

حدیث
568- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ 358ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻝ الله
عزّﻭﺟﻞﻭﺃﻭﻓﻮﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻯ ﻗﺎﻝﺑﻮلاﻳﻪ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺍﻭﻑ ﺑﻌﻬﺪﮐﻢ
ﺍﻭﻑ ﻟﮑﻢ ﺑﺎﻟﺠﻨّﻪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺑﻌﻬﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻭﻓﺎ
ﮐﻨﻴﺪﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺑﻌﻬﺪ
ﺧﻮﺩ ﻭﻓﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻳﻌﻨﻰ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦﺗﺎ
ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺑﻬﺸﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ ﺑﺪﻫﻢ
( ﻭﻓﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻋﻬﺪ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻰ ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺑﺎ مولاﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻴﺪﺍﺷﺖﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ.ﻭﻟﻰ
پس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮمولا ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺗﻌﻬّﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯﺑﺎﺯ
ﺍﻭلاﺩ مولاﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺎﻡ مولا ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣؤﻣﻥﺎﺳﺖ.(ﺟﻨّﺖ)ﻳﺎ
ﺑﻬﺸﺖﻭ(ﮔﻨﺎﻥ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﻭﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺵ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
لاﺯﻣﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.)

حدیث
5690 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ24 ﺹ358ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻘﻮﻟﻪ عزّ
ﻭ ﺟﻞ ﺃﻥّ
اﻟﺄﺭﺽ
ﻳﺮثهاﻋﺒﺎﺩﻯ
اﻟﺼﺎﻟﺤﻮﻥ ﻫم
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﺻﻠﻮﺍﺕ الله  ﻋﻠﻴﻬم گفته
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺯﻣﻴﻥ
ﺮﺍ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺼﺎﻟح ﻤﻥ
ﻤﻴﺮﺍث
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺩ
و باید باشد.(ﺃﺭﺽﻭ
أرث فرنگی
ﻭﺯﻣﻴﻥ ﻮ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺣتی
ﺠﺴم ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
هر ﺳﺎﻟﻚ
ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ملکوتی
و نوع فوق
بشری و نهائی
ﻮ ﺭﻭح اﻟﻘﺪِس
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
اﻭ ﻭﺍﺭﺵ
ﺣﻘﻮق الهی و
ﻨﺒﻮّﺕ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻭﺻﻴﺎ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ مولا
ﺩﺭ ﺭﺃس ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ کاملان ﺰﻧﺪﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻋﺒﺎﺩ ﻳﺎ
ﻋﺎﺑﺪﺍﻥ ﻮ
ﻣﻮﺑﺪﺍﻥ ﻫﻤﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی هستند
ﻭ ﻭ ﻧﻪ ﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺣﺎل عباﺩﺕ
ﻭﺳﻠﻮﻙ. ﻭﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﻳﻌنی
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﻭلاﺩ الهی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ مولا
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺻﻠﻮﺍﺕ ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺩﻋﺎﻯ
او ﺑﺮﺍﻯ
انسانها نیست .
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﺩﻥ
ﺼﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨج ﺘﻦ
توسّل عبادی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴنی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺂﻥ
ﺘﻮﺳّﻞ در هر
عبادتی
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺍﻭ
ﺑﻬﺮﺷﮑلی که
ﺑﺎﺷﺪ ﻗﺒل اﺯ
فتح عوالم
الهی و شهودی
با ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ بمعرفی
خداوند ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭﻃﻠﺐ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
الهی اﺳﺖ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺠﺰ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺗﻤﺎم
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﺨّﻴل ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺣق ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻋث ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ
ﻧﻴﺰﻋﺎﺷق ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺮﻭﺣﻰ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺘﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ روان
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺍثﻣﺎلی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﻭلاﺩﺷﺎﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﻨﻨﺪ .
ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
عقلی ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻫﺮﮐس ﻫﺴﺖ ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺭک ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮﺍﺻل ﺨﻮﺩ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻳﻌﻪ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺎﻭلاﺩ
ﺟﺴﻤﺎنی ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻜﺎﻟﻬی
ﺷﺎﻫﺪ شهودی ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻋﻤﻠﺎ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺠﺴﻤﺎنیو حتی
هر مرابطه فصل
نوع بشری
ﺨﻮﻳﺶ ﻭﻳﺎ ﺍﻭلاﺩ
ﺟﺴﻤﺎنیﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﺷﻨﺎﻳﺎﻥاﻭ
ﻗطع گرﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﻭحی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺭﺩ که ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﺨﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ ﻫﻴچ ﺮﺍﺑﻄﻪ
ﭘﺪﺭ ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ ﻮیا
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ و
خواهری ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﺣق
ﺘﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ وارثان مقام
اولیای قبلی
هستند . ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ
غیرﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳنی ﻮ ﻓﺘﻮﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭ الهی
ﺮﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﺒﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ.)

حدیث
5691 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ358ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻋﻦ ﻗﻮﻝ الله
عزّ ﻭﺟﻞ
ﻭ ﻟﻘﺪ ﮐﺘﺒﻨﺎ ﻓﻰ
ﺍﻟﺰﺑﻮﺭﺍﻟﺂﻳﻪﻗﺎﻝ
ﻧﺤﻦ ﻫﻢﻗﺎﻝ ﻗﻠﺖ
ﺍﻥ ﻓﻰ ﻫﺬﺍ ﻟﺒﻠﺎﻏﺎ
ﻟﻘﻮﻡ ﻋﺎﺑﺪﻳﻦﻗﺎﻝ
ﻫﻢ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺯﺑﻮﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺍﻳﻢ...( ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﻣﺘﻌﻬﺪ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪﮐﻪ ﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺁﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﻭ ﻣﺘﻮﺳّﻞ ﺷﻮﻧﺪﺗﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩﺗﺎ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻯ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.(ﺯﺑﻮﺭ)
ﻓﺼﻠﻰ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻭ ﺳﺮﻭﺩﻫﺎﻯ
ﺩﺍﻭﺩﮐﻪ ﺩﺭ ﻏﻨﺎ
ﻭﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻭﻯ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻓﺘﻪﻋﻤﻠﺎ
ﺩﻋﺎ ﻭﻧﺠﻮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻋﺒﺪ الله
ﺃﻧﺼﺎﺭﻯ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺑﻔﺎﺭﺳﻰ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﻈﻴﺮﻯﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﺯﺑﻮﺭﮐﺘﺎﺏ
ﻣﺴﺘﻘﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩﻩ ﺷﻮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺘﺎﺏ(ﺯﻧﺪ
ﺍﻭﺳﺘﺎﻯ)ﺯﺭﺩﺷﺖﮐﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﺑﺪﺍﻥ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺯﻧﺪ ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺘﺎﺏ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﻣﻘﺪﺵ
ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺯﺑﻮﺭ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻤﺎﻥ ﺯﻣﺰﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﺃﻫﻞ ﻗﺮﻳﺶﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﭼﺎﻩ ﺯﻣﺰﻡ
ﮐﻌﺒﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ عزّﻟﺖ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭﺟﺎﻯ
ﺧﻨﻚ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﭼﺎﻩ ﺯﻣﺰﻡ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﮐﻌﺒﻪ
ﻫﺴﺖ. ﻧﻘﻄﻪ ﮔﻮﺩﺍﻟﻰ
ﺑﻴﻦ ﮐﻮﻫﻬﺎﻯ ﻣﮑﻪﮐﻪ
ﺁﺑﻬﺎﻯ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻩ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺟﻤﻊ ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺣﻔﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ .ﻭﺟﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺒﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩﮐﻪ ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺁﺗﺸﮑﺪﻩ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻈﻴﺮ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺩﺷﺖ
ﻣﺮﻏﺎﺏ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻭﻃﺒﻘﻪ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﭘﻠّﻪﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎلا
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ ﺭﻭ ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﮐﻌﺒﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﺎﻳﻞ ﻋرَبّ ﺷﺪﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻋﺪﻡ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﺑﻬﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺎﻩ ﺳﺎﻝﺗﻀﻤﻴﻦ
ﺑﺎ ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ)ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩﺍﻳﻦ
ﻣﻄﻠﺐ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ
( ﻳﻌﻨﻰ ﺫﮐﺮﻧﺎﻡ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺯﺑﻮﺭ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎﺳﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﻗﺒﻠﻰ) سپس ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﺑﻠﺎﻏﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻮﻡ ﻋﺎﺑﺪﻳﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.( ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ ﺯﺑﻮﺭ
ﺭﺍﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻮﺑﺪﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺯﺑﻮﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻗﻮﻡ
ﻳﺎ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ.ﺑﻠﺎﻍ ﻭ ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﻭ ﺑﺒﻠﻮﻍ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺴّﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺑﺪﻳﻦ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪﻧﺎﻡ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺐ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﺘﺐ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰﻭ ﻧﻴﺰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮکَس ﺗﻌﻬﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻋﻠﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻜﻨﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻋﺎﺑﺪ ﻭ ﻣؤﻣﻦﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﻨﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻣﺸﺮﻙ
ﻫﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﺭﺍ ﺷﺮﻳﻚ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﺩﺭ ﺯﻧﺪ
ﺍﻭﺳﺘﺎ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺁﺧﺮ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﻪ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻪ
ﮐﺎﺷﻒ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻄﺮﺡ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻳﮑﻰ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉﻭ ﺳﻮﻣﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻟﻰ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻳﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻣﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻣﻠﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ

حدیث 5692 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ24ﺹ359ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻝ الله
عزّ ﺟﻞ ﻭ
ﻟﻘﺪ ﮐﺘﺒﻨﺎ ﻓﻰ
ﺍﻟﺰﺑﻮﺭ ﻣﻦ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﺬﮐﺮ ﺃﻥ ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻳﺮﺷﻬﺎ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﻮﻥﻗﺎﻝ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺻﻠﻮﺍﺕ
الله  ﻋﻠﻴﻬﻢﻭﻣﻦ
ﺗﺎﺑﻌﻬﻢ ﻋﻠﻰ
ﻣﻨﻬﺎﺟﻬﻢﻭ ﺍﻟﺄﺭﺽﺃﺭﺽ
الجَنّة ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻭﻣﺎ
ﺩﺭ ﺯﺑﻮﺭ ﻧﻮﺷﺘﻴﻢﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺫﮐﺮ ﺯﻣﻴﻦ
ﺭﺍ ﺑﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﺻﺎﻟﺢ
ﺑﻤﻴﺮﺍﺵ ﻧﻮﺷﺘﻴﻢ
( ﺩﺭ ﺯﺑﻮﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻳﺎ ﺯﻧﺪ ﺍﻭﺳﺘﺎﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺫﮐﺮ ﻳﺎ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭلاﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﺍﺭﺵ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻧﻮﻋﺒﺸﺮﻯﻭﻣﻴﺮﺍﺵ
ﻧﺒﻮﺕ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.(ﻋﺒﺎﺩ)ﻣﻮﺑﺪ
ﺻﺎﻟﺢ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻭﺗﺤﻠﻴﻪﺁﻥ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮﻓﺮﻣﻮﺩﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺩ. ﻭ
ﻫﺮکَس
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ
ﻣﻨﻬﺎﺝ ﻭﺭﻭﺵ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﻴﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖ . ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺻﺎﻟﺢ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺃﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻋﺎﺑﺪﺍﻥ ﻣﻮﺑﺪﻭﺍﺭﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻫﺮکَس
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﺪﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻭﺍﺭﺷﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ(ﺗﺒﻌﻴّﺖ)ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﺯﺑﺎﻧﻰ.ﻭ
ﺯﻣﻴﻦ ﺩﻧﻴﺎﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥﺑﻬﺸﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻴﺰﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻣﻴﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻦ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺟﺴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﺳﺖﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ القُدس
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮکَس ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.)

حدیث
5693 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ459ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺃﻥ ﺍﻟﻨﺒﻰ
ﻗﺎﻝ ﺫﺍﺕ ﻳﻮﻡﺍﻥ
ﺭﺑّﻰ ﻭﻋﺪﻧﻰ ﻧﺼﺮﺗﻪﻭ
ﺃﻥ ﻳﻤﺪﻧﻰ ﺑﻤﻠﺎﺋﮑﺘﻪﻭ
ﺃﻧّﻪ ﻧﺎﺻﺮﻧﻰ
ﺑﻬﻢﻭ ﺑﻌﻠﻰ ﺃﺧﻰ
ﺧﺎﺻّﻪ ﻣﻦ ﺑﻴﻦ
ﺃﻫﻠﻰﻓﺎﺷﺘﺪ ﺫﻟﻚ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻘﻮﻡﺃﻥ
ﺧﺺ ﻋﻠﻴّﺎ ﺑﺎﻟﻨﺼﺮﻩﻭ
ﺃﻏﺎﻇﻬﻢ ﺫﻟﻚﻓﺄﻧﺰﻝ
الله  عزّﻭ
ﺟﻞﻣﻦ ﮐﺎﻥ ﻳﻈﻦ
ﺃﻥ ﻟﻦ ﻳﻨﺼﺮﻩ الله
ﻣﺤﻤﺪﺍ
ﺑﻌﻠﻰ ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ
ﻓﻠﻴﻤﺪﺩ ﺑﺴﺒﺐ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺴﻤﺎٴ ثُمّ
ﻟﻴﻘﻄﻊﻓﻠﻴﻨﻈﺮ
ﻫﻞ ﻳﺬﻫﺒﻦ ﮐﻴﺪﻩ
ﻣﺎ ﻳﻐﻴﻆ ﻗﺎﻝ ﻟﻴﻀﻊ
ﺣﺒﻠﺎ ﻓﻰ ﻋﻨﻘﻪﺍﻟﻰ
ﺳﻤﺎٴ ﺑﻴﺘﻪ
ﻳﻤﺪﻩﺣﺘّﻰ ﻳﺨﺘﻨﻖ
ﻓﻴﻤﻮﺕﻫﻞ ﻳﺬﻫﺒﻦ
ﮐﻴﺪﻩ ﻏﻴﻈﻪ ﺭﻭﺯﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﮐﻪ رَبّ
ﻣﻦ ﺑﻤﻦ ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﻧﺼﺮﺕ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻣﺮﺍ
ﺑﻤﻠﺎﺋﻚ ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺪﺍﺩ
ﻭﮐﻤﻚ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻦ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻭ ﺑﻌﻠﻰ ﻧﺼﺮﺕ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭﻡﻭ ﻣﺨﺼﻮﺹﺍﺯﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺘﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(رَبّ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪﻭ
سپس ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﻭﻋﺪﻩ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪﺍﮔﺮ
ﺑﺠﺪﻳّﺖﺳﻠﻮﮐﻴﺨﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻭﺭﺍ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪﻣﺒﺮﻭﺭ ﻭﻣﻮﻓّﻖ
ﺑﺒﺮ ﺷﻮﺩ.سپس ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ بعثت  ﺍﻭ
ﻧﻴﺰﺍﺯ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩﻭرَبّ
ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻳﻦ
ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ بعثت  ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ تثبیت
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩﻫﺮ
ﮐﻤﮑﻰ ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩﻩﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪﻫﺎﺩﻳﺪﻩﺷﺪﻧﻴﮑﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﻠﺎﻡ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺎﺻّﻪ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺨﺪﺍ.ﻭﻧﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻠﮑﻪ
ﺃﻫﻞ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﻭﺍﺯ
ﺍﻭلاﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪﮐﻪ ﺩﺭﺭﺃﺵ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻠﻰ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻪ ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺩﻩ.ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
لاﺯﻣﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
مولا ﻭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﺑﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭلاﻳﺖ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮐﻤﻚ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.) ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻮﻡ ﮔﺮﺍﻥ
ﺁﻣﺪﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺼﺮﺕ ﺭﺍ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﺑﻌﻠﻰ
ﺩﺍﺩ.ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻏﻀﺒﻨﺎﻙ ﮐﺮﺩ.(ﻭمولا
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻥﺍﻳﻦ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺣﻖ
ﺗﻘﺪﻡ مولا ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺁﻥ ﻗﻮﻡﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺮﻳﺶﮐﻪ ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺘﺴﻠﻴﻢ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻦ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﻤﻠﺎ ﻧﺼﺮﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺷﺮﮐﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻬﺎﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ ﻏﺎﺭﺕ
ﻭﺗﻌﺼّﺐ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥﺒﻮﺩ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ تثبیتﺩﻳﺎﻧﺖﻣﺤﻤﺪﮐﻪﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﻴﻊ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.ﮐﻪ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﻓﺪﺍﺋﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻬﺎ
ﺷﺮﮐﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﺎﺭﺕ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺷﻤﻦ.ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻠﻰ ﺩﺭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭ ﻗﻠﺒﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻏﻀﺐ
ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺯﻣﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻴﻚ ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻣﻠﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ
ﻣﻬﺎﺟﻢ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺮﺩ. ﻭ الّا
مولا ﻣﺨﻔﻰ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﻮﺩ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﻋﻤﻞ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻣﺤﻠّﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭﻟﻴﻤﺰﺍﺣﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻭلاﻳﺖﻧﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺸﺎﺋﻰ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺮﺍ ﻏﺎﺭﺕﮐﻨﻨﺪﺗﺎ
ﻃﻠﺎ ﺍﺯﺍﺭﺯﺵ ﺑﻴﻔﺘﺪﻭﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﻤﻪﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻓﻘﻴﺮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺭﺍ ﻧﺎﺯﻝ
ﮐﺮﺩ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﻧﺼﺮﺕ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ ( ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﻣﻨﮑﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻴﺰ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺍﺯ ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺷﮑﺴﺖ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﺤﻤﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺑﻨﻮﺍﺋﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻧﺼﺮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻤﺤﻤﺪﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﻠﻰ ( ﭼﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺤﻤﺪﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ مولاﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭﺟﻨﮕﻬﺎ ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻟﺤﻈﻪ ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪﭼﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﺕ ( ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﻠﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﻨﺪ.پس ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻇﻦ ﻭ ﮔﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭﻋﻠﻰ ﻧﺼﺮﺗﻰ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪﺑﺮﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﻧﺪ ﻭﮐﻤﻚ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.(
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻴﺎﻟﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻫﺮ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﻯ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻏﻴﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
. ﻳﻌﻨﻴﺎﻧﺠﺎﻡ ﮐﺎﺭ
ﻣﺤﺎلی ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﻋﻠﻴﮑﻤﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻮﺩﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥﻳﺎ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺭﻭﺡ ﻭﺭؤﻳﺎﻭ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰﮐﻤﻚ
ﻭﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻨﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻯ ﺑﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻧﺼﺮﺕ
ﻣﺤﻤﺪﭼﻮﻥ ﻋﻠﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰﺑﺎﻃﻞ
ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍﻣﺪﺍﺩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
لاﺯﻡ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪﺗﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻠﻰ
ﻧﺼﺮﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻴﺎﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺼﺮﺕ ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ نفس ﺁﻧﻬﺎ ﻗﻄﻊ
ﺷﺪ ( ﺍﺯ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻳﺄﺵ ﻭﻣﺤﺎﻝ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭ ﺧﺪﺍﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ
ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺘﻌﺒّﺪﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ) ﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻨﺪ
ﺁﻳﺎ ﻏﻴﻆ ﻭ ﻏﻀﺐ
ﻭﺗﻮﻃﺌﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻳﺎ
ﻧﻪ؟( ﺍﮔﺮ ﻋﺎﺟﺰ
ﺷﺪﻧﺪﻣﻨﻄﻘﺎ ﻭﻋﻘﻠﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺪ.ﻭ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﻏﻀﺐ ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭ ﻟﺠﺎﺟﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻧﺪﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻠﻰ ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪﺣﺴﺎﺩﺕ ﻭ ﻏﻀﺐ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ ﺑﻌﻠﻴﻬﻤﻤﺘﻮﺳّﻞ
ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻥﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭلاﻳﺖ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﻭ ﺣﺴﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺎﺩﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻔﺖ.ﻭ
ﻋﻠﻴﭽﻪ ﻧﻘﺸﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ ﮐﻤﻚ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﭼﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻳﺎﺭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺤﻤﺪﮐﻪ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺁﻳﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪﻳﻌﻨﻰ
ﻃﻨﺎﺑﻰ ﺑﮕﺮﺩﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻨﺪﻧﺪﻭ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻘﻒ ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ
ﻭ ﺑﮑﺸﻨﺪ ﺗﺎ ﺧﻔﻪ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﻏﻴﻆ ﻭ ﻏﻔﻀﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺭﻓﺖ
ﻳﺎ ﻧﻪ. ( ﺍﮔﺮ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻏﻴﻀﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﻓﺘﻨﺪﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻏﻴﻆ ﻭ ﻏﻀﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮐﻠﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻡ ﺁﻳﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭالّا
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺩﻳﺪﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭالّا
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺑﺴﺘﻦ ﺑﮕﺮﺩﻥ
ﻃﻨﺎﺏﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﭽﺴﺒﻨﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎلا ﺑﮑﺸﻨﺪﻭ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
مولا ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﺮکَس
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﺑﻤﺤﮑﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻃﻨﺎﺏ ﻗﻄﻊ ﻧﺸﺪﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻗﻄﻌﺎ
ﺩﺭ ﺣﻖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ .)

حدیث
5694- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ395ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ :  ﻓﻰ
ﻗﻮﻟﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰﻭ
ﻃﻬّﺮ ﺑﻴﺘﻰ ﻟﻠﻄﺎﺋﻔﻴﻦ
ﻭ ﺍﻟﻘﺎﺋﻤﻴﻦ ﻭ
ﺍﻟﺮﮐّﻊ ﺍﻟﺴﺠﻮﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻬﻢ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﻮﺍﻑ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥﻭ
ﻗﺎﺋﻤﺎﻥ ﺑﻨﻤﺎﺯ
ﻭ ﺭﮐﻮﻉ ﻭ ﺳﺠﻮﺩ
ﭘﺎﻙ ﮐﻨﺪ (ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﮐﻌﺒﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﻫﻤﻦﻭ ﺃﺏ ﺭﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭘﺎﻙ ﺩﻝﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﺎﻙ
ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭﮔﻨﺎﻩﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻭلاﻳﺖ ﻃﻮﺍﻑ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﭼﻪ ﺍﺯ ﮐﻌﺒﻪ ﺩﺭ
ﺣﺞ ﻇﺎﻫﺮﻯﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﻌﺒﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳّﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ(ﻃﻮﺍﻑ)
ﻭ ﺩﻭﺭﺍﺩﻭﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻭ ﻳﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻯ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ(ﻗﺎﺋﻤﻴﻦ)ﻳﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭﺍﻥﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺮﭘﺎ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺩﺭ ﺳﺠﻮﺩ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻳﻌﻨﻰ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻣﺎ(ﺭﺍﮐﻌﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﺟﺪﺍﻥ)ﻧﻤﺎﺯﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﮐﻮﻉ ﻭﺗﻌﻈﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻟﻬﺎﻯﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﭘﺎﻙ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﮐﻮﻉ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺃﻫﻞ ﺍﻭﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻟﺬﺍ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪﺗﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
حدیث ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪﺿﻤﻦ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﻧﺪ.ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﻃﺮﻳﻘﺖﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺗﻤﻴﺰ ﻧﻤﻮﺩﺗﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﺎﻯ ﺑﺪﻫﺪ
.)

حدیث 5695-
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ359ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻴﻘﻮﻟﻪ
عزّﻭﺟﻞﻭﻟﻮلا
ﺩﻓﻊ الله  الناس ﺑﻌﻀﻬﻢ
ﺑﺒﻌﺾﻟﻬﺪﻣﺖ ﺻﻮﺍﻣﻊ
ﻭ ﺑﻴﻊ ﻭ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﻭ ﻣﺴﺎﺟﺪﻳﺬﮐﺮ
ﻓﻴﻬﺎ ﺍﺳﻢ الله
ﮐﺸﻴﺮﺍﻗﺎﻝ
ﻫﻢ ﺍﻟﺄﺋﻤّﻪﻭﻫﻢ
ﺍﻟﺄﻋﻠﺎﻡ
ﻭﻟﻮلا ﺻﺒﺮﻫﻢ
ﻭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻫﻢ ﺍﻟﺄﻣﺮﺃﻥ
ﻳﺄﺗﻴﻬﻢ ﻣﻦ الله
ﻟﻘﺘﻠﻮﺍ ﺟﻤﻴﻌﺎﻗﺎﻝ
الله  عزّﻭﺟﻞﻭ
ﻟﻴﻨﺼﺮﻥ الله  ﻣﻦ ﻳﻨﺼﺮﻩﺍﻥ
الله  ﻟﻘﻮﻯ
عزّﻳﺰ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺩﻓﻊ
ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩ ( ﺑﺠﺎﻥ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ
ﮐﻪ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻨﻨﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺻﻮﻣﻌﻪ ﻭﻣﺴﺠﺪ
ﻭ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﻭﻣﻌﺎﺑﺪ
ﺑﻮﺩ ﻫﻤﮕﻰ ﺧﺮﺍﺏ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻧﺠﺎﻫﺎ ﺫﮐﺮ ﻧﺎﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﺮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ( ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺻﻮﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥﺑﻴﻊ
ﻫﺎﻯ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻓﺮﻭﺵ ﺟﺎﻥﻭ ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﺎﺟﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﻞ
ﺳﺠﻮﺩ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻣﮑّﺎﺭﻩ ﻭ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﮐﺎلاﻭ ﺑﺎﺷﮕﺎﻩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺳﻠﺤﻪ
ﺧﺎﻧﻪ
ﺷﻮﺭﺷﻴﺎﻥ ﺍسلاﻤﻰ
ﻏﻴﺮﻣﺴلماﻥ.ﻭﻟﻴﺒﻨﺎﻡ
ﻣﺴﺠﺪ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻳﺎ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ ﻭﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻳﺎ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰﺟﻨﮓ
ﺗﻮﺣّﺶ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ الّا ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃﻧﺪﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﮔﻢ
ﻧﺎﻡ ﻭﮐﺎﺭﻯ ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻴﭽﮑﺪﺍﻡ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻭ ﺷﻴﻌﻰﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺷﻴﻌﻰ ﻭﺷﻴﻌﻰﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻣﺸﺮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﻔﮑﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺨﺪﺍ ﮐﻤﻚ
ﻭ ﺧﺪﻣﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻗﺎﺗﻞ
ﻭﻣﻘﺘﻮﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﺳﺨﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪﮐﻪ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻭ ﺁﺯﺍﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻧﻤﻮﺩ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﻠﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ . (ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪﺍﺯ
ﻫﺮﻃﺮﻑ ﮐﺸﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺑﺴﻮﺩ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻣﻌﺎﺑﺪ
ﻭﻣﺴﺎﺟﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﺮﺍﺏ ﻧﺸﻮﺩ ﻭ ﺁﺑﺎﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﺧﺎﻧﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩﺧﺎﻧﻪ
ﺍﺵ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻭ ﺍﺳﺖﻭ
ﻣﺴﺠﺪ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺴﺎﺟﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪﻭ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﻳﺎ ﭘﺮﭼﻢ
ﻫﺎﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻭ ﺁﻳﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺯﻧﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﻗﺎﺑﻞ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﮔﺮ ﺻﺒﺮ
ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ ( ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ) ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺑﺪﻫﺪ ( ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺭﺍﺣﺖ ﺷﻮﻧﺪﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺯﺩﻭ ﺧﻮﺭﺩﻫﺎ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﺩﺭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ ﻋﻠﻨﻰ
ﻭﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺷﺮﮐﺖ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﺗﺎ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﮐﺸﺘﻪ
ﻧﺸﻮﻧﺪﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺪﺍﺋﻰ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺠﺒﻬﻪ ﻭﺷﻬﺎﺩﺕﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺼﺮﺕ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻧﺼﺮﺕ
ﻭﺗﻮﻓﻴﻖ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ عزّﻳﺰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ ﺍﺳﺖ.(ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺭﺍ ﻧﺼﺮﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺟﻨﺠﺎﻟﻬﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﺭﺍ ﻧﺼﺮﺕﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻭ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺍﻭﺍﺯ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ عزّﻳﺰ
ﻭ ﭘﺮ عزّﺕﻳﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﭘﺮ ﻗﺪﺭﺗﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﮐﺎﺭﺵ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﭼﭙﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯﻭ ﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺘﻰ ﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻧﺼﺮﺕ ﺩﺍﺩﻥ ﺧﺪﺍ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺩﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺼﺮﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻭلاﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﻧﻪ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﮔﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻠﺎﺵ ﻭلاﻳﺖ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻓﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺤﻘﻖ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ ).

حدیث
5696- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ 360ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ :ﻘﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰثُمّ ﻟﻴﻘﻀﻮﺍ
ﺗﻔﺸﻬﻢﻭ ﻟﻴﻮﻓﻮﺍ
ﻧﺬﻭﺭﻫﻢ ﻗﺎﻝ ﻫﻮ
ﻟﻘﺎٴ الّاﻣﺎﻡ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺑﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻭﻓﺎﻯ
ﻧﺬﺭ ﻭ
ﺗﻌﻬّﺪﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.( ﺗﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺧﻮﺩﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﻧﺪ.(ﺗﻔﺶ) ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺒﺶ ﻭ ﺑﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺯﺷﺖ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺑﺎﻃﻞﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻞ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻄﻮﺭ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺪ ﺍﻭ
ﺑﺸﻮﺩﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻔﻮ ﻭﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺗﺮﺣّﻢ
ﻭ ﻣﺪﺍﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺩ ) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻳﻌﻨﻰ ﺑﻠﻘﺎﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ ( ﺗﻌﻬّﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻄﻮﺭ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺎ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻗﻀﺎ)ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺍ ﻧﺴﺎﻥ ﺗﺮﻙ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻋﻘﺐ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﻭ
ﺗﻌﻬﺪﺍﺕﺧﻮﺩ.ﻭﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻗﻀﻞ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻭﺭﺃﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.(ﺍﻣﺎﻡ)ﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻣّﻰ ﻭ ﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺍﻭﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ ﺍﻭﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺣﺞ ﻋﻤﺮﻩ ﺍﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
رؤیاﺋﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻮﺟﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺖ ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰﺧﻮﺩ ﺍﻭﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﺍﺟﺐﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻨّﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﻧﺬﻭﺭ)ﻭﺗﻌﻬﺪﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺎﺩﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺍﻭ ﻗﻮﻝ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﺧﻮﺩ
ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮐﻪ ﺃﺻﻞ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ ﺑﺨﻄﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﺳﻮﮊﻩ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ
.)

حیث
5697
-ﺯﺍﻣﺎﻣﺒﺎﻗﺮﺍﺳﺖ(ﺝ24ﺹ361ﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: عن ﻘﻮل الله
عزّ ﻭ ﺟﻞ ﻭ ﻟﻮلا
ﺩفع الله
ﺍﻟﻨﺎس ﺑﻌﻀﻬم
ﺒﻌﺾ ﺍﻟﺂﻳﻪ
ﻓﻘﺎل کان ﻗﻮم
ﺼﺎﻟﺤﻮﻥ ﻫم
ﻤﻬﺎﺟﺮﻭﻥ
ﻗﻮم ﺴوء ﺧﻮﻓﺎ
ﺃﻥ ﻴﻔﺴﺪﻭﻫﻢ فی
ﺪفع الله ﺑﻬم
ﻤﻦ
ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﻴﻦ
ﻭﻟم ﻴﺄﺟﺮ
ﺍﻭﻟﺌﻚ ﺑﻤﺎ
ﻳﺪغع ﺒﻬم ﻮ
ﻓﻴﻨﺎ ﻣث لهم ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩفع ﻤﺮﺩم ﺮﺍ
ﺑﺎﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ (ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺑﺪ
ﻭﻳﺮﺍﻥ ﻤﻴﺸﺪ)
ﺍﻣﺎم ﻔﺮﻣﻮﺩ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ (
ﻭﺣتی هم
اﮐﻨﻮﻥ) ﻗﻮﻣﻰ(
ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ بجای
عنوان امّت
اوم کننده و
گاهی بمعنی
مستعد ولی غیر
سالم ) )
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺻﺎﻟح ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻬﺎﺟﺮﺍﻥ هستند
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣل ﻮ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ هجرت
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺯ
عشقﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ)
ﻭﻗﻮمی که ﺑﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﺗﺮس
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺸﺪ (
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی
ﻮﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳم اﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
برتری مقام الهی
اﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮک ﺠﺪﻳﺪ الهی
در سطح برتر
نزدیک بنوع فوق
بشری ) ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭالّا ﻣﺮﺩم
عاﻣی ﻮ ﺳﺎﺩﻩ
ﻟﻮﺡ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ) ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﺎﻋث ﻓﺴﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺎﻟﺤﺎنی ﺮﺍ
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺩفع
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑّﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ ﻭ
ﻧﺼﺎﻳح ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺘﻴﺰ ﻧﮑﻨﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﻓﺎع
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎ
ﺩﺭﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ زمان
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﭘﻨﺎﻩ
ﻭﺗﻌﻠﻴم ﻮ
ﮐﻤک ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩفع
ﻤﺮﺩﻡ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﭼﭙﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ ﻭﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺘﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی ﻗﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻄ
اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺩﻧﺒﺎل ﻮلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺍﺯﻫﺮ ﻃﺮﻑ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ
ﺑﺴﻮﺩ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ الهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺮﺷﺎﻥ
ﺒﺎ ﻫم گرم اﺳﺖ
ﻭﻓﺮﺻﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺯﺍﺭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺴﺎﺟﺪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯالهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﺎﮐن عمومی
ﺒﻨﺎم ﻤﺴﺠﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻨﺘﻮﺍﻥ عزﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی کرﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺁﻧﺠﺎ
ﻳﺎﻓﺖ ﻧﺸﻮﺩ.
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
هاﻋﻈﻴم ﻮلی
ﺪﻟﻬﺎﻯ ﺩﺍﺧل
ﻤﺴﺠﺪ ﻗﺸﺮﻯ ﻮ
ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. )

حدیث
5698 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ361ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻝ الله
عزّ ﻭﺟﻞ
ﻭﺍﻟّﺬﻳﻦ ﻫﺎﺟﺮﻭﺍ
ﻓﻰ ﺳﺒﻴﻞ الله ثُمّ
ﻗﺘﻠﻮﺍ ﺃﻭ ﻣﺎﺗﻮﺍ
ﺍﻟﻰ ﻗﻮﻟﻪﺍﻥ الله
ﻟﻌﻠﻴﻢ
ﺣﮑﻴﻢﻗﺎﻝ ﻧﺰﻟﺖ
ﻓﻰ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻭﻗﺎﻝ ﺳﻤﻌﺖ ﺃﺑﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻥ علی ﮐثیرﺍ
ﻣﺎ ﻳﺮﺩﺩ ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺂﻳﻪ
ﻭﻣﻦ ﻋﺎﻗﺐ ﺑﻤثل
ﻣﺎ ﻋﻮﻗﺐ
ﺑﻪثُمّ ﺑﻐﻰ
ﻋﻠﻴﻪﻟﻴﻨﺼﺮﻧّﻪ
الله ﻓﻘﻠﺖ ﻳﺎ ﺃﺑﻪﺟﻌﻠﺖ
ﺪﺍﻙ ﺃﺣﺴﺐ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺂﻳﻪﻧﺰﻟﺖ ﻓﻰ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺧﺎﺻّﻪﻗﺎﻝ ﻧﻌﻢ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺍﻣّﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻫﺠﺮﺕ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪسپس
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩﻧﺪﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻠﻴﻢ ﺣﮑﻴﻢ ﺍﺳﺖ
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺠﺮﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺻﺮﻑ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﭼﺸﻢ ﺑﻮلاﻳﺖ ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ ﺷﻬﺮ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﮑّﻪ ﺑﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻓﺘﺢ ﻣﮑّﻪﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺠﺮﺕ ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﻬﺎﺟﺮﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﮑﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥﺗﺮﻙ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﮐﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻫﺠﺮﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳّﺖﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻗﺎﻃﻌﺎﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭلاﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭمولا ﻣﺤﺴﻮﺏ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻧﻮﺭﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺍﺯ
ﺍﻭلاﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻗﺎﻟﺐ
ﺗﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﮐﻰ ﺷﺶ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰﻭ
سپس ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﺷﺶ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻭﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺑﺮﻭﺵ ﺍﻭ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪﻭ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻘﺮﺳﻨﺘﺘﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺯ رَبّ
ﻗﺎﺋﻢﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺭﻭﺯ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻠﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎلاﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻬﻢ ﺩﺭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯﺎﺳﺖﻭ ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﺩﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ. ﻭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺳﻪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰﻳﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﻨﺞ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩﻭ ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﺷﺶ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯﺑﺎ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻟﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﮐﺸﻒ ﺁﻥ ﻧّﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻌﻠﻰﺁﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻡ ﺣﻤﺪﻯ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ یک ﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺳﻴﺼﺪ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺭﻭﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﺪﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻣﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻮﺩﻳﺴﻢ ﺑﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖﻳﺎ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ ﻣﺘﻮﻟﺪﻭ
ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﺮﺩﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻭﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺖ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺸﺼﺪ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺧﻮﺩ
ﺷﺸﺼﺪ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﺑﺼﻮﺭﺕ
مولا ﺭﺟﻌﺖ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ ﭘﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺽ ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﻏﻔﻠﺖ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭالّا ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﮐﺴﻰ ﺗﻀﻤﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎلاﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻟﺬﺍ
ﻳﻜﺴﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩﺑﺎ
ﻫﺸﺖ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺩﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻪ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺟﺴﻤﻰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﺵ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺒﺎﻍ
ﻭﺣﺶ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺣﺸﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﮑﻴﻢ ﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺖﻭ ﺣﻖ ﺗﺤﮑّﻢ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺩﺭ ﺣﻖ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ ) ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺣﻖ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭلاﻳﺖ مولا ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪﻩﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
مولا ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﻭ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯﻨﺒﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎلاﺗﺮﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻳﺎﺑﺪﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ.
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺩ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ثواب ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺑﻌﻨﻮﺍﻥ(ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ)ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺟﺐ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻧﺪﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻗﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
)ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﺍﺯ ﭘﺪﺭﻡ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻦ ﻋﻠﻰ ( ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
) ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻴﺸﻨﻴﺪﻡ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻫﺮکَس ﻋﻘﺎﺏ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
سپس ﺑﻮﻯ ﺳﺘﻢ ﺷﻮﺩﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺼﺮﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ
( ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺸﻠﺎ ﻗﺎﺗﻠﻰ
ﻳﺎ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻗﺼﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﮐﻪ ﻣﺸﻠﺎ ﻗﺎﺗﻞ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺷﻮﺩﻭﻳﺎ
ﭘﻮﻝ ﺧﻮﻥ ﻣﻘﺘﻮﻝ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺂﻥ
ﺟﺮﻡ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﮑﺸﻨﺪ
ﻳﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮐﻨﻨﺪﺑﻮﻯ
ﺳﺘﻢ ﺷﺪﻩﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺼﺮﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺼﺮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺁﻳﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﻙ
ﺷﻮﻧﺪﺩﻳﮕﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻄﺎﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﺨﺸﻴﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮐﺮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻧﺼﺮﺕ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺎﺗﻠﻰ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ.ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻭ
ﻧﺠﺎﺕﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﺳﺘﻢ ﻭ ﻇﻠﻢ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺸﺎﻝ ﻣﺎﻗﺎﺗﻠﻰ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻮﺩ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻈﺎﻟﻢ
ﺍﻭﻟﻰ ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﻈﺎﻟﻢ ﺩﻭﻣﻰ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻖ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺳﺖﻇﺎﻟﻢ ﺍﻭﻝ
ﻇﺎﻟﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻇﺎﻟﻢ
ﺩﻭﻡ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻇﺎﻟﻢ ﺩﻭﻡﭼﻮﻥ
ﻇﻠﻢ ﺍﺯ ﻇﺎﻟﻢ ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺣﺪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﻫﻨﺪﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﺮکَس
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻴﻦ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﮐﻪﻗﺎﺗﻞ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩﻭ
ﻗﺎﺗﻞ ﺩﻩ ﻧﻔﺮﺩﺭ
ﺩﻩ ﺑﺎﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻘﺼﺪ
ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥﺰﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻘﺎﻭﺕﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩﻭﻧﻪﺑﺮﺍﻯﺮﺣﻤﺖ.ﻣﮕﺮﺑﺎﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺗﻮﻗّﻒﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭﺑﺎ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻠﺎﺕ
ﻭ ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﺨﺘﻰ ﺑﻠﺎﻳﺎﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻨﻔﻊ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎﻡﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺣﻤﻮﺭﺍﺑﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺎﺑﻞ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻟﺴﻦ ﺑﺎﻟﺴﻦ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺳﻮﺭﻳﺎﻧﻰ ﻋﻴﻨﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺁﻣﺪﻩ.ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻧﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﻧﺪﺍﻥ.ﻭ
ﺳﺘﻮﻥ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺣﻤﻮﺭﺍﺑﻰ ﺩﺭ ﺷﻮﺵ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺯﻩ ﻟﻮﻭﺭ
ﭘﺎﺭﻳﺶ ﻫﺴﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﻤﻮﺭﺍﺑﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩﮐﻪ
ﻫﺮکَس ﺑﻘﺪﺭ ﮔﻨﺎﻫﺶ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻨﻴﮑﻮﮐﺎﺭ ﺩﻩ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﺻﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
سپس ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥﺃﺳﻴﺮ
ﺑﺎﺑﻞ ﮐﻪ ﺁﺯﺍﺩ
ﺷﺪﻧﺪﺍﻳﻦ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﮐﻪ ﺩﻧﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻧﺪﺍﻥﻭﮔﻮﺵ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮔﻮﺵﻭ ﭼﺸﻢ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸﻢ
ﻭﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺖ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺟﺮﺍ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﻧﺪﺍﻥ ﺷﮑﺴﺖ ﺗﺎ
ﺳﺘﻤﻰ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭالّا ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﺳﺘﻢ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﻧﺼﺮﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺃﺻﻞ ﻋﻔﻮ ﻭ ﻋﺪﻡ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺍﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻗﺼﺎﺹ)ﻳﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺩﻳﻨﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻄﺎﮐﺎﺭﺧﻮﺩ
ﻃﺎﻟﺐ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﺃﺷﺪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ(ﻗﺼﺎﺹ)ﮐﺎﺭ
ﺟﻮﻳﻨﺪﻩ ﺭﺩ ﭘﺎﻯ
ﮐﺴﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺟﺎﻯ ﭘﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻭﺩ)سپس
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺵ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺩﺭ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪﻩ؟ﮐﻪﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﺭﻯ. ( ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ
ﺣﻖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻗﺼﺎﺹ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺑﺎﻟﻤثل
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺣﻖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ آثارﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻭ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﻯ ﮐﻪ
ﺑﻬﻢ ﺷﺎﺥ ﺑﺰﻧﻨﺪﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺧﻄﺎ
ﮐﺎﺭﮐﻪ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﺨﻄﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻨﻰ ﺍﻭ
ﺑﺸﻮﺩ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮلا ﻣﻰ ﺑﺨﺸﺪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺸﺖ ﺃﺷﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺁﻥ ﺧﻄﺎﮐﺎﺭﻯ ﺑﺎ
مولاﮐﻪ ﺍﺷﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖﻭمولا
ﺗﻨﻮﺭ ﺁﺗﺸﻰ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻭﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺗﺶ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ
ﻭ ﺍﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻭ ﻫﻴﺠﺎﻥﺧﻮﺩ ﻭ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ
مولا ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺨﺸﻴﺪﻭ
ﮔﺮﻳﻪ ﺣﻀﺎﺭ ﺭﺍﮔﺮﻳﻪ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺯﻧﻰ ﮐﻪ ﺯﻧﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﻨﮕﺴﺎﺭ ﮐﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺯﻥ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
پس ﺍﺯ ﺯﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺯﻥ ﻭ سپس پس ﺍﺯ
ﺩﻭﺳﺎﻝ ﺷﻴﺮ ﺩﺍﺩﻥ
ﻃﻔﻞ ﺧﻮﺩﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺳﻨﮕﺴﺎﺭ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺷﻮﺍﺑﻰ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻴﻦ
ﺗﻤﺎﻡ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺷﻮﺩﻫﻤﻪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.)

حدیث 5600 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم کاﻇم
اﺳﺖ (ﺝ24 ﺹ362ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻤّﺎ
ﻧﺰﻟﺖ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺂیة ﻟﮑلّ
امّة ﺟﻌﻠﻨﺎ
ﻣﻨﺴﮑﺎ ﻫم
ﻨﺎﺳﮑﻮﻩ
ﺟﻤﻌﻬم ﺮﺳﻮﻝ الله
ثمّ
ﻘﺎﻝ ﻳﺎ ﻣﻌﺸﺮ
ﺍﻟﻤﻬﺎﺟﺮﻳﻥ
ﻮ ﺍﻟﺄﻧﺼﺎﺭ
ﺍﻥّ الله
ﺗﻌﺎلی ﻴﻘﻮﻝ
ﻟﮑلّ امّة ﺟﻌﻠﻨﺎ
ﻣﻨﺴﮑﺎ ﻫم
ﻨﺎﺳﮑﻮﻩ ﻭ
ﺍﻟﻤﻨﺴﻚ ﻫﻮ الّاﻣﺎم
ﻠﮑلّ اﻣّﻪ
ﺑﻌﺪ ﻧﺒﻴّﻬﺎ
ﺣﺘّﻰ ﻳﺪﺭﮐﻪ
ﻧﺒﻰ ﺃلا ﻭ ﺍﻥ
ﻠﺰﻭم الاﻣﺎم
ﻮ ﻃﺎﻋﺘﻪ ﻫﻮ
ﺍﻟﺪﻳﻦ ﻭﻫﻮ ﺍﻟﻤﻨﺴﻚ
ﻭ ﻫﻮ ﻋﻠﻰ ﺑﻥ
ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻣﺎﻣﮑم
ﺒﻌﺪﻯ ﻓﺎﻧّﻯ
ﺃﺩﻋﻮﮐم اﻟی
هدﺍﻩ ﻭ ﺍﻧّﻪ
ﻋلی هدی ﻤﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻓﻘﺎم اﻟﻘﻮم
ﻴﺘﻌﺠّﺒﻮﻥ
ﻤﻥ ﺬﻟﻚ ﻭ
ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ ﻮ الله
ﺍﺫﺍ
ﻟﻨﻨﺎﺯﻋﻥّ
اﻟﺄﻣﺮ ﻭلا
ﻧﺮﺿی ﻄﺎﻋﺘﻪ
ﺃﺑﺪﺍ ﻓﺄﻧﺰل الله
عزّ ﻭ ﺟﻞ ﺍﺩع اﻟی
ﺮﺑّﻚ ﺍﻧک
ﻠﻌﻠیّ ﻴﻬﺪﻯ
ﻤﺴﺘﻘﻴﻢ* ﻭﺍﻥ
ﺠﺎﺩﻟﻮﻙ ﻓﻘل الله
ﺃﻋﻠم ﺒﻤﺎ
ﺗﻌﻤﻠﻮﻥ* الله  ﻳﺤﮑم
ﺒﻴﻨﮑم ﻴﻮم القیامة
ﻓﻴﻤﺎ ﮐﻨﺘم
ﻔﻴﻪ
ﺗﺨﺘﻠﻔﻮﻥ*
ﺃﻟم ﺘﻌﻠم ﺃﻥّ
الله ﻳﻌﻠم ﻤﺎ
فی اﻟﺴﻤاء ﻮ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﺍﻥ
ﺬﻟک فی کتاﺏ ﺍﻥ
ﺬﻟک علی الله
ﻳﺴﻴﺮ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺁﻳﻪ
ﻧﺎﺯل ﺸﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻫﺮ ﺍﻣتی( سالک
اوم کننده ونه
ملّت دست جمعی
) ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻭ
ﻳک ﻤﻨﺴک
ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻨﺴک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻨﺪ (ﻫﺮ
ﺍﻣّتی ﻴﺎ
ﻣﻠّﺘﻰ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻫﺮ
ﻃﺮﻳﻘتی و ﺪﻳنی
ﻮالهی ﻘﺪﻳم
ﻴﺎ ﺟﺪﻳﺪ و نیز
هر کامل الهی
حسینی ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻨﺘﺎﻳﺠﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
وعده میدهند
یا ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺖ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴک ﻮلیّ الهی
ﺒﺎلاﺗﺮﻯ
ﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﺮﻭﺵ
ﺑﺮﺗﺮ سلوک
الهی کند
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻔﺎﺭﺳﻰ ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺒﻨﻴﺎﺳﺮﺍﺋﻴل
اﺳﺖ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ایلی
ﻮ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻔﺎﺭسی
ﻴﺪﺳﺘﻮﺭ
رؤیائی خود
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻴک
ﻮلیّ ﻤﺴﻴحی
ﺰﻣﺎﻥ ﻴﺎﻓﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻘﺒل اﺯ
ﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺴﻴح
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﻋﺮﺵ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ
ﻭلی ﺒﺎ ﺑﻌثت
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺭ ﺳﻮم
ﺴﻠﻤﺎﻥ ﻔﺎﺭسی
پارسا ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻨﻴﺰﻋﻤل کرﺩ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭﺣتی اﻭﺭﺍ
ﺑﺎﺳﻪ ﻋﻠﺎﻣتی
که دز اختیار
از محمد ﺩﺍﺷﺖ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋک ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻧﺎﺩﺭ
ﮐﺴﺎنی
ﭽﻮﻥﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی اﻣّﺖ ﺩﺭ
ﺁﻳﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟک اﻭم کننده
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻳﻜﻨﻔﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴنی
اﻭ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﻮﻯ
ﻤﻌﺮفی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﻃﺒق
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﺑﺴﻠﻮک
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺣتی ﻤﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺩﻭ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻳک ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک اُﻣّﺖ ﻭ
ﺍﻭم کننده
ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ
اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺘﻨﻬﺎئی ﻴک
اُﻣّﺖ ﺑﻮﺩ
ﻳﻌنی ﻴک کامل
اﻣّﻯ اوم
کرﺩﻩ ﭼﻮﻥ هر
برهمن ﻮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣلی الهی
اﺳﺖ) ﺍﻣﺎم
ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﺟمع کرﺩ (
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻣﻨﺎﺳک
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﺟمع
ﻨﻤﻮﺩ ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻄﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﻜﻪ ﺑﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻗﺒلی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ بعثت  ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻪ ﺁﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺗﺎﺭﻳخ ﻮلاﻳﺖ الهی
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ ﺟمع
کرﺩﻩ ﻭ ﺑﺎ ﻫم
هدف دارند ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻫﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻣثلا
ﺳﺎﻟک ﺒﻨﻴﺎﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ایلی
ﺑﻌﻠّﺖ
ﺑﻌثﺖﻋﻴسی
ﻤﺴﻴح
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭلی ﺒﺎ
ﻣﺴﻴح ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﺴﻴح
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪ. ﻭلی
ﺒﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﺎلاﺗﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﻴحی ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎل ﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﻮﺩ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺑﻌثت
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭلی
ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺭؤﻳﺖ
ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻤﻨﺎﺳﻜ ﺤج
ﺃﮐﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﺟﻤﻊ)
ﮐﺮﺩﻥ ﻴک ﺠﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟک هماﻥ (
ﺟم ﺸﺪﻥ) ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺟمع گرﺩﻳﺪﻥ
ﺴﻠﻚ یک جا و در
یک ولایت ﺑﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺒﻴﺨﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎع ﺁﻥ
گوﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎ ﻭ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﻌثت ﺧﻮﺩ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﺃﻯ
ﻤﻌﺎﺷﺮﺍﻥ
ﻤﻬﺎﺟﺮ ﻭ
ﺍﻧﺼﺎﺭ( ﭼﻪ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﻧﺼﺎﺭ ﻳﺎ ﺩﻭ
ﮔﺮﻭﻩ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺎﻳﻥ اﺳﻢ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﭼﻪ
ﺑﻤﻌنی
ﻤﻬﺎﺟﺮﺍﻥ  یا
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ
ﮐﻪ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﺒﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻧﺼﺎﺭ
ﮐﺴﺎنی ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ سلوک
الهی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺣتی
ﺒﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰﻋﻤﻠﺎ
ﺳﻠﻮک
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﺣﺎﻝ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ گذﺷﺘﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺃﺯلی
ﺨﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ هر
ﺍُﻣّتی ﻤﻨﺎﺳﮑی
ﺮﺍ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻳﻢ) ﺍﻣﺎم
کاﻇم ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺴک
ﻤﺬﮐﻮﺭ ﻫﻤﺎﻥ
اﻣﺎم هر ﺍﻣّﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.(ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺍﻣﺎم اﻭم
کرﺩﻩ ﻭ ﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﭼﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺎﺳک
و (دستور
عبادی را
وسیله نُسک یا
منسک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ)
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﺨﻮﺩ را شهود
نور و مقام و
صفات پیامبر
خود برﺳﻨﺪ .
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﺎﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
اولی العزم
بعدی ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺨﻮﺩ ﭼﻪ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭ ﭼﻪ ﺍﻣﺎم
کاﻣل ﺸﺨﺼی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﻤﻌﺮفی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺎﺳک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺮﺳﺪ.
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳّﺖ خویش ﻭﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺒﺮﺳﺪ. ﭼﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺒلی
ﻘﺮﻳﺶ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺒﺎ ﻣﺤﻤﺪ جهاد
ﮐﺸﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﭼﻪ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺩﺭک
ﻛﺮﺩﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ)
ﺑﻘﻮل اﺎﻣﺎﻡ
ﻳﻌنی ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﻭ در عوالم
الهی ﻭﻧﻪ ﺩﺭک عقلی
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺘﺼﻮﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﮐﻤﺎل
ﺬﺍتی ﺨﻮﺩ
ﻣﻌﺎﺩل ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺭﻓﻊ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺍﻗﺺ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟﻚ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻀﺮﻭﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ) پس
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ
ﻟﺰﻭم اﻣﺎم
اوم دهنده ﻮ
ﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻭﻫﻤﺎﻥ ﺪﻳﻥ
ﻮﺭﺯﻯ ﺪﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ( ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺎم کاﻇﻢ
ﺍﻣﺎم زﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭﻯ ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺒﻮﻯ
ﻤﻴﺸﺪ. ﻭ ﺍﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﻘﺴﻴم
ﻤﻴﮑﺮﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻨﻰ
ذوم ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
شهودی ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻟی ﭽﻮﻥ ﺪﺭ
ﻋﺼﺮ ﻣﺎ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﺷﻮﺩ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻏﺎﻳﺐ
ﺭﺍ ﺑﮑسی
ﻤﻌﺮفی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻴچ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺮﺍ
ﺑﺴﺎﻟک ﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﻤﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻠﺎﺯﻡ ﺩﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ الهی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﺤﺴنی
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
غیر
ﺁﺷﮑﺎﺭﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
سوم ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
چهارم ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
پنجم ﺒﺎلاﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭﻋﺮﻭج
ﺮﻭحی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺩﻳﻥ
ﻮﺭﺯﻯ ﺤﻘﻴﻘﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﻮﺳّل
عباﺩﻯ ﺒﺎ
ﺍﻣﺎم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﻣﺎم اﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴﻨﻰ ﺍﻣّﻯ
ﻮ ﺍﻭم کرﺩﻩ ﻭ
ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻨﺴﻚ ( ﻳﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻧﺴک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳّﻞ ﻭ
ﻣﻨﺎﺳک ﺤج
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ) ﻫﻤﺎﻥ
علیّ ﺒﻥ
ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﻥ اﻣﺎم
ﺸﻤﺎ ﺍﺳﺖ(
ﺯﻣﺎﻥ ﺤﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ مولا
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺩ. ﻭﺣنی ﺪﺭ
ﻫﻤﺰﻣﺎﻥ ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ. ﻭلی
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺳﺖ ﺭسی
ﺒﻮﻯ ﻤﺤﺎل
گرﺩﻳﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻭﻯ ﺘﻌﻠﻴم ﻮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ توسّل و
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ مولا
ﻧﻴﺰﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎنی اﻳﻥ
ﻨﻘﺶ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ
ﺩﺭﻋﺼﺮﻏﻴﺒﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺤﺴﻴنی ﺒﺎ
ﻣﻌﺮﻓی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﺎم ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟک هستند.
ﻭلی ﻬﻤﻴﺸﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻃﻮل
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
اﻋﺘﺒﺎﺭ
برتری الهی
ﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺗﺎﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ
الزمان ولاﻳﺖ
ﺑﻨﺎﻡ مولا
ﻋﻠی ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﻮﮊﻩ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺮخی ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮﺧی ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻴﻯ
اسلام ﺪﺭ
ﺧﻠﻔﺎ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ سنّی
خلفا و
آخونذهای
شیعه غیر
دارنذهشغاع انوار
پنج تن آل عبا
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﭘس ﻣﻦ
ﺷﻤﺎﺭﺍ ﺩﻋﻮﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ
ﺑﻬُﺪﺍﻯ اﻭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻴﺪ (ﺑﻬﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺳﻠﻮکی
وﻋﺎﻃفی ﻤﻮلا
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﮐﻪ
ﺷﺮﻃ ﻠﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ). ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ
ﻫُﺪﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻴمی اﺳﺖ (ﻳﻌنی
ﻤﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
توسّل مولا
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺎ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺒﮕﺬﺭﺩ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮﺻﻮﺭت
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭمولا
ﻫُﺪﺍﻯ
ﻤﺴﺘﻘﻴم قائم
رسان اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺎﻣل
ﻘﺎﺋم ﺮﺳﺎﻥ یا
(إلی ولایت
زردشت که محمد
انرا علیِّ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ خود حواند
ﻭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ که ﻫﺴﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺍﻭ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺃﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴم
اﺳﺖ ﻳﻌنی
ﻘﺎﺋم ﺮﺳﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺴﻠﻮک ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
(ﻫُﺪﺍ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﺪ ﺍﻭﻫﻤﺎﻥ رَبّ
مرَبّی الهی
.ﻬﻮﺩ ﻳﻬﻮﻩ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﻘﺎم
ﻤﻘﺪﻣﺎتی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﭙﻨج
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎنی
ﻤﺤﻤﺪﻯ نیز
هُدا ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
رَبّ ﻣﺮﺑّﻯ
واسطه خداوند
الله
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣل روحی
ﺒﻬﺘﺮ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم کاﻇم
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮔﺮﻭهی
اﺯ ﻗﻮﻡ (ﻗﻮم
ﻘﺮﻳﺶ ﻳﺎ ﻗﻮم
اوم کنندﻩ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻘﺒﻮل ﺘﻮﺳّﻞ
ﺑﺎ مولا ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﺪﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ عملا
ﺍُﻣّﺖ محمد
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻘﻮﻡ
او ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭼﻪ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻭﭼﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﻭﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﻃﺎﻋﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻮلاﻳﺖ
علیّ ﻧﺸﺪﻧﺪ.
ﺳﺎﻟک هنر
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻭالّا او
ﻣﻨﺎﻓق
مسلمان و
ﻣﻄﺮﻭﻩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ الهی
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻃﺮﺩ
ﻭﺭﺳﻮﺍ ﻫم ﻨﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ) ﻟﺬﺍ
ﮔﺮﻭهی ﺘﻌﺠّﺐ
ﮐﺮﺩﻧﺪ (ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ)
ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻣﺎ
ﺑﺎﻋلیّ ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ( ﺃﻣﺮ
الهی ﺑﺎ ﻭﻯ)
ﺩﺭﻧﺰﺍﻋ
ﺨﻮﺍﻫﻴم ﺒﻮﺩ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻳﻢ.(
ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺎﻃﻠﻰ که
ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻭﺣتی ﻮلاﻳﺖ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺪﻳنی
ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻭﺭﺗﺮﻫم
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﻤﻄیع
ﻤﺪﺍم ﺒﺎ ﺍﻳﻥ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﺘﻘرَبّ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﻢ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. (ﻧﺰﺍﻉ)
ﺟﻨگی
ﻮﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ
ﺑﻤﻌنی
ﺮﻗﺎﺑﺖﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
را ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺍﺯ مولا
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻔﻘﻴﻪ ﭼﻪ
ﺳﻨّﻯ ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻧﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﻭﺗﻮﺳل
عباﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻨﺎﺳک ﺤج ﺃﮐﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم عمل
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﺃﻣﺮ)
ﻣﻨﻈﻮﺭ دستور سلوک
الهی اﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺭﺳﻤی
ﻮ ﺍﺳﻤﻰ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ اﻋﺮﺍﺏ ﻣﺨﺎﻟﻒ
مولا ﭘس از
ﺳﺎﻟﻴﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺯﻯ ﻨﻔﺎﻕ
ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺪﺍﻥ
اﺗّﺤﺎﺩﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﺳﻴﺎسی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺟﻬﺎﻥ
گشائی ﻮ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی
کنند ﮐﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻃﺎﻋﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﻤﺎﻥ عباﺩﺕ
ﺑﺎ ﺗﻮﺳﻞ
ﺑﺎﻣﺎم ﺪﺭﻫﺮ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑطالب لقای
الهی ﻤﻌﺮفی
ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺣﺪّ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﺁﻳﻪ ﺭﺍ ﻧﺎﺯل
کرﺩ ﮐﻪ ﺗﻮ(
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﺍﻣﺎم سالکان
) ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺮﺍﻯ رَبّ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﻦ
ﮐﻪ ﺗﻮ
ﺑﺮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻴم هستی. (ﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
بلی ﮔﻮﺵ
ﺑﺎﻋﺘﺮﺍﺿﺎﺕ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﻨﺪﻫﺪ ﻭﮐﺎﺭ
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﻮلاﻳﺖ
مولا . سلوک ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﭼﻪ مولا
ﭼﻨﻴﻥ کند ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩﻩ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮔﻤﻨﺎمی ﻮ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﺳﻴﺎسی ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ
ﻭ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺴﺎﺑﻖ ﺍﻳﻥ
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻣﺮﻯ ها
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺗﺎ
ﻓﺮﻳﺐ ﻣﺮﺩم
ﺴﺎﺩﻩ ﻟﻮح ﺮﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ مولا ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ (ﻫﺪﺍﻯ
ﻤﺴﺘﻘﻴﻢ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﺮﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺘﺠﻠّﻯ ابه
ﺪﺭ ﻗﺎئم ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰﻫﺴﺖ.
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻴی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﻭ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺍﻟّ ﺎﻣﺤﺸﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮ ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﻭﺑﺤثﻭ ﺟﺪﺍب
ﺮﻭحی ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﺁﻳﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺗﻮﺟﺪﺍل
کرﺩﻧﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﮕﻮ
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل ﺸﻤﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺟﺪﺍل ﻮ
ﺑﺤث ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺵ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﻇﺮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻌﻬّﺪ الهی
اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻮﺳل
ﺒﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺑﺤق
اﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻋﺼﺮ
ﺑﮑسی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﻥ
ﺸﻤﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺪﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺍﺷﺘﻴﺪ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺒﻴﻥ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
اﺧﺘﻠﺎﻑ ﺩﻳنی
ﻮ ﻣﺬﻫبی ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ (ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭﺩﺷﻤنی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ
ﻨﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﺮﻳﻚ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺟﺰ ﺷﺮک
ﻮ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﺭﻭﺯﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮﻉ ﺑﻘﻴﻪ
احتمالا در
شماره حدیث
بعدی در لیست
اولد قدیم است
که اگر فرصت
کردم و خدا
خواست انرا
پیدا و تمام
حدیثهای
فهرست اولد
قدیم را که در
این فهرست نیو
که اکنون هست
میذارم دو
هزار شماره
حدیث اکنون جز
در فهرست اولد
نیست .