حدیث 4001 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ14ﺹ41ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺃﻭ ﺣﻰ
الله عزّ ﻭﺟﻞ ﺍﻟﻰ
ﺩﺍﻭﺩﻣﺎ ﺍﻋﺘﺼﻢ
ﺑﻰ ﻋﺒﺪ ﻣﻦ ﻋﺒﺎﺩﻯﺩﻭﻥ
ﺃحدّ ﻣﻥ ﺨﻠﻘﻰ
ﻋﺮﻓﺖ ﺫﻟﻚ ﻣﻦ ﻧﻴّﺘﻪ
ثمّ ﺗﮑﻴﺪﻩ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍلأﺭﺽ ﻭ ﻣﻦ ﻓﻴﻬﻦ
الّا ﺟﻌﻠﺖ ﻟﻪ ﺍﻟﻤﺨﺮﺝ
ﻣﻦ ﺑﻴﻨﻬﻦ ﻭﻣﺎ
ﺍﻋﺘﺼم الّا ﻗﻄﻌﺖ
ﺃﺳﺒﺎﺏ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻣﻦ ﻳﺪﻳﻪﻭ ﺃعتصم
ﻋﺒﺪ ﻣﻦ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺄحدّ ﻣﻦ ﺧﻠﻘﻰﻋﺮﻓﺖ
ﺫﻟﻚ ﻣﻥ ﻨﻴّﺘﻪ
ﺍلأﺭﺽ ﻣﻦ ﺗﺤﺘﻪ
ﻭ ﻟﻢ ﺍﺑﺎﻝ ﺑﺄﻯ
ﻭﺍﺩ ﺗﻬﺎﻟﻚ ﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺍﻭﺩ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﻢ ﺑﻤﻦ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪ ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ ﻧﻴّﺖ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺩﺍﻧﺴﺖ
( ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ سلوﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ . ﻭ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻝ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻮکُلّ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺍﺭﺩ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻭ ﺑﻠﺎ ﺑﺒﺎﺭﺍﻧﺪ
ﻣﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻣﺨرج
ﻭ ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺗﻰ ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﺳﺎﺧﺖ ﻭ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﻣﻦ ﺩﻝ
ﺑﺴﺖ ﻭ ﻣﻌﺘﺼﻢ ﻭ
ﺍﺗّﮑﺎی وی ﮐﺮﺩﺍﺯ
ﻧﻴّﺖ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ( ﺍﺯ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﮐﺸﺶ ﻗﻠﺒﻰ ﺍﻭ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺳﺒﺎﺏ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﺮس ﺍﻭ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ( ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭﻧﻴﺰ ﺯﻣﻴﻦ ﺯﻳﺮ
ﭘﺎﻳﺶ ﺭﺍ ﺧﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﻓﺮﻭ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ ﺑﺎﻭ
ﻧﺪﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺑﮑﺪﺍﻡ
ﺩﺭﻩﺍﻯ ﺳﻘﻮﻁ ﮐﺮﺩ.
(ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﺭﺣﻢ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰﺳﺒﺐ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺸﺮﻁ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺷﺮﺍﻳﻂ
دیگر.

حدیث
4002ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ(ﺝ14ﺹ42ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺪﺍﻭﺩ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ:ﻘل
ﻠﻠﺠﺒﺎﺭﻳﻥ
ﻠﺎ ﻳﺬﮐﺮﻭنی
ﻔﺎﻧّﻪ لا
ﻳﺬﮐﺮﻭنی عبد الّا
ﺫﮐﺮﺗﻪ ﻭ ﺍﻥ
ﺬﮐﺮﻭﻧﻰ ﺫﮐﺮﺗﻬم
ﻔﻠﻌﻨﺘﻬم ﮐﻪ ﺑﺠﺒّﺎﺭﺍﻥ
ﺑﮕﻮ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻳﺎﺩ
ﻣﻦ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ ( ﺟﺒّﺎﺭﺍﻥ
ﻭ ﺣﮑّﺎﻡ ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻴﻨﻰ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﺟﺒﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻳﻌنی اﺯ ﻗﺒﻞ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﻭﺟﺎﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺫﮐﺮ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺟﻬﻨﻢ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﻏﺘﺮ ﻭ ﮔﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮔﻮﺩﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺎ ﻳﺎﺩ
ﺧﺪ ﺍﺑﺎﺯ ﺳﺘﻢ ﮐﻨﻨﺪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
سالکان در
پیمان با
اولیای الهی ﻣﺮﺍ
ﺫﮐﺮ ﻣﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺣﺘﻤﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺭﻡ
( ﻋﺒﺪ ﻭ ﻣﻮﺑﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﻣﻄﻴﻊ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺫﮐﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺫﮐﺮ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﺳﻂ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻧﻈﺮ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺗﻠﺎﺵ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺣﻖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ
) ﻭ ﺍﮔﺮ ﺁﻧﺎﻥ ( ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺟﺒّﺎﺭ ﻭ ﺟﺒﺮﻯ
ﻭ ﺯﻭﺭﮔﻮ ) ﺍﮔﺮ ﻳﺎﺩ
ﻣﻦ ﮐﻨﻨﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻟﻌﻨﺖ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻢ
. (ﺧﻄﺮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻣﻴﺸﻮﺩ
) ﻟﻌﻨﺖ ﻭﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﺩﻥ
ﻳﻚ ژنتی: ﺭﻭحی ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻳﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﻔﺴﺦ ﮔاﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻫﻢ
ﺑﺮﻭﺩ .

حدیث
4003 اﻥِّ ﻓﻰ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻋﺎﺑﺪ ﻓﺄﻋﺠﺐ ﺑﻪ
ﺩﺍﻭﺩ ﻓﺄﻭﺣﻰ الله
ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻴﻪ لا ﻳﻌﺠﺒﻚ
شیئ ﻣﻦ ﺃﻣﺮﻩ
ﻓﺎﻧّﻪ ﻣﺮاء
ﻗﺎﻝ ﻓﻤﺎﺕ ﺍﻟﺮﺟﻞ
ﻓﺄﺗﻰ ﺩﺍﻭﺩ ﻓﻘﻴﻞ
ﻟﻪ ﻣﺎﺕ ﺍﻟﺮﺟﻞﻓﻘﺎﻝ
ﺍﺩﻓﻨﻮﺍ ﺻﺎﺣﺒﮑﻢ
ﻗﺎﻝ ﻓﺄﻧﮑﺮﺕ ﺫﻟﻚ
ﺑﻨﻮ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻭ ﻗﺎﻟﻮﺍ ﮐﻴﻒ
ﻟﻢ ﻳﺤﻀﺮﻩ ؟ ﻓﻠﻤّﺎ
ﻏﺴّﻞ ﻗﺎﻡ ﺧﻤﺴﻮﻥ
ﺭﺟﻠﺎ
ﻓﺸﻬﺪﻭﺍ ﺑﺎلله
ﻣﺎ ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ ﻣﻨﻪ
الّا ﺧﻴﺮﺍ
ﻓﻠﻤّﺎ ﺻﻠّﻮﺍ
ﻋﻠﻴﻪ ﻗﺎﻡ ﺧﻤﺴﻮﻥ
ﺭﺟﻠﺎ ﻓﺸﻬﺪﻭﺍ
ﺑﺎلله ﻣﺎ ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ
ﺍلا ﺧﻴﺮﺍ
ﻓﻠﻤّﺎ ﺩﻓﻨﻮﻩ
ﻗﺎﻝ ﻓﺄﻭﺣﻰ الله
عزّ ﻭﺟﻞ ﺍﻟﻰ ﺩﺍﻭﺩ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ
ﻣﺎ ﻣﻨﻌﻚ ﺃﻥ ﺗﺸﻬﺪ
ﻓﻠﺎﻧﺎ ؟ ﻗﺎﻝ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺃﻃﻠﻌﺘﻨﻰ ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﻦ ﺃﻣﺮﻩ ﻗﺎﻝ ﺍﻥ
ﮐﺎﻥ ﻟﮑﺬﻟﻚ
ﻭﻟﮑﻦ شهدﻩ ﻗﻮﻡ
ﻣﻦ ﺍلأﺣﺒﺎﺭ ﻭ
ﺍﻟﺮﻫﺒﺎﻥ
ﻓﺸﻬﺪﻭﺍ ﻟﻰ ﻣﺎ
ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ الّا ﺧﻴﺮﺍ
ﻓﺄﺟﺰﺕ ﺷﻬﺎﺩﺗﻬﻢ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﻏﻔﺮﺕ ﻟﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻓﻴﻪ ﺩﺭ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻋﺎﺑﺪﻯ
( ﻣﻮﺑﺪ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻮﺩ) ﮐﻪ ﺩﺍﻭﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺵ ﺁﻣﺪ .
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻭ
ﺗﻌﺠّﺐ ﻧﮑﻦﮐﻪ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺷﺨﺺ ﺑﻤَُرﺩ
ﺑﺪﺍﻭﺩ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭﻯ ﻣﺮﺩ( ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮ ﺟﺴﺪ ﺍﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪﻯ ﺍﺯ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﻭ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪﻭ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ) ﺩﺍﻭﺩ
ﮔﻔﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻓﻦ
ﮐﻨﻴﺪ ( ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﺸﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺵ
ﻧﻴﺎﻣﺪ.( ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺮاء ﻃﻠﺐ ﺷﺎﻣﻞ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻭﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
) ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﭼﺮﺍ ﺩﺍﻭﺩ
ﺑﺮ ﺟﺴﺪ ﺍﻭ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﺸﺪ؟ لذا
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻧﻔﺮ ﮔﻮﺍﻫﻰ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺟﺰ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺧﻮﺑﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺮ ﺟﺴﺪ ﺍﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻧﻔﺮ ﮔﻮﺍﻫﻰ ﺩﺍﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺟﺰ ﺧﻮﺑﻰ ﻭ ﻧﻴﮑﻰ
ﺍﺯﻭﻯ ﺍﻃﻠﺎﻉ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﻓﻦ ﺷﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﭼﺮﺍ ﺑﺮ ﻓﻠﺎﻥ ﮐس
ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻧﺪﺍﺩﻯ؟
( ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﺪ
) ﺩﺍﻭﺩ ﮔﻔﺖﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺗﻮ ﺑﻤﻦ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻯ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩ
ﻭﻟﻰ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ
ﺃﺣﺒﺎﺭ ﻭ ﺭﺍﻫﺒﺎﻥ
( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
) ﺑﺮ ﺍﻭ ﮔﻮﺍﻫﻰ
ﺩﺍﺩﻧﺪﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻤﻦ ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺟﺰ ﺧﻮﺑﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺳﺮﺍﻍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﻦ
ﮔﻮﺍﻫﻰ آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺟﺎﻳﺰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺭﻏﻢ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺸﻴﺪﻡ
( ﻣﻨﻈﻮﺭ حدّﻳث
ﻣﺸﻴّﺖ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﭘﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻘﺶ ﻋﻤﺪﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﻮﺍﻫﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺯﺍﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺩﺍﻭﺩ ﻭﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻧﻮع
ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯﺑﺎﻫﻢ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.

حدیث
4004 ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ14ﺹ42 بحار
)ﺩﺭ ﺑﺤق ﻮ ﺩﺑﺮ
ﺋشیتی ﻟﻮﺕ
ﻳﻬﻮﺩ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻘﺎل
ﺪﺍﻭﺩ فی
ﺰﺑﻮﺭﻩ
ﺍﻟﻠّﻬم اﺑﻌث
ﻣﻘﻴم اﻟﺴُنّة
ﻟﻔﺘﺮة ﻓﻬل
ﺘﻌﺮﻑ نبیّا
ﻧﺒﻴّﺎ ﺃﻗﺎم
اﻟﺴنّة ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻔﺘﺮةﻏﻴﺮ
ﻣﺤﻤّﺪ؟ ﺩﺍﻭﺩ
ﺩﺭ ﺯﺑﻮﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩنة ﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻳﺎ ﭘس
ﺍﺯﻣﺪتی
ﻔِﺘﺮﺕ ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﺠﺪﺩ
ﺳُﻨّﺖ ﺭﺍ
ﺑﻔﺮﺳﺖ.( ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳُﻨّﺖﺠﺪﻳﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻓﺘﺮﺕ ﻭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻓﺘﻮﺭ ﻭ ﺳﺮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮔﻬﮕﺎﻩ با بی
اﻋﺘﻨﺎئی بسلوک
الهی اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘل
ﺰﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﺎﺩﻯ کرﺩﻩ ﻭ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮﺍﺯ
ﻣﻨﻄق الهی
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭخ
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺰﺑﺎﻥ
عصرﺧﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﺣﮑم
ﺨﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﮐسیﺒﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺩل ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭالّا
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻋﺼﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﻭﻡ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭﺍﻭم
کرﺩﻩ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺤﺎﺿﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ پس
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ ﻮ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺎﻳﺪ سُنّت سلوک
الهی ﺮﺍ ﺑﺮ ﭘﺎ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺘﺤﮑﺎم ﺁﻥ
ﺒﮑﻨﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ(ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺠﺎﻟﻮﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ
ﺧﻮﺩ) ﮐﻪﺁﻳﺎ
ﺗﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
غیر ﺍﺯﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻰ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﺘﺮﺕ
ﻭ ﻓﺘﻮﺭﻯ که
پییدﺍ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ؟ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻴﺴ ﻤﺴﻴح
ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﻳﻜﭙی ارﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ الهی
کرﺩﻩﺑ ﻮﺩ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻧﻰ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻳﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺩﺍﻭﺩ ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
عیسوی ﺘﺎ
ﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻮﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم حسنی
در تسمیه
ولایت اسلامی
ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺣتی هر ﮐﺎﻣل
ﻤحمذﻯ ﺪﺭ هﺮ
ﺯﻣﺎﻥ. ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﺮﺭﻭﺵ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﺳﺘﺪلال
ﻠاﺰم ﺮﺍﻩ الهی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺣتی
ﺪﺭﻋﻤل ﺒﺮﺍﻯ
ﻮﺍﺩﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺎﺯ ﺭﻭﺵ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
ﺎﻟﻌﺰﻣﻰ ﭼﻮﻥ
عیسی ﻭسپس
ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺪﺭ
ﻋﺎﻟم ﺴﻠﻮک الهی
اﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﻫﺮ
ﮐﺎﻣلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺭﻭﺵ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻤﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭﻫﺮ
ﮐﺪﺍم یک اﺣﻴﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺍﺳﺘﺤﮑﺎک
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭ
ﻣﺠﺪﺩﻯ ﺒر ﭘﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
هذﻑ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث4005
–از ﺍﻭﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ42ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ ﻭﺣﻰ
ﮐﺮﺩ : اﻦ ﺍﻧﻘﻄﻊ
ﺍﻟﻰ ﮐﻔﻴﺘﻪ ﻭ
ﻣﻦ ﺳﺄﻟﻨﻰ ﺃﻋﻄﻴﺘﻪﻭﻣﻦ
ﺩﻋﺎﻧﻰ ﺃﺟﺒﺘﻪ
ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ ﺍّخّر
ﺮ ﺩﻋﻮﺗﻪ ﻭ ﻫﻰ ﻣﻌﻠّقة
ﻭ ﻗﺪ ﺍﺳﺘﺠﺒﺘﻬﺎ
ﺣﺘّﻰ ﻳﺘﻢ ﻗﻀﺎﺋﻰ
ﻓﺎﺫﺍ ثمّ ﻗﻀﺎﺋﻰ
ﺃﻧﻔﺬﺕ ﻣﺎ ّﺳﺄﻝﻗﻞ
ﻟﻠﻤﻈﻠﻮﻡﺍﻧّﻤﺎ
ﺍُٴﺨّﺮ ﺩﻋﻮﺗﻚ
ﻭ ﻗﺪ ﺍﺳﺘﺠﺒﺘﻬﺎ
ﻟﻚ ﻋﻠﻰ ﻣﻦ ﻇﻠﻤﻚ
ﻟﻀﺮﻭﺏ ﮐثیرة ﻏﺎﺑﺖ
ﻋﻨﻚﻭ ﺃﻧﺎ ﺃﺣﮑﻢ
ﺍﻟﺤﺎﮐﻤﻴﻦ
ﺍﻣّﺎ ﺃﻥ ﺗﮑﻮﻥ
ﻗﺪ ﻇﻠﻤﺖ ﺭﺟﻠﺎ
ﻓﺪﻋﺎ ﻋﻠﻴﻚ
ﻓﺘﮑﻮﻥ ﻫﺬﻩ ﺑﻬﺬﻩ
لا ﻟﻚ ﻭ لا ﻋﻠﻴﻚ
ﻭﻣّﺎ ﺃﻥ ﺗﮑﻮﻥ
ﻟﻚ ﺩﺭﺟﻪ ﻓﻰ
ﺍﻟﺠنة لا ﺗﺒﻠﻐﻬﺎ
ﻋﻨﺪﻯ الّا ﺑﻈﻠمةﻤﻪ
ﻟﻚلأﻧّﻰ ﺃﺧﺘﺒﺮ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻓﻰ ﺃﻣﻮﺍﻟﻬﻢ
ﻭﺃﻧﻔﺴﻬﻢﻭ ﺭﺑّﻤﺎ
ﺃﻣﺮﺿﺖ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﻓﻘﻠّﺖ ﺻﻠﺎﺗﻪ
ﻭ ﺧﺪﻣﺘﻪﻭ ﻟﺼﻮﺗﻪ
ﺍﺫﺍ ﺩﻋﺎﻧﻰ ﻓﻰ
ﮐﺮﺑﺘﻪ ﺃﺣﺐ ﺍﻟﻰ
ﻣﻦ ﺻﻠّﺎة ﺍﻟﻤﺼﻠّﻴﻦ
ﻭ ﻟﺮﺑّﻤﺎ ﺻﻠّّﻰ
ﺍﻟﻌﺒﺪﻓﺄﺿرَبّ
ﺑﻬﺎ ﻭﺟﻬﻪ ﻭ ﺃﺣﺠﺐ
ﻋﻨّﻰ ﺻﻮﺗﻪ ﺃﺗﺪﺭﻯ
ﻣﻦ ﺫﻟﻚ ﻳﺎ ﺩﺍﻭﺩ
؟ ﺫﻟﻚ ﺍﻟّﺬﻯ ﻳﮑثر
ﺍلاﻟﺘﻔﺎﺕ ﺍﻟﻰ
ﺣﺮﻡ ﺍﻟمؤمنین
ﺑﻌﻴﻦ ﺍﻟﻔﺴﻖ ﻭ
ﺫﻟﻚ ﺍﻟّﺬﻯ حدّثته
ﻧﻔﺴﻪ ﻟﻮ ﻭﻟﻰ ﺃﻣﺮﺍ
ﻟﻀرَبّ ﻓﻴﻪ
ﺍلعناﻕ ﻇﻠﻤﺎ
ﻳﺎ ﺩﺍﻭﺩ ﻧﺢ ﻋﻠﻰ
ﺧﻄﻴﺌﺘﻚ کاﻟﻤﺮﺃة
ﺍﻟﺸﮑﻠﻰ ﻋﻠﻰ ﻭﻟﺪﻫﺎ
ﻟﻮ ﺭﺃﻳﺖ
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﻳﺄﮐﻠﻮﻥ
ﺍﻟﻨﺎس ﺑﺄﻟﺴﻨﺘﻬﻢ
ﻭ ﻗﺪ ﺑﺴﻄﺘﻬﺎ ﺑﺴﻂ
ﺍلأﺩﻳﻢ ﻭ ﺿﺮﺑﺖ
ﻧﻮﺍﺣﻰ
ﺃﻟﺴﻨﺘﻬﻢ ﺑﻤﻘﺎﻣﻊ
ﻣﻦ ﻧﺎﺭ ثمّ ﺳﻠّﻄﺖ
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﻣﻮﺑّﺨﺎ
ﻟﻬﻢ ﻳﻘﻮﻝ ﻳﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻫﺬﺍ ﻓﻠﺎﻥ
ﺍﻟﺴﻠﻴﻂ له ﻓﺎﻋﺮﻓﻮﻩﮐﻢ
ﺭﮐﻌﻪ ﻃﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻓﻴﻬﺎ ﺑﮑﺎٴ ﺑﺨﺸﻴﻪﻗﺪ
ﺻﻠّﺎﻫﺎ ﺻﺎﺣﺒﻬﺎ
لا ﺗﺴﺎﻭﻯ ﻋﻨﺪﻯ
ﻓﺘﻴﻠﺎﺣﻴﻦ ﻧﻈﺮﺕ
ﻓﻰ ﻗﻠﺒﻪ ﻓﻮﺟﺪﺗﻪ
ﺃﻥ ﺳﻠّﻢ ﻣﻦ الصلاة
ﻭ ﺑﺮﺯﺕ ﻟﻪ
ﺍﻣﺮﺃةﻭ ﻋﺮﺿﺖ
ﻋﻠﻴﻪ ﻧﻔﺴﻬﺎ
ﺃﺟﺎﺑﻬﺎ ﻭ ﺍﻥ ﻋﺎﻣﻠﻪ
ﻣؤإر ﻤﻦ ﺧﺎﻧﻪ
ﻫﺮﮐس ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﻤﻦ ﺭﻭﻯ ﺁﻭﺭﺩﻭ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺒﺒﺮﺩﺍﻭﺭﺍ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻢ
(ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻰ
ﺑﺮﻧﺪ. ﻭ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭالّا ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﻳﺪﻥ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﻫﻢ بیمار
گونه اﺴﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻴﺰ ﻭظﻴﻔﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﮑﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﺯ ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭ ﻏﻴﺮ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﻌﺮﻓﻰ
نشدﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺰ
ﺷﺮﻙ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻬﻰ ﺳﺮ ﻣﺸﻖ
ﺩﻳﻨﻰ ﮐﺴﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻬﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻭﻫﺮ ﮐس ﺍﺯ ﻣﻦ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﻯ ﻴﺪﻫﻢ
( ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰﻭ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻣﻞ
ﺣﺬﻑ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺍﻓﺰﻭﺩﻥ ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﺟﺪﻳﺪ) ﻭ ﻫﺮ ﮐس ﻣﺮﺍ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﺸﺒﺖ ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻢ ( ﺟﻮﺍﺏ ﺍﻳﺠﺎﺑﻰ
ﻭ ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮ
ﺧﻮﺩﻡ) ﻭﻟﻰ ﻣﻦ (ﻏﺎﻟﺒﺎ
ﻭﻣﻌﻤﻮلا ﻳﺎ
ﺳُﻨّﺖ ﻭ ﻋﺎﺩﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺣﻖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺣﺎل ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺧﻮﺩ ) ﺩﻋﻮﺕ
ﻭ ﺩﻋﺎﻯ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻌﻘﺐ
ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﻡ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭ
ﻣﻌﻠّﻖ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﺰﻭﻝ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺟﻮﺍﺏ ﻭ ﺩﻫﺶ
ﺁﻥ ﺑﮑﻨﻢ.( ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﺻﺒﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺖ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﻘﺐ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪ. ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧفس ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ
ﮐﺎﺭﺩ ﺑﺎﺳﺘﺨﻮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺻﺒﺮ ﺍﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﮑﻨﺪﭘﺎﺩﺍﺵ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ حدّ شاﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻭ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻭﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ .ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺗﻮﺣّﺸﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺿﻌﻴﻒﺗﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟّﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺁﻥ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻙ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﻀﺎ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ( ﻗﻀﺎﻭﺕﻭ
ﺻﺪﻭﺭ ﺣﮑﻢ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﻗﺎﻃﻊ ) ﻣﻦ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ( ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺗﺎﺑﻊ ﻳﻚ حدّ ﺃﻗﻠّﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ حدّ
اکثرﻫﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ .
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﭘﺎ ﺩﺍﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
) ﻭﭼﻮﻥ ﻗﻀﺎﻯ ﻣﻦ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﮔﺮﻓﺖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﻭ ﺗﻨﻔﻴﺬ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ( ﻗﻀﺎ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻮﻉ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻗﻀﺎ ﻭ ﻗﺪﺭ
ﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ حدﻭﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻗبلا
ﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺗﺎ حدودی
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻤﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻓﻌﻠﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺷﺨﺺ ﻫﺴﺖ. ﺣﮑﻢ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺯ ﻗﻀﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺴﺐ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ.(ﺗﻨﻔﻴﺬ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺟﺮﺍ ﻭ ﺑﻔﻌﻞ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﻮﺩﻩﻭﻟﻰ
ﻣﺼﻠﺤﺘﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻰ ﮔﺮﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﺠﻠﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﮐﺎﺭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
نفسﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ) پس
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ( ﺃﻯ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﮐﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ
) ﺑﻤﻈﻠﻮﻡ ﺑﮕﻮ ( ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺘﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪﻭ
ﺗﻮﻗّﻊ ﺩﺍﺭﺩ ﻓﻮﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺻﺒﺮ
ﻣﻈﻠﻮﻡﺩﺭ ﻧﺪﻳﺪﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﺑﻀﺮﺭ
ﻇﺎﻟﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﻣﻈﻠﻮﻡ) ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ ﻇﻠﻤﺖ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ و نجاﺕ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ دﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻭ ﻇﻠﻤﺖ ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺻﺒﺮ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﺍﻭ ﺑﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ ﻣﻔﻴﺪ
ﻭﻯ ﻭﺍﻗﻊ ﺷﻮﺩ ) ﺍﮔﺮ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻰ ﺩﻋﻮﺕ
ﻭ ﺩﻋﺎﻯ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺘﺄﺧﻴﺮ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻢ
ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ پس ﺍﺯ
ﺍﺗﻤﺎﻡ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺧﻮﺩﻡ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﭘﺎﺳﺦ ﺑﺪﻫﻢ ﻭ ﺣﻖ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻇﺎﻟﻤﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ ( ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻇﻠﻢ ﮐﺮﺩﻥ اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﻇﻠﻤﺖ ﻋﺪﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ) ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠﻞ
ﻭ ﺃﻧﻮﺍﻉ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﻋﻠﻞ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﺗﻮ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻰ ( ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺑﺘﺄﺧﻴﺮ
ﻣﻴﺄﻧﺪﺍﺯﻡ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﮑم ﺘﺮﻳﻦ ﺣﺎﮐﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻢ( ﻣﺤﮑﻢ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺣﺎﮐﻢ
ﺩر ﺣﻖ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻭ ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ
ﺣﮑﻤﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺖ ) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺳﺘﻢ
ﮐﺮﺩﻯ ﻭ ﺍﻭ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺩﻋﺎ ( ﻧﻔﺮﻳﻦ ) ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺭﺃﻯ ﺧﺪﺍ
ﺑﻨﻔﻊ ﺗﻮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.( ﺩﺭ
ﻋﺠﻠﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ ) ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻀﺮﺭﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻳﻚ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺎﺷﻰ. ( ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ) ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻤﻰ ﺭﺳﻰ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﺘﻢ
ﮐﻪ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﮔﺮﺩﺩ. ( ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ
ﮐﺴﻰ
ﻫﺴﺘﻰﻭﻳﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﺗﻮ ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﻭ ﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﺳﺘﻢ
ﮐﺮﺩﻯﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﻨﻰ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺒﻴﻨﻰ
) ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻦ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﺑﺎ ﺍﻣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻧﻔس ﺁﻧﺎﻥ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.( ﻣﺎﻝ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻣﺎﻝ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻣﺎﻝ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ( ﻣﺎ ﻟﻪ
ﻣﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ) ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯﻣﺎﻳﺶ ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ.
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﻤﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﻭ سپاس
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﺑﮑﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﮑﻨﺪ
) ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺧﺪﻣﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ
( ﺍﻳﻦ ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺩﺭ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﻫﻢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺻﻠﻪ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ و فاﺎﺖ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﻮﺳﺎﺋﻞ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺧﻮﺏ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﻮﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﮐﻤﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘس ﺍﺯ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺻﺤﻴﺢ ﻳﻚ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﺤﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ شد ﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺧﺪﻣﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻭ ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻭ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
در ﺧﺎﺹ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﻣﻬﻢ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺁﻣﻮﺯش ﺟﺪﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ ) ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺻﺪﺍﻳﺶ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺮﺑّﺖ
ﻭ ﮐرَبّ ﻭ ﺑﻠﺎ
ﻭﺩﺭﺩ (ﺳﺎﻟﻚ)
ﻣﺮﺍ ﺩﻋﺎ
ﻭﮐﻤﻚ ﻃﻠﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺻﻠﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭ
ﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . (ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺗﺮﻭﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺑﺤﻖ
ﺍﻟﻬﻰﻧﻤﺎﺯ ﻳﺎ
ناموس ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎ ﺗوﺳّﻞ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﻐﻴﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺤﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﻓﺘﻨﻪ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺠﺎﻯ ثواب
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺻﻠﺎﺕ ﻳﺎ ﺻﻠﻪ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺷﺮﻁ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺭﻳﻚ ﻋﻤﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﭼﻮﻥ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺩﻋﺎ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﺭ عباﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.) ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﺻﻠﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺠﺎ ﻡ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺿﺮﺑﺘﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﻣﻴﺰﻧﻢﻭ ﺻﺪﺍﻳﺶ
ﺭﺍ ﺧﻔﻪ ﻭ ﻣﻨﻊ ﻣﻴﮑﻨﻢ
( ﻧﻤﺎﺯ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﻭ ﻳﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﺳﺎﻟکمی که ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﻧﻔﺎﻕ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺳﻴﻠﻰ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻭ ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ ﺭﻓﺘﻦ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻳﻌﻨی اﺯ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﺸﻮﺩ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻤﺴﺦ
حی وﺍﻧﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺣﺠﺎﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺪﺍﻯ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺠﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻋﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺸﻨﻮﻧﺪ.
ﻳﺎ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺿﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ.ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺎﻧتخاﺏ ﺍﻭ)
ﻭﻟﻰ ﺃﻯ ﺩﺍﻭﺩ
ﺗﻮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻞ
اﻃﻠﺎﻉ ﺩﺍﺭﻯ ( ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻣﻴﺸﻮﺩﻣﻦ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﭘﺎﺳﺦ ﺑﺪﻫﻢ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﮑﻠّﻰ ﭘﺎسخ
ﻧﺪﻫﻢ ) ﻳزﺮﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻳﻚ ﻧﻈﺮ ﺑﺤﺮﻣﺖ
ﻣؤﻤﻨﺎﻥ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ
ﻓﺴﻖ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
( ﻧﮕﺎﻩ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺳﺎﻟﻚﺑﭽﺸﻢ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺠﺎﻯ
اﻳﻨﮑﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻧﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪﻭ ﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪﻭﻧﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭ ﻭ ﻓﺴﻖ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﺴﻚ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﺧﺎﺻﻴّﺖ گناﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺗﻮﺟّﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻘﺼﺪ ﮐﺴﺐ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﻋﺸﻖ ﺁﻓﺮﻳﻦ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻭ ﻧﻔﺮﺕﺟﺰ ﮐﺴﺐ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯﻭ
پس ﺭﻓﺘﻦ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ(ﺣَﺮَﻡ)
ﻣؤﻤﻨﺎﻥ ﻳﺎ(ﺣُﺮﻣﺖ)ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻮﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﭘﻴﺮﻯ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﭼﻨﺎﻥ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ
ﮐﻪ نفس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺨﺺ ﺑﻴﺶ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺴﺘﻤﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺯﺩ ( ﺍﮔﺮ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺑﺘﺄﺧﻴﺮ
ﻣﻴﺄﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺷﺨﺺ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﺷﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
پس ﺃﻯ ﺩﺍﻭﺩ
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺧﻄﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﮐﻦ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺑﭽﻪ ﻣﺮﺩﻩﺍﺵ
ﺭﺍ ﺩﻭﺭﻣﻴﮑﻨﺪ
(ﻣﺎﺩﺭ ﻃﻔل
ﻤﻴّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﺎﻙ
ﻣﻴﺴﭙﺎﺭﺩ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺑﻐﻞ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﺍو
ﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﻄﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻭ ﻋﺎﺩﺕ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﺩﻭﺭ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺳﺨﺖ
ﻭ ﺭﻧﺞ ﺁﻭﺭ
ﺍﺳﺖ ) ﺍﮔﺮ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻰ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎ ﺯﺑﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻢﮐﻪ
ﻭﺳﻌﺖ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.(ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﮔﻨﺎﻩ ) ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﭼﮑﺸّﻬﺎﻯ
ﺁتشین
ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ ﺯﺑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺰﻧﻢ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﮐﻠﺎﻣﻬﺎ ﺑﺪ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺩﺭﺩ ﺁﻭﺭﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
) ﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺴﻠّﻂ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻴﺦ
ﻭ ﺳﺮﺯﻧﺶﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺃﻫﻞ ﺁﺗﺶ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﻓﻠﺎﻥ
ﺷﺨﺺ ﺳﻠﻴطی ﺍﺳﺖ
( ﺑﺪ ﺯﺑﺎﻥ ﺍﺳﺖﻭ
ﺁﺗﺶ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺳﻮﺍﺋﻰ ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺁﺑﺮﻭﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡﺳﻮﮊﻩ
ﻧﻔﺮﺕ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﺭﮐﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﺃﺷﻚ ﺍﺯ
ترس ﺧﺪﺍ ﻫﻢ ﻫﺴﺖﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ ﭘﺸﻴﺰﻯ
ﺍﺭﺯﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ ( ﺗﺮس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺷﺮﻁ لاﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺮﻙ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺯﺷﺖ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ) ﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﻧﮕﺎﻩ ﺑﺪﻝ ﺍﻭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ (ﺑﺬﺍﺕ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻴّﺖ
ﻭ ﻗﺼﺪ ﺍﻭ ) ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺳﻠﺎﻡ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯﺵﭼﻪ
ﻭﺿﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻧﻰ ( ﺻﺤﻨﻪ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ) ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﻣﻌﺎﻣﻠﻪﺍﻯ ﺑﮑﻨﺪ
ﻭ ﻭﻯ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
( ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭ ﺧﺎﺋﻦﺍﺯ
ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺟﺰ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ لاﺯﻡ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ .ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺤﻘﻖ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺯﻳﺎﺩﻯ
و ﺣﮑﻤﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺩﻳﻨﻰ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﺁﻭ ﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻭﺩ
نبیّﻭ ﻳﺎ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻤﻮلا
ﻋﻠﻰِّﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﺳﺮﺷﻨﺎﺵ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺮﺍءﺖ ﺁﻧﻬﺎ
پس ﺍﺯ ﻓﻬﻢ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﺑﺸﺮﻁ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ لاﺯﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﺬﮐﻮﺭﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﺤﺎﺭ ﺍلأﻧﻮﺍﺭ
ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤا بپیاﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﻧﻘﻞ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻧﮑﺮﺩﻡ.
ﺯﻳﺮﺍ حدود ﺃﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻃﻮلاﻧﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
.

حدیث 4006 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ (ﺝ 41 ص؟ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺍﻥّ ﺍﻟﻴﻬﻮﺩ
ﺍﻣﺮﻭﺍ ﺑﺎلاﻣﺴﺎﻙ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﺠﻤﻌﻪ ﻓﺘﺮﮐﻮﺍ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﺠﻤﻌﻪ ﻭ
ﺃﻣﺴﮑﻮﺍ ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﺴﺒﺖ ﻓﺤﺮﻡ ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﺍﻟﺼﻴﺪ ﻳﻮﻡ ﺍﻟﺴﺒﺖ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﺍﻣﺴﺎﻙ
از کار ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ ﻭ
ﺳﺒﺖ ﺭﺍ ﺍﻣﺴﺎﻙ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻴﺪ ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺮﺍﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻠﻞ ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻳﻚ ﻣﻔﺴّﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻬﻮﺩ ﻗﻮﻣﻰ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻳﻬﻮﻩ
ﻃﻠﺐ ﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎی
ولایت ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﻫُﺪﺍ ﺟﻮﺋﻰ)
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ(ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺟﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ)
سلو کی ﻧﻬﺎئی ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ذر
نور مرتضوی
ایلی را (ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺴﺎﻙ ﺭﻭﺯﻩ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺍ ﺳﺖ. ﻭ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﮐﺎرﻯ
ﮐﺸﻴﺪﻥ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻣﺴﺎﻙ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﺴﺎﻙ ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮐﺎﺭﻯ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﺴﺎﻙ
ﮐﻨﺪ. ﺟﻤﻌﻪ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺟﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
سلئکی با
وسیلع الهی
خوذ میباشد ﻭ
نهمان ﻫﻤﺎﻥ (ﺁﺩﻳﻨﻪ
یا أدینه )
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ زردشتی
ﻳﺎ ﺭﻭﺯ(ﺗﺮﻙ ﺩﻳﻦ)ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻓﺮﻧﮕﻰ ﺟﻤﻌﻪ
ﺭﺍ (ﻓﺮﺍﻯ ﺩﻯ)
ﻳﺎ ﺭﻭﺯََ ﻓﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻭ فِرِﻯ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ می ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺭﻭﺯ (ﺳﺒﺖ همان
ﺷﻨﺒﻪ) ﺭﻭﺯ ﻳﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
(ﺩﻭﺭﻩ ﺳُﺒﺎﺕ)
ﻭ ﮔﻮﺷﻪ ﻧﺸینی
دﻴﻨﻰ ﻭعزّﻟﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺮﻏﻰ ﮐﻪ ﮐﻮﺭﭺ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺭﻭﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺭﻭﺯ ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﺳﺎﻟﻚ
کامل شده و
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺑﻬﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺰﻧﺪ
ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﻨﺒﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ولایت
ﺍﻭ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺻﻴﺪ
ﻣﺎﻫﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺻﻴﺪ ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻏﺎﺭﺕ
ﮔﺮﻯ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺣﻖ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺑﻰ ﻣﻬﺎﺑﺎ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﺟﻮﺋﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺻﻴﺪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻭﻳﮋﻩ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺭ ﺻﻴﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ
ﻧﺨﺴﺖﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭآﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ ﻣﮕﺮ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺣﺮﺍﻡ
ﺑﻮﺩﻥ ﻳﻌﻨﻰﻏﻴﺮ
ﻣﺠﺎﺯ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻳﻚ حجّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭﭼﻴﺰﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘّﻰ
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ
.

حدیث
4007 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ50 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺎﺭ ﻭ ﻣﺎﻫﻰ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ :ﺍﻥّ
الله عزّ ﻭ ﺟﻞ ﻣﺴﺦ
ﻃﺎﺋفة ﻣﻦ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻓﻤﺎ ﺍﺧﺬ ﻣﻨﻬﻢ
ﺑﺤﺮﺍ ﻓﻬﻮ
ﺍﻟﺠﺮﻯ ﻭ ﺍﻟﺰﻣﻴﺮ
ﻭ ﺍﻟﻤﺎﺭﻣﺎﻫﻰ
ﻭﻣﺎ ﺳﻮﻯ ﺫﻟﻚ ﻭﻣﺎ
ﺃﺧﺬ ﻣﻨﻬﻢ ﺑﺮﺍ
ﻓﺎﻟﻘﺮﺩﻩ ﻭ
ﺍﻟﺨﻨﺎﺯﻳﺮ ﻭ ﺍﻟﻮﺑﺮ
ﻭ ﺍﻟﻮﺭﻝﻭﻣﺎ ﺳﻮﻯ
ﺫﻟﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﺯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺭﺍ ﻣﺴﺦ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺭﻣﺎﻫﻴﻬﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺄﻧﻮﺍﻉ ﻣﺎﻫﻰ
ﻣﺴﺦ ﻧﻤﻮﺩ ( ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺻﻴﺪ
ﻣﺎﻫﻰ ﻳﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻳﻬﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺮاء ﻃﻠﺐ ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺭﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﻤﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪﻭ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻌﮑس
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺣﺘّﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭالّا ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﺧﻮﺩ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺷﺮﻙ ﺧﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻣﺮﺩﻡ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻨﮑﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻨﻮﺯﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻬﻢ
ﻭﻇﺎﻳﻒﻭﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﮐﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻘﺪﺭ
ﺩﺭﻙ ﺃﻫﻤﻴّﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﺷﻨﺒﻪﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ عزّﻟﺖ
ﻭ ﮔﻮﺷﻪ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺗﺮﻙ ﺻﻴﺪ
ﻣﺎﻝ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻏﺎﺭﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺑﺼﻴﺪ ﻣﺎﻫﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻫﻰ
ﺣﺮﺍﻡ ﮔﻮﺷﺖ ﺷﺪﻧﺪ
ﺍﻣﺎ ﺍگر
ﺑﺼﻴﺪ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎﻝ ﺃﻧﺪﻭﺯﻯ
ﻭ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ. ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺷﺎﻧﻮﻯ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.) ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭﻟﻰ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺴﺦ ﺑﻴﺎﺑﺎﻧﻰ
ﺷﺪﻧﺪﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﻭ ﺧﻮﮐﻬﺎﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺩﻡ ﻭﻣﻮ ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁﻥ ﺷﺪﻧﺪ. ( ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺻﺮﻳﺤﺎ ﺃﺻﻞ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪﺍﺳﺖ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﮑﻨیم ﮐﻪ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺴﺨﻬﺎ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﺭ ﻭ ﻣﻮﺭﻭ
ﺣﺘﻰ ﻭ ﻳﺮﻭﺵ ﺷﺪﻥﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﻣﺤﺸﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻗﺐ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩﻕ ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻳﻚ
ﺑﺎﺯﻯ ﺳﻨﮓ ﻣﻔﺖﻭ
ﮔﻨﺠﺸﻚ ﻣﻔﺖﻳﺎ
ﻗﻤﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ . ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﺴﻰ
ﺑﺮﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﺒﺮﺩ ﭼﻴﺰﻯ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺗﮑﺎﻣﺎ
ﻧﮑﻨﺪﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﺎﺩﻯﻭ
ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ ﻭ ﻟﻤﻴﺪﻥ
ﻭﺧﻨﺪﻳﺪﻥ ﻭ ﺳﺮﻣﺴﺘﻰﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺳﻮﺧﺘﻦﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﻣﻰ ﺑﺮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺑﻤﻄﻠﻖ ﻋﺪﻡ
ﻧمی ﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺗﺎ
ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ ﺳﻘﻮﻁ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺷﺮﻭﻉ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞطبیعی
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺳﻘﻮﻁ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

حدیث
4008ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ15 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻠﻤّﺎ ﺍﺳﺘﺠﺎﺏ
ﻟﮑﻞّ نبیّﻣﻦ ﺍﺳﺘﺠﺎﺏ
ﻟﻪ ﻣﻦ ﻗﻮﻣﻪ ﻣﻦ
ﺍﻟمؤمنینﺟﻌﻞ
ﻟﮑﻞّ نبیّ ﻣﻨﻬﻢ
ﺷﺮﻋﻪ ﻭﻣﻨﻬﺎﺟﺎ
ﻭ ﺍﻟﺸﺮعة ﻭ ﺍﻟﻤﻨﻬﺎﺝ
ﺳﺒﻴﻞ ﻭ ﺳُﻨّﻪﻭﮐﺎﻥ
ﻣﻦ ﺍﻟﺴﺒﻴﻞ ﻭ
ﺍﻟُﺴُﻨّﻪﺍﻟّﺘﻰ
ﺃﻣﺮ الله عزّ
ﻭﺟﻞ ﺑﻬﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﺃﻥ ﺟﻌﻞ ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﺍﻟﺴﺒﺖ ﻭ ﮐﺎﻥ ﻣﻦ
ﺃﻋﻈﻢ
ﺍﻟﺴﺒﺖﻭﻟﻢ ﻳﺴﺘﺤﻞ
ﺃﻥ ﻳﻔﻌﻞ ﺫﻟﻚ ﻣﻦ
ﺧﺸیة الله ﻣﻦ ﻗﻮﻡ
ثموﺩ ﺳﺒﻘﺖ ﺍﻟﺤﻴﺘﺎﻥ
ﺍﻟﻴﻬﻢ ﻳﻮﻡ ﺍﻟﺴﺒﺖﺃﺩﺧﻠﻬﺎ
الله الجَنّةﻭﻣﻦ
ﺍﺳﺘﺨﻒ ﺑﺤﻘّﻪﻭ
ﺍﺳﺘﺤﻞ ﻣﺎ ﺣﺮﻡ
ﻋﻠﻴﻪ ﻣﻦ ﺍﻟﻌﻤﻞﺍﻟّﺬﻯ
ﻧﻬﻰ الله ﻋﻨﻪ ﻓﻴﻪﺃﺩﺧﻠﻪ
الله عزّ ﻭﺟﻞ ﻭ
ﺫﻟﻚ ﺣتی
ﺍﺳﺘﺤﻠّﻮﺍ ﺍﻟﺤﻴﺘﺎﻥ
ﻭ ﺍﺣﺘﺴﺒﻮﻫﺎ ﻭ
ﺃﮐﻠﻮﻫﺎ ﻳﻮﻡ ﺍﻟﺴﺒﺖ
ﻏﻀﺐ الله ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﻣﻦ ﻏﻴﺮ ﺃﻥ ﻳﮑﻮﻥ
ﺃﺷﺮﮐﻮﺍ ﺑﺎﻟﺮﺣﻤﻦﻭ
لا ﺷﮑّﻮﺍ ﻓﻰ شیئ
ﻣﻤّﺎ ﺟاء ﺑﻪ ﻣﻮﺳﻰﻗﺎﻝ
الله عزّ ﻭﺟﻞ ﻭ
ﻟﻘﺪ ﻋﻠﻤﺘﻢ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺍﻋﺘﺪﻭﺍ ﻣﻨﮑﻢ
ﻓﻰ ﺍﻟﺴﺒﺖ
ﻓﻘﻠﻨﺎ ﻟﻬﻢ ﮐﻮﻧﻮﺍ
ﻗﺮﺩة ﺧﺎﺳﺌﻴﻦ
ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ ﻭ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣثبت ﺑﻬﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺯ مؤمنان
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩ( ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺻﻠﺎح ﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻬﺮ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻔﺮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻧﻰ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴک هاﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩﺩﻭ ﻧﻔﺮ
ﺑﺎﻫﻢ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﮐس ﻳﻚ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﻋﻠﺎﺟﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺮ ﺑﺪﺍﻧﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻭ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.(ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ)
ﻳﻌﻨﻰ ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺸﺒﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺟﻮﺍﺏ ﺍﻳﺠﺎﺑﻰ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﺪﻫﺪ(ﻗﻮﻡ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﮔﺮ مؤمن ﺑﺎﺷﻨﺪﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ) ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﻚ ﺭﻭﺵ ﻭ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﻭ ﻣﻨﻬﺎﺟﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ ( ﻣﻨﻬﺞ
ﺭﺍﻩ ﻧﻬﺞ ﻭ ﺭﻩ ﺭﻭﻯ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺷﺮﻉ) ﻳﺎ ﺳﺮ
ﭼﺸﻤﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ الّا (ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﻋﺎﻡ) ﻭثاﺑﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺭﻓﺎﻫﻰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪﻭ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺷﺮﻉ ﻭﻣﻨﻬﺎﺟﻰ
(ﺭﻭﺷﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻩ
ﺭﻭﻯ ﻭ ﻣﺸﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺸﻴﻪ ﻭ ﺭﻩ ﺭﻭﻯ
) ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﺳَﺒﻴﻞ
ﻭ ﺳﻨّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺳﺒﻴﻞ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺳﻨّﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﻋﺎﺩﺕ ﻭﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﺎ (ﻓﺮﻫﻨﮓ)
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﻓﺮﻳﺎﺑﻰ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﺒﻴﻞ
ﻫﺎ ﻭ ﺳُﻨّﺖ ﻫﺎ
(ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
) ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺳﻰ ﻣﻘﺮﺭ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺮﺍﻡ ﻧﻤﻮﺩ ( ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺒﺎﺕ ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ
ﻳﺎ حدّﺃﻗﻞ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪ ﻫﻔﺘﻪﺍﻯ
ﻳﮑﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ.ﺗﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻭالّا ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍﺭﻭﺯ ﺳﺒﺎﺕ ﻭ
ﺷﻨﺒﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﻮﺳﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻇﺎﻫﺮ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻣﺼﺮ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺿﻤﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺵ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ الّا ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻋﻴﺴﻰ ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ) ﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﮐﻪ ﻋﻈﻤﺖ
ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ ﺭﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺣﻠﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.(
ﮐﻪ ﺑﺼﻴﺪ ﻭﮐﺎﺭ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ) ﻭﺍﺯ
ﺗﺮس ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻧﺪ.(
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ) ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﻗﻮﻡ ثموﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.(
ﻗﻮﻣﻰ ﺩﺭ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻴﻬﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺧﺎﻭﺭ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻫﻤﮕﻰ ﺿﻤﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﻭ ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺴﻢ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﺮﻭﻩ ﻋﻤﺪﻩ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﻄﻘﻪﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺃکثرﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻗﻮﻡ ثموﺩ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ (ﻗﻮﻡ
ﺧﻤﻮﺩ) ﺑﺎ ﺗﻨﺒﻞ
ﻭ ﺧﻮﺍﺏﺁﻟﻮﺩ ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻮﻏﻴﺮﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ) ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪﻣﺎﻫﻰ
ﻫﺎ ﺑﺴﺎﺣﻞ ﻣﻴﺂﻣﺪﻧﺪ
( ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺘﻤﺎﺷﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
) ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ (ﺑﺪﻳﻦ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ) ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ( ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
).ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺳﺒﻚ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺣﻠﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭﮐﺎﺭ
ﺣﺮﺍﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺯ ﺟﺎﻳﺰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺂﺗﺶ ﺭﻓﺘﻨﺪ
(ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﺸﺪﻩﻭ ﻳﺎ ﻣﻄﺮﻭﺩ
ﻣﻰ ﮔﺸﺘﻨﺪ.ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﺍﻍ ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ ) ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻧﻰ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ
ﻭ ﻣﺎﻫﻰ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ ﻣﺤﺒﻮس
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ( ﺗﻠﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻰ
ﮔﻴﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺳﺎﺣﻞ
ﺩﺭﻳﺎﻭﻳﺎ ﺩﻫﺎﻧﻪ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪﻫﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﺷﻨﺒﻪﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ(ﻳﺎ
حَبس ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻧﺪ
) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻏﻀﺐ ﮐﺮﺩﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺮﻙ ﺭﺣﻤﺎﻥ
هم ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. (ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﻭﻟﻰ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻧﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺖﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰرَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎرَبّ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ ﺑﺎﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
( ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ) ﻭ ﺷﻤﺎ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺍﺯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻳﺪﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﺷﻨﺒﻪ ﺗﺠﺎﻭﺯ ﺩﺭ
ﺗﻘﺪّس ﮐﺮﺩﻧﺪ.
( ﺍﺯ حدود
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻘﺮﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
) ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺮ ﺑﺰﻳﺮ ﻭ ﺩﻫﺎﻥ
ﺑﺴﺘﻪ ﺷﻮﻳﺪ. ( ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﮐﻠﻴﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﻭ ﺧﻮﻙﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ الّا ﻣﺎﺭ
ﻭ ﻣﻮﺭ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﻴﻚ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎﺃﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺑﻴﺎﺩ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪﺭﻧﺞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﻗﻄﻊ ﮐﻨﻨﺪﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﺍﻭ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﺎ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﮑﺪﺍﻡ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺴﺦ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
)

حدیث
4008ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ51 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻠﻤّﺎ ﺍﺳﺘﺠﺎﺏ
ﻟﮑﻞّ نبیّ ﻣﻦ ﺍﺳﺘﺠﺎﺏ
ﻟﻪ ﻣﻦ ﻗﻮﻣﻪ ﻣﻦ
ﺍﻟمؤمنینﺟﻌﻞ
ﻟﮑﻞّ نبیّ ﻣﻨﻬﻢ
ﺷﺮﻋﻪ ﻭﻣﻨﻬﺎﺟﺎ
ﻭ ﺍﻟﺸﺮعة ﻭ ﺍﻟﻤﻨﻬﺎﺝ
ﺳﺒﻴﻞ ﻭ ﺳُﻨّﻪﻭﮐﺎﻥ
ﻣﻦ ﺍﻟﺴﺒﻴﻞ ﻭ
ﺍﻟُﺴُﻨّﻪﺍﻟّﺘﻰ
ﺃﻣﺮ الله عزّ
ﻭﺟﻞ ﺑﻬﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﺃﻥ ﺟﻌﻞ ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﺍﻟﺴﺒﺖ ﻭ ﮐﺎﻥ ﻣﻦ
ﺃﻋﻈﻢ
ﺍﻟﺴﺒﺖﻭﻟﻢ ﻳﺴﺘﺤﻞ
ﺃﻥ ﻳﻔﻌﻞ ﺫﻟﻚ ﻣﻦ
ﺧﺸیة الله ﻣﻦ ﻗﻮﻡ
ثموﺩ ﺳﺒﻘﺖ ﺍﻟﺤﻴﺘﺎﻥ
ﺍﻟﻴﻬﻢ ﻳﻮﻡ ﺍﻟﺴﺒﺖﺃﺩﺧﻠﻬﺎ
الله الجَنّةﻭﻣﻦ
ﺍﺳﺘﺨﻒ ﺑﺤﻘّﻪﻭ
ﺍﺳﺘﺤﻞ ﻣﺎ ﺣﺮّﻡ
ﻋﻠﻴﻪ ﻣﻦ ﺍﻟﻌﻤﻞﺍﻟّﺬﻯ
ﻧﻬﻰ الله ﻋﻨﻪ ﻓﻴﻪﺃﺩﺧﻠﻪ
الله عزّ ﻭﺟﻞ ﻭ
ﺫﻟﻚ ﺣتی
ﺍﺳﺘﺤﻠّﻮﺍ ﺍﻟﺤﻴﺘﺎﻥ
ﻭ ﺍﺣﺘﺴﺒﻮﻫﺎ ﻭ
ﺃﮐﻠﻮﻫﺎ ﻳﻮﻡ ﺍﻟﺴﺒﺖ
ﻏﻀﺐ الله ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﻣﻦ ﻏﻴﺮ ﺃﻥ ﻳﮑﻮﻥ
ﺃﺷﺮﮐﻮﺍ ﺑﺎﻟﺮﺣﻤﻦ
ﻭ لا ﺷﮑّﻮﺍ ﻓﻰ
شیئ ﻣﻤّﺎ ﺟاء ﺑﻪ
ﻣﻮﺳﻰﻗﺎﻝ الله
عزّ ﻭﺟﻞ ﻭ ﻟﻘﺪ
ﻋﻠﻤﺘﻢ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺍﻋﺘﺪﻭﺍ ﻣﻨﮑﻢ
ﻓﻰ ﺍﻟﺴﺒﺖ
ﻓﻘﻠﻨﺎ ﻟﻬﻢ ﮐﻮﻧﻮﺍ
ﻗﺮﺩة ﺧﺎﺳﺌﻴﻦ
ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ ﻭ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣثبت ﺑﻬﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺯ مؤمنان
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩ( ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺻﻠﺎح ﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻬﺮ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻔﺮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻧﻰ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴک هاﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩﺩﻭ ﻧﻔﺮ
ﺑﺎﻫﻢ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﮐس ﻳﻚ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﻋﻠﺎﺟﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺮ ﺑﺪﺍﻧﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻭ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.(ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ)
ﻳﻌﻨﻰ ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺸﺒﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺟﻮﺍﺏ ﺍﻳﺠﺎﺑﻰ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﺪﻫﺪ(ﻗﻮﻡ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﮔﺮ مؤمن ﺑﺎﺷﻨﺪﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ) ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﻚ ﺭﻭﺵ ﻭ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﻭ ﻣﻨﻬﺎﺟﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ ( ﻣﻨﻬﺞ
ﺭﺍﻩ ﻧﻬﺞ ﻭ ﺭﻩ ﺭﻭﻯ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺷﺮﻉ) ﻳﺎ ﺳﺮ
ﭼﺸﻤﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ الّا (ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﻋﺎﻡ) ﻭثاﺑﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺭﻓﺎﻫﻰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪﻭ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺷﺮﻉ ﻭﻣﻨﻬﺎﺟﻰ
(ﺭﻭﺷﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻩ
ﺭﻭﻯﻭﻣﺸﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺸﻴﻪ ﻭ ﺭﻩ ﺭﻭﻯ)
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﺳﺒﻴﻞ ﻭ
ﺳﻨّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺳﺒﻴﻞﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺳﻨّﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﻋﺎﺩﺕ ﻭﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﺎ (ﻓﺮﻫﻨﮓ)
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﻓﺮﻳﺎﺑﻰ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﺒﻴﻞ
ﻫﺎ ﻭ ﺳُﻨّﺖ ﻫﺎ
(ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
) ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺳﻰ ﻣﻘﺮﺭ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺮﺍﻡ ﻧﻤﻮﺩ ( ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺒﺎﺕ ﺭﻭﺯ
ﺷﻨﺒﻪ ﻳﺎ حدّﺃﻗﻞ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪ
ﻫﻔﺘﻪﺍﻯ ﻳﮑﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺗﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻭالّا ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍﺭﻭﺯ ﺳﺒﺎﺕ ﻭ
ﺷﻨﺒﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﻮﺳﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻇﺎﻫﺮ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻣﺼﺮ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺿﻤﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺵ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ الّا ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻋﻴﺴﻰ ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ) ﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﮐﻪ ﻋﻈﻤﺖ
ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ ﺭﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺣﻠﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.(
ﮐﻪ ﺑﺼﻴﺪ ﻭﮐﺎﺭ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ) ﻭﺍﺯ
ﺗﺮس ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻧﺪ.(
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ) ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﻗﻮﻡ ثموﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.( ﻗﻮﻣﻰ ﺩﺭ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻴﻬﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺧﺎﻭﺭ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻫﻤﮕﻰ ﺿﻤﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﻭ ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺴﻢ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﺮﻭﻩ ﻋﻤﺪﻩ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﻄﻘﻪﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺃکثرﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻗﻮﻡ ثموﺩ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ (ﻗﻮﻡ
ﺧﻤﻮﺩ) ﺑﺎ ﺗﻨﺒﻞ
ﻭ ﺧﻮﺍﺏﺁﻟﻮﺩ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻏﻴﺮﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ) ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪﻣﺎﻫﻰ
ﻫﺎ ﺑﺴﺎﺣﻞ ﻣﻴﺂﻣﺪﻧﺪ
( ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺘﻤﺎﺷﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
) ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ( ﺑﺪﻳﻦ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ) ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ( ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
).ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺳﺒﻚ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺣﻠﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭﮐﺎﺭ
ﺣﺮﺍﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺯ ﺟﺎﻳﺰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺂﺗﺶ ﺭﻓﺘﻨﺪ
( ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﺸﺪﻩﻭ ﻳﺎ ﻣﻄﺮﻭﺩ
ﻣﻰ ﮔﺸﺘﻨﺪ.ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﺍﻍ ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ ) ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻧﻰ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ
ﻭ ﻣﺎﻫﻰ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ ﻣﺤﺒﻮس
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ( ﺗﻠﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻰ
ﮔﻴﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺳﺎﺣﻞ
ﺩﺭﻳﺎﻭﻳﺎ ﺩﻫﺎﻧﻪ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪﻫﺎ ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ(ﻳﺎ
حَبسﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻧﺪ
) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻏﻀﺐ ﮐﺮﺩﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺮﻙ ﺭﺣﻤﺎﻥ
هم ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. (ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﻭﻟﻰ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻧﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺍﺳﺖﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰرَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎرَبّ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ ﺑﺎﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
( ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ) ﻭ ﺷﻤﺎ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺍﺯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻳﺪﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﺷﻨﺒﻪ ﺗﺠﺎﻭﺯ ﺩﺭ
تقذّس ﮐﺮﺩﻧﺪ. (
ﺍﺯ حدود
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻘﺮﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
) ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻴﻢﮐﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎﻯ ﺳﺮ
ﺑﺰﻳﺮ ﻭ ﺩﻫﺎﻥ ﺑﺴﺘﻪ
ﺷﻮﻳﺪ. ( ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﮐﻠﻴﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﻭ ﺧﻮﻙﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭ الّا ﻣﺎﺭ
ﻭ ﻣﻮﺭ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﻴﻚ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎﺃﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺑﻴﺎﺩ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪﺭﻧﺞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﻗﻄﻊ ﮐﻨﻨﺪﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﺍﻭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﺎ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﮑﺪﺍﻡ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺴﺦ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
)

حدیث
4009 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ14 ﺹ54ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧی
ﻔﻠﻤّﺎ ﻧﺴﻮﺍ
ﻣﺎ
ﺬﮐّﺮﻭﺍ ﺑﻪ
ﺃﻧﺠﻴﻨﺎﺍﻟّﺬﻳﻥ
ﻴﻨﻬﻮﻥ اﻟﺴوءﻓﻘﺎﻝ
ﮐﺎﻧﻮﺍ ثلاثة ﺃﺻﻨﺎﻑ
ﺻﻨﻒ
ﺍﺋﺘﻤﺮﻭﺍ ﻭ
ﺃﻣﺮﻭﺍ
ﻓﻨﺠﻮﺍ ﻭ ﺻﻨﻒ ﺍﺋﺘﻤﺮﻭﺍ
ﻭ ﻟم ﻴﺄﻣﺮﻭﺍ
ﻓﻤﺴﺨﻮﺍ ﺫﺭﺍ ﻭ
ﺻﻨﻒ ﻟﻢ
ﻳﺄﺗﻤﺮﻭﺍ ﻭ
ﻟم ﻴﺄﻣﺮﻭﺍ
ﻓﻬﻠﮑﻮﺍ ﻭلی ﭽﻮﻥ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺮﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻣﺘﻨﺎع
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺩﻳﻢ.ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﺗﺬﮐّﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻣﺠﺮﻳﺎﻥ
ﺳﺎﻟک ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺳﺮﮐﺸﺎﻥ
عاﺻﻰ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺷﺪﻧﺪ (
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎئی
ﺮﺍ ﻧﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
اﺳﺖ. ﻭﭼﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎئی ﺮﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﻧﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﮐم کنند ﺑﭙﺎﺩﺍشی
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺩﻭﺭﻯ اﺯ
ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﻘﻴﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻧﺠﺎ
ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺑﻬﺒﻮﺩﻯ که
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ
ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻭ
ﺩﺭﺳﺘﻰﺑﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺪﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﻪ
ﮔﺮﻭه ﺑﻮﺩﻧﺪ (
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ ﻃﻠﺐ
ﺃﻣﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺃﻣﺮ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﮔﺮﻓﺘﻨﺪ
.ﭘس
ﻧﺠﺎﺕﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.
(ﺳﺎﻟک طالب
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻋﺎﻣل ﺒﺪﺍ هم
ﺒﺎﺷﻨﺪ)سوم
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻃﻠﺐ ﺃﻣﺮ الهی
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭلی
ﺒﺪﺍﻥ اﻭﺍﻣﺮ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﭘس ﻣﺴخ ﺬﺭﻩ ﺷﺪﻧﺪ.
(ﻣﺴخ دﺭ اﻧﻮﺍع
ﺤﻘﻴﺮ ﻭ ﺫﺭﻩﻫﺎئی
ﭽﻮﻥ ﻤﻮﺭﭼﻪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺮﺑﻰ(
ﺫﺭ) ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﺍﻣﺎ
ﮔﺮﻭه سوم که
ﻃﻠﺐ ﺃﻣﺮ الهی ﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺃﻣﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
اهلاک ﺸﺪﻧﺪ. (ﺣﻠق
ۀﻭﻳﺰ ﻭﺗﻮﻟّﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻫﻨﮕﺎم ﻘﻮق اﺯ
ﺩﻫﺎﻧﻪ ﺭﺣم
ﻤﺎﺩﺭﻯ ﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻦ. (ﺍﺋﺘﻤﺎﺭ
ﺩﻭ ﻣﻌﻨنی
ﺪﺍﺭﺩ ﻳک ﻄﻠﺐ ﺃﻣﺮ
ﺑﺮﺍﻯ اﺟﺮﺍ
ﺍﺯﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﻳﮑکی ﺴﺎﻟک
ﺸﺪﻥ ﮐﻪ (ﺗﺤﺖ
ﺃﻣﺮ) ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻥ اﺳﺖ. ﻭ (ﺃﻣﺮﻭﺍ)
ﺑﺎﺯ ﺩﻭ ﻣﻌنی
ﺪﺍﺭﺩ ﻳکی
اﻭﺍﻣﺮﻯ ﺮﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭﻋﻤل
کرﺩﻧﺪ ﻳﺎ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﻳکی
خوﺩ ﻧﻴﺰ
ﺃﻣﻴﺮ ﻭ ﺁﻣﺮ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎل اﻬی
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯالهی
ﺸﺪﻧﺪ. ﻭﻟی عاﻗﺒﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺁﻣﺮ ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺷﺪﻥ ﮐﺴﺐ
ﺃﻭﺍﻣﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺟﺮﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻳﺎ
ﺍجرا ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ( ﻫﻠﺎﮐﺖ)
ﻳﺎ ﺣﻠق
ﺁﻭﻳﺰﻯ ﺑﻤﻌنی
ﻠﻪ ﻟﻪ ﺯﺩﻥ اﺯ
ﺗﺸﻨگی اﺳﺖ.
ﻳﺎ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺑﺸﺮﻯﺎ ﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺳگ
ﺪﻭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻮ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺯﻧﺪﮔی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺯﻧﺪﮔی
ﻨﻮع فق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔی ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺰﻧﺪگی
اﺎﻧﺴﺎنی اﺎﺳﺖ.

حدیث 4910 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ 14 ص 54 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی
ﻠُﻌﻦ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﮐﻔﺮﻭا ﻣﻦ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﻋﻠﻰ
ﻟﺴﺎﻥ ﺩﺍﻭﺩ ﻭ
ﻋﻴﺴﻰ ﺍﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﮐﻪ
ﮐﺎﻓﺮ ﺷﺪﻧﺪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺩﺍﻭﺩ ﻭ
ﻋﻴﺴﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﺮﻳﻢ
وﻧﻔﺮﻳﻦ ﺷﺪﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺭﺍ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻭ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﮐﻨﺪ.ﻭ(ﻟﻌﻨﺖ ﺧﺪﺍ)
ﻣﺴﺦ ﻧﻮﻋﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺣﺎﻝ ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﻭ ﻟﻌﻨﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺴﺦ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﻫﺴﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻧﻔﺮﻳﻥ
ﺒﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﻔﺮ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭﻙ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻔﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﺴﺦ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
: ﺍﻟﺨﻨﺎﺯﻳﺮ
ﻋﻠﻰ ﻟﺴﺎﻥ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭ ﺍﻟﻘﺮﺩة ﻋﻠﻰ
ﻟﺴﺎﻥ ﻋﻴﺴﻰﻭ ﻗﺎﻝ
ﺍﻥّ ﺍﻟﻴﻬﻮﺩ ﺍﻣﺮﻭﺍ
ﺑﺎلاﻣﺴﺎﻙ ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﺠﻤﻌﻪ ﻓﺘﺮﮐﻮﺍ
ﻭ ﺃﻣﺴﮑﻮﺍ ﻳﻮﻡ
ﺍ ﻟﺴﺒﺖ
ﻓﺤُﺮُّﻡ ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﺍﻟﺼﻴﺪ ﻳﻮﻡ ﺍﻟﺴﺒﺖ
ﻓﻌﻤﺪ ﺭﺟﺎﻝ ﻣﻦ
ﺳﻔﻬاء
ﺍﻟﻘﺮﻳﻪ
ﻓﺄﺧﺬﻭﺍ ﻣﻦ ﺍﻟﺤﻴﺘﺎﻥ
ﻟﻴﻠﻪ ﺍﻟﺴﺒﺖ
ﻭ ﺑﺎﻋﻮﺍ ﻭﻟﻢ ﻳﻨﺰﻝ
ﺑﻬﻢ ﻋﻘﻮﺑﻪ
ﻓﺎﺳﺘﺒﺸﺮﻭﺍ ﻭ
ﻓﻌﻠﻮﺍ ﺫﻟﻚ ﺳﻨﻴﻦ
ﻓﻮﻋﻈهم ﻃﻮﺍﺋﻒ
ﻓﻠﻢ ﻳﺴﻤﻌﻮﺍ
ﻭ ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻟﻢ ﺗﻌﻈﻮﻥ
ﻗﻮﻣﺎالله ﻣﻬﻠﮑﻬﻢ
ﻓﺄﺻﺒﺤﻮﺍ ﻗﺮﺩة
ﺧﺎﺳﺌﻴﻦ ﺧﻨﺰﻳﺮﻫﺎ ﻳﺎ
ﺧﻮﮐﻬﺎ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﺩﺍﻭﺩ ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﻋﻴﺴﻰ
ﺍﺳﺖ. ( ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺪﺭ ﺩﻭ
ﺟﺎﻯ ﺁﻣﺪﻩ
ﻳﮑﻰ ﮐﻪ ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ
ﺧﻮک ﺮﺍ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
بختی ﺪﺭ ﺑﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ منکران
ﺩﺍﻭﺩ ﻳﺎ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍلهی ﺑﺨﻮﻙ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻟﻰ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﻋﻴﺴﻰ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭﺑﻴﻦ
ﻳﻬﻮﺩ ﻣؤﻤﻨﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ لاﺑﺪ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
مؤمنان ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ. ﻣﺴﺦ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﺸﺮﻯ.
ﻭﻟﻰ ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻣﺴﺦ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻧﮑﺎﺭﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ مؤمنان
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﮑﺎﺭﻯ
کنند ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﮐﻨﻨﺪﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺑﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ الّا
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﻮﺩک هستند.
ﺣتی ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﻬﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺑﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻴﻨﺪﻳﺸﻨﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
( ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻮﻉ ﻳﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﻫﺪُﺍ ﺟﻮﻳﺎﻥ)
ﻭ (ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺒﺎﻥ)
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﺍﻣﺴﺎﻙ
ﮐﻨﻨﺪ.(ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭﺳُﺒﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ عزّﻟﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ
) ﻭﻟﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺮﻙ
ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺻﻴﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ
ﺣﺮﺍﻡ ﺷﺪ. (ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ
ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺯﺩﻥ ﺍﺳﺘﺎﺭﺕ
ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺘﺎﺭﺕ ﺑﺰﻧﺪﻳﺎ
ﺯﻳﺮ ﺩﻳﮓ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﮐﻨﺪ ﺑﺒﻘﻴﻪ ﮐﺎﺭ
ﻃﺒﺦ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺳﻔﻴﻬﺎﻥ ﻗﺮﻳﻪ
قشری ﺗﻌﻤّﺪﺍ ﺷﺐ
ﺷﻨﺒﻪ ﻣﺎﻫﻰ ﺭﺍ
می گرﻓﺘﻨﺪ
ﻭﻣﻴﻔﺮﻭﺧﺘﻨﺪ.(
ﺳﻔﻴﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﮐﻢ ﻋﻘﻠﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﻰ ﻋﻘﻞ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮ ﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ(ﺃﻫﻞ ﻗﺮﻳﻪ)
ﻫﻤﺎﻥ ( قرّه ﺩﺍﺭﺍﻥ)
قشری وغیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
بذور از مدینه
جایدین ورزی
در کنار پامر
و پیر خود
ﻫﺴﺘﻨﺪ .ﻭﻟﻰ ﺳﻔﻴﻬﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﻭﻟﻰ ﻋﺎﻗﻞ
ﮐﻪ ﺩﻝ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ قرّهﮔﻴﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﺗﻌﻤّﺪﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ(ﺷﺐ
ﺷﻨﺒﻪ) ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﻢ ﺩﻭﺭﻩ ﻗﺒل
اﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎﺯﻝ
ﻧﺸﺪ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ( ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺭﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
) ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻭﻋﻆ
ﻭ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻪ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﮔﻮﺵ ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧگرﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺖ( ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ) ﭼﺮﺍ ﺷﻤﺎ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺭﺍ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻫﻠﺎﻙ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺻﺒﺢ ﮔﺎﻫﻰ
ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﻤﻴﻤﻮﻥ ﺳﺮ ﺑﺰﻳﺮ
ﻭ ﺳﺎﮐﺖ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺏ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﮑﻨﺪ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩ
ﺷﺎﻳﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺻﺒح گاﻫﻰ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﻤﻮلا ﺻﺒﺢ ﻫﺎ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻧﺸﺪﻩ. ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻧﻴﺎﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﮐﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺮﺑﺎلا ﮐﻨﻨﺪﻭ
ﺻﺪﺍﺋﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪﻭ
ﺧﻔﻘﺎﻥ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ .

حدیث
4011 از اماﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ
ج14 ص ؟ ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻘﺮﺩةَ ﻫﻢ ﺍﻟﻴﻬﻮﺩ
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﺍﻋﺘﺪﻭﺍ
ﻓﻰ ﺍﻟﺴﺒﺖ
ﻓﻤﺴﺨﻬﻢ الله ﻗﺮﻭﺩﺍ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎنی
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ سبت
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﮐﺮﺩ ( ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ (ﻳﻬﻮﺩ)
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ (ﻳﻬﻮﻩ
ﻃﻠﺐ ﻭﻫﺪﺍ ﺟﻮ)
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻟﻰ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ الّا
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻧﻔﺎﻕ ﺳﻠﻮک
ﺒﮑﻨﻨﺪ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻫﺪﺍ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺒﻰ
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.

حدیث
4012 - اﺎﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ55 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻓﺠﻌﻠﻨﺎﻫﺎ
ﻧﮑﺎلا ﻠﻤﺎ
ﺑﻴﻦ ﻳﺪﻳﻬﺎ
ﻭﻣﺎ ﺧﻠﻔﻬﺎ
ﻭﻣﻮﻋظة
ﻟﻠﻤﺘّﻘﻴﻦ ﻭﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮔﻨﺎﻩ ﻓﻌﻠﻰ ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻳﻢﺗﺎ
ﻋﺒﺮﺗﻴﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺘّﻘﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ ( ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻧﮑﺎﻝ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻭﺑﺎﻝ ﺟﺎﻥ یا
ژنتیک روحِ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺘّﻘﻴﺎﻥ ﻣﻮﻋﻈﻪﺍﻯ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻣﻨﺤﺮﻓﻴﻦ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻳﺎ ﺳﺮکس ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻮﻋﻈﻪ ﻭ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ
.ﮐﻪ (ﻣﺘﻘﻴﺎﻥ) ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻳﺎ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺣﻖ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
: ﻟﻤﺎ ﻣﻌﻬﺎﻳﻨﻈﺮ
ﺍﻟﻴﻬﺎ ﻣﻥﺃﻫﻞ
ﺍﻟﻘُﺮﻯ ﻭ ﻟﻤﺎ
ﺧﻠﻔﻬﺎ ﻗﺎﻝ ﻧﺤﻦ
ﻭ ﻟﻨﺎ ﻓﻴﻬﺎ ﻣﻮﻋﻈﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﺯ ﺃﻫﻞ ﻗﺮُﻯ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
( ﺃﻫﻞ ﻗﺮﻯ ﺃﻫﻞ
ﺩﻫﺎﺕ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺃﻫﻞ ﻗﺮﻳﻪﻫﺎ ﻭ
قرّه ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻪ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﮕﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪ ) ﻭﻳﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺠﺎ
ﮔﺬﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﻣﺎ
( ﻭلاﻳﺖ ) ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﻋﻈﻪ ﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ( ﺣﻖ ﻣﻮﻋﻈﻪ
ﻭ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻧﻈﺮ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮔﺬﺷﺘﻪ های
ﺑﺪﺑﺂﻳﻨﺪﻩ های
ﺧﻮﺏ ﻭﻧﻴﻚ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ ﻧﻴﻚ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
صّیاد
ﺷﮑﺎﺭﭼﻰ ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﺃﻫﻞ
ﻗﺮﻯ ﺭﺍ ﺃﻫﻞ ﺩﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻨﺎﺭ
ﺩﺭﻳﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
قرّه ﮔﻴﺮﺍﻥ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﻨﺪ!!

حدیث
4013ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ58 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺻﻒ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ ﺑﺼﻴﺪ ﻣﺎﻫﻰ ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﺴﺦ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﻥّ الله
ﻣﺴﺦ ﻫؤلاء لاﺻﻄﻴﺎﺩﻫﻢ
ﺍﻟﺴﻤﻚ ﻓﮑﻴﻒ ﺗﺮﻯ
ﻋﻨﺪ الله عزّ
ﻭ ﺟﻞ ﺣﺎﻝ ﻣﻦ ﻗﺘﻞ
ﺃﻭلاﺩ ﺭﺳﻮﻝ الله
ﻭ ﻫﺘﻚ ﺣﺮﻣﺘﻪ ﺍﻥّ
الله ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺍﻥ ﻟﻢ ﻳﻤﺴﺨﻬﻢ
ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻓﺎﻥ ﺍﻟﻤﻌﺪ ﻟﻬﻢ
ﻣﻦ ﻋﺬﺍﺏ ﺍﻟﺂﺧﺮة
ﺃﺿﻌﺎﻑ ﺃﺿﻌﺎﻑ
ﻋﺬﺍﺏ ﺍﻟﻤﺴﺦ
ثمّ ﻗﺎﻝ ﺃﻣّﺎ ﺍﻥ
ﻫؤلاء
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﺍﻋﺘﺪﻭﺍ
ﻓﻰ ﺍﻟﺴﺒﺖ ﻟﻮ ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﺣﻴﻦ ﻫﻤّﻮﺍ ﺑﻘﺒﻴﺢ
ﻓﻌﺎﻟﻬﻢﺳﺄﻟﻮﺍ
ﺭﺑّﻬﻢ ﺑﺠﺎﻩ ﻣﺤﻤّﺪ
ﻭ ﺁﻟﻪ ﺍﻟﻄﻴّﺒﻴﻦﺃ
ﻥ ﻳﻌﺼﻤﻬﻢ ﻣﻦ ﺫﻟﻚ
ﻟﻌﺼﻤﻬﻢ ﻭ
ﮐﺬﻟﻚ ﺍﻟﻨﺎﻫﻮﻥ
ﻟﻬﻢﻟﻮ ﺳﺄﻟﻮﺍ
الله عزّ ﻭﺟﻞ ﺃﻥ
ﻳﻌﺼﻤﻬﻢ ﺑﺠﺎﻩ
ﻣﺤﻤّﺪ ﻭ ﺁﻟﻪ
ﺍﻟﻄﻴّﺒﻴﻦ ﻟﻌﺼﻤﻬﻢﻭ
ﻟﮑﻦ الله عزّ
ﻭ ﺟﻞﻟﻢ ﻳﻠﻬﻤﻬﻢ
ﺫﻟﻚ ﻭﻟﻢ ﻳﻮﻓّﻘﻬﻢ
ﻟﻪ ﻓﺠﺮﺕ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
الله ﻓﻴﻬﻢ
ﻋﻠﻰ ﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﺳﻄﺮ
ﻓﻰ ﺍﻟﻠّﻮﺡ ﺍﻟﻤﺤﻔﻮﻇ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺻﻴﺪ ﻣﺎﻫﻰ ﻣﺴﺦ
ﮐﺮﺩ .پس ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﻭلاﺩ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻨﺪﻭﻫﺘﻚ
ﺣﺮﻣﺖ ﺍﻭ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
( ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻗﺎﺗﻞ
ﺍﻭلاﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﺴﺦ ﻧﮑﺮﺩ
ﻭﻟﻰ ﻋﺬﺍﺏ ﺁﺧﺮﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .(ﻣﺴﺦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
سصورت نمی
گیرد ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺗﺎ حدودی ﻫﺴﺖ.ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺴﺦ و
گندیدگی
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ) ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﮐﻪ
ﺗﺠﺎﻭﺯ ﺩﺭ
ﺷﻨﺒﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ( ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﺻﻴﺪ ﻣﺎﻫﻰﮐﻪ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺩﺭﻧﺎﻡﻭﻏﻴﺮ
ﻣؤﻤﻦ ﺑﻮلاﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺠﺎرَبّ
عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
) ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪﻭ
ﻫﻤّﺖ ﺩﺭ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺯﺷﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ
(ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻤّﺖ و
هوم ﻭ ﺍﻭﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻭﺁﻝ ﻃﻴّﺐ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ ( ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻋﺮﺵ رَبّ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺒﺮﺗﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻬﻮﺩ ﺻﻴّﺎﺩ ﻣﺎﻫﻰ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ) ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺁﻥ
ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻭ ﻧﻬﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻩ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺁﻝ ﻃﻴّﺐ
و ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ( ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻫﻢ ﺑﮑﻨﺪﺑﺎﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﻟﻬﺎم
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ (
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺳﻠﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
ﻤﻮﻓّﻖ ﮔﺮﺩﻧﺪ)
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺣﻖ ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺎﺭﻯ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻟﻮﺡ ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﺧﻮﺩ ثیت ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.( ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﺭﺷﻴﻮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍنی
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﺑﻨﺪﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ
ﻗﺎﺗﻠﻴﻦ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﺻﻴﺪ ﻣﺎﻫﻰ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﺪ .ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺮ ﺭﻳﺎﺣﻰﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﮐﺮﺑﻠﺎ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
( ﺣُﺮ) فرّ ﻭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺷﺪ. ﻭ ﺭﻳﺎﺣﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ ﻣﻨﮑﺮ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺴﺦ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ژﻨﺘﻴﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻓﺎﺳﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺁثار
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ .

حدیث
4014 - اﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ ﺩﺭ
ﻧﻬﺞ ﺍﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14 ﺹ70 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭﻟﻮ
ﺃﻥّ ﺃحدّﺍ
ﻳﺠﺪ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺒﻘاء
ﺳُﻠّﻤﺎ ﺃﻭ ﻟﺪﻓﻊ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﺳﺒﻴﻠﺎ
ﻟﮑﺎﻥ ﺫﻟﻚ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺑﻦ ﺩﺍﻭﺩ
ﺍﻟّﺬﻯ ﺳﺨّﺮ ﻟﻪ
ﻣﻠﻚ ﺍﻟﺠﻦ ﻭ ﺍلاﻧس
ﻣﻊ ﺍﻟﻨﺒﻮة ﻭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺍﻟﺰﻟفة
ﻓﻠﻤّﺎ ﺍﺳﺘﻮﻓﻰ
ﻃﻌﻤﺘﻪ ﻭ ﺍﺳﺘﮑﻤﻞ
ﻣﺪّﺗﻪ ﺭﻣﺘﻪ ﻗﺴﻰ
ﺍﻟﻔﻨاء
ﺑﻨﺒﺎﻝ ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﻭ ﺃﺻﺒﺤﺖ ﺍﻟﺪﻳﺎﺭ
ﻣﻨﻪ ﺧﺎﻟﻴﻪﻭ ﺍﻟﻤﺴﺎﮐﻦ
ﻣﻌﻄّلة
ﻭﺭثها ﻗﻮﻡ ﺁﺧﺮﻭﻥ
ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻘاء ﻭ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻭ ﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻓﻊ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺑﻦ ﺩﺍﻭﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﮑﻨﺪ ( ﺳﻠّﻢ
ﻳﺎ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕﻭ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻧﻮﻋﻰﻳﺎ ﻋﺪﻡ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻓﻊ ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ الّا ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥﺑﺎﺯ
ﻣﺮﮒ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﭘﻴس ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺮﮒ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰﺭﻓﺘﻦ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺮﻭﻧﺪ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻦ ﻭ ﺍﻧﺶ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺴﺨﻴﺮ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺗﻘرَبّ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ( ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻄﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺟﻨّﻴﺎﻥ)
ﻳﺎ ﺃﺭﻭﺍﺡ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻌﻬّﺪ (ﺩﺭ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ)ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭالّا ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﻣّﻰ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻔﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺎﻓﻰﻭ ﺑﺎلاﺋﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺟﻦ ﻳﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﻋﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﺪق ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ) ﻭﻟﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺭﺯﻕ ﻃﻌﺎﻡ
ﺍﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ ﻭ ﻣﺪﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﺍﺩ ( ﻋﻤﺮﺵ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ ﻭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺗﻤﺎﻡگردید
) ﺗﻴﺮﻫﺎﻯ
ﺳﻬﻤﮕﻴﻦ ﻓﻨﺎﻯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻮﻯ ﺯﺩﻩ ﺷﺪ.
ﻭ ﺩﻳﺎﺭ ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺧﺎﻟﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪ.(
ﻣﺮﮒ ﻳﻚ ﻭﻟیّ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﻭ ﻣﺴﺎﮐﻦ
ﺗﻌﻄﻴﻞ ﺷﺪﻧﺪ ( ﺧﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ
ﻳﺎ ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻘﻴﻢ ﻭﺳﺎﮐﻦ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻣﻌﻄّﻞ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﺪﻧﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﻮﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭﺍﺭث
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ ( ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺍﺭثاﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
( ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻮلا
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴت ﻭﺣﺮﮐﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. (ﺩﻳﺎﺭ)
ﻳﺎ ﺳﺮ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﺮ
ﻫﺎ ﻭ ﻣﻌﺎﺑﺪ ﻭ
ﻣﺮﮐﺰ عزّﻟﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﻗﻴﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ).

حدیث
4015 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14 ص ﺹ71 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺑﺎ ﺫﮐﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰﺍﻋﻤﻠﻮﺍ
ﺻﺎﻟﺤﺎ ﺁﻝ ﺩﺍﻭﺩ
ﺷﮑﺮﺍﻗﺎﻝ ﮐﺎﻧﻮﺍ
ثماﻧﻴﻦ ﺭﺟﻠﺎ
ﻭ ﺳﺒﻌﻴﻦ ﺍﻣﺮﺃﻩ
ﻣﺎ ﺃﻏﺐ ﺍﻟﻤﺤﺮﺍﺏ
ﺭﺟﻞ ﻭﺍحدّ ﻣﻨﻬﻢ
ﻳﺼﻠّﻰ ﻓﻴﻪ ﻭ ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﺁﻝ ﺩﺍﻭﺩ
ﻓﻤّﺎ ﻗﺒﺾ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭﻟﻰّ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻗﺎﻝ ﻳﺎ ﺃﻳﻬﺎ ﺍﻟﻨﺎس
ﻋُﻠّﻤﻨﺎ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﻟﻄﻴﺮ ﺳﺨّﺮ الله
ﻟﻪ ﺍﻟﺠﻦ ﻭ ﺍلاﻧس
ﻭ ﮐﺎﻥ لا ﻳﺴﻤﻊ
ﺑﻤﻠﻚ ﻓﻰ ﻧﺎﺣﻴﻪ
ﺍلأﺭﺽ الّا ﺃﺗﺎﻩ
ﺣﺘّﻰ ﻳﺬﻟّﻪ ﻭ
ﻳﺪﺧﻠﻪ ﻓﻰ ﺩﻳﻨﻪ
ﻭ ﺳﺨّﺮ ﺍﻟﺮﻳﺢ
ﻟﻪ ﻓﮑﺎﻥ ﺍﺫﺍ ﺍﺫﺍ
ﺧﺮﺝ ﺍﻟﻰ ﻣﺠﻠﺴﻪ
ﻋﮑﻒ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﻄﻴﺮﻭ
ﻗﺎﻡ ﺍﻟﺠﻦ ﻭ الإنسﻭ
ﮐﺎﻥ ﺍﺫﺍ ﺃﺭﺍﺩ
ﺃﻥ ﻳﻐﺰﻭ ﺃﻣﺮ ﺑﻤﻌﺴﮑﺮﻩ
ﻓﻀرَبّ ﻟﻪ ﺑﺴﺎﻃﺎ
ﻣﻦ ﺍﻟﺨﺸﺐثمّ ﺟﻌﻞ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﻨﺎس ﻭ
ﺍﻟﺪﻭﺍﺏ ﻭﺁﻟﻪ
ﺍﻟﺤرَبّ
ﮐﻠّﻬﺎ ﺣﺘّﻰ ﺍﺫﺍ
ﺣﻤﻞ ﻣﻌﻪ ﻣﺎ ﻳﺮﻳﺪ
ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻌﺎﺻﻒ ﻣﻦ
ﺍﻟﺮﻳﺢ
ﻓﺪﺧﻠﺖ ﺗﺤﺖ ﺍﻟﺨﺸﺐ
ﻓﺤﻤﻠﻪ ﺣﺘّﻰ ﻳﻨﺘﻬﻰ
ﺑﻪ ﺍﻟﻰ ﺣﻴث ﻳﺮﻳﺪ
ﻭ ﮐﺎﻥ ﻳﻐﺪﻭﻫﺎ
ﺷﻬﺮﺍ ﻭ ﺭﻭﺍﺣﻬﺎ
ﺷﻬﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ أﻯ ﺁﻝ ﺩﺍﻭﺩﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﺷﮑﺮ ﻭ
ﺳﭙﺎس ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ.
( ﺁﻝ ﺩﺍﻭﺩ ﻭ اعضای
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻭ ﺩﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻭﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺿﻤﻦ ﺷﺠﺮﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺯ ﺁﺩﻡ ﺗﺎ ﺧﺎﺗﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺁﻏﺎﺯ
می گرﺩﺩ.
ﻭﺷﺮﺍﻓﺖ و
برتری ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻣﻞ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺁﺧﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﻭﻳﮋﻩ عبادی
و سلوکی ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﻭ ﺑﺎ ﺁﺩﻡ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ.ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﮐﺎﺷﻒﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺪﻧﺒﺎﻝ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ لاﺯﻡ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻋﻤﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﻤﻞ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺳﻮﻡ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻳﺎ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺷﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺳﭙﺎس ﺍﻭﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥسلوک
الهی ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺷﮑﺮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ (ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ) ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺑﺎ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺭ ﺍﺯﺍﻯ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸت
سوم ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
اول ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺠﺪﺩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺍﻭﻝ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﺮﺟﻌﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻋﺮﻓﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻃﻠﺎﻕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﻤﻠﮕﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﻧﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
محمدی ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺭﻫﺒﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ (نام و ﺍﺳﻢ
الله ) ﻳﺎ (ﻧﺎﻣﻮس
) ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ می
ﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺸﺘﺎﺩ ﻧﻔﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺯﻥ. ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﻣﺤﺮﺍﺏ ﺧﻮﺩ ﻏﺎﻳﺐ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻭ ﺟﻤﻌﺎ
ﺁﻝ ﺩﺍﻭﺩ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ (ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﻭﺩ ﻫﺸﺘﺎﺩ
ﻣﺮﺩ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻣﺮﺩﻯ ﻭ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎثباﺕ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺯﻥ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺯﻥ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭﻣﻄﻴﻊ ﭼﻮﻥ
ﺯﻧﺎﻥ ﺣﺘّﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺮﺩ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ(ﻫﻔﺘﺎﺩ)
ﺭﻗﻢ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ حدود
ﻳﮑﺼﺪ ﻧﻔﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺭﺍ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
(ﻣﺤﺮﺍﺏ) ﻧﻤﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣِﻬﺮ ﺁﺑﻪ ﻳﺎ ﻗﺒﻠﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﻣِﻬﺮ
ﻭﺭﺯﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﻮﺟّﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﺍﻭﺩ ﻗﺒﺾ ﺭﻭﺡ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪ ( ﺩﺍﻭﺩ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻗﻮﻡ ﻳﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﻧﻔس ﻭﺑﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺃﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺑﺎ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺗﺴﻠﻴم
ﺪﺍﺋﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﺎﻡ ﻭ ﺷﻔﺎ ﻭ
ﺻﻠﺢ ﺭﺳﻴﺪ ) ﮐﻪ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺖ ﺃﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺍﻳﻢ.
(ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻨﻄﻖ
ﻭ ﮐﻠﺎﻡ ﻃﻴّﺎﺭﺍﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﺪﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ.
ﻭ (ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻟﻄﻴﺮ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻨﻄﻖ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﻦ ﻭ
ﺍﻧس ﺭﺍ ﺗﺴﺨﻴﺮ
ﺍﻭ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﻴﭻ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩه
باش ﺗﺎ ﺑﺴﻮﻯ ﺍﻭ
ﻧﺮﻭﺩ (ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
و پادشاهان
الهی ﺩﻳﮕﺮ
کاملان اذیات
قبلی ﺭﺍ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻘﻄﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻰ ﺷﺪﺍﻭﺭﺍ
ﺫﻟﻴﻞ ﮐﺮﺩﻩﻭﺍﺭﺩ
ﺩﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩ
( ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻠﻘﻴس ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺳﺒﺎ ذر حبشه ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﻳﻚ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ جدید ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ حدّﻳث
ﺍﺯ ﺫﮐﺮ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﺷﻒ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺸﺮﻳﺢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻭﻓﺎﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ .ﻭ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺣَﺴَﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﻳﺶ ﺁﺷﻨﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺭﻭﺵ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﺍﺳﺘﺪلاﻝ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺴﺨﻴﺮ ﺍﻭ
ﮐﺮﺩ ( ﺭﻳﺢ ﻳﺎ ﺑﺎﺩ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭﭼﻮﻥ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺑﻤﺠﻠس ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻓﺖ
( ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺍﺭﻳﮑﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭ ﻣﻌﺒﺪ ﺧﻮﻳﺶ ) ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺑﻮﻯ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ ( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
و سالکان ﻃﻴّﺎﺭ
) ﻭ ﺟﻦ ﻭ ﺍﻧس ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ( ﺩﺭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
) ﻭﭼﻮﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺑﺠﻨﮕﻰ ﺑﺮﻭﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺴﺮﺑﺎﺯ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﺩ.
(ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎ ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﺠﺎﺕ سلوکی
با مرگ قبل از
مرگ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﺍﺩ.
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﻓﺮﺷﻰ ﺍﺯ ﭼﻮﺏ ﻣﻴﺴﺎﺧﺘﻨﺪ
(ﻗﺎﻟﻰ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻭﻣَﻨﺒﺮ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺭﻳﮑﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻭﻳﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺟﻨﮕﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺳﺐ ﭼﻮﺑﻰ
ﺗﺮﻭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﮑﻢ ﺁﻥ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﺗﺎﻧﻚ ﻭ ﻧﻔﺮ
ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ)
ﻭ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭﺩﻭﺍﺏ ﻭ ﺁلاﺕ
ﺟﻨﮕﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﺍﺩ.
ﻭ ﺑﺒﺎﺩ ﺷﺪﻳﺪ ﮐﻮﺑﻨﺪﻩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻳﻦ ﺗﺨﺘﻪ
ﭼﻮﺑﻰ ﻣﻴﺸﺪ ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﻣﻴﺮﻓﺖ.
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ سفر
ﻳﮑﻤﺎﻩ ﺭﻓﺘﻦ ﻭ
ﻳﮑﻤﺎﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺍﺷﺖ (ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺻﻨﻌﺖ
ﻫﻮﺍﭘﻴﻤﺎ ﺳﺎﺯﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻧﺪﻩ ئ
الهامات
لدنّی ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﻔﺮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻋﺮﻭﺝ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﻧﻴﺎﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺳﺒﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺭﺍ ﺑﻌﺮﺵ رحمان
.ﻭ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ ﻳﻚ
ﻣﺎﻫﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﭼﻠّﻪ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﻓﺮﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻫﻢ ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ .

حدیث
4016 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (1ض24 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﺎﻥ
ﻟﺴﻠﻴﻤﺎﻥ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﺣُﺼﻦ
ﺑﻨﺎﻩ ﺍﻟﺸﻴﺎﻃﻴﻦ
ﻟﻪ ﻓﻴﻪ ﺃﻟﻒ ﺑﻴﺖ
ﻓﻰ کُلّ ﺑﻴﺖ ﻃﺮﻭﻗﻪ
ﻣﻨﻬﻦ ﺳﺒﻌﻤﺎئة
ﺃمّة ﻗﺒﻄیّة
ﻭ ثلث مائة ﺣّﺮﻩ
ﻣﻬﻴﺮَُ
ﻓﺄﻋﻄﺎﻩ ﺗﻌﺎﻟﻰ
قوّة ﺃﺭﺑﻌﻴﻦ ﺭﺟﻠﺎ
ﻓﻰ ﻣﺒﺎضعة ﺍﻟﻨﺴاء
ﻭ ﮐﺎﻥ ﻳﻄﻮﻑ ﺑﻬﻦّ
ﺟﻤﻴﻌﺎﻭ ﻳﺴﻌﻔﻬﻦ..ﺧﺮﺝ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻳﺴﺘﺴﻘﻰ
ﻭ ﻣﻌﻪ ﺍﻟﺠﻦ ﻭ ﺍلاﻧس
ﻓﻤﺮ ﺑﻨﻤﻠﻪ ﻋﺮﺟاء
ﻧﺎﺷﺮة ﺟﻨﺎﺣﻬﺎ
ﺭﺍفعة ﻳﺪﻫﺎ ﻭ
ﺗﻘﻮﻝ ﺍﻟﻠّﻬﻢ
ﺍنا ﺧﻠﻖ ﻣﻦ ﺧﻠﻘﻚ
لا ﻏﻨﻰ ﺑﻨﺎ ﻋﻦ
ﺭﺯﻗﻚ ﻓﻠﺎ
ﺗﻮﺃﺧﺬﻧﺎ ﺑﺬﻧﻮﺏ
ﺑﻨﻰ ﺁﺩﻡ ﻭ ﺍﺳﻘﻨﺎ
ﻓﻘﺎﻝ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻟﻤﻦ ﮐﺎﻥ ﻣﻌﻪ
ﺍﺭﺟﻌﻮﺍ ﻓﻘﺪ ﺷﻔﻊ
ﻓﻴﮑﻢ ﻏﻴﺮﮐﻢ (ﻗﺪ
ﮐﻔّﻴﺘﻢ ﺑﻐﻴﺮﮐﻢ) ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﺭﺍ ﻗﻠﻌﻪﺍﻯ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﻴﻄﺎﻧﻬﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
( ﻣﻌﺒﺪ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﺳﺎﺧﺘﻪ
عصر ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﺁثاﺭﺵ ﺑﺮﺟﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻚ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭﻣﻌﺒﺪ ﻭﻣﺤﻞ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺨﺖ
ﺍﻟﻨﺼّﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﻭﻳﺮﺍﻥ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﮐﻮﺭﻭﺵ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺧﺮﺍﺏ ﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻧﺪﺑﻪ
ﺁﻥ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺩﺭ ﻣﺤﻞ
ﺳﮑﻮﺕﺧﻮﺩ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﻭﻣﻌﺒﺪﻯ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ ﮐﻪ ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ
ﻭﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻫﻴﭻ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻳﻚ ﻧﻘﻄﻪ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺧﺎﻭﺭ ﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻭﻧﺰﺩﻳﻚ ﻭ ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻭﭼﻴﻦ ﻭ ﺗﺒّﺖ ﻭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺍﻣﺎﮐﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﺘﺮﻭﻙ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎﻭﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺮﺩﺍﻥ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻴﺰ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺷﻴﺎﻃﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻣﻬﻨﺪﺳﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺯﺍﻯ
ﭘﻮﻝ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺼﺮﻳﺎﻥ ﺳﻨﮓ ﺗﺮﺍﺵ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻌﺎﺑﺪ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻭ ﻟﺒﻨﺎﻥ
ﻭﻣﺼﺮﻭ ﺗﺨﺖ ﺟﻤﺸﻴﺪ
ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﭘﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰﻧﻴﺰ ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻳﺎ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺪﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻥ
ﻣﺮﺩﻡﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺎﺑﺪ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻗﻠﻌﻪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮﺩﻩ ( ﺍﻃﺎﻗﻬﺎ
ﻭ ﺟﺎﻳﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺹ عزّﻟﺖ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺭﺍﻩ ﺭﻭﻫﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻔﺖ ﺻﺪ ﺯﻥ ﺑﺮﺩﻩ
ﻗﺒﻄﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ . (
أﻣِﻪ ﻳﺎ ﺯﻥ ﺑﺮﺩﻩ
ﻭ ﮐﻨﻴﺰ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﻧﻴﺰ ﻣﺮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ(ﺍُﻣّﺖ)
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻟﻔﻆ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻗﺒﻄﻰ ﻣﺼﺮﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻣﺼﺮﻯ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺳﻴﺼﺪ ﺯﻥ ﺁﺯﺍﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻬﺮﻳﻪ ﻫﻤﺴﺮ
مرد ﺑﻮﺩﻧﺪ.( ﺯﻧﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﻴﻊ ﭼﻮﻥ ﺯﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ ﺯﻥ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻳﺎ ﺩﺧﺘﺮ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭼﻪ ﺯﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ .ﻳﺎ
ﺯﻥ ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺎ ﻣِﻬﺮﻳﻪ
ﺭﻭﺵ ﻗﺪﻳﻢﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺪﻙ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺯﻧﻰ ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻣﻴﺒﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺴﺮﻗﺖ ﺑﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺨﺮﺝ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻳﺎ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ ﺍﺩﺍﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﻗﺪﺭﺕ ﭼﻬﻞ
ﻣﺮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﺑﺎ
ﺯﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.( ﺑﺮﺍﻯ ﺍثباﺕ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺯﻳﺎﺩ ﺯﻧﺎﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﺯﻧﺎﻥ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺮﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﭼﻬﻞ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺯ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺮﺩ لاﺯﻡ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭﻟﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻫﻢ ﺑﺴﺘﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺍﻥ ﺁﻧﻬﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﻴﮑﻰ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﺮﻳﻒ ﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ) ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺭﻭﺯﻩ ﺑﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺯﻧﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻃﻮﺍﻑ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭ ﺍﺳﻌﺎﻑ و
معالجه ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.(
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﮔﻮﺷﻪﺍﻯ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺮﻩ ﮐﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ مرﺗﻔﻊ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﺍﺳﻌﺎﻑ)
ﻳﺎ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻔﺎﻯ
ﺍﺻﻠﻰ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
(ﺟﻤﻴﻌﺎ) ﻳﺎ ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺟﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺷﻴﺎﻃﻴﻦ
ﻣﻴﺪﺍﺩ ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺳﻨﮓ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.(
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺟﻨّﻪ ﻭشیاﻃﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺰﺩﻭﺭ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺑﺨﺪﻣﺖ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
) ﻭ ﺍﺑﻠﻴس ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﮔﻔﺖﭼﮕﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻴﺪ؟ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺷﮑﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺯﺣﻤﺖ ﮐﺎﺭﺣﻤﻞ
ﺳﻨﮓ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ( ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﻃﻞ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﻬﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺧﺮﻭﻯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺰﻧﺪ ) ﻭ ﺍﺑﻠﻴس
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ ﺷﻤﺎ
ﺩﺭ ﺭﻓﺘﻦ ﺳﻨﮓ بار
ﻣﻴﺒﺮﻳﺪ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ ﺩﺳﺖ ﺧﺎﻟﻰ
ﻫﺴﺘﻴﺪ پس ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.( ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻭﺳﻮﺳﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭ ﺑﺎﺩ ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ
ﺑﮕﻮﺵ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺭﺳﺎﻧﺪ ﻭﺍﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ ﺳﻨﮓ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ
ﻭﮔل ﺒﺒﺮﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﺑﻠﻴس ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪﻭ
ﮔﻔﺖ ﻣﮕﺮ ﺷﺒﻬﺎ
ﺑﺎﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ.
ﭘس ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰ
ﻧﻌﻤﺘﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺩ ﻣﻄﻠﺐ
ﺭﺍ ﺑﮕﻮﺵ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺭﺳﺎﻧﺪ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﮐﺎﺭ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺭﻭﺯ ﺩﺍﺩ.ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﺮﺩ.( ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺍﻯ ﻗﻮﻡ
ﻳﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﮑﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﻥ ﺯﺣﻤﺖ
ﺑﺎﻃﻞ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
) ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻠﺐ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﻭ ﺍﺳﺘﺴﻘﺎﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺟﻦ ﻭ ﺍﻧس ﺑﺼﺤﺮﺍ
ﺭﻓﺖ.( ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﻠﺐ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺭﺣﻤﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻚ ﻣﻮﺭ ﭘﺎ ﺷﮑﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻩ ﻳﺎ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺑﺪﻋﺎ ﺑﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺗﻮ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ ﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﺯ ﺭﺯﻕ ﺗﻮ ﻧﻤﻴﺒﺎثُمّﻭ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺑﻨﻰ
ﺁﺩﻡ ﻣﮑﻦ ﻭ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺁﺏ ﻭ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﺮﺳﺎﻥ
( ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺟﺪﻯ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩ.
(ﺷﻤﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﭘس
ﻳﻚ ﻣﻮﺭ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﻋﺎﻳﺶ ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺎﻓﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭعزّﻟﺖ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺭﺯﻕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺩﺭ عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺮﺗﻔﻊ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ

حدیث 4017 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
کاﺎﻇم اﺳﺖ(ﺝ14 ص 73 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤا ﺑﻌث الله
ﻧﺒﻴّﺎ ﻗﻄّ الّا
ﻋﺎﻗﻠﺎ
ﻭﺑﻌﺾﺍ
ﻟﻨﺒﻴّﻴﻥ
ﺃﺭﺟح ﻤﻥ ﺒﻌﺾ
ﻭﻣﺎ ﺍﺳﺘﺨﻠﻒ
ﺩﺍﻭﺩ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥﺣﺘّﻯ
اختبرﻋﻘﻠﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﺨﻠﻒ
ﺩﺍﻭﺩ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻭﻫﻮ
ﺍﺑﻥ ثلاثة
ﻋﺸﺮ ﺳنة ﻭﻣﮑث
فی ﻤﻠﮑﻪ
ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ ﺴنة ﻭ
ﻣﻠک ﺬﻭ
ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ ﻭ
ﻫﻮ ﺍﺑﻥ اثنی
عشر ﺳنة ﻭﻣﮑث فی
ﻤﻠﮑﻪ ثلاثین
ﺴنة ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺮﺍ مبعوث
ﻧﮑﺮﺩﻩﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪﻋﺎﻗل
ﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ ولی
ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻭﺃﺭﺟﺤﻴّﺖ
ﺩﺭﻋﻘل مناسب
زمان خوذ دز
نوع بشری
ﺪﺍﺭﻧﺪ.(
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
کاﻣل ﺸﺪﻩ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭﻗتی
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻤﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﺠﺎرَبّ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻯ الهی
ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻋﻘل
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭلی
ﺒﺮﺣﺴﺐسطح
ﻋﻘل ﺠﻤﻌی
ﺰﻣﺎﻥ ﻭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﻄﺢ ﻋﻠم
ﺠﻤﻌی ﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
عصوﺭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﻭ
ﺍﺳﺘﺪلال
ﻮﺩﺭک
ﺤﻘﺎﻳقﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻳﺎ ﻃﺐ ﻭﻋﻠﻮم
اﺟﺘﻤﺎعی
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ و
پاکسازی
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﻭﭼﻮﻥ ﺪﺍﻭﺩ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﻋﻘل
اﻭﺭﺍ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻧﻤﻮﺩ( ﻋﻘل الهی
اﻭﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭽﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪﻯ
ﺪﺍﺭﺩ) ﻭﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺳﻴﺰﺩﻩ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﻮﺩ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هر ﭼﻪ ﺟﻮﺍﻥ
ﺘﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮﻣﻘﺎﻡ
ﺗﻌﺎلی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻭ ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ
ﭼﻬل ﺴﺎل ﺪﺭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫ
ﻴﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺫﻭ ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
سی ﺴﺎل ﭙﺎﺩﺷﺎهی
کرﺩ.( ﻣﻮلاﻋﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﻪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮک
ﻨﻤﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﻟﻴل ﻘﺪﺭﺕ
ﻋﻘلی ﻮ ﺍﺩﺭﺍک
او ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺷﺎﻧﺰﺩﻩ
ﺳﺎﻟگی ﺒﮑﻤال
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺗﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻴﻜی
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﺪﺍﺩ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻣﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﮑم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻭلاﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﺃﻣﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﺍﻤﺎﻣﺎﻥ هر
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم
انسانی
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺤﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭحی اﻳﺸﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺎم الهی
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﮐﻪ
ﻧﺎم ﻤﺮﺗضی
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی
ﻨﻴﺰ ﻣﻄﺮح
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﺍﺳﺎمی ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﭽﻮﻥ ایلی ﻮ ﺍﻟﻪﻭ
ﺍﻳلی ﻴإلی
اﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ومحمد برمئلا
نام حیدره
داشت تعیین
نمود

حدیث 4019 – از
امام باقر است
( ج14 ص81) که
میفرماید ان
ّﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﺫﺍﺕ ﻟﻴﻠﻪ ﺑﻌﺪ
ﻋﺘمة ﻭ ﻫﻮ ﻳﻘﻮﻝ
ﻫﻤﻬﻤﻪ ﻫﻤﻬﻤﻪ
ﻭ ﻟﻴلة ﻣﻈﻠﻤﻪ
ﺧﺮﺝ ﻋﻠﻴﮑﻢ ﺍلاﻣﺎﻡ
ﻋﻠﻴﻪ ﻗﻤﻴﺺ ﺁﺩﻡ
ﻭﻓﻰ ﻳﺪﻩ ﺧﺎﺗﻢ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺼﺎ
ﻣﻮسی ﻣﻮلا ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﺷﺒﻰ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ (ﺑﺼﺤﺮﺍ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﻘﺎﻁ ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ)
ﻭﻣﻴﮕﻔﺖ ﻫﻤﻬﻤﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥﻭ ﺷﺐ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺮﺷﻤﺎ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﻦ ﺍﻭ ﻗﻤﻴﺺ
ﺁﺩﻡ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﮕﺸﺘﺵ
ﺧﺎﺗﻢ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﺩﺭﺩﺳﺘﺶ ﻋﺼﺎﻯ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺳﺖ (ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻘﺪّس ﺍﺯ ﻗﺪﻳﻢﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻗﻤﻴﺺ ﻳﺎ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ
ﺁﺩﻡ ﻫﻤﺎﻥ(ﺗﻘﻤّﺺ
ﻭ ﻧﻔﻮﺫ) ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﻮلا ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﺩﻡ ﻭ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻟﺒﺎس ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﺁﺩﻡ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮ ﺗﻦ ﻣﻮلا ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻟﺒﺎس ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﮐﻪ ﺑﺮﺗﻦ
ﻣﻮلا ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﺑﺎﺯ ﺍﻧﮕﺸﺘﺮﻯ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻮلا
ﻧﻴﺰﻫﺴﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣُﻬﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺯﻳﺮ
ﻫﺮ ﻧﺎﻣﻪﺍﻯ ﻣﻬﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺗﺎ ﺭﺳﻤﻴّﺖ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﻣﻮلا
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻋﺼﺎﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﻋﺼﺎﻯ ﺑﻠﻨﺪ ﻭ ﺳﺮﮐﺞ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﺠﺮﺕﻫﺎ
ﻭ ﺳﻴﺎﺣﺘﻬﺎﻯ ﺩﻭﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ لاﺯﻡ
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﺪﻣﺘﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﺼﺎﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺼﺎﻯ
ﺗﻌﻠﻴمی ﻮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺍﺯ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘﺸﺴﺖ ﺩﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﺗﺎ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻋﺼﺎ ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰﻧﻴﺰ ﻧﻘﺶ
ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺪﻣﺎﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰﺗﻮﺟﻴﻬﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﺍﺭﺩ.ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

حدیث
4020 - ﺍﺯ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺑﻦ
ﺩﺍﻭﺩ ﺍﺳﺖ (ﺝ14 ص83 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ ﻣﻮﮐﺐ
ﭘﺮ ﻋﻈﻤﺖ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺷﺖ ﮐﻪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﮔﻔﺖ
ﺑﺨﺪﺍ ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺩﺍﻭﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺘﻮ
ﻣﻠﻚ ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.(
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ
ﻭ ﻋﻈﻤﺖ ﺩﺍﻭﺩ
ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﺎﻟﻰ ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﻳﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺴﻴﺎﺳﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻭﻓﺮّ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺑﺪ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮﻭ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﮐﺮﺩﻩ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﻀﻴﺾ ﺧﻮﺩﻓﻘﺮﻯﻭ
ﻧﺎﭼﻴﺰﻯ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ) ﻭﭼﻮﻥ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻑ ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪ
ﮔﻔﺖ : ﻟﺘﺴﺒﻴحة
ﻓﻰ ﺻﺤﻴﻔﻪ ﻣؤﻤﻦ
ﺧﻴﺮ ﻣﻤّﺎ ﺍﻋﻄﻰ
ﺍﺑﻦ ﺩﺍﻭﺩ ﺍﻥ ﻣﺎ
ﺍُﻋﻄﻰ ﺍﺑﻦ ﺩﺍﻭﺩ
ﻳﺬﻫﺐ ﻭ ﺍﻥ ﺍﻟﺘﺴﺒﻴحِة
ﺗﺒﻘﻰ یک
ﺗﺴﺒﻴﺢ ﮔﻔﺘﻦ
ﺩﺭ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﻣؤﻤﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺩﺍﻭﺩ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﻔﺮﺯﻧﺪ ﺩﺍﻭﺩ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺭﻓﺘﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺃثر ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﻣﺎﻧﺪﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(
ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
و تسبیحات ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺴﻮﮊﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻟﻰ
الله ﻧﻴﺴﺘﻰ.
ﺑﺎﺯ ﺗﺴﺒﻴﺢ ﺍﺯ
ﺳﺒﺎﺣﻪ ﻳﺎ ﺷﻨﺎﮔﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﻃﻮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ
ﺃﺣﻮﺍﻟﻰ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ.
ﻭ ﻫﺮﺩﻡ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻏﺮﻕ ﮔﺮﺩﺩﻭﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﺎﺣﻞ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪ ﺩﺍﻭﺩ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺗﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک اﺯ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻳﺪﻩ ﭼﻮﻥ ﻋﻈﻤﺖ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭالّا
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ حدّ
ﺃﮐثر ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.(ﺻﺤﻴﻔﻪ)
ﻣؤﻤﻦ ﻳﺎ ﺑﺮﮒ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺍﻭ وﻫﻤﺎﻥ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯﻫﺮ
ﮐس ﮐﻪ ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ (ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ) ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ثبت ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻫﻴﭻ ﺫﺭﻩﺍﻯ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺑﺤﺪّ
ﮐﺎﻓﻰ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﻘﻮﻃﻰ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﺭﺟﻪ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﻧﻤﻮﺩﻩﭼﻮﻥ ﺑﻠﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.(ﺧﻴﺮ)
ﺧﻮبی ﻮ ﻧﻴﮑﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.پس ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻭ ﺃﺫﮐﺎﺭ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻋث ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻳﻦ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﺎﻧﻪ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻭ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ

حدیث
4021 - ﺍﺯ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ83 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮ ﺑﺎﻏﻨﻴﺎ
ﻭ ﺍﺷﺮﺍﻑ ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻤﺴﺎﮐﻴﻦ
ﻭ ﻓﻘﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻰ ﻧﺸﺴﺖ. ﻭﻣﻰ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﺴﮑﻴﻦ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻣﺴﮑﻴﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.( ﻓﺮﺽ ﺑﺮﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻮﮐﺐ
ﻫﻤﺎﻳﻮﻧﻰ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥﺩﺭ
ﺳﺎﻥ ﺩﻳﺪﻥ ﺍﺯ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻣﺮﺩﻡﺑﺂﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﻓﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﻧﻈﺮ ﺑﻔﻘﺮﺍ ﺩﺍﺩﻥ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ بانها
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺴﮑﻴﻦ
ﻓﻘﻴﺮ ﺑﺎﺯ ﻣﺴﮑﻦ
ﮔﺮﻓﺘﮕﺎﻥ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻳﻚ عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺳُﺒﺎﺕ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی هستند.
ﺍﻏﻨﻴﺎﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭ ﺍﺷﺮﺍﻑ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻨﺰﺩ ﻓﻘﺮﺍ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﻴﺮﻓﺖ
ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻓﻘﻴﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. (ﺗﺼﻔّﺢ)
ﻣﺼﺎﻓﺤﻪ ﻭﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥﻭ ﺑﺎﺯﺩﻳﺪ
ﻭ ﺭﻭ ﺑﺮﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭ ﺍﺷﻴاء
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺁﻥ(
ﺳﺎﻥ ﺩﻳﺪﻥ) ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ

حدیث
4022 - ﺍﺯ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ نبیّ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ83 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﺑ ﺎﺯ ﻟﺒﺎس
ﻣﻮﺋﻴﻦ ﺑﺮ ﺗﻦ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺷﺐ ﺳﺮ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﺮﺩﻥ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻰ ﺑﺴﺖﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮﭘﺎ ( ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
) ﻣﻴﻤﺎﻧﺪﺗﺎ ﺻﺒﺢ
ﺷﻮﺩ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭ
ﻗ ﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺑﺎﻓﺘﻦ ﺳﺒﺪﺍﺯ
ﺑﺮﮒ ﺩﺭﺧﺖ ﺧﺮﻣﺎ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﻓﺖ.ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﮐﻔﺮ ﺭﺍ
ﻣﻘﻬﻮﺭ ﮐﻨﺪ.( ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻳﻬﻮﺩ ﻳﻚ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺑﻮﺩﻩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻌﺒﺪ ﻭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﮐﻔﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﻧﺪﻩ ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺭﺟﺎﻝ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﮑﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻊ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻳﺎ(ﻣﻠﺄ ﻭ ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ)
ﻫﺮ ﻣﻠّﺖ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﮐثرﺍ ﻣﻐﻠﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ .

حدیث 4023 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14 ﺹ85 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺁﻳﺎ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺑﺨﻴﻞ
ﺑﺎﺷﺪ ؟ ﭘس
ﭼﺮﺍ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
( ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ )ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : رَبّ
ﺍﻏﻔﺮ ﻟﻰ ﻭﻫﺐ ﻟﻰ
ﻣﻠﮑﺎ لا ﻳﻨﺒﻐﻰ
لأحدّ ﻣﻦ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻣﺮﺍ ﺑﺒﺨﺶ
ﻭﻣﻠﮑﻰ ﺑﻤﻦ ﺑﺪﻩﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐس ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﻦ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺮﺳﺪ.(
ﺍﻳﻦ ﺑﺨﺎﻟﺖ ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﻃﻤﻊ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﻭالّا ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎ ﻫﺴﺖ.ﻭﭼﻮﻥ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ
ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺨﺸﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ ﺑﺨﺸﻮﺩﮔﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﮑﺮﺩﻩﻭ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﮐﺎﻣﻞﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﺩﻋﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭالّا ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻴﺴﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻋﻴﺴﻮﻯ
ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻣﻘﺎﻡ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥﺪﺭ
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻟﻤﻠﻚ
ﻣﻠﮑﺎﻥﻣﻠﻚ ﻣﺄﺧﻮﺫ
ﺑﺎﻟﻐﻠبة ﻭ ﺍﻟﺠﻮﺭ
ﻭ ﺍﺟﺒﺎﺭ ﺍﻟﻨﺎس
ﻭ ﻣﻠﻚ ﻣﺄﺧﻮﺫ ﻣﻦ
ﻗﺒﻞ الله ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺫﮐﺮﻩ ﮐﻤﻠﻚ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭ ﻣﻠﻚ ﻃﺎﻟﻮﺕ ﻭﻣﻠﻚ
ﺫﻯ ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ ﻓﻘﺎﻝ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﻫﺐ ﻟﻰ
ﻣﻠﮑﺎ لا ﻳﻨﺒﻐﻰ
لأحدّ ﻣﻦ ﺑﻌﺪﻯﺃﻥ
ﻳﻘﻮﻝ ﺍﻧّﻪ ﻣﺄﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻟﻐﻠیة ﻭ ﺍﻟﺠﻮﺭ
ﻭﺍﺟﺒﺎﺭ ﺍﻟﻨﺎس
ﻓﺴﺨّﺮ الله عزّ
ﻭﺟﻞ ﻟﻪ ﺍﻟﺮﻳﺢ
ﺗﺠﺮﻯ ﺑﺄﻣﺮﻩ
ﺭﺧاءا ﺣﻴث ﺃﺻﺎﺏ
ﻭ ﺟﻌﻞ ﻏﺪﻭﻫﺎ ﺷﻬﺮﺍ
ﻭ ﺭﻭﺍﺣﻬﺎ ﺷﻬﺮﺍ
ﻭ ﺳﺨّﺮ الله عزّﻭﺟﻞ
ﻟﻪ
ﺍﻟﺸﻴﺎﻃﻴﻦ کُلّ
ﺑﻨاء ﻭ ﻏﻮّﺍﺹ
ﻭ ﻋﻠّﻢ ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻟﻄﻴﺮ
ﻭﻣﮑّﻦ ﻓﻰ ﺍلأﺭﺽ
ﻓﻌﻠﻢ ﺍﻟﻨﺎس ﻓﻰ
ﻭﻗﺘﻪ ﻭ ﺑﻌﺪﻩ ﺃﻥ
ﻣﻠﮑﻪ لا ﻳﺸﺒﻪ
ﻣﻠﻚ ﺍﻟﻤﻠﻮﻙﺍﻟﻤﺨﺘﺎﺭﻳﻦ
ﻣﻦ ﻗﺒﻞ
ﺍﻟﻨﺎس ﻭ ﺍﻟﻤﺎﻟﮑﻴﻦ
ﺑﺎﻟﻐﻠﺒﻪ ﻭ ﺍﻟﺠﻮﺭ
ﻗﺎﻝ ﻓﻘﻠﺖ
ﻓﻘﻮﻝ ﺭﺳﻮﻝ الله
ﺭﺣﻢ الله ﺃﺧﻰ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺑﻦ ﺩﺍﻭﺩ ﻣﺎ ﮐﺎﻥ
ﺃﺑﺨﻠﻪ ؟ ﻓﻘﺎﻝﻟﻘﻮﻟﻪ
ﻭﺟﻬﺎﻥﺃحدّﻫﻤﺎ
ﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﺃﺑﺨﻠﻪ
ﺑﻌﺮﺿﻪﻭ ﺳوء ﺍﻟﻘﻮﻝ
ﻓﻴﻪ ﻭ ﺍﻟﻮﺟﻪ ﺍﻟﺂﺧﺮ
ﻳﻘﻮﻝ ﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﺃﺑﺨﻠﻪ
ﺍﻥ ﮐﺎﻥ ﺃﺭﺍﺩ ﻣﺎ
ﻳﺬﻫﺐ ﺍﻟﻴﻪ ﺍﻟﺠﻬّﺎﻝ
ثمّ ﻗﺎﻝ ﻗﺪ ﻭالله
ﺍﻭﺗﻴﻨﺎ ﻣﺎ ﺍﻭﺗﻰ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﻣﺎﻟﻢ
ﻳؤﺖ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻭﻣﺎﻟﻢ ﻳإﺖ ﺃحدّ
ﻣﻦ ﺍلأﻧﺒﻴاء
ﻗﺎﻝ الله عزّ
ﻭﺟﻞ ﻓﻰ ﻗصّة ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻫﺬﺍ
ﻋﻄﺎٴﻮﻧﺎ ﻓﺎﻣﻨﻦﺃﻭ
ﺃﻣﺴﻚ ﺑﻐﻴﺮ ﺣﺴﺎﺏ
ﻭ ﻗﺎﻝ عزّ ﻭﺟﻞ
ﻓﻰ ﻗﺼّﻪ ﻣﺤﻤﺪﻣﺎ
ﺁﺗﺎﮐﻢ
ﺍﻟﺮﺳﻮﻝ ﻓﺨﺬﻭﻩﻭ
ﻣﺎ ﻧﻬﺎﮐﻢ ﻋﻨﻪ
ﻓﺎﻧﺘﻬﻮﺍ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪﺍﺳﺖﻳﮑﻰ
ﺁﻥ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎ ﺯﻭﺭ ﻭ ﺳﺘﻢ ﻭ
ﺍﺟﺒﺎﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺁﻧﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺳﺘﻤﮕﺮ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺃﺩﻳﺎﻥﮐﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺷﺮﻙ ﺁﻣﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ
) ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺁﻝ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﻃﺎﻟﻮﺕ ﻭ ﺫﻭ ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ
. (ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺴﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭﻋﺎﻗﻠﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﻮﺩ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻴﺎﻧﻴﺎﻥ ﻭ ﭘﻴﺸﺪﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﮐﻮﺭﻭﺵ ﻭ ﻓﺮﺍﻋﻨﻪﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻧﻮﻋﻰ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﭼﻮﻥ
ﻧﺎﺻﺮ ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺷﺎﻩﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﺮﺷﻨﺎس ﺍﺟﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﺭﺷﻮﻩ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻃﺎﻟﻮﺕ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺍﻯ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺩﺳﺘﺮﺳﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻃﻮﻝ ﺍﻧﺪﺍﻡ ﺍﻭ
ﺑﻠﻨﺪ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺫﻭ ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ
ﮐﻮﺭﻭﺵ ﻳﺎ ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﺑﺎﺯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﻭ ﺗﺎﺝ ﻳﺎ ﺷﺎﺥ
ﻭ ﻗﺮﻥ ﻭکراون
فرنگی ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍست
ﮐﻪ ﮐﻮﺭﻭﺵ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩ ) ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺗﺴﺨﻴﺮ
ﺑﺎﺩ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﻫﺮﺟﺎ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺑﺮﻳﺰﺩ. ﻭ ﺗﺎ
ﻳﮑﻤﺎﻩ ﺭﻓﺘﻦ ﻭ
ﻳﮑﻤﺎﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺎﺩ ﺩﺭ ﺗﺴﺨﻴﺮ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩ ( ﺑﺎﺩ ﻳﺎ
ﺭﻳﺢﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺭﻳﺤﺎﻧﻰ ﺍﺯﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺗﺴﺨﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻭ ﻧﻴﺰ
ﻋﻠﻢ ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻟﻄﻴﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ. (ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﻣﻨﻄﻖ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﻃﻴّﺎﺭﺍﻥ ﻭﺍﺻﻞ
) ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺩﺍﺩ (ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﻬﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻭ ﺷﺒﻴﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﺒّﺎﺭﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﻏﻠﺒﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ . (ﺟﺒّﺎﺭﺍﻥ
ﻣﺘﮑﺒّﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
الّا ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻭﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﻰ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻴﻚ ﺃﮐثرﻳﺖ
ﻣﻄﺮح ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺿﻤﻦ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﮐﺎﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻡ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺒﺨﺸﺪ. ﭼﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺨﻴﻞ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯ ﺩﻭ ﻭﺟﻪ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺒﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﮑﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻟﺖ ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺑﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺨﻴﻞ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﺭﺍﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﻭﺭ ﮐﻨﺪ ( ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺟﺎﻫﻞ ﻳﺎ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻓﺎﺳﺪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺭﻧﺪ ) سپس ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇﻢ ﺍﻓﺰﻭﺩﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ (ﻭﺩﺭ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﮐﺎﻇﻢ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
) ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻠﻚ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ( ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻗﺎﺋﻢﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺃﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ) ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﻴﭻ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.( ﺣﺘﻰ
ﻋﻴﺴﻰﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺑﻮﺩ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﺼّﻪ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﻄﻴّﻪ
ﻣﺎ ﺑﺘﻮ ﺍﺳﺖﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺑﺒﺨﺸﻰ ﻭ ﻣﻨّﺖ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﮕﺬﺍﺭﻯﻭﻳﺎ
ﮐﻪﺍﻣﺴﺎﻙ ﮐنب
ﻮ ﻫﺮﮔﺰﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﻯ.
(ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﺴﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﺪﻫﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﺪﻭ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭﻳﮋﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ
ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺑﻰ ﺣﺴﺎﺏ ﺩﺭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻭﻣﻘﺪﺍﺭ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﻣﻌﻘﻮلاﺕ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺑﺪﻫﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻓﻰ ﺍﻟمجلس
ﻭﻓﻮﺭﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﺼّﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺳﻮﻝ ﺑﺸﻤﺎ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﺁﻭﺭﺩ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ ﻭ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﻣﻨﻊ ﮐﺮﺩ ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺑﺪﻫﻴﺪ.
(ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﭼﻪ ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﺍﻭﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻰﻭﻳﺎ
ﻧﻮﺍﻫﻰ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﺋﻰﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
(ﺃﺧﺬ)ﮔﺮﻓﺘﻦﺑﺎﺯ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺍﻧﺘﻬﺎ)
ﺩﺍﺩﻥﻫﻤﺎﻥ ﺗﺮﻙ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺯﺷﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ .

حدیث
4024 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ج14ﺹ87 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺑﻮﻯ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﺩﻋﺎﻯ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪ؟
ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺁﺭﻯ: ﻧﻌﻢ ﻭﻟﻢ
ﻳﻌﻂ ﺑﻌﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥﻣﺎ
ﺍﻋﻄﻰ نبیّ الله
ﻣﻦ ﻏﻠبة ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻓﺨﻨﻘﻪ ﺍﻟﻰ
ﺍﺳﻄﻮﺍﻧﻪ
ﺣﺘّﻰ ﺃﺻﺎﺏ ﺑﻠﺴﺎﻧﻪ
ﻳﺪ ﺭﺳﻮﻝ الله ﻓﻘﺎﻝ
ﺭﺳﻮﻝ الله ﻟﻮلا
ﻣﺎ ﺩﻋﺎ ﺑﻪ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ لأﺭﻳﺘﮑﻤﻮﻩ
ﺁﺭﻯ ﻫﻴﭻ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺰ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻧﺪﺍﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻏﻠبة
ﺑﺮ ﺷﻴﻄﺎﻥنفس
ﺑﻮﺩ. پﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺭﺍ ﺧﻔﻪ ﮐﺮﺩﻭ ﺑﺴﺘﻮﻥ
ﺑﺴﺖ.ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺩﺳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﺑﺸﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻡ. ( ﺑﻴﺎﻧﺎﺗﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻏﻠﺒﻪ
ﺑﺮﺷﻴﻄﺎﻥ نفسﻭ
ﺧﻔﻪ ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻥﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭنفس
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺸﺪ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻣﺴﺘﻀﻌﻒ ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺴﺘﻮﻥ ﻣﺴﺠﺪ ﺑﺴﺘﻦ
ﺷﻴﻄﺎﻥﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ نفس ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ حَبس ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺤﺮﺍﺏﻭ عزّﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺑﻴﺮﻭﻥ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ ﺩﻋﺎﻯ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺷﻮﺩﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺭ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺍﺳﻄﻮﺍﻧﻪ
ﻣﺴﺠﺪﻫﻤﺎﻥ ﺳﺘﻮﻥ
ﻓﺮﻧﮕﻰ اﺳﺖ.ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺑﺴﺘﻦ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺑﺎ
ﺯﻧﺠﻴﺮ ﺪﻳﻮﺍﺭ
ﻭ ﺳﺘﻮﻥ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻴمی
ﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻧﻪ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺯﻭﺭ ﻣﻨﺪﻯ.

حدیث
4025 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14 ﺹ92ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ حدیث ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻓﺘﺒﺴّﻢ
ﺿﺎﺣﮑﺎ ﻣﻦ ﻗﻮﻟﻬﺎ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ اﺯ ﮔﻔﺘﻪ
ﺁﻥ ﻣﻮﺭ
ﺑﺨﻨﺪﻩ ﻓﺘﺎﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺭ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺃﻯ ﻣﻮﺭﭼﮕﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻳﺪ ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻧﺶ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﻟﮕﺪ ﻣﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ.(
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﭼﮕﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻣﻮﺭ ﻭ
ﻏﻀﺐ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻧﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﺩ ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺭﺍ ﺑﺴﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺭﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺁﻥ ﻣﻮﺭ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺷﻮﺩ.
ﻭﺑﻮﻯ ﮔﻔﺖ ﻣﮕﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻰ ﻣﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻢ؟ﻭﻣﻦ
ﻫﺮﮔﺰ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺳﺘﻢ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻢ؟ ﭘس ﭼﺮﺍ
ﺍﺧﻄﺎﺭ ﮐﺮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻢ ﻣﻦ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﺨﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ ؟ ﻣﻮﺭ
ﮔﻔﺖ ﺗﺮﺳﻴﺪﻡ ﮐﻪ
ﺑﺰﻳﻨﺖ ﻭ ﻋﻈﻤﺖ
ﺗﻮ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﻓﺘﻨﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍ ﺟﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻭﺗﻌﺠّﺐ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
سپس ﻣﻮﺭ ﺍﺯ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺗﻮ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻫﺴﺘﻰ
ﻳﺎ ﭘﺪﺭﺕ ﺩﺍﻭﺩ؟
( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻣﺤﺘﺮﻡ
ﺗﺮ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺍﻭﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﮔﻔﺖ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭘﺪﺭﻡ ( ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻳﻬﻮﺩﺩﺍﻭﺩ
ﻣﻮٴﺴس ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ
فسانه ای
ﻳﻬﻮﺩ ﺑﻮﺩ ) ﻭﻣﻮﺭ
ﮔﻔﺖ پس ﭼﺮﺍ ﺗﻮ
ﻳﻚ ﺣﺮﻑ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺑﺮﻧﺎﻡ ﭘﺪﺭﺕ ﺩﺍﺭﻯ
؟ ( ﺣﺮﻭﻑ ﻳﻚ ﺍﺳﻢ
ﺍ ﻫﻤﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺍﻭﺩ ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﻭﺍﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺩﻭﺍﻯ
ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪﻭ ﺧﻮﺩ
ﺷﻔﺎ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ) ﻭﻣﻮﺭ ﮔﻔﺖ : لأﻥ ﺃﺑﺎﻙ
ﺩﺍﻭﺩ ﺩﺍﻭﻯ ﺟﺮﺣﻪ
ﺑﻮﺩ ﻓﺴﻤّﻰ ﺩﺍﻭﺩﻭ
ﺃﻧﺖ ﻳﺎ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺃﺭﺟﻮﺍ ﺃﻥ
ﺗﻠﺤﻖ ﺑﺄﺑﻴﻚ ﭘﺪﺭﺕ ﺩﺍﻭﺩ ﺑﻮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺯﺧﻢ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺪﺍﻭﺍ ﮐﺮﺩﻭﺗﻮ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻡ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻰ ﺑﭙﺪﺭﺕﻣﻠﺤﻖ
ﺷﻮﻯ.(ﺩﺭﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺷﻮﺩ).

حدیث 4026 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ14ﺹ112ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺁﻳﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ؟ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺃﻋﻠﻢ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺣﻴﺎﻯ ﺃﻣﻮﺍﺕ
ﺩﺭﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ.
ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﺍﻟﻄﻴﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﻣﺎ ﺑﻌث الله
ﻧﺒﻴّﺎ الّا ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺃﻋﻠﻢ ﻣﻨﻪ
ﻗﺎﻝ ﻗﻠﺖ ﺍﻥ ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ ﮐﺎﻥ
ﻳُﺤﻴﻰ ﺍﻟﻤﻮﺗﻰ
ﺑﺎﺫﻥ الله ﻗﺎﻝ
ﺻﺪﻗﺖ ﻭ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺑﻦ ﺩﺍﻭﺩﮐﺎﻥ ﻳﻔﻬﻢ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻟﻄﻴﺮ
ﻭﮐﺎﻥ ﺭﺳﻮﻝ الله
ﺻﻠّﻰ الله ﻋﻠﻴﻪ
ﻭ ﺁﻟﻪ ﻳﻘﺪﺭ ﻋﻠﻰ
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﻤﻨﺎﺯﻝ
.... ﻭ ﻗﺪ ﻭﺭثنا ﻧﺤﻦ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻓﻴﻪ ﻣﺎ
ﺗﺴﻴّﺮ ﺑﻪ ﺍﻟﺠﺒﺎﻝ
ﻭ ﺗﻘﻄّﻊ ﺑﻪ ﺍﻟﺒﻠﺪﺍﻥ
ﻭ ﺗُﺤﻴﻰ ﺑﻪ ﺍﻟﻤﻮﺗﻰ
ﻭ ﻧﺤﻦ ﻧﻌﺮﻑ ﺍﻟﻤاء
تحت ﺍﻟﻬﻮاء ﻭ ﺍﻥّ
ﻓﻰ ﮐﺘﺎﺏ الله ﻟﺂﻳﺎﺕ
ﻣﺎ ﻳُﺮﺍﺩ ﺑﻬﺎ
ﺃﻣﺮالّا ﺃﻥ ﻳﺄﺫﻥ
الله ﺑﻪ ﻭ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ( ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ) ﺍﻳﻦ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺄﺭث ﺑﺮﺩﻩ
ﺍﻳﻢ ( ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭ ﻣﺎ
ﻭﺍﺭث ﻗﺮﺁﻥ ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﮐﻮﻫﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺤﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﻳﻢ
( ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏ ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﻮﻩ ﺑﺮ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭ قرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺴﺐ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﻮﻫﻰ ﺭﺍ ﺟﺎ ﺑﺠﺎ
ﮐﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎن
هاﻯ ﻣﺘﮑﺒّﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﮐﻮﻩ ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺣﺎﻝ ﻣﻴﺪﻫﺪ ) ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﭙﻴﻤﺎﺋﻴﻢ ( ﻃﻰ
ﺍلأﺭﺽﻭﺣﺮﮐﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﺮﻭﺟﻰ
ﻭﺗﻠﮑﻪ ﭘﺎﺗﻴﻚﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ) ﻭﺑﺎ ﺁﻥ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ  ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﭘﻴﺸﻪ ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ) ﻭﻣﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﺁﺏ ﺯﻳﺮ ﻫﻮﺍ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
(ﺁﺑﻬﺎﻯ ﺯﻳﺮ ﻫﻮﺍ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻳﺮ ﻫﻮﺍ ﻭﻫﻮس
ﻧﻔس أمّاره  ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﺮﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ) ﻭ ﺩﺭ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻳﺎﺗﻰ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ ( ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺑﻠﮑﻪ ﺁﻳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﻠﺎﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﻌﺠﺰﺍﺗﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺩﺭ قرّه
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻙ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻳﺎﺕ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺍﺫﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻮﻓّﻖ ﺑﺪﺭﻙ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺁﻥ ﺷﻮﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ ﺗﻠﺎﺵ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭ
ﮐﻤﻚ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭﺍﺫﻥ ﻭ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
.

حدیث 4027ﺍ
- اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ131 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻥّ
ﺍﺳﻢ الله ﺍلأﻋﻈﻢﻋﻠﻰ
ثلاثة ﻭ ﺳﺒﻌﻴﻦ
ﺣﺮﻓﺎ
ﻭﺍﻧّﻤﺎ ﮐﺎﻥ ﻋﻨﺪ
ﺁﺻﻒ ﻣﻨﻬﺎ
ﺣﺮﻑ ﻭﺍحدّ
ﻓﺘﮑﻠّﻢ ﺑﻪ ﻓﺨﺴﻒ
ﺑﺎلأﺭﺽ ﻣﺎ ﺑﻴﻨﻪ
ﻭ ﺑﻴﻦ ﺳﺮﻳﺮ ﺑﻠﻘﻴس
ﺣﺘّﻰ ﺗﻨﺎﻭﻝ
ﺍﻟﺴﺮﻳﺮ ﺑﻴﺪﻩ
ثمّ ﻋﺎﺩﺕ ﺍلأﺭﺽ
ﮐﻤﺎ ﮐﺎﻧﺖﺃﺳﺮﻉ
ﻣﻦ ﻃﺮفة ﺍﻟﻌﻴﻦ
ﻭ ﻧﺤﻦ ﻋﻨﺪﻧﺎ
ﻣﻦ ﺍلاﺳﻢ ﺍلأﻋﻈﻢ
ﺍثناﻥ ﻭ ﺳﺒﻌﻮﻥ
ﺣﺮﻓﺎ ﻭ ﺣﺮﻑ ﻋﻨﺪ
الله ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺘﺄثر ﺑﻪ ﻓﻰ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻐﻴﺐ ﻋﻨﺪﻩ
ﻭلا ﺣﻮﻝ ﻭلا ﻗﻮّة
الّا ﺑﺎلله ﺍﻟﻌﻠﻰّ
ﺍﻟﻌﻈﻴﻢ ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ ﺍﻟﻬﻰﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻭ ﺳﻪ ﺣﺮﻑ ﺍﺳﺖ.( ﻫﻔﺘﺎﺩﺭﻗﻢ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﮐثرﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ ﺣﺮﻑ ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﻣﻮﻝ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻘﻰ ﺍﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘلی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ)
ﻭ ﻧﺰﺩ ﺁﺻﻒ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺣﺮﻑ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺯﻣﻴﻦ
ﺭﺍ ﺳﻮﺭﺍﺥ ﮐﻨﺪﻭ
ﺗﺨﺖ ﺑﻠﻘﻴس ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺣﺎﺿﺮﻧﻤﺎﻳﺪ
(ﺍﺭﻳﮑﻪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﻠﻘﻴس
ﻣﻠﮑﻪ ﺳَﺒا
ﺩﺭ ﻳﻤﻦ ﻳﺎ ﺣﺒﺸﻪ
) ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻃﺮﻓﻪ
ﺍﻟﻌﻴﻨﻰ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺤﺎﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭﻧﺰﺩ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭ
ﺩﻭ ﺣﺮﻑ ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺣﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﻏﻴﺐ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻴﭻ ﺣﻮﻝ
ﻭ قوّةﺍﻯ ﻧﻴﺴﺖﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺧﺪﺍﻯ
ﻋﻠﻰّ ﻭ ﻋﻈﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﺩ
( ﺍﻳﻦ ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻴﻴﺎﻓﺘﻨﺪﺗﺎ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ رَبّ
ﻗﺎﺋﻢ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ رَبّ ﺍﻋﻠﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ رَبّ ﺍلاﺭﺑﺎﺏﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖرَبّﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺮﺍﻳﻂ لاﺯﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺷﻮﺩﻭﻟﻰ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﻭ ﻧﻬﺎﺋﻰﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺸﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺃﻣﺮ(ﺑﺪﺍ)
ﻭ ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻭ ﻋﻔﻮ ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻣﺸﻴﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺑﻠﻘﻴس
ﻭ ﺍﺭﻳﮑﻪ ﺍﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎﺑﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮﻯ
. ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺠﺪﻳﺪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ ﻭﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺍﺳﺖ .

حدیث
4029 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩقب اﺳﺖ(ﺝ14ﺹ115ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴﺎ
ﺃﺑﺎﻥ ﮐﻴﻒ
ﺗﻨﮑﺮ ﺍﻟﻨﺎس
ﻗﻮل ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﻟﻤّﺎ ﻗﺎﻝ ﻟﻮ
ﺷﺌﺖ ﻟﺮﻓﻌﺖ
ﺭﺟلی هذﻩ
ﻓﻀﺮﺑﺖ ﺑﻬﺎ
ﺻﺪﺭ ﺍﺑﻥ ﺃبی
ﺴﻔﻴﺎﻥ
ﺒﺎﻟﺸﺎﻡ
ﻓﻨﮑﺴﺘﻪ ﻋﻥ
ﺴﺮﻳﺮﻩ) ﻭ لا
ﻳﻨﮑﺮﻭﻥ
ﺘﻨﺎﻭل ﺁﺻﻒ
ﻭﺻیّ ﺴﻠﻴﻤﺎﻥ
عرﺵ ﺑﻠﻘﻴس ﻭ
ﺍﺗﻴﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺒﻪ
ﻗﺒل ﺃﻥ ﻳﺮﺗﺪ
ﺍﻟﻴﻪ ﻃﺮﻓﻪ؟
ﺃﻟﻴس ﻧﺒﻴّﻨﺎ
ﺃﻓﻀل الأﻧﺒﻴاء
ﻭ ﻭﺻﻴّﻪ
ﺃﻓﻀل الأﻭﺻﻴاء؟
أفلا ﺟﻌﻠﻮﻩ
ﮐﻮﺻیّ
ﺴﻠﻴﻤﺎﻥ؟ ﺣﮑم
الله ﺑﻴﻨﻨﺎ ﻭ
ﺑﻴﻥ ﻤﻥ ﺠﺤﺪ
ﺣﻘّﻨﺎ ﻭ
ﺃﻧﮑﺮ ﻓﻀﻠﻨﺎ ﺃﻯﻔﻠﺎﻥ
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩم گفته
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﺮﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫم
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺍﻳﻥ ﭙﺎﻳم ﺮﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺭم ﻮ ﺑﺮ
ﺳﻴﻨﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺃﺑﻮﺳﻔﻴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷﺎم
ﺒﮑﻮﺑﻢ ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﺭﻳﮑﻪ ﻭﻯ
ﭙﺎﺋﻴﻥ
ﺒﻴﻨﺪﺍﺯﻡ ( ﻣﻮلا
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺗﻤﺎم
کرﺍﻣﺎﺕ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻘﻮﻃ
ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﮐﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﻮلا ﺍﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺟﻨگ ﺪﻓﺎعی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻮلا ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣثال
ﻤﻌﺎﻭﻳﻪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻘﻴﺮ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺮﻓﺘﻪ ﺭﺍﻟﮕﺪ
ﻣﺎل کند .ﮐﻪﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی ﺪﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
کاﺭﻣﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺭﺯﺩ ﭼﻨﺎﻥ
کوﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺑﺎﻟﮕﺪ ﻣﺎل
کرﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﭘﺎﻯ ﻤﻮلا ﻧﺎ
ﭼﻴﺰ ﺗﺮﻳﻥ
ﻘﺴﻤﺖ ﻭﺟﻮﺩﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭالّا
ﺑﺎ ﻗﻠﺐ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﻭﺑﺎ
ﻣﻐﺰﻋﻘلی ﻤﻮلا
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻣثاﻝ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﺭﺍ
ﻣﺤﮑﻮم ﻤﻨﻄقی
کنذ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮلا ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭالهی
ﺨﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ
ﻀﺮﺑﺘﻬﺎئی
ﺒﮑﻮﺑﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﺮﮐﻮبی
هرﺷﺨﺺ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻔﺮﻳﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﺷﺎﻡ) ﺷﻬﺮ
ﺩﻣﺸﻖ ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﺎﺩﺷﺎهی اﻭ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮ( ﺷﻮم ﻮ
ﺑﺪ ﻳﻤﻨﻰ) ﻭ
ﻧﮑﺒﺖ
ﺑﺎﺭﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﻮﺩ ﻭ
ﺗﻮﺑﻪ
ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻴک
ﺴﺎﻟک اﺯ ﺍﺭﻳﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻗﻂ ﻭ
ﺯﻳﺮﭘﺎﻯ ﻤﻮلا
ﺩﺭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻭﺑﻨﺪﮔی
ﺴﻠﻮکی ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﭽﻨﻴﻥ ﻨﺴﺒتی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻌﻈﻴم ﻮﺑﻨﺪﮔی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺎﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻳﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺩم اﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﺻﻒ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﺴﻠﻴﻤﺎﻥﻋﺮﺵ
ﺑﻠﻘﻴس ﺭﺍ
ﺣﺎﺿﺮ ﮐﺮﺩ.
ﻭﻗﺒل اﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻄﺮﻓﻪ ﭼﺸمی
ﺒﻬم ﺒﺰﻧﺪ.(ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺴﻠﻴﻤﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺩﺳﺖ
ﮐم اﺯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺁﺻﻒ
ﺳﺎﻟک ﻭﺍﺻﻞ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻘﺪﺭﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﺭﻫﺎئی
ﻴﺒﮑﻨﻨﺪ.
ﭼﻪﺟﺎﺩﻭئی که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻤک
ﻜﻨﺪ ﻭﭼﻪ
ﻣﻨﻄقی که ﺍﮔﺮﻋﺪﺍﻟﺖ
ﻭ ﺣﻘﺎﻳق الهی
ﻤﻌﻴﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺁﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺎ ﺃﻓﻀل اﺯ
ﺗﻤﺎم اﻧﺒﻴﺎ
ﻧﺒﻮﺩ؟ ﻭ ﻭﺻیّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﻣﻮلا)
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭﺻﻴﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ؟ (ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻮلا ﺻﺎﺣﺐ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی
اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤؤﻤﻥ ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻌﺪﻯ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ)
ﻭ ﺁﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺒﻮﺩ (ﻣﻮلا
ﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﺴﻮﮊﻩ ﺑﺤث
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﻳﺎ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺳﻠﻮک ﻤﻮلاﻋلی
ﻮ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ)
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺻﻰّ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎﺷﺪ (ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ الهی
ﻴﺎﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﻥ
ﻤﺎ ﻭ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻣﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﺣق
ﻤﺎﻧﺪﻧﺪ ( ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﺎ ﻭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ) ﮐﻪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻓﻀل
ﻤﺎ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.(
ﻓﻀل ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻮ ﺑﺎلاﺗﺮﻯ
ﺪﺭ ﻣﻘﺎم الهی
ﻮﻋﻘلی ﻮ
ﺣﻘﺎﻳﻖ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺰﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻘﻴﺮ
ﻭﻧﺎﭼﻴﺰﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺪعی
ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﺍﮔﺮ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﻳک سلوک الهی
ﻭ ﺑﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺁﻧﻬﺎﻋﻤل
ﻨﻴﺎﻭﺭﻧﺪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻤؤﻤﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺣتی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
اﺳﻤﻰ ﻭﺷﻴﻌﻪ
ﺭﺳمی که ﻣﺪعی هستند
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺟﺰ
ﺷﺮک عبادﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭ ﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ الهی
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﺪ
ﻩﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ کنند
؟

حدیث
4030 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ128 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻴﺪ ﺍﻥّ
الله ﺧﺺّ ﺑﺴﻮﺭة
ﺍﻟﻔﺎﺗحة ﻣﺤﻤﺪﺍ
ﻭ ﺷﺮّ ﻓﻪ ﺑﻬﺎ
ﻭ ﻟﻢ ﻳﺸﺮﻙ ﻣﻌﻪ
ﻓﻴﻬﺎ ﺃحدّﺍ
ﻣﻦ ﺃﻧﺒﻴﺎﺋﻪ ﻣﺎ
ﺧﻠﺎ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻓﺎﻧّﻪ ﺃﻋﻄﺎﻩ
ﻣﻨﻬﺎ ﺑﺴﻢ الله
ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ ﺍﻟﺮﺣﻴﻢ
ﺃلا ﺗﺮﺍﻩ ﻳﺤﮑﻰ
ﻋﻦ ﺑﻠﻘﻴس
ﺣﻴﻦ ﻗﺎﻟﺖ ﺍﻧّﻰ
ﺍُﻟﻘﻰ ﺍﻟﻰّ ﮐﺘﺎﺏ
ﮐﺮﻳﻢ ﺍﻧّﻪ ﻣﻦ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﻧّﻪ
ﺑﺴﻢ الله ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ
ﺍﻟﺮﺣﻴﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻮﺭﻩ ﻓﺎﺗﺤﻪ (ﺳﻮﺭﻩ
ﺍﻭﻝ ﻗﺮﺁﻥ ) ﺭﺍ ﻣﺨﺘﺺ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺷﺮﺍﻓﺖ
او ﺁﻧﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﮐﺴﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺷﺮﻳﻚ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻣﮕﺮ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﺍﻭﺩ. ( ﺳﻮﺭﻩ
ﻓﺎﺗﺤﻪ ﮐﻪ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻓﺘﺢ ﺃﻭﻝ)
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻮﺭﻩﻣﺪﺍﻡ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺮﮐﺰو
توسّل ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﻢ الله ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ
ﺍﻟﺮﺣﻴﻢﺍﻳﻦ ﺳﻮﺭﻩ
ﺭﺍ ﺑﺴﻠﻴﻤﺎﻥ ﺩﺍﺩ.
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﺪﺍﺭﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺑﻠﻘﻴس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ ﮐﺘﺎﺏ
ﮐﺮﻳﻤﻰ ﺭﺍ ﺍﻟﻘﺎ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﺯ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭ ﺑﺴﻢ الله
ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ
ﺍﻟﺮﺣﻴﻢ ﺍﺳﺖ. (ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﻣﻄﺎﻟﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺑﻠﻘﻴس
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ ﻳﻚ ﺯﻥﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﭼﻪ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ ﻣﺮﺩ.
ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﮐﺮﻳﻢ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﻭﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻢ الله ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺎﻡ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻳﮑﻴﺎﺯ ﭘﻨﺞ ﻧﺎﻡ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺑﺎﺯ ﺑﺴﻢ
الله ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﺫﻥ
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﮐﺮﺍﻣﺘﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺍﺯ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺭﺍ ﺑﮑﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻭ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻣﺮ ﺭﺍ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻣﻌﺮﻓﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﺑﺘﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻩ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ ﺭﺳﻴﺪﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰﮐﻪ
ﭘﺎﺭﺳﺎ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩ.ﻭ(ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ)ﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ(ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﺤﻤﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ .

حدیث
4031 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ 1ض30 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻗﺎﻝ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺑﻦ ﺩﺍﻭﺩ ﺍﻭﺗﻴﻨﺎ
ﻣﺎ ﺍﻭﺗﻰ ﺍﻟﻨﺎس
ﻭﻣﺎﻟﻢ ﻳﻮٴﺘﻮﺍ
ﻭ ﻋُﻠﻤﻨﺎ ﻣﺎ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻨﺎس ﻭﻣﺎﻟﻢ
ﻳﻌﻠﻤﻮﺍ ﻓﻠﻢ ﻧﺠﺪ
ﺷﻴﺌﺎ ﺃﻓﻀﻞ ﻣﻦ
ﺧﺸﻴﻪ الله ﻓﻰ ﺍﻟﻤﻐﻴﺐ
ﻭ ﺍﻟﻤﺸﻬﺪﻭ ﺍﻟﻘﺼﺪ
ﻓﻰ ﺍﻟﻐﻨﻰ ﻭ ﺍﻟﻔﻘﻴﺮﻭ
ﮐﻠمة ﺍﻟﺤﻖ ﻓﻰ
ﺍﻟﺮﺿﻰ ﻭ ﺍﻟﻐﻀﺐﻭ
ﺍﻟﺘﻀﺮﻉ ﺍﻟﻰ الله
عزّ ﻭﺟﻞﻋﻠﻰ کُلّ
ﺣﺎﻝ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﺍﻭﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ (ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺷﺎﻣﻞ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﭼﻨﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻳﻢﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﮐﺴﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩ.( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻭلاﻳﺖ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻳﺎ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎلاﺗﺮﻭﻳﺎ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺘﻔﺼﻴﻞ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ) ﻭﻣﺎ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻴﻢﭼﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻳﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭلی
ﻤﺎ ﺁﻧﻬﺎ را
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ ( ﻋﻠﻢ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﻭ ﻃﺒﻌﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺃﺣﻮﺍﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎلاﺗﺮ ) ﻭﻟﻰ ﻣﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺃﻓﻀﻞ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﺮس
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻏﻴﺎﺏ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻳﻢ
( لاﺯﻣﻪ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺗﻌﻈﻴﻢ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺎلاﺗﺮﻳﻦ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ (ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
)ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﻏﻴﺎﺏ ﺧﺪﺍ)
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺧﺸﻴﺖ ﻭﺗﺮس
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺰ
ﻋﺮﺷﺶ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ قائم
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻋﺮﺵ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺃﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻠﺎﺵ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻣﺸﻬﺪ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺭؤﻴﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ(ﻗﺼﺪ)ﻧﺪﻳﺪﻳﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻏﻨﺎ ﻭ ﻓﻘﺮ
لاﺯﻡ ﺍﺳﺖ.( ﻗﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﻘﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻗﺼﺪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
) ﻭ ﮐﻠﻤﻪ ﺣﻖ ﻧﺪﻳﺪﻳﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭﻏﻀﺐ
ﻣﺎ لاﺯﻡ ﺑﺎﺷﺪ
( ﮐﻠﻤﻪ ﺣﻖ ﺑﺎﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺣﻖ ﻭحجّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ
حجّ ﺃﮐﺒﺮ و
اعظم ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ حجّ ﮐﻌﺒﻪ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ لاﺯﻡ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻭ
ﻋﻠﻴﮑﻢ ﺍﻟﺂﻥ ﺑﺎﻟﺤﺞ
ﺍلأﮐﺒﺮ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺗﻀﺮّع
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﺪﻳﺪﻳﻢ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺯ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻭﻭﺣﺘﻰ
ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻭﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺗﻘﻮﺍ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻗﺼﺪ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﮐﻠﻤﻪ ﺣﻖ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻀﺮﻉ ﻭ ﺍﻟﺘﻤﺎس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
پس ﺍﺯ(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ)
ﻭ (ﻋﻘﻞ ﻫﺎﻯ)
ﺍﻟﻬﻰ (ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ)
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻳﺎ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﺭﺣﻤﺎﻥ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺮس
ﻭ ﺗﻀﺮّﻉ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﭼﻮﻥ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺟﺎﻧﺸﻴنی
اﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.(ﻏﻀﺐ)
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻧﺎ ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ.ﺑﺎﺯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻏﻀﺐ
ﺍﺯ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﺠﺮﻭﺡ ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﺷﺮﻙ
ﻭﺑﺪ ﺗﺮﻳﻦ ﺟﻬﻨﻢ
ﻫﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﺗﻀﺮّﻉ)
ﮐﻮﭼﮑﻰ ﻭﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺑﺎ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﺨﺎﻙ ﺑﻴﻔﺘﺪ
ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ
.

حدیث
4032- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ۱۳۱ ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ می
گوﻳﺪ ﮐﺎﻥ ﻓﻰ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺭﺟﻞ
ﮐﺎﻥ ﻟﻪ ﮐﺮﻡﻭ ﻧﻔثت
ﻓﻴﻪ ﻏﻨﻢ ﻟﺮﺟﻞ
ﺁﺧﺮ ﺑﺎﻟﻠّﻴﻞ
ﻭ ﻗﻀﻤﺘﻪ ﻭ ﺃﻓﺴﺪﺗﻪ
ﻓﺠاء ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﮑﺮﻡ
ﺍﻟﻰ ﺩﺍﻭﺩ ﻓﺎﺳﺘﻌﺪﻯ
ﻋﻠﻰ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﻐﻨﻢ
ﻓﻘﺎﻝ
ﺩﺍﻭﺩﺍﺫﻫﺒﺎ ﺍﻟﻰ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻟﻴﺤﮑﻢ ﺑﻴﻨﮑﻤﺎ
ﻓﺬﻫﺒﺎ ﺍﻟﻴﻪ
ﻓﻘﺎﻝ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺍﻥ ﮐﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻐﻨﻢ ﺃﮐﻠﺖ ﺍلأﺻﻞ
ﻭ ﺍﻟﻔﺮﻉ
ﻓﻌﻠﻰ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﻐﻨﻢ
ﺃﻥ ﻳﺪﻓﻊ ﺍﻟﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﮑﺮﻡ ﺍﻟﻐﻨﻢﻭﻣﺎ
ﻓﻰ ﺑﻄﻨﻬﺎﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻧﺖ ﺫﻫﺒﺖ ﺑﺎﻟﻔﺮﻉ
ﻭﻟﻢ ﺗﺬﻫﺐ ﺑﺎلأﺻﻞ
ﻓﺎﻧّﻪ ﻳﺪﻓﻊ
ﻭﻟﺪﻫﺎ ﺍﻟﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﮑﺮﻡ ﻭﮐﺎﻥ ﻫﺬﺍ
ﺣﮑﻢ ﺩﺍﻭﺩﻭ ﺍﻧّﻤﺎ
ﺃﺭﺍﺩ ﺃﻥ ﻳﻌﺮﻑ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺃﻥ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ
ﻭﺻﻴّﻪ ﺑﻌﺪﻩ
ﻭ ﻟﻢ ﻳﺨﺘﻠﻔﺎ ﻓﻰ
ﺍﻟﺤﮑﻢ ﻭﻟﻮ
ﺍﺧﺘﻠﻒ ﺣﮑﻤﻬﻤﺎ
ﻟﻘﺎﻝ ﻭﮐﻨّﺎ ﻟﺤﮑﻤﻬﻤﺎ
ﺷﺎﻫﺪﻳﻦ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ بنی ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﺎﮐﺴﺘنی
ﺪﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﺯ ﭼﻮﭘﺎﻧﻰ
ﺷﮑﺎﻳﺖ ﮐﺮﺩ.
ﺩﺍﻭﺩ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻮﺩ
( ﺷﺎﻳﺪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺍحدّ ﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭالّا
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻗﻀﺎﺋﻰﻳﺎ اصطلاحا
ﻗﺎﺿﻰ ﺷﺮّ ﻤﺮﺩﻡ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
مرد مختلف
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﮔﻔﺖ
ﺍﮔﺮ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ
ﺭﻳﺸﻪ ﻭ ﺳﺎﻗﻪ ﺗﺎﻙ
ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﭘﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻮﺳﻔد ﻭ ﻣﺤﺘﻮاﻯ
ﺷﮑﻢ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺼﺎﺣﺐ ﺗﺎﻙ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﺧﻪ ﺗﺎﻙ
ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﮑﻢ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺭﺃﻯ ﻗﻀﺎﺋﻰ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺩﺍﻭﺩ ﺷﺪ. ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻭﺻﻰّ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.(
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺳﻠﻮکی
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮ ﺩﻭ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺧﻮﺩ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ( ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
) ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎﻫﻢ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺭ ﺭﺃﻯ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻰ ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻫﺮ
ﺩﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎﻇﺮ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﺑﻮﺩﻳﻢ
.( ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﻇﺮ ﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺧﻄﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺪﻑ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺮﺃﻯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ
ﺑﻤﺤﺘﻮﺍﻯ ﺭﺃﻯ
ﺍﻭ. ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮ ﻫﺮ ﺷﺨﺺ ﻭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻫﺮ ﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻣﺘﻐﻴﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺪﻑ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺡ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺻﺪﻭﺭ ﺃﺣﮑﺎﻡ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻓﻘﻴﻪ ﻣﺸﺮﻙ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)

حدیث
4033 اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ۱۳۱ ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧی ﻮ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺎﺫ ﻳﺤﮑﻤﺎﻥ
ﻓﻰ ﺍﻟﺤﺮث
ﻗﺎﻝ ﻟﻢ ﻳﺤﮑﻤﺎ
ﺍﻧّﻤﺎ ﮐﺎﻧﺎ ﻳﺘﻨﺎﻇﺮﺍﻥ
( ﻓﻔﻬّﻤﻨﺎﻫﺎ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺣﺮث ﻭ
ﺷُﺨﻢ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
. (ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺰﺭﻋﻪﺍﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻟﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﺨﻢ ﺯﺩﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﮐﻪ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻭﻫﻢ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻏﺎﻳﺐ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺤث ﻭ ﻣﻨﺎﻇﺮﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻳﻢ.(
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺍﻭﺩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﮐﻨﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ )

حدیث
4034 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ1ض32ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻥّ
ﺍلاﻣﺎمة ﻋﻬﺪ ﻣﻦ
الله عزّ ﻭﺟﻞ ﻣﻌﻬﻮﺩ
ﻟﺮﺟﺎﻝ ﻣﺴﻤّﻴﻦ
ﻟﻴس ﻟﻠﺎﻣﺎﻡ ﺃﻥ ﻳﺰﻭﻳﻬﺎ ﻋﻦ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻳﮑﻮﻥ ﻣﻦ ﺑﻌﺪﻩ
ﺍﻥ ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺃﻭﺣﻰ ﺍﻟﻰ ﺩﺍﻭﺩ
ﺃﻥ ﺍﺗّﺨﺬ
ﻭﺻﻴّﺎ ﻣﻦ ﺃﻫﻠﻚ
ﻓﺎﻧّﻪ ﻗﺪ ﺳﺒﻖ
ﻓﻰ ﻋﻠﻤﻰﺃﻥ لا
ﺃﺑﻌث ﻧﺒﻴّﺎالّا
ﻭ ﻟﻪ ﻭﺻﻰّ ﻣﻦ
ﺃﻫﻠﻪ ﻭﮐﺎﻥ ﻟﺪﺍﻭﺩ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ
ﺃﻭلاﺩ ﻋﺪﻩ ﻭ ﻓﻴﻬﻢ
ﻏﻠﺎﻡ ﮐﺎﻧﺖ ﺍﻣّﻪ
ﻋﻨﺪ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭﮐﺎﻥ ﻟﻬﺎ ﻣﺤﺒّﺎ
ﻓﺪﺧﻞ ﺩﺍﻭﺩ ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﺣﻴﻦ ﺃﺗﺎﻩ ﺍﻟﻮﺣﻰ
ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻬﺎ ﺍﻥّ
الله عزّ ﻭﺟﻞ ﺃﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻰّ
ﻳﺄﻣﺮﻧﻰ ﺃﻥ ﺃﺗّﺨﺬ
ﻭﺻﻴّﺎ ﻣﻦ ﺃﻫﻠﻰ
ﻓﻘﺎﻟﺖ ﻟﻪ ﺍﻣﺮﺃﺗﻪ
ﻓﻠﻴﮑﻦ ﺍﺑﻨﻰ
ﻗﺎﻝ ﺫﺍﻙ ﺍﺭﻳﺪ
ﻭ ﮐﺎﻥ ﺍﻟﺴﺎﺑﻖ
ﻓﻰ ﻋﻠﻢ الله ﺍﻟﻤﺤﺘﻮﻡ
ﻋﻨﺪﻩ ﺃﻧّﻪ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻓﺄﻭﺣﻰ الله ﺗﺒﺎﺭﻙ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻟﻰ ﺩﺍﻭﺩ
ﺃﻥ لا ﺗﻌﺠﻞ ﺩﻭﻥ
ﺃﻥ ﻳﺄﺗﻴﻚ ﺃﻣﺮﻯ
ﻓﻠﻢ ﻳﻠﺒث ﺩﺍﻭﺩ
ﺃﻥ ﻭﺭﺩ ﻋﻠﻴﻪ ﺭﺟﻠﺎﻥ
ﻳﺨﺘﺼﻤﺎﻥ ﻓﻰ ﺍﻟﻐﻨﻢ
ﻭ ﺍﻟﮑﺮﻡ
ﻓﺄﻭﺣﻰ الله عزّﻭﺟﻞ
ﺍﻟﻰ ﺩﺍﻭﺩ ﺃﻥ ﺍﺟﻤﻊ
ﻭُﻟﺪﻙﻓﻤﻦ ﻗﻀﻰ
ﺑﻬﺬﻩ ﺍﻟﻘﻀﻴّﻪ
ﻓﺄﺻﺎﺏ ﻓﻬﻮ ﻭﺻﻴّﻚ
ﻣﻦ ﺑﻌﺪﻙ ﻓﺠﻤﻊ
ﺩﺍﻭﺩ ﻭﻟﺪﻩ ﻓﻠﻤّﺎ
ﺃﻥ ﺍﻗﺘﺺ ﺍﻟﺨﺼﻤﺎﻥ
ﻗﺎﻝ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻳﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﮑﺮﻡ
ﻣﺘﻰ ﺩﺧﻠﺖ ﻏﻨﻢ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺮﺟﻞ ﮐﺮﻣﻚ
؟ ﻗﺎﻝ ﺩﺧﻠﺘﻪ ﻟﻴﻠﺎ
ﻗﺎﻝ ﻗﺪ ﻗﻀﻴﺖ ﻋﻠﻴﻚ
ﻳﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﻐﻨﻢ
ﺑﺄﻭلاﺩ ﻏﻨﻤﻚ
ﻭ ﺃﺻﻮﺍﻓﻬﺎ ﻓﻰ
ﻋﺎﻣﻚ ﻫﺬﺍ ثمّ
ﻗﺎﻝ ﻟﻪ ﺩﺍﻭﺩ
ﻓﮑﻴﻒ ﻟﻢ ﺗﻘﺾ ﺑﺮﻗﺎﺏ
ﺍﻟﻐﻨﻢ ﻭ ﻗﺪ ﻗﻮﻡ
ﺫﻟﻚ ﻋﻠاء ٴ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻓﮑﺎﻥ ثمن ﺍﻟﮑﺮﻡ
ﻗﻴمة ﺍﻟﻐﻨﻢ ؟
ﻓﻘﺎﻝ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺍﻥ ﺍﻟﮑﺮﻡ ﻟﻢ ﻳﺠﺘث
ﻣﻦ ﺃﺻﻠﻪ ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ
ﺍکُلّ ﺣﻤﻠﻪ ﻭﻫﻮ
ﻋﺎﺋﺪ ﻓﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﺄﻭﺣﻰ الله عزّ
ﻭﺟﻞ ﺍﻟﻰ ﺩﺍﻭﺩﺃﻥ
ﺍﻟﻘﻀاء ﻓﻰ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﻘﻀﻴّﻪ ﻣﺎ ﻗﻀﻰ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﻳﺎ
ﺩﺍﻭﺩ ﺃﺭﺩﺕ ﺃﻣﺮﺍﻭ
ﺃﺭﺩﻧﺎ ﺃﻣﺮﺍ ﻏﻴﺮﻩ
ﻓﺪﺧﻞ ﺩﺍﻭﺩ ﻋﻠﻰ
ﺍﻣﺮﺃﺗﻪ ﻓﻘﺎﻝ
ﺃﺭﺩﻧﺎ ﺃﻣﺮﺍ ﻭ
ﺃﺭﺍﺩ الله ﻏﻴﺮﻩ
ﻭ ﻟﻢ ﻳﮑﻦ الّا
ﻣﺎ ﺃﺭﺍﺩ الله عزّ
ﻭﺟﻞ ﻓﻘﺪ ﺭﺿﻴﻨﺎ
ﺑﺄﻣﺮ الله عزّ
ﻭﺟﻞ ﻭ ﺳﻠّﻤﻨﺎﻭ
ﮐﺬﻟﻚ ﺍلأﻭﺻﻴاء
ﻟﻴس ﻟﻬﻢ ﺃﻥ ﻳﺘﻌﺪّﻭﺍ
ﺑﻬﺬﺍ ﺍلأﻣﺮ ﻓﻴﺠﺎﻭﺯﻭﻥ
ﺻﺎﺣﺒﻪ ﺍﻟﻰ ﻏﻴﺮﻩ
ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻳﻚ ﻋﻬﺪﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
( ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ
) ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﻬﺪ ﻭ ﻗﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻣﺸﺨّﺼﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.( ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻋﺪﻩ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﺳﻨّﺖ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ ﺍﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﻖ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. (ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﭼﻪ ﮐﺴﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺪﺍﻭﺩ
ﮐﺮﺩ ) ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺣﻖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ( ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭ ﺍﺻﻄﻔﺎ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﮐﻪ ﭼﻪ ﮐﺴﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺪﺍﻭﺩ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﻫﻞ ﺧﻮﺩ ﻳﮑﻰ ﺭﺍ
ﻭﺻﻰّ ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﮐﻦ.
( ﺃﻫﻞ ﺧﻮﺩ ﺍﻭلاﺩ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻭ
ﺯﻧﺎﻥ ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺃﻫﻞ
شذه ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭ ﺭﺍﻡ ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﺍﻭﺩ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷُﺮُﻑ
ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻫﺴﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺁﻥ ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺻﻰّ ﻣﻮﺭﺩ ﻭﺻﻴّﺖ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻤﻴﺮﺩ. ﻭ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻪ ﺍﻭ ﺑﺠﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻭ ﻭﺍﺭث ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﭽﻨﻴﻦ ﺷﺨﺺ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻨﺼﻮﺏ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻭﺻﻰّ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻄﻴﻊ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺼﺮ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺎﺷﻨﺪ ) ﻭ
ﺩﺍﻭﺩ ﺭﺍ ﺍﻭلاﺩ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺩﺍﺷﺖ (ﺍﻭلاﺩ
ﺗﻮﻟﻴﺪﻯ ﻳﻚ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﺯ ﺍﻭلاﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ .ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻳﻚ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﭘﺪﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭالّا
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﭼﻮﻥ ﺯﻥ
ﻣﻄﻴﻊ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ پس از
مرگ قبل از
مرگ ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﭘﻴﺮ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺮﺩ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻣﺮﻭءﺕ ﻭ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ثاﺑﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺟﻨس ﻣﺮﺩ ﺑﻮﺩ ﭘﺴﺮ
ﺍﻭ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺟﻨس
ﺯﻥ ﺑﻮﺩ ﺩﺧﺘﺮ ﺍﻭ
( أمِه ) ﻧﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺯﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺟﻨس ﻣﺮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ(ﺍﻣّﺖ)
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺟﻨس ﺯﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺍﻣﻪ ( ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺸﺪﻳﺪ
) ﻳﺎ ﮐﻨﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﻔﺎﻫﻴمی ﭽﻮﻥ
ﻏﻠﺎﻡ ﻭ ﺑﻨﺪﻩ ﻭ
ﻋﺒﺪ و موبد ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻠﺎﺋﻤﻰ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﻣﺎﺩﺭﺵ
ﺑﻮﺩ.( ﻏﻠﺎﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺑﻨﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﺎﺩﺭﺵ ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻋﺼﺮ ﺩﺭ حدود ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﭼﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺎﻫﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺩﺍﻭﺩ ﺑﻮﺩ ( ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﺯ ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﺭﺍﺿی ﻴﺘﺮ ﺍﺳﺖ)
ﭘس ﺩﺍﻭﺩ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻭﺣﻰ ﺑﺮ ﻣﺎﺩﺭ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ ( ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﻨﺰﺩ ﻫﻤﺴﺮﺵ
ﺭﻓﺘﻪ ) ﻭﺑﻮﻯ ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺑﻤﻦ ﻭﺣﻰ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﻫﻞ ﺧﻮﺩم
ﻳﻚ ﻭﺻﻰ ّ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﻢ
( ﺍﻭﺻﻴﺎﻯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺵ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻰّ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﻮﺩ. ﻗﺒﻠﺎ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻮﻥ ﺧﺪﻳﺠﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺸﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻗﺎﻟﺐ ﺗﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ) ﻭ ﺯﻧﺶ ﮔﻔﺖ
ﭘس ﭘﺴﺮ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ( ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺩﺍﻭﺩ ﮔﻔﺖ ﻣﻦ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﻗﺒﻠﻰ ﻭﻣﺤﺘﻮﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ.(
ﻋﻠﻢ ﺃﺯﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻧﻴﺰ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺒﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ( ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻦ ﺃﻣﺮﻳﻦ) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻋﺠﻠﻪ
ﻣﮑﻦ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻫﻢ
(ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺳﭙس ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺸﺎﻥ
ﺍﺯ ﺩﺍﺧﻞ ﺷﺪﻥ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﻯ
ﺩﺭ ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪ. ( ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﻰ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺍﻭﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭلاﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺟﻤﻊ ﮐﻦ.( ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ) ﻭ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ.
ﺳﭙس ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﺩﺍﺧﻞ
ﺑﺎﻍ ﺷﺪ؟
ﺻﺎﺣﺐ ﺑﺎﻍ ﮔﻔﺖ
ﺷﺐ ﺑﻮﺩ. ﭘس ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺖ ﺭﺃﻯ ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻣﻦ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﻭ ﭘﺸﻤﻬﺎﻯ ﺍﻣﺴﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻌﻠّﻖ ﺑﺼﺎﺣﺐ
ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﭙس ﺩﺍﻭﺩ
ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﭼﺮﺍﮔﺮﺩﻥ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ
ﻭ ﺫﺑﺢ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺭﺃﻯ ﻧﺪﺍﺩﻯ ؟ ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺑﺮ
ﺁﻭﺭﺩ ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ( ﻣﺘﺨﺼﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﻓﻘﻪ ﺁﻧﻬﺎ ) ﺍﺭﺯﺵ
ﺃﻧﮕﻮﺭ ﻫﺎﻯ ﺧﺮﺍﺏ
ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺭﺯﺵ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﻨﺪ.
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺑﻮﺗﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﮕﻮﺭ ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪ
ﺩﺭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﻴﻮﻩ
ﺁﻥ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ
ﻣﻴﻮﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﻰ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﮑﻢ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ (ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺃﻯ ﺩﺍﻭﺩﺗﻮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻰ
ﻭﻣﺎ ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ( ﺩﺭ ﺭﺃﻯ
ﺩﺍﺩﻥﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧﻔس
ﻭﺍﻗﻌﻪ ﺭﺍ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻭ ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﻬﻤﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺑﺎﻫﻢ
ﻭ ﻳﮑﺠﺎ ﻭ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻮﭘﺎﻥ
ﺧﻄﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﺯ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﺎﮐﺴﺘﺎن اﺯ ﺁﺏ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣ ثلا ﺧﻮﺩ ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻥ
ﺪﺭ ﺃﺻﻞ ﺗﻌﻠّﻖ
ﺑﻮﻯ ﻭ ﻳﺎ ﺑﭙﺪﺭﺵ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺑﺎﻍ
ﻳﺎ ﭘﺪﺭﺵ ﻳﻚ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.) ﻭ ﺩﺍﻭﺩ
ﺍﻳﻦ ﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﺑﻤﺎﺩﺭ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ(ﻗﻀﻴّﻪ
ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕ)
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻣﺎ ﺟﺰ ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﻤﻰ ﺷﻮﻳﻢ.
( ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺷﺨﺼﺎ
ﻧﻈﺮ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﻭﺣﻴﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻪ ﺍﻭﺻﻴﺎﻫﺮﮔﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺠﺎﻭﺯ ﻭ
ﺳﺮﭘﻴﭽﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.(
ﻳﻌﻨﻰ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻖ
ﺭﺍﻳﺞ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭ
ﻳﺎ ﻋﻘﻞ ﭼﻨﻴﻦ ﺣﮑﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ).

حدیث
4035 - ﺍﺯ ﺟﺎﺑﺮ ﺃﻧﺼﺎﺭﻯ
ﺻﺤﺎﺑﻪ ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ134ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩ
: ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﻗﺎﻟﺖ ﺍﻡ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺑﻦ ﺩﺍﻭﺩ ﻟﺴﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻳﺎ نبیّ ﺍﻳّﺎﻙ
ﻭ ﮐثرة ﺍﻟﻨﻮﻡ
ﺑﺎﻟﻠّﻴﻞ
ﻓﺎﻥ ﮐثرة ﺍﻟﻨﻮﻡ
ﺑﺎﻟﻠّﻴﻞ
ﺗﺪﻉ ﺍﻟﺮﺟﻞ ﻓﻘﻴﺮﺍ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴمة ﻣﺎﺩﺭ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺑﻮﻯ ﺃﻧﺪﺭﺯ ﻣﻴﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
مباﺩﺍ ﺯﻳﺎﺩ ذز
ﺷﺒﻬﺎ ﺑﺨﻮﺍﺑﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻓﻘﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﺍُﻡّ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻳﺎ ﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﻭﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻭ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻟﺬﺍ ﻧﺎﻡ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﮐﻮﭼﮑﻰ ﺍﺳﺖﻭ
ﮐم ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺷﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻀﺮﺭ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻓﻘﻴﺮ ﻭ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﻭ ﺑﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻘﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ الّا ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ حدّ ﺃﮐثر
چون کاملان
ولایت چهارم
زردشت ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩ
می ﺭﺳﻴﺪﻩ و
میرسنذ ن.ر
مرتض وی در
مرحله کمال ولای
ت زردست هلال
ماه و ستاره در
برابر وسط هلال
است ﺍﺳﺖ .

حدیث
4036 - ﺍﺯ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺑﻦ
ﺩﺍﻭﺩ ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ
(ﺝ14 ﺹ134 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺑﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮕﻔﺖ
(ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺗﺤﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻧﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ
) ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﺮﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺷﻮﻯ.( ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮ ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻧﻔﻌﻰ ﻧﻴﺴﺖ.( ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ ﮐﻨﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻧﻔﻊ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ ) ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻋث
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻭ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.(
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﮔﺮ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﻫﻢ ﻣﻴﺪﻫﺪﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﺪ.ﻭﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﺎ ﻭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺿﺮﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺿﺮﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺷﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ حدّﻳسث ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺧﻠﻮﺕ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭ عزّﻟﺖ
ﺧﻮﺩﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮔﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ( ﻫﻴﺠﺎﻥ)ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻚﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ(ﻫﻴﭻ)ﮔ
ﺮﺩﻳﺪﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮ ﺑﺎﺩ
ﺩﺍﺩﻥ ﻫﺮ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﻗﺒﻠﻰ
)

4037حدیث اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ج 14ص14 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی ﻔﻠﻤّﺎ
ﺧﺮّ ﺗﺒﻴّﻨﺖ
ﺍﻟﺠﻦ ﺃﻥ ﻠﻮ
ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ
اﻟﻐﻴﺐ ﻣﺎﻟﺒثوﺍ
فی اﻟﻌﺬﺍﺏ
ﺍﻟﻤﻬﻴﻥ چوﻥ(ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ)
ﺑﺰﻣﻴﻥ
اﻓﺘﺎﺩ(
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻮﺭﻳﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺭﺩﻥ عصایش )
ﺟﻨّﻴﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪﺍﮔﺮ ﻋﻠم
غیب ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺍﻳﻨﻘﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﺯ
ﺍﺿﺎفی ﻴﺪﺭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺍﻫﺎﻧﺖﺁﻣﻴﺰ
ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﺪﻧﺪ.(ﺟﻥ
ﻴﺎ ﺃﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ بذترﻭ
ﻳﺎ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺘﺤﺖ ﺑﻴﮕﺎﺭﻯ
ﺴﻠﻴﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺳﻨگی ﺮﺍ ﺟﺎ
ﺑﺠﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭپسﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺴﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﺨتی ﺒﮑﺸﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺠﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍ
ﺯﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻥ
بلای الهی
ﺮﺍﺣﺖ ﺷﺪﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻄﻌﺎ ﻳﺎ ﻣﺮگ
ﺴﻠﻴﻤﺎﻥ ﻳک ﻮلی
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺗﻌﻴﻴﻥ کرﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی اﻳﻥ
اﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻴﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺁﻧﺮﺍ تفسیر
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻃﺒق
ﻨﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻥﺁﻳﻪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺭﺩﻩﮐﻪ
ﺁﻳﻪ ﺩﺭ ﺃﺻل
ﭽﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻔﻠﻤّﺎ
ﺧﺮّ ﺗﺒﻴّﻨﺖ
ﺍلاﻧس ﺃﻥ
اﻟﺠﻥ ﻠﻮ
ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ
اﻟﻐﻴﺐ ﻣﺎﻟﺒثوﺍ
فی اﻟﻌﺬﺍﺏ
ﺍﻟﻤﻬﻴﻥ ﻭﭼﻮﻥ
(ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ) ﺑﺰﻣﻴﻥ
ﺎﻓﺘﺎﺩ
ﺍﻧﺴﻴﺎﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺟﻨّﻴﺎﻥ
علم غیب ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺍﻳﻨﻘﺪﺭ
ﺩﺭﻋﺬﺍﺏ ﻣﻬﻴﻥ
ﻨمی ﻤﺎﻧﺪﻧﺪ.(ﺧﻴلی
ﻤﻮﺍﺭﺩﻯ ﻨﻴﺰ
ﻫﺴﺖکه ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺮﺁﻥ
کنونی که
بقرآن عثمانی نیز
نامیده میشود
ﺮﺍ ﺗﺼﺤﻴح
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺷاﻴﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺷﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮﻋﻘلی
ﺒﻬﺘﺮﻯ اﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺟﻨیان ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺟﻨّﻴﺎﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪ.
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎل
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻜﺎﺯ
ﺃﺟﻨّﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘل
ﮑﺎفی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﻤﻴﺮﻧﺪ ﺩﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺤﻘﻴﺮﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
غیر سالک
اﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻮﺩه
ﻭلی ﺪﺭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.( ﻋﻠﻢ ﻏﻴﺐ)
ﺧﺎﺹ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ (
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺭﻭحﻮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ان )
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺪکی ﺎﺯ
ﺍﻳﻥ علوم
ﻌﻠﻮم تغییری
ﺮﺍ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺍﻟﻬﺎم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻨﺎﺩﻳﺪنی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺭؤﻴﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺎ ﺳﺮحدّﻯ که
ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯﻋﻠم الهی
ﺒﺎﺧﺒﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻋﻠﻮم
ﻮ ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﺎﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮعی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ)

حدیث
4038 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ140 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻥّ
الله ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺃﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻰ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥﺍﻥ
ﺁیّة ﻣﻮﺗﻚﺃﻥّ
ﺷﺠﺮة ﺗﺨﺮﺝ ﻓﻰ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪّس
ﻳﻘﺎﻝ ﻟﻬﺎ ﺍﻟﺨﺮﻧﻮبة
ﻗﺎﻝﻓﻨﻈﺮ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻳﻮﻣﺎ ﺍﻟﻰ ﺷﺠﺮة
ﻗﺪ ﻃﻠﻌﺖ ﻓﻰ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪّس
ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻬﺎ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻣﺎ ﺍﺳﻤﻚ ؟ ﻗﺎﻟﺖ
ﺍﻟﺨﺮﻧﻮﺑﻪ
ﻓﻮﻟّﻰ ﻣُﺪﺑﺮﺍ
ﺍﻟﻰ
ﻣﺤﺮﺍﺑﻪﺣﺘّﻰ
ﻗﺎﻡ ﻓﻴﻪ ﻣﺘّﮑﺌﺎ
ﻋﻠﻰ ﻋﺼﺎﻩ
ﻓﻘﺒﻀﻪ الله ﻣﻦ
ﺳﺎﻋﺘﻪ
ﻓﺠﻌﻠﺖ ﺍلاﻧس ﻭ
ﺍﻟﺠﻦ ﻳﺨﺪﻣﻮﻧﻪﻭ
ﻳﺴﻌﻮﻥ ﻓﻰ ﺃﻣﺮﻩ
ﮐﻤﺎ ﮐﺎﻧﻮﺍ ﻣﻦ
ﻗﺒﻞﻭﻫﻢ ﻳﻈﻨّﻮﻥ
ﺃﻧّﻪ ﺣﻰّﺣﺘّﻰ
ﺩَﺑّﺖ ﺍلأﺭضة
ﻓﻰ ﻋﺼﺎﻩ ﻓﺄﮐﻠﺖ
ﻣﻨﺴﺄﺗﻪﻓﺎﻧﮑﺴﺮﺕ
ﻭﻭﻗﻊ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻰ ﺍلأﺭﺽ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩﮐﻪ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻣﺮﮒ توﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻥ ﺩﺭﺧﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪّس
ﺍﺳﺖ.( ﺩﺭﺧﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪﺵﻳﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻘﺪّس
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﮐﻌﺒﻪ ﻭ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻘﺪّس
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﺮﻭﺝ
ﺷﺠﺮﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺠﺮﻩ (ﺳﺪﺭة ﺍﻟﻤُﺘﻬﻰ)
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ بنفس ﻓﺮﺵ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﻓﺮﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
اﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
حدود ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
) ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺧﺖ
ﺧﺮﻧﻮﺑﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.( ﺧﻮﺭّﻩ ﻧﻮﻳﻦ)
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩﻭ
ﺁﺧﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺩﺭ ﺃﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻴﺎﺋﻰ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻳﻦ (ﺧﻮﺭّﻩ
ﻭ قرّه ﻧﻮﻳﻦ) ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ) ﻭ
ﺭﻭﺯﻯ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺧﺘﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪّس ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﺩﻳﺪﻭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺎﻣﺶ ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﺧﺮﻧﻮﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺭﻡ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺑﻤﺤﺮﺍﺏ ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺖﻭ
ﺑﺮ ﻋﺼﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﺘّﮑﻰ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ( ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻣﻬﺮﺁﺑﻪ
ﻳﺎ ﻗﺒﻠﻪ ﻣﻬﺮ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ.
حدّﻳث ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺷَُﺮُﻑ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.(ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ)ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺗﺎ حدودی
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺳﻠﻤﺎﻥ)ﮐﻮﭼﮑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ.) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺎﻧﺸﻦ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻭﺟﻦ ﻭ ﺍﻧس ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻗﺒﻠﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﺳﺨﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.( ﺷﺎﻳﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺰﺣﻤﺖ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺭﺍﺿﻰ ﺑﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ) ﻭﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﮐﻪ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻳﻚ ﻣﻮﺭﻳﺎﻧﻪ
ﻋﺼﺎﻯ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺭﺩ ﻭ
ﺍﻭ ﺑﺮ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩ(
ﻭﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣﺠﺒﻮﺭ
کننده ﻭﺑﺮﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻇﻬﻮﺭ ﺩﺭﺧﺘﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪﺵﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺮﻧﻮﺑﻪﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻠﻒ ﻭ ﻫﺮﺯﻩ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺗﻘﺪّس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺩﻭﺍﻡ ﻭﺑﻰ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ عزّﻟﺖ
ﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﺍﺯ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭ از ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻣﻠﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖﻭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺤﺎﺭ ﺍلاﻧﻮﺍﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﻔﻴﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺮﺩ )

حدیث 4939 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ۱۴۱ ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﺴﻠﻴﻤﺎﻥ ﮔﻔتنذ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﮐﻦ.
ﻭﻯ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﻭﻯ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.(ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﺍﻭلاﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻳﻚ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺳﻮﺁلاﺗﻰ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻭﻯ
ﺟﻮﺍﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺧﻮﺩ ﺟﻮﺍﺏ
ﺁﻥ ﺳﻮﺁلاﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ.ﮐﻪ ﺟﻮﺍﺏ
ﺍﻳﻦ ﺳﻮﺁلاﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﻃﻌﻢ ﺍﻟﻤاء
ﺍﻟﺤﻴﺎة ﻭ ﻃﻌﻢ
ﺍﻟﺨﺒﺰ ﺍﻟﻘﻮة
ﻭ ﺿﻌﻒ ﺍﻟﺼﻮﺕ ﻭ
ﺷﺪّﺗﻪ ﻣﻦ ﺷﺤﻢ
ﺍﻟﮑﻠﻴﺘﻴﻦ
ﻭﻣﻮﺿﻊ ﺍﻟﻌﻘﻞ
ﺍﻟﺪﻣﺎﻍ ﺃلا ﺗﺮﻯ
ﺃﻥ ﺍﻟﺮﺟﻞ ﺍﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻗﻠﻴﻞ ﺍﻟﻌﻘﻞ
ﻗﻴﻞ ﻟﻪ ﻣﺎ ﺃﺧﻒ
ﺩﻣﺎﻏﻪﻭ ﺍﻟﻘُﺴﻮة
ﻭ ﺍلاﺭقة ﻣﻦ ﺍﻟﻘﻠﺐﻭﻫﻮ
ﻗﻮﻟﻪ ﻓﻮﻳﻞ ﻟﻠﻘﺎسیة
ﻗﻠﻮﺑﻬﻢ ﻣﻦ ﺫﮐﺮ
الله ﻭ ﺗﻌﺐ ﺍﻟﺒﺪﻥ
ﻭ ﺩﻋﺘﻪ ﻣﻦ ﺍﻟﻘﺪﻣﻴﻦ
ﺍﺫﺍ ﺍﺗﻌﺒﺎ ﻓﻰ
ﺍﻟﻤﺸﻰ ﻳﺘﻌﺐ ﺍﻟﺒﺪﻥﻭ
ﺍﺫﺍ ﺍﻭﺩﻋﺎ ﻭﺩﻉ
ﺍﻟﺒﺪﻥﻭ ﮐﺴﺐ ﺍﻟﺒﺪﻥ
ﻭﺣﺮﻣﺎﻧﻪ ﻣﻦ ﺍﻟﻴﺪﻳﻦ
ﺍﺫﺍ ﻋﻤﻞ ﺑﻬﻤﺎﺭﺩﺗﺎ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺒﺪﻥ ﻭ ﺍﺫﺍ
ﻟﻢ ﻳﻌﻤﻞ ﺑﻬﻤﺎ
ﻟﻢ ﺗﺮﺩﺍ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺒﺪﻥ
ﺷﻴﺌﺎ ﻃﻌﻢ ﻭﻣﺰّﻩ ﺁﺏﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻃﻌﻢ ﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭ ﺍﺳﺖ.( ﻃﻌﻢ
ﻭﻣﺰﻩﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻌﺎﻡ ﻳﺎ ﻏﺬﺍﻯ
ﺑﺪﻥ ﺍﺳﺖ ﻟﺬﺍ ﺁﺏ
ﻏﺬﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭ ﺍﺯ ﻧﺎﻥ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ ) ﻭ
ﺷﺪﺕ ﻭ ﺿﻌﻒ ﺻﺪﺍ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﭽﺮﺑﻰ
ﮐﻠﻴﺘﻴﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(
ﮐﻠﻴﻪ ﻫﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺩﻓﻊ ﺍﺩﺭﺍﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺼﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻟﻮﺯﺗﻴﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﮔﻮﺵ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭالّا
ﺻﺪﺍﻫﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻴﺮﻭ ﻭﺷﺪﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﮔﻮﺵ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺷﺪّﺗﻬﺎ ﻭ ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎ
ﺣﺴّﺎس ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺻﺪﺍﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ
ﮔﻮﺷﺸﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭﺟﺎﻯ ﻋﻘﻞ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﺍﺳﺖ ( ﻗﺒﻠﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭ ﻗﻠﺐ ﮔﻮﺷﺘﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺎﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺗﻌﻘّﻞ ﻧﻴﺴﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻐﺰ ﺁﻧﺘﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻗﺴﻤﺖ ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻨﺎﻡ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
شده ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎ (ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﻭﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﺷﻮﺩﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺫﺭﻩﺍﻯ ﺩﺍﺧﻞ
ﻣﻐﺰ ﻳﺎ ﺟﺴﻢ ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺑﺰﺭﮒ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪﺟﺴﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡﻏﺮﻗﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢﻭﻣﺘﺪﺍﺧﻞ
ﺩﺭ ﻫﻢﺩﺭ ﻳﻚ ﻭحدّﺕ
ﻭﺟﻮﺩ و
یگانگی ﺑﺎ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ ﺩﺭﻫﻢ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭحدّﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺒﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﮐثرﺗﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﺷﻴاء ﺑﺎﺯ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ ﮐﺴﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ(ﻋَﻤاء)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺤث (ﻭحدّﺕ
ﻭﺟﻮﺩ) ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﺍﺑﻄﻪ
کُلّ ﻭ ﺟزء ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺃﺟﺰﺍٴ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻠّﻯ ﺒﺎﻗﻰ ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﺍﺟﺰاء
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺟﺰﺍﺋﻰ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ کُلّ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺟﺰاء هستند. ﮐﻪ
ﺩﺭ کُلّ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞﺑﺎﻳﺪ
کُلّ ﻭ ﺟزء ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻭ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺯ ﺑﻴﻨﺶ
ﻭحدّﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﻨﻮﺑﻪ ﺧﻮﺩﺑﺎﺯ
ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺟﺰﺍﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻥ ﺍﺟﺰﺍء
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﺟﺰﺍﺋﻰ
ﻭﻟﻰ ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻫﺎﻣﻨﻄﻘﺎ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺗﻢ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻟﻰ ﻭ ﻋﻀﻮﻯ
ﻣﺎ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺟﺰاء ﺍﺗﻤﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺟﺰاء ﺭﻳﺰ ﺻﺪﮔﺎﻧﻪ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻳﻚ ﻫﺴﺘﻪ
ﺍﺗمی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻪ ﺍﺗﻢ ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﻢ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻧﻮﭘﺎﻯ
ﺍﺗم هستند. ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻇﺮﻳﻒ
ﺗﺮ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣثلا (ﻣﻮﺝ
ﻳﺎ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ و
کوانتوم
ﻮﻣﺎﻫﻴت عاﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻋﻘﻞ ﻭﻋﻠﻢ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺼﻮﺭﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮ
ﻗﺪﺭ ﻫم
ﻮﺭﺯﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﺯﻣﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﺗﻤﻰﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺃثییرﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺗﺤﺖ
ﺍثیرﻯ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺑﮕﺬﺭﺩ ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
به (ﻋﺎﻟﻢ ﺷِﺒﻪ
ﻋَﺪَﻡ)ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ لاﻫﻮﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻣﻢ .
ﺗﺎﺯﻩ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﺃﺻﻞ ﺃﺻﻴﻞ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺼﻮﺭﻯ اﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ (ﻋَﻤّاء ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻳﺎ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻋﺪﻡ ﻣﺎ ﺳﻮﺍﻩ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺁﻳﺎ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﺪﺍﺭﻯﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﻢ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺳﺒﻚ
ﻣﻐﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
( ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻤﻴﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎ ﮐﻤﻴﺖ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻐﺰﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻧﺘﻨﻰ ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻇﺮﻳﻔﺘﺮ
از ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﻧﻮﺭﻯﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻇﺮﻳﻒ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﻗﺴﺎﻭﺕ
ﻳﺎ ﺭﻗّﺖ
ﻗﻠﺐﻭ ﻧﺮﻣﺶ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﺍﺳﺖ.( ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﻠﺐ ﮔﻮﺷﺘﻰ ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺴﺖﻭﻟﻰ
ﺟﺎﻯ ﺍﺣﺴﺎس ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺿﺮﺑﺎﻥ
ﻗﻠﺐ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎﺩﻯ ﺟﺴﻢ
ﺩﺭ ﺣﻮﺍس
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻘﻠﺐ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻐﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻐﺰ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﻀﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﮐﺎﻧﺎﻝ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻔﺮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻘﺴﻤﺖ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ(ﻋﻮﺍﻃﻒ)ﺍﻣﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ(ﺍﺣﺴﺎس
)ﻭ ﮐﺎﺭ ﺣﻮﺍس ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺣسّ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻨﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﻭﺿﻌﻒ ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺑﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﻭ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺴّﻰﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻨﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻋﺎﻗﻞ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻠﺎﻣﺖ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻨﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺠﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻨﻔس ﻣُﻠﻬﻤﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺣﺴّﻰ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﺍ(ﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮ) ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺼﺎﺭﻩ ﻣﻴﺮﺍث
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺍﻭﻝ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎلاﺗﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻴﻚ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺟﻤﻌﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﻮﺍس ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ (ﺍﺣﻮﺍﻝ)
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ کُلّ(ﻋﺸﻖ
ﻭﮐﺸﺶ ﻭ ﺟﺬﺑﻪ)
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ(ﺣﺮﻑ
ﺁﺧﺮ) ﮐﻤﺎلاﺕ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
(ﺍﻳﺪﺍﻝ ﻋﺸﻖ)
ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺸﻖﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺁﻥﻫﻨﻮﺯ(ﺣﺮﻑ
ﺍﻭﻝ)ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﻤﺎلاﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺁﻏﺎﺯ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺍﻥ ﺧﺘﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺧﺘﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﺳﺮ ﺑﻬﻮﺍﺋﻰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺎ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺣﻴﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻋﺪﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺑﺴﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺑﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﺟﺪﻳّﺖ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺭﺍﻩ ﻋﻤﻞ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭ ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩﺩﺭﺣﺎﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﺳﻘﻮﻁ
ﻭ ﺯﻭﺍﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻌﺪﻡ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻭﻟﻰ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺳﻘﻮﻁ ﮐﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺎلا ﺑﻴﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ(ﻋﺬﺍﺏ ﺟﻬﻨﻢ)ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻓﻄﺮﺕﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍﭼﻮﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺪﺳﺖﺁﻭﺭﺩ) ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻯ ﺑﺤﺎﻝ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻗﺸﺎﻭﺕ ﺩﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.( ﺯﻳﺮﺍ ﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺬﮐّﺮﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ﻭﺗﺨﻠﻴﻪﻭﺗﺤﻠﻴﻪﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺟﻤﻌﺎ ﺑﺎﻋث
ﻧﺮﻣﺶ ﺩﻝ ﻭﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺳﻨﮓ ﺩﻟﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺨﺖ
ﻓﻬﻤﻰ ﻣﻐﺰ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺫﺍﺕ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺠﺎﻯ
اﺯﺩﻳﺎﺩ ﺍﻳﻥ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺑﻔﺴﺎﺩ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺯﻟﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﻨﺪ.
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺃﻧﻮﺍﻉ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺰﺣﻤﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﮑﻨﺪﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺗﻨﺒﻠﻰ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻋﻘﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐﺑﺨﻮﺩ
ﺭﻧﺞ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺪﻡ ﻟﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺗﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﺩﻫﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
) ﻭ ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﭘﺎﻯ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﭘﺎﻭ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
الّا ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻣﻐﺰﻯ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰﻭﺧﺴﺘﮕﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻳﺎ ﮐﻢ ﺣﻮﺻﻠﮕﻰﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺭﻭﻯ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ
( ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﺭﻩ ﺭﻭﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
) ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺨﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﺴﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.(
ﺣﺘﻰ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺗﻦﺑﺪﻭﻥ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺎ ﭘﺎﻫﺎﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﮐﺴﻴﮋﻥ
ﮐﻢ ﺑﺎﺷﺪﻭ ﻳﺎ ﺳﻮﺧﺖ
ﮐﻠﻮﻟﻮﺯ ﻧﺮﺳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮﺍﺩ
ﺣﻴﺎﺗﻰ لاﺯﻡ
ﭼﻮﻥ ﻓﺴﻔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻐﺰ ﮐﻢ ﺷﻮﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺟﺴﻢ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺍﮔﺮ ﺫﻫﻦ
ﺧﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩﻭ
ﺟﺴﻢ ﺑﺪﻭﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﻫﻢ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﻢ ﺣﻮﺻﻠﮕﻰ
ﻭ ﺁﺯﺭﺩﮔﻰ ﻫﺎ
ﺧﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺫﻫﻦ ﮐﺎﺭ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻭ ﺟﺴﻢ ﺑﺤﺮﮐﺖ ﺩﺭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺎﺯ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺧﺴﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ.ﺍﮔﺮ ﺗﻐﺬﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺮﺳﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﺑﺎلا ﺷﺮﻭع
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺑﻤﻌﺎﻟﺠﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺭﻓﻊ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺩﻓﻊ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺧﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺭﺍ ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺳﭙس ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺧﻮﺩﭼﻮﻥ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﭼﻮﻥ
ﻃﻔﻞ ﻭﺟﻨﻴﻨﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺭﺷﺪ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻃﻔﻞ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺳﻮﻡ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻣﻴﺂﻳﺪ
.ﻭﺗﮑﻠﻢ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺷﺶ ﺳﺎﻟﮕﻰ ﭘﺮﻭﻓﺴﻮﺭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺷﻮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻳﮑﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑﺎ
ﭼﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺟﺴﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺭﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﮐﻤﺎلاﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺠﺴﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
) ﻭ ﺍﮔﺮ ﭘﺎﻫﺎ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﮐﻨﻨﺪﺟﺴﻢ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﻨﺪ.ﺗﺎ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺑﺪﻥ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭالّا
ﭼﻨﺎﻥ ﺭﺩاءﺖ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺫﺍﺗﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺪﻥ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ ( ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻴﮑﻪ
ﺗﻠﺎﺵ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺗﻠﺎﺵ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻳﺎ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩﺑﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺠﺮﻡ ﺷﺪﻧﻬﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺩﻟﻴﻞ ﻋﻘل
ﻴﺮﻧﺞ ﻣﮑﺮﺭ ﺑﺒﺮﺩ
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
(ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﺳﺎﻳﺸﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﻳﺎ ﻋﺬﺍﺏ ﻣﮑﺮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻟﺰﻭﻡ ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺮﺣﺮﮐﺖ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﻫﻨﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﺣﺮﮐﺖ
ﭘﺎﻫﺎﺗﻮﺣّﺶ ﻭ
ﺟﺎﺑﺠﺎﺋﻰ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ .

حدیث
4049 اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ143ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻗﻮﻡ ﺳﺒاء
ﮐﻪ ﻣﻠﮑﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻠﻘﻴس ﺑﻨﺰﺩ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺷﺪﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻯ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺁﻳﺎﺕ ﺯﻳﺮ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﻟﻘﺪ
ﮐﺎﻥ ﻟﺴﺒﺄ ﻓﻰ ﻣﺴﮑﻨﻬﻢ
ﺁیة ﺟﻨّﺘﺎﻥ ﻋﻦ
ﻳﻤﻴﻦ ﻭ ﺷﻤﺎﻝ ﻗﻮﻡ
ﺳﺒﺄ ﻣﺴﺎﮐﻨﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻳﺖ ﻭﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ
ﺑﻮﺩ. ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺭ
ﭼﭗ ﻭﺭﺍﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.(
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻳﺎ ﺩﻭ
ﻃﺮﻑ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﻳﻤﻴﻦ
را ﺭﺍﺳﺖ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰﻭ ﺳﻤﺖ ﭼﭗ
ﻳﺎ ﺷﻤﺎﻝ ﮐﻪ ﺷﻤﻮﻝ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﺋﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺃﻫﻞ ﺳﺒﺄ
ﺧﻮﺩ ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ ﺳﻠﻮﻙ
الهی اﺯ ﻗﺪﻳﻢ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺁﺧﺮﺕ ﺭﺍ چون ولایت
سوم بوذا که
با سلیمان
ولایت چهارم
زردشت را
دریافتند .ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﺳﺒﺄ)
ﻗﻮﻣﻰ ﺩﺭ ﻳﻤﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﺪّ ﻣﻌﺮﻭﻑ
(ﻣَﺄرَبّ) ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ سدّ
ﺷﮑﺴﺖﻭ ﻫﻤﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭘﺮ ﺗﻤﺪﻥ قبل
هخامنشی
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺑﺎﺩ ﺭﻓﺖ.ﻭ
ﻫﺠﺮﺗﻬﺎﻯ ﻗﻮم
عرﺏ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻭﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﮑﺴﺖ ﺳﺪّ ﻣﺄرَبّ(
یا آب ربّ خداوند
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﺒﺸﻪ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﮐﺸﻮﺭ
ﻣﻠﮑﻪ ﺑﻠﻘﻴس ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ ﻣﻌﺮﻭﻑ
و. اکثریّت ﻳﻤﻦ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺁثاﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮔﺮﭼﻪ ﻫﺠﺮﺕ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺁﻏﺸﺘﻪ
ﺑﻤﺤﻴﻂ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭﺧﻮﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺟﻬﺎ
ﺩﺭ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
جدید د ﺷﺪﻩ ﻭﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ حدودی ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪﻧﺪ
ﻭﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﮐﻤﻰ
ﺩﺭ ﺣﻔﻆ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﺻﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻗﺮﻳﺶ ﺳﭙس ﺍﺯ ﻳﻤﻦ
ﺑﻤﮑﻪ ﺭﻓﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻳﻚ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻳﺎ ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻧﻔﻮﺫ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻳﻤﻦ ﻟﺸﮑﺮ ﮐﺸﻰ
ﺍﻧﻮﺷﻴﺮﻭﺍﻥ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻳﮑﺼﺪ
ﻭﺑﻴﺴﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺟﻨﮕﺠﻮ
ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﻳﻤﻦ
ﺍﻗﺎﻣﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻔﻮﺫ
ﺣﺒﺸﻪ ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیر
ﺭﻭﻣﻰ ﻫﺎﻯ ﻣﺴﻴﺤﻰﻭ
ﺩﺷﻤﻦ ﻫﻤﻴﺸگی
اﻳﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﻧﻘﻄﻪ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺗﮋﻳﻚ ﻳﻤﻦ
ﻭ ﻧﻘﻄﻪ ﺣﺴﺎس
ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﻰ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻳﻤﻦ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻗﺪﻳﻢ ﮐﺸﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺳﺎﺣﻞ ﻫﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ ﻋﻤﻖ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ.ﻭ
ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺗﺢ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﻋﻤﺮﺑﺎﺯ
ﺍﮐثرﺍ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺳﺎﺑﻖ ﻳﻤﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻭﻧﮋﺍﺩﻯﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻄﺮﺡ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ
ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﻣﻰ ﮐﺸﺪ
ﻭ ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﺭﺍﻫﻰ
ﺍﺯ ﻳﻤﻦ ﺗﺎ ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﻰ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﻓﻠﻔﻞ ﻭ ﺑﻬﺎﺭﺍﺕ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻮﺍﺩ
ﻣﺰﻩ ﺳﺎﺯ ﻃﻌﺎﻣﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﻓﻠﻔﻞ ﻭ ﺯﺭﺩ
ﭼﻮﺑﻪ ﻭﮐﺎﺭﻯ ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁﻥ. ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺁﻧﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
) ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﺳﻨﮓ
ﻭ ﮔﺞ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ (ﺳﺪ
ﻣﺄرَبّ ﮐﻪ ﺁﺏ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ ﺍﻳﺮﺍنی
ﺪﺭ ﺁﻧﺠﺎ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ)
ﻭ ﺑﺎﻏﺎﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﮐﺎﻧﺎﻟﻬﺎﺋﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ ( ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ ﺟﻠﻮ ﺳﺪ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ) ﮐﻪ ﺩﻩ ﺭﻭﺯ
ﻃﻮﻝ ﻣﻴﮑﺸﻴﺪ
ﻭﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪ
( ﺍﺯ ﮐثرﺕ
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ) ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪﺑﺮﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
( ﺯﻳﺮﺍ ثرﻭﺕ
ﺭﻓﺎﻩ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺒﺎﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
ﻭﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ثرﻭﺕ
ﻓﺴﺎﺩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮐﻪ ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
) ﻭ ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﮔﻮﺵ ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻮﺷﻬﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮐﻪ
ﺳﻨﮕﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺟﺎ
ﻣﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺳﺪﺭﺍ
ﺧﺮﺍﺏ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺩﻡ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺷﺪﻧﺪ ( ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﮐﻬﻨﮕﻰ ﻭﻣﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻥﭼﻮﻥ ﻣﻮﺵ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺧﻮﺭﻩﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ) ﺳﻴﻠﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻭ
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺭﻓﺘﻨﺪ ( ﻭﻗﺘﻰ ﻧﻈﺎﻡ
ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ ﺑﻬﻢ ﺧﻮﺭﺩﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺳﺪ ّﺳﺎﺯﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﺗﺎ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﻴﻞ (ﻋَﺮَﻡ
)ﻳﻌﻨﻰ ﻋﻈﻴﻢ ﻭ ﺷﺪﻳﺪ
ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ. (ﻋﺮﻡ
ﻋﮑس ﻟﻔﻆ (ﺍﺭﻡ)
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺮﺍﺏ ﻭ
ﺧﺮﺍﺏ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺭﻡ ﺑﺎﻏﻰ ﺍﺳﺖ
ﺁﺑﺎﺩ ﮐﻪ
ﺁﺑﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﺑﺎﺩ
ﻭ ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪﻭ
ﺷﻔﺎ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﺎﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺟﻬﻞ ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺮﺍﺏ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﺮﺍﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻓﺒﺪﻟﻨﺎﻫﻢ
ﺑﺠﻨّﺘﻴﻬﻢ ﺟﻨّﺘﻴﻦ
ﺫﻭﺍﺗﻰ ﺍُکُلّ
ﺧﻤﻂ) ﻭ ﻫﻮ ﺍﻡ ﻏﻴﻠﺎﻥ
(ﻭ ﺃثل ) ﻗﺎﻝﻫﻮ ﻧﻮﻉ
ﻣﻦ ﺍﻟﻄﺮﻓاء
ﻭ شیئ ﻣﻦ ﺳﺪﺭ ﻗﻠﻴﻞ
ﺫﻟﻚ ﺟﺰﻳﻨﺎﻫﻢ
ﺑﻤﺎ ﮐﻔﺮﻭﺍ
ﺍﻟﻰ ﻗﻮﻟﻪ ﺑﺎﺭﮐﻨﺎ
ﻓیها ) ﻗﺎﻝ ﻣﮑّﻪ
( ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ ﺭﺑّﻨﺎ
ﺑﺎﻋﺪ ﺑﻴﻦ ﺃﺳﻔﺎﺭﻧﺎ
ﻭ ﻇﻠﻤﻮﺍ ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ
ﻓﺠﻌﻠﻨﺎﻫﻢ ﺃﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻟﻰ ﻗﻮﻟﻪ ﺷﮑﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺠﺎﻯ
ﺁﻥ ﺑﺎﻏﻬﺎ ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺩﻳﻢ
ﻳﮑﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﻮﻩ ﺁﻥ
ﺧﻤﻂ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻡ ﻏﻴﻠﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍثل ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﺎﺭ ﻭ ﻋﻠﻔﻬﺎﻯ
ﻫﺮﺯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ
ﺳﺪﺭ( ﺩﺭﺧﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﺧﺖ
ﻭلاﻳﺖ.ﻭ ﺳﺪﺭ ﻣﻘﺪُّس
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺒﺰ ﻳﺎ
(ﺳﺪﺭة ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ)
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺧﺖ ﻭ (ﺷﺠﺮﻩ ﻭلاﻳﺖ)
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺳﻴﻞ
ﻭﻃﻮﻓﺎﻥ ﻭﺧﺮﺍﺑﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.(ﺍکُلّ
ﺧﻤﻂ) ﻳﻌﻨﻰ (ﻣﺰﻩ
ﮔز) ﻭ ﺗﻠﺦ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ(ﺍﻡ ﻏﻴﻠﺎﻥ)
ﻧﺎﻡ ﺩﺭﺨﺘﻰ ﭘﺮ
ﺧﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻏﻮﻟﻬﺎ
ﻭﻭﺣﺸﻴﺎﻥ ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﺮﺍﺑﻰ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻮﺭّﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ(ﺍثل )ﻧﻴﺰ
ﻣﺰﻩ ﺗﻠﺦ ﻋﻠﻒ ﺯﺍﺭﻫﺎ
ﻭﺧﺎﺭ ﺯﺍﺭﻫﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ ) ﻭﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺟﺰﺍ
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﮐﻔﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻳﻢ.( ﺩﺭ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﻏﺬﺍﻯ ﺗﻠﺦ ﻋﻠﻒ
ﻭﺧﺎﺭ ﺗﻨﻬﺎ ﻏﺬﺍﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ) ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺮﮐﺖ
ﺭﺍ ﺭﺳﺎﻧﺪﻳﻢ .( ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺧﺮﺍﺏ ﻭﻭﺣﺸﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ ﺑﻌثت
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ
ﺑﺮﮐﺖ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻧﺮﻭﻧﺪ )ﻭ ﺑﺤﻖ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﮑﻪ ﺍﺳﺖ ( ﺷﻬﺮ ﻣﮑّﻪﻳﺎ
ﺷﻬﺮ(ﻣُﻎ ﻫﺎ)
ﻭﻳﺎ (ﺑﮑّﻪ کعبه
که بیت الله
الحرام نیز
گفته میشود ﻳﺎ
ﺷﻬﺮ ﺑَﻎ مؤمنان
شاهذ تجلّیات
الهی ) ﮐﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻗﺮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ لاﺯﻡ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﺮﺩ
) ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻔﺮﻫﺎ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﮐﻦ.( ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺳﻔﺮﻫﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻔﺮﻫﺎﻯ ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﻟﻰ (ﭼﻬﺎﺭ
ﺳﻔﺮ) ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﺭ ﺧﺪﺍ ﻭﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍﮐﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ) ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺳﺘﻢ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﻣﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩﻳﻢ.( ﻓﻘﻂ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺎﻧﺪ. ﻭالّا
ﺍﻓﺴﻮﻥ ﺷﺪﻩﻭ ﺟﺎﺩﻭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﻓﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻤﺎﻡ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﺮ ﻋﺼﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﭘﻴﻮﺳﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻭلاﻳﺖ ﻭﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
) ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺷﮑﻮﺭﻧﺪ ( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﮑﻮﺭ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﮑﻮﺭ ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯﺑﺎﺯ
ﺷﮑﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺗﺎ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎلاﺕ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺃﻧﻮﺍﺭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮﻭﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ).
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ
و پیامبر گونه
یافتند .

حدیث 4041 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ14ﺹ144ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻧّﻯ
ﻠﺄﻟﻌﻘاء
ﺑﻌﻴﻤﻥ
ﺎﻟﻤﺄﺩﻡ
ﺣﺘّﻯ ﺃﺧﺎﻑ ﺃﻥ
ﻴﺮﻯ ﺨﺎﺩﻣﻰ
ﺃﻥّ ﺬﻟک ﻤﻥ
ﺠَﺸَﻊ ﻟﻴس
ﺫﻟک ﻟﻜﺎﻥ
ﻘﻮﻣﺎ ﺍﻓﺮﻏﺖ
ﻋﻠﻴﻬم
اﻟﻨﻌمة ﻭﻫم
ﺃﻫل اﻟثرثاﺭ
ﻓﻌﻤﺪﻭﺍ ﺍﻟﻰ
ﻣﺨﺎل ﺤﻨﻄﻪ
ﻓﺠﻌﻠﻮﻩ
ﺧﺒﺰﺍ ﻫﺠاء
ﻓﺠﻌﻠﻮﺍ
ﻳﻨﺠﻮﻥ ﺒﻪ
ﺻﺒﻴﺎﻧﻬﻢ
ﺣﺘّﻯ اﺟﺘمع ﻤﻥ
ﺬﻟﻚ ﺟﺒل ﻘﺎل
ﻔﻤﺮ ﺭﺟل ﺼﺎلح
علی اﻣﺮﺃة ﻭهی
ﺘﻔﻌل ﺬﻟک
ﺒﺼﺒی ﻠﻬﺎ
ﻓﻘﺎل ﻮﻳﺤﮑﻢ
ﺍﺗّﻘﻮﺍ الله لاﺗﻐﻴّﺮﻭﺍ
ﻣﺎ ﺑﮑم ﻤﻥ
ﻨﻌمة ﻓﻘﺎﻟﺖ
ﮐﺄﻧک ﺘﺨﻮﻓﻨﺎ
ﺑﺎﻟﺠﻮﻉ؟
ﺃﻣﺎ ﻣﺎﺩﺍم
ثرثارﻧﺎ
ﻳﺠﺮﻯ ﻓﺎﻧّﺎ لا
ﻧﺨﺎﻑ ﺍﻟﺠﻮﻉ
ﻗﺎل ﻔﺄﺳﻒ الله
عزّ ﻭﺟﻞ ﻭ
ﺿﻌﻒ ﻟﻬم
اﻟثرثاﺭ
ﻭﺣﺒس ﻋﻨﻬم
ﻘﻄﺮ ﺍﻟﺴﻤاء ﻭﻧﺒﺖ
ﺍلأﺭﺽ ﻗﺎﻝ
ﻓﺎﺣﺘﺎﺟﻮﺍ
ﺍﻟی ﻤﺎ ﻓﻰ
ﺃﻳﺪﻳﻬﻢ
ﻓﺄﮐﻠﻮﻩ ثمّ
اﺣﺘﺎﺟﻮﺍ ﺍلی
ﺬﻟک اﻟﺠﺒﻞ
ﻓﺎﻥ ﻠﻴﻘﺴّم
ﺒﻴﻨﻬم
ﺒﺎﻟﻤﻴﺰﺍﻥ ﻣﻥ نگاشتان
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻃﻌﺎﻡ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻤﻴﮑﺸم
ﻤﻴﺘﺮﺳم ﺨﺎﺩم
ﻤﻥ ﺒﺒﻴﻨﺪ
ﻭﻓﮑﺮﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯﺣﺮﺹ ﻭ
ﺑُﺨل ﻤﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻗﻮﺍﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻌﻤﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺃﻫل
ثرثاﺭﺑﻮﺩﻧﺪ (
ثرثاﺭ ﻳﺎ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﻭ
ﭘﺮﻧﻌﻤﺖ
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌتی
ﭙﺮ ﺣﺮﻑ
ﻭﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻃﻞ
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮﻓﻠﺴفی
ﻮ ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ثرثاﺭ ﺑﻤﻌنی
ﺴﺮﺷﺎﺭﻯ
ﺒﺎﺭﺍﻥ ﻭ
ﺯﺭﺍﻋﺖ ﻭ ﺻﻨﻌﺖ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﻭ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺏ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻐﺰ
ﮔﻨﺪم ﺮﺍ ﻧﺎﻥ ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ
ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺮﻳﺨﺘﻨﺪ. (ﻣﻐﺰ
ﮔﻨﺪﻡ ﺁﺭﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺪﻣﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺧﺎﻟﺺ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
کمتر
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻧﺪ.
ﻭثرﻭﻣﺘﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻟﺬﻳﺬ ﺧﻮﺭﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻐﺰ ﻳک ﭽﻴﺰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻧﺪ
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺩنی
اﺳﺖ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺮﻳﺨﺘﻨﺪ) ﻭ
ﺍﻭلاﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ
عاﺩﺕ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ ﺗﺎ
ﮐﻮهی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪ. (
ﺯﺑﺎﻟﻪ
ﻏﺬﺍﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮلییک ﺴﻮم
غذﺍﻯ ﺠﻬﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﺎلاﺕ
ﻣﺘﺤﺪ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺑﺴﻄﻠﻬﺎﻯ
ﺰﺑﺎﻟﻪ
ﺭﻳﺨﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻳک مرﺩ
ﺻﺎﻟﺤﻰ (ﻣؤﻤﻥ
کاﻣل اﻟﻬﻰ) ﺑﺮ
ﺯنی گذﺷﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﺎﻃﻔل
ﺨﻮﺩ ﻏﺬﺍ
ﻣﻴﺪﺍﺩ. ﻭﺍﻭ
ﺑﺰﻥ ﮔﻔﺖ (ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ) ﭼﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ(
ﻭﺗﻘﻮا ﻭسلوک
الهی کنید
ﻭﺑﺘﻥ ﭙﺮﻭﺭﻯ
ﻮ ﺭﻓﺎﻩ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻴﺎبی
اﮐﺘﻔﺎ ﻧﮑﻨﻴﺪ)
ﭼﺮﺍ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻌﻤﺖ
ﺑﺪﻫﻢ. ﻭ ﺁﻥ ﺰﻥ
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ
ﻣﺎﺭﺍ ﺍﺯ
ﻗﺤﻄی ﻮ
ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ ﻣﻴﺘﺮﺳﺎﻧﻰ؟
ﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﻣﺎ ثرثاﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ (ﭘُﺮ
ﻧﻌﻤﺖ ﻭ ﭘﺮ
ﺑﺎﺭﺍﻥ) ﭼﻨﻴﻥ هستیم
ﻣﺎ ﺍﺯ ﮔﺮﺳﻨگی
ﻨﻤﻴﺘﺮﺳﻴم اﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪ( ﻭﻳﺎ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﻳﻥ
ﻘﻮم اﻓﺮﺍﻃﮕﺮ)
ﻣﺘﺄﺳّﻒ ﺷﺪ(
ﺗﺄﺳّﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻧﻈﺮ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﮐﺮ ﻣﺰﻳﺪ
ﻧﻌﻤﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻓﺮﺍﻃ گر ﻧﻘﺺ
ﻧﻌﻤﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺭﺯق
غذﺍئی ﻮﻣﺎﻟﻰ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﺮﻭﺣی ﻮ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣتی
ﻔﺴخ گیاهی
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭک اﻣﻮﺭ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
ﺪﻧﺒﺎل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻫﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ سفیهی
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺳﻨّﻯ ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺮﺩﻳﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﻙ) ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ثرثاﺭ ﺁﻧﻬﺎ (ﺭﻳﺰﺵ
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﻮ
ﺭﻭﺣی ﺘﻘﻠﻴل
ﺪﺍﺩ ﻭ ﻗﻄﺮﺍﺕ
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺒس ﻧﻤﻮﺩ
(ﺻﻔﺖ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ)
ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ کم
ﺸﺪﻧﺪ. (ﺭﺷﺪ
ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ ﺟﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺮﺷﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻭ
ﺯﻭﺍل
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺤﺘﺎج ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ.
(ﻋﻠﻒ ﺧﻮﺍﺭﻯ
کرﺩﻧﺪ) ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ کوﻩ (ﺯﺑﺎﻟﻪ)
ﻣﺤﺘﺎج
گرﺩﻳﺪﻧﺪ ( ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﺁﻥ
ﺪﻋﻮﺍ ﻣﻴﺸﺪ)
ﻭﺑﺘﻘﺴﻴم ﺒﺎ
ﺗﺮﺍﺯﻭ ﺑﻴﻥ
ﺨﻮﺩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ (حدّﻳث
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﻃ گرﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺍنی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﻨﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻟﺬﺕ ﺟﻮئی
ﻮﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭﺳﺮ
ﺑﻬﻮﺍئی ﺨﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻤﺤﺘﺎج
ﺰﺑﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ سلوک الهی
ﺍﻳﻥ
ﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻟﻔﻌل ﻮ
ﺗﻌﻘّﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺘﺒﺪﻳل
ﺒﺮﺣﻤﺖ
ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺃﺯل
ﺘﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﺠﺎﻯ
ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
ﺼﺪﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻧﻬﺎ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ طبیعی
که ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻢ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻗﻄﻌﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻭلی ﺒﻘﻴﻤﺖ
ﺭﻧج
ﻤﮑﺮﺭﻋﺬﺍﺏ
ﺟﻬﻨﻢ ﻫﺎﻯ
ﺠﻬﺎﻧﻮم
ﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ( ﮐﻥ
ﻔﻴﮑﻮﻥ)
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ.
ﻓﺮﻣﺎﻧﻴ ﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺸﻮ
ﻭ ﺁﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺘﺪﺭﻳج ﻮ ﻃی
ﻤﺮﺍﺣﻞ ﺍﺯ
ﺃﺯل تا ﺘﺎ
ﺃﺑﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﺍﻟّا
ﻓﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻥ
ﻔﮑﺎﻥ) ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻠﺤﻈﻪ
ﺻﺪﻭﺭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
اﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ شذه
ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﻤﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ غیر
ﺳﺎﻟﻚ ﻓﺮﻣﺎﻥ الهی
ﺮﺍ (ﮐﻥ ﻔﻠﺎ
ﻳﮑﻮﻥ)
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﻌنی ﺒﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪﮐﻪ ﻫﻤگی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ).

حدیث
4042 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14 ص 144ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻋﻦ ﻗﻮﻝ
الله عزّ ﻭ ﺟﻞ
ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ ﺭﺑّﻨﺎ
ﺑﺎﻋﺪ ﺑﻴﻦ ﺃﺳﻔﺎﺭﻧﺎ
و ﻇﻠﻤﻮﺍ ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ
ﻓﻘﺎﻝ ﻫؤلاء ﻗﻮﻡ
ﮐﺎﻧﺖ ﻟﻬﻢ ﻗﺮﻯ
ﻣﺘّﺼلة ﻳﻨﻈﺮ ﺑﻌﻀﻬﻢ
ﺍﻟﻰ ﺑﻌﺾ ﻭ ﺃﻧﻬﺎﺭ
ﺟﺎﺭیة ﻭ
ﺃﻣﻮﺍﻝ ﻇﺎﻫﺮة
ﻓﮑﻔﺮﻭﺍ ﺑﺄﻧﻌﻢ
الله ﻭ ﻏﻴّﺮﻭﺍ
ﻣﺎ ﺑﺄﻧﻔﺴﻬﻢ
ﻓﺄﺭﺳﻞ الله ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﺳﻴﻞ
ﺍﻟﻌﺮﻡﻓﻐﺮﻕ ﻗﺮﺍﻫﻢ
ﻭ ﺃﺧرَبّ ﺩﻳﺎﺭﻫﻢﻭ
ﺫﻫﺐ ﺑﺄﻣﻮﺍﻟﻬﻢﻭ
ﺃﺑﺪﻟﻬﻢ ﻣﮑﺎﻥ
ﺟﻨّﺎﺗﻬﻢ
ﺟﻨّﺘﻴﻦ ﺫﻭﺍﺗﻰ
ﺍُکُلّ ﺧﻤﻂ ﻭ ﺃثل
ﻭ شیئ ﻣﻦ ﺳِﺪﺭ
ﻗﻠﻴﻞ ثمِ ﻗﺎﻝ
الله عزّ ﻭﺟﻞ ﺫﻟﻚ
ﺟﺰﻳﻨﺎﻫﻢ ﺑﻤﺎ
ﮐﻔﺮﻭﺍﻭ ﻫﻞ ﻧﺠﺎﺯﻯ
الّا ﺍﻟﮑﻔﻮﺭ؟
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﻣﺎﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺳﻔﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭﮐﻦ ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺳﺘﻢ ﮐﺮﺩﻧﺪ (
ﺍﺯ ﺍﺳﻔﺎﺭ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺳﻔﺮﻫﺎﻯ ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻥ ﮔﺮﺩﻯ ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺨﻮﺩ ﻇﻠﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻇﻠﻤﺖ
ﺟﻬﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻳﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻗﻮﻣﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﻫﺎﺕ
ﻣﺘّﺼﻞ ﺑﻬﻢ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻨﺪ ( ﺷﻬﺮﻫﺎ
ﻣﺘﺼﻞ ﻭﺑﺎ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ.
ﺑﺎﺯ (ﻗﺮﺍ) ﻳﺎ ﺩﻫﺎﺕ.
ﺑﻤﻌﻨﻰ قرّه ﮔﻴﺮﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺠﺎﻯ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻘﺮّﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺭﻗﺎﺑﺘﻬﺎ
ﻭ ﺣﺴﺎﺩﺗﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺩﻧﻴﻮﻯﺩﺭ ﺁﺑﺎﺩﺍﻧی
ﻮ ثرﻭﺗﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ) ﻭ ﻧﻬﺮﻫﺎﻯ
ﺟﺎﺭﻯ ﻭ ﺍﻣﻮﺍﻝ
ﻇﺎﻫﺮ ( ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﺎلیو
ﺩﺍﺭﺍﺋﻰ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺷﺨﺼﻰﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻌﻠﻖ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ ﻮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ) ﻭﻟﻰ ﮐﻔﺮﺍﻥ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ وﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
( ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ثوﺍﺏ ﺍﻧﺪﻭﺯﻯ
ﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
) ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻴﻞ ﻋﺮﻡ ﻭ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﮐﻪ ﻗﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻏﺮﻕ ﮐﺮﺩﻭﺩﻳﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺧﺮﺍﺏ
ﻧﻤﻮﺩ . (ﺩﻳﺎﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦﻭ
ﻳﺎ ﺩﻳﺮﻫﺎ ﻭﻣﻌﺎﺑﺪ
ﻭﻣﺴﺎﺟﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.)
ﻭﺍﻣﻮﺍﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺭﻓﺖ ( ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ( ﻗﺒﻠﻰ
) ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺪﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺮﺩ.(ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻋﻘﻞ ﻭﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ.ﻭ
ﻣﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻠﻔﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﻨﺎﭼﺎﺭ ﺑﺪﻫﺎﻥ
ﺑُﺰ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺍﺳﺖ
) ﮐﻪ ﻣﻴﻮﻩ ﻫﺎﻯ ﮐﺎﻝ
ﻭ ﺗﻠﺦ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺳدﺭ
( ﺩﺭﺧﺖ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻴﻮﻩ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﺐ ﮐﺮﻳﺴﻤﺶﮐﻪ
ﺯﻳﻨﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺧﺖ
ﻣﻘﺪّس ﻭلاﻳﺖﻭ
ﻧﺬﺭﻫﺎﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻭ ﺍﻳﻦ
ﺟﺰﺍﻯ ﻣﺎﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﻔﺮﺍﻥ ( ﻧﻌﻤﺖ ) ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺁﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻧﺎﺷﮑﺮ ﺭﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ؟( ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺷﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ

حدیث 4043 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
(ﺝ14ﺹ148ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﻮﺁﻝ ﺷﺨﺼﻰ ﮐﻪ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺮسّ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻟﻘﺪ
ﺳﺄﻟﺖ ﻋﻦ حدّﻳث
ﻣﺎ ﺳﺄﻟﻨﻰ ﻋﻨﻪ
ﺃحدّ ﻗﺒﻠﻚ ﻭ لا
ﻳﺤﺪّثک ﺑﻪ ﺃحدّ
ﺑﻌﺪﻯ الّا
ﻋﻨّﻰ ﻭﻣﺎ ﻓﻰ ﮐﺘﺎﺏ
الله عزّ ﻭﺟﻞ ﺁﻳﻪالّا
ﻭ ﺃﻧﺎ ﺃﻋﺮﻑ ﺗﻔﺴﻴﺮﻫﺎ
ﻭ ﻓﻰ ﺃﻯ ﻣﮑﺎﻥ ﻧﺰﻟﺖ
ﻣﻦ ﺳﻬﻞ ﺃﻭ ﺟﺒﻞ
ﻭ ﻓﻰ ﺃﻯ ﻭﻗﺖ ﻧﺰﻟﺖ
ﻣﻦ ﻟﻴﻞ ﺃﻭ ﻧﻬﺎﺭﻭ
ﺍﻥ ﻫﻬﻨﺎ
ﻟﻌﻠﻤﺎ ﺟﻤّﺎ ﻭ
ﺃثاﺭ ﺍﻟﻰ ﺻﺪﺭﻩ
ﻭ ﻟﮑﻦ ﻃﻠّﺎﺑﻪ
ﻳﺴﻴﺮ ﻭ ﻋﻦ ﻗﻠﻴﻞ
ﻳﻨﺪﻣﻮﻥ ﻟﻮ
ﻓﻘﺪﻭﻧﻰ ﻗﺎﻝ
ﮐﺎﻥ ﻣﻦ ﻗﺼّﺘﻬﻢ
ﻳﺎ ﺃﺧﺎ ﺗﻤﻴﻢ
ﺃﻧّﻬﻢ ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻗﻮﻣﺎ ﻳﻌﺒﺪﻭﻥ
ﺷﺠﺮة ﺻﻨﻮﺑﺮ
ﻳﻘﺎﻝ ﻟﻬﺎ ﺷﺎﻩ
ﺩﺭﺧﺖ ﮐﺎﻥ ﻳﺎﻓث
ﺑﻦ ﻧﻮﺡ ﻏﺮﺳﻬﺎ
ﻋﻠﻰ ﺷﻔﻴﺮ ﻋﻴﻦ
ﻳﻘﺎﻝ ﻟﻬﺎ ﺭﻭﺷﺎﺏ
ﮐﺎﻧﺖ ﺍﻧﺒﺘﺖ ﻟﻨﻮﺡ
ﺑﻌﺪ ﺍﻟﻄﻮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ ﺳﻤّﻮﺍ
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﺮس لأﻧّﻬﻢ
ﺭﺳّﻮﺍ
ﻧﺒﻴّﻬﻢ ﻓﻰ ﺍلأﺭﺽﻭ
ﺫﻟﻚ ﺑﻌﺪ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺑﻦ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭﮐﺎﻧﺖ ﻟﻬﻢ ﺍثنتا
ﻋﺸﺮ ﻗﺮیة
ﻋﻠﻰ ﺷﺎطئ ﻧﻬﺮﻳﻘﺎﻝ
ﻟﻪ ﺍﻟﺮسّ ﻣﻦ ﺑﻠﺎﺩ
ﺍﻟﻤﺸﺮﻕﻭ ﺑﻬﻢ
ﺳﻤّﻰ ﺫﻟﻚ ﺍﻟﻨﻬﺮﻭ
ﻟﻢ ﻳﮑﻦ
ﻳﻮﻣﺌﺬ ﻓﻰ ﺍلأﺭﺽ
ﻧﻬﺮ ﺃﻏﺰﺭ ﻣﻨﻪ
ﻭ لا ﺃﻋﺬﺏ ﻣﻨﻪ
ﻭ لا ﻗﺮﻯ ﺃﮐثر
ﻭ لا ﺃﻋﻤﺮ
ﻣﻨﻬﺎ ﺗﺴﻤّﻰ ﺍحدّﺍﻫﻦ
ﺃﺑﺎﻥ ﻭ ﺍﻟثاﻧیة
ﺁﺫﺭ ﻭ ﺍﻟثاﻟثة
ﺩﻯ ﻭ ﺍﻟﺮﺍبعة
ﺑﻬﻤﻦ ﻭ
ﺍﻟﺨﺎﻣسة ﺍﺳﻔﻨﺪﺍﺭ
ﻭ ﺍﻟﺴﺎﺩسة ﻓﺮﻭﺭﺩﻳﻦ
ﻭ ﺍﻟﺴﺎبعة ﺍﺭﺩﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺍﻟثاﻧیة
ﺧﺮﺩﺍﺩ ﻭ ﺍﻟﺘﺎﺳﻌﻪ
ﻣﺮﺩﺍﺩ ﻭ ﺍﻟﻌﺎﺷﺮة
ﺗﻴﺮﻭﺍﻟﺤﺎﺩﻯ
ﻋﺸﺮﻩ ﻣﻬﺮ ﻭ ﺍﻟثاﻧیة
ﻋﺸﺮة ﺷﻬﺮﻳﻮﺭ
ﻭ ﮐﺎﻧﺖ ﺃﻋﻈﻢ ﻣﺪﺍﺋﻨﻬﻢ
ﺍﺳﻔﻨﺪﺍﺭﻭﻫﻰ
ﺍﻟّﺘﻰ ﻳﻨﺰﻟﻬﺎ
ﻣﻠﮑﻬﻢﻭﮐﺎﻥ ﻳﺴﻤّﻰ
ﺗﺮﮐﻮﺫ ﺑﻦ
ﻏﺎﺑﻮﺭ ﺑﻦ ﻳﺎﺭﺵ
ﺑﻦ ﺳﺎﺯﻥ ﺑﻦ ﻧﻤﺮﻭﺩ
ﺑﻦ ﮐﻨﻌﺎﻥ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭ ﺑﻬﺎ ﻋﻴﻦ ﻭ
ﺍﻟﺼﻨﻮﺑﺮةﻭ ﻗﺪ
ﻏﺮﺳﻮﺍ ﻓﻰ کُلّ
ﻗﺮیة ﻣﻨﻬﺎ ﺣبّة
ﻣﻦ ﻃﻠﻊ ﺗﻠﻚ ﺍﻟﺼﻨﻮﺑﺮة
ﻭ ﺃﺟﺮﻭﺍ
ﺍﻟﻴﻬﺎ ﻧﻬﺮﺍ ﻣﻦ
ﺍﻟﻌﻴﻦ
ﺍﻟّﺘﻰ ﻋﻨﺪ ﺍﻟﺼﻨﻮﺑﺮةﻓﻨﺒﺘﺖ
ﺍﻟﺤبّة ﻭ ﺻﺎﺭﺕ
ﺷﺠﺮة ﻋﻈﻴمة ﻭ
ﺣُﺮﻣﻮﺍ ﻣاء ﺍﻟﻌﻴﻦ
ﻭ ﺍلأﻧﻬﺎﺭ
ﻓﻠﺎ ﻳﺸﺮﺑﻮﻥ ﻣﻨﻬﺎ
ﻭ لا ﺃﻧﻌﻬﺎﻣﻬﻢ
ﻭ ﻣﻦّ ﻓﻌﻞ ﺫﻟﻚ
ﻗﺘﻠﻮﻩ ﻭ ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻫﻮ ﺣﻴﺎة ﺁﻟﻬﺘﻨﺎﻓﻠﺎ
ﻳﻨﺒﻐﻰ لأحدّ ﺃﻥ
ﻳﻨﻘﺺ ﻣﻦ ﺣﻴﺎﺗﻬﺎ
ﻭ ﻳﺸﺮﺑﻮﻥ ﻫﻢ ﻭ
ﺍﻧﻌﺎﻣﻬﻢ ﻣﻦ ﻧﻬﺮ
ﺍﻟﺮس ﺍﻟّﺬﻯ ﻋﻠﻴﻪ
ﻗﺮﺍﻫﻢﻭ ﺟﻌﻠﻮﺍ
ﻓﻰ کُلّ ﺷﻬﺮ ﻣﻦ
ﺍﻟﺴنة ﻓﻰ کُلّ
ﻗﺮﻳﻪ ﻋﻴﺪﺍ
ﻳﺠﺘﻤﻊ ﺍﻟﻴﻪ ﺃﻫﻠﻬﺎ
ﻓﻴﻀﺮﺑﻮﻥ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺸﺠﺮة ﺍﻟﺘﻰ
ﺑﻬﺎ ﮐﻠّﻪ ﻣﻦ ﺣﺮﻳﺮ
ﻓﻴﻬﺎ ﻣﻦ ﺃﻧﻮﺍﻉ
ﺍﻟﺼﻮﺭ.ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪﻯ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩﻭﻧﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ( ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮلا ﺟﻮﺍﺏ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺍﻋﺮﺍﺏ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺁﻳﻪ ﺍﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﺁﻧﺮﺍ ﻋﺎﺭﻓﺘﺮﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻥ ﻧﺒﺎثُمّ.
(عمﻤﻴﻖ ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺧﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺃﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻳﺎ
ﺍﺩﺑﻰ ﻭ ﻳﺎ ﻋﻠﻤﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻔﻘﻬﻰ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ ) ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ ﻭ ﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﻭﺷﺐ
ﺑﻮﺩ ( ﻓﺮﻗﻰ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ (ﻗﺮﺁﻥ)
ﻫﻤﺎﻥ( ﺩﻭ قرّه)
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ﺁﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﺍﻭﺑ
ﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ ﻳﺎ ﻭﻗﺖ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺠﺎرَبّ
ﺧﻮﺩﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺣﻖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺎرَبّ
(ﺗﻨﺒّوء) ﻭ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ( ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺑﺴﻴﻨﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻮلاﻭ
ﻳﺎ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻭ ﻭ ﻳﺎﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ) ﻋﻠﻢ ﺟﻤّﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.( ﻋﻠﻢ
ﺯﻳﺎﺩﻭ ﻋﻠﻢ ﮐﻠّﻰﻭ
ﻳﺎ ﻋﻠﻢ(ﺟﻢ) ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺮﻳﺶ
ﻭﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺟﻤﺸﻴﺪ ﻣﻴﺸﺪ
ﻳﺎ ﺟَﻢ ﻭ
ﺳﻴّﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ
) ﻭﻟﻰ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺁﻥ
ﺍﻧﺪﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻓﻨﻮﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺳﺎﻧﻢ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﻭ
ﻗﺮﻳﺒﺎ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ( ﺳﻪ
ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﻣﻮلا
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﺨﺺ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
الّا ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻘﺶ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
ﻭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ) ﻣﻮلا
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ( ﻗﻮﻡ ﺭس
) ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺩﺭﺧﺖ ﺻﻨﻮﺑﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.( ﺩﺭﺧﺖ
ﮐﺎﺥﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺗﻘﺪس
ﺁﻥ ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥﮐﻪ
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﮐﺸﺖ ﺷﺪﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻘﺪﻳس
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺑﺂﻥ
ﻧﺬﺭ ﻭ ﺑﻨﺪ ﻣﻰ ﺑﺴﺘﻨﺪ
) ﮐﻪ ﺑﺂﻥ ﺷﺎﻩ ﺩﺭﺧﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ( ﻟﻔﻆ ﺻﺮﻳﺢ
ﻓﺎﺭﺳﻰﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﻳﺎﻧﺖﻭﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
قریش
ﻣﻴﺄﻧﺪﺍﺯﺩ ﮐﻪ
ﻣﻮلا ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻗﻄﻌﺎ ﺍﺯ ﺍﻣث
اﻝ ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰﻭ
ﻗﺪﻣﺎﻯ ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮﻭﺍنی
اﺯ ﻣﻠﻞ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﺯ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻭ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ) ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎﻓﺶﻓﺮﺯﻧﺪ ﻧﻮﺡ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﭼﺸﻤﻪ
ﺍﻯ ﮐﺎﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ.(
ﺩﺭ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻠﻂ
ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻒ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﻭ ﺷﺎﻳﻌﺎﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺃﻏﻠﺐ ﺩﺭ ﻧﻘﺎﻁ
عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﭼﺸﻤﻪﺍﻯ
ﺩﺭﺧﺘﻰﻭ ﻳﺎ ﺯﺭﺍﻋﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﺗﺎ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺁﻥ ﺍﻣﺎﮐﻦ
ﺭﺍ ﺗﻘﺪﻳس ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻗﺪﻣﮕﺎﻩ ﻣﻘﺪس
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺗﻘﺪﻳﺶ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺸﻠﺎ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﺎ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻭﺩﺭ ﻏﺎﺭ
ﺣﺮﺍٴ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺣﺴﻦ ﻧﻴّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﻬﺮﻩ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭالّا
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﻭﺍﻣﺎﮐﻦ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ) ﮐﻪ ﺁﻥ ﭼﺸﻤﻪ
ﺭﺍ ﺭﻭﺵ ﺁﺏ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
( ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻨﺒﻊ ﺩﻳﮕﺮﻯﺩﻭﺷﺎﻥﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺷﺎﻥ
ﺗﭙّﻪ) ﺍﻧﻤﺮﻭﺯ
ﺁﺫﺭﺑﺎﻳﺠﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ)ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻃﻮﻓﺎﻥ
ﻧﻮﺡ ﺭﺷﺪ ﮐﺮﺩ. ( ﻣؤﻤﻨﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻧﻮﺡ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻨﻬﺮﻳﻦ
ﺑﺎﺯ ﻃﻮﻓﺎﻥ ﻧﻮﺡ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻌﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﻮﺑﻪ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﺮﻉ ﻳﺎﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻭﻣﻨﺒﻊ
ﺳﻴﺮﺍﺑﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺸﺪﻩ ) ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺮس ﮔﻔﺘﻨﺪ.( ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺭس ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ (ﺃﺭس
) ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺁﺫﺭﺑﺎﻳﺠﺎﻥ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺠﻮﺋﻴﻢ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻦ
(ﺭس ) ﻭ ( ﺭﺵ) ﮐﺮﺩﻧﺪ
( عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﮔﻮﺷﻪ ﮔﻴﺮ ﺷﺪﻧﺪ
) ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺑﻦ ﺩﺍﻭﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.( ﺳﻌﻰ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺩﻥ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻠﻞ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺎﻫﻢ
ﮐﻪ ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﺗﺎ ﺧﺎﺗﻢ ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻗﺮﻳﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻧﻬﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺭس ﺩﺭ ﻣﺸﺮﻕ
ﺯﻣﻴﻦ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.(
ﻧﻬﺮ ﺃﺭس ﻭ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻳﺎ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺁﻥ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻃﺮﻳﻔﺖ ﻭﻣﮑﺘﺐ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰﻭﻳﺎ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺭﻭﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻳﻚ ﺷﻬﺮ ﻳﺎ ﻣﮑﺘﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.) ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻬﺮ ﺳﺮﺷﺎﺭﺗﺮ
ﻧﺒﻮﺩ (ﻧﻬﺮ ﺃﺭس
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺳﺮﺷﺎﺭ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮔﻮﺍﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩ ( ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻳﻚ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ ﺗﺮ ﻭ
ﻣﻘﺒﻮل ﺒﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﮔﻮﺍﺭﺍ ﺗﺮ ﺑﻮﺩﻩﻭﻓﻮﺭﺍ
ﻭ ﻋﻤﻴﻘﺎ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
) ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ(ﻗﺮﺍ)ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻋﻤﺮﻃﻮلاﻧﻴﺘﺮ
ﻧﺒﻮﺩ. ( ﻗﺮﻳﻪ ﻭ ﺩﻫﺴﺘﺎﻥﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ قرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﮐﻪ ﭘُﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﻭ ﭘُﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
) ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺃﺑﺎﻥ (ﺁﺑﺎﻥ
) ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺁﺫﺭﻭﺳﻮﻡ
ﺩﻯﻭ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺑﻬﻤﻦ
ﻭ ﭘﻨﺠﻢ ﺍﺳﻔﻨﺪﺍﺭ
(ﺍﺳﻔﻨﺪ ) ﻭ ﺷﺸﻢ ﻓﺮﻭﺭﺩﻳﻦ(
ﻭﻳﺎ ﭘﺮﻭﺭ
ﺩﻳﻦ ﻳﺎ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺩﻳﻨﻰﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮّ ﻭ ﺗﺎﺝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺩﻳﻦﻭ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ) ﻭ ﻫﻔﺘﻢ
ﺍﺭﺩﻳﺒﻬﺸﺖﻭ
ﻫﺸﺘﻢ ﺧﺮﺩﺍﺩﻭﻧﻬﻢ
ﻣﺮﺩﺍﺩ ﻭ ﺩﻫﻢ ﺗﻴﺮﻭ
ﻳﺎﺯﺩﻫﻢ ﻣﻬﺮ ﻭ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ ﺷﻬﺮﻳﻮﺭ(
ﺧﻠﻂ
ﺍﺳﺎﻣﻰﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﻬﺮﺕ ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺎﻫﻬﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻳﺎ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﻭ
ﻳﺎ ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺮﻭ ﻳﻚ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ.ﻭ ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻮلا ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭﻭﺵ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢﺍﻭﻝ
ﺳﺎﻝ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻬﺮ
ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺟﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺍلأﺻﻞ
ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﻳﻨﻰﺟﺴﺘﺠﻮ
ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻭحدّﺕ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺘﮑﻔﻴﺮ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﮔﻮﺍﻫﻰ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻣﺪﺍﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﻳﺎﻓﺖ
) ﻭ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮﻳﻦ ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﻔﻨﺪﺍﺭ
ﺑﻮﺩ . ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺁﻧﺎﻥﺩﺭ
ﺁﻥ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺑﻮﺩ.
( ﻣﺮﮐﺰ ﺍﺻﻠﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ) ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻧﺎﻡ (ﺗﺮﮐﻮﺫ)ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻏﺎﺑﻮﺭ ( ﺷﺎﭘﻮﺭ
) ﻭﺍﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻳﺎﺭﺵ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺳﺎﺯﻥ ﺩﺍﺷﺖ
( ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻒ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺃﺻﻞ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺟﺴﺖ ) ﮐﻪ ﺍﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻧﻤﺮﻭﺩ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﮐﻨﻌﺎﻥ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ
(ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻣﻘﺼﻮﺩﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏرَبّ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺷﺮﻕ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰ
ﺃﺻﻞ ﻫﻨﺪﻯ ﻭ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧی
ﻮﺍﺻﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ ﻣﺘﻤﺪﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﺣﻔﻆ ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻣﺤﻠّﻰ ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻣﺪ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺭﻳﺸﻪ ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ثاﺑﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺒﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪﻭ سپس ﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﭼﺸﻤﻪ ﻭ ﺩﺭﺧﺖ
ﺻﻨﻮﺑﺮ ﮐﺎﺝ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﺮ ﺑﻮﺩﻩ
( ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻭ ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﭘﺪﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺟﺪّ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭ ﺷﺘﻰ. (ﻋﻴﻦ)
ﻳﺎ ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭﺧﺖ
ﮐﺎﺝ ﻣﻘﺪس ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺠﺮﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﺷﺎﺧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺭﺷﺪ ﻭ ﺣﻴﺎﺕ ﺁﻥ
ﺩﺭﺧﺖ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ)ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﻗﺮﻳﻪ ﺧﻮﺩﻳﻚ
ﺩﺍﻧﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭﺧﺖﺭﺍ
ﮐﺎﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭﺧﺘﻰ ﻣﻴﺸﺪ. ( ﻳﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪﺩﺭ
ﻳﻚ ﻧﻘﻄﻪ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﮑﺘﺐ
ﺃﺻﻠﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻧﺎﻡ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﺑُﻬﺮﻩ
ﻭ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻰ
ﻭ ﺷﻴﻌﻰ ﻭ ﺷﺎﻓﻌﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻣﻬﻢ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ ﺍﺳﻤﻰ) ﻭﺍﺯ
ﺁﻥ ﭼﺸﻤﻪ ﻧﻬﺮﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ (ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻳﻚ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭﺍﺯ ) ﻭ
ﻫﺮ ﺩﺍﻧﻪﺍﻯ ﺩﺭﺧﺖ
ﻋﻈﻴﻢ ﺷﺪ.( ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﺎﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﻴﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ) ﻭ ﺍﻳﻦ
ﭼﺸﻤﻪﻫﺎ ﻭﻧﻬﺮﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍﻡ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻧﺨﻮﺭﺩﻧﺪ.(ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﺯ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺃﻣﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺷﺮﻙ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ.ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
) ﻭ ﻫﺮﮐس ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻰ ﮐﺸﺘﻨﺪ
(ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺸﺘﻨﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﭘﻮﺳﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﺎﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ ﻭ ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻘﻀﺎﺕ همذانی
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ)
ﻭ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﮔﻴﺮ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻟﻬﻪ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺁﺏ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﺎﺹ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣکمت
ها ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺷﻴﺪﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺷﺪﻥ) ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮐﺴﻰ ﺍﺯﺣﻴﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻢ
ﮐﻨﻨﺪ ( ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻡﮐﻪ ﻳﻚ ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣؤﻤﻦ ﻗﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﺮﺍ ﺿﺮﺑﺘﻰ
ﻣﻬﻠﻚ ﺑﺰﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ
ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﻫﻤﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻮﻳﺪ.ﻭ ﻋﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻋﻠﻰّ ﭼﻮﻥ ﺍﻭ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﻣؤﻤﻦ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﺭﺍ ﮐﻔﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮐﺴﻰ ﺑﻌﻠﻰّ ﺑﺮﺳﺪﻳﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺳﺪ
) ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ (ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻳﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
) ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﺏ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻧﺪ
ﻭ ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ . (ﺟﻨﮓ
ﺍﺣﺘﮑﺎﺭﻯ ﺑﺮﺳﺮ
ﺁﺑﻬﺎﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﺗﻘﺪُّس ﺑﺂﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ الّا ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻮﺷﻴﺪﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
) ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺎﻩ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻗﺮﻳﻪﺍﻯ
ﻋﻴﺪﻯ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
( ﻋﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺎﻩﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺭﻭﺯ
ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻧﺎﻡ ﻣﺎﻩ
ﻣﻴﺸﺪ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻳﺎ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻴﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺃﻋﻴﺎﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻬﺮﮔﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻭﻧﻮﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ.
ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﮐﻪ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺧﺖ ﮐﻠﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﺣﺮﻳﺮ ﻭ ﺃﻧﻮﺍﻉ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﻣﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪ.
( ﺷﺠﺮﻩ ﻭلاﻳﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﻣﻮلا
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻭﻳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻮلاﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺎﺝ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﮐﻠﺎﻩ ﺣﺮﻳﺮﻯ
ﻧﺮﻡ
ﻭﮔﺮﺍﻥﺑﺮﺳﺮ ﺩﺭﺧﺖ
ﻭلاﻳﺖﻭ ﺷﺠﺮﻩ
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ ﻳﺎ ﺳﺪﺭﻩ
ﻭ ﺷﺠﺮﻩ ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻧﻘﺶ
ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍﺍﺯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺭﺍﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ (ﮔﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ)
ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺁﻥﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻘﺶ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺵ ﺍﺳﺖ.
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻣﺬﮐﻮﺭﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺍﺳﺖ.
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺴﻴﻨﻰ
ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺣﺴﻨﻰ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺯﻳﺒﺎﻯ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﺯُﻫﺮﻭﻯ ﻳﺎ ﺯﻫﺮﻩ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻦ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ.
ﺭﺍﺑﻂ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎن
اﺳﺖﻭ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ ﺭﻭﺵﻭﻳﮋﻩ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﻭﻝ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺍﻭ ﻣﻮﻓﻖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭلی هنوﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﻨﻮﺭ رَبّ
ﺍلأﺭﺑﺎﺏﺩﺭ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪﻭ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻠّﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻠﺎﻩ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ( ﻗﻠّﻪ ﻭ ﮐﻠّﻪ
) ﻭ ﺳﺮ ﺷﺠﺮﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺳﺘﺎﺭﻩﺍﻯ ﺑﺎلاﻯ
ﺩﺭﺧﺖ ﻣﻘﺪّس
ﮐﺎﺝ ﮐﺮﻳﺴﻤس
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺻﻮﺭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯﺍﺑﺘﺪﺍ(ﻋﺮﺵ)
ﺍﻭ ﻭ ﺩﺭ ﺗﺠﻠﻰ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻌﺪﻯ(ﻧﻮﺭ)ﺍﻭﻭ
ﺑﻌﺪ (ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺠﺴﻢ)
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﻭ
ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ (ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ)
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﺍﻭ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺃﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻇﻬﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪ
) ﻣﻮلا ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﻯ
ﺭﺍ ﭘﺎﻯ ﺩﺭﺧﺖ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ( ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﭘﺎﻯ ﺷﺠﺮﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ رَبّ
ﻋﻈﻴﻢ ﻗﺎﺋﻢ (ﺩﺭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ)
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﭼﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻳﺎ ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ)
ﻭﺁﺗﺶﻫﺎ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻭ ﭼﻮﻥ
ﻭ ﺩﻭﺩ ﺳﻮﺯاﻧﺪﻥ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ ( ﺍﺣﻮﺍﻝ
رؤیائی ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺪﺭﺧﺖ
ﺳﺠﺪﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻀﺮﻉ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ
( ﺳﭙﺎس ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
) ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﺿﻰ ﺑﺎﺷﺪ
) ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ ( ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻳﺎ
ﺃﺨﺮﻳﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
) ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺧﺖ
ﺭﺍ ﺗﮑﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﺩ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺳﺮ ﻭﺻﺪﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ.(
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺟﻨﺠﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﻃﺒﻌﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻔﺖﮐﻪ ﺃﻯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻦﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺭﺍﺿﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻡ ( ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻭ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﮐﺎﺫﺏ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺟّﺎﻝ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﺶ ﺑﺎﻃﻞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻏﻴﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ) پس
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﻮﻳﺪﻭ
ﭼﺸﻢ ﺭﻭﺷﻦ ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺷﺮﺍﺏ
ﻧﻮﺷﺎﻥﻭ ﺑﺎ ﺳﺎﺯ
ﻭ ﺩﻫﻞ. ﻭ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ
ﻭ ﺷﺐ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪﻧﺪ.(
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺃﻋﻴﺎﺩ
ﻧﻮﺭﻭﺯﻯ ﻳﺎ
ﻣﻬﺮﮔﺎﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺃﺻﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﻘﻴّﻪﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺍﺑﻠیی ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭ ﻗﺸﺮﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻋﺠﻢ ( ﻧﺎ ﺟﻢ )ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻗﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
(ﺟﻢ ﺷﺪﻩ)ﻭ ﺟﻤﺸﻴﺪ
ﻭ ﻓﺮﻳﺪﻭﻥ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ( ﺃﺟﻢ ﻳﺎ ﻋﺠﻢ
ﻳﺎ ﺃﻋﺠﻤﻰ) ﮐﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻧﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ ﺃﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ
) ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻣﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻗُﺮﻯ
( ﻧﻪ ﺩﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻠﮑﻪ قرّه
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺁﻥ قرّهﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺃﺳﺎﻣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
) ﻭﺑﻬﻤﻪ ﺗﺒﺮﻳﻚ
ﻋﻴﺪ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
(ﺍﻋﻴﺎﺩ ﻧﻮﺭﻭﺯﻯ
ﻭ ﻣﻬﺮﮔﺎﻥ ﻭ
ﺷﺐ ﻳﻠﺪﺍ ﺷﺐ ﺑﻌثت
و احیا ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢﻭ
ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﺭﺍﺯ ﺗﺮﻳﻦ
ﺷﺐ ﺳﺎﻝﮐﻪ ﻃﻮلاﻧﻰ
ﺗﺮﻳﻦ ﺷﺒﻬﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﻭﭼﻮﻥ ﻋﻴﺪ
ﻗﺮﻳﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﺪ ( قرّه
ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﮐﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺭّﻩ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻴﺎﻥ ﺧﻮﺭﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤﮕﻰ ﭼﺎﺩﺭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺩﺭﺧﺖ ﺻﻨﻮﺑﺮ
ﮐﺎﺝ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ . (ﮐﺎﺝ
ﻣﻘﺪس ) ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭼﺎﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺣﺠﺎﺝ ﮐﻌﺒﻪ
ﮐﻪ حجّ ﺃﮐﺒﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﻭ
ﺳﺮﺍﭘﺮﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻣﺼﻮﺭ ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺩﺭ ﻣﻴﺴﺎﺧﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮﻳﻚ ﺃﻫﻞ
ﻗﺮﻳﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ ( ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﻴﻬﻮﺩ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﺷﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﮐﻌﺒﻪ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺒﻠﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻫﺮ ﻳﻚ ﺳﺠﺪﻩ ﺑﺪﺭﺧﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺳﺮﺍﭘﺮﺩﻩ ﻫﺎ. ( ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﺍ ﭘﺮﺩﻩﻫﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ)ﻭ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻴﻬﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺧﺖ ﺭﺍ ﺑﺤﺮﮐﺖ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.( ﻭﻧﻘﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻯ
ﺑﻠﻨﺪ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺩﺭﺧﺖ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ( ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ ﻧﻴﺰ
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﺍﻥﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﻣﺠﺴﻤﻪ ﻫﺎﻯ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺧﻮﺩﺑﺼﺤﺒﺖ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ) ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ( ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻃﻞ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺴﺘﻰ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺭﻭﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﺸﻨﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ (ﺩﻭﺭﻩ
ﺃﻋﻴﺎﺩ ﻧﻮﺭﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﺳﻴﺰﺩﻩ ﺭﺍ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻳﻬﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺭﻗﻢ
ﺭﺍ ﺗﻘﺪﻳﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.)
ﻭ سپس ﻣﻨﺼﺮﻑ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ
ﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻔﺮ ( ﺟﻬﻞ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ ) ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻭلاﺩ
ﻳﻬﻮﺩﺍ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻳﻌﻘﻮﺏ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
( ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺮاء
ﻃﻠﺐﻭ ﻫُﺪﺍ ﺟﻮ
ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی هستند.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﻭلاﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺃﺩﻳﺎﻥﻘﺪﻳﻢ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺍﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻨﻨﺪﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ الّا
ﮐﻔﺮ ﻭ ﺟﻬﻞ ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﺮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻫﻤﮕﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ(ﻳﻬﻮﺩﺍ)ﻳﺎ(ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﻫﺪﺍ)ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ (ﻳﻬﻮﺩﻯ)ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻳﻌﻘﻮﺏﺗﻌﻘﻴﺐ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﮐﻪ ﻣﺪﺗﻬﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﻋﻮﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﺗﺎ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪﻭﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
( ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﺧﺪﺍﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ) ﻭﻟﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ
( ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﭘﻴﮕﻴﺮ ﺍﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.) ﻭﺍﻭ ﺩﺭ ﺟﺸﻦ
ﻗﺮﻳﻪ ﺑﺰﺭﮒ ﺁﻧﻬﺎ
( ﺩﺭﺧﺖ ﻭ قرّه ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻴﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ ) ﺣﺎﺿﺮ
ﺷﺪﻩ ﻭﭼﻨﻴﻦ ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ : ﻳﺎ رَبّ
ﺍﻥّ ﻋﺒﺎﺩﻙ ﺃﺑﻮﺍ
الّا ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻭ ﺍﻟﮑﻔﺮ
ﺑﻚ ﻭ ﻏﺪﻭﺍ ﻳﻌﺒﺪﻭﻥ
ﺷﺠﺮة لا ﺗﻨﻔﻊ
ﻭ لا ﺗﻀﺮﻓﺄﻳﺒس
ﺷﺠﺮﻫﻢ ﺃﺟﻤﻊﻭ
ﺃﺭﻫﻢ ﻗﺪﺭﺗﻚ ﻭ
ﺳﻠﻄﺎﻧﻚ
ﻓﺄﺻﺒﺢ ﺍﻟﻘﻮﻡ
ﻭ ﻗﺪ ﻳﺒﺶ ﺷﺠﺮﻫﻢ
ﮐﻠّﻬﺎ
ﻓﻬﺎﻟﻬﻢ ﺫﻟﻚﻭ
ﻗﻄﻊ ﺑﻬﻢ ﻭ ﺻﺎﺭﻭﺍ
ﻓﺮﻗﺘﻴﻦ ﻭﻫﻮ ﻳﻘﻮﻝ
ﺳﻴّﺪﻯﻗﺪ ﺗﺮﻯ
ﺿﻴﻖ ﻣﮑﺎﻧﻰﻭ ﺷﺪﻩ
ﮐﺮﺑﻰﻓﺎﺭﺣﻢ ﺿﻌﻒ
ﺭﮐﻨﻰ ﻭ ﻗﻠّﻪ ﺣﻴﻠﺘﻰ
ﻭ ﻋﺠّﻞ ﻳﻘﺒﺾ ﺭﻭﺣﻰﻭ
لا ﺗﻮٴﺨّﺮ ﺍﺟﺎﺑﻪ
ﺩﻋﻮﺗﻰ ﺣﺘّﻰ ﻣﺎﺕ
ﻓﻘﺎﻝ الله ﺟﻞ ﺟﻠﺎﻟﻪ
ﻟﺠﺒﺮﺋﻴﻞﻳﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺃﻳﻈﻦ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻫؤلاء
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﻏﺮﻫﻢ
ﺣﻠﻤﻰ ﻭ ﺃﻣﻨﻮﺍ
ﻣﮑﺮﻯ ﻭ
ﻋﺒﺪﻭﺍ ﻏﻴﺮﻯ
ﻭ ﻗﺘﻠﻮﺍ ﺭﺳﻮﻟﻰﺃﻥ
ﻳﻘﻮﻣﻮﺍ ﻟﻐﻀﺒﻰﺃﻭ
ﻳﺨﺮﺟﻮﺍ ﻣﻦ ﺳﻠﻄﺎﻧﻰ؟
ﮐﻴﻒ ﻭ ﺃﻧﺎ ﺍﻟﻤﻨﺘﻘﻢ
ﻣﻤّﻦ ﻋﺼﺎﻧﻰ
ﻭ ﻟﻢ ﻳﺨﺶ ﻋﻘﺎﺑﻰﻭ
ﺍﻧّﻰ ﺣﻠﻔﺖ ﺑﻌﺰﺗﻰ
لأﺟﻌﻠﻨّﻬﻢ
ﻋﺒﺮﻩ ﻭ ﻧﮑﺎلا
ﻟﻠﻌﺎﻟﻤﻴﻦ
ﻓﻠﻢ ﻳﺮﻋﻬﻢ ﻭ ﻫﻢ
ﻓﻰ ﻋﻴﺪﻫﻢ ﺫﻟﻚالّا
ﺑﺮﻳﺢ ﻋﺎﺻﻒ ﺷﺪﻳﺪﻩ
ﺍﻟﺤﻤﺮة
ﻓﺘﺤﻴّﺮﻭﺍ ﻓﻴﻬﺎ
ﻭ ﺫﻋﺮﻭﺍ ﻣﻨﻬﺎ
ﻭ ﺗﻀﺎﻡ ﺑﻌﻀﻬﻢ
ﺍﻟﻰ ﺑﻌﺾثمّ ﺻﺎﺭﺕ
ﺍلأﺭﺽ ﻣﻦ ﺗﺤﺘﻬﻢ
ﺣﺠﺮ ﮐﺒﺮﻳﺖ ﻳﺘﻮﻗّﺪﻭ
ﺃﻇﻠّﺘﻬﻢ ﺳﺤﺎﺑﻪ
ﺳﻮﺩﺍٴﻓﺄﻟﻘﺖ
ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﮐﺎﻟﻘﺒّﻪ ﺟﻤﺮﺍ
ﻳﻠﺘﻬﺐ
ﻓﺬﺍﺑﺖ ﺃﺑﺪﺍﻧﻬﻢ
ﮐﻤﺎ ﻳﺬﻭﺏ ﺍﻟﺮﺻﺎﺹ
ﻓﻰ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻓﻨﻌﻮﺫ ﺑﺎلله ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺫﮐﺮﻩ ﻣﻦ ﻏﻀﺒﻪﻭ
ﻧﺰﻭﻝ ﻧﻘﻤﺘﻪﻭ
لا ﺣﻮﻝ ﻭلا قوّة
الّا ﺑﺎلله
ﺍﻟﻌﻠﻰ ﺍﻟﻌﻈﻴﻢ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﺖ
ﻣﺮﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﺎﻓﺮ ﻭﻣﻨﮑﺮ ﺗﻮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺩﺭﺧﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
(ﻗﺸﺮﻳﻮﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚﻭﻟﻰ
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪﺍﺯ ﺩﺭﺧﺖ
ﻣﻘﺪّس ﮐﺎﺝﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﺧﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﺭﺍﺑﭙﺮﺳﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻤﻌﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
) پس ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺧﺸﻚ ﮐﻦ ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ
ﻣﻘﺪّس ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺸﻚ
ﺷﺪ.ﻭ ﺩﻭ ﻓﺮﻗﻪ ﺷﺪﻧﺪ.ﺑﺮﺧﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﺷﺨﺺ ( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺟﺪﻳﺪ
) ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻯ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺟﺎﺩﻭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺗﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻳﻤﺎﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ( ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺮﻓﻰ
ﮐﻪ ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ
ﻗﺮﻳﺶ ﺑﻤﺤﻤﺪ ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻭﮔﺮﻭﻩ ﺩﻭﻡ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺩﻋﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ
ﻏﻀﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﺤﺎﺳﻦ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺷﻤﺎ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ( ﻋﻠّﺖ ﻋﺪﻡ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
) ﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺤﻤﺎﻳﺖ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ(
ﺗﻌﺼّﺐ ﮐﻮﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭﻫﻤﻪ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﮑﺸﻨﺪ. ﻭ ﻟﻮﻟﻪ
ﻫﺎﻯ ﺳﺮﺑﻰ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﻫﺎﻥ ﮔﺸﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺖ ( ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﺍﺯ ﻟﻮﻟﻪﻫﺎﻯ ﺳﺮﺑﻰ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
) ﻭ ﺁﺑﻬﺎﻯ ﺍﻧﺒﺎﺭ
ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻟﻮﻟﻪ ﻫﺎ ﺩﺍﺧﻞ
ﭼﺎﻫﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣﻔﺮ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ( ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺣﺒس ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻴﮋﻥﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﮐﻪ ﺭﺳﺘﻢ ﺳﻨﮓ
ﺩﻫﺎﻧﻪ ﭼﺎﻩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ) ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺭﺍﺿﻰ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﺎﺭﺍ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺃﻧﻮﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ اﺯ ﺍﻳﻦ
ﭘس ﺑﻤﺎ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻳﮑﺴﺎﻝ ﺻﺪﺍﻯ
ﻧﺎﻟﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺷﻨﻴﺪﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻰ ﮔﻔﺖ ﺃﻯ ﺳﺮﻭﺭ
ﻣﻦ ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ ﮐﻪ
ﺟﺎﻳﻢ ﺗﻨﮓ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺭﻧﺠﻢ ﺷﺪﻳﺪ.ﭘس
ﺭﺣﻢ ﺑﻀﻌﻒ ﻣﻦ ﺑﮑﻦ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﮐﺎﺭﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺟﺎﻥ ﻣﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮﻭ
ﺩﻋﺎﻯ ﻣﺮﺍ ﺯﻭﺩ
ﺑﭙﺬﻳﺮ.ﺗﺎ ﮐﻪ ﻭﻯ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺠﺒﺮﺋﻴﻞ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﮐﻪ ﻓﺮﻳﺐ ﺻﺒﺮ ﻣﺮﺍ
ﺧﻮﺭﺩﻩﺍﻧﺪﺁﻳﺎ
ﺍﺯ ﻣﮑﺮ ﻣﻥﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺃﻣﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻧﺪ ( ﻣﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﮑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﻌﻨﺖ ﻭ ﻏﻀﺐ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻧﺪﻭ
ﺭﺳﻮﻝ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩﻣﺮﺍ
ﮐﺸﺘﻨﺪ . (ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﮐﺸﺘﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺸﺘﻦ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ) ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ
ﻏﻀﺐ ﻭ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﻣﻦ
ﺑﻴﺮﻭﻥﺒﺮﻭﻧﺪ
( ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ
ﺁﻥﺩﺭ ﻗﺒﻀﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻏﻀﺐ
ﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
) ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ ﻣﺘﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻢ ﻭﺍﺯ
ﻋﻘﺎﺏ ﻣﻦ ﺗﺮس ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.(
ﻋﻘﺎﺏ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ) ﻭ ﺑﻌﺰﺕ ( ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﻰ
) ﺧﻮﺩ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﺒﺮﺕ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻋﻴﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﺰ ﺑﺎ ﺑﺎﺩ ﻭﺗﻮﻓﺎﻥ
ﺷﺪﻳﺪ ﻭ ﺩﺍﻍ ﻧﻔﺮﺳﺘﺎﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﺮﺳﺎﻥ ﺷﺪﻧﺪ
ﻭ ﺑﻬﻢ ﭼﺴﺒﻴﺪﻧﺪ
ﻭﺯﻣﻴﻦﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ ﮔﻮﮔﺮﺩ
ﺳﻮﺯﺍﻥ ﺷﺪ.( ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺟﻬﻨّﻢ ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﺁﺗﺶ.ﮔﺮﭼﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﻫﻤﻴﻦ
ﻋﺬﺍﺑﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
) ﻭ ﺃﺑﺮﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﻩ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻳﻪ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ(
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺟﻬﻞ ﻭ
ﺭﻧﺞ ﻭﺑﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ) ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺑﺪﻥ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺫﻭﺏ ﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺬﻭﺏ ﺳرَبّ
ﺩﺭ ﺁﺗﺶ. ﻭﻣﺎ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻏﻀﺐ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻥ ﺒﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻴچ ﺤﻮل ﻮ قوّةﺍﻯ
ﺠﺰ ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻮﺍﻥ
ﻮﺍﻣﮑﺎﻥ
عباﺩﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺟﺰ
ﺑﺮﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﮐﻤک اﻭ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ.ﻣﻮلا
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی
گذﺷﺘﮕﺎﻥ ﺮﺍﺑﺎﻫم
ﻤﻄﺮح ﻮ
ﺗﻠﻔﻴﻖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺗﺎﺑﺎﻋث ﻋﺒﺮﺕ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭﺑﻮلاﻳﺖالهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺩﺭ حدیثهای
ﺪﻳﮕﺮﻯ(
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﺮِس
) ﺭﺍﮐﺴﺎنی کف
ته گفته ﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫم ﺠﻨس
ﺑﺎﺯ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺟﺰ ﮐﺎﺭﻯ ﻮ ﻫﻮﺳﺮﺍنی
کاﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺗﻤﺎم
ﻣﻐﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺃﺻﺤﺎﺏﺍﻟﺮﺵ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﻳﻥ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮلاﻳﺖﺟﺰ ﺷﺮک
عباﺩﻯﻭ ﻫم
ﺠﻨس ﺑﺎﺯﻯ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭﺣﻰ
ﮐﺎﺭ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث
4445 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ۱۶۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻮلا ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺃﻭﺣﻰ
الله ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺟﻠّﺖ
ﻗﺪﺭﺗﻪ ﺍﻟﻰ ﺷﻌﻴﺎ
ﺍﻧّﻰ ﻣﻬﻠﻚ ﻣﻦ
ﻗﻮﻣﻚ ﻣﺎﺋﻪ ﺃﻟﻒ
ﺃﺭﺑﻌﻴﻦ ﺃﻟﻔﺎ
ﻣﻦ ﺷﺮﺍﺭﻫﻢ ﻭ ﺳﺘّﻴﻦ
ﺃﻟﻔﺎ ﻣﻦ ﺧﻴﺎﺭﻫﻢ
ﻓﻘﺎﻝ ﻫؤلاء ﺍلأﺷﺮﺍﺭ
ﻓﻤﺎ ﺑﺎﻝ ﺍلأﺧﻴﺎﺭ؟
ﻓﻘﺎﻝ ﺩﺍﻫﻨﻮﺍ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﻤﻌﺎﺻﻰ
ﻓﻠﻢ ﻳﻐﻀﺒﻮﺍ ﻟﻐﻀﺒﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺎﺷﻌﻴﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻳﮑﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﻗﻮﻡ
ﺗﻮ ﭼﻬﻞ ﻫﺰﺍﺭ
ﺷﺮﻭﺭ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻫﻠﺎﻙ ﻣﻴﮑﻨﻢ. (ﺃﺷﺮﺍﺭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭلاﻳﺖالهی
هر زمان ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﺍﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.) ﻭﻟﻰ ﺷﺼﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺃﺧﻴﺎﺭ
ﻗﻮﻡ ﺗﻮ ﻫﻠﺎﻙ ﻣﻴﮑﻨﻢ.
(ﺃﺧﻴﺎﺭﺟﻤﻊ ﺧﻴّﺮ
ﻳﺎ ﻧﻴﻚ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﺍﺷﻌﻴﺎ ﮔﻔﺖ
ﺍﺷﺮﺍﺭ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻋﻠّﺖ
ﻫﻠﺎﻙ ﺃﺧﻴﺎﺭ ﭼﻴﺴﺖ
؟ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺃﻫﻞ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺭﺍﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻏﻀﺐ ﻣﻦ ﻏﻀﺐ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
(ﺳﻌﻰ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪﺁ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎ ﻥ ﻧﻴﺰ
ﺟﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺮﻋﻬﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻋﻬﺪ ﺍﺷﻌﻴﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﻫﻨﻮﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﺷﺮﺍﺭ ﻫﻠﺎﻙ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺷﺎﻧس
ﺗﻮﺑﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻋﺼﻴﺎﻥ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ ﺍﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ الّا ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ سلوک
الهی ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﮔﻨﺎﻩ هستند ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﺘﻌﺒّﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭘس ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺷﺮﻙ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﮐﻔﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻋﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 4046
- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ14ﺹ162 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺑﺮﺋﻴس
ﺟﺎﻟﻮﺕ ﻳﻬﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ( ﺭﺋﻴس ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺭﺍ ﺟﺎﻟﻮﺕ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺠﺮﺕ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﺎﻧﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺎﻟﻮﺕ
ﻃﺎﻟﻮﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ الّا ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻟﻮﺕ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻴﻒ ﻋﻠﻤﻚ ﺑﮑﺘﺎﺏ
ﺷﻌﻴﺎ ؟ ﻗﺎﻝ ﺃﻋﺮﻓﻪ
ﺣﺮﻓﺎ ﺣﺮﻓﺎ
ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪ ( ﺟﺎثلیق
ﮐﺎثوﻟﻴﻚ ) ﻭ ﺮﺃس
ﺍﻟﺠﺎﻟﻮﺕ
ﺃﺗﻌﺮﻓﺎﻥ ﻫﺬﺍ
ﻣﻦ ﮐﻠﺎﻣﻪ ﻳﺎ ﻗﻮﻡ
ﺍﻧّﻰ ﺭﺃﻳﺖ ﺻﻮﺭﻩ
ﺭﺍﮐﺐ ﺍﻟﺤﻤﺎﺭ
لاﺑﺴﺎ ﺟﻠﺎﻟﻴﺐ
ﺍﻟﻨﻮﺭ ﻭ ﺭﺃﻳﺖ
ﺭﺍﮐﺐ
ﺍﻟﺒﻌﻴﺮ ﺿوءه ﻣثل
ﺿوء ﺍﻟﻘﻤﺮ ؟ ﻓﻘﺎلا
ﻗﺪ ﻗﺎﻝ ﺫﻟﻚ ﺷﻌﻴﺎ
ثمّ ﻗﺎﻝ ﻭﻗﺎﻝ
ﺷﻌﻴﺎ ﺍﻟنبیّ ﻓﻴﻤﺎ
ﺗﻘﻮﻝ ﺃﻧﺖ ﻭ ﺃﺻﺤﺎﺑﻚ
ﻓﻰ ﺍﻟﺘﻮﺭﺍﻩ ﺭﺃﻳﺖ
ﺭﺍﮐﺒﻴﻦ ﺃﺿاء
ﻟﻬﻤﺎ ﺍلأﺭﺽ
ﺃحدّﻫﻤﺎ ﻋﻠﻰ ﺣﻤﺎﺭ
ﻭ ﺍﻟﺂﺧﺮ ﻋﻠﻰ ﺟﻤﻞ
) ﻓﻤﻦ ﺭﺍﮐﺐ ﺍﻟﺤﻤﺎﺭ
؟ ﻭﻣﻦ ﺭﺍﮐﺐ ﺍﻟﺠﻤﻞ
؟ ﻗﺎﻝ ﺭﺃس
ﺍﻟﺠﺎﻟﻮﺕ لا ﺃﻋﺮﻓﻬﻤﺎ
ﻓﺨﺒّﺮﻧﻰ ﺑﻬﻤﺎ
ﻗﺎﻝ ﺃﻣّﺎ ﺭﺍﮐﺐ
ﺍﻟﺤﻤﺎﺭ ﻓعیسی
ﻭ ﺃﻣّﺎ ﺭﺍﮐﺐ ﺍﻟﺠﻤﻞ
ﻓﻤﺤﻤّﺪ
ﺃﺗﻨﮑﺮ ﻫﺬﺍ ﻣﻦ
ﺍﻟﺘﻮﺭﺍﻩ ؟ ﻗﺎﻝ
لا ﻣﺎ ﺍﻧﮑﺮﻩثمّ
ﻗﺎﻝ ﺍﻟﺮﺿﺎ
ﻫﻞ ﺗﻌﺮﻑ ﺣیقوﻕ
ﺍﻟنبیّ ؟ ﻗﺎﻝ ﻧﻌﻢﺍﻧّﻰ
ﺑﻪ ﻟﻌﺎﺭﻑ
ﻗﺎﻝ ﻓﺎﻧّﻪ ﻗﺎﻝ
ﻭ ﮐﺘﺎﺑﮑﻢ
ﻳﻨﻄﻖ ﺑﻪ( ﺟاء الله
ﺑﺎﻟﺒﻴﺎﻥ ﻣﻦ ﺟﺒﻞ
ﻓﺎﺭﺍﻥ ﻭ ﺍﻣﺘﻠﺄﺕ
ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻣﻦ
ﺗﺴﺒﻴﺢ ﺃﺣﻤﺪ ﻭ
ﺍﻣّﺘﻪ ﻳﺤﻤﻞ ﺧﻴﻠﻪ
ﻓﻰ ﺍﻟﺒﺤﺮﮐﻤﺎ
ﻳﺤﻤﻞ ﻓﻰ ﺍﻟﺒﺮ
ﻳﺄﺗﻴﻨﺎ ﺑﮑﺘﺎﺏ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻌﺪ ﺧﺮﺍﺏ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪّس
) ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﻟﮑﺘﺎﺏ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﺃﺗﻌﺮﻑ ﻫﺬﺍ ﻭ
ﺗؤﻤﻦ ﺑﻪ ؟
ﻗﺎﻝ ﺭأس ﺍﻟﺠﺎﻟﻮﺕ
ﻗﺪ ﻗﺎﻝ ﺫﻟﻚ ﺣﻴﻘﻮﻕ
ﺍﻟنبیّ ﻭ لا ﻧﻨﮑﺮ
ﻗﻮﻟﻪ ﮐﻪ ﺑﮑﺎﺷﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﺭﺋﻴس ﺟﺎﻟﻮﺕ
ﻳﻬﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺍﻃّﻠﺎﻉ ﺗﻮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﮐﺘﺎﺏ
ﺃﺷﻌﻴﺎ ﭼﻴﺴﺖ؟
ﻭﻯ ﮔﻔﺖ ﺗﻤﺎم
ﺁﻧﻬﺎ را
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ.
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺯ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ؟ ﮐﻪ ﺃﻯ
ﻗﻮﻡ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﻳﺪﻡ
ﻳﮑﻰ ﺍلاﻍ ﺳﻮﺍﺭ
ﺑﺎ ﻟﺒﺎس ﺑﻠﻨﺪﻯ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﻪ ﺷﺘﺮ ﺳﻮﺍﺭ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﭼﻮﻥ ﻧﻮﺭ ﻣﺎﻩ ﺑﻮﺩ
. (ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﺘﺮ ﺳﻮﺍﺭ ﻋرَبّﻭ
ﻧﻮﺭ ﻣﺎﻩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯه ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﺭ ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ) ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻓﺰﻭﺩﮐﻪ ﺃﺷﻌﻴﺎ
ﮔﻔﺖ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﻭ
ﺳﻮﺍﺭ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﻳﮑﻰ ﺑﺮ ﺍلاﻍ ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺑﺮ ﺷﺘﺮ ﺳﻮﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺟﺎﻟﻮﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻓﺰﻭﺩ ﺍلاﻍ
ﺳﻮﺍﺭ ﻋﻴﺴﻰﻭ ﺷﺘﺮ
ﺳﻮﺍﺭ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻳﺎ ﺗﻮ ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﻠﺐ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ؟ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺑﺎﺯ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﮐﻪ (ﺣﻴﻘﻮﻕ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺑﻴﺎﻥ ( ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﻭ ﺑﻴﻨﺶ ﻋﻘﻠﻰ ) ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﮐﻮﻩ ﻓﺎﺭﺍﻥ
(ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻣﮑّﻪ ) ﻣﻴﺂﻳﺪ
ﮐﻪ ﺁﺳم آﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻭﺣﻤﺪ ﺍﻭ
ﻭﺍﻣّﺘﺶ ﻣﻤﻠﻮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ ﺍﻭ ﺑﺮ
ﺩﺭﻳﺎ ﺳﻮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.( ﺑﻤﺎ ﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﻣﻴﺮﻭﺩ
) ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﺸﮑﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺧﺮﺍﺏ ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪّس
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻭﺭﺩ. (ﺧﺮﺍﺑﻰ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺧﺮﺍﺑﻰ
ﻭ ﻭﻳﺮﺍﻧﻰ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﻠﺖ ﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
) ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖﻭ ﺁﻳﺎ
ﺗﻮ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻯ؟( ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻭ ﺍﻭﻡ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠﺎﻡ ) ﮐﻪ ﺭﺋﻴس
ﺟﺎﻟﻮﺕ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺣﻴﻘﻮﻕ ﭼﻨﻴﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﻨﮑﺮ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ.
( ﻭﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻮﻯ ﻭ ﻗﺮﺁﻧﺶ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﻡ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺂﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ الّا ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻧﻈﺮﻯﺑﺮﺍﻯ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺷﻌﻴﺎ ﻭ ﻳﺎ ﺣﻴﻘﻮﻕ(
حريال کوگک از
تجلّی الهی)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯرَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺍ ﻋﻴﺴﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻥ ﺷﺪ.ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻴﺰ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﻋﺮﺵ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺳﻮﺍﺭ ﺍلاﻍ ﻭ
ﺷﺘﺮ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻧﻘﻠﻴﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﻭﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭼﻪ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻧﻘﻠﻴﻪﺍﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺁﻥ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﭼﻮﻥ ﻭﺳﺎﺋﻠﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻭ ﻋﻘﻞﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ .

حدیث 4047 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ14ﺹ164 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺍﻭﻝ ﻣﺎﻩ
ﻣﺤﺮﻡ ﺍﺯ ﺭﺍﻭﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺭﻭﺯﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ؟ ﻭﺭﺍﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻧﻪ.ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ : ﺍﻥّ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻴﻮﻡ
ﻫﻮ ﺍﻟﻴﻮﻡ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺩﻋﺎ ﻓﻴﻪ ﺯﮐﺮﻳﺎ
ﺭﺑّﻪ ﻓﻘﺎﻝ رَبّ
ﻫﺐّ ﻟﻰ ﻣﻦ
ﻟﺪﻧﻚ ﺫﺭیّة ﻃﻴّﺒﻪ
ﺍﻧّﻚ ﺳﻤﻴﻊ ﺍﻟﺪﻋﺎٴ
ﻓﺎﺳﺘﺠﺎﺏ الله
ﻟﻪ ﻭ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻓﻨﺎﺩﺕ ﺯﮐﺮﻳّﺎ
ﻭ ﻫﻮ ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺼﻠّﻰ
ﻓﻰ ﺍﻟﻤﺤﺮﺍﺏ ﺍﻥ
الله ﻳﺒﺸّﺮﻙ ﺑﻴﺤﻴﻰ
ﻓﻤﻦ ﺻﺎﻡ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻴﻮﻡ
ثمّ ﺩﻋﺎ عزّ ﻭ
ﺟﻞ ﺍﺳﺘﺠﺎﺏ الله
ﻟﻪ ﮐﻤﺎ ﺍﺳﺘﺠﺎﺏ
ﻟﺰﮐﺮﻳّﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺯﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﮐﺮﻳﺎﻯ
نبیّ ﺑرَبّ ﺧﻮﺩ
ﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
( ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ) ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ ﺧﻮﺩﺕ
ﺍﻭلاﺩﻯ ﺑﻤﻦ ﺑﺪﻩ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺷﻨﻮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﻫﺴﺘﻰ (ﻣﺎﻩ
ﻣﺤﺮﻡ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﺍﻳﺎﻣﻰ ﻣﻘﺪّس
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺍﺣﺮﺍﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺗﺤﺮﻳﻢ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺧﻮﺩ حرام
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﻭﺯﻩ ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺳﻮﻋﺎ
ﻭ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍﻯ ﺁﻥ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺎﻫﻬﺎﻯ ﺳﺎﻝ ﻗﻤﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎﺳﺎﻣﻰ ﻣﻘﺪّس
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮ ﻣﺎﻩ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
اذیان دیگر
ﺍﺳﺖﭼﻪ ﻣﺤﺮﻡ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺭﺟﺐ ﻭ ﺫﻯ ﺍﻟﻘﻌﺪﻩ
ﻭ ﺫﻯ ﺍﻟﺤﺠّﻪ ﻭﻏﻴﺮﻩ.
(ﺯﮐﺮﻳﺎﻯ) نبیّ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ(ﺫﮐﺮ)
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻧﻴﺰ ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﻩ ﺭﺍ ﺭﻭﺯﻩ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ ﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺎﺯ(
ﻋﺎﺷﻮﺭﺍﻯ ﺣﺴﻴﻨﻰ)
ﻳﻚ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ.(ﺫﺭﻳّﻪ)
ﻳﺎ ﺍﻭلاﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ (ﮊﻧﺘﻴﻚ)
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻭﺍﺻﻞ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﻋﺎﻯ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﻃﻴّﺐ)
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺎ (ﺍﺗﻮﭘﻰ)
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻋﻘﻠﻰ طوبا ﻭ ﺷﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻃﺒﻴﺐ ﺷﻔﺎ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻨﻮﺍﻯ ﺩﻋﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
الّا ﻫﺮ ﺩﻋﺎﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻳﻚ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﺑﺒﺎلا
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ
) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺟﺎﺑﺖ
ﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻤﻠﺎﺋﻚ ﺩﺍﺩ ( ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ ﮔﺮﻭﻩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﻧﻤﺎﺯ ﺩﺭ ﻣﺤﺮﺍﺏ
ﺑﻮﺩ ( ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺩﻋﺎ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ) ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻳﺤﻴﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺩﺍﺷﺖ.
( ﻳﺤﻴﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻈﻬﻮﺭ
ﻣﺮﻳﻢ ﻣﻘﺪّس ﻭ
ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﺷﺪ.
ﻭآخرین کامل
ولایت زردشت
که گروه
یهودیان
زردشتی بود ﺑﺸﺎﺭﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺭؤﻴﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺪﺍﻡ ﭘﻴﺮﻭﺵ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻳﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﺭﺍ
ﺭﻭﺯﻩ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ
( ﺍﻭﻝ ﻣﺎﻩ ﻣﺤﺮﻡ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺯ ﻧﺨﺴﺖ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ.ﻭ(ﺻﻮﻡ)
ﺭﻭﺯﻩ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺍﻭﻡ) ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﮑﻮﺕ ﺩﻫﺎﻥ
ﻭ ﺷﮑﻢ ﻭ ﭼﺸﻢ ﻭ ﺣﻮﺍس
ﺍﺯ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ )
ﻭﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺯ ﺻﺎﺋﻢ ﺑﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻋﺎﻳﺶ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺩﻋﺎﻯ ﺯﮐﺮﻳّﺎ
ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﺟﻮﺍﺏ
ﻣثبت ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺑﻰ
ﻭ ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﻋﻬﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

حدیث 4048 - از ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14 ﺹ164 ﺑﺤﺎﺭ ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻭﺣﻨﺎﻧﺎ ﻣﻥ ﻟﺪﻧّﺎ
ﻭ ﺯﮐﻮة ( ﺣﻨﺎﻥ ﻭ
ﺣﻨﻴﻦ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﻧﻌﻤﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﺭﺣﻤﺖ ﺩﺭ حدّﻳث
ﺣﻨﺎﻥ ﻭ ﺣﻨﻴﻦ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﻨﻴﻦ ﺑﺎ
ﺧاء ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ
) ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺨﻨﻦ ﺩﺍﺷﺖ(
ﺗﺤﻨﻦ ﻭﺣﻨﻴﻦ ﻭﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﻭ ﺭﺣﻢ ) ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻌﻨﻰ ﺁﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺧﺪﺍوند ﻧﻴﺰ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﺍﺩ
ﻟﺒﻴّﻚ ﺃﻯ ﻳﺤﻴﻰ
ﺣﺎﺿﺮﻡ . (ﻳﻌﻨﻰ ﺣﺎﺿﺮﻡ
ﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ؟
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﻡ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺣﻤﺖ ﻭﺣﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺎﺿﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭالّا
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺣﻀﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﻏﻀﺒﻨﺎﻙ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺒﻴﻚ ﮔﻔﺘﻦ ﭘُﺮ
ﺍﺯ ﺣﻨﻴﻦ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺤﻴﻰبن
زکریّای ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺑﺎﺯ.ﻫﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻳﺤﻴﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺧﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺣﻴﺎﺕ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ.ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻣﺮﺩﻩ
ﺩﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ . ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 4049 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14 ﺹ167 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺑَ
ﮑﻰ ﻳﺤﻴﻰ ﺑﻦ ﺯﮐﺮﻳّﺎ
ﺣﺘّﻰ ﺫﻫﺐ ﻟﺤﻢ
ﺧﺪﻳّﻪ ﻣﻦ ﺍﻟﺪﻣﻮﻉ
ﻓﻮﺿﻊ ﻋلی
اﻟﻌﻈﻢ ﻟﺒﻮﺩﺍ
ﻳﺠﺮﻯ ﻋﻠﻴﻬﺎ ﺍﻟﺪﻣﻮﻉ
ﻓﻘﺎﻝ ﺃﺑﻮﻩ ﻳﺎ
ﺑﻨﻰّ ﺍﻧّﻰ ﺳﺄﻟﺖ
الله ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺃﻥ ﻳﻬﺒﻚ ﻟﻰ ﻟﺘﻘﺮ
ﻋﻴﻨﻰ ﺑﻚ
ﻓﻘﺎﻝ ﻳﺎ ﺃبة ﺍﻥ
ﻋﻠﻰ ﻧﻴﺮﺍﻥ ﺭﺑّﻨﺎ
ﻣﻌﺎﺷﺮلا ﻳﺠﻮﺯﻫﺎ
الّا
ﺍﻟﺒﮑّﺎٴﻮﻥ ﻣﻦ
ﺧﺸیة الله عزّ
ﻭﺟﻞ ﻭ ﺃﺗﺨﻮﻑ ﺃﻥ
ﺁﺗﻴﻬﺎ ﻓﺄﺯﻝ ﻣﻨﻬﺎ
ﻓﺒﮑﻰ
ﺯﮐﺮﻳّﺎ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﺣﺘﻰ ﻏﺸﻰ
ﻋﻠﻴﻪ ﻣﻦ ﺍﻟﺒﮑاء ﻳﺤﻴﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺯﮐﺮﻳّﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺷﻚ ﻣﻰ ﺭﻳﺨﺖ
ﻭ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ ﮔﻮﺷﺖ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ
ﺍﺷﻚ ﺫﻭﺏ ﺷﺪ.( ﻳﺤﻴﻰﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ(ﺍﺣﻴﺎﻯ
ﺭﻭﺡ) ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺯﮐﺮﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﻡ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺻﺎﺣﺐ
ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ ﻳﺎ (ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺃﺷﻚ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻧﺪﺑﻪ
ﻭ عزّﻟﺖ ﮔﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺫﻭﺏ ﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺎ ﻫﻤﺎﻥ لاﻏﺮ
ﺷﺪﻥ ﺷﺪﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭﻯ
ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺃﺷﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﺎﺭﻯ
ﮔﺮﺩﺩ. ( ﺑﺎ
ﺳﻴﻠﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﺭﺍ
ﺳﺮﺥ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﺪﺭﺵ
ﺯﮐﺮﻳّﺎ (ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ) ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺖ
ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﻦ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻡ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﻫﺪﻳﻪ ﻭﻫﺒﻪﺍﻯ
ﺑﻤﻦ ﺑﺪﻫﺪﺗﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ
ﺑﺘﻮ ﺭﻭﺷﻦ ﮔﺮﺩﺩ.(ﮐﻪﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪﻭ ﭘﻴﺮﺵ
ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ ﻭﻧﻴﺰ
ﭼﺸﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ
ﺑﺎﺗﺎﺯﻩ ﻭﺍﺭﺩ
ﻳﺤﻴﻰ ﺭﻭﺷﻦ
ﮔﺮﺩﺩ ) ﻳﺤﻴﻰ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﺃﻯ ﭘﺪﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ
ﺑﺮ ﺁﺗﺸﻬﺎﻯ ﺧﺪﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺎﺑﺮ ﻭ ﻣﻌﺎﺷﺮﻯ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺟﺰ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺗﺮس ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ.( ﺁﺗﺸﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺍﮔﺮ ﭘﻞ ﺻﺮﺍﻁ ﺑﺮﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﻌﺎﺑﺮ ﭘﻞ ﻫﺎ
ﻭ ﻣﻌﺎﺷﺮ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻭ قلّابهای
ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎﮔﻴﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺁثاﺭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺷﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺂث اﺭ ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻗﺒﻠﻰ.(ﺟﻮﺍﺯ)
ﻳﺎ ﻋﺒﻮﺭ ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻋﺒﻮﺭ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺳﺖ. (ﺑﮑّاؤن
) ﻳﺎ ﮔﺮﻳﻪ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ قرّه ﮔﻴﺮﺍﻥ
ﻭﮔﺮﻳﻪ ﮐﻨﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭﻣﻦ ﻣﻴﺘﺮﺳﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﭘﺎﻳﻢ ﺑﻠﻐﺰﺩﻭ
ﺯﻟّﺖ ﺑﻴﺎﺑﻢ .
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺯﮐﺮﻳﺎ
ﭘﺪﺭﺵ ﺑﮕﺮﻳﻪ ﺍﻓﺘﺎﺩﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ ﺑﻴﻬﻮﺵ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺯﮐﺮﻳّﺎ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ
ﻳﺤﻴﻰ ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﻰ ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻭ ﻣﺘﺄثّر
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﭘﻞ ﺻﺮﺍﻁ
ﻳﺎ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻳﻚ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﺑﺎﺯ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺷﺘﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺪﻳﻦ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻭ ﺩﺭ ﺗﻘﻴّﻪﻭسعی
در بی ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮔﻨﺎﻩ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
تکامل ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭﻯ
ﺣﺘّﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺄﺑﻮ
ﺫﺭ ﻏﻔّﺎﺭﻯ
ﺑﺪﺯﺩﻯ ﻭ ﺯﻧﺎ ﻫﻢ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﮔﻨﺎهی
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻭ
ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺪﺭﻙ ﻧﺠﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻤﺎﺳﺖ.ﮐﻪﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ که
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﮓ
ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ

حدیث 4050-
ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14 ﺹ 168 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻣﺮّ ﻋﻠﻴﻪ ﺭﺟﻞ
ﻋﺪﻭّ لله ﻭ ﻟﺮﺳﻮﻟﻪ
ﻓﻘﺎﻝ ( ﻓﻤﺎ ﺑﮑﺖ
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺍﻟﺴﻤاء
ﻭ ﺍلأﺭﺽ
ﻭﻣﺎﮐﺎﻧﻮﺍ ﻣﻨﻈﺮﻳﻦ
) ثمّ ﻣﺮ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ
ﺑﻦ ﻋﻠﻰّ
ﻓﻘﺎﻝ ﻟﮑﻦ ﻫﺬﺍ
ﻟﺘﺒﮑﻴّﻦ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺴﻤاء ﻭ ﺍلأﺭﺽ
ﻭ ﻗﺎﻝ ﻭﻣﺎﺑﮑﺖ
ﺍﻟﺴﻤاء ﻭ ﺍلأﺭﺽ
الّا ﻋﻠﻰ ﻳﺤﻴﻰ
ﺑﻦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﻭ
ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋلیّ
ﻣﺮﺩﻯ
ﺑﺮ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﮔﺬﺷﺖ
ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻦ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺭﺳﻮﻟﺶ ﺑﻮﺩ.( ﺩﺷﻤﻦ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻌﺒّﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻏﻴﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ طریقت
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ برتری
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ) ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
( ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻦ ) ﻫﺮﮔﺰ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭﺯﻣﻴﻦ
ﺑﺮ ﺍﻭ ﮔﺮﻳﻪ ﻧﮑﺮﺩ
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ (ﻣﻨﻈﺮﻳﻦ)
ﻧﻴﺴﺖ ( ﺑﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺷﻤﻦ ﺧﺪﺍ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﻴﭻ ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣثاﻝ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺣﺘﻰ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺭؤﻴﺎﺋﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ ﺍﺯ(
ﻣﻨﻈﺮﻳﻦ)
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﻪ ﺧﻮﺩ
(ﻧﺎﻇﺮ ﺑﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯﻤﺮﮒ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕﺑ
ﺎﺷﺪ) ﺳﭙس ﺣﺴﻴﻦ
ﺑﻦ ﻋﻠﻰّ ﺑﺮ
ﻣﻮلا ﮔﺬﺭ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭ ﺯﻣﻴﻦ
ﮔﺮﻳﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ( ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻈﻠﻮﻡ ﻣﻘﺘﻮﻝ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻳﺰﻳﺪ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺭﻧﺞ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭﺯﻣﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺃﺷﻚ ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ
ﻭ ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺭﺣﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰﻭﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺎﺯﺣﺴﻴﻦ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ(ﻋﻠﻰّ)
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
که ﻋﻠﻰّ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻢ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﻫﻢ ﺣﺴﻴﻦ
ﻭﺣﺴﻦﻭﻫﻢ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ. ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﺴﺢ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻮﺳﻰ
ﺭﻩ ﺭﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﻳﺤﻴﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺍﺯ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﺁﺩﻡ ﺗﺎ ﺧﺎﺗﻢ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻮلا ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺟﺰ ﺑﺮ ﻳﺤﻴﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﻭ ﺣﺴﻴﻦ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﻠﻰّ ﮔﺮﻳﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ( ﻳﺤﻴﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺣﺴﻴﻦ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ. ﻭ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺑﺎ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﺑﺎﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺮﺑّﻯ اﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ ﺷﻬﻴﺪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ
ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻦﻭ ﺩﺭ ﺣُﺴﻦ
( ﺿﻢ ﺣاء) ﻭ ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺳﺖ.)

حدیث
4051ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ168 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺯﻭﺭﻭﺍ
ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻭ لا ﺗﺠﻔﻮﻩﻓﺎﻧّﻪ
ﺳﻴّﺪ ﺷﺒﺎﺏ ﺍﻟﺸﻬﺪاء
ﻭ ﺳﻴّﺪ ﺷﺒﺎﺏ ﺃﻫﻞ
الجَنّةﻭ ﺷﺒﻴﻪ
ﻳﺤﻴﻰ ﺑﻦ ﺯﮐﺮﻳﺎﻭ
ﻋﻠﻴﻬﻤﺎ ﺑﮑﺖ ﺍﻟﺴﻤاء
ﻭ ﺍلأﺭﺽ ﺣﺴﻴﻦ ﺭﺍ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﮐﻨﻴﺪ ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺟﻔﺎ
ﻧﮑﻨﻴﺪ ( ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻗﺒﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﺩﺭ ﮐﺮﺑﻠﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯﻯ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺴﻴﻦ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮفی
کرﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻭﻭﺑﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺗﺨﻴّل
ﻠﺨﻮﺩ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺑﻮﻯ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺴﻴﻦ ﺳﻴّﺪ ﻭ ﺳﺮﻭﺭ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺷﻬﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.( ﺣﺴﻴﻦ
ﻣﻘﺘﻮﻝ ﮐﺮﺑﻠﺎ
ﺧﻮﺩﻧﻴﺰ ﺟﻮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﺒﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﻬﻴﺪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺟﻮﺍﻥ ﺷﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻦ ﻭ ﺣﺴﻦ ﮐﻮﺩﻙ
ﺭﺍ ﻧﻮﺍﺯﺵ ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺷﻬﺎدﺕ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﺩﺭ
ﮐﺮﺑﻠﺎﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖﻭ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
بود ﻭﻟﻰ ﻣﻊ ﺫﻟﻚ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻮﻓﻖﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻧﺞ ﻭﺯﺣﻤﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻮﻧﺪ.ﻭ(ﺳﻴّﺪ)ﺳﺮﻭﺭﻫﻤﺎﻥ(
ﺯﻳﺪ ﻭ ﺷﻴﺪ) ﺩﺭ ﺟﻤﺸﻴﺪ
ﺟﻢ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﺭﻳﺎ ﻭ ﭘﺎﻙ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻤﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ ﺯﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺩ.ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﭼﻮﻥ ﺯﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪﭘﺴﺮ
ﻳﺎ ﺩﺧﺘﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
( ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺴﻴﺢ ) ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺮﻋﻴﺎﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﻭ ﻧﻴﺰ(ﺳﻴّﺪ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ)ﺃﻫﻞ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ( ﻫﻢ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫم ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﺎﻧﻪ ) ﻭ ﺷﺒﻴﻪ ﻳﺤﻴﻰ
ﺑﻦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ( ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
) ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭﺯﻣﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺃﺷﻚ ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ.
(ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻫﻤﻪﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻧﺠﺎﺕ.ﺍﻣثاﻝ
ﻳﺤﻴﻰ ﻭ ﺣﺴﻴﻥﮑﻪ
ﺩﺭ سلوک الهی ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻧﺎﻇﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺎﻇﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻭﻋﺪﻩ
ﺧﻮﺩﭼﻮﻥ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺁﻥ ﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺑﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
(ﺯﻳﺎﺭﺕ)
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﺯ ﻗﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ.(ﺗﻦ)ﻭﺟﺴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻗﺒﺮ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺑﺒﻴﺮﻭﻥ
ﺗﻦ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰﻳﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ رؤیائیﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﺨﻴّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ .

حدیث
4452 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ14ﺹ168ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺎﻥّ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﮐﺎﻥ ﻴﻘﺮﺃ (ﻭﺍﻧّﻯﺨﻔﺖ
ﺍﻟﻤﻮﺍﻟﻴﻤﻥ
ﻮﺭﺍﺋﻰ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺃﻧّﻪ ﻟم ﻴﮑﻥ
ﻠﻪ ﻭﺍﺭث
ﺣﺘّﻯ ﻮﻫﺐ الله
ﻟﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﮑِﺒﺮ ﻣﻮلا
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
اﻳﻥ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁتی ﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻥ ﻘﺮﺍٴﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ ﻣﻥ
ﻤﻴﺘﺮﺳﻢ ﭘس
ﺍﺯﻣﻦ ﻣﻮﺍﻟی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎثُمّ.
(ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﻴک
کاﻣل
اﻟﻬﻰﻫﻴچ
ﭙﻴﺮﻭ ﻭﺍﺻﻞ
ﻭﮐﺎﻣل الهی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺍﺯ ثوﺍﺏ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻌﻤﻮلا ﻫﻤﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧر عمرﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮﻟﻮﻃ ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻨﺨﺴﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻴﺎ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﺪﺍﺷﺖ. ﻣﻮلا
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺣﺴﻨﻴﻥ
ﺮﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺑﺤﺪّ ﮐﻤﺎل
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ)
اﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻳﻌنی
ﻮﺍﺭثی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ(ﭼﻮﻥ
ﺒﻤﻴﺮﺩ) ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﺎم ﭙﻴﺮﻯ
ﺒﻮﻯ ﻤﻮﻫﺒﺖ
ﮐﺮﺩ (ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺴﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻮﻫﺒتی الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻭ ﺍﺳﺖ.(ﻣﻮﺍﻟﻰ)
ﻳﺎ ﻣﻮﺍﻟﻴﺎﻥ
ﻳﻌنی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮلاﻳﺖﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﭙﺬﻳﺮﺍﻯ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻧﻬﺎ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﻭﺍﺭث
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هماﻥ ﻤﻴﺮﺍث
هاﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﺠﺎرَبّ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺁثاﺭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎﻧﺖ الهی
ﺮﺍ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﻮﻳل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.

حدیث 4053 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ168ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺃﺣﻮﺍﻝ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ( و ﻧﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺑﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ) ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ثمّ ﻳﻨﺎﺩﻯ
ﺍﻟﻤﻨﺎﺩﻯ ﻭﻫﻮ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺃﻳﻦ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﻨﺖ ﻣﺤﻤّﺪ ؟ ﺃﻳﻦ
ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻨﺖ
ﺧﻮﻳﻠﺪ ؟ ﺃﻳﻦ ﻣﺮﻳﻢ
ﺑﻨﺖ ﻋﻤﺮﺍﻥ ؟ ﺃﻳﻦ
ﺁﺳﻴﻪ ﺑﻨﺖ ﻣﺰﺍﺣﻢ
؟ ﺃﻳﻦ ﺍﻡ ﮐﻠثوﻡ
ﺃﻡ ﻳﺤﻴﻰ ﺑﻦ ﺯﮐﺮﻳﺎ؟
ﻓﻴﻘﻤﻦ سپس
ﻧﺪﺍﺋﻰ ﺩﺭﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺍﺳﺖ و
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ( ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻﻞ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ)
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ ؟ ﻭ ﺧﺪﻳﺠﻪ
ﺩﺧﺘﺮ ﺧﻮﻳﻠﺪ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ؟ ﻭﻣﺮﻳﻢ ﺩﺧﺘﺮ
ﻋﻤﺮﺍﻥ ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ؟
ﻭ ﺁﺳﻴﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ ؟ ﻭ ﺍﻡ
ﮐﻠثوﻡ ﻣﺎﺩﺭ ﻳﺤﻴﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺯﮐﺮﻳﺎ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ ؟ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﮕﻰ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
( ﺍﻳﻦ ﻣؤﻤﻨﺎﻥ
ﺯﻥ ﺩﺭ ﻧﺎﻡ ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ.ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﻫﻤﺴﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻧﻴﺰ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻭﺍﺻﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺧﺘﺮ
ﺧﺪﻳﺠﻪ ﻧﻴﺰﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺯﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺧﻮﻳﻠﺪ
ﺩﺧﺘﺮ ﺧﺎﻟﺪ ﮐﻮﭼﻚﻳﺎﺟﺎﻭﻳﺪ
ﻧﺴﺒﻰ) ﻭﻣﻮلا  ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﺷﻮﻫﺮ
ﻓﺎﻃﻤﻪﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﺍﺻﻞ
ﻗﺎﺋﻢﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺣﻤﺰﻩ ﻋﻤﻮﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻏﻴﺮﻩﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺸﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﺑﺎﺯ ﻣﺮﻳم
ﺪﺧﺘﺮ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﻣﺎﺩﺭ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻘس ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻤﺴﻴﺤﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺑﻤﻌنی
ﭙﺎک مقدّس
ﺩﺧﺘﺮ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺁﺳﻴﻪ
ﻧﻘﺶ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻳﻬﻮﺩ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺍﻡ ﮐﻠثوﻡ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﻮﺩ.ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺴﻢ ﺷﻴﻮﺍﻭﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻤﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ ﻫﻠﻥ
ﻮ ﻧﺎﻫﻴﺪ ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺎ.
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ(ﻓﻄﻢ
ﺷﺪﻩ)ﻭ ﺍﺯ ﺷﻴﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﺍﺯ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﺗﺎ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. (ﺯﻫﺮﺍ)
ﺻﻔﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ (ﺯُﻫﺮﻩ
ﺳﺘﺎﺭﻩ) ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺪﻳﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﺟﻮﻫﺮ
ﻭﮔﻮﻫﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖﻭ
ﻧﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﺣﺴﻨﻰﻭ ﻧﻴﺰ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻤﻬﺮﮔﺰ ﺣﻀﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻦ ﺣﻀﻮﺭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻴﭻ ﮐس ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺑﺎلا
ﺭﻓﺖﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ .

حدیث
4054 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ168 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻫﻨﺎ
ﻟﻚ ﺩﻋﺎ ﺯﮐﺮﻳّﺎ
ﺭﺑّﻪﻗﺎﻝ رَبّ
ﻫﺐ ﻟﻰ ﻣﻦ ﻟﺪﻧﻚ
ﺫﺭیّة ﻃﻴبة
ﺍﻧّﻚ ﺳﻤﻴﻊ
ﺍﻟﺪﻋاء ﻓﻨﺎﺩﺗﻪ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ﻭ ﻫﻮ
ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺼﻠّﻰ ﻓﻰ
ﺍﻟﻤﺤﺮﺍﺏ ﺃﻥّ
الله ﻳﺒﺸّﺮﻙ
ﺑﻴﺤﻴﻰﻣﺼﺪﻗﺎ
ﺑﮑﻠﻤﻪ ﻣﻦ الله
ﻭ ﺳﻴّﺪﺍ ﻭ ﺣﺼﻮﺭﺍ
ﻭ ﻧﺒﻴّﺎ ﻣﻦ ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﻴﻦ
) ﺍﻟﺤﺼﻮﺭ
ﺍﻟّﺬﻯ لا ﻳﺄﺗﻰ
ﺍﻟﻨﺴاء ( ﻗﺎﻝ رَبّ
ﺃﻧّﻰ ﻳﮑﻮﻥ ﻟﻰ
ﻏﻠﺎﻡﻭ ﻗﺪ ﺑﻠﻐﻨﻰ
ﺍﻟﮑﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺮﺃﺗﻰ ﻋﺎﻗﺮ
) ﻭ ﺍﻟﻌﺎﻗﺮﺍﻟّﺘﻰ
ﻗﺪ ﻳﺌﺴﺖ ﻣﻦ ﺍﻟﻤﺤﻴﺾ(
ﻗﺎﻝ ﮐﺬﻟﻚ الله
ﻳﻔﻌﻞ ﻣﺎ ﻳﺸاء
ﻗﺎﻝ ) ﺯﮐﺮﻳّﺎ ( رَبّ
ﺍﺟﻌﻞ ﻟﻰ ﺁیة
ﻗﺎﻝ ﺁﻳﺘﻚ ﺃلا
ﺗﮑﻠّﻢ ﺍﻟﻨﺎس
ثلاثة ﺃﻳّﺎﻡ ) ﻭ
ﺫﻟﻚ ﺃﻥ ﺯﮐﺮﻳّﺎ
ﻇﻦ ﺍﻥ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺑﺸﺮّﻭﻩ ﻫﻢ ﺍﻟﺸﻴﺎﻃﻴﻦ
( ﻗﺎﻝ رَبّ ﺍﺟﻌﻞ
ﻟﻰ ﺁیة ﻗﺎﻝ ﺁﻳﺘﻚ
ﺃلا ﺗﮑﻠّﻢ ﺍﻟﻨﺎس
ثلاثة ﺃﻳّﺎﻡ الّا
ﺭﻣﺰﺍ ) ﻓﺨﺮس ثلاثة
ﺃﻳّﺎﻡ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﻋﺎﻯ ﺯﮐﺮﻳّﺎ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑرَبّ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺕ
ﻣﻮﻫﺒﺘﻰ ﺑﻤﻦ
ﺑﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﻭلاﺩ
ﻧﻴﮑﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮ ﺷﻨﻮﺍﻯ ﺩﻋﺎ
ﻫﺴﺘﻰ (ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻪﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻴﺮﺍ ﻃﺎﻟﺐﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﮐﻪﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.(ﺫﺭﻳّﻪ
ﻃﻴّﺐ) ﺍﻭلاﺩ ﺷﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﻧﻴﻚ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﻮﻯ
ﮐﻪﺩﺭﺣﺎﻝ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺻﻠﺎﺕ ﺩﺭﻣﺤﺮﺍﺏ
ﺑﻮﺩﭼﻨﻴﻦ ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
( ﺯﮐﺮﻳّﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﺮﺍﺏ ﻳﺎ
ﻣﻬﺮﺁﺑﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭ ﺍﺗّﺼﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﻧﺪﺍ ﻭﺑﺸﺎﺭﺕ
ﺩﺭ رؤیتﻯ ﺍﻭ ﺑﻮﻯ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺘﻮ ﺑﺸﺎﺭﺕﻭﻣﮋﺩﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﻳﺤﻴﻰ
ﺭﺍ ﺑﺘﻮ ﻣﻴﺪﻫﻢ
. (ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﻨﺎﻡ ﻳﺤﻴﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩپس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ) ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺑﺎ
ﮐﻠﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺳﻴّﺪ
ﻭ ﺣﺼﻮﺭﻭنبیّ ﻭﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ( ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﻮﺩﮐﻪ(ﮐﻠﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ)ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺤمدﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﮐﻠﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺍﺳﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ( ﺳﻴّﺪ)
ﺳﺮﻭﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
و (ﺣﺼﻮﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺼﺎﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖﻭﻣﺤﺮﺍﺏ
ﻭ عزّﻟﺘﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ(نبیّ)ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﺗﻦ
ﺗﻨﺒّوء ﻭ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋﻰ ﺃﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ (ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ)ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺷﺪﻩﻭﮐﺎﻣﻞ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺣﺼﻮﺭﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺯﻧﺎﻥ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ
( ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ
ﺯﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩ )ﮐﻪ ﺯﮐﺮﻳﺎ
ﮔﻔﺖ ( ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
) ﺧﺪﺍﻳﺎ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﺍ ﻏﻠﺎﻡ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺩﺍﺩ؟ﭼﻮﻥ ﮔﺮﺩ
ﭘﻴﺮﻯ ﺑﺮ ﻣﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺮﮒ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
) ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺯﻥ
ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﻋﻘﻴﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ) ﻭﻋﺎﻗﺮ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ
ﺣﻴﺾﺷﺪﻥ ﻣﺄﻳﻮﺵ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ( ﺯﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻓﺮﺻﺖ
ﺣﺎﻣﻠﻪ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺷﺎﻧس
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺮﻭﺑﺎﺯﻳﻚ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺃﻣﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺍﻓﺰﻭﺩ
. (ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﺸﻴّﺖ ﮐﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺎ ﺍﺳﺖ.( ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺣﺎﻣﻠﻪ
ﺷﺪﻥ ﻳﻚ ﺯﻥ ﻧﺎﺯﺍ
ﻭ ﻋﻘﻴﻢﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺷﺎﻧﺶ ﺯﺍﻳﺶ ﻧﺪﺍﺭﺩ
) ﻭﺯﮐﺮﻳﺎ ﮔﻔﺖ ( ﺑﻘﻮﻝ
ﺑﻘﺮﺁﻥ) ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ ﺁﻳﺖ ﻭ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻩ.(ﮐﻪ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻡﻭﮐﺎﻣﻠﻴﺎﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻢ ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺗﻮ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﻮ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﮑﻨﻰ.( ﺳﻪ
ﺭﻭﺯﻭ ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
عزّﻟﺖ ﺧﻮﺩﮐﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺳﺎﮐﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﮐﺮﻳﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻭﻗﺘﻰ ﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻭﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﻭ ﺍﻭﻡ
ﻭ ﻳﻮﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ عزّﻟﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. پس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﻭﻟﻰ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﺸﺎﺭﺕ ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﺯ ﺷﻴﺎﻃﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ( ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻩﮐﻪ ﺯﻥ ﻋﻘﻴﻢ
ﺯﻧﺎﺯﺍﻯ ﺍﻭ ﺣﺎﻣﻠﻪ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭ ﻳﺤﻴﻰ ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﻮﺩ ) ﻟﺬﺍ ﮔﻔﺖ ( ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ) ﺧﺪﺍﻳﺎ پس
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ ﺁﻳﺖ ﻭ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻩﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺗﻮ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺳﻪ
ﺭﻭﺯ ﺑﺎ ﮐﺴﻰ ﺣﺮﻑ
ﻧﺰﻧﻰﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺭﻣﺰ.(
ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺟﻮﺍﺏ
ﻫﺮﺳﺎﺋﻠﺎﺯ ﺳﺎﻟﻚ
) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺯﮐﺮﻳﺎ
ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺑﮑﻠّﻰ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺑﺪﻭﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﺷﺪ ( ﮐﺎﺭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ
).

حدیث
4055 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ۱۷۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻥّ
ﺃﻭﺣﺶ ﻣﺎ ﻳﮑﻮﻥ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺨﻠﻖ ﻓﻰ
ثلاثة ﻣﻮﺍﻃﻦ
ﻳﻮﻡ ﻳﻠﺪ ﻓﻴﺨﺮﺝ
ﻣﻦ ﺑﻄﻦ ﺍﻣّﻪ ﻓﻴﺮﻯ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﻳﻮﻡ
ﻳﻤﻮﺕ ﻓﻴﻌﺎﻳﻦ
ﺍﻟﺂﺧﺮة ﻭ ﺃﻫﻠﻬﺎ
ﻭ ﻴﻮﻡ ﻳﺒﻌث ﻓﻴﺮﻯ
ﺃﺣﮑﺎﻣﺎ ﻟﻢ ﻳﺮﻫﺎ
ﻓﻰ ﺩﺍﺭ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﻭ
ﻗﺪ ﺳﻠّﻢ الله ﻋﻠﻰ
ﻳﺤﻴﻰ ﻓﻰ ﻫﺬﻩ ﺍﻟثلاثة
ﺍﻟﻤﻮﺍﻃﻦ ﻭ ﺁﻣﻦ
ﺭﻭﻋﺘﻪ ﻓﻘﺎﻝ ( ﻭﺳﻠﺎﻡ
ﻋﻠﻴﻪ ﻳﻮﻡ ﻭﻟﺪ
ﻭ ﻳﻮﻡ ﻳﻤﻮﺕ ﻭ ﻳﻮﻡ
ﻳﺒﻌث ﺣﻴّﺎ) ﻭﻗﺪ
ﺳﻠّﻢ ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻦ
ﻣﺮﻳﻢ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ
ﻋﻠﻰ ﻧﻔﺴﻪﻓﻰ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟثلاثة
ﻤﻮﺍﻃﻦ ﻓﻘﺎﻝ ( ﻭﺍﻟﺴﻠﺎﻡ
ﻋﻠﻰ ﻳﻮﻡ ﻭﻟﺪﺕﻭ
ﻳﻮﻡ ﺃﻣﻮﺕ ﻭ ﻳﻮﻡ
ﺃﺑﻌث ﺣﻴّﺎ ﻭﺣﺸﺘﻨﺎﮐﺘﺮﻳﻦ
( ﺍﻭﻗﺎﺕ ) ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺧﻠﻖ ( ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ) ﺩﺭ ﺳﻪ ﻭﻗﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺭﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﺷﻮﺩﻭ ﺍﺯ ﺷﮑﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﻭ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
( ﺗﺮس ﻭ ﮔﺮﻳﻪ ﻃﻔﻞ
ﻣﺘﻮﻟﺪ )
ﻭﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ ﺑﻤﻴﺮﺩﻭ
ﺁﺧﺮﺕ ﻭ ﺃﻫﻞ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.( ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﺮس ﺍﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭﺍﺯ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻣثاﻝ ﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﮔﺎﻭ ﻭ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﻯ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ) ﻭ ﺳﻮﻡ ﺭﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﺑﻌثت ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻣﻰ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ( ﺑﻌثت
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻌﺎﻑ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺳﺖﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺣﮑﺎﻣﻰ
ﻣﻘﺮﺭ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻳﮋﻩ رؤیائی ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪﻗﺒﻠﺎ ﻫﻴﭽﮑﺪﺍﻣﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺒﻠﺎ رؤیتﻫﺎﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨﻚ
ﺍﺣﻮﺍﻟﺶ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﺎﺩ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
رؤیتﻯ ﻫﻤﻪ ﺷﺐ ﺧﻮﺩ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ سپس
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﻳﺤﻴﻰ ﺩﺭ ﺳﻪ ﻣﻮﻗﻊ
ﺳﻠﺎﻡ ﻭﺩﺭﻭﺩ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ.ﻭ
ترس ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺂﺭﺍﻣﺶ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮐﺮﺩ.( ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻳﺤﻴﻰ
ﺍﺳﺖﻭﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺑﺎﺯ ﻳﺤﻴﻰ
ﺍﺳﺖﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺯﻧﺪﻩﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺳﻪ ﻣﻮﻗﻊﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻭﺩ ﻭ ﺁﻳﺖ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺁﺭﺍﻡ ﻣﻴﮕﺮﺩ ) ﻭ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ( ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
) ﮐﻪ ﺳﻠﺎﻡ ﺑﺮ ﺍﻭ
ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺍﺩ
ﺷﺪ( ﺭﻭﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻃﻔﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻮﻋﻰ. ﺗﺎ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ(ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ
ﻣﻰ ﻣﻴﺮﺩ ( ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭﮐﻪ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺮﮒ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺍﺏ ﻫﺮ ﺷﺐ
ﺍﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻡﺗﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﺒﺮ ﺑﺪﻫﻢ. ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻭلاﺩ ﺗﻮ ﻣﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻮ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﻮﻟّﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻮﻯ ﮐﻪ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭ ﺳﻮﻡ
ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ
ﻣﺒﻌﻮث ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺩﺭ بعثَت
ﻭﺗﻮﻟّﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﮐﻪ
ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﺳﺮ ﻓﺮﺍﺯ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
هستند.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ ) ﻭ ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺳﻪ
ﻣﻮﻗﻊ ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺩﺭﻭﺩ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ( ﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻭﺩ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪﻭﭼﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻭﺩ ﺭﺍ ﻔﺮﺳﺘﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﻭ ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ) ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﮔﻔﺖ ( ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ) ﺳﻠﺎﻡ ﺑﺮﻣﻦ
ﺭﻭﺯ ﺗﻮﻟﺪﻡﻭ ﺭﻭﺯ
ﻣﺮﮔﻢﻭ ﺭﻭﺯ بعثَت
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻣﻦ
( ﺳﻠﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭﻭﺩ
ﻭ ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ ﻫﺮ ﭘﺬﻳﺮﺍﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻠﺢ ﻭ ﺳﻠﺎﻡ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻃﻔﻞ ﺑﺠﻬﺎﻥﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﻴﺮﺗﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ پس
ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺑﻘﻴّﻪ
ﻋﻤﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻔﻴﺪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻋﻤﺮ
ﺁﻧﻬﺎﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺴﺐ ثوﺍﺏ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕﺍﺿﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺨﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ(ﺫﺧﻴﺮﻩﺁﺧﺮﺕ)ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩﺑﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻰ ﮐﻨﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺨﻮﺩﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .

حدیث
4456 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ271ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﺍﺑﻠﻴس
ﮐﺎﻥ ﻳﺄﺗﻰ ﺍلأﻧﺒﻴاء
ﻣﻦ ﻟﺪﻥ ﺁﺩﻡ ﺍﻟﻰ
ﺃﻥ ﺑﻌث الله ﺍﻟﻤﺴﻴﺢ
ﻳﺘﺤﺪّﺖ ﻋﻨﺪﻫﻢ
ﻭ ﻳﺴﺎﺋﻠﻬﻢ ﻭ ﻟﻢ
ﻳﮑﻦ ﺑﺄحدّ ﻣﻨﻬﻢ
ﺃﺷﺪّ ﺍﻧﺴﺎ ﻣﻨﻪ
ﺑﻴﺤﻴﻰ ﺑﻦ
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪ
ﻳﺤﻴﻰ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮﻩ ﺍﻥ ﻟﻰ ﺍﻟﻴﻚ
ﺣﺎﺟﻪ ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪ
ﺃﻧﺖ ﺃﻋﻈﻢ ﻗﺪﺭﺍ
ﻣﻦ ﺁﻥ ﺃﺩﺭﻙ ﺑﻤﺴﺄﻟﻪﻓﺴﻠﻨﻰ
ﻣﺎ ﺷﺌﺖﻓﺎﻧّﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺨﺎﻟﻔﻚ ﻓﻰ
ﺃﻣﺮ ﺗﺮﻳﺪﻩﻓﻘﺎﻝ
ﻳﺤﻴﻰﻳﺎ ﺑﺎﻣﺮﻩ
ﺍﺣﺐ ﺃﻥ ﺗﻌﺮﺽ ﻋﻠﻰ
ﻣﺼﺎﺋﺪﻙ ﻭ ﻓﺨﻮﺧﻚ
ﺍﻟّﺘﻰ ﺗﺼﻄﺎﺩ
ﺑﻬﺎ ﺑﻨﻰ
ﺁﺩﻡﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪ ابلیس
ﺣﺒّﺎ ﻭﮐﺮﺍﻣﻪ
ﻭﻭﺍﻋﺪﻩ ﻟﻐﺪﻓﻠﻤّﺎ
ﺃﺻﺒﺢ ﻳﺤﻴﻰ ﻗﻌﺪ
ﻓﻰ ﺑﻴﺘﻪ
ﻳﻨﺘﻈﺮ ﺍﻟﻤﻮﻋﺪ
ﻭ ﺃﻏﻠﻖ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺒﺎﺏ
ﺍﻏﻠﺎﻗﺎﻓﻤﺎ ﺷﻌﺮ
ﺣﺘّﻰ ﺳﺎﻭﺍﻩ ﻣﻦ
ﺧﻮﺧﻪ ﮐﺎﻧﺖ ﻓﻴﻪ
ﺑﻴﺘﻪﻓﺎﺫﺍ ﻭﺟﻬﻪ
ﺻﻮﺭﻩ ﻭﺟﻪ ﺍﻟﻘﺮﺩ
ﻭ ﺟﺴﺪﻩ ﻋﻠﻰ ﺻﻮﺭﻩ
ﺍﻟﺨﻨﺰﻳﺮﻭ ﺍﺫﺍ
ﻋﻴﻨﺎﻩ ﻣﺸﻘﻮﻗﺘﺎﻥ
ﻃﻮلا ﻭ ﺍﺫﺍ ﺃﺳﻨﺎﻧﻪ
ﻭ ﻓﻤﻪ ﻃﻮلاﻋﻈﻤﺎ
ﻭﺍحدّﺍ ﺑﻠﺎ ﺫﻗﻦﻭ
لا ﻟﺤﻴﻪ ﻭ ﻟﻪ ﺃﺭﺑﻊ
ﺃﻳﺪ... ﻓﻠﻤّﺎ ﺗﺄﻣّﻠﻪ
ﻳﺤﻴﻰﻗﺎﻝ ﻟﻪ ﻣﺎ
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﻤﻨﻄﻘﻪ
ﺍﻟّﺘﻰ ﻓﻰ
ﻭﺳﻄﻚ؟ ﻓﻘﺎﻝ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﻤﺠﻮﺳﻴّﻪ ﺃﻧﺎ
ﺍﻟّﺬﻯ ﺳﻨّﻨﺘﻬﺎ
ﻭ ﺯﻳّﻨﺘﻬﺎ ﻟﻬﻢﻓﻘﺎﻝ
ﻟﻪ ﻓﻤﺎ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺨﻴﻮﻁ
ﺍلأﻟﻮﺍﻥ ؟ ﻗﺎﻝ
ﻟﻪ ﻫﺬﻩ ﺟﻤﻴﻊ ﺃﺻﺒﺎﻍ
ﺍﻟﻨﺴﺎٴلا ﺗﺰﺍﻝ
ﺍﻟﻤﺮﺃﻩ ﺗﺼﺒﻎ
ﺍﻟﺼﺒﻎﺣﺘّﻰ ﺗﻘﻊ
ﻣﻊ ﻟﻮﻧﻬﺎ ﻓﺎﻓﺘﺘﻦ
الناس ﺑﻬﺎ.... ﻗﺎﻝ
ﻳﺤﻴﻰﻓﺎﻧّﻰ ﺍﻋﻄﻰ
الله ﻋﻬﺪﺍﺃلا
ﺃﺷﺒﻊ ﻣﻦ ﺍﻟﻄﻌﺎﻡ
ﺣﺘّﻰ ﺃﻟﻘﺎﻩ ﻗﺎﻝ
ﻟﻪ ابلیسﻭ ﺃﻧﺎ
ﺍﻋﻄﻰ الله ﻋﻬﺪﺍ
ﺃﻧّﻰ لا ﺃﻧﺼﺢ
ﻣﺴﻠﻤﺎﺣﺘّﻰ ﺃﻟﻘﺎﻩثُمّ
ﺧﺮﺝ ﻓﻤﺎ ﻋﺎﺩ ﺍﻟﻴﻪ
ﺑﻌﺪ ﺫﻟﻚ ابلیس
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻨﺰﺩ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺂﻣﺪﻭﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﺗﺎ بعثَت ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺴﻴﺢﺍﻳﻦ ﺣﻀﻮﺭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ (ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ ﺃﺣﻮﺍﻝ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﻋﺪﻡ ﺗﻤﺪﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺍﺷﺖﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻴﻠﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺪﺍﺋﻰﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ابلیس ﺷﻴﻄﺎﻥ
نفس أمّاره  ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻭﺣﺸﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﻨﺪﺭﺕ
ﻣﻴﺸﺪﮐﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻔﻮﺫ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
تأثیر ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻤﺎلاﺕ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺑﺴﺮ حدّ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪ.ﺗﺎ ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺃﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﺍﻥ
ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻴﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﻗﺒﺎﻳﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻠﻮﻟﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖﺩﺭ
ﻳﻚ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻧﻔﻮﺫﻯ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺣﺘﻰ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻧﺴﺒﻰﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﻨﻮﻥ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺷﻴﻤﻰ ﺭﺍ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺤﮑﻢ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻧﻘﺶ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻤﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ ﺷﻴﻤﻰ
ﺑﻨﺎﻡ (ﻧﻴﺮﻧﮓ ﺑﺎﺯ)
ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﻋﻠّﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺗﺠﺎرَبّ ﻃﺒّﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ ﺍﺣﺘﮑﺎﺭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺍﺣﺘﮑﺎﺭ ﻣﻮﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ.ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻴﺮﻭﻯ ابلیس
ﺑﺰﺭﮒ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻴﻄﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺎﻭﺍﺭﺩ ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﻭ
ﺑﻘﺼﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺑﺴﻮﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺸﻰ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻧﻴﻨﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﻗﺮﻥ ﺑﻴﺴﺘﻢ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻬﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮﭼﻪ
ﺭﺳﺪﺑﭙﻨﺞ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻴﻮﺣﺸﻰ
ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﻭ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
نفس أمّاره  ﻭ ﻫﺮ ﺭﻫﺒﺮ
ﮐﺎﺫﺏ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮﻇﻬﻮﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ ﻳﮑﺪﻧﻴﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻴﻨﻰ ﺑﺎ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ) ﮐﻪ ابلیس
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ ﺳﻮﺁﻝ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ ( ﻭﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻦ ﺑﺴﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﺍﺩ ) ﻭﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﭼﻮﻥ ﻳﺤﻴﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺯﮐﺮﻳﺎ
ﭘﺮ ﮐﻠﺎﻡ ﺑﺎ ابلیس
ﻧﺒﻮﺩ ( ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻳﺤﻴﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮ ﺷﺪﻩﮐﻪﺣﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺟﺴﻢ ﻭﺭﻭﺍﻥﺸﻔﺎ
ﻣﻴﺪﺍﺩ. ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎﻧﻤﻮﻧﻪ ﺑﺎﺭﺯﻯ
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪابلیس
ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ نفس ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ ﻭ ﺁﺩﻡ
ﮐﺸﻰ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺎﻃﻞ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ) ﺭﻭﺯﻯ
ﻳﺤﻴﻰ ﺑﺎﺑﻠﻴﺶ
ﮔﻔﺖﺃﻯ
ﺑﺎﻣﺮﻩ ( ﻧﺎﻡ ابلیسﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﭘﺪﺭ ﺗﻠﺨﻰ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ. )
ﺍﺣﺘﻴﺎﺟﻰ ﺑﺘﻮ
ﺩﺍﺭﻡ ابلیس ﮔﻔﺖﺗﻮ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻫﺴﺘﻰﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻦ
ﺑﭙﺮﺳﻰ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺑﭙﺮﺵ ( ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﺍﻧﻪ ﺍﺳﺖ ) ﻭﻣﻦ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺗﻮ ﻧﻴﺴﺘﻢ.( ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ نفس
أمّاره  ﻭﺟﺎﻫﻞ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻮﻯ ﻭهَوَس
ﻣﻘﺼﺪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ) ﻳﺤﻴﻰ ﭘﺮﺳﻴﺪﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺗﻠﻪ ﻫﺎ ﻭﻧﻴﺮﻧﮓ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻰ.( ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﭘﺰﺷﻚ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻟﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﺗﺎ ﭼﺎﺭﻩ
ﺟﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ ﻳﻚ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ(ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭﺧﻄﺎ)ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺸﮑﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﭼﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ) ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻨﻰ ﺁﺩﻡ
ﺭﺍ ﺷﮑﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻰ
؟ (ﺑﻨﻰ ﺁﺩﻡ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭلاﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺁﺩﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ابلیس ﺃﻫﺮﻳﻤﻦﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵﮐﻪ
ﺑﺮﺟﻬﻞ ﻣﺮﺩﻡ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺭﺩﺧﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪﺍﺯﺍﻭلاﺩ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻭ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺑﺤﻖ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺑﺨﻮﺑﻰ
نفس ﺍﺑﻠﻴﺴﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺧﻄﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ابلیس
ﻓﻄﺮﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﻭﻭ نفس أمّاره
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ) ابلیس
ﮔﻔﺖ ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ
ﻭﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﻣﻴﺂﻳﻢ
( ﺗﻮﻃﺌﻪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ابلیس
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
) ﺻﺒﺢ ﮐﻪ ﺷﺪﻳﺤﻴﻰ
ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻝ ﻧﺸﺴﺖﻭﺩﺭﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺴﺖ ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﺎﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﺩﻳﺪﮐﻪ
ابلیس ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻧﻪ
ﻧﻮﺭ ﺳﻘﻒ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﻴﻤﻮﻥﻭ ﺗﻨﻰ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﻙ ﺩﺍﺭﺩ.(
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ مؤمنﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻧﻘﺶ ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺒﻴﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻣﺴﺨﺮﻩ
ﺁﻣﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺗﻨﻰ ﮐﺸﻴﻒ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﻙ ﻭ ﺧﻨﺰﻳﺮ ﺩﺍﺭﺩ
) ﻭ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺍﺯ ﺩﺭﺍﺯﺍ
ﺷﮑﺎﻑ ﺩﺍﺭﺩ.(ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻗﺪﻳﻢ ﺍﺯ ابلیس
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺯﺷﺘﻰ
ﻭ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻣﻌﻤﻮﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺖ ) ﻭﺩﻫﺎﻥ
ﻭﺩﻧﺪﺍﻥ ﺍﻭ ﺷﮑﺎﻑ
ﻃﻮﻟﻴﺪﺍﺷﺖﻭﭼﺎﻧﻪ
ﻭ ﺭﻳﺶ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭﺑﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﺩﺳﺖﻭ ﺳﺘﻮﻥ
ﻓﻘﺮﺍﺗﺶﺩﺭ ﺟﻠﻮ
ﺑﺪﻥ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ
ﺑﻌﻘﺐ ﺧﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ
( ﺍﺯ ﻫﺮ ﻟﺤﺎﻅ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ)
ﻭﻗﺒﺎﺋﻰ ﺑﺮﺗﻦ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻭﺳﻂ
ﺑﺎ ﺑﻨﺪﻯ ﺭﻧﮕﺎﺭﻧﮓ
ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ . ( لباس
ﻭ ﺑﻨﺪ ﮐﻤﺮ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﮐﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺑﻨﺪ تقذّس ﺑﺮﮐﻤﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﺯﻧﮕﻮﻟﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ( ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺧﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺼﺪﺍ ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻧﺘﺎﮐﻠﺎﻭﺯ
ﮐﻪ ﺯﻧﮕﻮﻟﻪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﺯ ابلیس
ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻘﺒﻮﻝ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺑﺎ بعثَت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡﻳﻚ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻘﺶ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺎﺩﻩﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ ) ﻭ ﻳﻚ
ﮐﻠﺎﻩ ﻣﻨﮕﻮﻟﻪ
ﺩﺍﺭ ﺗﺨﻢ ﻣﺮﻍ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﻚ
ﮐﻠﺎﻩ ﺑﺎ
ﻗﻠّﺎﺑﻰ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ( ﮐﻠﺎﻩ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ) ﭼﻮﻥ ﻳﺤﻴﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻳﺪﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺍﻳﻦ ﺑﻨﺪ ﺑﮑﻤﺮﺕ
ﭼﻴﺴﺖ ؟ ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﺎﻣﺖ مجوس ﮔﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.( ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﻣﺮﻭﺯ ) ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻡﻭ ﺳﻨّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻳﻨﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻡ.( ﻫﻤﻪ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻣﺸﺨّﺼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥﭼﻮﻥ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻣﻬﻤّﻰ ﺩﺭ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻳﺤﻴﻰ ﭘﺮﺳﻴﺪﺍﻳﻦ
ﺭﻧﮕﻬﺎ ﭼﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ابلیس
ﮔﻔﺖﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.( ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺯﻳﻨﺖ ﺯﻧﺎﻥﻳﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺯﻥﺒﺎﺯ ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺠﻨﺶ
ﺑﺎﺯ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ  اﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﻭﺕ ﺩﺭ ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻴﻮﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺯﻥ ﺭﻧﮓ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﻣﻴﮑﻨﺪﺗﺎ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭ ﮔﺮﺩﺩ
( ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺑﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻣﺪﺭﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﻨﺎﺳﺐ ﺭﻧﮕﻬﺎ
ﻭ ﺁﻭﻳﺰﻩﻫﺎ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺭﻧﮓ ﭘﻮﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﺭﺍﻳﺸﮕﺎﻫﻬﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺟﻨﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ ) ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻳﺤﻴﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﮕﻮﻟﻪ
ﭘﺮﺳﻴﺪابلیس ﮔﻔﺖ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺳﺎﺯﻫﺎ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺻﺪﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ) ﻭﭼﻮﻥ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺸﺮﺍﺏ ﺧﻮﺭﻯ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪﻭﭼﻮﻥ
ﻟﺬﺕﺑﺮﺳﻨﺪ ﺯﻧﮕﻮﻟﻪ
ﺭﺍ ﺑﺼﺪﺍ ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻡ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺷﻨﻴﺪﻧﺪﺳﺒﻜﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﺑﻄرَبّ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﻨﺪ ( ﺃﺷﺮ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﺖ
ﺷﺮﺍﺏﻳﺎ ﻣﺴﺖ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻮﻓﻘﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭالّا ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﺍﻥ
ﺑﻠﺎﻳﺎﺍﺯ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻟﺬﺗﻰ ﻧﻤﻰ ﺑﺮﻧﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻏﺼّﻪ ﺩﺍﺭﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﭼﻮﻥ
ﺷﺮﺍﺏﺁﻧﭽﻨﺎﻥ
ﺭﺍ ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ) ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺮﻗﺺﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺎ
ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﮑﻦ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ لباس ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺩﺭﻧﺪ. (ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻟﺨﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺍﺳﺘﺮﺑﺘﻴﺰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
) ﻳﺤﻴﻰ ﭘﺮﺳﻴﺪﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺗﻮﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ؟ابلیس
ﮔﻔﺖ ﺯﻧﺎﻥ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻠﻪ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﮐﻪ ﺩﻋﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺻﺎﻟﺢ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻟﻌﻨﺖ ﻭ
ﻧﻔﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎﻣﺮﺍ ﺁﺯﺭﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺑﺴﻮﻯ ﺯﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻡﻭ ﺁﺭﺍﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ ( ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ جنس
ﻣﺨﺎﻟﻒﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻔﮑﺮ ﻭ ﺗﻌﻘﻞ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﮑﺸﺪ ) ﻳﺤﻴﻰ ﭘﺮﺳﻴﺪﺍﻳﻦ
ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺳﻔﻴﺪ ﺑﺮ
ﺳﺮﺕ ﭼﻴﺴﺖ ؟ ﮔﻔﺖ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺍﺯ ﺩﻋﺎﻯ
مؤمنان ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.ﻭ ﻳﺤﻴﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻗﻠّﻠﺎﺏ
ﺩﺭﺩﺳﺖ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﮔﻔﺖ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺩﻝ ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻗﻠّﺎﺏ ﺑﻨﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ( ﻋﺼﺎﻯ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﮔﺮﺩ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﮐﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﻭ ﺳﺮﮐﺞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻳﺤﻴﻰ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺁﻳﺎ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﻣﻦ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ؟
ابلیس ﮔﻔﺖ ﻧﻪﻭﻟﻰ
ﺗﻮ ﻳﻚ ﺻﻔﺖ ﺧﻮﺑﻰ
ﺩﺍﺭﻯ ﮐﻪ ﺧﻮثُمّ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ( ﻫﺮ ﺻﻔﺘﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ابلیس ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺧﻮﺷﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
) ﻳﺤﻴﻰ ﭘﺮﺳﻴﺪﺁﻥ
ﭼﻴﺴﺖ؟ابلیس ﮔﻔﺖ
ﺧﻮﺵ ﺧﻮﺭﺍﻙ ﻫﺴﺘﻰ.(
ﭘﺮ ﺧﻮﺭ ﻭﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺧﻮﺭ ) ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺍﻓﻄﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻰ ﻣﻴﺨﻮﺭﻯ
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ باعث ﺗﺮﻙ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺻﻠﺎﺕ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺗﻮ ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﭘﺮﺧﻮﺭﻯ
ﺧﻮﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻌﺪﻩ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺧﻮﻥ ﺍﺯ ﻣﻐﺰ
ﺩﻭﺭ ﻭﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﻮﺍﺏ ﻣﻴﺮﻭﺩﻳﺎ
ﺧﺴﺘﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
) ﻳﺤﻴﻰ ﮔﻔﺖ ﻣﻦ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻬﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻢﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺳﻴﺮ ﻧﺸﻮﻡﺗﺎ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﮐﻨﻢ. (ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻢ.ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻭ ﻣﺼﻮﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺭﺍ لاﺯﻡ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺧﻨﺪﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺴﺘﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ)ﻭ ابلیس
ﻧﻴﺰ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﻭﻣﻦ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻬﺪ ﻣﻴﮑﻨﻢﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺮﮔﺰ ﻫﻴﭻ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ ( ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ) ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻧﮑﻨﻢﺗﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﮐﻨﻢ.( ﺁﺧﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﮐﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻬﻠﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻭ
ابلیس ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭنفس أمّاره  ﮐﺎﺭ ﺳﺎﺯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ابلیس ﺁﺧﻮﻧﺪﻭﺣﺘﻰ
نفس أمّاره  ﺍﻧﺴﺎﻥﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺘﻌﺒّﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﻳﺎ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺮﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ حدیثﻧﻘﺶ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺩﻝ ﺍﻭﻭ ﻧﻘﺶ
ﺯﻥ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ جنس
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻳﺎ ﻫﻤﺠﻨس
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻧﺎﻥ
مؤمن ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻧﻘﺶ ﻏﺬﺍ ﻭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻣﺤﺮﻙ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ حدیثﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺩﺭﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.

حدیث
4457 -اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻘﺎﺋم
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ (ﺝ14ﺹ178ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭﮐﻠﺎﻯ
اﻳﺸﺎﻥ ﺴﻮﺁلاﺗﻰ
ﻣﻄﺮح ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻨﺎ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق کاﻣﻠﺎﻥ الهی
اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺳﻮﺁلاﺕ ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮐﻠّﺎ
ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻮ
ﺳﻤﺒﻮلیک
ﺴﻠﻮک اﺳﺖ) ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻬﻴﻌﺺ ﭼﻪ
ﺗﺄﻭﻳلی
ﺪﺍﺭﺩ؟ (ﻣﻌنی
اﻭﻟﻴﻪ ﻭ
ﺑﺎﻃنی ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﺁﻥ ﭽﻴﺴﺖ؟ ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻴکی اﺯ
ﺭﻣﻮﺯ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺋل
ﺒﺮﺧی اﺯ
ﺳﻮﺭﻩﻫﺎﻯ ﻘﺮﺁﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻌﺎنی ﺁﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﭘﺎﺳخ ﺁﻣﺪ ﮐﻪ: هذﻩ
ﺍﻟﺤﺮﻭﻑ ﻣﻥ
ﺃﻧﺒاء اﻟﻐﻴﺐ
ﺃﻃلع الله
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻋﺒﺪﻩ
ﺯﮐﺮﻳّﺎ ثم
ﻘﺼّﻬﺎ ﻋﻠی
ﻤﺤﻤّﺪ ﻭ ﺫﻟک
ﺃﻥ ﺰﮐﺮﻳّﺎ
ﺳﺄل ﺮﺑّﻪ ﺃﻥ
ﻴﻌﻠّﻤﻪ
ﺃﺳﻤاء
اﻟﺨﻤسةَ
ﻓﺄﻫﺒﻄ علیه ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻓﻌﻠّﻤﻪ ﺍﻳّﺎﻫﺎ
ﻓﮑﺎﻥ
ﺰﮐﺮﻳّﺎ ﺍﺫﺍ
ﺫﮐﺮ ﻣﺤﻤّﺪﺍ
ﻭ ﻋﻠﻴّﺎ ﻭ
ﻓﺎﻃمة ﻭ
ﺍﻟﺤﺴﻦ ﺳﺮﻯ
عنه ﻫﻤّﻪ
ﻭﺍﻧﺠلی کرﺑﻪ
ﻭ ﺍﺫﺍ ﺫﮐﺮ
ﺍﺳم اﻟﺤﺴﻴﻦ
ﺧﻨﻘﺘﻪ
ﺍﻟﻌﺒﺮة ﻭ
ﻭﻗﻌﺖ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺒﻬﺮة ﻓﻘﺎل
ﺬﺍﺕ ﻳﻮﻡ الهی
ﻤﺎ ﺑﺎلی اﺫﺍ
ﺫﮐﺮﺕ ﺃﺭبعة
ﻣﻨﻬم ﺘﺴﻠّﻴﺖ
ﺑﺄﺳﻤﺎﺋﻬم
ﻤﻥ همومی ﻭ
ﺍﺫﺍ ﺫﮐﺮﺕ
ﺍﻟﺤﺴﻴﻥ ﺘﺪمع
عینی ﻮ ﺗثور
ﺯﻓﺮﺗﻰ؟
ﻓﺄﻧﺒﺄﻩ الله ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎلی عن
ﻘﺼّﺘﻪ ﻓﻘﺎل
کهیعص ( کاف هاء
یاء عین صاد) ﻓﺎﻟﮑﺎﻑ
ﺍﺳم کرﺑﻠﺎء
ﻭﺍﻟﻬاء هلاک
ﺍﻟﻌﺘﺮة ﻭ ﺍﻟﻴاء
ﻴﺰﻳﺪ ﻭﻫﻮ
ﻇﺎﻟم اﻟﺤﺴﻴﻦ
ﻭ ﺍﻟﻌﻴﻥ عطشهﻭ
ﺍﻟﺼﺎﺩ ﺻﺒﺮﻩ
ﻓﻠﻤّﺎ ﺳمع
ﺬﻟک ﺰﮐﺮﻳّﺎ
ﻟم ﻴﻔﺎﺭق
ﻤﺴﺠﺪﻩ ثلاثة
ﺃﻳّﺎﻡ ﻭﻣنع
ﻔﻴﻬﻥ اﻟﻨﺎس ﻣﻥ
اﻟﺪﺧﻮﻝ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺃﻗﺒل
علی اﻟﺒﮑاء ﻮ
ﺍﻟﻨﺤﻴﺐ ﻭ
ﮐﺎﻥ ﻴﺮثیه الهی
ﺃﺗﻔجع ﺨﻴﺮ ﺟمیع
ﺨﻠﻘﻚ
ﺑﻮُﻟﺪﻩ؟ الهی
ﺃﺗﻨﺰل ﺒﻠﻮﻯ
هذﻩ ﺍﻟﺮﺯیّة
ﺑﻔﻨﺎﺋﻪ؟ الهی
ﺃﺗﻠﺒّس
ﻋﻠﻴّﺎ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ثیاﺏ
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﻤﺼﻴبة
؟ الهی ﺃﺗﺤل
کربة ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﻤﺼﻴبة
ﺑﺴﺎﺣﺘﻬﻤﺎ؟
ثم کاﻥ ﻳﻘﻮل
اﻟﻬﻰ ﺍﺭﺯﻗنی
ﻮﻟﺪﺍ ﺗﻘﺮّ
ﺑﻪ ﻋﻴنی علی اﻟﮑﺒﺮ
ﻓﺎﺫﺍ
ﺭﺯﻗﺘﻨﻴﻪ
ﻓﺎﻓﺘﻨّﻰ
ﺑﺤﺒّﻪ ثمّ اﻓجعنی
ﺒﻪ ﮐﻤﺎ
ﺗﻔجعﻤﺤﻤّﺪﺍ
ﺣﺒﻴﺒک
ﺒﻮﻟﺪﻩ ﻓﺮﺯﻗﻪ
الله ﻳﺤیی ﻮ
ﻓﺠّﻌﻪ ﺑﻪ ﻭ
ﮐﺎﻥ ﺤﻤل ﻴﺤیی
ﺴﺘّﻪ ﺃﺷﻬﺮ
ﻭﺣﻤل اﻟﺤﺴﻴﻥ
کذﻟک ﺍﻳﻥ
ﺤﺮﻭﻑ ﺍﺯ
ﺃﺧﺒﺎﺭﻏﻴبی
اﺳﺖ (ﺍﻣﻮﺭالهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ در
سلوک
ولایتهای
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺭﺍ
ﺁﻣﻮﺧﺖ (ﺯﮐﺮﻳﺎ
یا ﭘﺪﺭ ﻳﺤیی
ﻤﻌﻤﺪﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﭙﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎنی اﻭ
بوده ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺳﺎﻟکی ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ همگی
ﻴﺤیی هستند.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎل
اﺣﻴﺎﻯ ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ
ﮐﺎﻣل ﻮ ﻳﺤیی
ﻮ ﺯﻧﺪﻩ واقعی
ﺷوﻧﺪ.
ﻭﺯﮐﺮﻳﺎ ﭘﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻟک ﻨﺎم هر
ﮐﺎﻣل الهی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ ﻭ
ﺩﺍﻧﺎﻯ ﻤﻌنی
باطنی و سلوکی
ﻘﺮﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻤﺤﻤّﺪ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺖ ( ﻗﺺّ ﻳﺎ
ﻗﺼّﻪ ﮔﻔﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺺ ﺃثر
ﻭ ﺗﻌﻘﻴﺐ ﺭﺩّ
ﭘﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﻥ اﻋﺮﺍﺏ
ﺭﺍﻳج ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺟﺎﻯ ﭙﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺭﻭﻯ ﻤﺎﺳّﻪ
ﻫﺎ ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻬﺎ و
جنگل ها ﺑﺪﺍﻥ
ﻨﻴﺎﺯ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻮ
ﺗﻌﻘﻴﺐ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻯ الهی و
مربّیان او
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ(ﻋﺘﺮﺕ
ﻣﺤﻤﺪ) ﺑﺎﺯ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﭙﻨج ﺸﻬﻮﺩ ﺁل
عبا ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺯﮐﺮ ﻳﺎ
ﺍﺯ رَبّ ﺧﻮﺩ (ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻮﺭﺩ ذکر و
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺯﮐﺮﻳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ایلی
ﻭﻋﺮﺵ رَبّ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ. ﻭﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ رَبّ
ﻧﺎ ﺩﻳﺪنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺳﺎمی
ﭙﻨﺠﮕﺎنه ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ (ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﭙﻨج
بهﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺁﻟﻌﺒﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺯﮐﺮﻳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳخی ﻨﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻥ ﭙﻨج
ﺸﻬﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺁﻧﺎﻥﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣل اﺳﺖ.)
ﻭﻟﺬﺍ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻨﺎﺯل
ﺸﺪ (ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻔﻘﻄ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣﻞ ﻧﺰﻭل
ﺸﻬﻮﺩﻯ و
الهامی
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﺑﻄ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ) ﻭ ﺑﻮﻯ
اﺳﺎمی ﺮﺍ
ﺁﻣﻮزش داد (ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺮﺑّﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺍﻳﻥ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
که ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋلی ﺰﻧﺪﻩﺍﻯ
هستند. ﺣتی
ﺼﺎﺣﺐ ﻧﻘﺶ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﺑﻄ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴنی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭙس
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻪ
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﻳﺎﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلی ﻮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭﺣﺴﻥ
ﻤﻴﮑﺮﺩ ﻏﺼّﻪ
ﺍﻭ ﺑﺮ ﻃﺮﻑ
ﻣﻴﺸﺪ.( ﺣﺴﻴﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ
ﺍﺳﺎمی الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل یک
ﺴﺎﻟﻚ ﻭ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺫﮐﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺁﻭﺭﻯ اﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﺎ ﻫﻢ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺳم ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ (ﺍﻧﺠﻠﺎﻯ
غصّه ) ﺳﺎﻟک
ﻤﺮﺗفع ﺸﺪﻥ
ﺁﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻳک ﺘﺠﻠّﻯ ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﭼﻮﻥ ﺰﮐﺮﻳﺎ
ﻧﺎم ﺤﺴﻴﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺧﻔگی
اﺯﻏﻢ ﻭبُهت
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ. (ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ عبور ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﭘس ﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﺤﺴﻴﻥ ﺸﻬﻴﺪ
ﺷﺎﻫﺪ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ هماﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺣﺴّﺎس
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺧﻔگی
ﻤﺮﮒ ﻭﺳﺨتی
عبوﺭ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑُﻬﺖ ﻭ ﺣﻴﺮﺕ
ﺧﻠﺴﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭ
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺭﻭﺯﻯ
گفت ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﭼﺮﺍ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺁﻥ ﭽﻬﺎﺭ ﺍﺳم
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺁﻭﺭﻡ
ﺗﺴﻠّﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑم ﻮ
ﺁﺭﺍم اﺯﻏﺼّﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻡ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻴﺎﺩ
ﺣﺴﻴﻥ
ﻤﻴﺎﻓﺘﻢ
ﭼﺸﻤﺎﻧم ﭙُﺮ
ﺍﺷک ﻮ ﻧﻔﺴﻢ
ﺑﻬﻴﺠﺎﻥ
ﻤﻴﺎﻓﺘﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﺨﺒﺮ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﻗﺼّﻪ
ﺣﺴﻴﻥ ﭽﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﮐﻬﻌﻴﺺ
ﺭﺍ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﮐﺎﻑ ﺁﻥ
کرﺑﻠﺎ ﻭﻫاء
عترﺕ ﻭﻳاء ﺁﻥ
ﻴﺰﻳﺪ ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﺣﺴﻴﻦ ﻭﻋﻴﻦ
ﺁﻥ عطش ﻭﺻﺎﺩ
ﺁﻥ ﺼﺒﺮ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(
ﺗﻄﺒیق ﺼﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﻣﻮﺯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺑﻴنی
ﭙﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯنیز
هست . ﮐﺮﺑﻠﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻫﻤﺎﻥ
کرﺏ ﻭ ﻏﺼّﻪ ﻭﺑﻠﺎ
ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
سالک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟکی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ(ﻋﺘﺮﺕ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻳﺎﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺤﻤل ﺒﻠﺎﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻳﺰﻳﺪ ﻗﺎﺗل
ﺤﺴﻴﻦ ﺑﺎﺯ ﻫﺮ
ﺯﻳﺎﺩﻩ ﻃﻠﺐ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭼﻮﻥ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎی
قشری ﮐﻪ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺤﺴﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ هستند.
ﻭ ﻋﻄﺶ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺭﻭﺯﻩ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻃﻠﺐ
ﺷﺪﻳﺪ ﻭ ﻣﺼﺮّﺍﻧﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺻﺒﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺯ لاﺯﻣﻪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﺸﻴّﺖ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻨﻔﻊ
ﺳﺎﻟک و عُمق
تزکیه نفس او اﺳﺖ)
ﻭﭼﻮﻥ ﺰﮐﺮﻳﺎ
ﭼﻨﻴﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺖﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺴﺠﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺪﺕ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ
ﺗﺮک ﻨﮕﻔﺖ. (ﻣﺴﺠﺪ
ﺳﺎﻟﻚ عزّﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮکی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﻪ ﺭﻭﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﻭم
اﻭﻟﻴﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﺪ. (ﻳﻮﻡ)
ﻳﺎ ﺭﻭﺯ ﻫﻤﺎﻥ
اﻭم ﻴﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﻧﮕﺬﺍﺷﺖ
ﮐسی ﺪﺍﺧل
ﻤﺴﺠﺪ ﺍﻭ ﺷﻮﺩ (ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭﻯ اﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻰ
ﺟﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻮﻩ ﻭ ﮐﻤﺮ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕل ﻮ
ﺻﺤﺮﺍﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﺰﻳﺮ ﺯﻣﻴﻥ
ﻮ ﻗﺒﺮﺳﺘﺎنی
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻗک
ﺘﺎﺭﻳک ﺨﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ) ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺒﮕﺮﻳﻪ ﻭ
ﻧﺎﻟﻪ ﺍﻓﺘﺎﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭثاﻯ
ﺤﺴﻴﻦ ﻣﻴﮕﻔﺖ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺁﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ ﺨﻠق
ﺨﻮﺩﺕ ﭼﻨﻴﻥ
ﺪﺭﺩ ﻓﺠیهی
اﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻰ؟(
ﺣﺴﻴﻦ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭﺣﺴﻴﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻠّﻪﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ عزّﻳﺰﺗﺮﻳﻥ
کسی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻳﺎ
ﭼﻨﻴﺒﻦ ﺑﻠﺎئی
ﺮﺍ ﺑﺮ ﺍﻳﻥ
گرﻭﻩ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻰ؟( ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻠﺎﻳﺎ خاص
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ووسیلع
تزکیهو تقویت
صبر.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
گرﻓﺘﺎﺭ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺁﻳﺎ ﻋﻠﻰّ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﺼﻴﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺸﺎنی ﻮ
ﭼﻨﻴﻥ غصّه
ﻭﻏمی ﺮﺍ ﺩﺭﺩل
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻰ؟ (ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ الهی
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺸﺮﻳک
هستند. ﻭﺑﻠﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺭﺩ
ﺟﺮﺍﺣﻰ ﻭ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﮐﻪ ﭘﺰﺷک
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻴﻤﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻣﺮﺍ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ ﺑﺪﻩ ﮐﻪ
ﭼﺸﻤﺎﻧم ﺒﻮﻯ
ﺮﻭﺷﻥ ﺸﻮﺩ (
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل پدر
الهی از خدﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺳﺎﻟکی ﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺎ
چشم ﺩﻟﺶ ﺭﻭﺷﻥ
ﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩ) ﮐﻪ ﻣﻥ
ﺪﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻢ (ﺩﺭ
ﺷُﺮُﻑ ﻣﺮگ ﻮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ الهی
در سلوک
ﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭﭼﻮﻥ
ﻤﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺮﺯق
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺩﺍﺩﻯ
ﻣﺮﺍ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﻦ ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﻭ
ﻣﺮﺍ ﻓﺎﺟﻌﻪ
ﺑﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻯ. ﻭ ﺩﺭ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﻳﺪ (ﻣﺮگ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺤیی
ﺮﺍ ﺑﻮﻯ ﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﻓﺎﺟﻌﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻳﺪ. (ﻳﺤیی
ﺮﺍ ﺯﻥ ﻔﺎﺣﺸﻪﺍﻯ
ﺒﮑﺸﺘﻥ ﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﺣﺎﮐم ﺮﻭمی
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺩ. ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
قشری غیر سالک
ﻤﺤﺮک اﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﺤیی ﻴک
کامل الهی
ﺒﻮﺩ و آخرین
کامل ولایت
زنده چهارم
ولایت زردشت
ﮐﻪ ﻣﺴﻴح ﺮﺍ
غسل ﺗﻌﻤﻴﺪ ﻭ
تعلیم سلوکی
داد که منجر
بکشف شهوذ
پنجم و برتر
مسیح یا همان نور
مصطفوی الهی و
یهودیان قشری
نیز مسیح را کشتند
.ﻭ مسیح ﺁﻏﺎﺯ
ولایت پنجم
الهی فرزند
الهی یحیی بود
ﻭ سالم محمدی
ﺧﻮﺩ ﺣﺴﻴﻥ
ﻤﺎﻧﻨﺪﻯ اﺳﺖو
یحیی چون حسین
ﺳﺮﺵ ﺩﺭﻣﺮگ
اﺯ ﺩﺳﺖ داد)
ﻳﺤیی ﺸﺶ
ﻣﺎﻫﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ (ﻣﺎﻩ
ﻭ ﺷﻬﺮ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﭼﻠّﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﺷﺶ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭم
الهی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑند ﮐﻪ
ﺑﺨﻠق با مق ام
الهی حسینی
ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ سالک
محمدی در
آزمایش مرگ
قبل از مرگ
ﺑﮑﻠّﻯ
ﻤﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻨﻴﻥ ﺸﺶ
ﻣﺎﻫﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ
برای ﭙس ﺍﺯ
ﺗﻮﻟّﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﻭﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﺣﺴﻴﻥ ﺸﺶ
ﻣﺎﻫﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺁﻣﺪ. (ﺩﺭ ﺭﺣم
ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﻭﻧﻴﺰﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺷﺶ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺣﺴﻴﻥ ﻮ
ﺗﺤﺴﻴﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ ﻮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)

حدیث 4458 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ180 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻟﻤّﺎ ﻭُﻟﺪﻳﺤﻴﻰ
ﺭﻓﻊ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺴﻤاء
ﻓﻐﺬﻯ ﺑﺄﻧﻬﺎﺭ
الجَنّة
ﺣﺘّﻰ ﻓﻄﻢثمّ ﻧﺰﻝ
ﺍﻟﻰ ﺃﺑﻴﻪ ﻭ ﮐﺎﻥ
ﺍﻟﺒﻴﺖ ﻳﻀﻴئ ﺑﻨﻮﺭﻩ
ﭼﻮﻥ ﻳﺤﻴﻰ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺁﻣﺪ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺑﺮﺩﻩ
ﺷﺪﻭ ﺍﺯ ﻧﻬﺮﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺗﻐﺬﻳﻪ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺷﻴﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪ.سپس ﺑﻨﺰﺩ ﭘﺪﺭﺵ
ﻧﺎﺯﻝ ﮔﺮﺩﻳﺪﮐﻪﺧﺎﻧﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺷﻥﮑﺮﺩ. ( ﻳﺤﻴﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺪﻭ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﻓﺖﻭﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺖﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥهستند.ﮐﻪﻧﻬﺮﻫﺎﻯ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﺗﺎ ﻓﻄﻢ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺷﻴﺮ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﭘﻴﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ.ﻭ
سپس ﭘﺪﺭﺵ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩﻭ ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻦ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺑﻴﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﭘﺪﺭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﻭ ﺩﻝ
ﺭﻭﺷﻦﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻓﺎﻃﻤﻪﻧﺎﻡ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻄﻢ ﮐﺮﺩﻩﻭﺍﺯ
ﺷﻴﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝﭼﻮﻥ
ﺟﻨﻴﻦ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﭼﻮﻥ ﺩﻭﺭﻩ
ﻃﻔﻮﻟﻴﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺭﺳﻴﺪﻣﺮﺩ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺣﺴﻴﻦ
ﭘﺮ ﺗﺤﺴﻴﻦﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﻭ ﺷﻔﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ .

حدزیث
4459 -ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ180 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻌﻨﻰ(
ﻭﺣﻰ) ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﻣﻨﻪ ﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻨﺒﻮﻩﻭﻣﻨﻪ
ﻭﺣﻰ ﺍلاﻟﻬﺎﻡﻭﻣﻨﻪ
ﻭﺣﻰ ﺍلاﺷﺎﺭﻩﻭ
ﺃﻣّﺎ ﻭﺣﻰ ﺍلاﺷﺎﺭﻩ
ﻓﻘﻮﻟﻪعزّ ﻭﺟﻞ
ﻓﺨﺮﺝ ﻋﻠﻰ ﻗﻮﻣﻪ
ﻣﻦ ﺍﻟﻤﺤﺮﺍﺏﻓﺄﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻴﻬﻢ ﺃﻥ ﺳﺒّﺤﻮﺍ
ﺑﮑﺮﻩ ﻭ
ﻋﺸﻴّﺎﺃﻯ ﺃﺷﺎﺭ
ﺍﻟﻴﻬﻢ ﻟﻘﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰﺃلا ﺗﮑﻠّﻢ
الناس ﺷﻠﺎﺷﻪ ﺃﻳﺎﻡ
الّا ﺭﻣﺰﺍ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻳﮑﻰ(ﻭﺣﻰ
ﻧﺒﻮﺕ)ﺍﺳﺖ.( ﺁﻧﺮﺍ
ﻭﺣﻰ ﻣﺨّﺘﺺ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﺒﻮﺕﺭﺳﻴﺪﻥ ﺧﺒﺮ
ﻭﻧﺒﺄ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺑﻴﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ نبیّ
تنبّوء ﻭ ﻧﺒﺄ ﻭﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ(ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﺎﻡ)ﺍﺳﺖ
( ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺧﺎﺹ
ﻏﻴﺮ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻳﻚ ﻓﮑﺮ
ﺑﺬﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﺎﺩﻯﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺻﺎﻓﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺁﻟﻮﺩﻩﻭ
ﺁﻏﺸﺘﻪ ﺑﻤﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
الّا ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺣﺸﺮﺍﺕﻧﻴﺰ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.)
ﻭ ﺑﺎﺯ(ﻭﺣﻰ ﺍﺷﺎﺭﻩ)ﺍﺳﺖ
( ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮ ﺃﻣﺮ ﻋﺎﺩﻯﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺑﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕﺧﻮﻳﺶ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﺴﻰ
ﺍﺷﺎﺭﻩﺍﻯﻴﺎﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺳﺖ ﻭﭼﺸﻢﻧﺎﻇﺮ
ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻭﻧﻮﺷﺘﺠﺎﺕﻭ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺎﺩﻯﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺪﺭﻙ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﻨﺎﺯﻩ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺧﻮﺩﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻣﺸﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﻳﺶﮐﻪﻣﻨﺒﻌﺎﻟﻬﺎﻣﺎﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎﻫﻢ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﻰ ﺍﺯ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺍﺯ
رَبّ ﻗﺎﺋﻢﻭ ﺍﺷﺎﺭﺍﺗﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭ ﻭﺣﻰ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻖ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺁﻥﻭﺩﺭﺟﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺁﻥ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ
ﻧﻮﻉ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﺳﺖ. ﻗﻄﻌﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤّﺪﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺵﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶﺑﺮﺍﻯ ﺃﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﻓﻖ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺎﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻔﻬﻮﻣﻤﺎ ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪﺍﻳﻦ
ﺃﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.) سپس
ﻣﻮلا ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪﺍﻣّﺎ
ﻭﺣﻰ ﺍﺷﺎﺭﻩﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
( ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ) ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ پس
ﺍﻭ ( ﺯﮐﺮﻳﺎ ) ﺍﺯ ﻣﺤﺮﺍﺏ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ
(عزّﻟﺖﮔﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ) ﻭ ﺑﻘﻮﻡ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺖ ( ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻭﻯ ) ﻭﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺻﺒﺢ
ﻭ ﺷﺎﻡ ﺑﺘﺴﺒﻴﺢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ.(
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﮔﻔﺖﻭ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﺪلاﻝ
ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻭ ﺑﺎ تأثیرﺍﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ رؤیت ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻭﺣﻰ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺭﺳﺎﻧﺪﻭ
ﻳﺎ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻫﻌﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻧﻰ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﺸﺪ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺸﻮﻧﺪ.
) ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩﮐﺮﺩ
( ﻓﻬﻤﺎﻧﺪ ﻭﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻭ ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺍﺩ ) ﻳﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ( ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭﺣﻰ ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﺗﺎ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﮑﻦﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻭ ﺭﻣﺰ.
( ﺗﻌﻠﻴﻢ ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺳﻪ ﺍﻭﻡ
ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ عزّﻟﺖ
ﮔﺎﻩ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﺨﻠﻴﻪﺭﻭﺍﻧﻴﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻮﻡ ﻳﺎ
ﺭﻭﺯ ﻫﻤﺎﻥ(ﺍﻭﻡ)ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﺭﻣﺰ
ﻭﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﺩﺳﺖ
ﻭ ﺳﺮ ﻭﭼﺸﻢ ﺍﺷﺎﺭﺍﺗﻰ
ﺑﺪﻫﺪﻭ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻔﻬﻤ
ﺎﻧﺪﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﮑﻠّﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﻭ ﻋﺒﺎﺭﺍﺗﻰ
ﺭﺍ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺒﺮﺩ.

حدیث
4460- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ۱۸۱ ﺑﺤﺎﺭ
) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ الله
عزّ ﻭﺟﻞ ﺍﺫﺍ ﺃﺭﺍﺩ
ﺃﻥ ﻳﻨﺘﺼﺮ لأﻭﻟﻴﺎﺋﻪﺍﻧﺘﺼﺮ
ﻟﻬﻢ ﺑﺸﺮﺍﺭ ﺧﻠﻘﻪﻭ
ﺍﺫﺍ ﺃﺭﺍﺩ ﺃﻥ ﻳﻨﺘﺼﺮ
ﻟﻨﻔﺴﻪﺍﻧﺘﺼﺮ
ﺑﺄﻭﻟﻴﺎﺋﻪﻭ ﻟﻘﺪ
ﺍﻧﺘﺼﺮ ﻟﻴﺤﻴﻰ
ﺑﻦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡﺑﺒﺨﺖ
ﻧﺼّﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺼﺮﺕ ﻭ ﻳﺎﺭﻯ ﺑﺪﻫﺪﺍﺯ
ﺃﺷﺮﺍﺭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.(
ﻧﺼﺮﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻃﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻌﻤﻮلا
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺘﻌﺼّﺒﺎﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺟﻬﻨّﻢ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﻏﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ ﻫﻢ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺗﺤﻤﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﻴﺴﻪ ﺑﻮکسﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ) ﻭ ﻫﺮ
ﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵﻧﺼﺮﺕ
ﻭ ﻳﺎﺭﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.( ﺑﻨﻔﻊ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻧﺼﺮﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺗﻮﻓﻴﻖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺯﮐﺮﻳﺎ
ﺍﻧﺘﺼﺎﺭ ( ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻣﻰ ) ﺭﺍ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺨﺖ ﺍﻟﻨﺼّﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ.( ﮐﻪ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺯ
ﻳﻬﻮﺩ ﮐﺮﺩﺗﺎ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﻥ
ﻳﺤﻴﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺖ
ﺍﻟﻨﺼّﺮﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻳﺤﻴﻰ ﺑﻦ ﺯﮐﺮﻳﺎ
ﻣﻌﻤﺪﺍﻧﻰ ﺑﺎﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻳﺤﻴﻰﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪﻳﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ ﻳﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻏﻀﺐ ﺿﺤّﺎﮐﻬﺎﻯ
ﻭ ﺑﺨﺘﮑﻬﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻦ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﻴﻨﺪﺍﺯﻡﺩﻧﻴﺎ
ﻓﺎﺳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻗﻰ ﻣﺪﻋﻰ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﻏﺮﺑﻰ ﻣﺪﻋﻰ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮﻃﺮﻑ
ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩﺑﺴﻮﺩ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻳﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﺤﻨﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻴﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ ﻋﻮﺍﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
. ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻫﻔﺖ
ﮔﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻮ ﻭ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
.

حدیث 4461 -
اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ182 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﻋﺎﻗﺮ
ﻧﺎﻗﻪ ﺻﺎﻟﺢﮐﺎﻥ
ﺃﺯﺭﻕ ﺍﺑﻦ ﺑﻐﻰ
ﻭ ﺍﻥ ﻗﺎﺗﻞ ﻳﺤﻴﻰ
ﺑﻦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺍﺑﻦ
ﺑﻐﻰ ﻭ ﺍﻥ ﻗﺎﺗﻞ
ﻋﻠﻰ ﺍﺑﻦ ﺑﻐﻰﻭﮐﺎﻧﺖ
ﻣﺮﺍﺩ ﺗﻘﻮﻝﻣﺎ
ﻧﻌﺮﻑ ﻟﻪ ﻓﻴﻨﺎ
ﺃﺑﺎ ﻭ لا ﻧﺴﺒﺎﻭ
ﺍﻥ ﻗﺎﺗﻞ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ
ﺑﻦ ﻋﻠﻰ ﺍﺑﻦ ﺑﻐﻰﻭ
ﺍﻧّﻪ ﻟﻢ ﻳﻘﺘﻞ
ﺍلأﻧﺒﻴﺎٴﻭ لا
ﺃﻭلاﺩ ﺍلأﻧﺒﻴﺎٴالّا
ﺃﻭلاﺩ ﺍﻟﺒﻐﺎﻳﺎﻭ
ﻗﺎﻝ ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺟﻞ ﺫﮐﺮﻩﻟﻢ ﻧﺠﻌﻞ
ﻟﻪ ﻣﻦ ﻗﺒﻞ ﺳﻤﻴّﺎﻗﺎﻝ
ﻳﺤﻴﻰ ﺑﻦ ﺯﮐﺮﻳﺎﻟﻢ
ﻳﮑﻦ ﻟﻪ ﺳﻤّﻰ ﻗﺒﻠﻪﻭ
ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ
ﻟﻢ ﻳﮑﻦ ﻟﻪ ﺳﻤّﻰ
ﻗﺒﻠﻪﻭ ﺑﮑﺖ السماء
ﻋﻠﻴﻬﻤﺎ ﺃﺭﺑﻌﻴﻦ
ﺻﺒﺎﺣﺎﻭ ﮐﺬﻟﻚ
ﺑﮑﺖ ﺍﻟشمس ﻋﻠﻴﻬﻤﺎﻭ
ﺑﮑﺎٴﻮﻫﺎ ﺃﻥ ﺗﻄﻠﻊ
ﺣﻤﺮاء ﻭ ﺗﻐﻴﺐ
ﺣﻤﺮﺍٴ ﻭ ﻗﻴﻞ ﺃﻯ
ﺑﮑﻰ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺴﻤاء ﻭ ﻫﻢ الملائکة
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺷﺘﺮ
ﺻﺎﻟﺢ نبیّ ﺭﺍ ﭘﻰ
ﺯﺩ ﻭﮐﺸﺖﻳﻚ ﭼﺸﻢ
ﺁﺑﻰ(ﻳﺎ ﭼﺸﻢ ﺳﻔﻴﺪ)
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻓﺎﺣﺸﻪﺍﻯ ﺑﻮﺩ
( ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺃﻋﺮﺍﺏ
ﭼﺸﻢ ﺁﺑﻰﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺯﻧﺎ ﺯﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻭلاﺩ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﺭﻭﭘﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﻭ ﻗﺎﺗﻞ ﻳﺤﻴﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﻧﻴﺰ ﻓﺎﺣﺸﻪ
ﺯﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ( ﻓﺎﺣﺸﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺣﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺸﺨّﺺ ﻧﺒﻮﺩﻣﺘﻌﻠﻖ
ﺑﮑﺪﺍﻡ ﭘﺪﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺣﺮﺍﻡ
ﺯﺍﺩﮔﻰ ﺩﺭ ﻗﺪﻳﻢﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﺮﻭﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺨﻔﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭ ﺣﺮﺍﻡ ﺯﺍﺩﮔﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﻃﻔﻞﺑﺮ ﺍﻳﻦ
اساس ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﭼﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﭼﻪ ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﺑﻰ ﺳﺮ ﻭ ﺗﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺑﮕﻮﻳﺪﺗﺎ
ﻃﻔﻠﻰ ﺣﻠﺎﻝ ﺯﺍﺩﻩ
ﺷﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺍﮔﺮ ﻗﺎﻧﻮﻧﻴﻮ
ﻋﻠﻨﻰ ﺑﻮﺩ
ﻃﻔﻞ ﺭﺍ ﺣﻠﺎﻝ ﺯﺍﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ ﺣﺮﺍﻡ
ﺯﺍﺩﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭلاﻳﺖﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺣﺮﺍﻡ ﺯﺍﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺣﺮﺍﻡ ﺯﺍﺩﮔﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﭘﺪﺭ ﻭﻣﻨﺴﻮﺑﻴﻦ
ﺍﻭ ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
(ﺣﺮﺍﻡ ﺯﺍﺩﮔﻰ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺃﻣﺮﻯ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻴﻮﺫﺍﺗﻰ
ﺍﺳﺖ. ) ﻭ ﻗﺎﺗﻞ ﺣﺴﻴﻦ
ﺑﻦ ﻋﻠﻰ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻓﺎﺣﺸﻪ ﺑﻮﺩ ( ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎلا
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﺯﻥ ﺷﺮﻋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺷﻤﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﺪﻡ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ(ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ)ﮐﻪ باعثﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕﺳﺨﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.) ﻭ ﻫﻴﭻ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻳﺎ ﺍﻭلاﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﮐﺸﺘﻪ ﻧﺸﺪﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭلاﺩ ﻓﺎﺣﺸﻪ
ﻫﺎ . (ﺍﻭلاﺩ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
اولی العزمﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻫﺮ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯﺎﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺣﺘﻰ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻓﻌﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻤﺎﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩﻩﻭ ﻳﺎ ﺁﻭﺍﺭﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺠﻬﻨﻢ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﻋﺪﻡ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻋﺪﻡ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﮐﺸﺘﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﺴﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﻫﺎﻯ ﻣﮑﺮﺭ
ﺣﺴﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭ
ﻳﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﺪﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﺎﻭ ﻭ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭﻣﺨﺼﻮﺻﺎ
ﺑﺮﺍﻯﮑﺸﺘﺎﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﭘﺮﻭﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺭﻭﺡ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺑﺎﺭﻫﺎﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﻭﮔﺎﻭ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪﻭ ﺭﻧﺞ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻨﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ... ﻭﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻳﻢ ( ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳﺤﻴﻰﻭﻫﻢ ﺍﺳﻢ
ﺍﻭ. ﺑﺎﺯ ﺣﺴﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻳﻢﭼﻪ
ﻳﺤﻴﻰ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻭﭼﻪ ﺣﺴﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺎ.ﻭ(ﺳﻤّﻰ)ﻳﺎ
ﺻﺎﺣﺐ(ﺍﺳﻢ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﻤّﻰ)ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻳﻚ ﻧﺎﻡﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﺳﻤﻮ)ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺭ(ﺳﻤّﻮ
ﻭ ﺳﻨﺎ ﻭ ﻋﻠﻮ) ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ(ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ)ﻫﺮﻟﺤﻈﻪﺍﻯﻨﻴﺰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ(ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻳﺤﻴﻰ
ﺑﻦ ﺯﮐﺮﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﻢ ﺍﺳﻢ ( ﻭﻫﻢ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ) ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ.ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﺑﻦ ﻋﻠﻰ ﻧﻴﺰﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻤّﻰﻭ
ﻫﻢ ﺍﺳﻢ ﺑﻮﺩ.ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﭼﻨﻴﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﺣﺴﻴﻦ ﮔﺮﺩﺩ
) ﻭﻟﺬﺍ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﭼﻬﻞ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﻭﻯ
ﮔﺮﻳﻪ ﮐﺮﺩ ( ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺩﻧﻴﺎﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖﻳﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ لاﺯﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﺳﻴﺮﺗﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻨﻨﺪ.ﭼﻬﻞ
ﺭﻭﺯ ﭼﻠّﻪﻫﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺎﻩ
ﻭ ﺷﻬﺮ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖﺳﺎﻟﻚ
ﻃﻰ ﭼﻨﺪ ﭼﻠّﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ ) ﻭﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﺃﺷﻚ ﺭﻳﺨﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻢ
ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺻﺒﺢ
ﮔﺎﻩ ﺳﺮﺥ ﺭﻧﮓ ﻭ
ﻏﺮﻭﺏ ﻧﻴﺰ ﺳﺮﺥ
ﺭﻧﮓ ﺍﺳﺖ.( ﺧﻮﻥ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﻣﻴﭙﺎﺷﺪ)
ﻭﻧﻴﺰ ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ
ﮔﺮﻳﻪ ﺃﻫﻞ ﺁﺳﻤﺎﻥﻫﻤﺎﻥ
ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
( ﭼﻪ ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭼﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎ
ﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺭﺍ
ﺩﻭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺗﺤﻮﻝ ﻭ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺟﺮﺍﺣﻰ ﺫﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﺪﮔﺮﭼﻪ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻫﻢ ﺑﻤﻴﺮﺩ. )

حدیث
4462- ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟمؤمنین
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ185 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻭﻳﻮﻡ ﺍلأﺭﺑﻌﺎٴﻗﺘﻞ
ﻳﺤﻴﻰ ﺑﻦ ﺯﮐﺮﻳّﺎ
ﺭﻭﺯ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻳﺤﻴﻰ
ﺑﻦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪ ( ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﻳﺤﻴﺎﻯﺘﺎﺭﻳﺨﻰﻭ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ ﺁﺧﺮ
ﻣﺎﻩ ﻳﺎ ﺳﺎﻝ ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮﺁﻥ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻣﻠﻞﺭﻭﺯ
ﺷﻮﻣﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﺘﻨﻔّﺮﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺷﻨﺒﻪ
ﻭﻳﺎ ﺳﺒﺖﺭﻭﺯ ﺳﺒﺎﺕ
ﻭ عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺖ.ﻭﻳﮑﺸﻨﺒﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝﻭ ﻳﺎ
ﺳﻪ ﺷﻨﺒﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡﻭﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻥ ﺑﺎ
ﻗﺎﺋﻢﻭ ﺟﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﻳﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﻭﺯ
ﺷﻨﺒﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺍﺳﺖ .

حدزیث
4464 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎم عسکری
اﺎﺳﺖ (ﺝ14ﺹ185ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁنی ﭽﻨﻴﻦ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻘﺎل الله
ﺗﻌﺎلی ﻘﺼّﻪ
ﻳﺤﻴﻰ
اﺯﮐﺮﻳّﺎ ﺍﻧّ
ﺎﻧﺒﺸّﺮک ﺒﻐﻠﺎم
اﺳﻤﻪ ﻳﺤﻴﻰ
ﻟﻢ ﻧﺠﻌل له
ﻣﻥ ﻘﺒل
ﺴﻤﻴّﺎ ﻗﺎل ﻠم
ﻴﺨﻠق ﺃحدّﺍ
ﻗﺒﻠﻪ ﺍﺳﻤﻪ
ﻳﺤﻴﻰ ﻓﺤکی الله
ﻗﺼّﺘﻪ ﺍلی
ﻘﻮﻟﻪ ﻳﺎ
ﻳﺤیی ﺨﺬ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﺑﻘﻮﻩ ﻭ ﺁﺗﻴﻨﺎﻩ
ﺍﻟﺤﮑم ﺼﺒﻴّﺎ
ﻗﺎﻝ ﻭ ﻣﻥ ﺬﻟﻚ
ﺍﻟﺤﮑﻢ ﺃﻧّﻪ
ﮐﺎﻥ ﺼﺒﻴّﺎ
ﻓﻘﺎل ﻠﻪ
ﺍﻟﺼﺒﻴﺎﻥ
هَلُمّ ﻨﻠﻌﺐ
ﻓﻘﺎل ﺃﻭﻩ ﻭ الله
ﻣﺎ ﻟﻠﻌﺐ
ﺧﻠﻘﻨﺎ ﻭ
ﺍﻧّﻤﺎ
ﺧﻠﻘﻨﺎ
ﻟﻠﺠﺪل لأﻣﺮ
ﻋﻈﻴﻢ ثمّ ﻘﺎﻝ
ﻭ ﺣﻨﺎﻧﺎ ﻣﻥ
ﻠﺪﻧّﺎ ﻳﻌنی
ﺘﺤﻨّﻨﺎ ﻭ
ﺭﺣمة ﻋلی
ﻮﺍﻟﺪﻳﻪ ﻭ
ﺳﺎﺋﺮ
ﻋﺒﺎﺩﻧﺎ ( ﻭ
ﺯﮐﻮﻩ) ﻳﻌنی
ﻄﻬﺎﺭة ﻟﻤﻦ
ﺁﻣﻥ ﺒﻪ ﻭ
ﺻﺪّﻗﻪﻭ (ﮐﺎﻥ
ﺘﻘﻴّﺎ) ﻳﺘّﻘی
اﻟﺸﺮﻭﺭ ﻭ
ﺍﻟﻤﻌﺎﺻﻰ (ﻭ
ﺑﺮّﺍ
ﺑﻮﺍﻟﺪﻳﻪ)
ﻣﺤﺴﻨﺎ
ﺍﻟﻴﻬﻤﺎ
ﻣﻄﻴﻌﺎ ﻟﻬﻤﺎ (ﻭﻟم
ﻴﮑﻥ ﺠﺒّﺎﺭﺍ ﻋﺼﻴّﺎ)
ﻳﻘﺘل علیا
اﻟﻐﻀﺐ ﻭ ﻳﻀرَبّ
ﻋلی اﻟﻐﻀﺐ
ﻟﮑﻨّﻪ ﻣﺎ ﻣﻥ
عبد لله عزّ ﻭ
ﺟﻞ الّا ﻭ ﻗﺪ
ﺃﺧﻄﺄ ﺃﻭ ﻫمّ
ﺒﺨﻄﻴئة ﻣﺎ
ﺧﻠﺎ ﻳﺤیی ﺒﻥ
ﺰﮐﺮﻳﺎ
ﻓﺎﻧّﻪ ﻟم
ﻴﺬﻧﺐ ﻭ ﻟم
ﻴﻬمّ ﺒﺬﻧﺐ ثمّ
ﻘﺎل الله عزّ
ﻭ ﺟﻞ ﻭ ﺳﻠﺎم
علیه ﻳﻮم
ﻮُﻟﺪ ﻭﻳﻮم
ﻴﻤﻮﺕ ﻭﻳﻮم ﻴُﺒﻌث
ﺣﻴّﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی
ﺪﺭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻴﺤیی
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺃﻯ ﺰﮐﺮﻳﺎ ﻣﺎ
ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ ﻭﻣﮋﺩﻩ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﻤﻴﺪﻫﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﺳم اﻭﻳﺤیی
اﺳﺖ. (ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﻤﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻨﺎم ﻴﺤیی ﺮﺍ
ﻳﻮﺣﻨّﺎ  ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻌنی ﺤﻴﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺎمی
اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻢ ﻭﺗﻤﺎم
ﺪﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻄﺒﻴق ﺒﻨﻈﺮﻳﻪ
ﻋﺮﻓﺎنی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ
ﺍﺳﺎمی ﺮﺍ (ﺗﻌﺮﻳﺐ)
و عربی
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻧی ﺴﻠﻮکی
ﺪﺭﺁﻥ هم
ﭘﻴﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺤﻴﻰ ﻳﻌﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭﻏﻠﺎم ﻴﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟک یحیی که
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻴﻚ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﺮﺳﺪ. (ﺯﮐﺮﻳﺎ)
ﻧﺎم هر ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮ( ﺃﻫل
اﻟﺬﮐﺮ) ﺍﺳﺖ.
ﺣتی اﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺷﺪ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺒل
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭ ﻭ
ﻧﺎم ائ
ﻧﻴﺂﻓﺮﻳﺪﻡ (ﺳَﻤّﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺳﻢ
ﻭﮐﺴﻴﮑﻪ ﻧﺎم
ﺒﺎ ﻣﺴﻤّﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻧﺎم
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﮐسی
اﺳﺖ ﮐﻪ (ﺳﻤﻮّ)
ﻭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺗﻌﺎلی
ﺴﻠﻮکی ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی
ﻮ الهی هستند)
ﻳﻌنی ﻘﺒﻠﺎ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﺎم
ﻴﺤیی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺳم ﺮﺍ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻥ ﺒﺮﻃﻔل
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥموفق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺎم الهی
ﺪﻭمی اﻋﻠﺎم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻣﻘﺪُّس
ﺍﻭ ﻭﺩﺭ ﻭﺍقع
ﻤﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺼﻔﺖ الهی
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ الهی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍرﻧﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺼّﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺘﻴﻢ
ﺃﻯﻴﺤﻴﻰ
ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ
ﺑﻘﻮﺕ ﺑﮕﻴﺮ(
ﻭﻇﻴﻔﻪ سلوک
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﺪﺕ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻩ. ﮐﻪ(ﮐﺘﺎﺏ)
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ و قرآن
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ (ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ)
ﻭﻣﻘﺮﺭ الهی
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﻮﻋﻬﺪﻯ که ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﺟﻨﺒﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺪﺭ
ﻣﻌﻨﺎﻯ ﺁﻥ
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﺑﻘﻮﺕ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺟﺪﻯ ﮔﺮﻓﺘﻥ ﻮ
ﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ
ﻭﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻥ اﺳﺖ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺑﺤﮑم
ﺮﺳﺎﻧﺪﻳﻢ. (ﻳﺤیی
ﺪﺭ ﺟﻮﺍنی
ﺒﻨﻮﺕ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ الهی
ﺒﺮﺩﻟﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻮلا
ﻋلی ﻮ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻮﺍنی
ﺒﺴﻠﻮک ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﺻﺒّﻰ) ﮐﻮﺩک
ﺒﻤﻌنی ﺠﻮﺍﻥ
ﺒﺎ ﺻﺒﺎﻭﺕ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺠﻮﺍنی ﺪﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﻮﺍﻥ هستند.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ هر
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺴﻴم ﺼﺒﺎ ﻭ
ﻧﺴﻴم صلباح
ﺒﺎ ﻣﺪﺍﺩﻯ
ﻮﻣﻌﻄّﺮ ﻭ
ﺧﻨک ﻮ ﺁﺭﺍم
ﺪﺭ ﺃﺣﻮﺍل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) (ﺣﮑم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ) ﺣق
ﺤﮑﻮﻣﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﺷﺨصی ﻮ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﮐﻮﺩک
ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺑﭽﻪﻫﺎ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻴﺎ
ﺑﺎﺯﻯ ﮐﻨﻴﻢ. (ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ.
ﺑﺴﺎﻟک ﺠﻮﺍﻥ
ﻮﮐﻮﺩک ﺪﺭﻋﻘل
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮک ﻛﻥ
ﻮ عزّﻟﺖ
ﻧﮕﺰﻳﻦ
ﻭﺑﺎﻣﺎ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔی ﺒﺸﺮﻯ
ﺸﺮﻳگ ﺒﺎﺵ. ﻭ
ﺩﻧﺒﺎل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺎل ﻮ
ﺷﻬﻮﺕ ﺑﺎﺵ) ﮐﻪ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ ﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ؟
ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﻯ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻳﻢ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺪﻓی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﻭل ﺒﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ
هدف ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ
ﺳﭙس ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻴم
اﺟﺎﺯﻩ ﺑﺎﺯﻯ
ﺪﺍﺭﻳﻢ) ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ این
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﻳﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺟﺪﻳّﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﻣﺮ ﻣﻬم
ﻮﻋﻈﻴمی
اﻗﺪﺍم ﺒﮑﻨﻴﻢ
(ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ) ﻭسپس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ (ﺣﻨﺎﻥ) ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩ (ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺖ ﮐﺮﺩه ﻭ
ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﻮﻫﺒﺖ ﻭﻋﻄﻴﻪﺍﻯ
الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪﺧﻴلی ﺒﻴﺶ
ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻴک ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ الهی
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ ﻮ
ﺭﺣﻤﺖ ﻣﺎ
ﺑﺮﻭﺍل ﺪﻳﻨﺶ
ﻭ ﺳﺎﻳﺮ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ (ﻣﻮﺑﺪ)
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.(
ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻧﺘﻴﺠﻪ توسّل
ﻮ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ
ﺩﻋﺎﻯ ﭙﻴﺮ الهی
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺭﺳﻨﺪ ﺷﺪﻥ
ﭙﻴﺮ الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﻴﺶ
ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺒﻨﺘﺎﻳج الهی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺑﺪﺍﻥ
ﻳﺎﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
عابد الهی
ﺸﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺘﺎﺯﻩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺯﮐﺎﺕ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ(ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﻨﺎﻥ جنین ﻮ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ
ﺭﺣﻤﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻭ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﮐﺎفی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭ(ﺣتی ﺃﻋﻠﻢ) الهی
اﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
سالک ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ باشد ﻭالّا
ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻨﺪ
ﻣﺒلغا
ﻤﺎﻟﻴﺎﺕ ﺩﻳنی
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺴﺘم
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫم
ﺘﻌﻬﺪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻳﻌﻨﻰ (ﻃﻬﺎﺭﺕ)
ﺁﻧﮑس ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
اﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳق اﻭ
ﮐﺮﺩ (ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻳﺤﻴﻰ ﻭﺑﺎ
ﺯﮐﺮﻳﺎﻯ ﭙﻴﺮ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻭﻯ
اﻳﻤﺎﻥ ﻴﺎ
ﺍﻭم ﻮ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﺼﺪﻳق ﻤﻘﺎم
ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ اﻭ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ
ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺰﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﻭﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻋﺠﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻭ
ﺩﺍﺩﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﺗﻘی
ﻤﺘّﻘی ﺒﻮﺩ. (ﺑﺎ
ﺗﻘﻮﺍ ﻳﺎ سلوک
الهی ﻭﺑﺎ
ﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺯﮔﻨﺎﻩ ﻭﺑﺎ
ﺗﺮس ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﺭﺗﻬﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ( ﺍﺯﻫﺮ
ﺃﻣﺮ ﺷﺮﮐﻪ
ﻣﺎنع ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺴﺎﻟک اﺳﺖ)
ﻭ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﺻی
ﻤﻴﮑﻨﺪ.(
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻳﻌنی
ﺴﺮﮐشی اﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﮑم گناه
ﻭﺍﻗﻌی اﺳﺖ) ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺑّﺮّ
ﺑﻮﺍﻟﺪﻳﻦ ﺍﻭ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﺣﺴﺎنی ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ الهی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
زنده ﺴﺎﻟﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺸﻤﺎ
ﻣﻥ ﻮﻋلیّ هستیم.
(ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ)
ﻳﻌﻨﻰ (ﺩﻭ
ﻭﺍﻟﺪ) ﻭ ﺩﻭ ﭘﺪﺭ
ﻭﻳﺎ ﺩﻭﮐس ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭم الهی
ﺴﺎﻟک اﻗﺪﺍم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺎﺩﺭ ﻭ
ﭘﺪﺭﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ(ﺑﺮّ)
ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺩﺍﺩﻥ
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﺭﺣﻤﺖ الهی
ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﻣﺤﺴﻥ ﺒﻮﺩﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺣﺴﺎﻥ ﻮ ﻧﻴکی
ﻮ ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻮ ﺗﻮﺍﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻄیع ﺒﻮﺩ (
ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻤﺎﻥ اﻟﻬﻰ.
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻳﻌنی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴنی ﻮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺤﺴﻨﻰ
اﮔﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﭼﻮﻥ
هرﮔﺰ ﺟﺒّﺎﺭ
ﻭﺳﺮکس ﻧﺒﻮﺩ (ﺟﺒّﺎﺭ
ﺯﻭﺭﮔﻮ ﻭ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺄﺻل
ﺠﺒﺮ ﻭﺭﻭﺩ
ﻭلی ﺃﺻل اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭسلوک الهی
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﻭالّا
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﺒﺮ طبیعی
ﻮ ﺻﺒﺮ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﻭلی ﺪﺭ سلوک
الهی ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻥ
ﺃﻣﺮﻳﻥ اﺳﺖ.
ﻳﻌنی هم ﺠﺒﺮ الهی
هست ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﻫﻢ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک اﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟک ﻨﻪ ﺟﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭﻫم
ﺼﺒﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫم اﺧﺘﻴﺎﺭ.
ﻳﻌنی ﺴﺎﻟک
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ)
ﻳﻌنی کسی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻏﻀﺐ
ﺧﻮﺩ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﺸﺪ (ﮐﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺠﺎﻣﻌﻪ) ﻭﻳﺎ
ﮐسی ﺮﺍ ﺑﺎ
ﻏﻀﺐ ﺑﺰﻧﺪ (
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟک
ﻤﺴﺎﻟﻤﺖ
ﺁﻣﻴﺰ ﻋﺬﺍﺏ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﻳﺪﻩ
ﻭلی ﻤﻴﺒﺨﺸﺪ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎم
ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﺯﻳﺮﺍ ﮐسی اﺯ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﻄﺎ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻫﻤّﺖ ﻭسعی
ﺨﻄﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﻳﺤیی
ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺯﮐﺮﻳﺎ.( ﻳﻌنی
اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻫک
ﻘﺒﻠﺎ ﺧﻄﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻴﺤیی ﻨﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ کوﺩک ﻮ
ﺟﻮﺍﻥ ﭙُﺮ
ﺧﻄﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ اینک
ﺒﮑﻤﺎل الهی ﻮ
ﺣﺴﻴمی ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻄﺎئی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻘﻮب
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻄﺎﻳﺶ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺼﻮم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻋﻘل الهی ﺪﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺤﺴﻴنی ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻳﺤﻴﺎﻫﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ هستند)
ﺯﻳﺮﺍ ﻳﺤیی
هرگز ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﮑﺮﺩ ﻭسعی ﺪﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻨﻤﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺳﻠﺎﻡ ﻣﻥ ﺒﺮ
ﺍﻭ ﺭﻭﺯﻯ که ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺁﻣﺪ ﻭ ﺭﻭﺯﻯ
که ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺭﻭﺯﻯ که
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﻣﺒﻌﻮث ﮔﺮﺩﻳﺪ
(ﺭﻭﺯ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺭﻭﺯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺳﺎﻟک
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﻟّﺪﻯ اﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺯ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ اﻭ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋک ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﺣتی
ﻤﺮگ جان ﺒﺸﺮﻯ
را ﺪﺍﺩﻥ ﻮﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺭﻭﺯ ﺑﻌثت
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺭﻭﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺁﻧﺎﻥ
ﭘس
ﺍﺯﻋﺒﻮﺭﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﮐﻨﺪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭽﻮﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩد.
ﻫﺮﺳﻪ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی هست.
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺴﺘﻦ ﻭﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻫﺮ
ﺭﻭﺯﻯ که ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻴﻥ ﺮﻭﺯﻫﺎ
ﺭﺍ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
ﻨﻨﮕﻴﻥ
ﻮﺩﺭﺩﻧﺎک ﺪﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍتیﺨﻮﺩ)
ﺍﻣﺎم عسکری
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: هناﻟک
ﺪﻋﺎ ﺯﮐﺮﻳّﺎ
ﺭﺑّﻪ ﻗﺎب رَبّ
ﻫﺐ لی ﻤﻥ
ﻠﺪﻧک ﺬﺭیّة
ﻃﻴّبة ﺍﻧک
ﺴﻤﻴﻊ ﺍﻟﺪﻋاء
ﻳﻌنی ﻠﻤّﺎ
ﺭﺃﻯ ﺰﮐﺮﻳّﺎ
ﻋﻨﺪ ﻣﺮﻳﻢ
ﻓﺎکهة
اﻟﺸﺘاء فی
اﻟﺼﻴﻒ
ﻭﻓﺎکهة ﺍﻟﺼﻴﻒ
فی اﻟﺸﺘاء
ﻭﻗﺎل ﻠﻬﺎ
ﻳﺎﻣﺮﻳم ﺃﻧّﻯ
ﻠکِ هذﺍ؟
ﻗﺎﻟﺖ ﻫﻮ ﻣﻥ
عند الله ﺍﻥّ الله
ﻳﺮﺯق ﻤﻥ ﻴﺸاء
ﺒﻐﻴﺮ ﺣﺴﺎﺏ) ﻭ
ﺃﻳﻘﻥ
ﺰﮐﺮﻳّﺎ ﺃﻧّﻪ
ﻣﻥ عند الله ﺍﺫ
ﮐﺎﻥ لا ﻳﺪﺧل
علیها ﺃحدّ
ﻏﻴﺮﻩ ﻗﺎل عند
ﺫﻟک فی ﻨﻔﺴﻪ ﺍﻥ
اﻟّﺬﻯ ﻴﻘﺪﺭ
ﺃﻥ ﻴﺄﺗی
ﻤﺮﻳﻢ ﺑﻔﺎکهة
ﺍﻟﺸﺘاء فی
اﻟﺼﻴﻒ ﻓﺎکهة
ﺍﻟﺼﻴﻒ قی
اﻟﺸﺘاء
ﻟﻘﺎﺩﺭ ﺃﻥ
ﻴﻬﺐ لی ﻮﻟﺪﺍ
ﻭ ﺍﻥ کنت
ﺷﻴﺨﺎ ﻭﮐﺎﻧﺖ
ﺍﻣﺮﺃﺗی
عاﻗﺮﺍ
ﻓﻬﻨﺎﻟک ﺪﻋﺎ
ﺯﮐﺮﻳّﺎ ﺭﺑّﻪ
ﻓﻘﺎل رَبّ ﻫﺐ
لی ﻤﻥ ﻠﺪﻧک
ﺬﺭیة ﻃﻴبة ﺍﻧک
ﺴمیع اﻟﺪﻋاء
ﻗﺎل الله عزّ
ﻭ ﺟﻞ ﻓﻨﺎﺩﺗﻪ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة )
ﻳﻌنی ﻨﺎﺩﺕ
ﺯﮐﺮﻳّﺎ (ﻭﻫﻮ
ﻗﺎﺋم ﻴﺼﻠّﻯ
فی اﻟﻤﺤﺮﺍﺏ
ﺃﻥ الله
ﻳﺒﺸّﺮک ﺒﻴﺤیی
ﻤﺼﺪّﻗﺎ
ﺑﮑﻠمة ﻣﻥ الله
ﻗﺎﻝ ﻣﺼﺪّﻗﺎ
ﺑعیسی ﻳﺼﺪّق
ﻴﺤیی ﺒعیسی

(ﻭ ﺳﻴّﺪﺍ)
ﻳﻌنی ﺮﺋﻴﺴﺎ
فی ﻄﺎعة الله ﻋلی
ﺃﻫل ﻄﺎﻋﺘﻪ ﻭ
ﺣﺼﻮﺭﺍ ﻭ ﻫﻮ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻠﺎ
ﻳﺄﺗی اﻟﻨﺴاء (ﻭ
ﻧﺒﻴّﺎ ﻣﻥ
اﻟﺼﺎﻟﺤﻴﻦ)
ﻗﺎﻝ ﻭ ﮐﺎﻥ
ﺃﻭل ﺘﺼﺪﻳق
ﻴﺤیی ﺒعیسی
ﺃﻥ ﺯﮐﺮﻳّﺎ
ﮐﺎﻥ ﻠﺎ ﻳﺼﻌﺪ
ﺍﻟی ﻤﺮﻳم فی
ﺘﻠک اﻟﺼﻮمعة
ﻣﻌﻪ ﻏﻴﺮﻩ
ﻳﺼﻌﺪ ﺍﻟﻴﻬﺎ
ﺑﺴﻠّﻢ ﻓﺎﺫﺍ
ﻧﺰل ﺃﻗﻔل
علیها ثمّ
ﻔﺘح ﻠﻬﺎ ﻣﻥ
ﻔﻮق اﻟﺒﺎﺏ
ﮐﻮة
ﺻﻐﻴﺮةﻳﺪﺧل علیها
ﻣﻨﻬﺎﻝ
ﺍﻟﺮﻳﺢ
ﻓﻠﻤّﺎ ﻭﺟﺪ
ﻣﺮﻳﻢ ﻭ ﻗﺪ ﺣﺒﻠﺖ
ﺳاءه ﺫﻟﻚ ﻭ
ﻗﺎل فی ﻨﻔﺴﻪ
ﻣﺎﮐﺎﻥ ﻴﺼﻌﺪ
ﺍﻟﻰ ﻫﺬﻩ ﺃحدّﻏﻴﺮﻯ
ﻭ ﻗﺪ ﺣﺒﻠﺖ ﻭ
ﺍﻟﺂﻥ ﺃﻓﺘﻀح
فی ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
لا ﻳﺸﮑّﻮﻥ
ﺃﻧّﻰ
ﺃﺣﺒﻠﺘﻬﺎ
ﻓﺠاء الی
اﻣﺮﺃﺗﻪ ﻓﻘﺎل
ﻠﻬﺎ ﺫﻟﻚ
ﻓﻘﺎﻟﺖ ﻳﺎ
ﺯﮐﺮﻳّﺎ لا
ﺗﺨﻒ ﻓﺎﻥّ الله
ﻟﻥ ﻴﺼنع ﺒک الا
ﺧﻴﺮﺍ
ﻭﺍﻳﺘﻨی
ﺒﻤﺮﻳم ﺃﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻴﻬﺎ ﻭ
ﺃﺳﺄﻟﻬﺎ ﻋﻥ
ﺤﺎﻟﻬﺎ ﻓﺠاء
ﺑﻬﺎ ﺯﮐﺮﻳّﺎ
ﺍلی اﻣﺮﺃﺗﻪ
ﻓﮑفی الله
ﻣﺮﻳم ﻤﻮٴﻮنة
ﺍﻟﺠﻮﺍﺏ ﻭ
ﺍﻟﺴﻮﺁﻝ
ﻓﻠﻤّﺎ ﺩﺧﻠﺖ
ﺍﻟی اﺧﺘﻬﺎ هی
اﻟﮑُﺒﺮﻯ ﻭ
ﻣﺮﻳم اﻟﺼﻐﺮﻯ
ﻟک ﺘﻘم اﻟﻴﻬﺎ
ﺍﻣﺮﺃة
ﺯﮐﺮﻳّﺎ
ﻓﺄﺫﻥ الله ﻟﻴﺤﻴﻰ
ﻭﻫﻮ فی ﺒﻄﻥ
اﻣّﻪ ﻓﻨﺨﺶ ﻓی
ﺒﻄﻨﻬﺎ ﻭ ﺃﺯﻋﺠﻬﺎ
ﻭ ﻧﺎﺩﻯ اﻣّﻪ
ﺗﺪﺧﻞ ﺍلی
ﺴﻴّﺪة ﻧﺴاء
اﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦﻣﺸﺘﻤلة
ﻋﻠی ﺴﻴّﺪ
ﺭﺟﺎل
اﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ ﻓﻠﺎ
ﺗﻘﻮﻣﻴﻥ
اﻟﻴﻬﺎ ﻓﺎﻧﺰﻋﺠﺖ
ﻭ ﻗﺎﻣﺖ
ﺍﻟﻴﻬﺎ ﻭﺳﺠﺪ
ﻳﺤیی ﻮﻫﻮ فی
ﺒﻄﻥ اﻣّﻪ ﻟغیسی
ﺒﻥ ﻤﺮﻳﻢ
ﻓﺬﻟﻚ ﺃﻭل
ﺘﺼﺪﻳﻘﻪ
ﻓﮑﺬﻟگ ﻘﻮل
ﺮﺳﻮل الله فی
اﻟﺤﺴﻥ ﻮ
ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ
ﺍﻧّﻬﻤﺎ
ﺳﻴّﺪﺍ ﺷﺒﺎﺏ
ﺃﻫل الجنّة الّا
ﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﻤﻥ
اﺑنی اﻟﺨﺎلة
ﻳﺤیی ﻮﻋﻴسی ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺩﻋﺎ ﺑرَبّ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺕ ﺑﻤﻥ
ﻤﻮﻫﺒتی ﺒﮑﻦ
ﻭ ﺫﺭﻳّﻪ ﻭ ﺍﻭلاﺩ
ﻃﻴّﺐ ﺑﺪﻩ ﮐﻪ
ﺗﻮ ﺷﻨﻮﺍﻯ
ﺪﻋﺎ ﻫﺴﺘﻰ(
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﻋﺎ
ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟک
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺍﻭلاﺩ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻃﺒﻴﺒﻰ
ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺷﻔﺎ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ثواب ﻭﻋﻘب
ﻤﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻋﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺒﺎلا ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭﻧﻪ ﺩﻋﺎﻯ هر
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﻣﺸﺮک ﺪﻳﮕﺮﻯ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﻧﺰﺩ
ﻣﺮﻳم ﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻤﻴﻮﻩ
ﺯﻣﺴﺘﺎنی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.(
ﻣﺎﺋﺪﻩ
ﺁﺳﻤﺎنی ﻤﺮﻳﻢ
ﻭﻫﺮ سالک
الهی ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻟﻬﻰ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺪﺍﻭک الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺼﻞ ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻨمی
ﺸﻨﺎﺳﺪ) ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﻮﻩ
ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ ﺪﺭ
ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﻨﺰﺩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺪﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ گفت ﺃﻯ
ﻤﺮﻳﻢ ﺗﻮ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻯ؟
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻳک
ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺤﺴﺎﺏ
ﺭﺯق ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﺸﻴّﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ (ﻣﺮﻳم
هر ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻘﺪسی اﺳﺖ
ﺣنی اﮔﺮ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﻤﻄیع ﭙﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﻴک
ﺰﻥ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﺮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺭﺯق ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ همه
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﻧﻌﻤﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺼﻮﺭﺕ (ﺭﺣﻤﺖ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺨﺎﺹ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺮﻭج ﻮ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
ﺴﺮﻗﺖ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺣﺴﺎﺏ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭﻣﺸﻴّﺖ الهی
ﺒﺎﺯ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻮ(ﺣﺘّﻯ
ﺃﻋﻠﻢ) الهی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ.
ﮐﻪ ﺳﺘم
ﺒﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﮐﺮﻳّﺎ
ﻳﻘﻴﻥ کرﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ (ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﻳم ﺴﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺪﺭ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺺ
ﺯﮐﺮﻳﺎﻯ ﭙﻴﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ ﮐسی ﺒﺮ
ﺍﻳﻥ ﺰﻥ ﻮﺍﺭﺩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ (ﮐﻪ ﺭﺯقی
ﺒﺪﻫﺪ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﺣک اﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺒﺴﺎﺯﺩ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺑﺨﻮﺩ
ﮔﻔﺖﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻤﺮﻳک
ﻤﻴﻮﻩﻫﺎﻯ
ﺰﻣﺴﺘﺎنی ﻮ
ﺗﺎﺑﺴﺘﺎنی
ﺒﺪﻫﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺒﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻴخ ﻮ ﭘﻴﺮ
ﺷﺪﻩﺍﻡ ﻭ
ﻫﻤﺴﺮﻡ ﻋﺎﻗﺮ
ﻭ ﻧﺎﺯﺍ ﺍﺳﺖ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ
ﺷﮑﺎﻳﺖ ﺧﻴلی
اﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﭘﻴﺮﻭ ﻭﺍﺻل
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﺒﻮﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻌﻄﻴﻞ
ﻭ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
اُﺟﺎق ﻮ ﻣﻄﺒخ
ﺁﻥ ﺨﺎﻣﻮﺵ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻬﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺧﻴلی اﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺸﻠﻮغ ﻮلی
اﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ الهی
اﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ توسّل
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ) ﻭ
ﺍﻧﺠﺎ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺩﻋﺎ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺕ ﺑﻤﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪﻯ
ﻤﻮﻫﺒﺖ ﮐﻦ ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﺍﻯ ﺪﻋﺎ
ﻫﺴﺘﻰ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺒﻮﻯ
ﻨﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ (ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻴﺎ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﭼﻨﻴﻥ ﭙﻴﺎم
ﺮﺳﺎﻧﺪﻩ
ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ الهی
ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ هستند.
ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻳﻥ ﺨﺒﺮﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﻳﻌنی ﺒﺰﮐﺮﻳﺎ
ﻧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻣﺤﺮﺍﺏ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﺑﺼﻠﺎﺕ ﺑﻮﺩ. (
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ
ﺻِﻠﻪ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻳﺤیی
ﻨﺎم ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺎ ﮐﻠﻤﻪﺍﻯ الهی
ﻤﻮﺭﺩ ﺗﺼﺪﻳق
اﺳﺖ. (ﻳﻌنی ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.(ﮐﻠﻤﻪ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ)
ﻳﻌنی ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﻴسی ﻤﺴﻴﺢ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﺪﻳق
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﺼﺪﻳق کنندﻩ
ﻋﻴسی اﺳﺖ.(ﮐﻪ
ﻋﻴسی کلمه
ﺍﻟﻬب ﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ (ﺳﻴّﺪ)
ﺑﺎﺷﺪﻳﻌنی
ﺮﺋﻴس ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻃﺎﻟﺐ
لثای ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪﺑﺮ ﺃﻫل
ﻄﺎﻋﺖ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ ( ﻟﺰﻭک
ﺘﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ. ﻭ (ﺳﻴّﺪ)
ﻳﻌمی ﺸﺮﻳﻒ ﻭ
ﺁﻗﺎ ﻭ ﺁﺭﻳﺎ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ الهی ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻤﺸﻴﺪ
ﺍﻳﻥ ﺸﻴﺪ ﻭ
ﺳﻴّﺪ ﺟم  ﺸﺪﻩ ﻭ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻘﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷتی
ﺮﺍﻳج ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻭﺭﺍ (ﺣﺼﻮﺭ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺰﻧﺎﻥ
کاری ﻨﺪﺍﺭﺩ (ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍنی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﺣُﺼﻥ ﻮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻠّﻯ
ﺴﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﻭﮐﻨﺘﺮل اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ)
ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ اﺯ
ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ اﺳﺖ (
ﺍﺻﻠﺎح
ﺸﺪﮔﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻜﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ. ﻭ (نبیّ)
ﻫﺮ ﺭﺳﻮل ﻮ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺭﺍﻯﻘﺪﺭﺕ
ﺗﻨﺒِّوء ﻮ ﺩﺭک
اﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺘﺼﺪﻳق یحیی ﺒعیسی
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮑس
ﺑﺼﻮﻣﻌﻪ
ﻣﺮﻳک ﻨﻤﻴﺮﻓﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺰﮐﺮﻳﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺒﺎلا
ﻣﻴﺮﻓﺖ( ﺳﺎﻟک
ﭽﻪ ﻣﺮﺩ ﻳﺎ ﺯﻥ
ﺩﺭعزّﻟﺖ
ﮐﺎﺭﺧﻮﺩ را
ﺑﺪﻭﻥ
هروﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﮑّﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺁﺗﺸﮑﺪﻩ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺟﺎﻳﮕﺎهی ﺪﺭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺩﻭم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩرَبّ
ﺁﻥ ﺪﺭ ﻭﺳﻄ
ﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻮﺑﺎلا ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻨﺮﺩﺑﺎﻥ ﻮ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﻧﻈﺎﺭﺕﺍﻭ ﮐسی
ﻴﺒﺎلا
ﻧﻤﻴﺮﻓﺖ
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﺮفع ﺤﻮﺍﺋج
ﺨﻮﺩ ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﻨﻤﻴﺎﻣﺪ)
ﻭﭼﻮﻥ هر ﮔﺎﻩ
ﺯﮐﺮﻳﺎ
ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﻤﻴﺂﻣﺪ ﺩﺭ ﺭﺍ
ﺑﺮﻭﻯ ﻤﺮﻳم
ﻘﻔل ﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﺳﭙی ﺩﺭ ﺳﻘﻒ
ﺁﻧﺠﺎ
ﺳﻮﺭﺍﺧی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﻫﻮﺍ
ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻤﺮﻳک
ﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺣﺎﻣﻠﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺸﺪﺕ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﺷﺪ. ( ﺍﻳﻥ ﺤﻤل
ﻤﺮﻳم ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺣﻤب
ﻴک ﻄﻔﻞ) ﻭ
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺩﺭ ﺩل
گفت ﮐسی عیر
ﺍﺯ ﻣﻥ ﺒﺎلا
ﻧﻤﻴﺮﻓﺖ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺣﺎﻣﻠﻪ
ﺷﺪﻩ. ﻭﺣﺎل
ﺒﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴل
ﺒﺪﻭﻥ ﺘﺮﺩﻳﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻥ اﻭﺭﺍ حاﻣﻠﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ (ﻭﻋﻤل
اولیای اﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ هستند)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺰﻧﺶ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﺮﺩ
ﻭﭼﺎﺭﻩ ﺟﺴﺖ (ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺣﺎﻣﻠگی ﻤﺮﻳم
ﺒﺪﻭﻥ ﺸﻮﻫﺮ
ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
اﻭﺭﺍ ﺣﺎﻣﻠﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺮﺍﻳج اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻋﻴسی
ﺮﺍ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ الّا
ﻧﻪ ﻳﻬﻮﺩ ﻭﻧﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن
ﭽﻨﻴﻥ ﺮﺍﺑﻄﻪ
ﺟﻨسی ﺒﻴﻥ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﻣﺮﻳم
ﺮﺍ ﻧمی
ﭙﺬﻳﺮﻧﺪ. ﻭﻟی
ﻤﺤﻤﺪ ﺗﻤﺎم
اﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎی
دینی ﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩﻭلی
ﺒﻨﺤﻮﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺒﺪﻳل ﻮ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ سلوگی
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﻭ
ﺯﻥ ﺰﮐﺮﻳﺎ
ﮔﻔﺖ ﻧﺘﺮس ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺰ
ﺧﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺳﭙس
ﻣﺮﻳم ﺮﺍ
ﺣﺎﺿﺮ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻴم اﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩﻥ ﻣﻌﺎﻑ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. (ﺳﺎﻟک
ﺠﺰ ﺑﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺣﺮفی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﺮﻳم ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻮﻟﺪ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻤﺴﻴح ﺮﺍ
ﺑﻌﺪﺍ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻣﺮﻳم ﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻮﻥ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺁﻣﺪ الهی
ﺒﻮﺩ. ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺃﻣﺮﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺳﺖ.
ﺟﻬﺎﻥ ﺠﺎﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﺳﺖ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺮ ﺑﺰﺭگ
ﻤﺮﻳم ﺒﻨﺰﺩ
ﺍﻭ ﺭﻓﺖ ﺯﻥ ﺯﮐﺮﻳﺎ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﻧﺒﻮﺩ. (سعی
ﺪﺭ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺤﻴﻰ ﺩﺭ
ﺷﮑم ﻤﺎﺩﺭﺵ (ﺯﻥ
ﺰﮐﺮﻳﺎ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ( ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ)ﮐﻪ ﻳﺤﻴﻰ
ﺑﻤﺎﺩﺭﺵ ﮔﻔﺖ
ﺯﻧﻴس ﺮﻭﺭ
ﺯﻧﺎﻥ ﺠﻬﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﻮ ﺩﺍﺧل
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ( ﻣﺮﻳم
اﻳﻨﺠﺎ ﺩﺧﺘﺮ
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺍﺳﺖ)
ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ
ﺳﺮﻭَﺭﻯ اﻭ
ﺑﺮ ﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺩﺍﻥ عالم ﻤﻴﺸﻮﺩ.(
ﻣﺮﻳم ﺒﺮ
ﺯﻧﺎﻥ ﻮ ﻋﻴسی
ﺒﺮ ﻣﺮﺩﺍﻥ) پس
ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﻧﺒﺎﺵ (ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﻣﮑﻦ) ﻟﺬﺍ
ﻣﻨﺰﻋج
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺮﻓﺖ. ﻭ
ﻳﺤیی ﺪﺭﺷﮑم
ﻤﺎﺩﺭ ﺳﺠﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ عیسی
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﻣﺮﻳم
کرﺩ.( ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺴﺠﻮﺩ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ
ﻭﺩﺭ ﺭﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﺎﻟﻚ. ﻭﺑﺎﺯ
ﻳﺤیی کاﻣل
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻇﻬﻮﺭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﻴسی ﻤﺴﻴح
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ
ﺑﺮﺍﻯ (ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﺠﺴّﻢ) ﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭ(ﻇﻬﻮﺭ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ)
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﺮﺵ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣﻞ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪو
سوشیلتس سوم
زردشت ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﺟﺴﻤﺎنی
ﻘﺎﺋﻢ ﻭﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ رب ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺭﻭح
ﻤﻮﻓق کاﻣﻠﺎﻥ
ولایت سلوکی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﻳﻥ
ﺘﺼﺪﻳق ﻮ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﻭﺻﻮﻝ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
اﻭﻟﻴﻥ ﺘﺼﺪﻳق
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
عیسی ﺸﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﻥ کلام
ﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺣﺴﻥ
ﻮ ﺣﺴﻴﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻭ
ﺳﺮﻭﺭ ﻭ ﺳﻴّﺪ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺃﻫل
ﺒﻬﺸﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺳَﺮﻭَﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺣﺴﻨﻰ)
ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﺯ
ﺍﻭلاﺩ ﺧﺎﻟﻪ
ﺯﺍﺩﻩ ﻣﻥ ﻴﺤیی
ﻮﻋﻴسی ﺒﺎﺷﺪ(
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎم
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴب ﺮﺍ
ﺧﺎﻟﻪ ﺯﺍﺩﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭﻧﻪ
ﻋﻤﻮ ﺯﺍﺩﻩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﻨی
اﺳﺮﺍﺋﻴلی ﻮ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﻳشی ﻮ
ﺯﺭﺩﺷتی ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺘﻤﺎم اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻮ ﻗﺮﻳﺶ ﺑﻬﻢ
ﻣﺮﺗﺒﻄ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺣﺴﻨﻴﻥ ﭽﻮﻥ
ﻴﺤﻴﻰ ﺗﺼﺪﻳق
ﺸﺪﻩ ﻭﺗﺼﺪﻳق
کنندﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﻳم
ﻤﻘﺪّس ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﺑﻄی
ﺒﭙﺪﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻣﻮلا
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺠﺴﻤﺎنی
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻘطع
ﺸﺪﻩ ﻭﺑﺎ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺮﻭﺣﺎنی ﺨﻮﺩ
ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﺩﻋﺎﻯ ﭙﺪﺭﻯ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﻨﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻭلاﺩ
الهی ﺸﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﺎﭼﻴﺰﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺣق ﭙﺪﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. حدّﻳث
ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻗﺪﻳم ﺪﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺗﻄﺒﻴق
ﺒﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻘﺎﺑل ﺘﻔﺴﻴﺮﻋﺮﻓﺎنی
هستند. ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻳﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺷﺮک ﺁﻣﻴﺰ
ﻭﮐﻔﺮ ﺁﻣﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)

حدیث
4465 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ(ﺝ14ﺹ187ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢﺟﺎٴ ﺍﻟﻰ
ﻗﺒﺮ ﻳﺤﻴﻰ ﺑﻦ ﺯﮐﺮﻳﺎﻭﮐﺎﻥ
ﺳﺄﻝ ﺭﺑّﻪ ﺃﻥ ﻳﺤﻴﻴﻪ
ﻟﻪ ﻓﺪﻋﺎﻩ ﻓﺄﺟﺎﺑﻪﻭ
ﺧﺮﺝ ﺍﻟﻴﻪ ﻣﻦ ﺍﻟﻘﺒﺮﻓﻘﺎﻝ
ﻟﻪﻣﺎ ﺗﺮﻳﺪ ﻣﻨّﻰ؟
ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪﺍﺭﻳﺪ
ﺃﻥ ﺗﻮٴﻨﺴﻨﻰ ﮐﻤﺎ
ﮐﻨﺖ ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﻓﻘﺎﻝ
ﻟﻪ ﻳﺎ ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺎ ﺳﮑﻨﺖ ﻋﻨّﻰ
ﺣﺮﺍﺭﻩ ﺍﻟﻤﻮﺕﻭ
ﺃﻧﺖ ﺗﺮﻳﺪ ﺃﻥ ﺗﻌﻴﺪﻧﻰ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﻭ
ﺗﻌﻮﺩ ﺍﻟﻰ ﺣﺮﺍﺭﻩ
ﺍﻟﻤﻮﺕﻓﺘﺮﮐﻪ
ﻓﻌﺎﺩ ﺍﻟﻰ
ﻗﺒﺮﻩ ﻋﻴﺴﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﺮﻳﻢ ﺑﮑﻨﺎﺭ
ﻗﺒﺮ ﻳﺤﻴﻰ ﺑﻦ ﺯﮐﺮﻳﺎ
ﺁﻣﺪﻭﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻋﺎ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻳﺤﻴﻰ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻋﺎﻯ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺟﺎﺑﺖ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﻳﺤﻴﻰ ﺍﺯ
ﻗﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ ( ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺴﻴﺢﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ
ﻳﺤﻴﻰ ﺑﻦ ﺯﮐﺮﻳﺎ
ﻣﻌﻤﺪﺍﻧﻰ ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ عیسی ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻭ بعثَت ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻳﺤﻴﻰ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﻮﺩﮐﻪ
قرّه ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﭘﻴﺮﻭ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻗﺒﺮ ﻳﺤﻴﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻦ ﻭ ﺑﺪﻥ ﺍﻭ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻗﺒﺮ ﺭﻭﺡ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﻴﺴﻰ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺷﺎﮔﺮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺑﻨﺰﺩ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻳﺤﻴﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻣﺤﺮﺍﺏ ﻭ عزّﻟﺖ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮔﻮﺩﺍﻟﻰ
ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻗﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ
ﻭﺩﺭ ﺁﻥ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺎ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺎﻟﺖ ترس
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺭﻭﺡ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﺳﭙﺮﻳﺖﻭﺍﻟﻴﺴﻢ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺃﺭﻭﺍﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﺎﺿﺮ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﻳﺤﻴﻰ پس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻴﺴﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﻮﺩ.ﺑﺎﺯ ﻋﻴﺴﻰ
ﺩﺭ رؤیت ﻳﺤﻴﻰ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺧﺮﻭﺝ
ﻳﻚ ﻣﻴّﺖ ﺍﺯ ﻗﺒﺮ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﻣﻨﻈﻮﺭ
حدیث ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺯﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺣﺎﺿﺮ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻧﻪ
ﮐﺴﺐ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ.ﻣﻌﻤﻮلا
ﻣﺴﻴﺢﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻤﻌﺠﺰﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻣﺮﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮﻧﺪ.ﻳﺤﻴﻰ
ﻧﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺑﺎﺯ
ﻧﺎﻡ ﻫﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﺎﻡ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺑﺎﺯ ﻧﺎﻡ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻣﺴﺢ ﻭ
ﺑﺮﮐﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻋﺮﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍﭼﻪ ﺩﺭ
رؤیتﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻓﮑﺮﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺭﻭﺡ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﻳﺶﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻳﺤﻴﻰ ﭘﺮﺳﻴﺪﺍﺯ
ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ؟
ﻣﺴﻴﺢ ﮔﻔﺖﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﻣﺮﺍ ﻣﻮﻧﺶ ﺑﺎﺷﻰ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻮﺩﻯ ( ﻣﻮﻧﺶ ﺑﻮﺩﻥ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﺣﺎﺿﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻧﺶ ﺑﺎ
ﺍﻭﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺩﻝ ﺧﻮﺷﻰ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﻴﺴﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ سپاسﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻴﺎﺩ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ )ﻳﺤﻴﻰ
ﮔﻔﺖ ﻫﻨﻮﺯ ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﻣﺮﮒ ﻣﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﺑﺎﺯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ﻣﺮﺍ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻰﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺣﺮﺍﺭﺕ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻢ؟ﻟﺬﺍ ﻋﻴﺴﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻭ ﻳﺤﻴﻰ ﺑﻘﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ( ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﻣﺮﮒﻣﻨﻈﻮﺭ ﺭﻧﺞ
ﻭ ﺳﻮﺯﺵ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻟتی
اﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭﺟﺴﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻠﺎﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﮕﺬﺭﺩﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ﭼﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ ﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﺒﺮ ﻭ ﻣﺮﮒ ﺳﺮﻣﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ ﮔﺮﻣﺎ.ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪﻣﻴّﺖ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺯ ﻗﺒﺮ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻥﻭ ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻦﺧﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺭﻧﺞ ﻭﺣﺮﺍﺭﺕ
ﻣﺮﮒ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﺤﻴﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﻴﺎﻳﺪﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻳﺤﻴﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭﺣﺴﻨﻰ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻝ پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺗﺎﺑﻮﻇﺎﻳﻒﺯﻣﺎﻥﺘﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﺳﺖﺩﻭﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯﻳﺤﻴﻰ
ﻣﻌﻤﺪﺍﻧﻰ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻭ ﭘﻴﺮﻭ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯﺩﺭ
ﺳﺎﻝ ﭼﻬﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪﺭﺟﻌﺘﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻭ
ﻳﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺋﻢ( ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻠﻴﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺷﻬﻴﺪ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪﺣﺎﺿﺮﻧﺪ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻳﺤﻴﻰ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﺍﺯ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﻗﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻳﺤﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻴﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ . ﻳﺤﻴﻰ ﻫﺮﮐﺎﻣﻠﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺮ ﺷﺪﻩﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮﺷﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ )

حدیث
4466- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ188بحاﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﺭﺟﻠﺎ
ﺟﺎٴ ﺍﻟﻰ ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢﻓﻘﺎﻝ
ﻟﻪ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ الله
ﺍﻧّﻰ ﺯﻧﻴﺖ ﻓﻄﻬّﺮﻧﻰ
ﻓﺄﻣﺮ ﻋﻴﺴﻰ ﺃﻥ
ﻳﻨﺎﺩﻯ ﻓﻰ الناسلا
ﻳﺒﻘﻰ ﺃحدّ الّا
ﺧﺮﺝ ﻟﺘﻄﻬﻴﺮ ﻓﻠﺎﻥﻓﻠﻤّﺎ
ﺍﺟﺘﻤﻊ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﻌﻮﺍﻭ
ﺻﺎﺭ ﺍﻟﺮﺟﻞ ﻓﻰ
ﺍﻟﺤﻔﺮﻩﻧﺎﺩﻯ
ﺍﻟﺮﺟﻞ ﻓﻰ ﺍﻟﺤﻔﺮﻩ
لا ﻳﺤﺪﻧﻰ ﻣﻦ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﻰ ﺟﻨﺒﻪ
حدّ ﻓﺎﻧﺼﺮﻑ الناس
ﮐﻠّﻬﻢالّا ﻳﺤﻴﻰ
ﻭ ﻋﻴﺴﻰﻓﺪﻧﺎ
ﻣﻨﻪﻳﺤﻴﻰﻓﻘﺎللهﻳﺎ
ﻣﺬﻧﺐﻋﻈﻨﻰﻓﻘﺎﻝ
ﻟﻪ لا ﺗﺨﻠﻴّﻦ
ﺑﻴﻦ ﻧﻔﺴﻚ ﻭﺑﻴﻦ
ﻫﻮﺍﻫﺎ ﻓﺘﺮﺩﻯ
ﻗﺎﻝ ﺯﺩﻧﻰﻗﺎﻝ
لا ﺗﻌﻴّﺮﻥ ﺧﺎﻃﺌﻪ
ﺑﺨﻄﻴﺌﺘﻪ ﻗﺎﻝ
ﺯﺩﻧﻰ ﻗﺎﻝ لا ﺗﻐﻀﺐﻗﺎﻝ
ﺣﺴبی
ﻣﺮﺩﻯ ﻧﺰﺩ ﻋﻴﺴﻰ
ﺁﻣﺪﻭ ﮔﻔﺖ ﺃﻯ ﺭﻭﺡ
الله ﻣﻦ ﺯﻧﺎ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡﻣﺮﺍ
ﭘﺎﻙ ﻭ ﻃﺎﻫﺮ ﮐﻦ
. (ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺯﻧﺎﺑﺎﺯ ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﺩﻭﻟﻰ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺯﻥ ﺷﺮﻋﻰ
ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﻏﺴﻞ ﺟﻨﺎﺑﺖ ﻳﺎ
ﺗﻮﺑﻪ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺸﺶ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﮐﻪ ﺑﺨﺸﺶ
ﺍﻭ ﺑﺨﺸﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﺯﻧﺎ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﺳﻨﮕﺴﺎﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ(ﻃﻠﺐ
ﻗﺼﺎﺹ)ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻄﺎﮐﺎﺭﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭ
ﺃﺷﺪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺎ
ﻃﻠﺐ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭ ﻃﻮلاﻧﻰ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺎﺯ
ﻣﻌﻨﻰ ﺳﻨﮕﺴﺎﺭ
ﮐﺸﺘﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖﻣﮕﺮ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ ﻋﺮﻑ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
الّا ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺩﻭﺭﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺎﺯ
ﮐﺴﻰ ﺳﻨﮕﺴﺎﺭ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ حجّ
ﻣﮑّﻪﺷﻴﻄﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﺑﺎﺭ ﺳﻨﮕﺴﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻳﻦ ﺳﻨﮕﺴﺎﺭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻋﻴﺴﻰ
ﺭﻭﺡ الله ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻣﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﺭﺍ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ ﺳﻠﺐ
ﻧﮑﺮﺩ.ﻭالّا ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺡ الله ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻠﻬﻴﺸﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﻭﺡ الله
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻳﺤﻴﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﻰﺭﻭﺡ
الله ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﺩﺭ
۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﺭﻭﺡ الله ﺑﺎلاﺗﺮﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ رَبّ ﺍلاﺭﺑﺎﺏ
الله ﺩﺭ ﭘﻴﺶﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻖﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎﺩﺭ ﮐﻤﺎلاﺕ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ)
پس ﻋﻴﺴﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻣﺮﺩﻡ ﺟﻤﻊ
ﺷﻮﻧﺪﺗﺎ ﺷﺨﺼﺎ
ﺗﻄﻬﻴﺮ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ( ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻮﭼﻚ ﺧﻮﺩﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭالّا ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪﺧﻮﺩﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﻭﺍﺭﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺑﻮﺩ ) ﻭ ﺁﻥ ﻣﺮﺩ ﺩﺭ
ﺣﻔﺮﻩ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ
ﺗﺎ ﺳﻨﮕﺴﺎﺭ ﺷﻮﺩ
. (ﻋﺎﺩﺕﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺩﻳﺎﻧﺖ ﻳﻬﻮﺩ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯﺑﺎ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻣﻮﻗﺘﺎﺍﺯ
ﻫﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻣﻌﺎﻑ ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻓﻴّﺖ ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺩﺍﺋﻢ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺮﺩ
ﮔﻔﺖﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﺯﺩﻥ
حدّ (ﻳﺎ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﺮﻋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻥ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ) ﻣﻦ
ﺷﺮﮐﺖ ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ حدّ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ
حدّ ﺷﺮﻋﻴﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ حدّ
ﺳﻨﮕﺴﺎﺭ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺟﺮﺍ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺩﻳﮕﺮ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ حدّ
ﺑﺰﻧﻨﺪ. ﻭ حدّ ﺯﻧﺎ
ﺩﺭ ﺳﻨﮕﺴﺎﺭ ﺗﺎ
ﺳﺮحدّ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
پس  ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺳﻨﮕﺴﺎﺭ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻰ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﻭﺭ ﺷﺪﻧﺪ
ﻭ ﺟﺰ ﻳﺤﻴﻰ ﻭ ﻋﻴﺴﻰ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﺎﻧﺪ.(
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺎﻑ ﻭﻣﺼﻮﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﻭﺡ
الله ﺑﺎﺷﺪﻳﺤﻴﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﺒﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮﻭ ﻣﺴﻴﺢﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﭘﻴﺮﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ حدّ
ﺷﺮﻋﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮپس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻤﻠﺎ
ﺯﻧﺎ ﺑﮑﻨﻨﺪ) ﻭ ﻳﺤﻴﻰ
ﺑﺎﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪﻭ ﮔﻔﺖ ﺃﻯ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻣﺮﺍ ﻣﻮﻋﻈﻪ
ﮐﻦ ( ﺑﺠﺎﻯ ﺳﻨﮕﺴﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻥ.ﻳﺤﻴﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﻋﻴﺴﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﻭ
ﻧﻘﺶ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺍﻳﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺢ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﻳﺤﻴﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻳﺤﻴﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺯﻧﺎ ﮐﺎﺭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺯﻧﺎﮐﺎﺭ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻨﮕﺴﺎﺭ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
. ﺷﺨﺺ ﺯﻧﺎﮐﺎﺭ ﺑﻴﺤﻴﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻮﻋﻈﻪ ﮐﺮﺩﻭ
ﮔﻔﺖ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﻧﮕﺬﺍﺭ
ﮐﻪ نفس ﺗﻮ ( نفس
أمّاره  ﻭ هَوَس ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ) ﺑﺎ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﺮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻯ ( ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺍﺳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﻭ ﺩﺭﺵﻋﺒﺮﺕ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﺷﻮﺍﺑﻰ ﺑﺒﺮﺩ(ﺗﺮﺩﻯ
ﻳﺎ ﺭﺩﻯٴ)ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺷﺪﻥﻫﻤﺎﻥ (ﺭﺩ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ)ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺳﺪﻭ ﻧﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭﺣﻰ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﺸﻮﺩ ) ﺑﺎﺯ ﻳﺤﻴﻰ
ﻣﻮﻋﻈﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ(
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
حدیث ﻭﮔﻔﺘﻪ ﺧﻮﺩﺍﻳﻦ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭ هَوَسﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻨﺘﺮﻝ نفس
ﺷﻮﺩﻭﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
نفس أمّاره  ﺣﻖ ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﻴﮑﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﺯﻥ ﺷﺮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺣﻖ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ) ﻭ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﻫﻴﭻ ﮔﻨﺎﻩﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﻣﮑﻦ ( ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻗﺒﻠﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩﻳﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻄﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻫﻤﮕﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻳﻚ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺳﺖ.) ﺑﺎﺯ ﻳﺤﻴﻰ
ﮔﻔﺖﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﮕﻮﻭ
ﺯﻧﺎ ﮐﺎﺭ ﮔﻔﺖ ﻫﺮ
ﮔﺰ ﻏﻀﺐ ﻧﮑﻦ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻳﺤﻴﻰ ﮔﻔﺖﻣﺮﺍ
ﺑس ﺍﺳﺖ(ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻏﻀﺐ ﻫﺮ ﺭﺷﺘﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﭘﻨﺒﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻠﺎﻣﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺧﻮﺩ
ﻏﺮﻭﺭ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﺁﺯﺍﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ هَوَسﺧﻮﺩ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻠﺎﺵﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﻯﺑﺎ
ﺑﻠﺎﻫﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻫﺮ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻭﻟﻮ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﺸﻮﺩ.ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﺎﺩﻯ
ﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺑﺤﺸﻰﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺭ حدیث نفسﻋﻤﻠﺎﺕ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ هَوَس
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩپس ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﺣﻀﻮﺭ ﻋﻴﺴﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ حدیث
ﻧﻘﺶ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﺤﻴﻰﻭ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻄﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
)

حدیث 4467-
ﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ14ﺹ188ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﮐﺎﻥ ﻳﺤﻴﻰ
ﺑﻦ ﺯﮐﺮﻳّﺎ ﻳﺒﮑﻰ
ﻭ لا ﻳﻀﺤﻚﻭ ﮐﺎﻥ
ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ
ﻳﻀﺤﻚ ﻭ ﻳﺒﮑﻰﻭﮐﺎﻥ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻳﺼﻨﻊ ﻋﻴﺴﻰﺃﻓﻀﻞ
ﻣﻦ ﺍﻟّﺬﻯ ﮐﺎﻥ
ﻳﺼﻨﻊ ﻳﺤﻴﻴ ﻳﺤﻴﻰ ﺑﻦ ﺯﮐﺮﻳّﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻴﮕﺮﻳﺴﺖﻭ
ﺧﻨﺪﻩﺍﻯ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ
ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺨﻨﺪﻳﺪﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﮕﺮﻳﺴﺖ.ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩﺃﻓﻀﻞ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﻳﺤﻴﻰ ﺑﻮﺩ.( ﺑﺎﺯ
ﻳﺤﻴﻰ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﮕﺮﻳﺪ ﻭﺧﻨﺪﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭﺍﻳﻦ
حدیثﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ پس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺷﺪﻥ
ﺣﻖ ﺧﻨﺪﻩ ﻭ ﺷﺎﺩﻯ
ﻭ ﺟﺸﻦ ﻭﻋﻴﺪ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﻨﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﺏ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻴﭻ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺷﮑﻰ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﻳﺰﺩﭼﻮﻥ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.)

حدیث 4468- اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ14ﺹ192ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی
اﺫﻗﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ﻳﺎ
ﻣﺮﻳﻢ ﺍﻥّ الله
ﺍﺻﻄﻔﺎک ﻮ
ﻃﻬّﺮﻙ ﻭ
ﺍﺻﻄﻔﺎک
علینا ﻨﺴاء
اﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻥ ﻮ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
گفتند ﺃﻯ
ﻤﺮﻳﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺍﺻﻄﻔﺎ
ﮐﺮﺩو برگزید ﻭﻃﺎﻫﺮﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﺍﺻﻄﻔﺎ ﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺯﻧﺎﻥ
عاﻟم کرد (ﺫﮐﺮ
ﮐﻠﻤﻪ ﺍﺻﻄﻔﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭ ﻣﻮﺟﺐ
ﺳﻮﺁل ﺪﺭ حدّﻳث
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ ﺍﻭل
ﺘﺼﻔﻴﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻟﺬﺍ ﻃﺎﻫﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﮔﺰﻳﻨﺶالهی
اﺯ ﻳک ﺴاﻠک
کاﻣل ﺸﺪﻩ ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق یامبر
گونه اﺳﺖ. ﭼﻪ
ﻣﺮﻳم که ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﻜﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑم ﺰﻥ
ﻭﻣﺮﻳم
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﺣﺎل ﺘﻘﺪﻳس
ﻭﭘﺎکی روان ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺘﺼﻔﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺗﻤﺎم
ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣﻞ ﻫﻤﺎﻥ
اﺻﻄﻔﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ حدّﻳث
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻘﺶ ﻣﺮﻳم ﺮﺍ
ﺑﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻴکی
کند . ﮐﻪﻫﺮ ﺩﻭ
ﺑﻤﻌنی ﺴﺎﻟک
ﻄﺎﻫﺮ ﺷﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﺭ ﺍﻭل
ﺪﺭ ﻧﻘﺶ ﻣﺮﻳم
ﺒﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳم کاﻣل
ﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭح ﺒﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪی
ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎل
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
درجه ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺷﺪ. ﻣﺮﻳﻢ ﺩﺭ
ﻟﻐﺖ ﻳﻌنی
ﻤﺎﺭﻯ ﻮ ﻣﻘﺪس
ﻭ ﭘﺎک ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭل
ﺘﺨﻠﻴﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﭼﻪ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺯﻥ.
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟکی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ (ﻓَﻄﻢ)
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﺍﺯ ﺷﻴﺮ و روزه
گیری ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃﻤﻰ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻤﺮﻳﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
سالک ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﺸﻴﻮﺍ ﻭ ﻫِﻠﻥ
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺍﺯ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻘﺪِس ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﺎم ﺪﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺻﻄﻔﺎ ﻳک
ﺒﺎﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖﻳﻌنی ﺪﺭ
ﺁﻳﻪ ﺑﻴک ﻤﻌنی
هستند. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ که
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻭ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﻗﺒلی اﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﺼﻔﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻴﻌنی
اﺻﻄﻔﺎﻫﺎ ﺃﻭلا
ﻣﻥ ﺬﺭیّة ﺍلأﻧﺒﻴاء
اﻟﻤﺼﻄﻔﻴﻥ
اﻟﻤﺮﺳﻠﻴﻦ
ﻭﻃﻬّﺮﻫﺎ ﻣﻥ
ﺃﻥ ﻳﮑﻮﻥ فی ﻮلاﺩﺗﻬﺎ
ﻣﻥ ﺁﺑﺎﺋﻬﺎ ﻭ
ﺍﻣّﻬﺎﺗﻬﺎ
ﺳﻔﺎﺡ ﻭ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻫﺎ
ﺑﻬﺬﺍ فی
اﻟﻘﺮﺁﻥ ﻳﺎ
ﻣﺮﻳم اﻗنتی
ﻠﺮﺑک ﻮ ﺍﺳﺠﺪﻯ
ﻮ ﺍﺭﮐﻌﻰ)
ﺷﮑﺮا لله ثمّ
ﻘﺎل ﻠﻨﺒﻴّﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺨﺒﺮﻩ
ﺑﻤﺎﻏﺎﺏﻋﻨﻪ
ﻣﻥ ﺨﺒﺮ ﻣﺮﻳم
ﻮﻋﻴﺴﻰ ﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺫﻟک ﻤﻥ
ﺃﻧﺒاء اﻟﻐﻴﺐ
ﻧﻮﺣﻴﻪ ﺍﻟﻴﻚ
فی ﻤﺮﻳم ﻮ
ﺍﺑﻨﻬﺎ ﻭ ﺑﻤﺎ
ﺧﺼّﻬﻤﺎ الله ﺑﻪ
ﻭﻓﻀّﻠﻬﻤﺎ ﻭ
ﺃﮐﺮﻣﻬﻤﺎ
ﺣﻴث ﻗﺎﻝ ﻭ ﻣﺎ
ﮐﻨﺖ ﻟﺪﻳﻬم
ﻴﺎ ﻣﺤﻤّﺪ ﺍﺫ
ﻳﻠﻘﻮﻥ
ﺃﻗﻠﺎﻣﻬﻢ
ﺃﻳّﻬم ﻴﮑﻔّل
ﻤﺮﻳﻢ ﺣﻴﻥ
ﺃﻳﺘﻤﺖ ﻣﻦ
ﺃﺑﻴﻬﺎ ﻭفی
ﺮﻭﺍیة ﺍﺑﻥ
ﺨﺮدﺍﺩ ﺃﻳّﻬم
ﻴﮑﻔل ﻤﺮﻳم
ﺤﻴﻥ ﺃﻳﺘﻤﺖ ﻣﻥ
ﺃﺑﻮﻳﻬﺎ ﻭ ﻣﺎ
ﮐﻨﺖ ﻟﺪﻳﻬم
ﻴﺎ ﻣﺤﻤّﺪ ﺍﺫ
ﻳﺨﺘﺼﻤﻮﻥ فی
ﻤﺮﻳﻢ ﻋﻨﺪ ﻭلاﺩﺗﻬﺎ
ﺑعیسی ﺃﻳّﻬم
ﻴﮑﻔّل ها ﻭ
ﻳﮑﻔّل ﻮﻟﺪﻫﺎ
ﻗﺎل ﻔﻘﻠﺖ ﻟﻪ
ﺃﺑﻘﺎک الله
ﻓﻤﻥ کقّلها ؟
ﻓﻘﺎل ﺃﻣﺎ
ﺗﺴمع ﻠﻘﻮﻟﻪ
ﻭ ﮐﻔّﻠﻬﺎ
ﺯﮐﺮﻳّﺎ ﻳﻌنی ﻤﺮﻳم
ﺮﺍ ﺑﺎﺭ ﺍﻭل
ﭽﻨﻴﻥ اﺻﻄﻔﺎ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭلاﺩ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﻣﺮﺳﻠﻴﻥ
ﻤﺼﻄﻔﻰ شده
ﺑﻮﺩ. ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺮﻳم
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ. ﻭلی
هر ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﻗﺒلی نوع
یشری و ولایتهای
قبلی ﺨﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﮑﻤﺎل اﻳﺪﺁل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ) ﻭ ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﻄﻬﻴﺮ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺯﭘﺪﺭﺍﻥ ﻮ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﭙﺎک
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺁﻣﺪﻩ.
ﻭﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺁﻥ
اﺻﻄﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺃﻯ ﻤﺮﻳﻢ ﻗﺎﻧﺖ
و قنوت ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭ(
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ) ﻭ
ﺳﺠﺪﻩ ﻭ ﺭﮐﻮع
کن (ﻳﻌنی ﻤﺮﻳم
ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻘﺎم
ﺘﺼﻔﻴﻪ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ الهی
ﺒﺎلاﺗﺮﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ) ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺸﮑﺮ ﺗﻮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺷﮑﺮ
ﻭ ﺳﭙﺎس ﻣﺮﻳﻢ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩ
ﻭﭼﻨﻴﻥ ﺸﺪ ﻭ ﺷﮑﺮ
ﻫﺮﺳﺎﻟک ﻜﻪ
ﺑﺎﻳﻥ
ﺘﺼﻔﻴﻪﻫﺎ
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻬﺎﻯ
الهی ﺮﺳﻴﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻓﻄم و
افکار ﺴﻠﻮک
ﻛﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺮﻏم
گفته ﻫﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ عباﺩﺍﺕ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﺻﻄﻔﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﻭﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺃﺧﺒﺎﺭ ﺭﺍ ﺗﻮ
ﺍﺯ ﻣﺮﻳم ﻮﻋﻴسی
ﻨﺪﺍﺷتی که ﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮ
ﺍﺯﻋﻠم غیب
ﻭﺣی ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ (
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ عباﺭﺕ
ﻣﻬﻢ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﻤگی
اﻓﺴﺎﻧﻪ ای
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺑﺘﻮ ﻭﺣی
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﻥ ﻮحی
ﺸﺪﻩﻫﺎﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﺳﻠﻮکی هستند.
ﻭ ﻣﻔﻴﺪ ﻋﺒﺮﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ میباﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﻴچ ﻴک اﺯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺪﻳم اﺩﻳﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺒﺎﻟﻐﺎﺕ
ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
برای جلب نظر
انسانها
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﺎ حدودی
که ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻓﺖ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ ﻭلی
ﺨﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻭﺣی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺵ
ﻣﻴﮕﻔﺖ) ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﻳم ﻮ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺩﺍﺩ. (ﻫﻤﺎﻥ
اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺳﻠﻮک ﻘﺪﻳﻢ. ﻭالّا
ﻣﺮﻳم ﻤﺎﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻌی ﻤﺴﻴﺢ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ایلی مرتضوی
تازه ﻣﺴﻴح ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻳﺤیی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭلی هر ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﺎ
ولایت ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭﺣﮑم ﻤﺮﻳم الهی
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺴﻴح
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﺎﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺗﻮ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺒﻮﺩﻯ
( ﻟﺬﺍ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻯ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﻗﺮﻋﻪ ﮐﺸﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﻤﺮﻳم ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
( ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ
ﮐﻪ ﻣﺮﻳم
ﺤﺎﻣﻠﻪ ﺭﺍ ﭼﻪ
ﮐسی ﻨﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
کند .
ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻋﺎﻳﺖ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻳک
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺪﺍﻡ ﻳک اﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻣﺮﻳم اﺯ ﭘﺪﺭ
ﻳﺘﻴم ﺸﺪ. ﻭ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺮ ﺳﺮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻭ
ﺑﺎﻫم
ﻤﺨﺎﺻﻤﻪ ﻭ ﻧﺰﺍع
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺯﺍﺋﻴﺪﻥ
ﻤﺮﻳﻢ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻃﻔل
الهی اﻭ ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﮐسی
ﺘﮑﻔل ﺁﻥ کند .(
ﺍﻳﻥ ﻤﺴﻴح
کوﺩک ﺴﺎﻟﻚ
تازه ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻗﺪﻳم ﻴﺤیی
اﺳﺖ.) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﮑﻔل ﻨﻤﻮﺩ (
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺤیی
ﺒﻮﺩ ﻭﻣﺮﻳم
ﻨﻴﺰ ﺗﺤﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺯﮐﺮﻳّﺎ ﺑﻮﺩ
ﻭلی ﻤﺴﻴح ﺮﺍ
ﻳﺤیی ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﮐﺮﻳّﺎ ﺗﮑﻔل
ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺴﻠﻮکی اﻭ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ
ﺗﮑﻔل اﻭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺍئی
ﻨﺎﺑﻴﻨﺎﻯ
ﺨﺪﻳﺠﻪ
ﻣﺮﺑّﻯ ملی
ﺴﻠﻮک
ﻤﻘﺪﻣﺎنی ﻤﺤﻤﺪ
که زرئشتی
ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﻴﭻ
ﮐﺎﻣلی اﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺮﺑّﻯ الهی
ﻘﺒلی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 4469
-ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ197ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕﭼﻪ
ﮐﺴﻰ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﺷﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ؟ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﺃﻣﻴﺮﺍﻟمؤمنین.
ﻭﻟﻰ ﺭﺍﻭﻯ ﺧﻮﺵ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﺮﺩ. ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻓﺰﻭﺩ : لا ﺗﻀﻴﻘﻦّ
ﻓﺎﻧّﻬﺎ ﺻﺪّﻳقة
ﻟﻢ ﻳﮑﻦ ﻳﻐﺴّﻠﻬﺎ
الّا ﺻﺪﻳﻖﺃﻣﺎ
ﻋﻠﻤﺖ ﺃﻥ ﻣﺮﻳﻢ
ﻟﻢ ﻳﻐﺴّﻠﻬﺎ الّا
ﻋﻴﺴﻰ ﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺒﺎﺵﺯﻳﺮﺍ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺻﺪّﻳﻘﻪ ﺑﻮﺩﻭﺟﺰ
ﻳﻚ ﺻﺪّﻳﻖ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻳﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﻣﺮﻳﻢ
ﺭﺍﺟﺰ ﻣﺴﻴﺢ ﻏﺴﻞ
ﻧﺪﺍﺩ.( ﺍﻳﻦ ﺷﺴﺘﻦ
ﭘس ﻣﺮﮒ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺯﻥ ﺭﺍ ﺯﻧﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮیند
ﻭﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﻣﺮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻣﻴﺸﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴّﺖ ﺯﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻤﺴﺮ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺸﻮﻳﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺴﺘﻦ ﻣﻴّﺖ
ﻄﻠﻘﺎ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ ﺟﻨﮓﻧﺸﺴﺘﻪ
ﻭ ﺑﺎﺧﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻟﺒﺎس ﺟﻨﮕﻰ
ﺩﻓﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﻬﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻭ
ﻓﺪﺍﺋﻴﮕﺮﻯ ﺧﻮﺩﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻠﻰ ﻭ
ﻟﺒﺎسی که ﺑﻮﺩ ﺩﻓﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﻏﺴﻞ ﻭﺷﺴﺘﻦ ﻣﻴّﺖﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.ﭼﻪ
ﻣﺮﺑّﻰ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪﭼﻮﻥ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟمؤمنین
ﻭ ﻳﺎ ﺯﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﻴﺖ ﺯﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺯﻥ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ جنس ﻣﺮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﻤﮕﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﺎ ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ ﺑﻮﺩ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻴﺪﺍﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟمؤمنین
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻏﺴﻞ
ﻭﺍﻗﻌﻰﻳﮑﻰ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
الهی ﺠﺪﻳﺪ ﻣﻠﺤﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺑﺎ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻳﻚ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻏﺴﻠﻰ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺧﻄﺎﺋﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻏﺴﻞ ﺟﻨﺎﺑﺖﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻮﺑﻪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻏﺴﻞ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﺗﺎ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻃﺎﻫﺮ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﻴﭻ ﮔﺮﺩ ﻭﺧﺎﻙ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺗﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ می
ﺸﻮﻳﻨﺪ.ﻭ ﺷﺴﺘﻦ
ﻫﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﻏﺴﻞ
ﻭﺷﺴﺘﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ
ﺷﺴﺘﺸﻮ ﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﻴّﺖ ﺁﺭﺍﻡ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﻧﻴﺰﻋﺒﺮﺕ ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻴّﺖ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

حدیث 4470
-ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ197ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺿﻤﻨﺖ ﻟﻌﻠﻰ ﻋﻤﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖﻭ ﺍﻟﻌﺠﻴﻦ
ﻭ ﺍﻟﺨﺒﺰ ﻭ ﻗﻢ ﺍﻟﺒﻴﺖﻭ
ﺿﻤﻦ ﻟﻬﺎ ﻋﻠﻰﻣﺎ
ﮐﺎﻥ ﺧﻠﻒ ﺍﻟﺒﺎﺏﻧﻘﻞ
ﺍﻟﺤﻄﺐﻭ ﺃﻥ ﻳﺠﻴئ
ﺑﺎﻟﻄﻌﺎﻡﻓﻘﺎﻝ
ﻟﻬﺎ ﻳﻮﻣﺎ ﻳﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪﻫﻞ
ﻋﻨﺪﻙ ﺷﻴئ؟ ﻗﺎﻟﺖ
ﻭﺍﻟّﺬﻯ ﻋﻈّﻢ
ﺣﻘّﻚﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﻋﻨﺪﻧﺎ
ﻣﻨﺬ ﺷﻠﺎﺵ الّا
ﺷﻴﻴٴ ﺁﺷﺮﺗﻚ ﺑﻪﻗﺎﻝ
ﺃﻓﻠﺎ ﺃﺧﺒﺮﺗﻨﻰ؟
ﻗﺎﻟﺖ ﮐﺎﻥ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﻧﻬﺎﻧﻰﺃﻥ
ﺍﺳﺄﻟﻚ
ﺷﻴﺌﺎﻓﻘﺎﻝ لا
ﺗﺴﺄﻟﻰ ﺍﺑﻦ ﻋﻤّﻚ
ﺷﻴﺌﺎ ﺍﻥ ﺟﺎٴﻚ
ﺑﺸﻴﻴٴ ﻋﻔﻮﺍﻭالّا
ﻓﻠﺎ ﺗﺴﺄﻟﻴﻪ
ﻗﺎﻝﻓﺨﺮﺝ ﻓﻠﻘﻰ
ﺭﺟﻠﺎﻓﺎﺳﺘﻘﺮﺽ
ﻣﻨﻪ ﺩﻳﻨﺎﺭﺍثُمّ
ﺃﻗﺒﻞ ﺑﻪﻭ ﻗﺪ ﺃﻣﺴﻰ
ﻓﻠﻘﻰ
ﺍﻟﻤﻘﺪﺍﺩ ﺑﻦ ﺍلأﺳﻮﺩﻓﻘﺎﻝ
ﻟﻠﻤﻘﺪﺍﺩ ﻣﺎ ﺃﺧﺮﺟﻚ
ﻓﻰ ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺴﺎﻋﻪ
؟ ﻗﺎﻝ ﺍﻟﺠﻮﻉﻭ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻋﻈّﻢ ﺣﻘّﻚ
ﻳﺎ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟمؤمنین
ﻗﺎﻝ ﻓﻬﻮ ﺃﺧﺮﺟﻨﻰﻭ
ﻗﺪ ﺍﺳﺘﻘﺮﺿﺖ ﺩﻳﻨﺎﺭﺍ
ﻭﺳﺁﺷﺮﻙ ﺑﻪﻓﺪﻓﻌﻪ
ﺍﻟﻴﻪﻓﺄﻗﺒﻞ ﻓﻮﺟﺪ
ﺭﺳﻮﻝ الله ﺟﺎﻟﺴﺎ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺗﺼﻠّﻰ
ﻭ ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ ﺷﻴﻴٴ
ﻣﻐﻄّﻰﻓﻠﻤّﺎ ﻓﺮﻏﺖ
ﺃﺣﻀﺮﺕ ﺫﻟﻚ ﺍﻟﺸﻴﻴٴﻓﺎﺫﺍ
ﺟﻔﻨﻪ ﻣﻦ ﺧﺒﺰ ﻭ
ﻟﺤﻢ ﻗﺎﻝ ﻳﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺃﻧّﻰ ﻟﻚ ﻫﺬﺍ ؟
ﻗﺎﻟﺖ ﻫﻮ ﻣﻦ ﻋﻨﺪ
الله ﺍﻥ الله ﻳﺮﺯﻕ
ﻣﻦ ﻳﺸﺎٴ
ﺑﻐﻴﺮ ﺣﺴﺎﺏﻓﻘﺎﻝ
ﺭﺳﻮﻝ الله ﺃلا
ﺍحدّﺷﻚ ﺑﻤﺸﻠﻚ
ﻭ ﻣﺸﻠﻬﺎ ؟ ﻗﺎﻝ
ﺑﻠﻰﻗﺎﻝ مثل
ﺯﮐﺮﻳّﺎﺍﺫ ﺩﺧﻞ
ﻋﻠﻰ ﻣﺮﻳﻤﺎﻟﻤﺤﺮﺍﺏﻓﻮﺟﺪ
ﻋﻨﺪﻫﺎ ﺭﺯﻗﺎ ﻗﺎﻝ
ﻳﺎ ﻣﺮﻳﻢ ﺃﻧّﻰ
ﻟﻚ ﻫﺬﺍ ﻗﺎﻟﺖ ﻫﻮ
ﻣﻦ ﻋﻨﺪ الله ﺍﻥ
الله ﻳﺮﺯﻕ ﻣﻦ ﻳﺸﺎٴ
ﺑﻐﻴﺮ ﺣﺴﺎﺏﻓﺄﮐﻠﻮﺍ
ﻣﻨﻬﺎ ﺷﻬﺮﺍ ﻭ ﻫﻰ
ﺍﻟﺠﻔﻨﻪﺍﻟّﺘﻰ
ﻳﺄکُلّ ﻣﻨﻬﺎ ﺍﻟﻘﺎﺋﻢ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡﻭ
ﻫﻮ ﻋﻨﺪﻩ ﺣﻀﺮﺕ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮلا
ﻋﻠﻰ ﺍﻳﻦ ﺗﻀﻤﻴﻦ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺎﻥ ﭘﺨﺘﻦ
ﻭﻧﻈﺎﻓﺖ ﺧﺎﻧﻪ
ﻭﻣﻮلا ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺭﺍﺑﻌﻬﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺑﺪﻭﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻴﺰﻡ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻭ
ﺗﻬﻴﻪ ﻏﺬﺍ ﺭﻭﺯﻯ
ﻣﻮلا ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻏﺬﺍ
ﭼﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ ؟ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﮑﺴﻰ ﮐﻪ ﺣﻖ ﺗﻮﺭﺍ
ﺃﻋﻈﻢ ﮐﺮﺩ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.( ﺗﻌﻈﻴﻢ
ﺣﻖ ﻣﻮلاﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻮلا ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻪﻭﻧﻴﺰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻣﺎﺭﺕ ﻣﻮٴﻤﻨﻴﻦﮐﻪ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺑﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻮﻥ ﻓﺎﻃﻤﻪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﺳﻪ ﺭﻭﺯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﺬﺍﺋﻰ ﺫﺧﻴﺮﻩﺍﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺗﻮکُلّ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻓﻄﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺮﺩﻩﻭ
پس ﺍﺯ ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺍﺯ عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻴﺨﺎﺭﺝ
ﺷﺪﻩ ﻫﻨﻮﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
) ﻭﻣﻦ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺗﻮ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻧﻤﻴﺪﻫﻢ
( ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻏﺬﺍ ﻣﻬّﻢ
ﻧﻴﺴﺖﺍﮔﺮ ﻣﻮلا
ﻭ ﻣﺮﺑّﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﻖ ﻣﻮلاحجّ ﺍﻭ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺍﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﺎﺯ
ﻣﻮلا ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻫﻤﺴﺮ ﻋﻠﻰﻧﻘﺶ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺤﻀﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﻣﻮلا ﮔﻔﺖ ﭼﺮﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻤﻦ
ﻧﮕﻔﺘﻰ؟ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﮐﻪ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻣﺮﺍ ﻧﻬﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺳﻮﺁﻝ ﮐﻨﻢ.( ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻠّﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﻮﺁﻝ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﻩ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﭼﻴﺰﻯﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘّﻰ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﭘﺮﺳﺸﻰ ﮐﻪ
ﺟﻮﺍﺏ ﺁﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻳﻚ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺪﻫﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺮ
ﮔﺎﻩ ﻭ ﻫﺮ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺍﻣﺘﻰ
ﺑﺪﻫﺪ ) ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖﺍﺯ ﭘﺴﺮ ﻋﻤﻮﻳﺖ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﺨﻮﺍﻩﻣﮕﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺍﻭ
ﻭﻟﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﻗﺼﺪﻯ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ ( ﻳﺎ ﺑﭙﺮﺳﺪﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﮐﻨﺪ ) ﻭالّا ﺗﻮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺳﻮﺁﻝ ﻣﮑﻦ
( ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﺳﻮﺁﻝ ﺩﺭ ﻣﺤﻀﻮﺭ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﮐﻨﺪﺍﻭ ﺑﺨﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ ﺷﻮﺩ.ﺑﺎﺯ
ﭘﺴﺮ ﻋﻤﻮﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻋﺮﺑﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺷﻮﻫﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﻋﻤﻮﻫﺎ
ﻭﻋﻤّﻪ ﻫﺎﻳﺎ ﺧﺎﻟﻪ
ﻫﺎ ﻭﺧﺎﻟﻮ ﻫﺎﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺧﻮﻳﺸﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻫﻢﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﺩﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭ
ﺩﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ
ﻳﻚ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪﻋﻤﻮﺯﺍﺩﻩ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻗﺮﻳﺸﻰﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﺎﺑﻖ ﻗﺮﻳﺶ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﻣﻮلا ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﻗﺮﻳﺸﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻗﺮﻳﺸﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) سپس ﻋﻠﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺭﻓﺖﻭ ﺩﻳﻨﺎﺭﻯ
ﻭﺍﻡ ﮔﺮﻓﺖﻭ ﺷﺐ
ﮐﻪ ﺷﺪ ﻣﻘﺪﺍﺩ ﺑﻦ
ﺍﺳﻮﺩ ( ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﺎﺑﻊ ﻣﻮلا ) ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﮐﻪ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺯ ﺍﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ باعث ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻰ؟( ﭼﺮﺍ ﺩﺭ
عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻰ ) ﻣﻘﺪﺍﺩ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﮐﻪ ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ
ﻣﺮﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻭﺭﺩ
. (ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻣﺠﺎﺯ ﺑﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖﺗﺎ ﺗﻦ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺟﻨﺴﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺘﻦ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭﻣﻘﺪﺍﺩ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﻌﻈﻤﺖ
ﻣﻮلا ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)ﻭﻣﻮلا
ﮔﻔﺖ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻭﺍﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻡ
ﺑﮕﻴﺮﻭﻣﻦ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻴﺪﻫﻢﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﻓﺖﻭ
ﺩﻳﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺻﻠﺎﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﺳﺮ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ
ﺩﺭ ﻭﺳﻂ ﻫﺴﺖ ( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺪﻭﻥ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻳﺎ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﺻﻠﻪ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
) ﻭﭼﻮﻥ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﺯ ﺻﻠﺎﺕ ﺷﺪﺁﻥ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻇﺮﻓﻰ ﺍﺯ ﮔﻮﺷﺖ
ﻭ ﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩ .( ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻧﻘﺶ ﻣﺮﻳﻢ ﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ پس ﺍﺯ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﻥ ﻭﮔﻮﺷﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭ ﻋﻠﻰ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺃﻯ ﻓﺎﻃﻤﻪﺍﻳﻦ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻯ ؟ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﮔﻔﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺳﻴﺪﻩﮐﻪ
ﻫﺮ کس ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﺭﺯﻕ
ﺑﺪﻭﻥ ﺣﺴﺎﺏ ﻣﻴﺪﻫﺪ
( ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﮐﺸﺮﺕ ﻭ ﺑﺮﮐﺖﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻭ ﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
سپاس ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﮔﻔﺖﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ﻣﺸﺎﻝ ﺗﻮ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺑﮕﻮﻳﻢ؟ﻭ ﻋﻠﻰ
ﮔﻔﺖ ﺁﺭﻯﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﻫﺴﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﺮﻳﻢ ﺩﺭ
ﻣﺤﺮﺍﺑﺶ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪ. ﻭﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺭﺯﻗﻰ
ﺩﻳﺪﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺃﻯ
ﻣﺮﻳﻢ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﮐﺠﺎ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻯ؟ﻭ
ﻣﺮﻳﻢ ﮔﻔﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺭﺯﻕ ﺭﺳﻴﺪﻩﮐﻪ
ﺑﻐﻴﺮ ﺣﺴﺎﺏ ﺑﻬﺮ
ﮐﻨﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻫﻤﮕﻰ
ﻳﮑﻤﺎﻩ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻇﺮﻓﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺭﺩﻭﻧﺰﺩ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.(
ﻇﺮﻑ ﺑﺮﮐﺖ ﻏﺬﺍﻳﻚ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﺃﻫﻞ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺧﺎﻟﻰ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻦ ﻇﺮﻑ
ﺟﺎﺩﻭﺋﻰﻭ ﺳﻔﺮﻩ
ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕﻭ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﻢ ﺷﺪﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺑﺎﺯ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻫﻢ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﻦ ﺳﻔﺮﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥﻗﺎﺋﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
حدیث ﺑﻴﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻮلا ﻭﺭﻭﺵ ﺗﻮکُلّ
ﺍﻭﻭﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﻳﻚ
رؤیتی ﻣﻴﺰ ﻏﺬﺍﺋﻰ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻏﺬﺍﻫﺎ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻦ ﻳﻚ ﺩﺍﻧﻪ
ﺑﺮﻧﺞﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺎﻥ ﮔﺬﺍﺭﺩﻡ.ﻭﭼﻮﻥ
ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ.
ﺍﻳﻦ ﺳﻔﺮﻩﻫﺰﺍﺭ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭼﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩﺗﺮﺳﻴﺪﻡ
ﮐﻪ ﻣﺴﻤﻮﻡ ﺑﺸﻮﻡ.ﻭﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺋﻰ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮ ﺷﻨﻴﺪﻡﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﻓﻠﺎﻧﻰ ( ﺷﺨﺼﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻢﻭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ)
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﻔﺮﻩ ﻳﻚ
ﻗﺎﺷﻖ ﺧﻮﺭﺩﻭﻟﻰ
ﻣﺴﻤﻮﻡ ﻧﺸﺪ. (ﺍﮔﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﻧﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪﺳﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥﻨﻤﻴﺒﺮﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺿﺮﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯﮑﺴﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﻏﺮﻕ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻳﻚ
ﺩﺍﻧﻪ ﺑﺮﻧﺠهستم
. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺁﺏ ﺩﺭﻳﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻥ ﮐﺸﻴﺪﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭼﺸﻴﺪ.ﮐﻤﻴّﺖ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻘﺸﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺋﺪﻩ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩﺑﺨﻂ
ﺯﻳﺒﺎﺋی ﻨﺴﺘﻌﻠﻴﻖ
ﺨﻮﺍﻧﺪﻡ ﮐﻪ ﺍﻟﺤﻤﺪ
لله ﺍﻟّﺬﻯ ﻫﺪﺍﻧﺎ
ﻟﻬﺬﺍﻭﻣﺎ ﮐﻨّﺎ
ﻟﻨﻬﺘﺪﻯ ﻟﻮلا
ﺃﻥ ﻫﺪﺍﻧﺎ الله
ﮐﻪ سپاس ﻭﺣﻤﺪ ﺧﺪﺍﺋﻰﮐﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻦ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩ.( ﺑﺴﻔﺮﻩ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
) ﻭ ﻣﺎ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢﮐﻪ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺘﻰ ﺑﺮﺳﻴﻢﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺪﺍﺋﻰ ﺑﺪﻫﺪ.( ﻫﺪﺍﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺯ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﻮ
ﻫﺪﺍﺋﻰ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﺪﺍﻯ ﺍﻭﻝ ﺁﻥﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ الّا ﻫﻤﻪ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﻔﺮﻩ ﺗﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.

حدیث
4471 - ﺪﺭﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ اﺳﺖ(ﺝ14ﺹ198ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﻮ ﺍﻟّﺘﻰ
ﺃﺣﺼﻨﺖ ﻓﺮﺟﻬﺎ( ﺯﻧﻰ
ﮐﻪ ﻓﺮﺝ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﺪ .ﻓﺤﺸاء
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﻟﺖ ﺟﻨﺴﻰ ﻭ ﺷﮑﺎﻑ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﻳﻢ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﻓﺮﺝ ﺑﻔﺘﺢ ﻓاء
ﻭ ﺭاء ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮّﻫﻪ
ﻭ ﻓﺮﺡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﺣﺎﺿﺮﻭ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﺝ ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.(ﺣُﺼﻦ
ﻭ ﻗﻠﻌﻪ)ﻳﺎ ﺣﻔﻆ
ﻭ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺮﻳﻢ ﺣﺎﻣﻠﻪ
ﺷﺪ. ﺭﻭﺡ الله ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﻭﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﻭ ﻳﺎ ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﻭﻭلاﻳﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻧﻘﺸﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺮﻩ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺣﺎﻣﻠﮕﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻮﻫﺮ ﻣﺮﻳﻢﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺍﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻮﻯ
ﻧﮕﺎﻩ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﻣﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﺒﻮﺩﻩﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﺴﻰ ﻧﮕﺎﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ.ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﮕﺎﻩ ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯﺑﻐﻴﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺤﻖ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ . ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺍﻭ ﺩﻣﻴﺪﻳﻢ.( ﮐﻪ
ﺣﺎﻣﻠﻪ ﺷﻮﺩﻭ ﻳﺎ
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺮﻳﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﺒﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻠﻖﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﺰﺭﮒ
ﻭ ﮐﺎﺷﻒ قرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻮﺩ
. ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻭ
ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺮﻳﻢ
ﺩﻣﻴﺪﻡ ﻳﻌﻨﻰ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﻫﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺩﺍﺩﻡ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﻳﻢ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﺪ ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺭﻭﺡ القُدس)ﻣﺤﻤﺪ.ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻯ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺭﻭﺡ القُدس ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.( ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﻣﺮﻳﻢ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﮐﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻭ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻣﺮﻳﻢ
ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﺩﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻗﻤّﻰ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺡ(ﻣﺨﻠﻮﻕ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺃﻣﺮ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﻳﻢ
ﺧﻠﻖ ﮐﺮﺩﻳﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺃﻣﺮ ﮐﺮﺩﻳﻢ ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻳﻢﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﺪﺍﺋﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ ﺑﺎلاﺗﺮﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ  محمدﻯ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺧﻮﺩﻭﻗﺘﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺸﻴّﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻴﭻ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻣﻘﺎﻣﺎﻟﻬﻰ ﺑﺎلاﺗﺮﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻫﺎﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺸﻴّﺖ رَبّ
ﺍلأﺭﺑﺎﺏ الله
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻳﻚ ﻣﻌﻨﻰ ﻭحدّﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
.

حدیث 4472 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ199 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ ﮔﻔﺘﻨﺪﺁﻳﺎ
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺂﻧﺠﺎ ﮐﺸﺎﻧﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻰ؟ ( ﺒﺮ ﻭ ﻋﻠﻰﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎﺍﺯ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭﻭلاﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻋﻠﻰ
ﺩﺭ ﻃﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻭ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭ ﻣﺪﺍﻡﻳﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺑﺤﻖ
ﻳﺎ ﻧﺎﺣﻖ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﺧﻂ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺟﺪﺍ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﮐﻪ پس
ﺍﺯ ﺣﻴﺎﺕ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻗﺎﺑﻠﻴﺖ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ
ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﻣﺎ ﻟﻚﺃﻃﻔﺄ
الله ﻧﻮﺭﻙﻭﺃﺩﺧﻞ
ﺍﻟﻔﻘﺮ ﺑﻴﺘﻚﺃﻣﺎ
ﻋﻠﻤﺖ ﺃﻥ الله ﺃﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻰ ﻋﻤﺮﺍﻥ ﺃﻧّﻰ
ﻭﺍﻫﺐ ﻟﻚ ﺫﮐﺮﺍﻓﻮﻫﺐ
الله ﻟﻪ ﻣﺮﻳﻢﻭﻭﻫﺐ
ﻟﻤﺮﻳﻢ ﻋﻴﺴﻰ ؟
ﻓعیسی ﺑﻦ
ﻣﺮﻳﻢ ﻣﻦ ﻣﺮﻳﻢﻭﻣﺮﻳﻢ
ﻣﻦ ﻋﻴﺴﻰﻭﻣﺮﻳﻢ
ﻭﻋﻴﺴﻰ ﻭﺍحدّ ﻭ
ﺃﻧﺎ ﻣﻦ ﺃﺑﻰ ﻭ ﺃﺑﻰ
ﻣﻨّﻰﻭ ﺃﻧﺎ ﻭﺃﺑﻰ
ﺷﻴﻴٴ ﻭﺍحدّ ﺗﻮ ﺭﺍ ﭼﻪ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻮﺭﺕ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩﻭﻓﻘﺮ
ﺑﺨﺎﻧﻪﺗﻮ ﺩﺍﺧﻞ
ﮔﺮﺩﺩ (ﻧﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﺑﻖﻭ ﻏﻴﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻓﻘﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺪﻭﻥﻮلاﻳﺖ
ﺑﺤق ﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯﺘﺎﺯﻩ
ﻭالهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺁﻳﺎ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻰﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻌﻤﺮﺍﻥ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺫﮐﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻟﻰ
ﻣﺮﻳﻢ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺮﻳﻢ ﻋﻴﺴﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ.( ﭼﻮﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪﺣﺘﻤﺎ
ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺰﺍﻳﺪﻭ ﻳﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﻳﻚ ﻏﻴﺮ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﺒﻮﺕ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ اولی
العزم ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﻧﺒﻮﺕ
ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﺑﺎﻫﻢ ﻭ
ﺑﺎ ﺃﺟﺪﺍﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ)پس
ﻋﻴﺴﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﻳﻢ
ﺍﺳﺖﻭ ﻣﺮﻳﻢ ﺍﺯ
ﻋﻴﺴﻰ.( ﺑﺎﺯ
ﻣﺮﻳﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﻋﻴﺴﻰﮔﺮﭼﻪ
مُقدّس ﺑﻮﺩﻩﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰﻣﺎﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﭘﺪﺭ
ﻭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺮﻳﻢ ﺍﺯ ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﺮﻳﻢ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺢﻭﻣﺴﺢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ ) ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﻭﻋﻴﺴﻰ ﻳﮑﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﭘﺪﺭﻡ(
ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﭘﺪﺭ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻳﻚ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﺷﺪﺍﻣﺎﻡ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭ ﭘﺪﺭﻡ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ ( ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺭﻳﻢﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭلاﻳﺖ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮﺍﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉﻭﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻔﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎلاﺗﺮﻭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ) ﻭﻣﻦ ﻭ
ﭘﺪﺭﻡ ﻳﮑﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢ
( ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﻠﻮﮐﻴﻮ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
)

حدیث 4473 -
اﺯ ﺍﻣﺎم عسکری
اﺳﺖ(ﺝ14ﺹ199 ﺑﺤﺎﺮ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﺫﻗﺎﻟﺖ
ﺍﻣﺮﺃﺕ
ﻋﻤﺮﺍﻥ رَبّ
ﺍﻧّﻯ ﻨﺬﺭﺕ
ﻟک ﻤﺎ فی ﺒﻄنی
ﻤﺤﺮﺭﺍ
ﻓﺘﻘﺒّﻞ ﻣﻨّﻰ
ﺍﻧک ﺃﻧﺖ ﺍﻟﺴمیع
اﻟﻌﻠﻴﻢ ﻓﺎﻥّ
الله ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺃﻭﺣی
الی عمرﺍﻥ ﺍﻧّﻯ
ﻮﺍﻫﺐ ﻟک
ﺬﮐﺮﺍ ﻳﺒﺮئ الأﮐمة
ﻭ ﺍلأﺑﺮﺹ ﻭ
ﻳﺤیی اﻟﻤﻮتی
ﺒﺎﺫﻥ الله
ﻓﺒﺸّﺮ
ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﺰﻭﺟﺘﻪ ﺑﺬﻟک
ﻔﺤﻤﻠﺖ
ﻓﻘﺎﻟﺖ رَبّ
ﺍﻧّﻯ ﻨﺬﺭﺕ
ﻟک ﻤﺎ ﻓی
ﺒﻄﻨﻰ ﻣﺤﺮﺭﺍ)
ﻟﻠﻤﺤﺮﺍﺏ ﻭ
ﮐﺎﻧﻮﺍ ﺍﺫﺍ
ﻧﺬﺭﻭﺍ ﻧﺬﺭﺍ
ﻣﺤﺮﺭﺍ ﺟﻌﻠﻮﺍ
ﻭﻟﺪﻫم
ﻠﻠﻤﺤﺮﺍﺏ (
ﻓﻠﻤّﺎ
ﻭﺿﻌﺘﻬﺎ
ﻗﺎﻟﺖ رَبّ
ﺍﻧّﻯ
ﻮﺿﻌﺘﻬﺎ
ﺍُﻧثی ﻭ الله ﺃﻋﻠم
ﺒﻤﺎ ﻭﺿﻌﺖ ﻭ
ﻟﻴس اﻟﺬﮐﺮ
ﮐﺎلاﻧثی ) ﻭ
ﺃﻧﺖ ﻭﻋﺪﺗنی
ﺬَﮐَﺮﺍ (ﻭ
ﺍﻧّﻯ
ﺴﻤّﻴﺘﻬﺎ
ﻣﺮﻳم ﻮ ﺍﻧّﻯ
اﻋﻴﺬﻫﺎ ﺑک ﻮ
ﺫﺭﻳّﺘﻬﺎ ﻣﻥ
اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ
اﻟﺮﺟﻴﻢ)
ﻓﻮﻫﺐ الله ﻟﻤﺮﻳم
عیسی ﻘﺎل ﻮحدّثتی
ﺃﺑﻰ ﻋﻥ ﺃبی
عبد الله ﻗﺎل
اﻥ ﻘﻠﻨﺎ ﻟﮑم
فی اﻟﺮﺟل
ﻤﻨّﺎ ﻗﻮلا
ﻓﻠم ﻴﮑﻥ ﻔﻴﻪ
ﻭﮐﺎﻥ ﻔﻰ
ﻭُﻟﺪﻩ ﺃﻭ
ﻭُﻟﺪ ﻭُﻟﺪﻩ ﻓﻠﺎ
ﺗﻨﮑﺮﻭﺍ ﺫﻟﻚ
ﺍﻥّ الله
ﺃﻭحی اﻟی عمرﺍﻥ
ﺍﻧّﻯ ﻮﺍﻫﺐ
ﻟﻚ ﺫَﮐَﺮﺍ
ﻣﺒﺎﺭﮐﺎ
ﻳﺒﺮئ الأﮐمة
ﻭ ﺍلأﺑﺮﺹﻭ
ﻳﺤیی اﻟﻤﻮتی
ﺒﺎﺫﻧﻰ ﻭ
ﺟﺎﻋﻠﻪ ﺭﺳﻮلا
ﺍلی ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻔﺤﺪّث
ﺍﻣﺮﺃﺗﻪﺣﻨّﻪ
ﺑﺬﻟﻚ ﻭهی ام
ﻤﺮﻳﻢ ﻓﻠﻤّﺎ
ﺣﻤﻠﺖ ﺑﻬﺎ
ﮐﺎﻥ ﺤﻤﻠﻬﺎ
ﻋﻨﺪ ﻧﻔﺴﻬﺎ
ﻏﻠﺎﻣﺎ
ﻓﻠﻤّﺎ
ﻭﺿﻌﺘﻬﺎ ﺍﻧثی
ﻗﺎﻟﺖ رَبّ
ﺍﻧّﻯ
ﻮﺿﻌﺘﻬﺎ ﺍﻧثی
ﻭ ﻟﻴس ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﮐﺎلاﻧثیلأﻥ
اﻟﺒﻨﺖ لا
ﺗﮑﻮﻥ ﺮﺳﻮلا
ﻳﻘﻮل الله ﻭ الله
ﺃﻋﻠﻢ ﺑﻤﺎ
ﻭﺿﻌﺖ ﻓﻠﻤّﺎ
ﻭﻫﺐ الله ﻟﻤﺮﻳم
عیسی ﮐﺎﻥ هو
ﺍﻟّﺬﻯ ﺒﺸّﺮ الله
ﺑﻪﻋﻤﺮﺍﻥ ﻭ
ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻳّﺎﻩ
ﻓﺎﺫﺍ ﻗﻠﻨﺎ
ﻟﮑم فی اﻟﺮﺟل
ﻤﻨّﺎ ﺷﻴﺌﺎ ﻭ
ﮐﺎﻥ فی ﻮُﻟﺪﻩ
ﺃﻭ ﻭُﻟﺪ ﻭُﻟﺪﻩ
ﻓﻠﺎ ﺗﻨﮑﺮﻭﺍ
ﺫﻟﻚ ﻓﻠﻤّﺎ
ﺑﻠﻐﺖ ﻣﺮﻳم
ﺼﺎﺭﺕ فی اﻟﻤﺤﺮﺍﺏ
ﻭ ﺃﺭﺧﺖ ﻋلی
ﻨﻔﺴﻬﺎ
ﺳِﺘﺮﺍ ﻭﮐﺎﻥ ﻠﺎﻳﺮﺍﻫﺎ
ﺃحدّ ﻭ ﮐﺎﻥ
ﻴﺪﺧل علیها
ﺯﮐﺮﻳّﺎ
ﺍﻟﻤﺤﺮﺍﺏ
ﻓﻴﺠﺪ ﻋﻨﺪﻫﺎ
ﻓﺎﮐﻬﻪ
ﺍﻟﺼﻴﻒ فی
اﻟﺸﺘاء
ﻭﻓﺎﮐﻬﻪ ﺍﻟﺸﺘاء
فی اﻟﺼﻴﻒ
ﻓﮑﺎﻥ ﻴﻘﻮل
ﻠﻬﺎ (ﺃﻧّﻯ ﻠک
هذﺍ؟ ﻓﺘﻘﻮل
هو ﻣﻥ عند الله
ﺍﻥّ الله
ﻳﺮﺯق ﻤﻥ ﻴﺸاء
ﺒﻐﻴﺮ ﺣﺴﺎﺏ( ﻭ
ﺍﺫ ﻗﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﺍﻥّ الله
ﺍﺻﻄﻔﺎک ﻮ
ﻃﻬّﺮک ﻮ
ﺍﺻﻄﻔﺎک علی
اﻟﻨﺴاء
اﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ ﻗﺎﻝ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻫﺎ
ﻣﺮﺗﻴﻦ ﺃﻣّﺎ
ﺍلاﻭلی
ﻔﺎﺻﻄﻔﺎﻫﺎ
ﺃﻯ اﺧﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟثاﻧیة
ﻓﺎﻧّﻬﺎ
ﺣﻤﻠﺖ ﻣﻥ غیر
ﻣُﺤلل ﻓﺎﺻﻄﻔﺎﻫﺎ
ﺑﺬﻟک علی
ﻨﺴاء
اﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ
ﻗﻮﻟﻪ ﻳﺎ
ﻣﺮﻳم اﻗﻨﺘﻰ
ﺑﺮﺑک ﻮ
ﺍﺳﺠﺪﻯ ﻮ
ﺍﺭﮐﻌی مع اﻟﺮﺍﮐﻌﻴﻦ
ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ ﻫﻮﻭ
ﺍﺭﮐﻌی ﻮ
ﺍﺳﺠﺪﻯثمّ ﻘﺎﻝ
الله ﻟﻨﺒﻴّﻪ
ﺫﻟک ﻤﻥ ﺃﻧﺒاء
اﻟﻐﻴﺐ
ﻧﻮﺣﻴﻪ ﺍﻟﻴم
ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﺎ
ﮐﻨﺖ ﻟﺪﻳﻬم
اﺫ ﻳﻠﻘﻮﻥ
ﺃﻗﻠﺎﻣﻬم
ﺃﻳّﻬم ﻴﮑﻔل
ﻤﺮﻳﻢ ﻭﻣﺎ
ﮐﻨﺖ ﻟﺪﻳﻬم
اﺫ ﻳﺨﺘﺼﻤﻮﻥ
ﻗﺎل ﻠﻤّﺎ
ﻭﻟﺪﺕ
ﺍﺧﺘﺼﻤﻮﺍ ﺁل
عمرﺍﻥ ﻔﻴﻬﺎ
ﻭﮐﻠّﻬم ﻘﺎﻟﻮﺍ
ﻧﺤﻥ ﻨﮑﻔﻠﻬﺎ
ﻓﺨﺮﺟﻮﺍ ﻭ
ﺿﺮﺑﻮﺍ
ﺑﺎﻟﺴﻬﺎم
ﺒﻴﻨﻬم ﻔﺨﺮج
ﺴﻬم ﺰﮐﺮﻳّﺎ
ﻓﮑﻔﻠﻬﺎ
ﺯﮐﺮﻳّﺎ
ﻗﻮﻟﻪ ﻭﺟﻴﻬﺎ فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﻟﺂﺧﺮة
ﻭﻣﻥ
اﻟﻤﻘﺮّﺑﻴﻦ
ﺃﻯ ﺬﻭ ﻭﺟﻪ ﻭ
ﺟﺎﻩ. ﺯﻥ عمرﺍﻥ
گفت ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺭﺣم
ﺪﺍﺭﻡ ﻧﺬﺭ ﺗﻮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ ﺗﺎ
ﺁﺯﺍﺩ ﮔﺮﺩﺩ. (ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺑﺎ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺁﺯﺍﺩ ﻭ
ﺣُﺮّ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ( ﻓِﺮﻯ ﻴﺎ
ﻓَﺮّ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ)
ﭘس ﺍﻳﻥ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﻣﻥ ﺒﭙﺬﻳﺮ (ﮐﺎفی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺬﺭ
ﺧﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ سلوک
الهی
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ همیشه
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻭل
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻴﺴﻪ
ﻭﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻭلاﺩ
ﺑﺎﻳﺪ الهی
ﺸﻮﻧﺪ ﻭﻗﺒﻠﺎ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ الهی
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺣﻢ ﻃﺮﻳﻘﺖ و
ولایت ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺭ ﺣﺎل
ﭙﺮﻭﺭﺵ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺨﺪﺍ ﺗﻮﮐل
ﺳﭙﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻃﻮﺭ
خدا ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭﻗﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﻨﺬﺭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﻚ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺗﻠﺎﺵ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﺩﻋﺎﻯ ﭙﻴﺮ الهی
اﻭ. ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺭﺣﻢ و احرام
ﻃﺮﻳﻘﺖﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟّﺪ ﺩﻭم الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻗﺒلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﻗطع کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳمیع
ﺸﻨﻮﺍ ﻭﻋﻠﻴم
ﻮ ﺁﮔﺎﻩ
ﻭﻣﻄّﻠﻊ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮل ﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻋﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨفع
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ ﻮﺣی
ﺒﻮﻯ گفته ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﭘسرﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﻮﺭ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﭘﻴس
ﺭﺍ ﺷﻔﺎ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺩﻩ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.(
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑغیسی
ﻤﺴﻴح اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮکامل
الهی و
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﺳﺎﻟکی که
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺍﻳﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﭙﻴﺮ الهی
اﻭ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﭽﻪ ﻣﻘﺎمی
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ اﺣﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﮔﺎﻥ ﻧﺴبی
ﺴﺎﻟک هستند
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
کرﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺷﻔﺎ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﻨﺪ
ﺑﺎ ﺍﺫﻥ ﻮ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭﻳﮋﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﻨفع ﺴﺎﻟک
ﻮ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﻭﺣتی ﺒﻨفع
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﻤﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺩﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ
ﻭ ﺩﺭ ﻭحدّﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻳﮋﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﭘس
ﻋﻤﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺴﺮﺵ ﺍﻳﻦ
ﻭﻋﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﺍﺩ (ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻴک ﺴﺎﻟک
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺣﮑم ﺰﻥ هستند.
ﮐﻪ ﻣﻄیع
ﺸﻮﻫﺮ ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﭘس
ﺯﻥ ﻨﻴﺰ
ﺣﺎﻣﻠﻪ ﺷﺪ
ﻭﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺭﺣم
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮ ﻧﺬﺭ
ﻭ ﺯﺍﺩ ﻣﻴﮑﻨﻢ.(
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﺯﺍﺩ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻨﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﺪﺍﻯ ﺨﺪﺍ
ﺑﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻬﻴچ کاﺭﻯ
ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉبشری ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﭽﻮﻥ
ﻨﺬﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﺍﻭلاﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ در
ﻣﺤﺮﺍﺏ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ (
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺬﺭ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﻣﺤﺮﺍﺏ یا
ﻣﻬﺮﺁﺑﻪ ﻭ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻣﻬﺮ
ﻭﺭﺯﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭعزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻓﺖ. ﭼﻪ
ﻣﺴﺠﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻣﻐﺎﺭﻩﺍﻯ
ﺪﺭﮐﻮﻩ
هَرّاء رستم و
حرّاء محم د ﻭ
ﻳﺎ ﺟﻨﮕب ﻮ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎق ﺘﺎﺭﻳک
ﺨﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺯﻳﺮ
ﺯﻣﻴﻥ
ﻮﮔﻮﺩﺍلی ﺒﻨﺎم
گوﺭ و آماده مرگ
هر لحظه خویش )
ﻭﻟﻰ ﻭﻗتی
ﻔﺎﺭغ ﺸﺪ ﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻣﻥ که
ﺩﺧﺘﺮ ﺯﺍﺩﻡ (
ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﭘﺴﺮ ﻭ ﺩﺧﺘﺮ
ﻓﺮقی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی کسی ﺴﺎﻟک
ﻨﺒﺎﺷﺪ همیشه
ﺯﻥ ﻮ ﺩﺧﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣتی
اﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺸﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﮑﻤﺎل الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﺴﺮ
ﻳﺎ ﺩﺧﺘﺮ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.) ﻭ
ﺗﻮ ﺧﻮﺩﺕ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺯﺍﺋﻴﺪﻡ (
ﺑﻬﺮﻩ ﮐﺎﺭ
ﻫﺮﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﭼﻪ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ
ﻭﭼﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎتی
ﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺫﮐﻮﺭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍُﻧﺎث ﺑﺎﺷﺪ (ﻧﻪ
ﺩﺭﺟﻨس ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻪ (ﺫَﮐَﺮ)
ﻳﺎ ﺟﻨس
ﻣﺬﮐّﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺫﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺣنی ﺨﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻞ (ﺃﻫل
اﻟﺬِﮐﺮ) ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ(
ﺍُﻧثی ) ﻳﻌنی
ﺨُﻨثی ﮐسی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ الهی
اﺯ ﺯﻧﺪﮔی
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺯﻥ ﺪﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﻤﻔﻬﻮم ﻣﺰﻥ
ﺪﺭ ﺟﻨس ﻧﻴﺴﺖ
بلکه ذِن
ﻭﻣﺮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻔﻬﻮ ﺪﺭ ﺟﻨس
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
اﺭﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﺮﻩ ﺭﻭﻯ
ﻮ ( ﺗﺮﺟّﻞ) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺭﺟل ﻴﺎ
ﻣﺮﺩ گرﺩﺩ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻮ ﺑﻤﻦ ﻭﻋﺪﻩ
ﭘﺴﺮ ﺩﺍﺩه
بودﻯ (ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﻗﻮل
ﺪﺍﺩه ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺪﻭﻥ ﺒﻬﺮﻩ
سلوکی ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻛﻨﺪ ﻭﺗﻌﺎلی
ﻨﻴﺎﺑﺪ) ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻥ اﻭﺭﺍ
ﻣﺮﻳم
ﻨﺎﻣﻴﺪﻡ (
ﻣﻘﺪّس و ﺩﺭ
ﺣﺎل ﺘﻘﺪﻳس
ﮐﻪ ﻧﺎم هر
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻌﻨﻰ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺪﻋﺎﻯ
ﻤِﺮﻯ کرﻳﺴﻤس
ﻳﺎ ﺁﺭﺯﻭﻯ الهی
ﺸﺪﻥ ﻮ ﺗﻘﺪّس )
ﻭ ﻣﻦ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺘﻮ ﭘﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺪﻫﻢ (ﮐﻪ
ﺗﻮﮐّل ﺴﺎﻟگ ﻮ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻯ
اﻭ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ) ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻭلاﺩ ﺍﻭﺭﺍ
نیز ﺑﺘﻮ ﭘﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺪﻫﻢ (ﺣنی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
احتمالی اﻳﻥ
کاﻣﻞ ﻧﻴﺰ
ﭘﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻴﺮ ﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮک
ﺒﺮﺳﻨﺪ) ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺮﺟﻴم
محفوﻅ ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﺍﺯ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻥ
ﻄﺒﻴﻌﺖ .
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﻮﺟﻬل ﻨﺴﺒﻰ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭ ﻗﺸﺮﻯ
ﺪﺷﻤﻦ ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻧﻔس أمّاره  ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻨﮕﺴﺎﺭ ﻭ
ﺭﺟﻴم گرﺩﺩ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻴﺴس ﺮﺍ
ﺑﻤﺮﻳم ﺪﺍﺩ (
ﻭﻋﺪﻩ الهی ﻴک
ﻮﻋﺪﻩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ بلکه
مشروط بنجاﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻭﺍﻭلاﺩ
الهی اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ) ﺍﻣﺎم
ﺴﭙس ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﮔﻔﺘﻴم گسی اﺯ
ﻣﺎ (ﻭلاﻳﺖ)
ﻭﻋﺪﻩﺍﻯ
ﻮﮐﻠﺎمی گفت ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻘﻮل او ﻣﺘﺤﻘق
ﻨﺸﺪ ﻭﺩﺭ ﺍﻭ
ﺩﻳﺪﻩ ﻧگردید ﺩﺭ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ ﻭﻳﺎ در
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ
ﺗﺤﻘﻖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺁﻥ کلام
ﻨﮑﻨﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺰﮐﺮﻳﺎ ﻭﺣی
کرد ﮐﻪ ﭘﺴﺮ(ﻣُﺬﮐّﺮ)ﻭﻣﺒﺎﺭک
ﺒﺘﻮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.(
ﺑﺮﮐﺖ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﻓﺰﻭنب
ﺠﺴﺘﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﮐﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺫَﮐَﺮ(ﺑﻔﺘح
ﺬﺍل ﻮ ﮐﺎﻑ) ﻭ
ﻣﺬﮐّﺮ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺟﻨس ﻧﺮﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺬِﮐﺮ الهی
ﻮ ﮐﻤﺎلاﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺃﻫل اﻟﺬِﮐﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ نا
بینایان ﻮ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﭙﻴسی
ﺮﺍ ﺷﻔﺎ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺭﺳﻮل
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴب
ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﻫﺮ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻮل ﻮ ﻧﺒیّ
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﮐﺎﻣلی الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﻨی
اﺳﺮﺍﺋﻴلی ﻴﺎ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺳﻮل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ.
ﮐﻪﺩﺭﺑﻴﻥ ﺒﻨی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻳﻌنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺮاء ﻄﻠﺐ ﻭ
ﻣﻌﺮﺍج ﺨﻮﺍﻩ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ ﺍﺯ
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴل هستند)
ﻭ ﺯﻧﺶ ﮐﻪ
ﺣﻨّﻪ (ﻳﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺤِﻨﺎﻥ ﻮ
ﻣﺤﺒّﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻔﺖ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣا الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﻣﺮﻳم
ﺒﻮﺩ (ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺎﺩﺭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺣﺎل ﺘﻘﺪّس
و ﻣﺎﺭﻯ ﺸﺪﻩ)
ﻭﻟﻰ ﻭﻗتی
ﺤﺎﻣﻠﻪ ﺷﺪ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﮐﻪ ﭘﺴﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺰﺍﺋﻴﺪ
ﺩﺧﺘﺮ ﺑﻮﺩ.(
ﻳﻌنی ﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺩ ﻭﻳﺎ کامل
اﻟﻬﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥﻴک اﻭلی
اﻟﻌﺰم ﻨﺒﻮﺩ)
ﻭ ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺩﺧﺘﺮ
ﺯﺍﺋﻴﺪﻡ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺴﺮ ﺑﺎﺷﺪ (ﮐﺎﻣل
ﺼﺎﺣﺐ ﺫﮐﺮ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺧﺘﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﺸﻮﺩ( ﺯﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﺯﻳﻨﺐ ﭼﻨﻴﻥ و
خواهند بود .ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺯﻧﺎﻥ ﺪﺭﺟﻨس
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﮐﻤﺘﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻓﻄﺮﺕ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺒﺎﻋث
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎم
اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﺴﺮ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺣﮑم
ﺰﻧﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﺍﻧگی ﻮ
ﻣﺮﻭﺕ ﻭ ﻣﺮﺩﻯ
ﺒﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هست ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺤﺼﻮل
ﺘﺮﺑﻴتی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﮐﻨﺘﺮل ﻮ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﭘﺴﺮ ﺷﺪﻥ ﻮ الهی
گرﺩﻳﺪﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﻴل ﻮ
ﺁﺭﺯﻭﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ اﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ همیشه
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗب ﺮﺍ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ)
ﻭلی ﭽﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺮﻳم عیسی
ﺮﺍ ﻣﻮﻫﺒﺖ
ﮐﺮﺩ( ﮐﺎﻣلی الهی
اﺯ ﻳﻜﺴﺎﻟک
ﻘﺒﻠﻰ ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﻤﺎل ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی عیسی
ﻴﻴک اﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺰﺭﮒ کاشف
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎنی ﭽﻮﻥ
ﻤﺮﻳم ﺒﮑﻤﺎل
هم ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم
ﻨﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭﺣتی
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩ
ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ کسی
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﺎﺭﺕ ﻭ ﻣﮋﺩﻩ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻌﻤﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ.(ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻋﻤﺮﺍﻥ ﻮ
ﺁﺑﺎﺩ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ عمر
ﺟﺎﻭﻳﺪ ﺍﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺑﻮﻯ ﻮﻋﺪﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﭘس
ﻣﺎ ﺍﮔﺮﭼﻴﺰﻯ
اﺯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ (ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﻭﻋﺪﻩ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ ﺍﮔﺮ
ﻣﺘﺤﻘق ﻨﺸﺪ
ﺩﺭ ﺍﻭلاﺩ ﺍﻭ
ﺑﺎ ﻧﻮﺍﺩﮔﺎﻥ
اﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.(ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﻧﻮﺍﺩﮔﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ) ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻤﺮﻳﻢ
ﺑﻤﺤﺮﺍﺏ ﺭﻓﺖ
ﻭﭘﺸﺖ ﭘﺮﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ( ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺮﺩﺍﻥ که
ﺗﺠﺎﻭﺯ ﺟﻨسی
کنند )
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﮐسی
اﻭﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻳﺪ (ﺩﺭ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺮﻳﻢ)
ﻭﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺯﮐﺮﻳﺎ
ﺑﻤﺤﺮﺍﺏ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﺪ (ﺑﺎﺯﺩﻳﺪ
ﭘﻴﺮ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ) ﻭلی ﻨﺰﺩ
ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻤﻴﻮﻩ
ﺯﻣﺴﺘﺎنی
ﻤﻴﺪﻳﺪ (
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﻭ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﺠﺎ
ﺁﻭﺭﺩﻯ؟
ﻭﻣﺮﻳک گفت ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﻐﻴﺮ
ﺣﺴﺎﺏ ﺑﻬﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺯق ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻠﺎﺋک ﺒﻤﺮﻳم
گفتند ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺭﺍ
ﺍﺻﻄﻔﺎ ﮐﺮﺩ (ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ) ﮐﺮﺩ ﻭ
ﭘﺎﻙ ﻧﻤﻮﺩﻭ
ﺑﺮ ﺯﻧﺎﻥ
ﺠﻬﺎﻥ اﺻﻄﻔﺎ
ﻧﻤﻮﺩ.(
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻧﺘﺨﺎﺏ الهی
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎل
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
اﻭ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪ) ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﻳم ﺮﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺍﺻﻄﻔﺎ ﮐﺮﺩ (ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻠﻤﻪ ﺍﺻﻄﻔﺎ
ﺩﺭﻳک ﺁﻳﻪ)
ﺍﻣا ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺒﺎﺭ ﺍﻭﻝ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ الهی
ﻮ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏﻣ
ﺮﻳم ﺒﻮﺩ (ﺍﺯ
ﺑﻴﻥﺪ ﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﻭﺑﺎﺭﺩﻭم
ﺪﺭاﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺭ
ﺩﺍﺭ ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻮﻫﺮ
ﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻧﺎﻥ
ﺠﻬﺎﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺻﻄﻔﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ.( ﺯﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺭﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻣﺮﻳم
ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺭ ﺩﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻮﻟّﺪ
ﻋﻴسی اﺯ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻤﻘﺪّس
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭم ﻮ الهی ﻴک
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺭﺣم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻳک
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻧﺎﻥ ﺠﻬﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﻬﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎل ﺴﻠﻮک
هستند. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻋﻴﻨﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮ ﺯﻥ
کاﻣل ﺸﺪﻩ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻣﺮﺩ
ﮐﺎﻣل الهی
ﻮﺟﻮ ﺩﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺯﺍﻳﺶ
ﻣﺠﺪﺩ ﻳک کاﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺯ ﺭﺣم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻳﻚ ﭘﻴﺮ
الهی اﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭘس
ﺃﻯ ﻤﺮﻳم ﺪﺭ
ﻗﻨﻮﺕ و دعا
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺵ. (ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭﺩﺭ
ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻗﻨﺎﻋﺖ
ﺑﺂﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑسی اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ الهی
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﺳﺠﺪﻩ ﻭ ﺭﮐﻮع
ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍﮐﻌﺎﻥ کن (ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﺵ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﻳم ﺘﺎﺭﻳخی
ﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻘﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺠﺒﺮﺋﻴل رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺳﺖ
ﺑﻌﺼﺎ ﻭﺩﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺣﺮﺍم ﺒﺮ ﻳک
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺍﻳﻥ
ﺴﺠﺪﻩ ﻭ ﺭﮐﻮع
اﺿﺎﻓﻰ ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺮﺵ
ﮔﻔﺖ. (ﺑﻤﺤﻤﺪ)
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﺯﺍﺧﺒﺎﺭﻏﻴﺐ
ﺍﺳﺖ (ﺍﻣﻮﺭ الهی
ﻮ ﺭﻭﺣی ﻮ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻮﺣﻘﺎﻳق
عرﻓﺎﻧﻰ)
ﮐﻪﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮ
ﻭﺣی ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ(ﻳﻌﻨی
همه
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﮐﻪ ﺷﺎیع ﻮ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻥ ﻘﺴﻤﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺘﻮ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺣﻘﺎﻳق هستند.
ﺣتی اﮔﺮ ﻭﺍق ع
هم ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺤﻘﺎﻳق
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮ
ﺳﻠﻮکی هستند
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﮐﻠﺎم
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﺣی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻣﻌﺎنی ﺴﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻋﻴﻨﺎ ﺷﺮح
ﻮﻗﺎیع ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ ﻭلی
ﻤﻴﮕﻔﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻥ ﻘﺴﻤﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﻭ ﻭﺣی
الهی ﻤﻥ اﺳﺖ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﭘس
ﺃﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﺗﻮ
ﺁﻧﺠﺎ ﻧﺒﻮﺩی
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻘﺮﻋﻪ ﮐﺸی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﮐسی ﻤﺮﻳم
ﺮﺍ ﮐﻔﺎﻟﺖ ﻭﺗﮑﻔل
ﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻳک
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻡ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣلی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﺗﻮ ﺁﻧﺠﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎﻫم
ﻤﺨﺎﺻﻤﻪ ﻭ
ﻧﺰﺍع
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.)
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺴﺎﺋل
ﺪﻳﻨﻰ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺎﻫﻢ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺑﺮ
ﺳﺮﻳک ﺴﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﺩﻋﻮﺍئی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤگی
ﻤﻨﺘﻈﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮ
ﻳک اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﺑﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﻫﻤگی
ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴم
ﻤﺮﻳم ﺮﺍ ﺗﺤﺖ
ﺗﮑﻔل ﺨﻮﺩ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.( ﮐﻪ
ﺧﻄﺮ ﺣﺎﻣﻠگی
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ
شوهرﺑﻮﺩﻥ
ﻃﻔلی باعث
ﺯﺣﻤﺖ ﺍﻭ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻳک
ﺴﺎﻟک ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﺍﺳﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘﺮﻋﻪ ﮐشی
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻗﺮﻋﻪ
که هماﻥ ﭙﻴﺎم الهی
ﺪﺭ ﺭؤﻴﺎﻯ ﺑﻴکی
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﻧﺎم
ﺰﮐﺮﻳّﺎ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﮑﻔل
ﻨﻤﻮﺩ ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﻭﺟﻴﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺁﺧﺮﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﺯ ﻣﻘﺮﺑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻳﻌنی
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻭﺟﻪ (ﺻﻮﺭﺕ)
ﻭﺟﺎﻩ (ﻣﻘﺎم الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(
ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳک
کاﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ عیسی
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻮﺟﻪ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ الهی
شده اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺼﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺠﺴم اﺯ
ﺗﺠﻠّﻯ الهی
ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻴﺮﺕ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک آﻧﻬﺎ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺤﺴنی ﻮ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺶ ﻧﺎم ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﺶ ﺷﻬﻮﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺘﺴﻠﺴل ﻮ
ﺗﺮﺗﻴﺐو
توالی ﺩﺭ توسّل
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻳک کاﻣل
اﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻌﺎﻟﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺟﺎﻩ ﻭ
ﻣﻘﺎم الهی ﻴک
کاﻣل اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ غیسی
ﻮﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻘرَبّ
ﻭ ﻧﺰﻳﺪک
ﺒﺨﺪﺍ
ﻭﻧﺰﺩﻳک
کنندﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ (ﺩﻧﻴﺎ)
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ(ﺁﺧﺮﺕ) ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺟﻴﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم ﻮ
ﺍﺣﺘﺮﺍم ﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
4474 -اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ203 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪﺁﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ
( ﭘﻴﺎﻡ ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻭﮐﻠﺎﻣﻰ
) ﺍﺯ ﺭﺳﻮلاﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺁﻥ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ.(
ﺁﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻋﺼﻮﺭ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﮔﻔﺘﻪ ﺭﺳﻮلاﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﮐﻠﻴّﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺮﺍﻟﻴﻂ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﺎﺹ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻭﻋﺪﻩﺍﻯ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕﻭﭘﻴﺮﺍﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﻟﻬﺎﻡ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪﺁﺭﻯ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﻢ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻰ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﻣﺸﺎﻝ ﻣﻴﺂﻭﺭﻡ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﺍﺩﺧﻠﻮﺍ ﺍلأﺭﺽ
ﺍﻟﻤﻘﺪّسة ﺍﻟّﺘﻰ
ﮐﺘﺐ الله ﻟﮑﻢ ﺍﻟﺂﻳﻪﻓﻤﺎ
ﺩﺧﻠﻮﻫﺎ ﻭ ﺩﺧﻞ
ﺃﺑﻨﺎٴ ﺃﺑﻨﺎﺋﻬﻢﻭ
ﻗﺎﻝ ﻋﻤﺮﺍﻥﺍﻥ
الله ﻭﻋﺪﻧﻰ ﺃﻥ
ﻳﻬﺐ ﻟﻰ ﻏﻠﺎﻣﺎ
ﻧﺒﻴّﺎ ﻓﻰ
ﺳﻨّﺘﻰ ﻫﺬﻩ ﻭ ﺷﻬﺮﻯ
ﻫﺬﺍ ثم ﻏﺎﺏ ﻭﻭﻟﺪﺕ
ﺍﻣﺮﺃﺗﻪ ﻣﺮﻳﻢﻭ
ﮐﻔﻠﻬﺎ ﺯﮐﺮﻳّﺎ
ﻓﻘﺎﻟﺖ ﻃﺎﺋفة
ﺻﺪﻕ ﻧﻴﻰ الله ﻭ
ﻗﺎﻟﺖ ﺍﻟﺂﺧﺮﻭﻥ
ﮐﺬﺏ ﻓﻠﻤّﺎ ﻭﻟﺪﺕ
ﻣﺮﻳﻢ ﻋﻴﺴﻰ ﻗﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻄﺎﺋفة ﺍﻟّﺘﻰ
ﺃﻗﺎﻣﺖ ﻋﻠﻰ ﺻﺪﻕ
ﻋﻤﺮﺍﻥﻫﺬﺍ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻭﻋﺪﻧﺎ الله ﺩﺍﺧﻞ
ﺃﺭﺽ مُقدّس ﺷﻮﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﻣﻘﺮﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﭘﻴﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺎﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﺳﻴﻨﺎ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭ(ﺗﻴﻪ)ﻭﮔﻢ
ﮔﺸﺘﮕﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺍﺭﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺃﺭﺽ مُقدّس
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﭙﺎﮐﻰ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ
ﺷﻬﺮ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢﻳﺎ
ﻣﮑّﻪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻘﺎﻁ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
) ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﺧﻞ ﺃﺭﺽ
مُقدّس ﻧﺸﺪﻧﺪﻭﻟﻰ
ﻧﻮﺍﺩﮔﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ
( ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺪﻋﻰ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻫﺎﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎﻭﺍﺭﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺍﻣﺎ ﺳﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﺸﺪﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ) ﻭ ﻋﻤﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻦ ﻭﻋﺪﻩ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﺴﻮﻯ ﺩﺍﺩﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺎﻝ ( ﺳﻨّﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
) ﻣﻦ ﺑﺎﺷﺪﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺎﻩ ﻣﻦ ( ﺷﻬﺮ ﻳﺎ
ﻣﺎﻩﺑﺎﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﭼﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ
ﻓﻮﺭﺍﻭﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﭼﻠّﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻭ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﺍﺩﮔﺎﻥ
ﺍﻭ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﻋﻴﺴی
ﻤﺴﻴح اﻭلی اﻟﻌﺰم
ﺮﺍ ﺩﺭﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ.ﻭالّا
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﮑﻤﺎلاﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺼﺮ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺴﻴﺢ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﻤﻰ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
) سپس ﻋﻤﺮﺍﻥ ﻏﺎﻳﺐ
ﺷﺪ ( ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﺁﺭﺯﻭ ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻴﻨﺮﺳﻴﺪ) ﻭﺯﻧﺶ
ﻣﺮﻳﻢ ﺭﺍ ﺯﺍﺋﺪﮐﻪ
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﮑﻔّﻞ
ﻧﻤﻮﺩ.( ﮐﺎﻣﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻋﻤﺮﺍﻥﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.)
ﻟﺬﺍ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ( ﺑﺎﺯ
ﻋﻤﺮﺍﻥ ﻭﻋﺪﻩ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻭ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭﻟﻰ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﺮﺩﻩ
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﮐﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺩﻩﺗﺤﻘﻖ ﻧﻴﺎﻓﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ حدود ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻭﻧﻪ
ﺗﺤﻘﻖ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺧﻰ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺯﻥ ) ﻭﭼﻮﻥ ﻣﺮﻳﻢ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ ﻋﻴﺴﻰ
ﺭﺍ ﺯﺍﺋﻴﺪﺑﺮﺧﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻔﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻋﺪﻩﺍﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩﺍﻭ
ﺍﺯ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯﭼﻮﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻟﻌﺰﻣﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ)

حدیث
4475- ﺎﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ204 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی اﻧّﻰ ﻧﺬﺭﺕ
ﻟﻚ ﻣﺎ ﻓﻰ ﺑﻄﻨﻰ
ﻣﺤّﺮﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻦ
ﻧﺬﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺷﮑﻢ ﺩﺍﺭﻡ ﺁﺯﺍﺩ
ﮐﻨﻢ.( ﺣﺮ ﻳﺎ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ ﻣﺤّﺮﺭ
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﺯﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺭﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ پس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺁﺯﺍﺩ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﮑﻠّﻰ
ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭالّا
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﻣﺤﺮﺭ
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﻴﺴﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﺎﺭﺝ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.(
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺭﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭﺍﺯ
عزّﻟﺘﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩﻭﺍﺯ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ) ﻭﻟﻰ
(ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ) ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺯﺍﺋﻴﺪ ﻭ
ﺩﺧﺘﺮ ﺩﻳﺪﻭﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺧﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺧﺘﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺴﺮ ﻧﻴﺴﺖ.(
ﺩﺧﺘﺮ ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﭘﺴﺮ ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺫﮐﺮ ﻳﺎ ﻣﺬﮐّﺮﻭﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺫﺍﮐﺮﺍﺳﺖ ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻥ ﺣﻴﺾ ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﺴﺠﺪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﺮﻭﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺤﺮﺭ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻩ( ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
) ﺍﺯ ﻣﺴﺠﺪ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ
ﻧﻤﻰ ﮔﺮﺩﺩ.( ﻣﺮﻳﻢ
ﺩﺭ ﻣﺤﺮﺍﺏ ﺩﻳﮕﺮ
ﺯﻥ ﻧﻴﺴﺖﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭﮐﻮﺩﮐﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺩ ﺷﻮﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻥ ﺣﻴﺾ ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭﻟﻰ
ﺯﻥ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ احادیث
ﻳﻌﻨﻰ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺮﺩﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻣﺮﻭءﺕ ﻭ ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺭﺳﺘﻢ ﮔﻮﻧﻪ ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
. (ﻣﺴﺠﺪ)ﺟﺎﻯ ﺳﺠﻮﺩ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ عزّﻟﺖ ﮔﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﺩﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺧﻮﺩ
ﻳﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﺍﻟﻤﺤﺮﺭ ﻳﮑﻮﻥ
ﻓﻰ ﺍﻟﮑﻨﻴﺴﻪﻭلا
ﻳﺨﺮﺝ ﻣﻨﻬﺎ( ﻓﻠﻤّﺎ
ﻭﺿﻌﺘﻬﺎ اُنثیﻗﺎﻟﺖ
رَبّ ﺍﻧّﻰ ﻭﺿﻌﺘﻬﺎ
اُنثیﻭﻟﻴﺶ ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﮐﺎلاﻧﺸﻰ) ﺍﻥ ﺍلاﻧﺸﻰ
ﺗﺤﻴﺾﻓﺘﺨﺮﺝ ﻣﻦ
ﺍﻟﻤﺴﺠ ﺪ
ﻭﺍﻟﻤﺤﺮﺭ لا ﻳﺨﺮﺝ
ﻣﻦ ﺍﻟﻤﺴﺠﺪ

حدیث
4476 -ﺎﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ203 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﻮ ﻣﺮﻳﻢ
ﺑﻨﺖ ﻋﻤﺮﺍﻥﺍﻟّﺘﻰ
ﺃﺣﺼﻨﺖ ﻓﺮﺟﻬﺎﻭ
ﻣﺮﻳﻢ ﺩﺧﺘﺮ ﻋﻤﺮﺍﻥﮐﻪ
ﻓﺮﺝ ( ﻓﺘﺢ ﻓﺎٴ ﻭﺳﮑﻮﻥ
ﺭﺍٴ) ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﺩﺍﺷﺖ( ﻓﺮﺝ ﺁﻟﺖ
ﺟﻨﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﻓﺮﻫﻪ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﺣﻔﻆ ﻭﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ )
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺃﺣﺼﻨﺖ ﻓﺮﺟﻬﺎ
ﻗﺒﻞ ﺃﻥ ﺗﻠﺪ ﻋﻴﺴﻰ
ﺧﻤﺴﻤﺎﺋﻪ ﻋﺎﻡﻗﺎﻝﻓﺄﻭﻝ
ﻣﻦ ﺳﻮﻫﻢ ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﺮﻳﻢ ﺍﺑﻨﻪ ﻋﻤﺮﺍﻥﻧﺬﺭﺕ
ﺍﻣّﻬﺎ ﻣﺎ ﻓﻰ ﺑﻄﻨﻬﺎ
ﻣﺤﺮﺭﺍ ﻟﻠﮑﻨﻴﺴﻪﻓﻮﺿﻌﺘﻬﺎ
اُنثی ﻓﺸﺒّﺖ ﻓﮑﺎﻧﺖ
ﺗﺨﺪﻡ ﺍﻟﻌﺒّﺎﺩ
ﺗﻨﺎﻭﻟﻬﻢ ﺣﺘّﻰ
ﺑﻠﻐﺖ ﻭ ﺃﻣﺮ ﺯﮐﺮﻳّﺎ
ﺃﻥ ﻳﺘّﺨﺬ ﻟﻬﺎ
ﺣﺠﺎﺑﺎ ﺩﻭﻥ ﺍﻟﻌﺒّﺎﺩﻓﮑﺎﻥ
ﺯﮐﺮﻳّﺎ ﻳﺪﺧﻞ
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻓﻴﺮﻯ ﻋﻨﺪﻫﺎ
ﺷﻤﺮﻩ ﺍﻟﺸﺘﺎٴ
ﻓﻰ ﺍﻟﺼﻴﻒ ﻭ
ﺷﻤﺮﻩ ﺍﻟﺼﻴﻒ ﻓﻰ
ﺍﻟﺸﺘاء ﻗﺎﻝ ﻳﺎ
ﻣﺮﻳﻢ ﺃﻧّﻰ ﻟﻚ
ﻫﺬﺍﻗﺎﻟﺖ ﻫﻮ ﻣﻦ
ﻋﻨﺪ الله ﺗﻌﺎﻟﻰﻭ
ﻗﺎﻝﻋﺎﺷﺖ ﻣﺮﻳﻢ
ﺑﻌﺪ ﻋﻤﺮﺍﻥﺧﻤﺴﻤﺎﺋﻪ
ﺳﻨﻪ ﮐﻪ
ﻣﺮﻳﻢ ﻓﺮﺝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺣﺘﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟّﺪ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﭙﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ ﺣﻔﻆ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. (ﻣﺮﻳﻢ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﺪﺍﺷﺖﻭﻟﻰ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩﻭ
ﺑﻤﻘﺎﻣﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺮﻳﻢ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺯﺍﻳﺶ ﻣﺴﻴﺢ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﺍﻭﻡ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺗﻮﻟّﺪﺍﺗﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ(ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ)ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺁﻧﺮﺍ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺗﺨﻤﻴﻨﻰ ﺯﺩﻩﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺃﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺍﺭﺩ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺗﺎ
ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰﺳﻴﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ
ﮐﺸﻴﺪﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻋﻘﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﻳﻢ ﻭ ﻳﺎ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭالّا
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻧﻮﻋﺒﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺣﻔﻆ ﻓﺮﺝ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻋﺎﺑﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟّﺪﻯﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
) ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﻗﺮﻋﻪ ﮐﺸﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﺮﻳﻢ ﺑﻮﺩ
( ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺪﻳﺪﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺮﻳﻢ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﭼﻨﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﻧﺼﻴﺐ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ ﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺯﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻳﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭالّا
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺎﺩﻝ
ﺑﻄﻮﺭ ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺃﻣﺮﻯ ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﺍﺯ
ﺷﺨﺺ ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ ﻓﻬﻢ
ﺍﻭﺍﺯ ﺃﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻌﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺣﻔﻆ ﻓﺮﺝ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺗﺎ ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺮﺭ ﺍﺳﺖﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ ﻫﺮکس ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ ﺗﺎ
ﭼﻪ حدّﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﮑﻨﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺭ
ﺑﻌﺾ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺂﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺎﺩﺭ ﻣﺮﻳﻢ ﻧﺬﺭ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺷﮑﻢ ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭ
ﮐﻨﻴﺴﻪﺁﺯﺍﺩ ﮔﺮﺩﺩ(
ﺑﺮﻭﺵ ﻗﺪﻳﻢ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺭﺍ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﮐﻨﻴﺴﻪ
ﻭﮐﻠﻴﺴﻴﺎ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺁﺗﻨﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﻣﻌﺒﺪ
ﻣﻴﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ اکثرﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﻳﻦ
ﺳﻮٴ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ.( ﻭﻯ
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺧﺘﺮ ﺯﺍﺋﻴﺪ
ﻭ ﺟﻮﺍﻥ ﺷﺪ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﻮﺩ ( ﺩﺭ ﻣﻌﺎﺑﺪ
ﻭﮐﻠﻴﺴﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍﻫﺒﻪ ﻫﺎ
ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ)
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﻟﻎ
ﺷﺪ ( ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺰﺭﮒ
ﺩﺭﻋﺎﻗﻞ ﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎ
ﺁﻭﺍﺯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻭﺧﺪﻣﺖ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺯﮐﺮﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﻳﻢ ﺣﺠﺎﺑﻰ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﺗﺨﺎﺫ ﺷﻮﺩ.( ﺯﮐﺮﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﻣﺴﺌﻮﻝ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﺮﻳﻢﻭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭ
عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﻓﺖ.ﻭﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻢ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪ.ﻭﮔﻬﮕﺎﻩ ﺯﮐﺮﻳّﺎ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﻳﺪﻥﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻴﻮﻩ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ ﻧﺰﺩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺪﻳﺪ.( ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ رؤیتﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﻭﺍﺯ ﻣﺮﻳﻢ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﺠﺎ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻯ؟ﮐﻪﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺳﻴﺪﻩﻭﻣﺮﻳﻢ
پس ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﺎ ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﺮﺩ.(
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺮﻳﻢ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﻳﺎ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖﺟﺪﻳﺪﺑﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪﺍﻣﺎﻣﺁﻧﺮﺍ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﻭﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻭﻋﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺩﻩﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻃﺒﻘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﺮکس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺎ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠﻖ
حدّ ﺃﻗﻞ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰﻳﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺎلاﺗﺮﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)

حدیث
4477 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ206ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻧّﻤﺎ ﺳﻤّﻴﺖ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﺤﺪّثة
لأﻥ الملائکة
ﮐﺎﻧﺖ ﺗﻬﺒﻂ ﻣﻦ
ﺍﻟﺴﻤاء ﻓﺘﻨﺎﺩﻳﻬﺎ
ﮐﻤﺎ ﺗﻨﺎﺩﻯ ﻣﺮﻳﻢ
ﺑﻨﺖ ﻋﻤﺮﺍﻥﻓﺘﻘﻮﻝ
ﻳﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪﺍﻥ الله
ﺍﺻﻄﻔﺎﻙ ﻭ ﻃﻬّﺮﻙ
ﻭ ﺍﺻﻄﻔﺎﻙ ﻋﻠﻰ
نساء ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦﻳﺎ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﻗﺘﻨﻰ
ﻟﺮﺑّﻚ ﻭ ﺍﺳﺠﺪﻯ
ﻭﺍﺭﮐﻌﻰ ﻣﻊ
ﺍﻟﺮﺍﮐﻌﻴﻦﻓﺘﺤﺪﺷﻬﻢ
ﻭ ﻳﺤﺪﺷﻮﻧﻬﺎﻓﻘﺎﻟﺖ
ﻟﻬﻢ ﺫﺍﺕ ﻟﻴﻠﻪﺃﻟﻴﺴﺖ
ﺍﻟﻤﻔﻀّﻠﻪ ﻋﻠﻰ
نساء ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ
ﻣﺮﻳﻢ ﺑﻨﺖ ﻋﻤﺮﺍﻥ
؟ ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ ﺍﻥ ﻣﺮﻳم
کاﻧﺖ ﺳﻴّﺪة نساء
ﻋﺎﻟﻤﻬﺎ ﻭﺍﻥ الله
عزّ ﻭ ﺟﻞﺟﻌﻠﻚ
سیّدة نساء ﻋﺎﻟﻤﻚ
ﻭ ﻋﺎﻟﻤﻬﺎﻭ ﺳﻴّﺪة
نساء ﺍلأﻭﻟﻴﻦ
ﻭ ﺍﻟﺂﺧﺮﻳﻦ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺭﺍ(ﻣﺤﺪﺷﻪ)ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
( ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻮﺭﺩ حدیث
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﺯﻥ
ﺑﻮﺩﻩﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻮﺭﺩ حدیث
ﻭﮐﻠﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺩ ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭجنس ﺯﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﺯﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺯﻧﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭘﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻥ ﺑﺎﺷﺪ
) ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺍﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﻨﺰﺩ ﻭﻯ
ﻧﺎﺯﻝ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.(
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
رؤیتﻫﺎ ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﻴﺮﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻪﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ ﻓﻄﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
پس ﺍﺯ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻴﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.)
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﻧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﻳﻢ ﺩﺧﺘﺮ
ﻋﻤﺮﺍﻥ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.(
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎلاﺗﺮﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺮﻳﻢ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.) ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
( ﻣﺮﻳﻢ ) ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺍﺻﻄﻔﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﭘﺎﻙ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ
ﺑﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﺳﺮﻭﺭ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
( ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻥﺳﺮﻭﺭ ﺯﻧﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ) پس
ﺃﻯ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﺪﺍﻳﺖ ﺩﺭ
ﻗﻨﻮﺕ ﻭﺳﺠﺪﻩ ﻭ
ﺭﮐﻮﻉ ﺑﺎﺵ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍﮐﻌﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
(ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺎﺑﺪﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕﺗﻮ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖﺑﺎ
ﺳﺠﺪﻩ ﻭﺭﮐﻮﻉ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﻭﺍﻭ ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺑﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺷﺐ ﭘﺮﺳﻴﺪﺁﻳﺎ
ﻣﺮﻳﻢ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻧﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ
ﻧﺒﻮﺩ ؟ ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺁﺭﻯﺍﻭ ﺳﺮﻭﺭ ﺯﻧﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺳﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻋﺎﻟﻢ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻣﺮﻳﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ( ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺮﻳﻢ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺭﻭﺡ(ﺯﻳﻨﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯپس
ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ رؤیتﻫﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺍﻭﺭﺍ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ.ﻭﻫﺮ
ﻋﺼﺮ ﻭﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻰﻳﻚ
ﺑﺎﻧﻮﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻣﺎﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﭼﻮﻥ ﺷﻴﻮﺍ ﻭ ﻫﻠﻦ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
) ﻟﺬﺍ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺳﺮﻭﺭ
ﺯﻧﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺍﺳﺖ.( ﺁﺧﺮﻳﻦﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻌﺎﺻﺮﺍﻥﮐﻪ ﺳﺮﻭﺭﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﺳﺮﻭﺭﺍﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ ﻭﻟﻰ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥﺑﺎﺯ
ﺳﺮﻭﺭﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻭﺡ
امثال ﻣﺮﻳﻢ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺩﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﺷﻮﻧﺪ.(ﺳﺮﻭﺭ)ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩﻭالّا ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ ﭘﺸﺖ ﺩرَبّ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺟﻨﻴﻦ
ﺩﺭ ﺷﮑﻤﺶ ﻓﺸﺎﺭ
ﺩﺍﺩﻧﺪﮐﻪ ﺳﻘﻂ
ﺟﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻭﭼﻨﺪﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻭﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﮐﺎﻓﺮ ﻭﻣﺸﺮﻙ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ کس ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
.

حدیث
4478 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ207 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻟﻢ ﻳﻌﺶ ﻣﻮﻟﻮﺩ
ﻗﻄّ ﻟﺴتة ﺃﺷﻬﺮﻏﻴﺮ
ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻭﻋﻴﺴﻰ
ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ ﻫﻴﭻ
ﻧﻮﺯﺍﺩﻯ ﺷﺸﻤﺎﻫﻪ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﺸﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻰ ﻣﺎﻧﺪﻣﮕﺮ ﺣﺴﻴﻦ
ﻭ ﻋﻴﺴﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻣﺮﻳﻢ.( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﺶ ﻣﺎﻫﻪ ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺍﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﻧﺸﺪﻩ
ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﻫﻔﺖ
ﻣﺎﻫﻪ ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﻟﻴﻬﺸﺖ
ﻣﺎﻫﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻰ ﻣﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟّﺪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﺩﺭ ﺷﺸﻤﺎﻫﮕﻰﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﻣﺎ
ﻋﻴﺴﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ
قرّه ﭘﻨﺠﻤﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﻮﺩ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﻭﻟﻰ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ
ﻋﻴﺴﻰ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻋﺮﺵ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﺶ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ بعثَت ﻣﺤﻤﺪﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢﺑﺎ ﺷﺶ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺯﮔﺸﺖ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻳﻚ
ﻣﺎﻩ ﻭ ﺷﻬﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺑﺮ ﻣﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺟﻨﻴﻦ ﺩﺭ
ﺷﮑﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺩﺭ ﺭﺷﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ )

حدیث
4479 = اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ۲۱۲ ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﻔﺤﻤﻠﺘﻪ ﻓﺎﻧﺘﺒﺬﺕ
ﺑﻪ ﻣﮑﺎﻧﺎ ﻗﺼﻴّﺎ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺣﻤﻞ ﮐﺮﺩﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻤﮑﺎﻥ ﺩﻭﺭﻯﺒﺮﺩ(ﻣﺮﻳﻢ
ﻋﻴﺴی ﺭﺍ ﺑﻐﻞ ﮐﺮﺩﻭﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺣﻤﻞ ﻃﻔﻞ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻗﺼﻴّﺎ
ﺩﻭﺭ ﺍﺳﺖﻭﺩﺭﺍﻗﺼﻰ
ﻧﻘﺎﻁ.ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﻗﺺ
ﺃﺷﺮ)ﻭ ﺗﻌﻘﻴﺐ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻭ ﺭﺩﭘﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ عزّﻟﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺟﺰ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺟﺎﻯ ﭘﺎﻯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮﻃﻮﺭ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.(ﻗﺼّﻪ)ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﭘﻴﮕﺒﻴﺮﻯ
ﻭﺗﻌﻘﻴﺐ ﻳﻚ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﻗﺺّ
ﻗﻴﭽﻰ)ﮐﺮﺩﻥ ﻗﻄﻊ
ﮐﺮﺩﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ(ﻗﺼﺎﺹ)ﻳﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺟﺮﻡ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻳﻚ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﮕﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻄﺎﮐﺎﺭﺧﻮﺩ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻭ ﻃﺎلب ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻧﮑﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺪﻫﺪ . ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
عزّﻟﺖ ﺧﻮﺩﻣﺪﺍﻡ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﻳﺶﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
).ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ : ﺧﺮﺟﺖ ﻣﻦ
ﺩﻣﺸﻖ ﺣﺘّﻰ ﺃﺗﺖ
ﮐﺮﺑﻠﺎٴ ﻓﻮﺿﻌﺘﻪ
ﻓﻰ ﻣﻮﺿﻊ ﻗﺒﺮ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ
ثُمّ ﺭﺟﻌﺖ ﻣﻦ
ﻟﻴﻠﺘﻬﺎ ﮐﻪ ﻣﺮﻳﻢ
ﺍﺯ ﺩﻣﺸﻖ ﺧﺎﺭﺝ
ﺷﺪ ( ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺩﺷﻤﻦ ﻭلاﻳﺖ ﻋﻠﻰﺩﺭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻣﻮﻯ) ﻭ ﺑﮑﺮﺑﻠﺎ
ﺭﻓﺖ (ﻗﺘﻠﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻳﺰﻳﺪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻭﺭﺍ ﺯﺍﺋﻴﺪ
( ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ )ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ ﮐﻪ ﻗﺒﺮ
ﺣﺴﻴﻦ ﻫﺴﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺐ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
( ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﺵ
ﻣﺮﻳﻢ مُقدّسﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﺩﻣﺸﻖﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻔﺮ
ﺁﻣﻴﺰ ﻗﺒﻠﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﻭ
ﺷﺮﻙ ﺁﻣﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﮐﺮﺑﻠﺎ
ﺩﻭﺭﻩ ﮐرَبّ ﻭ ﻏﺼّﻪ
ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺳﺨﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺗﺎ ﺻﺪﻕ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺸﺨّﺺ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺯ ﮐﻔﺮ
ﺳﺎﺑﻖﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﺨﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﺭ ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ
ﻣﺘﻮﻟّﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﺸﻬﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩﻧﻴﺰ
ﺣﺴﻴﻥﺰﻣﺎﻥﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻳﺪ.ﻭﺧﻮﻥ
ﺩﻟﺶ ﻧﻴﺰ ﺭﻳﺨﺘﻪ
ﺷﺪﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻦ
ﺍﺳﺖﻭ ﻫﺮﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺣﺴﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺨﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﺭﺍ ﺗﺤﻤّﻞ
ﮐﻨﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻭلاﺩ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩﻭ ﺣﺘﻰ
ﺟﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺍﺳﺖ.
ظﻗﺒﺮ)ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﺗﻦ ﻫﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺭﻭﺣﺶ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ
ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ اﻭ محبوس
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﻭﺡ ﺫﺍﺕ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺐ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.ﺩﺭ
ﺷﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮﻭ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻤﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﻓﺪﺍﺋﻰ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ.ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ رؤیت ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻳﻚ(ﻭﺟﺪ)
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻣﺪﺍﺩ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥﺩﺭ ﺻﺒﺢ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺟﻌﺖ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺷﺐ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪﺍﺯ
ﻟﺤﻈﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺣﺴﻴﻦ
ﻳﺎ(ﺣﺴﻦ ﮐﻮﭼﻚ ﻭﺣﺴﻨﻚ)ﻫﻤﺎﻥﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺣﺴﻦ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﮑّﻤﻞ ﺍﺳﺖ.ﺯﺍﻳﺶ
ﻣﺮﻳﻢ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪﻳﺎ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ ﺧﻮﺩﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ مُقدّس
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻦ ﻭ ﺳﺮﻭﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻭ ﭘﻴﺮﺵﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭالّا
ﺗﻮﻟّﺪ ﺍﻭﻝ ﺭﺍ
ﻫﺮ ﮔﺎﻭ ﻭﮔﻮﺳﻔﻨﺪﻯﻭﮐﺎﻓﺮ
ﻭﻣﺸﺮﮐﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﮑﻰ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﻳﮑﻰ ﻣﺮﮒ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ.(ﺣﺴﻴﻦ)ﻧﺎﻡ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻭﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ حدیث ﮐﺴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺣﺴﻦ ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻘﺎﻣﺎﻟﻬﻴﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﺳﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻪﺍﺯ
ﻣﺎ ﻭﺭﺍﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺷﮑﺎﻑ ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ
ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻯ ﻣﻬﻴﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ(ﺷﻖ ﻟﻠﻘﻤﺮ)
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻧﻴﺰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭﻣﺮﺗﻀﻰ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪﺧﻮﺩ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺟﺮﺍﺣﻰ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺯ ﺍﺕ ﻭﺭﻭﺡ ﻭ نفس
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﺩﺍﺩﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺭ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻣﺮﮒﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺘﻰ ﺍﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻫﻔﺘﻢ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ ﮐﺮﺩﺑﺎﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩﻭﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺣﺘّﻰ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﻭ ثواب ﺍﺳﺖﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺍﻭﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﺍﻳﻦ
حدیث ﻭامثال ﺁﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩﺑﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭالّا
حدﻳث ها ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕﻭﻧﺎ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺩﻳﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮔﻨﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺟﻬﻞ ﺳﻠﻮﮐﻴﻮ ﻋﺪﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .

حدیث
4480 =ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
کاﻇم اﺳﺖ(ﺝ14ﺹ213ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻣّﺎ
ﺍٌمّ ﻤﺮﻳم
ﻔﺎﺳﻤﻬﺎ
ﻣﺮﺗﺎ ﻭ هی
ﻮﻫﻴبة
ﺑﺎﻟﻌﺮﺑیة
ﻭﺃﻣّﺎ ﺍﻟﻴﻮم
اﻟّﺬﻯ ﺣﻤﻠﺖ
ﻓﻴﻪ ﻣﺮﻳم
ﻔﻬﻮ ﻳﻮم
اﻟﺠمعة ﻤﻌﻪ
ﻟﻠﺰﻭﺍﻝﻭﻫﻮ ﺍﻟﻴﻮم
اﻟّﺬﻯ هبط
ﻔﻴﻪ ﺍﻟﺮﻭﺡ ﺍلأﻣﻴﻦ
ﻭ ﻟﻴس
ﻟﻠﻤﺴﻠﻤﻴﻥ
عید ﮐﺎﻥ ﺃﻭلی
ﻤﻨﻪ ﻭ ﺃﻣﺎ
ﺍﻟﻴﻮم اﻟّﺬﻯ
ﻮُﻟﺪﺕ ﻓﻴﻪ
ﻣﺮﻳﻢ ﻓﻬﻮ
ﻳﻮک اﻟثلاثاء
لأﺭبع ﺴﺎﻋﺎﺕ
ﻭ ﻧﺼﻒ ﻣﻥ
اﻟﻨﻬﺎﺭ ﻭ
ﺍﻟﻨﻬﺮ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻭﻟﺪﺕ
ﻋﻠﻴﻪ ﻣﺮﻳم
عیسی ﻫﻮ
ﺍﻟﻔﺮﺍﺕ
ﻓﺤﺠﺒﺖ
ﻟﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻧﺎﺩﻯ ﻘﻴﺪﻭس
ﻭُﻟﺪﻩ ﻭ
ﺃﺷﻴﺎﻋﻪ
ﻓﺄﻋﺎﻧﻮﻩ ﻭ
ﺃﺧﺮﺟﻮﺍ ﺁل
عمرﺍﻥ ﻟﻴﻨﻈﺮﻭﺍ
ﺍلی ﻤﺮﻳﻢ
ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ ﻟﻬﺎ
ﻣﺎ ﻗﺺّ الله ﻓی
کتاﺑﻪ
ﺍﻣﺎم ﺩﺭ
ﻣﺮﻳم ﻤﺮﺗﺎ (ﻣﺮثا
)ﻧﺎم ﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﻣﻌنی عربی ﺁﻥ
ﻮﻫﻴﺒﻪ ( ﺩﺧﺘﺮ
ﻣﻮﻫﺒﺖ ﺷﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻭ ﺍﻣﺎ
ﺭﻭﺯﻯ که ﻣﺮﻳم
عیسی ﺮﺍ
ﺣﺎﻣﻠﻪ ﺷﺪ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺑﻮﺩ و
ﺩﺭﺯﻭﺍل ﺁﻥ.(
ﻣﺎﺩﺭ ﻣﺮﻳم
ﺒﺎﺯ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻯ ﻴک
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﻭﻣﺮﻳم ﺒﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﺎل ﺘﻘﺪّس
و ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ. ﻣﺮثا ﻳﺎ
ﻣﺮﺗﺎ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ
ﻣﺎﺭﮔﺮﻳﺘﺎ
ﻳﺎ ﻣﺎﺭﻳﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺒبی ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﺣﺎل
ﺘﻘﺪُّس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺗﻘﺪّس
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣﻤل ﻤﺮﻳﻢ
ﺁﻏﺎﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻴک ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺭﻭﺯ
ﺟَمع ﺸﺪﻥ و
جَم ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﻳک اﺣﻮﺍل ﻮحدّﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺒﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺴﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﻨمی ﺒﻴﻨﺪ
ﻭﺑﮑﻤﺎل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒتی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺍﺳﺮاء ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ایلی ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم عرﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺴﻴح ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋم
ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺸﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ. ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم ﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺳﻠﻮک الهی
ﺸﺒﻴﻪ سلوک
الهی ﺪﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (ﺯﻭﺍﻝ)
ﮔﺎهی ﺒﻤﻌنی ﻈﻬﺮ
ﻧﻴﻤﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﺯﻭﺍل ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺩﺭ ﻣﻐرَبّ
روز ﻭ ﮔﺎهی
ﺒﻤﻌنی ﺰﻭﺍل ﻮ
ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﺮﻓﺘﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺷﺐ
ﺩﺭﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟم
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻣﺪﺍﺩ الهی
ﻮ ﺭﻭﺷنی ﺸﺮﻭع
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻢ ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻫﻤﻴﻥ اﺣﻮﺍل
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻﻞ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺯ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺭﻭﺯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺍﻯ (ﺳُﺒﺎﺕ
ﻭعزّﻟﺖ) ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ) ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺯﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍلأﻣﻴﻥ
ﻨﺎﺯب ﺸﺪ (ﺭﻭح
الأﻣﻴﻥ
ﺠﺒﺮﺋﻴل روح
القدس رَبّ
ﺍﻟﻨﻮه ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺭ
ﺍﻭل ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺸشم ﻤﺤﻤﺪ
ﻧﺎﺯل ﺸﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﻧﺎﺯل ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺟﺒﺮﺋﻴل رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋﻢ ﺭﺍﺑﻄ
عقلی ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺃﺑﺪﻯ ﺒﻴﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺪﻳﺪﻥ
ﻨﻮﺭ ﺍﻭ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻳﻌنی
اﻳل ﻮ ﺍﻟﻪ ﻭ رَبّ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭل
قائم ﻤﻴﻨﺎﻣﻴﻢ.
ﻭالّا رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﻭم اﺳﺖ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺒﺎلاﺗﺮ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق رَبّ
ﺍلاﺭﺑﺎﺏ
اللع در لاهوت
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﻓق اﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻫﺮﺑﺎﺭ ﻭ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﻳم
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺒﻠﻰ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻨﺰﻭلی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺴﻴح
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻭلین
ﺒﺎﺭ ﻧﺎم
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﺨﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻧﻪ ﻧﻮﺭ
ﺍﻭﺭﺍ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻮﺭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻳﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
از 55 قرن ﺻﻮﺭﺕ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣحسوس
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ)
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
عیدی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ (
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ همه
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ
اﺑﺮﺍﻫﻴم ﻮ
ﻣﻮسی ﻮﻋﻴسی
ﺮﺍ ﺑﺪﻳﻥ
ﺪﻟﻴﻞ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻘﺪّس ﺑﻮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ بنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺷﻨﺒﻪ
ﻣﻘﺪّس ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭ ﻣﺴﺒﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻴﮑﺸﻨﺒﻪ
ﻣﻘﺪّس ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺎک ﺼﺎﺩق
ﺒﺎ ﺫﮐﺮ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺣﻮﺍل
عرﻓﺎنی ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺟﻤﻌﻪ ﺭﻭﺯ
ﺟمه ﺸﺪﻥ ﻮﺟم
گرﺩﻳﺪﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺒﺎ
ﻗﺎﺋم ﺠﺒﺮﺋﻴل
هستند. ﻭالّا
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ بنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ از
زردشت ببعد ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ایلی و ایلیا ﺠمع
ﻮ ﺟم ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
کاﻣﻞ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺠمع ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺟم و جمشید و
سیّد ﻤﻴﺸوﻧﺪ.
ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
از ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺗﺎ
مسیح ﻴﮑﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺴﻴح ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺴﻴﺤی ﺘﺎ
ﺑﻌثت و رسالت
ﻣﺤﻤﺪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺭﻭح الأﻣﻴﻥ
ﺒﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭح القدس و
روحی الهی شده
در ﺷﻬﻮﺩ الهی
قائم اﺳﺖ.
ﮐﻪﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ (ﺃﻣﻴﻥ
ﻮ ﺍﻣّﻰ شده ) ﻭالهی
گردیده
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ (ﺍﻳﻤﺎﻥ)
ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
است و (ﻣؤﻤﻦ)
ﺍﻭم کننده ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻣّﻯ
اُوم کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ هر
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭم ﻮ
ﺗﻌﻠﻴم و آموزش
ﺪﻳﺪﻩ) ﺍﻣﺎ
ﺭﻭﺯﻯ که ﻣﺮﻳم
ﺰﺍﺋﻴﺪ ﺭﻭﺯ
ﺳﻪ ﺷﻨﺒﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻋﺖ ﻭ
ﻧﻴم اﺯ ﺭﻭﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ. (ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺒلی ﭽﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮕﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭای ﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻢ ﻭ ﺣنی
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃمی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ هندی
ﺸﻴﻮﺍ و در
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﻣﺮﻳﻢ ﻭﺩﺭ
ﺍﺳﻠﺎم
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﻧﺎم
ﺪﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻮﻟﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻔﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﻳم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
اﺳﺖ. ﮐﻪﭼﻬﺎﺭ
ﺳﺎﻋﺖ ﻭ ﻧﻴم
از ﺭﻭﺯیعنی
بعد از نیکه شب
و نیز ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ ﺍﻭل
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯعزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻣﺮﺩﻡ ﺯﻧﺪﮔی
ﺴﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺮﺳﺪ)
ﻭ ﻧﻬﺮﻯ که
ﻣﺮﻳم عیسیﺮﺍ
ﺑﺮﺁﻥ
ﺰﺍﺋﻴﺪﻩ
ﻓُﺮﺍﺕ ﺑﻮﺩ. (ﺗﻘﺪّس
ﻓﺮﺍﺕ
ﺍﺯﻗﺪﻳم
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺩﻳﺮﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪّس ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻓﺮﺍﺕ
ﺑﻮﺩﻩ است . ﻭ
ﻓﺮﺍﺕ ﻣﺴﺎﻓﺖ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺮﺍ
ﮐﻠّﺎ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ حدّﻳق
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﻭ
ﮐﻮﻓﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺪﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳم کند ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻓﺮﻳﺎبی
ﺴﺎﻟک ﻮ ﺁﺏ
ﻋﻘل الهی
ﺠﺴﺘﻦ
ﺩﺭﮐﻮﻓﻪ
ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻮلا ﻭ ﺭﻭﺯ
ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﺎﻟک اﺯ ﺩﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﮐﺮﺑﻠﺎ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﻴﺪﻭس ﺍﻭلاﺩ
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺁل
عمرﺍﻥ ﺮﺍ
ﺍﺧﺮﺍج کرﺩ.
ﺗﺎ ﻣﺮﻳم ﺮﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. (ﺍﻳﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﻣﺮﻳم
و سلوک ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪﺍﻭﺭﺍ
ﻋﺎﺑﺪ ﺯﻧﺎ
ﮐﺎﺭ ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ(
ﻗﻴﺪﻭس ) لاﺗﻴﻥ
ﺸﺪﻩ ﺍﺯ( ﮐﻴﺪ ﻭ
ﺗﻮﻃﺌﻪ)
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻥ ابلیس
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯدر هر
دینی ﺪﺷﻤﻦ ﻭلاﻳﺖ
الهی هستند.ﻭ
ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭالّا
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻮﻟﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﻴح ﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﭙﺪﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺘﻮﻟﺪ ﺍﻭل
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻤﻘﺪّس
ﻳﻌﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﺨﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺭﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺎﻇﺮ ﻧﻴﺰ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ اﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻳﻥ
ﻮﺍﺻل ﺠﺪﻳﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟی
ﺪﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻴﻬﻮﺩ ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻓﻬﺎ
ﺯﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻣﻌﻤﻮلا
ﻫﻴچ
اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﺮﺍﻓﺎتی
ﺒﺎﺷﺪ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭلی ﺘﺎ حدودی
ﺒﻨفع ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺗﺒﺪﻳل
عرﻓﺎنی ﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮل اﻣﺎم
ﺮﺿﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﻣﻠّﺎ
ﻧﻘﻄی ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﻭﺍﻗﻌی ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺤﻘﻴﻘﻰ
ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ الهی
ﻮﻏﻴبی ﻮ ﻧﻮع ﻔﻮف
ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
4481 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ214ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻟﻴﻠﻪ ﺧﻤﺶ
ﻭ ﻋﺸﺮﻳﻦ ﻣﻦ ﺫﻯ
ﺍﻟﻘﻌﺪﻩﻭﻟﺪ ﻓﻴﻬﺎ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢﻭﻭﻟﺪ
ﻓﻴﻬﺎ ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻦ
ﻣﺮﻳﻢ ﺩﺭ ﺷﺐ
ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﭘﻨﺠﻢ ﺍﺯ
ﻣﺎﻩ ﺫﻯ ﺍﻟﻘﻌﺪﻩﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻭﻋﻴﺴﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﺮﻳﻢ
ﻧﻴﺰﺗﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪ.(
ﺷﺐ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ رؤیت
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺎﻩ
ﺫﻯ ﺍﻟﻘﻌﺪﻩﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻣﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ (ﻗﻌﻮﺩ)
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﻧﺸﻴﻨﺪﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
عزّﻟﺖ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺷﺪﻩﺗﺎ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭﺗﻮﺍﺟﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺩﺭ ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﻭﺟﺪ ﻭ ﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ رؤیت ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ(ﺗﻮﺍﺟﺪ ﻭﻗﺒﻮﻝ
ﻣﺮﮒ)ﻭﺍﻗﻌﻰﺩﺭ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻓﺪﺍﺋﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﭘﻨﺠﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯﺍﺯ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻮﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺳﻂ ثُلث
ﺳﻮﻡ ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ.ﮐﻪ ثُلث
ﺳﻮﻡ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻭﻝ ﺗﺨﻠﻴﻪ
نفس ﺩﺭ عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﻭﻡ ﺩﺭ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻮﻡ ﺑﺎ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ.ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﻭﺵ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻧﺎﻡ
ﻫﺮ ﺑﺮﻫﻤﻦ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥﺒﻮﺩﻩﮐﻪﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢرَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭﻋﺮﺵ
رَبّ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ ﺳﻮﻡ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ ﻋﻴﺴﻰﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻡ احادیث
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ.

حدیث
4482- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ215 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
پس ﺍﺯ ﺫﮐﺮ( ﺗﻤﺸّﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍلأﻣﻴﻦ) ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﻳﻢﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻓﺒﻴﻨﺎ ﻫﻰ
ﻓﻰ ﺍﻟﻤﺤﺮﺍﺏﺍﺫ
ﺗﻤﺸّﻞ ﻟﻬﺎ ﺍﻟﺮﻭﺡ
ﺍلأﻣﻴﻦﺑﺸﺮﺍ ﺳﻮﻳّﺎ(
ﻗﺎﻟﺖ ﺍﻧّﻰ ﺃﻋﻮﺫ
ﺑﺎﻟﺮﺣﻤﻦ ﻣﻨﻚ
ﺍﻥ ﮐﻨﺖ ﺗﻘﻴّﺎ
ﻗﺎﻝ ﺍﻧّﻤﺎ ﺃﻧﺎ
ﺭﺳﻮﻝ ﺭﺑّﻚلأﻫﺐ
ﻟﻚ ﻏﻠﺎﻣﺎ ﺯﮐﻴّﺎ
ﻓﺘﻔﻞ ﻓﻰ ﺟﻴﺒﻬﺎ
ﻓﺤﻤﻠﺖ ﺑعیسیﻓﻠﻢ
ﻳﻠبث ﺃﻥ ﻭﻟﺪﺕﻭ
ﻗﺎﻝ ﻟﻢ ﻳﮑﻦ
ﻋﻠﻰ ﻭﺟﻪ ﺍلأﺭﺽ
ﺷﺠﺮةالّا ﻳﻨﺘﻔﻊ
ﺑﻬﺎﻭ ﻟﻬﺎ ﺷﻤﺮﻩ
ﻭ لا ﺷﻮﻙ ﻟﻬﺎﺣﺘّﻰ
ﻗﺎﻟﺖ ﻓﺠﺮﻩ ﺑﻨﻰ
ﺁﺩﻡ ﮐﻠﻤﻪ ﺍﻟﺴوء
ﻓﺎﻗﺸﻌﺮﺕ ﺍلأﺭﺽ
ﻭ ﺷﺎﮐﺖ ﺍﻟﺸﺠﺮﻭ
ﺃﺗﻰ ابلیس ﺗﻠﻚ
ﺍﻟﻠّﻴﻠﻪﻓﻘﻴﻞ
ﻟﻪ ﻗﺪ ﻭﻟﺪ ﺍﻟﻠّﻴﻠﻪ
ﻭﻟﺪ ﻟﻢ ﻳﺒﻖ ﻋﻠﻰ
ﻭﺟﻪ ﺍلأﺭﺽ ﺻﻨﻢالّا
ﺧﺮ ﻟﻮﺟﻬﻪﻭ ﺃﺗﻰ
ﺍﻟﻤﺸﺮﻕ ﻭ ﺍﻟﻤﻐرَبّ
ﻳﻄﻠﺒﻪ ﻓﻮﺟﺪﻩ
ﻓﻰ ﺑﻴﺖ ﺩﻳﺮﻗﺪ
ﺣﻔّﺖ ﺑﻪ الملائکة
ﻓﺬﻫﺐ ﻳﺪﻧﻮ ﻓﺼﺎﺣﺖ
الملائکةﺗﻨﺢ
ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻬﻢ ﻣﻦ ﺃﺑﻮﻩ
؟ ﻓﻘﺎﻟﺖ
ﻓﻤﺸﻠﻪ ﮐﻤﺸﻞ ﺁﺩﻡﻓﻘﺎﻝ
ابلیس لاﺿﻠّﻦ
ﺑﻪﺃﺭﺑﻌﻪ ﺃﺧﻤﺎس
الناس ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﻳﻢ ﺩﺭ ﻣﺤﺮﺍﺏ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ( ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﻫﺮﺳﺎﻟﮑﻰ ﻣﺮﻳﻢ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﭘﺎﻙ ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﺮﺍﺏ ﺧﻮﺩﻳﺎ
ﻣﻬﺮﺁﺑﻪ ﻭﮔﻮﺷﻪ
عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﻣﻬﺮ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎ ﺁ ﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩ. ﺭﻭﺡ ﺍلأﻣﻴﻦ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﺵ ﺗﻤﺸّﻞ
ﻳﺎ ﺗﺠﺴﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ مثل ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻴﺪﻳﺪﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ رؤیت ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻤثّل ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ مثالی
ﺩﻳﺪﻩﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ مثالی
ﻭﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ أثیرﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺮﻳﻢ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﺭﻭﺡ ﺍلأﻣﻴﻦ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻣﮕﺮ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺭﺍ ﺭﻭﺡ
ﺍلأﻣﻴﻦ ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﻭ(ﺃﻣﻴﻦ)ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ نفس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺮﻳﻢ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺠﺒﺮﺋﻴﻞﺩﺭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪﻣﮕﺮ
ﺑﻨﻮﺭ ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺮﻳﻢ ﮔﻔﺖ
ﻣﻦ ﺗﻘﻰ ﺩﺭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭﺩﻭﺭﻯ ﻫﺴﺘﻢ ( ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ ) پس
ﺑﺨﺪﺍ ﭘﻨﺎﻩ ﻣﻴﺒﺮﻡ
( ﻭﻟﺬﺍ ﺣﻖ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺮﻳﻢ
ﺭﺍ ﺁﺑﺴﺘﻦ ﮐﻨﺪ
) ﻭﺭﻭﺡ ﺍلأﻣﻴﻦ
ﮔﻔﺖﻣﻦ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻢ.
( ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﭼﻪ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﭼﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ) ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﭘﺎﮐﻰ ﺑﺪﻫﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪپس ﺭﻭﺡ
ﺍلأﻣﻴﻦ ﺩﺭ ﺟﻴﺐ
ﻣﺮﻳﻢ ﺗُﻒ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺑعیسی ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﺪ ( ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻳﻚ ﻋﻤﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.(ﺟﻴﺐ)
ﻣﺮﻳﻢﻳﺎ(ﺳﻴﻨﻮس)
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻭﻣﻬﻨﺪﺳﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻦ ﺑﺴﺖ ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻮﭼﻪ ﺑﻦ ﺑﺴﺖﮐﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺭﺍﻩ ﺧﺮﻭﺝ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ ﻧﻈﺎﻣﻰﺩﻣﺎﻏﻪﻧﻔﻮﺫﻯ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ ﻣﻬﺎﺟﻢ
ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ ﺩﺷﻤﻥﮑﻪ
ﺍﺯ ﺳﻪ ﻃﺮﻑ ﺑﺮ ﻣﻬﺎﺟﻢ
ﺗﺴﻠﻂ ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﻒ
ﺑﺎﺯ ﺁﺏ
ﺩﻫﺎﻥﭼﻮﻥ ﮐﻒ ﺷﺒﻴﻪ
ﻣﺎﻳﻊ ﺍﺳﭙﺮﻡ ﻣﺮﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯﺗﻌﻠﻴﻤﻮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮐﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻖ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ) ﻭ ﻃﻮﻝ ﻧﮑﺸﻴﺪ
ﮐﻪ ﻋﻴﺴﻰ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺷﺪ.( ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻩ ﺣﺎﻣﻠﮕﻰﻭ
ﺑﺎﺯ ﻓﻮﺭﻯپس ﺍﺯ
ﺃﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
)ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺩﺭﺧﺘﻰ ﻧﺒﻮﺩﮐﻪ
ﺳﻮﺩﻯ ﺑﺪﻫﺪﻣﮕﺮ
ﻳﻚ ﺩﺭﺧﺖ ﮐﻪ
ﺧﺸﻚ ﺑﻮﺩﻭﻣﻴﻮﻩ
ﻧﺪﺍﺷﺖ .( ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻫﻴﭻ ﺷﺠﺮﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺷﺠﺮﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ ) ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﺎﺭﻯ ﻫﻢ ﺁﻧﺠﺎ
ﻧﺒﻮﺩ ( ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚﺟﺰ
ﺷﺠﺮﻩ ﻭلاﻳﺖﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ)ﻟﺬﺍ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻓﺎﺳﺪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﺮﻳﻢ ﺻﺤﻴﺢ
ﻧﻴﺴﺖ.( ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻟﺮﺯﻳﺪ ﻭ
ﺩﺭﺧﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪ
( ﺣﺎﻟﺖ ﻟﺮﺯﺵ ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻭ ﺩﺭﺧﺖ
ﻭلاﻳﺖ ﺳﺒﺰ ﺷﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﻟّﺪ
ﻣﺴﻴﺢﻇﻬﻮﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺧﺸﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎ ﻳﻚ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺳﺒﺰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ابلیس ﺁﻣﺪ ﻭ ﺑﻮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﺷﺪ.( ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ابلیسﺩﺭ لباس
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﮐﻪ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﻫﺮ ﺻﻨﻤﻰ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩ
ﺑﺴﺠﺪﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ
( ﻣﺠﺴﻤّﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺑﺖ
ﻫﺎ ﺳﻘﻮﻁ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﮔﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ (ﺻﻨﻢ)ﻫﺮ
ﺑﺖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺖ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺪﻳﻦ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻧﺪ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ) ﻭ ﺍﺯ
ﺷﺮﻕ ﻭ ﻏرَبّ ﺁﻣﺪﻧﺪﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺩﻳﺮ
ﺩﻳﺪﻧﺪﮐﻪ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ
( ﺍﻳﻦ ﻣﺴﻴﺢ ﮐﻮﺩﻙ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺍﺯ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺳﻪ ﻣُﻐﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺁﻣﺪﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥﻣﺮﺑّﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﻎ ﻫﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺎ بعثَت ﻣﺴﻴﺢﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.(ﺑﻴﺖ)ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺩﻳﺮ)ﻣﻌﺒﺪ
ﻭ عزّﻟﺖ ﮔﺎﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺻﺤﺮﺍ
ﻭﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ( ﻣﻠﺎﺋﻚ ) ﺑﺎﺯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺴﻴﺤﻰﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺟﻨﺠﺎﻝ ﺭﺍﻩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ
(ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﮐﻮﺭ
ﻭﻫﻮﭼﻰ ﮔﺮﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
) ﻭ ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ . (ﻧﺎﺩﻳﺪﻩﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺮﺩ ابلیس ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
لباس ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﮐﺎﺫﺏ ﺑﺮﺗﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.) ﻭ ابلیس
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺵ
ﮐﻴﺴﺖ؟(ﭼﻪﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﭘﺪﺭ ﻃﻔﻞ
ﭼﻪ ﮐﺴﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ابلیس ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﮐﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
) ﻭ ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻋﻴﺴﻰ
ﭼﻮ ﻥ ﺁﺩﻡ ﺍﺳﺖ.( ﮐﻪ
ﭘﺪﺭ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻧﺪﺍﺷﺖ)ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻩ(ﻭ ﺁﺩﻡ ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭘﺪﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭالّا
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻄﻪ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺑﺎ ﭘﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ابلیس ﮔﻔﺖﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﻦ ﭼﻬﺎﺭ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺮﺩﻣﺮﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮﺍﻭ
ﻓﺮﻳﺐﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺩ ( ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺟّﺎﻝﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﮐﺎﺫﺏﻭ
ﺑﺎ ﺭﺳﻮﺍ ﮐﺮﺩﻥ
ﻋﻴﺴﻰﺑﺎ ﺣﺮﺍﻡ
ﺯﺍﺩﮔﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯﮐﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ
ﺩﮐّﺎﻥ ﺩﻳﻦ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪﻣﻄﺎﻟﺐﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.پسﺗﻮﻟّﺪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺯ ﺷﮑﻢ ﻣﺮﻳﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢﺍﺯ
ﺭﺣﻢ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﻳﺤﻴﻰ ﺑﻦ ﺯﮐﺮﻳﺎ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
اولی العزم
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻰﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻪﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭ ﮐﻪ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺯ ﺷﻮﻫﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﺩﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ ﺭﺍ
ﺗﻮﺟﻴﻬﻰ ﻭﻟﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .

حدیث
4483 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ215ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻟﻤّﺎ ﻗﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻌﻮﺍﺗﻖ ﺍﻟﻔﺮﻳّﻪﻭﻫﻦ
ﺳﺒﻌﻮﻥ ﻟﻤﺮﻳﻢﻟﻘﺪ
ﺟﺌﺖ ﺷﻴﺌﺎ ﻓﺮﻳّﺎ
ﺃﻧﻄﻖ الله ﻋﻴﺴﻰ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ
ﻋﻨﺪ ﺫﻟﻚﻓﻘﺎﻝ
ﻟﻬﻦ ﻭﻳﻠﮑﻦ ﺗﻔﺘﺮﻳﻦ
ﻋﻠﻰ ﺍﻣّﻰ؟
ﺃﻧﺎ ﻋﺒﺪ الله ﺁﺗﺎﻧﻰ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏﻭ ﺍﻗﺴﻢ
ﺑﺎلله لأﺿﺮﺑﻦ
کُلّ ﺍﻣﺮﺃﻩ ﻣﻨﮑﻦ
حدّﺍ
ﺑﺎﻓﺘﺮﺍﺋﮑﻦ ﻋﻠﻰ
ﺍﻣّﻰ ﻓﻘﻠﺖ ﻟﻠﺒﺎﻗﺮ
ﺃﻓﻀﺮﺑﻬﻦ ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﻌﺪ ﺫﻟﻚ؟ ﻗﺎﻝ
ﻧﻌﻢ ﻭ لله ﺍﻟﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﻟﻤﻨّﻪ ﻭﻗﺘﻰ ﺯﻧﺎﻥ ﻋﺘﻴﻖ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻩﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻓﺮ ﮐﻪ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻧﻔﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪﺑﻤﺮﻳﻢ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﮐﺎﺭ
ﺯﺷﺘﻰ ﮐﺮﺩﻩﺍﻯﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻴﺴﻰ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺁﻣﺪ.(
ﻋﺘﻴﻖﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺁﺯﺍﺩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻋﻮﺍﺗﻖ
ﺟﻤﻊ ﻋﺘﻴﻖ ﺍﺳﺖ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻓﺮ ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
(ﻓﺮﻳّﻪ) ﻳﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ(ﻓﺮ
ﻭ ﻓﺮﻯ ﺁﺯﺍﺩ)ﺷﺪﻧﺪﻭ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻧﻔﺮ ﺭﻗﻢ ﮐﺸﺮﺕ
ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻋﻴﺴﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﻓﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩﻭﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﻋﻴﺴﻰ ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﺣﻢ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﺯﺍﺋﻴﺪﻩﻭ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﻋﻴﺴﻰ
ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ مبعوث
ﺷﺪ.(ﺷﻴﻴٴﻔﺮﻯ)ﺑﺎ
ﺯﺷﺖﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑعیسی ﮔﻔﺘﻨﺪﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﮐﺮﺩﻯﻮ
ﻓﺮ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺁﻭﺭﺩﻯ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﻴﺴﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﮔﻔﺖ( ﻧﻪ ﻋﻴﺴﺎﻯ
ﻃﻔﻞﺑﻠﮑﻪ ﻋﻴﺴﺎﻯ
ﻭﻣﺘﻮﻟّﺪ ﺑﺎﺭ
ﺩﻭﻡ  ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﻭﻗﺖ مبعوث
ﺷﺪﻥ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻣﻴﻴﺎﻳﺪ
) ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺑﻤﺎﺩﺭ
ﻣﻦ ﺍﻓﺘﺮﺍ ﻣﻰ ﺑﻨﺪﻳﺪ.(
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺭﻭﻍ ﺩﺍﺩﻥﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻓﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺴﺘﻦ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ
) ﻣﻦ ﺑﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻢ(
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻡﮐﻪ
ﺑﻨﺪﮔﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﺮﺩﻡ.ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻡ.ﻭ
ﺧﻄﺎﺋﻰ ﺍﺯ  ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻧﻴﺴﺖ
( ﻣﺎﺩﺭ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖﻣﺎﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻫﻢ ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﻴﺢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻳﺤﻴﻰ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﺩﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭﻣﺮﻳﻢﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﺍﻭﻭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻭﺭﺍ ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺎﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺯﺍﻳﺶ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﺯﺍﻳﺶ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺯﺍﻳﺶ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻴﻤﻪ ﺷﻌﺒﺎﻥﻭ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﺯﺍﻳﺶ ﺩﺭ
ﺑﻌﺖ ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍ ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺍﺩ
( ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ(ﮐﺘﺎﺏ)ﺃﻣﺮﻳّﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺳﺖﮐﻪ مبعوث ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﻭﺵ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﺃﻣﺮﻳﻪ
ﻣﻘﺮﺭ ﻭﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﺨﺪﺍﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺯﻧﺎﻥ ﺭﺍحدّﻯ
ﻣﻰ ﺯﻧﻢ ( ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺮﻋﻰ ) ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻓﺘﺮﺍﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﻤﺎﺩﺭﻡ ﺑﺴﺘﻴﺪ.(
ﻃﻔﻞ ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺴﻴﺢ مبعوث ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻄﺎ ﮐﺎﺭﻭ ﻣﺸﮑﻮﮐﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
بعثَت ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﮐﻨﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻣﺸﮑﻮﻙ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺴﺐ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻓﺘﺮﺍﻯ
ﺑﻪ(ﺃﻡ)ﻳﺎ ﻣﺎﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺢﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥﻭ ﺭﻭﺵ(ﺍﻭﻡ
ﻭﺳﻠﻮﻙ)ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩﻭ(ﺍﻣّﻰ
ﺑﻮﺩﻥ)ﻣﺴﻴﺢ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻣّﻰ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ) ﺭﺍﻭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪﺁﻳﺎ ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺎﻥ
ﺭﺍ حدّ ﺯﺩﻩ ﺍﺳﺖ
؟ ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﺁﺭﻯ
ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺷﮑﺮ ﻭﻣﻨّﺖ.(
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺸﮑﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻋﻴﺴﻰ ﺯﻧﺎﻥ ﺭﺍ
حدّ ﺯﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﻧﺰﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ حدّ
ﺷﺮﻋﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ
حدود ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ
ﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺑﺠﺮﺍﺣﻰ
ﻣﻐﺰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﺰﮐﻴﻪ لاﺯﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮔﺮﺩﺩﻭ ﺷﮑﺮ ﻭﺣﻤﺪ
ﻭﻣﻨّﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ بعثَت ﻣﺤﻤﺪﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .

حدیث
4484-از ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ216ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺤﻴﺮﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ ( ﺷﻬﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻨﻬﺮﻳﻦﺩﺭ
حدود ﮐﻮﻓﻪ ﻭﮐﺮﺑﻠﺎﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺪﻳﻢ ﻳﻚ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻋرَبّﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﻳﺮﺍﻥﺩﺭ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻧﻬﺮ ﻓﺮﺍﺕ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑآثار ﺑﺎﺑﻞﻭﻣﻨﻄﻘﻪ
ﭘﺮ ﺟﻤﻌﻴﺖﻭ ﺑﺎ
ﺗﻤﺪﻥ ﻗﺪﻳﻢﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﮐﺮﺑﻠﺎ
ﻭﮐﻮﻓﻪ ﻭ ﺑﺎﺑﻞ
ﺑﻨﺎﻡ ﺣﻴﺮﻩﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺣﻴﺮﺕ)ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭﺟﺪﻳﺪ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺘﺤﻴّﺮ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭﭼﻮﻥ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻧﻬﺮ
ﻓﺮﺍﺕ ﺭﺳﻴﺪﻳﻢﺍﻣﺎﻡ
ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻠﺤﻢ
ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪ.

ﻭﻟﻰ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻭلاﻳﺖ ﻋﻠﻰﺩﺭ
ﻧﺠﻒﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﺮﺑﻠﺎﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻓﺮ ﻳﺎﺑﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﮐﻪ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
بعثَت ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺳﺖﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭ ﻓﺮﺁﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻓﺮﻭ ﺁﺏ
ﺁﻥ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﮐﻨﺎﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺤﻞ ﺗﻮﻟّﺪ
ﻣﺴﻴﺢ ﮔﻔﺖ.( ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺖ
) ﻭ ﺩﺭﺧﺘﻰ ﮐﻪ ﻣﺮﻳﻢ
ﺑﺪﺍﻥ ﺗﮑﻴﻪ ﺩﺍﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﺎ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻧﺸﺴﺘﻪﺍﻡ.(ﺩﺭﺧﺖﻭلاﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺁﺩﻡ ﺗﺎ ﺧﺎﺗﻢ.ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻋﻀﻮ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺷﺠﺮﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ) سپس
ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺮﺳﻴﺪﺍﻳﻦ
( ﺭﺑﻮﻩ ) ﻭﺑﻠﻨﺪﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪﻣﻰ ﺑﻴﻨﻰ
ﻧﺠﻒ ﺍﺳﺖ (ﻗﺒﺮ ﻣﻮلاﻭ
ﺍﺻﻮلا ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﮐﻮﻓﻪﭘﺎﻳﺘﺨﺖ
ﻭلاﻳﺖ ﻋﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻠﻨﺪﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ) ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻓﺰﻭﺩ : ﺍﻥ ﻣﺮﻳﻢ
ﻇﻬﺮ ﺣﻤﻠﻬﺎﻭﮐﺎﻧﺖ
ﻓﻰ ﻭﺍﺩ ﻓﻴﻪ ﺧﻤﺴﻤﺎﺋﻪ
ﺑﮑﺮﻳﺘﻌﺒّﺪﻥ
ﻭﻗﺎﻝ ﺣﻤﻠﺘﻪ
ﺗﺴﻊ ﺳﺎﻋﺎﺕﻓﻠﻤّﺎ
ﺿﺮﺑﻬﺎ ﺍﻟﻄﻠﻖﺧﺮﺟﺖ
ﻣﻦ ﺍﻟﻤﺤﺮﺍﺏ ﺍﻟﻰ
ﺑﻴﺖ ﺩﻳﺮ ﻟﻬﻢﻓﺄﺟﺎٴﻬﺎ
ﺍﻟﻤﺨﺎﺽ ﺍﻟﻰ ﺟﺬﻉ
ﺍﻟﻨﺨﻠﻪﻓﻮﺿﻌﺘﻪ
ﻓﺤﻤﻠﺘﻪﻓﺬﻫﺒﺖ
ﺑﻪ ﺍﻟﻰ ﻗﻮﻣﻬﺎﻓﻠﻤّﺎ
ﺭﺃﻭﻫﺎ ﻓﺰﻋﻮﺍﻓﺎﺧﺘﻠﻒ
ﻓﻴﻪ ﺑﻨﻮ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﻓﻘﺎﻝ
ﺑﻌﻀﻬﻢ ﻫﻮ ﺍﺑﻦ
الله ﻭ ﻗﺎﻝ ﺑﻌﻀﻬﻢ
ﻫﻮ ﻋﺒﺪ الله ﻭ
ﻧﺒﻴّﻪﻭ ﻗﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻴﻬﻮﺩ ﺑﻞ ﻫﻮ
ﺍﺑﻦ ﺍﻟﻬﻨﻪﻭ ﻳﻘﺎﻝ
ﻟﻠﻨﺨﻠﻪ ﺍﻟّﺘﻰ
ﺍﻧﺰﻟﺖ ﻋﻠﻰ ﻣﺮﻳﻢ
ﺍﻟﻌﺠﻮﻩ ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺎﺭﺩﺍﺭﻯ
ﺍﻭ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺷﺪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺩﺷﺘﻰ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺩﺧﺘﺮ
ﺑﺎﮐﺮﻩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.( ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥﮐﻪ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﺑﺎﮐﺮﻩ ﺭﺍﻫﺒﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﻫﻢ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺵﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﮐﺮﻩ
ﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪﺍﻧﺪ
) ﻭ ﻣﺪﺕ ﺣﻤﻞ ﻣﺮﻳﻢ
ﻧﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻮﺩ ( ﻧﻪ
ﻣﺎﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﺭﺩﺍﺭﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺮﻳﻢ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺯﺍﻳﻤﺎﻥ ﺷﺮﻭﻉ
ﺷﺪﻭﻣﺮﻳﻢ ﺍﺯ ﻣﺤﺮﺍﺏ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻭ ﺑﻴﺘ
ﻰ ﺩﺭ ﺩﻳﺮ ﺭﻓﺖ ( ﺧﺎﻧﻪ
ﻣﻌﺒﺪ ﻭ ﺩﻳﺮعزّﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﻣﺮﻳﻢ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ عزّﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ
ﻭﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞپس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺳﺎﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻳﺎ ﻣﺮﻳﻢ ﺧﻮﺩﺍﺯ
عزّﻟﺖ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩﻭﺍﺭﺩ
ﺩﻳﺮ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ)سپس ﺑﭽﻪ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻭﻣﺮﻳﻢ
ﺑﺪﺭﺧﺖ ﺗﮑﻴﻪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﭽﻪﺭﺍ
ﺑﻨﺰﺩ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩ.( ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﻳﻢ ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺢﮐﻪ مبعوث
ﮔﺮﺩﻳﺪﺑﺎﻫﻢ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭﭼﻮﻥ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺩﻳﺪﻧﺪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﺑﺮﺧﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ ( ﺍﻣﺎ
ﻡ ﻧﺴﺒﺖ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﭘﺴﺮ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ) ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪﮐﻪ ﺍﻭ ﻋﺒﺪ
الله ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.( ﺑﻨﺪﻩ
ﺻﺎﺩﻕ ﺧﺪﺍﻭﻣﻮﺑﺪ
ﻭﺍﻗﻌﻰﮐﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
تنبّوء ﻭ ﻧﺒﻮﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ نبیّ ﺷﺪ
) ﻭﻟﻰ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻨﺪ( ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺍﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺣﻨّﻪ
ﻳﺎ ﺯﻧﺎ ﺯﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺩﺭﺧﺘﻰ ﺧﺮﻣﺎ
ﮐﻪ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺮﻳﻢ
ﺑﻮﺩ ﻋﺠﻮﻩ ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺷﺖ( ﺷﺮﺡ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻌﺪﻳﻞ ﺁﻧﻬﺎﻭﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﺑﻤﻌﺎﻧﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﻳﻢ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ.ﻭﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﺧﻮﺩﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ مبعوث
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ .

حدیث
4485 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ217ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﺪﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﺮﻳﻢ ﺣﺎﻣﻠﻪ ﺷﺪ
؟ ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ : ﻣﻦ ﺗﻤﺮ
ﺻﺮﻓﺎﻥ ﺃﺗﺎﻫﺎﺑﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ....ﻋﻦ ﺃﺑﻰ
ﻋﺒﺪ الله ﻓﻰ ﻗﻮﻝ
الله عزّﻭﺟﻞﻭ
ﺁﻭﻳﻨﺎﻫﻤﺎ ﺍﻟﻰ
ﺭﺑﻮﻩ ﺫﺍﺕ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻌﻴﻦﻗﺎﻝ ﺍﻟﺮﺑﻮﻩ
ﻧﺠﻒﺍﻟﮑﻮﻓﻪﻭ
ﺍﻟﻤﻌﻴﻥ اﻟﻔﺮﺍﺕ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺧﺮﻣﺎﻯ
ﺻﺮﻓﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺁﻭﺭﺩ ﻭﺧﻮﺭﺍﻧﺪ
( ﺍﻣﺎﻡ ﻧﻘﺶ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﺟﻨﺴﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻔﺨﻪ ﺩﺭ ﺟﻴﺐﻭ
ﺁﺳﺘﻴﻦ ﻣﺮﻳﻢ ﺭﺍ
ﺭﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﻳﻢ ﻣﺴﻴﺢ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩﻭﻟﻰ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺎ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﺮﻣﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﺰﺩ ﺍﻋﺮﺍﺏﺧﺮﻣﺎ
ﺷﺮﻳﻔﺘﺮﻳﻦ ﺩﺭﺧﺖ
ﻭ ﮔﻴﺎﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺒﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ(ﺻﺮﻓﺎﻥ)ﺭﺍ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﺮﻣﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺧﻮﺏ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻬﺮﻩ
ﺍﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺷﺨﺺ ﻣﺮﻳﻢ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﻳﺎ بعثَت ﺷﺨﺺ ﻣﺴﻴﺢ
مبعوثﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻭﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭلاﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪﺍﺯ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻠﻞ ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﺁﻣﺪﻩﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ( ﺭﺑﻮة)ﻳﺎ
ﺑﻠﻨﺪﻯ ﻭ ﻓﻠﺎﺕ
ﻣﺮﺗﻔﻊﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺮﻳﻢ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﺁﻭﻳﻨﺎﻫﻤﺎ ﺍﻟﻰ
ﺭﺑﻮﻩ ﺫﺍﺕ ﻗﺮﺍﺭ
ﻭﻣﻌﻴﻦ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺁﻥ
ﺩﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻜ
ﺭﺑﻮﻩ ﻭ ﺑﻠﻨﺪﻯ
ﭘﻨﺎﻩ ﺩﺍﺩﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻗﺮﺍﺭ ﻭﻣﻌﻴﻦ
ﺑﻮﺩ.ﺍﻳﻦ ﺭﺑﻮﻩ
ﻭ ﺑﻠﻨﺪﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﺎﻟﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﻠﻨﺪﻯ
ﻭﺭﺑﻮﻩ ﮐﻪ ﺭﺑﺎ
ﻭ ﺭﺷﺪ ﻭ ﻓﺰﻭﻧﻰ
ﻭ ﺑﺮﮐﺖ ﺍﺳﺖ.ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﻭ ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻫﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
قرّهﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ(ﻣُﻌﻴﻦ)ﮐﻪ ﮐﻤﻚ
ﻭ ﺍﻋﺎﻧﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻣﺎٴ ﻋﻴﻦ)ﻳﺎ
ﺁﺏ ﭼﺸﻤﻪﻭ ﺁﺏ ﭼﺸﻤﻪ
ﻭ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﺑﻮﻩ (ﻭﻓﻠﺎﺕ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺑﺎلا) ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺠﻒ ﮐﻮﻓﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻌﻴﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻬﺮ ﻓﺮﺍﺕ ﺍﺳﺖ
( ﻧﺠﻒ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ
ﻣﻮلاﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻣﺮﮐﺰ
ﻭلاﻳﺖ ﮔﺬﺷﺘﻪ.
ﻭ ﮐﻮﻓﻪ ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ
ﻣﻮلاﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭلاﻳﺖ ﺩﺍﺋﻢ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﮐﻮﻓﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ(ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ)ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭلاﻳﺖﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﻭ بعثَت
ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻣﻮلا ﻋﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ
ﻭلاﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺍﻳﻦ
حدیث ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻧﻬﺮ ﻓﺮﺍﺕ
ﻭ ﺩﺟﻠﻪﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﺩﺍﺭﺍﻯ تقذّس
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭﮐﺘﺐ
مُقدّس ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺎﺑﺪ ﻭ ﺩﻳﺮﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﺷﺎﻡ ﺗﺎ
ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻨﻬﺮﻳﻦ
ﺩﺭ ﺳﺎﺣﻞ ﻏﺮﺑﻰ
ﻭ ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ ﻓﺮﺍﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﻠﻪ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ ﻧﻈﺎﻣﻰﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺎﺑﺪ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻭ
ﻳﺎ آثارﺷﺎﻥ
ﺑﺮﭘﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺗﺠﺎﺭﺗﻰﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺳﺎﺣﻞ ﻓﺮﺍﺕ ﺍﺯ
ﻫﻨﺪ ﺑﺒﺼﺮﻩﻭ سپس
ﺍﺯ ﻓﺮﺍﺕ ﺗﺎ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻡ ﻭﺍﺭﺩﻥ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺭﻩ ﮔﺬﺭ ﺗﻮﺭﻳﺴﺘﻰ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺮﻫﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﻣﻰ ﭘﻴﻮﺳﺘﻨﺪ
.

حدیث 4485 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ14ﺹ217ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﺪﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﺮﻳﻢ ﺣﺎﻣﻠﻪ ﺷﺪ
؟ ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ : ﻣﻦ ﺗﻤﺮ
ﺻﺮﻓﺎﻥ ﺃﺗﺎﻫﺎﺑﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ....ﻋﻦ ﺃﺑﻰ
ﻋﺒﺪ الله ﻓﻰ ﻗﻮﻝ
الله عزّﻭﺟﻞﻭ
ﺁﻭﻳﻨﺎﻫﻤﺎ ﺍﻟﻰ
ﺭﺑﻮة ﺫﺍﺕ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻌﻴﻦﻗﺎﻝ ﺍﻟﺮﺑﻮﻩ
ﻧﺠﻒﺍﻟﮑﻮﻓﻪﻭ
ﺍﻟﻤﻌﻴﻥ اﻟﻔﺮﺍﺕ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺧﺮﻣﺎﻯ
ﺻﺮﻓﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺁﻭﺭﺩ ﻭﺧﻮﺭﺍﻧﺪ
( ﺍﻣﺎﻡ ﻧﻘﺶ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﺟﻨﺴﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻔﺨﻪ ﺩﺭ ﺟﻴﺐﻭ
ﺁﺳﺘﻴﻦ ﻣﺮﻳﻢ ﺭﺍ
ﺭﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﻳﻢ ﻣﺴﻴﺢ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩﻭﻟﻰ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺎ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﺮﻣﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﺰﺩ ﺍﻋﺮﺍﺏﺧﺮﻣﺎ
ﺷﺮﻳﻔﺘﺮﻳﻦ ﺩﺭﺧﺖ
ﻭ ﮔﻴﺎﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﺒﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ (ﺻﺮﻓﺎﻥ)ﺭﺍ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﺮﻣﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺧﻮﺏ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻬﺮﻩ
ﺍﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺷﺨﺺ ﻣﺮﻳﻢ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﻳﺎ بعثَت ﺷﺨﺺ ﻣﺴﻴﺢ
مبعوثﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻭﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭلاﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪﺍﺯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻠﻞ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﺁﻣﺪﻩﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ( ﺭﺑﻮﻩ)ﻳﺎ
ﺑﻠﻨﺪﻯ ﻭ ﻓﻠﺎﺕ
ﻣﺮﺗﻔﻊﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺮﻳﻢ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﺁﻭﻳﻨﺎﻫﻤﺎ ﺍﻟﻰ
ﺭﺑﻮﻩ ﺫﺍﺕ ﻗﺮﺍﺭ
ﻭﻣﻌﻴﻦ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺁﻥ
ﺩﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻜ
ﺭﺑﻮﻩ ﻭ ﺑﻠﻨﺪﻯ
ﭘﻨﺎﻩ ﺩﺍﺩﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻗﺮﺍﺭ ﻭﻣﻌﻴﻦ
ﺑﻮﺩ.ﺍﻳﻦ ﺭﺑﻮﻩ
ﻭ ﺑﻠﻨﺪﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﺎﻟﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﻠﻨﺪﻯ
ﻭﺭﺑﻮﻩﮐﻪ ﺭﺑﺎ
ﻭ ﺭﺷﺪ ﻭ ﻓﺰﻭﻧﻰ
ﻭ ﺑﺮﮐﺖ ﺍﺳﺖ.ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﻭ ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻫﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
قرّهﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻭ(ﻣﻌﻴﻦ)ﮐﻪ
ﮐﻤﻚ ﻭ ﺍﻋﺎﻧﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻣﺎٴ ﻋﻴﻦ)ﻳﺎ
ﺁﺏ ﭼﺸﻤﻪﻭ ﺁﺏ ﭼﺸﻤﻪ
ﻭ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﺑﻮﻩ (ﻭﻓﻠﺎﺕ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺑﺎلا) ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺠﻒ ﮐﻮﻓﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻌﻴﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻬﺮ ﻓﺮﺍﺕ ﺍﺳﺖ
(ﻧﺠﻒ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ
ﻣﻮلاﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻣﺮﮐﺰ
ﻭلاﻳﺖ ﮔﺬﺷﺘﻪ.
ﻭ ﮐﻮﻓﻪ ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ
ﻣﻮلاﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭلاﻳﺖ ﺩﺍﺋﻢ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﮐﻮﻓﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ(ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ)ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭلاﻳﺖﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﻭ بعثَت
ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻣﻮلا ﻋﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ
ﻭلاﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺍﻳﻦ
حدیث ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻧﻬﺮ ﻓﺮﺍﺕ
ﻭ ﺩﺟﻠﻪﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﺩﺍﺭﺍﻯ تقذّس
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭﮐﺘﺐ
مُقدّس ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺎﺑﺪ ﻭ ﺩﻳﺮﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﺷﺎﻡ ﺗﺎ
ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻨﻬﺮﻳﻦﺩﺭ
ﺳﺎﺣﻞ ﻏﺮﺑﻰ ﻭ ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ
ﻓﺮﺍﺕ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﻠﻪ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ ﻧﻈﺎﻣﻰﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺎﺑﺪ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻭ
ﻳﺎ آثارﺷﺎﻥ
ﺑﺮﭘﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺗﺠﺎﺭﺗﻰﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺳﺎﺣﻞ ﻓﺮﺍﺕ ﺍﺯ
ﻫﻨﺪ ﺑﺒﺼﺮﻩﻭ سپس
ﺍﺯ ﻓﺮﺍﺕ ﺗﺎ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻡ ﻭﺍﺭﺩﻥ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺭﻩ ﮔﺬﺭ ﺗﻮﺭﻳﺴﺘﻰ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺮﻫﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﻣﻰ ﭘﻴﻮﺳﺘﻨﺪ
.

حدیث
4487-ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ218ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﭼﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻴﺴﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﭘﺪﺭ ﺁﻓﺮﻳﺪﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﭘﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
؟ ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ : ﻟﻴﻌﻠﻢ
الناس ﺗﻤﺎﻡ ﻗﺪﺭﺗﻪ
ﻭﮐﻤﺎﻟﻬﺎ ﻭ ﻳﻌﻠﻤﻮﺍ
ﺃﻧّﻪ ﻗﺎﺩﺭ ﻋﻠﻰ
ﺃﻥ ﻳﺨﻠﻖ ﺧﻠﻘﺎ
ﻣﻦ اُنثی ﻣﻦ ﻏﻴﺮ
ﺫﮐﺮﮐﻤﺎ ﻫﻮ ﻗﺎﺩﺭ
ﻋﻠﻰ ﺃﻥ ﻳﺨﻠﻘﻪ
ﻣﻦ ﻏﻴﺮ ﺫﮐﺮ ﻭ لا
اُنثی ﻭ ﺍﻧّﻪ عزّﻭﺟﻞ
ﻓﻌﻞ ﺫﻟﻚﻟﻴﻌﻠﻢ
ﺃﻧّﻪ ﻋﻠﻰ کُلّ
ﺷﻴﻴٴ ﻗﺪﻳﺮ ﺗﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﭼﻪ ﮐﻤﺎلاﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﮑﺮ ﺯﺍﺋﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ.ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﭼﻨﻴﻥﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﻳﻚ ﺯﻥﮐﻪ
ﺗﺨﻤﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ پس ﺍﺯ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺭﻭﻧﻮﺷﺖ ﻣﺎﺩﺭ
ﻃﻔﻞ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﺪﺭ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺁﺩﻡ
ﻣﺎﺩﺭ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻟﻮﻟﻪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ(ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ)ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﻮﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﻧﺎﻡ ﻣﺮﻳﻢ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ(ﺭﺣﻢ ﻧﻮﻋﻰ)ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺩﺭ
ﺭﺣﻢ ﻳﻚ ﻣﺎﺩﺭ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚﺭﺣﻢ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ(ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ)ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ(ﺩﻭ
ﻭﺍﻟﺪ)ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮔﺎﻫﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﻣﺎﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻜﺎﻭ ﺭﺍ ﭘﺪﺭ
ﻭﻯ ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻔﺖﮐﻪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺷﻤﺎ ﻣﻦ
ﻭﻋﻠﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ ﺷﻤﺎﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻣﻮلاﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺁﺩﻡ
ﺃﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺍﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺩﺭﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺟﻤﺎﺩﻯﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺑﺴﻠﺴﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺯ(ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ)ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻴﺪﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎلا
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﺃﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﺮﺍ ﻳﺎﺑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻭﺻﺒﺮ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﺎﻓﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ به(
ﺣﺘﻰ ﺃﻋﻠﻢ ) ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻭ ﺑﺤﺪ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﭘﺎﮐﻰ
ﻳﺎﻓﺖﺗﺠﻠﻴﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻟﺬﺍ(ﺁﺩﻡ)
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺑﺎﺑﺘﮑﺎﺭ
ﺷﺨﺺﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻭﻟﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﺤﻤﺪﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩبعثَت
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻗﺪﺭﺕ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻋﺠﺎﺯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﻴﭻ
ﺍﺳﺘﺸﻨﺎﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢﺣﺘﻰ
ﺍﻣﺮﻯ ﺍﻋﺠﺎﺯ ﺁﻣﻴﺰﻭﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻣﺎﮊﻳﮑﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ
ﺍﻣﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺘﺸﺎٴﺎﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﺑّﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺧﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺳﺘﺸﻨﺎﺋﻰﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ
ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﻯ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﮐﻪﺍﻋﺠﺎﺯﺍﻟﻬﻰﻭ(ﻗﺪﺭﺩﺍﺩﻥ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﮐﻤﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯﮐﻤﺎلاﺕﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻴﺎﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻧﻴﮑﻪﺑﺎﻃﻔﺎﻟﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﻭﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪﻭ ﺩﺭ ﭘﺎﻯ
(ﮐﻮثر ﻭ کثیر)ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻣﮑﺘﺐ ﻧﺮﻓﺘﻪ ﻣﻠّﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭﻧﻴﺰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻠﻖ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﭘﺪﺭ ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ
( ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺗﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﮔﻮﻧﻪ
جنس ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
جنس ﺟﻤﻊ ﺷﻮﻧﺪ
ﺗﺎ ﻧﺴﻞ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.ﻭ ﻋﺠﺎﻳﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﺟﺎﻧﻮﺭ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﮔﻴﺎﻩ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻴﻠﻰ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻠﻤﻴهستند
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ ) ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﺯﻥ
ﻭﻣﺮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ.( ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻴﻢﻭﺑﺎ ﺁﺩﻡ
ﻫﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺒﻮﺩﻩ.
ﻭﻟﻰ ﺗﺮﺍﮐﻢ ﮊﻥ
ﻫﺎ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺳﻠّوﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺣﻴﺎﺕﮐﻪ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺳﺖﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺪﺍﻣﺒﺎﺯ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪﻳﻚ ﺯﺍﻳﺶ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻋﻠﻢ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺯﺍﻳﺸﻰ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﺪﺩﺭ حدّ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮊﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﻣﻮﺍﺩﺑﺮﺣﺴﺐ(ﻃﻠﺴﻢ)ﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻴﻢﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎﭼﻨﺎﻥ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻰ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮔﺮﺩﺩﺗﻮﻟﺪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺩﺭ ﻭﻳﺮﻭﺵ ﻫﺎ
ﮐﻪﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﻭ ﭘﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻳﺮﻭﺳﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻣﻴﺐﺍﺯ
ﻳﻚ ﺳﻠﻮﻝ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻝ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﺎﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﻮﺩﻥﻭﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻭ ﻗﺪﺭ ﺩﺍﺩﻥ لاﺯﻡﺩﺭ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ ﻃﻠﺴﻤﻰ
ﻭﻧﻴﺰ ﻗﺪﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺟﺴﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ(ﺳﺎﻳﻪ ﺃﺻﻠﻰ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ)ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻗﺘﺎﺍﺯﺟﺴﻤﺎﺳﺘﻔﺎﺩﻩﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ(ﺳﻠﺴﻠﻪﺍﻧﻮﺍﻉ)ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ(ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ) ﻣﺪﺍﻡ(ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺟﺴﻢ)ﺗﺎﺯﻩ
ﻋﻮﺽ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪﻣﻮﺍﺯﻯ
ﻫﻢ ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
.

حدیث
4488 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ218 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺡ ﺁﺩﻡ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﻨﺪ (ﺍﮔﺮ
ﺁﺩﻡ ﺍﺯ ﮔﻞ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺑﻞ
ﺑﻮﺩﮐﻪ سپس ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻧﻴﺰ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ ) ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﭼﻴﺴﺖﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺳﺎﺧﺘﻴﻢ
ﺩﺭ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺩﻣﻴﺪﻳﻢ.(ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺡ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩﭼﻮﻥ
ﺁﺩﻡ ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺳﻮﺍﺭ ﺑﺮ ﻳﻚ ﺟﺴﻢ
ﻧﻮﻋی ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺁﻳﻪﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﭘﺎﻙ
ﺷﺪﻭ(ﺳﻮﻯ ﻭﺳﺎﻟﻢ)ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﻳﻌﻨﻰ ﻳﮑﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﭼﻮﻥ ﻧﺴﻴﻢ
ﺧﻨﻚ ﻭﻣﻌﻄّﺮﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺎﺩﻩ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺍﺳﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚﺭﻭﺡ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖﻭﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ.ﻳﺎﻫﻤﺎﻥﺸﻬﻮﺩ(ﺭﻭﺣﺎلأﻣﻴﻦ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ)ﻳﺎ(ﻗﺎﺋﻢ
ﻳﺎ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ) ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻳﺎﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ(ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﺍﻭﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
نفس أمّاره  ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻫﺬﻩ ﺭﻭﺡ
ﻣﺨﻠﻮﻗﻪﻭ ﺍﻟﺮﻭﺡ
ﺍﻟّﺘﻰ ﻓﻰ ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺨﻠﻮﻗﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﮐﻪﺩﻣﻴﺪﻩ
ﺁﺩﻡ ﺷﺪﻳﻚ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ( ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﮐﻪ
ﺑﺪﺭﻭﻥ ﺟﺴﻢ ﺁﺩﻡ
ﮔﻠﻰ ﺑﺮﻭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻚ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺗﺎﺯﻩﺍﻯﺎﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﺁﺩﻡ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍﻫﻢ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺼﺎ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻭ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻓﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺗﺎﺯﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ
ﭼﻮﻥ ﺑﺎ ﺳﻮﺍﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺮﺩﻩ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺑﻮﺩ.
(ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻭﺡ ﻋﻴﺴﻰﮐﻪ
ﺩﻣﻴﺪ ﺩﺭ ﺁﺳﺘﻴﻦ
ﻣﺮﻳﻢ ﺷﺪﻩ ﻳﻚ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺁﺩﻡ ﻭﻋﻴﺴﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻩ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭمُقدّس ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻳﻚ
ﺧﻠﻘﺖ ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺍﺻﻞ ﺁﻥﻳﺎ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺁﻥ ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ(ﻭﺟﻮﺩﺵ ﻓﻰ ﺍﻟمجلس)ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﻗﺒﻠﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺣﻖ ﺩﺍﺭﺩﺍﻧﺎ ﺍﻟﺤﻖ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭﻗﺒﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪﮐﻪﻧﻮﻋﻰ
(ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﺋﻰ)ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
الله ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻰ لا ﺍﻟﻪ الّا
الله ﻭ ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯﻭ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

حدیث 4489 -
ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ219 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺩﻋﺎﻧﻰ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﻓﻘﺎﻝ ﻳﺎ ﻋﻠﻰ
ﺍﻥ ﻓﻴﻚ ﺷﺒﻬﺎ ﻣﻦ
ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ
ﺃﺣﺒّﺘﻪ
ﺍﻟﻨﺼﺎﺭﻯﺣﺘّﻰ
ﺃﻧﺰﻟﻮﻩ ﺑﻤﻨﺰﻟﻪ
ﻟﻴﺶ ﺑﻬﺎﻭ ﺃﺑﻐﻀﺘﻪ
ﺍﻟﻴﻬﻮﺩﺣﺘّﻰ
ﺑﻬﺘﻮﺍ ﺍﻣّﻪ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻣﺮﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭ ﮔﻔﺖﻳﺎ
ﻋﻠﻰ ﺩﺭ ﺗﻮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺷﺒﻴﻪ ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻦ
ﻣﺮﻳﻢ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺼﺎﺭﺍ ﺩﻳﺪﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻧﺒﻮﺩﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪ.
(ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻳﺎ
ﻳﻬﻮﺩ ﻋﻴﺴﻰ ﺭﺍ
ﻧﻔﺮﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺑﻤﺎﺩﺭﺵ ﺍﻳﻦ ﺗﻬﻤﺖ
ﺭﺍ ﺯﺩﻧﺪ.( ﻋﻴﺴﻰ
ﺭﺍ ﺣﺮﺍﻡ ﺯﺍﺩﻩ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﻣﻮلا ﻋﻠﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﻴﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥﻤﻘﺎﻡ
ﺻﻮﺭﺕﺷﺨﺼﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺮﺳﻴﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ بعثَت ﻣﺤﻤﺪﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺩﺭ(ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭ)ﺭﻓﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻋﻠﻰﻳﺎ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺁﻥﺎﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰلاﺯﻡ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﺪ.ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺪﻳﻤﻘﺒﻠﺎﺯﻃﺮﻳﻘﺖﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺎ
ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻮلا
ﺭﺍ ﺑﺎﻣﺴﻴﺢ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭﻟﻰ ﻣﻮلا
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭ(ﻳﻬﻮﺩ)
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ( ﻳﻬﻮﻩ
ﻃﻠﺒﺎﻥ ﻭ ﻫﺪﺍ ﺟﻮﻳﺎﻥ)
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻣﺴﻴﺢﺻﺎﺣﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﻳﺎ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻧﺪﮐﻪ ﺑﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﭼﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻦ ﺩﻳﮕﺮ.ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺿﻠﺎﻟﺖ ﻳﻌﻨﻰ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﺣﺘﻰ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺑﺎﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﮐﺸﺶ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
لاﺯﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻳﻚ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ
ﻳﺎ ﺟﻮﻳﺎﻯ ﺁﻥ ﮔﺮﺩﻧﺪ.

حدیث
4490 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﺗﻢ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ219ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺍﻥ ﻣﺮﻳﻢ
ﺣﻤﻠﺖ ﺑعیسی ﺗﺴﻊ
ﺳﺎﻋﺎﺕکُلّ ﺳﺎﻋﻪ
ﺷﻬﺮﺍ ﻣﺮﻳﻢ
ﻋﻴﺴﻰ ﺭﺍ ﻧﻪ ﺳﺎﻋﺖ
ﺑﺎﺭﺩﺍﺭ ﺑﻮﺩﮐﻪﻫﺮﺳﺎﻋﺖ
ﺁﻥ ﻳﻚ ﻣﺎﻩ ﻣﺤﺴﻮﺏﻣﻴﺸﻮﺩ.(ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻧﻪ ﻣﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﺟﻨﻴﻦ
ﺩﺭ ﺷﮑﻢ ﻣﺎﺩﺭﺵ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﻧﻪ ﭼﻠّﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻴﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﺮﻳﻢ ﺳﺎﻟﻚﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩﺧﻮﺩ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ پس ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﻳﺶﻳﺎﻓﺖ.ﻭﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
پسﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﭼﻠّﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻴﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻋﺖ
ﺭﺍ ﻳﻚ ﻣﺎﻩﺑﺎ ﻳﻚ
ﭼﻠﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ(ﺳﺎﻋﺖ)ﻳﻌﻨﻰ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ(ﺳﻌﻰ
ﻭ ﻫﻤّﺖ)ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪﺗﺎ
ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻋﺖ ﺯﻣﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻮﻋﻴﺴﻌﻰ
ﻭ ﻫﻤّﺖ ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻣﺪﺍﻡ ﻫﺮ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺍﺑﻄﺎﻝ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ .

حدزیث
4491 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ219ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﺍﻟﺼﻴﺎﻡ
ﻟﻴﺶ ﻣﻦ ﺍﻟﻄﻌﺎﻡ
ﻭ ﺍﻟﺸﺮﺍﺏ ﻭحدّﻩثُمّ
ﻗﺎﻝﻗﺎﻟﺖ ﻣﺮﻳﻢ
( ﺍﻧّﻰ ﻧﺬﺭﺕ ﻟﻠﺮﺣﻤﻦ
ﺻﻮﻣﺎﺃﻯ ﺻﻤﺘﺎ ﺻﻴﺎﻡ ﻭﺭﻭﺯﻩﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻭﻧﻮﺷﻴﺪﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﻳﻢ
ﮔﻔﺖ ( ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
) ﮐﻪ ﻣﻦ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺷﮑﻢ ﺩﺍﺭﻡﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺣﻤﻦ ﺻﻮﻡ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.(
ﻳﺎ ﻧﺬﺭ ﻣﻴﮑﻨﻢﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ
(ﺻﻮﻡ) ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﻭﻡ)ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ)ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺻﻤﺖ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﺳﮑﻮﺕ.(ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻩ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺭﻭﺯﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰﺩﻭﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﻮﻡ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺼﻤﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ(ﺻﻮﻡ)ﺍﺻﻞ
ﻟﻔﻈﻰ ﺍﺯ

ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻫﻨﺪﻯ ﺍﻭﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭﺁﻣﻴﻦ
ﻭﺩﻩ ﻫﺎ ﻣﺸﺘﻖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﮐﻠﻤﻪ(ﺍﻭﻡ).

حدیث
4492 - ﺎﺯ ﺃﺑﻮ ﺳﻌﻴﺪ
ﺧﺪﺭﻯ ﺻﺤﺎﺑﻪ ﺍﺳﺖ
(ﺝ14ﺹ220ﺑﺤﺎﺭ)ﻫﺬﺍ ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ ﻗﺎﻝ الله
ﻌﺰﻭﺟﻞ
ﻓﻴﻪﻓﻨﺎﺩﺍﻫﺎ
ﻣﻦ ﺗﺤﺘﻬﺎﺃلا
ﺗﺤﺰﻧﻰﻗﺪ ﺟﻌﻞ
ﺭﺑّﻚ ﺗﺤﺘﻚ ﺳﺮﻳّﺎ
ﺍﻟﻰ ﻗﻮﻟﻪ
ﺍﻧﺴﻴّﺎﻓﮑﻠّﻢ
ﺍﻣّﻪ ﻭﻗﺖ ﻣﻮﻟﺪﻩﻭ
ﻗﺎﻝ ﺣﻴﻦ ﺃﺷﺎﺭﺕ
ﺍﻟﻴﻪﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﮐﻴﻒ ﺗﮑﻠّﻢ ﻣﻦ
ﮐﺎﻥ ﻓﻰ ﺍﻟﻤﻬﺪ
ﺻﺒﻴّﺎﺍﻧّﻰ ﻋﺒﺪ
الله ﺁﺗﺎﻧﻰ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏﻓﺘﮑﻠّﻢ
ﻓﻰ ﻭﻗﺖ ﻭلاﺩﺗﻪﻓﺎﻋﻄﻰ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﻭ ﺍﻟﻨﺒﻮﻩﻭ
ﺃﻭﺻﻰ ﺑﺎﻟﺼﻠﺎﻩﻭ
ﺍﻟﺰﮐﺎﻩ ﻓﻰ ﺷﻠﺎﺷﻪ
ﺃﻳّﺎﻡ ﻣﻦ ﻣﻮﻟﺪﻩ
ﻭ ﮐﻠّﻤﻬﻢ ﻓﻰ ﺍﻟﻴﻮﻡ
ﺍﻟﺸﺎﻧﻰ ﻣﻦ ﻣﻮﻟﺪﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮﻟّﺪ ﻣﻮلا
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻣﻮلا ﻋﻠﻰ ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ
) ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﺍﻳﻦ
ﻋﻴﺴﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﺮﻳﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺯﻳﺮﻣﺮﻳﻤﺎﻳﻦ
ﻧﺪﺍ ﺁﻣﺪﮐﻪ ﻣﺤﺰﻭﻥ
ﻧﺒﺎﺵﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺯﻳﺮ ﺗﻮﻳﻚ(ﺳﺮﻯ)ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻩ.
( ﻃﻔﻞ ﻣﻮﻟﻮﺩ ﺍﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺷﮑﻢ ﻣﺮﻳﻢﻣﺎﺩﺭ
ﺭﺍ ﺁﺭﺍﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻭﻥ
ﺭﻭﺡ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﻳﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺮﻑ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﺍﻟﻬﻴﺸﺨﺺ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﺪﺍ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖﻭﻭلاﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﺘﻮﻟﺪﭼﻪ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻭﭼﻪ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻭﭼﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺗﻰ ﻫﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮکس
ﻣﻨﮑﺮ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺷﻮﺩﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﮐﻨﺪ. ﺁﻳﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪﻳﺎ
ﻧﻪ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ .) ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺗﻮﻟﺪ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ.ﻭﻗﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻤﺮﻳﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎ ﻃﻔﻞ ﺩﺭ ﮔﻬﻮﺍﺭﻩ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻴﻢ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﮔﻔﺖﻣﻦ ﻋﺒﺪ
الله ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺑﻤﻦ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﮐﺘﺎﺏﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺁﻧﻬﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺃﻣﺮ ﻣﻘﺮﺭ
ﮐﺘﺎﺏﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻭﻯ ﺑﻮﺩﻩﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﭼﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ ﻭﭼﻪ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯﺁﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﻠﮑﻮﺗﻴﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺂﻧﻬﺎﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺳﻨﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻋﻴﺴﻰ ﺭﻭﺯ ﺩﻭﻡ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺗﮑﻠّﻢ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﻧﺒﻮﺕ ﺭﺍ
ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩ . ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺑﺼﻠﺎﺕ
ﻭﺯﮐﺎﺕ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺗﮑﻠّﻢ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺯ
ﺩﻭﻡ ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ
( ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ پس ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻴﺒﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻧﺒﻮﺕ
ﺍﻭﻗﺪﺭﺕ تنبّوء
ﺍﺣﻮﺍﻟﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺴﻴﺢﺑﺮﺍﻯ ﺻﻠﺎﺕ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻧﺒﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ(ﺻﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ)ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ(ﺯﮐﺎﺕ)
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻣﺎﻟﻴﺎﺕ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ(ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس)ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
پس ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩﻭ ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰپس
ﺍﺯ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺧﻮﺩﻳﻌﻨﻰ پس ﺍﺯ
ﺳﻪ ﺍﻭﻡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ پس ﺍﺯ
ﺷﺶ ﺭﻭﺯﺍﻳﻦ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﺩﻭﻡ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﻭﺯ ﺍﻭﻝ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪﻭ ﺭﻭﺯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺁﻏﺎﺯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩﺵﻳﺎ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻣﺮﻳﻢﺩﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺷﺪﻩﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ
.

حدیث
4493 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎک
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ14ﺹ234ﺤﺎﺭ)ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: کان
ﺒﻴﻥ ﺪﺍﻭﺩ ﻭ
ﻋﻴسی ﺒﻥ ﻤﺮﻳم
ﺃﺭبع ﻤﺎئة
ﺳنة ﻭ ﮐﺎﻥ
ﺸﺮیعة ﻋﻴﺴﻰ ﺃﻧّﻪ
ﺑﻌث ﺑﺎﻟﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﺍلاﺧﻠﺎﺹ ﻭ
ﺑﻤﺎ ﺍﻭﺻی ﺒﻪ
ﻧﻮح ﻮ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﻮ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﺍﻧﺰل علیه ﺍلاﻧﺠﻴﻞ
ﻭ ﺍﺧﺬ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﻤﻴثاق
اﻟّﺬﻯ اﺧﺬ
ﻋلی اﻟﻨﺒﻴّﻴﻦ
ﻭ ﺷﺮع ﻠﻪ فی
اﻟﮑﺘﺎﺏ ﺍﻗﺎم
اﻟﺼﻠﺎة مع اﻟﺪﻳﻦ
ﻭ ﺍلأﻣﺮ
ﺑﺎﻟﻤﻌﺮﻭﻑ ﻭ
ﺍﻟﻨﻬی عن
اﻟﻤﻨﮑﺮ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳم اﻟﺤﺮﺍﻡ
اﻭ ﺗﺤﻠﻴل
اﻟﺤﻠﺎﻝ ﻭ
ﺍﻧﺰل علیه فی
الاﻧﺠﻴل
ﻤﻮﺍﻋﻈ ﻮ
ﺃﻣثاﻝ ﻭ ﻟﻴس
ﻓﻴﻬﺎ ﻗﺼﺎﺹ ﻭ لا
ﺃﺣﮑﺎم ﺤﺪﻭﺩ
ﻭلا ﻓﺮﺽ
ﻣﻮﺍﺭﻳث ﻭ
ﺍﻧﺰل علیه
ﺗﺨﻔﻴﻒ ﻣﺎ
ﮐﺎﻥ ﻨﺰل علی
ﻤﻮﺳﻰ فی اﻟﺘﻮﺭﺍة
ﻭﻫﻮ ﻗﻮل الله
فی اﻟّﺬﻯ ﻘﺎل
عیسی ﺒﻥ ﻤﺮﻳم
ﻠﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻭ لا
ﺣﻞّ ﻟﮑم ﺒﻌﺾ
ﺍﻟّﺬﻯ ﺤﺮّم
علیکم ﻭ ﺃﻣﺮ
ﻋﻴسی ﻤﻥ ﻤﻌﻪ
ﻣﻤّﻥ اﺗّﺒﻌﻪ
ﻣﻥ اﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﺃﻥ ﻳؤﻤﻨﻮﺍ
ﺑﺸﺮیعة
ﺍﻟﺘﻮﺭﺍة ﻭ ﺍلاﻧﺠﻴل
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﺳﺎل ﺒﻴﻥ
ﺪﺍﻭﺩ ﻭ ﻋﻴسی
ﻔﺎﺻﻠﻪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻋﻴسی
ﭽﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﺹ
ﻣﺒﻌﻮث ﺷﺪ. (ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻳک ﺘﻌﺎﺭﻑ
ﻋﺎﺩﻯ ﻮ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺳﺎﺩﻩﺍﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
گذﺷﺖ (ﺗﻮﺣﻴﺪ)ﻋﻤل
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﻌلی
ﺨﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ ﻳکی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ و مقام
الهی ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻳﻌنی
ﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ الهی
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻭ ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﻳک ﺸﻬﻮﺩی ﻮحدّﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ ﻨمی
ﺒﻴﻨﺪ. ﻭ (ﺍﺧﻠﺎﺹ)
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﺨﻠﻮﺹ ﻧﻴّﺖ
ﻭﺧﺎﻟﺺ ﻭ
ﺧﺎلی کرﺩﻥ ﻨﻔس
یا روان بشری ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺤﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﺩﺭ
ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﻚﻫﻨﮕﺎم
ﺘﻮﺣﻴﺪ یگانه
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ)
ﻭﺑﺂﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻧﻮح ﻮ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﻮ
ﻣﻮسی ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.(
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺪﺭ ﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳﺦ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣی
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺒﺸﺮ
ﺩﺭ سلوک الهی
ﻴﮑﺴﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭتوسّل
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺒﺤﻖ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻌﺪﻯ
ﺗﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ. ﻓﺮق
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﻳکی ﺪﺭ ﺍﺳﺘﺪلالاﺕﻋﻘلی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺸﮑلی تاﺑﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ سلوک
الهی ﺒﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻓﺮق
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ اﻭلی
اﻟﻌﺰم کاشف
ﻴک ﺴﻄح
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﺎﺹ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺳﻮم
اﻧﺒﻴﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ هر
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺴﻄح ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
اﻭلی اﻟﻌﺰم
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺁﺧﺮﻳﻥ
اﻭلی اﻟﻌﺰﻡ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻗﺒل
اﺯ ﺍﻭ ﻋﻴسی ﻮ
ﭘﻴﺶ ﺁﻧﻬﺎ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﭘﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎنی
اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺳﻪ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰم
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻗﺒل
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻋﻤق ﺘﺎﺭﻳک
ﺘﺎﺭﻳخ ﻤﺸﺨﺺ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﮐﺴﺎنی
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺪﺭﻫﺮﻣﻠتی
ﺒﻴک ﻨﺎم
ﺒﻮﺩﻧﺪ. (ﺁﺩﻡ)
ﺻﺎﺣﺐ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﻳﺎ
ﻫﻨﺪﻭئیسم که
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭل
ﺤﺴﻴنی در
تسمیه محمدی
ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ که
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻧﻮح ﺪﺍﻧﺴﺖ
ﺻﺎﺣﺐ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴم
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴنیﻮ ﺣﺴنیﺮﺳﻴﺪ.
ﻭ ﺑﻮﺩﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺑﻮﺩﻳﺴم که
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺤﺴﻴنی ﻮ ﺣﺴنی
ﻮ ﻓﺎﻃمی شیوا
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ولایت
چهارم به
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ایلی
ﭼﻬﺎﺭ ﺮﺍ کشف
کرد و ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﻭﻋﻴسی ﻤﺴﻴح
نیز ﺷﻬﻮﺩ
پنجم ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻓﺰﻭﺩ. ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺁﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﺿﺎﻓﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ششم ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻫﺮ ﻳک اﺯ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﺮﺵ ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﺳﻮم ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﭼﻬﺎﺭم ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺕ با
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﻭﺑﻌﺪﺍ ﺍﺯ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺗﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
یا سوشیانس دردشت
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ از
امروز ﺑﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن ﻮ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻪ ﻧﺎمی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻴم ﻮ
ﻧﻪ ﻣﺸﺨﺼﺎﺗی الهی
ﺒﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺘﺼﻮﺭ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺑﻴﻥ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺎ رَبّ ﺍلاﺭﺑﺎﺏ
(الله یا
أهورمزدا)
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع هستند.
ﺯﻳﺮﺍ ﻳک ﺮﻭح
فردی اﺯ ﺃﺯل
ﺒﻰ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻮعی کرﺩﻩ ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ بی
اﻧﺘﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎلا
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺩﺭ
ﺭﻭح ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺑﺎلاﺗﺮ
ﻭﻋﻘل عظیم ﺘﺮ
ﻭﺗﻤﺪنی ﻮﺍلاﺗﺮ.
ﻭﺁﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎقی که
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺘﺼﻮﺭ ﺁﻥ کنیم .
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﻧﻮع
ﻘﺒﻠﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻨﻮع ﺒﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺗﻮﺣّﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮی
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻴﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺑﺎ ﻋﻘل
ﻮﻋﻠم عالی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﮑم
ﻤﻴﻤﻮنی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺰﻧﺠﻴﺮ ﻣﻴﺒﻨﺪﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻮﺣّﺶ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺟﺰﻳﺮﻩﺍﻯ
ﭽﻮﻥ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎغ ﻮﺣﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﺑﺮ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﻴل
ﻨﺎﺯل ﺸﺪ.( ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺠﻴل کتاب
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ ﻮ
ﻣؤﺮّﺧﺎﻥ ﺼﺪ
ﺳﺎل ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺴﻴﺢ ﻳک ﺼﺪ
ﺍﻧﺠﻴﻞ
گوناگون ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﮐﺸﻴﺸﻬﺎ
بعدا ﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻧﺪ ﻭ
تنها ﭼﻬﺎﺭ
ﺍﻧﺠﻴل ﺮﺍ
ﺣﻔﻈ کرﺩﻧﺪ.
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﺑﺮخی
ﺒﺰﺑﺎﻥ ﻤﺴﻴح
ﺠﺎﺭﻯ ﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭلی اﮐثرﺍ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﻮﻣؤﺮﺧﺎﻥ
ﻣﻄﺎﻟبی که ندﻳﺪﻩ
ولی ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻧﻘل کرﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﻌنی
اﻧﺠﻴﻞ ﺗﻘﺪّس
ﻭ ﭘﺎکی اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺍﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﺮﻭﺵ
ﻋﻴسی ﭽﻨﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻇﺎﻫﺮﺍ (ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﻭﺳﺘﻰ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﻭلی ﺒﺎﻃﻨﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
و سلوک اﺳﺖ.
ﻧﺰﻭل اﻧﺠﻴل
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻧﺰﻭل
ﻘﺮﺁﻥ ﻧﺰﻭل
ﻴﻚ ﮐﺘﺎﺏ
ﺑﺎﮐﺎﻏﺬ ﻭ
ﻣﻄﻠﺐ از
عوالم الهی
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺰﻭل ﻮﺣی
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ بوده و
ﺑﺮﺍﻯ ﻴک
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎﻫﺮ ﻳک
ﺒﺰﺑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﻮﻳﺴﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﺍﻟﻔﺎﻅ)
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺴﻪ
ﻃﺒﻘﻪ ﻣﻌﺎنی هستند.
ﻳﻌﻨﻰ (ﻇﺎﻫﺮﻯ)
ﻣﺎﺩﻯ ﻴﺎ
ﺍﺩبی که ﻣﻔﻴﺪ
ﻋﻮﺍم اﺳﺖ ﻭ
ﻳﮑﻰ (ﺑﺎﻃﻨﻰ)
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﻘﻮل
ﻤﺤﻤﺪ ﻫﻔﺖ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﺑﻘﻮل ﻤﻮلا
علیّ ﺣتی
هفتاﺩ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﺎﻃﻥ تو در تو
ﺪﺍﺭﺩ. ﻳﻌنی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﻗﺪﺭﺕﻋﻘلی و
مقام الهی
روحی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺴﻄحی اﺯ
ﻣﻌﺎنی ﺒﺎﻃنی
ﻴک ﻠﻔﻈ
ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻇی اﮔﺮ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻔﻬﻮم ﺁﻧﺮﺍ
ﻭﺣی کرﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﻮﻡ (ﻣﻌنی
ﻤﻄﻠﻖ) لفظ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻴچ
عقل ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌنی ﻤﻄﻠق ﻴک
ﻠﻔﻆ ﻳﺎ
ﻣﻔﻬﻮم
ﺤﻘﻴﻘﻰ ﻳک
ﻠﻔﻈ ﻮ ﻭﺣی الهی
ﺮﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻘﺮﺁﻥ ﻮﺣی
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻧﺸاء
عربی ﻤﺤﻤﺪ
زبان قریش است
ﮐﻪ ﻣﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻮ ﺍﺯ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺁﻣﻮﺯﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻌنی
ﻤﻄﻠق ﻘﺮﺁﻥ
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮم
ﻤﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺁﻥ اﻧﻮﺍع فوق بشری
گرﺩﺩ) ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩم ﻤﻴثاق ﻮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ گرﻓﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ
(ﺗﻌﻬّﺪ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﻚ) ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ (ﺷﺮعی
ﻴﺎ ﺳﺮ ﭼﺸﻤﻪ)
ﺍﺣﮑﺎم ﺪﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺗﻬﻴﻪ
ﮐﺮﺩ (ﮐﺘﺎﺏ
ﻳﻌنی ﻮﻇﻴﻔﻪ سلوک
الهی ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ.
ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻨﺪ) ﻭ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺻﻠﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺩﻳنی
ﺒﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩ (
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی
ﻨﻴﺰﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﻧﻤﺎﺯﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭلی عیسی
ﺸﺮﻃ ﺪﺍﺷﺘﻦ (ﺻﻠﻪ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ) ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺮﺍ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ لاﺯم
ﺪﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﺘﺎﺭﻳخ
ﻤﺴﻴﺢ ﻧﻈﺮ
ﺭﻭﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺃﻣﺮ
ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ ﮐﻨﺪ. (ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺃﻣﺮﻯ سلوکی ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﺷﺪﻥ (ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻳﺎ ﻣﻌﺮﻓﺖ) الهی
ﻴﺎﻓﺘﻦ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭالّا
ﮐسی ﺒﮑسی ﺤق
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ الهی
ﻨﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺗﺎ
ﺯﻳﺎﻧﻪ ﻭ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. سلوک
الهی ﻳﺎ ﺩﻳﻦ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻭﻥ اﮐﺮﺍﻩ
ﻭ ﺟﺒﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻋﺸق ﻮ
ﻓﻬم ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺗﻮﺍﻥ
عقلی ﻮ ﺟﺴمی ﻮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻬی
اﺯ ﻣﻨﮑﺮ ﮐﻨﺪ(
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺧی اﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﺣﺮﺍم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ یا
ﺍﻧﺠﺎم
ﻣﻨﺪﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح و
آینذه های
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.) ﻭ
ﺍﺯ ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ
ﺩﻭﺭﻯ کنند (ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺍﺣﺮﺍم
ﻮ سلوک الهی
ﺟﺰ ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
کاﺭﻯ ﻨﮑﻨﻨﺪ)
ﻭ ﺣﻠﺎﻝ ﺭﺍ
ﺣﻠﺎل
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﺣﻠﺎﻝ
ﻳﻌنی ﺁﺯﺍﺩ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯ ﻭﻟﺰﻭمی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺣﻠﺎل
ﺮﺍ ﻭﺍﺟﺐ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻭﺍﺟﺐ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺃﻣﺮی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺳﺖ) ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻮﻋﻈﻪ ﻭ
ﺍﻣثال اﺳﺖ (ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺳﺒک
هدایت ﻣﺴﻴﺢ
ﺳﻤﺒﻮلیک ﺪﺭ
ﻣثاﻟﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﭼﻨﻴﻥ
کردﻩ ﻭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻭﺩﺭ
ﺍﻧﺠﻴل اﺣﮑﺎم
ﻘﺼﺎﺹ ﻭ حدود
ﻧﻴﺴﺖ (ﻧﻪﻓﻘﻂ (ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ)
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻫﻴچ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺃﻣﺮﻯ الهی
ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺒﻨﻈﺮ
ﺃﮐثرﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ الهی ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺻﺎﺩﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺠﻴل
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﮐﻠّﻯ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭالّا
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺟﺰئی
هر ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮ ﻣﮑﺎﻥ ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺷﺨصی
ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﮐسی
هماﻥ ﺮﺍ
ﺑﺴﺎﻟک
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺳﺎﻟک
اﻭل ﻨﺪﻫﺪ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺽ
ﻣﻮﺍﺭث ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. (ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺮﺍثها
ﺗﻘﺴﻴم ﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ هستو
مربوط بمیراث
اولیای الهی
است . ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺗﻘﺴﻴم ﻤﻴﺮﺍث
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ. ﻭالّا
ﻣﻴﺮﺍثهاﻯ
ﻤﺎﺩﻯﺑﺎﺯ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻋﺮﻑ جاری
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﺣق
ﻨﺪﺍﺷﺖ ﻭلی
ﻨﺼﻒ ﭘﺴﺮ ﺣق
ﻴﺎﻓﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺗﻘﺴﻴم ﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ هرﮐس ﺍﺯﺣق
اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴک ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺑﺪﻫﺪ ﻳﺎ
ﺑﻴﺒﺸﺘﺮ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻣﺤﺮﻭم
کند .ﺍﮔﺮ
ﺗﻀﻤﻴﻥ
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﺭﻭﺵ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺗﻘﺴﻴم
ﭙﺴﺮ ﻭ ﺩﺧﺘﺮ
ﻳﺎ ﺣق ﺰﻥ ﻭ
ﺷﻮﻫﺮ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻄﺮح گرﺩﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻴچ ﺮﺑﻄی
ﺒﺎﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺻﻮلا ﻣﺎلی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺮﺍث
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻘﺮﺁﻥ ﻮ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﻴﻚ (ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ)
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎﻯ
ﺴﻴﺎسی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺮﻳک اﺯ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎئی
ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺑﭙﺴﻨﺪﻧﺪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎنی ﺨﻮﺩ
ﻣﻘﺮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺍﻧﺠﻴل ﻴک
ﺘﺨﻔﻴﻒ ﺑﺮﺍﻯ
اﺣﮑﺎم ﻤﻮسی
ﺪﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺑﻮﺩ (ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﺮخی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴح ﺨﻮﺩ ﻳک
ﻴﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺨﻔﻴﻒ
ﺁﻭﺭﺩﻩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﺨﻔﻴﻒ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺎﻣﻌﻪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎﻯ
ﻤﺘﻤﺪﻥ ﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺩﺭﻗﻠﺐ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎﻯ
ﻮﺣشی ﻴﮑﺴﺎﻥ
اﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی اﺩﻳﺎﻥ
اﻟﻬﻰ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺳﺎﺩﻩﺗﺮ
ﻭﻋﻘلانی ﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍﻋﻘلی ﻮ
ﻋﺸﻘﻰ ﻭﻋﻤلی
ﻮﻋﻠمی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻘﺪﻳﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ
ﺭﻳﺎﺿﺖ ﻭ (ﺧﻮﺩ
ﺭﻧﺠﻰ) ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺎﮐم
اﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴح ﺒﺮﺍﻯ
ﻴﻬﻮﺩ ﺫِﮐﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮخی اﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺷﻤﺎ
ﺣﺮﺍم ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﺣﻠﺎل کند (
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺣﺮﺍم ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﮑﻤﺎل الهی
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﮑﺴﺎﻥ هستند.
ﻭ ﻣﺴﻴح ﺪﺭ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺑﻤؤﻤﻨﺎﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺸﺮﻳﻌﺖ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤل
گنند ( ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺠﻴل که ﺍﺣﮑﺎم
اﺟﺘﻤﺎعی
ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎﺟﺮﺍﻯ
ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﮐﺸﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﺟﺘﻤﺎﻉ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮق کند (ﺗﻮﺭﺍﺕ)
ﻳﻌﻨﻰ (ﺗﻮﺭﻳﻪ
ﻭ ﺭؤﻴﺎﻳﺎئی )
ﺑﺎ سلوک الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻧﺠﻴل
ﺘﻘﺪّس ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﻤﻄﺮح هست.
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚﻫم
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﻫم
ﺮؤﻴﺎ ﻭ ﻫم ﻘﺮﺁﻥ
ﻳﻌنی ﻘﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺗﻤﺎم گف تمام
گفتهﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺸﺒﻴﻪ
ﺑﻬم ﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺍﺳﺘﺪلال
ﻠﺎﺯم ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﻭﻋﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺘﻬﺪﻳﺪ الهی
ﺮﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﻤﺎل ﺒﻬﺸتی
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﻭﻳﺎ
بالعکس ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ
ﮐﺎﺭﻣﺎئی ﻮ
ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ
ﺒﻴﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.)

حدیث
449- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ235ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻟﻤّﺎ ﺍﻧﺰﻟﺖ
ﺍﻟﻤﺎﺋﺪﻩ ﻋﻠﻰ
ﻋﻴﺴﻰﻗﺎﻝ ﺍﻟﺤﻮﺍﺭﻳّﻴﻦ
لا ﺗﺄﮐﻠﻮﺍ ﻣﻨﻬﺎﺣﺘّﻰ
ﺁﺫﻥ ﻟﮑﻢﻓﺄکُلّ
ﻣﻨﻬﺎ ﺭﺟﻞ ﻣﻨﻬﻢﻓﻘﺎﻝ
ﺑﻌﺾ ﺍﻟﺤﻮﺍﺭﻳّﻴﻦﻳﺎ
ﺭﻭﺡ الله ﺃکُلّ
ﻓﻠﺎﻥﻓﻘﺎﻝ
ﻟﻪ ﻋﻴﺴﻰ ﺃﮐﻠﺖ
ﻣﻨﻬﺎ؟ ﻗﺎﻝ ﻟﻪ
لاﻓﻘﺎﻝ ﺍﻟﺤﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ
ﺑﻠﻰ ﻭالله ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
الله ﻟﻘﺪ ﺃکُلّ
ﻣﻨﻬﺎ ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪ
ﻋﻴﺴﻰﺻﺪﻕ ﺃﺧﺎﻙ
ﻭ ﮐﺬﺏ ﺑﺼﺮﻙ ﭼﻮﻥ ﻣﺎﺋﺪﻩ ﺑﺮ
ﻋﻴﺴﻰ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪ
ﺑﺤﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ ﮔﻔﺖ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺨﻮﺭﻳﺪﺗﺎ
ﻣﻦ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺑﺪﻫﻢ.
( ﻣﺎﺋﺪﻩ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﻋﻴﺴﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻏﺬﺍ ﻭ
ﻃﻌﺎﻡ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ رؤیتﻫﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺑﮑﻨﺪﺑﺎﻳﺪ ﺑﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻮﻳﺪﺗﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ رؤیتﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ
ﺭﺍﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
رؤیت ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﻨﺪ.ﻭﭼﺎﺭﻩ ﺭﻓﻊ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺣﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ
ﻋﻴﺴﻰﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ(ﺣﻮﺍﺭ
ﻭﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﻭﺩﺭ
ﻃﻮﺍﻑ)ﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﺟﻮﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.(ﻣﺎﺋﺪﻩ)ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥﻠﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ
(ﻣﺎٴ ﺩﺍﺩﻩ) ﺷﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.(ﻣﺎٴ)ﻭ
ﺁﺏ ﻳﺎ ﻋﻘﻞﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻣﻰ)ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺷﻌﺮﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺷﺮﺍﺏ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻟﺬﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ(ﭘﻴﺮ ﻣﻰ
ﻓﺮﻭﺵ) ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻫﻨﺪﻩﻫﺮ
ﺳﺎﻏﺮﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.(ﺍﺫﻥ
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ)ﭘﻴﺮ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﭘﻴﺮ ﺳﺎﺑﻖ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﻭ ﺗﻤﺎﺵ ﻭ
ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ ﺗﺠﺎرَبّ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ) سپس ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺣﻮﺍﺭﻳﻮﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﭘﻴﺮﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺨﻮﺭﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑعیسی
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻭﻯ ﻣﻨﮑﺮ
ﺷﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﻮﺭﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺖﺑﺮﺍﺩﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻴﺪﻭﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ. ( ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﻨﻴﺪ.ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺣﺴﻦ ﻧﻴّﺖ
ﻭﺧﻮﺵ ﺑﺎﻭﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﻮﺭﺩﻥ
لاﺯﻡ ﻧﺒﻮﺩ.ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺑﺎﻃﻠﺎﻉ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﻧﮑﻨﻨﺪﻋﮑﺶ ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﺗﮑﻠﻴﻔﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻋﻔﻮ ﻭ ﮔﺬﺷﺖ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺑﺠﻮﻳﻨﺪﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻴﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺧﻮﻧﻰ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ رؤیائیﻣﻴﺰ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﻏﺬﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﺎﺑﻠﻮﻯ ﻣﺠﺴّﻢ
ﻭ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﺩﺍﻧﻪ
ﺑﺮﻧﺞ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﻮﺭﺩﻡ.ﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻢ
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﻭﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻦ ﺳﻔﺮﻩ ﻭﻣﻴﺰ
ﭘﻬﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﻣﺎﺋﺪﻩ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰﭼﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺠﺴﻢ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻏﺬﺍﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﺐ
ﻳﻚ ﻭﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﮔﻬﮕﺎﻫﻰ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.رؤیتﻫﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻔﺴﻴﺮﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﮐﻤﺘﺮ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ(ﻟﺪﻧّﻰ)ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯﺑﺼﻮﺭﺕﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺫﻫﻦ ﺁﻣﺪﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺃﻣﺮﻯ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﺪ.ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﺷﻌﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﺪﻩ
ﺷﻌﺮﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺘﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺷﻌﺮ ﺭﺍ. ﻭﻟﻰ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ثبت ﺷﻌﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﻓﻨﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕﻭﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ ﺑﻌﺪﻯﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺣﮑﻢ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯهستند.
ﻭﺁﻥ ﻧﻴﺰ(ﻭﻗﺖ ﻳﺎ
ﺣﺎﻝ) ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ ﻳﺎ ﺑﻮﺿﻊ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﻳﮑﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻧﺎﻃﻖ ﺳﺨﻨﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺒﺪﺍﻫﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪﻣﺪﺍﻡ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻭﮔﺎﻫﻰ ﻧﻮﺑﻨﻮ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﻣﺎﻧﻨﺪ(ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ
ﺳﻴّﺎﻟﻰ)ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻨﻈﺮﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩﻣﺪﺍﻡ
ﻧﺴﺨﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﺭﺍﺍﮔﺮ ﺗﻮﺟﻪ ﻋﻤﺪﻯ
ﻧﮑﻨﺪﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﻭﻭﻗﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮلا ﺃﻣﻴﺮﺍﻟمؤمنین
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻭ ﺣﻮﺭﻳّﻪ ﺑﺎﮐﺮﻩﻳﺎ(ﻓﮑﺮ
ﺑﮑﺮ) ﻭﺩﺳﺖ ﺍﻭﻝ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ مؤمن ثبت
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺯ ﻓﺮﻭﺩ ﺁﻳﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻧﺰﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰﻳﺎﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
اﺯ ﺭﻭح اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮلا ﺍﮔﺮ ﻓﮑﺮﻯ
ثبت ﺑﺎ ﻗﻠﻢ ﻭ
ﻗﺮﻃﺎﺵ ﻧﺸﻮﺩﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﺳﺖﻭﻟﻰ
ثبت ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫﺴﺖ.ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻫﻢ ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ
ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴﺖ ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ ﺭﺳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﭘﺮﺩﻩ
ﻫﺎ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺗﻰ ﺍﺯﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﻰﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻧﺎﺯﻝ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺑﺤﺶ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻮﺍﺿﺢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻌﻤّﻖ ﻭ ﺗﻔﮑﺮ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺎﺑﻌﺎﺩ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻦﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻭ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺍﺯ ﺗﻌﻤّﻖﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺴﺨﺘﻰ ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪﻳﺎ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻫﻢ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻢ ﻓﮑﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺎﻳﺪ.ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﻢ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐﺁﻥ
ﺩﻳﺪﻩﻣﻴﺸﻮﺩﻭﻫﻢ
ﺩﺭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪﺷﺨﺺﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻫﻢ
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﻣﻌﻘﻮلاﺕ
ﺧﻮﺩﺁﻧﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﺯﻳﺒﺎ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻧﻴﮑﻮ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﮑﺮ ﺭﺍ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯﺑﺎ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺿﻌﻒﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﺎﻓﻬﻤﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖﺫﺍﺗﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻌﻤﻖ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻗﻮﺍﻝ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﻭﻟﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻫﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻳﻚ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺗﻮﺍﻟﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ
ﺗﻮﺩﺭ ﺗﻮﺩﺭ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﺘﺪﺍﺧﻞﻭ
ﺗﻨﺎﺳﺒﻬﺎ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭﻗﻴﻘﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻭ ﺗﻮﺍﻟﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﻳﺎ
قرّه ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯﺩﺭ(ﺗﻠﺎﻭﺕ)ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﻭ(ﺗﻠﻮ ﺍلاﺧﺮﻯ)ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺗﺎ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﮕﺮﺩﺩﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺷﺨﺺ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.

حدیث
4495 - از ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ235ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﻳﺎ ﻋﺒﺎﺩ الله
ﺍﻥ ﻗﻮﻡ ﻋﻴﺴﻰ ﻟﻤّﺎ
ﺳﺄﻟﻮﻩ ﺃﻥ ﻳﻨﺰﻝ
ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﻣﺎﺋﺪﻩ ﻣﻦ السماءﻗﺎﻝ
الله ﺍﻧّﻰ ﻣﻨﺰﻟﻬﺎ
ﻋﻠﻴﮑﻢﻓﻤﻦ ﻳﮑﻔﺮ
ﺑﻌﺪ ﻣﻨﮑﻢﻓﺎﻧّﻰ
ﺍﻋﺬﺑﻪ ﻋﺬﺍﺑﺎلا
ﺍﻋﺬﺑﻪ ﺃحدّﺍ ﻣﻦ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦﻓﺎﻧﺰﻟﻬﺎ
ﻋﻠﻴﻬﻢﻓﻤﻦ ﮐﻔﺮ
ﻣﻨﻬﻢ ﺑﻌﺪ
ﻣﺴﺨﻪ الله ﺍﻣّﺎ
ﺧﻨﺰﻳﺮﺍ ﻭ ﺍﻣّﺎ
ﻗﺮﺩﺍﻭ ﺍﻣّﺎ ﺩﺑّﺎ
ﻭ ﺍﻣّﺎ ﻫﺮﺍﻭ ﺍﻣّﺎ
ﻋﻠﻰ ﺻﻮﺭﻩ ﺑﻌﺾ
ﺍﻟﻄﻴﻮﺭ ﻭ ﺍﻟﺪﻭﺍﺏ
ﺍﻟّﺘﻰ ﻓﻰ ﺍﻟﺒﺮ
ﻭ ﺍﻟﺒﺤﺮﺣﺘّﻰ
ﻣﺴﺨﻮﺍ ﻋﻠﻰ
ﺃﺭﺑﻌﻤﺎﺋﻪ ﻧﻮﻉ
ﻣﻦ ﺍﻟﻤﺴﺦ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺃﻯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺧﺪﺍ
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ) ﻗﻮﻡ
ﻋﻴﺴﻰ ( ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻋﻴﺴﻰ ) ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺎﺋﺪﻩﺍﻯ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻧﺎﺯﻝ
ﮔﺮﺩ ( ﺧﻮﺩ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺷﻔﺎﻋﺖﺍﻭ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﮐﻪ ﻣﻦ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺷﻤﺎ ﻧﺎﺯﻝ ﻣﻴﮑﻨﻢ.(
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ ) ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻭ
ﻣﻨﮑﺮ ﻭﮐﺎﻓﺮ ﺷﺪﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﻤﺎﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﺬﺍﺑﻰ ﻣﻴﺪﻫﻢﮐﻪ
ﻫﻴﭻ کس ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﻋﺬﺍﺏ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎثُمّ.
(ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﻭ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﻠﺒﺪﻭﻟﻰ ﺑﻌﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻭﻫﻢ ﻭ ﺧﻴﺎﻝ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ رؤیتﻫﺎﺍﻳﻦ
ﻧﺰﻭﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.(ﻋﺎﻟﻤﻴﻦ)ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥﺒﺎﺯ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻯﺎﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺗﺮﻙ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮﻳﻦ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩﻕ ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﻭلاﻳﺖ ﻋﺬﺍﺏ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭلاﻳﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﻋﺬﺍﺑﻰ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
(ﻋﺬﺍﺏ)ﺧﺪﺍﻋﮑﺶ(ﻋﺬﺏ)ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﺎﮔﻮﺍﺭﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﺘﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﻮﺭ ﻭ ﻓﻠﺞ
ﻳﺎ ﮐﻢ ﻋﻘﻞ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﺎﻓﻖﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺳﻘﻮﻁ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ ﺑﺪﺗﺮ
ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍﻩ ﺗﻮﺑﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻫﻔﺖ
ﮔﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﺨﺘﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩﺗﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺍﻧﮑﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺋﺪﻩ( ﺑﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻣﻰ ﻭ ﺁﺏ )ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪ ( ﻭﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﻋﻴﺴﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻃﻠﺒﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.پس
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺳﻂ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭ ﻫﺮکس
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮ
ﻭﮐﺎﻓﺮ ﺷﺪﺑﻌﺪﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺴﺦ ﺧﻮﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.( ﻳﻌﻨﻰ ﻋﺬﺍﺏ
ﻭ ﻏﻀﺐ ﻭ ﻟﻌﻨﺖ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪپس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺿﻊ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﻙ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ) ﻭﻳﺎ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﺮس ﻭ
ﻳﺎ ﮔﺮﺑﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﺟﺎﻧﻮﺭﺍﻥ ﻭ ﺣﺸﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﻣﻰ ﺁﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ ﻭﺩﺭﻳﺎﻫﺎ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ . ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻧﻮﻉ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺴﺦ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ( ﻭﺍﺿﺢ
ﺗﺮﻳﻦ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻣﺴﺦ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺴﺨﻬﺎ (ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﺍﻟﻰ)ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺳﻘﻮﻁ
ﮐﺮﺩﻥﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﺮﻗّﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﺦ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺳﻴﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﻤﻮﻥﻭﻓﺼﻮﻟﻨﻮﻋﻴﺒﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﺎلاﺑﻴﺎﻳﺪ
ﺗﺎﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ الّا ﻧﺎﮔﻬﺎنی
اﺯ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎلا ﺁﻣﺪ.ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻣﺴﺦ ﺣﺸﺮﺍﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻟﻄﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪﺗﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕﺑﺸﺮ
ﺩﺭ ﺑﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﻤﻞ
ﻧﮑﻨﻨﺪﺑﻬﻤﻴﻦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻣﮑﺮﺭﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﺣﺘﻤﺎﺳﺮﺍﺳﺮ
ﭘﻠﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﺍﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺩﺭﺍﺯ
ﺗﺮ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺁﻥ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﺯﻟﻰ
ﺍﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﻓﺮﻣﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﮑﺮﺭ
ﺑﻀﺮﺭ ﺁﻧﻬﺎﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﮐﻪ(ﺟﻬﻨﻢ) ﺧﺪﺍ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺟﻬﺎﻧﻮم و
گوهانوم ﺠﻬﺎﻥ)
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻤﺪﻥﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮐﻪ
۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﺗﻮﺣّﺶ ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ
ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎﻭﺗﻮﺣّﺸﻬﺎ
ﻭﻣﻴﮑرَبّ ﻫﺎﻭ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﻣﺮﮒ ﺁﻓﺮﻳﻦ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺭﺍﺣﺖ ﻭ ﺁﺭﺍﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
؟ ﻣﺎﺋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻫﺰﺍﺭ
ﮔﻮﻧﻪﻳﮑﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺁﻥﺑﺠﺎﻯ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭﺣﻖ ﻧﺎﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻣﺠﺪﺩﻯ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﮑﺮ ﻭ سپاسﮐﻪ
باعث ﺑﺎﺯ ﺑﺮﮐﺖ
ﻭ ﻓﺰﻭﻧﻰ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻧﺶ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩﺍﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮکس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺤﺪ اکثر ﺍﻳﻦ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻨﻌﻤﺖ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮐﻨﺪ .ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﻨﺪ .

حدیث
4496 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ236 ﺑﺤﺎﺭ ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻟﻤﺎﺋﺪﻩ
ﺍﻟّﺘﻰ ﻧﺰﻟﺖ ﻋﻠﻰ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﻣﺪلاﻩ
ﺑﺴﻠﺎﺳﻞ ﻣﻦ ﺫﻫﺐﻋﻠﻴﻬﺎ
ﺗﺴﻌﻪ
ﺃﻟﻮﺍﻥﻭ ﺗﺴﻌﻪ
ﺃﺭﻏﻔﻪ ﻣﺎﺋﺪﻩ
( ﻭﺳﻔﺮﻩ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
) ﻧﺎﺯﻝ ﺑﺮ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﺑﺎ
ﺯﻧﺠﻴﺮﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻃﻠﺎ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺭﻭﻯ ﺁﻥ ﻧﻪ ﺭﻧﮓ
ﻭ ﻧﻪ ﻗﺮﺹ ﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩ.(
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻧﺰﻭﻝ
ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥﺍﺯ ﺯﻧﺠﻴﺮ
ﺻﺤﺒﺖ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺒﺎلاﻭ
ﺑﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦﻗﻮﺵ ﻧﺰﻭﻝ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻔﺖ ﺩﺭ
ﻗﻮﺵ ﺻﻌﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﭘﻨﺞ ﺩﺭ ﻗﻮﺵ ﻧﺰﻭﻝ.ﻧﻪ
ﺭﻧﮓ ﺗﻨﻮﻉ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻨﻮﻉ ﻃﻌﺎﻣﻬﺎ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﻣﺰﻩ
ﻭ ﺧﻮﺍﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺎ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻣﺰﻩ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙﻭ
ﻟﺬﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻪ ﻗﺮﺹ
ﻧﺎﻥ ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺎﻥ ﻭ حدّ
ﺃﻗﻞ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻭﺯﻧﺠﻴﺮﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺗﺮﺗﻴﺐﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐﻭﻧﻮﺑﺖﻭﺑﻄﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﻋﺒﻮﺭ ﺷﻮﺩ.ﻭ(ﺃﺟﻞ)ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ(ﻋﻘﻞ)ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﻃﻠﺎ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﮔﺮﺍﻥ
ﻗﻴﻤﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ الّا ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪﻫﺮ ﺫﺭﻩﺁﻥ ﮔﺮﺍﻥﺘﺮ
ﺍﺯ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﻃﻠﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎلاﺗﺮﻭﮐﻤﺎلاﺕ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻓﻮﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺣﺎﻝ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺭﺍ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭﻗﻴﺎﺵ
ﺩﺍﻧﺴﺖ .؟

حدیث
4497 - ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ (ﺝ14ﺹ236ﺑﺤﺎﺭ
) ﮐﻪ ﺧﻮﮐﻬﺎﺋﻰ ( ﮐﻪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﻮﻣﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﻮﻡ ﻳﺎ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ ) ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩﻧﺪﻭ ﻃﻠﺐﻧﺰﻭﻝ ﻣﺎﺋﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﻭﻟﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪ.(
ﺑﺎ ﺍﻭﻡ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
)ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﻙ ﻧﻤﻮﺩ.(
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺎﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻧﻰﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧﺶ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴﺦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ )

حدیث 4498 -
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺝ14ﺹ236ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﻨﺰﻳﺮﻫﺎ
ﻳﺎ ﺧﻮﮐﻬﺎ ﻗﻮﻣﻰ
(ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥﺎﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻥ ﮐﻪﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﻧﺪ
) ﺍﺯ ﻗﺼّﺎﺭﻫﺎﻯ ﻳﺎ ﺭﻧﮕﺮﺯﺍﻥ
ﻭلباس ﺷﻮﻳﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﺎﺋﺪﻩ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺧﻮﻙ ﺷﺪﻧﺪ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻌﺮﻭﻑ
به( ﻗﺼّﺎﺭ)ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻧﮓ ﺭﺯﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺪ ﺯﻧﮕﻮﻟﻪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ لباسﺷﻮﺋﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮﻳﻦ ﮐﺴﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻗﺼﻮﺭ ﺭﻧﮓ
ﻭ ﺍﺯﺍﻟﻪ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻧﮕﻴﻦ
ﻭﭼﺮﻙ ﺍﺯ
ﭘﺎﺭﭼﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻭ
ﻣﻰ ﺷﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ نفس أمّاره
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺷﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻧﮓ
ﺭﺯﺍﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﻧﮕﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺭﻧﮓ. ﺑﺎﺯ
ﻗﺼّﺎﺭ ﺭﺧﺖ ﺷﻮﻳﺎ
ﺭﻧﮓ ﺑﺮﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺼﻮﺭ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻫﻴﮑﻨﻨﺪﻩﺩﺭ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻨﺒﻞ
ﻭﮐﻢ ﮐﺎﺭ ﻣﻘﺘﺼﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

حدیث 4499 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ236ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ
ﭘﺮﺳﻴﺪٴﺃﻧﺖ ﻗﻠﺖ ﻟﻠﻨﺍس
اﺗّﺨﺬﻭﻧﻰ ﻭ ﺍﻣّﻰ
ﺍﻟﻬﻴﻦ ﻣﻦ ﺩﻭﻥ
الله ؟ﺁﻳﺎ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺩﻡ ﮔﻔﺘﻰﮐﻪ
ﻣﻦ ﻭﻣﺎﺩﺭﻡ ﺭﺍ
ﺑﻐﻴﺮ ﺧﺪﺍ ﺑﭙﺮﺳﺘﻴﺪ؟
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺤﻰﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
(ﺑﺪﻭﻥ ﺧﺪﺍ)
ﻧﺒﻮﺩﻩﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ  ﺮﻛﺒﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻟﻰ
الله ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﺍﻭﻟﻴﺎﺋی
الهی ﻴﻮﺍﺳﻄﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺯﺍﻳﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺎﺩﺭﺵ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻴﻚ
ﻣﺪﻋﻰ ﮐﻤﺎﻝ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺴﻴﺤﻰﻭﺳﻴﻠﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺷﺪﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺁﻧﻬﻢ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﻣﻦ ﺩﻭﻥ الله ) ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺘﺮ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺭﻭﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻏﻴﺮ ﻭلاﻳﺖ (ﺩﻭﻥ
الله)ﺑﺪﻭﻥ ﺧﺪﺍ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺷﺮﻙ ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻭلاﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﺑﻌﺪﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ( ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﺴﻴﺢﻭﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩ.ﻭ پس
ﺍﺯ ﺻﻌﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮﻭ ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻣﺠﺴّﻤﻪ ﻭ ﻋﮑﺶ
ﺍﻭﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻘﺒﺮ
ﻭﺧﺎﻧﻪ ﻭ آثار ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻭ ﮐﻪﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﺩ.
ﺗﻮﺳﻞ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻗﺒﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ ﺷﺮﻙ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥﻣﺤﻤﺪﻫﺎ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺎ  ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺧﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ
( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺧﻄﺮ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﮔﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ پسﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﻮلاﻳﺖﺍﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.پس
ﺷﺮﻙ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻣﻮلا
ﻋﻠﻰ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻓﺎﺕ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻭﺿﻊ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪﮐﻪ(ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ
ﻣﻴّﺖﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ
ﺁﺧﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺟﺴﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺮﻓﻴﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ (ﺍﻟﻪ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ (ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ)ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ(الله
)ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.

حدیث
4500 اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ119ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ
الله عزّ ﻭﺟﻞ ﻗﻞ
ﻫﻞ ﻳﺴﺘﻮﻯ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻳﻌﻠﻤﻮﻥﻭ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
لاﻳﻌﻠﻤﻮﻥ
ﺍﻧّﻤﺎ ﻳﺘﺬﮐّﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍلأﻟﺒﺎﺏﻓﻘﺎﻝ
ﻧﺤﻦ ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﻧﻌﻠﻢﻭ
ﻋﺪﻭﻧﺎ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
لا ﻳﻌﻠﻤﻮﻥﻭ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ
ﺍﻭﻟﻮ ﺍلأﻟﺒﺎﺏ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻋﺎﻟﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
؟ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍﺗﻨﻬﺎ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺩﻝ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
(ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺶ ﻧﻴﺴﺖﮔﺮﭼﻪﺩﺍﻧﺶﺑﺮ
ﺟﻬﻞﻭﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﺍﻧﺶﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻘﺐﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻴﻌﻠﻢ
ﻳﻌﻨﻰ (ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ)ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍﻭ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻥﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﺎ ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ الّا ﺑﻘﻴّﻪﺩﺭ
ﺗﻮﺣّﺶ ﻭ ﺟﻬﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
(ﺗﺬﮐّﺮ)
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺑﻔﮑﺮ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥﻭ ﺳﺮﻋﻘﻞ
ﺁﻣﺪﻥ ﮐﺎﺭ ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻳﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.(ﺍﻟﺒﺎﺏ)ﺟﻤﻊ(ﻟﺐ
ﻳﺎ ﻣﻐﺰ)ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰﻭ
نفس ﻟﻮﺍﻣﻪ ﻧﻘﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯﻭ نفس أمّاره
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻟﺐ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.
( ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ
) ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
( ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ الّا
ﻫﺮکس ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ) ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻮ ﺍلأﻟﺒﺎﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ حدّﺃﻗﻞ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﻃﺎﻟﺐ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ.
ﻭ الّا ﺣﺰﺏ ﻭ ﻣﺬﻫﺐ
ﺷﻴﻌﻪﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯﻭ
ﻫﺮ ﻭلاﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻟﺐ ﻭ ﻣﻐﺰ ﻭ نفس
ﻟﻮﺍﻣﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ حدّ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﺣﻮﺽ ﮐﻮﺷﺮﻭ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳﺖ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻟﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﻭﺡ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ
ﺑﺪﻫﺪ .)

حدیث 4500
مکرر ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24 ﺹ۱۲۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
: ﻋﻦ ﻗﻮﻝ
الله عزّﻭﺟﻞﻭ
ﺍﺫﺍ ﻣﺶ ﺍلاﻧﺴﺎﻥ
ﺿﺮﺩﻋﺎ ﺭﺑّﻪ ﻣﻨﻴﺒﺎ
ﺍﻟﻴﻪ ﻗﺎﻝ
ﻧﺰﻟﺖ ﻓﻰ ﺃﺑﻰ ﺍﻟﻔﺼﻴﻞﺍﻧّﻪ
ﮐﺎﻥ ﺭﺳﻮﻝ الله
ﻋﻨﺪﻩ ﺳﺎﺣﺮﺍﻓﮑﺎﻥ
ﺍﺫﺍ ﻣﺴّﻪ ﺍﻟﻀﺮ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻟﺴﻘﻢﺩﻋﺎ
ﺭﺑّﻪ ﻣﻨﻴﺒﺎ ﺍﻟﻴﻪﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺎﺋﺒﺎ ﺍﻟﻴﻪ ﻣﻦ
ﻗﻮﻟﻪ ﻓﻰ ﺭﺳﻮﻝ
الله  ﻣﺎ
ﻳﻘﻮﻝثُمّ ﺍﺫﺍ
ﺧﻮﻟﻪ ﻧﻌﻤﻪ ﻣﻨﻪﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻌﺎﻓﻴﻪ ﻧﺴﻰ
ﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﻳﺪﻋﻮ ﺍﻟﻴﻪ
ﻣﻥﻘﺒﻞ ﻳﻌﻨﻰ ﻧﺴﻰ
ﺍﻟﺘﻮﺑﻪ ﺍﻟﻰ الله
عزّﻭﺟﻞﻣﻤّﺎ ﮐﺎﻥ
ﻳﻘﻮﻝ ﻓﻰ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﺍﻧّﻪ ﺳﺎﺣﺮﻭ
ﻟﺬﻟﻚ ﻗﺎﻝ الله
عزّﻭﺟﻞ ﻗﻞ ﺗﻤﺘّﻊ
ﺑﮑﻔﺮﻙ ﻗﻠﻴﻠﺎﺍﻧّﻚ
ﻣﻦ ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﻨﺎﺭﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻣﺮﺗﻚ ﻋﻠﻰ الناس
ﺑﻐﻴﺮ ﺣﻖ ﻣﻦ الله
عزّﻭﺟﻞﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪﻗﺎﻝ
ثُمّ ﻗﺎﻝ ﺃﺑﻮ ﻋﺒﺪ
الله ثُمّ ﻋﻄﻒ
ﺍﻟﻘﻮﻝ ﻣﻦ الله
عزّﻭﺟﻞ ﻓﻰ ﻋﻠﻰﻳﺨﺒﺮ
ﺑﺤﺎﻟﻪ ﻭ ﻓﻀﻠﻪ
ﻋﻨﺪ الله ﺗﺒﺎﺭﻙ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰﻓﻘﺎﻝ
ﺃﻣّﻦ ﻗﺎﻧﺖ ﺁﻧﺎٴ
ﺍﻟﻠّﻴﻞﺳﺎﺟﺪﺍ
ﻭ ﻗﺎﺋﻤﺎ ﻳﺤﺬﺭ
ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ ﻭ
ﻳﺮﺟﻮﺍ ﺭﺣﻤﻪ ﺭﺑّﻪﻗﻞ
ﻫﻞ ﻳﺴﺘﻮﻯ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻳﻌﻠﻤﻮﻥﺃﻥ ﻣﺤﻤﺪﺍ
ﺭﺳﻮﻝ الله ﻭﺍﻟّﺬﻳﻦ
لا ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ
ﺃﻥ ﻣﺤﻤﺪﺍ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﻭ ﺃﻧّﻪ ﺳﺎﺣﺮ
ﮐﺬﺍﺏ ﺍﻧّﻤﺎ ﻳﺘﺬﮐّﺮ
ﺍﻭﻟﻮ ﺍلأﻟﺒﺎﺏﻗﺎﻝ
ثُمّ ﻗﺎﻝ ﺃﺑﻮ ﻋﺒﺪ
الله ﻫﺬﺍ ﺗﺄﻭﻳﻠﻪﻳﺎ
ﻋﻤّﺎﺭ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺿﺮﺭﻯ
ﻭﻣﺸﮑﻠﻰ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪﺧﺪﺍﻳﺶﺭﺍ
ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺑﻮﻯ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺃﺑﻮ
ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.( ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺃﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻮلا.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺃﺑﻮﺑﮑﺮﺑﺨﻠﺎﻓﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻄﺒﻴﻘﻰ
ﮐﺮﺩﻩ.ﮐﻪ ﺗﻄﺒﻴﻘﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻫﺮ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﺶ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩﺑﻴﺎﺩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺸﮑﻠﻰ ﺣﻞ ﺷﻮﺩﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﮐﻪ ﻭﻯ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺳﺎﺣﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
( ﺍﺻﻮلا  ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﺑﺴﺤﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻢ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﮑﺎﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﻗﺪﻳﻢ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩﮐﻪ
ﻓﻨّﻰ ﺍﺯ ﻓﻨﻮﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺂﻣﻮﺧﺘﻨﺪﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺳﺎﺣﺮ
ﻭ ﺟﺎﺩﻭﮔﺮ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺎﻳﻊ ﺑﻮﺩﻩ  ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﻨﺎﻡ
ﺩﻳﻦ ﻭﺧﺪﺍﺑﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﻴﺎﻓﺘﻨﺪﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻫﻨﺎﻥﻭ(ﮐﻬﻦ)ﻫﺎﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻯﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ(ﻣﻠﺄ)ﻭﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ) ﻭ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻪ
ﺿﺮﺭﻯ ﻭ ﺧﻄﺮﻯ ﻣﻴﺪﻳﺪﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻮﺑﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻭﮔﻔﺘﻪﺍﻯﮑﻪﺑﺮﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻭﭼﻮﻥ
ﻧﻌﻤﺘﻰ ﺑﻮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺎﻓﻴﺖ ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻳﺎﻓﺖ ( ﻭﺣﺘﻰ ﺷﺮﻭﺕ
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻣﺴﺖ
ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩﺁﻧﭽﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮊﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ( ﺁﻧﭽﻪ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺭﺳﻮﻟﺶ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻮﺑﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺳﺎﺣﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﺑﮕﻮﮐﻤﻰ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺍﺯ ﻟﺬﺕ ﻭ ﻓﺮﺻﺖ
ﻋﻤﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪﻭﻟﻰ
ﺑﺪﺍﻥﮐﻪ ﺍﺯ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺁﺗﺶ ﻫﺴﺘﻰ ( ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﭼﻬﺎﺭ ﺟﻬﻨﻢ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ
) ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻣﺎﺭﺕ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺗﻮ ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺪﻭﻥ ﺣﻘّﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺶ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺁﻳﻪﺧﻴﻠﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺣﻮﺍﺩﺵ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺎﺷﺪ.ﮐﻪ(ﻣﺮﺟﺌﻪ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪﻭﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﻭﻟﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﻫﺮﮔﺰ
ﻫﻢ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻤﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
)سپس ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﻓﺰﻭﺩﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻠﺎﻡ ﺭﺍ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﺑﻌﻠﻰ ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺣﺎﻝ
ﻭ ﻓﻀﻞ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﭼﻪ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺷﺐ ﺩﺭ ﻗﻨﻮﺕ
ﺍﺳﺖ ( ﻗﻨﻮﺕ ﺩﻋﺎ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯﻭ ﻗﻨﺎﻋﺖ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺠﻮﺩ ﻭ ﻗﻴﺎﻡ
ﺍﺳﺖﻭ ﺍﺯ ﺁﺧﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ(
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ رؤیتﻫﺎ  ﺧﻮﺩﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﻭﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺮﺣﻤﺖ رَبّ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺁﮔﺎﻩ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
( ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
) ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ( ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
)ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
؟ ﻳﻌﻨﻰ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺳﺎﺣﺮ
ﻭ ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻮ ﻧﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻟﺒﺎﺏ  (ﻟﺐ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺩﻝ ﺑﻴﺪﺍﺭ ) ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺁﻥ ﺑﮑﻨﻨﺪ
( ﻓﻬﻢ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕﻳﺎ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
) ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﺗﺄﻭﻳﻞ
ﺁﻳﻪ (ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺮ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭ ﻋﻠﻰ).

حدیث 4501 -
از ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ122 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻝ الله
ﻭ ﻣﺎ ﺍﻭﺗﻴﺘﻢ ﻣﻦ
ﺍﻟﻌﻠﻢ الّا ﻗﻠﻴﻠﺎﻗﺎﻝ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻫﺎ ﻓﻰ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ
ﺃﻧّﻪ ﻟﻢ ﻳﻮٴﺖ
ﺍﻟﻌﻠﻢالّا ﺍﻧﺎﺵ
ﻳﺴﻴﺮﻓﻘﺎﻝﻭ ﻣﺎ
ﺍﻭﺗﻴﺘﻢ ﻣﻦ ﺍﻟﻌﻠﻢالّا
ﻗﻠﻴﻠﺎ ﻣﻨﮑﻢ ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻤﺎ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺟﺰ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺑﺪﺳﺖ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩ
ﺍﻳﺪ ( ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻏﻴﺒﻰ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻌﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺟﺰ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺳﻴﺪﻭ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﻭ لاﺯﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﻨﻰ ﻫﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﻭ ﺩﺭ
حدود ﻧﻴﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺁﻳﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺟﺰ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
( ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺩﺍﻧﺶ ﻭ ﻋﻠﻢﺑﻠﮑﻪ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ
( ﻫﻤﻴﺸﻪ(ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ)ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﻳﺞ ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺳﻄﺢ
ﻋﻠﻤﻰ ﺯﻣﺎﻥ)ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺗﻰ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ(ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ)ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﻭ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.(ﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﻤﻌﻰ)ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺑﺴﺘﻪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ).

حدیث 4502 -
از ﺍﺑﻦ ﻋﺒّﺎﺵ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ122 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ عزّ
ﻭﺟﻞ ﺍﻧّﻤﺎ ﻳﺨﺸﻰ
الله ﻣﻦ ﻋﺒﺎﺩﻩﺍﻟﻌﻠﻤﺎٴﻗﺎﻟﻴﻌﻨﻰ
ﺑﻪ ﻋﻠﻴّﺎ
ﮐﺎﻥ ﻋﺎﻟﻤﺎ ﺑﺎللهﻭ
ﻳﺨﺸﻰ الله ﻭ ﻳﺮﺍﻗﺒﻪﻭ
ﻳﻌﻤﻞ ﺑﻔﺮﺍﺋﻀﻪﻭ
ﻳﺠﺎﻫﺪ ﻓﻰ ﺳﺒﻴﻠﻪ
ﻭ ﻳﺘّﺒﻊ ﺟﻤﻴﻊ
ﺃﻣﺮﻩ ﺑﺮﺿﺎﻩﻭ
ﻣﺮﺿﺎﻩ ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﻪ
حدّﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﻠﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ ( ﻋﻠﻤﺎ
ﻳﺎ ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺑﻌﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ترسﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ترس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﺑﺎﺯ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ
ترس ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ترس
ﺁﻧﻬﺎﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺣﻖ ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ ﺑﺨﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﺪﺍﺭﺍ ﺣﺎﺿﺮ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩﻣﻮﺍﻇﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﺍﺑﻦ ﻋﺒﺎﺵ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺗﺮﺳﺎﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﺵ
ﻣﺮﺍﻗﺐ ﻭﻧﺎﻇﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺭﺍﻫﺶ ﺟﻬﺎﺩ
ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﻭ
ﺑﺎ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺎﻃﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ( ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
) ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.(ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻣﻮلا ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺩﺭ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﻋﺎﻳﺖ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺧﻮﺩﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮلاﻭ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ)

حدیث 4503 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ123 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺤﺞ
ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻳﻢﻭ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺭﺍﻩﺑﺮ ﮐﻮﻫﻰ ﺑﺎلا
ﺭﻓﺖﻭ ﺍﺷﺮﺍﻑ ﺑﺮ
ﺟﻤﻌﻴّﺖ ﻣﺮﺩﻡ
ﮐﺮﺩﻭ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﻣﺎ
اکثر ﺍﻟﻀﺠﻴﺞﻭ
ﺃﻗﻞ ﺍﻟﺤﺠﻴﺞ ؟
ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪ ﺩﺍﻭﺩ
ﺍﻟﺮﻗّﻰﻳﺎ ﺍﺑﻦ
ﺭﺳﻮلالله ﻫﻞ ﻳﺴﺘﺠﻴﺐ
الله ﺩﻋﺎٴ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﺠﻤﻊ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺃﺭﻯ ؟ ﻗﺎﻝ ﻭﻳﺤﻚ
ﻳﺎ ﺑﺎﺳﻠﻴﻤﺎﻥﺍﻥ
الله لا ﻳﻐﻔﺮﺃﻥ
ﻳﺸﺮﻙ ﺑﻪ ﺍﻟﺠﺎحدّ
ﻟﻮلاﻳﻪ ﻋﻠﻰ ﮐﻌﺎﺑﺪ
ﻭﺷﻦﻗﺎﻝ ﻗﻠﺖ ﺟﻌﻠﺖ
ﻓﺪﺍﻙ ﻫﻞ ﺗﻌﺮﻓﻮﻥ
ﻣﺤﺒّﻴﮑﻢ ﻭ ﻣﺒﻐﻀﻴﮑﻢ
؟ ﻗﺎﻝ ﻭﻳﺤﻚ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥﺍﻧّﻪ
ﻟﻴﺶ ﻣﻦ ﻋﺒﺪ ﻳﻮﻟﺪالّا
ﮐﺘﺐ ﺑﻴﻦ ﻋﻴﻨﻴﻪمؤمن
ﺃﻭ ﮐﺎﻓﺮ ﻭ ﺍﻥ ﺍﻟﺮﺟﻞ
ﻟﻴﺪﺧﻞ ﺍﻟﻴﻨﺎ
ﺑﻮلاﻳﺘﻨﺎﻭ ﺑﺎﻟﺒﺮﺍٴﻪ
ﻣﻦ ﺃﻋﺪﺍﺋﻨﺎﻓﻨﺮﻯ
ﻣﮑﺘﻮﺑﺎ ﺑﻴﻦ ﻋﻴﻨﻴﻪمؤمن
ﺃﻭ ﮐﺎﻓﺮ ﻗﺎﻝ الله
عزّﻭﺟﻞﺍﻥ ﻓﻰ ﺫﻟﻚ
ﻟﺂﻳﺎﺕ ﻟﻠﻤﺘﻮﺳّﻤﻴﻦ
ﻧﻌﺮﻑ ﻋﺪﻭﻧﺎ ﻣﻦ
ﻭﻟﻴّﻨﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺿﺠﻴﺞ ﻭﺟﻨﺠﺎﻝ
ﻭ ﺿﺠّﻪ ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖﻭ
ﭼﻘﺪﺭ ﺣﺠﻴﺞ ﻳﺎﺣﺎﺟّﻴﺎﻥ
(ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭحجّ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺃﮐﺒﺮ)
ﺍﻧﺪﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﺯﻳﺮﺍ
حجّ ﮐﻌﺒﻪﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﻬﻴﻢ حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺟﺒﺮﺋﻴﻠﺎﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻳﮕﺎﻧﻪ
حجّ ﮐﻌﺒﻪ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﺩﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺮﺷﻤﺎ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺤﺞ ﺃﮐﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻳﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ ﻭﺟﺰ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻌﺒﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺒﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻯﻭ ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ سپس
ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪﺁﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻋﺎﻯ
ﺍﻳﻥﺠﻤﻌﻴّﺖ ﺭﺍ
ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ ؟ ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ؟ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭ
ﻋﻔﻮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺮﻙ
ﺑﻮﻯ ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ.
ﻫﺮکس ﻭلاﻳﺖ ﻋﻠﻰ
ﺭﺍ ﻣﻨﮑﺮ ﺷﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.( ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﺖ ﺳﻨﮕﻰ ﭘﺮﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ
ﻭ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﭘﺮﺳﺖ
ﻭ ﻣﻔﺘﻰ ﭘﺮﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻰ ﻗﺒﻮﻝ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻟﻰ ﻣﻨﮑﺮ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﻮلاﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭلاﻳﺖ ﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﻯ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ.ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭالّا
ﺗﺮﻙ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩﺑﺪﻟﻴﻞ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ ﻋﻠﻰ
ﻭلاﻳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﺎﺭ
ﺳﺎﺯ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺖ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪﻭ
ﻳﺎ ﻣﺮﺩﻩ ﭘﺮﺳﺖﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺘﻰ ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻩ ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ ﺭﺍﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ
ﺁﻳﺎ ﺷﻤﺎ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻭ ﻣﺘﻨﻔّﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﺪ ؟ ﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﻧﻴﺴﺖ(ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺎﻭلاﻳﺖ ﺑﻨﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻫﺮ ﻣﺨﻠﻮﻗﻰﮐﻪ
ﺳﺮکس ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ) ﭼﻮﻥ ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺍﻭ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ مؤمن ﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﮐﺎﻓﺮ.( ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺟﺒﺮﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻓﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
مؤمن ﺷﻮﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ(ﺟﺒﺮ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ)ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﺎﻃﻔﻰ ﺍﻭﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮلا ﻫﺮکس ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﻳﻚ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﮑﺴﺎﻥﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺋﻞ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﻫﺮکس
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩﻭﺗﺎ
ﺳﺮحدّﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪﻭﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﻭ ﺑﻘﻴّﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ) ﻫﺮکس ﮐﻪ
ﺑﻨﺰﺩ ﻣﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺍﻭ مؤمن
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻳﺎ
ﮐﺎﻓﺮ. ( ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺩﻳﺪﻧﺪ
ﮐﺎﻓﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﻭﺭﺍ
ﻃﺮﺩ ﻳﺎ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻭ ﻋﮑﺶ
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ ﺍﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪﮐﻪ ﭼﻪ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻮﻯ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺘﻮﺳّﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺷﻤﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ ﺩﻭﺳﺖ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ
( ﻣﺘﻮﺳﻢﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺳﻴﻤﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻨﻴﻦ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻮﺳّﻢ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻴﻤﺎﻯ ﺍﻭ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ مؤمن
ﻳﺎ ﮐﺎﻓﺮ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚرؤیتﻫﺎﻯﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻭ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺍﻭ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺮﭼﻪ ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﺪﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﻳﺎ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺁﻳﺎﺕ ﻳﺎ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕﻭ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.رؤیتﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰﮔﺰﺍﺭﺷﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ ﻳﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
.)

حدیث 4504 -
از ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ124ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﺁﻳﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﻠﻴﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﺸﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
؟ ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ
: ﻧﻌﻢﻭ ﺫﻟﻚ ﺃﻧّﻪ
ﺳﺄﻟﻪ ﺭﺟﻞ ﻣﺴﺄﻟﻪﻓﺄﺟﺎﺏ
ﻓﻴﻬﺎﻭﺳﺄﻟﻪ ﺭﺟﻞ
ﺁﺧﺮ ﻋﻦ ﺗﻠﻚ
ﺍﻟﻤﺴﺄﻟﻪﻓﺄﺟﺎﺑﻪ
ﺑﻐﻴﺮ ﺟﻮﺍﺏ ﺍلأﻭﻝ
ثُمّ ﺳﺄﻟﻪ ﺁﺧﺮ
ﻋﻨﻬﺎﻓﺄﺟﺎﺑﻪ
ﺑﻐﻴﺮ ﺟﻮﺍﺏ ﺍلأﻭﻟﻴﻦثُمّ
ﻗﺎﻝ ﻫﺬﺍ ﻋﻄﺎٴﻮﻧﺎﻓﺎﻣﻨﻦ
ﺃﻭ ﺃﻋﻂ ( ﺍﻣﺴﻚ ) ﺑﻐﻴﺮ
ﺣﺴﺎﺏ ﻫﮑﺬﺍ ﻓﻰ
ﻗﺮﺍٴﻪﻋﻠﻰﻗﺎﻝﻗﻠﺖ
ﺃﺻﻠﺤﻚ الله ﻓﺤﻴﻦ
ﺃﺟﺎﺑﻬﻢ ﺑﻬﺬﺍ
ﺍﻟﺠﻮﺍﺏﻳﻌﺮﻓﻬﻢ
ﺍلاﻣﺎﻡ ؟ ﻗﺎﻝ
ﺳﺒﺤﺎﻥ الله ﺃﻣﺎ
ﺗﺴﻤﻊ ﻗﻮﻝ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﻰ ﮐﺘﺎﺑﻪﺍﻥ
ﻓﻰ ﺫﻟﻚ ﻟﺂﻳﺎﺕ
ﻟﻠﻤﺘﻮﺳّﻤﻴﻦﻭ
ﻫﻢ ﺍلأﺋﻤّﻪ ﻭ
ﺍﻧّﻬﺎ ﻟﺒﺴﺒﻴﻞ
ﻣﻘﻴﻢ لاﻳﺨﺮﺝ
ﻣﻨﻬﺎ ﺃﺑﺪﺍثُمّ
ﻗﺎﻝ ﻧﻌﻢ ﺍﻥ ﺍلاﻣﺎﻡﺍﺫﺍ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻰ ﺭﺟﻞﻋﺮﻓﻪ
ﻭ ﻋﺮﻑ (ﻣﺎ ﻫﻮ ﻋﻠﻴﻪ
) ﻭﻋﺮﻑ ﻟﻮﻧﻪ ﻭ
ﺍﻥ ﺳﻤﻊ ﮐﻠﺎﻣﻪ
ﻣﻦ ﺧﻠﻒ ﺣﺎﺋﻂ ﻋﺮﻓﻪﻭ
ﻋﺮﻑ ﻣﺎ ﻫﻮلأﻥ
الله ﻳﻘﻮﻝﻭﻣﻦ
ﺁﻳﺎﺗﻪ ﺧﻠﻖ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭﺍلأﺭﺽﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺃﻟﺴﻨﺘﮑﻢ ﻭ ﺃﻟﻮﺍﻧﮑﻢﺍﻥ
ﻓﻰ ﺫﻟﻚ ﻟﺂﻳﺎﺕ
ﻟﻠﻌﺎﻟﻤﻴﻦ ﻓﻬﻢ
ﺍﻟﻌﻠﻤﺎٴﻭ ﻟﻴﺶ
ﻳﺴﻤﻊ ﺷﻴﺌﺎ ﻣﻦ
ﺍلأﻟﺴﻦالّا ﻋﺮﻓﻪﻧﺎﺝ
ﺃﻭ ﻫﺎﻟﻚ ﻓﻠﺬﻟﻚ
ﻳﺠﻴﺒﻬﻢ ﺑﺎﻟّﺬﻯ
ﻳﺠﻴﺒﻬﻢ ﺑﻪ ﺁﺭﻯﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﭘﺮﺳﻴﺪﻭ
ﺍﻭ ﺟﻮﺍﺑﻰ ﺩﺍﺩﻭ
ﺷﺨﺺ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳؤﺍﻝ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖﻭﻟﻰ
ﺟﻮﺍﺏ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮔﺮﻓﺖ.ﻭ
ﺷﺨﺺ ﺳﻮﻣﻰ ﻧﻴﺰﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻮﺁﻝ ﺭﺍ ﮐﺮﺩ
ﻭﺟﻮﺍﺏ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺟﻮﺍﺏ ﺑﺂﻥ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ
ﮔﺮﻓﺖ. سپس ﻓﺮﻣﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻄﺎﻯ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ ﻣﻨّﺖ
ﮔﺬﺍﺭ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺣﺴﺎﺏ
ﻋﻄﺎ ﮐﻦﻭ ﻳﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺍﻣﺴﺎﻙ ﮐﻦ ﻭ ﻣﮕﻮ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺩﺭ ﻗﺮﺍٴﺖ
ﻋﻠﻰ ﺍﺳﺖ ﺭﺍﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪﺍﻭ ﺍﻳﻦ ﺟﻮﺍﺑﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺁﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ ؟
ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮ ﺧﺪﺍﺁﻳﺎ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﺎﺗﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﻣﺘﻮﺳّﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ(ﺳﺒﻴﻞ
ﻣﻘﻴﻢ)ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻧﻤﻰ
ﺁﻳﻨﺪ.ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻓﺰﻭﺩﺁﺭﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﻧﮕﺎﻩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﺨﺺ ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩﻭﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻭ( ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭﺭﺍ ) ﻭ ﺭﻧﮓ
ﺍﻭﺭﺍ ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪﻭﺻﺪﺍﻳﺶ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺑﺸﻨﻮﺩﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
.( ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎﻡ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭ رؤیت ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻭﺭﻭﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ)ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ ( ﻭﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
) ﺍﻭﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺯﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ.( ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻭ
ﺍﺟﺴﺎﻡ ) ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺭﻧﮓ
ﭘﻮﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻋﻠﻤﺎ(ﻯﺎﻟﻬﻰ) ﻫﺴﺘﻨﺪ(
ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺭﻧﮕﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺭﻧﮓﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖﺗﺎ ﭘﻮﺳﺖ ﺗﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ) ﻭﺯﺑﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﻭ ﻧﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺍﺯ
ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻫﺎﻟﮑﺎﻥ ( ﺍﺯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺺ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻣﺎﻡ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ) ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺟﻮﺍﺏ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ( ﺩﺭﺟﻪ
ﺻﺪﻕ ﻭ ﮐﺬﺏ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭ ﻧﻴّﺖ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎﻣﺸﺎﻥ
ﻣﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ )

حدیث 4505 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ24ﺹ128ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
: ﺍﺗّﻘﻮﺍ
ﻓﺮﺍﺳﻪ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦﻓﺎﻧّﻪ
ﻳﻨﻈﺮ ﺑﻨﻮﺭ الله
ثُمّ ﺗﻠﺎ ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺂﻳﻪﺍﻥ
ﻓﻰ ﺫﻟﻚ ﻟﺂﻳﺎﺕ
ﻟﻠﻤﺘﻮﺳّﻤﻴﻦ
ﺍﺯ ﻓﺮﺍﺳﺖ
ﻭ ﻗﻴﺎﻓﻪ ﺷﻨﺎﺳﻰ
مؤمن ﺑﺘﺮﺳﻴﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ سپس ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻮﺍﻧﺪﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺁﻳﺎﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺘﻮﺳّﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ.(
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥﺴﻴﻤﺎ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥﻭ ﻗﻴﺎﻓﻪ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﻗﻴﺎﻓﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻭﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺍﺯ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺴﻰ ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ
.)

حدیث4506 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ24ﺹ128 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻠﺖ ﻭ ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺯ ﺩﻟﻬﺎﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﻨﺪ( ﻗﻴﺎﻓﻪ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻠﻰﻭ ﺗﻠﻪ ﭘﺎﺗﻰ
ﻓﻌﻠﻰﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﮑﺮ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ :  ﺃﻣﺎ ﺑﻠﻐﻚ
ﻗﻮﻝ ﺭﺳﻮﻝ الله
ﺍﺗّﻘﻮﺍ ﻓﺮﺍﺳﻪ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦﻓﺎﻧّﻪ
ﻳﻨﻈﺮ ﺑﻨﻮﺭ الله
؟ ﻗﺎﻝ ﺑﻠﻰﻗﺎﻝ
ﻓﻤﺎ ﻣﻦ مؤمنالّا
ﻭ ﻟﻪ ﻓﺮﺍﺳﻪﻳﻨﻈﺮ
ﺑﻨﻮﺭ الله ﻋﻠﻰ
ﻗﺪﺭ ﺍﻳﻤﺎﻧﻪ
ﻭ ﻣﺒﻠﻎ ﺍﺳﺘﺒﺼﺎﺭﻩ
ﻭ ﻋﻠﻤﻪﻭ ﻗﺪ ﺟﻤﻊ
الله ﻟﻠﺄﺋﻤّﻪﻣﺎ
ﻓﺮﻗﻪ ﻓﻰ ﺟﻤﻴﻌﺎﻟمؤمنین
ﻭ ﻗﺎﻝ عزّ ﻭﺟﻞ
ﻓﻰ ﮐﺘﺎﺑﻪﺍﻥ ﻓﻰ
ﺫﻟﻚ ﻟﺂﻳﺎﺕ ﻟﻠﻤﺘﻮﺳّﻤﻴﻦﻓﺄﻭﻝ
ﺍﻟﻤﺘﻮﺳّﻤﻴﻦ
ﺭﺳﻮﻝ الله ثُمّ
ﻋﻠﻰ ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﻣﻦ ﺑﻌﺪﻩثُمّ ﺍﻟﺤﺴﻦ
ﻭ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻭ ﺍلأﺋﻤّﻪ
ﻣﻦ ﻭﻟﺪ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦﺍﻟﻰ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎﻣﻪ
ﺁﻳﺎ ﺑﺸﻤﺎ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﺍﺯ ﻓﺮﺍﺳﺖ
مؤمن ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ؟( ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰﻧﮕﺎﻩ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻗﺒﻠﻰ
ﻳﺎ ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﺪ) ﻭﻫﺮ
ﻣﻮٴﻤﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻧﻴﺮﻭﻯ ﻓﺮﺍﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ( ﮔﺎﻫﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺧﻰ(ﺻﺮﺍﻓﺖ)ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ(ﻓﺮﺍﺳﺖ)ﺍﺳﺖ
) ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
( ﺭﺟﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺺ مؤمن
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
(ﺍﺳﺘﺒﺼﺎﺭ) ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻳﮑﺠﺎ
ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ مؤمن
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.( ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩﺗﺤﺖ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺁﻳﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﻣﺘﻮﺳّﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ
( ﻳﺎ ﺳﻴﻤﺎ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻓﺮﺍﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻣﺘﻮﺳّﻤﻴﻦ
( ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻟﻬﻰ ) ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭ سپس
ﻋﻠﻰ ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐﻭ
سپس ﺣﺴﻦ ﻭﺣﺴﻴﻦ(
ﻭﻧﻴﺰ ﻓﺎﻃﻤﻪ )ﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻭلاﺩ ﺣﺴﻴﻦﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ.( ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺘﻮﺳّﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ
۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻳﻦ ﻓﺮﺍﺳﺖ ﻭ
ﺁﻳﺎﺕﻭﻣﻌﺠﺰﺍﺕﺍﻟﻬﻴﺎﻭﻟﻴﺎﻯﻤﺤﻤﺪﻯﺒﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺑﺎﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋلوﻡ ﻏﺮﻳﺒﻪ.ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺗﺤﺖ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺎ ﭼﻪ حدودی
ﺍﻳﻦ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺒﺮﻧﺪﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﻧﻬﺎﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﺠﻠﺴﻰ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻭﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
.)

حدیث 4507 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ133ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻝ الله
ﻭ ﻋﺒﺎﺩ ﺍﻟﺮﺣﻤﻦﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻳﻤﺸﻮﻥ ﻋﻠﻰ ﺍلأﺭﺽ
ﻫﻮﻧﺎﻗﺎﻝ ﺍلأﺋﻤّﻪ
ﻳﻤﺸﻮﻥ ﻋﻠﻰ ﺍلأﺭﺽ
ﻫﻮﻧﺎﺧﻮﻓﺎ ﻣﻦ
ﻋﺪﻭﻫﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻫﻮﻥ
( ﻭﻫﻮﻝ ) ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺎ ﻫﻮﻥﻳﺎ
ترس ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻦ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ( ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﺷﺎﻣﻞ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭ  ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﻭﻡ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ
ﺑﺪﻧﺎﻣﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﺮ ﻭلاﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺷﻴﻌﻰﮐﻪ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦﺑﺎ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ ﺗﻘﻮﺍ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﻭﺟﺰ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺄﻣﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
.

حدیث 4508 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺍﺳﺖ
(ﺝ24ﺹ 133ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻭﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ ﺭﺑّﻨﺎﻫﺐ
ﻟﻨﺎ ﻣﻦ ﺁﺯﻭﺍﺟﻨﺎ
ﻭ ﺫﺭﻳﺎﺗﻨﺎ قرّه
ﺃﻋﻴﻦﻭ ﺍﺟﻌﻠﻨﺎ
ﻟﻠﻤﺘّﻘﻴﻦ ﺍﻣﺎﻣﺎﻓﻘﺎﻝ
ﻟﻘﺪ ﺳﺄﻟﻮﺍ الله
ﻋﻈﻴﻤﺎﺃﻥ ﻳﺠﻌﻠﻬﻢ
ﻟﻠﻤﺘّﻘﻴﻦ ﺃﺋﻤّﻪ
ﻓﻘﻴﻞ ﻟﻪ ﮐﻴﻒ ﻫﺬﺍﻳﺎﺑﻦ
ﺭﺳﻮﻝ الله ؟ﻗﺎﻝ
ﺍﻧّﻤﺎ ﺃﻧﺰﻝ الله
ﻭ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ ﺭﺑّﻨﺎ
ﻫﺐ ﻟﻨﺎ ﻣﻦ ﺃﺯﻭﺍﺟﻨﺎ
ﻭ ﺫﺭﻳّﺎﺗﻨﺎقرّه
ﺃﻋﻴﻦﻭ ﺍﺟﻌﻞ ﻟﻨﺎ
ﻣﻦ ﺍﻟﻤﺘّﻘﻴﻦ
ﺍﻣﺎﻣﺎ ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻣﺎ ﺭﺍ
ﺃﺯﻭﺍﺝ ﻭ ﺍﻭلاﺩﻯ
قرّه ﺍﻟﻌﻴﻦ ﺑﺪﻩﻭﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﻣﺘّﻘﻴﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﮐﻦ ( ﺩﻋﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﻳﺎ
ﺃﺯﻭﺍﺝ ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻢ
ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﻭ ﺟﻔﺖ
ﻭ ﺷﻔﻊ ﻣﺎ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥهستند
ﺑﻤﺎ ﻋﻄﺎ ﮐﻦ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺯﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻮﻫﺮﺍﻧﺸﺎﻥ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪﻳﺎ ﺯﻥ.ﻭ
ﺍﻭلاﺩﻯ ﺑﺪﻩﮐﻪ
ﺍﻭلاﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﭼﻮﻥ ﺯﻧﺎﻥﻣﻄﻴﻊ
ﻭﺯﻭﺝ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﺍﻭلاﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ(قرّه
ﺍﻟﻌﻴﻦ)ﻳﺎ ﭼﺸﻢ
ﺭﻭﺷﻨﻰ ﻭ ﻳﺎ ﻧﻮﺭ
ﭼﺸﻢﻭﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺻﻮﺭﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻧﻮﺭ ﭼﺸﻢﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﭘﻴﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺘّﻘﻴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﻣﻌﻠّﻢ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎﻡﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩﻭ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻃﻠﺐ ﺳﻮﺃﻝ ﻣﻬﻤﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺘّﻘﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﻣﺎﻡ ﻧﻤﺎﻳﺪ(
ﮐﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻣﺎﻣﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻔﺮ
ﺁﻣﻴﺰﻯ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺁﻳﻪﺭﺍ ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻫﺴﺖ.) ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻠّﺖ
ﺍﻫﻤﻴّﺖﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭلاﺩ ﻣﺎ قرّه
ﺍﻟﻌﻴﻦ ﺑﻔﺮﺳﺖﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﻣﺘّﻘﻴﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻩ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ (ﻋﻠﻤﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﻫﺴﺘﻨﺪ( ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﻧﻔﺴﻰ ﻭ لا ﺃﻋﻠﻢ ﻣﺎ
ﻓﻰ ﻧﻔﺴﻚﺍﻧّﻚ
ﺃﻧﺖ ﻋﻠّﺎﻡ ﺍﻟﻐﻴﻮﺏ
ﮐﻪ ﺗﻮ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ نفس (ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻭﻥ ) ﻣﻦ ﺩﺍﺭﻯﻭﻣﻦ
ﺧﻴﺮ ﺍﺯ ﺗﻮ ﻧﺪﺍﺭﻡ
.ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻏﻴﺐ ﻫﺴﺘﻰ.
.نفس ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥﻭﺩﺭﻭﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺎﻇﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻭﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ( ﻏﻴﻮﺏ)
ﺟﻤﻊ ﻏﻴﺐﻫﺎ ﻭﻫﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻫﺎﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐﻣﺪﺑّﺮﺍﻟﻬﻰﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺴﺘﻦ ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ (ﻋﻠّﺎﻡ)ﺷﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻌﻠﻢ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻭ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺩﺍﻧﺎ ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﺍﺳﻢ الله
ﺍلأﮐﺒﺮ ﺷﻠﺎﺷﻪ
ﻭ ﺳﺒﻌﻮﻥ ﺣﺮﻓﺎ
ﻓﺎﺣﺘﺠﺐ ﺍﻟرَبّ
ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻨﻬﺎ ﺑﺤﺮﻑﻓﻤﻦ
ثُمّ لا ﻳﻌﻠﻢ ﺃحدّﻣﺎ
ﻓﻰ ﻧﻔﺴﻪ عزّ ﻭﺟﻞ
ﺃﻋﻄﻰ ﺁﺩﻡ ﺍﺷﻨﻴﻦ
ﻭ ﺳﺒﻌﻴﻦ ﺣﺮﻓﺎﻓﺘﻮﺍﺭﺷﺘﻬﺎ
ﺍلأﻧﺒﻴﺎٴﺣﺘّﻰ
ﺻﺎﺭﺕ ﺍﻟﻰ ﻋﻴﺴﻰﻓﺬﻟﻚ
ﻗﻮﻝ ﻋﻴﺴﻰ ﺗﻌﻠﻢ
ﻣﺎ ﻓﻰ ﻧﻔﺴﻰﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺷﻨﻴﻦ ﻭ ﺳﺒﻌﻴﻦ
ﺣﺮﻓﺎ ﻣﻦ ﺍلاﺳﻢ
ﺍلأﮐﺒﺮﻳﻘﻮﻝ ﺃﻧﺖ
ﻋﻠّﻤﺘﻨﻴﻬﺎ
ﻓﺄﻧﺖ ﺗﻌﻠﻤﻬﺎﻭ
لا ﺃﻋﻠﻢ ﻣﺎ ﻓﻰ
ﻧﻔﺴﻚ ﻳﻘﻮﻝ لأﻧّﻚ
ﺍﺣﺘﺠﺒﺖ ﻋﻦ ﺧﻠﻘﻚ
ﺑﺬﻟﻚ
ﺍﻟﺤﺮﻑﻓﻠﺎ ﻳﻌﻠﻢ
ﺃحدّ ﻣﺎ ﻓﻰ ﻧﻔﺴﻚ
ﺍﺳﻢ
ﺃﮐﺒﺮ ﺧﺪﺍ ( ﺍﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢ ) ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭﺳﻪ
ﺣﺮﻑ ﺩﺍﺭﺩ.( ﺣﺮﻑ
ﻫﺎﻣﻄﺎﻟﺐ ﻭﺍﺻﻮﻝ
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺟﺰﺍ ﻭ ﭘﺎﺭﻩ
ﻫﺎﻯ ﺁﻥﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺟﻤﻊ ﺷﻮﻧﺪﻭﻣﻮﺯﺍﺋﻴﻚ
ﺷﻮﻧﺪﺗﺎ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.(ﺍﺳﻢ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺭﺣﻤﺎﻥ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ ﺷﻬﻮﺩ(ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ)ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﺮﺵ ﺍﻭﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.(ﺍﺳﻢ
ﺍﻋﻠﺎ)ﻳﺎ ﺃﮐﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻔﺘﺎﺩﻧﻴﺰ
ﺭﻗﻢ ﮐﺸﺮﺕ
ﺍﺳﺖپسﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮ ﺳﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﻰ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﺳﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ( ﻧﺎﻡ ﻭناموس
ﻭﻧﻤﺎﺯ)
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ
ﻗﺎﺋﻢﺑﺮﺍﻯ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻳﮑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺍﺯ
ﺁﻥ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭالّا
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﻳﻚ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻮﮊﻩ ﺧﻄﺎﺏ ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﺑﺴﻢ الله ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺭﺣﻴﻢ.ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ ﻧﺰﺩ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩﻭ
ﺑﻬﻴﭻ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ
ﺗﺎ  ﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺸﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﻋﺪﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ رَبّ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ ) ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻋﻠﻢ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻧﺰﺩ
ﺧﻮﺩﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ ﺁﻓﺮﺍﺩ
ﻫﺴﺖ ﺩﺍﺭﺩ) ﻭ ﺁﺩﻡ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺩﻭ ﺣﺮﻑ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﻓﺖ ( ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺁﺩﻡ ﺃﺑﻮ
ﺍﻟﺒﺸﺮ) ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﺮﺩ ( ﺗﺠﺎرَبّ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡﺍﺳﻢ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺁﺩﻡ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺩﻡ ﺷﺪﻩﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻧﺰﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻥ ﻫﺴﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﺪ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻋﻠّﺖ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﺩﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
) ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺑعیسی ﺭﺳﻴﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻴﺴﻰ ( ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ) ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺗﻮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ ﺩﺭ
نفس ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻣﻦ
ﭼﻴﺴﺖ ؟( ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻭ
ﻧﻮﻉ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﮐﻪﺳﺎﻟﻚ ﻳﺎﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ ﺍﺳﻢ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭﺩﻭ
ﺣﺮﻑ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. (ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
پس ﺁﻧﭽﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ) ﻭ
ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺗﻮ
ﺍﺯ ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺧﻮﺩ
ﺁﻥ ﻳﻚ ﺣﺮﻑ ( ﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻧﻬﺎﺋﻰﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻭ(ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺣﻘﻴﻘﻰ)ﻭﻧﻪ(ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ)ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻯ
پس ﻣﻦ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﺗﻮ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻢ.( ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺎﻣﻮﺧﺘﻪﺍﻡ
)

حدیث
4502 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ238 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﻴﻞ ﻟعیسی
ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢﻣﺎﻟﻚ
لا ﺗﺘﺰﻭﺝ ؟ ﻓﻘﺎﻝ
ﻭﻣﺎ ﺃﺻﻨﻊ ﺑﺎﻟﺘﺰﻭﻳﺞ
؟ ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﻳﻮﻟﺪ ﻟﻚﻗﺎﻝ ﻭﻣﺎ
ﺃﺻﻨﻊ ﺑﺎلأﻭلاﺩ؟
ﺍﻥ ﻋﺎﺷﻮﺍ ﻓﺘﻨﻮﺍﻭ
ﺍﻥ ﻣﺎﺗﻮﺍ ﺣﺰﻧﻮﺍ
ﺑعیسی ﻣﺴﻴﺢ
ﮔﻔﺘﻨﺪﭼﺮﺍ ﻫﻤﺴﺮ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻰ
؟ ﮔﻔﺖ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﭼﻪ ﮐﻨﻢ ؟
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺍﻭلاﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻣﺴﻴﺢ
ﮔﻔﺖﺑﺎ ﺍﻭلاﺩ
ﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﺑﮑﻨﻢ
؟ ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ ﺟﺰ ﻓﺘﻨﻪ(
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﻠﺎ ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩﻧﺪ باعث
ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.(
ﺍﻭلاﺩ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﺩﺭﺷﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻮلا ﻋﻠﻰ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪﮐﻪﻫﺮ
ﺩﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺑﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻋﺎﻟﻴﺒﻮﺩﻧﺪﻭﺍﻭلاﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻋﺎﻟﻰ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﻳﮑﻄﺮﻑﻭﺍﻟﺪﻳﻦﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺧﻮﺏ.ﺑﺎﺯ ﻧﻘﺶ ﻣﺎﺩﺭﻳﺎ
ﻃﺮﻑ ﺩﻭﻡ ﺍﮔﺮ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ
ﺑﺎﺷﺪ باعث ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭلاﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺍﻭلاﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻓﺘﻨﻪ ﻭﺯﺣﻤﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪﻭ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮕﺮﺩﻧﺪ
باعث ﺍﻧﺪﻭﻩ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺪﻭﻩ
ﺭﻭﺡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩﻭﻫﻤﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻳﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺳﺨﺖ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ؟ ﮐﻪ ﻧﮕﻮ
ﻭﻣﭙﺮﺵ .

حدیث
4503ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟمؤمنین
ﺍﺳﺖ (ﺝ 14ﺹ238 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺞ ﺍﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻭ ﺍﻥ ﺷﺌﺖ
ﻗﻠﺖ ﻓﻰ ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻦ
ﻣﺮﻳﻢﻓﻠﻘﺪ ﮐﺎﻥ
ﻳﺘﻮﺳّﺪ ﺍﻟﺤﺠﺮﻭ
ﻳﻠﺒﺶ ﺍﻟﺨﺸﻦﻭ
ﮐﺎﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺍﻟﺠﻮﻉﻭ
ﺳﺮﺍﺟﻪ ﺑﺎﻟﻠّﻴﻞ
ﺍﻟﻘﻤﺮﻭ ﻇﻠﺎﻟﻪ
ﻓﻰ ﺍﻟﺸﺘﺎٴ ﻣﺸﺎﺭﻕ
ﺍلأﺭﺽ
ﻭﻣﻐﺎﺭﺑﻬﺎ ﻭ ﻓﺎﮐﻬﺘﻪ
ﻭ ﺭﻳﺤﺎﻧﻪﻣﺎ ﺗﻨﺒﺖ
ﺍلأﺭﺽ ﻟﻠﺒﻬﺎﺋﻢﻭ
ﻟﻢ ﺗﮑﻦ ﻟﻪ ﺯﻭﺟﻪ
ﺗﻔﺘﻨﻪﻭ لا ﻭﻟﺪ
ﻳﺤﺰﻧﻪﻭ لا ﻣﺎﻝ
ﻳﻠﻔﺘﻪﻭلا ﻃﻤﻊ
ﻳﺬﻟّﻪﺩﺍﺑّﺘﻪ
ﺭﺟﻠﺎﻩ ﻭ ﺧﺎﺩﻣﻪ
ﻳﺪﺍﻩ ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ ﺍﺯ
ﻣﺤﻴﻂ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺩﻟﻴﻞ ﻣﻴﺂﻭﺭﻡ.
ﮐﻪ ﺯﻳﺮ ﺳﺮ ﺧﻮﺩ
ﺳﻨﮓ ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺖ
(ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺍﺏ ) ﻭ لباس
ﺧﺸﻦ ﺑﺘﻦ ﻣﻴﮑﺮﺩﻭ
ﺩﻭﺍﻡ ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﭼﺮﺍﻍ
ﺷﺐ ﺍﻭ ﻧﻮﺭ ﻣﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﺳﺎﻳﻪ ﺑﺎﻥ
ﺍﻭﺩﺭ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ
ﺷﺮﻕ ﻭ ﻏرَبّ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ. ( ﺟﺎﺑﺠﺎ
ﻣﻴﺸﺪﻩﮐﻪ ﺑﻤﻨﻄﻘﻪﺍﻯ
ﮔﺮﻡ ﺩﺭ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻓﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ ﺑﺠﺎﻯ
ﺧﻨﻚ ﻣﻴﺮﻓﺖ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺳﻴّﺎﺡ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﻪﺑﺎﺷﺮﺍﻕ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﭘﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ) ﻭﻣﻴﻮﻩ
ﻭ ﺳﺒﺰﻯ ﻣﻌﻄّﺮ
ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺍﺏ
ﺳﺒﺰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.( ﻏﺬﺍﻯ
ﺍﻭ ﭼﻮﻥ ﻏﺬﺍﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻋﻠﻒ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﻫﻤﺴﺮﻯ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﮐﻪ باعث ﻓﺘﻨﻪ ﺍﻭ
ﺷﻮﺩ.( ﺍﻭﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ
) ﻭﺍﻭلاﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺖﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺤﺰﻭﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ
( ﺩﺭ ﺁﺯﺍﺭ ﺁﻧﻬﺎﻳﺎ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ ﻭ ﻳﺎ ﻣﺮﮒ
ﺁﻧﻬﺎ ) ﻭﻣﺎﻟﻰ ﻧﺪﺍﺷﺖﮐﻪ
ﻧﻈﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﺟﻠﺐ ﮐﻨﺪ.( ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻮﺍﻇﺐ ﻓﻘﺪﺍﻥ
ﻣﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭ ﻃﻤﻌﻰ ﻧﺪﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺫﻟﻴﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ.(
ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮔﺪﺍﺋﻰ
ﮐﻨﺪ ) ﻭ ﺳﻮﺍﺭﻯ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﭘﺎﻫﺎﻳﺶ ﺑﻮﺩﻭﻧﻮﮐﺮ
ﺍﻭ ﺩﺳﺘﺎﻧﺶ ﺑﻮﺩ.(
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﺍﺩ.ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺢﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ).

حدیث
4504 - اﺯﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ1ض4ﺹ239ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی ﻮ
ﺁﻭﻳﻨﺎﻫﻤﺎ ﺍلی
ﺮﺑﻮة ﺫﺍﺕ
ﻗﺮﺍﺭ ﻭ ﻣﻌﻴﻥ
ﻮ ﺁﻥ ﺪﻭ ﺭﺍ
ﺑﻴک ﻤﮑﺎﻥ
ﺒﻠﻨﺪﻯ ﭙﻨﺎﻩ
ﺩﺍﺩﻳﻢ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﻭﺁﺏ ﭼﺸﻤﻪ
ﺑﻮﺩ( ﭘﻨﺎﻩ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺭﺗﻔﺎع
ﻤﻘﺎﻣﻰ
ﻭﺑﻠﻨﺪﻯ عقلی
ﻮالهی ﺒﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ
ﻭﻧﻴﺰ قرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ توسّل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ (ﻣﻌﻴﻦ)
ﻳﺎ ﺁﺏ ﭼﺸﻤﻪ
ﻭﻣاء عین ﮐﻪ
ﺧﺎﻟﺺ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ اﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
مولا ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ (ﺭﺑﻮﻩ)
ﮐﻮﻓﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﻗﺮﺍﺭ)
ﺍﻭ ﻣﺴﺠﺪ ﻭ (ﻣﻌﻴﻦ)
ﺍﻭ ﻓﺮﺍﺕ ﺑﻮﺩ. (ﮐﻮﻓﻪ
ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ
خلافت ﻣﻮلا ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ حدّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﺳﺎﻟک اﺯﺩﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ (ﮐﻮﻓﻪ)
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺗﻠﺎﺵ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺍﻭﺍﻣﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺗﺮک ﻤﺎ
ﺳﻮﺍﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻗﺮﺍﺭ ﻭ ﻣﺤل
اﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﺤﮑم الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. (ﻣﺴﺠﺪ)
ﻣﮑﺎﻥ ﻮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳﺠﻮﺩ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﺴﻠﻴم اﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎ قرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋﻢ ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺴﺎﻟک ﺨﺘم
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ (ﻣﻌﻴﻦ)
ﻓﺮﺍﺕ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﻓﺮﺍﺕ ﺳﻤﺒﻮل
ﺁﺏ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻮﭘﺎﻙ
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﻓﺮّ الهی
ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻧﺠﺎﺕﻋﻘلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻣاء )
ﻳﻌنی ﺁﺏ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ (می
ﻴﺎ ﺷﺮﺍﺏ) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﺠﺮﻳﺎﻥ ﺁﺏ
ﺯﻳﺎﺩ ﻭ ﺭﺍﺣﺖ
ﻭ ﺳﻴﺮﺍﺏ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﻤﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺣﻴﺮﻩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎمی ﻤﻨﻄﻘﻪ
ﻭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ
کرﺑﻠﺎ ﻭ
ﮐﻮﻓﻪ ﻭ ﺑﺎ
ﺑﻠﺎ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
سلوکی ﻘﺒلی
ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻓﺮﺍﺕ ﻣﻌﺎﺑﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ(ﺣﻴﺮﺕ)
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻭﺑﺎ (ﺣﻴﺮﺕ
ﺳﺎﻟﻚ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻠﺴﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮﮒ
ﻭﺣﻴﺮﺕ ﮐﺎﻣل
ﻮ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺭﻭﺷﻥ ﻮ ﺑﺎ
ﻣﻌنی اﺳﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺴﺎﺑق
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺗﻤﺎم
ﺤﻮﺍﺩث ﻮﺍقع ﻮ
ﻣﺴﺎﺋل ﺰﻧﺪﮔی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻓﻌلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﺁﻥ ﺁﺷﻨﺎ
ﺍﺳﺖ ﭼﻴﺰﻯ که
ﻫﻴﭽﮑس ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ اﺣﻮﺍﻝ ﺧﺒﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺒﺮخی ﺁﻥ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻏﺎﻓﻠﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺧﻄﺮﻯ
ﺪﺭ
ﭘﻴﺶﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ!

حدیث 4505 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ244 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺁﻳﺎ مؤمن ﻧﻴﺰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﻠﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ؟(
ﺑﻠﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺭﻓﺎﻫﻰﮐﻪﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺒﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺁﻥ
ﻧﺸﺎﻥﺒﺪﻫﺪ.ﻳﺎ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ .ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ: ﻭ ﻫﻞ
ﻳﺒﺘﻠﻰ الّا ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ
؟ ﺣﺘّﻰ ﺍﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﻳﺶﻗﺎﻝ ﻳﺎ ﻟﻴﺖ
ﻗﻮﻣﻰ ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ
ﮐﺎﻥ ﻣﮑنّع ﻗﻠﺖ
ﻭﻣﺎ ﺍﻟﻤﮑﻨّﻊ؟
ﻗﺎﻝ ﮐﺎﻥ ﺑﻪ ﺟﺬﺍﻡ
ﻭ ﺁﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ مؤمن ﮐﺴﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻠﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ؟( ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺟﻬﻞ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺸﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎ
ﺁﻏﺎﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮﮐﻴﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻭلاﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺗﺮ ﻭ ﺻﺒﻮﺭ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪﮐﻤﺘﺮ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻳﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﻠﺎ ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎﺵ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
پس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﺭﻭﺯ ﻳﺎ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻡ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺩﺭﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻳﺎﺳﻴﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
( ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﻬﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻧﺎﻡ ﻳﺎﺳﻴﻦ
ﺩﺍﺭﺩﻭﺳﻴّﺪ ﺍﺳﺖ
) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺃﻯ
ﮐﺎﺵ ﻗﻮﻡ ﻣﻦ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ(ﮐﻨﻮﻉ)ﺑﻮﺩ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻣﮑﻨّﻊ
ﮐﻴﺴﺖ ؟ ﻓﺮﻣﻮﺩﺁﻧﮑﻪ
ﺟﺰﺍﻡ ﺩﺍﺭﺩ.( ﺃﻳّﻮﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺟﺰﺍﻡ ﻭ ﺧﻮﺭﻩ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻭﻯ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺷﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻋﻤﺒﻴﻘﺎ
باعث ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﻚ ﻭمؤمن
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭ
الّا ﻣﺤﻤﺪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻧﺒﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﻭ ﺍﻓﺴﻮﺵ
ﺷﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻨﮑﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩ.ﻗﻮﻡ
ﺍﻭﻳﻌﻨﻰ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻴﺎﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﺭﺯﻭﻯ ﭘﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺎﻟﻢ
ﺷﺪﻥﻭ ﺁﮔﺎﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.(ﻳﺎﻟﻴﺖ)ﺃﻯ
ﮐﺎﺵ ﻭﺁﺭﺯﻭﻯ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﭼﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭﭼﻪ ﻭﻗﺖﻭ ﺑﺎ ﭼﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
ﮐﺎﻓﻰ.ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻭ ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
(ﻳﺎﺳﻴﻦ) ﻧﺎﻡ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ حدیثﻭ ﻧﺎﻡ
ﺍﻳّﻮﺏﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻧﺎﻡ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺪﻯ
ﻭﻭﺍﺻﻞ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺒﻮﺭ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﺣﺘﻰ
ﺃﻋﻠﻢ)ﺍﻭ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ حدّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﺟﺬﺍﻡ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺧﻮﺭﻩ
ﺍﺯ ﺑﺪﻥﺑﺎﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺣﺬﻑ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﻋﻘﻞﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻭﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺭﺩﮔﻰ ﻭﮐﻢ
ﺷﺪﻧﻬﺎﻯ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺭﺩﮔﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭﺑﺎﻟﻌﮑﺶ
ﺍﻋﺎﺩﻩ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻪ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﺑﺪﻥﻭ حدّ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻴﺎﺟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﻧﻮﻉ ﻭﺭﻭﺡ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﺗﺎ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ.

حدیث
4506 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ؟ ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺖ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟمؤمنین ﻭ ﻋﻴﺴﻰ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ؟ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺪﺍﻡ ﺃﻋﻠﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ؟ (ﺃﻋﻠﻢ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ ﺷﻬﻮﺩﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻣﻮلا ﭼﻮﻥ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪﻭﻟﻰ
ﻋﻴﺴﻰ ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩﻭﻣﻮﺳﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﺍﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺗﺎ ﻋﻴﺴﻰﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﻮﺵ
ﺻﻌﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ) ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻣﻘﺪﻡ
ﺑﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.(
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺮﻭ ﻳﻚ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻴﺴﻰﮐﻪ
اولی العزم ﺑﻮﺩ.
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺼﺎ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﺒﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻳﺎﺩ ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩﺍﻭ
ﺻﺤﺒﺖﺷﺪﻩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻋﻠﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻮﺳﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﻋﻴﺴﻰ
ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﭘﺎﺳﺦ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺍﻣّﺎ ﺍﻧّﻚ
ﻟﻮ ﺧﺎﺻﻤﺘﻬﻢ ﺑﮑﺘﺎﺏ
الله ﻟﺤﺠﺠﺘﻬﻢﻗﺎﻝ
ﻗﻠﺖﻭ ﺃﻳﻦ ﻫﺬﺍ
ﻓﻰ ﮐﺘﺎﺏ الله ؟
ﻗﺎﻝ ﺍﻥ الله ﻗﺎﻝ
ﻓﻰ ﻣﻮﺳﻰﻭ ﮐﺘﺒﻨﺎ
ﻟﻪ ﻓﻰ ﺍلأﻟﻮﺍﺡ
ﻣﻦ کُلّ ﺷﻴﻴٴ
ﻣﻮﻋﻈﻪﻭﻟﻢ ﻳﻘﻞ
کُلّ ﺷﻴئ ﻭﻗﺎﻝ
ﻓﻰ ﻋﻴﺴﻰﻭ لاﺑﻴّﻦ
ﻟﮑﻢ ﺑﻌﺾ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺗﺨﺘﻠﻔﻮﻥﻔﻴﻪ
ﻭﻟﻢ ﻳﻘﻞ کُلّ ﺷﻴئ
ﻭ ﻗﺎﻝ ﻓﻰ ﺻﺎﺣﺒﮑﻢﮐﻔﻰ
ﺑﺎلله ﺷﻬﻴﺪﺍ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭ ﺑﻴﻨﮑﻢﻭﻣﻦ ﻋﻨﺪﻩ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﺍﮔﺮ ﺗﻮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻰ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺨﺎﺻﻤﻪ
( ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﺍﺳﺘﺪلاﻟﻰ
) ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻰ
ﺣﺠّﺘﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺭﺩ ﮐﻨﻰ.( ﺣﺠّﺖ
ﻭ ﺩﻟﻴﻞ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭﺳﺖﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﻮﺩﻥ ﻋﻴﺴﻰ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ ﺑﺤﺶ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻮﺩﻥ ﻋﻠﻰﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﭼﻮﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﻤﻪ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﮐﻪﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﮔﻔﺖ( ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ) ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺃﻟﻮﺍﺡ ﺍﺯ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﻣﻮﻋﻈﻪﺍﻯ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻳﻢ.( ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯﺍﺯ
ﻫﺮ ﻣﺒﺤﺸﻰ ﻭ ﺃﻟﻮﺍﺡ
ﺳﻨﮕﻰ ﻣﻮﺳﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻩ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑﻭﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩ.ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺭﺍ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺿﻤﻦ ﺃﻟﻮﺍﺡ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﺍﻟﻮﺍﺡ)
ﺟﻤﻊ (ﻟﻮﺡ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺍلاﺣﻪ)
ﻭﻧﮕﺎﻩ ﺳﺮﻳﻊ ﻭ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻮﺳﻰ ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎﺷﻰ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻩ
ﺭﻭ ﻭﻣﺸﻰ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ(ﻣﺎﺷﻴﻪ)ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﺴﺢ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ زﻣﺎن های ﺑﻌﺪﻯ
اﺳﺖ.(ﻣﻮﻋﻈﻪ)
ﻳﺎ ﻳک ﻮﻋﻆ ﻭﺣﮑﻤﺖﻋﻤﻠﻰﻭ
ﻧﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺳﻄﻮﺣﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻌﻘﻮلاﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ الهی ﻘﺒلی
اﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﺷﻴﻤﻰ ) ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻔﺮﻣﻮﺩﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
( ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰﻓﻘﻂ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻭمثالی
ﺩﺍﺷﺖ ) ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ( ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ) ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻥ ﺑﺎﻫﻢ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺍﺭﻳﺪﺑﻴﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.( ﺑﺎﺯ ﻋﻴﺴﻰ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻧﮕﻔﺘﻪﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩﺁﻥﺎﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺷﺮﻋﻰ ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺳﺖﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ (ﺑﻴﺎﻥ)ﻫﻤﺎﻥ
(ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ)
ﺩﺍﺩﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﺴﻴﺢ ﺁﻣﻮﺧﺖﮐﻪﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ بعثَت ﻣﺤﻤﺪﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻋﺮﺵ رَبّ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ.ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ حدّ اکثر
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﺮﻳﻢ ﻧﻤﻰ ﺭﺳﻨﺪ
ﺁﻧﻬﻢ ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﻳﻢ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭالّا
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ(ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ)ﻣﺬﺍﻫﺐﻭ(ﺧﻠﺎﻑ)ﮐﺎﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎﻭﻳﺎ ﺭﻓﺖﻭ
ﺁﻣﺪﻫﺎﻯﺪﺭﺑﺤث
فلسفی ﻭﺑﺎﻃﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ(ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎﻯ)ﺑﺎ
ﺃﺻﻞ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻭلاﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻔﺮﻣﻮﺩﻩﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ( ﻣﻮﺳﻰ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻭﻟﻰ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﺋﻰﻭ ﻋﻴﺴﻰ ﺑﺮﺧﻰ
ﭼﻴﺰﻫﺎﻭﻧﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻳﻦ (ﭼﻴﺰﻫﺎ)
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰﻭ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺼﺎﺣﺐ
ﺷﻤﺎ (ﻣﺤﻤﺪ ) ﮔﻔﺖ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺭﺍﺷﺎﻫﺪﻯ
ﺑﻴﻦ ﻣﻦ ﻭﺷﻤﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻦ ﻣﻦ ﻭ
ﺁﻥ
ﮐﺴﺎﻧﻰﮐﻪﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﮐﺘﺎﺏ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.(
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﺭﺍ ﺑﻴﻦ ﺷﻤﺎ
ﻭﺧﻮﺩﻡ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻢ
ﺗﺎ ﻣﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻴﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭﻯﻤﻴﺪﻫﺪ.ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺭ رؤیتﺍﻭﺭﺍ ﺷﺨﺺ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭﻳﮑﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯﺮﺍﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﻴﻥﻮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺎﺳﺖ.ﻭﻟﻮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﻣﺤﻤﺪﮐﻪﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺠﻠﻰ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻣّﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﮐﺘﺎﺏ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ(ﻋﻠﻢ
ﮐﺘﺎﺏ)ﻫﻤﺎﻥ(ﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮﻙ)ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺎﻫﺪﻭﮔﻮﺍﻩ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
الّا ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪپس ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ
رَبّ ﺍلأﺭﺑﺎﺏﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ.ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﺗﻤﺸﻴﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﻣﺸﺎﻝ
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺁﻥ
ﻗﺼّﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻌﻨﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺁﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺑﺪﺭﻙ
ﺁﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻤﻚ لاﺯﻡ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭﻧﻈﺎﻡ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻳﺎ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ ﻭﻳﮋﻩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺵ ﮐﻪ
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳﺶ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺁﻣﺪﻩ. ﻭ ﻇﺎﻫﺮ ﺁﻥ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺭﺍ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭﺵ ﻋﺒﺮﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮ ﭼﻪ
ﻋﺎﻟﻤﺘﺮ ﺩﺭ ﺫﻫﻦﻭ
ﺳﺎﻟﻢ ﺗﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﻳﻦ
ﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍﻯ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﮐﻠﺎﻡ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭالّا ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺳﺎﻟﻢﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺟﺴﻤﻰﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺁﻧﻬﺎﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺨﻄﺎﻫﺎ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺿﻌﻴﻒ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻋﺸﻖ. ﭼﻪﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ
ﻳﻚ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ (ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ)ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ(ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺗﻔﻬﻴﻤﻰ)ﻭ ﺑﺎ ﺩﺭﻙ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺨﺺ
ﺧﻮﺍﺏ ﺭﻓﺘﻪﺑﻌﺪﺍ
ﺁﮔﺎﻩﺑﭽﻴﺰﻯﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺎﺷﻖ ﺑﭽﻴﺰﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺿﻌﻴﻒﻭﺯﻭﺩ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﺿﻌﻴﻒ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻧﻮﻋﻰ ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺮﻑ ﮐﻠﺎﻡ
ﺭﺍ ﻗﺎﻧﻊ
ﻭﻣﺠﺬﻭﺏ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﺸﻖ ﺁﻣﻴﺰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺪﺕﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺩﻟﻮﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﻫﺪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻣﺤﻤﺪﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺳﻄﺢ ﺁﻣﻮﺯﺷﻰﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
نفسﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ.ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻧﻔﻮﺫ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺷﺨﺺ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭼﻨﺪ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺷﻔﺎ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﺗﺎ ﺁﺯﺍﺭﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺑﺎ ﻣﻨﻄﻖ
ﻭ ﺗﺠﺎﺭﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﻤﺤﺼّﻞ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ.ﭘﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺎﻧﻊ ﮐﺮﺩﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻴﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ .

حدیث
4517 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ251 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺁﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩﺍﻯ
ﻫﺴﺖ ؟ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻥّ
الله ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﻘﻮﻝ ﺗﺒﺎﺭﻙ الله
ﺃﺣﺴﻦ ﺍﻟﺨﺎﻟﻘﻴﻦ
ﻓﻘﺪ ﺃﺧﺒﺮ فی
عباﺩﻩ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺧﺎﻟﻘﻴﻦ
ﻣﻨﻬﻢ ﻋﻴﺴﻰ ﺧﻠﻖ
ﻣﻦ ﺍﻟﻄﻴﻦ ﮐﻬﻴئَة
ﺍﻟﻄﻴﺮ ﺑﺎﺫﻥ الله
ﻓﻨﻔﺦ ﻓﻴﻪ
ﻓﺼﺎﺭ ﻃﺎﺋﺮﺍ ﺑﺎﺫﻥ
الله ﻭ ﺍﻟﺴﺎﻣﺮﻯ
ﺧﻠﻖ ﻟﻬﻢ ﻋﺠﻠﺎﺟﺴﺪﺍ
ﻟﻪ ﺧﻮﺍﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﺒﺎﺭﻙ ﺑﺎﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.( ﺗﺒﺎﺭﻙ
ﻭﻣﺒﺎﺭﻛﺒﻮﺩﻥ
ﻭﺑﺮﮐﺖ ﺩﺍﺩﻥﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻓﺰﻭﻧﻰ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﺩﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖﻫﻨﻮﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩﺗﺎ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺡ ﺍﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.(ﺃﺣﺴﻦ)
ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻭ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﻓﺰﻭﻥ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ(ﺣﺴﻦ)ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻴﺮﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ الّا ﺗﮑﺎﻣﻞﻣﻮﻗﺘﻰ
ﻭﺯﺍﺋل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ حدّ
ﺃﻗﻞﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺃﺑﺪﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
(ﺧﺎﻟﻖ) ﮐﻪ ﺧﻠﻖ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺟﺴﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻨﻰﺧﻮﺩ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺭﻭﺍﻥﻭﺑﺎلأﺧﺮﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻓﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﺎﺝ
ﺷﺎﻫﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶﻫﺎ(ﺍﺧﻠﺎﻕ)ﺟﺪﻳﺪ
ﻳﺎﻓﺘﻥﺎﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺴﺎﻟﻚ ﻣﺪﺍﻣﺪﺭﺣﺎﻝ
ﻓﺮ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺑﺮﺗﺮﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺘﻤﺪﻧﺎﻧﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺩﺭﻳﻚ ﺳﻄﺢﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺍﺯﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺍﮔﺮ ﻣﻌﻠﻢ
ﻧﻴﺰ ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺩﺭﺳﻄﺢ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻣﻮﺯﺵﻣﻌﻠﻢ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻫﺶ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺁﻧﻬﺎﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺑﺎﻫﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭘﺰﺷﮑﻴﺒﺮﺍﻯ
ﺟﺴﻢ ﺧﺪﻣﺘﻰ ﮐﻨﺪﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻓﮑﺮ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭﻳﻚ
ﻣﻌﻠﻢ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯﺑﺎلا ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺷﺪ ﮐﻮﺩﻙ
ﻭ ﺟﻮﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺠﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭﺣﺎﻝ
ﻧﻮﺑﺖ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﮐﺮﺩﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﻢ ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﻟﺪﺩﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﻳﻦ
ﻋﺒﺎﺭﺕﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﻟﻘﺎﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺧﺎﻟﻘﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.( ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﺑﺎشند.
ﺣُﺴﻦ ﻧﻴّﺘﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺃﻫﻞ
الله ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺎ حدودی ﺧﺎﺭﺝ
ﺑﺤﺶﺍﺳﺖ.ﻣﻌﻠمی
که ﺍﻟﻔﺒﺎ ﺭﺍ ﺑﻄﻔﻞ
ﻣﻰ ﺁﻣﻮﺯﺩﺧﺎﻟﻖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ.ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻃﻔﻞ
ﺍﺯ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺍﻟﻔﺒاء
ﺑﺎﻧﺤﺮﺍﻑ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ ( ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻨﺤﺮﻑﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻣّﺎ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﺣﺮﻳﺺ ﻣﺎﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺁﻟﺖ
ﺩﺳﺖ ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺣﮑﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻨﺎﻡ ﻋﻠﻢﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﺮﺍﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ) ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺳﺖ.( ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻭ ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﺵ ﻭ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩﻭ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﺯ ﮔﻞﭘﺮﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺧﺪﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ نفس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻣﻴﺪﻩ ﻭ ﭘﺮﻧﺪﻩ
ﺷﺪ ( ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩﻭﻟﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ(ﮔﻞ)ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻃﻴّﺎﺭ ﻭ ﭘﺮﻧﺪﻩ
ﺷﻮﺩ.ﺗﺎ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭﻣﻌﺠﺰﺍﺗﻰ
ﺍﺯ ﮐﺴﻰ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢﮐﻪ
ﺗﺎ ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺟﻨﻴﻦ
ﻭ ﻃﻔﻞ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻋﺎﺩﻯ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺂﻣﺪ.
ﻭﺩﻣﻴﺪﻥ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺤﺎﺋﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺭﻭﺍﻥﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎﻭ
ﺧﻮﺩﺧﺪﺍﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.(ﻃﻴﻦ)ﻳﺎ
ﮔﻞﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻥ
ﻭ ﺟﻨﻴﻦﻭ ﻣﺎﺩﻩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭﮐﻢ ﺍﺭﺯﺵﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ ﺷﮑﻞ ﮔﻴﺮﻯ
ﻭ ﻗﺎﻟﺐ ﮔﻴﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ
. ( ﺍﺫﻥ ) ﻭﻣﺸﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭحدّﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
لاﺯﻡ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺑﺮﺗﺮﻯﺪﺭ
ﮐلّ ﻨﻔﻮس ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻳﺪﺁﻝ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ)ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻣﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺎﻭ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺻﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﺩ
(ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻨﻴﺎﺳﺮﺍﺋﻴﻞﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ(ﺳﻤﺮ)ﻃﻠﺐ
ﻭ ﺧﻮﺵ ﮔﺬﺭﺍﻥ ﻭﺗﻦ
ﭘﺮﻭﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍﺑﺎ ﻓﺮﻳﺐﻭﺟﻨﺠﺎﻝ
ﻭﻫﻮﭼﻴﮕﺮﻯﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﺎﻭ ﻃﻠﺎﻯ ﺳﺎﻣﺮﻯ
ﻋﻤﻠﺎ ﺯﻧﺪﻩﻧﺒﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻣﺸﻠﺎ ﻃﻮﺭﻯ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺑﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﻭﺭﻭﺩ ﻫﻮﺍ باعث
ﺻﺪﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ(ﻋﺠﻞ)ﻭ
ﮔﺎﻭﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
(ﻋﻘﻞ) ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ ﮔﺮﺍ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎﺯ(ﻋﺠﻠﻪ)ﻭ
ﺳﺮﻋﺖ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺎﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺠﻠﻪ ﺍﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ
نفس ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻰ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ(ﺧﻴﺮ)ﻭﻧﻴﻚ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﺑﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ) ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﺒﺪﺋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ.ﮐﻪ
ﻣثلا ﺃﺻﻞ ﺃﺭﻭﺍﺡ
ﻭﺍﺻﻞ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺃﺻﻞ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻫﺎﺋﻴﺮﺍ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢﺁﻓﺮﻳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺁﻥ (ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺃﺯﻟﻰ)ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻭﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺠﻠﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺁﻧﺮﺍ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ) ﻓﻴﮑﻮﻥ)
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮﺩﻭﻟﻰ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻭﺩﺭ ﻃﻰ
ﺯﻣﺎﻥﻭ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ(ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﻭﻧﻮﻋﻰ)ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﻧﻮﻋﻰﺧﻮﺩ ﻓﺼﻮﻝ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻋﻰﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮕﺬﺭﺩ.ﻭ ( ﺟﻬﺶ ﺑﺒﺎلا)ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ(ﺟﻬﺶ ﺳﻘﻮﻁ
) ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻫﺮ
ﻗﻠﻮﻩ ﺳﻨﮕﻴﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻃﺒﻖ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻃﺮﺡ
ﻭ ﻧﻘﺸﻪ ﻧﻈﺮﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺗﺤﻘﻖ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻳﻦ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ.
ﻭ الّا ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﻭ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻴﺰ ﺭﺷﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺭﻭﺣﻤﺎﺩﻯﺒﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯﺗﻨﻬﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﺭﻙ ﻭﺩﻳﺪﻥ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ . ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻣﺒﺎﺭﻙ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺘﮑﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺑﮑﻠّﻰ .

حدیث 4518 -
اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ(ﺝ14ﺹ253ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺁﻳﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺩﺭﺩ ﻣﻴﺸﺪ ؟( ﺣﺎﻝ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﻔﺎ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺁﺭﻯ ﻧﻌﻢ
ﻭﻟﻘﺪ ﮐﺎﻥ ﻳﺼﻴﺒﻪ
ﻭﺟﻊ ﺍﻟﮑﺒﺎﺭ ﻓﻰ
ﺻﻐﺮﻩﻭ ﻳﺼﻴﺒﻪ
ﻭﺟﻊ ﺍﻟﺼﻐﺎﺭ ﻓﻰ
ﮐﺒﺮﻩﻭ ﻳﺼﻴﺒﻪ ﺍﻟﻤﺮﺽ
ﻭﮐﺎﻥ ﺍﺫﺍ ﻣﺴّﻪ
ﻭﺟﻊ ﺍﻟﺨﺎﺻﺮﻩ
ﻓﻰ ﺻﻐﺮﻩﻭﻫﻮ ﻋﻠﻞ
ﺍﻟﮑﺒﺎﺭ ﻗﺎﻝ لاﻣّﻪ
ﺍﺑﻐﻰ ﻟﻰ ﻋﺴﻠﺎ
ﻭ ﺷﻮﻧﻴﺰﺍ ﻭ ﺯﻳﺘﺎ
ﻓﺘﻌﺠﺒﻨﻰ ﺑﻪ ثمّ
ﺍﻳﺘﻨﻰ ﺑﻪ
ﻓﺄﺗﺘﻪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮﻫﻪ
ﻓﺘﻘﻮﻝﻟﻢ ﺗﮑﺮﻫﻪ
ﻭﻗﺪ ﻃﻠﺒﺘﻪ ؟ ﻓﻴﻘﻮﻝ
ﻫﺎﺗﻴﻪﻧﻌﺘﺘﻪ
ﻟﻚ ﺑﻌﻠﻢ ﺍﻟﻨﺒﻮﻩﻭ
ﺃﮐﺮﻫﺘﻪ
ﻟﺠﺰﻉ ﺍﻟﺼﺒﺎﻭ
ﻳﺸﻢ ﺍﻟﺪﻭﺍٴثُمّ
ﻳﺸﺮﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﺫﻟﻚ
ﺁﺭﻯ
ﻋﻴﺴﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺩ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎلاﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻮﭼﮑﻰ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻪ.ﻭ
ﺩﺭﺩ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎلاﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻚ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺩﺭ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺩﺭﺩ ﮐﻤﺮ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺳﺎﻟﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺭﻭﺯﻯ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭﺵ ﻋﺴﻞ ﻭ ﺯﻳﺘﻮﻥ
ﻭ ﺷﻮﻧﻴﺰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﺎﺩﺭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﺍﺯ ﺑﻮﻯ ﺁﻥ
ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺷﺪ ﻭ ﺭﺩ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻣﺎﺩﺭ ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻯ.سپس ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺍﺭﻭ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﻭﺑﻮ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺧﻮﺭﺩ.ﻭ ﺑﻤﺎﺩﺭﺵ
ﮔﻔﺖﺑﺎ ﻋﻠﻢ ﻧﺒﻮﺕ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻡﻭﻟﻴﺒﺎ
ﺿﻌﻒ ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺭﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ
( ﻣﺴﻴﺢ ﺷﻔﺎ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﻧﻪ ﺑﺎ ﺩﺍﺭﻭ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻮﺭ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺍﺑﻴﻨﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ.ﻭ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﭘﻴﺴﻰ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺭﻧﮕﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻃﺮﻑ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ ﻳﮑﺮﻧﮕﻰ
لاﺯم ﺪﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺴﻴﺢ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﻴﺸﺪﻭ
ﺣﺘﻰ ﺯﻭﺩ ﺭﺵ ﺩﺭ
ﮐﻮﺩﮐﻰﻭ ﺩﻳﺮﺭﺵ
ﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﻰ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻭ
ﻣﻴﺴﺎﺧﺖ ﻭﻣﻰ ﺧﻮﺭﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢﺷﻔﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ.ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﮐﻪ ﺭﻳﺸﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺎﺯ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ حدّ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﻋﻠﻢ
ﻧﺒﻮﺕ)ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺩﺍﻧﺶ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ.ﻭ ﺿﻌﻒ
ﺻﺒﺎﻭﺕ ﻣﺴﻴﺢﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻫﺮکس ﻫﺴﺖ.حدیث
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﻃﺒﻴﺐ ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ
ﻧﺒﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﻃﺒﻴﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﮐﻮﺩﮐﻰﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺍﻓﺮﺍﻃﻰﭼﻨﻴﻦ
ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩﻩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻃﻔﻠﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻋﺎﻟﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﻭﺭﻩ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻭﺭﻩﺟﻨﻴﻨﻰ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩﻭ
پس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺣﺘﻰ ﻋﻠﻢ
ﻗﺪﺭﺕ ﻧﺒﻮﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.(ﻧﺒﻮﺕ)ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﮐﺴﺐ(ﻧﺒﺄ)ﻭ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖﻭ
ﺍﺯ رؤیتﻫﺎ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﻃﺒّﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻓﺼﻞ
ﺍﺯ ﺟﻠﺪ 14 ﺑﺤﺎﺭ ﺍلأﻧﻮﺍﺭ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻭ ﻧﻘﻞ ﻧﺸﺪﻩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﻌﻨﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺷﺎﻣﻞ
ﺣﺎﻝ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ(ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮﺷﺪﻩ)ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

حدیث 4519 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ255 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻣﻰ
ﭘﺮﺳﻨﺪﺁﻳﺎ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺣﺠّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﻫﻞ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻮﺩ؟ (ﺣﺠّﺖ ﺧﺪﺍ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺳﻴﻠﻪ
حجّ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰپس ﺍﺯ
ﻃﻰ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺣﺠّﺖ ﺧﺪﺍ ﺷﺪﻩ.ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻭ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﺮﻑ
ﺁﺧﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﺣﺠّﺖ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﺩﺑﻰﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻳﺖ
ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﺪﻧﺎﻣﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻳﺎ ﺗﮑﺬﻳﺒﻰ
ﮐﻨﺪﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ : ﮐﺎﻥ ﻳﻮﻣﺌﺬ
ﻧﺒﻴّﺎ ﺣﺠّﻪ الله
ﻏﻴﺮ ﻣﺮﺳﻞ. ﺃﻣﺎ
ﺗﺴﻤﻊ ﻟﻘﻮﻟﻪ ﺣﻴﻦ
ﻗﺎﻝﺍﻧّﻰ ﻋﺒﺪ
الله ﺁﺗﺎﻧﻰ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻭ ﺟﻌﻠﻨﻰ ﻧﺒﻴّﺎ.
ﻭ ﺟﻌﻠﻨﻰ ﻣﺒﺎﺭﮐﺎ
ﺃﻳﻨﻤﺎ ﺃﻭﺻﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺼﻠﻮﻩ ﻭ ﺍﻟﺰﮐﺎﻩ
ﻣﺎ ﺩﻣﺖ ﺣﻴّﺎ ....ﮐﺎﻥ
ﻋﻴﺴﻰ ﻓﻰ ﺗﻠﻚ ﺍﻟﺤﺎﻝﺁﻳﻪ
ﻟﻠﻨﺎﺵ ﻭ
ﺭﺣﻤﻪ ﻣﻦ الله ﻟﻤﺮﻳﻢﺣﻴﻦ
ﺗﮑﻠّﻢ ﻓﻌﺒّﺮ
ﻋﻨﻬﺎ.ﻭﮐﺎﻥ ﻧﺒﻴّﺎ
ﺣﺠّﻪ ﻋﻠﻰ ﻣﻦ ﺳﻤﻊ
ﮐﻠﺎﻣﻪ ﻓﻰ ﺗﻠﻚ
ﺍﻟﺤﺎﻝ.ثُمّ ﺻﻤﺖ
ﻓﻠﻢ ﻳﺘﮑﻠّﻢ ﺣﺘّﻰ
ﻣﻀﺖ ﻟﻪ ﺳﻨﺘﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻥ ﺯﮐﺮﻳّﺎ
ﺍﻟﺤجة لله عزّ
ﻭﺟﻞ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻨﺎس
ﺑﻌﺪ ﺻﻤﺖ ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﺴﻨﺘﻴﻦ. ثمّ
ﻣﺎﺕ ﺯﮐﺮﻳّﺎ ﻓﻮﺭثه
ﺍﺑﻨﻪ ﻳﺤﻴﻰ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﻭ ﺍﻟﺤﮑمة
ﻭ ﻫﻮ ﺻﺒﻰّ ﺻﻐﻴﺮ
ﺃﻣﺎ ﺗﺴﻤﻊ ﻟﻘﻮﻟﻪ
عزّ ﻭﺟﻞ ﻳﺎ ﻳﺤﻴﻰ
ﺧﺬ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﺑﻘﻮﻩﻭ
ﺁﺗﻴﻨﺎﻩ ﺍﻟﺤﮑﻢ
ﺻﺒﻴّﺎ ﻓﻠﻤّﺎ
ﺑﻠﻎ ﻋﻴﺴﻰ ﺳﺒﻊ
ﺳﻨﻴﻦ ﺗﮑﻠّﻢ ﺑﺎﻟﻨﺒﻮﻩ
ﻭ ﺍﻟﺮﺳﺎﻟﻪﺣﻴﻦ
ﺃﻭﺣﻰ الله ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻴﻪﻓﮑﺎﻥ ﻋﻴﺴﻰ
ﺍﻟﺤﺠّﻪ ﻋﻠﻰ
ﻳﺤﻴﻰ ﻭ ﻋﻠﻰ الناس
ﺃﺟﻤﻌﻴﻦﻭ ﻟﻴﺶ
ﺗﺒﻘﻰ ﺍلأﺭﺽﻳﺎ
ﺧﺎﻟﺪﻳﻮﻣﺎ ﻭﺍحدّﺍ
ﺑﻐﻴﺮ ﺣﺠّﻪ لله
ﻋﻠﻰ الناسﻣﻨﺬ
ﻳﻮﻡ ﺧﻠﻖ الله ﺁﺩﻡ
ﻭ ﺃﺳﮑﻨﻪ ﺍلأﺭﺽ
ﺩﺭ ﺁن ﺭﻭﺯ
ﻭﻫﻨﮕﺎﻡ ﻋﻴﺴﻰ
ﺣﺠّﺖ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻭﻟﻰ
ﻣﺮﺳﻞ ﻧﺒﻮﺩ. (ﺭﺳﻮﻝﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ الّا ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺭﺳﻮلاﻥ ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﺗﻨﻬﺎﺷﺶ
ﻧﻔﺮﺷﺎﻥ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡﺻﺎﺣﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡﺑﺎﺯ
نبیّ ﻭ ﺭﺳﻮﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻤﺤﻤﺪﻯﻫﻤﻪ
ﺩﺭﺟﺎﺕﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺳﺒﻚ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﮐﺎﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﻃﻔﻞ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻧﺒﻮﺩﻩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻴﻦ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻴﻦ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺳﺨﺖ
ﺑﺎﻭﺭ ﺑﺸﮑﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺣﺠّﺖ ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺑﺎﺷﺪﻭﻟﻰ
ﻣﺮﺳﻞ ﻧﺒﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖﻭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
حجّ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺎﺣﺐ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﻣﺮﺳﻞ ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺭﺳﻮﻝ ﻭ
نبیّ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻟﻰ ﺭﺳﻮﻝ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﮐﺮﺩ.ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥکاﻣﻞ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﺪﺁﻝﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ ) ﺁﻳﺎ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
( ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ) ﻣﻦ
ﺑﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻢﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺑﻤﻦ ﺭﺳﻴﺪﻩ
( ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺩﺭ ﻳﻚ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺟﺪﻳﺪﺑﻤﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﻭﺻﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﻭ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ) ﻭ ﻣﺮﺍ
نبیّ ﮐﺮﺩﻭﻣﺮﺍ
ﻣﺒﺎﺭﻙ
ﻧﻤﻮﺩﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﺟﺎ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎثُمّ
( نبیّﺩﺍﺭﺍﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻨﺒوء ﻭ ﮐﺴﺐ ﺃﺧﺒﺎﺭ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﻭﻣﺒﺎﺭﻙ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﺮﺟﺎ ﺑﺎﺷﺪﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻭ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﻌﺪﻯﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻴﺴﻰ
ﻇﻬﻮﺭ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻠﻞ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭﻣﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺑﺼﻠﺎﺕ
ﻭﺯﮐﺎﺕ ﮐﺮﺩﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ( ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
(ﺻﻠﻪ)ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺯﮐﺎﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭﻭﺣﺘﻰ ﺻﺒﺮ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ پس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻭ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺍﺳﺖﻭﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩﺍﺳﺖ) سپس
ﺭﺍﻭﻯ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪﻭﻟﻰ
ﺁﻳﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺣﺠّﺖ ﺑﻮﺩ؟(ﻭﻋﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﮐﺮﻳﺎﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﭘﺴﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖﻭﻟﻰ
ﻣﺮﻳﻢ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ.
ﻭﻣﺮﻳﻢ ﻋﻴﺴﻰ ﺭﺍ
ﺯﺍﺋﻴﺪﻟﺬﺍ ﺣﺠّﺖ
ﺯﮐﺮﻳﺎﻳﻌﻨﻰ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻭﻋﺪﻩ ﺧﺪﺍﮐﻪ ﻳﻚ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻴﻤﻴﺒﺎﺷﺪﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻴﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻋﻤﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻋﻴﺴﻰ ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮﻭ
ﻳﺤﻴﻰ ﻭﻣﺮﻳﻢ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﻋﻤﻠﺎ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎﺩﺭﺵ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ
ﭘﻴﺮﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻳﺤﻴﻰ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻳﺎ
ﻣﺮﻳﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﻴﺢﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.) ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﻋﻴﺴﻰ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺣﺎﻝ (ﻭ ﺯﻣﺎﻥ
) ﺁﻳﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻮﺩ. ( ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻃﻔﻞ ﮔﻮﻳﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭﺵ
ﻣﻴﮑﺮﺩﮐﻪ ﻃﻔلی
ﺒﺪﻭﻥ ﭘﺪﺭ ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ . ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻭﻗﺖ
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺮکس
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﺩﺭﺳﺖﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﻃﻔﻮﻟﻴﺖ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﺭ
ﺭﺣﻢ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﺑﻴﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﻳﻢ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ
(ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺍﺯ ﺯﺍﻳﺶ ﻣﺮﻳﻢ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻮﻫﺮﻭﻟﻰ
ﺩﻓﺎﻉ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻳﺎ ﻣﺮﻳﻢﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻗﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ) ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺁﻧﮕﺎﻩ نبیّ ﻭ ﺣﺠّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﮐﻠﺎﻣﺶ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ
( ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺻﺪﺍﻯ
ﺗﮑﻠّﻢ ﻣﺴﻴﺢ ﻃﻔﻞ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻢ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪﺩﺭ
رؤیتﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝپس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮐﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻬﺮ کس ﮐﻪ ﺍﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺠّﺖ ﮐﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭالّا ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭ ﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮐﺎﺭﻣﺎئی
هستند.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ
ﮐﺎﻓﻰ ﻭﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﭼﻪ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ رؤیتﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰﭼﻮﻥ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻘﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ) سپس
ﻣﺴﻴﺢ ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪ
ﻭ ﺣﺮﻓﻰ ﻧﺰﻧﺪﻭ
ﺗﺎ ﺩﻭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
( پس ﻣﺴﻴﺢ ﻃﻔﻞ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺩﺍﻓﺎﻉ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻰ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﺩﻭ ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺭﻩ ﺷﻴﺮﺧﻮﺍﺭﮔﻰ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ(ﻓﻄﻢ)
ﻭ ﺍﺯ ﺷﻴﺮ ﺧﻮﺍﺭﮔﻰ
ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺪﺗﻰ ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺗﺠﺎرَبّ
ﺧﻮﺩﻭﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺑﺎ ﻣﺮﻳﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ عزّﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺣﺖﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﺯ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻰ ﺁﻳﻨﺪ) ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩﺯﮐﺮﻳﺎ
ﺣﺠّﺖ ﺧﺪﺍ ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﻮﺩ( ﺩﺭ ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
حجّ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ ) سپس
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖﻭ
ﻳﺤﻴﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ
ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺪﺭﺗﺶ ﺑﺪﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ.
( ﭘس ﻳﺤﻴﻰ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﻣﺮﻳﻢ ﺷﺪ ﻭﻟﻰ ﻳﺤﻴﻰ
ﻭﻣﺮﻳﻢ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﮐﺘﺎﺏﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻮﻳﺴﻰ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﮑﻢ ﺩﺭﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺤﻴﻰ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪ
( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺕ
ﻳﺤﻴﻰﻣﺴﻴﺢ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ ﺳﻰ ﺳﺎﻟﮕﻰﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻰ ﻧﻴﺰ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺻﺒﺎﻭﺕ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺩﺭ ﻋﻤﺮ
ﺳﻰ ﺳﺎﻟﮕﻰﮐﻪ ﺍﮐﺸﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺍﺳﻨﺪ. ﻭﭼﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ ﺑﺎﺯ
ﺟﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ ) ﻭﭼﻮﻥ ﻣﺴﻴﺢ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ ﺷﺪﺑﻨﺒﻮﺕ
ﻭ ﺍﺯ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺧﻮﺩ ﺗﮑﻠّﻢ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺁﻥ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻭﺣﻰ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﻯ ﺭﺳﻴﺪ
( ﺗﮑﻠّﻢ ﺍﻟﻬﻴﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺁﻧﻬﺎﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻔﺖﺳﺎﻝ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺎﺷﺪﺩﻭ
ﺳﺎﻝ ﺷﻴﺮﺧﻮﺍﺭﮔﻰ
ﻭ ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻝ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﻳﺶ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
الّا ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺳﻰ ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺑﻌثت ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻭﻗﺖ ﻋﻴﺴﻰ
ﺣﺠّﺖ ﺑﺮ ﻳﺤﻴﻰﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﺁﺟﻤﻌﻴﻦ ﺷﺪ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻭﻓﺎﺕ ﻭ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﻳﺤﻴﻰ
ﻋﻴﺴﭻ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮﺳﺎﻟﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻳﻨﻚ ﻣﺴﻴﺢ ﺍﻣﺎﻣﺰﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻭ ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﻋﺪﻩﻳﺤﻴﻰ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ (ﺟﻤﻊ
ﮐﻨﺪ ﻭﺟﻢ ﺷﻮﻧﺪ)ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺄﻟّﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺘﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺣﺠّﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﮐﻪ حجّ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺃﻯ ﻓﻠﺎﻥﻫﺮﮔﺰ
ﺯﻣﻴﻦ ﺩﻧﻴﺎﻫﻴﭻ
ﺭﻭﺯﻯ ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﺣﺠّﺖ ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﺷﻮﺩ( ﻳﻚ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﻬﺎ.ﻭ الّا ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺗﻌﻄﻴﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺧﻠﻘﺖ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺁﺩﻣﺮﺍﺁﻓﺮﻳﺪ
ﻭﺳﺎﮐﻦ ﺯﻣﻴﻦ ﮐﺮﺩ.(ﭼﻪ
ﺁﺩﻡ ﺃﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮﻭ
ﻳﺎ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺭﺳﻴﺪﻥ
عقلی ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ . ﻭﻟﻰ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺑﺎﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺪﻭﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﮐﻪ ﮐﺸﻒ
قرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺷﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺣﻴﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ . ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺒﺎﺭﻙ ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺘﮑﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺑﮑﻠّﻰ .

حدیث 4520 -
اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ257ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢﻟﻤّﺎ
ﺃﻥ ﻣﺮ ﻋﻠﻰ ﺷﺎطئ
ﺍﻟﺒﺤﺮﺭﻣﻰ ﺑﻘﺮﺹ
ﻣﻦ ﻗﻮﺗﻪ ﻓﻰ
ﺍﻟﻤاء ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪ
ﺑﻌﺾ ﺍﻟﺤﻮﺍﺭﻳّﻴﻦ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ الله ﻭﮐﻠﻤﺘﻪ
ﻟﻢ ﻓﻌﻠﺖ ﻫﺬﺍ؟
ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ ﻫﻮ ﻣﻦ
ﻗﻮﺗﻚ ؟ ﻗﺎﻝ ﻓﻌﻠﺖ
ﻫﺬﺍ ﻟﺪﺍﺑّﻪﺗﺄﮐﻠﻪ
ﻣﻦ ﺩﻭﺍﺏ ﺍﻟﻤﺎٴﻭ
ثیوﺍﺑﻪ ﻋﻨﺪ الله
ﻋﻈﻴﻢ ﻋﻴﺴﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﺮﻳﻢ ﮐﻨﺎﺭ
ﺳﺎﺣﻞ ﺩﺭﻳﺎ ﻣﻰ
ﮔﺬﺷﺖﻭ ﻳﻚ ﻗﺮﺹ
ﻧﺎﻥ ﻏﺬﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺂﺏ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ.سپس ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺣﻮﺍﺭﻳﻮﻥ ﮔﻔﺘﻨﺪﭼﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻯ؟ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻗﻮﺕ ﻭ ﻏﺬﺍﻯ
ﺗﻮ ﺑﻮﺩ ؟ ﻋﻴﺴﻰ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﻣﻦ ﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺂﺏ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻢﺗﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ ﮐﻪ ثیوﺍﺏ
ﺁﻥ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻈﻴﻢ ﺍﺳﺖ .

حدیث 4521- ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ271ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺻﻌﺪ ﻋﻴﺴﻰ
ﻋﻠﻰ ﺟﺒﻞ ﺑﺎﻟﺸﺎﻡﻳﻘﺎﻝ
ﻟﻪ ﺃﺭﻳﺤﺎﻓﺄﺗﺎﻩ
ابلیس ﻓﻰ ﺻﻮﺭﻩﻣﻠﻚ
ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ
ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
الله ﺃﺣﻴﻴﺖ ﺍﻟﻤﻮﺗﻰ
ﻭ ﺃﺑﺮﺃﺕ ﺍلأﮐﻤﻪ
ﻭ ﺍلأﺑﺮﺹﻓﺎﻃﺮﺡ
ﻧﻔﺴﻚ ﻋﻦ ﺍﻟﺠﺒﻞﻓﻘﺎﻝ
ﻋﻴﺴﻰﺍﻥ ﺫﻟﻚ ﺍﺫﻥ
ﻟﻰ ﻓﻴﻪﻭ ﻫﺬﺍ ﻟﻢ
ﻳﻮٴﺬﻥ ﻟﻰ ﻓﻴﻪ
ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺮ ﮐﻮﻫﻰ ﺩﺭ ﺷﺎﻡ
ﺑﻨﺎﻡ ﺃﺭﻳﺤﺎ ﺑﺎلا
ﺭﻓﺖ ( ﮐﻮﻩ ﻭ ﺷﻬﺮﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺭﻳﺤﺎ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ.ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺻﻌﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﻭﺡ ﻭ
ﺭﺍﺣﺘﻰ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ابلیس ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ
ﺑﺮ ﻋﻴﺴﻰ ﻇﺎﻫﺮ
ﺷﺪ(ﻳﺎ ﻋﻤﻠﺎ ﺣﺎﮐﻢ
ﻓﻠﺴﻄﻴﻦﮐﻪ ﻧﻘﺶ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﺩﺍﺷﺖﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﺵ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﻋﻴﺴﻰ ﺩﺭ رؤیت
ﮐﻪﺻﺤﻨﻪ ﺍﮐﺸﺮ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻋﺠﺎﺯﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺩﻳﺪﻩ) ﮐﻪ ﺑعیسی
ﮔﻔﺖﺃﻯ ﺭﻭﺣﺎلله
ﺗﻮ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻰ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩﮐﻨﻰ ﻭﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﭘﻴﺴﻰ ﻭﮐﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﺷﻔﺎ ﺑﺪﻫﻰپس ﺧﻮﺩﺕ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﻮﻩ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯ
( ﺑﭽﻪ ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﺧﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﻔﺎ
ﺑﺪﻫﻰ ﻳﺎ ﺍﺻﻮلا
ﻣﺮﮒ ﻫﻢ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ) ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﮔﻔﺖﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﺫﻥ ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻡﮐﻪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺷﺘﻢ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻡ ( ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺭﺳﻴﺪﺣﺘﻤﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩﺵ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺑﻮﺩﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰﺍﻋﺠﺎﺯ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ
رؤیتﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖﺣﺘﻤﺎ ﺍﻧﺠﺎﻣﺒﺪﻫﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺟﺎﺯﻩﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻧﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩ.
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎﻣﻨﻮﻁ ﺑﺎﻃﻠﺎﻉ
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ )

حدیث 4522 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ271 ﺑﺤﺎﺭ) ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻋﻴﺴﻰ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺷﻴﻄﺎﻥﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﺎلاﻯ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻓﺮﻭ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺭﻯ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ: ﻓﻘﺎﻝ
ﻋﻴﺴﻰﻭﻳﻠﻚ ﺍﻥ
ﺍﻟﻌﺒﺪ لا ﻳﺠرَبّ
ﺭﺑّﻪ.... ﺍﻥ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ لا ﻳﻮﺻﻒ
ﺑﻌﺠﺰﻭ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻗﻠﺖ لا ﻳﮑﻮﻥﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻮ ﻣﺴﺘﺤﻴﻞ ﻓﻰ
ﻧﻔﺴﻪﮐﺠﻤﻊ ﺍﻟﻀﺪﻳﻦ
ﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ!
ﺑﻨﺪﻩ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
رَبّ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﻨﺪ.سپس ابلیس
ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ
ﭘﺮﺳﻴﺪﺁﻳﺎ رَبّ
ﺗﻮ ( ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ مؤمنان ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
رَبّ ﺗﻮ.ﻭ الّا
ﺁﻧﻬﺎﻣﻨﮑﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭرَبّ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﺁﻳﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺨﻢ
ﻣﺮﻏﻰ ﺑﮕﻨﺠﺎﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﺨﻢ ﻣﺮﻍ ﺩﺭﺣﺠﻢ
ﺧﻮﺩ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻣﺴﻴﺢ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ
( ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻈﺮ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﻌﺠﺰ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
(ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ
) ﻭﻟﻰ ﺁﻧﭽﻪ ﮔﻔﺘﻰ
ﺍﻣﺮ ﻣﺤﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻤﻪ ﺃﺿﺪﺍﺩ ﺍﺳﺖ
( ﺑﺎﺯ ﺟﻤﻊ ﺍﺿﺪﺍﺩﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺿﺪ ﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﺍﺗﻢ ﻫﺴﺖ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ ﻋﺪﻡ
ﺑﺎ ﺿﺪﻋﺪﻡ ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ.ﻭﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺧﻞ ﺗﺨﻢ ﻣﺮﻍ
ﮐﻨﺪﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺨﻢ ﭼﺸﻢ
ﺧﻮﺩ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﺗﺨﻢ ﭼﺸﻢ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ ﮐﻮﭼﻚ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻪ ﺭﻓﺘﻦ
ﮐﺮﻩ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺪﺍﺧﻞ
ﭼﺸﻢ.ﺑﺎﺯ ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﮐﺮﻭﻳﺖ
ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭﻣﺴﻄﺢ
ﻓﺮﺽ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪﻓﮑﺮ ﺩﺍﺧﻞ
ﺗﺨﻢ ﻣﺮﻍ ﺷﺪﻥ ﺁﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻤﻴﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺭﺍﺍﺯ ﺃﺻﻞ ( ﻋﺪﻡ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﺸﻴﺪﻩ
) ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺤﺎﻝ ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺤﺎﻟﻬﺎ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺠﺎﺭﺕ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﺍﻣﻰ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﭘﻮﻟﻰ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
پس ﻫﻢ ﭘﻮﻝ ﺩﺍﺭﺩﻭﻫﻢ
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ ﺍﺳﺖﻭ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﭘﻮﻟﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺯ ﻋﺪﻡ)
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﻫﻢ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻫﻴﭻ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﻋﺪﻡ
ﻳﻚ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻋﺪﺍﺩ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻣﺸﺒﺖ ﻭﻣﻨﻔﻰﮐﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺧﻨثی
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ ﻫﺮﺩﻭ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ(ﻭﺟﻮﺩ
ﻋﺪﻡ ﻣﺎﺳﻮﺍ)ﻯﺨﻮﺩ
ﺩﺭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻳﻌﻨﻴﺪﺭ عَمّاءﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪﺗﺼﻮﺭﻯﺎﺯ(ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺟﻮﺩ) ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺍﺷﻴﺮﻯ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻓﺮﺿﻰ
ﻭﺗﺼﻮﺭﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺷﺒﻨﻤﻰ
ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥﮑﺸﻴﺪﻩ
ﻭ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ.ﮐﻪ(ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ) ﺩﺭ
لاﻫﻮﺕ ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﺯ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻤﺎ ﺩﺭ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺳﺪﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺗﺤﺖ ﺍﺷﻴﺮﻯ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪﻩﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻤﻠﮑﻮﺕ
أثیرﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺠﺎﻭ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺍﺗﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ ﺳﻮﺁﻝ
ﺩﺭ حدیثﺑﺎﺯ ﻓﺮﺽ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺟﻤﻊ
ﺍﺿﺪﺍﺩ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻳﺎ ﻋﺪﻡﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﺿﺪ ﻣﺎﺩﻯﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺸﺎﻟﻬﺎ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
الهی هستند. ﮐﻪ
ﺩﻭ ﺿﺪ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ ﻭ ﺍﺳﺘﺪلاﻝ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺟﻤﻊ ﺍﺿﺪﺍﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.ﻭ
الّا ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﺿﺪﺍﺩ
ﺑﺎﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﮔﺮﺩﻧﺪﭼﻮﻥ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ .

حدیث 4523 -
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ14 ﺹ۲۷۲ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺍﺯﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﭼﺮﺍ ﻧﺎم
ﺤﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ ﭘﻴﺮﺍﻣﻮﻧﻴﺎﻥ
ﻤﺴﻴح گفته
ﺍﻧﺪ؟
ﺍﻣﺎم ﻔﺮﻣﻮﺩ: ﺎﻣّﺎﻋﻨﺪﺍﻟﻨﺎس
ﻓﺎﻧّﻬم
ﺴﻤّﻮﺍ
ﺣﻮﺍﺭﻳّﻮﻥلأﻧّﻬم
کاﻧﻮﺍ
ﻗﺼّﺎﺭﻳﻦ
ﻳﺨﻠّﺼﻮﻥ
ﺍﻟثیاﺏ ﻣﻥ اﻟﻮﺳخ
ﺒﺎﻟﻐﺴﻞ ﻭﻫﻮ
ﺍﺳم ﻤﺸﺘق ﻤﻥ
اﻟﺨﺒﺰ ﺍﻟﺤﻮﺍﺭﻯ
ﻭﺃﻣّﺎ
ﻋﻨﺪﻧﺎ
ﻓﺴﻤّﻯ
اﻟﺤﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ لأﻧّﻬم
کاﻧﻮﺍ
ﻣﺨﻠﺼﻴﻥ فی
ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ
ﻭﻣﺨﻠﺼﻴﻥ ﻠﻐﻴﺮﻫم
ﻤﻥ ﺃﻭﺳﺎﺥ
ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ
ﺑﺎﻟﻮﻋﻈ
ﻮﺍﻟﺘﺬﮐﻴﺮ...لأﻧّﻬم
ﻤﻥ ﻘﺮﻳﻪ
ﺍﺳﻤﻬﺎ
ﻧﺎﺻﺮﻩ ﻣﻥ
ﺒﻠﺎﺩ ﺍﻟﺸﺎﻡ ﻧﺰﻟﺘﻬﺎ
ﻣﺮﻳم ﻮﻋﻴﺴﻰ
ﺑﻌﺪ ﺭﺟﻮﻋﻬﻤﺎ
ﻣﻥ ﻤﺼﺮ ﺍﻣﺎ
ﻧﺰﺩ ﻣﺮﺩم
ﺒﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮﻣﺎ (ﻭلاﻳﺖ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻳﺮﺍ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺣﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ ﻮ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ
ﻧﻈﺮ ﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺩم عاﻣﻰ
ﻭﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر ﺍﻟﻬﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﺤﻮﺍﺭﻳﻮﻥ
ﻨﺎﻣﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﻟﺒﺎس ﺷﻮئی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺁﻟﻮﺩﮔی
ﻠﺒﺎس ﺭﺍ
ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ(
ﺷﺎﻳﺪ حدّ ﺃﻗل
ﺸﻐل ﻮ ﮐﺴﺐ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺗﮑﺒّﺮ ﻧﻔس ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭگ
ﺒﻴﻨﻰ ﺑﺎﻳﻥ
ﺸﻐل
ﺤﻘﻴﺮﻭﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺭﻧﮕﺮﺯﻯ
ﻮﺭﻧﮕﺒﺮﻫﺎ
ﺭﺍ ﻗﺼّﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻣﻮﺍﺩ
ﺭﻧﮕﺒﺮﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﺗﻘﺼﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺯﺑﺎﻥ عربی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ (ﺗﻘﺼﻴﺮ)
ﺑﻤﻌنی کوﺗﺎهی
ﻮ ﺗﻨﺒلی ﻮﻧﺎﺭﺳﺎئی
نیز ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺩم
اﻳﻥ اﺳم ﺮﺍ ﺍﺯ
(ﻧﺎن ﺤﻮﺍﺭﻯ)
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.(
ﻧﺎﻧﻴﮑﻪ ﺁﺭﺩ
ﺁﻥ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻟک و سرند
ﺸﻮﺩ ﻭ ﭘﻮﺳﺖ
ﻭﺁﺷﻐﺎﻝ ﺁﻥ
گرﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﺎﻥ
رﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻮﺗﻥ ﭙﺮﻭﺭﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻭالّا
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﺎﻥ
ﺴﻴﺎﻩ ﺃﻟک
ﻨﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺍﻥ ﺘﺮﻭﺣتی
ﭙﺮقوّة
ﺗﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﺍﻣﺎ
ﻧﺰﺩ ﻣﺎ (ﻭلاﻳﺖ)
ﺣﻮﺍﺭﻳّﻮﻥﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻥﻨﺎم
ﺤﻮﺍﺭﻯ
گرﻓﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺧﺎﻟﺺ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥﺮﺍ
ﺍﺯﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺨﻠﺎﺻی ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ(ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺩﻭﺭﻯ
اﺯﻣﺮﺩم ﺰﺷﺖ
ﺧﻮﻯ) ﻭﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺑﺎ ﻭﻋﻈ ﻮ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﺮﺍﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥﭙﺎک
ﻛﻨﻨﺪ.(ﮐﻪﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ
ﺁﻥﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ) سپس
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻧﺎم
ﻨﺼﺎﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﭼﻮﻥ
اﺯﺷﻬﺮ
ﻧﺎﺻﺮﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﻳم
ﻮﻋﻴسی ﭙس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺼﺮ ﺩﺭﺁﻥ ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
(ﻣﺮﻳم ﻮﻋﻴسی
ﺪﺭﻣﺼﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺒﻤﻮسی
ﻮﺳﺎﻣﺮﻯﺘﻄبیق
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻣﺼﺮ
ﻫﺮ ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ
ﺴﺮ ﺳﺒﺰ ﻭﭘُﺮ
ﺍﺯﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻮﻟﺬﺕ
ﺑﺨﺶﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺯ
ﺁﻥﺪﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭلی
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺍﻭل
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ الهی
ﺒﺎﺯ ﻧﺎﺻﺮﻩ
ﺷﻬﺮ ﻣﺴﻴﺤی
ﺒﻮﺩﻭﻧﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻴﺎ
ﺣﻮﺍﺭﻳﻮﻥﻭلی
ﻤﺴﻴح همیشه
ﻣﻴﮕﻔﺖ هرﮐس
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﺼﺎﺭ الله
ﻭﻳﺎﺭﻯ
ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ ﭘس
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﻤﻥ
ﺮﺍﻩ ﺑﻴﻔﺘﺪ.ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻭﻳﺎﺭﻯﺪﻫﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺼﺮﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎم اﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
هنمه
ﺍﺩﻳﺎﻥﻫﻤگی همه
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻴﻬﻮﻩ
ﻃﻠﺐﻭﻫُﺪﺍ
ﺟﻮﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻴﺰﻧﺎﺻﺮﻯ
ﻮ ﺍﺯ ﺍﻧﺼﺎﺭ
ﻭﻣﻬﺎﺟﺮﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ
ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺩﻭﮔﺮﻭﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺩﺍﺷﺖ.
ﻣﻬﺎﺟﺮﺳﺎک
ﻮﺗﺎﺭک ﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
اﻧﺼﺎﺭﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﻤک ﻮ ﻳﺎﺭﻯ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﻳک
اﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺩﻭﺭﻩﺍﻯ ﻄﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
اﺯ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﺯﻣﻴنه های
ﻋﺎﻃفی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﺮﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻧﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻌﺮفی ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﻭ ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

حدیث
4524 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ274ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻧﺼﺎﺭﺍ
ﺑﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺳﻮﺁﻝ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺁﻧﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻫﻢ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻓﺎﻉ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻬﺎﺟﻢ ﻭﻏﺎﺭﺗﮕﺮ
ﻭ ﺭﺑﺎﻳﻨﺪﻩ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺑﺮﺩﻩ ﻣﻰ ﻓﺮﻭﺧﺘﻨﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ: ﻗﻮﻝ الله
ﺫﻟﻚ ﺑﺄﻥ ﻣﻨﻬﻢ
ﻗﺴّﻴﺴﻴﻦ ﻭ ﺭﻫﺒﺎﻧﺎﻭ
ﺃﻧّﻬﻢ لا ﻳﺴﺘﮑﺒﺮﻭﻥﻗﺎﻝ
ﺍﻭﻟﺌﻚ ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻗﻮﻣﺎ ﺑﻴﻦ ﻋﻴﺴﻰ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﻨﺘﻈﺮﻭﻥ
ﻣﺠﻴﻴٴ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ( ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ) ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﮐﺸﻴﺶ
ﻭ ﺭﺍﻫﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺗﮑﺒّﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.( ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﺸﻴﺶ ﻭ ﺭﺍﻫﺐ
ﺑﺪﻭﻥﺘﮑﺒّﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺑﻠﻄﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﻧﺼﺎﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻭ ﺭﺍﻫﺒﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﭼﻮﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﻭ ﺣﺘّﻰ ﻣﺴﺘﮑﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺣﻘﻴﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻠﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻬﺎﺟﻢ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻬﺠﻮﻡ
ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻣﺸﻤﻮﻝ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻗﻮﻣﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ ( ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
) ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﻴﻦ ﻋﻴﺴﻰ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺁﻣﺪﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ
( ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺷﺶ ﻗﺮﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ
ﺗﺎ ﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰﻭ ﺣﻮﺍﺭﻳﻮﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﺴﻴﺢﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣؤﻤﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻌﺎﺑﺪ
ﻭﺩﻳﺮﻫﺎ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻗﺎﺋﻢ
و الاه جبروت
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺷﺮﻑ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻇﺎﻫﺮ
ﺷﻮﺩﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ می
ﺒﺎﺷﺪ.ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻤﻪ ﺭﻭﺯﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺗﻌﺠﻴﻞ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻋﺠﻠﻪ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﺋﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻓﺮﺩﺍ ﺧﻴﻠﻰ
ﺩﻳﺮ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺷﺪ.ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺞ ﮔﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺃﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥرَبّ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻧﺎم ﻤﻥهست ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ بشری ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺁﻧﻬﺎﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﺣﺴﻨﻰ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻟﻌﺒﺎ.ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺳﻤﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺍﻳل اله ﻮ إﻟﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻣﺒﻴﺒﺎﺷﺪ).

حدیث
4525 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ274 بحاﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺎﻥ ﺣﻮﺍﺭﻯ
ﻋﻴﺴﻰ ﮐﺎﻧﻮﺍ ﺷﻴﻌﺘﻪﻭ
ﺍﻥ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ ﺣﻮﺍﺭﻳّﻮﻧﺎﻭﻣﺎﮐﺎﻥ
ﺣﻮﺍﺭﻯ ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﺄﻃﻮﻉ ﻟﻪ ﻣﻦ ﺣﻮﺍﺭﻳّﻨﺎ
ﻟﻨﺎﻭ ﺍﻧّﻤﺎ ﻗﺎﻝ
ﻋﻴﺴﻰ ﻟﻠﺤﻮﺍﺭﻳّﻴﻦﻣﻦ
ﺃﻧﺘﺼﺎﺭﻯ ﺍﻟﻰ
الله ؟ ﻗﺎﻝ ﺍﻟﺤﻮﺍﺭﻳّﻮﻥﻧﺤﻦ
ﺃﻧﺼﺎﺭ الله ﻓﻠﺎ
ﻭالله ﻣﺎ ﻧﺼﺮﻭﻩ
ﻣﻦ ﺍﻟﻴﻬﻮﺩﻭ لا
ﻗﺎﺗﻠﻮﻫﻢ ﺩﻭﻧﻪ
ﻭ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ ﻭ الله
ﻟﻢ ﻳﺰﺍﻟﻮﺍ ﻣﻨﺬ
ﻗﺒﺾ الله عزّ ﺫﮐﺮﻩ
ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﺭﺳﻮﻟﻪ ﻭ ﻳﻘﺎﺗﻠﻮﻥ
ﺩﻭﻧﻨﺎﻭ ﻳﺤﺮﻗﻮﻥ
ﻭ ﻳﻌﺬﺑﻮﻥ ﻭ ﻳﺸﺮﺩﻭﻥ
ﻓﻰ ﺍﻟﺒﻠﺪﺍﻥﺟﺰﺍﻫﻢ
الله ﻋﻨّﺎ ﺧﻴﺮﺍ
ﺣﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ
ﻋﻴﺴﻰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
( ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﺍﻭ
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﺻﻮﺭﺕﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ(ﺗﺄﻟّﻪ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ.ﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺸﻴّﻊﻣﺪﻋﻰ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﻮلا ﻋﻠﻰ
پسﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺷﻴﻌﻪ ﻋﻠﻰ
ﻭ ﻭلاﻳﺖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ(ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ) ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﺑﺖ
ﺳﻨﮕﻰ ﭘﺮﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭالّا
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻏﻴﺮ ﺷﻴﻌﻰ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻭﻟﻰ ﺑﻮلاﻳﺖﺯﻧﺪﻩ
ﻋﻠﻰ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﭼﻮﻥ ﻣﻮلاﻧﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺸﻴّﻊ ﻫﻢ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﭼﻮﻥ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺧﻠﻴﻞ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻫﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺣﻮﺍﺭﻯ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﻮﺍﺭ ﻭ ﻃﻮﺍﻑﻭ
ﺩﺭ ﻣﺤﺎﻭﺭﻩ ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﺑﺎ ﺭﻫﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
) ﻭ ﺣﻮﺍﺭﻳﻮﻥ ﻋﻴﺴﻰﻣﻄﻴﻊ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺣﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ
ﻣﺎ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ( ﻣﺎﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥﭼﻪ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﻳﺎ ﻏﺎﻳﺐ ﻭﻣﺴﺘﻮﺭ
ﺁﻧﺎﻥ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﭘﺬﻳﺮﻯ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﻗﺒﻮﻝ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﻃﻮﻉ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺗﺎ ﺳﺮحدّ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺩﺭ ﻃﺎﻋﺎﺕ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺸﮑﻞ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪﻭﺗﻄﻮﻉ
ﻭﺧﻮﺩ ﭘﺬﻳﺮﻯ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻴﺴﻰ ﺑﺤﻮﺍﺭﻳﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻔﺖﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺼﺎﺭ ﻣﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟( ﺍﻳﻦ
ﮐﻠﺎﻡ ﻋﻴﺴﻰ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻓﻬﻢ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭالّا ﺣﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭﺳﺎﻟﻚ ﻧﺼﺮﺕ
ﺩﻫﻨﺪﮔﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑغیسی ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻗﺖﻭﺗﻤﺎﻡ ﻫﻤّﺖ
ﺁﻧﻬﺎﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﺍﺟﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﻮﺍﺗﻬﻰ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﺎ ﻋﻴﺴﻰ ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﻭﻟﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﺠﻠّﻰ رَبّ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ
) ﮐﻪ ﺣﻮﺍﺭﻳﻮﻥ ﮔﻔﺘﻨﺪﻣﺎ
ﺍﻧﺼﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻴﻢ
( ﻧﺼﺮﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻭ ﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻭ ﻓﺮ ﺭﻭﺯﻯﻭ ﺭﻭﺯ
ﻓﺮ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺎﺝ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺑﺮﺳﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺮﺩﻟﻬﺎﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺣﮑﻮﻣﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ) ﻭﻟﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﻮﮔﻨﺪﺁﻥ
ﺣﻮﺍﺭﻳﻮﻥ
ﻋﻴﺴﻰ ﺭﺍ ﻧﺼﺮﺕ
ﻧﺪﺍﺩﻧﺪﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﻳﻬﻮﺩ ﺣﻔﻆ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺟﻨﮕﻰ ﻧﻨﻤﻮﺩﻧﺪ
( ﺟﻨﮓ ﺩﻓﺎﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﻋﻴﺴﻰ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ أمّاره
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺧﻮﺍﺗﺴﺘﻪ
ﻭلاﻳﺖ ﻋﻴﺴﻰ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.( ﻗﺎﺗﻠﻮﺍ
ﺩﻭﻧﻪ ) ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺍﻭ ﺟﻨﮓ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﻫﺮ ( ﺩﻭﻥ ﻭ ﭘﺴﺘﻰ
) ﮐﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺩﺷﻤﻦ
ﻋﻴﺴﻰ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻓﺎﻉ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
) ﻭﻟﻰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪﻣﺎ
ﺭﺍ ﻧﺼﺮﺕ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻭ
ﺑﺎ ﺍﻏﻴﺎﺭ ﻣﺎ ﻣﻰ
ﺟﻨﮕﻨﺪﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪﻭ ﻋﺬﺍﺏ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺷﻬﺮﻫﺎ ﺁﻭﺍﺭﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺰﺍﻯ ﺧﻴﺮ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻫﺪ (ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺟﻨﮕﻴﺒﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ ﺭﺍ ﺳﺮﻧﮕﻮﻥ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﺭﺍ ﺑﺨﻠﺎﻓﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ نفس أمّاره
ﺧﻮﺩ ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﻳﻨﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺷﻤﻦ ﻭلاﻳﺖ ﺟﻨﮕﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺳﻮﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮلا ﻋﻠﻰﺑﻮﻯ
ﺑﺪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪﺗﺎ
ﺧﻠﺎﺻﻰ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮلا ثواب ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻮﺧﺘﻦ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻭﺍﺭﮔﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻋﻠﻨﺎ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
اکثرﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﺯ ﺧﻄﺮﺍﺕﻭ
ﻫﻢ ﺑﻰ ﺭﻳﺎﺋﻰ ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻭ ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻟﺬﺍ ﺁﻭﺍﺭﮔﻰ
ﺩﺭ ﮐﻮﻩ ﻭﺟﻨﮕﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺭعزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
عزّﻟﺖ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖپسﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺯ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ الله
ﮔﻔﺘﻦ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶﻭ الله ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎلاﺕ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻣﺪﻧﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.

حدیث 4526 - ﺍﺯ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ (ﺝ14ﺹ278 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺤﻮﺍﺭﻳﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺭﻡ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻴﺪ.ﻭ ﺣﻮﺍﺭﻳﻮﻥ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﺑﺪﺍﺭ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻴﺴﻰ ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭ ﭘﺎﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺸﺴﺖﻭ ﺍﻧﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺃﻯ
ﺭﻭﺡ ﺧﺪﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﭘﺎﻯ ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﺸﻮﺋﻴﻢ.ﻭ ﻋﻴﺴﻰ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ : ﺍﻥ ﺃﺣﻖ
الناس ﺑﺎﻟﺨﺪﻣﻪ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻢﺍﻧّﻤﺎ
ﺗﻮﺍﺿﻌﺖ ﻫﮑﺬﺍﻟﮑﻴﻤﺎ
ﺗﺘﻮﺍﺿﻌﻮﺍ ﺑﻌﺪﻯ
ﻓﻰ ﺍﻟﻨﺎس ﮐﺘﻮﺍﺿﻌﻰ
ﻟﮑﻢ ثمّ ﻗﺎﻝ ﻋﻴﺴﻰﺑﺎﻟﺘﻮﺍﺿﻊ
ﺗﻌﻤﺮ ﺍﻟﺤﮑمة
لا ﺑﺎﻟﺘﮑﺒّﺮ
ﻭ ﮐﺬﻟﻚ ﺍﻟﺴﻬﻞ
ﻳﻨﺒﺖ ﺍﻟﺰﺭﻉلا
ﻓﻰ ﺍﻟﺠﺒﻞ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪﺩﺭ
ﺷﺨﺺ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ
( ﺩﺍﻧﺎ ﻭ ﺁﮔﺎﻩ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺷﺴﺘﺸﻮﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺟﻬﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﻋﺎﻟﻢ)
(ﺍﻣﺎم ﺁﮔﺎﻩ)ﻭﺩﺍﻧﺎ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺘﮑﺒّﺮﮐﻪﺩﺳﺖ
ﺑﮑﺎﺭﻯﻬﻢ ﻧﻤﻴﺰﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺮﻡ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﻮﺳﺖ ﺩﺳﺖ ﺯﻧﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﮐﻪ ﻣﻦ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺍﺿﻊ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ ﻣﻴﮑﻨﻢ ﺗﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻦﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻴﺪﮐﻪ ﻣﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ ﮐﺮﺩﻡ.(
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﭘﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚﺟﻬﺖ
ﺗﺤﺒﻴﺐ ﻭ ﺟﻠﺐ ﻣﻮﺩﺕ
ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﻭ ) ﻭ ﻋﻴﺴﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺗﻮﺍﺿﻊ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﻧﻪ ﺑﺎ ﺗﮑﺒّﺮ.( ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻘلی ﻔﻠﺴﻔﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺘﻮﺍﺿﻊ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻓﺰﻭﻧﻰ.ﻭﻟﻰ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﺗﻮﺍﺿﻊ ﺑﭙﻴﺮﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺎ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﮐﻮﭼﻚ ﺑﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺗﮑﺒّﺮ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻴﻨﻰﺍﮔﺮ
ﺷﺨﺺ (ﻣﺘﮑﺒّﺮ)
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﺰﺭﮒ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ .ﭼﻮﻥ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﺿﻊ ﮐﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺍﻣﺎ (ﻣﺴﺘﮑﺒﺮ)
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﺧﻮﺩ ﺣﻘﻴﺮ
ﺍﺳﺖﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﺑﻴﻨﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺒﺰﺭﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻳﻚ ﺩﺭﻭﻍ
ﺑﺰﺭﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﻘﻴﺮﻯ
ﮐﻪ ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺷﺮﻭﺗﻤﻨﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺟﺎﻫﻠﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﻧﺸﺎﻥﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺸﺮﻙ ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ(ﺁﻓﺖ الله
)ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺁﻳﺖ الله ﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺭﺳﻮﻝ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺩﺷﺖ ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺯﺭﺍﻋﺘﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎلاﻯ
ﮐﻮﻫﻬﺎ ﻭ ﺑﻠﻨﺪﻯﻬﺎ
( ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﺂﻥ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪﻭ
ﺳﺨﺖ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻭ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻤﻮﺍﺭ
ﺗﺮ ﻣﻰ ﮐﻨﻨﺪ).

حدیث 4527 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ (ﺝ14 ﺹ278
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖﺍﺻﺤﺎﺏ ﻋﻴﺴﻰ
ﺭﻭﻯ ﺁﺏ ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪﻭﻟﻰ
ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻣﺤﻤﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ؟(ﺭﻭﻯ ﺁﺏ ﺭﺍﻩ
ﺭﻓﺘﻦ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺩﺭ ﻋﻴﺴﻰﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻧﺒﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
رؤیت ﺩﺭ ﻧﻈﺮﺧﻮﺩﺷﺎﻥﻳﺎ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺁﻧﻬﺎﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
امثال ﺍﻭﺭﻭﻯ ﺁﺏ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪﻭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺁﺏ ﻓﺮﻭ ﻧﻤﻰ
ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﺎﻝ ﺭﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻫﻮﺍ ﺑﭙﺮﻭﺍﺯ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺭﻭﻯ ﺁﺏ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻨﻴﺎﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﻘﻮﻁ ﻭ ﻓﺮﻭﺩ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑﺶ ﺑﺒﻠﻨﺪﻯ
ﻫﺎ ﻭﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﻓﺮﻣﻮﺩ
: ﺍﻥ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻋﻴﺴﻰ
ﮐﻔّﻮﺍ ﺍﻟﻤﻌﺎﺵ
ﻭ ﺍﻥ ﻫؤلاء
ﻠﺎٴ ﺍﺑﺘﻠﻮﺍ ﺑﺎﻟﻤﻌﺎﺵ
ﮐﻪ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻋﻴﺴﻰ
( ﻣﺼﺎﺣﺒﺎﻥ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻭﮐﻪ ﻋﻴﺴﻰ ﺭﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭ ﺳﺮﻭﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ)
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﻤﻌﺎﺵ
ﮐﺮﺩﻧﺪ (ﮐﺴﺐ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻋﻠﻒ ﺻﺤﺮﺍ
ﻭ ﻣﻴﻮﻩ ﺟﻨﮕﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
. ﻭ ﻓﮑﺮ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻏﺬﺍﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻗﺖ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻋﺒﺎﺩﺕﻫﺎﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨﺎﻥ (ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﻣﺤﻤﺪﻣﻨﻈﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺪﻋﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ ﺗﺸﻴّﻊﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻢ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺟﺪﻯ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺑﺤﻖﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ حدّ ﺃﻗﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﺍﺟﺐ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
) ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﻠﺎ ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺎﺵ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
( ﺑﺨﻮﺩ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﺷﺪﻧﺪﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﭘﻮﻝ ﻭ ﻏﺬﺍﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺗﺎ ﻟﺬﺕ
ﺑﺨﺶ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﻝ ﺑﺸﺮﻭﺕ ﻭ ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ
ﻭ ﺑﺎﺯﺍﺭﻳﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺎ
ﺩﻝ ﺑﻮلاﻳﺖ ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑثرﻭﺕ
ﻭثروﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﺗﺎ
ﺑﺎﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ.(ﺑﻠﺎ ﻭ ﻓﺘﻨﻪ)
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻩﻭ ﺍﺷﺒﺎﺕ
ﺻﺪﻕ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺴﺮﮔﺮﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺳﺮﻣﺴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﻏﻔﻠﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﻬﻨﻢ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﻍ ﺗﺮ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﮔﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮔﻮﺩﺗﺮ
ﻭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺭﺍ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮ
ﺩﺭ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﺑﮑﻨﻨﺪ .

حدیث 4528 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ (ﺝ14 ﺹ278 ﺑﺤﺠﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻣﺎ ﺍﺷﺨﺎﺻﻰ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
( ﺳﻌﻰ ﻭﺟﻬﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﻧﻪ
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ) ﻭ ﺧﺸﻮﻉ
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻟﻰ
ﺣﻖ ﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪ.ﺁﻳﺎ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖﻭ
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ؟)
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﻳﻨﻴﺮﺍ
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻤﻴﮑﻨﻨﺪﻭﻟﻰ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺣﻖ ﻭلاﻳﺖﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺤﻖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺤﻖ ﺍﻟﻬﻴﻴﺎ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﺤﻖ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻭﺯﻧﺪﻩﻭﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
الّا ﻏﻴﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﺣﻖ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺑﺤﻖ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮔﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ
ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻣﮕﺮمحمﺪﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻋﻠﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻴﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻧّﻤﺎ ﻣثل
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖﻣثل
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻓﻰ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﮐﺎﻥ لا ﻳﺠﺘﻬﺪ
ﺃحدّ ﻣﻨﻬﻢ ﺃﺭﺑﻌﻴﻦ
ﻟﻴﻠﻪالّا ﺩﻋﺎ
ﻓﺎﺟﻴﺐﻭ ﺍﻥ ﺭﺟﻠﺎ
ﻣﻨﻬﻢ ﺍﺟﺘﻬﺪ
ﺃﺭﺑﻌﻴﻦ ﻟﻴﻠﻪثُمّ
ﺩﻋﺎ ﻓﻠﻢ ﻳﺴﺘﺠﺐ
ﻟﻪﻓﺄﺗﻰ ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ ﻳﺸﮑﻮ
ﺍﻟﻴﻪ ﻣﺎﻫﻮ ﻓﻴﻪ
ﻭ ﻳﺴﺄﻟﻪ ﺍﻟﺪﻋﺎٴ
ﻟﻪﻗﺎﻝ ﻓﺘﻄﻬّﺮ
ﻋﻴﺴﻰ ﻭ ﺻﻠّﻰ ﺭﮐﻌﺘﻴﻦ
ثُمّ ﺩﻋﺎ الله
عزّ ﻭﺟﻞ
ﻓﺄﻭﺣﻰ الله عزّ
ﻭﺟﻞ ﺍﻟﻴﻪﻳﺎ ﻋﻴﺴﻰﺍﻥ
ﻋﺒﺪﻯ ﺃﺗﺎﻧﻰ ﻣﻦ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﺒﺎﺏ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺍﻭﺗﻰ ﻣﻨﻪﺍﻧّﻪ
ﺩﻋﺎﻧﻰ ﻭ ﻓﻰ ﻗﻠﺒﻪ
ﺷﻚ ﻣﻨﻚﻓﻠﻮ ﺩﻋﺎﻧﻰ
ﺣﺘّﻰ ﻳﻨﻘﻄﻊ ﻋﻨﻘﻪ
ﻭ ﺗﻨﺘﺸﺮ
ﺃﻧﺎﻣﻠﻪﻣﺎ ﺍﺳﺘﺠﺒﺖ
ﻟﻪﻗﺎﻝﻓﺎﻟﺘﻔﺖ
ﺍﻟﻴﻪ ﻋﻴﺴﻰ ﻓﻘﺎﻝ
ﺗﺪﻋﻮ ﺭﺑّﻚ ﻭ ﺃﻧﺖ
ﻓﻰ ﺷﻚ ﻣﻦ ﻧﺒﻴّﻪﻓﻘﺎﻝ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ الله ﻭ
ﮐﻠﻤﺘﻪﻗﺪ ﮐﺎﻥ
ﻭالله ﻣﺎ ﻗﻠﺖﻓﺎﺩﻉ
الله ﺃﻥ ﻳﺬﻫﺐ ﺑﻪ
ﻋﻨّﻰﻗﺎﻝﻓﺪﻋﺎ
ﻟﻪ ﻋﻴﺴﻰﻓﺘﺎﺏ
الله ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﻗﺒﻞ
ﻣﻨﻪﻭ ﺻﺎﺭ ﻓﻰ حدّ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺘﻪ ﺃﻯ ﻓﻠﺎﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﮐﻪ ﻣثاﻝ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻣﺎ ﭼﻮﻥ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺩﺭ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺍﺳﺖ ( ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﻠﻮﻙ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻌﺮﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ(ﺃﻫﻞ)
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻴﺖ ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻭﺯﻧﺎﻥ
ﻭ ﻧﻮﮐﺮﺍﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦﻗﻮﻡ ﻳﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻫﺮﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺷﺠﺮﻩ ﻭلاﻳﺖ ﺍﺯ
ﺁﺩﻡ ﺗﺎ ﺧﺎﺗﻢ ﺍلاﻧﺒﻴﺎ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩﻩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻃﻠﺐ ﺍﺳﺮاء  ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻫﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺗﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎلاﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻋﻴﺴﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻨﺠﻢ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﺍﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺗﺎ ﻋﻴﺴﻰ
ﻫﻤﮕﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻰ ﻭ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺴﻢ
ﺑﻨﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰﻭ
ﺩﺭ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﺑﻨﻮﺭ ﺣﺴﻨﻰﻭ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﻭ ﻫﻨﺪﻭﺋﻴﺴﻢ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰﺑﺂﺩﻡ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻨﻮﺭ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺑﻨﻮﺭ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ پس
ﺍﺯ ﭼﻨﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻧﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰﺍﺯ
عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺣﻖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺑﻌﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ
) ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻬﻞ ﺷﺐ ﺩﻋﺎ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.(
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻳﻚ ﭼﻠّﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻋﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺟﺎﺑﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
) ﻭ الّا ﺁﻧﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﻣﺎﻝ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ) ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺟﻬﺪ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ
ﺳﺨﺖﭼﻬﻞ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺭﻭﺯ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﻋﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺟﺎﺑﺖ
ﻧﻤﻴﺸﺪ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺮ ﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻣﺎﻝ ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺗﻀﻤﻴﻦ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﻭﻡ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﺰﺩ ﻋﻴﺴﻰ ﺭﻓﺘﻨﺪﻭ
ﺷﮑﺎﻳﺖ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻃﻠﺐ ﺩﻋﺎ
ﺍﺯ ﻭﻯ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﻭﺳﺎﻃﺖ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ(
پس ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺩﻋﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺍﺟﺎﺑﺖ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﺍﮔﺮ
ﺑعیسی ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﻭﻟﻰ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﻋﻴﺴﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﻳﺎﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺯ ﺷﺨﺺ ﻋﻴﺴﻰﺑﺎﺯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺎﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﮑﺘﺒّﺮﺍﻧﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﻴﺴﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻄﻬﻴﺮ ﮐﺮﺩ ( ﻏﺴﻞ
ﻧﻤﻮﺩﻳﺎ ﻭﺿﻮ ﮔﺮﻓﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺧﻠﺴﻪ ﻭ ﺟﺬﺑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﻋﺎ ﮐﻨﺪ
) ﻭ ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﻤﻮﺩ (ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﺎﺹ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺑﻨﻈﺮﺷﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺪﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﻥﺘﻮﺳّﻞ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻭﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ رؤیت
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ الّا
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﮑﺮ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺬﻫﻦ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﻧﻴﺰﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣﻰ ﻋﻴﺴﻰ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻦ
( ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺑﻨﺪﮔﻰ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ) ﺍﺯ ﻏﻴﺮ
ﺑﺎﺏ ﻣﻦ
ﺍﺯﺑﺎﺏ ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.(ﻧﻪ
ﺍﺯ ﺑﺎﺏ ﻭلاﻳﺖﺗﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮ.
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ) ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍ ﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩ ﻭﺩﺭ
ﺩﻟﺶ ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻭ ﺷﻚ ﺩﺍﺷﺖ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﺑﻮﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ الّا ﺑﺪﻭﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﭼﻮﻥ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥﺣﺘﻴﺒﺨﺪﺍ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ ﺷﺪﻥﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﻭﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺣﺘﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ) ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﻋﺎ ﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﺮﺩﻧﺸﺎﻥ
ﺑﻴﻔﺘﺪ ﻭ ﺑﺸﮑﻨﺪ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻳﺸﺎﻥ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﺷﻮﺩﺑﺎﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺟﺎﺑﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ( ﺟﻮﺍﺏ
ﻣﺸﺒﺖ ﻭﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺮﺧﻮﺩﻡﮐﻪ ﭘﺎﺳﺦ
ﺍﻳﺠﺎﺑﻰ ﻧﻤﻴﺪﻫﻢ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﻴﺴﻰ ﺑﺎﻳﻦ
ﺷﺨﺺ ﮔﻔﺖﺗﻮ ﺑﺨﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻰﻭﻟﻰ ﺑنبیّ
ﺧﻮﺩ ﻣﺸﮑﻮﻙ ﻫﺴﺘﻰ
( ﺑﺨﺪﺍ ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﻟﻰ
ﺑعیسی ﻳﺎ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺸﮑﻮﻙ ﺍﺳﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺎﻃﻠﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ) ﺁﻥ ﺷﺨﺺ
ﮔﻔﺖ ﺃﻯ ﻋﻴﺴﻰ ﻭ
ﮐﻠﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ ( ﻭلاﻳﺖ
ﺧﺪﺍﮐﻪ
ﮐﻠﺎﻣﺎﻭ ﺣﺠّﺖ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ) ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﻮ ﮔﻔﺘﻰ.پس
ﺧﺪﺍﻳﺖ ﺭﺍ ﺩﻋﺎ
ﮐﻦﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﻚ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺩﻭﺭ ﮐﻨﺪ.
( ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺷﻚ ﻧﮑﻨﺪ.ﮐﺎﺭ
نفس أمّاره  ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺩﻟﻴﻞ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻚ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺍﺳﺖﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮﺍﻣﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰﺗﺤﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺣﺮﮐﺖﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ سپسﻋﻴﺴﻰ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ
( ﺭﺍﻩ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ ) ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺁﻥ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ حدّ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻋﻴﺴﻰ
ﺷﺪ . (ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻋﻴﺴﻰ ﺭﺳﻴﺪﻭ
ﺍﻳﻥﻬﻤﺎﻧﻰ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖﮐﻪ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺍﻭ ﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
نفس ﺍﻭ ﭼﻮﻥ نفس
ﻋﻴﺴﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺰ پس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺍﺯ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺟﺎﻯ ﺷﮑﺮ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺳﺖ .

حدیث 4529 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ14ﺹ279ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
ﻤﻮسی ﺤﺪّث
ﻗﻮﻣﻪ ﺑﺤﺪﻳث
ﻟم ﻴﺤﺘﻤﻠﻮﻩ
ﻋﻨﻪ ﻓﺨﺮﺟﻮﺍ
ﻋﻠﻴﻪ ﺑﻤﺼﺮ
ﻓﻘﺎﺗﻠﻮﻩ
ﻓﻘﺎﺗﻠﻬم ﻔﻘﺘﻠﻬﻢ
ﻭ ﺍﻥ عیسی
ﺤﺪّث
ﻗﻮﻣﻪﻓﻠم
ﻴﺤﺘﻤﻠﻮﻩ ﻋﻨﻪﻓﺨﺮﺟﻮﺍﻋﻠﻴﻪ
ﺑﺘﮑﺮﻳﺖ
ﻓﻘﺎﺗﻠﻮﻩﻓﻘﺎﺗﻠﻬم
ﻔﻘﺘﻠﻬﻢ ﻭﻫﻮ
ﻗﻮل الله عزّ
ﻭﺟل ﻔﺂﻣﻨﺖ
ﻃﺎﺋفة ﻣﻦ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞﻭﮐﻔﺮﺕ
ﻃﺎﺋفة
ﻓﺄﻳّﺪﻧﺎ
ﺍﻟّﺬﻳﻥ
ﺁﻣﻨﻮﺍ ﻋلی
عدﻭﻫﻢ ﻓﺄﺻﺒﺤﻮﺍ
ﻇﺎﻫﺮﻳﻥ ﮐﻪ ﻣﻮسی ﻤﻄﻠبی
ﺮﺍ ﺑﻘﻮم ﺨﻮﺩ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺤﻤل ﻠﻨﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻣﺼﺮﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺮ
ﻣﻮسی
ﺸﻮﺭﻳﺪﻧﺪ
ﻭﺑﺎﻫم ﺠﻨﮕﻴﺪﻧﺪ
ﻭ ﻣﻮطسی ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩ ( ﺗﻨﻬﺎ حدّﻳث
ﻭﻣﻄﻠﺒﻰ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮ
ﻣﺘﻌﺼّﺐ
ﻭﺟﺎﻫل ﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺭﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻮطسی
ﻮﻫﺮﮐﺎﻣﻞ الهی
ﺒﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﻥ
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻢ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻦ توسّل
عباﺩﻯ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨﻴﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺸﻤﺎﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻭ
ﺩﻋﺎﻯ ﺸﻤﺎ ﺭﺍ
ﺍﺟﺎﺑﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺧی ﺪﺭرؤیت
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ ﻭالهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻤﻮسی
ﻮﻋﻴسی ﻮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺠﻨگ ﻮ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺧﻮﻧﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻓﻠﺴفی ﻮ
ﺍﺳﺘﺪلالی
ﻮﻋﻘﻴﺪتی
ﺒﺮﺍﻯ ﻘﺎنع
کرﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ
ﮐﺸﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی
اﻳﻨﺪﻩ ﮐﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭالّا
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺟﻨگ ﻮ
ﺯﻭﺭﮔﻮئی
ﺒﺮﺍﻯ کاﺭ سلوک
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﻥ
ﻮﺭﺯﻯ اﮐﺮﺍهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺭﺍﺯﻯ ﺪﺭ ﺩل
ﻟﺪﺍﺭﻡ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺑﮕﻮﻳﻢﻣﻴﮕﻮﻳند
ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺖ
ﺷﺪﻩﺍﻡ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺒﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻋﺎﺑﺪ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺯﻳﻥ
اﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻥ
ﻠﻘﺐ ﻳﺎﻓﺖ
وروح زردشت یک
بار بر عصر
مسیح و یک بار
در عصر ولایت
محمد بشهود مهائی
ولایت رسید )ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻄﻮﺭ ﻋﻴسی اﻳﻦ
حدّﻳث ﺭﺍ
ﺑﻘﻮم ﺨﻮﺩ (
ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ
ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ سلوک
الهی) ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻭﻯ ﺧﺮﻭج ﻮ
ﻃﻐﻴﺎﻥکرﺩﻧﺪ (ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ الهی
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﮑﺮﻳﺖ ﺑﺎﻫم
ﺠﻨﮕﻴﺪﻧﺪ (
ﺷﻬﺮ ﺗﮑﺮﻳﺖ
ﻣﺤل ﺘﻮﻟﺪ
ﺻﺪﺍم ﺤﺴﻴﻥ که
ﻗﺒﻴﻠﻪ ﺻﺤﺮﺍئی
ﺁﻥ اﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺼﺪﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺳﺮکس ﻭلاﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ (ﻭلاﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ)
ﻓﺎﺳﺪﺗﺮ.
ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺸﮑل همه
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺣتی ﻮلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺑﺎﺯ ﺗﺼﺮﻳﺢ
ﻧﺸﺪﻩ) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ کلام
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﮔﺮﻭهی ﻮ
ﻃﺎﻳﻔﻪﺍﻯ اﺯ
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
اﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
ﻭﮔﺮﻭﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﻣﺎ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﺁﻥ گرﻭﻫﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
ﺗﺄﻳﻴﺪﺷﺎﻥ
کرﺩﻳﻢ (ﮐﻤک
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ) ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻇﺎﻫﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ (
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻳﻬﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﻭ
ﻣﺬﻫﺐ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻳکی
ﺒﺨﺪﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖﻭلی
عملا ﻫﺮﺩﻭ
ﺳﻴﺎسی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻗﺸﺮﻯ.
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭلی
ﺪﺭﻫﺮﺩﻳنی ﺪﻭ
ﮔﺮﻭﻩ ﻫﺴﺖ. ﻳکی
ﻤؤﻤﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هستند ﻭﮔﺮﻭهی
ﺪﻳﮕﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺳﺮﮐشی الهی
ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺘﻌﺒّﺪ ﮐﻪ
ﺑﻮلاﻳﺘﻬﺎﻯ
هر ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔیهی ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ.
ﻭﻳﺎ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺮ ﺑﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻥ هستند.
ﺑﺎﺯ حدّﻳی
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﻤﻮسی ﻮﻋﻴسی ﻮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ الهی
هستم  ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ توسّل
عباﺩﻯ ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺮخی اﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
کرﺩﻧﺪ
ﻭﮐﺴﺎنی
اﻧﮑﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻳﻌنی عباذت
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هم ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻨﻔﺶ أمّاره
ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮﻣﺸﺮﻙ
ﭘﻴﺮﻭﺯ ﺷﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭالّا
ﻣؤﻤﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﻫﻴچ
ﺰﻣﺎﻧﻰﺟﺰﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﻮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺟﻨگی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ(ﻇﺎﻫﺮ)
ﺷﺪﻧﺪﻳﻌنیﭙﻴﺮﻭﺯ
ﻭ ﻓﺎﺗح ﺠﻨگی
ﺸﺪﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ ﻭ
ﺍﺯ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺍﺧﺘﻔﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻇﺎﻫﺮ
ﺑﭽﺸم ﻮﺟﺴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
گرﺩﻳﺪﻧﺪ.)

حدیث
4529 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ14ﺹ279ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
ﻤﻮسی ﺤﺪّث
ﻗﻮﻣﻪ ﺑﺤﺪﻳث
ﻟم ﻴﺤﺘﻤﻠﻮﻩ
ﻋﻨﻪ ﻓﺨﺮﺟﻮﺍ
ﻋﻠﻴﻪ ﺑﻤﺼﺮ
ﻓﻘﺎﺗﻠﻮﻩ
ﻓﻘﺎﺗﻠﻬم ﻔﻘﺘﻠﻬﻢ
ﻭ ﺍﻥ عیسی
ﺤﺪّث
ﻗﻮﻣﻪﻓﻠم
ﻴﺤﺘﻤﻠﻮﻩ ﻋﻨﻪﻓﺨﺮﺟﻮﺍﻋﻠﻴﻪ
ﺑﺘﮑﺮﻳﺖ
ﻓﻘﺎﺗﻠﻮﻩﻓﻘﺎﺗﻠﻬم
ﻔﻘﺘﻠﻬﻢ ﻭﻫﻮ
ﻗﻮل الله عزّ
ﻭﺟل ﻔﺂﻣﻨﺖ
ﻃﺎﺋفة ﻣﻦ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞﻭﮐﻔﺮﺕ
ﻃﺎﺋفة
ﻓﺄﻳّﺪﻧﺎ
ﺍﻟّﺬﻳﻥ
ﺁﻣﻨﻮﺍ ﻋلی
عدﻭﻫﻢ ﻓﺄﺻﺒﺤﻮﺍ
ﻇﺎﻫﺮﻳﻥ ﮐﻪ ﻣﻮسی ﻤﻄﻠبی
ﺮﺍ ﺑﻘﻮم ﺨﻮﺩ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺤﻤل ﻠﻨﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻣﺼﺮﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺮ
ﻣﻮسی
ﺸﻮﺭﻳﺪﻧﺪ
ﻭﺑﺎﻫم ﺠﻨﮕﻴﺪﻧﺪ
ﻭ ﻣﻮطسی ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩ ( ﺗﻨﻬﺎ حدّﻳث
ﻭﻣﻄﻠﺒﻰ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮ
ﻣﺘﻌﺼّﺐ
ﻭﺟﺎﻫل ﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺭﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻮطسی
ﻮﻫﺮﮐﺎﻣﻞ الهی
ﺒﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﻥ
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻢ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻦ توسّل
عباﺩﻯ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨﻴﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺸﻤﺎﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻭ
ﺩﻋﺎﻯ ﺸﻤﺎ ﺭﺍ
ﺍﺟﺎﺑﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺧی ﺪﺭرؤیت
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ ﻭالهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻤﻮسی
ﻮﻋﻴسی ﻮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺠﻨگ ﻮ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺧﻮﻧﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻓﻠﺴفی ﻮ
ﺍﺳﺘﺪلالی
ﻮﻋﻘﻴﺪتی
ﺒﺮﺍﻯ ﻘﺎنع
کرﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ
ﮐﺸﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی
اﻳﻨﺪﻩ ﮐﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭالّا
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺟﻨگ ﻮ
ﺯﻭﺭﮔﻮئی
ﺒﺮﺍﻯ کاﺭ سلوک
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﻥ
ﻮﺭﺯﻯ اﮐﺮﺍهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺭﺍﺯﻯ ﺪﺭ ﺩل
ﻟﺪﺍﺭﻡ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺑﮕﻮﻳﻢﻣﻴﮕﻮﻳند
ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺖ
ﺷﺪﻩﺍﻡ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺒﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻋﺎﺑﺪ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺯﻳﻥ
اﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻥ
ﻠﻘﺐ ﻳﺎﻓﺖ
وروح زردشت یک
بار بر عصر
مسیح و یک بار
در عصر ولایت
محمد بشهود مهائی
ولایت رسید )ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻄﻮﺭ ﻋﻴسی اﻳﻦ
حدّﻳث ﺭﺍ
ﺑﻘﻮم ﺨﻮﺩ (
ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ
ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ سلوک
الهی) ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻭﻯ ﺧﺮﻭج ﻮ
ﻃﻐﻴﺎﻥکرﺩﻧﺪ (ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ الهی
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﮑﺮﻳﺖ ﺑﺎﻫم
ﺠﻨﮕﻴﺪﻧﺪ (
ﺷﻬﺮ ﺗﮑﺮﻳﺖ
ﻣﺤل ﺘﻮﻟﺪ
ﺻﺪﺍم ﺤﺴﻴﻥ که
ﻗﺒﻴﻠﻪ ﺻﺤﺮﺍئی
ﺁﻥ اﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺼﺪﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺳﺮکس ﻭلاﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ (ﻭلاﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ)
ﻓﺎﺳﺪﺗﺮ.
ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺸﮑل همه
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺣتی ﻮلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺑﺎﺯ ﺗﺼﺮﻳﺢ
ﻧﺸﺪﻩ) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ کلام
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﮔﺮﻭهی ﻮ
ﻃﺎﻳﻔﻪﺍﻯ اﺯ
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
اﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭﮔﺮﻭﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﻣﺎ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﺁﻥ گرﻭﻫﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
ﺗﺄﻳﻴﺪﺷﺎﻥ
کرﺩﻳﻢ (ﮐﻤک
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ) ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻇﺎﻫﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ (
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻳﻬﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﻭ
ﻣﺬﻫﺐ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻳکی
ﺒﺨﺪﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖﻭلی عملا
ﻫﺮﺩﻭ ﺳﻴﺎسی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻗﺸﺮﻯ.
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭلی
ﺪﺭﻫﺮﺩﻳنی ﺪﻭ
ﮔﺮﻭﻩ ﻫﺴﺖ. ﻳکی
ﻤؤﻤﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هستند ﻭﮔﺮﻭهی
ﺪﻳﮕﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺳﺮﮐشی الهی
ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺘﻌﺒّﺪ ﮐﻪ
ﺑﻮلاﻳﺘﻬﺎﻯ
هر ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔیهی ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ.
ﻭﻳﺎ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺮ ﺑﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻥ هستند.
ﺑﺎﺯ حدّﻳی
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﻤﻮسی ﻮﻋﻴسی ﻮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ الهی
هستم  ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ توسّل
عباﺩﻯ ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺮخی اﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
کرﺩﻧﺪ
ﻭﮐﺴﺎنی
اﻧﮑﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻳﻌنی عباذت
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هم ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻨﻔﺶ أمّاره
ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮﻣﺸﺮﻙ
ﭘﻴﺮﻭﺯ ﺷﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭالّا
ﻣؤﻤﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﻫﻴچ
ﺰﻣﺎﻧﻰﺟﺰﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﻮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺟﻨگی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ(ﻇﺎﻫﺮ)
ﺷﺪﻧﺪﻳﻌنیﭙﻴﺮﻭﺯ
ﻭ ﻓﺎﺗح ﺠﻨگی
ﺸﺪﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ ﻭ
ﺍﺯ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺍﺧﺘﻔﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻇﺎﻫﺮ
ﺑﭽﺸم ﻮﺟﺴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
گرﺩﻳﺪﻧﺪ.)

حدیث
4530 - ﺎﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ283 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﻮ ﺍﺫ ﻗﺎﻝ
الله ﻳﺎ ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻦ
ﻣﺮﻳﻢٴﺃﻧﺖ ﻗﻠﺖ
ﻟﻠﻨﺎس ﺍﺗّﺨﺬﻭﻧﻰ
ﻭﺍﻣّﻰ ﺍﻟﻬﻴﻦ
ﻣﻦ ﺩﻭﻥ الله ؟ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺃﻯ ﻋﻴﺴﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻣﺮﻳﻢﺁﻳﺎ ﺗﻮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻭﻣﺎﺩﺭﻡ
ﺭﺍ ﺍﻟﻪ
ﺍﺗّﺨﺎﺫ ﮐﻨﻴﺪ
؟ (ﺍﻟﻪ) و
ﻭﺳﻴﻠﻪ (ﺗﺄﻟّﻪ)
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣِﻦ
ﺩﻭﻥ الله ﺍﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﻋﻴﺴﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻣﺎﺩﺭﺵﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻰ ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻮﺳّﻞ ﻧﻤﻮﺩ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ:
ﻓﻠﻔﻆ ﺍﻟﺂیة
ﻣﺎﺽ ﻭﻣﻌﻨﺎﻩ ﻣﺴﺘﻘﺒﻞ
ﻭﻟﻢ ﻳﻘل ﺑﻌﺪ ﻭ
ﺳﻴﻘﻮﻟﻪ ﻭ ﺫﻟﻚ
ﺃﻥ ﺍﻟﻨﺼﺎﺭﻯ ﺯﻋﻤﻮﺍ
ﺃﻥ ﻋﻴﺴﻰ ﻗﺎﻝ ﻟﻬﻢ
ﺍﻧّﻰ ﻭ ﺍﻣّﻰ ﺍﻟﻬﻴﻦ
ﻣﻦ ﺩﻭﻥ الله ﻓﺎﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
ﻳﺠﻤﻊ الله ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻨﺼﺎﺭﻯ ﻭ ﺑﻴﻦ
ﻋﻴﺴﻰ ﻓﻴﻘﻮﻝ ﻟﻪ
ﺃﻧﺖ ﻗﻠﺖ ﻟﻬﻢ ﻣﺎ
ﻳﺪﻋﻮﻥ ﻋﻠﻴﻚ ؟
ﻓﻴﻘﻮﻝ ﻋﻴﺴﻰ ﺳﺒﺤﺎﻧﻚ
ﻣﺎ ﻳﮑﻮﻥ ﻟﻰ ﺃﻥ
ﺃﻗﻮﻝ ﺍﻟﺂﻳﻪ
ﻭ ﺍﻟﺪﻟﻴﻞ ﻋﻠﻰ
ﺃﻥ ﻋﻴﺴﻰ ﻟﻢ ﻳﻘﻞ
ﻟﻬﻢ ﺫﻟﻚﻗﻮﻟﻪ
ﻫﺬﺍ ﻳﻮﻡ ﻳﻨﻔﻊ
ﺍﻟﺼﺎﺩﻗﻴﻦ ﺻﺪﻗﻬﻢ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻄﻠﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺁﻣﺪﻩ ﻭﻟﻰ ﻣﻌﻨﺎﻯ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﻣﺴﺘﻘﺒﻞ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﻋﻴﺴﻰ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﻧﻴﺴﺖﻭﻟﻰ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻭ ﺟﺎﻯ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ پس ﺍﺯ ﺑﻌثت
ﻣﺤﻤﺪﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻴﺴﻮﻯﺩﺭ
ﺷﺶ ﻗﺮﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺑﻌثت
ﻣﺤﻤﺪﺩﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﻭلاﻳﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
) ﻳﻌﻨﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ
( ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ )
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺼﺎﺭﺍ ﻣﺪﻋﻰ
ﺷﺪﻧﺪﮐﻪ ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﻣﻦ
ﻭﻣﺎﺩﺭﻡ ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺍﻟﻪ
ﺑﭙﺮﺳﺘﻴﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺼﺎﺭﺍ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﻴسی
ﺠﻤﻊ ﻣﻴﮑﻨﺪ و
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﺁﻳﺎ ﺗﻮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ؟ﻭ
ﻋﻴﺴﻰ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮ ﺗﻮ ﻣﻦ ﺣﻖ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ. ﻭ ﺩﻟﻴﻞ
ﻋﻴﺴﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﭼﻴﺰﻯ ﻫﻢ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺯﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺻﺪﻕ ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ( ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻍ ﻧﺴﺒﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﻭﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺎ ﻋﻴﺴﺎﻯ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩﻩﮐﺴﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
پس ﺍﺯ بعثَت ﻣﺤﻤﺪﺑﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻋﻴﺴﻮﻯ
ﻧﻴﺰ ﮐﺴﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪ.ﺩﺭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭ ﺑﺎ ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻮﻓﻖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
.ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﻭلاﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪﮐﻪ ﻭلاﻳﺘﻰ
ﻣﻦ ﺩﻭﻥ الله ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ
ﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﻫﺮﮔﺰ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺧﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩﺗﺎ ﺗﻌﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺑﺸﻮﺩ
.

حدیث
4531 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14 ﺹ283 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ ﺍﻟنبیّﺍﻧﺰﻝ
ﺍلاﻧﺠﻴﻞ ﻟثلاث
ﻋﺸﺮة ﻟﻴلة ﺧﻠﺖ
ﻣﻦ ﺷﻬﺮ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﺩﺭ ﺷﺐ ﺳﻴﺰﺩﻫﻢ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻧﺎﺯﻝ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ( ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﺭﺍﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻴﮑﺼﺪ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻗﺮﻥ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﻴﻠﺎﺩ
ﻣﺴﻴﺢ ﭼﻬﺎﺭ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺭﺍ ﻣﻌﺪﻭﻡ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﺐ ﺳﻮﻡ ﺍﺯ ثلث
ﺩﻭﻡ ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻴﺎﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺑﻌثت ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﻳﻢ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺑﭙﺎﮐﻰ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﮐﺎﻓﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪﺗﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ پس
ﺍﺯ بعثَت ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﺻﻮﺭﺕ
مرﺗﻀﻮﻯ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻰ ﮔﺸﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ(ﻗﺮﺁﻥ)ﻳﺎ ﺩﻭ
قرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯﺩﺭ
ﻧﻴﻤﻪ ثلث ﺳﻮﻡ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺷﺒﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻫﻔﺘﻢ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺩﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺪﺭ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻤﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﺎﻫﻰ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ ﺭﻭﺯﻯ
ﻋﺎﺷﻮﺭﺍﻭ ﻫﺮ ﺟﺎﺋﻰ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﺍﺳﺖﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
حدّﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﺰﻭﻝ
(ﺍﻧﺠﻴﻞ)ﻳﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪ
تقذّس ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﺩﺭ ﺷﺐ ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ
ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ(ﻣﺠﻠﺴﻰ)ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺒﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻌﻤﻮﺭ ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﺭﻭﺯﺳﻴﺰﺩﻫﻢ
ﺑﺰﻣﻴﻦ ﺁﻣﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻗﺮﺁﻥ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭﻩ ﻧﺎﺯﻝ ﻧﺸﺪﻩ.
ﻭ ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻌﻤﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺂﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ(ﺗﻮﺭﺍﺕ)ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗﻮﺭﻳﻪ
ﻭ رؤیتﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﻭ تقذّس ﻭ ﭘﺎﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭ قرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ
.

حدیث 4532 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ287ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ ﺍﻟﺤﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ
ﻟعیسی ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢﻳﺎ
ﻣﻌﻠّﻢ
ﻟﺨﻴﺮﻋﻠّﻤﻨﺎ
ﺃﻯ ﺍلأﺷﻴاء ﺃﺷﺪّ
؟ ﻓﻘﺎﻝ ﺃﺷﺪ ﺍلأﺷﻴاء
ﻏﻀﺐ الله عزّ
ﻭﺟﻞ ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻓﺒﻢ
ﻳﺘّﻘﻰ ﻏﻀﺐ الله
ﻗﺎﻝ ﺑﺄﻥ لا ﺗﻐﻀﺒﻮﺍﻗﺎﻟﻮﺍ
ﻭﻣﺎ ﺑﺪٴ ﺍﻟﻐﻀﺐ
؟ ﻗﺎﻝ ﺍﻟﮑﺒﺮ ﻭ
ﺍﻟﺘﺠﺒّﺮ ﻭﻣﺤﻘﺮة
ﺍﻟﻨﺎس ﮐﻪ
ﺣﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ ﺍﺯ
ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺃﻯ ﻣﻌﻠّﻢ ﺧﻴﺮ
( ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﮐﻪ ﺧﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﭼﻴﺰ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺳﺖ؟(
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ) ﻋﻴﺴﻰ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩﮐﻪ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻳﻦ ﺍﺳﺖ.سپس
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﮐﺮﺩ؟
ﻋﻴﺴﻰ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﻏﻀﺐ ﻧﮑﻨﻴﺪ
( ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻏﻀﺐ ﻧﮑﻨﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺖ ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
نفس ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪﭼﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ
باعث ﺁﻏﺎﺯ ﻏﻀﺐ
ﻣﻴﺸﻮﺩ؟ﻋﻴﺴﻰ
ﮔﻔﺖ ﺗﮑﺒّﺮ ﻭ ﺗﺠﺒّﺮ
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ( ﻋﻠﺖ ﻏﻀﺐﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻭ ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺷﻤﺮﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﻳﺪﻥ
ﻭ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺠﺒﺮ
ﻭﺯﻭﺭ ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ نفس
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﺳﺖ.ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻟﻌﻨﺖ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺍﻭﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
پسﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.پس ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺷﺨﺺﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ نفس
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ (نفسأمّاره
)ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺑﺎ(نفس
ﻟﻮﺍﻣﻪ)ﻳﺎ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ (نفس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ)ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﻯﻗﻀﺎﻭﺕ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻠّﺖ ﺟﻬﻞ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﺗﺎ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ
.

حدیث 4533 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ41ﺹ287 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻗﺎﻝ
ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ
ﻟﺒﻌﺾ ﺃﺻﺤﺎﺑﻪﻣﺎلا
ﺗﺤﺐ ﺃﻥ ﻳﻔﻌﻞ ﺑﻚﻓﻠﺎ
ﺗﻔﻌﻠﻪ ﺑﺄحدّ ﻭ ﺍﻥ ﻟﻄﻢ ﺃحدّ
ﺧﺪﻙ ﺍلأﻳﻤﻦﻓﺎﻋﻂ
ﺍلأﻳﺴﺮ ﮐﻪ ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ
ﮔﻔﺘﻪﺍﺳﺖﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻯ
ﮐﻪﺑﺎ ﺗﻮ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﮐﺴﻰ ﭼﻨﺎﻥ ﻣﮑﻦ
( ﺍﺯ ﺑﺪﻯ ﻭﺯﺷﺘﻰﻭ
ﻳﺎ ﻏﻀﺐ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺍﺯ ﺑﺪﻳﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺭﺍﺳﺖ ﺗﻮ
ﺿﺮﺑﻪﺍﻯ ﺯﺩﺗﻮ
ﺻﻮﺭﺕ ﭼﭗ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺶ ﺑﺒﺮ ﺗﺎ
ﺑﺂﻥ ﺑﺰﻧﺪ ( ﻣﻨﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻔﻮ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺁﺳﻴﺐ ﺩﻳﺪﻥ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮلا ﻏﻀﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﻤﺸﻞ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﻖ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﭘﻴﺶ ﻣﻰ ﮐﺸﺪﺗﺎ
ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺷﺎﻳﺪ ﺁﺭﺍﻡ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻫﻴﺠﺎﻥ ﻏﻀﺐ ﺍﻭ
ﺁﺭﺍﻡ ﺑﮕﻴﺮﺩﻭ
ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﻋﻔﻮ ﺷﺨﺺ
ﺷﻮﺩ.ﻭﺯﻣﻴﻨﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﺩﺗﺎ ﺭﻓﻊ ﻣﺸﮑﻞ
ﻭ ﻏﻀﺐ ﺍﻭ ﺷﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻗﺘﻰ ﻋﻘﻠﺶ
ﺭﺍﻩ ﺣﻠّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺸﮑﻞ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺎﺑﺪ
ﺑﻐﻀﺐ ﻭ ﺟﻨﻮﻥ ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ
نفس ﻭ ﻏﻀﺐ ﻋﻘﻠﺶﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﻤﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻤﻚ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﻤﺘﺮﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻏﻀﺐ
ﻭ ﺑﻦ ﺑﺴﺖﺣﺎﺿﺮﻧﺪ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﺷﻖ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺴﺘﺄﺻﻠﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭ ﻭﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻣﻴﺰﻧﺪﻭ ﺭﺍﻩ ﺣﻠّﻰ
ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﺪﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ ﺩﺭ
ﻣﻌﻘﻮلاﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻴﺎﺕ
ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ .

حدیث 4535 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ288ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ : ﮐﺎﻥ ﻋﻴﺴﻰ
ﺍﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ
ﻳﻘﻮﻝ لأﺻﺤﺎﺑﻪ
ﻳﺎ ﺑﻨﻰ ﺁﺩﻡ
ﺍﻫﺮﺑﻮﺍ ﻣﻦ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺍﻟﻰ الله ﻭ ﺃﺧﺮﺟﻮﺍ
ﻗﻠﻮﺑﮑﻢ ﻋﻨﻬﺎﻓﺎﻧّﮑﻢ
لا ﺗﺼﻠﺤﻮﻥ ﻟﻬﺎﻭ
لا ﺗﺼﻠﺢ ﻟﮑﻢﻭلا
ﺗﺒﻘﻮﻥ ﻓﻴﻬﺎ
ﻭلا ﺗﺒﻘﻰ ﻟﮑﻢ
ﻫﻰ ﺍﻟﺨﺪﺍﻋﻪ ﺍﻟﻔﺠّﺎﻋﻪﺍﻟﻤﻐﺮﻭﺭ
ﻣﻦ ﺍﻏﺘﺮ ﺑﻬﺎ ﺍﻟﻤﻐﺒﻮﻥ
ﻣﻦ ﺍﻃﻤﺄﻥ ﺍﻟﻴﻬﺎﺍﻟﻬﺎﻟﻚ
ﻣﻦ ﺃﺣﺒّﻬﺎ ﻭ ﺃﺭﺍﺩﻫﺎﻓﺘﻮﺑﻮﺍ
ﺍﻟﻴﺒﺎﺭﺋﮑﻢﻭ
ﺍﺗّﻘﻮﺍ ﺭﺑّﮑﻢ
ﻭ ﺍﺧﺸﻮﺍ ﻳﻮﻣﺎ
لا ﻳﺠﺰﻯ ﻭﺍﻟﺪ
ﻋﻦ ﻭﻟﺪﻩﻭ لا ﻣﻮلاﺩ
ﻫﻮ ﺟﺎﺯ ﻋﻦ ﻭﺍﻟﺪﻩ
ﺷﻴﺌﺎﺃﻳﻦ
ﺁﺑﺎٴﻮﮐﻢ؟ ﺃﻳﻦ
ﺍﻣّﻬﺎﺗﮑﻢ ؟ ﺃﻳﻦ
ﺍﺧﻮﺗﮑﻢ ؟ ﺃﻳﻥﺃﺧﻮﺍﺗﮑﻢ
؟ ﺃﻳﻦ ﺃﻭلاﺩﮐﻢ
؟ ﺩﻋﻮﺍ ﻓﺄﺟﺎﺑﻮﺍﻭ
ﺍﺳﺘﻮﺩﻋﻮﺍ ﺍﻟثرﻯ
ﻭ ﺟﺎﻭﺭﻭﺍ ﺍﻟﻤﻮﺗﻰﻭ
ﺻﺎﺭﻭﺍ ﻓﻰ ﺍﻟﻬﻠﮑﻰﻭ
ﺧﺮﺟﻮﺍ ﻋﻦ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﻭ ﻓﺎﺭﻗﻮﺍ
ﺍلأﺣﺒّﻪﻭ ﺍﺣﺘﺎﺟﻮﺍ
ﺍﻟﻰ ﻣﺎ ﻗﺪﻣﻮﺍﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻨﻮﺍ ﻋﻤّﺎ
ﺧﻠّﻔﻮﺍ ﻓﮑﻢ ﺗﻮﻋﻈﻮﻥ
ﻭﮐﻢ ﺗﺰﺟﺮﻭﻥﻭ
ﺃﻧﺘﻢ لاﻫﻮﻥ ﺳﺎﻫﻮﻥ؟ﻣﺸﻠﮑﻢ
ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ مثل
ﺍﻟﺒﻬﺎﺋﻢ
ﻫﻤّﺘﮑﻢ ﺑﻄﻮﻧﮑﻢ
ﻭ ﻓﺮﻭﺟﮑﻢﺃﻣﺎ
ﺗﺴﺘﺤﻴﻮﻥ ﻣﻤّﻦ
ﺧﻠﻘﮑﻢﻭ ﻗﺪ ﺃﻭﻋﺪ
ﻣﻦ ﻋﺼﺎﻩ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻭ ﻟﺴﺘﻢ ﻣﻤّﻢ ﻳﻘﻮﻯ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻨﺎﺭ؟ ﻭﻭﻋﺪ
ﻣﻦ ﺃﻃﺎﻋﻪ الجَنّةﻭ
ﻣﺠﺎﻭﺭﺗﻪ ﻓﻰ ﺍﻟﻔﺮﺩﻭس
ﺍلأﻋﻠﻰ
ﻓﺘﻨﺎﻓﺴﻮﺍ ﻓﻴﻪﻭﮐﻮﻧﻮﺍ
ﻣﻦ ﺃﻫﻠﻪﻭ ﺃﻧﺼﻔﻮﺍ
ﻣﻦ ﺃﻧﻔﺴﮑﻢﻭ ﺗﻌﻄّﻔﻮﺍ
ﻋﻠﻰ
ﺿﻌﻔﺎﺋﮑﻢ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺤﺎﺟﻪ ﻣﻨﮑﻢﻭ
ﺗﻮﺑﻮﺍ ﺍﻟﻰ الله
ﻧﺼﻮﺣﺎﻭﮐﻮﻧﻮﺍ
ﻋﺒﻴﺪﺍ ﺃﺑﺮﺍﺭﺍ
ﻭ لا ﺗﮑﻮﻧﻮﺍ ﻣﻠﻮﮐﺎ
ﺟﺒﺎﺑﺮﻩﻭلا ﻣﻦ
ﺍﻟﻌﺘﺎﻩ ﺍﻟﻔﺮﺍﻋﻨﻪﺍﻟﻤﺘﻤﺮﺩﻳﻦ
ﻋﻠﻰ ﻣﻦ ﻗﻬﺮﻫﻢ
ﺑﺎﻟﻤﻮﺕﺟﺒّﺎﺭ
ﺍﻟﺠﺒﺎﺑﺮﻩرَبّ
ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ رَبّ
ﺍلأﺭﺿﻴﻦﻭ ﺍﻟﻪ
ﺍلأﻭﻟﻴﻦ ﻭ
ﺍﻟﺂﺧﺮﻳﻦﻣﺎﻟﻚ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﺪﻳﻦﺷﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻌﻘﺎﺏﺃﻟﻴﻢ
ﺍﻟﻌﺬﺍﺏلا ﻳﻨﺠﻮ
ﻣﻨﻪ ﻇﺎﻟﻢﻭ لا
ﻳﻔﻮﺗﻪ ﺷﻴﻴٴﻭ
لا ﻳﻌﺰﺏ ﻋﻨﻪ ﺷﻴﻴٴﻭ
لا ﻳﺘﻮﺍﺭﻯ ﻣﻨﻪ
ﺷﻴﻴٴﺃﺣﺼﻰ کُلّ
ﺷﻴﻴٴ ﻋﻠﻤﻪ ﻭ ﺃﻧﺰﻟﻪ
ﻣﻨﺰﻟﺘﻪ ﻓﻰ ﺟﻨّﻪ
ﺃﻭ ﻧﺎﺭ ﺍﺑﻦ ﺁﺩﻡ
ﺍﻟﻀﻌﻴﻒﺃﻳﻦ ﺗﻬرَبّ
ﻣﻤّﻦ ﻳﻄﻠﺒﻚ ﻓﻰ
ﺳﻮﺍﺩ ﻟﻴﻠﻚ ﻭ ﺑﻴﺎﺽ
ﻧﻬﺎﺭﻙﻭ ﻓﻰ کُلّ
ﺣﺎﻝ ﻣﻦ ﺣﺎلاﺗﻚ
ﻗﺪ ﺃﺑﻠﻎ ﻣﻦ ﻭﻋﻆ
ﻭ ﺃﻓﻠﺢ ﻣﻦ ﺍﺗّﻌﻆ
ﻋﻴﺴﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻣﺮﻳﻢ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭ ﭘﻴﺮﺍﻣﻮﻧﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺃﻯ ﺑﻨﻰ ﺁﺩﻡ(ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻄﻮﺭ ﻋﺎﻡ
ﺑﺎﺯ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺁﺩﻡ ﻳﺎ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺤﻰﮐﻪ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ)
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻨﻴﺪ
( ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﺮﻣﺴﺘﻴﻬﺎ
ﻭ ﻏﻔﻠﺘﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ سلوک الهی ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺨﺪﺍﺍﺯ ﻏﻀﺐ ﺍﻧﺘﻘﺎﻣﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺁﻥ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻳﺎ ﻣﺠﺮﻡ ﺷﺪﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ ) پس ﺳﻌﻰ ﮐﻨﻴﺪﺩﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻗﻄﻊ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ ( ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺂﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ
) ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﻳﺪ
ﻭﻧﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ ﺻﺎﻟﺢ ﺍﺳﺖ(ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﻰ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺟﻬﺎﻥﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻨﻴﻦ ﻭ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺗﺎ ﺩﻭﺭﻩ ﺑﻠﻮﻍ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺻﻠﺎﺡ نفس
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺁﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﺯ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻋﻤﺪﻯﻭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﺧﻄﺎﮐﺎﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ )ﻭﻧﻪ
ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭﻫﺴﺘﻴﺪﻭﻧﻪ
ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ
ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭ ﺍﺳﺖ
( ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻰ ﻭﻓﺎﺋﻰ ﺩﻧﻴﺎﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺑآثارﻯ
ﺩﻧﻴﻮﻯﺍﺯ ﻣﺎﻝ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺍﻭلاﺩ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻟﺬﺕ ﺭﺳﻴﺪﻗﻄﻌﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﻰ ﻭﻓﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻰ ﻭﻓﺎﺋﻴﺮﺍ ﺩﻳﺪ
ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻟﻄﻔﻰ
ﺩﺭ ﺣﻖ ﺍﻭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭالّا ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺑﻰ
ﻭﻓﺎﺋﻰ ﻭ ﺳﺮﻧﮕﻮﻧﻰ
ﻭ ﺧﺴﺎﺭﺕ ﻭ
ﺭﻧﺠﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺒﻴﻨﺪﺟﺰ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺑﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺘﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺎﺳﺪ
ﻭﻓﺎﺳﺪﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻧﻴﺎ ﺧﺪﻋﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﻓﺎﺟﻌﻪ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ(
ﻓﺎﺟﻌﻪ ﺁﺳﻴﺐ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﺘﻈﺮﻩﻭ ﺧﺪﻋﻪ
ﻭ ﻧﻴﺮﻧﮓ ﺩﻧﻴﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺮﻣﺴﺖ ﮐﺮﺩﻥﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻟﺬﺕ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ ) ﻭﻫﺮکس
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮکس
ﮐﻪ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻐﺒﻮﻥ ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺩ ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻧﻴﺎ
ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺳﺴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ ﺍﻃﺮﺍﻓﺶ
ﺭﺍ ﭘﺮ ﺧﻄﺮ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺎلاﻯ
ﺳﺮﺵ ﻣﺮﮔﺒﺎﺭ
ﺍﺯ ﺳﺨﺘﻴﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻣﻨﻴﺖ ﻭﺍﻭﻡ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﻭ ﻫﺮکس ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻫﻠﺎﻙ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﻫﻠﺎﮐﺖﻳﺎ
ﺣﻠﻖ ﺁﻭﻳﺰﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﺤﺒّﺖﺑﺪﻧﻴﺎﮐﻪ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ) پس
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﭘﻨﺎﻩ ﺑﺒﺮﻳﺪ
( ﮐﻪ ﺟﺎﻥ ﺩﺍﺩﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺟﺎﻥ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ
)ﻭ ﺑرَبّ ﺧﻮﺩ ﺗﻘﻮﻯ
ﮐﻨﻴﺪ (ﺑﻤﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻫﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯﺗﺎرَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﻭ
رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺒﺮﻳﺪﻭ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻧﺪﻫﺪﻗﻄﻌﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻋﺬﺍﺑﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻤﮕی ﺃﺭﻭﺍﺡﻭﺩﺭ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻠﺴﻠﻪﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯﻭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺍﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ( ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
) ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ.ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﺍﺯ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻣﻴﺮﻭﺩ.
(ﺗﻘﻮﺍ) ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﻭﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩﮐﺎﺭﻯ.ﻭ
ترس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﺑﺘﺮﺳﻴﺪﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﭘﺪﺭﻯ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﭘﺴﺮ ﻭ ﻳﺎ ﭘﺴﺮﻯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﭘﺪﺭﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﺩ ( ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﭘﺪﺭ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶﺑﺮﻭﺡ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺨﻮﺩﻧﻤﻴﺪﻫﺪﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑﺶﭘﺴﺮﻯ
ﺑﭙﺪﺭ.ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭﻣﺤﺸﺮﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻮﻉ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻓﺎﺳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺪﺭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﭘﺴﺮﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﭙﺪﺭ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﭘﺪﺭ
ﻭ ﭘﺴﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻰ
ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻨﺎﻓﻖﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﭙﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻬﺮﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺪﺭ
.ﺳﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯﺒﺮﺳﺎﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ
ﻭﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
) ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺷﻤﺎ ﮐﺠﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ؟ (ﺍﮔﺮ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺍﺯ
(ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ) ﻴﺮﻭﻥﺸﺪﻧﺪﭼﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻳﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ)ﻭ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﺷﻤﺎ ﮐﺠﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ ﺷﻤﺎ
ﮐﺠﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ؟ ﺍﻭلاﺩ
ﺷﻤﺎ ﮐﺠﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ؟( ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺣﺎﺿﺮ
ﮐﻨﺪ ) ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻙ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪﻭ
ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺷﺪﻧﺪ .( ﺩﺭ ﮔﻮﺭ ﺧﻮﺩﻭ
ﻳﺎ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺣﻴﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺪﺍﺭﻧﺪ
) ﻭﺿﻤﻦ ﻫﻠﺎﻙ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ(
ﺣﻠﻖ ﺁﻭﻳﺰﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ ﺟﻬﻨﻤﻰ
) ﻭ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺭﻓﺘﻪﻭ عزّﻳﺰﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺮﮒ ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺯﭘﻴﺶ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺑﻴﻨﻴﺎﺯ
ﻭ ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﺠﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ(ﻃﻠﺐ
ﺷﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩﻭ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺍﮔﺮﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺗﺮﺍﺯﻭﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻨﺠﺶ ﻧﻴﮑﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﺯﺷﺘﻰ ﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﻚ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖﻭ
آثار ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺯﺷﺘﻰ ﻫﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ ﻳﺎ ﻧﺮﺳﺪ
) ﭼﻘﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻮﻋﻈﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭ
ﻳﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﮑﻮﻫﺶ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
( ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻮﺍﺩﺵ ﺟﻬﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺂﻳﺪ
ﻋﺒﺮﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﻬﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻫﺎ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
رؤیتﻫﺎﻯ ﺷﺒﺎﻧﻪﺑﻐﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﺎﺑﻮﺵ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺷﺨﺺ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻢ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺒﺮﺕ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺯﺟﺮ ﻭﺳﺨﺘﻰ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺑﮑﺸﺪﺗﺎ ﺑﻌﺪﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺒﺮﻭﺩ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺷﻤﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﻟﻬﻮ
ﻭ ﺳﻬﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺧﻮﺵ ﮔﺬﺭﺍﻧﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺳﻬﻮ
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ باعث ﻋﺬﺍﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻳﺎ باعث
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
) ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺑﻬﺎﺋﻢ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻔﮑﺮ ﺷﮑﻢ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﺟﻨﺴﻴﺴﺮﮔﺮﻣﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ(
ﺷﮑﻢ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﺳﻴﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ ﺗﺸﻨﻪ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺘﻴﺤﻪﺍﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
) ﺁﻳﺎ ﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖﺧﺠﺎﻟﺖ ﻧﻤﻰ
ﮐﺸﻴﺪ؟ﮐﻪ ﻭﻋﺪﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺂﺗﺶ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭ ﺷﻤﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺁﺗﺶ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻴﺪ
( ﮔﻮﺩﺍﻝ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍ
ﻭ ﺳﻮﺭﺍﺥ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ ) ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻓﺮﺩﻭﺵ ﺍﻋﻠﺎ ﻭ
ﺑﻬﺸﺖﻣﻴﺪﻫﺪ ( ﺩﺭ
ﻓﺮﻳﺎﺑﻰ ﻭ ﺟﺴﻢﻭ
ﺗﻨﺪﻳﺶ ﻓﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ.ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
پس ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﺴﻤﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻋﺪﻡ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻮلاﻳﺖﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮکس
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﺟﺎﻯ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﻭ
آثار ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ حدّاکثر
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯﮐﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) پس ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻫﻤﺒﺮﻗﺎﺑﺖ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪﻭ
ﺑﺮ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺳﺒﻘﺖ
ﺑﺠﻮﺋﻴﺪ ( ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻨﻰ ﺁﺩﻡ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
) ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﻓﺮﺩﻭﺵ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﺑﺪﻫﻴﺪ ﻭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﻨﻴﺪ ( ﮐﻪ ﮐﺪﺍﻡ
ﺭﺍﻩ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﮐﻨﺪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪﺗﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻴﺎﺑﻴﺪ ) پس ﺑﺮ
ﺿﻌﻴﻔﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﻋﻄﻮﻓﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺿﻌﻒ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻭ ﻣﻠﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻤﻰ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺿﻌﻒ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺸﻮﺩ ) ﻭ ﺑﻬﺮ
کس ﮐﻪ ﺑﺸﻤﺎ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻴﺪ
( ﭼﻪ ﮐﻤﻚ ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ) پس ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺑﻪ ﻧﺼﻮﺡ
ﮐﻨﻴﺪ ( ﺗﻮﺑﻪ ﻗﻄﻌﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ.ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﻌﻘﺪ ﮐﺮﺩﻥ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ) ﻭ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﭘﺎﻙ ﻭﺑﺮ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ( ﻋﺒﺪ ﻭﻣﻮﺑﺪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻧﻴﻚ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﻧﻴﻚ ﮐﻨﻨﺪﻩ ) ﻭﭼﻮﻥ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﺟﺒّﺎﺭ
ﻧﺒﺎﺷﻴﺪ ( ﺩﺭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ) ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺟﺰ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
) ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ
ﻓﺮﻋﻮﻧﻰ ﻧﺸﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺘﻤﺮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
( ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺪﻋﻰ
ﻓﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﺫﺏﻭ
ﻓﺮﻋﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥﺩﺭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﺟﺎﻫﻞﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻧﺎﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ
) ﮐﻪ ﺟﺰ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻣﻘﻬﻮﺭ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ( ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺪﺭﻙ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ)
ﻗﻬّﺎﺭ ﻭ
ﺳﺮﮐﻮﺏ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺒّﺎﺭ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺟﺒّﺎﺭﺍﻥ ﺭﺍ ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ رَبّ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺯﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ.ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻦ رَبّ ﻣﺮﺑّﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ ﺑﺎلأﺧﺮﻩ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢﻣﺮﺑّﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪﻣﺮﺑّﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺑﺨﻠﻘﺘﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻔﻮﻗﺒﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻣﺎﺩﻩﮔﺮﺩﻧﺪ)
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﮐﻪ ﺍﻟﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ( ﺧﺪﺍ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﮐﻪ
ﻣﺎﻟﻚ ﺭﻭﺯ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ( ﺭﻭﺯ ﻣﺤﺸﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﻟﻚ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﭘﻴﺮ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻘﺸﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ)
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﮐﻪ ﺷﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻌﻘﺎﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﻋﻘﺎﺏ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕﻭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺡﻭ ﻋﻘﺒﻪ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
) ﮐﻪ ﻋﺬﺍﺏ ﺍﻭ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺍﺳﺖ ( ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻣﺴﺦ
ﺷﺪﻩﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎ ﭼﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﮐﻮﺭﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺟﺴﻤﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺑﻴﮕﺎﺭﻯ ﮐﺸﻴﺪﻥﻭ
ﺫﺑﺢ ﻭ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﻋﺎﻗﺒﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭﺣﺸﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ ) ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ترس
ﻭ ﻫﺮﺍﺵ ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻴﭻ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﻓﺮﺍﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﻫﻢ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ( ﮐﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺁﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﻧﺸﻮﺩ) ﻭ ﻳﺎ ﻏﻔﻠﺘﻰ
ﺍﺯ ﻫﻴﭻ ﺍﻣﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
( ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ) ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻭ ﺩﻭﺭ
ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ ( ﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﭼﻪ آثار ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻭ ) ﻭ ﺍﻭ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﺍﺣﺼﺎ ﻭ ﺷﻤﺎﺭﺵ
ﻭ ثبت ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﮔﺎﻩ ﺷﻮﺩ.ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻨﺰﻟﺖ ﺑﻬﺸﺖ ﻳﺎ
ﺟﻬﻨﻢ ﮐﻨﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﺩﻡ ﺿﻌﻴﻒ
( ﺳﺎﻟﻚ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪﺑﺎ ﺿﻌﻒنفس
ﺩﺭﺻﺪﺩ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ)ﮐﺠﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻨﻰ؟ﺁﻧﮑﻪ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﻴﻄﻠﺒﺪ
ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺳﻴﺎﻫﻰ ﺷﺒﻬﺎﻳﺖ
ﻳﺎ ﺭﻭﺷﻨﻰ ﺭﻭﺯﻫﺎﻳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻰ.
ﻫﺮکس ﮐﻪ ﺑﻮﻯ ﻭﻋﻈﻰ
ﺭﺳﻴﺪ ﺍﺑﻠﺎﻍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺠّﺖ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
) ﻭ ﻫﺮ کس ﮐﻪ ﻣﺘّﻌﻆ
ﺷﺪﻭﻭﻋﻆ ﻭ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖﻣﻮﻓﻖ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
( ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﮑﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﮑﻨﺪﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺍﻭ.ﺍﮔﺮ
ﮐﺮﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭالّا ﺟﻬﻨﻢ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺭﻭﻳﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﻃﺎﻟﺐ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .(شاید
این فایل A باشد
. گر این فایل ضمن
فایل
قبلی باشد تکرار
نشود ))

حدیث 4536 B-
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ14ﺹ289ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی ﺒعیسی
ﺑﻥ ﻤﺮﻳم
اﻧﺪﺭﺯ ﺩﺍﺩ
ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺑغیسی
ﻔﺮﻣﻮﺩ: کاﻥ
ﻔﻴﻤﺎ ﻭﻋﻈ الله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎلی ﺒﻪ
عیسی ﺒﻥ ﻤﺮﻳﻢ
ﺃﻥ ﻘﺎل له ﻳﺎﻋﻴﺴﻰ
ﺃﻧﺎ ﺮﺑک ﻮ ربّ
ﺁﺑﺎﺋﻚ ﺍﺳمی واحد
ﻭ ﺃﻧﺎ ﺍلأحدّ
ﺍﻟﻤﺘﻔﺮﺩ
ﺑﺨﻠق کلّ ﺸﻴئ
ﻣﻥ ﺼﻨﻌﻰ
ﻭﮐلّ ﺨﻠقبی
الی ﺮﺍﺟﻌﻮﻥ
ﻳﺎ ﻋﻴﺴﻰ ﺃﻧﺖ
ﺍﻟﻤﺴﻴح
ﺒﺄﻣﺮﻯ ﻭ ﺃﻧﺖ
ﺗﺨﻠق ﻤﻦ
ﺍﻟﻄﻴﻥ کهیئة
ﺍﻟﻄﻴﺮ
ﺑﺎﺫﻧﻰ ﻭ ﺃﻧﺖ
ﺗﺤیی اﻟﻤﻮتی
ﺒﮑﻠﺎﻣﻰ ﻓﮑﻥ
الیّ ﺮﺍﻏﺒﺎ ﻭ
ﻣﻨّﻰ ﺭﺍﻫﺒﺎﻓﺎﻧّک
ﻠﻥ ﺘﺠﺪ ﻣﻨّﻯ
ﻤﻠﺠﺄ الّا
ﺍﻟﻰّ
ﻳﺎﻋﻴﺴﻰ
ﺍﻭﺻﻴک ﻮﺻیّة
ﺍﻟﻤﺘﺤﻨّﻦ
ﻋﻠﻴک
ﺒﺎﻟﺮﺣمة ﺣﻴﻥ
ﺤﻘّﺖ ﻟک ﻤﻨّﻯ
اﻟﻮلایة
ﺑﺘﺤﺮﻳک ﻤﻨّﻯ
اﻟﻤﺴﺮة
ﻓﺒﻮﺭﮐﺖ
ﮐﺒﻴﺮﺍ ﻭ ﺑﻮﺭﮐﺖ
ﺻﻐﻴﺮﺍ ﺣﻴث ما
ﮐﻨﺖ ﺃﺷﻬﺪ
ﺃﻧک عبدی اﺑﻥ عبدی
ﺃﻣﺘﻰ
ﻳﺎﻋﻴﺴﻰ
ﺃﻧﺰﻟنی ﻤﻥ
ﻨﻔﺴک ﻜﻬﻤّﻚ ﻭ
ﺍﺟﻌل ﺬﮐﺮﻯ
ﻠﻤﻌﺎﺩﻙﻭﺗﻘرَبّ
ﺍﻟیّ باﻟﻨﻮﺍﻓﻞ
ﻭ ﺗﻮکُلّ
ﻋﻠیّ ﺃﮐﻔﻚﻭ لا
ﺗﻮل غیرﻯ
ﻔﺄﺧﺬ ﻟک ﺃﻯ
عیسی ﻤﻥ رَبّ
ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻢ (
ﺗﺠلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﺄﻥ و
مقام عیسی ربّ
مسطفوی ﻭ ﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ الله
أهو أهورمزدا .
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻴسی
ﺒﺎ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ربّ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺒﺎ
ربّ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ هستند .
ﮐﻪﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉرتر از
رحمان ﺗﺎ الله
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق هستند )ﻭ
ﻧﻴﺰ ربّ
ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺘﻮﻫﺴﺘﻢ (ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺟﺴﻤﺎنی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺮﻭﺣﺎنی اﻣثال
اﺑﺮﺍﻫﻴو ﻮ
ﻳﺤﻴﻰبن
زکریّا . ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ رَبّ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﮐﻠﺎم غیر
ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﺪﺍﺭﺩ) ﮐﻪ ﻧﺎم
ﻤﻥ واحد ﺍﺳﺖ (ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻨﺎﻡ ﻭﺍحدّ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺳم ﻤﻥ
ﺪﺭﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻳکی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺳﺎمی اﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ هستند .
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯﭙﻨج ﺘﻥ
ﺁل عبا ﺷﻬﻮﺩ
های ﺣﺴﻴنی
ﻮﺣﺴﻨﻰ
ﻭﻓﺎﻃمی
ﻤﻴﻮﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
همگی ﻤﻌﺎﺩل
ﻘﺎﺋم هستند .ﮐﻪربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺑﺎﺯ
ﻧﺎم ﺘﻤﺎم
ارﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍع
گذﺷﺘﻪ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺩﻭﺟﻬﺖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻭ
ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺎمی
ﺘﺠﻠّﻯ اﻟﻬﻰ (الله
) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺁﻥ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻤﺮﺍ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺨﻮﺍنی ﻳﺎ الله
ﻳﮑﺴﺎﻥ اﺳﺖ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع
ﺪﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺃﺑﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍح ﺘﺠﻠﻴﺎتی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم رَبّ
و مربّی نوع
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻣﻥ
همان ﺃحدّﻯ
هستم ﮐﻪ
ﺑﺘﻨﻬﺎئی
ﺒﺂﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻡ (
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻮﺍﻣل
الهی
ﻤﻴﺴﺎﺯﻧﺪ ﻭلی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ ﺩﺭ یک
ﻨﻘﻄﻪ ﻧﻈﺮ ﻭحدّﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴﺘﻰ
که وﺳﻴﻠﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎلاﺗﺮﻫﺎ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮﻫﺎﺭﺍ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻣﮑﺎﻥهرﮐﺎﺭ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓتی
ﺮﺍ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺣتی
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻫﺴتی هم ﭽﻨﺎﻥ
ﺠﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐسی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ﺪﺭﻫﺴتی
ﺘﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ
موجودات
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕالهی
هستند ﮐﻪ ﻗﺪﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. (شیئ)
ﻳﺎ ﭼﻴﺰ ﺷﺎﻣل
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﻫﻤگی
ﺪﺭﻫﺴتی ﺪﺭ
ﺣﺎﻟت تکاﻣل
ﻮﺗﻐﻴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺩﺍﻧﻪ تحت ﺍﺗﻢ.
ﻭﺣتی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺷﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺃثیرﻯ ﻮ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﮐﻪ
ﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣل نوعی و
درجه الوهیّت
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.)
ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ اﺯ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ
ﺻﻨﻌﺖ ﻣﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭ ﻫﺮﺣﺎل
ﺨﻮﺩ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻭ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻨﻮﺭ
و مختصّات
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻫﻴچ کاﺭﺵ
ﺗﻘﻠﻴﺪﻯ از کسی
و الگوئی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. حتی
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺵ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺵ تقلید
نمی کند )ﻭﺗﻤﺎم
ﺨﻠق ﻤﻥ ﺒﺴﻮﻯ
ﻤﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ( ﭼﻮﻥ
ﺃﺻل اﻟﻬﻰ و
مبدأ از ذات
الهی الله
داشتهﺍﻧﺪ.
ﺑﺎﺯﻣﻘﺼﺪ ﻭ
ﭘﺎﻳانی بعذ
ار مطلق
کمالات فرضی ﺪﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺍﺗﻤﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ که ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺳﻨﮕﻴﻥﺘﺮ
ﺷﺪﻥ هستند ﻭﻳﺎ
ﺃﺭﻭﺍح ﺴﻮﺍﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﻤﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺴﺒﻜﺘﺮ ﺷﺪﻥ
ماهوی هستند .
ﮐﻪ بتوانند
ﺑﺴﻮﻯ
ﺘﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺶبرﻭﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ حال هر
موجدی بکمال نوع
بشر و انسانی
برگزیده
ﺍﻧﺴﺎﻥ کامل ﻮ
عاقل ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ الهی
ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻭﺳﺒﻜﺘﺮ
ﻭﭘﺎﻛﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥکه
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘس
ﺍﺯﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎی
جهنّمی
جهانوم جهان
ناسوتی قبل
ملکوتی و بی
نهایت
جبروتهای
لاهوتی ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ الهی (ﮐﻥ
ﻔﻴﮑﻮﻥ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻳﻌﻨی اینک ﺸﻬﻮﺩ
ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥهستند .
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺩﻳﺪﻥ
ﻮ ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﻭﺭﻯ
اﻭ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎ
ﻋﺮﺵ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
بشری ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﺃﻯ ﻤﺴﻴح ﺘﻮ
ﺗﺤﺖﺃﻣﺮ ﻣﻥ
هستی (ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
الهی ﻮ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ ﺍﻭ
ﺍﺯﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﻮﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﻣﮑﺎﻥ ﻮ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻰ) ﺗﻮ
ﻣﻴﺘﻮﺍنی
ﺒﺎﺟﺎﺯﻩ ﻣﻥ
اﺯ ﮔِل ﺒﺸﮑل
ﭙﺮﻧﺪﻩ ﺑﺴﺎﺯﻯ(
ﭼﻪ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺳﺎﺯﻯ
ﻤﺴﻴﺢ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
شهودی
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻭﭼﻪ ﺍﺯﻣﺎﺩﻩ
ﻭﮔِل ﻮﺳﻨگ ﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
اﻧﺴﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺮﻧﺪﻩ
ﻃﻴّﺎﺭ ﻭ
ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮﺍج
الهی ﻤﻴﺒﺮﻯ.(ﺃﺫﻥ)
الهی همیشه
ﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی هست.
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭلیّ
الهی ﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻣﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
والّا ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭلی هر
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﻭﺗﻮﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﮑﻪ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﮑﻠﺎم ﻤﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺑﮑﻨﻰ(
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﮑﻠﺎم ﻮ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻤﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺒﺎ ﺧﻮﺩ ﻋﻴسی
اﺳﺖ. ﻭلی عیسی
ﻤﻘﺎمی الهی
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭﮐﻠﺎم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﮐﻠﺎم
اﻟﻬﻰﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺄﻳﻴﺪ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻴک
ﻤﺮﺩﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﻨﻴﻤﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﻭﺍﺻل ﺰﻧﺪﻩ
ﻭﺟﺎﻭﻳﺪ
ﺃﺑﺪﻯ ﻧﻤﻮﺩﻥ.
ﻭ ﺑﺎلأﺧﺮﻩ
ﮐﻠﺎم اﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌنی
ﻤﺸﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ و تأیید
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﻫﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﺴﻴح ﻮﻫﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﻣﻨﻮﻃ ﺒﺘﺄﻳﻴﺪ
ﺑﻌﺪﻯ اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﻗﺒلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﭘس ﺗﻮ سعی کن
ﺒﺴﻮﻯ
ﻤﻥﺮﻏﺒﺖ
ﻭﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ (ﻋﻴﺴﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﻜﻪ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻣﻘﺼﺪالهی ﻮ
ﻭﺳﺎﺋل توسّل
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻣﺴﻴح اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺣتی هر
ﺭﻏﺒﺖ
ﻭﺗﻤﺎﻳل اﻭ
ﺑﻬﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺨﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗتی ﺘﻮﺟّﻪ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ پیرو
ﺪﺍﺭﺩ) ﻭ ﺍﺯ ﻣﻥ
ﻮﻫﻴﺒﺖ ﻭﺗﺮس
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ (ﻫﻴﺒﺖ
ﺗﺮﺳﺎﻥ ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ الهی
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺃﺭﻭﺍح
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺳﺮکس
ﺑﺎ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭ ﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﺗﻮﭘﻨﺎهی اﺯ
ﻣﻥ ﺠﺰ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍهی ﺠﺴﺖ(
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
اﺯ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺮﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺮس
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺗﻤﺎم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺟﺰﮐﺸﺶ ﻭﻟﺬﺕ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ) ﺃﻯعیسی
ﺒﺘﻮ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺤل ﻤﺤﺒّﺖ
ﻭﺗﺮﺣم ﺨﻮﺩم
ﺒﺘﻮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﻰ
ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺘﺮﺣّﻢ
ﻧﻤﺎﺋﻰ. ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻰ(
ﺑﻬﺮﺳﺎﻟک
ﻨﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻫﺮﮐﺎﻣل
حسینیﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣثال عیسی
ﻤﺴﻴﺢ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋم
ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭلی ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣل ﺒﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﺭﺣﻤﺖ)
ﺗﺮﺣّم
اﺳﺖﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﻤک عقلی
ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭﺍنی ﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻓﻴﻖ ﺑﮑﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ.
ﺗﺤﻘق ﻮلاﻳﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺸﺨﺺ
ﮐﺎﻣل
ﺒﺂﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺤﻖ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ حَجّ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ نور قائم ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ (ﺗﺤﺮّﻯ)
ﻭ ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ ﺘﻮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﻮ ﺳﺮﻭﺭ ﻣﻦ (ﺗﺤﺮّﻯ
ﺠﺴﺘﺠﻮ
ﻭﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭ
ﻧﻴﺰ(ﺣُﺮّ)
ﮐﺮﺩﻥ ﻮ ﺁﺯﺍﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺍﻧﺠﺎم
ﺴﻠﻮﻙ الهی ﺒﺎ
ﻣﺴﻴح ﻮ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺗﺤﻘﻴق
ﺠﺴﺘﺠﻮ ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﺍﻣﻮﺭ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﺟﺴﺘﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺩﻭﺭﻯ اﺯ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺑﺮﺩﮔی
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺴﺮﺕ ﻳﺎ
ﺳﺮﻭﺭ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ الهی
اﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل
هرﻣﺨﻠﻮق الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻘﺪﺭﻫم غضب
ﻭﻟﻌﻨﺖ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎم اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی که
ﻳک ﺮﻭﺡ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﻤﻴﺮﺩ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎ
ﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنیﺨﻮﺩ ب
صورت درجات
مسخی ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ الهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒرَبّ
ﺍﻟﻨﻮع بشری
ﺒﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪﺑﺎلأﺧﺮﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺗﻠﺎﺵ ﻣﺴﻴح
ﻮﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰﺑﻬﺮﺷﮑلی
که ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻋث
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
الهی ﻮ
ﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ
ﺨﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ
ﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﺘﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻫﺴتی ﺤﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻮﺍﺗﻤﻬﺎ
و ذون اتم ها
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤگی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﻴک
ﻨﻘﻄﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻄﻠﻖ الهی
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺳند
.ﻭﻫﺮﭘﻴﺸﺮﻓتی
ﺪﺭ ﻫﺮﻣﻮﺭﺩﻯ
ﮐﻤک ﺒﺘﮑﺎﻣل
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺷﺨﺎﺹ
ﻭﺍﺷﻴاء ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﻴک
ﻜﺎﺭﻭﺍﻥ ﮐﻪ
ﻫﺮﻫﺪﺍﻳتی ﻮﺭﻩ
ﻳﺎﺑﻰ
ﺍﺯﻫﺮﻣﺴﺎﻓﺮ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﮐﻤک ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﭘس
ﺗﻮ ﺑﺮﮐﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺑﺮﮐﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩﺍﻯ
هستی ﭼﻪ ﮐﻮﺩک
ﺒﺎشی ﻴﺎ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ.
ﻭﻫﺮﺟﺎ
ﻭﻫﺮﺣﺎل که
ﺑﺎﺷﻰ.( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺴﻴح کاﻣل
اﻟﻬﻰ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
الهی ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺪﻳﮕﺮ
ﻭﺑﻬﺮ
ﻣﮑﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺑﻬﺮﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻫﺮﮐسی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﻃﻔلی ﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ.
ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی
ﻤﺎﺩﻯ ﻴﺎ
ﺯﻧﺪﮔی ﺴﻠﻮکی
ﻮﻋﻘلی ﺨﻮﺩ.(ﺑﺮﮐﺖ)
ﺩﻫﻨﺪﮔی ﻮ
ﻓﺰﻭنی ﺪﺍﺩﻥ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻌﺎلی ﻮ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻮﺷﻔﺎ ﻳﺎبی
اﺳﺖ) ﻭﻣﻦ(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﮔﻮﺍهی ﻤﻴﺪﻫﻢ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﻋﺒﺪ ﻣﻥ
هستی ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻦ( ﮔﻮﺍهی
الهی ﺒﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
اﺳﺖ ﻭی ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﺘﺴﻠﻴم
ﺒﮑﻤﺎلی ﻜﺎﻣل
اﻟﻬﻰ.
ﺷﺨﺺﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺭؤﻴﺎﻯ اﻭﻭ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭﮐﺸﺶ
ﻭﺗﻤﺎﻳل اﻭ
ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ هر ﺳﺎﻟک
ﻤﺴﻴح ﻮ ﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌنی
گوﺍهی اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻘﺎم ﭙﻴﺮ ﻭ
ﺻﺤّﺖ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
الهی اﻭﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﻭﻋﺪﻩﺍﻯ الهی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.(ﻋﺒﺪ)
ﻳﺎﺑﻨﺪﻩ موبد
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﻨﺪﻩ ﻭﺍعی اﺳﺖ.
ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍﺑﺘﻌﺎلی
ﺮﺳﺎﻧﺪﻩ.
والّا
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻄﻴﻊ
ﻋﺒﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﻠﺤﻈﻪ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺳﺮﮐشی ﻨﮑﻨﺪ.
ﻣﻮﺑﺪ ﻓﺎﺭی
ﺰﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﺻل
ﻠﻔﻆ(ﻋﺒﺪ)ﻋﺮبی
ﻘﺮﻳشی ﺸده
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻗﺮﻳﺶ
ﻧﻴﺰ ﺯﺑﺎﻥ
ﺰﺭﺩ ﺷتیﻘﺪﻳم
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻃ ﺒﺎ
ﺯﺑﺎن هاﻯ
ﻤﺤﻠّﻯ ﻴﻤﻥ ﻮ
ﻣﮑﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺣتی
ﺰﺑﺎﻥ عربی
ﻔﻌﻠﻰ ﺩﺭ ﺃﺻل
ﺰﺑﺎﻥ ﻘﺮﺁﻥ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺰﺑﺎﻥ ﻘﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻘﺮﻳﺶ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺒﺰﺑﺎﻥ عربی
ﻨﮕﺎﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺣتی
ﺰﺑﺎﻥ ﻔﺎﺭسی
ﻔﻌﻠﻰ
ﻳﺎﺯﺑﺎﻥ
ﺰﺭﺩﺷتی
ﻤﺘﺄﺧّﺮ ﻳﺎ(
ﺩﺭﻯّ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ
ﻔﺎﺭس ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﭙﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ
ﺴﺎﻟک
ﺰﺭﺩﺷﺘﻰ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺸﺪﻩ.
ﻭﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺴﺮﺯﻣﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥو
آریا شدگان
ﺒﻮﺩﻩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺰﺑﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺘﻤﺎﻡ ﺍﻗﻮﺍم
اﻳﺮﺍﻧﻰآریا
شدگان زردشتی
ﺑﻬﺮﺯﺑﺎﻥﻤﺤﻠّﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
(ﺃﻣَﺘﻰ) ﻳﺎ
ﮐﻨﻴﺰ ﻣﻦ ﻧﺎم
ﻤرﻳﻢ ﺑﺎﺯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺮﺍ (ﺍُﻣّﺖ)ﻭ
ﺯﻧﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ(
اَﻣﻪ) ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﺸﺪﻳﺪ ﻣﻴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯﻣﺮﻳم
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻤﺎﺩﺭ ﺟﺴﻤﺎنی
عیسی ﮔﺮﭼﻪ ﮊﻧﺘﻴک
عالی ﻮ
ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ ﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺪﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻣﺴﻴح ﺮﺍ
ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻣﺎﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻌی
ﻤﺴﻴﺢﻫﻤﺎﻥ
ﻴﺤیی بن
زکریا
معمدانی ﭙﻴﺮ الهی
ﻤﺴﻴح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻳﻌﻨﻰ (ﺩﻭ
ﻭﺍﻟﺪ)
ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺷﻤﺎ
ﻣﻥ ﻮﻋلی هستیم.
ﻳﻌنی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل حسینی ﻮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
حسنی ﺸﻤﺎ ﺩﻭ
ﻣﻘﺎم زنده ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
همیشه ﺩﺭ ﺣﮑم
ﺰﻧﺎﻥ ﻤﻄیع
هستند ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﻓقّ اﮔﺮ از
جنس ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭘﺴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
محسوب ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺯﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺧﺘﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ(ﻋﺒﺪ) ﻭ
ﺑﻨﺪﻩ موبد
ﻧﺎم هر ﮐﺎﻣل
الهی اﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﮔﻮﺍﻫﻰ الهی
ﺘﺄﻳﻴﺪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺎم الهی
ﻤﺴﻴﺢ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﮐﺸﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺃﻯ عیسی ﺴﻌی
کن ﻣﺮﺍ ﺩﺭ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﻧﺎﺯل
کنی (ﻣﺴﻴح
ﺴﺎﻟک ﻜﻪ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﺰﻭل
ﺸﻬﻮﺩ الهی ﺮﺍ
ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ ﻭسعی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻳﺎ
ﺍﻭم ﻮ ﻫﻮم
کرﺩﻥ ﺗﺎ
ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺩﺭﻭﻥ
ﺪل اﺳﺖ. ﻭﻣﺎ
ﻭﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﺭج
اﺯ ﻫﺴتی هستیم.
ﻫﻤّﺖ ﻳﺎ ﺍﻭم
کرﺩﻥ ﺑﺎسعی ﻮ
ﺍﻫﺘﻤﺎم ﻮ
ﻣﻬم ﺪﺍﻧﺴﺘﻦ.
ﺍﻭم هندﻯ
ﻴﺎﻫﻮم ﺰﺭﺩﺷتی
ﻮ ﺍُم عرﺑﻰ) ﻭ
ﺫﮐﺮ ﻣﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻌﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻩ (ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻌﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺒﺎ سلوک
الهی ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺫﮐﺮ( ﺍﺳﺎمی
اﻟﻬﻰ) ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋل الهی
ﺨﻮﺩ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻮ
ﺩفع ﺸﺮک
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻋﻴﺴﺎﻯ کاﻣل
اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﺍﻯﺴﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺎ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ هدﻑ
ﺁﺧﺮ واجب
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح اﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. (ﻣﻌﺎﺩ) ﻳﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭼﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﺒﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻮﺩ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ و
رجعت ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎولی
ﺩﺭﻧﺴخ و نسحه
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺴﻴﺢ ﻭ
ﻳﺎ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ غ یر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻴﺎ ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ
گیاهی و
گندیدگی ﻳﺎ
حتی ﺑﺪﺗﺮ) ﭘس
ﺑﻤﻦ ﺑﺎ
ﻧﻮﺍﻓل ﺨﻮﺩ
ﺗﻘرَبّ
ﺑﺠﻮئید (ﺗﻘرَبّ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻭ
ﻭبه ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎلاﺗﺮ.
ﻭ(ﻧﻮﺍﻓﻞ) ﺟمع
ﻨﺎﻓﻠﻪ
ﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺮﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ ﻳﺎ
ﻧﺠﻮﺍﻫﺎ ﻭﺣتی
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺑﺪﻭﻥ
کلام ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋل الهی
که ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻧﮕﺎﻩ
ﺑﮑﻌﺒﻪ
ﺑﺘﻨﻬﺎئی ﺨﻮﺩ
ثوﺍﺏ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ کعبه ﻧﻴﺰ
ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ(ﮐﻌﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ)
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻧﻮﺍﻓل ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﭘﻴﺮ
ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺤﺪ
ﺃﻗل ﺁﻥ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻧﺠﺎم
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺁﻥ
ﺁﺯﺍﺩ) ﭘس
ﺑﺮﻣﻥ ﺘﻮﮐل کن
که ﺗﻮﺭﺍ ﮐﺎفی
هستم. ﺗﻮﮐل
ﺴﺎﻟک
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﺘﺰﮐﻴﻪﻫﺎ ﺗﺎ
ﺳﺮحدّ
ﮐﻔﺎﻳﺘﻰ ﮐﻪ
ﺣتی اﻋﻠم
الهی ﺒﺪﺍﻥ
ﺒﺮﺳﺪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ)
ﻭﺟﺰ ﻣﻥ ﺒﮑسی
ﺪﻳﮕﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺠﻮ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺧﺬلاﻥ ﻮ
ﭘﺸﻴﻤﺎنی
ﻮﺷﮑﺴﺖ ﺗﻮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﻭلاﻳﺖ
الهی ﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻏﻴﺮ
ﻭلاﻳﺖ الهی
ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮﻫﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﺠﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺒﺪﺗﺮ ﻭﺷﺮک
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺣتی اﮔﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭﺻﻴﺎﻡ
ﻭﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎم ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻘﻌﺮ ﺟﻬﻨﻢ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻨﺼﺎﻳح
الهی ﺮﺍ ﺑﻤسیح
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎک
ﺼﺎﺩق نیز
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻮ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﺷﺨصی
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ. ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺴﻴح
گفته ﺍﺳﺖ: ﻴﺎ
ﻋﻴسی اﺻﺒﺮ
ﻋلی اﻟﺒلاء
ﻭﺍﺭﺽ
ﺑﺎﻟﻘﻀاء ﻭ ﮐﻥ
ﻤﺴﺮتی ﻔﻴﻚ
ﻓﺎﻥ ﻤﺴﺮتی اﻥ
ﺍﻃﺎع ﻔﻠﺎ
ﺍُﻋﺼﻰ
ﻳﺎﻋﻴسی ﺃﺣیی ﺬﮐﺮﻯ
ﺒﻠﺴﺎﻧﻚ ﻭ
ﻟﻴﮑﻥ ﻮﺩّﻯ فی
ﻘﻠﺒﻚ ﻳﺎ
ﻋﻴﺴﻰ ﺗﻴﻘّﻈ
فلی ﺴﺎﻋﺎﺕ
ﺍﻟﻐﻔلة ﻭ
ﺍﺣﮑم لی
ﺒﻠﻄﻴﻒ ﺍﻟﺤﮑمة
ﻳﺎ ﻋﻴسی کن ﺮﺍﻏﺒﺎ
ﺭﺍﻫﺒﺎ ﻭ ﺃﻣﺖ
ﻗﻠﺒک
ﺒﺎﻟﺨﺸیة
ﻳﺎعیسی ﺮﺍ
ﻋﺎلی ﻠﺘﺤﺮّﻯ
ﻤﺴﺮّﺗﻰﻭ
ﺍﻇﻤاء ها ﻛلّ
ﻴﻮﻡ حاﺟﺘک
عندﻯ ﻳﺎ عیسی
ﻨﺎﻓس فی
اﻟﺨﻴﺮ ﺟﻬﺪﻙ
ﻟﺘﻌﺮﻑ ﺑﺎﻟﺨﻴﺮ
ﺣﻴثما
ﺗﻮﺟّﻬﺖ ﻳﺎ
عیسی اﺣﮑم فی
عباﺩﻯ ﺒﻨﺼﺤﻰ
ﻭقم ﻔﻴﻬم
ﺒﻌﺪﻟﻰ ﻓﻘﺪ
ﺃﻧﺰﻟﺖ ﻋﻠﻴک ﺸﻔاء
ﻠﻤﺎ ﻓﻰ
ﺍﻟﺼﺪﻭﺭ ﻣﻥ
ﻤﺮﺽ
ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ ﻳﺎ
عیسی ﻠﺎ ﺗﮑﻥ
ﺠﻠﻴسا ﻟﮑلّ
ﻤﻔﺘﻮﻥ ﻳﺎ
عیسی ﺤﻘّﺎ ﺃﻗﻮﻝ
ﻣﺎ ﺁﻣﻨﺖ بیّ
ﺨﻠﻴقة الّا
ﺧﺸﻌﺖ ﻟﻰ ﻭﻣﺎ
ﺧﺸﻌﺖ ﻟﻰ الّا
ﺭﺟﺖ ثوﺍﺑﻰ
ﻓﺎﺷﻬﺪ
ﻛﺃﻧّﻬﺎ
ﺁﻣﻨﻪ ﻣﻥ
عقاﺑﻰﻣﺎﻟم ﺘﻐﻴّﺮ
ﺃﻭ ﺗﺒﺪّل ﺴﻨّتی
ﻴﺎ عیسی اﺑﻥ
اﻟﺒﮑﺮ
ﺍﻟﺒﺘﻮﻝ ﺍﺑک
علی ﻨﻔﺴک ﺒﮑاء
ﻤﻥ ﻘﺪ ﻭﺩّع الأﻫﻞﻭ
ﻗل ﻴﺎ ﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺗﺮﮐﻬﺎ لأﻫﻠﻬﺎ
ﻭ ﺻﺎﺭﺕ
ﺭﻏﺒﺘﻪ ﻓﻴﻤﺎ
ﻋﻨﺪ الله ﻳﺎ
ﻋﻴسی کن مع
ﺬﻟک ﺘﻠﻴﻥ
اﻟﮑﻠﺎم ﻮ
ﺗﻔﺸی اﻟﺴﻠﺎﻡ
ﻳﻘﻈﺎﻥ اﺫﺍ
ﻧﺎﻣﺖ ﻋﻴﻮﻥ الأﺑﺮﺍﺭ
ﺣﺬﺍﺭﺍ
ﻟﻠﻤﻌﺎﺩ ﻭ
ﺍﻟﺰلاﺯل
اﻟﺸﺪﺍﺩ ﻭ
ﺃﻫﻮﺍل ﻴﻮﻡ
ﺍﻟﻘﻴﺎمة ﺣﻴث لا
ﻳﻨفع ﺃﻫﻞ ﻭلا
ﻭﻟﺪ ﻭلا ﻣﺎﻝ
ﻳﺎ ﻋیی اﮐﺤل
عینیک ﺒﻤﻴل
اﻟﺤﺰﻥ ﺍﺫﺍ
ﺿﺤک
اﻟﺒﻄّﺎﻟﻮﻥ
ﻳﺎ عیسی کن
ﺨﺎﺷﻌﺎ
ﺻﺎﺑﺮﺍ ﻓﻄﻮبی
ﻠک اﻥ ﻨﺎلک ﻤﺎ
ﻭﻋﺪ
ﺍﻟﺼﺎﺑﺮﻭﻥ
ﻳﺎعیسی فرح
ﻤﻥ اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻳﻮما
ﻓﻴﻮﻣﺎ ﻭﺫق
ﻤﺎ ﻗﺪ ﺫﻫﺐ
ﻃﻌﻤﻪ ﻓﺤﻘّﺎ
ﺃﻗﻮﻝ ﻣﺎ ﺃﻧﺖ الّا
ﺑﺴﺎﻋﺘک ﻮ
ﻳﻮﻣﻚ ﻓﺮح ﻤﻥ
اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﻟﺒلغة ﻭﻟﻴﮑﻔﻴک
اﻟﺨﺸﻦ
ﺍﻟﺠﺸﺐ. ﻓﻘﺪ
ﺭﺃﻳﺖ ﺍﻟی ﻤﺎ
ﺗﺼﻴﺮ ﻭ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻣﺎ
ﺃﺧﺬﺕ ﻭﮐﻴﻒ
ﺃﺗﻠﻔﺖ ﻳﺎ
عیسی اﻧّﻚ
ﻣﺴﺌﻮﻝ
ﻓﺎﺭﺣم اﻟﻀﻌﻴﻒ
ﮐﺮﺣﻤتی
اﻳّﺎﻙ ﻭلا
ﺗﻘﻬﺮ
ﺍﻟﻴﺘﻴم . ﺃﻯ
عیسی ﺒﺮ ﺑﻠﺎ
ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎﺵ
ﻭﺑﻘﻀﺎ ﻧﻴﺰ
ﺭﺍﺿی ﺒﺎﺵ (ﺑﻠﺎ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺨﺖﺗﺮ ﻭ
ﺳﺎﻟک
ﺼﺒﻮﺭﺗﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق
ﻨﻴﺰﺻﺒﺮ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻭ ثوﺍﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻔﻴﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺖ
ﻭﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻗﻀﺎﻯ
الهی هر
ﺳﺮﻧﻮﺷتی اﺳﺖ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻮ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺣﮑم ﻨﻬﺎئی ﻮ
ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟگ
ﻜﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
اﻭ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﭼﻪ
ﺑﺨلق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ ﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺘﺤﺖ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻪ
ﺑعیسای ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺯ
ﻧﺎم ﻤﺴﻴح
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮ ﺑﻌثت
ﺧﻮﺩ ﻣﺴﻴح
ﻨﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻤﺴﻴح اﺳﺖ)
ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﺒﺎﺵ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻣﺴﺮّﺕ ﻣﻥ
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺘﻮ ﮔﺮﺩﺩ
(ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
الهیﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺸﻮﺩ) ﮐﻪ
ﻣﺴﺮّﺕ
ﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﻤﻦ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﺪﻭﻥ هرﺳﺮﮐشی
اﺳﺖ (ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺗﺮﺑﻴتی ﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻫﺮﺣﮑمی که
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺭؤﻴﺎ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ)
ﭘس ﺃﻯ عیسی
ﺫﮐﺮ ﻣﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﺑﺎﻧﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺪﺍﺭ(ﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺪﺭ ﺳﺎک
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪفع ﺸﺮک
اﺣﺘﻤﺎلی اﺳﺖ
ﻭ ﺫﮐﺮ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺘﺄثیر
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺫﮐﺮ ﺑﻔﮑﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺫﮐﺮ
ﺯﺑﺎﻥ هم ﺮﺍﻩ
ﺫﮐﺮ ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺑﻔﮑﺮ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺒﺎﺷﺪ ﻣؤثّر
ﺗﺮﺍﺳﺖ) ﻭسعی کن
عشق ﻤﻦ ﺩﺭ ﺩل
ﺘﻮ ﺑﺎﺷﺪ (ﻋﺸق
ﺴﺎﻟک ﺒﻮلاﻳﺖ
ﻋﺸق
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ) ﭘس ﺃﻯ
عیسی ﺪﺭ
ﺳﺎﻋﺎﺕ ﻏﻔﻠﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺑﺎﺵ (ﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﺷﺐ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺑﻨﺪ و
ﺗﻮﺑﻴﺪﺍﺭ ﺑﺎﺷﻰ
ﻭﻳﺎ ﻟﺤﻈﺎﺗﻴﮑﻪ
ﻏﻔﻠﺖ ﺍﺯ ﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍ ﺑﺘﻮ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺘﺬﮐّﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻦ)
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﺣﮑم
ﻮ ﺩوﺍﺭﻯ کرﺩﻯ
ﺤﮑﻤﺖ ﻟﻄﻴﻒ
ﺑﺎﺷﺪ( ﺩﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺭسی اﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﻚ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕس
ﻮﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﺃﻯ
عیسی ﺮﺍﻏﺐ ﻭ
ﺭﺍﻫﺐ ﺑﺎﺵ(ﺑﺎ
ﺭﻏﺒﺖ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻠﻘﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﺗﺮس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﺴﺎﻟک
ﺮﺍﺿی ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ (ﺣﺘّﻯ
اﻋﻠﻢ) الهی ﺪﺭ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻗﻠﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺧﺸﻴﺖ
ﺑﻤﻴﺮﺍﻥ(
ﺑﺎﺗﺮسﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭﻫﻴﺒﺖ
ﺍﻭ ﺟﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ نهوﺳﺒﺎﺯﻯ
ﻮ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ)
ﺃﻯ عیسی ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺷﺒﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﮑﻦ
ﺗﺎ ﺑﺠﺴﺘﺠﻮﻯ
ﻤﺴﺮّﺕﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻣﻥ ﺒﺮﺳﻰ (ﻋﻴﺴﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﺷﺒﻬﺎ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺍﺣﻴﺎ
ﺑﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ توسّل
عباﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ ﺭﻭﺯﺕ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﺸﻨگی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺎﺯﺕ ﺑﻤﻥ
ﺒﮕﺬﺍﺭ(
ﺑﺎﺗﺸﻨگی
ﺮﻭﺯﻩ ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﻳﺎ ﺗﻠﺎﺵ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻣﺪﺍﻭم ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺨﺸک
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺭﻭﺯ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﻮﻳﮋﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﭙس ﺍﺯ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒل اﺯﻣﺮگ اﺭﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ) ﺃﻯ عیسی
ﺪﺭﮐﺎﺭ ﺧﻴﺮ
ﻣﻨﺎﻓﺴﻪ ﻭ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﻭ
ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ
ﺗﺎ ﺑﺎﺟﻬﺪ ﻭ
ﺗﻠﺎﺵ ﺧﻮﺩ
ﺧﻴﺮ ﺭﺍ ﺩﺭﻫﺮﺟﻬﺘﻴﮑﻪ
ﺗﻮﺟّﻪﮐنی
ﺒﺸﻨﺎﺳﻰ (ﺧﻴﺮ
ﻭﺍقعی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺳﺖﺩﺍﺩ
ﺩﺭﻫﺮﺟﻬتی
اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﺃﻯعیسی
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤﺮﺍ
ﺑﻨﺼﺎﻳح ﻤﻥ
ﺪﺍﻭﺭﻯ کن (ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎﻣﻮﺭ
الهی ﻮ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻦ) ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻌﺪﺍﻟﺖ ﻣﻦ
ﺍﻗﺪﺍم کن (ﺧﻄﺎﺏ
ﺑعیسای کاﻣل
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭ
ﺗﻌﺪﻳل ﻮ
ﺍﺻﻠﺎح ﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻨﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻦ ﺩﺭ
ﺗﻮ ﺷﻔﺎﻯ هر
ﺳﻴﻨﻪ ﺭﺍ
ﻧﺎﺯل کرﺩﻡ ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺸﻴﻄﺎﻥ ﺸﻔﺎ
ﺑﻴﺎﺑﻰ ( ﻧﺰﻭل
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
عیسی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ هماﻧی
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺷﻔﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺷﻔﺎﻯ الهی
اﺯ ﺑﺎلا
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺸﺨﺺ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺷﻔﺎﻯ اﺯ ﺟﻬل
ﻮ ﮐﻮﺭﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ جنون
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻮ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﺒﻴﻄﺎﻥ
اﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭ ﻧﻔس أمّاره  ﺩﺭ
ﺳﻴﻨﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺬﻫﻥ ﻮ
ﻓﮑﺮ ﻭﻧﺎ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ
ﻭﺗﻮﺣّﺸﻬﺎ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘﺎک
گرﺩﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟک ﻮلاﻳﺖ
الهی ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩتی اﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻔﺘﻮﻧﺎﻥ هم
ﻨﺸﻴﻥ ﻤﺒﺎﺵ (ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﺘﻨﻪ
ﺩﻧﻴﺎ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
والّا
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶالهی
هستند . ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺼﺒﺮ ﻭﺑﺮﺩ
ﺑﺎﺭﻯ
ﻮﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺘﺸﻮﻳﻖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ) ﺃﻯ
عیسی ﺒﺪﺍﻥ ﮐﻪ
ﮐسی ﺒﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﻤﻥ
ﻨﻴﺎﻭﺭﺩﻩ
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻥ
ﺨﻀﻮه ﻮﺧﺸﻮع
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ (ﺧﻀﻮع
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺨﺸﻮع
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﺍﺳم
عباﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺭﮐﻮع ﻮ
ﺳﺠﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻳﻌنی
اﻭم عملی ﻮ
ﺳﻠﻮکی الهی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺘﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭﻳﺎ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻳک ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻟﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻮﺳل ﻮﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﻭﮐسی هم
ﺒﺨﺸﻮع ﻮ
ﺧﻀﻮع
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﭙﺎﺩﺍﺵ ﻣﻥ
ﺒﺎﺷﺪ (ﺍﻣﻴﺪ
ﺳﺎﻟک ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
هدف ﺑﺎﺷﺪ سلوک
الهی اﻧﺠﺎم
ﻨﮕﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﻴﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭلی
همان ﺒﺎﺯ
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﻭﺗﻮﺭﺍ ﮔﻮﺍﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ
ﮐﻪﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩ
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ
اﺯﻫﺮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﺎﺩﺍﻣﮑﻪ
ﺗﺒﺪﻳل ﺴﻨّﺖ
ﻣﻥ ﻨﮑﻨﺪ (
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺵ الهی ﻮلاﻳﺖ
ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﺪﻫﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻯﻴﺎ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﮔﻮﺍﻩ الهی
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺼﻮﻥ
اﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻴﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭلاﻳﺖ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻀﺮﻭﺭﻯ هستند ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
عیسی ﻴﺎ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﮐﺎﻣلی اﻟﻬﻰ
ﻭﻋﺪﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﺃﻯ
ﻌﻴﺴس که
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﮑﺮ
ﻣﺮﻳم ﺒﺘﻮﻝ (
ﺑﺎﮐﺮﻩ)
ﭘﺎﻙﺑﺮﺧﻮﺩ
ﮔﺮﻳﻪ ﮐﻦ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺑﺎ ﺃﻫل
ﻮﺧﻮﻳﺸﺎﻥﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ همیشه
ﻭﺩﺍع ﻤﻴﮑﻨﺪ (
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻴﺴﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺩﺍع ﺪﺍﺋم
کند ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺗﺮک نماید
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺄﻫل ﺁﻥ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﺤتی
اﮔﺮ ﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺣﻤﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺁﻧﭽﻪ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎلاﺗﺮ)ﺃﻯ
عیسی علاوه
ﺑﺮ ﺁﻥ سعی کن کلام
ﻨﺮم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺵ ﻭﺳﻠﺎم
ﺮﺍﻩ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎﮔﻴﺮ ﮐﻨﻰ(
ﺳﻠﺎم ﻮ ﺻﻠح ﻮ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣتی ﺮﻭﺍﻥ
ﺪﺭ سلوک الهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺮﺍ ﺑﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍﻳج ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻭﺩ ﻳﺎ
ﺳﻠﺎم علیکم ﻮ
ﭘﺎﺳخ ﺁﻥ هر
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺷﻤﺎ
ﺍﻳن ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﺎم ﻮﺻﻠح
ﻮﺳﻠﺎﻣتی ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺳﻴﺪ.
والّا ﺍﻧﺴﺎﻥ
عبرﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺟﻨگ اﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
هوﺳﺮﺍﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﺩﺭ ﺟﻨگ و دگرگونی
هستند ﻭلی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﺳﻠﺎم ﻮﺻﻠﺢ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﭘﺎﻳﺎنی
ﺘﺴﻠﻴم
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻮ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﺸﺪﻥ
هستند ) ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺍﺑﺮﺍﺭ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺎﺯ ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭ ﺑﺮﺣﺬﺭ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﺩ ﻭ ﺯلات
ﺴﺨﺖ ﻭ
ﻫﻮﻟﻬﺎﻯ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺎﺵ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺣﺎل ﺒﺮّ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﻮﭘﺎک
ﺸﺪﻥ ﻨﮕﺮﺍﻥ کارﻣﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﮑﺴﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺯﻟﺰﻟﻪﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺶ ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭﻫﻮل
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻓﻴق
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئیﻮ
ﺭﺿﺎﻳﺖ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺘﻴﮑﻪ
ﻣﺎل ﻮ ﺍﻭلاﺩ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺴﻮﺩﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ (ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺎلی
هم ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﮕﺮﻣﺎل
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﺴم ﻮ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی هزﻳﻨﻪ
ﻧﺸﻮﻧﺪ ﺑﺎ
ﻣﺮگ عمه ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻃل
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ) ﺃﻯ
عیسی
ﭼﺸﻤﺎﻥﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﻣﻴل
اﻧﺪﻭﻫﮕﻴﻥکن ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻃﻠﺎﻥ ﻮ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺪﺭﺣﺎل ﺨﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﻣﻴل
کشیدن ﻴﻌنی
کوﺭ ﺷﺪﻥ ﻮ
ﻧﺪﻳﺪﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺴﺮﻣﺴﺖ
ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺍﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻭ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺟﻠﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺣﺰﻥ ﻮ ﺍﻧﺪﻭه ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺗﻘرَبّ
ﺍﻣﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻄّﺎ ﻮ
ﺑﺎﻃﻞ ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎل
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﻤﺘﻌﺒّﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺮﻙ
ﻭﺍﻗﻌی اﺳﺖ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)
ﺃﻯ عیسی ﺨﺎشع
ﻮ ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎﺵ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺤﺎل ﺘﻮ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﻭﻋﺪﻩ ﺻﺒﺮ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺘﻮ ﻣﻴﺮﺳﺪ(
ﺧﻮﺩ ﺻﺒﻮﺭ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ عیسی
ﺼﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺻﺎﺑﺮﻳﻥ
ﺘﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﺑﺎﻣﻴﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﺃﻯ
عیسیاﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺭﻓﺘنی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻴﺎﺩ ﺁﺭ
ﻣﺰّﻩ ﻃﻌم
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﺖ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ (ﺭﻓﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻃل ﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻋﻤﺮ ﻭﺣتی
ﻘﺎﺑﻞ ﻳﺎﺩ
ﺍﻭﺭﻯ ﻠﺬﺗﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ)
ﻭﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺘﻮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺩﺭ ﻧﺰﺩ
ﻳﻜﺴﺎﻋﺖ ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ (ﻣﺮگ اﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻔﺮﺻﺘﻬﺎ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﺮگ
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﻳﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ الهی
ﺨﻮﺩ) ﭘس ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺒﻠﻮغ
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﺑﺎﺵ ( ﺑﻠﻮغ
عقلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ) ﻭ
ﺗﻮﺭﺍ ﮐﺎفی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﺒﺎس ﺧﺸﻥ ﻮ
ﺩﺭﺩﻧﺎک ﺮﺍ
ﺑﺘﻥ ﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺗﻮ ﺩﻳﺪﻯ که
ﺑﮑﺠﺎ ﺧﻮﺍهی ﺮﻓﺖ(
ﻣﺮگ ﻮ ﺩﺭ ﮔﻮﺭ
ﻭ ﻳﺎﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﻜﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺗﻮ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺷﺪﻩ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻯ
ﻭﻳﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻠﻒ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ (
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎلی ﻮ ثرﻭﺕ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻭﺍنی
ﻮﻋﻘلی ﺨﻮﺩ.
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩﺍﻯ) ﺃﻯ
ﻌﻴﺴ ی ﺘﻮ
ﻣﺴﺌﻮﻝ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﻭﺿﻌﻴﻔﺎﻥ
ﺮﺍ ﺗﺮﺣم کن
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭﮐﻪ
ﻣﻥ ﺘﻮﺭﺍ
ﺗﺮﺣّم ﻤﻴﮑﻨﻢ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻳﺘﻴﻤﻰ ﺭﺍ
ﻧﻬﻴﺐ ﻧﺪﻩ (
ﺗﺮﺣم ﺴﺎﻟک
ﻀﻌﻴﻒ ﺩﺭﻋﻘل
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺭﺣم ﺒﻬﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣل الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻃی
ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻳﺘﻴم
ﺒﺪﻭﻥ
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺑﻮﻳﮋﻩ ﺑﺪﻭﻥ
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ الهی
ﻮ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻗﻬﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻬﻴﺐ
ﻭﺧﺸﻮﻧﺖ
ﺑﺂﻧﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩ ق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻴﺎ
عیسی اﺑک علی
ﻨﻔﺴک فی
اﻟﺼﻠﺎة
ﻭﺍﻧﻘل ﻘﺪﻣﻴک
اﻟی ﻤﻮﺍضع
اﻟﺼﻠﻮﺍﺕ ﻭ
ﺃﺳمعنی
ﻠﺬﺍﺫة ﻧﻄﻘک
ﺒﺬﮐﺮﻯ ﻓﺎﻥ
ﺼﻨﻴﻌی اﻟﻴک
ﺤُﺴِﻦ ﻳﺎ
عیسی کم ﻤﻥ
اُمّة ﻗﺪ ﺃﻫﻠﮑﺘﻬﺎ
ﺑﺴﺎﻟﻒ ﺫﻧﺐ
ﻗﺪﻋﺼﻤﺘک
ﻤﻨﻪ ﻳﺎ ﻋﻴسی
اﺭﻓق ﺒﺎﻟﻀﻌﻴﻒ
ﻭ ﺍﺭ فع ﻄﺮﻓﻚ
ﺍﻟﮑﻠﻴل الی
اﻟﺴﻤاء ﻭ
ﺍﺩﻋنی ﻔﺎﻧّﻯ
ﻤﻨک ﻘﺮﻳﺐ ﻭلا
ﺗﺪﻋنی الا
ﻣﺘﻀﺮﻋﺎ ﺍﻟﻰ
ﻭﻫﻤکواحد
ﻓﺎﻧّک ﻤتی
ﺘﺪﻋنی کذﻟک
اﺟﺒتک ﻳﺎ
عیسی اﻧّﻯ ﻠم
ﺃﺭﺽ
ﺑﺎﻟﺪﻧﻴﺎ
ثوﺍﺑﺎ ﻟﻤﻥ
کان ﻘﺒﻠﻚ ﻭلا
ﻋﻘﺎﺑﺎ ﻟﻤﻥ
ﺎﻧﺘﻘﻤﺖ ﻣﻨﻪ
ﻳﺎ ﻋﻴسی اﻧّک
ﺘﻔنی ﻮ ﺃﻧﺎ
ﺃﺑﻘﻰ ﻭﻣﻨّﻯ
ﺮﺯﻗک ﻮﻋﻨﺪﻯ
ﻤﻴﻘﺎﺕ ﺃﺟﻠﻚ
ﻭ ﺍﻟیّ اﺑک
ﻮﻋلی ﺤﺴﺎﺑﻚ
ﻓﺎﺳﺄﻟنی ﻮ لا
ﺗﺴﺄل
غیریﻓﻴﺤﺴﻥ
ﻤﻨک اﻟﺪﻋاء
ﻭﻣﻨّﻯ الاﺟﺎبة
ﻳﺎ ﻋﻴسی ﻤﺎ
ﺃﮐثر ﺍﻟﺒﺸﺮ
ﻭ ﺃﻗﻞّ ﻋﺪﺩ
ﻣﻥ ﺼﺒﺮ ﺍلأﺷﺠﺎﺭ
ﮐثیرة ﻭ
ﻃﻴّﺒﻬﺎ
ﻗﻠﻴﻞ ﻓﻠﺎ
ﻳﻐﺮﻧک ﺤُﺴﻥ
ﺸﺠﺮة ﺣﺘّﻯ
ﺘﺬﻭﻕ ثیمرﺗﻬﺎ
ﻳﺎ عیسی ﻠﺎ
ﻳﻐﺮﻧّک
اﻟﻤﺘﻤﺮﺩ
ﻋلیّ ﺒﺎﻟﻌﺼﻴﺎﻥ
ﻳﺄﮐل ﺮﺯﻗی ﻮ
ﻳﻌﺒﺪ ﻏﻴﺮﻯ
ثمّ ﺪﻋﻮنی
عند ﺍﻟﮑرَبّ
ﻓﺎﺟﻴﺒﻪ ثمّ ﻴﺮجع
اﻟی ﻤﺎﮐﺎﻥ
ﺃﻓﻌل ﻴﺘﻤﺮﺩ
ﺃﻡ ﻟﺴﺨﻄ
ﻴﺘﻌﺮﺽ؟ ﻓبی
ﺤﻠﻔﺖ
ﻟﺂﺧﺬﻧّﻪ
ﺃﺧﺬة ﻟﻴس ﻟﻪ
ﻣﻨﻬﺎ ﻣﻨﺠﻰ ﻭ لا
ﺩﻭنی ﻤﻠﺘﺠﺄ
ﺃﻳﻥ ﻴﻬرَبّ؟
ﻣﻥ ﺴﻤﺎئی ﻮ
ﺃﺭﺿﻰ؟
ﻳﺎعیسی ﻘل
ﻠﻈﻠمة ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ لا
ﺗﺪﻋﻮنی ﻮ
ﺍﻟﺴﺤﺖ ﺗﺤﺖ
ﺃﺣﻀﺎﻧﮑﻢ ﻭ ﺍلأﺻﻨﺎم
فی ﺒﻴﻮﺗﮑﻢ
ﻓﺎﻧّﻯ
ﻮﺍﻟﻴﺖ ﺍﻥ
اﺟﻴﺐ ﻣﻥ ﺪﻋﺎﻧﻰ
ﻭﺃﻥ اﺟﻌل
اﺟﺎﺑتی
اﻳّﺎﻫم ﻠﻌﻨﺎ
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺣﺘّﻯ
ﻴﺘﻔﺮﻗﻮﺍ ﻳﺎ
عیسی کما
اﺟﻤل اﻟﻨﻈﺮ ﻭ
ﺍﺣﺴﻥ اﻟﻄﻠﺐ
ﻭ ﺍﻟﻘﻮم فی غفلة
لا ﻳﺮﺟﻌﻮﻥ
ﺘﺨﺮج اﻟﮑﻠمة
ﻣﻥ ﺃﻓﻮﺍﻫﻬم
ﺗﻌﻴﻬﺎ ﻗﻠﻮﺑﻬم
ﻴﺘﻌﺮﺿﻮﻥ
ﻠﻤﻘﺘﻰ ﻭ
ﻳﺘﺤﺒّﺒﻮﻥ ﺒی
اﻟی اﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﺃﻯ عیسی
ﭽﻘﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩ ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ هست
ﻭلی ﭽﻘﺪﺭ
ﺍﻧﺪک هستند ﮐﻪ
ﺻﺒﻮﺭ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ (ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻨﻌﻘﺪ ﮐﻨﻨﺪ)
ﺩﺭﺨﺘﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻮ
ﺩﺭﺧﺖ ﺧﻮﺏ ﺑﺎ
ثمر ﮐﻤﺘﺮ ﻫﺴﺖ.
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﺭﺧﺖ ﺯﻳﺒﺎئی
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺭﻯ
ﻤﮕﺮ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻣﻴﻮﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﭽﺸﻰ (ﺩﺭﺧﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺎ ثمر ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺎﺑل آﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻫﺮﮐسی اﺳﺖ
ﻭلی هر ﻭلاﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ی ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ثمر
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺃﻯ
عیسی ﻔﺮﻳﺐ
ﮐﺴﺎنی ﺮﺍ
ﻣﺨﻮﺭ ﮐﻪ
ﺳﺮﮐشی ﻮ
ﺗﻤﺮّﺩ ﺑﺮ ﻣﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ (ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
که ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺻﺒﻮﺭ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻓﻮﺭﻯ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺭﺯﻕ ﻣﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ ﻭلی
غیر ﻣﺮﺍ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
(ﻗﺸﺮﻴﻮﻥ
ﭙﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﺻﻨم هاﻯ بی ثمر
ﻭﻏﻴﺮ الهی که
ﻋﺪم ﺘﻮﺳل ﺒﺎ
ﻭلاﻳﺖ
ﭘﺮﺳﺘﺶﻏﻴﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍ ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑنند ﻭﻣﻥ
ﻨﻴﺰ ﭘﺎﺳخ
ﻤثبت میدهم (ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﻮ
ﺑﺸﺮﻯ که
ﺍﺟﺎﺑﺖ الهی ﺪﻟﻴل
غضب اﻭ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎﺟﻬﻨم
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﻏﺘﺮ
ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﮐﺎﺭ ﻗﺒلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﺁﻳﺎ ﺍﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﻣﻥ ﺘﻤﺮّﺩ
ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭﻏﻀﺐ
ﻣﻥ ﺸﻮﺩ (ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ زندگی
های ﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ) ﻣﻥ
ﺒﺨﻮﺩم
ﺴﻮﮔﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺩﻩﺍﻡ ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ اﻭﺭﺍ
ﺑﭽﻨگ ﻤﻴﺂﻭﺭم
که ﻧﺠﺎﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ( ﺩﺭﻣﺮگ
ﻮ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ الهی ﻮﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍنی اﻳﻥ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﺼﻨم
ﭙﺮﺳﺖ ﻭﺣتی
ﻤﻘﺘﺼﺪ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﻣﺪّﻋﻴﺎﻥ
ﺪﻳﻥ ﻮ ﻣﺬﻫﺐ ﻭ
ﻭلاﻳﺖ ﻭﺣتی
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭلی
ﺪﺭﻋﻤل ﭙﻴﺮﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ اﺑﻠﻴسی
ﻤﻠﺒّس ﺑﻠﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﮐﺎﺫﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭلی ﺠﺰ ﻣﻥ
ﭙﻨﺎﻫﮕﺎهی
ﻨﻴﺴﺖ. ( ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ کنند ﻭ
ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻣﻠﺤق گرﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻃﻮلانی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﺒﺸﺮﻳّﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻟﺰﻭم
ﺘﻮﺳّل ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﭘس ﺑﮑﺠﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺯﻣﻴﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺮﻭﻧﺪ؟
)اﻯ عیسی
ﺒﺴﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﺒﮕﻮ ﻣﺮﺍ ﺩﻋﺎ
ﻧﮑﻨﻴﺪ (
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﻤﺘﻌﺒّﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﻭلاﺩ
ﻭﺣتی ﺒﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﺳﺘم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﻭلاﺩ
ﺷﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﺪﺭﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﻓﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺁﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﮐﻤﺎلاﺕ
ﻧﻮعی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ ﻭﺟﻬل
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺰﺷﺘﻴﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ (ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭﻓﮑﺮ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﻳﺶ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﭙﺴتی ﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭ ﺑﺘﻬﺎ
ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ ﺷﻤﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺍﻣﻮﺭﻯ
که ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳنی ﺨﻮﺩ
ﺻﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺧﻮﺩ الهی
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﮐسی ﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
الهی ﺒﮑﻨﻨﺪ)
ﻭﻣﻥ ﺒﻌﻬﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻡ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻣﺮﺍ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﺸﺒﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻢ (ﻭلی
ﺪﻋﺎﻯ اﻳﻥ
گرﻭﻩ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻤﺮﺩﻭﺩ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺻﻨﻢ
ﭘﺮﺳﺖ ﻭﭘﻴﺮﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
هرﻓﻘﻴﻪ
ﻏﻴﺮالهی
هستند ﻭ ﺟﺰ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﺤﻖ ﻭ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻋﺎ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺁﻥ
ﺑﺒﺎلا ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻣﺎﺩﺍم که
ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎل ﺪﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﮕﺎم عباﺩﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺟﺎﺑﺖ ﺩﻋﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻟﻌﻨﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻢ.
ﻣﮕﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺪﺍ
ﺑﺸﻮﻧﺪ. (ﺑﺎ
ﻏﻴﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﺷﺮک ﺒﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺮﻭﺵ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺷﺮک ﺸﺨﺺ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭﺟﺪﺍئی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﭙﻴﻮﺳﺘﻥ ﺒﻮلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ (ﺗﻔﺮﻗﻪ)
ﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ (ﺟمع ﺸﺪﻥ
ﻮ ﺟَﻢ)
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺬﻭﺏ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ)ﺃﻯ
عیسی ﭽﻘﺪﺭ ﻣﻥ
ﻤﻨﺘﻈﺮ ﺑﺎثُمّ
ﻭ ﺑﻨﻴکی
ﺒﺨﻮﺍﻫﻢ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻏﻔﻠﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﻭلاﻳﺖ.
ﻭ(ﻗﻮﻡ)
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥاﻭم
ﻮﺳﻠﻮک هستند ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ.
ﻭلی غاﻓل اﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺒﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎﻋﻤﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺷﺎﻧس
ﻧﺠﺎﺕ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺤﺮفی
ﺒﺰﺑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺘﻮﺟﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ (ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﻳنی
ﻮﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭلی
همرﺍﻩ ﺑﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﺄﻣل ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭﻋﻤل
ﺒﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﻣَﻘﺖ
ﻭ ﻧﻔﺮﺕ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎم ﻤﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.
ﻭﺍﻗﺪﺍم
ﺒﺘﻘرَبّ ﺑﻤﻦ
ﺑﺎ ﻣؤﻤﻨﺎﻥ
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﻣؤﻤﻨﺎﻥ
ﺍﻭم کرﺩﻩ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هستند .
ﮐﻪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ). ﺃﻯ ﻋﻴسی
ﺴﻌی کن ﺰﺑﺎﻧﺖ
ﺩﺭ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ
ﺩﺭ ﺩل ﻴﮑﺴﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ (ﺩﺭﻭغ
ﻨﮕﻔﺘﻥ
ﻮﺗﻮﻃﺌﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻥ ﻭ ﺭﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﻨﻨﻤﻮﺩﻥ)ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﻧﻴﺰ ﺩﻟﺖ
ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ
( ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﻭﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
ﺒﺎ ﭼﺸﻤﺎنی که
ﺟﺴﺖ ﺟﻮﻯ هر
ﺳوء
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩﺍﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻴﺎﻋﻴﺴﻰ
ﻟﻴﮑﻥ ﻠﺴﺎﻧک
فی اﻟﺴﺮ ﻭ
ﺍﻟﻌﻠﺎنیة ﻭﺍحدّﺍ
ﻭ ﮐﺬﻟک
ﻔﻠﻴﮑﻥ ﻘﻠﺒک
ﻮ ﺑﺼﺮﻙ ﻭ
ﻗﻠﺒک ﻮﻟﺴﺎﻧک
عن اﻟﻤﺤﺎﺭﻡ
ﻭﻏﺾّ ﻃﺮﻓک
عمّا الاﺧﻴﺮ ﻓﻴﻪ
ﻓﮑم ﻨﺎﻇﺮ
ﻧﻈﺮﻩ ﺯﺭﻋﺖ
فی ﻘﻠﺒﻪ ﺷﻬﻮة
ﻭ ﻭﺭﺩﺕ ﺑﻪ
ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﺍﻟﻬﻠکة ﻳﺎ
عیسی کن
ﺮﺣﻴﻤﺎ ﻣﺘﺮﺣّﻤﺎ
ﻭ ﮐﻦ ﻟﻠﻌﺒﺎﺩ
ﮐﻤﺎ ﺗﺸاء ﺃﻥ
ﻴﮑﻮﻥ اﻟﻌﺒﺎﺩ
ﻟﻚ ﻭ ﺃﮐثر
ﺫﮐﺮ ﺍﻟﻤﻮﺕ ﻭ
ﻣﻔﺎﺭقة ﺍلأﻫﻠﻴﻦ
ﻭلا ﺗﻠﻪ ﻓﺎﻥۀ
اﻟﻠّﻬﻮ ﻳﻔﺴﺪ
ﺻﺎﺣﺒﻪ ﻭلا
ﺗﻐﻔﻞ ﻓﺎﻥ
اﻟﻐﺎﻓل ﻤﻨّﻯ
ﺒﻌﻴﺪ ﻭ
ﺍﺫﮐﺮﻧﻰ ﺑﺎﻟﺼﺎﻟﺤﺎﺕ
ﺣﺘّﻯ ﺃﺫﮐﺮﻙ
ﻳﺎ عیسی ﺘﺐ
ﺍلیّ ﺒﻌﺪ ﺍﻟﺬﻧﺐ
ﻭﺫﮐّﺮنی الأﻭﻟﻴﻦ
ﻭ ﺁﻣﻥ بیّ ﻮ
ﺗﻘرَبّ ﺍلی
اﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﻭﻣﺮﻫم
ﻴﺪﻋﻮنی ﻤﻌک
ﻮﺍﻳّﺎک ﻮ
ﺩﻋﻮة
ﺍﻟﻤﻈﻠﻮﻡ ﻓﺎﻧّﻯ
ﺁﻟﻴﺖ ﻋلی ﻨﻔسی
ﺃﻥ ﺃﻓﺘح ﻠﻬﺎ
ﺑﺎﺑﺎ ﻣﻥ
اﻟﺴﻤاء ﻮ ﺍﻥ
اﺟﻴﺒﻪ ﻭ ﻟﻮ
ﺑﻌﺪ ﺣﻴﻦ
ﻳﺎﻋﻴﺴﻰ
ﺍﻋﻠم ﺃﻥّ
ﺼﺎﺣﺐ ﺍﻟﺴوء
ﻴﻐﻮﻯ ﻭ ﺃﻥ
ﻘﺮﻳﻥ اﻟﺴوء
ﻴﺮﺩﻯﻓﺎﻋﻠم
ﻤﻥ ﺘﻘﺎﺭﻥ
ﻭﺍﺧﺘﺮ
ﻟﻨﻔﺴک
اﺧﻮﺍﻧﺎ ﻣﻥ
اﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ ﻳﺎ
عیسی ﺘﺐ الیّ
ﻔﺎﻧّﻪ لا
ﻳﺘﻌﺎﻇﻤﻨﻰ
ﺫﻧﺐ ﺃﻥ
ﺃﻏﻔﺮﻩ ﻭﺃﻧﺎ
ﺃﺭﺣم اﻟﺮﺍﺣﻤﻴﻦ
ﻳﺎﻋﻴﺴﻰ
ﺍﻋﻤل ﻠﻨﻔﺴک
فی ﻤُﻬلة ﻣﻥ
ﺃﺟﻠﻚ ﻗﺒل ﺃﻥ
ﻠﺎ ﻳﻌﻤل ﻠﻬﺎ
ﻏﻴﺮﻙ ﻭ
ﺍﻋﺒﺪنی ﻠﻴﻮﻣک
أﻟﻒ ﺳنة ﻣﻤّﺎ
ﺗﻌﺪﻭﻥ
ﻓﺎﻧّﻯ اﺟﺰﻯ
ﺑﺎﻟﺤﺴﻨﻪ
ﺃﺿﻌﺎﻓﻬﺎ ﻭ
ﺍﻥّ اﻟﺴﻴئة
ﺗﻮﺑق
ﺼﺎﺣﺒﻬﺎ ﻭ
ﺗﻨﺎﻓس فی
اﻟﻌﻤل
اﻟﺼﺎﻟﺢ ﻓﮑﻢ
ﻣﻥ ﻤﺠﻠس ﻗﺪ ﻧﻬﺾ
ﺃﻫﻠﻪﻭﻫم
ﻤﺠﺎﻭﺭﻭﻥ ﻤﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﺃﻯ
عیسی ﺴﻌی کن
ﺪل ﻮ ﺯﺑﺎﻧﺖ ﻳکی
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﺩل
ﻮﭼﺸﻤﺎﻧﺖ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫﺮﺣﺮﺍمی
ﺪﻭﺭ ﮐﻦ. (إﻃﻮَ (ﺗﺎ)
ﮐﻦ ﻭﮐﻨﺎﺭ
ﺑﮕﺬﺍﺭ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ(ﺍﻧﻄﻮﺍ)
ﻭﺩﺭﻭﻥ گرئی
دﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ.
ﻭﺣﺮﺍﻣﻬﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ که
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭح
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
الهی ﺤﺮﺍﻣﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺟﺎﻫﻞ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭼﻨﺪ
ﺣﺮﺍم کلّی
ﺨﻮﺭﺩﻧﻰ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩنی
ﺮﺍ ﺗﻌﻴﻴﻥ
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺠﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺮﻭﺍنی
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ الهی
ﻮﻣﺮﺑّﻯ او
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺤﻠﺎل
ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺩ
ﺣﻠﺎل کند
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﭘﺰﺷک هر
ﺩﺍﺭﻭئی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴک گوﻧﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺧﺎﺻﻴت ﺠﻮیی
ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﻭﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺧﻴﺮﻯ ﺪﺭ ﺑﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﺒﻨﺪ (ﺧﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮﻧﻴکی
ﻮﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
اﺳﺖ) ﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﺍﻧﺴﺎنی که
ﻧﮕﺎهی ﺒﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺕ ﺩﺭ
ﺩﻟﺶ ﻭﻓﮑﺮﺵ
ﮐﺎسته ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺑﺘﺪﺍﻯ
اﺟﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺕ
ﻭ ﺧﻄﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺳﭙس ﺑﺎﺯﻯ
ﻔﮑﺮ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﻨﮕﺎﻩ ﺁﻏﺎﺯ
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﮑﺸﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻣﻨﺠﺮﺑﺎﻋﻤﺎل
ﺤﺮﺍم ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﻭ ﺩﻭﺭﻯ اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ)
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. (
ﺩﺭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻫﺎﻯ) ﺮﻭﺣی
ﻮﻧﻮﻋﻰ ﻭﺣﻠق
ﺁﻭﻳﺰﻯ ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺠﻬﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ) ﺃﻯ
عیسی ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﺣﻴم ﺒﺎ
ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺎﺵ.
ﻭﺑﺎ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻧم
ﭽﻨﺎﻥ کن که
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻯ ﺑﺎ ﺗﻮ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪ (ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
هستند ﮐﻪﻣﻄیع
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﺮگ ﺒﺎﺵ ﻭ
ﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﺃﻫل
ﻮ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ(
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﺴل ﺠﺪﻳﺪﻯ
اﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻨﻬﺎﺋﻰ ﺑﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻭ ﺍﺯ
ﻟﻬﻮ ﻭ
ﺳﺮﮔﺮمی ﺪﻭﺭﻯ
کن ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻓﺴﺎﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ (ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ
ﻤﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺍﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪﻥ
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﻮﺧﺖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮﺟﺴمی ﻮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺠﺰ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻭﺗﺤﮑﻴم
عقدﻩﻫﺎ ﻭ ﺩﺷﻤنی
ها ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺯﺷﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ)
ﻣﻮﺍﻇﺐ ﺑﺎﺵ
ﮐﻪﻏﻔﻠﺖ
ﻧﮑﻨﻰ ﮐﻪ
ﻏﺎﻓل اﺯﻣﻥ
ﺨﻴلی ﺪﻭﺭ
ﺍﺳﺖ (ﻏﻔﻠﺖ
ﺍﺯﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻭﻣﺮﺍ
ﺑﺎﺻﺎﻟﺤﺎﺕ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ کن
ﻣﻥ ﻨﻴﺰ ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺁﻭﺭﻡ (
ﺻﺎﻟﺤﺎﺕ
ﺍﻋﻤﺎل صالح و
ﻨﻴﻜﻮ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﻮﺭﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺒﺨﺶ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺬﮐّﺮ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﺗﺬﮐّﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﻮﺟﺐ ﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭﻯ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ
ﺑﺤﺴﺎﺏ ﺁﻭﺭﺩ)
ﺃﻯ عیسی ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻨﺎهی
ﺒﻤﻥ ﺘﻮﺑﻪ ﮐﻦ
ﻭ ﻣﺮﺍ ﺑﻴﺎﺩ ﺃﻭّﺍﺑﻴﻥ
ﺒﻴﺎﻭﺭ( ﻗﺴﻢ
ﺩﺍﺩﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ که
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺒﺨﺸﺪ) ﻭ سعی
کن ﺑﻤﻥ اﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻴﺎﻭﺭﻯ( ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻧﻈﺮﻯ ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ عملی ﻭ
ﺍﻭم ﻴﺎ سلوک
الهی ﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣؤﻤﻨﺎﻥ ﺒﻤﻥ
ﺘﻘرَبّ ﺑﺠﻮ(
ﺑﺴﻮﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭحدّ ﺃﮐثر
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻳﻌنی هرچه
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ)
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﺗﻮ
ﻣﺮﺍ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪ (ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ عیسی
ﻤﺴﻴح ﻮﻫﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﺮﻃ ﻠﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻋﺎ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ)
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺩﻋﺎﻯ
ﻳک ﻤﻈﻠﻮم
گرﺩﻯ که ﻣﻥ ﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﻋﻬﺪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ ﮐﻪ
ﺩﺭﺑی ﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻳﺶ ﺑﺎﺯ
ﮐﻨﻢ ﻭﺟﻮﺍﺏ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺪﻫﻢ.
ﻭلی ﭙس ﺍﺯ
ﻓﺮﺻتی ﺪﻳﮕﺮ(
ﻣﻈﻠﻮﻡ
ﺳﺘﻤﺪﻳﺪﻩ ﻭ
ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭﻯ ﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺒﺮﻭﻳﺶ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﺍﻭ ﺣتی
اﮔﺮﮐﺎﻣلی
الهی ﺒﺎﺷﺪ ﺍﺯ
ثوﺍﺏ ﺍﻭ
ﻣﺤﺮﻭم
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ) ﺃﻯ
عیسی ﺒﺪﺍﻥ
ﮐﻪﻫﺮﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﻭ
ﻭﺍﮔﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻫﺮ
ﻗﺮﻳﻦ ﻭ ﺩﻭﺳﺖ
ﺯﺷﺖ ﻭ ﺑﺪﻯﺟﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻋﻘﺐﺭﻭﻯ ﺪﺭ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺃثرﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻗﺮﻳﻥ ﻤﻌﺎﺩل
ﺨﻮﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﻤﻨﺸﻴﻦ ﻳﺎ
ﻣﺮﺑّﻯ غیر
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺴﻴﮑﻪ ﺟﺰ
ﻓﺴﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴﻢ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺪﻫﺪ) ﭘس
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺑﮑﻦ
ﺑﺎ ﭼﻪ ﮐﺴﺎنی
هم ﻨﺸﻴﻥ ﻮ
ﻗﺮﻳﻥ ﻤﻴﺸﻮﻯ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺕ
ﺩﻭﺳﺘﺎنی
اﺯﻣؤﻤﻨﺎﻥ
ﭙﻴﺪ ﺍﮐﻦ (
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﻫﻨﻮﺯ هدایت ﺒﻮلاﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮک ﻨﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺃﻯ عیسی
ﺒﻤﻥ ﺘﻮﺑﻪ
ﮐﻦﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮕﻨﺎهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻥ عظیم
ﻨﻴﺴﺖﺗﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫم
ﺒﺒﺨﺸﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻥ ﺮﺣﻴﻤﺘﺮﻳﻥ
ﺮﺍﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻢ. ﺃﻯ عیسی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﻮ
ﺟﺎﻥ ﺨﻮﺩﺕ ﺩﺭ
ﻣﻬﻠﺖ ﻭﺗﺎ ﺃﺟل
ﺘﻮ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﮑﻮﺵ. (ﺃﺟل
عمر ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺁﻥ
ﻭﺩﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی ﺃﺟلی هست
ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺘﺄﺧﻴﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺖ ﻭ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺭﺍ
ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻧﮑﺮﺩ) ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺁﻧﮑﻪ ﮐﺴﻰ ﻫم
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮ ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺘﻮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻳﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﭙﺮﺳﺘﺶ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻦ
ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯﺮﻭﺯﻯ که
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﻤﻮﺭﺩ ﺣﺴﺎﺏ ﺑﺸﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺪ (ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺩﺭﺳﺖﺗﺮﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ الهی ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻌﺎﺩل هزﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺪﺍﺭﺩ)
ﺯﻳﺮﺍﻣﻥ
همیشه
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﻧﻴکی
ﭽﻨﺪﻳﻦ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻢ (ﻳک
ﻘﺪم ﺒﺠﻠﻮ
ﺍﺯﺳﺎﻟﻚ ﻭﺩﻩ
ﻗﺪم ﺘﺎ ﻫﻔﺖ
ﺻﺪ ﻗﺪم اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳک
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﺴﻬﻴل اﻣﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﺑﺪﺍﻥ ﺒﺪﻯ ﻮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻮﺑق
ﻮ ﭘﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺣﻘﻴﺮ ﻭ
ﺍﺳﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭘسﺑﺮﺍﻯکاﺭ
ﺻﺎﻟح ﺮﻗﺎﺑﺖ
ﻭ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺑﮕﺬﺍﺭ.(
ﺍﺻﻠﺎح ﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ) ﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﻣﺠﺎﻟﺴﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺒﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻭﺑﺠﻮﺍﺭ ﺁﺗﺶ
ﺭﻓﺘﻨﺪ (ﻣﺠلس ﻟﺬﺕ
ﻭ ﻟﻬﻮ ﻭ ﻟﻌﺐ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻴﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻴﺎعیسی
اﺯﻫﺪ فی
اﻟﻔﺎنی
اﻟﻤﻨﻘﻄﻊ ﻭﻃی
ﺮﺳﻮم اﻟﻤﻨﺎﺯل
ﻟﻤﻥ کاﻥ
ﻘﺒﻠﻚ
ﻓﺎﺩﻋﻬم ﻮ
ﻧﺎﺟﻬﻢ ﻫل ﺘﺤس
ﻨﻬم ﻤﻥ ﺃحدّ
ﻓﺨﺬ ﻣﻮﻋﻈﺘک
ﻤﻨﻬﻢ ﻭ ﺍﻋﻠم
ﺃﻧّک
ﺴﺘﻠﺤﻘﻬم ﻔﻰ ﺍﻟﻠّﺎﺣﻘﻴﻦ
ﻳﺎ ﻋﻴﺴﻰ ﻗل
ﻠﻤﻥ ﺘﻤﺮّﺩ
ﺑﺎﻟﻌﺼﻴﺎﻥ
ﻭﻋﻤل
ﺒﺎلأﺩﻫﺎﻥ ﻴﺴﺘﻮقع
عقوﺑﺘﻰ ﻭ
ﻳﻨﺘﻈﺮ ﺍﻫلاکی
اﻳّﺎﻩﺳﻴﺼﻄﻠم
مع اﻟﻬﺎﻟﮑﻴﻦ
ﻃﻮبی ﻠک ﻴﺎ
ﺍﺑﻥ ﻤﺮﻳﻢ ثمّ
ﻄﻮبی ﻠﻚ ﺍﻥ
ﺃﺧﺬﺕ ﺑﺄﺩﺏ
ﺍﻟﻬﻚ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻴﺘﺤﻨّﻥ علیک
ﺘﺮﺣّﻤﺎ
ﻭﺑﺪﺃک
ﺒﺎﻟﻨﻌم ﻤﻨﻪ ﺗﮑﺮﻣﺎ
ﻭﮐﺎﻥ ﻠﻜفی
اﻟﺸﺪﺍﺋﺪ لا
ﺗﻌﺼﻪ
ﻳﺎﻋﻴﺴﻰ
ﻓﺎﻧّﻪ لا
ﻳﺤﻠﻠک
عصیاﻧﻪ
ﻗﺪﻋﻬﺪﺕ
ﺍﻟﻴک
کماﻋﻬﺪﺕ
ﺍﻟﻴﻤﻥ کاﻥ
ﻘﺒﻠﻚ ﻭ ﺃﻧﺎ
ﻋلی ﺬﻟک ﻤﻥ
اﻟﺸﺎﻫﺪﻳﻦﻳﺎعیسی
ﻤﺎ ﺃﮐﺮﻣﺖ
ﺧﻠﻴﻘﻪ ﺑﻤثل
ﺪﻳﻨﻰ ﻭلا
ﺃﻧﻌﻤﺖ
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﺑﻤثل
ﺮﺣﻤﺘﻰ ﻳﺎ
عیسی اﻏﺴل ﺒﺎﻟﻤاء
ﻣﻨک ﻤﺎ ﻇﻬﺮ ﻭ
ﺩﺍﻭ
ﺑﺎﻟﺤﺴﻨﺎﺕ
ﻣﻨک ﻤﺎ ﺑﻄﻦ
ﻓﺎﻧّک الیّ
ﺮﺍﺟﻊ
ﻳﺎﻋﻴﺴﻰ
ﺃﻋﻄﻴﺘﻚ
ﻣﺎﺃﻧﻌﻤﺖ ﺑﻪﻋﻠﻴک
فی ﻀﺎﻣﻥ غیر
ﺗﮑﺪﻳﺮﻭ ﻃﻠﺒﺖ
ﻣﻨک ﻘﺮﺿﺎ
ﻟﻨﻔﺴﻚ
ﻓﺒﺨﻠﺖ ﺑﻪ
ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﻟﺘﮑﻮﻥ ﻤﻥ
اﻟﻬﺎﻟﮑﻴﻦ
ﻳﺎ عیسی
ﺘﺰﻳّﻥ
ﺒﺎﻟﺪﻳﻦ ﻭﺣﺐ
ﺍﻟﻤﺴﺎﮐﻴﻥ ﻮ
ﺍﻣﺶ ﻋلی الأﺭﺽ
ﻫﻮﻧﺎ ﻭﺻل علی
اﻟﺒﻘﺎع
ﻔﮑﻠّﻬﺎ
ﻃﺎﻫﺮ ﺃﻯ
عیسی ا اﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻓﺎنی
ﻮﻣﻨﻘطع اﺳﺖ
ﺯﺍﻫﺪ ﺑﺎﺵ(
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺸﺮﻯ ﻮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺮﺍ)
ﺑﺮﻭﻯ ﺁثاﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
گذﺷﺘﮕﺎﻥ ﻘﺪم
ﺒﮕﺬﺍﺭ ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺻﺪﺍ ﺑﺰﻥ ﻮ
ﻧﺠﻮﺍ ﮐﻦ
ﺑﺒﻴﻥ ﺁﻳﺎ
ﺍﺣﺴﺎسی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﻯ؟
ﭘس ﻋﺒﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯﺁﻧﺎﻥ ﺒﮕﻴﺮ.
(ﻗﺒل اﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷﻮﻯ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ عبرت
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل ﺘﻮ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ) ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ که ﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍهی ﭙﻴﻮﺳﺖ.ﺃﻯ
عیسی
ﺒﮑﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺗﻤﺮﺩ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸی
اﺯﻓﺮﻣﺎﻥ ﻤﻥ
کرﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﻋﻤل
ﺒﺴﺴتی ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ
ﺑﮕﻮﮐﻪ ﻣﺘﻮقع
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﻦ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﺗﻨﻬﺎ
ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰسلوک
الهی ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
زنده ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ.
ﻭﻣﺪﺍﻫﻨﻪ ﻭ
ﺭﻭﻏﻥ ﻤﺎﻟﻰ
ﻭﺗﻈﺎﻫﺮ ﻭ
ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﻭﺑﺎ
ﺩﻫﺎﻥ
اﺩّﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺒﺪﻭﻥ عمل
ﺪﺍﺷﺘﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻋﻘﻮﺑﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﺮﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭﻳک ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﺣتی
ﻔﺴخ گیاهی
اﺳﺖ) ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺵ ﮐﻪ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﺭﺳﺎنی
ﻤﺮﺍ ﺧﻮﺍهی
ﺪﻳﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻫﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻠﺤﻖ ﻣﻴﺸﻮﻯ (ﺣﻠق
ﺁﻭﻳﺰﻯ ﺪﺭ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ. ﻭﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐسی ﻤﺮگ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.) ﭘس
ﺧﻮﺷﺎ ﺑﺤﺎل
ﺘﻮ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻣﺮﻳﻢ (ﻃﻮﺑﺎ ﻭ
ﺍﺗﻮﭘﻴﺎ ﻭ
ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻋﻘل
اﻳﺪﺁﻝﻭﺑﻬﺸﺖ
ﻃﻮﺑﺎ ﻭﺩﺭﺧﺖ
ﻃﻮﺑﺎ ﺩﺭ عرش
ﻭلاﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺴﻴح کامل
ﺸﺪﻩ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﭽﻮﻥ
ﻤﺮﻳم ﭙﺎک ﺪﺭ
ﺫﺍﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮﻭﻯ که
ﺧﻮﺩ ﭘﺎک اﺳﺖ.
ﻭ ﺭَﺣِم
ﻄﺮﻳﻘﺖ الهی
که ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﭘﺎک ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭم ﻮالهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ) ﭼﻮﻥ
ﺃﺩﺏ الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﻳﺎﻓﺘﻰ
ﻭﺑﺘﻮ ﺗﺮﺣّﻢ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻧﻤﻮﺩ (ﺃﺩﺏ
تنها ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻭﺍﺧﻠﺎق ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ الهی
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺮﺑّﻯ
که ﺗﺮﺣّم ﻮ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺗﻌﻠﻴم اﺩﺏ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭ
ﺗﻮﺭﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻧﻌﻤﺖﻫﺎ ﺩﺍﺩ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻧﻤﻮﺩ. (ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﻮعی
ﻮﻧﻴﺰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺣﺴﺎس
ﺷﻮﻧﺪ
ﻭﺑﺎﻟﻔﻌل
گرﺩﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل
گرﺩﻧﺪ. والّا
ﻋﺪم سلوک
الهی ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
کراﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩﺩﺭﻧﻄﻔﻪ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.
ﺣتی کرﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﻨﻮﻋﻰ
ﻭﺗﻨﻬﺎﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
وجود ﮐﻨﻮنی
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﺩﺭ
ﻟﺬﺕ ﻭﻓﺤﺸﺎ
ﻭﻏﻔﻠﺖ ﻭ
ﺗﻮﺣّﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻭﺩ
ﺗﺮﮐﺮﺍﻣﺖﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﺼﻮل
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣل ﻔﺼﻮل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﻭﺣتی
اﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﮔﻴﺎهی اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺣﻴﺎتی
ﺪﺭﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺟﺴمی ﻮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺫﻫنی
ﻮ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﺮﻳک ﺪﺭ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌی
ﺒﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
کراﻣﺎﺕ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﻮ ﺩﺭ
ﺳﺨﺘﻴﻬﺎ ﺷﺪ.ﭘس
ﺃﻯ عیسی ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﺮﮐشیﻤﮑﻦ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﺳﺮﮐشیﺸﻮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺘﻮﻋﻬﺪﻯ
ﻮﺍﮔﺬﺍﺭ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﺯﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
هستم (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍﻋﻤﺎل
ﺘﺮﺑﻴتی عیسی
ﻮﻫﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻌﺎﻣلی با
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﮔﻮﺍهی الهی
ﻮ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻋﻴﺴﻰ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣلی
الهی ﺪﺭ ﻫﺮ
ﻭﻋﺪﻩﺍﻯ که
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺍﻟﻬﺎمی که
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺃﻯ
عیسی ﻣﻥ کسی
ﺮﺍ ﮐﺮﺍﻣﺖ و
امکانات
ﻧﺪﺍﺩﻡ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﮑﻪ
ﺩﺭﺩﻳﻥ ﻤﻥ کسی
کسب ننماﻳﺪ (ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﺟﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐﻧﻬﺎئی
ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺪﺭک
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ فرشته گونه
و الهی شده اﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻧﻌﻤتی
ﻨﺪﺍﺩﻩﺍﻡ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﻥ ﺒﺎﺷﺪ. (ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐسیﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﺩﺭﺟﺴم ﻴﺎ
ﺩﺭﺫﻫﻥﻮﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺣﻤﺖ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺪﺭک
ﺁﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫم ﺮﺍﻩ
ﺁﻥﻫم اﮐﻨﻮﻥ
عقلی کلّی ﻮ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭﭘﺎکی
ﺬﺍﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ نسبتا
ﺪﻭﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هفت ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺑﺸﺮﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ اﺯ
ﻧﻮع بشر
ﺪﺍﺭﻧﺪ) ﺃﻯ
عیسی ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﺗﻮﻇﺎﻫﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎ ﺁﺏ
ﺑﺸﻮﻯ (ﺷﺴﺘﻥ
ﺒﺪﻥ ﻮﺷﺴﺘﻥ
ﻔﮑﺮ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ)
ﻭﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﻃﻦ ﺍﺳﺖ (ﻭﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪنی ﻨﻴﺴﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﻧﺎ
ﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺑﺎ
ﻧﻴﮑﻴﻬﺎ ﻭ
ﺣﺴﻨﺎﺕ(ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﺗﺤﺴﻴﻨﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺁﻥ
ﺒﺎﺻﻔﺎﺕﺍﻟﻬﻰ)
ﻣﺪﺍﻭﺍ ﮐﻦ
ﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺪﺭﺟﻪﺍﻯ اﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻮ مرزی
از ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭسلوک
الهی ﭙﺎک ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺷﺴﺘﺸﻮﻯ
ﻤﺎﺩﻳﺎﺕ ﺑﺎ
ﺁﺏ ﻭﺷﺴﺘﺸﻮﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻳﺎﺕ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺒﺎﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس )
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮ
ﺑﻨﺰﺩ ﻣﻥ ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻯ (ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎک
ﺒﺎﺷﻰﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻭﺣﻀﻮﺭ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻪﻋﻴﺴﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻭﭼﻪ ﻋﻴﺴﺎﻯ
کامل ﺷﺪﻩﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻳﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ) ﺃﻯ عیسی
ﻤﻥ ﺘﻮﺭﺍ
ﻧﻌﻤﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺩﻡ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ هرﮐﺪﻭﺭﺗﻰ(
ﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﺑﻮﺩم که ﻧﻌﻤﺖ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺩﻡ ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻥ
کراﻣﺎﺕﻋﻴﺐ ﻭ
ﺗﻴﺮﮔی ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ)
ﻭ ﺍﺯ ﻗﺮﺿﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﻭلی
برﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺕﺧﻮﺍﺳﺘم
ﺪﺭﻳغ کرﺩﻯ(
ﻃﻠﺐالهی ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﺮک ﺒﻬﺸتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻬﺸتی
ﺒﺎلاﺗﺮ ﻭ
ﻫﺰﻳﻨﻪ ﮐﺮﺩﻥ
کراﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺮﺤﻤﺖ الهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﻫﺮﮐس
ﻫﻤﻴﻥ
ﻤﻌﺎﻣﻠﻪ ﺍﻯ
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﮑﻨﺪ ﻭ ﻭﺍم
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﻫﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﻫﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻥ ﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﺎﻟﺖ ﮐﻨی
ﺍﺯﻫﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻰ ﺑﻮﺩ (ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺤﻠق ﺁﻭﻳﺰ ﺩﺭ
ﻳک ﺤﻴﻮﺍﻥ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻤﺘﻮﺍلی
کشته ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل ﻮ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ
ﺘﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺳﺪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺒﺪﻫﮑﺎﺭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ
ﺑﻠﮑﻪﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ)
ﭘس ﺃﻯ عیسی
ﺒﺄﺩﺏ ﺯﻳﻨﺖ
ﺑﺠﻮﻯ (ﺑﺎ ﺩﻳﻥ
ﻮﺭﺯﻯ ﻮ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ شش
ولایت الهی
ﻭﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎﻋﻀﻮﻳﺖ
ﺩﺭ ﻳک
ﺴﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺪﻳﻨﻰ ﻭﺯﻳﻨﺖ
ﺟﺴﺘﻥ
ﺰﻳﺒﺎﺗﺮ ﺷﺪﻥ
عقلی ﻮ
ﺭﻭﺍﻧﻰﺑﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
درویشی ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﻣﺴﮑﻴﻨﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭ(
ﻓﻘﺮﺍ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﺍﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻣﺴﮑﻨﺖ ﻭﺍﻗﺎﻣﺖ
ﺩﺭعزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ) ﻭ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﺘﮑﺒّﺮ
ﺭﺍﻩ ﺑﺮﻭ
ﻭﻫﺮﺟﺎئی ﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥﺒﺮﺍﻳﺖ
ﭘﺎک اﺳﺖ
ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﺑﮕﺬﺍﺭ (ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ تسلیم
ﺍﺳﻠﺎم
ﻮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﺭﻫﺮﺟﺎئی
ﻤﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟی ﺪﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ
ﺷﺮﻃ عباﺩﺕ ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﺑﺪ ﻭ
ﺩﻳﺮﻫﺎ
ﻭﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎ ﻭ
ﮐﻨﻴﺴﻪ کنشت
ها ﺑﻮﺩ.ﻭلی ﺪﺭ
ﺳﺎﻟک ولایت
ﻤﺤﻤﺪﻯ و
تصوّف ایرانی
آریائی ﺷﺮﻃ
عباﺩﺕ ﺩﺭ
ﻣﺴﺠﺪ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮالهی اﺳﺖ.
ﻭﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻫﺮﺟﺎﺋﻰ
ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻴﺰ
ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
عیسی ﻤﺴﻴح ﺮﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ: ﻴﺎﻋﻴﺴس
ﻤّﺮ ﻓﮑﻠﻤﺎ
ﻫﻮ ﺁﺕ ﻗﺮﻳﺐ ﻭ
ﺍﻗﺮﺃ ﮐﺘﺎبی
ﻮ ﺃﻧﺖ ﻃﺎﻫﺮ
ﻭﺍﺳمعنی ﻣﻨک
ﺼﻮﺗﺎ ﺣﺰﻳﻨﺎ
ﻳﺎ عیسی ﻠﺎ
ﺧﻴﺮفی ﻠﺬﺍﺫة لا
ﺗﺪﻭﻡ ﻭﻋﻴﺶ
ﻣﻥ ﺼﺎﺣﺒﻪ
ﻳﺰﻭﻝ ﻳﺎ ﺍﺑﻥ
ﻤﺮﻳم ﻠﻮ ﺭﺃﺕﻋﻴﻨک
ﻤﺎ ﺃﻋﺪﺩﺕ لأﻭﻟﻴﺎئی
اﻟﺼﺎﻟﺤﻴﻦﺫﺍﺏ
ﻗﻠﺒک ﻮ ﺯﻫﻘﺖ
ﻧﻔﺴک ﺸﻮﻗﺎ
ﺍﻟﻴﻪ ﻓﻠﻴس
ﺪﺍﺭ ﺍﻟﺂﺧﺮة
ﺩﺍﺭ ﺗﺠﺎﻭﺭ
ﻓﻴﻬﺎ ﺍﻟﻄﻴّﺒﻮﻥ
ﻭﻳﺪﺧل علیهم
ﻓﻴﻬﺎ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﺍﻟﻤﻘﺮﺑﻮﻥ
ﻮﻫم ﻤﻤّﺎ
ﻳﺄتی ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻣﻥ
ﺃﻫﻮﺍﻟﻬﺎ
ﺁﻣﻨﻮﻥ ﺩﺍﺭ لا
ﻳﺘﻐﻴّﺮ
ﻓﻴﻬﺎ
ﺍﻟﻨﻌﻴﻢ ﻭلا
ﻳﺰﻭل عن
ﺃﻫﻠﻬﺎ ﻳﺎ
ﺍﺑﻥ ﻤﺮﻳﻢ
ﻧﺎﻓس ﻓﻴﻬﺎ
ﻣﻊ ﺍﻟﻤﺘﻨﺎﻓﺴﻮﻥ
ﻓﺎﻧّﻬﺎ
ﺍﻣﻨیّة
اﻟﻤﺘﻤﻨّﻴﻥ
ﺤﺴنة
ﺍﻟﻤﻨﻈﺮﻃﻮبی
ﻠک ﻴﺎ ﺍﺑﻥ
ﻤﺮﻳﻢ ﺍﻥ ﮐﻨﺖ
ﻟﻬﺎ ﻣﻥ
اﻟﻌﺎﻣﻠﻴﻥ مع
ﺁﺑﺎﺋک ﺁﺩم ﻮ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم فی ﺠﻨّﺎﺕ
ﻭﻧﻌﻴﻢ لا
ﺗﺒﻐﻰ ﻟﻬﺎ ﺑﺪلا
ﻭلا ﺗﺤﻮﻳﻠﺎ
ﮐﺬﻟک ﺃﻓﻌل
ﺒﺎﻟﻤﺘّﻘﻴﻦ
ﻳﺎ ﻋﻴﺴﻰ ﺍﻫرَبّ
ﺍﻟیّ مع ﻤﻦ
ﻳﻬرَبّ ﻣﻥ
ﻨﺎﺭ ﺫﺍﺕ ﻟﻬﺐ
ﻭ ﻧﺎﺭ ﺫﺍﺕ
ﺃﻏﻠﺎل ﻮ
ﺃﻧﮑﺎﻝ لا
ﻳﺪﺧﻠﻬﺎ ﺭﻭح
ﻮلا ﻳﺨﺮﺝ
ﻣﻨﻬﺎ ﻏمّ
ﺃﺑﺪﺍ ﻗﻄﻌک
ﻘطع اﻟﻠّﻴل
اﻟﻤﻈﻠﻢ ﻣﻥ
ﻴﻨج منها
ﻳﻔﺰﻭ ﻟﻥ
ﻴﻨﺠﻮ ﻣﻨﻬﺎ
ﻣﻦ ﮐﺎﻥ ﻤﻥ
اﻟﻬﺎﻟﮑﻴﻦ هی
ﺪﺍﺭ
ﺍﻟﺠﺒّﺎﺭﻳﻥ
ﻮ ﺍﻟﻌﺘﺎة
ﺍﻟﻈﺎﻟﻤﻴﻦ
ﻭﮐلّ ﻔﻈ غلیظ
ﻮ کُلّ ﻣﺨﺘﺎل
ﻔﺨﻮﺭ ﻳﺎ
ﻋﻴسی ﺒﺌﺴﺖ
ﺍﻟﺪﺍﺭ ﻟﻤﻥ
ﺮﮐﻥ اﻟﻴﻬﺎ
ﻭﺑﺌس
ﺍﻟﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭ
ﺍﻟﻈﺎﻟﻤﻴﻦ
ﺍﻧّﻯ اﺣﺬﺭک
ﻨﻔﺴﻚ ﻓﮑﻥ بیّ
ﺨﺒﻴﺮﺍ
ﻳﺎﻋﻴسی کن
ﺤﻴثما ﮐﻨﺖ
ﻣﺮﺍﻗبا ﻟﻰ ﻭ
ﺍﺷﻬﺪ ﻋلیّ
ﺃﻧّﻯ ﺨﻠﻘﺘک
ﻮ ﺃﻧﺖ ﻋﺒﺪﻯ ﻭ
ﺃﻧّﻯ ﺼﻮﺭﺗک
ﻮ ﺍلی ّ الأﺭﺽ
ﺃﻫﺒﻄﺘﻚ
ﻳﺎعیسی ﻠﺎ
ﻳﺼﻠح
ﻠﺴﺎﻧﺎﻥ فی ﻔم
واحد ﻭلا
ﻗﻠﺒﺎﻥ ﻔی
ﺼﺪﺭ ﻭﺍحدّﻭ
ﮐﺬﻟک الأﺫﻫﺎﻥ
ﻳﺎعیسی ﻠﺎ
ﺗﺴﺘﻴﻘﻈﻥ
عاﺻﻴﺎ ﻭلا
ﺗﺴﺘﻨﺒﻬﻥ
ﻠﺎﻫﻴﺎ ﻭ
ﺍﻓﻄم ﻨﻔﺴک عن اﻟﺸﻬﻮﺍﺕ
ﺍﻟﻤﻮﺑﻘﺎﺕﻭﮐلّ
ﺸﻬﻮة ﺗﺒﺎﻋﺪک
ﻤﻨّﻯ
ﻔﺎﻫﺠﺮﻫﺎ ﻭ
ﺍﻋﻠم ﺃﻧّک
ﻤﻨّﻯ ﺒﻤﮑﺎﻥ
اﻟﺮﺳﻮﻝ ﺍلأﻣﻴﻦ
ﻓﮑﻥ ﻤﻨّﻯ علی
ﺤﺬﺭﻭﺍﻋﻠم
ﺃﻥ ﺪﻧﻴﺎک
ﻤؤﺪﻳﺘک
اﻟﻰّﻭﺃﻧّﻯ
ﺁﺧﺬﻙ ﺑﻌﻠﻤﻰ
ﻭﮐﻥ ﺬﻟﻴﻠﺎ ﻟﻨﻔس
ﻋﻨﺪ ﺫﮐﺮﻯ
ﺧﺎﺷﻌﺎ ﻟﻘﻠﺐ
ﺣﻴﻥ ﺘﺬﮐﺮﻧﻰ
ﻳﻘﻈﺎﻧﺎ ﻋﻨﺪ
ﻧﻮﻡ
ﺍﻟﻐﺎﻓﻠﻴﻦﻳﺎ
عیسی هذﻩ
ﻧﺼﻴﺤتی
اﻳّﺎک ﻮ
ﻣﻮﻋﻈتی ﻠﻚ
ﻓﺨﺬﻫﺎ ﻣﻨّﻯ
ﻔﺎﻧّﻯ رَبّ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ
ﻳﺎ عیسی اﺫﺍ
ﺻﺒﺮ ﻋﺒﺪﻯ
ﻔﻴﺠنبیّ ﮐﺎﻥ
ثوﺍﺏ ﻋﻤﻠﻪ
ﻋﻠﻰّﻭ ﮐﻨﺖ
ﻋﻨﺪﻩ ﺣﻴﻥ
ﻴﺪﻋﻮنی ﻮﮐفی
بیّ ﻤﻨﺘﻘﻤﺎ
ﻣﻤّﻥ عصاﻧﻰ
ﺃﻳﻥ ﻴﻬرَبّ ﻣﻨّﻯ
اﻟﻈﺎﻟﻤﻮﻥ؟
ﻳﺎ عیسی ﺃﻃلب
ﺍﻟﮑﻠﺎﻡ ﻭﮐﻥ
ﺤﻴثما ﮐﻨﺖ
ﻋﺎﻟﻤﺎ
ﻣﺘﻌﻠّﻤﺎ ﻳﺎ
عیسی ﺃﻓﺾ
ﺑﺎﻟﺤﺴﻨﺎﺕ
ﺍﻟﻰّ ﺣﺘّﻯ
ﻴﮑﻮﻥ ﻠک
ذﮐﺮﻫﺎﻋﻨﺪﻯ
ﻭﺗﻤﺴّک
ﺒﻮﺻﻴّﺘﻰ
ﻓﺎﻥّ ﻔﻴﻬﺎ
ﺷﻔاءا
اﻟﻘﻠﻮﺏ ﻳﺎ
ﻋﻴﺴﻰ لا
ﺗﺄﻣﻥ اﺫﺍ
ﻣﮑﺮﺕ ﻣﮑﺮﻯ ﻭلاﺗﻨس
ﻋﻨﺪ ﺧﻠﻮﺗک
ﺒﺎﻟﺬﻧﺐ
ﺫﮐﺮﻯ ﻳﺎ
ﻋﻴﺴﻰ ﺣﺎﺳﺐ ﻧﻔﺴک
ﺒﺎﻟﺮﺟﻮع
اﻟﻰّ ﺣﺘّﻯ
ﺘﻨﺠّﺰ ثوﺍﺏ
ﻣﺎﻋﻤﻠﻪ
ﺍﻟﻌﺎﻣﻠﻮﻥ
ﺍﻭﻟﺌک ﻴؤﺘﻮﻥ
ﺃﺟﺮﻫﻢ ﻭﺃﻧﺎ
ﺧﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﺘﻴﻥ ﻴﺎ
عیسی کنت
ﺧﻠﻘﺎ
ﺑﮑﻠﺎﻣﻰ
ﻭﻟﺪﺗک ﻤﺮﻳم
ﺒﺄﻣﺮﻯ
ﺍﻟﻤﺮﺳل
اﻟﻴﻬﺎ ﺭﻭحی
ﺠﺒﺮﺋﻴل الأﻣﻴﻥ
ﻤﻥ
ﻤﻠﺎﺋﮑﺘﻰﺣﺘّﻯ
ﻘﻤﺖﻋلی الأﺭﺽ
ﺣﻴّﺎ ﺗﻤﺸی
کذﻟک فی
ﺴﺎﺑقب علمی
ﻴﺎ ﻋﻴﺴﻰ ﺯﮐﺮﻳّﺎ
ﺑﻤﻨﺰلة ﺃﺑﻴﻚ
ﻭﮐفی ﻠﺎﻣک اﺫ
ﻳﺪﺧل علیها
ﺍﻟﻤﺤﺮﺍﺏ
فیجد ﻋﻨﺪﻫﺎ
ﺭﺯﻗﺎ ﻭ
ﻧﻈﻴﺮک ﻴﺤیی
ﻤﻥﺨﻠﻘﻰ ﻭﻫﺒﺘﻪ
لاﻣّﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﮑﺒﺮ ﻣﻥ غیرقوّة
ﺑﻬﺎ ﺃﺭﺩﺕ
ﺑﺬﻟک ﺃﻥ
ﻴﻈﻬﺮ ﻟﻬﺎ
ﺳﻠﻄﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﻈﻬﺮ ﻓﻴﻚ
ﻗﺪﺭﺗﻰ
ﺃﺣﺒّﮑم اﻟیّ
ﺃﻃﻮﻋﮑم لی
ﻭﺃﺷﺪﮐم
ﺨﻮﻓﺎ ﻣﻨّﻯ ﺃﻯ
عیسی ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺑﺎﺵ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻭﺑﺎ سعی
عباﺩﺕ ﮐﻦ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪﺁﻣﺪنی
اﺳﺖ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﺰﺩﻳکی اﺳﺖ (ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻨﺘﺎﻳج
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟک ﭙﺎﻳﺎﻥ
عمر و ﻣﻬﻠﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺑﻪ ﻭﺳﻠﻮﻙ)
ﻭ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺮﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﺒﺨﻮﺍﻥ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﻃﺎﻫﺮ
ﺑﺎﺷﻰ ( ﭼﻪ
ﻗﺮاءﺖ ﺍﻧﺠﻴل
ﻴﺎ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﺴم ﭙﺎک ﻮ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻭ ﭘﺎﻙ
ﺗﺎﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺭک ﻤﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی و زبان
نوع فوق بشری
ﺁﻥ ﺒﺮﺳﺪ. ﺑﺎﺯ (ﮐﺘﺎﺏ)
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ
سرنوشتی سلوک
الهی اﺳﺖ.ﻭ(ﻗﺮاءﺖ)
ﺁﻥ یعنی ﻘﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ سلوک
الهی عباﺩﺕ
ﻫﻤﺮﺍﻩ توسّل
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋل
اﻟﻬﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪفع
ﺸﺮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ(ﺗﻠﺎﻭﺕ)
ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺎﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻭﻫﺮﻳﻚ (ﺗﻠﻮ ﺍلاﺧﺮﻯ)
ﻭﺑﻨﻮﺑﺖ ﺍﺳﺖ.
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺩﺭتوسّل
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ که
مراتب الهی
هستند ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﭙﻨچ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺤﺴﻴنی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ زنده
بمعرفی
خداوند ﻭﺣﺴنی
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻪ
ﺍﻣﺎم ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺍﻣﺎم زمان
غاﻳﺐ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی ﻤﺎﺩﺭ
الهی ﻫﺴتی نوع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺷﻬﻮﺩ
چهارم
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭙﺪﺭ
الهی ﻫﺴتی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
مجسّم
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥﭙﻨج
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ششم
ﻗﺎﺋم رب
النوع بشری ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ از
کارماهای
جهنمی ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق پس از
مرگ قبل از
مرگ ﺒﻮﺩ ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
هفتم ﻋﺮﺵ رب نا
دیده بشری
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻫﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﭙﺎکی
ﺪﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭﺣُﺴﻥ ﻨﻴّتی
ﺪﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﭘﺎکی ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ اﺳﺖ)
ﻭﺍﺯ ﺧﻮﺩﺕ
ﺻﺪﺍﻯ ﻤﺤﺰﻭﻥ
ﺒﻤﻥ ﻨﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻩ (ﺩل ﺸﺴﺘگی
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺧﺸﻮع
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮﺧﺸﻴﺖ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ) ﺃﻯ عیسی
ﺪﺭ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
بی ﺪﻭﺍم ﺨﻴﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ (ﻧفع ﻮ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺃﺑﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻨﺎفع
ﻤﺎﺩﻯ که ﺑﺎ
ﻣﺮگ اﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻗﺎﺑل ﺴﺮﻗﺖ
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﻓﻘﺪﺍﻥگرﺩﺩ)ﻭﻳﺎ
ﺁﻥ ﺰﻧﺪﮔﻰ
اﺯﺻﺎحَبس
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ(ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﻮﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻔﺮﺻﺘﻬﺎ) ﺃﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﻣﺮﻳﻢ
ﺍﮔﺮﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴتی
ﻤﻴﺪﻳﺪﻯ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ ﺩﻟﺖ
ﺫﻭﺏ ﻣﻴﺸﺪ
ﻭﺟﺎﻧﺖ ﺍﺯ
ﺷﻮق
ﺒﺪﺭﻣﻴﺁﻣﺪ (ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺼﺎﻟﺤﺎﻥ
ﻮﻣؤﻤﻨﺎﻥ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اوم
کننده رﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻯ ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی
ﻤﺤﻤﺪﻯﺍﻋم اﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘلی لدنّی
ﻔﻮﺭﻯ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻮ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﮑﺎنیﺒﻮﺳﺘﺎنی
ﻮﻋﻘلی اﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻘﺎﻣﻰ ﻭﻧﻮعی
ﺪﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺁﺭﺍﻣش های
ﺮﻭﺍنی ﺪﻳﮕﺮ.
ﺫﻭﺏ ﺩل اﺯ
ﺷﻴﺮﻳنی ﻮ ﺷﻮق
ﻮﮐﺸﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺂﻥ
ﮐﻪ ﺣتی ﻤﺮگ
ﺮﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺟﺎﻥ
ﺒﻴﺮﻭﻥ اﺯ ﺗﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ ﺗﺎ
ﺳﺎﻟک ﻤﺮگ ﻘﺒل
ﺯ ﻣﺮﮔ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻭﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﻌﺪﺍ ﻫﺮﮔﺰ
ﺯﻧﺪﻩ بشری ﻧﺸﻮﺩ
که ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق پیامبر
گونه ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺟﺎﻳﮕﺎهی ﭽﻮﻥ
ﺪﺍﺭ ﺁﺧﺮﺕ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺍﺭﺧﺎﻧﻪ
ﻭﺩﻳﺮ ﻣﻌﺒﺪﻭ
ﺩﻭﺭﺍﻥ گرﺩﺵ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل اﺯ ﺍﺯل
ﺘﺎ ﺃﺑﺪﺑﺮﺍﻯ
هر ﺭﻭﺡ ﻭﻟﺬﺍ
ﺭﻭح ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻮﺍﺭﺩ
ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺍﻳﻨک ﻨﻮﺑﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﭙﺴﺖ ﻭ ﺩَﻧﻰّ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺎ
ﺩﻭﻥ ﺒﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺍﺭ
ﺁﺧﺮﺕ نوع ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. (ﺁﺧﺮﺕ)
ﻳﺎﺁﺧﺮﻳﻥ ﻮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻮ ﻧﻬﺎئی
ﻮ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
قائم ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻭ نیز ﺯﻧﺪگی پسﺍﺯ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮ ﺫﻫتی
ﻮﺭﻭﺍنی ﻘﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻴﺴﺖ. ﻭﺧﻴلی
ﺒﻴﺶ ﺍﺯ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻋﻘلی
اﻧﺴﺎﻥ ﺗﺎ عقل
ﻣﻴﻤﻮﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻧﻴﺰ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل انتظار
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺗﺎ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﮐﻪﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴم
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺭﻭح
اﻳﻥ ﻤﺪﺕﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺟﺴم
ﻤﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ ﺣﺎﻓﻈﻪﻭﻋﻘل
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
اﺩﺭﺍک ﻨﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺯخ اﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺍﺭ
ﺁﺧﺮﺕ ﻣﻘﺮﺑﺎﻥ
کناﺭﻫم
هستند .
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺘﺤﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣل الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻃﻴّﺐ ﻭ
ﻃﺒﺎﺑﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻭﺷﻔﺎ
ﺟﺴﺘﻪ ﻭﭘاک ﻮ
ﻧﻴﻜﻮ ﺳﺎﻟﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ غقل
کلّی اﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﺍ ﺗﻮﭘﻴﺎﻯ
اﻳﺪﺁﻟل ﺒﺎﺷﺪ)
ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻘرَبّ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺧل
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ (ﺧﺪﻣﻪ
ﺑﻬﺸتی اﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺒﮑﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺬﻫﻥ
ﻮلیّ اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﻓﺮّ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻘرَبّ
الهی
ﻤﻴﺠﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻘرَبّ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
الهی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ کسانی
هستند ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺯ ﺃﻫﻮﺍل ﻮ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺁﻥ
ﺪﺭ ﺍﻣﺎﻥ
هستند . (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ عبوذ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺘﺮس
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎتی
نیز ﻨمی
ﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺭﺍﺣتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺟﻬﻨم
دﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺩﺭ ﺭﻭح
سرگردان هستند
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﮐﺎﺑﻮسی
ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﻮﻝ ﻭﺗﺮس
ﺍﺯ ﻫﻴﺒﺖ ﺁﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﻣﺮگ
هستند . ﻭ(
ﺍﻣﻨﻴﺖ)
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻭم ﻮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ عملی ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ)
ﺁﺧﺮﺕ
ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ که
ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻨﻌﻤﺘﻬﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
( ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق کاﻣﻠﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺪﺭﺍﺣﻮﺍل
ﻮﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻭ
ﻳﻘﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﻌﺼﻮم ﻮ
ﻣﺼﻮﻥ هستند .
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﻤﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺎﺟﺮﺍﻯ
ﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟم
اﻟﻬﻰ ﻓﺴﺎﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﭽﻮﻥ
ﻓﺴﺎﺩ ﻣﻮﺍﺩ
ﻏﺬﺍئی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﻳﻥ
ﻨﻌﻤﺘﻬﺎ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﺍﻳﻞ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ (ﮐﻪ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺰﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﭘﻴﺮﻯ
ﺪﺭﻋﻤﺮﻭﺟﻮﺍنی
ﺪﺭ ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺎﺭﺑُﺮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻓﺰﻭنی ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻌﻠمی
که ﺑﺎ ﺗﻌﻠﻴم
ﺸﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺨﻮﺩ نیز
اﺿﺎﻓﻪ ﺣﮑﻤﺖ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﭼﻴﺰﻯ هم اﺯ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﺃﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﻣﺮﻳﻢ ﺑﺎ
ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺮﻗﺎﺑﺖ
ﻭﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺑﺮﺧﻴﺰ( ﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ عاﻣل
ﻮﺟﺪﻯ
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﺪﺭ
ﺍﻧﺠﺎم ﻮﻇﺎﻳﻒ)
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺁﺭﺯﻭﻯ هر کسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﻳﺒﺎئی
ﻤﻨﺘﻈﺮ ﺭﺍ
ﻃﺎﻟﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﻃﺎﻟﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﻣﺤﻴﻄﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻨﺎﻥ
ﺰﻳﺒﺎ ﻭ
ﮔﻮﻫﺮﻳﻥ ﻮ
ﺧﻨک ﻮﻣﻌﻄّﺮ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻈﻴﺮﺍﻳﻥ
اﺣﻮﺍل ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻤﺸﻬﻮﺩ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺤﻄﻴﻬﺎﻯ گل
ﺰﺍﺭ
ﻭﭘُﺮﻣﻴﻮﻩ
ﻭﺧﻨک ﻮﻣﻌﻄّﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎ
ﺑﺮﺍﺣتی ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ)
ﭘس ﻃﻮﺑﺎ ﺑﺘﻮ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﺮﻳﻢ (ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﭘﻴﺮ ﻣﺮبی
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻭ
ﺍﺗﻮﭘﻴﺎﻯ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻋﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻰ(ﻋﻴﺴﺎﻯ
ﻘﺒل از ﺑﻌثت
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻠﺎﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭘﺪﺭﺍﻧﺖ ﺁﺩم
ﻮ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﺧﻮﺍهی
ﺒﻮﺩ( ﺁﺩم ابو
ﺍﻟﺒﺸﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺎﺯ هر ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهیولایتهای
ﺁﺩم ﺸﺪﻩ
ﻣﺮﺑّی ﺴﺎﻟک ﻮ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺒﺮﻫﻤﻥ اﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺩﺭﻏﻴﺒﺖ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ گرﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
اﻧﺘﻈﺎﺭ عرشی
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺁﺩم ﻮ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺘﺎﺭﻳﺨی هر
ﮔﺰﻣﻘﺎم عیسی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻘﺎم ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎئم
ﻠﺬﺍ ﻫم ﺴﻄﺤح
ﺒﻬﺸتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ)
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی که
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺒﺪﻳل ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺤﻮّل ﺪﺭ
ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﺩﻟﺰﺩﮔی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﻠﺎل ﻮ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺤﻮّل اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭ ﻭﺿﻮح
ﻤﺪﺍﻭم ﻮ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ)
ﻭﻣﻥ اﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻦ ﺑﺎ
ﻣﺘّﻘﻴﻥ عمل
ﻤﻴﮑﻨﻢ (ﺗﻘﻮﺍ
ﮐﻨﻨﺪﻩ نها
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺩﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺯﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭح ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺮس
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﺃﻯ
عیسیﺑﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﻣﻥ
ﻔﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻦ.
ﻓﺮﺍﺭﻯ که ﺍﺯ
ﺁﺗﺶ
ﭘُﺮﺷﻌﻠﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻥ
ﺁﺗﺸﻴﮑﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ غُلها
ﻭ ﺯﻧﺠﻴﺮﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. (ﺟﻬﻨم
گوﺩﺍل ﺁﺗﺶ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ هم
ﺒﺰﻧﺠﻴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺯﻧﺠﻴﺮ ﻭﺍﻓﺴﺎﺭ
ﺣﻴﻮﺍنی
هستند .

حدیث
4536B
- ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﺯ ﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰﻭ
ﺗﺸﻨﮕﻰ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻭ ﻓﺮﺍﺭ ﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥﻮ ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﻧﮑﺎﻝ) ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎ
ﻭ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
) ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺁﺗﺶ ﺭﻭﺡ
ﺩﺍﺧﻞ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
( ﻧﺎﺭ ﻋﮑﺶ ﻧﻮﺭﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨﻢ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ
ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺗﻰ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﻣﻌﺎﺩﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍلأﻣﻴﻦ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺠﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﺩﻧﺎ
ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻘرَبّ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﻧﺪﺍﺭﺩ
) ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻤﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻏﻢ ﺁﻥ ﺯﻭﺍﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ (ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻭ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﻣﮑﺮﺭ
ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﻮﻗﺒﻞ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻃﻮﻝ ﻣﻴﮑﺸﺪﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻋﺒﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻮﻥ ﻳﻚ ﻗﻄﻌﻪ
ﺍﺯ ﺷﺐﺗﺎﺭﻳﻚ ﺍﺳﺖ
(ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻋﺪﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻭ ﻋﺪﻡ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ) پس
ﻫﺮ کس ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖﻓﻮﺯ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺩﺍﺭﺩ
( ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ.ﻭ(ﻓﻮﺯ)ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻭ ﻓﺮ ﺭﻭﺯﻯﻭ ﺭﻭﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ) ﻭﻟﻰ
ﻫﺮکسﮐﻪ ﺍﺯ ﺯﻣﺮﻩ
ﻫﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺠﺎﺗﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
( ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﻟﻰ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺩﻩ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯﻭ ﺷﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻭﻭ ﺣﻠﻖ
ﺁﻭﻳﺰﻯﻬﺎﻯ ﻣﮑﺮﺭ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﺁﺗﺶﺧﺎﻧﻪ ﺟﺒّﺎﺭﺍﻥ
ﻭ ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﺍﺳﺖ ( ﺟﺒّﺎﺭ ﺯﻭﺭﮔﻮ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮ ﺑﺨﻮﺩ ﻭ
ﻃﺮﺑﻔﺪﺍﺭ ﺟﺒﺮ
ﺩﺭ ﻋﻘﻴﺪﻩﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ (ﻋﺘﺎﺕ
) ﻳﺎ ﻋﺎﺗﻴﺎﻥ ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ
ﻣﺘﺠﺎﻭﺯ ﺑﻮلاﻳﺖﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﻇﻠﻤﺖ ﺟﻬﻞ ﻭ
ﺑﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺎﻧﺪﻩﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﻭلاﺩﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ . ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺟﺎﻯ ﻫﺮ ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺪ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺧﺸﻦ
ﻭ ﻋﺒﻮﺵ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﺟﺎﻯ ﻫﺮ ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻴﺎﻝ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻭ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻭ ﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﺴﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﺃﻯ ﻋﻴﺴﻰ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻭﺩﺍﺭﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ ( ﻭ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭ ﺟﺤﻴﻢ
ﻋﺮﺑﻰ ) ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﺩﻝ ﺑﺒﻨﺪﺩ
ﺩﺭ ﺑﺪ ﺗﺮﻳﻦ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻋﺮﻭﺝ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﻭﻳﮋﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻦ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻥ ﺍﺧﻄﺎﺭﻭ
ﺑﺮﺣﺬﺭ ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﺗﺎﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻰ .ﻭﻣﺮﺍ ﮐﺎﺭﺩﺍﻥ
ﻭ ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺷﻨﺎﺵ
ﺑﺪﺍﻥ ( ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﻔﻊ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭ
ﻣﺴﺨﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺒﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﺻﺖﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺳﺖ
ﺑﻮﻯ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺨﺖ ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮکس ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻏﻀﺐ ﻭ
ﻧﻔﺮﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻘﺪﺭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﻓﺮﺻت هاﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻭ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﻓﺴﺎﺩﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺟﺰ ﺟﻬﻨﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺟﺰ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭﮔﻮﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔﻮﺩﺗﺮ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﮑﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺳﻔﺎﺭﺷﺎﺕ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻣﺎ
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺑﺤﻖ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻭ ﺍﺯ
ﺻﺤﻨﻪ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓﺘﻪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﭙﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻫﺮ
ﻭلاﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪﻯﮐﻪ ﺟﺰ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﺎﺭﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺟﻬﻞ ﻣﺮﮐّﺐ
ﺧﻮﺩ ﻏﺮﻕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻧﺎﻡ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﻣﺠﺘﻬﺪ
ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ) ﺃﻯ
ﻋﻴﺴﻰ ﻫﺮ ﺟﺎ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻰ ﻣﺮﺍﻗﺐ ﻣﻦ
ﺑﺎﺵ ( ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻢ ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺃﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ترس ﺧﺪﺍ ﻭﺣﻀﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎلأﺧﺮﻩ
ﻧﻈﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻈﺎﺭﺕ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺣﻀﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﮔﻮﺍﻫﻰ ﺑﺪﻩ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﺗﻮﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻡﻭ
ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻰ
( ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﻭ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﻭ ﻋﺪﻡﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺒﺮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺧﻠﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰﺩﺍﺩﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ (ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ)
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮ
ﻳﺎﺑﻰﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ) ﻭﻣﻦ ﺑﻮﺩﻡ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺩﻡ ﻭﺯﻣﻴﻦ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻡ.(
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻦﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﺯ ﺷﮑﻢ
ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺑﺮﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺗﺎ
ﺑﺴﺨﺘﻰ ﺑﺮﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ ﺍﻭﻟﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﺷﮑﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺍﺯ ﺭﺣﻢ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﻫﺒﻮﻁ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﺃﺯﻟﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ)ﺃﻯ ﻋﻴﺴﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺩﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺩﻫﺎﻥ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ (ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﺩﺍﺷﺘﻦﻭ
ﻳﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻨﻰ ﻭ
ﺑﻰ ﻭﻓﺎﺋﻰ ﻭ ﻧﻔﺎﻕ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﻧﻔﺎﻕ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ)ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﻭ ﻗﻠﺐ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻴﻨﻪ(ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ ﺫﻫﻨﻴّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭ ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﻓﮑﺮ ﻣﺘﻀﺎﺩ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻧﻴّﺖ) ﺃﻯ
ﻋﻴﺴﻰﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺳﺮکس
ﺍﺳﺖﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺎﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮐﻨﻰ.ﻭﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺳﺮ ﮔﺮﻡ ﻟﻬﻮ
ﻭ ﻟﻌﺐ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﺘﻮﺟﻬﺶ ﮐﻨﻰ.پس ﺧﻮﺩﺕ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺕ ﻫﺎ
ﻭﻣﻮﺑﻘﺎﺕ ﮔﻨﺎﻩﻓﻄﻢ
ﻭ ﻗﻄﻊ ﮐﻦ ( ﺑﺮﻳﺪﻥ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰﻭﻗﺒﻮﻝ
ﺣﻠﻮﺍﻯ ﻧﺴﻴﻪ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ
پس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺧﻮﺩﻓﻄﻢ
ﺍﺯ عزّﻟﺘﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ عزّﻟﺖ ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ
) ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﻯ
ﮐﻦ ( ﺣﺮﺍﻡ ﻭ ﻣﮑﺮﻭﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻰﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺣﻠﺎﻝ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺍﺟﺒﻬﺎ ﻭ ﻣﺴﺘﺤﺐ
ﻫﺎ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ) ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻣﻦﺭﺳﻮﻝ
ﺍﻣﻴﻨﻰ ﻫﺴﺘﻰ ( ﻋﻴﺴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﺴﻴﺢ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﮐﻪ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩﻭ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ) پسﺍﺯ ﻣﻦ
ﺑﺮﺣﺬﺭ ﺑﺎﺵ (ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻭ ترس ﺍﺯ ﻣﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ) ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎﻳﺖ ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﻤﻦ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
(ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻯ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻃﻮﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
) ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻴﺖ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﺮﺩ ( ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺮﮒ ﺯﻭﺩ ﺭس ﻧﺒﺎﺵ.ﻭ
ﻣﺮﮒ ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻧﺪﺍﺭﻯ.
پس ﺟﺎﻯ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻦ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺫﻟﻴﻞ ﻭ ﺣﻘﻴﺮ ﺑﺪﺍﻥ
( ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ ﮐﻤﺎلاﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻋﻴﺴﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﮐﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﻭﻟﻰ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖ)ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻦ ﺑﺎﺷﻰ
ﺩﻟﺖ ﺭﺍ ﺧﺎﺷﻊ ﻭ
ﻓﺮﻭﺗﻦ ﮐﻦ ( ﺳﻨﮓ
ﺩﻟﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ
) ﺩﺭ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﻮ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺑﺎﺵ(
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺒﻬﺎ
ﻣﻰ ﺧﻮﺍﺑﻨﺪﻭ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯﺒﻠﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﺗﻔﺮﻳﺢ
ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ الّا
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ لاﺯﻡ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﺃﻯ ﻋﻴﺴﻰﺍﻳﻦ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻭﻣﻮﻋﻈﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺘﻮ ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﭙﺬﻳﺮﮐﻪ
ﻣﻦ رَبّ ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻢ ( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺨﺼﻮﺹ
رَبّﻗﺎﺋﻢﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺗﺤﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ
رَبّ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﻭ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ رَبّﻗﺎﺋﻢﺗﺤﺖ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺗﺤﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎلاﺕ لاﺯﻡﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻭﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻴهستند.ﻭالّا
ﻳﮕﺮﺍﻥ ﺘﺤﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﺒﺸﺮﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﻨﺪ ) ﺃﻯ ﻋﻴﺴﻰﻫﺮ
ﮔﺎﻩ ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻦ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻦ ﺻﺒﻮﺭ ﺑﻮﺩثواب
ﻋﻤﻠﺶ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ
( ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺟﻨﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺟﻨﺐ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻥ.ﻭ ﺻﺒﺮﺩﺭ
ﺳﺨﺘﻰ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪﺑﻨﻔﻊ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﮐﻪﺻﺒﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺖ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺘﺄﺧﻴﺮ
ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ. ﻭ الّا
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕﺯﻭﺩﺗﺮﺑﻀﺮﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ آثار
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺍﻭ ﮐﻤﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮباعث
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻣﺮﺍ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﺪ ( ﺑﻄﻠﺒﺪ ﻭ
ﻧﺠﻮﺍ ﮐﻨﺪ ﻭﮐﻤﻚ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ) ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻢ.ﻭ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎثُمّ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺘﻌﻠﻴﻤﺎﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﭼﻮﺏ
ﻭلاﻳﺖ ﺳﻔﻴﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ )
ﺍﻳﻦ ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﮑﺠﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ؟ ﺃﻯ
ﻋﻴﺴﻰﮐﻠﺎﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺮﻡ ﻭﺧﻮﺏ ﮐﻦ.ﻭ
ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻰﻣﻌﻠّﻢ ﻭﻣﺘﻌﻠّﻢ
ﺑﺎﺵ ( ﺑﻴﺎﻣﻮﺯ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯ ) ﺃﻯ
ﻋﻴﺴﻰ ﺣﺴﻨﺎﺕ ﻭ
ﻧﻴﮑﻴﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﻭﺍﺝ
ﺑﺪﻩ ﻭ ﺑﻤﻦ ﺑﺮﺳﺎﻥ
( ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ) ﺗﺎ ﺁﻥ حدّ
ﮐﻪﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﻗﺎﺑﻞ
ﺫﮐﺮ ﺑﺎﺷﺪ. (ﺣﺴﻨﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎ ﻧﻴﮑﻰ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ
ﺗﺬﮐّﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺳﻔﺎﺭﺷﺎﺕ
ﻣﺮﺍ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﮕﻴﺮ
ﻭ ﺑﭙﺬﻳﺮﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻔﺎﻯ ﺩﻟﻬﺎ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﻬﺮ ﺳﺎﻟﻚﻭ ﻫﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺷﻔﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺑﺪ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺃﻯ ﻋﻴﺴﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﻤﻦ
ﻣﮑﺮﻯ ﺑﮑﻨﻰپس
ﺍﺯ ﻣﮑﺮ ﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ ﻧﺒﺎﺵ(ﺩﺭ
ﻧﻴّﺖ ﻭﻓﮑﺮ ﺗﻘﻠّﺐ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺧﺪﺍ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﻠﺎﻩ ﺷﺮﻋﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ ) ﻭ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺧﻠﻮﺕ ﺧﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩﻣﻴﮑﻨﻰ
ﻣﺮﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﮑﻦ
(ﺣﺎﺿﺮ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺮﻙ ﻧﻴﻤﻪ
ﮐﺎﺭﻩ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻓﮑﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺰﺑﺎﻥﻭ
ﺑﻌﻤﻞ ﺗﻦ ﺩﺭ ﻧﻤﻰ
ﺁﻳﺪ ) ﺃﻯ
ﻋﻴﺴﻰﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺑﮑﻦﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻤﻦ ( ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺣﻀﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﺑﺴﻮﺁﻝ
ﻭﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻴﻮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺑﻰ ﻫﺎﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺪﻯﺑﺎﺯ ﻧﻴﮑﻰ
ﺍﻧﺪﮐﻴﻤﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺟﺴﺖ) ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ثواب ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻋﺎﻣﻠﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻰ. ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻣﻦ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻢ ( ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪپس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
) ﺃﻯ ﻋﻴﺴﻰﺗﻮ ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﻭ ﮐﻠﺎﻡ ﻣﻦ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻯ. (ﺍﮔﺮ ﭘﺪﺭ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﻭﻡ ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺪﺍﻯ ﺍﻭﺑﺎﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
) ﻣﺮﻳﻢ ﺗﻮﺭﺍ ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﻣﻦ ﮐﻪ ﺭﺳﻮلاﻥ
ﻣﻦ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﺗﻮﺭﺍ
ﺯﺍﺋﻴﺪ ( ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ) ﮐﻪ ﺭﺳﻮﻝ
ﻣﻦ ﺭﻭﺡ ﺍلأﻣﻴﻦﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺷﻤﺎ
ﺑﻮﺩ ( ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍلأﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻭﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍلأﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻄﺮﻳﺎﺕ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍﺧﻄﺎﺏ
ﺑﻌﻴﺴﻴﻮ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺍﻣﺎﻣﺼﺎﺩﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ
ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻫﺎﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯﺟﻬﺖ ﻣﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻳﻦ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺭﺣﻤﺎﻥ رَبّ
ﺑﻌﺪﻯﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺗﺎ الله رَبّ
ﺍلاﺭﺑﺎﺏ ﻫﺴﺖ
) ﻭ ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﺮﭘﺎ ﺷﺪﻯ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻰ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺗﻮ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ( ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺑﻌﻘﻞ ﺁﻣﺪﻥ
ﻃﻔﻞﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰﺑﺮﺣﺴﺐ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺃﺯﻟﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻮﻋﻰﻗﺒﻠﺎ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﻃﺮﺡ ﻗﺒﻠﻰﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺑﻦ ﺑﺴﺖ
ﻭﺳﻘﻮﻁ ﻫﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ
ﺗﮑﺎﻣلی اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ(ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ)ﺍﺳﺖﻭ
ﻧﻪ(ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ)ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ ﻧﺪﻫﺪﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻟﺬﺍ(ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻦ ﺍلأﻣﺮﻳﻦ)ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ
ﺟﺒﺮ ﻭﻧﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻭﻫﻢ
ﺟﺒﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻢ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﺍﻧﺪﻙ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻳﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻢ ﺟﻬﺎﻥ ) ﺃﻯ
ﻋﻴﺴﻰﺯﮐﺮﻳﺎ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﭘﺪﺭ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ
( ﺯﮐﺮﻳﺎ ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻳﺤﻴﻰ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻳﺤﻴﻰ
ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﻋﻴﺴﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ .ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺯﮐﺮﻳﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻋﻴﺴﻰﻭ
ﻳﺤﻴﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻭ ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﺯﮐﺮﻳﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﭘﺴﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺮﻳﻢ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻧﺒﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﭽﻨﺪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﺮﺳﺪ) ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﻭﻯ ﮐﻔﻴﻞ ﻣﺎﺩﺭﺕﻣﻴﺒﺎﺷﺪ(
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺘﮑﻔّﻞ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﻧﺰﺩ ﻣﺮﻳﻢ
ﻣﻴﺮﻓﺖ ﺭﺯﻕ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻯ ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﻣﻴﻴﺎﻓﺖ
( ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﻳﻢﻳﻌﻨﻰ ﭘﺎﻙ
ﻭ مُقدّسﻫﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﻋﻴﺴﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻫﻢ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭﻣﺮﻳﻢ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ ) ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻮ ﻳﺤﻴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺨﻠﻮﻗﻬﺎﻯ
ﻣﻦ ﺍﺳﺖ( ﮐﻪ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻤﺎﺩﺭﺵ
ﻣﻮﻫﺒﺖ ﮐﺮﺩﻡﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩ ( ﻳﺤﻴﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎﺩﺭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺯﮐﺮﻳﺎﻭ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺩﻳﺮ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻋﻠﻰﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻧﺪ ) ﻭﻣﻦ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ
ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺎﺩﺭﺕ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻢ (ﻧﺠﺎﺕ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﻭﺍﻗﻌﻴﻮﺭﻫﺒﺮﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
) ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮ ﺑﻮﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻢ ( ﺑﺪﻭﻥ ﭘﺪﺭ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺁﻣﺪﻥﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪﺧﻮﺩ ﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺃﻣﺮ ﻣﺤﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ)ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻦ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺮﻳﻦ ﺷﻤﺎﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻄﻴﻌﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﻦ ترس ﺩﺍﺭﻧﺪ
( ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻭ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍحدّ ﻧﻴﺰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭکس ﻭ ﺩﻭ ﭼﻴﺰ
ﺭﺍﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ ﻭﺍحدّﻯ
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻟﺬﺍ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺴﺘﻪ ﺑﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﻭﻣﺤﻴﻂ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﺪﻯ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻘﻮﺍ ترس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻳﺎ ﻋﻴﺴﻰﺗﻴﻘّﻆ
ﻭ لا ﺗﻴﺄﺵ ﻣﻦ ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﺳﺒّﺤﻨﻰ ﻣﻊ ﻣﻦ
ﻳﺴﺒّﺤﻨﻰﻭ ﺑﻄﻴﺐ
ﺍﻟﮑﻠﺎﻡ ﻓﻘﺪﺳﻨﻰﻳﺎ
ﻋﻴﺴﻰﮐﻴﻒ ﻳﮑﻔﺮ
ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ ﺑﻰﻭ ﻧﻮﺍﺻﺒﻬﻢ
ﻓﻰ ﻗﺒﻀﺘﻰﻭ ﺗﻘﻠّﺒﻬﻢ
ﻓﻰ ﺃﺭﺿﻰ ﻳﺠﻬﻠﻮﻥ
ﻧﻌﻤﺘﻰﻭ ﻳﺘﻮﻟّﻮﻥ
ﻋﺪﻭﻯ ﻭ ﮐﺬﻟﻚ ﻳﻬﻠﻚ
ﻟﮑﺎﻓﺮﻭﻥ ﻳﺎ ﻋﻴﺴﻰ
ﺍﻥ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺳﺠﻦ
ﻣﻨﺘﻦ ﺍﻟﺮﻳﺢ ﻭ
ﺣﺶﻭ ﻓﻴﻬﺎ ﻣﺎ ﻗﺪ
ﺗﺮﻯ ﻣﻤّﺎ ﻗﺪ ﺃﻟﺢ
ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺠﺒّﺎﺭﻭﻥﻭ
ﺍﻳّﺎﻙ ﻭ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﻓﮑﻞ
ﻧﻌﻴﻤﻬﺎ ﻳﺰﻭﻝﻭﻣﺎ
ﻧﻌﻴﻤﻬﺎ الّا ﻗﻠﻴﻞﻳﺎ
ﻋﻴﺴﻰ ﺍﺑﻐﻨﻰ ﻋﻨﺪ
ﻭﺳﺎﺩﻙ ﺗﺠﺪﻧﻰﻭ
ﺍﺩﻋﻨﻰ ﻭ ﺃﻧﺖ ﻟﻰ
ﻣﺤﺐﻓﺎﻧّﻰ ﺃﺳﻤﻊ
ﺍﻟﺴﺎﻣﻌﻴﻦ ﺃﺳﺘﺠﻴﺐ
ﻟﻠﺪﺍﻋﻴﻦ ﺍﺫﺍ
ﺩﻋﻮﻧﻰ ﻳﺎ ﻋﻴﺴﻰ
ﺧﻔﻨﻰ ﻭ ﺧﻮﻑ ﺑﻰ
ﻋﺒﺎﺩﻯﻟﻌﻞ ﺍﻟﻤﺬﻧﺒﻴﻦ
ﺃﻥ ﻳﻤﺴﮑﻮﺍ ﻋﻤّﺎ
ﻫﻢ ﻋﺎﻣﻠﻮﻥ ﺑﻪﻓﻠﺎ
ﻳﻬﻠﮑﻮﺍ الّا ﻭ
ﻫﻢ ﻳﻌﻠﻤﻮﻥﻳﺎ
ﻋﻴﺴﻰ ﺍﺭﻫﺒﻨﻰ
ﺭﻫﺒﺘﻚ ﻣﻦ ﺍﻟﺴﺒﻊ
ﻭ ﺍﻟﻤﻮﺕ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺃﻧﺖ لاﻗﻴﻪﻓﮑﻞ
ﻫﺬﺍ ﺃﻧﺎ ﺧﻠﻘﺘﻪﻓﺎﻳّﺎﻯ
ﻓﺎﺭﻫﺒﻮﻥ ﻳﺎ ﻋﻴﺴﻰﺍﻥ
ﺍﻟﻤﻠﻚ ﻟﻰ ﻭ ﺑﻴﺪﻯ
ﻭ ﺃﻧﺎ ﺍﻟﻤﻠﻚﻓﺎﻥ
ﺗﻄﻌﻨﻰ ﺃﺩﺧﻠﺘﻚ
ﺟﻨّﺘﻰ ﻓﻰ ﺟﻮﺍﺭ
ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﻴﻦﻳﺎ
ﻋﻴﺴﻰﺍﻧّﻰ ﺍﻥ
ﻏﻀﺒﺖ ﻋﻠﻴﻚﻟﻢ
ﻳﻨﻔﻌﻚ ﺭﺿﻰ ﻣﻦ
ﺭﺿﻰ ﻋﻨﻚﻭ ﺍﻥ ﺭﺿﻴﺖ
ﻋﻨﻚﻟﻢ ﻳﻀﺮﻙ ﻏﻀﺐ
ﺍﻟﻤﻐﻀﺒﻴﻦﻳﺎ
ﻋﻴﺴﻰ ﺍﺫﮐﺮﻧﻰ
ﻓﻰ ﻧﻔﺴﻚ ﺃﺫﮐﺮﻙ
ﻓﻰ ﻧﻔﺴﻰﻭ ﺍﺫﮐﺮﻧﻰ
ﻓﻰ ﻣﻠﺌﻚﺃﺫﮐﺮﻙ
ﻓﻰ ﻣﻠﺄ ﺧﻴﺮ ﻣﻦ
ﻣﻠﺄ ﺍﻟﺂﺩﻣﻴّﻴﻦ
ﺃﻯ ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭ ﻫﺸﻴﺎﺭ ﺑﺎﺵﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﻣﻦ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﻣﺸﻮ ( ﺭﻭﺡ ﺍلأﻣﻴﻦ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ.ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺳﺎﺑﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺳﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻴﺴﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﺎﻡ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻧﻮﺭ رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍﮐﻪ ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥﻭﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪﻫﺎ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﻫﺎﻯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﺎﮔﺮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﻭ ﻣﺮﺍ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﮐﻦ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ( ﻋﻴﺴﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻴﺴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺗﺎ ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺘﺴﺒﻴﺢ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺗﺎ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ) ﻭ ﺑﺎ
ﮐﻠﺎﻡ ﺧﻮﺏ ﻣﺮﺍ
ﺗﺴﺒﻴﺢ ﮐﻦ ( ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻳﻚ ﺑﻨﺪ
ﺗﺴﺒﻴﺢ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﺒﺎﺣﻪ
ﻭ ﺷﻨﺎﮔﺮﻯﮐﻪ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺳﺨﺖ ﻭ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ رؤیتﻫﺎ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﮐﺸﺘﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺑﻨﺎﺧﺪﺍﺋﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﺭﺍﺣﺖﺗﺮ ﺑﺴﺎﻟﺤﻞ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻏﺮﻗﻴﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﺑﺤﺪ اکثر
ﻇﺮﻓﻴﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺮﻩﻧﮕﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺸﺖ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋم ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ) ﺃﻯ ﻋﻴﺴﻰﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻦﺑﻤﻦ ﮐﺎﻓﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ؟
(ﺟﺎﻫﻞ ﻭ ﻧﺎﺷﮑﺮ
ﻭﻣﻨﮑﺮﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﺗﮑﺒّﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺴﺖ ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﻪﺩﻭﭼﺎﺭ  ﻓﺮﻳﻔﺘﮕﻰ
ﻭ ﻧﺎﺷﮑﺮﻯ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
.) ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ( ﮐﺎکُلّ
ﻭ ﺍﻓﺴﺎﺭﺷﺎﻥ ) ﺩﺭ
ﻗﺒﻀﻪ ﻣﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻦﺭﻓﺖ ﻭ
ﺁﻣﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ( ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﻗﺒﻀﻪ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺗﻘﻠّﺐ ﺁﻧﻬﺎﻳﺎ
ﺭﻓﺖﻭ ﺁﻣﺪ ﺁﻧﻬﺎ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﺗﻘﻠّﺒﺎﺕ ﻭ ﻧﻴﺮﻧﮕﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﻠﺎﻩ
ﺷﺮﻋﻰﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ) ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﺑﻨﻌﻤﺖ ﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪﻭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
) ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺷﻤﻦ ﻣﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺮﻑ ﮐﺴﺐ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺗﻌﺎﻟﻴﻬﺎ
ﺑﺸﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰﻭلاﻳﺖ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺳﻔﻴﻪ
ﺭﺍ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
) ﻭ ﻟﺬﺍ ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﺑﻬﻠﺎﮐﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ (ﺣﻠﻖ ﺁﻭﻳﺰﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
) ﺃﻯ ﻋﻴﺴﻰﺑﺪﺍﻥ
ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻣﺘﻌﻔّﻨﻰ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻰ ﮐﻪ
ﺟﺒّﺎﺭﺍﻥ ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ( ﮐﺴﺐ ﺁﻥ
ﻭ ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ.(ﺟﺒّﺎﺭ)ﺟﺒﺮﻯ
ﻭ ﺯﻭﺭﮔﻮ ﻭﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺠﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖﻭﻧﻪ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻗﺪﺭﻯﻮ
ﺩﻫﺮﻯ ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺷﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭﻭ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﺴﻠﺴﻞ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩﻫﺮﺑﺎﺭ ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺫﺧﻴﺮﻩﺍﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﺣﺮﻑ ﻭ ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺁﻥﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻧﻔﺮﺕﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻭﻟﻰ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺩﻝ ﺑﺒﻨﺪﻯﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﺯﺍﺋل اﺳﺖ. ﻭ
ﺗﺎﺯﻩﺍ ﻳﻦ ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ( ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎ ﺭﻭحدّﺭ
ﻣﺮﮒﺑﺮﺍﻯ ﺃﺑﺪﻳﺖﻓﻮﻗﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭﻫﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﺁﻥﺍﺭﺯﺵ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ ﻭ ﺗﻮﺣّﺶ
ﺧﻮﺩﺫﺭﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ) ﺃﻯ ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻩ.ﭼﻮﻥ
ﺳﺮ ﺑﺮ ﺑﺎﻟﺸﺖ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻯﻣﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻳﺎﻓﺖ ( ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰﻓﻌﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﺩﺭ
رؤیتﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﻟﻘﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ ) ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮ ﻣﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻯ.ﻭ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﻤﻴﻊ ﻭﻣﻄﻴﻊ ﺑﺎﺷﻰ(
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺳﻤﻊ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ.ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻭﻡﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ
حدّ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﻭ
ﺑﺸﮑﻞ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﻣﺘﻄﻮﻋﺎﻧﻪ ) ﻣﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺟﻮﺍﺏ ﻣﺸﺒﺖ ﻣﻴﺪﻫﻢ
(ﺩﺭ ﺩﻋﺎ ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕﻭ
ﻃﻠﺐ ﻫﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﺟﺎﺑﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺟﻮﺍﺏ
(ﻣﻮﺟﺐ)ﻭ ﻣﺸﺒﺖﮐﻪ
ﺑﺮ ﺧﺪﺍ ﻭﺍﺟﺐﺩﺭﻫﺮ
ﻭﻋﺪﻩﺍﻯ ﮐﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻫﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥﺎﺳﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻭﻋﻴﺪ ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪﻯﺑﺎ
ﺗﻮﺑﻪﺍﻯ ﺑﮕﺬﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻭﻋﺪﻩﺍﻯﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ثابت
ﺍﻟﻮﻋﺪ ﺍﺳﺖ ) ﺃﻯ
ﻋﻴﺴﻰﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﺘﺮﺵ
( ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺎﻥ ) ﻭ ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﺘﺮﺳﺎﻥ
( ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺟﺪﻯ
ﺗﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺟﻤﻠﻪ ﻭ
ﺑﻰ ﺍﻃﻠﺎﻋﻰﺳﺮ
ﺑﻬﻮﺍ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﺳﺴﺖ ﻭ ﻣﻘﺘﺼﺪ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
) ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﻴﺸﻪﺑﺪﺍﻧﭽﻪ
ﻋﺎﺩﺕ ﻭ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻧﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺪﺍﻥﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻠﺎﻙ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﮔﺎﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ( ﺍﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺠّﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮکس ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻟﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
ﺁﮔﺎﻩ ﺗﺮ ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﺃﻯ ﻋﻴﺴﻰﺍﺯ
ﻣﻦ ﺑﺘﺮﺵ ﺩﺭ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺵ (. ﺍﮔﺮ ﻣﻄﻴﻊ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻰ )
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﻥ ﺷﻴﺮﻯترس
ﺗﻮﺭﺍ  ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ترس ﻣﺮﮔﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻯ ( ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺑﻤﺮﮒ ﻓﻮﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪﻳﺎ ﺧﻄﺮﻯ
ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﺁﻥ ﺣﺘﻤﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍ ﻣﻦ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩﺍﻡپس
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﺘﺮﺵ ( ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﺃﻯ ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ
ﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻦ
ﺍﺳﺖﻭ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﻦ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺴﺘﻢﮐﻪﺍﮔﺮﺍﻃﺎﻋﺖﮐﺮﺩﻯﺗﻮﺭﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﻭﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭ
ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ(
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻭﻳﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﻋﺮﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ.ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐﻭ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺍﺳﺖ ) ﺃﻯ ﻋﻴﺴﻰﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻦ ﻏﻀﺐ
ﮐﻨﻰﻧﻔﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮ ﻧﺪﺍﺭﺩ ( ﭼﺎﺭﻩ
ﺳﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ)ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍ
ﺭﺍﺿﻰ ﮐﻨﻰﺑﻨﻔﻊ
ﺗﻮ ﺍﺳﺖ ( ﺩﺭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ)
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺍﺯ
ﺗﻮ ﺭﺍﺿﻰ ﺷﺪﻡ ﭼﻪ
ﺃﺷﺮﻯ ﺍﺯ ﻏﻀﺐ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ ( ﻣﺮﺩﻡ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ) ﺃﻯ
ﻋﻴﺴﻰﺩﺭ ﺩﻟﺖ ﻣﺮﺍ
ﻳﺎﺩ ﮐﻦﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩﺗﻮﺭﺍ
ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻢ ( ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ حدّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻳﻦ
ﻳﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻝ ﻭ ﺫﺍﺕ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
نفس ﻭﺭﻭﺡ
ﺧﺪﺍﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ) ﻭﻣﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ ﺧﻮﺩ ﻳﺎﺩ
ﮐﻦﮐﻪ ﻣﻦﻧﻴﺰ ﺗﻮﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﺁﺩﻣﻴﺎﻥ ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ( ﺑﻴﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻤﺎﻝ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
پس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰﺩﺭ
حدود ﻣﻔﻴﺪ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﺬﮐّﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻧﺼﻴﺤﺖﻭ ﺁﺭﺍﻡ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺁﺩﻣﻬﺎﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺩﻡ ﺷﺪﻩﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﺑﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺁﺩم ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﻗﺎﺋﻤﻴّﺖﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
: ﻳﺎ ﻋﻴﺴﻰﺍﺩﻋﻨﻰ
ﺩﻋﺎٴ ﺍﻟﻐﺮﻳﻖﺍﻟّﺬﻯ
ﻟﻴﺶ ﻟﻪ ﻣﻐﻴﺶﻳﺎ
ﻋﻴﺴﻰلا ﺗﺤﻠﻒ
ﺑﺎﺳﻤﻰ
ﮐﺎﺫﺑﺎﻓﻴﻬﺘﺰ
ﻋﺮﺷﻰ ﻏﻀﺒﺎﻳﺎ
ﻋﻴﺴﻰﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻗﺼﻴﺮﻩ ﺍﻟﻌﻤﺮ
ﻃﻮﻳﻠﻪ ﺍلأﻣﻞﻭ
ﻋﻨﺪﻯ ﺩﺍﺭ ﺧﻴﺮ
ﻣﻤّﺎ ﻳﺠﻤﻌﻮﻥﻳﺎ
ﻋﻴﺴﻰﻗﻞ ﻟﻈﻠﻤﻪ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﮐﻴﻒ
ﺃﻧﺘﻢ ﺻﺎﻧﻌﻮﻥ
ﺍﺫﺍ ﺃﺧﺮﺟﺖ ﻟﮑﻢ
ﮐﺘﺎﺑﺎ ﻳﻨﻄﻖ ﺑﺎﻟﺤﻖﻓﺘﻨﮑﺸﻒ
ﺳﺮﺍﺋﺮ ﻗﺪ ﮐﺘﻤﺘﻤﻮﻫﺎﻭ
ﺃﻋﻤﺎﻝ ﮐﻨﺘﻢ ﺑﻬﺎ
ﻋﺎﻣﻠﻴﻦﻳﺎ ﻋﻴﺴﻰﻗﻞ
ﻟﻈﻠﻤﻪ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﻏﺴﻠﺘﻢ
ﻭﺟﻮﻫﮑﻢ ﻭ ﺩﻧﺴﺘﻢ
ﻗﻠﻮﺑﮑﻢﺃﺑﻰ
ﺗﻐﺘﺮﻭﻥ ﺃﻡ ﻋﻠﻰ
ﻳﺠﺘﺮﺋﻮﻥ؟ ﺗﺘﻄﻴّﺒﻮﻥ
ﺑﺎﻟﻄﻴﺐ لأﻫﻞ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﻭ ﺃﺟﻮﺍﻓﮑﻢ
ﻋﻨﺪﻯ
ﺑﻤﻨﺰﻟﻪ ﺍﻟﺠﻴﻒ
ﺍﻟﻤﻨﺘﻨﻪﮐﺄﻧّﮑﻢ
ﺃﻗﻮﺍﻡ ﻣﻴّﺘﻮﻥﻳﺎ
ﻋﻴﺴﻰ ﻗﻞ ﻟﻬﻢ ﻗﻠّﻤﻮﺍ
ﺃﻇﻔﺎﺭﮐﻢ ﻣﻦ ﮐﺴﺐ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡﻭ ﺃﺻﻤّﻮﺍ
ﺃﺳﻤﺎﻋﮑﻢ ﻋﻦ ﺫﮐﺮ
ﺍﻟﺨﻨﺎٴﻭ ﺍﻗﺒﻠﻮﺍ
ﻋﻠﻰ ﺑﻘﻠﻮﺑﮑﻢ
ﻓﺎﻧّﻰ ﻟﺴﺖ ﺍﺭﻳﺪ
ﺻﻮﺭﮐﻢﻳﺎ ﻋﻴﺴﻰﺍﻓﺮﺡ
ﺑﺎﻟﺤﺴﻨﻪﻓﺎﻧّﻬﺎ
ﻟﻰ ﺭﺿﻰﻭ ﺍﺑﻚ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺴﻴّﺌﻪﻓﺎﻧّﻬﺎ
ﻟﻰ ﺳﺨﻂﻭﻣﺎ لا
ﺗﺤﺐ ﺃﻥ ﻳﺼﻨﻊ ﺑﻚﻓﻠﺎ
ﺗﺼﻨﻌﻪ ﺑﻐﻴﺮﻙﻭ
ﺍﻥ ﻟﻄﻢ ﺧﺪﻙ ﺍلأﻳﻤﻦﻓﺄﻋﻂ
ﺍلأﻳﺴﺮﻭ ﺗﻘرَبّ
ﺍﻟﻰ ﺑﺎﻟﻤﻮﺩﻩ
ﺟﻬﺪﻙﻭ ﺃﻋﺮﺽ ﻋﻥﺎﻟﺠﺎﻫﻠﻴﻦ
ﻳﺎ ﻋﻴﺴﻰﺫﻝ لأﻫﻞ
ﺍﻟﺤﺴﻨﻪ ﻭ ﺷﺎﺭﮐﻬﻢ
ﻓﻴﻬﺎﻭﮐﻦ ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﺷﻬﻴﺪﺍﻭ ﻗﻞ ﻟﻈﻠﻤﻪ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﻳﺎ ﺃﺧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﺴﻮٴﻭ ﺍﻟﺠﻠﺴﺎٴ
ﻋﻠﻴﻪﺍﻥ ﻟﻢ ﺗﻨﺘﻬﻮﺍﺃﻣﺴﺨﮑﻢ
ﻗﺮﺩﻩ ﻭﺧﻨﺎﺯﻳﺮ
ﻳﺎ ﻋﻴﺴﻰﻗﻞ ﻟﻈﻠﻤﻪ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﺍﻟﺤﮑﻤﻪ
ﺗﺒﮑﻰ ﻓﺮﻗﺎ ﻣﻨّﻰﻭ
ﺃﻧﺘﻢ ﺑﺎﻟﻀﺤﻚ
ﺗﻬﺠﺮﻭﻥﺃﺗﺘﮑﻢ
ﺑﺮﺍٴﺘﻰ ﻟﺪﻳﮑﻢ
ﺃﻣﺎﻥ ﻣﻦ ﻋﺬﺍﺑﻰﺃﻡ
ﺗﺘﻌﺮﺿﻮﻥ ﻟﻌﻘﻮﺑﺘﻰ؟
ﻓﺒﻰ ﺣﻠﻔﺖ لأﺁﺗﺮﮐﻨّﮑﻢ
ﻣثلا ﻟﻠﻐﺎﺑﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺍﭼﻨﺎﻥ ﺩﻋﺎ
ﻭ ﺩﻋﻮﺕ ﮐﻦﮐﻪ ﻳﻚ
ﻏﺮﻗﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺩﻋﺎﻳﺶ ﮐﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺟﺪﻯ ﺍﺳﺖ ) ﻏﺮﻳﻘﻰ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺸﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺪ ( پس ﺍﺯ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻋﺎﻯ
ﺑﺨﺪﺍ ﺟﺪﻳّﺖ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ) ﺃﻯ ﻋﻴﺴﻰﺑﻨﺎﻡ
ﻣﻦ ﻗﺴﻢ ﻭ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻧﺨﻮﺭ ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺪﺭﻭﻍﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺮﺵ ﻣﻦ ﺍﺯ ﻏﻀﺐ
ﻣﻦ ﺑﻠﺮﺯﻩ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ
( ﻣﻨﺘﻬﺎﻯ ﺩﺭﻭﻍ
ﻭ ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﺳﻮٴ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻧﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ.ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍﭼﻮﻥ
ﻟﻌﻨﺖ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺍﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻭﺣﺸﻰ ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺑﺎلا
ﺑﻴﺎﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﻄﻌﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩﻭﻟﻮ ﺑﺎ ﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥﺍﺯﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺑﻰ ﺍﺑﺘﺪﺍﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎﺍﺯ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﮐﺎﻓﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﻴﻚ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻋﻰﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﮐﻨﻴﺪ.ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺃﻯ
ﻋﻴﺴﻰﺩﻧﻴﺎ ﻋﻤﺮﺵ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺍﺳﺖ (ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺎﻭﻧﻪ
ﻋﻤﺮ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
) ﻭﻟﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻣﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﻭﻣﺮﺍ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺟﻤﻊ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
( ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻮﻥ ﺫﺭﻩﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ) ﺧﻴﺮﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻭ ﻧﻴﮑﻰ.ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ) ﺃﻯ ﻋﻴﺴﻰﺑﺴﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﮕﻮﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﮐﺮﺩﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﻴﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺤﻖ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻄﻠﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻣﺨﻔﻰ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺭﺳﻮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ؟
( ﻧﺎﻣﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ.ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻴﮑﻰ ﻫﺎ ﻭﺯﺷﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻥ ثبت آثار
ﻭ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯﺍﻳﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻴﺪﺭرؤیتﻫﺎ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﮐﺸﺮﺕ ﺯﺷﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺗﺮﺳﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰﺍﺯ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﭘﺎﻙ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺼﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺯﺷﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺻﻮﺭﺕﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻳﺪﻭﻟﻰ ﻣﺨﻔﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﺪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺃﻯ ﻴﺴﻰ
ﺑﺴﺘﻤﮕﺮﺍﻥ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺑﮕﻮ
( ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻃﺎﻟﺐ اسراء
ﻭ ﻋﺮﻭﺝ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻌﺮﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ) ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﮕﻮﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﺴﺘﻪﺍﻳﺪﻭﻟﻰ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺷﻤﺎ ﮐﺸﻴﻒ
ﺗﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ( ﻓﮑﺮ
ﻭﻧﻴّﺖ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﺘﻌﺒّﺪ ﺑﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﮕﻮﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﻣﺮﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﺑﺪﻫﻴﺪ ﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺷﺠﺎﻋﺖ ﻭ ﺟﺮﺃﺕ
ﻭ ﺟﺴﺎﺭﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﺪ؟(
ﺩﺭ ﻧﺒﻮﺩﻥ ترس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ ﺟﺮﻳﺌﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘّﻰ ﺍﮔﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻨﻨﺪ ) ﺑﺨﻮﺩ
ﻋﻄﺮ ﻣﻰ ﺯﻧﻴﺪﺗﺎ
ﺃﻫﻞ ﺩﻧﻴﺎ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﭙﺴﻨﺪﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺎﻃﻦ
ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻳﻚ
ﺟﻴﻔﻪ ﻣﺮﺩﻩ ﻣﺘﻌﻔّﻦ
ﺍﺳﺖ. (ﻣﺎﺩﺍﻡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﻮﺩﺑﺎﻃﻦ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﺍﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺎﻃﻦ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺷﮑﻢ ﻭ
ﺭﻭﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻭﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﻃﻦ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ) مثل
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﻗﻮﻣﻰ ﻣﺮﺩﻩ ﻫﺴﺘﻴﺪ
( ﮔﺮﭼﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻴﺪ
ﻭﻟﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:

حدیث
4536( سی) ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﮑم ﻤﺮﺩﻩ
ﻧﺴبی ﺪﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺣﺎل ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻣﺪﺍم ﺰﻧﺪﻩ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی
ﺃﺑﺪﻯ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ)
ﺃﻯ عیسی
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﮕﻮ
ﻧﺎﺧﻨﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﮐﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﮐﺴﺐ ﺣﺮﺍم
ﻨﮑﻨﻨﺪ. (
ﻧﺎﺣﻘﻬﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭼﻨﮕﺎل
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺣﺸی ﺪﺭﻧﺪﻩ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﺪ) ﻭ
ﮔﻮﺷﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺫﮐﺮ
ﺯﺷتی ﻮ ﺧﻨﻴﺎ
ﮔﺮﻯ کر
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ (
ﻣﻮﺳﻴقی ﻤﺤﺮک
اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺕ ﻭ
ﺧﻨثی ﺸﺪﻥ ﻣﻴﺒﺮﺩ)
ﻭﺑﺎ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺴﻮﻯ ﻤﻥ
ﺒﻴﺎﺋﻴﺪ (ﮐﻪ
ﺑﺠﺴم ﺁﻣﺪﻥ ﻮ
ﺭﻓﺘﻥ ﺒﺨﺪﺍ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺪل ﻮ ﻓﮑﺮ
ﻭﺫﺍﺕ ﻭ ﻧﻴّﺖ
ﻭﭘﺎکی ﻨﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﻳﻥ ﺘﻘرَبّ
ﺑﺨﺪﺍ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺁﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﺮؤﻴﺎﺋﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻯ ﺮﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻥ ﺨﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺸﻤﺎ ﻧﻴﺴﺘﻢ(
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎ
ﻣﺮگ ﺰﺍﺋﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
ﺮﻭح ﻮ ﺫﺍﺕ
ﻭﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی
ﭙﺎﻙ ﺟﻤﻌﺎ
ﺭﻭح ﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ)
ﺃﻯ عیسی ﺑﺎﻫﺮ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍﺿی
ﺒﺎﺵ (ﺑﺎﺧﺪﻣتی
که ﻣﻴﮑنی ﻮﻳﺎ
ثوﺍﺑﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺒﺮﻯ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣلی که
ﻣﻴﻴﺎﺑﻰ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻣﻥ ﺪﺭ ﺁﻥ هست .ﻭلی
ﺒﺮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺯﺷﺘﻴﻬﺎ
ﻭﺑﺪﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﮔﺮﻳﺎﻥ
ﺒﺎﺵ. ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻏﻀﺐ ﻣﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. (ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﺗﻮﺑﻪ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺩﺍﺋم ﺒﻌﺪﻯ
ﻭﺗﺮک ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻫﺮ ﺧﻄﺎﻯ
ﻨﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻧﺎ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭﺣی هست.
ﺗﺎﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺎﻳﺐ
ﻧﺸﻮﺩﻭ ﺁثاﺭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻴﺰ ﭘﺎک ﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﺎﺭﺍﺿی
اﺯﻫﺮﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺕ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻤﮑﻦ (ﺍﻳﻥ
ﻨﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻌﺮﻭﻓﺘﺮﻳﻥ
ﭙﻨﺪ ﻣﺴﻴح ﺪﺭ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﻭ ﻋﻤلی
ﻨﻴﮑﻮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍﻫﺒﺎﻥ ﻤﺴﻴﺤی
اﺳﺖ) ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﻴلی ﺒﮕﻮﻧﻪ
ﺭﺍﺳﺖ ﺗﻮ
ﺯﺩﻧﺪ ﺗﻮ
ﮔﻮﻧﻪ ﭼﭗ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﺑﺪﻩ(
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺰﻧﺪ
ﻭ ﺩل ﺨﻨک ﻜﻨﺪ
ﻭﺁﺭﺍم
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺍﺯﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤل
ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ ﺘﻮ
ﺧﻮﺩ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺗﺨم
ﻤﺤﺒّﺖ ﺩﺭ
ﺩﻟﺶ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻤﺮﻳﻥ گذﺷﺖ
ﻭﺩﺭﻋﻘل ﻮ
ﺍﺧﻠﺎق ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﭘس
ﺑﺎ ﻣﻮﺩّﺕ
ﻭﻋﺸق ﺒﺎ ﺟﻬﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻮﻯ ﻤﻥ
ﺘﻘرَبّ ﮐﻦ (ﻣﻮﺩﺕ
ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﻋﻘل
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﺠﺴﻤﺎنی
ﻔﺮق ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻟﺬﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻘرَبّ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻥ کثرﺕ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﺵ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ)
ﭘس
ﺍﺯﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺪﻭﺭﻯکن (بی
غقل ها ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧمی ﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﻭﻣﻨﻄق اﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﻌﺼّﺐ
ﺑﻤﻨﻄق ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻭﺑﺴﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴلی
ﺒﮕﻮ(
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﻋﻴسی ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺗﺴﻠﻴم ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﻤﻴﮑﻨﻴﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﻮﺗﺎهی
ﺪﺭ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻘﺘﺼﺪ ﻭﮐم
کاﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎفق ﺪﻭ ﺭﻭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩل
ﺒﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
اﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ الهی
اﻓﺘﺎﺩﻩ ﺳﺎﺑق
ﺨﻮﺩ
ﺑﺴﺘﻪﺍﻧﺪ) ﮐﻪ
ﺃﻯ کاﻧﻴﮑﻪ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺒﺪ
ﺩﺍﺭﻳﺪ
ﻭﻫﻤﻨﺸﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻴﺪ ﭼﺮﺍ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻰ
ﮐﺸﻴﺪ؟ ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪﺷﻤﺎﺭﺍ
ﻣﺴخ ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﻮﺧﻮک ﻛﻨﻢ؟(
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺁﻥ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﻤﺴﺦ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﻴﻤﻮﻥ
شدن اﺳﺖ. ﻭالّا
ﻣﺴخ ﻤﻮﺭ ﻭ
ﻣﺎﺭ
ﻣﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎل ﻠﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺩﻭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﻨﺼﺎﻳح
ﺮﺍ ﺩﺭک ﻛﻨﻴﺪ
ﻭ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺍﻟﻬهی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﻴﺪ)
ﺃﻯ عیسی
ﺑﺴﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺒتی
اﺳﺮﺍﺋﻴلی
ﺒﮕﻮ ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﮔﺮﻳﺎﻥ از
ﻓﺮﺍق ﻤﻥ اﺳﺖ(
ﻭﺣﮑﻤﺎ
ﻭﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺪﻭﺭﺍﺯ ﻣﺴﻴح
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﻳﺎ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ ﻭ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺧﻨﺪﻩ
ﺍﺯﻣﻥ ﺪﻭﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻴﺪ(ﻫﺠﺮﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻭﺭﻯ اﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺠﺮﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻭﺭﻯ
اﺯﻣﺮﺩم اﺳﺖ.ﺗﺎﺑﻮﻇﺎﻳﻒﺧﻮﺩﺩﺭعزّﻟﺖﺧﻮﻳﺶ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)
ﺁﻳﺎ ﻣﺪﺭکی
ﺪﺍﺭﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻥ ﺒﺮﺍٴﺖ
ﻭﻧﻔﺮﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ؟
(ﻓﺮﻣﺎﻥ الهی
که ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ ﻣﮕﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ)
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﺃﻣﺎﻥ اﺯﻋﺬﺍﺏ
ﻣﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﺪ؟(ﮐﻠﺎﻣﺎﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ.ﻭﮐسی
علیه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﮑمی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺩﺵ ﺣﮑمی
ﻮ ﺃﻣﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﺕﻭﺣﮑم
ﻨﺠﺎﺕ ﺭﻭح
ﺒﺸﺮﻯ اﻧﺴﺎﻥ پس
ﺍﺯﻣﺮگ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻳﺮ ﻗﻮل
ﻮﻭﻋﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺯﺩ
ﻭﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺧﻮﺩﺭ
ﺍﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻋﺬﺍﺏ
ﻣﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﻴﺪ؟
(ﺟﺮﺃﺕ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻥ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻋﺬﺍﺏﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺘﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺣتس اﮔﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﻤﮑﻥ
ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻋﻘﻮﺑﺖ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﻘﺐﺭﻭﻯﻤﻘﺎم
ﺮﻭﺣی ﻮﻧﻮعی
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻌﻘﺎﺏ
ﻭﻋﻘﺒﻪﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺩﻧﺎگ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻋﻘﺒﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ) ﭘس
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪﮐﻪ
ﻣﻦ ﺑﺨﻮﺩم
ﻣﺴﻮﮔﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺩﻩﺍم که
ﺷﻤﺎﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻏﺎﺑﺮﺍﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫم
ﺪﺍﺩ. (ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻢ ﮐﻪ ﮔﻮﺵ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺩﻧﺪﻭﺍﻳﻨک
ﺪﺭﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ(ﻏﺒﺎﺭﻳﺎﻥ)
ﮐﻪﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻣﺴخ ﺸﺪﻩ
ﭼﻨﺎﻥ ﺪﻭﻧﺪگی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺎک ﻮﻏﺒﺎﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮﺟﺴم
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﻓﺮﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺨﺎک
ﺒﺮ ﺳﺮ ﺷﺪﻥ
ﻭﺑﺪﺑﺨﺖ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﻳک
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﺤﺘﺮم
اﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺯﻗﻮ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑغیسی
ﻤﺴﻴﺢ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﺼﺎﻳح عموﻣی ﺒﺮﺍﻯﻤﺮﺩﻡ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ثمّ
اﻧّﻯ اﻭﺻﻴک
ﻴﺎ ﺍﺑﻥ ﻤﺮﻳم
اﻟﺒﮑﺮ
ﺍﻟﺒﺘﻮﻝ
ﺑﺴﻴّﺪ
ﺍﻟﻤﺮﺳﻠﻴﻥ
ﻮﺣﺒﻴﺒﻰ ﻭﻫﻮ
ﺃﺣﻤﺪ ﺻﺎﺣﺐﺍﻟﺠﻤل
الأﺣﻤﺮ
ﻭﺍﻟﻮﺟﻪ ﺍلأﻗﻤﺮ
ﺍﻟﻤﺸﺮق
ﺒﺎﻟﻨﻮﺭ
ﺍﻟﻄﺎﻫﺮ
ﺍﻟﻘﻠﺐ
ﺍﻟﺸﺪﻳﺪ
ﺍﻟﺒﺄس
ﺍﻟﺤﻴّﻯ
اﻟﻤﺘﮑﺮﻡ
ﻓﺎﻧّﻪ ﺭﺣمة  ﻟﻠﻌﺎﻟﻤﻴﻦ
ﻭﺳﻴّﺪ ﻭﻟﺪ
ﺁﺩم عندی ﻳﻮم
ﻴﻠﻘﺎنی ﺃﮐﺮم
اﻟﺴﺎﺑﻘﻴﻥ
علیﻭﺃﻗرَبّ
ﺍﻟﻤﺮﺳﻠﻴﻥ
ﻤﻨّﻰﺍﻟﻌﺮبی
الاﻣّﻰ
ﺍﻟﺪﻳّﺎﻥ
ﺒﺪﻳﻨﻰ
ﺍﻟﺼﺎﺑﺮ ف ی
ﺬﺍﺗﻰ ﺍﻟﻤﺠﺎﻫﺪ
ﻟﻠﻤﺸﺮﮐﻴﻥ
ﺒﺒﺪﻧﻪ ﻋﻥ
ﺪﻳﻨﻰ ﻳﺎ
ﻋﻴﺴﻰ ﺁﻣﺮک
ﺃﻥ ﺘﺨﺒﺮ ﺑﻪ
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻭﺗﺄﻣﺮﻫم
ﺃﻥﻴﺼﺪﻗﻮﺍ
ﺑﻪﻭ ﻳؤﻤﻨﻮﺍ
ﻭﻳﺘّﺒﻌﻮﻩ
ﻭﻳﻨﺼﺮﻭﻩﻗﺎل
عیسیالهی ﻤﻥ
هو ؟ ﻗﺎل ﻴﺎﻋﻴسی
اﺭﺿﻪ ﻓﻠک
ﻜﺎﻟﺮﺿﻰﻗﺎل
اﻟﻠّﻬﻢّ
ﺭﺿﻴﺖﻓﻤﻥ هو؟
ﻗﺎل ﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮل الله
ﺍلی اﻟﻨﺎس
ﮐﺎﻓّﻪ
ﺃﻗﺮﺑﻬم منّی
ﻤﻨﺰلة ﻭ ﺃﻭﺟﺒﻬم
عندک ﺸﻔﺎغة
ﻃﻮﺑﺎﻩ ﻣﻥ نبیّ
ﻭﻃﻮﺑﺎﻩ لاﻣّﺘﻪ
ﺍﻥ هم ﻠﻘﻮنی
علیه ﺴﺒﻴﻠﻪ
ﻳﺤﻤﺪﻩ ﺃﻫل الأﺭﺽ
ﻭﻳﺴﺘﻐﻔﺮ ﻟﻪ
ﺃﻫل اﻟﺴﻤاء
ﺃﻣﻴﻥ ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﻤﻄﻴّﺐ ﺧﻴﺮ
ﺍﻟﻤﺎﺿﻴﻦ ﻭ
ﺍﻟﺒﺎﻗﻴﻥ
عندﻯﻳﮑﻮﻥ غی ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺍﺫﺍ
ﺧﺮج ﺃﺭﺧﺖ
ﺍﻟﺴﻤاء عز
ﺍﻟﻴﻬﺎ ﻭ ﺃﺧﺮﺟﺖ
ﺍلأﺭﺽ
ﺯﻫﺮﺗﻬﺎ
ﺣﺘّﻯ ﻴﺮﻭﺍ
ﺍﻟﺒﺮکة ﻭ
ﺍﺑﺎﺭک ﻔﻴﻤﺎ
ﻭضع ﻴﺪﻩﻋﻠﻴﻪ
کثیر ﺍلأﺯﻭﺍج
ﻘﻠﻴل الأﻭلاﺩ
ﻳﺴﮑﻥ ﺒکّة ﻣﻮضع
ﺃﺳﺎس
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﺑﺎﺯ ﺍﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﻣﺮﻳا
ﺒﺘﻮل ﺒﺎﮐﺮﻩ
ﺑﺘﻮ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﮐﻪ ﺳﺮﻭﺭ ﺭﺳﻮلاﻥ
ﻤﺤﺒﻮﺏ ﻣﻦ ﺭﺍ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺣﻤﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﺘﺮ
ﺳﺮﺥ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺎﻩ ﺗﺮ
ﻭﭘُﺮﺍﺷﺮﺍق
ﺒﻨﻮﺭ ﮐﻪ ﻗﻠﺐ
ﻃﺎﻫﺮ ﻭﺑﺄس ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺳﺨﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ که
کزﺍﻣﺖ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﺣﻤﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﻭﺗﺄله ﺩﺭ توسّل
عباﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﺷﺘﺮ ﺳﺮﺥ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺸﺘﺮ
ﻣﺘﺮﺑّﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻭﻋﺪﻩ الهی
ﺒﺎﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋلی
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴح ﺴﻮﺍﺭ ﺍلاﻍ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺳﻮﺍﺭ
ﺷﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﺪ. ﻳﻌنی
کاﺷﻔﺎﻥ ﻮ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻭ قرّهﺷﻬﻮﺩﻯ
رتر ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﺴﻴﺢ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ مجسّم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻈﻬﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻬﺎئی
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺼﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن هستند.
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺎﻩ
ﺗﺮﻳﻥ ﺪﺭ
ﺯﻳﺒﺎئی ﻮ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ ﻳک
ﻤﺎﻩ ﺑﺪﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺍﻳﻥ همانی
ﺁﻧﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﻠﺐ
ﻃﺎﻫﺮ ﭘﺎک
ﺸﺪﻩ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ
ﻓﮑﺮﻭﺳﺎﻟم اﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
روانی و عقده
ها ﻮعقیده ها
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ و
انحرافات. ﻭ(ﺑﺄس
) ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺤﻤل
ّﻮ ﺿﺮﺑﺖ
ﺩﻳﺪﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺻﻔﺖ
ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪﻯ
ﻴک ﺴﺎﻟک ﻔﻮق
اﻟﻌﺎﺩﻩ ﻭ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﺸﺪﻳﺪ ﮐﻪ ﻟﺬﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﻣﻘﺎم الهی
ﺒﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﻣﻮﻓق ﻤﻴﺸﻮﺩ.(ﻣﺘﮑﺮّﻡ)
ﺩﺍﺭﺍﻯ
کرﺍﻣﺎﺕ الهی ﺒﻴﺸﺘﺮﻭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭﺗﻌﻠﻴک ﺒﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﺧﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮکاﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﭽﻨﻴﻥ کراﺍﻣتی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ) ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺭﺣﻤتی
ﺒﺮﺍﻯ
عاﻟﻤﻴﺎﻥ اﺳﺖ.
(ﺭﺣﻤﺖ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻣﻘﺎم الهی
اﺳﺖ. ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﺄﻟّﻪ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺗﺎﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
در ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﭼﻨﻴﻥ اﻣﮑﺎنی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺨﺼﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯلی ﻘﺒﻠﻰ ﻭ ﮐﺎﻓﻰ
ﻭﮐﻮﺷﺶ ﻭﻋﺸف ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
کنونیﻴﺮ
ﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧ
ﺪﻧﻴﺰ ﻣﺸﻴّﺖ لاﺯﻡ
ﺩﺭ (ﺷﺮﻃ کافی
ﻮحدّ ﮐﻔﺎﻳﺖ)
ﺩﺭ(ﺣتی ﺃﻋﻠﻢ)
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ ﺗﺎ (ﺑِﺪﺍﻯ)
ﺳﺮﻧﻮﺷﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﺍﻭ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺿﻤﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻮلاﻳﺖ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺍﺭﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. (ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ)
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
اﮔﺮ ﮐﻪ ﻫﻤگی
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﻋﺎﻟﻤﺎﻥ ﻴﺎ
ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﻋﻘﻞ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﮔﺮﭼﻪ ﺟﺰئی
اﺳﺖ ﻭلی ﻘﺪﺭﺕ
ﺩﺭک ﺤﻘﺎیق ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ عشق
ﻮﺭﺯﻯ ﻮ ﮔﺬﺷﺖ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺳﺮﻭﺭ
ﺗﻤﺎم اﻭلاﺩ
ﺁﺩم ازنظر ﻣﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻥ اﻭلاﺩ
ﺁﺩم اﺑﻮ
ﺍﻟﺒﺸﺮ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﺷﻒ قرّه ﻭ
ﺧﻮﺭّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﭽﻨﻴﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻣﺘّقی
ﺘﺮ ﺍﺳﺖﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻬﺪﻯ موﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﺗﻤﺎم
ﻤﺤﻤﺪﻫﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻘﺎم
ﻮ ﺳﻴﺎﺩﺕ ﻭ
ﺳﺮﻭﺭﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺑﺎﺯﻫﺮ (ﺁﺩﻡ)
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣلی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎنی
ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
اﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯﻧﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﮐﻨﺘﺮل الهی
که ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل
ﻮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ ﺁﻥ کسی عزﻳﺰ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ تجلّیات
الهی ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺼﺎﺣﺐ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮ ﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺩﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎم
ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺮﻭﺭﻯ ﻮ
ﻣﺤﺒﻮﺑﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺎﺭخ
ﻮ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻌﻘﻮلاﺕ
ﻭﻋﻠﻮم ﻠﺪﻧّﻰ
ﺑﺎﻫم ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﻮلا
ﻋلی ﺴﺮﻭﺭ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺳﺮﻭﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺁﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.)
ﺭﻭﺯﻯ که ﺍﻭ
ﻣﺮﺍ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. (ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺸﺪﻩ ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﺪﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ)
ﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻥ
ﺮﺳﻮلاﻥ ﺒﻤﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻫﺮ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪبخلق
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻋﺎﻟﻴﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺳﻮلاﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﻮلاﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻳﺎ ﺭﺳﻮلاﻥ
کنونی ) ﻣﺤﻤﺪﻯ
که ﻋﺮبی ﻮ
ﺍﻣّﻰ ﻭ
ﻣﺘﺪﻳّﻥ
ﺒﺪﻳﻥ ﻤﻥ اﺳﺖ. (ﻋﺮبی
ﺒﻮﺩﻥ ﺑﻤﻌنی
عﺠمی ﻨﺒﻮﺩﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺭﺍ ﺟﺎﻫﻞ ﻭﺟم
ﺸﺪﮔﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷتی
ﻤﻴﮕﻔﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﺯﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺃﺟم
ﻴﺎ ﻏﻴﺮﺟﻢ ﻳﺎ
ﻋﺠم ﻮ ﺃﻋﺠمی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
کاﻣل زردشتی
ﺮﺍ ﺟمشید شده ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺭﻭﻯ
ﻠﻔﻈ عربی ﻮﻧﮋﺍﺩ
ﭘﺮﺳتی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺯ ﻗﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺁﻣﺪﻩ. ﮐﻪ (ﻋﺮﺑﻰ)
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﺃ
ﺭﺑّﻰ) ﻳﻌنی غیر
ﺭﺑّﺎنی اﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﺯ (ﺍُﻣّﻰ)
ﺍﻭم کرﺩﻩ
ﻭﺳﺎﻟک اﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺑﻤﻌنی
ﺒﻴﺴﻮﺍﺩ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﺯﺍﺩ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ.
ﻭ (ﺩﻳّﺎﻥ)
ﮐﺴﻴﮑﻪ آئین
ﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ ﻮ
ﺭﻭﺵ ﻋﻤلی و
پترسائی درئیشی
اﻭ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﺪﻳﻥ
ﺤﻨﻴﻒ ﻭ ﻋﻤت
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺒﺤق
اﻟﻬﻰ ﻭﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ و سیاسی
ﺪﻳنی ﻮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺑﻬﺮﺷﮑل ﺁﻥ
که ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ(ﺩﻳﻦ)
ﺧﺪﺍ (ﻃﺮﻳﻘﺖ)
ﺳﻠﻮکی ﻤﻘﺒﻮل الهی
اﺳﺖ که اخلاق
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی
ﻤﻘﺒﻮل الهی
برای نوع فوق
بشری فرشته ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﻇﻬﻮﺭ
ﻭﺑﻌثت ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی
اﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ و
برتری الهی
ﻤﻴﺎﻓﺘﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻳﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭ ﺭﻭﺵبرتری
ﻋﻤلی ﻤﺤﻤﺪ بی اﻋﺘﺒﺎﺭ
برتری هدف الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﺩﻳﻦ) ﻟﻔﻈ اﻳﺮﺍنی
ﺰﺭﺩﺷﺘﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ (ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﻳﺎ ﺩﻳﻥ ﻮﺩّ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻭ
ﻣﻬﺮ ﻭ
ﺑﻬﺪﻳﻨﻰ
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ پدرانبیای
خاور میانه ﺍﺳﺖ)
ﻣﺤﻤﺪﻯ که
ﺻﺒﻮﺭ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﻣﻥ ﺒﻮﺩ ( ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍئی کرﺩ ﻭ
درجه ای ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﺋﻰ) ﻳﺎﻓﺖ.
ﮐﻪﺣق اﻧﺎ
ﺍﻟﺤق گفتن
ﻴﺎﻓﺖ)
ﻣﺠﺎﻫﺪﻯ که
ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﺸﺮﮐﻴﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﻓﺎ اﺯ ﺩﻳﻥ
ﻤﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭجهد
و جهاد
ﺟﺴﻤﺎنی ﺪﺭ ﺟﻨگ
ﺪﻓﺎعی ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻮﺑﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭل
همان
ﻘﺮﻳﺸﻴﺎﻥ
قرّه گیران ومقام
کورش شده
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺩﮐّﺎﻥ ﻔﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻌﻄﻴل ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ غیر
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﻫﺮ
ﺩﻳﻥ ﻮ ﻣﺬﻫبی
که ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺣﮑم ﻤﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻮ ﺷﺮﻳﮑﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣتی
ﻘﺎﺗﻠﺎﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﮐﻪ
ﺷﺮﻳﮑﺎﻥ کاﺭ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﻤﺮﺩم هستند
ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ الهی
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺴﻴﺢ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪکه
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺴﻴح ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻇﻬﻮﺭﺵ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺩﺭ
ﻧﺴخ ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺑﭙﻴﻮﻧﺪﺩ.
ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﻌثت
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﮐﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻈﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ برتری
نوع ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩﺵ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺍﺷک
ﻤﻴﺮﻳﺨﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
نخستین سالک
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﺃﻯ عیسی ﺑﺘﻮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻢ ﮐﻪ
ﺑﺒﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴل
ﺨﺒﺮ ﺑﺪﻫﻰ
ﻭﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻫﻰ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺗﺼﺪﻳق ﺒﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺑﻮﻯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻴﺎﻭﺭﻧﺪ (
ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻨﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﻋﺼﺮﻣﺤﻤﺪ
ﻳﺎ ﻭلاﻳﺖ
الهی ﻣﺤﻤﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﺼﺪﻳقی
ﺮﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭالّا
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻗﺒلبی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻳﻤﺎﻥ به او
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﻨﻈﺮﻯ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ عملی
ﻳﺎ ﺍﻭم ﻮ ﺻﻮم
ﻮ ﻫﻮم ﻮ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ولایت و طریقت
ﺍﻭ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﭼﻪ ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ) ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ (ﺗﺒﻌﻴّﺖ
و اطاعت و
تقلید ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ.
ﺑﺎﺯ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺪﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﻭ
ﺗﺮک عباﺩﺕ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﮐﻤک
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻔﺮﻣﻮﺩ.)
ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍﻧﺼﺮﺕ
و یاری و
پیروزی
ﺑﺪﻫﻨﺪ (
ﺩﺭﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ اﻭ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ سلوک الهی
ﺑﺎ ﻭﻯ ﺗﺎ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
گوﺍهی همان
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻭﻣﻥ
ﺮﻓﺘم ﻮ ﺩﻳﺪﻡ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ
ﮔﻮﺍﻫﺎﻥ ﺪﺭﺳتی
ﺮﺍﻩ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺍﻭ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯاﻭﻭ
ﻫﺮﮐﺎﻣل
محمدی ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﻴسی
ﭙﺮﺳﻴﺪ الهی
اﻭ ﭼﻪ ﮐسی
اﺳﺖ؟ (ﺍﺣﻤﺪ
ﻳﺎ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﻭﺗﺄﻟّﻪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﮐﻪ
ﻧﺎم ﺨﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎم ﺘﻤﺎم
انبیاﻯ ﻘﺒﻠﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻗﺎﺑل اﻃﻠﺎق
ﻤﺤﻤﺪ و آرزوی
ص لوات و
ارتباطات با محمد
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. و
محمذ پیامبر
خود گفت همهشما
محمد شوسد
ﺯﻳﺮﺍ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ ﮐﻪ
ﺃﻯ عیسی ﺭﺍﺿی
ﺒﻮﻯ ﺒﺎﺵ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺣق ﺘﻮ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ (ﺗﺼﺪﻳق ﻮ(ﺣﻖ)
ﮔﻔﺘﻦ ﺩﺭ
ﻣؤﻤﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ حَجّ ﺴﻠﻮکی
اﻭ ﻭﻫﺮﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺣق
گفتن ﻴﺎ ﻗﺒﻮل
ﻘلبی
ﻮﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪاست
و هر ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮی
بنام عتبادت
عملا از نظر
خداوند ﺷﺮک
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﻗل است
ﺗﺎﺧﻮﺩ را ﺑﻌﻘل
ﺒﺮﺗﺮﺑﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﻭﻋﻴﺴﻰ ﮔﻔﺖ الهی
ﻤﻦ (ﺍﻟﻠّﻬُﻢّ)ﻳﺎ
ﺍﻟﻬﻯ ﻮ ﺭﺑّﻰ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻥ هستی.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ عیسای
ﺘﺎﺭﻳخی رَبّ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﻭ
ﻭﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻛﺎﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
تربیت و
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖﻋﻴﺴﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﺮﺵ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ عیسی
رَبّ ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﻭﺍﺻل
ﺒﻬﺮ ﻳک اﺯ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
تچلّی الهی
ﺼﺤﺒﺖ ﻭ ﺩﻋﺎ ﻭ
ﻧﻴﺎﻳﺶ ﻭ
ﻧﺠﻮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺗﺤﺖ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻤﺮﺑّﻯ ﺤﺴﻴنی
ﺒﺎﺷﺪﻭﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺒﺮﺗﺮ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺭﺍضی
ﺸﺪﻡ ﺍﻭ
ﮐﻴﺴﺖ؟)
ﺍﻣﺎﺩﻩﺍﻡ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﻨﻴﺰ
ﺗﺼﺪﻳق کنم ﻭﻫﺮﺳﺎﻟکی
ﭙسﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮ ﺗﻌﻬﺪ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺼﺪﻳق
ﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖﺍﻭﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺎم
ﻤﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻧاس
ﻳﺎﻣﺮﺩم ﻮ
ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﻓﻄﺮﻯ ﻗﺒل اﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻮل ﻮ
ﻣﻌﻠّﻢ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﺳﻠﻮکی
ﺮﺍ ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﮔﺮﻭهی
اﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﻮلاﻳﺖ
ﺗﺠﺪﻳﺪﻋﻬﺪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ) ﮐﻪ
ﺍﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻥ
همه ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﻮ ﻣﻨﺰﻟﺖ
ﺑﻤﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻡ (ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣﻞ
زندهﻫﻤﺎﻥ ﺘﻮﺳل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺒﺨﺸﺪ.
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ الهی
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻯ ﻘﺎﺋم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺭ
ﺗﻤﺮﻳﻥ ﻤﺮگ
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ بی
صورت ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ
ﻣﺮﺍﺳﻢ منّا
ﺃﻫل البیت
اﻭﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻢ.
ﻭ(ﺷﻔﺎﻋﺖ)
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﻭ
ﺷفع ﻮﺟﻔﺖ
ﻭﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
ﻤﺪﺍﻭم
ﺪﺭﺣﺮﮐﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ الّا
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
عموم مرﺩﻡ
ﻭﺣتی ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻣﻨﺎﻓق ﺨﻮﺩ
ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺨﮕﻮﻯ
اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺩﻋﺎ ﻧﺒﻮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺷﺖ
ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻠﺎﻗﺎﺕ ﺑﺎﺭ
ﺩﻭم ﻤﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺳﭙﺎس
ﺑﺸﻨﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﻮﺍﻩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﺻﺎﻟﺖ الهی
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﭘس
ﻃﻮﺑﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻴک
ﻨبیّ
ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(
ﻃﻮﺑﺎ
ﺍﺗﻮﭘﻴﺎﻯ
عقلی ﻮ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺭﻋلم
ﻠﺪتّیﻮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ الهی
ﻮﻋﻘل کلّی رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﺩﺭﺧﺖ
ﻃﻮﺑﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ هفتم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺳﺮ ﺩﺳﺘﻪ
ﺷﺠﺮﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻋﺼﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ) ﻭﻃﻮﺑﺎﻯ
ﺒﺮ ﺍﻣّﺖ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ (ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐﻋﻘلی ﻮ
ﺍﺗﻮﭘﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
هست . ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
و ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺯ ﻣﺮّﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﺍﻣّﺖ)
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥاﻭم
کرﺩﻩ ﻭﻣؤﻤﻥ
ﺸﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﺍﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ (ﻣؤﻤﻦ)
ﺩﺭﺣﺎل اﻭم هستند
ﻭﻳﺎ ﻣؤﻤﻥ اﻭم
کرﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ ﺑﺎ
ﻣﻥ ﺮﺍ ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺮﺩﻧﺪ (
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ
اﺗﻮﭘﻴﺎ ﻭ
ﺩﺭﺧﺖ سئر ﻋﺮﺵ
و سترت المنتهای
ﻭلاﻳﺖ ﻭﻋﻘل الهی
ﻮ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﺳﺒﻴﻞ)
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ
ﻃﺮﻳق ﻮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣل ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ) ﮐسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
اﺻﻮل ﺰﻣﻴﻦ
ﺍﻭﺭﺍ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﺗﺄﻟّﻪ ﻭتوسّل
عباﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺗﺶ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮﻯ
ﺮﺍ ﺗﺄﻟّﻪ ﻭ توسّل
عباﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺸﻮﻧﺪ) ﻭ
ﺗﻤﺎم ﺃﻫل
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ (
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺳﺎﻟک
اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی
ﻤﺤﻤﺪ ﮐﺎﻣل
ﻤﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻳﻥ ﺪﻋﺎﻯ اﺯ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺒﺨﺸﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. (ﺃﺻﻞ)
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺭﻭح ﻮ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﺎﺯﺩﻳﺪ
ﻋﻮﺍلم
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ ﺃﺻلی
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺃﺻل
ﺰﻣﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻥ
گیرﺷﺪﻩﺍﻧﺪ) ﮐسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺃﻣﻴﻥ
ﻮﻣﻴﻤﻮﻥ ﻮ
ﻃﺒﻴﺐ
ﻣﺘﻄﻴّﺐ ﺍﺳﺖ (ﻣﺤﻤﺪ
(ﺃﻣﻴﻦ) ﺍﻭم
کرﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ(
ﺍﻣﺎﻥ) ﺧﺪﺍ ﺑﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭﺍﻣﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﺎ
ﺳﺮﺑﺮﺩ ﺍﻣﺎﻥاﻭ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻭﭼﺸم ﺒﺴﺘﻪ
ﺭﺍﻩ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ(ﻣﻴﻤﻮﻥ)
ﭘُﺮ ﻳُﻤﻥ ﻮ
ﺑﺮﮐﺖ ﻭﻧﻴک
ﺒﺨتی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﺑﺎﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ توسّل
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺑﺮﮐﺘﻬﺎ ﻭ
ﻓﺰﻭﻧﻴﻬﺎﻯ
کرﺍﻣﺎﺕﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺧﻮﺩ
ﻃﺒﻴﺐ ﺷﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﺧﻮﺏ
ﻭﻧﻴک ﺸﺪﻩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻃﺒﺎﺑﺖ ﻭﺷﻔﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﻋﻴسی
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻗﺎﺑل ﻘﻴﺎس
ﻧﻴﺴﺖ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
گذﺷﺘﮕﺎﻥ ﻮ
ﺑﺎقی
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﻨﺰﺩ
ﻣﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷند (ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻮ
ﻧﻮع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ
ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﺩﺭ
ﺣﻔﻆ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ هستند)
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻈﻬﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ (
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
برتری ﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻋﻴﺴﻰ ﮐﻪ ﺷﺶ
ﻗﺮﻥ ﺒﻌﺪ
ﺍﺯﻋﻴسی ﺒﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ عیسوی
ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺨﺎﺭج
گرﺩﺩ (ﻇﻬﻮﺭ ﻭ
ﺑﻌثت ﻭﺗﺤﻘق
کشف ﻳک ﻘﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻗﻬﺮﻣﺎنی ﻴﺴﺨﺖ
ﮐﻮﺵ ﭼﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺘﻤﺎم
ﺒﻨﺪﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﺴﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
(ﺭﻭﺵ ﺗﻌﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی اﻭ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺳﺨﺖ ﺑﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ
ﺁﺳﺎﻥﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ)
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﻣﻴﻥ ﻨﻴﺰ
ﮔﻠﻬﺎ ﻭﺟﻮﻫﺮ
ﻭ ﺑﺮﮐﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ (ﺯﻣﻴﻥ
ﺘﻥاﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺭﻭﺍﻥ اﻭ ﻭ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻴک ﺮﻭﺡ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎلاﺕ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﺮﻭح ﺮﺍ
ﺑﺮﻭﺯ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﮔل ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺟﻮﻫﺮ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﮔﻮﻫﺮﻳﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ عقل کلّی
رَبّ ﺍﻟﻨﻮ
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺮﮐﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ (
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﮐﻤﺎل ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ) ﻭﻫﺮﺟﺎ
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﻣﻥ
ﺁﻧﺠﺎﺭﺍ
ﺑﺮﮐﺖ ﻣﻴﺪﻫﻢ (ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ
ﺍﻭم ﻮﺭﺩ
ﺗﺼﺪﻳق
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻬﺮ
ﻧﻘﻄﻪ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺃﻫﻤﻴﺖ
ﻗﺎﺋل ﺒﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺴﺎﺟﺪ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭعزّﻟﺖ ﮔﺎﻩ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﺸﺪﻩ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻭﻯ) ﻭﺍﻭ
ﺍﺯﺩﻭﺍج ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭلی اﻭلاﺩ
ﺍﻧﺪکی ﺪﺍﺭﺩ. (
ﺍﺯﺩﻭﺍج ﺠﻨسی
ﺒﺎ ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ
ﺰﻳﺎﺩﻯ که
ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺍﺷﺖﻫﺮﮐسی
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺣﺘﻰ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺪﺭ ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺗﺎ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺩﻭﻫﺰﺍﺭ
ﺯﻥ ﻮ ﮐﻨﻴﺰ
ﺩﺭﺣﺮم ﺴﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ (ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ)
ﺍﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺴﺘﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی زن
یا مرد ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺣﮑم ﺰﻥ اﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ (ﺯﻥ)
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ
اﻃﺎﻋﺖﻭ
ﺗﺴﻠﻴم و توسل
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
ﺠﻨﺴﻰ. ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻭ ﺍﻧﺪک هستند
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﺮﺩ ﭘﺴﺮﺍﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺰﻥ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ هستند.
ﻭالّا ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ ﺑﺎ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﻨﺸﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ خاندان
ﻧﺒﻮﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
چون پسر نوح
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﺳﺎﮐﻦ (ﺑﮑّﻪ)
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
اﺳﺎس کعبه
ینام بکّه
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ (ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺳﺎﺧﺖ. محمد
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
اﺳﻤﺎﻋﻴل
ﻮﻫﺎﺟﺮ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺪﺭ ﻣﮑّﻪ. که
ﺩﺭﻋﻘﻴﺪﻩ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻴﻬﻮﺩﻯ ﭙﺴﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺮﻳﺶ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﺍﺯ ﻳﻤﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﻣﻬﺎﺟﺮﺍنی
ﺰﺭﺩﺷتی
اﻳﺮﺍنی
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﻭﺭﺯﻣﺎﻥ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﺮﺩم
ﻤﺤﻠّﻯ ﺮﺍ
قبله ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
(ﻣﮑّﻪ)ﺷﻬﺮ(ﻣﻐﻬﺎ
و مُغ بچگان )ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
مُغ ﺰﺭﺩﺷتی هستند.ﻭ
ﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﺭﺩﺷتی
اﻭﻟﻴﻪ ﮐﻪ مغ
ﻮﺍﻗﻌی ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ (ﻣﻐﺒﭽﮕﺎﻥ)
ﻣﺎﻧﻨﺪ بنی
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻮﻳﺎ ﺍﻭلاﺩ
ﺁﺩم هر انسان
کامل بیت و
خوانقاه
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻣﮑّﻪ ﺷﻬﺮﻯ
اﺳﺖﻭﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺖﻭ
ﺩﺭﻣﮑّﻪ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ نهائی
چون ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس برای خود
و سالکان پیرو
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺸﻬﺮ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴم که
ﺍﺯﺁﻧﺠﺎ
ﺑﻤﻌﺮﺍج ﻮ ﺍﺳﺮاء
آﺳﻤﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﻭند ﮐﻪ
ﻣﻘﺎم ﺪﻧﺎ ﻭ
ﺗﺪﻟّﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑندﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﺑﮑّﻪ ﻫم
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ(ﺑﮑاء
ﻮﮔﺮﻳﻪ)
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ (قرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺒﺎﭼﺸم
ﭙُﺮ ﺍﺷﻚ و این
کاملان مقام
بَغ زردشتی
داشتند ) ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻧﺪﺑﻪ ﺍﻟﻬﻰ
چون در
اورشلیم
ﮐﻌﺒﻪ ﻭﻫﺮعزّﻟﺘﮕﺎه
و آتشکده اﺳﺖ
یهود یا
اورشلیم و
قریشیان مانند
چندین و
مذهلهای
زردشتی قشری
خانه زردشتی بوده
کاملان الهی
مورد تقلید
سلوکیآتان برای
قشریون ۀتها
بدیل بمراهب
متضا شذه مگر کسانی
که دذ عمل
سلئک الهی میکنند
. عبادات آنان
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﻭ
ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﻭﮔﺮﻳﺎﻥ ﺪﺭ
ﺣﺎل ﻨﺠﻮﺍ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ توسّل
ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮک
ﺘﻮﺣﻴﺪﻯ هستند.
ﺗﺎبا توسل
پیر معرفی
شدهخلیک سالک ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ(ﺑَﻎ)
موید عبد
ﻫﻤﺎﻥ کامل الهی
راستین ﺪﺭ
ﺑﻴﻦ (ﻣُﻎ)ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ(ﮐﻌﺒﻪ)
ﻳک ﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺪﻗﻴﻘا ﺸﺒﻴﻪ
ﻫﺮﺁﺗﺸﮑﺪﻩ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ ﻓنی
ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻃﺒﻘﻪ ﺩﻭم ﺁﻥ
ﺠﺎﻳﮕﺎﻩ عزّﻟﺖ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻠّﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻨﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺁﺯﺭ
ﺍﺳﺖ ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺑﺮﻫﻤﻦ)
ﻳﺎ ﮐﺎﻣل الهی
ﻮ(ﺭﻳﺸﻰ) ﻳﺎ
ﺩﺭﻭﻳﺶ
ﻫﻨﺪﻯﻭ ﺃﺏ ﻳﺎ
ﭘﺪﺭ ﻭﭘﻴﺮ ﺭﻫﻨﻤﺎ
ﻭ ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻫﻴم ﻮ
ﺑﺮﺍﻫﻮم
ﻨﻴﺰﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺑﺮ)
ﻭ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﻓﺮﻭﺷﻴﺪ ﭼﻮﻥ
ﻔﺮﻳﺪﻭﻥ ﻭ ﺟم
ﺸﺪﻩ ﭼﻮﻥ ﺠﻤﺸﻴﺪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
الهی ﺪﺭ ﺃﺻل ﻴکی
هستند ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺣﻨﻴﻒ)
ﻳﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺮﻭﺯ و
زنده ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺩﺭﻫﺮ ﺩﻳﻦ. ﺩﺭ
ﺩﻳﻥ ﺠﺪﻳﺪ ﻳک
اﻭلی اﻟﻌﺰمی
ﺘﺎﺯﻩ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭالّا
ﺗﻤﺎم ﺃﺩﻳﺎﻥ
ﻮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﻃل ﻮﺣﺘﻰ
ﺷﺮک و دشنی
خداوند ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ الهی
ﺪﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی هستند.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﺟﺎﻩﻃلبی ﻮ
ﺟﻨﻮﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﻧﻘل
کلام اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ غیسی
ﻤﺴﻴخ ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﮐﻪ: ﻴﺎﻋﻴﺴﻰﺩﻳﻨﻪ
ﺍﻟﺤﻨﻔیّة ﻭ
ﻗﺒﻠﺘﻪ ﻣکیة
ﻭﻫﻮ ﻣﻥ ﺤﺰﺑﻰ
ﻭﺃﻧﺎ ﻣﻌﻪ
ﻓﻄﻮﺑﺎﻩ
ﻃﻮﺑﺎﻩ ﻟﻪ ﺍﻟﮑﻮثر
ﻭﺍﻟﻤﻘﺎم
الاﮐﺒﺮ ﻣﻥ
ﺠﻨّﺎﺕ ﻋﺪﻥ
ﻳﻌﻴﺶ ﺃﮐﺮم
ﻤﻌﺎﺵ ﻭ ﻳﻘﺒﺾ
ﺷﻬﻴﺪﺍ ﻟﻪ
ﺣﻮﺽ ﺃﺑﻌﺪ ﻣﻥ
ﻤﮑّﻪ ﺍلی
ﻤﻄلع اﻟﺸﻤس
ﻣﻥ ﺮﺣﻴق ﻤﺨﺘﻮﻡ
ﻓﻴﻪ ﺁﻧیة ﻣثل
ﻧﺠﻮم اﻟﺴﻤاء
ﻭ ﺃﮐﻮﺍﺏ ﻣثل
ﻤﺪﺭ ﺍلأﺭﺽ
ﻣاؤﻩ ﻋﺬﺏ
ﻓﻴﻪ ﮐلّ
ﺸﺮﺍﺏ ﻭﻃﻌم
کلّ ثمار فی الجنّة
ﻣﻥ ﺸرَبّ
ﺷﺮبة ﻟک ﻴﻈﻤﺄ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺃﺑﺪﺍ
ﺃﺑﻌثه ﻋلی
ﻔﺘﺮة ﺑﻴنک ﻮ
ﺑﻴﻨﻪ ﻳﻮﺍﻓق
ﺴﺮّﻩ
ﻋﻠﺎﻧﻴّﺘﻪ
ﻭﻗﻮﻟﻪ ﻓﻌﻠﻪ لا
ﻳﺄﻣﺮ ﺍﻟﻨﺎس الّا
ﺑﻤﺎ ﻳﺒﺪﺃﻫم
ﺒﻪ ﺩﻳﻨﻪ
ﺍﻟﺠﻬﺎﺩ فی
عُسر ﻭ ﻳﺴﺮ ﺗﻨﻘﺎﺩ
ﻟﻪ ﺍﻟﺒﻠﺎﺩ ﻭ
ﻳﺨضع ﻠﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﺮﻭم
علی ﺩﻳﻨﻪ ﻭ
ﺩﻳﻥ ﺃﺑﻴﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﻳﺴﻤّﻯ عند
ﺍﻟﻄﻌﺎﻡ
ﻭﻳﻔشی
اﻟﺴﻠﺎﻡ ﻭ
ﻳﺼﻠّﻯ ﻮ
ﺍﻟﻨﺎس ﻧﻴﺎﻡ
ﻟﻪ ﮐلّ ﻴﻮم
ﺨﻤس ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎﺕ
ﻳﻨﺎﺩﻯ اﻟی اﻟﺼﻠﺎة
ﮐﻨﺪاء ﺍﻟﺠﻴﺶ
ﺑﺎﻟﺸﻌﺎﺭ
ﻳﻔﺘﺘح ﺒﺎﻟﺘﮑﺒﻴﺮ
ﻭ ﻳﺨﺘﺘم
ﺒﺎﻟﺘﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﻳﺼﻒ ﻗﺪﻣﻴﻪ
فی اﻟﺼﻠﺎة
ﮐﻤﺎ ﺗﺼﻒ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﺃﻗﺪﺍﻣﻬﺎ ﻭ
ﻳﺨشع علی
ﻘﻠﺒﻪ ﻭ ﺭﺃﺳﻪ
ﺍﻟﻨﻮﺭ ﻓﻴﺼﺪﺭﻩ
ﻭ ﺍﻟﺤق فی
ﻠﺴﺎﻧﻪ ﻭﻫﻮ
مع اﻟﺤق
ﺤﻴثما ﮐﺎﻥ
ﺗﻨﺎم عیناه ﻭ لا
ﻳﻨﺎم ﻘﻠﺒﻪ
ﻟﻪ ﺍﻟﺸﻔﺎعة
ﻭﻋلاﻣّﺘﻪ
ﺗﻘﻮم اﻟﺴﺎهة
ﻭ ﻳﺪﺭ ﻓﻮق
ﺃﻳﺪﻳﻬم اﺫﺍ
ﺑﺎﻳﻌﻮﻩ ﻓﻤﻥ
ﻨﮑث ﻓﺎﻧّﻤﺎ
ﻳﻨﮑث ﻋلی
ﻨﻔﺴﻪ ﻭ ﻣﻥ
ﺃﻭفی ﺒﻤﺎ
ﻋﺎﻫﺪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭ
ﻓﻴﺖ ﻟﻪ
ﺑﺎﻟﺠﻨّﻪ
ﻓﻤﻥ ﻈﻠﻤﻪ
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ لا
ﻳﺪﺭﺳﻮﺍ
ﮐﺘﺒﻪ ﻭلا
ﻳﺤﺮّﻓﻮﺍ
ﺳُﻨّﺘﻪ ﻭ ﺁﻥ
ﻴﻘرؤﻩ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﻓﺎﻥ
ﻠﻪ فی اﻟﻤﻘﺎم
ﺸﺄﻧﺎ ﻣﻥ اﻟﺸﺄﻥ.
ﻴﺎﻋﻴﺴﻰ
ﮐﻠﻤﺎ ﻳﻘﺮﺑک
ﻤﻨّﻰ ﻓﻘﺪ
ﺩﻟﻠﺘﻚ ﻋﻠﻴﻪ
ﻭﮐﻠﻤﺎ
ﻳﺒﺎﻋﺪک ﻤﻨّﻰ
ﻗﺪﻧﻬﻴﺘک عنه
ﻓﺎﺭﺗﺪ
ﻟﻨﻔﺴک . ﺃﻯ غیسی
ﺒﺪﺍﻥ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺣﻨفی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ(
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺪﻳﻥ ﻮ ﺭﻭﺵ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺑﺎﺯﻯ ﻘﺸﺮﻯ ﻮ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺗﺄثیرﺍﺕ ﺩﺭ
ﭘﺎک ﻛﺮﺩﻥ
ﺮﻭﺍﻥ) ﻭﻗﺒﻠﻪ
ﺍﻭ ﻣﮑّﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ(ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﺍﻳﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻗﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ غیسی
ﻤﺴﻴح ﻬﺸﺖ ﺻﺪ
ﺳﺎل ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﺎﺩ ﻣﺴﻴح
گفته ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺗی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﻭﺷی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ گذﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺎﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺪﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ ﻭ
ﻇﻬﻮﺭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﺭ ﻣﺴﻴح ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺴﻴﺤی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺒﻮﺩﺍﺋﻰ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻧﻮﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ.
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍئی
ﻤﻨﺘﻈﺮ ﻧﻮﺭ
ﺣﺴنی ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﻭﻫﻨﺪﻭﺋﻴﺴﻢ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻧﻮﺭﺣﺴﻴﻨﻰ.ﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
هم ﻤﻨﺘﻈﺮﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮ ﺤﺴﺐ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﻭﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯلی ﺨﻮﻳﺶ
ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ اﺯ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻮﻟّﺪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺤﻴﻄ ﺪﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت
ﺑﺴﻮﻯ
ﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪﺗﺮ ﺑﻨفع
هرﮐسی هست. ﻭﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﺎ ﺯﺩ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﺸﺪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻤﻬﻠﺖ
ﻭ ﺃﺟل ﺴﻠﻮکی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﻮ
ﺷﻴﻌﻪ ﻧﻴﺰﻋلی
ﺮﻏم ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی
ﺒﺎﺯ ﺗﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺘﺎ
ﺁﺧﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮔﺮ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭﻧﻔﺮ ﮐﻪ
ﺩﻗﻴﻘﺎﻭ ﻃﺒق
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻤل
کنندﻳکی
شاﻧس ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
هرﮐسی ﺒﺎﻳﺪ سعی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻬﺮﺟﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﺩﺭﺗﻮﻟّﺪ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻣﮑّﻪ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ
عرﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻪ ﻋﺎم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭالّا
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
مسلمان خاص
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻨﺎﻡ(
ﻣﮑّﻰ ) ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺁﻣﺎﺩﮔی
ﺒﺮﺍﻯ ﻋﺮﻭج
ﭙس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪّس ﻧﺎم
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ ﺷﻬﺮ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ.
ﻣﮑّﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗی
ﻤُﻐﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻟﻔﻈی ﺰﺭﺩﺷتی
ﻘﻮم ﻘﺮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮐﻌﺒﻪ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﻪ ﻭﺍﻗﻌی
اﺳﺖ ﺑﮑّﻪ جای
بَغ ها ﻧﺎم ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺠﺎﻯ ﺒﻐﻬﺎ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﺳﺖ. (ﻗﺒﻠﻪ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﻗُﺒﺎﻟﻪ)
ﻭ(ﮐﺒَﺎلاﻯ)
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭﺟﻠﻮ
ﭼﺸم ﻨﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻠﻪ ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﻳﺎ
ﻗﺒﻠﻪ ﻭ ﺑﻮﺳﻪ
ﻳﺎﺗﺴﻠﻴم
عاﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻭ
ﺍﺷﻴﺎئی ﻔﺮﺿﺎ
ﻣﻘﺪّس )
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ
ﺣﺰﺏ ﻣﻥ اﺳﺖ
ﻭﻣﻥ ﺒﺎ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻢ. ﺣﺰﺏ الله
ﮔﺮﻭﻩ ﻣﺘﻌﻠق
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ هستند.
ﻭﻧﻪ ﺣﺰﺏ الله ﺳﻴﺎسی
ﻮ ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﻢ ﻭ
ﺁﺩم کشی
ﺠﻮﺍﻧﺎﻥ ﺨﺎم
ﻮ ﻧﺎ ﺑﺎﻟﻎ ﻭ
ﺍﮐثرﺍ ﻓﺎﺳﺪ
ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ. ﻭالّا
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺤﺰﺏ
ﺷﻴﻄﺎﻥ هستند
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭ ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ)
ﭘس ﻃﻮﺑﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﻮثر ﺩﺍﺭﺩ (ﺍﺗﻮﭘﻴﺎﻯ
ﻤﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪﻭﻋﻘل
کلّی الهی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻨﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ ﻭ
ﺩﺭﺳﻄﻮح
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘفهیم
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ(ﮐﻮثر)
ﻳﺎ ﮐثیر ﻭ
ﺯﻳﺎﺩ ﻭ(ﺣﻮﺽ)
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺣﻮﺯﻩ)
ﻋﻠمی ﻮ
ﺗﻌﻠﻴمی ﺴﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺗﺶ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ) ﻭ ﺍﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻘﺎم ﺃﮐﺒﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ (
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋک ﻮحَجّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺸﻬﻮﺩﻯ و الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ ﺑﺎ
ﭘﻨج ﺤج
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨج ﺘﻥ ﺁﻟﻌﺒﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻳﮕﺎﻧﻪ حَجّ
کعبه ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺩﺍﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ گفت
ﻭ ﺍﻳﻨک ﺒﺮ
ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺤج ﺃکبر
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ. حَجّ
ﻮﺍﻗﻌی اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺗﻌﻠﻴم ﺤج
کعبه .ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮐﺎﺭ ﺁﻥ
ﺳﻤﺒﻮل ﻴک
ﻜﺎﺭﻯ ﺪﺭ حَجّ
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻣﺶ ﺍﺯ
ﻧﻮع
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ عدﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻥ ﺒﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺯﻧﺪﮔی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎلأﺧﺮﻩ
ﺷﻬﻴﺪ ﻗﺒﺾ
ﺭﻭح ﻤﻴﺸﻮﺩ (ﺟﻨّﺖ
ﻭﺟﻨﺎﻥ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﮔﻨﺎﻥ)ﻫﻨﺪﻯ
ﻴﺎﻋﻘل الهی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺷﺎﻫﺪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺁثاﺭﻋﻘﻠﻰﻭ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮ
ﺭﻭﺍنی ﺁﻥ ﺪﺭ
ﻣﻌﺮﺽ ﺩﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺍﺣﺴﺎس
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻬﺸﺖﻋﺪﻥ ﻳﺎ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮه
ﺒﺸﺮﻯﺧﺎﺹ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
ﺩﺭﺳﺎﻳﻪ
ﺩﺭﺧﺖ ﻃﻮﺑﺎ ﻭ
ﺷﺠﺮﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺩﺭﺧﺖ ﺳﺪﺭة
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺃﮐﺮم ﺒﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺗﺮﻳﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ. ﻭالّا
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ هست.
ﻗﺒﺾ ﺭﻭح ﻮ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﺴﻤﻮم ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی اﻳﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔی ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ همانی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺃﮐﺒﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﺮﺳﺪ.
ﺗﺎ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻋﻀﻮ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ گرﺩﺩ)
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺣﻮﺿﻯ اﺳﺖ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﺍﺯ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﮑﻪ
ﺗﺎ ﻣﻄﻠﻊ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ (ﺩﺭﻣﻨﺘﻬﺎﻯ
ﺸﺮق ﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﻫﻨﺪ. ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﻪ ﻳک ﺤﻮﺽ
ﻭﺣﻮﺯﻩﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴمی
ﻮﻋﻘلی ﻮ
ﻣﺤﻴﻄی الهی
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس
ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺤﻮﺽ
ﺷﺮﺍﺏ ﺳﺮ
ﺑﻤُﻬﺮ
ﻭﻣﻌﻄّﺮ ﻫﺴﺖ (
ﻭﻣﻰ ﻧﺎﺏﻋﻘلی
ﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ.
ﻳﺎﺷﺮﺍﺏ
ﮐﻬﻨﻪ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻪ
ﺗﺄثیرﻋﻤﻴقی
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺯﺗﺮﻯ
ﻘﺎﺑل
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ)ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﻮﺽ ﻳﺎ
ﺩﺭﻳﺎﭼﻪ
ﺷﺮﺍﺏ ﻇﺮﻭفی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮﺷﻴﺪﻥ
ﺒﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﮑﺎﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩم اﺯ
ﺣﻮﺯﻩ ﺗﻌﻠﻴمی
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ) ﻭ
ﮐﺎﺳﻪﻫﺎﻯ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ
ﺰﻣﻴﻥ اﺳﺖ
ﻭﺁﺏ ﺁﻥ عذﺏ ﻭ
ﮔﻮﺍﺭﺍ ﺍﺳﺖ (
ﺁﺏ ﻋﻘل ﻮ ﻣاء
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ (ﻣﺎﻯ)ﻋﺮبی
ﻮ(ﻣﻰ) ﻭﺷﺮﺍﺏ
ﻋﺮﻓﺎنی
ﻔﺎﺭسی اﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ همه
ﮔﻮﻧﻪ ﺷﺮﺍبی هست.
ﮐﻪ ﻃﻌم ﻮ ﻣﺰﻩ
ﻣﻴﻮﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﺪﺍﺭﺩ (ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﻣﻌﻘﻮلاﺕﻋﺮﻓﺎنی
ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی ﻮ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﻤﻪ
ﺳﻄﻮح عقلی
اﻧﺴﺎﻧﻰ. ﮐﻪ
ﻣﻴﻮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥﺒﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺖ الهی
اﺳﺖ) ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻴک ﺒﺎﺭ
ﻧﻮﺷﻴﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﺸﻨگی ﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ (ﺳﻴﺮﺍبی
ﻴﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭﻋﺪم ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ) ﮐﻪ ﻣﻦ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﺍﻭﺭﺍ (ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ) ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺪتی ﻔﺘﺮﺕ
ﻭﺯﻣﺎنی
ﺨﻮﺍﻫﻢ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ. (ﻫﻤﺎﻥﻄﻮﺭﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪیا همان
سوشیانس سوم
زردشت و
فارقلیت دوم
مسیح ﺩﺭﻳﻚ
ﻓﺘﺮﺕ ﻭ ﻣﺪﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺯﻣﺎنی
ﻨﻮﻋﻰ ﻓﺘﻮﺭ ﻭ
ﺳﺮﺩﻯ ﻮﺳﺴتی
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ سلوک
الهیﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
اﺳﺖ ﻭالّا
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﺎﻥ حدّ
ﺃﻗل ﻀﺮﻭﺭﻯ
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ سلوک
الهی گرﻭهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺸﺪﻥ
ﻮ ﭘﻴﻮﺳﺘﻥ
ﺒﻴک ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻭهی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺤﺪ
ﺃﻗﻠّﻯ اﺳﺖ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻮ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺘﺎ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ) ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺩﺭ
ﺩﻟﺶ
ﺑﺎﮔﻔﺘﺎﺭﺵ
ﺑﺮﻭﺷنی ﻴکی
اﺳﺖ (ﻫﻤﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻥ ﻴک ﺪل
ﺒﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﻭﺿﻮحی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺳﻠﻮکی
ﻮ الهی ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭ ﺿﻮح
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻫﺮ
ﮐسیﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭک ﻛﻨﺪ.
ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ) ﮐﻪ
ﻗﻮل اﻭ ﺑﺎ
ﻓﻌﻠﺶ ﻳکی اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻤﺮﺩم
ﺪﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻤﺎﻳﺪ (ﮐﺎﺭﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺨﺼﺎ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻟّا
ﺭﻃﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﻣتع ﺮﻃﺐ ﭼﻮﻥ
کند ؟) ﺩﻳﻥ اﻭ
ﺟﻬﺎﺩ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ
ﺩﺭﻋُﺴﺮ ﻭ
ﺳﺨﺘﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻳُﺴﺮ
ﻭﺳﻬﻮﻟﺖ (ﺟﻬﺎﺩ
ﻭﺗﻠﺎش ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻄی اﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺭﻭﻯ
ﺮﻳﺎﺿﺖ ﻭ ﺳﺨتی
ﻮ ﺭﻧج ﺒﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺼﺒﺮ ﺩﺭ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ کسی ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی
ﻔﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻣﻬم
اﺳﺖ) ﺗﻤﺎم
ﺸﻬﺮﻫﺎ ﻭ ﺳﺮ
ﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﻣﻨﻘﺎﺩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ (
ﺗﻤﺎم
کشوﺭﻫﺎﻯ ﺴﻴﺎسی
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
کاﺭﻯ ﺮﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻠﮑﻪ
ﻭلاﻳﺖ ﺳﻴﺎسی
غیرﺳﻠﻮکی اﻭ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺑﻠﺪﻫﺎ ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺩﺍﻧﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻮلاﻳﺖ
و کلاس الهی
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺗﻤﺎم
اﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎنی ﻤﻮﻓق
ﺪﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻗﻄﻌﺎ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪ ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻮﻳﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻄ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﺘﻮﻟّﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.)
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺭﻭم
ﺒﺪﻳﻨﺶ ﺧﺎضع
ﻮﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﺪﻳﻥ ﭙﺪﺭﺵ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ (ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺭﻭﻡ ﭼﻪ ﺭﻭم
غربی ﻮﻳﺎ ﺭﻭم
ﺸﺮﻗﻰ ﻭﻳﺎ ﺣﮑﺎم
ﻤﺤلی ﺁﻥ ﺪﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ
ﺸﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻟﺸﮑﺮ ﮐﺸی
ﻤﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺍﻧﺠﺎم گرﻓﺖ.
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
اﻳﻥ ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻧﻈﺎمی اﺳﻠﺎم
ﺮﺍ ﻣﻨﺴﻮﺏ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ. ﮐﻪ
ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
اﺳﻠﺎﻣﻰ ﺟﺰ
ﻏﺎﺭﺕ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻮ ﺭﻭم ﻮ
ﻣﺼﺮﻫﺪفی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻣﺮﺩم
ﺠﺰﻳﻪ ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﺧﻴلی هم ﺨﻮﺵ
ﺩﺍﺷﺘند ﮐﻪ
دیگران
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ نیز
ﻨﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻣﺎﻟﻴﺎﺕ
سرانه جزیه
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺩﻳﻥ
اﺑﺮﺍﻫﻴم ﭙﺪﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺣﻨﻴﻒ ﻭ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺒﺮﻫﻤﻥ ﻮﺃﺏ
ﺭﻫﻨﻤﺎ ﻭ ﭘﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎنی اﺳﺖ.)
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺩﺭﻏﺬﺍ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ها ﻧﺎم
ﺨﺪﺍ ﺑﺮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
( ﺑﺴم الله
ﮔﻔﺘﻦ. ﻭﻟی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﺘﺮﺑﻴتی
ﻮﺳﻠﻮکی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺁل اﻭ
ﮐﻪ ﺩﻋﺎﻯ
ﺪﺍﺋم ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺻل ﻮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
اﻭﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺍﺳﻄﻪ
و تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺁﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ)
ﻭﻧﻴﺰ ﺳﻠﺎم
ﻮﺻﻠح ﺮﺍ
ﺭﺍﻳج ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺍﺳﻠﺎم ﻮ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
اﺳﻠﺎﻣﻰ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
همراﻩ ﺑﺎ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻭﺧﻮﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺻﻠﺤی هم
ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﻧﺒﻮﺩﻩ. ﻭﺣتی
ﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺠﻨﮕﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺍﺭﮐﺎﻥ
اﺳﺎسی
ﺪﻭﻟﺘﻬﺎﻯ
اﺳﻠﺎم ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺴﻠﺎم ﻮ ﺻﻠﺢ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺴﻠﻴم
ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ کاﺭالهی
ﻮ ﺁﺧﺮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ)
ﻭﻗتی اﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭﺧﻮﺍﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﭘﻨح
ﻨﻤﺎﺯ ﻣﺘﻮﺍلی
ﺪﺍﺭﺩ ( ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻫﺎﻯ
ﭙﻨج ﻮﻋﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﺎﺯ (ﺍﺿﺤﻰ )
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻋﺖ ﺩﻩ ﺻﺒح
اﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﺍﺩ.
ﻭﻟی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻨج
ﺸﻬﻮﺩ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
عباﺩﻯ ﺪﺍﺷﺖ.
ﺗﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﺗﻮﺍلی
ﻨﻤﺎﺯﻫﺎ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺒﻤﻌنی
اﻳﻨﮑﻪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺻﺒح ﻮ ﻇﻬﺮ ﻭ
ﺷﺐ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺎﻳﻥ
ﺘﺄﮐﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺍلی همان
ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ (ﺗﻠﻮ ﺍلاﺧﺮﻯ)
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ (ﺗﻠﺎﻭﺕ)
ﻗﺮﺁﻥ ﺒﺎ(
ﺗﻮﺍلی
ﻘﺮﻩﻫﺎﻯ)
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺠﻬﺶ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭل
ﺤﺴﻴﻨی ﺨﻮﺩ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.
ﺩﺭحدّ ﺃﮐثر
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻫﺎ
ﻫﻤﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺑﺪﻧﺒﺎل
هم ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍم اﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻇﺎﻳﻔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟک اﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺠﺮّﺍﺣی ﻤﻐﺰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺮگ ﺒﺘﻌﻠﻴم
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ در تجربه
این نویسنده )ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻤﺎﺯ
ﻭﻯ ﻨﺪﺍ
ﻭﻓﺮﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﭼﻮﻥ اﺣﻀﺎﺭ
ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ( ﺩﺭ
ﺃﺫﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻤﺎﺯ ﺑﺎﺯ
ﺷﻌﺎﺭ ﻳﺎ
إﺷﻌﺎﺭ ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻤﻌنی
ﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍک
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﻧﺼﻴﺐ
ﻫﺮﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﮐﻪ
ﺑﺎﺗﮑﺒﻴﺮ
ﺁﻏﺎﺯ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺴﻠﻴم ﺨﺘم
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ( ﺍﻭل
ﻮ ﺁﺧﺮ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺗﮑﺒﻴﺮ ﻭالله
ﺃﮐﺒﺮ ﮔﻔﺘﻦ
ﻭﺗﺮک
هربزرگی ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻣﺪﺍم
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ.ﻭ
ﻭﻗتی ﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﻭ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻣﺮﺍﺳم ﻮﺿﻮ
ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮﻓﺘﻦ (ﻭﻯ
ﺴﻮ)ﻭ( ﺿوء ﻮ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
توسّل)ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻭﺩفع
ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎلی
اﺳﺖ. ﺳﭙس
ﺳﺎﻟک هرﭼﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻠﺐ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻮ
ﻗﺒﻮل ﺘﻮﺑﻪ
ﻭﮐﻤک ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﻮﻓﻴق
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
اﺳﺖ. ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﺎم ﺪﺍﺩﻥ
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻨﻤﺎﺯ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺎﻟک ﻜﻪ ﭘﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ الله ﺃﮐﺒﺮ
ﮔﻮﻳﺎﻥ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﻴج ﻤﻄﻠبی
ﻨﻤﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻤﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍضی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺣتی ﺘﻮﺿﻴح ﻮ
ﺩﻟﻴلی هم
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ)
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﻤﻨﻈّم
ﻮ ﺑﺼﻒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﭼﻨﻴﻥ
ﻘﺪﻣﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻨﻈم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ (ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
ﺪﺭﻧﻈﻢ.
ﻭﺻﻔﻮﻑ
ﻧﻤﺎﺯﮔﺬﺍﺭﺍﻥ
ﻮ ﻣﻠﺎﺋک الهی
ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻦ ﮐﻪ
ﻣﻨﻈم ﺪﺭ ﻳک
ﺼﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﻈﺎم
ﺪﺭ ﻣﺤﻀﺮ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﻓﺮﺽ ﺑﺮ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺪﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻤﻨﻈم ﻮ ﺳﺎﮐﺖ
ﻭ ﮔﻮﺵ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ هستند)
ﮐﻪ ﻗﻠﺐ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺧﺸﻮﻉ (ﻭ ﺗﺮس) ﺍﺯﻣﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺳﺮ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺧﺸﻮﻉ(
ﺳﺮﭘﺎﺋﻴﻦ ).ﻭﻧﻮﺭﻯ
ﺪﺭﺳﻴﻨﻪ ﺩﺍﺭﺩ
(ﺩﺭ ﻣﻐﺰ ﻭ ﺫﻫﻥ
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺂﻥ
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ هرﮐس ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﻗﺖ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻣﺮﺗﺒﻄ
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺣق ﺒﺮ
ﺯﺑﺎﻧﺶ ﺟﺎﺭﻯ
اﺳﺖ. (ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺑﺤق
اﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺨﻄﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮﺟﺎ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣق هماﻥ
ﺠﺎ ﺍﺳﺖ ( ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺒﺮﺩ)
ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺳﺖ
ﻭلی ﺪل اﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎ
ﮔﺮﺩﺵ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺁﻣﻮﺯﺵ
ﮔﻴﺮﻯ اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ) ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺤق ﺸﻔﺎﻋﺖ
دیگران ﺍﺳﺖ (ﺷفع
ﻮ ﺟﻔﺖ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﺎﻃﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﮐﺴﻰ)
ﻭﺑﺮ ﺍﻣّﺖ ﺍﻭ
ﺳﺎﻋﺖ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺳﺎﻋﺖ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭﻗﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭالّا
ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ ﻧﻪ
ﺩﺭﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﻬﻨم مسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﻓﺘﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. (ﺍﻣّﺖ)
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ
طریقت ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ که ﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ) ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﻤﻥ ﺒﺎلاﻯ
ﺪﺳﺘﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺒﻨﺪﻳﺪ (ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻌﻤﻮلا ﺑﺮﻭﻯ
هم ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺷﺮﮐﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺎﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭﺗﻮﺍﻥ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﮔﺮﻯ
ﺠﺎﺩﻭﮔﺮﺍﻧﻪ
ﻭ ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻔﻬﻴم ﻮ
ﺗﺴﻠﻴم ﻤﻨﻄﻘی
ﺪﺭ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ)
ﭘس ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺸﮑنیﻮ
ﻧﮑث ﻭﻋﺪ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩ ﻋﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺸﮑﺴﺘﻪ
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻭﻓﺎﻯ
ﺁﻥ کند ( ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻴﺰ ﻧﺼﻴﺐ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ(
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﻤﮑﺎنی
ﻮﻣﻘﺎمی ﻮﻧﻮعی
ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ)
ﻭلی اﺯ ﺑﻴﻥ
ﺴﺘﻤﮕﺮﺍﻥ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﮐﺴﺎنی هستند
ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺪﺭﻳس
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻴﻬﻮﺩ
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒل از ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ توسّل
ﻮﻋﻤل کنند .
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺭﻭﺵ ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭالّا
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥﺑﻘﻮل
ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺮﺧی ﺮﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﺑﺮﺧی ﺮﺍ
ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺪﺭﻳس
ﻭﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭلی
ﻤﻨﺪﺭس ﻭ ﺧﺎک
ﺨﻮﺭﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ کاﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟم
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﻘﺮﺁﻥ
اﺳﺖ. ﭼﻪ ﺷﻴﻌی
ﻮلاﻳﺖ ﻋلی
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺳﻨّﻯ غیر ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭ ﻫﺮ
ﻗﺸﺮﻯ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺗﺤﺮﻳﻒ ﺳﻨّﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍﻧمی
کنند ( ﺳﻨّﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
اﻟﺒﺘﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺂﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ هستند
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺤﺮﻳﻒ ﻭ
ﺑﺪﻋﺖ ﻭ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍشیث ﻮ ﺗﻔﺴﻴﺮﺑﻌقل
ﻤﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ (ﺗﺤﺮﻳﻒ)
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ(ﺣﺮﻑ)
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺰﻧﻨﺪ.
ﻭﺑﺒﺤث ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻭﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪ
ﻧﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی توسّلی
ﻨﻮﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺳﻠﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ (ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺴﻠﺎﻡ
ﻣﺤﻤﺪﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻮ
ﺭﻭﺩ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭلی ﺪﺭﻋﻤل
ﺪﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺳﻠﻮک
ﺒﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻣﻘﺎمی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل ﻘﻴﺎس
ﺑﺎ ﻣﻘﺎم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. (ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻮﻣﻘﺎم ﺪﻧﺎ ﻭ
ﺗﺪلیدر
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ)
ﺃﻯ عیسی ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻴﺰﻯ که
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﻤﻥ
ﻨﺰﺩﻳک
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺑﺘﻮ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
کرﺩﻡ. (توسّل
ﺒﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ) ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ ﺍﺯ
ﻓﺴﺎﺩ ﺩﻭﺭ
ﮐﻨﺪ ﺗﻮﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻧﻬی کرﺩﻡ (ﭘﻴﻮﺳﺘﻥ
ﺒﻐﻴﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻳﺎ ﺗﺤﺮﻳﻒ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺵ ﻭﻳﺎ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻴﮑﻪ
ﺗﺴﻠﻴم سلوکی
ﻤﺤﻤﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯﭼﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻣﺴﻴﺤﻰﻭ ﭼﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺸﻴﻌی
ﻴﺎ ﺳﻨّﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﭘس
ﺑﺨﻮﺩ ﺁﻯ
ﻭﻓﮑﺮﻯ ﺒﺤﺎل
ﺨﻮﺩ ﮐﻦ (ﮐﻪ
ﻋﻴﺴﺎﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺗﺎﺭﻳخی ﺨﻮﻳﺶ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻋﻴﺴﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻳﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻮ
ﻧﻮﺭ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻘﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّتی
ﻤﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮخی اﺯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺍﺭﺗﺪّ)
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩ ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﺗﺪ
ﻭ ﺗﺮک ﺪﻳﻥ ﻮﺳﻠوک
ﻛﻦ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺴﻴح
ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮک
ﺪﻳﺎﻧﺖ ﺑﺤﻖ
ﻣﺴﻴحی ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻭلاﻳﺖﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ) ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺘﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻧﺼﺎﻳح
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤسیح
ﺮﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: اﻥّ
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺣﻠﻮة
ﻭﺍﻧّﻤﺎ
ﺍﺳﺘﻌﻤﻠﺘک
ﻔﻴﻬﺎ ﻟﺘﻄﻴﻌﻨﻰ
ﻓﺠﺎﻧﺐ ﻣﻨﻬﺎ
ﻣﺎ ﺣﺬّﺭﺗﻚ
ﻭﺧﺬ ﻣﻨﻬﺎ ﻣﺎ
ﺃﻋﻄﻴﺘک عفوﺍ
ﻳﺎﻋﻴﺴﻰ ﺍﻧﻈﺮ
فی عملک ﻨﻈﺮ
ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﺍﻟﻤﺬﻧﺐ
ﺍﻟﺨﺎطئ ﻭلا
ﺗﻨﻈﺮ فی عمل
غیرک نظﺮ ﺍﻟرَبّ
ﻭﮐﻥ ﻔﻴﻬﺎ
ﺯﺍﻫﺪﺍ ﻭلا
ﺗﺮﻏﺐ ﻓﻴﻬﺎ
ﻓﺘﻄﻌﺐ
ﻳﺎﻋﻴﺴﻰ
ﺍﻋﻘل ﻮ
ﺗﻔّﮑﺮ ﻭ ﺍﻧﻈﺮ
فیﻨﻮﺍﺣی الأﺭﺽ
ﮐﻴﻒ ﮐﺎﻥ
عاقبة
ﺍﻟﻈﺎﻟﻤﻴﻦ
ﻳﺎ ﻋﻴﺴﻰ ﮐل
ﻮﺻﻴتی ﻨﺼﻴﺤﻪ
ﻟﻚ ﻭﮐل
ﻘﻮلیﻠک ﺤﻖ
ﻭﺃﻧﺎ ﺍﻟﺤق
اﻟﻤﺒﻴﻦ
ﻭﺣﻘّﺎ ﺃﻗﻮﻝ
ﻟﺌﻥ ﺃﻧﺖ
ﻋﺼﻴﺘنی ﺒﻌﺪ ﺃﻥ
ﺃﻧﺒﺄﺗﻚ
ﻣﺎﻟﻜک ﻥ ﺪﻭنی
ﻮلیّ ﻮلا
ﻧﺼﻴﺮ ﻳﺎ
ﻋﻴﺴﻰ ﺫﻟل
ﻘﻠﺒک
ﺒﺎﻟﺨﺸیة
ﻭﺍﻧﻈﺮ ﺍﻟی
ﻤﻥ هو ﺃﺳﻔل
ﻤﻨﻚ ﻭلا
ﺗﻨﻈﺮ الی ﻤﻥ
هو فوﻗﻚﻭ
ﺍﻋﻠم ﺃﻥ
ﺮﺃسﮐلّ ﺨﻄﻴئة
ﻭ ﺫﻧﺐ ﺣﺐّ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻓﻠﺎ
ﺗﺤﺒّﻬﺎ
ﻓﺎﻧّﻯ ﻠﺎ ﺃﺣﺒّﻬﺎ
ﻳﺎﻋﻴﺴﻰ ﺃﻃﺐ
لی ﻘﻠﺒﻚ ﻭ
ﺃﮐثر ﺫﮐﺮﻯ فی
اﻟﺨﻠﻮﺍﺕ ﻭ
ﺍﻋﻠم ﺃﻥ
ﺴﺮﻭﺭﻯ ﺃﻥ
ﺗﺒﺼﺒﺺ ﺍﻟﻰّ
ﻭ ﮐﻥ فی ﺬﻟک
ﻜﺤﻴّﺎ ﻭلا
ﺗﮑﻥ ﻤﻴّﺘﺎ
ﻳﺎﻋﻴﺴﻰ لا
ﺗﺸﺮک بی ﺸﻴﺌﺎ
ﻭ ﮐﻥ ﻤﻨّﻯ
علیﺤﺬﺭ ﻭلا
ﺗﻐﺘﺮ
ﺑﺎﻟﺼحّة ﻭ لا
ﺗﻐﺒّﻄ ﻨﻔﺴﻚ
ﻓﺎﻥ اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﮐفئ ﺰﺍﺋﻞ
ﻭﻣﺎ ﺃﻗﺒل
ﻤﻨﻬﺎ ﮐﻤﺎ
ﺃﺩﺑﺮ ﻓﻨﺎﻓس
فی اﻟﺼﺎﻟﺤﺎﺕ
ﺟﻬﺪﻙ ﻭ ﮐﻥ مع
اﻟﺤق ﺤﻴثما
ﮐﺎﻥ ﻭ ﺍﻥ
ﻘﻄّﻌﺖ
ﻭﺍﺣﺮﻗﺖ ﺑﺎﻟﻨﺎﺭ
ﻓﻠﺎ ﺗﮑﻔﺮ بی
ﺒﻌﺪ ﺍﻟﻤﻌﺮفة
ﻭلا ﺗﮑﻥ ﻤﻊ
ﺍﻟﺠﺎﻫﻠﻴﻦ ﻓﺎﻥ
اﻟﺸﻴئ ﻴﮑﻮﻥ
مع اﻟﺸﻴئ ﻴﺎﻋﻴﺴﻰ
ﺻﺐ ﺍﻟی
اﻟﺪﻣﻮع ﻤﻥ
عینیک ﻭ ﺍﺧشع
لی ﺒﻘﻠﺒﻚ
ﻳﺎﻋﻴﺴﻰ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺮﻧی فی
ﺤﺎلاﺕ
ﺍﻟﺸﺪّة
ﻓﺎﻧّﻯ اﻏﻴث
ﺍﻟﻤﮑﺮﻭﺑﻴﻥ
ﻮ ﺍﺟﻴﺐ اﻟﻤﻀﻄﺮﻳﻦ
ﻭ ﺃﻧﺎ ﺃﺭﺣم
اﻟﺮﺍﺣﻤﻴﻥ ﺃﻯ
غیسی ﺪﻧﻴﺎ
ﺯﻳﺒﺎ
ﻭﺷﻴﺮﻳﻥ اﺳﺖ (
ﺑﺮﺣﺴﺐﻋﻘل
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺸﻴﺮﻳﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺸﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﻋﻘل ﻨﺎﻗﺺ
ﺧﻮﺩ ﻟﺬﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺧﺒﺮﻯ
اﺯ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﮑﺴﺎنی
ﺸﻴﺮﻳﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم عقل
ﻮ ﺳﻠﻴﻘﻪﺍﻯ
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻬﺸﺖ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻮﺟﻬﻨک
کاﻣﻠﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻣﺎﺩﺍﻣﮑﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
اﺯﻋﻮﺍﻟم الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫند
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﻧﻪﻫﺎﻯ
اﻧﮕﻮﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎ ﺑﺤجم ﻴک
گرﺩﻭ ﻣﻴﺒﻴﻨﻢ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ اﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ
اﻧﮕﻮﺭﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﻧﮕوﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻳﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﭙﻴﺶ
ﭼﻴﺰﻯ ﺸﺒﻴﻪ
ﺩﺍﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺮﻳﺰ ﻭ ترس ﻗﻮﺭﻩ
ﺍﻧﮕﻮﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺍﻧﮕﻮﺭ ﻓﻌلی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﺟﻨﮕﻠﻬﺎﻯ
اﻓﺮﻳﻘﺎ ﺣتی ﻴکی
اﺯ ﻣﻴﻮﻩﻫﺎﻯ
ﭙﺮﻭﺵ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺘﻤﺪﻥ ﺪﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﺣﺸی
ﺒﺨﻮﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﮐﻪﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺘﻐﺬﻳﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ) ﻭلی
ﻤﻥ ﺘﻮﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻌﻤلی ﻮﺍﺩﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺘﻢ ﮐﻨﻰ (ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻡ.
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
کرﺩﻡ ﮐﻪ ﺑﺸﮑل
اﻃﺎﻋﺖ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻣﺘﻄﻮﻋﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺩﺭ حدّ
ﺃﮐثر
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺩﺭ
ﻃﺎﻋﺖ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮ ﺗﺴﻠﻴﻢ) ﭘس
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺮﺣﺬﺭ
ﮐﺮﺩم ﺪﻭﺭﻯ کن
(ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭﺑﻴﮑﺎﺭﻯ
ﻮﻟﻬﻮ ﻭ ﻟﻌﺐ)
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪﺗﻮﺭﺍ
ﺁﻣﻮﺧﺘم ﺴﺨﺖ
ﺑﮕﻴﺮ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﻋﻔﻮ ﺗﻮﺭﺍ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺒﺘﻮ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ.
ﻭﺑﺎﻋﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ
ﻨﻈﺮﮐﻦ ﮐﻪ ﻳک
ﺒﻨﺪﻩ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﻭﺧﻄﺎ
ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.( ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﻨﺪﻩ ﻭ
ﺑﺮﺩﻩﺍﻯ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺣق
کشتن اﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ) ﻭ ﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻋﻤﺎل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﮑﻥ
ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻨﺪ ( ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﺯ ﺍﻋﻤﺎل
ﻨﺎﭘﻴﺪﺍﻯ ﻮ
ﻇﺎﻫﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ که
ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻈﺮ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﺑﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻔﮑﺮ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭﺧﻄﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺩﺭﺣق ﻤﻥ
ﺰﺍﻫﺪ ﺑﺎﺵ (ﻏﻴﺮ
ﻣﺮﺍ ﻣﺨﻮﺍﻩ) ﻭ
ﺭﺍﻏﺐ ﻧﻴﺰ
ﻧﺒﺎﺷﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻋﻄﺐ ﻭ
ﺧﺮﺍبی کار ﺑﻴﮑﺎﺭی
ﺗﻮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺗﺮک
عمدﻯ ﺴﻠﻮک
وعقیدﻩ ﺳﻠﻮﻙ)ﺃﻯ
عیسی ﺗﻌﻘل کن
ﻮ ﻓﮑﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺵ( ﻗﺒل اﺯ
ﺗﻮﮐل ﺒﺨﺪﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻥ
ﺘﻤﺎم ﺠﻮﺍﻧﺐ
ﻋﻘلی ﻮ ﻣﻨﻄقی
ﻮ ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻥ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮﮐل
ﺮﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻋﻘل
اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ)
ﺑﺄﻃﺮﺍﻑ
ﺟﻬﺎﻥ ﻨﻈﺮ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯ
ﻭﺑﺒﻴﻥ که
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺴﺘﻤﮕﺮ ﭼﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﻣﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﺁثاﺭﻯ اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎقی
ﻨﻤﺎﻧﺪﻩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺧی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻭﺷﻥ ﺒﻴنی
ﺸﺪﻩ ﻭﺑﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺪﺭﻇﻠﻤﺖﻋﻘل
ﻮﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭﻧﻴﺰ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﻭلاﺩ
ﺧﻮﺩ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﻳﺶ ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺴل ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﻮﻡ ﺧﻮﺩ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﺸﺨصی
ﭙﻴﺸﺮﻓتی
کنند ﻭ ﺍﻭلاﺩ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺒﺰﺍﻳﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﻭلاﺩ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)ﺃﻯ عیسیﻫﺮ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻭ
ﻭﺻﻴّﺖ ﻣﻥ
ﺒﺘﻮ ﻳک
ﻨﺼﻴﺤﺖ ﺍﺳﺖ(
ور حقیقت یک
ﻧﺼح
بنیاسرائیل ﻮ
ﺗﻌﻠﻴم سلوک
الهی است) ﻭﻫﺮ
ﮐﻠﺎم ﻤﻦ (خداوند
و پیامبران و
اولیای الهی
زنذه ﺑﺘﻮﺣق
اﺳﺖ ﻭ ﻣﻥ ﺤق
ﻤﺒﻴﻥ هستم  (ﺣق ﻮحَجّ
الهی ﺣﻨﻴﻒ
ﻭﻣﺒﻴﻥ ﺒﻮﺩﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺑﭽﺸم
ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﻴﻨﺎﺋﻰ ﻭ
ﻭﺍﺿح ﺒﻌﻘل
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻴﻨﺶ
ﻋﻘلی ﻮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ. ﮐﻪ
ﻣﺒﻴﻥ اﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻔﺎﺭسیﺮﺍﻳج
ﻘﻮم ﻘﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷتی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭽﺸم ﺪﻝ ﻭ
ﺩﺭک ﺒﻌﻘل الهی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ)
ﻭﺑﺤق ﺒﺘﻮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﮐﻨﻰ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﮐﺮﺩﻡ(ﺍﺗﻤﺎم ﺤﺠّﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻡ) ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺮﮔﺰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻣﻦ ﻭلیّ
ﻮﻧﺼﺮﺕ
ﺩﻫﻨﺪﻩﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﻯ(ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻥ ﺘﻮﺭﺍ ﺣﻔﻈ
کند . ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻭلاﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻨﺨﻮﺍهی
ﺪﺍﺷﺖ. ﻭﻫﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺷﺮک ﺒﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ)ﺃﻯ
عیسی ﻗﻠﺐﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺫﻟﻴل
ﻮﺧﺎشع ﻮ
ﺗﺮﺳﺎﻥ کن ﻭ
ﭼﺸﻢ ﺑﮑﺴﺎنی
ﺒﻴﻨﺪﺍﺯ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺘﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻴﮑﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎتی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﻯ
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻰ.
ﻭﺍﻳﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺮﺣم
ﻮﺗﻮﺍضع اﺳﺖ)
ﻭ ﻧﮕﺎﻩ ﺑﺒﺎلا
ﺩﺳﺖﺧﻮﺩ ﻣﮑﻦ(
ﺍﺯ ﺭﻭﻯ
ﺤﺴﺎﺩﺕ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭالّا
ﺑﺎ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍهی
ﺸﺪﻭ ﻧﻪ
ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﻭﺑﺪﺍﻥ
که ﺩﺭﺭﺃس
ﻫﺮﺧﻄﺎ ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﺩﻟﺒﺴﺘگی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻳﺎ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﺨﻄﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ) ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﻣﺪﺍﺭ
ﮐﻪ ﻣﻥ
ﻨﻴﺰﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻡ.ﺃﻯ
عیسی ﺩل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻥ
ﺨﻮﺏ ﻭ ﻧﻴک ﻮ
ﭘﺎک ﻛﻦ(ﺩل گوﺷتی
ﺪﺭﻋﺸﻖ ﻭﺩل
ﺬﻫنی ﺪﺭ ﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮﻭ ﺩل
ﻔﻮﺃﺩ ﺩل ﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺪﺭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻣﻠﮑﺎﺕ ﻧﻴﻚ)
ﻭ
ﺩﺭﺧﻠﻮﺗﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺫﮐﺮ
ﻣﻥکن ( ﺩﺭ
ﺗﻨﻬﺎئی ﻮ
ﺷﺒﻬﺎﻭﺩﺭ
ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
ﺘﺬﮐّﺮ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی اﺳﺖ. ﻭلی
همرﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻮ
ﺩفع ﺸﺮﻙ) ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺭﺳﻨﺪﻯ ﻤﻥ
ﻮﻗتی ﺎاﺖﮐﻪ
ﺗﻮﭼﺸم ﺒﺴﻮﻯ
ﻣﻥ ﺪﺍﺭﻯ (ﺑﺼﺒﺼﻪ
ﻳﺎ ﺳﻮ ﺳﻮ
ﮐﺮﺩﻥﻭ ﺩﻳﺪﻥ
سریع ﭽﺸم فرار
اﺯ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهیﺪﺭﺣﺎل
ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭلاﻳﺖ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺒﺼّﺮ ﺑﺒﺼﺮ
ﻭ ﭼﺸﻢﻭ
ﺑﺼﻴﺮﺕ ﺑﻌﻘل
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺑﺪل
ﺪﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﺯ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻓﻌﻠی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻤﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺑﺎشی
ﻮﻣﺮﺩﻩ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻰ (
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺮﻭح الهی
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﺎﻧﺖ الهی
ﻨﺰﺩ ﺍنساﻥ
اﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺍﻧﺠﺎم
هرﺧﺪﻣﺖ ﻭﻳﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩ. ﻭﻣﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻨﻴﺰﻣﻌﺎﺩل
ﺒﻮﺩﻥﻭلی
ﺪﺭﺣﺎل ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻥ ﻮ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻥ
کرﻣﺎﺕ ﺟﺴم ﻮ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻴﻬﺎﻯ
ﭙُﺮﮔﻨﺎﻩ
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ
ﺍﮔﺮﭼﻨﻴﻥ
ﺴﺎﮐﺖ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮم هستند.
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ) ﺃﻯ عیسی
ﻫﺮﮔﺰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺑﺎ ﻣﻥ
ﺸﺮﻳکن ﻨﮑﻦ(
ﺳﺎﻟک ﺠﺰ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
بمعرفی
خداوند
ﺑﭽﻴﺰﻯﺪل ﻨمی
ﺒﻨﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻮثرﻭتمندﺍﻥ
ﻮ ﺯﻭﺭ ﻣﻨﺪﺍﻥ)
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﻣﻦ ﺑﺮﺣﺬﺭ
ﺑﺎﺷﻰ ﻭ
ﺑﺼﺤّﺖ ﺟﺴمی
ﺨﻮﺩ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻧﺒﺎﺵ.ﻭﻏﺒﻄﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺭ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻧﻴﺎ ﺟﺰ ﺩﺭ حدّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺁﻥ
ﺯﺍﺋﺪ ﻭ ﺯﺍﺋل
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﭙﻴﺶ
ﺑﻴﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯ
ﭘﺴﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﭘسﺩﺭ
ﺟﻬﺎﺩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺻﺎﻟح
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺭﻗﺎﺑﺖ ﻭﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺑﮕﺬﺍﺭ (ﺩﺭ
ﺍﺻﻠﺎح ﺮﻭﺍﻥ)
ﻭ ﺩﺭ ﺻﻒ ﺣق
ﺒﺎﺵ( ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ها.ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ ﻭحَجّ
أﮐﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻴﺎ ﺧﻮﺍﺏ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻋُﺴﺮ ﻭ ﺩﺭ
ﻳُﺴﺮ)ﺣتی اﮔﺮ
ﻗﻄﻌﻪ
ﻗﻄﻌﻪﺷﺪﻯ
ﻭﺩﺭ ﺁﺗﺶ
ﺳﻮﺧتی هرﮔﺰﺑﻤﻥ
کاﻓﺮ ﻣﺸﻮ ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺭﺍﻳﺎﻓﺘﻰ (ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘﻠﻰﻭ
ﺳﭙس ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺗﺮک
ﺘﻮﺳل ﻠﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﮑﻦ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﻓﺘﻨﻪﻫﺎ ﺳﺨﺖﺑ
ﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺨﺖﺗﺮ ﺑﻨفع
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻤﺒﺎﺵ (ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﻧﻪ
ﻣﺮﺩم ﺴﺎﺩﻩ
ﻟﻮح ﺠﺎﻫﻞ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﮐﺮﺩ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺎﻫم
ﺠﻨس ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (
ﺍﮔﺮﺑﺎ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﺟﺎﻫل
ﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﻯ)
ﺃﻯ عیسی ﺍﺯ
ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻦﺍﺷﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﻳﺰ.
ﻭ ﻗﻠﺐ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻥ
ﺨﺎﺷﻊ ﮐﻦ. (ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺩل ﻮﻋﺸق ﺮﺍ)
ﺃﻯ عیسیﻣﺪﺍم
اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﮐﻦﭼﻮﻥ ﺪﺭ
ﺷﺪﺕ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻯ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺪﺕ ﻭﺳﺨتی
ﻮﻋﺬﺍﺏ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻩﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﻗﺒلی ﻮ
ﻳﺎ ﺿﻌﻒ
ﻭﻧﺎﺭﺳﺎئی
عباﺩﻯ ﻔﻌلی
اﺳﺖ. ﭘس
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭﺗﻮﺑﻪ
ﻭﻃﻠﺐﻋﻔﻮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
کرﺩ) ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻥ
کساﻧﻴﮑﻪ ﺩﺭ ﮐرَبّ
ﻭ ﻏﺼّﻪ
ﻭﺩﻟﺸﮑﺴﺘگیهستند
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﻢ.
ﻭﻣﻀﻄﺮﺍﻥ
ﺪﺭﺍﺿﻄﺮﺍﺭ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺑﺤﺮﺍﻥ هاﺭﺍ ﻣﻥ
ﺠﻮﺍﺏ ﻣثبت
میﺪﻫﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻥ ﺮﺣﻴم
ﺘﺮﻳﻥ
ﺮﺍﺣﻤﺎﻥ هستم  (ﺍﻳﻥ
غصّه وﮐرَبّ
ﺩﺭ ﮐﺮﺑﻠﺎ ﻭﮐرَبّ
ﻭﺑﻠﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ).

حدیث 4537 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14 ﺹ304 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻣﺮّ
ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ
ﻋﻠﻰ ﻗﻮﻡ ﻳﺒﮑﻮﻥﻓﻘﺎﻝ
ﻋﻠﻰ ﻣﺎ ﻳﺒﮑﻰ ﻫؤلاء
ﻓﻘﻴﻞ ﻳﺒﮑﻮﻥ
ﻋﻠﻰ ﺫﻧﻮﺑﻬﻢ
ﻗﺎﻝ ﻓﻠﻴﺪﻋﻮﻫﺎ
ﻳﻐﻔﺮ ﻟﻬﻢ ﻋﻴﺴﻰ ﺑﺮ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺷﺖﮐﻪ ﺩﻳﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﮔﺮﻳﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.(
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺮﻭﺵ ﻗﺪﻳﻢ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺑﺮﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻧﺪﺑﻪ
ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﮔﺮﻳﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺤﻖ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﭘﻴﻮﻧﺪﻧﺪ.ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﮔﺮﻳﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ قرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ) سپس ﭘﺮﺳﻴﺪﺍﻳﻨﻬﺎ
ﭼﺮﺍ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ؟
ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺘﻨﺪﺑﺮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻳﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ .پس ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﻭﺵ ﻗﺪﻳﻢ ﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺳﻮﺭﺍﺥ ﺩﻋﺎ
ﺭﺍ ﮔﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ
) ﻣﺴﻴﺢ سپس ﮔﻔﺖ
پس ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﺗﺎ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﺩﺩ
( ﺭﺍﻩ ﺁﻥ ﮔﺮﻳﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﻋﺎ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺑﻮﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
. (ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺵﻭ ﺻﻨﻢ ﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺑﺎ ﻧﺎﻡ(ﻣﺘﻌﺒّﺪ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻟﻰ
ﺑﻬﺮﻩ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪﻭﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻧﻮﺍﻓﻞ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺩﻋﺎ ﻭﮔﺮﻳﻪ ﺧﻮﺩﺗﺎ
ﺑﺤﺪﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﺮﺩﻧﺸﺎﻥ ﺑﺸﮑﻨﺪ
ﻭ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪﺑﺎﺯ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭ ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
.

حدیث4538
-اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ14ﺹ304ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻗﻮﻝ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻗﺎﻝ ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ ﻟﻠﺤﻮﺍﺭﻳّﻴﻦﻳﺎ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞلا
ﺗﺄﺳﻮﺍ ﻋﻠﻰ ﻣﺎ
ﻓﺎﺗﮑﻢ ﻣﻦ
ﺩﻧﻴﺎﮐﻢﺍﺫﺍ ﺳﻠﻢ
ﺩﻳﻨﮑﻢﮐﻤﺎ لا
ﻳﺄﺳﻰ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻋﻠﻰ ﻣﺎ ﻓﺎﺗﻬﻢ
ﻣﻦ ﺩﻳﻨﻬﻢ ﺍﺫﺍ
ﺳﻠﻤﺖ ﺩﻧﻴﺎﻫﻢ
ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ
ﺑﺤﻮﺍﺭﻳﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ( ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺣﻮﺭﻳّﻪ ﺷﺪﻩﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺣﻮﺍﺭ ﻭﮐﻠﺎﻡ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﺩﺭ ﻃﻮﺍﻑﺧﻮﺭﻩﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﺃﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ( ﺃﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﻮﺍﻥ ﻭ ﻧﻮﭘﺎ ) ﺑﺮﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﺪ
ﺍﻓﺴﻮﺵ ﻧﺨﻮﺭﻳﺪ.ﺍﮔﺮﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﭼﻴﺰﻫﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻳﺪ ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ
ﺩﻳﻦ ﺷﻤﺎ ﺳﺎﻟﻢ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ( ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺗﺮﻙ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺟﺎﻯ ﺍﻓﺴﻮﺵ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻬﺮﻩ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯ ﺁﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮔﺮﺍﻥ ﺑﻬﺎ ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻓﺰﻭﻧﻴﻤﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺴﺮﺍﻥﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺧﺘﻦﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻘﻠﻴﻞ
ﻭ ﺗﻀﻌﻴﻒﻋﻘﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪﺃﻫﻞ
ﺩﻧﻴﺎﻫﻴﭻ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﻓﻮﺕ ﻭ ﻓﻘﺪﺍﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﻨﺪ
( ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﻭﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﻭ ﺑﻬﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﺭﻯﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻳﻦ ﻭ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﮕﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪﺑﮕﻮﻧﻪ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
.

حدیث4539
بی- امام
ادامه میذهذ
(ج؟ص؟) - ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﻳﺪﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺧﺠﻠﺖ ﺯﺩﻩ ﻭﺭﺳﻮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.( ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ) ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ ﮔﺮﺩﻥ
ﺷﻤﺎ ﺍﺯ ﺑﻴﺦ ﻗﻄﻊ
ﮔﺮﺩﺩ ( ﺩﺭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ) ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﺗﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺷﻤﺎ ﺍﺯ ﻣﻔﺎﺻﻞ
ﺁﻥ ﻗﻄﻊ ﮔﺮﺩﺩ ( ﺩﺭ
ﻗﺼّﺎﺑﻰ ﺟﺴﺪ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ) ﻭ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺟﺴﺪ
ﺷﻤﺎﺭﻭﻯ ﺷﮑﻢ ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ ( لاﺷﻪ
ﺫﺑﺢ ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﺮﺩﻩ ﻭ ﺷﮑﺎﺭ
ﺷﺪﻩﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺮ ﺭﺍﻩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻳﺎ باعث
ﻋﺒﺮﺕ ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺟﺰﺍﻯ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.(
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺘّﻘﻰ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلاﺷﻪ
ﮔﻮﺷﺖ ﺩﺭ ﻗﺼﺎﺑﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺴﺦ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﻴﻚ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ ) ﻭﺍﻯ ﺑﺤﺎﻝ
ﺷﻤﺎ ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺑﺪﮐﺎﺭﻩ
ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺩﺗﺎﻥﺘﺬﮐّﺮ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻴﺪﮐﻪ ﺃﺟﻠﻬﺎﻯ
ﺷﻤﺎ ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻋﻘﺐ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺗﺎ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﻧﺎﺯﻝ
ﻧﮕﺮﺩﺩ ( ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺧﻄﺮ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺣﻔﻆ ﺍﻟﻬﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺣﻔﻆ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ تأثیر ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺟﺴﻢ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺤﻔﻆ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻃﻔﻞ ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻔﻆ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ) ﻭﭼﻨﺎﻥ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺤﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻳﺪ
( ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻰ ﻣﻴﺮﻳﺪ
) پس ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﻋﻮﺕ ﺭﺍﺁﻭﻳﺰﻩ
ﮔﻮﺵ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻴﺪ
( ﺩﻋﻮﺕ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺿﻊ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ) ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﻧﻮﺣﻪ
ﺳﺮﺍﺋﻰ ﮐﻨﻴﺪ ﻭ
ﺍﺷﻚ ﺑﺮﻳﺰﻳﺪ ( ﮐﻪ
ﺩﻳﺮ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﻩﺍﻳﺪ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕﻧﺪﺍﺭﻳﺪ
) ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﻨﻴﺪ(ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻓﺮﺻﺖ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺷﻚ ﺭﻳﺰﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ ) ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺠﻬّﺰ ﮐﻨﻴﺪﻭ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻮﺑﻪ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﺘﻘﺮﺕ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ
( ﺗﺎ ﺍﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﻋﻔﻮ ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥﻮﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻫﻢ ﺑﺪﻫﺪ ) ﻭ
ﺑﺤﻖ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﻐﺬﺍﻯ ﺧﻮﺏ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩﻭﻟﻰ ﺑﺪﻫﺎﻧﺶ
ﻣﺰﻩ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﺩﺭﺩﻟﺬﺕ
ﻃﻌﺎﻡ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﻧﻴﺰ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺖ ﻟﺬﺕ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺑﺮﺩ ( ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ) ﻭ ﺣﻠﺎﻭﺕ
ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﺪ ( ﺑﻬﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺭﺳﺖ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﺸﺮﻭﺕ
ﻭﻣﺎﻝ ﻣﺎﻧﻊ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﻭﺻﻒ
ﻳﻚ ﭘﺰﺷﻚ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺑﻴﺎﺩ ﻃﻌﻢ
ﺩﺍﺭﻭ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ
ﻣﮑﺪﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺷﻔﺎ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺗﻠﺦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥﺍﺯ ﺑﻬﺠﺖ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺩﻧﻴﺎﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﻴﺎﺩ ﻣﺮﮒ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻣﮑﺪﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺕ ﻭﺧﻮﺷﻰ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﺵ ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻣﺒﺴﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﮐﺴﻰ ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﺪ
ﻣﮕﺮ ﮐﺴﻴﮑﻪﺍﺯ
ﻣﺠﺎﺭﻯ ﻭﻣﻨﺎﺯﻝ
ﺁﻥ ﻣﻄﻠﻊ ﺑﺎﺷﺪ
( ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍ ﻭ
ﺷﺐ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﮔﻢ ﮐﻨﻨﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ ﺍﺯ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙﺑﺪﻭﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻳﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﻩﺷﻨﺎس
ﮐﻪﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧمی ﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻬﺮﻩﻧﻤﻴﻴﺎﺑﺪﻣﮕﺮ
ﺑﺪﺍﻥ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ.
(ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻨﻄﻘﻰﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺶ ﺁﻥ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻤﻞ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ
) ﺃﻯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺖﮔﻨﺪﻡ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﭘﺎﻙ ﮐﻨﻴﺪﻭ
ﺗﻤﻴﺰ سپس ﺁﺭﺩ
ﮐﻨﻴﺪ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﺰﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ
( ﺁﺷﻐﺎﻝ ﻭ ﺳﻨﮓ ﺩﺭ
ﮔﻨﺪﻡ ﭼﻮﻥ ﺁﺳﻴﺎﺏ
ﺷﻮﺩﻃﻌﻢ ﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ
) ﻭﺧﻮﺭﺩﻥ ﺁﻥ ﮔﻮﺍﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﺎﻟﺺ ﮐﻨﻴﺪ
( ﺑﺎ ﺧﻠﻮﺹ ﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﺺ ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺍﺯ ﻧﺎﭘﺎﮐﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ) ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﻨﻴﺪﺁﻧﮕﺎﻩ ﻃﻌﻢ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺯﻳﺎﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.( ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺮﻙ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ
). ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ : ﺑﺤﻖ ﺃﻗﻮﻝ
ﻟﮑﻢﻟﻮ ﻭﺟﺪﺗﻢ
ﺳﺮﺍﺟﺎ ﻳﺘﻮﻗّﺪ
ﺑﺎﻟﻘﻄﺮﺍﻥ ﻓﻰ
ﻟﻴﻠﻪ ﻈﻠﻤﻪ لاﺳﺘﻀﺄﺗﻢ
ﺑﻪ ﻓﻠﻢ ﻳﻤﻨﻌﮑﻢ
ﻣﻨﻪ ﺭﻳﺢ ﻗﻄﺮﺍﻧﻪﮐﺬﻟﻚ
ﻳﻨﺒﻐﻰ ﻟﮑﻢ ﺃﻥ
ﺗﺄﺧﺬﻭﺍ ﺍﻟﺤﮑﻤﻪ
ﻣﻤّﻦ
ﻭﺟﺪﺗﻤﻮﻩ ﻣﻌﻪﻭلا
ﻳﻤﻨﻌﮑﻢ ﻣﻨﻪ ﺳﻮٴ
ﺭﻏﺒﺘﻪ ﻓﻴﻬﺎﻭﻳﻠﮑﻢ
ﻳﺎ ﻋﺒﻴﺪ ﻟﺪﻧﻴﺎلا
ﮐﺤﮑﻤﺎٴ ﺗﻌﻘﻠﻮﻥ
ﻭ لا ﮐﺤﻠﻤﺎٴ ﺗﻔﻘﻬﻮﻥﻭلا
ﮐﻌﻠﻤﺎٴ ﺗﻌﻠﻤﻮﻥ
ﻭلا ﮐﻌﺒﻴﺪ ﺃﺗﻘﻴﺎٴﻭلا
ﮐﺄﺣﺮﺍﺭ ﮐﺮﺍﻡﺗﻮﺷﻚ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺃﻥ ﺗﻘﺘﻠﻌﮑﻢ
ﻣﻦ ﺍﺻﻮﻟﮑﻢﻓﺘﻘﻠّﺒﮑﻢ
ﻋﻠﻰ ﻭﺟﻮﻫﮑﻢ ثُمّ
ﺗﮑﺒّﮑﻢ ﻋﻠﻰ ﻣﻨﺎﺧﺮﮐﻢثُمّ
ﺗﺄﺧﺬ ﺧﻄﺎﻳﺎﮐﻢ
ﺑﻨﻮﺍﺻﻴﮑﻢﻭ ﻳﺪﻓﻌﮑﻢ
ﺍﻟﻌﻠﻢ ﻣﻦ ﺧﻠﻔﮑﻢ
ﺣﺘّﻰ ﻳﺴﻠّﻤﺎﮐﻢ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻤﻠﻚ ﺍﻟﺪﻳّﺎﻥﻋﺮﺍﻩ
ﺮﺍﺩﻯ
ﻓﻴﺠﺰﻳﮑﻢ ﺑﺴوء
أﻋﻤﺎﻟﮑﻢ ﻭﻳﻠﮑﻢ
ﻳﺎ ﻋﺒﻴﺪ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺃﻟﻴس ﺑﺎﻟﻌﻠﻢ
ﺍﻋﻄﻴﺘﻢ ﺍﻟﺴﻠﻄﺎﻥ
ﻋﻠﻰ ﺟﻤﻴﻊ ﺍﻟﺨﻠﺎﺋﻖﻓﻨﺒﺬﺗﻤﻮﻩ
ﻓﻠﻢ ﺗﻌﻤﻠﻮﺍ ﺑﻪﻭ
ﺃﻗﺒﻠﺘﻢ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻓﺒﻬﺎ ﺗﺤﮑﻤﻮﻥ
ﻭ ﻟﻬﺎ ﺗﻤﻬّﺪﻭﻥﻭ
ﺍﻳّﺎﻫﺎ ﺗؤثرﻭﻥ
ﻭ ﺗﻌﻤﺮﻭﻥ ﻓﺤﺘّﻰ
ﻣﺘﻰ ﺃﻧﺘﻢ ﻟﻠﺪﻧﻴﺎ
ﻟﻴس  لله
ﻓﻴﮑﻢ ﻧﺼﻴﺐ ﺑﺤﻖ
ﺃﻗﻮﻝ ﻟﮑﻢلا ﺗﺪﺭﮐﻮﻥ
ﺷﺮﻑ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩالّا
ﺑﺘﺮﻙ ﻣﺎ ﺗﺤﺒّﻮﻥﻓﻠﺎ
ﺗﻨﺘﻈﺮﻭﺍ ﺑﺎﻟﺘﻮﺑﻪ
ﻏﺪﺍ ﻓﺎﻥ ﺩﻭﻥ ﻏﺪ
ﻳﻮﻣﺎ ﻭ ﻟﻴﻠﻪﻗﻀاء
الله ﻓﻴﻬﻤﺎ ﻳﻐﺪﻭ
ﻭ ﻳﺮﻭﺡﺑﺤﻖ ﺃﻗﻮﻝ
ﻟﮑﻢﺍﻥ ﺻﻐﺎﺭ ﺍﻟﺨﻄﺎﻳﺎ
ﻭ ﻣﺤﻘّﺮﺍﺗﻬﺎﻟﻤﻦ
ﻣﮑﺎﺋﺪ ابلیسﻳﺤﻘّﺮﻫﺎ
ﻟﮑﻢ ﻭ ﻳﺼﻐّﺮﻫﺎ
ﻓﻰ ﺃﻋﻴﻨﮑﻢﻭ ﺗﺠﺘﻤﻊ
ﻓﺘﮑﺸﺮﻭ ﺗﺤﻴﻂ
ﺑﮑﻢﺑﺤﻖ ﺃﻗﻮﻝ
ﻟﮑﻢﺍﻥ ﺍﻟﻤﺪﺣﻪ
ﺑﺎﻟﮑﺬﺏ ﻭ ﺍﻟﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻳﻦﻟﻤﻦ
ﺭﺃس ﺍﻟﺸﺮﻭﺭ ﺍﻟﻤﻌﻠﻮﻣﻪﻭ
ﺍﻥ ﺣﺐ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻟﺮﺃس کُلّ
ﺧﻄﻴﺌﻪﺑﺤﻖ ﺃﻗﻮﻝ
ﻟﮑﻢﻟﻴﺶ ﺷﻴئ  ﺃﺑﻠﻎ ﻓﻰ
ﺷﺮﻑ ﺍﻟﺂﺧﺮة ﻭ
ﺃﻋﻮﻥ ﻋﻠﻰ ﺣﻮﺍﺩث
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﻣﻦ الصلاة
ﺍﻟﺪﺍﺋﻤﻪﻭ ﻟﻴس
ﺷﻴئ  ﺃﻗرَبّ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ ﻣﻨﻬﺎﻓﺪﻭﻣﻮﺍ
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻭ ﺍﺳﺘﮑثروﺍ
ﻣﻨﻬﺎﻭ کُلّ ﻋﻤﻞ
ﺻﺎﻟﺢ ﻳﻘرَبّ ﺍﻟﻰ
الله ﻓﺎﻟﺼﻠﺎﻩ
ﺃﻗرَبّ ﺍﻟﻴﻪ ﻭ
ﺁﺷﺮ ﻋﻨﺪﻩ ﺑﺤﻖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺷﻤﺎ ﭼﺮﺍﻏﻰ
ﺑﺎﻓﺘﻴﺪﮐﻪ ﺑﺎ
ﻗﻄﺮﺍﻥ ﻣﻴﺴﻮﺯﺩﻭ
ﺩﺭ ﺷﺐ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﺪ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺑﻮﻯ ﻗﻄﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.( ﻗﻄﺮﺍﻥﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﻄﺮﺍﺕ ﺍﺯ ﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﻧﻘﺎﻃﻰ
ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻦﮐﻪ ﻣﻨﺎﺑﻊ
ﻧﻔﺖ ﺯﻳﺮ ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺮﺍﻭﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺩﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻗﻄﺮﺍﺕ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﺸﺪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭼﺮﺍﻍ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺑﻮﻯ
ﺯﻧﻨﺪﻩ ﻗﻄﺮﺍﻥ
ﻭﻧﻔﺖ.ﻭﭼﻮﻥ ﭼﺸﻤﻪﺍﻯ
ﻗﻄﺮﺍﻥ ﺁﻥ ﺗﺒﺨﻴﺮ
ﻣﻴﺸﺪﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻗﻴﺮ ﻭﻳﺎ ﻧﻔﺖ ﻭﻣﻮﻣﻴﺎﺋﻰﻭﻳﺎ
ﺯﻓﺖ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻓﺘﻪﺍﺳﺖ)
ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺣﮑﻤﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮔﺮﻓﺖﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﺰﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺁﻥ ﺑﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺸﻤﺎ ﺣﮑﻤﺘﻰ ﺑﺪﻫﺪ
( ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨّﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﮐﺸﻴﺪ.ﻭ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻧﻤﻮﺩﺗﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﺭﻏﺒﺖ ﺧﻮﺩ
ﺣﮑﻤﺘﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﺏﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪﻫﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺭﻭﺯ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﺴﺖ)
پس ﺃﻯ ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺳﺘﺎﻥﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﺣﮑﻴﻤﺎﻥ ﺗﻌﻘّﻞ
ﺩﺍﺭﻳﺪﻭﻧﻪ ﭼﻮﻥ
ﺣﻠﻴﻤﺎﻥ ﺻﺒﻮﺭ
ﻓﻘﺎﻫﺖ ﺩﺍﺭﻳﺪ.
( ﺑﻘﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ ﻓﻘﺎﻫﺖ)ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺣﻠﻴﻤﺎﻥ ﺻﺒﻮﺭﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺣﻠﻢ ﻭ رؤیتﻭ ﺍﺣﻠﺎﻡ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ پس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)ﻭﻧﻪ ﭼﻮﻥﻬﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ ﮐﻪﺁﻣﻮﺧﺘﻪﺍﻳﺪ
(ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻤﻞ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ ﻧﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺩﮔﺎﻥ ﻣﺘّﻘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﺪ ( ﺑﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺍﺯ ترس ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻭ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺗﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻄﻴﻊ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺭﻭﺣﻴﻪﻭ ترس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺗﻘﻮﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ) ﻭﻧﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺯﺍﺩﮔﺎﻥ ﻫﺴﺘﻴﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
(ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻫﺮ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ)ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻗﺮﻳﺒﺎ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺑﻴﺦ ﻣﻴﺒﺮﺩﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ.ﻭ سپس
ﺍﺯ ﺑﻴﻨﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺰﻣﻴﻦ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻴﺪ
( ﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭﻫﺮ ﺷﮑﺴﺖﺟﻨﮕﻰﻭﭼﻪ
ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻭﺷﮑﺎﺭ ﭼﻮﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﻣﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻄﺎﻫﺎ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺷﻤﺎ
ﻳﻘﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﻋﻠﻤﺎﻥ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺑﺠﻠﻮ ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ) ﺗﺎ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻩ ﺩﻳّﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ . ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺴﺦ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻟﺨﺖ ﺩﻭ ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺴﺘﻴﺪﮐﻪ
ﺟﺰﺍﻯ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﻗﺒﺮﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ لباس
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺃﻯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺩﻧﻴﺎﻣﮕﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﻠﻢ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺑﺮﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻠﺎﻳﻖ ﺑﺸﻤﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻳﺪ ( ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ ﺧﻮﻳﺶﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﻌﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭﺳﺴﺘﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺷﮑﺎﺭﻯﭼﻮﻥ ﻋﻴﺴﻰ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﺤﻤﺪﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
) ﻭﻟﻰ ﺭﻭ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯﻬﺎﻯ
ﺷﻤﺎ ﺷﺪﻩ.ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺗﻠﺎﺵ ﻭ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ.
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﻴﺪ ﻭ ﺁﺑﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ. ﺗﺎ ﮐﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﻬﻤﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﻧﺒﺎﺷﻴﺪ(
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﻓﻌﻠﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ) ﺷﻤﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﺷﺮﻑ ﺁﺧﺮﺕ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺗﺮﻙ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺑﻪ ﺑﻔﺮﺩﺍ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﻧﮑﻨﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺎ ﻓﺮﺩﺍﻳﻚ
ﺭﻭﺯ ﻭ ﺷﺒﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻗﻀﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ(
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﻭ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻦ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ) ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﮐﻮﭼﻚ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮﻋﻤﻠﺎ ﺗﻠﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ ابلیس
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺷﻤﺎ ﮐﻮﭼﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﺟﻤﻊ ﮔﺮﺩﻧﺪﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﻏﺮﻕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ(ﻭنفس
أمّاره  ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﻧﺪﻙ
ﻭﺍﻧﺪﻙ ﺟﺴﻢ
ﺩﺭ ﺿﻌﻒ ﻭ ﺫﻫﻦ ﺩﺭ
ﺣﻘﺎﺭﺕﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﮐﺸﺸﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺎ ﺗﻮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)ﺑﺪﺍﻥ
ﮐﻪ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺑﺒﺎﻃﻞ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪﻳﺎﺧﻮﺩ
ﭘﺎﻙ ﺑﻴﻨﻰﺩﺭ ﺩﻳﻦ
ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﺭﺗﻬﺎﻯ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﺭﺃﺵ ﻫﺮ
ﺧﻄﺎﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ(
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﻨﻰ باعث
ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺗﺰﮐﻴﻪﺭﺍ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﺍﺳﺖ.ﻭ ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﺎﻙ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ
ﺑﺪﺍﻧﺪﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻫﺮ ﺧﻄﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺤﻖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺷﺮﻳﻒ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﺧﺮﺕ
ﻧﻴﺴﺖ.( ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻭ ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ الّا ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﺧﺮﺕ
ﺁ ﻧﻬﺎ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﻗﺎﺑﻠﺘﻮﺟﻪﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻴﺰﻯ
ﺷﺮﻳﻔﺘﺮ ﺍﺯﺁﺧﺮﺕ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯﻮﺿﻴﻌﻮﺣﻘﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻴﺰﻯﺒﺮﺍﻯ ﮐﻤﻚ
ﺑﺤﻮﺍﺩﺵ ﺩﻧﻴﺎ
ﭼﻮﻥ ﺻﻠﺎﺕ ﺩﺍﺋﻢ
ﻧﻴﺴﺖ (ﻧﻤﺎﺯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺻﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺩﺍﺋﻢ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭼﻪ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭ ﭼﻪ ﺳﺨﺘﻰ
ﺁﻥ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻫﻤﻴّﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖﺍﺯ
ﻭﻇﺎﻳﻒﺍﻟﻬﻴهست
)ﻭ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﺩﺍﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘرَبّ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ.( ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻣﻴﺴّﺮ
) پس ﺩﻭﺍﻡ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻤﺎﺯﮐﻨﻴﺪﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﻋﻤﻞ ﺻﺎﻟﺢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﺯ ﺻﻠﺎﺕ(ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘرَبّ ﺑﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺑﺤﻖ ﺃﻗﻮﻝ ﻟﮑﻢﺍﻥ
کُلّ ﻋﻤﻞ ﺍﻟﻤﻈﻠﻮﻡﺍﻟّﺬﻯ
ﻟﻢ ﻳﻨﺘﺼﺮ ﺑﻘﻮﻝ
ﻭلا ﻓﻌﻞ ﻭ لا ﺣﻘﺪﻫﻮ
ﻣﻠﮑﻮﺕ السماء
ﻋﻈﻴﻢﺃﻳّﮑﻢ ﺭﺃﻯ
ﻧﻮﺭﺍ ﺍﺳﻤﻪ ﻇﻠﻤﻪ
ﺃﻭ ﻇﻠﻤﻪ ﺍﺳﻤﻬﺎ
ﻧﻮﺭ ؟ ﮐﺬﻟﻚ لا
ﻳﺠﺘﻤﻊ ﻟﻠﻌﺒﺪﺃﻥ
ﻳﮑﻮﻥ ﻣﻮٴﻤﻨﺎ
ﮐﺎﻓﺮﺍ ﻭ لا ﻣﻮٴﺸﺮﺍ
ﻟﻠﺪﻧﻴﺎ ﺭﺍﻏﺒﺎ
ﻓﻰ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩﻭ ﻫﻞ
ﺯﺭﺍﻉ ﺷﻌﻴﺮ ﻳﺤﺼﺪ
ﻗﻤﺤﺎ؟ ﺃﻭ ﺯﺭﺍﻉ
ﻗﻤﺢ ﻳﺤﺼﺪ ﺷﻌﻴﺮﺍ؟ﮐﺬﻟﻚ
ﻳﺤﺼﺪ کُلّ
ﻋﺒﺪ ﻓﻰ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ
ﻣﺎ ﺯﺭﻉﻭ ﻳﺠﺰﻯ
ﺑﻤﺎ ﻋﻤﻞﺑﺤﻖ ﺃﻗﻮﻝ
ﻟﮑﻢﺍﻥ الناس ﻓﻰ
ﺍﻟﺤﮑﻤﻪ
ﺭﺟﻠﺎﻥﻓﺮﺟﻞ ﺃﺗﻘﻨﻬﺎ
ﺑﻘﻮﻟﻪ ﻭ ﺿﻴّﻌﻬﺎ
ﺑﺴﻮٴ ﻓﻌﻠﻪﻭ ﺭﺟﻞ
ﺃﺗﻘﻨﻬﺎ ﺑﻘﻮﻟﻪﻭ
ﺻﺪﻗﻬﺎ
ﺑﻔﻌﻠﻪﻭ ﺷﺘّﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻬﻤﺎﻓﻄﻮﺑﻰ
ﻟﻠﻌﻠﻤﺎٴ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﻭﻳﻞ ﻟﻠﻌﻠﻤﺎٴ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻝﺑﺤﻖ
ﺃﻗﻮﻝ ﻟﮑﻢ ﻣﻦ لا
ﻳﻨﻘّﻰ ﻣﻦ ﺯﺭﻋﻪ
ﺍﻟﺤﺸﻴﺶﻳﮑثر ﻓﻴﻪ
ﺣﺘّﻰ ﻳﻐﻤﺮﻩ ﻓﻴﻔﺴﺪﻩﻭ
ﮐﺬﻟﻚ ﻣﻦ لا ﻳﺨﺮﺝ
ﻣﻦ ﻗﻠﺒﻪ ﺣﺐ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻳﻐﻤﺮﻩ ﺣﺘّﻰ لا
ﻳﺠﺪ ﻟﺤﺐ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ
ﻃﻌﻤﺎ ﻭﻳﻠﮑﻢ ﻳﺎ
ﻋﺒﻴﺪ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﺍﺗّﺨﺬﻭﺍ
ﻣﺴﺎﺟﺪ ﺭﺑّﮑﻢ
ﺳﺠﻮﻧﺎ لأﺟﺴﺎﺩﮐﻢﻭ
ﺍﺟﻌﻠﻮﺍ ﻗﻠﻮﺑﮑﻢ
ﺑﻴﻮﺗﺎ ﻟﻠﺘﻘﻮﻯﻭ
لا ﺗﺠﻌﻠﻮﺍ ﻗﻠﻮﺑﮑﻢ
ﻣﺄﻭﻯ ﻟﻠﺸﻬﻮﺍﺕ
ﺑﺤﻖ ﺃﻗﻮﻝ ﻟﮑﻢﺃﺟﺰﻋﮑﻢ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺒﻠﺎءا
ﺷﺪﮐﻢ ﺣﺒّﺎ ﻟﻠﺪﻧﻴﺎﻭ
ﺍﻥ ﺃﺻﺒﺮﮐﻢ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺒﻠاء لأﺯﻫﺪﮐﻢ
ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻳﻠﮑم ﻴﺎ ﻋﻠﻤاء
اﻟﺴوءﺃﻟﻤﺘﮑﻮﻧﻮﺍ
ﺃﻣﻮﺍﺗﺎ ﻓﺄﺣﻴﺎﮐﻢﻓﻠﻤّﺎ
ﺃﺣﻴﺎﮐﻢ ﻣﺘّﻢ؟ﻭﻳﻠﮑﻢ
ﺃﻟﻢ ﺗﮑﻮﻧﻮﺍ ﺍﻣّﻴّﻴﻦ
ﻓﻌﻠّﻤﮑم ﻔﻠﻤّﺎﻋﻠّﻤﺘم
ﻧﺴﻴﺘﻢ؟
ﻭﻳﻠﮑم
ﺃﻟﻤﺘﮑﻮﻧﻮﺍ ﺟﻔﺎة
ﻔﻘّﻬﮑم الله
ﻓﻠﻤّﺎ ﻓﻘّﻬﮑﻢ
ﺟﻬﻠﺘﻢ ؟ ﻭﻳﻠﮑﻢ
ﺃﻟﻢ ﺗﮑﻮﻧﻮﺍ ﺿﻠﺎلا
ﻓﻬﺪﺍﮐﻢﻓﻠﻤّﺎ
ﻫﺪﺍﮐﻢ ﺿﻠﻠﺘﻢ
؟ ﻭﻳﻠﮑﻢ ﺃﻟﻢ ﺗﮑﻮﻧﻮﺍ
ﻋﻤﻴﺎ ﻓﺒﺼّﺮﮐﻢﻓﻠﻤّﺎ
ﺑﺼّﺮﮐﻢ ﻋﻤﻴﺘﻢ
؟ ﻭﻳﻠﮑﻢ ﺃﻟﻢ ﺗﮑﻮﻧﻮﺍ
ﺻﻤّﺎ ﻓﺄﺳﻤﻌﮑﻢﻓﻠﻤّﺎ
ﺃﺳﻤﻌﮑﻢ ﺻﻤﻤﺘﻢ
؟ ﻭﻳﻠﮑﻢ ﺃﻟﻢ ﺗﮑﻮﻧﻮﺍ
ﺑﮑﻤﺎ ﻓﺄﻧﻄﻘﮑﻢﻓﻠﻤّﺎ
ﺃﻧﻄﻘﮑﻢ ﺑﮑﻤﺘﻢ
؟ ﻭﻳﻠﮑﻢ ﺃﻟﻢ ﺗﺴﺘﻔﺘﺤﻮﺍﻓﻠﻤّﺎ
ﻓﺘﺢ ﻟﮑﻢﻧﮑﺼﺘﻢ
ﻋﻠﻰ ﺃﻋﻘﺎﺑﮑﻢ
؟ ﻭﻳﻠﮑﻢ ﺃﻟﻢ ﺗﮑﻮﻧﻮﺍ
ﺃﺫﻟّﻪ ﻓﺄعزّﮐﻢ
ﻓﻠﻤّﺎ عزّﺯﺗﻢ
ﻗﻬﺮﺗﻢ ﻭ ﺍﻋﺘﺪﻳﺘﻢ
ﻭ ﻋﺼﻴﺘﻢ ؟
ﻭﻳﻠﮑﻢ ﺃﻟﻢ ﺗﮑﻮﻧﻮﺍ
ﻣﺴﺘﻀﻌﻔﻴﻦ ﻓﻰ
لأﺭﺽﺗﺨﺎﻓﻮﻥ ﺃﻥ
ﻳﺘﺨﻄّﻔﮑﻢ الناسﻓﻨﺼﺮﮐﻢ
ﻭ
ﺃﻳّﺪﮐﻢﻓﻠﻤّﺎ
ﻧﺼﺮﮐﻢ ﺍﺳﺘﮑﺒﺮﺗﻢ
ﻭ ﺗﺠﺒّﺮﺗﻢ ؟ ﻓﻴﺎ
ﻭﻳﻠﮑﻢ ﻣﻦ ﺫﻝ ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﻘﻴﺎﻣﻪ ﮐﻴﻒ
ﻳﻬﻴﻨﮑﻢ ﻭ ﻳﺼﻐّﺮﮐﻢ
؟ ﻳﺎ ﻭﻳﻠﮑﻢ ﻳﺎ
ﻋﻠﻤﺎٴ ﺍﻟﺴﻮٴﺍﻧّﮑﻢ
ﻟﺘﻌﻤﻠﻮﻥ ﻋﻤﻞ
ﺍﻟﻤﻠﺤﺪﻳﻦﻭ ﺗﺄﻣﻠﻮﻥ
ﺃﻣﻞ ﺍﻟﻮﺍﺭﺷﻴﻦﻭ
ﺗﻄﻤﺌﻨّﻮﻥ ﺑﻄﻤﺄﻧﻴﺘﻪ
ﺍﻟﺂﻣﻨﻴﻦﻭ ﻟﻴﺶ
ﺃﻣﺮ الله ﻋﻠﻰ ﻣﺎ
ﺗﺘﻤﻨّﻮﻥ ﻭ ﺗﺘﺨﻴّﺮﻭﻥﺑﻞ
ﻟﻠﻤﻮﺕ ﺗﺘﻮﺍﻟﺪﻭﻥﻭ
ﻟﻠﺨﺮﺍﺏ ﺗﺒﻨﻮﻥ
ﻭ ﺗﻌﻤﺮﻭﻥﻭ ﻟﻠﻮﺍﺭﺷﻴﻦ
ﺗﻤﻬّﺪﻭﻥ ﻫﺮ ﻋﻤﻞ
ﻣﻈﻠﻮﻣﻰ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻳﺎ ﻋﻤﻞ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﻣﻈﻠﻮﻡ ﺳﺘﻢ ﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺳﺘﻢ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﻓﺸﺎﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻭ ﻳﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ نفس
أمّاره  ﺍﻭ. ﺑﺎﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﮐﻮﭼﻚ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕﺍﻧﺪﻙ
ﻭ ﺍﻧﺪﻙ ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭ ﺟﻤﻊ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺗﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻳﻚ
ﻧﺼﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩ ﻭالّا
ﻧﺼﺮﺕ ﻭﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺼﺮﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﮐﺪﺍﻡ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺷﻤﺎ ﻧﻮﺭﻯ ﺩﻳﺪﻩ
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﻇﻠﻤﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ؟
ﻭ ﻳﺎ ﻇﻠﻤﺘﻰ ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻧﻮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ؟ ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﻫﻢ مؤمن
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻫﻢ ﮐﺎﻓﺮ
( ﺟﻤﻊ ﺍﺿﺪﺍﺩ )( ﻭ
ﻳﺎ ﻃﺎﻟﺐ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺭﺍﻏﺐ ﺁﺧﺮﺕﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺁﻳﺎ ﮐﺸﺖ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺟﻮ ﮔﻨﺪﻡ ﺩﺭﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ ؟ ( ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ ) ﻭ
ﺁﻳﺎ ﮐﺸﺘﮑﺎﺭ ﮔﻨﺪﻡ
ﮐﻪ ﺟﻮ ﺩﺭﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ؟ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ ﻫﺮ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺭﻭﺩ ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩﻩ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺑﺤﻖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺖ ﺭﺍ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ( ﺩﺭ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻧﻈﺮﻯ)
ﻭ ﺩﺭ ﻓﻌﻞ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.( ﺭﻋﺎﻳﺖ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺣﮑﻤﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺖ ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻭ ﺩﺭ ﻓﻌﻞ
ﻭ ﻋﻤﻞ ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﮐﺮﺩ (ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻭ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻧﻴﺰ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺍﺷﺒﺎﺕ
ﺻﺪﻕ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﮐﺮﺩ ) ﻭ ﻓﺮﻕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ
پس ﺧﻮﺷﺎ ﺑﺤﺎﻝ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺑﺎ ﻓﻌﻞ
( ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ )ﻭﻭﺍﻯ ﺑﺤﺎﻝ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺑﺰﺑﺎﻥ
(ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻋﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ) ﺑﺤﻖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻋﻠﻒ ﻫﺮﺯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺰﺭﻋﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻧﮑﺸﺪﭼﻨﺎﻥ
ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﮐﺸﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭ ﻫﺮ کس ﺍﮔﺮ
ﻗﻠﺐ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺧﺎﺭﺝ ﻧﮑﻨﺪﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﻏﺮﻕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻃﻌﻢ ﻣﺤﺒّﺖ ﺁﺧﺮﺕ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ.( ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻋﺸﻖ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ) پس ﻭﺍﻯ
ﺑﺤﺎﻝ ﺷﻤﺎ ﺃﻯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺩﻧﻴﺎ ﻣﺴﺎﺟﺪ رَبّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺟﺴﻢ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﮑﻨﻴﺪ(عزّﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺁﺧﺮﺕ ﻭ ﺩﺍﺋﻢ ﺗﻦ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﺮﻭﺍﺯﻫﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ) ﻭ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﺎﻧﻪ ﺗﻘﻮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ ( ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ) ﻭﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺷﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺷﻤﺎ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺗﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ.(
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ نفس أمّاره
ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭﺗﻦ ﭘﺮﻭﺭﻯﻭ
ﺭﺍﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺗﻦ ﺟﺴﺘﻦ ) ﻭ ﺑﺤﻖ
ﺑﺸﻤﺎ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﮐﻪ
ﺑﻰ ﺗﺎﺏ ﺗﺮﻳﻦ ﺩﺭ
ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﻋﺪﻡ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺑﻠﺎ ( ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣّﺎ ﺻﺎﺑﺮﻳﻦ
ﺷﻤﺎ ﺑﺮ ﺑﻠﺎﻳﺎ
( ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ) ﺯﺍﻫﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ هستند.(
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻫﻔﺖ
ﮔﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻭلاﻳﺖ ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑﺶ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻣﺤﺒّﺖﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯﻬﺎﻯﺴﺎﻟﻚ
ﮐﻪﺍﻳﻦ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﺗﺮ
ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻨﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻮلاﻳﺖﺣﺘﻰ
ﺩﺭﻙ ﺳﺨﺘﻰ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪﻭ ﺑﻠﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻭﻣﺸﺘﺎﻕ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺎﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﺑﻠﺎﻫﻢ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻳﻚ ﺑﻠﺎﺋﻰ
ﮔﺮﺩﺩ ) پس ﺃﻯ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺑﺪﮐﺎﺭﻩ ( ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺪﻋﻰ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﺁﻳﺎ
ﺷﻤﺎ ﻣﺮﺩﮔﺎﻧﻴﻨﺒﻮﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻳﺪ
( ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻓﻌﻠﻰﻭﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ)
ﻭﭼﻮﻥ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻳﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺩﻳﺪ ( ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺮﻩ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻭ ﺟﺎﻫﻞ
ﻭ ﮐﺎﻫﻞ ﻣﺎﻧﺪﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻠﺎﺵ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
) پس ﺑﺪﺍ ﺑﺤﺎﻝ ﺷﻤﺎﺁﻳﺎ
ﺷﻤﺎ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ ﻭ
ﺑﻰ ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺍﻣّﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻳﺪ ( ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﺯ ﺷﮑﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ
ﺑﺎ ﺟﻬﻞ ) ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺁﻣﻮﺧﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻴﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻳﺪ؟(
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺭﻓﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺣﻘﻴﺮ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ) ﻭ ﺑﺪﺍ
ﺑﺤﺎﻝ ﺷﻤﺎﻣﮕﺮ
ﺧﺸﻚ ﻭ ﺟﺎﻫﻞ ﻧﺒﻮﺩﻳﺪﮐﻪ
ﻓﻘﻴﻪ ﻭ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﺷﺪﻳﺪ؟ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﺠﻬﺎﻟﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻴﺪ
( پس ﺍﺯ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﻭ ﺍﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺠّﺖ ﺗﺮﻙ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩﻳﺪ ) ﭼﻪ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪﺁﻳﺎ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻧﺒﻮﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻳﺎﻓﺘﻴﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻳﺎﻓﺘﻴﺪﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺷﺪﻳﺪ ﻭﺟﺎﻣﺎﻧﺪﻳﺪ
( ﺩﺭ ﺣﻖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﺸﺶ
ﻗﻠﺒﻰ ﺑﻮلاﻳﺖﻭﺁﺷﻨﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻭلاﻳﺖ
ﺷﺪﻧﺪﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
) ﻭ ﺑﺪﺍ ﺑﺤﺎﻝ ﺷﻤﺎﮐﻪ
ﮐﻮﺭ ﺑﻮﺩﻳﺪ ﻭ ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻴﺪ ( ﺩﺭ ﭼﺸﻢ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﭼﺸﻢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺩﻝ ) ﻭ پس ﺍﺯ
ﺑﺼﻴﺮﺕ ﺑﺎﺯ ﮐﻮﺭ
ﺷﺪﻳﺪ ( ﺗﺮﻙ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ ) ﻭ
ﺑﺪﺍ ﺑﺤﺎﻝ ﺷﻤﺎﮐﻪ
ﻧﺎﺷﻨﻮﺍ ﺑﻮﺩﻳﺪ
ﻭ ﺷﻨﻮﺍ ﮔﺮﺩﻳﺪﻳﺪ.
ﺑﺎﺯ ﮐﺮ ﺷﺪﻳﺪ(ﮐﺮﻯ
ﺩﺭ ﻋﺪﻡ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻳﺎ ﮐﻢ ﻋﻘﻞ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ) ﻭ ﺑﺪﺍ ﺑﺤﺎﻝ
ﺷﻤﺎﮐﻪ لاﻝ ﻭ ﺍﻟﮑﻦ
ﺑﻮﺩﻳﺪ ﻭﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﮔﻮﻳﺎ ﮐﺮﺩﻳﻢ. ﺑﺎﺯ
پس ﺍﺯ ﻧﻄﻖ ﺍﺑﮑﻢ
ﻭلاﻝ ﮔﺮﺩﻳﺪﻳﺪ
. (ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ ﺣﺘﻰ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻧﻤﻴﺁﻭﺭﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﺍﻥ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻴﺪ ) ﻭ ﺁﻳﺎ ﺷﻤﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻔﺘﺎﺡ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﺪ؟( ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺑﺎﺯﺷﺪﻥ ﺩرَبّ
ﻭلاﻳﺖﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻳﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻭﻓﺘﺢ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻴﺪ؟)
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ
ﺑﺎﺯ ﺷﺪﺑﺎﺯ ﭘﺸﺖ
ﺑﭙﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻳﺪﻭ
ﺑﻌﻘﺒﻪﻫﺎﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻴﺪ ( ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺗﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻋﻘﺎﺏ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺣﻘﻴﺮ
ﻭ ﻋﻘﺎﺏ ﺁﻳﻨﺪﻩﻭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺭﻓﺖ.ﻭ
ﺳﺨﺖﺗﺮ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻙ
الصلاةﻳﺎ ﺗﺮﻛﺎﺭﺗﺒﻠﺎﻁ
ﺑﺎﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ )ﻭ ﺑﺪﺍ
ﺑﺤﺎﻝ ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﺫﻟﻴﻞ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮ ﻭﺿﻌﻴﻒ
ﺑﻮﺩﻳﺪﮐﻪ ﺑﺸﻤﺎ
عزّﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ عزّﻳﺰ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺷﺪﻳﺪﻗﻬﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﺪ ( ﭘﺸﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺩﺍﺭﻳﺪ ) ﻭ ﺗﻌﺪﻯ
( ﺑﺮ ﺣﻘﻮﻕ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ) ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.ﺁﻳﺎ
ﺷﻤﺎ ﻣﺴﺘﻀﻌﻒ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺭﺑﻮﺩﻩ ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻮﻳﺪﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﻧﺼﺮﺕ ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮐﺮﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺳﺘﮑﺒﺎﺭ ﻭﺗﺠﺒّﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻳﺪ(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺗﻀﻌﻴﻒ ﮐﺮﺩﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺿﻌﻴﻒ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﭙﻨﺎﻩ
ﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ
ﻭﺗﺄﻣﻴﻥﮕﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺣﺎﻟﺤﺎﺿﺮ ﺷﺒﻪﺍﻃﺎﻋﺖﺍﺯﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﺃﻯ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺑﺪ ﮐﺎﺭﻩ ( ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﻰ ﻋﻤﻞﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻃﺎﻋﺖﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ ) ﮐﻪ
ﻋﻤﻞ ﺷﻤﺎﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻋﻤﻞ ﻣﻠﺤﺪﺍﻥ ﻣﻨﮑﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻣﻴﺪ ﺑﻰ
ﺑﺎﻃﻞ ﭼﻮﻥ ﻣﻨﺘﻈﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺍﺵ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻴﺪ. ( ﻭﺍﺭﺷﺎﻥ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﺍﺵ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ ) ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺍﻣﻨﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪﮐﻪ
ﺁﻣﻨﻴﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ
(ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖپس ﺍﺯ ﺍﻭﻡ
ﻭﺳﻠﻮﻙ.ﻭﻟﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺃﺣﻮﺍﻝ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ) ﻭ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
( ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻭلاﻳﺖﮐﻪﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ ﻋﻠﺖ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ )
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﺗﻤﻨّﻰ ﻭ ﺩﻟﺒﺨﻮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻳﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﻨﻴﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﻳﺪ
. ( ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
) ﻭ ﻧﻴﺰ ﺧﺮﺍﺑﻰ ﺑﻨﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ
( ﺧﺮﺍﺏ ﮐﺮﺩﻥ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻫﺎ ﻳﺎ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻣﻠﮑﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰﮐﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﻣﻠﮑﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩﺗﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﺭﺷﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺮﺍﺵ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
( ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪﺗﺎ
ﺍﺭﺵ ﺧﺪﺍ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭﻭﺍﺭﺵ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.(ﺗﻤﻬﻴﺪ)
ﻣﻘﺪﻣّﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻦﮐﻪ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺘﻰ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ ). ﺑﺤﻖ
ﺃﻗﻮﻝ ﻟﮑﻢﺍﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﮐﺎﻥ ﻳﺄﻣﺮﮐﻢ ﺃﻥ
لا ﺗﺤﻠﻔﻮﺍ ﺑﺎلله
ﮐﺎﺫﺑﻴﻦﻭ ﺃﻧﺎ
ﺃﻗﻮﻝ لا ﺗﺤﻠﻔﻮﺍ
ﺑﺎلله ﺻﺎﺩﻗﻴﻦ
ﻭ لا ﮐﺎﺫﺑﻴﻦﻭ
ﻟﮑﻦ ﻗﻮﻟﻮﺍ لا
ﻭﻧﻌﻢ ﻳﺎ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﻋﻠﻴﮑﻢ
ﺑﺎﻟﺒﻘﻞ ﺍﻟﺒﺮﻯ
ﻭ ﺧﺒﺰ ﺍﻟﺸﻌﻴﺮﻭ
ﺍﻳّﺎﮐﻢ ﻭ ﺧﺒﺰ
ﺍﻟﺒﺮ ﻓﺎﻧّﻰ
ﺃﺧﺎﻑ ﻋﻠﻴﮑﻢ ﺃﻥ
لا ﺗﻘﻮﻣﻮﺍ ﺑﺸﮑﺮﻩﺑﺤﻖ
ﺃﻗﻮﻝ ﻟﮑﻢﺍﻥ الناس
ﻣﻌﺎﻓﻰ ﻭﻣﺒﺘﻠﻰ
ﻓﺎﺣﻤﺪﻭﺍ الله
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻌﺎﻓﻴﻪﻭ
ﺍﺭﺣﻤﻮﺍ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻠاء
ﺑﺤﻖ ﺃﻗﻮﻝ ﻟﮑﻢﺍﻥ
کُلّ ﮐﻠﻤﻪ
ﺳﻴّﺌﻪ ﺗﻘﻮﻟﻮﻥ
ﺑﻬﺎﺗﻌﻄﻮﻥ ﺟﻮﺍﺑﻬﺎ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎﻣﻪﻳﺎ
ﻋﺒﻴﺪ ﺍﻟﺴﻮٴﺍﺫﺍ
ﻗرَبّ ﺃحدّﮐﻢ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻪ ﻟﻴﺬﺑﺤﻪﻓﺬﮐﺮ
ﺃﻥ ﺃﺧﺎﻩ ﻭﺍﺟﺪ
ﻋﻠﻴﻪﻓﻠﻴﺘﺮﻙ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻪ ﻭ ﻟﻴﺬﻫﺐ
ﺍﻟﻰ ﺃﺧﻴﻪ
ﻓﻠﻴﺮﺿﻪثُمّ ﻟﻴﺮﺟﻊ
ﺍﻟﻰ ﻗﺮﺑﺎﻧﻪ ﻓﻠﻴﺬﺑﺤﻪﻳﺎ
ﻋﺒﻴﺪ ﺍﻟﺴﻮٴﺍﺫﺍ
ﺍﺧﺬ ﻗﻤﻴﺺ ﺃحدّﮐﻢ
ﻓﻠﻴﻌﻂ ﺭﺩﺍٴﻪ
ﻣﻌﻪ ﻭﻣﻦ ﻟﻄﻢ ﺧﺪﻩ
ﻣﻨﮑﻢﻓﻠﻴﻤﮑّﻦ
ﻣﻦ ﺧﺪﻩ ﺍﻟﺂﺧﺮ
ﻭﻣﻦ ﺳﺨّﺮ ﻣﻨﮑﻢ
ﻣﻴﻠﺎﻓﻠﻴﺬﻫﺐ
ﻣﻴﻠﺎ ﺁﺧﺮ ﻣﻌﻪ
ﺑﺤﻖ ﺃﻗﻮﻝ ﻟﮑﻢ
ﻣﺎﺫﺍ ﻳﻐﻨﻰ ﻋﻦ
ﺍﻟﺠﺴﺪ ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ
ﻇﺎﻫﺮﻩ ﺻﺤﻴﺤﺎﻭ
ﺑﺎﻃﻨﻪ ﻓﺎﺳﺪﺍ
؟ ﻭﻣﺎ ﻳﻐﻨﻰ ﻋﻨﮑﻢ
ﺃﺟﺴﺎﺩﮐﻢ ﺍﺫﺍ
ﺃﻋﺠﺒﺘﮑﻢﻭﻗﺪ
ﻓﺴﺪﺕ ﻗﻠﻮﺑﮑﻢ
؟ ﻭﻣﺎ ﻳﻐﻨﻰ ﻋﻨﮑﻢﺃﻥ
ﺗﻨﻘّﻮﺍ ﺟﻠﻮﺩﮐﻢﻭ
ﻗﻠﻮﺑﮑﻢ ﺩﻧﺴﻪﺑﺤﻖ
ﺃﻗﻮﻝ ﻟﮑﻢلا ﺗﮑﻮﻧﻮﺍ
ﮐﺎﻟﻤﻨﺨﻞﻳﺨﺮﺝ
ﺍﻟﺪﻗﻴﻖ ﺍﻟﻄﻴّﺐﻭ
ﻳﻤﺴﻚ ﺍﻟﻨﺨﺎﻟﻪﮐﺬﻟﻚ
ﺃﻧﺘﻢ
ﺗﺨﺮﺟﻮﻥ ﺍﻟﺤﮑﻤﻪ
ﻣﻦ ﺃﻓﻮﺍﻫﮑﻢﻭ
ﻳﺒﻘﻰ ﺍﻟﻐﻞ ﻓﻰ
ﺻﺪﻭﺭﮐﻢﺑﺤﻖ ﺃﻗﻮﻝ
ﻟﮑﻢﺍﺑﺪٴﻮﺍ
ﺑﺎﻟﺸﺮ ﻓﺎﺗﺮﮐﻮﻩثُمّ
ﺍﻃﻠﺒﻮﺍ ﺍﻟﺨﻴﺮ
ﻳﻨﻔﻌﮑﻢﻓﺎﻧّﮑﻢ
ﺍﺫﺍ ﺟﻤﻌﺘﻢ ﺍﻟﺨﻴﺮ
ﻣﻊ ﺍﻟﺸﺮ ﻟﻢ ﻳﻨﻔﻌﮑﻢ
ﺍﻟﺨﻴﺮﺑﺤﻖ ﺃﻗﻮﻝ
ﻟﮑﻢﺍﻥ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻳﺨﻮﺽ ﺍﻟﻨﻬﺮلاﺑﺪ
ﺃﻥ ﻳﺼﻴﺐ ﺷﻮﺑﻪ
ﺍﻟﻤﺎٴﻭ ﺍﻥ ﺟﻬﺪ
ﺃﻥ لا ﻳﺼﻴﺒﻪ ﮐﺬﻟﻚ
ﻣﻦ ﻳﺤﺐ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎلا
ﻳﻨﺠﻮ ﻣﻦ ﺍﻟﺨﻄﺎﻳﺎ
ﺑﺤﻖ ﺃﻗﻮﻝ ﻟﮑﻢﻃﻮﺑﻰ
ﻟﻠّﺬﻳﻦ ﻳﺘﻬﺠّﺪﻭﻥ
ﻣﻦ ﺍﻟﻠّﻴﻞﺍﻭﻟﺌﻚ
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﻳﺮﺷﻮﻥ
ﺍﻟﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺪﺍﺋﻢﻣﻦ ﺃﺟﻞ
ﺃﻧّﻬﻢ ﻗﺎﻣﻮﺍ
ﻓﻰ ﻇﻠﻤﻪ ﺍﻟﻠّﻴﻞ
ﻋﻠﻰ ﺃﺭﺟﻠﻬﻢ ﻓﻰ
ﻣﺴﺠﺪﻫﻢ ﻳﺘﻀﺮﻋﻮﻥ
ﺍﻟﻰ ﺭﺑّﻬﻢﺭﺟﺎٴ
ﺃﻧﻢ ﻳﻨﺠّﻴﻬﻢ
ﻓﻰ ﺍﻟﺸﺪﻩ ﻏﺪﺍ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺸﻤﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﺍﺩﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺭﻭﻍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻧﺨﻮﺭﻳﺪﻭﻟﻰ ﻣﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﮐﻪ ﺭﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﺩﺭﻭﻍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻧﺨﻮﺭﻳﺪ.ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﻫﻴﺪﺁﺭﻯ
ﻳﺎ ﻧﻪ.ﺃﻯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ(ﺃﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﻫﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
اسراءﻄﻠﺐ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻫﺪﺍ ﺟﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻢﮐﻪ ﺑﺎﻗﻠﺎﻯ
ﻭﺣﺸﻰ ﻭ ﻧﺎﻥ ﺟﻮ
ﺑﺨﻮﺭﻳﺪ ( حدّ ﺃﻗﻞ
ﻏﺬﺍ ﻭ ﺭﺍﻳﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻭ
عزّﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ.ﺗﺎ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﮑﺎﺭ ﻭ
ﺩﺭﺁﻣﺪ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻏﺬﺍﻯ
ﺧﻮﺏ ﻧﻴﻔﺘﻨﺪ ) ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻧﺎﻥ ﺁﺭﺩ ﺧﺎﻟﺺ
ﺷﺪﻩ ﺑﺨﻮﺭﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻢ ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﺪﺍﺯﻋﻬﺪﻩ
سپاس ﻭ ﺷﮑﺮ ﺁﻥ
ﺑﺮﺁﻳﻴﺪ ( ﻫﺮﭼﻪ
ﻏﺬﺍ ﮔﺮﺍﻥ ﺗﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺧﻮﺵ ﻣﺰﻩ
ﺗﺮﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺭﺯﻗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺴﭙﺎﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺄﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖﮐﻪ ﺗﻦ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺑﺤﻖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺮﺧﻰ ﻣﻌﺎﻑﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﺒﺘﻠﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.(
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ.ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺍﺯ
آثار ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.
ﻣﻌﺎﻓﻰ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻢ ﮔﻨﺎﻩﻭ ﺷﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﻋﺎﻓﻴﺖ
ﺟﺴﺘﻪ ﺍﻧﺪﻭﻣﻌﺎﻓﻴّﺖ)
پس ﺷﻤﺎ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻋﺎﻓﻴﺖ ﻫﺴﺘﻴﺪسپاس
ﺧﺪﺍ ﮐﻨﻴﺪ.ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺑﻠﺎ ﺭﺍ ﺗﺮﺣّﻢ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ ( ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﮔﻴﺮ ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻋﻮﺍﺭﺽ ﻭ ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﭼﻮﻥ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﻭ ﻓﻠﺞ ﺑﻮﺩﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﮐﻤﻚ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻔﺎ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ ﺣﻤﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
سپاس ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭﺗﺄﻟّﻪ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﻠﺎﻡ ﺯﺷﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻧﻴﺪﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺟﻮﺍﺏ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻴﺪ ( ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺟﺮﺃﺕ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺸﺪﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐﻤّﻰ ﻭ
ﮐﻴﻔﻰ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻫﺎ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺭﺍﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ) ﺃﻯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺪ ﮐﺮﺩﺍﺭ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
) ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﻤﺎﮐﻪ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺶ ﮐﺸﻴﺪﻩﺍﻳﺪ
ﺗﺎ ﺫﺑﺢ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ
(ﮐﺸﺘﻦ نفس أمّاره
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻭﻗﺖﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ) ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺗﺎﻥ ( ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻳﮕﺮﻯ )ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺷﻤﺎ ﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻗﺮﺑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻴﺪﻭ ﻧﺰﺩ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺑﺮﻭﻳﺪﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺭﺍﺿﻰ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ
سپس ﺑﻘﺮﺑﺎﻧﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻳﺪ
( ﺑﺪﻭﻥ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻫﺮ
ﻣﻄﺎﻟﺒﺎﺕ ﻭﺣﻘﻮﻕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺣﺘﻰ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﺃﻯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ
ﺷﻤﺎﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ (ﺑﺰﻭﺭ
ﻭﺳﺮﻗﺖ)پسﺁﺳﺘﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻫﻴﺪ.(
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ
ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺑﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻤﺎ
ﺳﻴﻠﻰ ﺯﺩ ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﺑﮑﺸﻴﺪﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺰﻧﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻳﻚ
ﻣﻴﻞ ﻳﺎﻳﻚ ﻓﺮﺳﻨﮓ
ﺭﺍﻩ ﺑﮑﺎﺭﻯﮑﺸﻴﺪﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﻳﻚ ﻓﺮﺳﻨﮓ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻭﻯ
ﺑﺎﺵ ( ﮐﻪ ﺭﺍﺿﻰ ﺗﺮ
ﺷﻮﺩ.ﻣﻴﻞ ﻳﺎ ﻣﻴﻠﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﻭ ﺟﺎﺩﻩ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻳﻞ ﻓﺮﻧﮕﻰ ﺁﻥ
ﻭ ﻓﺮﺳﻨﮓ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﻫﺮ ﻋﻠﺎﻣﺖﻳﻚ
ﻓﺮ ﺍﻟﻬﻴﻮﻧﺠﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻴﺎﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻫﻔﺖ
ﻓﺮﺳﻨﮓ ﻭ ﻫﻔﺖ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺩﺭﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺗﺮﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﻭ ﺳﺮﺑﺎلاﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﺑﺤﻖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢﭼﻪ
ﺳﻮﺩﻯ ﺍﺯ ﺑﺪﻧﻰ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺵ
ﺗﻤﺒﻴﺰ ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻃﻨﺶ
ﻓﺎﺳﺪ ﺑﺎﺷﺪ؟ﻭ
ﺍﺟﺴﺎﺩ ﺷﻤﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﺳﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪﺍﮔﺮ
ﺟﺎﻟﺐ ﻧﻈﺮ
ﻭﺯﻳﺒﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺷﻤﺎ ﻓﺎﺳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺳﻮﺩ ﮐﻪ ﭘﻮﺳﺖ ﺗﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺎﻙ ﮐﻨﻴﺪ
ﻭﻟﻰ ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺷﻤﺎ
ﭘﻠﻴﺪ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺮﻧﺪﻯ
ﻧﺒﺎﺷﻴﺪﮐﻪ ﺁﺭﺩ
ﻧﺮﻡ ﻭﺧﻮﺏ ﺭﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻟﻰ ﺁﺷﻐﺎﻝ
ﻭ ﻧﺨﺎﻟﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﻧﻴﺰ
ﺣﮑﻤﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﺪﻭﻟﻰ
ﻏﻞ ﻭ ﺯﻧﺠﻴﺮ ﺩﺭ
ﺩﻟﻬﺎ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ( ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﮔﺮﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﻓﺎﺳﺪﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻩ ﻫﺎﻭ ﻏﻞ
ﻫﺎ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
) ﺑﺤﻖ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ ﺑﺎ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺷﺮﻭﻉ ﮐﻨﻴﺪﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻮﺩﻩ
سپس ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺧﻴﺮ
ﻭﻧﻴﮑﻰ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ ﺷﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ ﺷﻤﺎ
ﻫﻢ ﺧﻴﺮ ﻭ ﻫﻢ ﺷﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻴﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻴﺮ ﻧﻔﻌﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ(ﺑﺤﻖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ)ﺁﻧﮑﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺑﺎﻳﺪ
ﻟﺒﺎﺳﺶ ﺗﺮ ﺷﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻌﻰ ﻣﻰ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺮ ﻧﺸﻮﺩ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮ کس ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺧﻄﺎ ﻣﺼﻮﻥ ﮔﺮﺩﺩ.ﺑﺤﻖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢﮐﻪ ﻃﻮﺑﺎ
ﻭ ﺧﻮﺷﺎ ﺑﺤﺎﻝ ﮐﺴﺎﻧﻰﮐﻪ
ﺷﺒﻬﺎ ﺑﺘﻬﺠّﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ( ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﺍﺗﻮﭘﻴﺎﻯ
ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺵ
ﻧﻮﺭ ﺩﺍﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
(ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ)
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺷﺐ
ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭ
ﺩﺭ ﺳﺠﻮﺩ ﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﻀﺮﻉ ﻭ ﺍﻟﺘﻤﺎﺵ
ﺑﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ
( ﺍﺯ ﺭﻧﺞ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮﻭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺍﺳﺖ
) ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
: ﺑﺤﻖ ﺃﻗﻮﻝ ﻟﮑﻢﺍﻥ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺧﻠﻘﺖ
ﻣﺰﺭﻋﻪﻳﺰﺭﻉ ﻓﻴﻬﺎ
ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ ﺍﻟﺤﻠﻮ
ﻭ ﺍﻟﻤﺮ ﻭ ﺍﻟﺸﺮ
ﻭ ﺍﻟﺨﻴﺮﻟﻪ ﻣﻐﺒّﻪ
ﻧﺎﻓﻌﻪ ﻳﻮﻡ ﺍﻟﺤﺴﺎﺏ
ﻭﺍﻟﺸﺮ ﻟﻪ ﻋﻨﺎٴ
ﻭ ﺷﻘﺎٴ ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﺤﺼﺎﺩ ﺑﺤﻖ ﺃﻗﻮﻝ
ﻟﮑﻢﺍﻥ ﺍﻟﺤﮑﻴﻢ
ﻳﻌﺘﺒﺮ ﺑﺎﻟﺠﺎﻫﻞﻭ
ﺍﻟﺠﺎﻫﻞ ﻳﻌﺘﺒﺮ
ﺑﻬﻮﺍﻩ
ﺍﻭﺻﻴﮑﻢ ﺃﻥ ﺗﺨﺘﻤﻮﺍ
ﻋﻠﻰ ﺃﻓﻮﺍﻫﮑﻢ
ﺑﺎﻟﺼﻤﺖﺣﺘّﻰ
لا ﻳﺨﺮﺝ ﻣﻨﻬﺎ
ﻣﺎلا ﻳﺤﻞ ﻟﮑﻢ
ﺑﺤﻖ ﺃﻗﻮﻝ ﻟﮑﻢﺍﻧّﮑﻢ
لا ﺗﺪﺭﮐﻮﻥ ﻣﺎ
ﺗﺄﻣﻠﻮﻥالّا ﺑﺎﻟﺼﺒﺮ
ﻋﻠﻰ ﻣﺎ ﺗﮑﺮﻫﻮﻥﻭ
لا ﺗﺒﻠﻐﻮﻥ ﻣﺎ
ﺗﺮﻳﺪﻭﻥالّا ﺑﺘﺮﻙ
ﻣﺎ ﺗﺸﺘﻬﻮﻥﺑﺤﻖ
ﺃﻗﻮﻝ ﻟﮑﻢﺑﺎ ﻋﺒﻴﺪ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﮐﻴﻒ
ﻳﺪﺭﻙ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩﻣﻦ
لا ﺗﻨﻘﺺ ﺷﻬﻮﺗﻪ
ﻣﻦ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﻭ لا
ﺗﻨﻘﻄﻊ ﻣﻨﻬﺎ ﺭﻏﺒﺘﻪ
ﺑﺤﻖ ﺃﻗﻮﻝ
ﻟﮑﻢ ﻳﺎ ﻋﺒﻴﺪ الله
ﻣﺎ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺗﺤﺒّﻮﻥﻭ
لا ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ ﺗﺮﺟﻮﻥﻟﻮ
ﮐﻨﺘﻢ ﺗﺤﺒّﻮﻥ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺃﮐﺮﻣﺘﻢ
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺑﻪ ﺃﺩﺭﮐﺘﻤﻮﻫﺎﻭ
ﻟﻮ ﮐﻨﺘﻢ ﺗﺮﻳﺪﻭﻥ
ﺍﻟﺂﺧﺮﻩﻋﻤﻠﺘﻢ
ﻋﻤﻞ ﻣﻦ ﻳﺮﺟﻮﻫﺎﺑﺤﻖ
ﺃﻗﻮﻝ ﻟﮑﻢ ﻳﺎ ﻋﺒﻴﺪ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺍﻥ ﺃحدّﮐﻢ
ﻳﺒﻐﺾ ﺻﺎﺣﺒﻪ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﻈﻦ ﻭ لا ﻳﺒﻐﺾ
ﻧﻔﺴﻪ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦﻭ
ﺃﻗﻮﻝ ﻟﮑﻢ ﺍﻥ ﺃحدّﮐﻢ
ﻟﻴﻐﻀﺐ ﺍﺫﺍ ﺫﮐﺮ
ﻟﻪ ﺑﻌﺾ ﻋﻴﻮﺑﻪﻭﻫﻰ
ﺍﻟﺤﻖ ﻭ ﻳﻔﺮﺡ ﺍﺫﺍ
ﻣﺪﺡ ﺑﻤﺎ ﻟﻴﺶ ﻓﻴﻪﺑﺤﻖ
ﺃﻗﻮﻝ ﻟﮑﻢﺍﻥ
ﺃﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﺸﻴﺎﻃﻴﻦﻣﺎ
ﻋﻤّﺮﺕ ﻓﻰ ﺷﻴئ
ﻣﺎ ﻋﻤّﺮﺕ ﻓﻰ ﻗﻠﻮﺑﮑﻢﻭ
ﺍﻧّﻤﺎ ﺃﻋﻄﺎﮐﻢ
الله ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﻟﺘﻌﻤﻠﻮﺍ
ﻓﻴﻬﺎ ﻟﻠﺂﺧﺮﻩﻭ
ﻟﻢ ﻳﻌﻄﮑﻤﻮﻫﺎ
ﻟﺘﺸﻐﻠﮑﻢ ﻋﻦ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩﻭ
ﺍﻧّﻤﺎ
ﺑﺴﻄﻬﺎ ﻟﮑﻢ ﻟﺘﻌﻠﻤﻮﺍ
ﺃﻧّﻪ ﺃﻋﺎﻧﮑﻢ
ﺑﻬﺎ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩﻩﻭ
ﻟﻢ ﻳﻌﻨﮑﻢ ﺑﻬﺎ
ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺨﻄﺎﻳﺎﻭ ﺍﻧّﻤﺎ
ﺃﻣﺮﮐﻢ ﻓﻴﻬﺎ ﺑﻄﺎﻋﺘﻪﻭﻟﻢ
ﻳﺄﻣﺮﮐﻢ ﻓﻴﻬﺎ
ﺑﻤﻌﺼﻴﺘﻪ ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ
ﺃﻋﺎﻧﮑﻢ ﺑﻬﺎ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺤﻠﺎﻝﻭ ﻟﻢ ﻳﺤﻞ
ﻟﮑﻢ ﺑﻬﺎ ﺍﻟﺤﺮﺍﻡﻭ
ﺍﻧّﻤﺎ ﻭﺳّﻌﻬﺎ
ﻟﺘﻮﺍﺻﻠﻮﺍ ﻔﻴﻬﺎ
ﻭﻟم ﻴﻮﺳّﻌﻬﺎ
ﻟﮑم ﻠﺘﻘﺎﻃﻌﻮﺍ
ﻓﻴﻬﺎ ﺑﺤق ﺃﻗﻮل
ﻠﮑﻢ ﺍﻥ الأﺟﺮﻣﺤﺮﻭﺹ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭلا ﻳﺪﺭﮐﻪ
الّا ﻣﻥ عمل
ﻠﻪ ﺑﺤق ﺃﻗﻮل
ﻠﮑم اﻥ
اﻟﺸﺠﺮة لا
ﺗﮑﻤل الا ﺑثمرة
ﻃﻴّﺒﻪ ﮐﺬﻟک
ﻠﺎ ﻳﮑﻤل
اﻟﺪﻳﻦ الّا
ﺑﺎﻟﺘﺤﺮج عن اﻟﻤﺤﺎﺭم
ﺑﺤق ﻤﻴﮕﻮﻳﻢ ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﭼﻮﻥ
ﻤﺰﺭﻋﻪﺍﻯ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺪﺭ ﺁﻥ ﺘﻠخ ﻮﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻭﺧﻮﺏ ﻭﺑﺪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻤم کﺸﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺧﻴﺮ
ﮐﺎﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻌﺪﺍ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺭﻭﺯﻯ که ﺭﻭﺯﺣﺴﺎﺏ
ﺍﺳﺖ.ﻭلی
ﺸﺮﻫﺎ ﺟﺰ
ﺳﺨتی ﻮ ﺭﻧج
ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﺩﺭﻭ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﻣﺤﺼﻮل
ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﻗﻴﺎمتی
ﻴﺒﺨﺖ
ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺪﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺎﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺘﻥ ﻮ
ﺭﻭح ﺪﺭ
ﺃﻧﻮﺍع
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ الهی
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ)
ﺑﺤق ﻤﻴﮕﻮﻳﻢ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ
ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﺯﺟﺎﻫل ﻨﻴﺰﻋﺒﺮﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ( ﺍﺩﺏ
ﺍﺯبی اﺩﺑﺎﻥ
ﻤﻴﺂﻣﻮﺯﻧﺪ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺟﺎﻫل
ﺪﻧﺒﺎل هوس
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍﺯ ﺁﻥ عبرﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ (ﺑﺮﺍﻯ
گناﻩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺗﺸﻮﻳق ﻮ
ﮐﺎﺭﺩﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ) ﭘس
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ
ﺩﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺁﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﺟﺎﻳﺰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ (
ﺍﺟﺎﺯﻩﮔﻔﺘﻥ
ﻔﻘﻄ ﺁﺭﻯ ﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﺑﺘﻨﻬﺎئی
ﺪﺍﺭﻧﺪ) ﺷﻤﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ
ﺑﺂﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺻﺒﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯﺁﻥ اﮐﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻳﺪ.(
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮگ
عذﺍﺏ ﺳﺎﻟک
ﺎﺳﺖ. ﻭلی
ﺴﺎﻟک ﻌﺎﺷﻖ
ﺣﺘﻰ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻳﻥ عذﺍﺏ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺗﺎ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺘﻨﮕﻰ
ﺑﻴﻔﺘﺪ ﻭﺻﺒﺮ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﻭﻋﺒﺮﺕﮔﻴﺮﻯ
ﺸﺪﻳﺪﺗﺮﺩﺍﺭﺩ)
ﻭﺣﺮﺹ ﺁﻥ
ﺒﺂﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﺁﻥ هستید
ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪ
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﺭﺍﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻳﺪ ﻭﻫﻮل
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﻳﺪ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ (ﺭﻓﺘﻥ
ﺒﺴﻮﻯ
ﻤﻄﻠﻮﺏﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﺳﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣل اﺳﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺪﺭ ﻧﻴﺰ ﺻﺒﺮ
ﺩﺭﺳﺨﺘﻴﻬﺎ
ﺑﻬﺮﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺭﺩ) ﺃﻯ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺂﺧﺮﺕ ﺭﺳﻴﺪ؟
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺷﻬﻮﺕ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻨﻘصی ﻨﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺗﻤﺎﻳل ﺒﺂﻥ
ﻘطع ﻨﮕﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺁﺧﺮﺕ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎ
ﭘﺎکی ﻮ الهی
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻭﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒرَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ)
ﺃﻯ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺁﺧﺮﺕﺭﺍ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻫﺴﺘﻴﺪ
(ﺍﮔﺮﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺩﻧﻴﺎﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﻨﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻤﻤﮑﻥاﺯ
ﺩﻧﻴﺎﺭﺍ
ﺍﺯﺁﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺁﺷﻐﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻥ.ﻭ ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰﻭﻧﺠﺎﺕﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻧﺸﺪﻥ اﺳﺖ)
ﺍﮔﺮ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻴﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻋﻤﺎل کرﺍﻣﺖ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻴﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻥ نیز
ﻮﻓق ﻘﺸﻮﻳﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮﺁﺧﺮﺕ
ﺭﺍﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻴﺪﭼﻨﺎﻥ
عمل ﻤﻴﮑﺮﺩﻳﺪ
ﮐﻪﻫﺮ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻭﺍﻗﻌی ﺁﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺑﺤق ﻤﻴﮕﻮﻳﻢ
ﮐﻪﺃﻯ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﺍﮔﺮ
ﻫﺮﻳک اﺯﺷﻤﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﺍﺯﻣﺤﻞ ﻇﻥ
ﻨﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺭﺩﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﻘﻴﻥ
اﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻏﻀﺐ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻧﻔﺮﺕ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻴﺪ.
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﮐﻪ
ﻫﺮﻳک اﺯ ﺷﻤﺎ
ﭼﻮﻥ ﺬﮐﺮﻯ اﺯ
ﻋﻴﺒﻬﺎﻯ اﻭ
ﺑﺮﺩﻩ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺤق نیز هستﻏﻀب
ﻴﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻭ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺍﻗﻌی
هم ﻨﺪﺍﺷﺖ.
ﺑﺎﺯﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺤق ﻤﻴﮕﻮﻳﻢ
ﮐﻪ ﺃﺭﻭﺍﺡ
ﺷﻴﺎﻃﻴﻦ ﻫﻴچ
ﺠﺎئی ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻤﺎ ﻗﺮﺍﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ.(
ﺩﺭﻓﮑﺮ ﻭ ﻇﻥﻮ
ﺗﺨﻴل ﻮ ﺑﺎﺯﻯ
ﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺯﺷﺘﻴﻬﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ اﺭﻭﺍح
ﺸﻴﻄﺎنی هستند.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺟﻮﺍﺭ
ﺩﺩل ﻮﻓﮑﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩ
ﻟﻬﺎﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺒﺸﻤﺎ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﮑﻮﺷﻴﺪ.(ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﻌﺪﻯ
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣ
اﺯ ﺃﺯل ﺘﺎ
ﺃﺑﺪ ﻣﺪﺍم
اﺯﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ ﻤﺘﻮﺍلی
ﺘﮑﺎﻣل ﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎلا
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﺟﻬﺶ
ﻧﺎﮔﻬﺎنی ﺒﺒﺎلا
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻘﻮﻃ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑل
ﺘﺼﻮﺭﻫﺴﺖ) ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥﻨﻴﺎﻓﺘﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﺧﺮﺕ
ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪ(ﺳﺮﮔﺮم
اﻓﮑﺎﺭ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﺸﺪﻥ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻤﺎﺭﺍ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻳﺪ
.ﻭﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺯﺁﻥ کمک
ﺒﮕﻴﺮﻳﺪ (ﺳﭙس
ﺭﻭﺯﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺪل ﻮﻋﻘل ﻮ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺑﺮﺍﻯ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل عبادﻯ
ﻮﺳﻠﻮک ﺒﺎلاﺗﺮ)
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻄﺎﻫﺎ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﻳﺪ( ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺎﻋﻘل
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺁثاﺭ ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﺒﺒﺎﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ)
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺸﻤﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﻳﺪ (
ﺩﺭﺑﺎﻭﺭﮐﺮﺩﻥ
ﻠﺰﻭم ﺘﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻤﺮﺑﻴﺎﻥ الهی
ﺨﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭک
ﺘﺪﺭﻳجی ﻴﻌﻠﺖ
ﻟﺰﻭم ﺘﺴﻠﻴم
ﻮﺗﮑﺎﻣل نوعی ﺮﻭﺡ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
اﺯﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺠﻬل ﻮ ﺗﻮﺣﺶ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺟﻮﺋﻰ) ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻤﻌﺼﻴﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻴﺪ.
ﺑﻠﮑﻪﺑﺮﺍﻯ
کمک ﮕﻴﺮﻯ
ﺎﺯﺁﻥ ﺪﺭ ﺃﻣﺮ
ﺣﻠﺎﻝ(ﺣﻠﺎل هر
ﺃﻣﺮ ﻣﺠﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﻭﺍﺟﺐ.ﻭﻟﺬﺍﺣﻠﺎﻟﻬﺎ
ﻗﺎﺑل ﺘﺮک
ﺪﺭﺳﺎﻟک هستند
ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﺿﺮﺭﻯ
ﺎﺯ ﺁﻥ
ﺎﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی
ﺤﺮﺍم ﻘﻄﻌﺎ
ﺭﻭح ﺮﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ
ﻭﺍﺟﺐ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺒﺮﺍﻥ
ﻤﻌﺎﻳﺐ ﺿﺮﻭﺭﻯ
هستند
ﻭﺣﺮﺍﻣﻬﺎ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺠﺎﺯ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻭﺳﻌﺖ
ﺩﺭ ﺩل ﺸﻤﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﻭﺻل ﻮ ﺗﻮﺍﺻل
ﺮﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻴﺪ. ﻭﺁﻧﺮ
ﺍﻭﺳﻌﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪﻗطع ﺼﻠﻪ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ (ﺻِﻠﻪ
ﺭﺣم ﺒﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻭ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺩل ﻮ
ﻓﮑﺮﻫﻤﺎﻥ
اﺩﺭﺍکم ﻮﻓﻬم
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻮﻳﻘﻴﻥ ﺮﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ اﺳﺖ.
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻋﺸق
ﻮﮐﺸﺶ ﺑﺮﺍﻩ
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎنی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻭﺩﻟﻴﻞ ﻭﺳﻌﺖ
ﺍﻳﻥ ﻔﮑﺮ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻀﺮﻭﺭﻯ ﻮلاﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻴک ﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ) ﺑﺤﻖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﮐﻪ
ﻣﺰﺩﻫﺎ ﺗﺤﺖﮐﻨﺘﺮل
اﺳﺖ.ﻭﺑﮑسی
ﺪﺍﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﻋﻤلی که
ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﺑﺪﻭﻥ
ﮑﺎﺭﻯ ﻤﺰﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩ
ﭼﺮﺍ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
کارﻯ ﺒﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺰﺩﻯ که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵﻋﻤل
گذﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺨﻮﺩ ﺭﺯق
ﻮ ﺩﻟﻴل
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺑﺮﺗﺮﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺑﺤق
ﻤﻴﮕﻮﻳﻢ ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﺖ ﻭﻗتی
ﺒﮑﻤﺎل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻮﻩ ﺧﻮﺏ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ
ﻫﻤﺎﻥﻄﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﺩﻳﻥ
ﺒﮑﻤﺎل مق ام
روحیﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﻣﮕﺮﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻯ
اﺯﻣﺤﺎﺭم
ﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺴﻴح
ﺪﺭ ﻧﺼﺎﻳح
ﺨﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﺒﺤق ﺃﻗﻮل
ﻠﮑﻢ ﺍﻥّ
اﻟﺰﺭع ﻠﺎ
ﻳﺼﻠح الا
ﺑﺎﻟﻤاء ﻮ
ﺍﻟﺘﺮﺍﺏ
ﮐﺬﻟک الاﻳﻤﺎﻥ
ﻳﺼﻠح الا
ﺑﺎﻟﻌﻠم ﻮ
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺑﺤق
ﺃﻗﻮل ﻠﮑﻢﺍﻥّ
اﻟﻤاء ﻴﻄفئ
اﻟﻨﺎﺭ ﮐﺬﻟک اﻟﺤﻠﻢ
ﻳﻄفئ اﻟﻐﻀﺐ
ﺑﺤق ﺃﻗﻮل
ﻠﮑﻢ ﺍﻧّﻪ لا
ﻳﺠﺘمع اﻟﻤاء
ﻮ ﺍﻟﻨﺎﺭ فی
إﻧاء واحد
ﮐﺬﺍ لا ﻳﺠﺘمع اﻟﻔﻘﻪ
ﻭ ﺍلغی فی ﻘﻠﺐ
ﻭﺍحدّ ﺑﺤق
ﺃﻗﻮل ﻠﮑﻢ
ﺍﻧّﻪ لا ﻳﮑﻮﻥ
ﻤﻄﺮ ﺑﻐﻴﺮ
ﺳﺤﺎﺏ ﮐﺬﻟک
ﻠﺎ ﻳﮑﻮﻥ عمل
فی ﻤﺮﺿﺎة اﻟرَبّ
الّا ﺑﻘﻠﺐ
ﺗﻘﻰّ ﺑﺤق
ﺃﻗﻮل ﻠﮑﻢ
ﺍﻥّ اﻟﺸﻤس
ﻧﻮﺭ کلِ شیئ
ﻭﺍﻥ اﻟﺤﮑمة
ﻧﻮﺭ ﮐلّ ﻘﻠﺐ
ﻭ ﺍﻟﺘﻘﻮﻯ
ﺮﺃس کُلّ
ﺣﮑمَةﻭ ﺍﻟﺤق
ﺒﺎﺏ ﮐلّ ﺨﻴﺮ
ﻭﺭﺣمة الله ﺑﺎﺏ
ﮐلّ ﺤﻖ
ﻭﻣﻔﺎﺗﻴح ﺬﻟک
اﻟﺪﻋاء ﻭﺍﻟﺘﻀﺮع
ﻮ ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻭ
ﮐﻴﻒ ﻳﻔﺘح
ﺒﺎﺏ ﺑﻐﻴﺮ
ﻣﻔﺘﺎﺡ ﺑﺤق ﺃﻗﻮل
ﻠﮑﻢ ﺍﻥّ
اﻟﺮﺟﻞ
ﺍﻟﺤﮑﻴم ﻠﺎ
ﻳﻐﺮس ﺷﺠﺮة الّا
ﺷﺠﺮة
ﻳﺮﺿﺎﻫﺎ ﻭ لا
ﻳﺤﻤل علی
ﺨﻴﻠﻪﺍ لا
ﻓﺮﺳﺎ ﻳﺮﺿﺎﻩ
ﮐﺬﻟک اﻟﻤؤﻤﻥ
اﻟﻌﺎﻟﻢ لا
ﻳﻌﻤل الا
ﻋﻤلا ﻳﺮﺿﺎﻩ
ﺭﺑّﻪ ﺑﺤق
ﺃﻗﻮل ﻠﮑﻢ ﺍﻥ
اﻟﺼﻘﺎلة
ﺗﺼﻠح اﻟﺴﻴﻒ
ﻭ ﺗﺠﻠﻮﻩ
ﮐﺬﻟک اﻟﺤﮑمة
ﻟﻠﻘﻠﺐ ﺗﺼﻘﻠﻪ
ﻭ ﺗﺠﻠﻮﻩ ﻭهی
ﻔﻰ ﻗﻠﺐ
ﺍﻟﺤﮑﻴﻢ ﻣثل
اﻟﻤاء فی الأﺭﺽ
ﺍﻟﻤﻴّتة ﺗﺤیی
ﻘﻠﺒﻪ ﮐﻤﺎ ﻳﺤیی
اﻟﻤاء الأﺭﺽ
ﺍﻟﻤﻴتة ﻭهی
فی ﻘﻠﺐ
ﺍﻟﺤﮑﻴم ﻤثل
اﻟﻨﻮﺭ فی
اﻟﻈﻠمة ﻳﻤﺸی
ﺒﻬﺎ ﺍﻟﻨﺎس
ﺑﺤﻖ ﺃﻗﻮل
ﻠﮑﻢ ﺍﻥّ ﻨﻘل
اﻟﺤﺠﺎﺭة ﻣﻥ
ﺮؤﻮس ﺍﻟﺠﺒﺎﻝ
ﺃﻓﻀل ﻤﻥ ﺃﻥ
ﺘﺤﺪث ﻣﻥ ﻠﺎ
ﻳﻌﻘﻞ ﻋﻨک ﺤﺪﻳثک
ﮐﻤثل اﻟّﺬﻯ
ﻴﻨقع
اﻟﺤﺠﺎﺭة
ﺘﻠﻴﻦ ﻭﮐﻤثب
اﻟّﺬﻯ ﻴﺼنع
اﻟﻄﻌﺎم ﻠﺄﻫﻞ
ﺍﻟﻘﺒﻮﺭ ﻃﻮبی
ﻠﻤﻥ ﺤﺒس ﺍﻟﻔﻀل
ﻤﻥ ﻘﻮﻟﻪ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻴﺨﺎﻑ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﻤﻘﺖ
ﻣﻥ ﺮﺑّﻪ ﻭلا
ﻳﺤﺪّث حدّﻳثا
لا ﻳﻔﻬﻤﻪ ﻭلا
ﻳﻐﺒﻄ اﻣﺮﺃ
ﻓﻴﻘﻮﻟﻪﺣﺘّﻯ
ﻴﺴﺘﺒﻴﻥ ﻠﻪ
ﻓﻌﻠﻪ ﻃﻮﺑﻰ
ﻟﻤﻥ ﺘﻌﻠم ﻤﻥ
اﻟﻌﻠماء ﻤﺎ
ﺟﻬﻞ ﻭﻋﻠّم
اﻟﺠﺎﻫل ﻤﻤّﺎ
ﻋﻠﻢ ﻃﻮبی
ﻠﻤﻥ عظم ﺍﻟﻌﻠﻤاء
ﻠﻌﻠﻤﻬﻢ
ﻭﺗﺮک
ﻤﻨﺎﺯﻋﺘﻬم
ﻮﺻﻐّﺮ ﺍﻟﺠﻬّﺎل
ﻠﺠﻬﻠﻬﻢ ﻭلا
ﻳﻄﺮﺩﻫم ﻮ
ﻟﮑﻦ ﻳﻘﺮﺑﻬم
ﻮﻳﻌﻠّﻤﻬﻢ
ﺑﺤق ﺃﻗﻮل
ﻠﮑﻢ ﻳﺎ ﻣﻌﺸﺮ
ﺍﻟﺤﻮﺍﺭﻳّﻴﻦ
ﺍﻧّﮑم اﻟﻴﻮم
فی اﻟﻨﺎس ﮐﺎلأﺣﻴاء
ﻤﻥ اﻟﻤﻮﺗﻰ
ﻓﻠﺎ ﺗﻤﻮﺗﻮﺍ
ﺑﻤﻮﺕ ﺍلأﺣﻴاء
ﻭ ﻗﺎل
اﻟﻤﺴﻴﺢ ﻳﻘﻮل
اﻠله ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﺤﺰﻥ عبدی
اﻟﻤؤﻤﻦ ﺃﻥ
ﺃﺻﺮﻑ ﻋﻨﻪ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺫﻟک ﺃﺣﺐ ﻣﺎ
ﻳﮑﻮﻥ اﻟﻴﻮم
ﺃﻗرَبّ ﻣﺎ
ﻳﮑﻮﻥ ﻤﻨّﻰ
ﻭﻳﻔﺮح ﺃﻥ
اﻭسّع علیه فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺫﻟک ﺃﺑﻐﺾ
ﻣﺎﻳﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻰّ ﻭﺃﺑﻌﺪ ﻣﺎ
ﻳﮑﻮﻥ ﻤﻨّﻰ
ﻭﺍﻟﺤﻤﺪ لله رَبّ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ
ﻭﺻﻠّﻯ الله
ﻋلی ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠم
ﺘﺴﻠﻴﻤﺎ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﮐﻪ
ﮐﺸﺖ ﻭ ﺯﺭع ﺠﺰ
ﺑﺎ ﺁﺏ ﻭ ﺧﺎک
میسّر ﻧﻴﺴﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ (ﺳﻠﻮک
الهی
ﺒﺎﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺠﻮئی ﻮ
ﺍﺳﺮاء ﻄﻠﺒﻰ
ﻭ ﻫُﺪﺍ ﺟﻮئی
عملی)
ﺟﺰﺑﺎﻋﻠم
ﻮﻋﻤل ﻤﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ(ﻋﻤل
ﺒﺪﺍﻧﭽﻪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺘﺠﺮﺑﻪ لاﺯم
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭالّا
ﻋﻤل ﺒﺪﻭﻥ علم
کاﺭ ﻫﺮ ﺟﺎﻫل
ﻮ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻠم
ﺒﺪﻭﻥ غنل
ﮐﺎﺭﻫﺮ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ
ﺑﻬﻤﺎﻥ علم اﺳﺖ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺁﺏ ﺁﺗﺶ ﺭﺍ
ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺣﻠن ﻮﺻﺒﺮ
ﻧﻴﺰﻏﻀﺐ ﺭﺍ
ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ
ﮐﻪﺁﺏ ﻭﺁﺗﺶ
ﺑﺎﻫم ﺪﺭ
ﻳﻜﻈﺮﻑ ﺟمع ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﻓﻘﻪ ﻭ
ﺯﺷتی ﻮﮐﻮﺭﻯ
ﺟمع ﺸﺪنی ﺪﺭ
ﻳک ﺪل
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ)
ﺑﺪﻭﻥ ﺃﺑﺮ
ﺑﺎﺭﺍنی ﻨﻴﺴﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻘﻠﺐ ﭘﺎک
ﻤﻤﮑﻥ ﻨﻴﺴﺖ (ﺩل
ﻮ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭ ﻧﺎ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺿﻤﻴﺮ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﻣﺤﺮک
ﻮﺟﻮﺩ ﺟﺴمی ﻮ
ﺫﻫنی اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ) ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻧﻮﺭ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﻧﻮﺭ
ﻫﺮﻗلبی اﺳﺖ ﻭ
ﺗﻘﻮﺍ ﺩﺭ ﺭﺃس
ﻫﺮﺣﮑﻤتی اﺳﺖ.
ﺣق ﺒﺎﺏ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ اﺳﺖ.( ﺣق
ﺠﻮئی ﻮﺑﺤق
ﺒﻮﺩﻥ ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺤق الهی
ﺮﻓﺘﻦ ﻭﺣﻖ ﺟﻮئی
ﺁﻏﺎﺯﻫﺮ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳﺖ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺏ
ﻫﺮ ﺣﻘّﻯ اﺳﺖ (ﺑﺮﺍﻯ
ﺤق ﺠﻮﺋﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺣﻤﺖ الهی
ﺮﺍ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺟﺴﺖ. ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭحَجّ
اﻭل
حسینیﺴﻠﻮک
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی ﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﻭﮐﻠﻴﺪ هر
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺗﻀﺮّع
ﻮﻋﻤﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭﻯ ﺒﺴﺘﻪ
ﺑﺪﻭﻥ کلید
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ؟ (ﮐﻪ
ﮐﻠﻴﺪ ﻭ
ﻣﻔﺘﺎح ﺁﻥ
ﻓﺘح ﺃﻭﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل بمعرفی
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﺍﺯﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻤﺎ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﺩ.
ﮐﺸﻒ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺭ توسّل
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺸقبیﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ هداﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﺎ
ﺿﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭﻋﺎﻗﻞ
ﺩﺭﺧتیﺮﺍ
ﻣﻴﮑﺎﺭﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺮﺍﺿی اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺳﻮﺍﺭﻯ اﺯ
ﺍﺳبی ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﺁﻥ
اﺳﺐ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩ ( ﻭ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺑﺂﻥ
ﻮ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭﮐﻪ ﻣؤﻤﻥ
عالم ﻋﻤلی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺮﺍﺿی
ﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺤق
ﻤﻴﮕﻮﻳﻢ ﮐﻪ
ﺻﻴﻘل
ﺪﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺒﮑﺎﺭ ﺻﻴﻘل ﺸﻤﺸﻴﺮ
ﻭ ﺟﻠﺎﻯ ﺁﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺭﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﺣﮑﻤﺖ
ﻗﻠﺐ ﺭﺍ ﺻﻴﻘل
ﻮ ﺟﻠﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ. (
ﻭ ﺑﺘﺠﻠّﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ) ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﺩﺭ ﺩل
ﺤﮑﻴﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁبی ﺪﺭ ﺯﻣﻴﻥ
ﻤﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻗﻠﺐ ﺍﻭﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺁﺏ ﺯﻣﻴﻥ
ﻤﺮﺩﻩ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺁﺏ ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ
ﺣﮑﻴﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻮﺭﻯ ﺪﺭ
ﺗﺎﺭﻳکی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩم ﺒﺎ
ﺁﻥﺮﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ (
ﭼﺮﺍﻏﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ هدﺍﻳﺖ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ)
ﺣﻤل ﺴﻨﮓ ﺍﺯ
ﺑﺎلاﻯ کوﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻄﻠبی ﺒﮕﻮئی
که ﮐسی ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭک ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﺎﺭﺵ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﻨگ ﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻴﺴﺎﻧﺪ ﺗﺎ
ﻧﺮم ﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﻃﻌﺎم ﺒﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
گوﺭﺳﺘﺎﻥ ﻄﺒخ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺤﺎل کسیﮐﻪ
ﻓﻀل ﺮﺍ
ﺩﺭﮐﻠﺎم ﺨﻮﺩ
ﺣﻔﻈ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﺎﺭﺍضی ﺒﮑﻨﺪ
( ﺣﻔﻈ ﺴﺎﻟک از
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﻮ
ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ الهی
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩل
ﺨﻮﺩ ﻭﺗﺨﻴل
ﻮﺗﺼﻮﺭ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ توسّل
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺭﺍﺿی ﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﻭﻳﺎ حدّﻳثی
ﺒﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺃﻣﺮﻯ ﻏﺒﻄﻪ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﻓﻌلی که
ﻗﻮل اﻭﺭﺍ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻃﻮﺑﺎ ﺑﺮﺍﻯ
کسی ﮐﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺍﺯﻋﻠم ﻤﺎ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺟﺎﻫل
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﺩ.
ﺧﻮﺷﺎ ﺑﺤﺎل
کسی که ﺗﻌﻈﻴم
ﻮ ﺍﺣﺘﺮﺍم علم
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ (
ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ الهی ﻳﺎ
حدّ ﺃﻗل
ﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺠﺎﻫل غیر
ﺍﻟﻬﻰ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﺰﺍع ﻮ ﺑﺤث
ﻭﻟﺠﺎج
ﻨﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﺮﺍ
ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻃﺮﺩ
ﻧمی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺗﻘرَبّ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴم
ﺒﻤﺎﻧﺪ. ﺑﺤق
ﻤﻴﮕﻮﻳﻢ ﺃﻯ
ﻣﻌﺎﺷﺮﺍﻥ
ﺤﻮﺍﺭﻯ (
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻮﺣﻮﺭﻳّﻪﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟک
ﻮﭘﻴﺮﻭﺍﻥ مستعد
) ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺷﻤﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﻧﺪﻩﻫﺎئی هستید
ﮐﻪ ﺑﻴﻥ
ﻤﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻴﺪ. ﭘس
ﭼﻨﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ( ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﺎﻥ ﺪﺭ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ لاﺟﺮم
اﺯ ﭘﻴﺮﻯ
ﻮﺿﻌﻒ ﺑﺎﻳﺪﺑ
ﻤﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻣﺮگ ﻘﺒل از
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻮ الهی ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎلأﺧﺮﻩ
ﻣﺴﻴح اﻓﺰﻭﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩ
ﻣؤﻤﻥ ﻤﻦ ﺍﻧﺪﻭﻫﮕﻴﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺸﺖ
ﺑﻮﻯ کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻥ
ﻤﺤﺒﻮﺏﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺗﻘرَبّ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻤﻥ
اﺳﺖ (ﺭﺍﻩ ﺗﻘرَبّ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ الهی
ﻴﺎﻓﺘﻦ
ﺩﺭﺗﺮک ﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺗﻤﺎم
کرﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ. ﭼﻪ ﻣﺎل
ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮﻧﻮعی
ﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺎﻧﺎﻥ ﺒﻮﻯ
ﺒﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺫﺭﻩ ﺁﻥ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﻮﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻭﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣؤﻤﻥ
ﺨﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻭﺳﻌﺖ
ﺩﺍﺩ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﻋث ﻏﻀﺐ
ﻣﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺩﻭﺭﻯ هر ﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﻤﺪ ﻭ
ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍﻯ
عاﻟمیاﻥ ﺮﺍ ﻭ
ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﺴﻠﻴم کاملی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ (ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﮑسی
ﻮﺻل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻭﺻل ﻮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ زنده ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣل
ﺘﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮکی
وذر اطاعت ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻣﺎﻣم ﻳﺎ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻣﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎﻟﻪ ﺍﺯ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺑﺮﺷﺘﻪ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻧﺶ
ﮔﺰﺍﺭشی کتبی
ﻮﺷﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺍﻳﻥ
ﺪﻋﺎ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭﺑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻮئی غیسی
ﻤﺴﻴح گفته
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺨﻠﻖ ﻣﺼﻮﻧﻴﺖ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﺍﺯﭺ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬﻰ ) ﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺗﺰ ﺩﺍﺋﻢ

حدیث4540 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ318 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﻮﻝ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﮐﺎﻥ ﺍﻟﻤﺴﻴﺢ
ﻳﻘﻮﻝﻣﻦ ﮐثر ﻫﻤّﻪ
ﺳﻘﻢ ﺑﺪﻧﻪ ﻭ
ﻣﻦ ﺳاء ﺧُﻠِﻘﻪ
ﻋﺬّﺏ ﻧﻔﺴﻪ
ﻭﻣﻦ ﮐثر
ﮐﻠﺎﻣﻪ ﮐثیر ﺳﻘﻄﻪ
ﻭﻣﻦ ﮐثر ﮐﺬﺑﻪ
ﺫﻫﺐ ﺑﻬاؤه
ﻭﻣﻦ لاﺣﻰ ﺍﻟﺮﺟﺎﻝ
ﺫﻫﺒﺖ ﻣﺮﻭﺗﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻫﻤّﺖ
ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ
ﺑﺪﻧﺶ ﺑﻴﻤﺎﺭتر
ﻣﻴﺸﻮﺩ( ﺯﺣﻤﺖ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺗﻥ
ﺪﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺟﺴﻤﻰ ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻧﻴﻚ ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ) ﻭ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﺧﻠﺎﻗﺶ ﺑﺪ
ﺷﺪ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻋﺬﺍﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﮐﻠﺎﻣﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ
ﺧﻄﺎ ﻭ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭﻭﻏﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻭ ﻧﺰﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺎ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻣﻨﺎﺯﻋﻪ ﮐﺮﺩ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺮﻭﺩ
( ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﺰﺍﻉ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ ﮐﻤﺘﺮ
ﻭﻣﺤﺮﻭم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺮﻭّﺕ ﻳﺎ ﻣﺮﻭءت
ﻭ ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻪ
ﻣﺮﺩ ﻳﺎ ﺯﻥ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺯﻧﺎﻥ ﻣﻄیع اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺯﻥ.ﻭ ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻭ ﻣﺮﻭﺕ ﻭ ﻣﺮوء
ه ﻫﻤﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﮑﻪ ﺭﻳﺶ ﻭ ﺳﺒﻴﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ).

حدیث
4541 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ319 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻥّ
الله عزّ ﻭﺟﻞﺃﻭﺣﻰ
ﻟﻰ ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢﻳﺎ
ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺎ ﺃﮐﺮﻣﺖ
ﺧﻠﻴﻘﻪ ﺑﻤثل ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ لا ﺃﻧﻌﻤﺖ ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﺑﻤﺸﻞ ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺍﻏﺴﻞ
ﺑﺎﻟﻤاء ﻣﻨﻚ ﻣﺎ
ﻇﻬﺮ ﻭ ﺩﺍﻭ
ﺑﺎﻟﺤﺴﻨﺎﺕ ﻣﺎ
ﺑﻄﻦ ﻓﺎﻧّﻚ ﺍﻟﻰ
ﺭﺍﺟﻊ ﻓﺸﻤّﺮ ﻓﮑﻞ
ﻣﺎ ﻫﻮ ﺁﺕ ﻗﺮﻳﺐﻭ
ﺃﺳﻤﻌﻨﻰ ﻣﻨﻚ ﺻﻮﺗﺎ
ﺣﺰﻳﻨﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑعیسی ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ
ﻭﺣﻰ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮐﻪ
ﺃﻯ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﻦ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺘﻰ ﻧﮑﺮﺩﻡﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻦ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ ( ﺩﻳﻦ ﺧﺪﺍﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻭلاﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ.ﻭﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻓﻀﻞ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭﮐﺴﺐﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻧﻌﻤﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺮﻳﻢ
ﺧﻠﺎﻳﻖ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ) ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻌﻤﺘﻰ ﺑﻬﺘﺮﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺖﻧﻤﻴﮑﻨﻢ.
(ﮐﻪﺭﺣﻤﺖﺧﺎﺹﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺮﺣﻤﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ رؤیتﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﺑﺤﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
الّا ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻌﻤﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻯﻮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻓﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺎﻣﻮﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ) ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻇﺎﻫﺮ
ﺷﺪﺑﺎ ﺁ ﺏ ﺷﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺑﺎﻃﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺣﺴﻨﺎﺕ
ﻭ ﻧﻴﮑﻰ ﻫﺎ ﻣﺪﺍﻭﺍ
ﮐﻦ . ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮ ﺑﻨﺰﺩ
ﻣﻦ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻯ
( ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻭ ﻣﺤﺸﺮ ) پس ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺎﺵﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺪ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺍﺳﺖ
( ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ) ﻭﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺻﺪﺍﻯ
ﺍﻧﺪﻭﻫﮕﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﻦ ﺑﺸﻨﻮﺍﻥ
( ﺩﻋﺎﻫﺎ ﻭ ﻧﺠﻮﺍﻫﺎ
ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﮐﻠﺎﻣﻰ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺑﺪﻧﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭﻧﻴّﺖ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺃﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺳﺖ .

حدیث
4542 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ319ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : لا ﺗﻄﻠﺒﻮﺍ
ﻋﻠﻢ ﻣﺎلا ﺗﻌﻠﻤﻮﻥ
ﻭ ﻟﻤّﺎ ﻋﻤﻠﺘﻢ
ﺑﻤﺎ ﻋﻠﻤﺘﻢﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻌﻠﻢ ﺍﺫﺍ ﻟﻢ
ﻳﻌﻤﻞ ﺑﻪﻟﻢ ﻳﺰﺩﺩ
ﻣﻦ الله الّا ﺑﻌﺪﺍ
ﻫﺮﮔﺰ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻴﺪ
ﻧﻴﺎﻣﻮﺯﻳﺪ ( ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻋﻠﻢ ﺟﺰ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥﻭﺣﻴﺮﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻧﺎ ﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ) ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﻋﻤﻞ ﺷﻤﺎ
ﺑﺎ ﻋﻠﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﻢﺑﺪﻭﻥ ﻋﻤﻞ
ﺟﺰ باعث ﺩﻭﺭﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ

حدیث4543
- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ319ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻗﺎﻝ
ﺍﻟﻤﺴﻴﺢ ﻟﻠﺤﻮﺍﺭﻳّﻴﻦ
ﺍﻧّﻤﺎ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻗﻨﻄﺮة ﻓﺎﻋﺒﺮﻭﺍ
ﻭلا ﺗﻌﻤﺮﻭﻫﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺤﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻔﺖﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.پس
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻋﺒﻮﺭ ﮐﻨﻴﺪﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺁﺑﺎﺩ ﻧﮑﻨﻴﺪ
( ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺬﺷﺖ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ .
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺁﻥﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻭ ﻋﺒﺮﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﮔﺬﺷﺖ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻋﺪﻡ
ﻋﻤﺮﺍﻥ ﺁﻥﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻋﺪﻡ ﺗﻮﺑﻪ ﺑﻤﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﺑﺂﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
پس ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﺑﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺖﺗﺎ ﺑﻌﺪ
ﻧﻮﺑﺖ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﮔﺮﺩﺩ . ﺍﺯ
ﻣﻮلا ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟمؤمنین
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ319ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺍﻟﺪﻳﻨﺎﺭ
ﺩاء ﺍﻟﺪﻳﻦﻭ ﺍﻟﻌﺎﻟِﻢ
ﻃﺒﻴﺐ ﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻓﺎﺫﺍ ﺭﺃﻳﺘﻢ ﺍﻟﻄﺒﻴﺐ
ﻳﺠﺮ ﺍﻟﺪاء
ﺍﻟﻰ ﻧﻔﺴﻪ ﻓﺎﺗّﻬﻤﻮﻩﻭ
ﺍﻋﻠﻤﻮﺍ ﺃﻧّﻪ
ﻏﻴﺮ ﻧﺎﺻﺢ ﻟﻐﻴﺮﻩ
ﺩﻳﻨﺎﺭ باعث
ﺑﻴﻤﺎﺩﻯ ﺩﻳﻦ ﺍﺳﺖ
( ﺩﻳﻨﺎﺭ ﻭ ﻃﻠﺎﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻧﺎﺭ ﺩﻳﻦ)
ﻭ ﺁﺗﺸﻰ ﮐﻪ ﺳﻮﺯﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺩاء
)ﻭ ﻣﺮﺽ ﺿﺪ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺁﻥ) ﻭ(ﻋﺎﻟﻢ)ﭘﺰﺷﻚ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﺖ ( ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﺁﻥ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺍﺑﻠﻴﺴﻰﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺩﻳﻦ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻃﺒﻴﺐ ﻃﻴّﺐ ﮐﻨﻨﺪﻩﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺗﻮﭘﻴﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﻃﺒﻴﺒﻰ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻳﺪﮐﻪ ﺩﺍﺭﻭ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﺎﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ
( ﭘﻮﻝ ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﮐﺸﺎﻧﺪﻥ.ﻭﺑﺎﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺬﻫﺐﻭﮔﺮﻭﻩﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺩﺍﺩﻥ ﺷﺨﺺﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮑﻮﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥﻌﺎﻟﻤﺒﺪﻭﻥ
ﻋﻤﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻫﺮﮔﺰ
ﻋﺎﻟﻢ ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺟﺰ ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺮﺿﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺣﺮﻓﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
) ﻭ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﺎﺻﺢ ﻧﻴﺴﺖ ( ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻔﻊ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩﻭﻧﻪ
ﮐﻤﻚ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ.ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻳﺎ ﻧﺼﺢ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻧﺼﻮﺡ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕﺍﺧﻠﺎﻗﻴﻮ
ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﮐﺸﻴﺪﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻮﺷﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﻧﺼﻮﺡ
ﺧﻮﺩﭘﺬﻳﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﻧﺼﺎﻳﺢ ﻭ
ﺗﺄﺩﻳﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
4545 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟمؤمنین
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ320ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻋﻴﺴﻰ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ : ﻗﺎﻝ ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢﻃﻮﺑﻰ
ﻟﻤﻦ ﮐﺎﻥ ﺻﻤﺘﻪ
ﻓﮑﺮﺍﻭ ﻧﻈﺮﻩ ﻋﺒﺮﺍﻭﻭﺳﻌﻪ
ﺑﻴﺘﻪﻭ ﺑﮑﻰ ﻋﻠﻰ ﺧﻄﻴﺌﺘﻪﻭ
ﺳﻠﻢ الناس ﻣﻦ ﻳﺪﻩ
ﻭ ﻟﺴﺎﻧﻪ ﻋﻴﺴﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻣﺮﻳﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺷﺎ ﺑﺤﺎﻝ ﻭ ﺑﺨﺖ
ﮐﺴﻰﮐﻪ ﺳﮑﻮﺕ ﺑﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ( ﺳﮑﻮﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻔﮑّﺮﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﻏﻔﻠﺖ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﻭ ﻧﺠﻮﺍ
ﻭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ)ﻭ ﻧﻈﺮ
ﺍﻭ ﻋﺒﺮﺕ ﺁﻣﻮﺯﻯﺎﺳﺖ
( ﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﺩﻗّﺖ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﺮﺣّﻢ ﻭﺩﻟﺴﻮﺯﻯﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﻧﮕﺎﻩ ﻭ ﺑﺨﻮﺩﺵ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺩﺭس
ﻋﺒﺮﺕ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ.ﺍﺯ
ﺑﺪﻯﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥﺪﻭﺭﻯ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ) ﻭ (ﺑﻴﺖ)ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭﺳﻴﻊ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﻴﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺧﻮﺩﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺟﺎﻯ ﺑﺪﻫﺪ
) ﻭ ﺑﺮﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺮﻳﺪ ( ﺑﻔﮑﺮ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺎﺷﺪﻭ ﻧﻪ ﻋﻴﺐ
ﺟﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
) ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻧﺶ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ( ﺧﺪﻣﺖ
ﮐﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
).

حدیث 4546 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ320ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﻮﻝ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺃﻭﺣﻰ الله
ﺍﻟﻰ ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢﻳﺎ
ﻋﻴﺴﻰ ﻫﺐ ﻟﻰ ﻣﻦ
ﻋﻴﻨﻴﻚ ﺍﻟﺪﻣﻮﻉﻭﻣﻦ
ﻗﻠﺒﻚ
ﺍﻟﺨﺸﻮﻉﻭ ﺍﮐﺤﻞ
ﻋﻴﻨﻴﻚ ﺑﻤﻴﻞ ﺍﻟﺤﺰﻥ
ﺍﺫﺍ ﺿﺤﻚ ﺍﻟﺒﻄّﺎﻟﻮﻥﻭ
ﻗﻢ ﻋﻠﻰ ﻗﺒﻮﺭ
ﺍلأﻣﻮﺍﺕﻓﻨﺎﺩﻫﻢ
ﺑﺎﻟﺼﻮﺕ ﺍﻟﺮﻓﻴﻊ
ﻟﻌﻠّﻚ ﺗﺄﺧﺬ ﻣﻮﻋﻈﺘﻚ
ﻣﻨﻬﻢﻭ ﻗﻞ ﺍﻧّﻰ
لاﺣﻖ ﻓﻰ ﺍﻟﻠّﺎﺣﻘﻴﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑعیسی
ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ ﻭﺣﻰ ﻧﻤﻮﺩﮐﻪ
ﺃﻯ ﻋﻴﺴﻰﺍﺯ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻦ ﺃﺷﻚ ﻫﺪﻳﻪ
ﮐﻦ ( ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻃﻠﺐ
ﻏﻔﺮﺍﻥﺩﺭ ﮔﺮﻳﻪ
ﻭ ﻳﺎ قرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ) ﻭ ﺍﺯ
ﻗﻠﺐ ﺧﻮﺩ ﺧﺸﻮﻉ
ﻭ ﻓﺮﻭﺗﻨﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻩ ( ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﺮﺣﻢ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
) ﻭ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻣﻴﻞ ﺃﻧﺪﻭﻩ
ﺑﮑﺶﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺒﺒﺎﻃﻞ
ﻣﻰ ﺧﻨﺪﻧﺪ (ﺳﻮﺯﺵ
ﭼﺸﻢ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺄﺷﻚ
ﻭﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺧﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺧﻨﺪﻩ ﺑﻴﺨﺒﺮﺍﻥ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎﺷﺪ. (ﺑﻄّﺎﻝ)
ﮐﻪﺍﻋﻤﺎﻝ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻨﺪ ﺷﺮﮐﺖ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ)ﻭ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﻗﺒﻮﺭ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺴﺘﻴﺪﻭ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﻳﮑﺎﻳﻚ ﻧﺎﻡ
ﺑﺒﺮ ﻭ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻯ
ﺑﻠﻨﺪ ﺑﮕﻮﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻮﻋﻈﻪ
ﻭ ﻋﺒﺮﺕ ﺑﮕﻴﺮﻯ.ﻭ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﮕﻮ ﮐﻪ
ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺸﻤﺎ ﻫﺴﺘﻢ ( ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﻭ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻭ
ﻳﺎ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻧﺠﻮﺍﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻋﺒﺮﺕ ﻭ ﻋﺒﻮﺭ ﺃﺣﻮﺍﻝ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.

حدیث
4547 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14 ﺹ320ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ لأﺻﺤﺎﺑﻪﺗﻌﻤﻠﻮﻥ
ﻟﻠﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺃﻧﺘﻢ
ﺗﺮﺯﻗﻮﻥ ﻓﻴﻬﺎ
ﺑﻐﻴﺮ ﻋﻤﻞﻭ لا
ﺗﻌﻤﻠﻮﻥ ﻟﻠﺂﺧﺮﻩﻭ
لا ﺗﺮﺯﻗﻮﻥ ﻓﻴﻬﺎ
الّا ﺑﺎﻟﻌﻤﻞﻭﻳﻠﮑﻢ
ﻋﻠﻤاء ﺍﻟﺴوء
ﺍلاﺟﺮة
ﺗﺄﺧﺬﻭﻥ ﻭ ﺍﻟﻌﻤﻞ
لا ﺗﺼﻨﻌﻮﻥﻳﻮﺷﻚ
رَبّ ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺃﻥ
ﻳﻄﻠﺐ ﻋﻤﻠﻪﻭﺗﻮﺷﮑﻮﺍ
ﺃﻥ ﺗﺨﺮﺟﻮﺍ ﻣﻦ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺍﻟﻰ ﻇﻠﻤﻪ
ﺍﻟﻘﺒﺮﮐﻴﻒ ﻳﮑﻮﻥ
ﻣﻦ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﻌﻠﻢﻣﻦ
ﻣﺼﻴﺮﻩ ﺍﻟﻰ
ﺁﺧﺮﺗﻪﻭﻫﻮ ﻣﻘﺒﻞ
ﻋﻠﻰ ﺩﻧﻴﺎﻩ ﻭﻣﺎ
ﻳﻀﺮﻩ ﺃﺷﻬﻰ ﺍﻟﻴﻪ
ﻣﻤّﺎ ﻳﻨﻔﻌﻪ ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ
ﺑﺪﻭﺳﺘﺎﻥ ﻣﺼﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺖﺷﻤﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻧﻴﺎ ﺗﻠﺎﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪﻭﺭﺯﻗﻰ
ﻫﻢ ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻤﻞ ﻭﺯﺣﻤﺘﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺘﻴﺪﮐﻪ
ﻋﻤﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮﺕﮐﻨﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺑﺎ ﻋﻤﻞﺭﺯﻗﻴﺪﺭ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻬﺮﻩ ﺟﻮﺋﻰ
ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰﮐﻪ
پس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
نفسﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺪﺍﻥ ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
ﺭﺣﻤﺖ ﮔﻮﻧﻪﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺁﺧﺮﺕ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻰ
ﺁﻳﺪ.پس ﻭﺍﻯ ﺑﺤﺎﻝ
ﺷﻤﺎ ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺯﺷﺖ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻣﺰﺩ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﻭﻣﻠﺎﺣﻈﻪﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻴﺪ.ﻭﻟﻰ
رَبّ ﻭﮐﺎﺭﻓﺮﻣﺎﻯ
ﺷﻤﺎﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
(ﻧﻪﻓﻘﻂ ﻣﺰﺩﻯ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮑﻨﺪ ) ﻭﻗﺮﻳﺒﺎ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﻇﻠﻤﺖ
ﻗﺒﺮ ﻣﻴﺸﻮﻳﺪپس
ﭼﻪ ﺣﺎﻟﻰ ﺩﺭ ﺃﻫﻞ
ﻋﻠﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﻣﺼﻴﺮ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﺑﺂﺧﺮﺗﺶ ﺑﺮﺳﻨﺪ
(ﺃﻫﻞ ﻋﻠﻢ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻤﻞ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻭﻟﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻤﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪﺍﻧﺴﺎﻥﺮﻭﻯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ هَوَس ﮐﻨﺪ
ﺑﻀﺮﺭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻔﻌﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.( ﻭ ﺑﺼﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﺷﺪﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻪ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
.

حدیث
4548 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟمؤمنین
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ302 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺃﮐﺮﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ : ﻣﺮ ﺃﺧﻰ ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﻤﺪﻳﻨﻪﻭ ﻓﻴﻬﺎ
ﺭﺟﻞ ﻭ ﺍﻣﺮﺃﻩ ﻳﺘﺼﺎﻳﺤﺎﻥ
ﻓﻘﺎﻝ ﻣﺎ ﺷﺄﻧﮑﻤﺎ؟
ﻗﺎﻝ ﻳﺎ نبیّ الله
ﻫﺬﻩ ﺍﻣﺮﺃﺗﻰ ﻭ
ﻟﻴس ﺑﻬﺎ ﺑﺄس ﺻﺎﻟﺤﻪ
ﻭ ﻟﮑﻨّﻰ ﺍﺣﺐ ﻓﺮﺍﻗﻬﺎ
ﻗﺎﻝ ﻓﺄﺧﺒﺮﻧﻰ
ﻋﻠﻰ کُلّ ﺣﺎﻝ ﻣﺎ
ﺷﺄﻧﻬﺎ؟ ﻗﺎﻝ ﻫﻰ
ﺧﻠﻘﻪ ﺍﻟﻮﺟﻪ ﻣﻦ
ﻏﻴﺮ ﮐﺒﺮﻗﺎﻝ ﻟﻬﺎ
ﻳﺎ ﺍﻣﺮﺃﻩﺃﺗﺤﺒّﻴﻦ
ﺃﻥ ﻳﻌﻮﺩ ﻣﺎٴ ﻭﺟﻬﻚ
ﻃﺮﻳّﺎ؟ ﻗﺎﻟﺖ
ﻧﻌﻢﻗﺎﻝ ﻟﻬﺎ ﺍﺫﺍ
ﺃﮐﻠﺖ
ﻓﺎﻳّﺎﻙ ﺃﻥ ﺗﺸﺒﻌﻰلأﻥ
ﺍﻟﻄﻌﺎﻡ ﺍﺫﺍ ﺗﮑﺎﺷﺮ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺼﺪﺭﻓﺰﺍﺩ
ﻓﻰ ﺍﻟﻘﺪﺭﺫﻫﺐ
ﻣﺎٴ
ﺍﻟﻮﺟﻪﻓﻔﻌﻠﺖ
ﺫﻟﻚﻓﻌﺎﺩ ﻭﺟﻬﻬﺎ
ﻃﺮﻳّﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖﺑﺮﺍﺩﺭﻡ
ﻋﻴﺴﻰ ﺭﻭﺯﻯ ﺍﺯ
ﻣﺪﻳﻨﻪﺍﻯ ﻣﻴﮕﺬﺷﺖ(ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﺭﺍ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﮕﻰ ﮐﺎﻣل الهی
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
اولی العزم ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﻭ ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ (ﻣﺪﻳﻨﻪ)
ﺷﻬﺮ
ﺍﺳﺖﻭﺑﺎﺯ ﺟﺎﻯ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﮐﺰ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﺮﺩﻣﺮﺩ
ﻭﺯﻧﻰ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﻋﻮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ( ﺯﻥ
ﻭﺷﻮﻫﺮ ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺯﻥ ﻣﻄﻴﻊ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻢ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺒﺤﺶ ﻭ ﻧﺰﺍﻉ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ ﺑﺎﺷﺪﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻃﺮﺩ ﮐﻨﺪ
ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﻣﺴﮑﻦ ﺩﻫﺪ ) ﻋﻴﺴﻰ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻣﺸﮑﻞ ﺷﻤﺎ
ﭼﻴﺴﺖ؟ﻣﺮﺩ ﮔﻔﺖ
ﺃﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺪﺍﺍﻳﻦ
ﺯﻥ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻋﻴﺒﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺻﺎﻟﺢ
ﺍﺳﺖ ( ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻋﻴﺒﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
) ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻡ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺟﺪﺍ
ﺷﻮﻡ .( ﻃﻠﺎﻕ ﻭ ﺟﺪﺍﺋﻰ
) ﻣﺴﻴﺢ ﻣﺸﮑﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪﮐﻪ ﻣﺮﺩ
ﮔﻔﺖ ﺯﻧﻢ ﺻﻮﺭﺗﺶ
ﺯﺷﺖ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﻮﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﻧﺸﺪﻩ.ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﺰﻥ ﮔﻔﺖ ﺁﻳﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﻃﺮﺍﻭﺕ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻮﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ؟(
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺷﺎﺩﺍﺑﻰ
) ﺯﻥ ﮔﻔﺖ ﺁﺭﻯ.ﻭ ﻋﻴﺴﻰ
ﮔﻔﺖ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﻏﺬﺍ
ﺧﻮﺭﺩﻯ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺤﺪ
ﺳﻴﺮﻯ ﻧﺮﺵ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﻌﺎﻡ ﺍﮔﺮ ﺯﻳﺎﺩ
ﺷﺪ ﺑﺮ ﺳﻴﻨﻪ ﻓﺸﺎﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺎ ﺯﺍﺩ ﻏﺬﺍ ﺁﺏ
ﺭﻭ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭﺯﻥ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﺮﺩﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭ ﻃﺮﺍﻭﺕ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺯﻳﺎﻓﺖ
( ﻏﺬﺍﻯ ﺯﻳﺎﺩ باعث
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺟﺴﻢ ﻭ ﻣﻌﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﻀﻢ ﻏﺬﺍﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯﮐﻪ ﺯﺣﻤﺘﻰ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﭼﺮﺑﻰ ﻭ ﻏﻠﻈﺖﺳﻠﻮﻝ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻌﻮﺍﺭﺿﻰ ﭼﻮﻥ
ﺳﺮﻃﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺁﺏ ﺭﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻏﺬﺍ ﮐﻢ
ﺑﺨﻮﺭﻧﺪﺧﻮﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﻐﺰ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺗﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﻃﺮﻯ) ﺗﺎﺯﻩﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺮ ﻭﺗﺎﺯﻩ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﺯ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﻭﺍﻳﺎﻥ ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳثی
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻃﺒﺎﺑﺖ ﻭ ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻃﺮﺯ
ﺑﺨﺖ ﻭ ﺷﺴﺘﺸﻮ ﻭ
ﮐﺎﺷﺖ
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻓﺖ ﻭ ﻳﺎ ﻃﺮﺯ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻥ
ﺩﺭﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﻤﻨﺒﻊ ﻃﺒّﻰ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻋﻴﺴﻰﺻﺎﺣﺐ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻃﺒّﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺑﺪﻫﺪ.

حدیث
4549 - ﺍﺯ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ (ﺝ14ﺹ322ﺑﺤﺎﺭ)
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ : ﻳﺎ ﻣﻌﺸﺮ
ﺍﻟﺤﻮﺍﺭﻳّﻴﻦ
ﺑﺤﻖ ﺃﻗﻮﻝ ﻟﮑﻢﺍﻥ
الناس ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
ﺍﻥ ﺍﻟﺒﻨﺎٴ ﺑﺄﺳﺎﺳﻪ
ﻭﺃﻧﺎ لا ﺃﻗﻮﻝ
ﻟﮑﻢ ﮐﺬﻟﻚﻗﺎﻟﻮﺍ
ﻓﻤﺎﺫﺍ ﺗﻘﻮﻝ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ الله ؟ ﻗﺎﻝ
ﺑﺤﻖ ﺃﻗﻮﻝ ﻟﮑﻢ
ﺍﻥ ﺁﺧﺮ ﺣﺠﺮ ﻳﻀﻌﻪ
ﺍﻟﻌﺎﻣﻞ ﻫﻮ ﺍلأﺳﺎس
ﺃﻯ ﮔﺮﻭﻩ ﺣﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ
ﻣﻦ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺳﻨﮓ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻳﻚ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺍﺳﺎس
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﻣﻦ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ.ﻭ
ﺑﺤﻖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺳﻨﮓ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ.( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﻨﮓ
ﺁﺧﺮ اساس ﻧﻴﺴﺖﻭﻟﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻴﻤﻪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺍﺳﺖ.

حدیث
4550 -ﺍﺯﻋﻴسی
ﻤﺴﻴح ﻨﻘل
ﺸﺪﻩ(ﺝ14 ﺹ322ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯﻭﻯ
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻯ؟ ﻭﺟﻬﺎﻥ ﺮﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﻳﺪﻯ
ﻮﻳﺎ ﺃﮐﻨﻮﻥ
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻰ؟ ﻣﺴﻴح
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: ﺃﺻﺒﺤﺖ
ﻭ ﺭﺑّﻯ
ﺘﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎلی ﻤﻥ
ﻔﻮﻗﻰ ﻭ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﺃﻣﺎﻣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻤﻮﺕ فی
ﻄﻠﺒﻰ لا ﺃﻣﻠک
ﻤﺎ ﺃﺭﺟﻮﺍ ﻭلا
ﺍﻃﻴق ﺪفع ﻤﺎ
ﺃﮐﺮﻩ ﻓﺄﻯ
ﻔﻘﻴﺮ ﺃﻓﻘﺮ
ﻣﻨّﻰ؟ ﺻﺒح
که ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻡ رَبّ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎلاﻯ ﺴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ (ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺮﻭح ﻮ
ﺗﺴﻠﻂ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺟﺴم ﻮ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ) ﻭﺁﺗﺶ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻢ.(
ﺍﮔﺮ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺴﻴح ﻤﻮﻓق
ﻨﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﻭلاﻳﺖ
الهی زنذه ﺍﻭ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺁﺗﺶ ﺯﻧﺪﮔی
ﭙُﺮﻋﺬﺍﺏ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﮔﺮﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﺸﻨگی ﺪﺍﺋم
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭽﺸم ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺁﻥ ﺪﺍرﻳﻢ) ﻭ
ﻣﺮگ ﺪﺭ ﻃﻠﺐ
ﻣﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺑﻤﺮگ ﻮ
ﭘﻴﺮﻯ
ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺮگ ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧم
ﺒﭽﻴﺰﻯ ﺒﺮﺳم
که ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﺪﺍﺭﻡ (ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫم
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﻫﺮ
ﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎلک ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﺪ.
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
علت ﻋﺪم
ﺘﺄﻣﻴﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻧﺘﺎﻳج
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﻭﺭﺯﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ)
ﻭلی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪفع هر ﭼﻪ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭم
ﻨﮑﻨﻢ (ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻤل ﺁﻧﺴﺎﻥ
اﺯ ﻣﮑﺮﻭﻫﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭﻯ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. پس
ﻣﻴﺒﻨﻰ ﮐﻪ
ﻓﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻥ کیست (ﻓﻘﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﺍﻥ ﺠﺴمی
ﻮﻋﻘﻠﻰﻭ ﺩفع
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺳﺎﺋلی
الهی هستند.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
لاﺯﻣﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﺨﻮﺩﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

حدیث 4551 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ322ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺯ ﻗﺮﻳﻪﺍﻯ
ﻣﻴﮕﺬﺷﺖ. ﮐﻪ ﺩﻳﺪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺭﺍﻫﻬﺎ ﻭ ﺧﺎﻧﻪ
ﻫﺎ ﻣﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ( ﻗﺮﻳﻪ
ﻳﺎ ﺩﻫﺴﺘﺎﻥﺑﺎﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻧﺪﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﺮ ﻳﻚ ﺩﻳﻦ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻭﻟﻴّﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺂﻧﻬﺎﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
) سپس ﻋﻴﺴﻰ ﮔﻔﺖﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﻐﻀﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭالّا
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺨﺎﻙ ﺑﺴﭙﺎﺭﻧﺪ.ﻣﺮﮒ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ ﻏﻀﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻤﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ) سپس
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻣﺴﻴﺢ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪﺗﺎ
ﺍﻭ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﺭﺍ
ﺻﺪﺍ ﺑﺰﻧﺪ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺮﺩﻩ
ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﻭ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﺮﺩﻩ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻯ ﮔﻔﺖ ﺻﺒﺤﻰ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺎﻋﺎﻓﻴﺖ ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻳﻢ.ﻭﭼﻮﻥ ﺷﺐ
ﺷﺪﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﺎﻭﻳﻪ ﺳﻘﻮﻁ ﮐﺮﺩﻳﺪ
(. (ﮔﻮﺩﺍﻟﻮ ﭘﺮﺗﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﺟﻬﻨﻢ ﻳﺎ ﺭﺣﻢ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ
) ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻫﺎﻭﻳﻪ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺳﺖ؟ﻭﻯ
ﮔﻔﺖ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﺍﺳﺖﻭﮐﻮﻫﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺁﺗﺶ . (ﺗﻮﺻﻴﻒﺣﺮﺍﺭﺕ
ﺷﺪﺕ ﺳﻮﺯﻧﺪﮔﻰﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺟﻬﺎﻥﮐﻪ
ﻫﻤﻪﺟﺎ ﻳﺸﺪﺕ
ﺩﺍﻍ ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻨﺎﻩ ﻭ ﺳﺎﻳﻪ
ﺩﺭﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻋﻴﺴﻰ
ﭘﺮﺳﻴﺪﭼﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻭﺿﻊ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺷﺪﻳﺪ؟ﻣﺮﺩﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﮔﻔﺖﻋﺸﻖ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻃﺎﻏﻮﺕ
باعث ﺍﻳﻦ ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﻣﺎ ﺷﺪ.(ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻧﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ(ﻃﺎﻏﻮﺕ)ﮐﻪ
حدّ اکثر ﻃﻐﻴﺎﻥ
ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺗﻮﺳّﻞ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﺮﻳﮑﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺻﻨﻤﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﻤﻮﺭﺩ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ) ﻣﺴﻴﺢ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻋﻠﺖ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﺷﻤﺎ ﭼﻪ
ﺑﻮﺩ ؟ ﻭﻯ ﮔﻔﺖﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻃﻔﻞ
ﺑﻤﺎﺩﺭﺵ.ﭼﻮﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﺮﺳﻨﺪﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺪﻭﻩﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ(ﺍﮔﺮﺩﻧﻴﺎ
ﺳﻮﺩ ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺍﻯﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﺧﺮﺳﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﭼﻮﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻏﻤﮕﻴﻦ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻭﻣﺘﻮﺟﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ) ﻋﻴﺴﻰ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻋﻠﺖ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻃﺎﻏﻮﺗﻬﺎ ﭼﻴﺴﺖ؟ﺁﻥ
ﻣﻴّﺖ ﮔﻔﺖﭼﻮﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢ.( ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻞﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﭘﻴﺮﻭﮐﻪ
ﺗﻦ ﺑﻮلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ) ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﭘﺮﺳﻴﺪﭼﻪ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﻮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻰ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﺮﺍ ﺑﺪﻫﻰ؟ﻣﻴّﺖ
ﮔﻔﺖﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺎ ﻟﮕﺎﻡ ﺁﺗﺶ ﺑﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ( ﻟﮕﺎﻡ
ﻭ ﻟﺠﺎﻡﻫﻤﺎﻥ ﺍﻓﺴﺎﺭ
ﺑﺮ ﮔﺮﺩﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻩﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻧﻪ ﻋﻘﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺷﻨﻮﺍﺋﻰ
ﺻﺪﺍﻯ ﻋﻴﺴﻰﻭﻧﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﺗﮑﻠّﻢﻭﻧﻪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺣﺮﮐﺘﻰﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﺪﻫﻨﺪ) ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ ﺳﺨﺖ
ﮔﻴﺮ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺴﻠﻂ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﺩﺭ ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﺟﻬﻨﻢ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺎﻳﻦ ﮐﻨﺘﺮﻟﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﮔﺎﻭ
ﻭﺧﺮﻫﺎﺋﻰﮐﻪ ﭼﻮﭘﺎﻧﺎﻥ
ﻭ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎﺑﺎ
ﭼﻮﺏ ﻭ
ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﭘﻮﺗﻚ ﻭﭼﮑّﺶ ﺗﻴﺰ
ﺑﺮﻓﺮﻕ ﻓﻴﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﻣﻴﮑﻮﺑﻨﺪ ) ﮐﻪ ﻣﻦ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻡﻭﻟﻴﻤﺎﻧﻨﺪﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺸﺪﻡ.ﻭ ﭼﻮﻥ ﻋﺬﺍﺑﻰ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﺑﺮ ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺁﻣﺪ (ﺩﺭ ﺳﻘﻮﻁ ﺑﺪﺭﻩ)
ﻭﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻣﻮ ﺑﻠﺒﻪ ﺗﻴﺰ ﭘﺮﺗﮕﺎﻩ
ﺟﻬﻨﻢ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻡ ( حدّ ﺃﻗﻞ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
) ﮐﻪ ﻣﻰ ﺗﺮﺳﻴﺪﻡ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺂﺗﺶ
ﺑﻴﻔﺘﻢ ( ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺻﺪﺍﻯ ﻣﺴﻴﺤﺮﺍ
ﺷﻨﻴﺪ ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ
ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩﻭﺍﺯ
ﺟﻬﻨﻢ ﻭ ﺳﻘﻮﻁ ﺩﺭ
ﺩﺭﻩ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ )
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺴﻴﺢ ﭘﻴﺮﺍﻣﻮﻧﻴﺎﻥ
ﮔﻔﺖ : ﺍﻥ ﺍﻟﻨﻮﻡ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻤﺰﺍﺑﻞﻭ
ﺃکُلّ ﺧﺒﺰ ﺍﻟﺸﻌﻴﺮﺧﻴﺮ
کثیر ﻣﻊ ﺳﻠﺎﻣﻪ
ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﮐﺰ ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻦ
ﺯﺑﺎﻟﻪ ﻫﺎﻭﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻧﺎﻥ ﺟﻮﺧﻴﻠﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺩﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ.( ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻓﻘﺮ ﺷﺪﻳﺪﺑﺎ
ﭼﻨﻴﻦ حدّﺃﻗﻞ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻟﻪ ﺩﺍﻧﻰ ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺩﺭ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭ حدّ ﺃﻗﻞ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺣﻔﻆ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺑﺪﻥﺷﺮﻁ
لاﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺫﻫﻦ ﻭﺟﺴﻢﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺁﻥ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺴﻴﺢ مثالی
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺩﻳﻦﻳﻌﻨﻰ  ﺭﻭﺵ ﺩﺭﺳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

حدیث
4552 -ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﺷﺪﻩ (ﺝ14ﺹ۳۲۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻗﺎﻝ
ﺭﺳﻮﻝ الله ﺃﻭﺣﻰ
الله ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺟﻠّﺖ
ﻋﻈﻤﺘﻪ ﺍﻟﻰ ﻋﻴﺴﻰﺟﺪ
ﻓﻰ ﺃﻣﺮﻯ ﻭ لا ﺗﺘﺮﻙﺍﻧّﻰ ﺧﻠﻘﺘﻚ
ﻣﻦ ﻏﻴﺮ ﻓﺤﻞﺁﻳﻪ
ﻟﻠﻌﺎﻟﻤﻴﻦ ﺃﺧﺒﺮﻫﻢ
ﺁﻣﻨﻮﺍ ﺑﻰ ﻭﺑﺮﺳﻮﻟﻰ
ﺍﻟنبیّ ﺍلاﻣّﻰﻧﺴﻠﻪ
ﻣﻦ ﻣﺒﺎﺭﮐﻪﻭﻫﻰ
ﻣﻊ ﺍﻣّﻚ ﻓﻰ الجَنّةﻃﻮﺑﻰ
ﻟﻤﻦ ﺳﻤﻊ ﮐﻠﺎﻣﻪﻭ
ﺃﺩﺭﻙ
ﺯﻣﺎﻧﻪﻭ ﺷﻬﺪ ﺃﻳّﺎﻣﻪﻗﺎﻝ
ﻋﻴﺴﻰﻳﺎ رَبّ ﻭﻣﺎ
ﻃﻮﺑﻰ ؟ ﻗﺎﻝ ﺷﺠﺮﻩ
ﻓﻰ الجَنّةﺗﺤﺘﻬﺎ
ﻋﻴﻦﻣﻦ ﺷرَبّ ﻣﻨﻬﺎ
ﺷﺮﺑﻪﻟﻢ ﻳﻈﻤﺄ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺃﺑﺪﺍﻗﺎﻝ
ﻋﻴﺴﻰﻳﺎ رَبّ ﺍﺳﻘﻨﻰ
ﻣﻨﻬﺎ
ﺷﺮﺑﻪﻗﺎﻝ ﮐﻠّﺎ
ﻳﺎ ﻋﻴﺴﻰﺍﻥ ﺗﻠﻚ
ﺍﻟﻌﻴﻦ ﻣﺤﺮﻣﻪ
ﻋﻠﻰ ﺍلأﻧﺒﻴﺎٴﺣﺘّﻰ
ﻳﺸﺮﺑﻬﺎ ﺫﻟﻚ
ﺍﻟنبیّﻭ ﺗﻠﻚ الجَنّة
ﻣﺤﺮﻣﻪ ﻋﻠﻰ ﺍلاﻣﻢ
ﺣﺘّﻰ ﻳﺪﺧﻠﻬﺎ
ﺍﻣّﻪ ﺫﻟﻚ ﺍﻟﻨﺒﻴ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑعیسی ﻣﺴﻴﺢ ﻭﺣﻰ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﻣﺮ ﺧﻮﺩ ﺟﺪﻳّﺖ
ﮐﻦﻭ ﺗﺮﻙ ﺁﻥ
ﻣﻨﻤﺎ.( ﻋﻴﺴﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙﻭﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻭﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺃﻣﺮﻯ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﺠﺪﻳّﺖ
ﺑﮑﻮﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﺣﮑﻢ ﺁﺯﺍﺩﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻭ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺳﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻦ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﺮﮔﻰ ( ﭘﺪﺭ ) ﺳﺎﺧﺘﻢﺗﺎ
ﺁﻳﺖ ﻭ ﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻰ ( ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻭﻝ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻌﻠﻢﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡﮐﻪ
ﺑﺎ عزّﻡ ﻭﺟﺪﻳّﺖ
ﻭﮐﻮﺷﺶ ﺯﺍﻳﺪ ﺍﻟﻮﺻﻒ
ﺧﻮﺩﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ)پس
ﺑﺂﻧﻬﺎ ( ﻣﺮﺩﻡ ) ﺧﺒﺮ
ﺑﺪﻩﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻦ
ﻭ ﺭﺳﻮﻝ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻣّﻰ ( ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﻳﻨﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻴﺴﻰﻣﻨﺘﻈﺮ ﻇﻬﻮﺭ
بعثَت ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ
ﮐﺸﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯﺒﻬﺘﺮ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ
) ﮐﻪ ﻧﺴﻞ ﺍﻭ ﺍﺯ (
ﺷﺠﺮﻩ )
ﻣﺒﺎﺭﮐﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺷﺠﺮﻩ ﻭلاﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥﺍﺯ
ﺁﺩﻡ ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﻋﻀﻮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺷﺠﺮﻩ ﻭلاﻳﺖﺑﻮﺩﻩ.ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﻨﻨﺪﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖﺑﺎﺯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ(ﻣﺒﺎﺭﻙ)
ﺑﺮﮐﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩﻭ
ﻓﺰﻭﻧﻰ ﺑﺨﺶ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥﺒﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ)
ﮐﻪ ﺍﻭ ( ﻣﺤﻤﺪ ) ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﺭﺕ ( ﻣﺮﻳﻢ ) ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ.( ﺍﻋﻢ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﻳﻢ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻋﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ
ﻋﻴﺴﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺎ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺩ.ﺑﺎﺯ(ﻣﺮﻳﻢ)ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑﻰ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻳﺎ ﻣﺮﻳﻢ
ﻭ ﺷﻴﻮﺍ ﻭ ﻏﻴﺮﻩﺍﺯ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎﺯ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻘﺎﻡ(ﺩﻧﺎ
ﻭﺗﺪﻟّﻰ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺍﺟﻮ
اسراء)ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻜﻤﺤﻤﺪﻯﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
پس.ﺧﻮﺷﺎ ﺑﺤﺎﻝ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻭﺭﺍ ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ( ﻃﻮﺑﺎ ﻭ
ﺍﺗﻮﭘﻴﺎ ﻳﺎ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩﺗﺮ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳﻞ ﺑﻨﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﻭﺩﺭ
ﻭﻓﺎﺗﺶ ﺑﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪﺍﺣﺘﻤﺎلا
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎﮔﻮﺍﻩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻘﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭالّا
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻟﺁﻳﻨﺪﻩﺭﺟﻌﺖﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺷﻬﻮﺩ(ﺍﻳّﺎﻡ
ﺍﻭ)ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ(ﺍﻭﻣﻬﺎ)ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺩﺭ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺍﺳﺖ.
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻴﻮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ.ﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪﻳﺎ ﻏﺎﻳﺐ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺷﺮﻁ لاﺯﻡ
ﻭ ﺣﺘﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ) سپس ﻋﻴﺴﻰ
ﮔﻔﺖ ﻳﺎ رَبّ ( رَبّ
ﻋﻴﺴﻰﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ رَبّ ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﻃﻮﺑﺎ ﭼﻴﺴﺖ
؟ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﺩﺭﺧﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ( ﺷﺠﺮﻩ
ﻳﺎ ﺳﺪﺭﻩ ﮐﺎﭺﻳﺎ
ﺳﺘﺮﻩ ﻭ ﺳﺘﺎﺭ ﻭ
ﭘﺮﺩﻩﮐﻪ ﻧﻘﺶ ﻓﺮﺵ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ
) ﮐﻪ ﭘﺎﻯ ﺁﻥ
ﭼﺸﻤﻪﺍﻯ ﺍﺳﺖ ( ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺠﺮﻩ ﻭلاﻳﺖﭼﺸﻤﻪ
ﺁﺏ ﻋﻘﻠﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﭼﺸﻤﻪ ﺷﺮﺍﺏ ﻭ
ﻋﺴﻞ ﻭ ﺷﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﺨﺘﻠﻒﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)ﮐﻪ
ﻫﺮکس ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻮﺷﻴﺪﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﺸﻨﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ( ﺁﺏ ﻋﻘﻠﻰﻭ
ﻣﻰ ﻭ ﺷﺮﺍﺏ ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩﻭ ﻋﺴﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻰﻭ ﺷﻴﺮ ﻏﺬﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺑﻌﻠﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﭼﺸﻤﻪ ﺁﻥ ﺧﺸﻚ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺩﺭﺧﺖ ﺁﻥ ﺧﺸﮑﻴﺪﻩ
ﻭ ﻫﻴﺰﻡ ﻗﺎﺑﻞ ﺳﻮﺧﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻬﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﺷﺠﺮﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺑﻬﺮﻩﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ.
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﻳﺶﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺭﺩﻯﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺣﻴﺮﺕ ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ) ﻭ ﻋﻴﺴﻰ
ﮔﻔﺖﺧﺪﺍﻳﺎ ﻣﺮﺍ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭼﺸﻤﻪ ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ
ﻭ ﺳﻴﺮﺍﺏ ﮐﻦ . (ﻋﻴﺴﻰ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ
ﺳﻴﺮﺍﺏ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖﻭﻟﻰ
ﭼﺸﻤﻪ ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻴﺴﻰﺑﺎ
ﭼﺸﻤﻪ ﺣﮑﻤﺖ ﻣﺤﻤﺪﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﭼﺸﻤﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺗﺮ ﺍﺯ ﭼﺸﻤﻪ
ﮐﻮﺷﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﻮﺷﺮ
ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻓﺘﺎﺩ
ﻭﺧﺸﻚ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﻫﺮﮔﺰ ﺃﻯ
ﻋﻴﺴﻰﮐﻪﺍﻳﻦ ﭼﺸﻤﻪ
ﺑﺮﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺍﻭﻝ ﺁﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
(ﻣﺤﻤﺪ) ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺨﻮﺭﺩ
( ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﭘﻴﺮﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻮﻧﺪﺗﺎ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭼﺸﻤﻪ ﻋﻘﻞ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ ﺷﺶ ﻗﺮﻥ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ مبعوث ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻭ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖﻣﺤﻤﺪ ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
)ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ همه ﺍﻣّﺖﻫﺎ
ﺣﺮﺍﻣﺎﺳﺖﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺍﻭﻝ ﺍﻣّﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ( ﺍﻣّﺖ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺁﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻫﻴﭻ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻭ ﻫﻴﭻ
ﭘﻴﺮﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلب
اﻟﻌﺰﻣﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺭﺍﻩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪﺩﺭﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ الّا
ﺑﺪﻭﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺍﻧﺒﻴﺎﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪﻭﻣﺮﺑﻮﻃﻪﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺸﻮﻧﺪ ﻣﮕﺮ پس
ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﺷﺮﺍﻳﻂ
لاﺯﻡ ﮐﺎﻓﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ).

حدیث 4553 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ۳۲۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻗﺎﻝ
ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ
ﻟﺠﺒﺮﺋﻴﻞﻣﺘﻰ
ﻗﻴﺎﻡ ﺍﻟﺴﺎﻋﻪ
؟ ﻓﺎﻧﺘﻔﺾ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺍﻧﺘﻔﺎﺿﻪ ﺍﻏﻤﻴﻌﻠﻴﻪﻣﻨﻬﺎﻓﻠﻤّﺎ
ﺃﻓﺎﻕﻗﺎﻟﻴﺎ ﺭﻭﺣﺎلله
ﻣﺎ ﺍﻟﻤﺴﺌﻮﻝ ﺃﻋﻠﻢ
ﺑﻬﺎ ﻣﻦ ﺍﻟﺴﺎﺋﻞﻭﻟﻪ
ﻣﻦ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭﺍلأﺭﺽلا ﺗﺄﺗﻴﮑﻢ
الّا ﺑﻐﺘﻪﻭ ﻗﺎﻝ
ﺍﻟﺤﻮﺍﺭﻳﻮﻥ ﻟعیسیﻳﺎ
ﻣﻌﻠﻢ
ﺍﻟﺨﻴﺮﻋﻠّﻤﻨﺎ
ﺃﻯ ﺍلأﺷﻴﺎٴ ﺃﺷﺪ
؟ ﻗﺎﻝ ﺃﺷﺪ ﺍلاﺷﻴﺎٴ
ﻏﻀﺐ الله ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﻓﺒﻤﺎ ﻳﺘّﻘﻰ ﻏﻀﺐ
الله ؟ ﻗﺎﻝ ﺑﺄﻥ
لا ﺗﻐﻀﺒﻮﺍﻗﺎﻟﻮﺍ
ﻭﻣﺎ ﺑﺪٴ ﺍﻟﻐﻀﺐﻗﺎﻝ
ﺍﻟﮑﺒﺮ ﻭ
ﺍﻟﺘﺠﺒّﺮ ﻭ ﻣﺤﻘﺮﻩ
الناس ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﭘﺮﺳﻴﺪﮐﻪ
( ﺳﺎﻋﺖ ) ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ؟ ( ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻴﺴﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺮﺵﻗﺎﺋﻢ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩ.ﻭﻣﮑﺎﻟﻤﻪﺑﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻴﺴﻰﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﻮﺩ.(ﺳﺎﻋﺖ) ﺑﺎﺯ
ﻟﺤﻈﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥپس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺎﻋﺖ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﻭﻗﺖ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺴﺦ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ.ﺳﺎﻋﺖﻣﺒﻴّﻦ
ﻭﻗﺖﻭ ﺳﻌﻰ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎ حدّ اکثر ﺳﻌﻰ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺗﮑﺎﻧﻰ
ﺑﺨﻮﺩ ﺩﺍﺩﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻟﺮﺯﻩﺷﺪ ( ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦﺩﺭ ﺗﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ لباس ﺍﺯ ﺧﺎﻙ
) ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻏﻤاء
ﻭ ﺑﻰ ﻫﻮﺷﻰ ﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻬﻮﺵ ﺁﻣﺪﮔﻔﺖ
ﺃﻯ ﺭﻭﺡ ﺧﺪﺍ ﭘﺮﺳﺶ
ﺷﺪﻩ ﻋﺎﻟﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﻮﺁﻝ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺁﮔﺎﻩ ﺗﻨﻬﺎ ﺪﺍﻭﻧﺪﺻﺎﺣﺐ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭﺯﻣﻴﻦ
ﺍﺳﺖ( ﺁﺷﻨﺎ ﺍﺯ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﻮﺩ) ﮐﻪ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ
ﭘﻴﺶﻣﻴﻴﺂﻳﺪ ( ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﺘﻈﺮﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ کس ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﻮﺍﺭﻳﻮﻥ
ﺑعیسی ﮔﻔﺘﻨﺪﺃﻯ
ﻣﻌﻠﻢ ﺧﻴﺮ ( ﻣﺮﺑّﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻣﺎﺭﺍ ﺍﺯ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﺁﮔﺎﻩ ﮐﻦ(ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺃﻣﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ  ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﻣﺴﻴﺢ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﭼﻴﺰ ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ (ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺣﺘﻴﺒﻔﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺭﺣﻤﺖﻭﺭﺿﺎﻳﺖﻭﺭﺿﻮﺍﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ)ﺣﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ
ﮔﻔﺘﻨﺪپس ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﻴﻢ؟
ﻣﺴﻴﺢ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﻏﻀﺐ ﻧﮑﻨﻴﺪ
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﻳﻥﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺖﻭﺻﺒﺮ
ﻭ ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻰ
ﺟﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻣﻌﻘﻮلاﺕ ﺣﮑﻤﻰﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﺨﺼﻰ ﺁﺭﺍﻡﺩﻟﻴﻞ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﺳﺎﻟﻚ.ﻭ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺪﻋﻰ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺻﺪﻕ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﺸﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ
) ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺁﻏﺎﺯ ﻏﻀﺐ ﺩﺭ ﭼﻴﺴﺖ
؟ ( ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺁﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ
) ﻣﺴﻴﺢ
ﮔﻔﺖﺗﮑﺒّﺮ ﻭ ﺗﺠﺒّﺮ
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﺳﺖ ( ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﺑﻴﻨﻰﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺣﻘﻴﺮ ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺗﺠﺒّﺮ
ﺯﻭﺭﮔﻮﺋﻰ ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺟﺒﺮ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺮکس ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﻃﺒﻴﻌﻴﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﻋﺎﻣّﻰ ﻭ ﻧﺎﺵﻳﺎ
ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭﻙ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻡ ﺑﺎ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻓﻬﻤﻴﺪ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻟﺠﺎﺝ
ﻭ ﻋﻨﺎﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ تصدﻳﻖ ﻭ ﺗﻌﻘﻴﺐ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭﻙ ﺷﺪﻩ
.

حدیث 4554 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14 ﺹ۳۲۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ ﻗﺎﻝﺩﺍﻭﻳﺖ
ﺍﻟﻤﺮﺿﻰ ﻓﺸﻔﻴﺘﻬﻢ
ﺑﺎﺫﻥ الله ﻭ ﺃﺑﺮﺃﺕ
ﺍلأﮐﻤﻪ ﻭ ﺍلأﺑﺮﺹ
ﺑﺎﺫﻥ الله ﻭ ﻋﺎﻟﺠﺖ
ﺍﻟﻤﻮﺗﻰ ﻓﺄﺣﻴﻴﺘﻬﻢ
ﺑﺎﺫﻥ الله ﻭ ﻋﺎﻟﺠﺖ
ﺍلأﺣﻤﻖ ﻓﻠﻢ ﺃﻗﺪﺭ
ﻋﻠﻰ ﺍﺻﻠﺎﺣﻪﻓﻘﻴﻞ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ الله ﻭ
ﻣﺎ ﺍلأﺣﻤﻖ ؟ ﻗﺎﻝ
ﺍﻟﻤﻌﺠﺐ
ﺑﺮﺃﻳﻪ ﻭ ﻧﻔﺴﻪﺍﻟّﺬﻯ
ﻳﺮﻯ ﺍﻟﻔﻀﻞ ﮐﻠّﻪ
ﻟﻪ لا ﻋﻠﻴﻪﻭ ﻳﻮﺟﺐ
ﺍﻟﺤﻖ ﮐﻠّﻪ ﻟﻨﻔﺴﻪ
ﻭ لا ﻳﻮﺟﺐ ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﺣﻘّﺎﻓﺬﻟﻚ ﺍلأﺣﻤﻖ
ﺍﻟّﺬﻯ لا ﺣﻴﻠﻪ
ﻓﻰ ﻣﺪﺍﻭﺍﺗﻪ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻤﺸﻴّﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻔﺎ ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ ( ﺑﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻬﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ.
ﻭ ﻳﺎ پس ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻟﻬﻰﻭﺣﺘﻴﺪﺭ
ﻫﺮ ﻃﺒﻴﺒﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻔﺎ ﺩﺍﺩﻥ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﻭﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺷﻔﺎ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻫﺎ ﻭ ﻃﺒﻴﺒﺎﻥﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ) ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﭘﻴﺴﻰ ﻭ ﮐﺮﻯ ﺭﺍ
ﺷﻔﺎ ﺩﺍﺩﻡﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﺫﻥ ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﺫﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ.
( ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﻮﺭ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﻊ
ﺫﻟﻚ ﻫﺮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻣﺮﺩﻩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻤﮑﺎﻣﻠﺎ ﺯﻧﺪﻩﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ الّا
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥﮐﻪ
ﺍﺯ ﮔﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﺩﺭ رؤیتﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺎﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ الّا ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻮﻗﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎﺵ ﺑﺎ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭﻟﻰ ﺳﻌﻰ
ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺃﺣﻤﻖ
ﺭﺍ ﺷﻔﺎ ﺑﺪﻫﻢ ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﺸﺪﻡ ( ﺍﺣﻤﻖ ﻭ ﮐﻢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻣﻐﺮﺽ ﺍﺳﺖ.ﻭ
الّا ﺑﻰ
ﻋﻘﻠﻴﻄﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺟﺎﻫﻞ ﻫﺴﺖﻭﻟﻰ
ﺍﺣﻤﻖ ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺍﻧﺪﺭﺯ ﭘﺬﻳﺮﻯﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﺼﻴﺤﺖﭘﺬﻳﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.پسﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭﭘﺬﻳﺮﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﻓﻬﻤﻴﺪﺍﮔﺮﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻟﺠﺎﺝ ﻭﻋﻨﺎﺩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺑﺎﺯ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻳﺎ ﺗﻌﻘﻴﺐﺣﻘﻴﻘﺖﺩﺭﻙ
ﺷﺪﻩﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺳﻌﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻢ ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﺪﻭﻟﻰ
ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻫﻤﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﻤﻴﺸﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺻﺎﻟﺢ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥﻭ
ﺩﻓﻊ ﻓﺴﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ) پس ﮔﻔﺘﻨﺪﺃﻯ
ﺭﻭﺡ الله ﺍﺣﻤﻖ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺳﺖ ؟ ﻋﻴﺴﻰ
ﮔﻔﺖﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻣﺘﻌﺠّﺐ ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﻠﻰ ﻫﻢ
ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﺯ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻌﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﺣﻘﻴﺮ ﻭﻏﻴﺮﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﺪﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺮﻙ ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﮑﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺃﻯ ﻭ ﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻭ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻥ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﻭﻋﺎﺷﻘﻌﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻋﺠﺐ ﻭﻏﺮﻭﺭﺩﺭﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺘﻰ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻭ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﺍﺗﻮﭘﻴﺎﻭ
ﻧﻴﺰﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻓﻘﻴﺮ
ﻭ ﻧﺎﺩﺍﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮلا ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﮐقرﺕ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ حدّ ﻭ ﺣﺼﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ) ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻓﻀﻞ ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻨﻔﻊ ﻭ ﺳﻤﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﻋﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ ( ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻄﺎﺋﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺣﻖ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ(ﺑﺮﺍﻯﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺣﻖ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺣﻖ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺣﻘّﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺪ ) ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﻤﻘﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺣﻴﻠﻪ ﻭ ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ .

حدیث
4555 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ14ﺹ324ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: کاﻥ
اﻟﻤﺴﻴح ﻴﻘﻮل
ﻠﺄﺻﺤﺎﺑﻪ ﺍﻥ
کنتم ﺃﺣﺒّﺎئی
ﻮﺍﺧﻮﺍﻧﻰ
ﻓﻮﻃّﻨﻮﺍ
ﺃﻧﻔﺴﮑم علی
ﺍﻟﻌﺪﺍﻭة ﻭﺍﻟﺒﻐﻀتء
ﻤﻥ اﻟﻨﺎس
ﻓﺎﻥ ﻠم
ﺘﻔﻌﻠﻮﺍ
ﻓﻠﺴﺘم ﺒﺎﺧﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧّﻤﺎ
ﺍﻋﻠّﻤﮑﻢ
ﻟﺘﻌﻤﻠﻮﺍﻭلا
ﺍﻋﻠّﻤﮑم
ﻠﺘﻌﺠﺒﻮﺍ
ﺍﻧّﮑم ﻠﻥ
ﺘﻨﺎﻟﻮﺍ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺪﻭﻥ الّا
ﺑﺘﺮک ﻤﺎ
ﺗﺸﺘﻬﻮﻥ ﻭ
ﺑﺼﺒﺮﮐم علی
ﻤﺎ ﺗﮑﺮﻫﻮﻥ ﻭﺍﻳّﺎﮐم
ﻮ ﺍﻟﻨﻈﺮة
ﻓﺎﻧّﻬﺎ ﺗﺰﺭع
فی ﻘﻠﺐ ﺻﺎﺣﺒﻬﺎ
ﺍﻟﺸﻬﻮة ﻭﮐﻔی
ﺒﻬﺎ ﻟﺼﺎﺣﺒﻪ
ﻓﺘنة ﻳﺎ ﻃﻮبی
ﻠﻤﻥ ﻴﺮﻯ
ﺒﻌﻴﻨﻴﻪ
ﺍﻟﺸﻬﻮﺍﺕ ﻭ
ﻟم ﻴﻌﻤل
ﺒﻘﻠﺒﻪ
ﺍﻟﻤﻌﺎﺻﻰ ﻣﺎ
ﺃﺑﻌﺪ ﻣﺎ ﻗﺪ
ﻓﺎﺕ ﻭﺃﺩنی
ﻤﺎ ﻫﻮ ﺁﺕ ﻭﻳﻞ
ﻟﻠﻤﻐﺘﺮﻳﻦ
ﻟﻮ ﻗﺪ ﺁﺯﻓﻬم
ﻤﺎ ﻳﮑﺮﻫﻮﻥ
ﻭﻓﺎﺭﻗﻬم ﻤﺎ
ﻳﺤﺒّﻮﻥ
ﻭﺟاءهم ﻤﻤﺎ
ﻳﻮﻋﺪﻭﻥ ﻔﻰ
ﺧﻠق هذﺍ
ﺍﻟﻠّﻴل ﻮ ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ
ﻣﻌﺘﺒﺮ ﻭﻳل
ﻠﻤﻥ کاﻧﺖ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻫﻤّﻪ ﻭﺍﻟﺨﻄﺎﻳﺎ
ﻋﻤﻠﻪ ﮐﻴﻒ
ﻳﻔﺘﻀح غدﺍ
ﻋﻨﺪ ﺭﺑّﻪ؟ ﻭلا
ﺗﮑثرﻭﺍ
ﺍﻟﮑﻠﺎم
فیغیر ﺫﮐﺮ الله
ﻓﺎﻥ اﻟّﺬﻳﻦ
ﻳﮑثرﻭﻥ
اﻟﮑﻠﺎم فی
غیر ﺫﮐﺮ الله ﻗﺎسیة
ﻗﻠﻮﺑﻬﻢ ﻭ
ﻟﮑﻥ ﻠﺎ
ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ لا
ﺗﻨﻈﺮﻭﺍ ﺍلی
عیوﺏ ﺍﻟﻨﺎس
ﮐﺄﻧّﮑم
ﺮﺋﺎﻳﺎ ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﻭﻟﮑﻥ
اﻧﻈﺮﻭﺍ فی
ﺨﻠﺎﺹ
ﺃﻧﻔﺴﮑﻢ
ﻓﺎﻧّﻤﺎ ﺃﻧﺘم
عبید
ﻣﻤﻠﻮﮐﻮﻥ
ﺍﻟﻴﮑم ﻴﺴﻴل
اﻟﻤاء علی اﻟﺠﺒل
ﻠﺎ ﻳﻠﻴﻦ؟
ﺍﻟﻴﮑﻢ
ﺗﺪﺭﺳﻮﻥ
اﻟﺤﮑمة لاﻳﻠﻴﻥ
علیهنا
ﻗﻠﻮﺑﮑﻢ؟ﻋﺒﻴﺪ
ﺍﻟﺴوء ﻔﻠﺎ
ﻋﺒﻴﺪ ﺃﺗﻘﻴاء
ﻮ لا ﺃﺣﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺍﻡ ﺍﻧّﻤﺎ
ﻣثلکم
اﻟﺪﻓﻠﻰ
ﻳﻌﺠﺐ ﺑﺰﻫﺮﻫﺎ
ﻣﻥ ﻴﺮﺍﻫﺎ
ﻭﻳﻘﺘل ﻤﻥ
ﻄﻌﻤﻬﺎ
ﻭﺍﻟﺴﻠﺎم ﻋﻴسی ﻤﺴﻴح
ﺒﺄﺻﺤﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ ﻤﻥ هستید
ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﻤﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﺪ
ﭘس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺎﺩﺕ ﺑﺪﻫﻴﺪ
ﮐﻪ ﻋﺪﺍﻭﺕ ﻭ
ﻧﻔﺮﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩم عامی
ﺒﺒﻴﻨﻴﺪ ﻭ
ﻋﺎﺩﺕﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻴﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﮑﻨﻴﺪ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻣﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ (ﺍﻳﻥ
همانی اﺣﻮﺍﻝ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ
ﻭﺷﺒﻴﻪ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺘﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺷﺮﻃ
ﻨﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ)
ﻣﻥ اﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺸﻤﺎ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﻡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫم
ﺒﺪﺍﻥ عمل
کنید ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺗﻌﺠﺐ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﻮﻓق
ﻨﻤﻴﺸﻮید
ﻭﺑﺂﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻫﻮس ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺮک ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ (ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮل کنید ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻏﻴﺮ ﺁﻥ
ﺸﻬﻮﺕ ﻭﻫﻮس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻣﻴل ﺴﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی اﻭ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ)
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯﺁﻥ اﮐﺮﺍﻩ
ﻭﻧﻔﺮﺕ ﺩﺍﺭﻳﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺼﺒﺮ
ﮐﻨﻴﺪ ( ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺴﺨتی ﻠﺎ
ﺟﺮم هست. ﻭالّا
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮک اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯﻫﺮ
ﺳﺨتیﺪﻭﺭ ﺷﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﻣﺴﮑّن  ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﻧج ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫم ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﺏ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﮑﻨﺠﻪ
ﺯﻧﺪﺍنیﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﻓﺮﺍﺭﻯ اﺯﺁﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯﻋﻮﺍﺭﺽ ﻭ
ﺳﺨتی ﺁﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻭﺭ ﺷﻮﺩ)
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﺎ
ﻧﮕﺎﻫﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷﻬﻮﺕ
ﺑﺸﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻧﮕﺎﻩ ﺗﺨم
ﺸﻬﻮﺕ ﮐﺎﺷﺘﻥ
ﺪﺭ ﺩل اﺳﺖ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺻﺎﺣﺐ
ﺁﻥ کافی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی ﺒﺪﺍﻧﺪ (ﮐﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﭙﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻩ ﺗﺎ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭالّا ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻠﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻥ
ﺗﻠﺎﺵﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ)
ﻭﺧﻮﺷﺎ ﺑﺤﺎل
کسی که
ﺷﻬﻮﺗﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﭽﺸم ﻨﻤﻴﺒﻴﻨﺪ
(ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭﻯ اﺯ
ﻣﺤﻴﻄ ﺸﻬﻮﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻳک
ﻨﻤﻮﻧﻪ ﺍﺯ
ﺃﺣﻮﺍل
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ ﺭﻭح
ﻮ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻣﻌﺼﻴﺖ (ﻳﺎ
ﺳﺮﮐشی اﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ) ﻭلی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﺸﻐﻮل کند .ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺩﻭﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻘﺪﺭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺁﻣﺪنی اﺳﺖ
ﺑﻤﺎ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ (ﺗﺤﻘق
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭﻳﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﻭ
ﻳﺎﻋﻘﺎﺏ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺸﺒﺎﻧﻪ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺮﻯﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﻣﺮگ
ﺪﺭﺩﻧﺎک ﺘﻦ
ﻭﺑﺪ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ.
ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺩﺭﺟﻬﻨم ﺴﻮم
ﻤﻠﮑﻮﺕ ﺭﻭح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﻮ ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭﻣﺤﺸﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ.
ﻭﺗﻮﻟّﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺪﺭﻳک
ﺘﻮﻟّﺪ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﺩﻭﻳﺪﻥ
ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﻤﺎﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻤﺮﺑّﻯ ﺨﻮﺩ.
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻮﺣﺸیﺘﺮﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﻧﺪ) ﭘس
ﻭﺍﻯ ﺒﺤﺎل کساﻧﻴﮑﻪ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻧﻔﺮﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺩﻭﭼﺎﺭﺵ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺳﻤﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﻨﺎﺭﺍﺣتی
ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺩﻥ مسی
ﺒﺮﺍﻯ کشتن ﻮ
ﺑﮕﻮﺩﺍﻝ ﺁﺗﺶ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺩﻭﺭ ﻭ ﻣﺤﺮﻭم ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻭﻋﺪﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ (ﻭﻋﻴﺪ
ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ)
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﺒﻬﺎ
ﻭﺭﻭﺯﻫﺎ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ
ﻭﻣﻌﺘﺒﺮ ﻧﻤﻮﺩ
(ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﮑﺮﺭ ﺍﻳﻥ ﺸﺐ
ﻭ ﺭﻭﺯ ﺯﻧﺪﮔی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﭘس
ﻭﺍﻯ ﺒﺤﺎل کسی
ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﻫﻤﻪ
ﮐﻮﺷﺶ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻫﻤّﺖ
ﻭ سعی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚﻫﻤّﺖ
ﻫﻤﺎﻥ هوم ﻮ
ﺍﻭم ﻮﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﻮﻣﻬﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
ﻮﻇﻳفه الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ ﺟﺰ
ﺧﻄﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﺩﺍ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻳﺶ
ﻣﻔﺘﻀح ﻮ
ﺭﺳﻮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﻇﺮ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﻭلی
ﺒﺪﮐﺎﺭﺍﻥ ﻧﺎﻇﺮﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭلی
ﻨﺎﻇﺮ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭحدّ
ﺃﻗﻞ ﻧﺎﻇﺮ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺭﺳﻮﺍئی ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺷﮑل ﻮ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮانی
ﻮ ﺭﻭحی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺼﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍنی
هستند ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺒﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻠﺎم
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﻭﺭﻯ کنید
ﻭﺟﺰ ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ
( ﺫﮐﺮﺧﺪﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﻭﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻥ اﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺒﺰﺑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ الهی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ الهی
ﻬﺴتی ﻮلی الله
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ غیر ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﻳک ﻘﺪم ﺒﺴﻮﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ
ﺭﻭح ﻮ ﻋﻘل ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺴﺮ
ﺑﻬﻮﺍ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻳک ﻘﺪم
ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﭼﻨﺪﻳﻥ ﻘﺪﻡ
ﭘس ﺭﻓﺖ ﻭﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺍﺭﺗﺪﺍﺩ
ﺭﻭح ﺪﺍﺭﺩ.)
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺗﮑﻠّﻢ ﺯﺑﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷنذ (ﺻﺤﺒﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺭﺗﺒﻠیغ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ اﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺣﮑم کلام
ﺰﺍﺋﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺣﮑم
اﺫﮐﺎﺭ
ﻭﺗﺬﮐّﺮ
ﺍﻣﻮﺭ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﮐﺴﺎنی هستند
ﮐﻪ ﺳﻨگ ﺪل
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭلی
ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ (
ﺷﺎﻳﺴﺘگی هدﺍﻳﺖ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﻳﺪﻥ عیب
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺸل
اﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﻴبی
ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ.(ﻏﺮﻭﺭ
ﻭﻋُﺠﺐ ﻭ
ﺗﮑﺒّﺮ ﻧﺎﻇﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺨﺪﺍ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﺕ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﺒﺮﺍﺕ ﺩﻟﻴل
ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ عیوﺏ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻋﻠﺖ
ﺧﻴلی
اﺯﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺁﻥ
ﻨﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺨﻮبی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻌﻤل ﺁﻭﺭﺩ.
ﻭﺩﺭ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
کمتری
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ
ﺧﻴلی اﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻓﺼل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮﻯ هستند.
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺻﺒﺮ
ﻭﻋﺸق ﻮﺍﺩﺭﺍک
ﻛﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺭک اﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺳﻄح عقلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗبی اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﻘﺪﺭﺕ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﻧﺎﻯ
اﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ عذاﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺷﻴﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﻮ نفس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯﻋﻴﻮﺏ
ﺧﻮﻳﺶ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﻴﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻤﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻤﻤﻠﻮﻙ
ﻫﺴﺘﻴﺪ (ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻠﺎصی ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺗﺤﮑم
ﻮ ﺁﺯﺍﺭ ﻋﻴﻮﺏ
ﻧﺎ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻧﮑﻨﻴم ﺁﺯﺍﺩ
ﻭﻋﺎﻗل هستیم.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺩﻩ ﺑﻌﻴﻮﺏ
ﺧﻮﺩ ﻭﺟﺎﻫل
ﺨﻴلی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺣﻘﺎﻳقﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻴﻢ) ﭼﻘﺪﺭ
ﺁﺏ ﺭﻭﻯ کوﻩ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺴﻨﮕﻬﺎﻯ کوﻩ
ﻧﺮم ﻨﺸﺪﻩ ﻭ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ (ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻧﺮﻣﺶ ﺩﺭ
ﺳﻨﮕﻮ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺴﻨﮕﻰ) ﻭﺷﻤﺎ
ﻫم ﭽﻘﺪﺭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺩﺭﻭس ﻭ
ﺗﺪﺭﻳس ﺁﻥ کردﻩ
ﺍﻳﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺸﻤﺎ
ﻧﺮم ﻨﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺍﮔﺮﻋﻠم
ﺒﺎ ﻋﻤل
ﻨﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺤﮑﻤﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ عمل
و ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻨﺪﻩ
ﺯﺷﺘﻴﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ( ﻭﻋﻴﺐﻫﺎ
ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎ)
ﻭﻧﻪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﺘّﻘﻰ (ﺑﺎ سلوک
الهیﻮ ﺗﻘﻮﺍ
ﻭﺗﺮس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺧﻄﺎ ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺁﺯﺍﺩﮔﺎﻥ
ﺒﺎﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.(
ﺑﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻣﻤﻠﻮﻙ ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺩﮔﺎﻥ
هوﺳﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺁﺯﺍﺩﻯ
مل ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻥ اﺯ
ﺍﻳﻥﺒﺮﺩﮔی
ﺨﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎتیﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ حدّ
ﺃﻗلی اﺯﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﺪﻣﺖ ﮐﻨﻨﺪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺒﺪﻫﻨﺪ) ﺷﻤﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﻴﺎﻩ
ﺩﻟفیﻮ ﺧﺮ
ﺯﻫﺮﻩ ﻫﺴﺘﻴﺪ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮ
ﮔﻠﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭلیﻄﻌم ﻮ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺁﻥ
کشندﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟﺴﻠﺎﻡ. (ﻭ
ﻧﺎﻣﻪ و پیام
ﺗﻤﺎﻡ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺧﻮﺩ
طولانی
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
اﻓﺮﺍﺩﻯ
ﻤﻴﻨﻮﺷﺖ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺳﺖ
ﺧﻄ ﺮﺍ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ بدﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻤﺎم اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻓﺮﺻﺖ
ﮐﺎفی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺨﻨﺮﺍنیعام
ﻮ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﺑﻌﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻮﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﻮﺧﺪﻣﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻣﻴﻨﻮﺷﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻤﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮐثر ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺭﺍ ﺑغیسی ﻮ ﻣﻮسی
ﻮ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﻓﺎﺵ
ﺷﺪﻥ اﻳﻥ
ﻨﻮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻥ ﺘﻬﻤﺖ
ﺍﻧﺘﺴﺎﺏ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺍﻣﺎم ﻮ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻥ ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺃﻣﺮﻯ
ﺘﺎﺭﻳخی
ﻮﻋﻘلیﻮ
ﺍﺧﻠﺎﻗی
ﻤﺤﺴﻮﺏ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻮﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺳﻴﺎسی ﻮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﮐﻪ
ﺧﻴﺎل
ﺒﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻠﻔﺎﻯ غیر الهی
ﻤﺤﺴﻮﺏ ﮔﺮﺩﺩ.

حدیث
4556 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ326 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻓﻰ ﺍلاﻧﺠﻴﻞ
ﺍﻥ ﻋﻴﺴﻰ ﻗﺎﻝﺍﻟﻠّﻬﻢ
ﺍﺭﺯﻗﻨﻰ ﻏﺪﻭة
ﺭﻏﻴﻔﺎ ﻣﻦ ﺷﻌﻴﺮﻭ
ﻋﺸیّة ﺭﻏﻴﻔﺎ ﻣﻦ
ﺷﻌﻴﺮ ﻭلا ﺗﺮﺯﻗﻨﻰ
ﻓﻮﻕ ﺫﻟﻚ ﻓﺎﻃﻐی ﺩﺭ ﺍﻧﺠﻴﻞ ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ
ﻋﻴﺴﻰ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺭﺯﻕ
ﻣﺮﺍ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻳﻚ
ﻗﺮﺹ ﻧﺎﻥ ﺟﻮ
ﺑﺪﻩﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻳﻚ ﻗﺮﺹ ﻧﺎﻥ ﺟﻮ.
ﻭ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍ
ﺭﺯﻕ ﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻃﻐﻴﺎﻥ ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻣﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﮑﻢ
ﻧﻴﺰ ﻏﺬﺍﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﭼرَبّ
ﺗﺮﮐﺎﺭ ﺧﻮﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻴﺎﺯ
ﻣﻐﺰ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﮐﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﻭ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻧﺘﻨﻰ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺡ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺑﺎ ﺃﺻﻞ
ﻭحدّﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺑﺎ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺷﻮﺩ ﺑﻬﺮﻩ
ﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.(ﻃﻐﻴﺎﻥ)
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﻃﺎﻏﻮﺕ) ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻳﻦ ﻃﻐﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪﺍﺷﺪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﺎﺭ ﻭﺣﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﺮﻳﻚ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍﺑﺮﮔﺮﺩﻩ
ﻣﺮﺩﻡ ﺳﻮﺍﺭﻯ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ ﺳﺮﺑﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ).

حدیث 4557 -
ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻘﻞ
ﺷﺪﻩ (ﺝ14ﺹ326ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺃﻥ ﮐﻦ ﻟﻠﻨﺎس
ﻓﻰ ﺍﻟﺤﻠﻢﮐﺎلأﺭﺽ
ﺗﺤﺘﻬﻢﻭﻓﻰ ﺍﻟﺴﺨاء
ﮐﺎﻟﻤاء ﺍﻟﺠﺎﺭﻯﻭ
ﻓﻰ ﺍﻟﺮﺣمة ﮐﺎﻟﺸﻤس
ﻭ ﺍﻟﻘﻤﺮ
ﻓﺎﻧّﻬﻤﺎ ﻳﻄﻠﻌﺎﻥ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺒِﺮ ﻭ ﺍﻟﻔﺎﺟﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺭ ﺣﻠﻢ ﻭ ﺻﺒﺮﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺵ ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻦ ﺯﻳﺮ
ﭘﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
( ﺗﻮﺍﺿﻊ ﺯﻣﻴﻦ ﻭ
ﻓﺮﻭﺗﻨﻰ ﺁﻥﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮ.ﻭ
ﻧﺎﺳﻰ ﻳﺎ ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ) ﻭ ﺩﺭ ﺑﺨﺸﺶ
ﻭ ﮐﺮﻡ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺎﺵﮐﻪ
ﺁﺏ ﺟﺎﺭﻯ ﻫﺴﺖ.( ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﻭﺭﺯﻳﺪﻥﻣﻨﺠﺮﺑﺪﺭﺁﻣﺪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺁﺏ
ﺟﺎﺭﻯ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻣﺘﻌﻔّﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﻭ ﺩﺭ ﺭﺣﻤﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺎﺵﮐﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﻣﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺢ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺎﺑﻨﺪ ( ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪﺑﺮﻫﻤﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐﻣﻘﺎﻡ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭالّا
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﻣﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺗﺎﺑﺶ ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻩ ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﻭﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ.

حدیث
4558 - ﺍﺯ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ (ﺝ14ﺹ326ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻣﻦ ﺫﺍ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻳﺒﻨﻰ ﻋﻠﻰ ﻣﻮﺝ
ﺍﻟﺒﺤﺮ ﺩﺍﺭﺍ؟
ﺗﻠﮑﻢﻓﻠﺎ ﺗﺘّﺨﺬﻭﺍ
ﻗﺮﺍﺭﺍ ﭼﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺮﻭﻯ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺩﺭﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ ﺑﺴﺎﺯﺩ؟(
ﻳﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺴﺎﺯﺩ
) ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻴﺰ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ.(
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺟﺴﺴﺖ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﻪ ﻭ ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ) ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻴﺪ
( ﺟﺎﻯ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ. ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﻴﺎﻟﻪﺍﻯ ﻭﺟﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺫﻫﻨﻴﺎﺕ.ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺳﻴﻠﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻮﻯ
ﻣﺸﺒﺖ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺮﻭﻧﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
الّا ﺣﺮﮐﺖ ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
).

حدیث
4558 - ﺍﺯ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ (ﺝ14ﺹ326ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻣﻦ ﺫﺍ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻳﺒﻨﻰ ﻋﻠﻰ ﻣﻮﺝ
ﺍﻟﺒﺤﺮ ﺩﺍﺭﺍ؟
ﺗﻠﮑﻢﻓﻠﺎ ﺗﺘّﺨﺬﻭﺍ
ﻗﺮﺍﺭﺍ ﭼﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺮﻭﻯ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺩﺭﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ ﺑﺴﺎﺯﺩ؟(
ﻳﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺴﺎﺯﺩ
) ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻴﺰ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ.(
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺟﺴﺴﺖ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﻪ ﻭ ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ) ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻴﺪ
( ﺟﺎﻯ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ. ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﻴﺎﻟﻪﺍﻯ ﻭﺟﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺫﻫﻨﻴﺎﺕ.ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺳﻴﻠﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻮﻯ
ﻣﺸﺒﺖ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺮﻭﻧﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
الّا ﺣﺮﮐﺖ ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
).

حدیث
4559 - ﺍﺯ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ326ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻫﻮﻝلا
ﺗﺪﺭﻯ ﻣﺘﻰ ﻳﻐﺸﺎﻙﻟﻢ
لا ﺗﺴﺘﻌﺪ ﻟﻪ ﻗﺒﻞ
ﺃﻥ ﻳﻔﺠﺄﻙ؟ ﻭ ﺁﻥ ﻫﻮﻝ ﻭﺗﺮس
ﻭﺳﻘﻮﻃﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻰ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﺗﻮﺭﺍ ﻓﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ . (ﻣﺮﮒ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺁثاﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌﻠﻰﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ.
ﻭ (ﻏﺸاء ) ﻭ
ﭘﺮﺩﻩ ﺑﺎﺯ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﮐﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩﻭ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ) پس ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﻯ ( ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﻤﻨﻮﻋﺎﺕ ﺁﻥ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﺮﻁ ﺣﻔﺎﻇﺖ
ﻭﻭﻗﺎﻳﺖ ﻭ ﭘﻴﺶ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺳﺖ ) ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ
ﺗﻮﺭﺍ ﻏﺎﻓﻠﮕﻴﺮ
ﮐﻨﺪﻭ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﺳﺮ ﺑﺮﺳﺪ( ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.)

حدیث 4560 -
ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
(ﺝ14ﺹ326ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﭼﻪ
ﮐﺴﻰ ﺗﻮﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺗﺄﺩﻳﺐ ﮐﺮﺩ ؟ ﻣﺴﻴﺢ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ : ﻣﺎ ﺃﺩﺑﻨﻰ
ﺃحدّﺭﺃﻳﺖ ﻗﺒﺢ
ﺍﻟﺠﻬﻞ ﻓﺠﺎﻧﺒﺘﻪ
ﮐﺴﻰ ﻣﺮﺍ ﺗﺄﺩﻳﺐ
ﻧﮑﺮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﺯﺷﺘﻰ
ﮐﺎﺭ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻡپس ﺍﺯ ﺁﻥ
ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺩﻭﺭﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻡ.( ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﻴﻪ
ﻭ ﺩﻭﺭﻯﺣﮑﻤﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﺨﺺ ﮐﺎﺭ ﻧﻴﻚ ﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺮﺑّﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺃﺩﺏ ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﺩ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻨﺘﺮﻝ
نفس ﺷﺨﺼﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺪ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺣﮑﻤﺘﻰ
ﮐﻪﺑﻠﻘﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﻣﻨﺴﻮﺏﺍﺳﺖ.ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺗﻘﻠﻴﺪﻭﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﻫﺮ کس ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﻭﺭﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺑﺪ ﻭﺧﻮﺏ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺪ ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﮐﺎﺭ امثال ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺎﺩﻯ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺩﻭﺭﻯ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻴﻚ ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ ﻭﺍﺟﺐ
ﻭ لاﺯﻡ ﻧﻴﺰ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭﺟﻪ ﻓﻬﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ پس ﺍﺯ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺧﻮﺏ ﻭﺑﺪﮐﻪ
ﺟﺰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺯ ﻧﺴﺒﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﻣﺴﺄﻟﻪﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺳﻮﻡ ﺍﻳﻨﮑﻪﺭﺍﻩ
ﭼﺎﺭﻩ ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ
ﻭﻣﺪﻳﺮﻳﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻋﮑﺶ ﺍﻟﻌﻤﻞ
لاﺯﻡﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯﭘﻴﺮﻯ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺭﺍﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. پس
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﺮﺩﺍﺭﻯ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﺩﻳﺐ ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺃﺩﺏ)ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺴﻴﺢﮐﻠﺎﺵ ﺃﻭﻝ
ﺗﺄﺩﻳﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪﻭ ﮐﻠﺎﺵ
ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻳﺤﻴﻰ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩﺩﺭ ﮐﻠﺎﺵﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻭ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﻤّﺖ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
رؤیائی ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺸﻒ قرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﻣﻌﻠّﻢ ﺍﻭ ﻳﺤﻴﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺮﻳﻢ ﻣﺎﺩﺭ
مُقدّس ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﮑﻠﺎﺵ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻗﺒﺸﺮﻯ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﮐﺴﺐ ﻣﻌﻘﻮلاﺕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻥ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﻭﺣﺸﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭ ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻣﻄﻠﻖﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﺍﻳﻦ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎلا
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ )

حدیث 4561- ﺯ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ327 ﺤﺎﺭ): ﻃﻮﺑﻰ ﻟﻤﻦ
ﺗﺮﻙ ﺷﻬﻮﻩ ﺣﺎﺿﺮﻩﻟﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻟﻢ ﻳﺮﻩ ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ ﮐﺴﻰﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺕ ﺁﻣﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺭﺍ ﺗﺮﻙ ﮐﻨﺪﺗﺎ
ﻭﻋﺪﻩ ﻧﺎﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ ( ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺣﺎﺿﺮ ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﺒﺎﺷﺪﮐﺸﺸﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ نفس ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻴﺰ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺎﺷﺪﻫﺮ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺧﺮﺩﺳﺎﻟﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻴﺰ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺎﻫﻞ ﻭﻧﺰﺩﻳﻜﺒﻴﻦ
ﺳﻴﻠﻰ ﻧﻘﺪ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺣﻠﻮﺍﻯ ﻧﺴﻴﻪ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺗﺮﺟﻴﺤﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺖﺍﻟﺒﺘﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﻮﺭ ﺣﻠﻮﺍﻯ ﻧﺴﻴﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﺵ
ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺮﻙ
ﻳﻚ ﺃﻣﺮ ﺣﻘﻴﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺩﻳﺪﻥ
ﻭﻋﺪﻩ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻭ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺑﭽﺸﻢ ﻭ ﺑﻴﻨﺶ ﺑﻌﻘﻞﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺒﻴﻦ ﭘﻴﺪﺍ
ﻭ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞرَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

حدیث
4562 -ﺍﺯ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ 327 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ ﺣﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ
ﮔﺬﺭﻯ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺟﺴﺪ ﻣﺘﻌﻔّﻦ
ﺳﮓ ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ ﺭﺍ
ﺳﺮ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻋﻴﺴﻰ
ﺍﺯ ﺑﻮﻯ ﺁﻥ ﺭﻧﺞ ﺑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﻮﻯ ﺑﺪﻯ ﺍﺯ ﺳﮓ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭﻟﻰ ﻋﻴﺴﻰ
ﮔﻔﺖ : ﻣﺎ ﺃﺷﺪ
ﺑﻴﺎﺽ ﺍﺳﻨﺎﻧﻪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺩﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺳﻔﻴﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺯﻳﺒﺎ.(
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﻧﻴﻤﻪ
ﭘﺮ ﻟﻴﻮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖﻭ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰ ﻭ ﻫﺮﮐﺴﻰ ﻧﻴﺰﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﻋﻴﺐ
ﻭ ﻧﻘﺺ ﻭﺯﺷﺘﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻭﻣﻄﻠﻘﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﻴﮑﻰ ﻭﭘﺎﮐﻰ
ﻭﺧﻮﺑﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺑﺎﻳﺪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺸﺒﺖ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶﻭﺣﺘﻰ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﺍﺑﺎ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ
ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍﺳﺮﮔﺮﻡ
ﺁﻥ ﻧﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺖ. ﭘس ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻣﻨﻔﻰ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺸﺒﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪ )

حدیث4563
-ﺍﺯ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ(ﺝ14ﺹ327ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : لا ﺗﺘّﺨﺬﻭﺍ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺭﺑّﺎ
ﻓﺘﺘّﺨﺬﮐﻢ ﻋﺒﻴﺪﺍﺍﮐﻨﺰﻭﺍ
ﮐﻨﺰﮐﻢ ﻋﻨﺪ ﻣﻦ
لا ﻳﻀﻴّﻌﻪ
ﻓﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ ﮐﻨﺰ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﻳﺨﺎﻑ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺂﻓﻪﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﮐﻨﺰ الله
لا ﻳﺨﺎﻑ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺂﻓﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﺪﻫﻴﺪ.ﮐﻪ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﻳﺎ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺧﻮﺩﻭﻣﻮﺭﺩ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺮﻑ
ﻣﻘﺎﺑﻞﺑﺮﺩﻩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻴﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺟﺎﻯ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺧﺪﺍ ﻭﻭلاﻳﺖ ﺧﺪﺍﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ ﻭ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺑﺂﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﻨﺪﮔﻰ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺼﺎﺣﺐ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺁﺧﺮﺕ ﻫﺎﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺃﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺍلا ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻨﺪﮔﻰ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺍﺳﺖﻭ ﺃﻣﺮﻯ ﻣﺸﺒﺖ.ﻭالّا
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭ ﺑﺮﺩﻩ
ﺁﻥ ﻧﺸﻮﺩ ) پس ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ثرﻭﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺰﺩ ﮐﺴﻰ ﺑﺄﻣﺎﻧﺖ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﻢ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ( ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻥﮐﻪ
ﻫﺮ ﺑﻬﺮﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺯ
ﻣﻨﺎﺳﺐﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻧﺪﻙ ﺍﻧﺪﻙﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻫﺎﻯ ﮐﻢ ﮐﻢﻭ ﮐﻨﺰ
ﻳﺎ ﮔﻨﺞ ﻭﮔﻨﺠﻴﻨﻪﻫﻤﺎﻥ
ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭ
ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺍلأﺻﻞ
ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﻤﻮلا ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﺮﻭﺗﻰ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ترس ﻓﻘﺪﺍﻥ
ثرﻭﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺎﺑﻞ ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
الّا ﺷﺮﻭﺕ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻋﻘﻞ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺳﺮﻗﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺷﺮﻭﺗﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻧﻄﻔﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺳﺎﻟﻚﺷﺮﻭﺕ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﺖ.(ﺁﻓﺖ) ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻭ ﻧﻘﺺ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺷﺮﻭﺗﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ) ﻭﻟﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﮔﻨﺠﻴﻨﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺮﮔﺰ
ترس ﺍﺯ ﺁﻓﺘﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.( ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﻣﺎﻝ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ ﭘﻴﺶ
کس ﺍﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺎﻓﻆ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﭘﻴﺮﻭ ﺗﺤﺖ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺷﺮﻭﺗﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
(ﺭﺣﻤﺖ)
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﺯالّا ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻧﻌﻤﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻧﻰ
)

حدیث
4564 - ﺍﺯ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ (ﺝ14ﺹ327ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺑﺤﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻧّﻰ ﻗﺪ
ﺃﮐﺒﺒﺖ ﻟﮑﻢ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻋﻠﻰ ﻭﺟﻬﻬﺎﻓﻠﺎ
ﺗﻨﻌﺸﻮﻫﺎ ﺑﻌﺪﻯﻓﺎﻥ
ﻣﻦ ﺧُﺒث
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﺃﻥ ﻋﺼﻰ
الله ﻓﻴﻬﺎﻭﺍﻥ
ﻣﻦ ﺧﺒﺶ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﺃﻥ
ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ لا ﺗﺪﺭﻙ
الّا
ﺑﺘﺮﮐﻬﺎﻓﺎﻋﺒﺮﻭﺍ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ لا ﺗﻌﻤﺮﻭﻫﺎ
ﻭ ﺍﻋﻠﻤﻮﺍ ﺃﻥ ﺃﺻﻞ
کُلّ ﺧﻄﻴﺌﻪ ﺣﺐ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﻭرَبّ
ﺷﻬﻮﻩﺃﻭﺭﺷﺖ ﺃﻫﻠﻬﺎ
ﺣﺰﻧﺎ ﻃﻮﻳﻠﺎ ﻣﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎﺑﺼﻮﺭﺕ ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻡ پس ﺷﻤﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﮑﻨﻴﺪ ( ﮐﺸﺘﻦ
ﺩﻧﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺸﺘﻦ
نفس أمّاره  ﺷﺨﺺ ﻋﺎﺷﻖ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺤﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﺭ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
نفس أمّاره  ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯﻯ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﻧﻌﺶ
ﻓﻌﻠﺎ ﺟﺴﺪ ﻣﺮﺩﻩﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎ
ﻋﻴﺶ ﻭ ﻋﺸﺮﺕ ﺍﺳﺖ.(
ﺃﮐﺒﺒﺖ) ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻭ ﺑﻴﻨﻰ ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﻭﻣﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ ) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﺑﺪﻯ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﺮکس ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﮑﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺧﺒﺶ ﻃﻴﻨﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﺧﺒﺶ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ ﻧﻴﺮﻧﮓ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﮐﻪ ﺫﺍﺕ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﺣﻘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺯﺷﺖﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺏ
ﻭﺣﺘﻰ ﻭﺍﺟﺐ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﻠﺎﻉ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
) ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﺧﺒﺶ ﺫﺍﺕ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺟﺰ
ﺑﺎ ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺂﺧﺮﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. (ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮﺕ
ﻳﺎ ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺍلاﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ ﻫﺎﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﮐﻨﺪ ﻧﺸﺪﻩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻇﺮﻓﻰ ﮐﻪ
ﭘﺮ ﺍﺳﺖﻭ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﻣﺤﺘﻮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﺎﮐﻰ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺁﻥﻭﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻏﻮﻃﻪ ﻭﺭ ﺑﻮﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﺗﺮﻙ ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺩلاﺋﻞ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺁﻥﮐﻪ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭالّا
ﺳﻄﺢ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻣﻨﻄﻖ ﻭﺍلاﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻰ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.ﺩﺭﻙ
ﺟﺪﻯ ﺑﻮﺩﻥ ﮐﺴﺐ
ﺁﻥﺑﺎ ﻓﻬﻢ ﺁﻥ ﻭ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻥ ﺍﺳﺖ ) پس ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ (ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭘﻞ)ﺍﺯ ﺭﻭﻯﺁﻥ ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﻨﻴﺪﻭﺁﻧﺮﺍ ﺁﺑﺎﺩ
ﻧﮑﻨﻴﺪ (ﺟﺎﻯ ﺳﮑﻮﻧﺖ
ﺩﺍﺋﻢ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﺃﺻﻞ
ﻭ ﻋﻠّﺖ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻫﺮ ﺧﻄﺎ ﻭﮔﻨﺎﻫﻰﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ.( ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻌﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻰ
پﻣﺎﻧﺪ ) ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻟﺬﺕ ﮐﻮﭼﮑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻥﺯﻣﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺑﺒﺎﺭ ﺁﻭﺭﺩ
( ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺧﺴﺎﺭﺕ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺩﺭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪﺗﺎ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺁﻥ آثار ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺸﻮﺩ.ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻏﻔﻠﺖ ﻭﻋﻤﺮﻯ ﺣﺴﺮﺕ
ﻭﻧﻪ ﻋﻤﺮﻯ
ﻟﺬﺕﻭ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻫﻢ ﺣﺴﺮﺕ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ

حدیث
4566 - ﺑعیسی ﻣﺴﻴﺢ ﮔﻔﺘﻨﺪ
(ﺝ14ﺹ327ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻮﺩﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻰ؟ ﻣﺴﻴﺢ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ : ﻳﮑﻔﻴﻨﺎ
ﺧﻠﻘﺎﻥ ﻣﻦ ﮐﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻨﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺧﺮﺍﺏ ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪ
( ﺧﻠﻘﺎﻥ ﺧﻠﺎﺋﻖ
ﻭ ﻳﺎ ﺧﺮﺍﺏ ﻭ ﭘﺎﺭﻩ
ﻭﭘﺎﺭﻩ ﺷﺪﻩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺠﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺧﺮﺍﺏ ﺍﺳﺖ. آثار
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺒﺮﺕ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺪﻑ ﺧﺎﻧﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﺯﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﮐﻤﺎﻝ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﮐﻨﻨﺪ
ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻭ
ﺗﺮﺣّﻢ ﺑﻐﻴﺮﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻮﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺮﺷﺪ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﮔﻔﺘﻪﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺧﺮﮔﻮﺵ ﻧﻴﺰ لاﻧﻪ
ﺍﻯ ﺩﺍﺭﺩﻭﻟﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺗﻮ ﻣﺴﻴﺢﺳﻨﮕﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺯﻳﺮ
ﺳﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ
.

حدیث
4567 - ﺍﺯ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14 ﺹ328ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻭﻯ ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ ﺷﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻳﻚ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩ ( ﮐﻪ لاﺯﻡ
ﻧﺒﺎﺷﺪﻫﺮ ﮐﺎﺭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﮑﻨﻴﻢ. ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻗﺒﻮﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺭﺍ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻴﻮ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻳﻚ ﺣﮑﻢ ﮐﻠّﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﻮﺭ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐﻭ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰﺍﺯ
ﺍﻋﻢ ﺍﺯ ﻡ ﻣﺪﻯ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻴّﺎﺕ
ﻭ ﻓﺮﺿﻴّﺎﺕ ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻫﻤﮕﻰ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎلاﺗﺮﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺯﻳﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺴﻰ ﮐﻪﺑﻬﺮ
ﺳﻄﺤﻴﺘﻮﺟّﻪ ﮐﻨﺪﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺯﻳﺮﻳﻦ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺑﺪﻭﻥ
ﺯﺣﻤﺖ ﻭﺣﺘﻰ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺟّﻬﻰﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ
) سپس ﻣﺴﻴﺢ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ : ﺍﺑﻐﻀﻮﺍ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﻳﺤﺒﺒﮑﻢ
الله پس ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻔﺮﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖﻣﻴﺪﺍﺭﺩ
( ﻃﺒﻌﺎ ﺑﺎ ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻧﻔﺮﺕﺍﺯ ﺁﻥﻃﻤﻊ
ﻭ ﺣﺮﺻﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﺬﺍ آثار
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفسﻳﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﺮﺻﺖﻭﮐﺸﺶ
ﺁﻧﺮﺍﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺑﺪﻭﻥﺎﻳﻨﮑﻪﺍﺣﺴﺎﺵ
ﻣﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻳﺎ ﺯﺣﻤﺖ ﺁﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪﺷﺎﻳﺪ ﻳﮑﺮﻭﺯ
ﻭﻳﺎﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﺯﺣﻤﺖ ﺑﻮﺩﻳﻢ.ﻭالّا
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﺎﻥ ﺑﺪﻧﻴﺎﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭﺩ ﻭﺭﻧﺞ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺵ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻨﻨﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﮑﻮﻫﺶ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺮﻙ ﻣﺎ
ﺳﻮﺍ الله ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎﻭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﭘﺸﺖ ﺳﺮ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻇﺮﻓﻴﺖ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
).

حدیث 4568 -
ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ328ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺍﻳﻦ
ﻭﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺍﺫﺍ
ﺃﻧﻌﻤﺖ ﻋﻠﻴﻚ ﺑﻨﻌﻤﻪﻓﺎﺳﺘﻘﺒﻠﻬﺎ
ﺑﺎلاﺳﺘﮑﺎﻧﻪﺃﺗﻤﻤﻬﺎ
ﻋﻠﻴﻚ ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮ ﻧﻌﻤﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻡپس ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﺬﻳﺮﺍ ﺑﺎﺵﻭ ﺑﺎ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﻦ
( ﻧﻌﻤﺖ ﺧﺪﺍ ﺑﻐﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪﻳﻚ
ﻧﻌﻤﺖ ﻭﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ ﮐﺸﺶ
ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﭼﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ
ﺗﺎﺯﻩﻭﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ.ﮐﻪ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺷﺪﻥﻭ سپاس
ﺧﺪﺍ ﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﺣﻤﺪ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺁﻥﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺣﻤﺘﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪ.ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻘﺮﺳﻴﺪﺁﻧﮕﺎﻩﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﻮﻗﻒ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
(ﺍﺳﺘﮑﺎﻧﻪ)ﺑﺎ ﺳﮑﻴﻨﻪ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﺁﻥ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺟﺪﻳﺪﻭ
ﺭﻧﺞ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﺍﺭﻭﻯ لاﺯﻡ
ﻭﻟﻰ ﺗﻠﺦ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
(ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ)
ﭘﺬﻳﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﻗﺒﻠﻪﮔﻴﺮﻯﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
(ﺍﺗﻤﺎﻡ ﻧﻌﻤﺖ)ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻗﺒﻠﻰﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺳﻴﺪ. ﻋﺪﻡ
ﺍﺗﻤﺎﻡ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﺮ ﻧﻌﻤﺖ ﺪﻳﺪﻣﺪﺭﮐﻴﻌﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺩﻟﻴﻞ ﺗﻮﻗﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺳﺖ .

حدیث 4569-
اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ187ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻭ ﺿرَبّ
الله ﻣﺸﻠﺎ ﺭﺟﻠﻴﻦﺃحدّﻫﻤﺎ
ﺃﺑﮑﻢلا ﻳﻘﺪﺭ
ﻋﻠﻰ ﺷﻴﻴٴﻭﻫﻮ
کُلّ ﻋلی ﻤﻮلاﻩ
ﺃﻳﻨﻤﺎ ﻳﻮﺟّﻬﻪلا
ﻳﺄﺗﻰ ﺑﺨﻴﺮﻫﻞ
ﻳﺴﺘﻮﻯ ﻫﻮﻭﻣﻦ
ﻳﺄﻣﺮ ﺑﺎﻟﻌﺪﻝﻭ
ﻫﻮ ﻋﻠﻰ ﺻﺮﺍﻁ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ؟ ﻗﺎﻝ
ﮐﻴﻒ ﻳﺴﺘﻮﻯ ﻫﺬﺍﻭﻫﺬﺍ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻳﺄﻣﺮ ﺑﺎﻟﻌﺪﻝ
ﻳﻌﻨﻰ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟمؤمنین ﻭ ﺃلأﺋﻤّﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﻭ
ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﻣﺸﺎﻝ ﻣﻴﺰﻧﺪﻳﮑﻰ
ﮐﻪ ﺃﺑﮑﻢ ﻭﮐﺮ ﻭ
لاﻝ ﻭﮐﻮﺭ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺮﺑﺎﺭ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﺃﺭﺑﺎﺑﺶ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻬﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻧﻴﻚ ﻭﺧﻴﺮ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﺁﻳﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺨﺼﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﻌﺪﻝ ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﺻﺮﺍﻁ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺍﺳﺖ ؟
( ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺮ ﻭلاﻝ ﻭﮐﻮﺭﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﻧﺎ
ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﻭ ﮔﻮﺵ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﻋﻘﻞﮐﻪ ﺟﺰ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﻋﺪﻟﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﺳﺎﻟﻜﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﺎ
ﻭﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻫﻢ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ؟ﮐﻪ ﻳﮑﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﻭﻳﮑﻰ ﭼﻨﻴﻦﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﻌﺪﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ ﻭﻣﻌﺮﻓﺖﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﻳﺎﺭﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ
) ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟمؤمنینﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﻧﻔﺮ ﺩﻭﻡ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﻴﺎﺵ ﺑﺎ
ﻋﺪﻝ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟمؤمنینﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶ ﻭﺍﻡ ﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎ ﺧﻠﻔﺎﻯ ﻣﺪﻋﻰ
ﺍﻣﺎﺭﺕ ﺑﺮ مؤمنان
ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻰ ﻣﺪﻋﻰ ﻭلاﻳﺖﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﻟﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰﻭﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺪ ﺣﻖ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺒﻨﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪﻋﻨﻮﺍﻥ
( ﺯﻣﺎﻥ ) ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺩﻩ
ﻧﺸﻮﺩﻣﻨﻈﻮﺭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩﻭمؤمن
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺤﺪ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺑﺎ ﻭﻯﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺩﺭﺟﺎﺕﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.)

حدیث
4570 - ﺍﺯ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ (ﺝ14 ﺹ329
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺑﻤﺎﺫﺍ ﻧﻔﻊ
ﺍﻣﺮﻭٴ ﻧﻔﺴﻪ ؟
ﺑﺎﻋﻬﺎ ﺑﺠﻤﻴﻊ
ﻣﺎﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎثُمّ
ﺗﺮﻙ ﻣﺎ ﺑﺎﻋﻬﺎ
ﺑﻪ ﻣﻴﺮﺍثا ﻟﻐﻴﺮﻩﻭ
ﺃﻫﻠﻚ ﻧﻔﺴﻪﻭ ﻟﮑﻦ
ﻃﻮﺑﻰ لاﻣﺮﻯٴ ﺧﻠﺺ
ﻧﻔﺴﻪﻭ ﺍﺧﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻋﻠﻰ ﺟﻤﻴﻊ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﭼﻪ
ﺳﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ نفس
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺧﻮﺩﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻳﻦ
نفس ﺭﺍ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺷﺮﻭﺕ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻔﺮﻭﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺮﻙ ﻣﻴﮑﻨﺪ
(ﻭﺑﻤﻴﺮﺩ ) ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩﻭ
نفس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻠﺎﻙ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ؟ (نفسﻳﺎ(ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺧﻮﻳﺶ)ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺒﺨﺸﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ(ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺧﺘﻦ)ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥﺁﻧﮕﺎﻩﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻨﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﮐﺴﺐ ﻧﻤﻮﺩ. (ﻫﻠﺎﮐﺖ)ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﺣﻠﻖ
ﺁﻭﻳﺰﻯ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) پس ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺤﺎﻝ ﻭ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ نفس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﺎﻟﺺ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺁﻥ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﺑﺪﻫﺪ.ﺍﺧﻠﺎﺹ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﺺ نفس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪﺁﻥ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺘﺠﻠﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﻳﺎﺗﺮﺟﻴﺢ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ 1 ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻳﺎﺕ ﺁﻥﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﻬﺮﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﭼﻮﻥ
ﺫﺭﻩ ﺍﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ ﺳﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎ
ﻣﻤﺘﻌﻠّﻘﺎﺕ
ﺁﻥﺮﺍ ﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺑﻴﻚ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ؟
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻧﻴﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻏﻮﻝ ﭘﻴﮑﺮﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ.(ﻃﻮﺑﺎ)ﻳﺎ
ﺍﺗﻮﭘﻴﺎ ﻳﺎ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﺮﻓﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﮐﻠﺎﺵ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺁﻥﺩﺭ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰﺩﺭ ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﺍﻓﻘﻰ ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.

حدیث
4571 -ﺍﺯ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ (ﺝ14 ﺹ329ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺎﻝ ﻭ ﺷﺮﻭﺕ
ﻣﺬﻣّﺖ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﻋﻠّﺖ ﺑﺪﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ :  ﻓﻴﻪ ثلاث  ﺧﺼﺎﻝﻓﻘﻴﻞ
ﻭﻣﺎﻫﻦ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
الله ؟ ﻗﺎﻝ ﻳﮑﺴﺒﻪ
ﺍﻟﻤﺮٴ ﻣﻦ ﻏﻴﺮ
ﺣﻠّﻪ ﻭ ﺍﻥ ﻫﻮ ﮐﺴﺒﻪ
ﻣﻦ ﺣﻠّﻪﻣﻨﻌﻪ
ﻣﻦ ﺣﻘّﻪﻭ ﺍﻥ ﻫﻮ
ﻭﺿﻌﻪ ﻓﻰ ﺣﻘّﻪﺷﻐﻠﻪ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻪ ﻋﻦ
ﻋﺒﺎﺩﻩ ﺭﺑّﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺳﻪ ﺻﻔﺖ
ﻭ ﻋﻠّﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﻏﻴﺮ ﺭﺍﻩ ﻣﺠﺎﺯ
ﻭ ﺣﻠﺎﻝ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ
( ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩ ﻭﻣﺎﻝ ﺣﺮﺍﻡ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺟﺰ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯﻨﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﻨﺎﻩﮐﺎﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮐﺮﺩ
) ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻝ
ﺑﺤﻠﺎﻝ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻳﺪﺷﮑﺮ
ﻭ سپاس ﺁﻥ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﺤﺪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
(ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺎﻟﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻭ ﺣﻖ ﻣﻄﻠﺐسپاس
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻝ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩﺑﺎﺯ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻳﺶ
ﺑﺸﻮﺩ ( ﻳﻌﻨﻰ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﺮﭼﻪﻣﻔﻴﺪ ﻫﻤﻤﻴﺒﺎﺷﺪﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺗﻮﺟّﻪﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻧﻴﺎﺧﺪﻣﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺮﻗﻪ ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
هَوَسﻳﺎ ﺍﺿﻄﺮﺍﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﻳﮑﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻟﺒﺘﻪ پس ﺍﺯ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﮐﺮﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﻣﺖ ﻧﮑﺮﺩﻥ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪﻫﺮ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭﮐﺎﻣﻞﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﻭﻧﻪ
ﺧﺪﻣﺖ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﻳﺎ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ. ﺍﺻﻮلا
ﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ ﻭﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺁﻥﻭ ﺣﻔﻆ ﺁﻥ ﺍﺯﺳﺮﻗﺖ
ﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺤﻖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ .

حدیث
4572 -ﺍﺯﻋﻴﺴی ﻤﺴﻴح
اﺳﺖ(ﺝ14ﺹ329ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
اﺯﻫﺮﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻤﻴﮕﺬﺷﺖ
ﺻﺎﺣﺐ (ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺪﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺠﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﺨﺎﻧﻪ
ﺧﻄﺎﺏ ﻣﻴﮑﺮﺩ: ﻮﻳح اﺭﺑﺎﺑک
اﻟّﺬﻳﻥ
ﻮﺭثوک ﻛﻴﻒ ﻟم
ﻴﻌﺘﺒﺮﻭﺍ
ﺑﺎﺧﻮﺍﻧﻬم
اﻟﻤﺎﺿﻴﻥ ﺍﻓﺴﻮس
ﺍﺭﺑﺎﺑﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﮐﻪ
ﻭﺍﺭث
ﺗﻮﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﭼﺮﺍ
ﻋﺒﺮﺕ ﺍﺯ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
(ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮگ
ﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ
ﻣﻮﻓق ﺸﺪﻧﺪ.
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳ
ﺪﺳﺎﻟﻚﭼﺮﺍ
ﻋﺒﺮﺕ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﺗﺸﻮﻳق
ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻮﻓﻖ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﭘس ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﻣﻮﺍنع ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻋﺒﺮﺕ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺩﺭس ﻓﻠﺴفی ﻮ
ﻓﮑﺮﻯ ﺠﺴﺘﻥ
اﺯ ﺗﻮﻓیق
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮﻳﺎ
ﺍﺯﺷﮑﺴﺖ
ﺁﻧﻬﺎ. ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻌﻠﻴل ﻮﻋﻠّﺖ
ﺷﻨﺎسی کاﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﮑﺮﻯ
ﺟﺎﻫل ﻮﻋﺎﻗل
ﺒﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻫﺘﻤﺎم عملی
ﺸﺨﺺ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﺒﺮﺕ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
4573- ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ (ﺝ 14ﺹ329ﺑﺤﺎﺭ)
ﺑﻬﺮ ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﮐﻪ: ﻳﺎ ﺩﺍﺭ
ﺗﺨﺮﺑﻴﻦ ﻭ ﺗﻔﻨﻰ
ﺳﮑّﺎﻧﻚﻭ ﻳﺎ نفس
ﺍﻋﻤﻠﻰ ﺗﺮﺯﻗﻰﻭ
ﻳﺎ ﺟﺴﺪ ﺍﻧﺼﺐ
ﺗﺴﺘﺮﺡ ﺃﻯﺨﺎﻧﻪ
ﺗﻮ ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﺮﺍﺏ ﻣﻴﮑﻨﻰ ﻭ
ﺑﻔﻨﺎ ﻣﻴﺒﺮﻯ.ﻭ
ﺃﻯ نفس( ﺭﻭﺍﻥ ) ﮐﺎﺭﮐﻦ
ﺗﺎ ﺑﺮﺯﻕ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻰ
(ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﻭ ﺃﻯ ﺗﻦ ﻭ
ﺟﺴﺪﺧﺴﺘﻪ ﺷﻮ ﺗﺎ
ﺭﺍﺣﺖ ﺷﻮﻯ ( ﺧﺎﻧﻪ
ﻭﺩﺍﺭﺑﺎﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﻫﺮ کس ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺟﺰ
ﭘﻴﺮﻯ ﻭ ﺗﻘرَبّ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺿﺮﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺗﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻗﺒﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭالّا
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺑﺎﺯ ﻫﺮ(ﺩﺍﺭ
ﻳﺎ ﺩﻳﺮ)ﻭﻣﻌﺒﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻥ ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ ﻭ ﺭﺍﻫﺒﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﮐﺸﺘﻦ نفس أمّاره
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺧﺪﺍ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ.ﻭ
نفس أمّاره ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﺭﺯﻕ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﻤﺎلاﺕ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ.ﻭ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺟﺴﻢ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖﮐﻪ
پس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯﺭﺍﺣﺖ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭼﻪ ﺳﻮﺩ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﻭﺗﻦ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﮐﺮﺩﻭ پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺳﺮﺍﺳﺮ حدیث ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ .)

حدیث
4574 - ﺍﺯ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ320ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ : ﻳﺎ ﺍﺑﻦ
ﺁﺩﻡ ﺍﻟﻀﻌﻴﻒﺍﺗّﻖ
ﺭﺑّﻚ ﻭ ﺃﻟﻖ ﻃﻌﻤﻚﻭﮐﻦ
ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺿﻌﻴﻔﺎ
ﻭ ﻋﻦ ﺷﻬﻮﺗﻚ ﻋﻔﻴﻔﺎﻋﻮﺩ
ﺟﺴﻤﻚ ﺍﻟﺼﺒﺮﻭ
ﻗﻠﺒﻚ ﺍﻟﻔﮑﺮﻭ
لا ﺗﺤﺒﺶ ﻟﻐﺪ ﺭﺯﻗﺎﻓﺎﻧّﻬﺎ
ﺧﻈﻴﺌﻪ ﻋﻠﻴﻚﻭ
اکثر ﺣﻤﺪلله ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﻔﻘﺮﻓﺎﻥ ﻣﻦ
ﺍﻟﻌﺼﻤﻪ ﺃﻥ لا
ﺗﻘﺪﺭ ﻋﻠﻰ ﻣﺎ
ﺗﺮﻳﺪ ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺁﺩﻡ ( ﺳﺎﻟﻚ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺩﻡ ﺷﺪﻩ
) ﮐﻪ ﺿﻌﻴﻒ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﻫﺴﺘﻰ
( ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﺩﻝ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﺿﻌﻴﻒ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
نفس أمّاره  ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﮐﺸﺎﻧﺪ ﻭﺣﺘﻰ ﮐﺸﺖ
) ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻳﺖ ﺑﺘﺮﺵ
( ﻭﺗﻘﻴﻪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﻦﻭ ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺻﺒﺮ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﻨﻤﺎ
) ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﻃﻤﻊ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺭ . (ﻃﻤﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯﻭ
الّا ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺪﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻘﻴﺮ ﻭ ﻃﺎﻣﻊ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺣﺮﻳﺺﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻏﺒﻄﻪ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻧﮑﻨﻨﺪ
) ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺿﻌﻴﻒ
ﺑﺎﺵ ( ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻭ ﺩﺭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺿﻌﻴﻒ
ﺗﺮ ﻣﺴﺘﻀﻌﻒ ﺑﺎﺵ
) ﻭﺩﺭ ﺷﻬﺮﺕ ﻋﻔﻴﻒ
ﺑﺎﺵ ( ﮐﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﻫﻰ.ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺣﻠﺎﻝ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺠﻮﺋﻰ
) ﻭﺗﻦ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻋﺎﺩﺕ ﺑﺼﺒﺮ ﺑﺪﻩ
( ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺍﻣﻮﺭ ﺿﻌﻴﻒ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﻓﺸﺎﺭ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﮑﺸﺪﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻧﺎﺧﻮﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺰﮐﻴﻪﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ)ﻭ ﻗﻠﺒﺖﺭﺍ
ﺑﻔﮑﺮ ﻋﺎﺩﺕ ﺑﺪﻩ
( ﺫﻫﻦ ﻭﺩﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﻭ ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
رؤیتﻫﺎ ﻭ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ
) ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺩﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻏﺬﺍ
ﻭﺭﺯﻗﻰ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﮕﺬﺍﺭ ( ﺗﻮکُلّ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺨﺪﺍ. حتی
ﭘﻮﻝ ﻭ ﻏﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺩﺍ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺯﻕ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺒﻌﺎ ﺩﺭ
ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ ﻏﺬﺍﺋﻰ
ﻭﻟﻮ ﻋﻠﻒ ﺻﺤﺮﺍ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﻬﻢ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﻓﺮﺩﺍﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ باعث ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ ( ﺩﻟﻴﻞ
ﻋﺪﻡ ﺗﻮکُلّﻭ ﺷﺎﻳﺪ
حَبس ﻏﺬﺍﻯ ﻳﻚ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ سپاسﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻘﺮ ﺧﻮﺩ ﮐﻦ (ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﺩﻭ ﻗﺒﻠﺎ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻭلاﻳﺖ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻟﻴﻞ ﻋﺼﻤﺖ ﺗﻮ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﻋﺘﺼﺎﻡ ﻭﺗﻮکُلّ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ) ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻯ(ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻣﺎﻝ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙﻭﮐﻤﻚ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭالّا ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺭﻙ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
.

حدیث
- 4575ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺳﺖ
ج 14
ﺹ313ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻟﻨﻮﻡ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﻤﺰﺍﺑﻞﻭ ﺃکُلّ
ﮐﺴﺮ ﺧﺒﺰ ﺍﻟﺸﻌﻴﺮﻓﻰ
ﻃﻠﺐ ﺍﻟﻔﺮﺩﻭﺵ
ﻳﺴﻴﺮ ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻟﻪ ﺩﺍﻧﻰﻭ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻧﺎﻥ ﺧﺸﻚ
ﺟﻮﻳﻦ ﺁﺳﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻃﻠﺐ
ﻓﺮﺩﻭﺵ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺎﺷﺪ.( ﻃﻠﺐ ﻓﺮﺩﻭﺵ
ﻭ ﻓﺮﺩﻳﺶﻳﺎ ﻓﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻦﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ ﻭالّا ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﻧﺮﻣﺶ
ﻭ ﻧﻌﻤﺖ ﺟﺰ
ﺗﻥﭙﺮﻭﺭﻯ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ ﻭپسﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ).

حدیث
4576 -ﻭ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺝ14 ﺹ330ﺑﺤﺎﺭ) : ﻳﺎ ﻣﻌﺸﺮ
ﺍﻟﺤﻮﺍﺭﻳّﻴﻦﺗﺤﺒّﺒﻮﺍ
ﺍﻟﻰ الله ﺑﺒﻐﺾ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﻤﻌﺎﺻﻰﻭ
ﺗﻘﺮﺑﻮﺍ ﺍﻟﻰ الله
ﺑﺎﻟﺘﺒﺎﻋﺪ ﻣﻨﻬﻢﻭ
ﺍﻟﺘﻤﺴﻮﺍ ﺭﺿﺎﻩ
ﺑﺴﺨﻄﻬﻢ ﺃﻯ
ﮔﺮﻭﻩ ﺣﻮﺍﺭﻳﻮﻥ
ﻣﻦﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻧﻔﺮﺕ
ﻭﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺳﺒﺐ ﻣﻴﺸﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ( ﻃﺒﻌﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻣﻌﺎﺻﻰ ﻭ
ﻣﻌﺼﻴﺘﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻳﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﭼﻪ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﻘﺘﺼﺪ ﻭﺗﻨﺒﻞ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻨﺎﻓﻖ ﻭ ﺑﺪ
ﺩﻝ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
) ﻭ ﺗﻘرَبّ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.(
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ) ﻭ ﺭﺿﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻧﻔﺮﺕ ﺑﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ ( ﺍﺯ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒبی
و ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭالّا
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺳﺎﺩﻩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺧﻄﺎﻫﺎﺋﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻄﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻧﺒﺴﺘﻪ ﺍﻧﺪﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﻙ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﺨﺪﺍﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻣﺤﺒﺖ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

حدیث
4577 - ﺍﺯ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ330ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺑﺎﺻﺤﺎﺏ ﻭ ﭘﻴﺮﺍﻣﻮﻧﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺖ : ﺍﺳﺘﮑثرﻭﺍ
ﻣﻦ ﺍﻟﺸﻴﻴٴ ﺍﻟّﺬﻯ
لا ﺗﺄﮐﻠﻪ ﺍﻟﻨﺎﺭﻗﺎﻟﻮﺍ
ﻭﻣﺎﻫﻮ؟ ﻗﺎﻝ ﺍﻟﻤﻌﺮﻭﻑ ﺁﻥ ﭼﻴﺰﻫﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺳﻌﻰ ﮐﻨﻴﺪﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﺭﻳﺪﮐﻪ
ﺁﺗﺶ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﺪ . (ﻫﺮﭼﻴﺰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺩﻧﻴﻮﻯﻗﺎﺑﻞ
ﺳﻮﺧﺘﻦ ﺑﺎ ﺁﺗﺶ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺳﻨﮓ
ﺧﺎﺭﺍ ﺑﺎﺷﺪ .ﻭﻣﻈﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻴﻮﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺴﻮﺯﺩﻭ
ﻧﻪ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺁﻥ باعث
ﺳﻮﺧﺘﻦ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﮐﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻨﻄﻘﻰﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﻮﺩپس ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒباعث
ﺳﻮﺧﺘﻦ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ ﻭﺩﻭﺩ
ﻭ ﺑﻬﻮﺍ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪﮐﻪ
ﺁﻥ ﭼﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﮐﻨﻴﻢ؟ﻋﻴﺴﻰ ﮔﻔﺖ
ﻭ ﺁﻥ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ
( ﻧﻴﮑﻰ ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠﻰﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻯﻭ ﺑﺎﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﻋﺮﺿﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ثوﺍﺏ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻧﻴﻚ ﻭﺑﺎلأﺧﺮﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺃﻣﺮ ﺑﻤﻌﺮﻭﻑﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻥ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﺑﺎ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﺃﻣﺮ ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ.ﺍﻣﺎ
ﻧﻬﻰ ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺎﻣﺘﻨﺎﻉ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭالّا ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ ﻣﻨﮑﺮﺍﺕ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﮔﻴﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﻨﮑﺮ
ﻭﺯﺷﺖ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ
ﺣﺮﺹ ﻭ ﻃﻤﻊ ﻭ ﺳﺒﻘﺖ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﻏﺒﻄﻪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﺁﻥ ﻣﺠﺎﺯ
ﺍﺳﺖ ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎلاﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻮﻫﻮﻣﺎﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺟﺎﺭﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﻣّﻰ.

حدیث
4578 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ 14ﺹ330ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ : ﺍﺷﺘﺪﺕ
ﻣؤﻮﻧﻪ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﻭﻣﻮٴﻮﻧﻪ
ﺍﻟﺂﺧﺮﻩﺃﻣّﺎ
ﻣﻮٴﻮﻧﻪ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﻓﺎﻧّﻚ
لا ﺗﻤﺪ ﻳﺪﻙ ﺍﻟﻰ
ﺷﻴﻴٴ ﻣﻨﻬﺎالّا
ﻭﺟﺪﺕ ﻓﺎﺟﺮﺍ ﻗﺪ
ﺳﺒﻘﻚ ﺍﻟﻴﻬﺎﻭ
ﺃﻣّﺎ ﻣﻮٴﻮﻧﻪ
ﺍﻟﺂﺧﺮﻩﻓﺎﻧّﻚ
لا ﺗﺠﺪ ﺃﻋﻮﺍﻧﺎﻳﻌﻴﻨﻮﻧﻚ
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﺗﻬﻴﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺁ ﺧﺮﺕ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺩﻯ ﮐﻪ ﭘﻴﺶ ﺑﮑﺸﻰ
ﻭ ﺣﺎﺻﻞ ﻧﻤﺎﺋﻰﻣﻴﺒﻴﻨﻰ
ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﻳﻚ
ﻓﺎﺳﺪﻯ ﺑﺮ ﺗﻮ ﺳﺒﻘﺖ
ﺟﺴﺘﻪﻭﺭﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻓﺎﺟﺮﺍﻥ
ﺑﮕﻨﺎﻩﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺳﺘﻤﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻃﺎﻟﺐﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻃﻠﺐ ﺁﻥ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺣﻠﺎﻝ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ ﺍﻣﺎ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﺁﺧﺮﺕ
ﺭﺍ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻯﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﮐﻪ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭﻯﺗﺎ ﺗﻮﺭﺍ
ﮐﻤﻚ ﻧﻤﺎﻳﺪ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ
ﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﺤﺴﻮﺵ
ﻭ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﻗﻮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺿﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ.ﻭ الّا
ﻋﻠﻢ ﻭﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻴﺰﮐﻤﻚ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥﻮ
ﻣﻌﻠّﻤﺎﻥ
ﻣﺰﺩ ﺑﮕﻴﺮ ﺁﻥ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﺩﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﻧﻴﺰ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪﻭﻟﻰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺳﺨﺖ ﺁﻥ ﺟﻠﻮ ﺑﻴﻔﺘﺪ.ﻭ
ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﭽﺴﺒﺪ. ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺨﺖ ﻭ ﺷﺎﻧﺶ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ ﺩرَبّ
ﺧﺎﻧﻪ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻮﺑﺪ ).

جدیث
4579 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ 14ﺹ313ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﺟﺘﻤﻊ ﺍﻟﺤﻮﺍﺭﻳﻮﻥ
ﺍﻟﻰ ﻋﻴﺴﻰﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﻟﻪ ﻳﺎ ﻣﻌﻠّﻢ ﺍﻟﺨﻴﺮﺃﺭﺷﺪﻧﺎ
ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻬﻢ ﺍﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﮐﻠﻴﻢ الله ﺃﻣﺮﮐﻢ
ﺃﻥ لا ﺗﺤﻠﻔﻮﺍ
ﺑﺎلله ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﮐﺎﺫﺑﻴﻦﻭ ﺃﻧﺎ
ﺁﻣﺮﮐﻢ ﺃﻥ لا ﺗﺤﻠﻔﻮﺍ
ﺑﺎلله ﮐﺎﺫﺑﻴﻦ
ﻭ لا ﺻﺎﺩﻗﻴﻦ ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ الله ﺯﺩﻧﺎ
ﻓﻘﺎﻝﺍﻥ ﻣﻮﺳﻰ
نبیّ الله ﺃﻣﺮﮐﻢ
ﺃﻥ لا ﺗﺰﻧﻮﺍﻭ
ﺃﻧﺎ ﺁﻣﺮﮐﻢ ﺃﻥ
لا ﺗﺤﺪّثوﺍ
ﺃﻧﻔﺴﮑﻢ ﺑﺎﻟﺰﻧﺎ
ﻓﻀﻠﺎ ﻋﻦ ﺃﻥ ﺗﺰﻧﻮﺍﻓﺎﻥ
ﻣﻦ حدّث  ﻧﻔﺴﻪ ﺑﺎﻟﺰﻧﺎ
ﮐﺎﻥ ﮐﻤﻦ ﺃﻭﻗﺪ
ﻓﻰ ﺑﻴﺖ ﻣﺰﻭﻕﻓﺎﻓﺴﺪ
ﺍﻟﺘﺰﺍﻭﻳﻖ ﺍﻟﺪﺧﺎﻥﻭ
ﺍﻥ ﻟﻢ ﻳﺤﺘﺮﻕ ﺍﻟﺒﻴﺖ
ﺣﻮﺍﺭﻳﻮﻥﻤﺴﻴﺢ
ﭘﻴﺮﺍﻣﻮﻥ ﺍﻭ ﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻩ ﮔﻔﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺃﻯ ﻣﻌﻠّﻢ ﺧﻴﺮ
( ﻣﺮﺑّﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭ ﺧﻴﺮ ﺃﮐﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ)
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺭﺷﺎﺩ ﮐﻦ
( ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﺷﺪ ﻭ ﺑﻠﻮﻍ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭ ﺁﻥ ) ﻣﺴﻴﺢ
ﮔﻔﺖﻣﻮﺳﻰ ﮐﻠﻴﻢ
ﺧﺪﺍ ﺑﺸﻤﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺪﺭﻭﻍ
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻧﺨﻮﺭﻳﺪ
( ﺣﻠﻒ ﻭ ﻗﺴﻢ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﻌﻬّﺪﺍﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﺭﻭﻍ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻗﺼﺪ ﻋﻤﻞ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺃﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻧﺒﻨﺪﻧﺪ.ﻭ ﺗﻌﻬّﺪ
ﻭ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺨﻮﺭﻳﺪ ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ
ﻭ ﻧﻴّﺖ ﻋﻤﻞ ﺑﺘﻌﻬّﺪﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ) ﻭﻟﻰ ﻣﻦ ﺑﺸﻤﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﻢﮐﻪ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺩﺭﻭﻍ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻧﺨﻮﺭﻳﺪ
( ﺣﺎﻝ ﮐﻪ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﮐﻪ ﻋﺎﺩﺕ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﺯ ﻳﻬﻮﻩ
ﻃﻠﺒﺎﻥ اسراء ﻃﻠﺐ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ ﺍﺳﻤﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﺷﺪﻩﻓﻘﻂ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻓﻴﻤﺎ ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪﻭ ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻮﻇﺎﺑﻒ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺎﺫﺏ ﻭ ﺑﺎﻃﻞﻭ
ﺣﺘﻰ ﺷﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭالّا
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
) ﺣﻮﺍﺭﻳّﻦ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺃﻯ ﺭﻭﺡ
ﺧﺪﺍﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ.ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍ ﺑﺸﻤﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺯﻧﺎ ﻧﮑﻨﻴﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻦ ﺑﺸﻤﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻢ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﻦ
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻨﺸﻴﻨﻴﺪﮐﻪ
ﺯﻧﺎﺋﻰ ﺑﮑﻨﻴﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﻤﻠﺎ ﺯﻧﺎ
ﻫﻢ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﺪ
( حدیث نفسﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻓﺎﺳﺪﻭ ﺫﺍﺕ ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺮﮔﺰ ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺴﺮﺍﺯﻳﺮﻯ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ هَوَس ﻣﻨﺠﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻔﺮﻳﺐ
ﺣﺘﻤﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭﺭﺯﻳﺪﻩ
ﻭﻳﺎﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ
ﻣﻨﻄﻘﻤﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﻨﻄق اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﺁﻳﺪ.(ﺯﻧﺎ)ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﺑﺎ ﺯﻧﺎﻥ
ﺷﻮﻫﺮ ﺩﺍﺭﻭﺣﺘﻰ
ﺯﻧﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻮﻫﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻥﻧﻴﺰ ﻣﺸﻤﻮﻝ
ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻋﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺯﻥ
ﺷﺮﻋﻰ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻥ
ﻳﺎ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻨﻰﻭ ﻗﻄﻊ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻏﺴﻞ ﺟﻨﺎﺑﺖﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻳﻚ ﺗﻮﺑﻪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
باعث ﻣﻴﺸﻮﺩﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺘﺄﺧﻴﺮ
ﺑﻴﻔﺘﺪ.ﺑﺎﺯ(ﺯﻧﺎ)ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ (ﺯﻧﺎ
ﺷﻮﺋﻰ)ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺰﻥ
ﻳﺎ ﻣﺮﺩ ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺑﻬﻴﭻ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺯﻧﺎﺷﻮﺋﻰ ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺳﺮ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺟﻬﻨﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻮ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻭ ﺷﺮﻉ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻭﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﺑﻔﮑﺮ ﺯﻧﺎ ﺑﻮﺩﻥﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻪ
ﭼﺮﮐﻴﻦ ﻭ ﮐﺸﻴﻒﺭﺍ
ﭘﺮﻧﻮﺭ ﻭ ﭘﺮ ﭼﺮﺍﻍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﭼﺮﺍﻏﻬﺎ ﺳﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺍﻟﻮﺩﮔﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻧﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.(
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﻭ ﭘﺎﻙ
ﮐﺮﺩﻥ ﺩﻝ ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻴﺮﻩ ﺗﺮ
ﺷﺪﻥ. ﺩﻝ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ ﭘﺮ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻭﺣﺸﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﻙ ﮔﺮﺩﺩﻭﻧﻪ
ﺍﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ
) ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﭼﺮﺍﻏﻬﺎ
ﻭﺩﻭﺩﻩ ﻫﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺂﺗﺶ ﺳﻮﺯﻯ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻴﺰ ﻧﺸﻮﺩ
( ﻭﻟﻰ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻳﻥﮑﻪﺁﺗﺶﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺷﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﺑﺮﻭﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪﺍﻯ
ﺑﺸﻮﺩ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﺁﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺨﺖ
ﻭ ﻃﻮلاﻧﻰ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ
.( ﻣﺰﻭﻕ) ﭘﺮ ﺯﻳﻨﺖ
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ(ﺑﺰﻙ)ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻮﺷﺸﻰ
ﺍﺯ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﺨﻔﻰ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ ﺩﺭﻭﻍ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ).

حدیث
4580 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ313ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﻗﺎﻟﺖ ﺍﻟﺤﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ
ﻟعیسیﻳﺎ ﺭﻭﺡ الله
ﻣﻦ ﻧﺠﺎﻟﺶ ؟ ﻗﺎﻝ
ﻣﻦ ﻳﺬﮐّﺮﮐﻢ الله
ﺭﻭٴﻴﺘﻪﻭ ﻳﺰﻳﺪ
ﻓﻰ ﻋﻠﻤﮑﻢ ﻣﻨﻄﻘﻪﻭ
ﻳﺮﻏّﺒﮑﻢ ﻓﻰ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ
ﻋﻤﻠﻪ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ
ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ ﺮﺳﻴﺪﻧﺪﮐﻪ
ﺃﻯ ﺭﻭﺡ ﺧﺪﺍ ﺑﺎ
ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻧﺸﺴﺖ
ﻭﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻨﻴﻢ
؟ ﻣﺴﻴﺢ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﺑﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻣﺠﺎﻟﺴﺖ
ﮐﻨﻴﺪﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭٴﻴﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ ( ﺗﺬﮐّﺮ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭٴﻴﺖ رؤیائیﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﺩﺭ رؤیت ﻭﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﻭﺧﻠﺴﻪﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺑﺤﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺷﺨﺼﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﻭﺍﻓﺘﺘﺎﺡ
ﺍﻳﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻃﺒﻌﺎ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺍﻡ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺩﺍﺩﻥ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺭﺍﻩ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺗﺮ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﻔﻴﺪﺗﺮﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺭﻭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎ ﻣﻨﻄﻖ ﻭ
ﻧﻄﻖ ﻭﮐﻠﺎﻡ ﺧﻮﺩﻋﻠﻢ
ﺷﻤﺎﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐی
ﻮ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ) ﻭ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺭﺍﻏﺐ ﺑﺂﺧﺮﺕ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.(
ﺁﺧﺮﺕ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﺑﻮﻳﮋﻩ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﻭ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﺑﻘﺼﺪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺧﻮﺩ.ﻋﻤﻞ
ﭘﻴﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻭﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻃﺮﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﺩﺭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
الّا ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻫﺮکس
ﻣﻔﻴﺪ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﺍﻧﺘﻘﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ )

حدیث 4581 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ331ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﮐﺎﻥﺍﻟﻤﺴﻴﺢ
ﻳﻘﻮﻝلا ﺗﮑﺸﺮﻭﺍ
ﺍﻟﮑﻠﺎﻡ ﻓﻰ ﻏﻴﺮ
ﺫﮐﺮ الله ﻓﺎﻥ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻳﮑثرﻭﻥ
ﺍﻟﮑﻠﺎﻡ ﻗﺎﺳبة
ﻗﻠﻮﺑﻬﻢ
ﻭ ﻟﮑﻦ لا ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ
ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖﮐﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﺯﻳﺎﺩ ﺟﺰ
ﺩﺭ ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ.(
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺩﺭ ﺳﮑﻮﺕ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﺄﻣّﻞ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻫﻢ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ حدود
ﻗﺎﻧﻊ ﮐﺮﺩﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ) ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺯﻳﺎﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺳﻨﮓ
ﺩﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ.(ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﺍﺯ ﺫﮐﺮ ﻭﻳﺎﺩ ﺧﺪﺍﻭﺍﺯﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺟﺪﺍ
ﺷﻮﻳﻢﺳﻨﮓ ﺩﻟﻰ
ﺧﻮﺩﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ ﺣﺘﻰ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺑﺪﺗﺮﺍﺯ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻳﺎ
ﻧﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ).

حدیث
4582 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ332ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺑﺤﺶ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺟﺎﺷﻠﻴﻖ
ﺭﻫﺒﺮ ﮐﺎﺷﻮﻟﻴﻚ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﺎﺻﺮ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﻫﻞ ﺗﻌﺮﻑ
ﻓﻰ ﺍلاﻧﺠﻴﻞ ﻗﻮﻝ
ﻋﻴﺴﻰﺍﻧّﻰ ﺫﺍﻫﺐ
ﺍﻟﻰ ﺭﺑّﮑﻢ ﻭ ﺭﺑّﻰ
ﻭ ﺍﻟﺒﺎﺭﻗﻠﻴﻄﺎ
ﺟﺎﺋﻰﻫﻮ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻳﺸﻬﺪ ﻟﻰ ﺑﺎﻟﺤﻖﮐﻤﺎ
ﺷﻬﺪﺕ ﻟﻪﻭﻫﻮ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻳﻔﺴّﺮ ﻟﮑﻢ کُلّ
ﺷئ ﻭ ﻫﻮ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻳﺒﺪﻯ ﻓﻀﺎﺋﺢ ﺍلاﻣﻢﻭ
ﻫﻮ ﺍﻟّﺬﻯ ﻳﮑﺴﺮ
ﻋﻤﻮﺩ ﺍﻟﮑﻔﺮ .... ﺁﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺖ؟ﮐﻪ
ﻋﻴﺴﻰ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﻣﻦ
ﺑﻨﺰﺩ رَبّ ﺧﻮﺩ
ﻭ رَبّ ﺷﻤﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻡ.( رَبّ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻋﻴﺴﻰﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩ.ﻭ رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻋﻴﺴﻰ رَبّ ﻋﺮﺵ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻌﺎﺻﺮﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺤﻰﻧﻴﺰ
رَبّ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ رَبّ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﻭ رَبّ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞرَبّ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﻮﺩ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﺭﻗﻠﻴﻄﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺁﻣﺪ ﻭﺍﻭ
ﮔﻮﺍﻩ ﺑﺤﻖ ﻣﻦﻭ
ﺑﺤﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻣﻦ
ﺷﺪ.ﻭﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﮔﻮﺍﻩ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻢ.
( ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺑﺎﺭﻗﻠﻴﻄﺎ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ(ﺑِﺮّ
ﻭ ﻓَﺮّ)
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ بعثَت ﺍﻭ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﺩﺭ رؤیت
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻣﺴﻴﺢﮐﻪ(ﺍﻭ)ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩﻭﻫﻤﺎﻥﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ رَبّ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺯ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺁﻣﺪﻭﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺷﺎﻫﺪ
ﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻭحجّ ﻭﺣﻖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﺳﺖ) ﻭ ﺍﻭ
(ﺑﺎﺭﻗﻠﻴﻄﺎ ﮐﻠﻴﺪ
ﺑﺮ ﻭ ﻓﺮ)ﮐﺴﻰﺍﺳﺖﮐﻪﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺷﮑﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺘﻮﻥ ﮐﻔﺮ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ( ﺷﺮﺡ ﻫﻤﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍﺗﺤﺖ ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﻭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﻴﺐ
ﻭﺭﺳﻮﺍﺋﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣّﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺎﻧﺪ(ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﺑﻖﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﺭﻓﻊ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ حدّ
اکثر ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭘﺎﻙ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ ﺩﺭ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺑﻘﻴّﻪ
حدیث ﻗﺒﻠﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺭﻗﻠﻴﻄﺎ
ﮐﻪ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺣﻤﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺳﺘﺎﻳﺶﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻭﻳﮋﻩ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻣﺼﺮ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻘﺒﻄﻰ
ﻫﺎ ﻫﺴﺖ.ﻭ الّا
ﭼﻬﺎﺭ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﮐﺎﺷﻮﻟﻴﻚﻣﻨﺘﺨﺐ
ﮐﺸﻴﺸﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﺑﺎﺭﻗﻠﻴﻄﺎ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭ الّا
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﺴﻴﺢﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻣﺴﻴﺢﻭ
ﻧﻴﺰ ﻋﺮﺵ رَبّ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
پس ﺍﺯ بعثَت ﻣﺤﻤﺪ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰﺑﺠﺰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺮﻳﻢ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﻨﺪ.ﻭ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺴﺎﻟﻚﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻴﻚ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ.ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﺍﺯ ﻳﮑﺼﺪ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﺗﻬﻴﻪ ﺷﺪﻩﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﺍﻧﺠﻴﻞ ﺭﺍ
ﭘﺴﻨﺪﻳﺪﻧﺪ.ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺭﺍ ﻣﻌﺪﻭﻡ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻠﻴﻒ ﻋﺒﺎﺳﻰﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺬﻫﺐ
ﺃﻫﻞ ﺳﻨّﺖ ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺭﺍ ﻣﻤﻨﻮﻉ
ﻭﺣﺘﻰ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻧﻤﻮﺩ
. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺗﺴﻨّﻦ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﺍﻳﺮﺍﻥ.ﻟﻔﻆ
( ﺟﺎﺋﻰ ) ﺩﺭ حدیث
ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﺎ
(ﺟﺎٴ) ﻭ ﺁﻣﺪﻥ ﻋﻦ
ﻗﺮﻳﺐ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
بعثَت ﺷﺶ ﻗﺮﻥ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺍﻭ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺟﺪﻳﺪﻗﺮﻳﺒﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﺪ. ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥﺒﻨﺎﻣﻤﻬﺪﻯﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺑﺎﺭﻗﻠﻴﻄﺎ
ﻧﻴﺰ ﻓﺎﺭﻗﻠﻴﻄﺎ
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﻓﺮ ﻭﺑﺮ
ﺍﺳﺖ.

حدیث
4582 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ332ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺑﺤﺶ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺟﺎﺷﻠﻴﻖ
ﺭﻫﺒﺮ ﮐﺎثوﺷﻮﻟﻴﻚ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﺎﺻﺮ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﻫﻞ ﺗﻌﺮﻑ
ﻓﻰ ﺍلاﻧﺠﻴﻞ ﻗﻮﻝ
ﻋﻴﺴﻰﺍﻧّﻰ ﺫﺍﻫﺐ
ﺍﻟﻰ ﺭﺑّﮑﻢ ﻭ ﺭﺑّﻰ
ﻭ ﺍﻟﺒﺎﺭﻗﻠﻴﻄﺎ
ﺟﺎﺋﻰﻫﻮ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻳﺸﻬﺪ ﻟﻰ ﺑﺎﻟﺤﻖﮐﻤﺎ
ﺷﻬﺪﺕ ﻟﻪﻭﻫﻮ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻳﻔﺴّﺮ ﻟﮑﻢ کُلّ
ﺷﻴئ ﻭ ﻫﻮ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻳﺒﺪﻯ ﻓﻀﺎﺋﺢ ﺍلاﻣﻢﻭ
ﻫﻮ ﺍﻟّﺬﻯ ﻳﮑﺴﺮ
ﻋﻤﻮﺩ ﺍﻟﮑﻔﺮ .... ﺁﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺖ؟ﮐﻪ
ﻋﻴﺴﻰ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﻣﻦ
ﺑﻨﺰﺩ رَبّ ﺧﻮﺩ
ﻭ رَبّ ﺷﻤﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻡ.( رَبّ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻋﻴﺴﻰﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩ.ﻭ رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻋﻴﺴﻰ رَبّ ﻋﺮﺵ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻌﺎﺻﺮﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺤﻰﻧﻴﺰ
رَبّ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ رَبّ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﻭ رَبّ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞرَبّ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﻮﺩ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﺭﻗﻠﻴﻄﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺁﻣﺪ ﻭﺍﻭ
ﮔﻮﺍﻩ ﺑﺤﻖ ﻣﻦﻭ
ﺑﺤﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻣﻦ
ﺷﺪ.ﻭﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﮔﻮﺍﻩ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻢ.
( ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺑﺎﺭﻗﻠﻴﻄﺎ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ(ﺑِﺮّ
ﻭ ﻓَﺮّ)
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ بعثَت ﺍﻭ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﺩﺭ رؤیت
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻣﺴﻴﺢﮐﻪ(ﺍﻭ)ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩﻭﻫﻤﺎﻥﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ رَبّ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺯ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺁﻣﺪﻭﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺷﺎﻫﺪ
ﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻭحجّ ﻭﺣﻖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﺳﺖ) ﻭ ﺍﻭ
(ﺑﺎﺭﻗﻠﻴﻄﺎ ﮐﻠﻴﺪ
ﺑﺮ ﻭ ﻓﺮ)ﮐﺴﻰﺍﺳﺖﮐﻪﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺷﮑﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺘﻮﻥ ﮐﻔﺮ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ( ﺷﺮﺡ ﻫﻤﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍﺗﺤﺖ ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﻭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﻴﺐ
ﻭﺭﺳﻮﺍﺋﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣّﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺎﻧﺪ(ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﺑﻖﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﺭﻓﻊ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ حدّ
اکثر ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭘﺎﻙ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ ﺩﺭ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺑﻘﻴّﻪ
حدیث ﻗﺒﻠﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺭﻗﻠﻴﻄﺎ
ﮐﻪ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺣﻤﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺳﺘﺎﻳﺶﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻭﻳﮋﻩ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻣﺼﺮ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻘﺒﻄﻰ
ﻫﺎ ﻫﺴﺖ.ﻭ الّا
ﭼﻬﺎﺭ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﮐﺎﺷﻮﻟﻴﻚﻣﻨﺘﺨﺐ
ﮐﺸﻴﺸﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﺑﺎﺭﻗﻠﻴﻄﺎ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭ الّا
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﺴﻴﺢﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻣﺴﻴﺢﻭ
ﻧﻴﺰ ﻋﺮﺵ رَبّ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
پس ﺍﺯ بعثَت ﻣﺤﻤﺪﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰﺑﺠﺰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺮﻳﻢ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﻨﺪ.ﻭ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻴﻚ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ.ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﺍﺯ ﻳﮑﺼﺪ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﺗﻬﻴﻪ ﺷﺪﻩﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﺍﻧﺠﻴﻞ ﺭﺍ
ﭘﺴﻨﺪﻳﺪﻧﺪ.ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺭﺍ ﻣﻌﺪﻭﻡ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻠﻴﻒ ﻋﺒﺎﺳﻰﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺬﻫﺐ
ﺃﻫﻞ ﺳﻨّﺖ ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺭﺍ ﻣﻤﻨﻮﻉ
ﻭﺣﺘﻰ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻧﻤﻮﺩ
. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺗﺴﻨّﻦ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﺍﻳﺮﺍﻥ.ﻟﻔﻆ
( ﺟﺎﺋﻰ ) ﺩﺭ حدیث
ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﺎ
(ﺟﺎٴ) ﻭ ﺁﻣﺪﻥ ﻋﻦ
ﻗﺮﻳﺐ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
بعثَت ﺷﺶ ﻗﺮﻥ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺍﻭ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺟﺪﻳﺪﻗﺮﻳﺒﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﺪ. ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺒﻨﺎم
ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺑﺎﺭﻗﻠﻴﻄﺎ
ﻧﻴﺰ ﻓﺎﺭﻗﻠﻴﻄﺎ
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﻓﺮ ﻭﺑﺮ
ﺍﺳﺖ.

حذیبث
45ق83 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﻣﺠﺘﺒﻰ ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ335ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟمؤمنین ﺑﺮﻣﻨﺒﺮ ﺭﻓﺖﻭ
ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻤﺮﺩﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺍﻳّﻬﺎ الناس
ﻓﻰ ﻫﺬﻩ ﺍﻟﻠّﻴﻠﻪﺭﻓﻊ
ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ
ﺃﻯ ﻣﺮﺩﻡ (
ﻧﺎﺵ ﻭ ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭلاﻳﺖﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ ﺻﻌﻮﺩ
ﺑﻴﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﻓﻄﺮﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺷﺐ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺩﻩ ﺷﺪ. (ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺃﻣﻴﺮﺍﻟمؤمنینﺑﺎ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮلاﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻴﺴﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮلا ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ ﻧﻮﺭ
رَبّﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﺻﻔﺎﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﻮلا ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﻣﻴﮑﺮﺩﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺟّﺎﻝﻧﻴﺰ
ﮐﻪﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﺫﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﺑﺎ
ﻏﻴﺮ ﺑﺎﺏ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ
ﺧﺎﻧﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺑﺎﺏ ﻭلاﻳﺖﺑﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧمی ﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺟّﺎﻝ ﻧﺎﻣﻴﺪ.ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﺯﻯ
نفس أمّاره  ﺷﺨﺺ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺑﺼﻠﻴﺐ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻧﺶ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﻮﺩﻡﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﺮﺩﻳﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻌﺪﺍ ﻫﺮکس ﻣﺪﻋﻰ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺳﺖﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﻨﻴﺪﮐﻪ ﺩﺟّﺎﻝ
ﻭ ﮐﺎﺫﺏ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻳﻚ ﻣﺴﻴﺢ ﻳﺎ ﻣﺎﺷﻴﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ قرّه
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﻋﺪﻩ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﭼﻬﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎﺷﻴﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﻣﻮلا ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺎ ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺳﺖ
. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ حدﻳثی
ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺷﺐ ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﻳﮑﻢ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺑﺮﺩﻩ
ﺷﺪ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺐ
ﻭﻓﺎﺕ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟمؤمنین ).ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻣﺎﺷﻴﻪ ﻭﺭﻋﻤﺴﻴس
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻫﻤﮕﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻩﺭﻭ ﻭ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ.

حدیث
4584 – امام ادامه
میدهی (ج؟ض؟)
ﺍثناﻋﺸﺮﺭﺟﻠﺎ
ﻓﺄﺩﺧﻠﻬم
ﺒﻴﺘﺎ ثمّ ﺨﺮج
علیهم ﻤﻥ عین
فی ﺰﺍﻭﻳﻪ ﺍﻟﺒﻴﺖ
ﻭﻫﻮ ﻳﻨﻔﺾ
ﺭﺃﺳﻪ
ﻣﻥﺎﻟﻤاء
ﻓﻘﺎل اﻥّ الله
ﺃﻭﺣی
اﻟﻰّﺃﻧّﻪ
ﺭﺍفع اﻟﻴﻪ
ﺍﻟﺴﺎعة ﻭ
ﻣﻄﻬّﺮﻯ ﻤﻥ
اﻟﻴﻬﻮﺩ
ﻓﺄﻳّﮑم ﻴﻠقی
علیه ﺷﺒﺤﻰ
ﻓﻴﻘﺘل ﻮ
ﻳﺼﻠﺐ ﻭﻳﮑﻮﻥ
ﻤﻌی فی ﺩﺭﺟﺘﻰ
ﻓﻘﺎل ﺸﺎﺏ
ﻣﻨﻬﻢ ﺃﻧﺎ ﻳﺎ
ﺭﻭح الله؟
ﻗﺎل ﻔﺄﻧﺖ
ﻫﻮﺫﺍ ﻓﻘﺎل الهی
عیسی ﺃﻣﺎ ﺍﻥ
ﻤﻨﮑم ﻠﻤﻥ
ﻴﮑﻔﺮ ﺑﻰّ
ﻗﺒل ﺃﻥ ﻴﺼﺒح
اثنتی عشرة
ﮐﻔﺮة ﻓﻘل ﻠﻪ
ﺭﺟل ﻤﻨﻬﻢ
ﺃﻧﺎ ﻫﻮ ﻳﺎ ﻧبیِ
الله؟ ﻓﻘﺎل
ﻠﻪ ﻋﻴﺴﻰ
ﺃﺗﺤس ﺑﺬﻟک فی
ﻨﻔﺴک ﻔﻠﺘﮑﻥ
هو ثمِّ ﻘﺎﻝ
ﻟﻪﻋﻴﺴﻰﺃﻣﺎ
ﺍﻧّکم ﻤﺘﻔﺮﻗﻮﻥ
ﺒﻌﺪﻯ علی
ثلاث ﻓﺮﻕ
ﻓﺮﻗﺘﻴﻥ
ﻤﻔﺘﺮقین علی الله
فی اﻟﻨﺎﺭ ﻭ
ﻓﺮقة ﺗﺘّبع
ﺸﻤﻌﻮﻥ ﺻﺎﺩقة
ﻋلی الله فی الجنّة
ثمّ ﺮفع الله
ﻋﻴﺴﻰ ﺍﻟﻴﻪ
ﻣﻥ ﺰﺍﻭیة
ﺍﻟﺒﻴﺖ ﻭﻫم
ﻴﻨﻈﺮﻭﻥ اﻟﻴﻪ
ثمّ ﻘﺎل ﺃﺑﻮ
ﺟﻌﻔﺮ ﺍﻥ
اﻟﻴﻬﻮﺩ جاءت
فی ﻄﻠﺐﻋﻴسی
ﻤﻥ ﻠﻴﻠﺘﻬﻢ
ﻓﺄﺧﺬﻭﺍ
ﺍﻟﺮﺟل اﻟّﺬﻯ
ﻘﺎل ﻠﻪ ﻋﻴﺴﻰ
ﺍﻥ ﻤﻨﮑﻢ ﻟﻤﻥ
ﻴﮑﻔﺮ بیّ ﻘﺒل
ﺃﻥ ﻴﺼﺒح اثنتی
عشرة ﮐﻔﺮﻩ
ﻭﺃﺧﺬﻭﺍ
ﺍﻟﺸﺎﺏ
ﺍﻟّﺬﻯ اﻟقی
علیه ﺷﺒحک غیسی
ﻔﻘﺘل اﻮﺻﻠﺐ
ﻭ ﮐﻔﺮ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻘﺎل عیسی
ﺗﮑﻔﺮ ﻗﺒل ﺃﻥ
ﺘﺼﺒح اثنتی
عشرة ﮐﻔﺮة ﻋﻴسی
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﺒی که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎلا ﺑﺒﺮﺩ
ﺩﻋﻮﺕ ﻧﻤﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻧﻔﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺩﺍﺧل
ﺨﺎﻧﻪﺍﻯ ﺸﺪﻧﺪ.
ﺳﭙس ﻋﻴسی اﺯ
ﭼﺸﻤﻪﺍﻯ اﺯ
ﮔﻮﺷﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ
ﮐﻪ ﺁﺏ ﺍﺯ ﺳﺮﺵ
ﻣﻴﭽﮑﻴﺪ. ﻭ
ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻥ ﻮﺣی کرﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
اﻭﺭﺍ ﺑﺒﺎلا
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺩ. ﻭ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻳﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍ ﭘﺎک
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﻳک اﺯ ﺷﻤﺎ
ﺷﺒح ﻤﻦ (ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺴﻴح اﻧﺴﺎﻥ)
ﺑﺮ ﻭﻯ اﻟﻘﺎ
ﺷﻮﺩ ﮐﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﺼﻠﻴﺐ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎ
ﻣﻥ ﺪﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﻭﻣﻘﺎم
ﻤﻥﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﻫﺮﺷﺎﻫﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻋﻴسی (
مرتضوی ایلی
یا ألی ﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺴﻴﺤﻰ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮگ
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺴﻴح
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺒﺮﻧﺎﻣﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎک کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﺴﻴﺤﻰ ﺯﻣﺎﻥ
هاﻯ ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻋﻴسی ﺘﺎ ﺑﻌثت
ﻭ ﻧﺰﻭل ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺨﻠق اﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﻴﺴﻰ ﺍﻳﻥ
همانی غیسی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ (ﺷﺒﺢ)
ﻋﻴﺴﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭحانی
ﺼﻮﺭﺕ ﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﺑﺸﮑل
ﻮ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﭼﻮﻥ
ﺤﻀﻮﺭﺵ ﺩﺭﻫﺮ
ﺭؤﻴﺎ ﻭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻗﺘل ﻮ
ﺻﻠﻴﺐ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﺃﮐثرﺍ مسیحاﻥ
اﻭﻟﻴﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ
ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺮگ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ
ﻣﻘﺎم الهی ﻮ
ﺑﻬﺸتی ﻤﺴﻴح
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﻳﻥ
همانی ﺪﺭ
ﻣﻘﺎم ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺣق ﺃﻧﺎ
ﺍﻟﺤق گفتن ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ به (ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﺋﻰ) ﺩﺭ
ﺳﻄح رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭلی
هنوﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻋﻘلی
ﻮ ﺑﻬﺸتی
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻋﺎﻟﻴﺘﺮﻯ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻳک
ﺮﻭح ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺒﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ (ﺩﺭﺟﻪ)ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﻘﺎم ﻮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣلی اﻭ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ (ﭘﻠّﻪ
) ﺷﺸﻢ
ﺍﺯﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻫﻔﺖﭘﻠّﻪ
ﻭﻳﮋﻩ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ) ﭘس
ﻳﻚ ﺟﻮﺍﻥ اﺯ
ﺣﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ (ﺳﺎﻟک
غیر ﻭﺍﺻﻞ ﻳﺎ مُغ
ﺒﭽﻪ) ﮔﻔﺖ ﺁﻳﺎ
ﻣﻥ هستم ؟
ﻋﻴﺴﻰ ﮔﻔﺖ
ﺗﻮﭼﻨﺎﻥ هستی .
(ﻃﻠﺐ
ﭘﻴﺸﮕﻮئی اﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮﻭ
ﻳک ﻜﺎﻣل الهی
ﻤﺴﻴحی ﺒﺎﺷﺪ)
ﺳﭙس ﻋﻴسی
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺷﻤﺎ ﺑﺮﺧی ﻤﻥ
ﺮﺍ ﻣﻨﮑﺮ ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻣﻨﮑﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ (ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ عیسی
ﻣﻨﮑﺮ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺩﻳنی
ﺒﺎ ﻋﻴسی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ
ﺤﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ که ﺳﺎﻟک
هستند ﻫﻨﻮﺯ
ﺣﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺪﺭﺟﻪ
ﻧﻬﺎئی کمال
ﺨﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﻤﻮﻓق
ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺩﺭﺳتی
کلام اﻭ ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﻣﺮﺩﻥ
ﺒﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﻮﺳﺘگی
اﻋﺪﺍم ﺸﻮﺩ.
ﻭلی عدم اﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﻤﻌنی ﺘﺮک
ﺴﻠﻮک اﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﻣﻮلا ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﺒﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺣتی ﺒﻮﻯ ﺴَﺐ
ﻭ ﻧﺎﺳﺰﺍ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮلا ثوﺍﺏ الهی
ﻤﺤﺴﻮﺏ ﺷﻮﺩ)
ﺳﭙس ﻳکی اﺯ
ﺣﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ
گفت ﺁﻳﺎ ﻣﻥ اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫم
ﺒﻮﺩ؟ﻋﻴسی
گفت ﺍﮔﺮﺗﻮ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﮑﻨﻰ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻰ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺘﺮﺩﻳﺪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺁﻥ
اﺳﺖ) ﺳﭙس
ﻋﻴﺴﻰ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺖ ﺷﻤﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺍﺯ ﻫم ﺠﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ. ﻭﺳﻪ
ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩید .ﺩﻭﮔﺮﻭﻩ
ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﻓﺘﺮﺍ
ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﺗﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳک
گرﻭﻩ ﭘﻴﺮﻭ
ﺷﻤﻌﻮﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ بوده
ﻭ ﺑﻬﺸتی هستند
(ﺷﻤﻌﻮﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺴﻴح ﺮﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺼﻮﺏ ﻭ
ﻣﻨﺘﺨﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﻌﺮفی ﻤﺴﻴح
ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺒﻮﺩ.
ﻭلی ﻤﻌﻤﻮلا
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ هر
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺃکیثرﺍ
ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﭙﻴﺮﻭﻯ اﺯﻭلاﻳﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻳﺎ ﺫﺍﺗﺎ
ﺁﻣﺎﺩﮔی
ﺴﻠﻮکی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﺤل
ﺤﺴﺎﺩﺕ ﻭ
ﻏﺒﻄﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺟﺪﻳﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻮلاﻳﺖ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺗﺶ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﻬﻔﺘﺎﺩ ﻭﺳﻪ
ﻗﺴﻤﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻳﻌنی هفتاد
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻋﺪﺩ
ﮐثرﺕ ﻭ ﺭﻗم
ﺴﻪ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ گفته
ﻣﺴﻴﺢ ﮔﺮﻭهی
ﺒﭽﭗ ﻭ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍئی ﻮ
ﺍﻧﮑﺎﺭﻋﻘﻴﺪتی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮔﺮﻭهی
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ گرﻯ ﻮ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﺎﻥ غیر
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻮم
ﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺃﻧﺪﻙ
ﻭﻣﺨﻔﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪفع
ﺪﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻮلا
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﺯ
ﺷﻤﻌﻮﻥ ﻮ ﻣﻮلا
ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
الرهی ﻮلاﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ هر
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻳﻌنی
اﻃﺎﻋﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
عباﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
همانی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﻭﻣﻘﺎ.
اﻟﻬﻰ ﻭﺑﻬﺸتی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺴﻴح
ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳق
اﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ الهی
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎنی ﻮﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻧﻈﺎم
ﺴﻴﺎسی
ﻮﺩﻭﻟتی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻮلا
ﺩﺭﻏﺪﻳﺮ ﺧُﻢ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
هرﮐس ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺳﻠﻮک ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻥ گیرﻯ
ﻮﺟﻬﺎﻥ گشاﺋﻰ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﻘﺼﺪﻯ ﺒﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ گشائی
ﻤﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺘﻌﺪﺍﺩ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻠﺎﻓﺖ
ﻋﻤﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺸﺎئی
کنند .ﻭلی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻠﻘﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺠﻨﮕﻴﺪﻧﺪ
ﻭ ﺑﺮﺧی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺪﮐﻰ ﻏﺎﺭﺕ
ﺩﺷﻤﻦ.ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ عمر
ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻏﺎﺭﺗﮕﺮﺍﻥ
ﺠﻨگی ﻮ
ﻣﺰﺩﻭﺭﺍﻥ ﺠﻨگی
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﺴﻤتی اﺯ
ﻏﺎﺭﺕ ﺭﺍ
ﺑﺨﻠﻴﻔﻪ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. ﻭ ﮐﺎﺭﻭﺍن
هاﻯ ﺸﺘﺮ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﻃﻠﺎ
ﻭ ﻣﺠﻮﻫﺮﺍﺕ
ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﻧﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﻯ که
اﺭﺯﺵ ﻃﻠﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﻘﻮﻃ
کرد .ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ثرﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥﺮﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘس
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ
ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ
عظیم ﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻮ ﺭﻭم
ﻮ ﻓﺮﺍﻋﻨﻪ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩ).
ﺳﭙس ﻋﻴسی اﺯ
ﮔﻮﺷﻪ ﺧﺎﻧﻪ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺒﺎلا
ﺭﻓﺖ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺎﻇﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ.(ﺍﻳﻥ
ﻮضع ﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
مجسّم ﻤﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻤﺴﻴح ﺒﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺎ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺤﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺴﻴح ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﭙس
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺸﻴّﺖ الهی هستند
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻣﺸﻴّﺖ الهی
ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮ ﻳﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ.
ﮐﻪﺃﮐثرﺍ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ گوﻧﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ هستند
حدّﻳث
ﺗﻮﺟﻴﻬﻰ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اثباﺕ ﻋﺪم
ﺒﺼﻠﻴﺐ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻤﺴﻴح
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺮخی
اﺯ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻤﺒﺎﻟﻐﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴح اﻋﺪﺍم
ﻨﺸﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﻨﻈﺮﺷﺎﻥ
ﺁﻣﺪ. ﻳﻌنی ﺪﺭ
ﺃﺻل کسی
اﻋﺪﺍم ﻨﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺮﻭﺍﻳتی
ﻴﻬﻮﺩﺍ ﺍﺳﺨﺮﻳﻮﻃﻰ
ﺣﻮﺍﺭﻯ ﺨﺎﺋﻥ
که ﻣﺴﻴح ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل سی
دﺭﻫم ﺒﻴﻬﻮﺩ
ﻣﻌﺮفی کرﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴﻴح
ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺖ ﻭ
ﺍﻋﺪﺍم گرﺩﻳﺪ.
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻤﺴﻴﺢ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
اﻧﺒﻴﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﺮﻓﺎنی اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺟﺴم
ﻮ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﺗﻔﺎﻭتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺠﺴﺪ ﻣﺴﻴح ﺮﺍ
ﺭﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﺒﺮﻯ ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻌﺒﺪ ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﮕﺮﺍنی
که ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺴﺪ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﺟﻨﺎﺯﻩ
ﺑﭽﻬﺎﺭ ﺟﻬﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳکی
ﺒﺮﺩﻩ ﺷﺪ ﺗﺎ
ﺑﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻤﻮلا ﻣﺨفی
ﺒﻤﺎﻧﺪ. ﻭﻳک
ﺼﺪ ﻭ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔی
ﺨﻮﺩ
ﺗﭙّﻪﻫﺎﻯ ﺴﻨگی
ﻮ ﺳﻔﻴﺪﻯ ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ ﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﮐﻮﻓﻪ ﺩﺭ
ﻧﺠﻒ ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﻌﻠﻮم
ﻮﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺁﻧﺠﺎ
ﻣﺪﻓﻥ ﻤﻮلا
ﺍﺳﺖ. ﺻﻌﻮﺩ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﺎﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﺳﺮاء
ﻮﻋﺮﻭج اﺳﺖ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺻﻌﻮﺩ
ﺭﻭﺡ) ﺍﺳﺖ. ﻭالّا
ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺧﺮﻭج ﺮﻭح
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﻌﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻫﻤﻴﻥ
ﺰﻣﻴﻥ هستند
ﺗﺎ ﻧﺴخ ﻮیا
ﻣﺴخ ﻮ ﻓﺴخ ﻮ
ﺭﺳخ ﻮ ﻭﺳخ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ الّا
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﻋﺮﻭج ﻮ
ﺍﺳﺮاء ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ
ﻣﺒﻌﻮث نبوّت
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺟﺴﺪ
ﻣﺮﺩﻩ ﺍﻭﭼﻮﻥ
ﺒﻴﺪﺍﺭﻯ اﺯ
ﻳﻚ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺗﻮﻟّد ﺩﻭم ﻮ
الهی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭ
ﺍﻧﺪکی ﺨﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻥ اﺣﻮﺍل
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ الهی
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻘام
ﻘﺎﺋم
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ ﺩﺭ (
ﻧﺰاة ﺍﺧﺮﻯ) ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﺭ
ﺩﻭم ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﻮﻯ اﺑﻠﺎغ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﺐ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺪﺭﻃﻠﺐ ﻋﻴسی
ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭﺁﻥ
ﺸﺨصی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﻋﻴسی گفت ﺍﺯ
ﺷﻤﺎ ﮐسی هست
ﻗﺒل اﺯ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﮐﺎﻓﺮ ﻭ ﻣﻨﮑﺮ
ﻣﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺁﻥ
ﺠﻮﺍنی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺷَﺒَح غیسی
ﺒﺮ ﻭﻯ
اﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﺼﻠﻴﺐ
ﺑﮑﺸﻨﺪ. ﻭلی
ﺁﻥ ﺸﺨﺺ ﻣﻨﮑﺮ
ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ ﺒﺎ
ﻋﻴسی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ( ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺍﻳﻥ
ﺠﻮﺍﻥ ﺒﺠﺎﻯ
ﻤﺴﻴح ﺒﺼﻠﻴﺐ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻟﻮ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﺴﻴح ﺒﺠﺎﻯ
ﻤﺴﻴﺢ ﻭﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺼﻠﻴﺐ
ﻣﻴﺨﮑﻮﺏ ﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﮕﺬﺭﺩ ﺍﻳﻥ اﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩﺗﺮ
ﻭﻣﺨﻠﻮﻃ ﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺧﺮﺍﻓﺎتی ﻮﻳﺎ
ﻣﻌﺠﺰﻩﺁﺳﺎ.
ﻭلی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎئی اﺯ
ﺍﻳﻥ
اﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺭﺍﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﻗﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﮕﻔﺖ
ﻭ ﻗﺴﻤﺖ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮلیک
اﻜﺎﺳﺖ.

حدیث
4585 – از اﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
(ﺝ14ﺹ337ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺁﻳﻪ
ﻳﺎ ﺍﻳّﻬﺎ ﺎﻟﺬﻳﻦ ﺁﻣﻨﻮﺍﮐﻮﻧﻮﺍ
ﺃﻧﺼﺎﺭ الله ﮐﻤﺎ
ﻗﺎﻝ ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ
ﻟﻠﺤﻮﺍﺭﻳّﻮﻥﻣﻦ
ﺃﻧﺼﺎﺭﻯ ﺍﻟﻰ الله
ﻗﺎﻝ ﺍﻟﺤﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ
ﻧﺤﻦ ﺃﻧﺼﺎﺭ الله
ﻓﺂﻣﻨﺖ ﻃﺎﺋﻔﻪ
ﻣﻦ ﺑﻨی ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻭﮐﻔﺮﺕ
ﻃﺎﺋﻔﻪ ﺃﻯ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻳﺪ
( ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﻭﻡ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺍﺭﻳﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺃﻧﺼﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﻴﺪﮐﻪ
ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ
ﺑﺤﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﮐﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﻧﺼﺎﺭ ﻣﻦﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ؟ﻭﺣﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ
ﮔﻔﺘﻨﺪﻣﺎ ﺃﻧﺼﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻭﻟﻰ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ( ﻳﻬﻮﺩﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮﮐﻪ ﻧﻘﺶ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ ) ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪﻭ
ﻃﺎﺋﻔﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﺎﻓﺮ ﺑﻮﻯ ﺷﺪﻧﺪ
(ﻃﺎﻳﻔﻪ ﻳﺎ ﻣﺬﻫﺐ
ﻭﮔﺮﻭﻩﺑﺎﺯ ﻃﻮﺍﻑ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺑﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺤﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺑﺎ بعثَت
ﻣﺴﻴﺢﺿﻤﻦ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻋﻴﺴﻰﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰﮐﻪ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻴﻚ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺤﻴﻴﺎﻓﺖﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺤﻤﺪ مبعوث ﺷﺪﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺪ.ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻟﻘﺐ (ﺳﻠﻤﺎﻥ)ﻳﺎ(ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ)
ﻳﺎﻓﺖ ﻭﻟﻘﺐ(ﻓﺎﺭﺳﻰ)ﻧﻴﺰ
ﻟﻘﺐ(ﭘﺎﺭﺳﺎﺋﻰ)ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻳﺎ ﺩﺭﻣﻨﻄﻘﻪ
ﻓﺎﺭس ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻭﻫﻤﻪ ﮔﻴﺮ ﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺯﻣﺎﻥ ﻗﺮﻳﺶ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﮔﻴﺮ
ﺷﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ : ﺍﻟﺘﻰ ﮐﻔﺮﺕ
ﻫﻰ ﺍﻟّﺘﻰ ﻗﺘﻠﺖ
ﺷﺒﻴﻪ ﻋﻴﺴﻰ ﻭ ﺻﻠﺒﺘﻪﻭ
ﺍﻟّﺘﻰ ﺁﻣﻨﺖﻫﻰ
ﺍﻟّﺘﻰ ﻗﺒﻠﺖ ﺷﺒﻴﻪ
ﻋﻴﺴﻰ ﺣﺘّﻰ ﻳﻘﺘﻞ
( ﻓﺄﻳّﺪﻧﺎ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺁﻣﻨﻮﺍ ) ﻭﻫﻰ ﺍﻟّﺘﻰ
ﻟﻢ ﺗﻘﺘﻞ
ﺷﺒﻴﻪ ﻋﻴﺴﻰ ﻋﻠﻰ
ﺍلاﺧﺮﻯ ﻓﻘﺘﻠﻮﻫﻢ
( ﻋﻠﻰ ﻋﺪﻭﻫﻢ ﻓﺄﺻﺒﺤﻮﺍ
ﻇﺎﻫﺮﻳﻦ )ﺁﻥ ﮔﺮﻭﻩ
ﮐﻪ ﮐﺎﻓﺮ ﺷﺪﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪﺷﺒﻴﻪ
ﻋﻴﺴﻰ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ
ﻭﺑﺼﻠﻴﺐ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ (ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﮐﻪ
ﻭلاﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻴﺴﻰ
ﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭﻗﺘﻞ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺿﻤﻦ ﺣﻮﺍﺭﻳﻮﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﻰ
ﺩﻳﻦ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ
(ﺑﺪ ﺩﻳﻦ)
ﺷﺪﻩﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ امثال ﻋﻴﺴﻰ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻠّﺎﻫﺎ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺑﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺿﺎﻯ ﺧﺪﺍﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ.ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻔﺮﻣﻮﺩﻩﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ ﻫﺮ ﻗﻮﻡ
ﮐﺸﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻳﺎ ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻈﺎﻫﺮ ﺑﻌﻠﻢ
ﻭ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ﻭتقذّس.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ابلیس ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ لباس ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺗﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﺁﻥ ﮔﺮﻭﻩ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪﺷﺒﻴﻪﻋﻴﺴﻰ
ﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ.(ﻣﻌﻤﻮلا
ﻋﺎﺩلاﻧﻪ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺁﻧﻬﻢ مؤمنﺑﺠﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻭﻧﻪ
ﻳﻚ ﻧﻔﺮﭼﻨﻴﻦ ﺷﺒﺤﻰ
ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻴﺴﻮﻯ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺁﻣﺎﺩﻩ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
اکثرﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺸﺘﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺷﻴﺮﺍﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺷﺒﻴﻪ ﻋﻴﺴﻰ ﺷﺪﻥﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻋﻴﺴﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻋﻴﺴﻰ
ﺭﺍﻳﺎﻓﺘﻥﺎﺳﺖ)
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﻣﺎﻧﻴﺰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢ. ( ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪﻭ
ﻳﺎ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ رؤیت ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻭﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩﺭﺍﺿﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺷﺒﻴﻪ ﻋﻴﺴﻰ
ﺭﺍ ﻧﮑﺸﻨﺪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻟﻮ ﻧﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ مؤمنان
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﺄﻳﻴﺪﮐﺮﺩﻳﻢ
ﺗﺎﮐﺸﺘﻪﺷﻮﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻴﻨﻴﺰ
ﻇﺎﻫﺮﺷﺪﻧﺪ(ﺍﻣﺎﻣعسکری
مؤمنان ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻠﻴﻪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺟﻨﮕﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭﮐﺎﺭ ﻧﺒﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺤﺮﻳﮑﺎﺕ
ﻭ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻳﻬﻮﺩ ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺻﺒﺢ
ﮔﺎﻫﻰ ﻭ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﻇﺎﻫﺮ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭلاﻳﺖﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺑﺎ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻇﺎﻫﺮ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺠﺪﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ نفس أمّاره
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﺩﺷﻤﻦ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺍﺳﺨﺮﻳﻮﻃﻰ ﻟﻮ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.

حدیث 4586 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ338ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻗﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻠﻤّﺎ ﺍﺟﺘﻤﻌﺖ
ﺍﻟﻴﻬﻮﺩ ﻋﻠﻰ ﻋﻴﺴﻰ
ﻟﻴﻘﺘﻠﻮﻩ ﺑﺰﻋﻤﻬﻢﺃﺗﺎﻩ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻓﻐﺸّﺎﻩ
ﺑﺠﻨﺎﺣﻪ ﻭ ﻃﻤﺢ
ﻋﻴﺴﻰ ﺑﺒﺼﺮﻩﻓﺎﺫﺍ
ﻫﻮ ﺑﮑﺘﺎﺏ ﻓﻰ ﺟﻨﺎﺡ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺍﻟﻠّﻬﻢ
ﺍﻧّﻰ ﺃﺩﻋﻮﻙ
ﺑﺎﺳﻤﻚ ﺍﻟواحد
ﺍلأعزّ ﻭ ﺃﺩﻋﻮﻙ
ﺍﻟﻠّﻬﻢ ﺑﺎﺳﻤﻚ
ﺍﻟﺼﻤﺪﻭ ﺃﺩﻋﻮﻙ
ﺍﻟﻠّﻬﻢ ﺑﺎﺳﻤﻚ
ﺍﻟﻌﻈﻴﻢ ﺍﻟﻮﺗﺮﻭ
ﺃﺩﻋﻮﻙ ﺍﻟﻠّﻬﻢ
ﺑﺎﺳﻤﻚ ﺍﻟﮑﺒﻴﺮ
ﺍﻟﻤﺘﻌﺎﻝﺍﻟّﺬﻯ
ثبت ﺃﺭﮐﺎﻧﻚ
ﮐﻠّﻬﺎﺃﻥ ﺗﮑﺸﻒ
ﻋﻨّﻰ ﻣﺎ ﺃﺻﺒﺤﺖ
ﻭ ﺃﻣﺴﻴﺖ ﻓﻴﻪ ) ﻓﻠﻤّﺎ
ﺩﻋﺎ ﺑﻪ ﻋﻴﺴﻰﺃﻭﺣﻰ
الله ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻟﻰ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﺍﺭﻓﻌﻪ
ﺍﻟﻰ ﻋﻨﺪﻯثُمّ
ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ الله
ﻳﺎ ﺑﻨﻰ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐﺳﻠﻮﺍ
ﺭﺑّﮑﻢ ﺑﻬﻮٴﻠﺎٴ
ﺍﻟﮑﻠﻤﺎﺕ ﻓﻮﺍﻟّﺬﻯ
ﻧﻔﺴﻰ ﺑﻴﺪﻩﻣﺎ
ﺩﻋﺎ ﺑﻬﻦ ﻋﺒﺪ
ﺑﺎﺧﻠﺎﺹ ﺩﻳﻨﻪالّا
ﺍﻫﺘﺰ ﻟﻪ ﺍﻟﻌﺮﺵﻭالّا
ﻗﺎﻝ الله ﻟﻤﻠﺎﺋﮑﺘﻪﺍﺷﻬﺪﻭﺍ
ﺃﻧّﻰ ﻗﺪ ﺍﺳﺘﺠﺒﺖ
ﻟﻪ ﺑﻬﻦ ﻭ ﺃﻋﻄﻴﺘﻪ
ﺳﻮٴﻠﻪ ﻓﻰ ﻋﺎﺟﻞ
ﺩﻧﻴﺎﻩ ﻭ ﺁﺟﻞ ﺁﺧﺮﺗﻪثُمّ
ﻗﺎﻝ لأﺻﺤﺎﺑﻪﺳﻠﻮﺍ
ﺑﻬﺎ ﻭ لا ﺗﺴﺘﺒﻄﺌﻮﺍ
ﺍلاﺟﺎﺑﻪ ﭼﻮﻥ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺑﺮ ﻋﻴﺴﻰ ﮔﺮﺩ ﺁﻣﺪﻧﺪﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﮑﺸﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺨﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻋﻴﺴﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪﻭ ﺑﺎﻟﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺻﻮﺭﺕ ﻋﻴﺴﻰ
ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻭ
ﻋﻴﺴﻰ ﺩﻗّﺖ ﮐﺮﺩﻭ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﻝ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺩﻳﺪﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ( ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﭼﻨﻴﻦ ﺭﻓﺖ
ﻭﺁﻣﺪﻫﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ
رؤیت ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺟﺒﺮﺋﻴﻠعیسیﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺭﺍﺑﻂ
ﺍﻭ ﺑﺎ رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩﺍﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺑﺎل ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺘﺸﺒﻴﻬﻰ
ﺩﺭرؤیت ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺑﺮﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺳﺮاء
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﺳﺖ) ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ ﻭﺍحدّ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺗﻮ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺪﻫﻢ (ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻯﺎﻟﻬﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﻣﺤﻤﺪ(الله
)ﻧﺎﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺰﺩ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺍﻳﻦ حدیث ﻧﺎﻡ(ﻭﺍحدّ)ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ(ﺍعزّ) ﻳﺎ
عزّﻳﺰﺗﺮﻳﻦ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮﻳﻦﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺗﺮﻳﻦ
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ رَبّ ﺍلاﺭﺑﺎﺏ
الله ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺃﺵ ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ(ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ)ﻫﺴﺘﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﺎﻡ (ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ)
می ﻴﻨﺎﻣﻴﻢ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ)ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ ﺩﺭ عَمّاء ﻭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﻣﻄﻠﻖ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭﺟﺰ(ﻋﺪﻡ
ﻣﻄﻠﻖ)ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺿﺎ ﮐﺴﻰ ﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻋﻤّﺎﻯ ﺧﺪﺍﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺳﻢ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ
ﻭ(ﻣﻄﻠﻖ لا ﺑﺸﺮﻁ)ﮔﺮﺩﺩﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﻌﺪﻡ ﻭﻣﻄﻠﻘﺒﺮﺳﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪﺩﺭ
ﻋﺪم هاﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ که ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﻋﺪﻣﻰ ﻧﺴﺒﻰ)
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
(ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻨﺴﺒﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ رَبّﻋﺮﺵرَبّﻣﺮﺑّﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻄﺎﺏﻭﺩﻋﺎ ﻭﺍﻟﺘﻤﺎﺵ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻴﺴﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺑﺎ
رَبّ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺮﺵ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺪﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﻣﺤﻤﺪرَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥﺪﻳﮕﺮﺑﺎﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻌﺮﺵ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﺎﻣﻰ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻴﻢ.ﻭ ﻧﺎﻡ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ
) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﺻﻤﺪ ﺗﻮ (ﺣﺎﻟﺖ (ﺻﻤﺪﻳّﺖ)
ﺩﺍﺋﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﻟﺤﻈﺎﺗﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻥﺤﺎﻟﺖﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻴﺒﺎﻫﺮ
ﺭﺑّﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﺻﻤﺪ ﻟﻔﻈﻰ ﻫﻨﺪﻯ(ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ)ﻭ
ﻳﺎ ﺧﻠﺴﻪﮐﻪ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ الّا
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ(ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ)ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺑﻨﺎﻡ
ﻋﻈﻴﻢ (ﻭﺗﺮ)ﺧﻮﺩﺕ
ﺳﻮﮔﻨﺪﺕ ﻣﻴﺪﻫﻢ.
(ﻭﺗﺮ)ﻳﺎ(ﺗﻚ)ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻭﺍحدّ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎ ﻭﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻥهستی ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
عَمّاء ﺍﺳﺖ.ﻭ الّا
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﺩﻳﮕﺮﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥﻭ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ ﻭﺗﺪﺑﻴﺮﻯﮐﻪ
ﻣﺎ ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭﺍ ﻓﺮﺽ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺷﺎﻫﺪ
ﺻﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ
)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺑﻨﺎﻡ
ﺑﺰﺭﮒ ﻭﻣﺘﻌﺎﻝ
ﺗﻮﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﮐﺎﻥ
ﺁﻥﻧﻬﺎﻳﺖﻭ ﻣﺤﮑﻢ
ﺍﺳﺖ ﺳﻮﮔﻨﺪﺕ
ﻣﻴﺪﻫﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻦ
ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺩﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺭ
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺻﺒﺢ
ﻭ ﺷﺎﻡ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻢ.
(ﺍﻳﻦ ﺩﻋﺎﻯ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺻﺒﺢ ﮔﺎﻫﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﺷﺎﻣﮕﺎﻫﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﺩﺭ ﻏﺮﺑﺖ
ﻏﺮﺑﻰ ﻭ ﺷﺎﻡ ﻏﺮﻳﺒﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪﺗﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺻﺒﺢ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ(ﺃﺻﺒﺢ)ﻳﺎ
ﺻﺒﺢ ﮐﺮﺩﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻋﺎﻡ ( ﺷﺪ ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ ﺃﻣﺴﻰ
ﺩﺭ ﺷﺐﭼﻨﻴﻦ ﺷﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻗﺒﻠﻰ ﺷﺐ ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺻﺒﺢ ﺍﺳﺖ.ﺻﺒﺤﻘﺒﻠﻴﮑﺎﺫﺏﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺻﺒﺢ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺷﺎﻡ ﻭ ﺷﺐﻳﺎ ﺷﻮﻣﻮ
ﺑﺪ ﺍﻗﺒﺎﻟﻰﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ حدیث
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺴﻴﺤﻰﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.(ﮐﺸﻒ)ﻳﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻦ ﭘﺮﺩﻩ
ﻭ ﭘﻮﺷﺶﺍﺯ ﭼﺸﻢ
ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺮﺳﺪ
) ﻭﭼﻮﻥ ﻋﻴﺴﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﮐﺮﺩ
(ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﻯ ﺁﻣﻮﺧﺖﮐﻪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺁﻣﻮﺯﺩ)ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺠﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭﺣﻰ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺰﺩ
ﻣﻦ ﺑﺎلا ﺑﻴﺎﺭ
( ﻋﺮﻭﺝ ﺭﻭﺡ
ﻋﻴﺴﻰ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻋﻴﺴﻮﻯ ﻭﻣﺤﻤﺪﻯ)
سپس ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﻓﺮﻣﻮﺩﺃﻯ ﺍﻭلاﺩ
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ.
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻗﺮﻳﺶ ﺳﺎﺑﻖ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ ﮐﻪﺟﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻣﻌﻠّﻢ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻮﺩﻙ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻳﻚ ﻓﻘﻴﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻴﺎﻭ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮔﺮﭼﻪﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﻭﺷﺨﺼﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﻭلاﻳﺘﻰ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺎﻋﻠﺎﻡ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ)
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﻭ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻴﺪ. ( ﻫﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺩﻋﺎﺋﻰ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺑّﻯﺎﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﻤﺪﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪﮐﻪﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ ) ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻳﮑﺴﻰ ﮐﻪ ﺟﺎﻥ ﻣﻦ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖﻫﺮ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺧﻠﻮﺹ ﻧﻴّﺖﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﺩﺍﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﺪ ﺣﺘﻤﺎ
ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺑﻠﺮﺯﻩ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ
( ﻋﮑﺶ ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻗﻄﻌﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺑﺸﺨﺺ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻠﺎﺋﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﮔﻮﺍﻫﻰ ﺑﺪﻫﻴﺪﮐﻪ
ﻣﻦ ﺍﺟﺎﺑﺖ ﺍﻭ ﮐﺮﺩﻡ
( ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﮕﻮﺍﻫﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﮔﻮﺍﻫی ﻨﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﻋﻠﺎم  ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺮﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎﻯﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻧﺰﻭﻝ
ﺁﻥﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ)ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺪﻫﻢ.( ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺗﻀﻤﻴﻦ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.(ﻋﺎﺟﻞ)ﻓﻮﺭﻯ
ﻭﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪﻭﻳﺎ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺤﺴﺎﺏ ﻭﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥﮐﻪ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖﺍﻭﻝ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺩﺭ رؤیتﻫﺎ.ﻭ ﺩﺭ(ﺁﺟﻞ)ﻭﻣﻮٴﺠّﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ.ﻭ
ﻗﺒﻠﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺳﻮﻡ
ﻭﭼﻬﺎﺭﻡ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ ﻫﺮ کس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻳﺶ ﺗﺮﺳﻴﺪ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ. ﻭ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪﻣﮑﺮﺭ
ﻭﺻﻒ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.سپس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺻﺤﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺖ(
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺑﺴﺎﻟﺒﮑﺎﻥ ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ) ﻭﻟﻰ ﺷﻤﺎ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖ ﻧﮑﻨﻴﺪ
ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﻳﻦ ﺩﻋﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﻳﺪ . (ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ.ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭ ﺩﻋﺎ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻋﺠﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻓﻮﺭﻯ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻳﻦ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺑﻨﻔﻊ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ .

حدیث
4587 -ﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ338 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺭﻓﻊ ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ ﺑﻤﺪﺭﻋﻪ
ﺻﻮﻑﻣﻦ ﻏﺰﻝ ﻣﺮﻳﻢﻭﻣﻦ
ﻧﺴﺞ ﻣﺮﻳﻢﻭﻣﻦ
ﺧﻴﺎﻃﻪ ﻣﺮﻳﻢ
ﻓﻠﻤّﺎ ﺍﻧﺘﻬﻰ
ﺍﻟﻰ السماءﻧﻮﺩﻯ
ﻳﺎ ﻋﻴﺴﻰﺃﻟﻖ ﻋﻨﻚ
ﺯﻳﻨﻪ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺻﻌﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻭﺑﺎ ﻳﻚ ﭘﻮﺷﺸﻰ
ﭘﺸﻤﻴﻨﻪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺮﻳﻢ ﺁﻧﺮﺍ
ﺭﻳﺴﻴﺪﻩﻭ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﺩﻭﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﺑﻮﻯ
ﻧﺪﺍﺋﻰ ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﺃﻯ ﻋﻴﺴﻰﺯﻳﻨﺖ
ﺩﻧﻴﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﺑﺮ ﮐﻦ ( ﺍﻳﻦ
لباس ﭘﺸﻤﻴﻨﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﭘﺸﻤﻰ ﺍﺭﺯﺍﻥ
ﻭ ﺧﺸﻦﻭ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﻳﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻬﻴّﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻭﻳﮋﮔﻰ تقذّس لباس
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
لباس ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺪﻧﻴﺎﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﭘﺎﻙ
ﺍﻭﻭ ﻳﺎ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺑﺮﺗﻦ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ حدیث
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻋﺮﻭﺝ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﺑﺠﺴﻢ
ﻭ لباسﺑﮕﻮﻳﺪپس
ﮐﺸﺘﻪ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮ ﺗﻦ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺣﺠّﺎﺝ ﮐﻌﺒﻪ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻗﻄﻌﻪ ﭘﺎﺭﭼﻪ
ﺳﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺗﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺵ ﺗﻨﻬﺎ ﺣﻔﻆ
ﻋﻮﺭﺕﻭ ﻳﺎ ﺍﺯﮔﺰﻧﺪ
ﺳﺮﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻋﻴﺴﻰ ﮐﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻭﺝ
ﻭ اسراء ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺯ ﺗﻦ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻭ
ﻫﻤﺎﻥ لباسﺳﺎﺩﻩﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺗﻦ ﻣﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﺣﮑﻢ لباس ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﭘﺎﻙ لاﺯﻡ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
حدیث ﻟﺰﻭﻡ ﺗﺮﻙ
ﺗﻦ ﻭ لباسﻭ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻫﺎ ﮔﺮﺩﺩﺗﺎ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
اسراء ﺑﻌﺮﺵرَبّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﺳﺮﺍء
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﺗﻥ ﺃثیرﻯ
ﭽﻮﻥ رؤیتﻫﺎ ﺍﺳﺖ.

حدیث 4588
-ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ338ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻭ ﺃﻳّﺪﻧﺎﻩ
ﺑﺮﻭﺡ القُدسﻫﻮ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭ ﺫﻟﻚ
ﺣﻴﻦ ﺭﻓﻌﻪ ﻣﻦ ﺭﻭﺯﻧﻪ
ﺑﻴﺘﻪ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﺴﻤاء ﻭ ﺍﻟﻘﻰ
ﺷﺒﻬﻪ ﻋﻠﻰ ﻣﻦ ﺭﺍﻡ
ﻗﺘﻠﻪﻓﻘﺘﻞ ﺑﺪلا
ﻣﻨﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻣﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎ ﺭﻭﺡ القُدس
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﺮﺩﻳﻢ
( ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻧﻬﺎﺋﻰ ﻫﺮﺳﺎﻟﻚﮐﻪﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﺭﻭﺣﻰ
مُقدّس ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﺵ ﺭﺳﻴﺪﻩﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉﺑﺎﻳﻦ
ﺭﻭﺣﺎﻟﻘﺪﺵ ﺑﺮﺗﺮﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻋﺮﻭﺝ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺧﻮﺩ نفس
أمّاره  ﻭ ﻟﻮﺍﻣﻪ
ﺍﻭﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻨﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ ﻭ ﭘﺎﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩﺭﻭﺡ
ﺍﻭ نفس ﻣﻠﻬﻤّﻪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ.ﻭﻧﺎﻡ
ﻋﻴﺴﻰ ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻥ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻋﻴﺴﻰ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻧﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪﺍﺵﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺎلا ﺑﺮﺩﻩ ﺷﺪ(ﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻧﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻦ
ﺭﻭﺣﺶ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ(ﺭﻭﺯﻧﻪ)
ﻣﻨﻈﻮﺭ حدّﺃﻗﻞ
ﻣﮑﺎﻧﻰﺑﺮﺍﻯ ﺣﺮﮐﺖ
ﺭﻭﺡ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩپس
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻥ ﺩﺭ
ﮔﻮﺩﺍﻝ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ
ﺧﻮﺩﺯﻳﺮ ﺳﻘﻒ ﺑﻠﻨﺪﻯﮐﻪ
ﭼﺸﻤﻰ ﺩﺭﺷﺖﺍﺯ
ﺑﺎلا ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﻮﺩﺑﺪﻭﻥﺎﺣﺴﺎﺵﺳﺨﺘﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮﺧﺎﻃﺮﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻘﺒﺮﻩ ﺧﻮﻳﺶ
ﻳﺎﻓﺘﻢ.ﮐﻪﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥﺴﻨﮕﻰﭼﻮﻥ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻫﻤﺮﺍﻩﻳﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻮﺩﻡ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺍﻓﻘﻰ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎ ﺑﻮﺩﻭﻣﻦ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻢ.ﻭ ﺳﻮﺭﺍﺧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎلاﻯﺎﻳﻦ
ﻣﻘﻴﺮﻩﻋﻈﻴﻢﺩﻳﺪﻡﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻮﺭﺍﺧﻰ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪﻣﻌﻤﻮلا
ﮔﻨﺠﺸﮑﻬﺎ ﺩﺭ ﺁﻥﻠﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥﺤﺎﻟﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻢ
ﮐﻪﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻡ. ﺫﮐﺮﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭﺑﻞ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭالّا
ﻫﺮ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻌﻠّﻖ
ﺑﺸﺨﺺ ﻣﻦ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﺟﺎﻯ ﺍﻟﺰﺍﻡ
ﻗﺒﻮﻝ ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺃﺣﻮﺍﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.ﮐﻪﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﻧﺮﺍﺍﺯ ﻳﻚ ﺩﺍﻧﻪ
ﺑﺮﻧﺠﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻢﮐﻪﺍﺯ
ﻳﻚ ﻣﺎﺋﺪﻩﺁﺳﻤﺎﻥﮐﻪﻫﺰﺍﺭ
ﻭﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺋﺪﻩ ﺑﺨﻂ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﺑﺎلا
ﺒﭙﺎﺋﻴﻦﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺤﻤﺪ لله ﺍﻟﺬﻯ
ﻫﺪﺍﻧﺎ ﻟﻬﺬﺍﻭﻣﺎ
ﮐﻨّﺎ ﻟﻨﻬﺘﺪﻯﻟﻮ
لا ﺃﻥ ﻫﺪﺍﻧﺎ الله
سپاس ﺧﺪﺍﺋﻰﮐﻪ
ﺍﻳﻦ(ﻫﺪﻳﻪ ﻭ ﻫﺪﺍ)ﻳﺎ(ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ)ﺭﺍ ﺑﻤﺎﺩﺍﺩ.ﻭﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢ ﺑﺪﺍﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺮﺳﻴﻢﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
الله ﻣﺎ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻣﻦ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻳﻥﺎﺣﻮﺍﻝ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳﺶ
ﻧﺒﻮﻯ ﻭﻭﻟﻮﻯ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰﻭ
ﺑﺎ ﺣﻖ ﻣﻄﻠﺐ ﺍﺩﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎثُمّ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﻋﺪﻡ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎثُمّ .

حدیث
4589 -
ﺍﺯﺍﻣﺎﻣﺮﺿﺎﺍﺳﺖ(ﺝ14ﺹ338ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭ ﻭﺻﻒ ﻣﺮگ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﻤگی ﺒﺸﻤﺸﻴﺮ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺯﻫﺮ ﻣﺴﻤﻮم
ﻮﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ
ﺷﺒّﻪ ﺃﻣﺮ ﺃحدّ
ﻣﻥ ﺃﻧﺒﻴاء الله
ﻭﺣﺠﺠﻪ
ﻋﻠﻴﻬم
اﻟﺴﻠﺎم
ﻠﻠﻨﺎس الّا
ﺃﻣﺮ ﻋﻴسی ﺒﻥ
ﻤﺮﻳم ﻮحدّﻩ لأﻧّﻪ
ﺭفع ﻤﻥ الأﺭﺽ
ﺣﻴّﺎ ﻭ ﻗﺒﺾ
ﺭﻭﺣﻪ ﺑﻴﻥ
اﻟﺴﻤاء ﻮ ﺍلأﺭﺽثمّ
ﺮفع الی
اﻟﺴﻤاء ﻮﺭﺩّ
ﻋﻠﻴﻪ ﺭﻭﺣﻪ ﻭ
ﺫﻟک ﻘﻮﻟﻪ عزّ
ﻭﺟل اﺫ ﻗﺎل
ﻠﻪ ﻳﺎﻋﻴسی
اﻧّﻯ ﻤﺘﻮفیک
ﻮ ﺭﺍﻓﻌک ﻟﻰّ
ﻭ ﻣﻄﻬّﺮک ﻤﻥ
اﻟّﺬﻳﻥ
کفروﺍ ﻭﻗﺎﻝ عزّ
ﻭﺟل ﺤﮑﺎیة
ﻟﻘﻮل عیسیﻭﮐﻨﺖ
ﻋﻠیه ﺸﻬﻴﺪﺍ
ﻣﺎ ﺩﻣﺖ ﻓﻴﻬﻢ
ﻓﻠﻤّﺎ ﺗﻮﻓّﻴﺘﻨﻰ
ﮐﻨﺖ ﺃﻧﺖ
ﺍﻟﺮﻗﻴﺐﻋﻠﻴﻬﻢ
ﻭ ﺃﻧﺖﻋلی کلّ ﺸﻴئ
ﺸﻬﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺃﻣﺮ ﻫﻴﭽیک اﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻭﺣﺠج الهی
ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻔﻬﻴم
ﻤﺮﺩﻡ ﺟﺰ
ﺑﺘﺸﺒﻴﻪ ﺑﺎﺣﻮﺍل
غیسی ﺒﻥ ﻤﺮﻳم
ﻨﻘل ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
اﻭلی اﻟﻌﺰﻡ
ﻭﺣﺠج اﻟﻬﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﺑﺎﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﻤگی
ﻮﺳﻴﻠﻪ حَجّ ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ توسّل
ﻠﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮگ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﮐﺸﺘﻪ
ﻭﻣﺴﻤﻮم ﻤﺨﺎﻟﻔﻴﻦقشری
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﻭﺣتی
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
هماﻥ ﺪﻳﻥ
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ(ﻣﺮگ
ﻘﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ)
ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋئ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﻣﺮگ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ اﻳﻥ ﻤﺮگ
ﻤﺴﻴح ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﺮ گ اﺳﺖ.
ﻭلی اﺯ ﺩﻳﺪ
ﺧﻮﺩ  ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺴﺘﻥ
اﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺣﺠج اﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻣل اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺍﻋم اﺯ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻳﺎ
ﻏﺎﻳﺐ ﺁﻧﻬﺎ. ﻭ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
که ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ حدود
۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻫﻤگی
ﺒﺎﺯﮔﺸتی
ﺒﺨﻠق
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺑﺎﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻗﺮﺁﻥاﺯ
ﺃﺣﻮﺍل ﻤﺮگ
ﻤﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺃﻣﺮ)
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻳﻌنی
ﻤﻮﺿﻮع ﻮ
ﺍﺣﻮﺍل
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺼﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺒﻮل عبوﺭ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺒﮑﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻳک ﺠﻨگ ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺟﺒﻬﻪ ﺟﻨگ
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎئی ﺼﺤنه ﻣﺮگ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
اﺣﺴﺎس ﻭ ﺩﺭک
ﺸﺨﺼﻰ ﺍﺯ
ﺃﺣﻮﺍل ﻤﺮگ
ﺨﻮﺩهی
ﺘﻔﺎﻭتی ﺒﺎ
ﺩﻳﺪﻥ اﺣﻮﺍل
ﻤﺮﮒ ﻭﺍﻗﻌی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻮﻟﻨﺎک ﺘﺮ
ﻫم ﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎم
ﻠﺤﻈﺎﺕ ﺁﻥ
اﺣﺴﺎس ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﺪﺭﺟﺒﻬﻪ
ﺟﻨﮓ ﺩﺭﺣﮑم
ﻤﺮگ غاﻓﻠﮕﻴﺮﺍﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺮﺍﻯﻨﺎس
ﻳﺎﻣﺮﺩﻡ
ﻭﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺘﻔﻬﻴم
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
عملا ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻴسی اﺯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎلا
ﺭﻓﺖ (ﻳﻌنی
ﺘﻤﺎم ﻠﺤﻈﺎﺕ
ﻋﺮﻭج اﺣﻮﺍل
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭک ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ
ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ
ﻭﺩﺭﺑﺮﺧی
ﺒﺮﺣﺴﺐﻋﺸق ﻮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﮐﻤک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﺘس
ﻠﺬﺕ ﺑﺨﺶﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺗﺮسی
ﺪﺭﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻡ. ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ عروج عیسی
ﻭﻫﺮ ﺍﺳﺮاء
کننده ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﻤﻌنی ﺪﻳﺪﻥ
ﺪﺭ ﺍﺣﻮﺍلی
ﺰﻧﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﺪﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺣتی همراه
ﺑﺎ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺑﺮﺭسی ﻮ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﻤﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭلی ﻘﺒﺾ ﺭﻭح عیسی
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﺰﻣﻴﻥ
ﻮ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ (
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ ﺗﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍ عروج
ﺒﻨﺰﺩ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ الهی
ﺮﻓﺖ. ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﻔﺎﺻﻠﻪ ﺑﻴﻥ
ﺰﻣﻴﻥ ﻮ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﺮﻭج ﺮﻭح
ﺴﺎﻟک اﺯ ﺗﻦ (ﺑﻄﻮﺭ
ﻧﺴﺒﻰ) ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ (ﺗﻦ)
ﺯﻣﻴﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﻮ(ﺭﻭﺡ)
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ الهی
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﻗﺒﺾ
ﺭﻭﺡﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺒﺪﻳل مقام
ﺮﻭح ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﻴک ﺮﻭح ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮالهی
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﺃﺣﻮﺍل
ﻮﻳﮋﻩﺍﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺁثاﺭ
ﻣﺨﺘﺼﺮﻯ اﺯ
ﺍﻳﻥ اﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺻﻔﺎﺕ الهی
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﺪ.
ﻭلی ﺒﺮ
ﺣﺴﺐﻋﻘل
ﻮﺍﺣﻮﺍل
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﻙ ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﺳﭙس
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺩﻩ ﺷﺪ (ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻥ ﻮ ﻟﺒﺎس )
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭح
او ﺑﻮﻯ ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ
ﺷﺪ (ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﻤﺮﺩﻩ ﺑﺪﻭﻥ
اﺣﺴﺎس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺎﺯ
ﺁﻧﮕﺎﻩﻳﻌﻨﻴﺒﻌﺪﺍﺯﺁﻥﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺒﻤﻘﺎم ﺪﻧﺎ ﻭﺗﺪﻟّﻰﺗﺎﭼﻨﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻤﺘﺮﻯ
عرﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺑﻨﺰﺩ ﮔل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻔﺮﺵ
ﻋﺮﺵ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎم
عرش ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻴﺪﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺴﻤﺖ
ﭼﭗﺁﻥ فرش
ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺗﺎﻋﻤق اﻓق
ﺪﻭﺭ ﺩﺳﺖ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺪﻳﺪﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﻫﺸﺖ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ که
ﻋﺮﺵ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﭼﻬﺎﺭ ﭘﺸﺖ
ﺑﻬﻢ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﮔﺮﺩﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﺷﻪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﻗﺐ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺻﺤﻨﻪ ﭘُﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭبی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻪ به
(ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ
ﻨﺎﺩﻳﺪ انسان در
ﺩﻧﻴﺎ)
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺒﺎ
ﻭﻧﻮﺭﺍنی ﺒﻮﺩ.
ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﺩﺭ
ﺯﻳﺮ ﭘﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻋﻴسی ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ اﺯ
ﺭؤﻴﺎﻯ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﺮﻭح
ﺮﺍ ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺩﺭ
ﺗﻥ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭلی
ﺮﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺃﻯ عیسی ﺗﻮ
ﺭﺍ ﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﻢ
ﻭﺑﻨﺰﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎلا ﻣﻴﺒﺮﻡ.
ﻭﺍﺯ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺘﻄﻬﻴﺮﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻢ (
ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻨﻔﺶ أمّاره
ﻗﺒﻠﻰ
بشری ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮﺷکّ ﻮ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ ﺪﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺍﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺮﺩمی که ﭼﻮﻥ
اﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻏﻴﺮ ﻃﺎﻫﺮ ﻭ
ﻣﺰﺍﺣم ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻄﻬﻴﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺟﺎﻣﻪ
ﺍﻳﻤﺎنی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ غیسی
ﺮﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻟﺬﺍ
ﻋﻴسی ﻮﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ( ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ کاﻞ)
ﮐﻪ ﺗﻮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺮﻣﻥ
ﺒﻮﺩﻯ ﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ (ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺣﺎل
ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺮﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﻚ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی اﻭ
ﺩﺭ ﭘﺎکی
ﺮﻭﺍنی اﻭﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﺑِﺪﺍ ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﻮﻯ
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﻤﺮﺩم
ﺘﻮ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻯ.(ﮐﻪ
ﺁﺳﻴبی ﺒﻤﻥ
ﻨﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺎﻟﺖ
ﺧﻠﺴﻪ ﻭ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﺣﻤﻠﻪ ﻭﻳﺎ
ﺷکّ ﻮﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺍﻭ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺭﺍﻩ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﮑﻠّﻯ
ﻨﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﻣﺰﺍﺣم
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻮ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺮﺩﻩ در
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
برتری ﮔﺮﺩﺩ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮ
ﺑﺮﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺸﻬﻴﺪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻫﺴﺘﻰ. (ﻫﻴج
ﺤﺮﮐتی
اﺯﺳﺎﻟک ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺣنی اﺯﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯﮐﻨﺘﺮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮگ اﺯﻣﺮﮒ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻨﻴﺰ ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭلی
ﺪﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺮﮒ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺸﻴّﺖ الهی
کارﺳﺎﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﻬﻴﺪ
ﺷﺎﻫﺪﭼﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭼﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺟﻨگ ﻔﺪﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻬﺎﺩﺕ
ﺧﻮﻧﻴﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺯﻧﺪﻩ ﻋﻴسی
ﺮﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻟﺤﻈﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ
گفته ﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺣﺎلی که ﺗﻤﺎم
ﺪﻭﺭﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ عیسی
ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
الهی ﺘﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ الهی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ (ﻣﺒﻌﻮث
) ﻳﻌنی
ﻤﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﻴﺴﻮﻳﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘﻄﻌﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺩﻭﺭﻩ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻋﻴﺴﻮﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻋﻴسی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ایلی
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭح
ﻤﺴﻴﺢ ﺧﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻳﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﺴح ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭﻭح شتیسنه
ﻤﻮلا ﺑﺎﺷﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺭﻭح
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺤﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺗﺎ
ﻋﺼﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ هست.
ﻭﺩﺭﻋﺼﺮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﻣﻘﺎم الهی
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭجی
ﺁن ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ فرشته
گونه ﺮﺍ ﺷﺒﻴﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﮐﻪﻗﻄﻌﺎ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩﺗﺮ
برای درک
امروز ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

حدیث 4590 -
اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ339 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻥ ﻓﻰ
ﺍﻟﻘﺎﺋﻢ ﻣﻦ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪﺷﺒﻬﺎ
ﻣﻦ ﺧﻤﺴﻪ ﻣﻦ ﺍﻟﺮﺳﻞ....
ﻭﺃﻣّﺎ ﺷﺒﻬﻪ
ﻣﻦ ﻋﻴﺴﻰﻓﺎﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻣﻦ ﺍﺧﺘﻠﻒ ﻓﻴﻪﻗﺎﻟﺖ
ﻃﺎﺋﻔﻪ ﻣﻨﻬﻢ ﻣﺎ
ﻭﻟﺪﻭ ﻗﺎﻟﺖ ﻃﺎﺋﻔﻪ
ﻣﺎﺕﻭ ﻃﺎﺋﻔﻪ ﻗﺎﻟﺖﻗﺘﻞ
ﻭ ﺻﻠﺐ ﮐﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺭﺳﻮﻝ ﺩﺍﺭﺩ
( ﻗﺎﺋﻢ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎﻡ ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ
ﻏﺎﻳﺐ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﮑﻨﺪ.ﻗﺎﺋﻢ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﮑﻔﻴﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯﻳﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﮐﻪ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﭼﻪ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﺎ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﺪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﺩﺭ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺑﺎﺯ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩﻗﺎﺋﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻡ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩ ﻣﻌﻨﻰ ﺳﻮﻡ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪﺍﮔﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪپسﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﺳﺎﻝ ﻏﻴﺒﺖ ﻇﻬﻮﺭ
ﮐﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺩﻭﻳﺴﺖ ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺯﻥ ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻫّﻢ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﺭﺟﺎﻝ
ﺩﻳﻨﻴﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻤﺮﺩﻩ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻝ ﺟﻬﺎﻥﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻗﺎﺋﻢﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻫﻨﻮﺯﻣﺘﻮﻟﺪﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺸﺪﻩ ﻭﺩﺭ ﻋﻠﻤﺎﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺭﻭﺣﺶﺑﺠﻬﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺧﻮﺩﺵ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﻣﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﭘﻨﺠﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ الّا ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪﺍﻭلاﺩ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻳﺎ ﺯﻧﺎﻥ
ﻭﻧﻮﮐﺮﺍﻥ ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮکس
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﻫﺪﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻧﺒﻮﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ حدیث ﺑﺎلا
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢﻣﻨﻈﻮﺭﺵ
ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﭘﻨﺠﻢ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺑﺎﻫﻢﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻧﻘﺶ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺂﻧﻬﺎﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻫﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺍﺯ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺷﻮﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪﺭﺳﻮلاﻥ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ
ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺸﻤﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺷﺸﻤﻴﻦ
ﺭﺳﻮﻝ ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﮐﺸﻒ ﻭﺑﺎﺭﻣﻐﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻋﻴﺴﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻳﺎ ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
حدیث ﺍﺳﺖ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ سپس ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺎﺋﻢﺑﺎ ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﻫﻢ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﺸﺪﻩﻭ ﻳﺎﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﮔﺮﻭﻩ
ﺳﻮﻣﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻣﻘﺘﻮﻝ
ﻭ ﻣﺼﻠﻮﺏ ﺷﺪ ( ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩﮐﻪﺍﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻧﻴﺂﻣﺪﻩ
ﻭﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﺸﺪﻩﻭ
ﻳﺎ ﺗﻮﻟّﺪﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﻭ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺗﻨﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺑﺸﻮﺩ ﺑﺼﻠﻴﺐ ﮐﺸﻴﺪ.ﻭ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﻋﺪﺍﻡ
ﻧﺸﺪﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶﻭﻭﻗﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻋﺪﺍﻡ
ﻧﺸﺪ ﻭ ﮐﺸﺘﻪ ﻧﮕﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭﻗﺮﺁﻥ
ﺷﻖ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺍ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻋﺪﺍﻡ ﺷﺪﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺠﺎﻳﺶ ﺍﻋﺪﺍﻡ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ الّا ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎ ﺗﻦ ﻭ ﻟﺒﺎﺳﺶ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺭﻓﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺎﺩﻯﻣﺴﻴﺢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﻃﻔﻠﻰ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺪﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺳﻴﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺑﺶ
ﻣﺮﺩ ﻭ ﻋﺮﻭﺝ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﺮﺩ.ﻭ سپس ﺭﻭﺣﺶ
ﺑﺘﻦ ﺍﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺭﻭﺣﺶ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩﻭ ﺑﺎ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻥ ﺭﻭﺡ ﺑﺘﻦ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ. ﺍﮔﺮ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﺑﺼﻠﻴﺐ ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ.
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺎلا
ﺭﻓﺘﻪ ﺭﻭﺣﺶ ﺑﻮﺩﻩ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ.ﻭﭼﻪ پس ﺍﺯ
ﺻﻠﻴﺐ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺍﻭ.ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺭﻭﺣﺶ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻓﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻧﺤﻮﻩ ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﺣﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺴﻴﺢﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩﻭﺑﺎﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﺑﺪﻭﻥ
ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩﻭﺭﻭﺡ
ﺑﻰ ﺗﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺮﮒ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥﻭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
الّا ﺍﮔﺮ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﻮﺩ . ﻭﮐﺴﻰ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﺷﮑﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖامثال
ﻣﻮلا ﺩﺭ ﻧﻪ ﺳﺎﻟﮕﻰﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪنفس
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻮﺷﺪ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﺎﺋﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ ﮐﻢ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﻧﺪپس
ﭼﺮﺍ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻳﺎ ﺑﻤﺮﺯ
ﺧﻮﺩﮔﺬﺷﺘﮕﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﺪﻥ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﺮکس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺂﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﮐﺎﻓﻰ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪﻭ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰﻭﺣﺘﻴﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯﺠﻬﺎﻧﻴﺎﻗﺘﻀﺎ
ﮐﻨﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻳﺎﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﻤﺪﻭ ﻳﺎ ﻋﻴﺴﻰ
ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮔﺮﺩﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﺪﻭ ﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺸﻮﺩ
ﻭﺍﮔﺮ ﻧﺒﻮﺩ ﺗﺎحدود
ﻣﻴﺴّﺮﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ.)

حدیث 4591 - ﺍﻥ
ﻋﻴﺴﻰ ﻟﻤّﺎ ﺃﺭﺍﺩ
ﺍﻟﻴﻬﻮﺩ ﻗﺘﻠﻪﺩﻋﺎ
الله ﺑﺤﻘّﻨﺎﻓﻨﺠّﺎﻩ
ﻣﻦ ﺍﻟﻘﺘﻞﻭ ﺭﻓﻌﻪ
ﺍﻟﻴﻪ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﭼﻮﻥ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﮑﺸﻨﺪﺑﺤﻖ ﻣﺎ
( ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ) ﺩﻋﺎ
ﮐﺮﺩﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻳﻬﻮﺩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎلا
ﺑﺮﺩ(ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺘﻞ ﻣﺴﻴﺢ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭﻫﺎﻯﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﻫﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻣﺘﻨﺎﻗﺾ
ﻭ ﻣﺨﺘﻠﻔﺸﺎﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﻧﻘﺪ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﻣﻊ
ﺫﻟﻚ ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
الّا ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻭلاﻳﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝﺍﻧﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ.
(ﺭﻓﻊ)ﻭ ﺑﺎلا ﺭﻓﺘﻦ
ﺍﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﻄﻌﻰ. ﻭ ﻋﻴﺴﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺭﺍ ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻣﺘﺪﻳّﻦ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺪﺍﺷﺖ.ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭ
الّا ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻋﻤﻠﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﻫﻢ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﺑﮑﺸﻨﺪﺗﺎ ﺑﺤﮑﻮﻣﺖﺧﻮﺩ
ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎﻫﻞ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺑﺤﻖ
ﻭلاﻳﺖﺳﻮﮔﻨﺪ ﺩﺍﺩﻥﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺑﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕﻭﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ عزّﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﻌﻬﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ.
ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰﻭ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﻨﻮﻉ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ . ﻭ الّا
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﻳﻬﻮﺩ ﺩﺭ حدیثﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺍﮔﺮ ﺃﻧﺒﻴﺎﺭﺍﻫﻢ
ﻧﮑﺸﻨﺪ ﺑﺎﺯﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺎﺗﻠﺎﻥﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻋﺬﺍﺏ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭ ﺑﻨﻔﻊ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
. ﻋﻴﺴﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﮔﺮ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩﺍﺯ ﺭﻧﺞ ﺩﻧﻴﺎ
ﺧﻠﺎﺻﻰ ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﺑﻨﺰﺩ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻭ ﺭﻓﻴﻖ
ﺍﻋﻠﺎﻯ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﺑﺎ
ﻫﺮ ﺳﺨﺘﻰ ﺭﺍﺑﺎﻳﺪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺑﺎﺷﺪ . ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ( ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻋﻘﻠﻰ)ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻣﺮﺩﻥ ﺑﻀﺮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺸﻴﺖ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﻨﻔﻊ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﺪﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺗﺎ ﻓﺮﺻﻨﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ .

حدیث
4592 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ339 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻳﻨﺰﻝ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﻘﺎﺋﻢ ﺗﺴﻌﻪ
ﺁلاﻑ ﻣﻠﻚﻭ ثلاث
ﻤﺎئة ﻭ ثلاث ﻋﺸﺮ
ﻣﻠﻚ ﻭ ﻫﻢ
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻣﻊ ﻋﻴﺴﻰﻟﻤّﺎ
ﺭﻓﻌﻪ الله ﺍﻟﻴﻪ
ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ (
ﻣﺎ )ﻧﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﺳﻴﺼﺪ
ﻭ ﺳﻴﺼﺪ ﻭ ﺳﻴﺰﺩﻩ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺑﺮ ﻭﻯ ﻧﺎﺯﻝ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ هستند
ﮐﻪﺑﺎ ﻋﻴﺴﻰ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ(ﺭﻓﻊ)ﺍﻭ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.(ﻧﻪ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﺳﻴﺼﺪ ﻭ
ﺳﻴﺰﺩﻩ ﺭﻗﻢ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺁﻥﺳﻤﺒﻮﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥﺎﺭﻭﺍﺣﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ.ﻭﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺒﻌﺪ.ﻭ ﺭﻗﻢ ﺳﻴﺼﺪ
ﻭ ﺳﻴﺰﺩﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻋﻴﺴﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺑﮑﻤﻚ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶﺍﻣﮑﺎﻥ
عرﻭﺝ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕﺭﺳﻴﺪ.ﻭﭼﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﮑﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪﭼﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻰﭼﻮﻥ
ﻋﻴﺴﻰ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ.ﻭﭼﻪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻟﻦ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ
ﻧﻬﺎﺋﻰﻭﻭﺍﺟﺐ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﻭ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﺮﻑ ﻧﺠﺎﺕﻭﺩﺭ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺩﺭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﺯ ﺷﮑﻢ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﮔﺮﻭﻩ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻳﻦ ﻃﻔﻞ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎﺯﻩﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩﮐﻪ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻧﻔﺮ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻃﻔﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﻃﻔﻞ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺣﺘﻰ ﻳﻚ
ﻧﻔﺮ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﺎﺩﺭ
ﻣﻴﺰﺍﻳﺪ ﻭ ﭘﺎﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻟﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻩ ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺎﻣﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻥﺠﻬﺎﻥﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻳﻚ ﻣﺤﻴﻂ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭﻣﺘﻤﺪﻥ
ﻭﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻧﺰﻭﻝ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺰﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﺤﻴﻂ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ حدّﺃﻗﻞ
ﺳﻴﺼﺪ ﻭ ﺳﻴﺰﺩﻩ
ﻧﻔﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩﮐﻪ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩﺗﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ ﺪﻫﻨﺪ.
(ﻧﺰﻭﻝ)ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺁﻣﺪﻥﻳﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﻭ
ﻳﺎ ﺍﻋﺎﺩﻩ ﺭﻭﺡ
ﺑﺘﻦپس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ .

حدیث 4593 -
اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14 ﺹ346ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﻴﻦﻋﻴﺴﻰ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﭼﻘﺪﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ؟ ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﺁﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺷﻤﺎ ﺑﮕﻮﻳﻢ
ﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺩﻡ ؟ ﺳﺎﺋﻞ ﮔﻔﺖ
ﺑﺪﻭ ﻗﻮﻝ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﺍﺯ ﻗﻮﻝ
ﻣﻦ ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺷﻤﺎ ﺷﺸﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ( ﺍﺯ ﻗﻮﻝ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺷﺶ ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺴﻴﺢﻣﺤﻤﺪ مبعوث
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻓﺎﺻﻠﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﻚ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﻯ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﮑﺒﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻗﻮﻝ ﺩﻭﻡ ﮐﻪ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻴﺴﻰ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎﻩ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻯ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺷﺐﻗﺪﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﺯ ﻋﻤﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺁﻣﺪﻩ.ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺎﺩﻝ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﻠﻮ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻥﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻋﻄﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺯﺣﻤﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎلاﺕ
رَبّﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﺷﻤﺴﻰ
ﻭﻗﻤﺮﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺩﺭ ﺍﺭﻗﺎﻡ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻣﻴﺸﺪﻩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻗﺎﻣﺖﺃﻫﻞ ﮐﻬﻒ.
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺳﻴﺼﺪ
ﺳﺎﻝﻭﻟﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﺳﻴﺼﺪ ﻭﻧﻪ ﺳﺎﻝ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟمؤمنین
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺭﺍﺑﻌﻠﺖ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺳﺎﻝ ﺷﻤﺴﻰ ﻭ ﻗﻤﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺑﻤﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩ
ﮐﺮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺎﻝ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ(ﺳﻨﻪ ﻳﺎ
ﺳﺎﻝ)ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ(ﺳﻨّﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ)ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺧﻮﺩﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯحدّ
ﺃﻗﻞ ﺷﺶ ﺗﻮﻟﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺷﺶ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﻭﺭﻩ
ﺩﺑﺴﺘﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻨﻨﺪﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺩﺑﻴﺮﺳﺘﺎﻧﻰﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﮐﺴﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ .

حدیث 4594
-ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14 ﺹ346 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻣّﺖ ﻋﻴﺴﻰ ( ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭﻭ ﻧﻪ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭﻟﻰ ﺑﻰ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ ) ﺑﻬﻔﺘﺎﺩ
ﻭﺩﻭ ﻓﺮﻗﻪ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ( ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﻭﻣﺴﻴﺤﺖ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﻧﻴﺰ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻫﺮ ﮐﺸﻴﺸﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻠﻴﺴﺎﺋﻰ
ﺧﺎﺹ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﺎﻟﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺧﻮﺩﻫﺮ
ﺗﻌﺪﺍﺩﻯ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺩﺭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪﻳﻚ
ﻧﺎﻡ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ
ﺍﺳﻘﻒ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺯﻳﺮﻙ ﺗﺮ ﻭ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪ ﺗﺮﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺭﻗﻢ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭ ﺭﻗﻢ ﺩﻭ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻗﺴﻤﺖ ﺷﺪﻥ ﮐﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺑﻬﻔﺘﺎﺩ ﻭ ﺳﻪ ﻣﺬﻫﺐ
ﻭ ﺷﺎﺧﻪﻭ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺳﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﻋﻤﺪﻩ.ﻳﮑﻰ
ﺑﭽﭗ ﻭﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﻭﻟﻮ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ.ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺑﺴﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ.ﻭ ﻳﮑﻰ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺠﻠﻮﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﻓﺮﻗﻪ
ﺁﻥ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﻭ ﺁﻥ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻋﻴﺴﻮﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﺠﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺮﻳﻢ
ﺧﻮﺩ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻴﻚ ﻭﻟﻴﺎﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻭﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻳﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭ
ﻳﻚ ﻣﺬﻫﺐ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻰ
ﺩﺍﺭﺩﭼﻮﻥ ﺑﻤﻴﺮﺩﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻧﻰ ﺍﺯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻧﺎﺑﺎﻟﻐﺎﻥ ﺁﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑﺤﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﻭﻣﺪﻋﻰ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
الّا ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺤﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺧﻂ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭلاﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎﻫﻢ
ﻫﻴﭻ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﭘﻠّﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎلاﺗﺮ.
ﻭﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩﺁﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺤﻘﺎﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺬﺍﻫﺐﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺷﺮﻳﻚ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺤﻖ ﺷﺪﻩﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺸﺮﻙ ﻭ
ﺻﻨﻢ ﭘﺮﺳﺖ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث
4595 -اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ347ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺑﻘﻰ الناس
ﺑﻌﺪ ﻋﻴﺴﻰ ﺍﺑﻦ
ﻣﺮﻳﻢﺧﻤﺴﻴﻦ ﺳﻨﻪ
ﻭﻣﺎﺋﺘﻰ ﺳﻨﻪﺑﻠﺎ
ﺣﺠّﻪ ﻇﺎﻫﺮﻩ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢﺩﻭﻳﺴﺖ
ﻭ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻝﺑﺪﻭﻥ(ﺣﺠّﺖ
ﻇﺎﻫﺮ)ﺑﻮﺩﻧﺪ.( ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡﻭلاﻳﺖ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺤﺴﺐ
ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
اکثرا ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻏﺎﻳﺐ
ﻳﺎ ﻧﺎ ﺁﺷﻨﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻰ ﺩﻳﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻏﺎﻳﺐ
ﻣﺘﻌﺪﺩﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻳﮑﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. (ﺣﺠّﺖ)ﻭﺳﻴﻠﻪ
حجّ ﻭ ﺑﺤﻖ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺩﻭﻳﺴﺖ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺮﻭ ﻭلاﻳﺖﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
اﺳﻤﺎﻋﻴﻠیة ﻮ ﺑُﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺪ ﻭ ﺯﻳﺪﻳﻪ ﻳﻤﻦ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﻭﺍﺩﻩ ﺍﻣﺎﻣﻴﺎﻥ
ﺍﺧﺒﺎﺭﻯ ﻭ ﺷﻴﺨﻰﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺤﻖ ﺩﺭ ﺑﻴﻥﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻠﻨﻰﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﺷﻤﻌﻮﻥ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺣﻤﻮﻥ ﺍﻟﺼﻔﺎ
ﺑﻮﺩ ( ﻳﺎ ﺻﻮﻓﻰ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺷﺪﻩﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
) ﻭ سپس ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺩﻩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺫﮐﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰپس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻴﺎﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. پس ﻋﻴﺴﻰ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭﺍﻫﻤﻴﺖ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻪ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥﺪﺭ
ﻭﻓﺎﺕ ﺍﻭ ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺍﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ(ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ)ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
(ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺗﻮﺳّﻞ)ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻳﻚ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ)

حدیث
4596 - ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟمؤمنین
ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ (ﺝ14ﺹ348ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺳﻘﻒ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥﺑﺎ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺩﺍﺩﻥ ﭘﺮﺳﻴﺪ
پس ﺍﺯ ﻋﻴﺴﻰ ﺩﻳﻦ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﭽﻨﺪ ﻓﺮﻗﻪ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺷﺪﻩ؟ﻭ ﺍﺳﻘﻒ ﮔﻔﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﻓﺮﻗﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻣﻮلا ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﮐﺬﺑﺖﻭﺍﻟّﺬﻯ
لا ﺍﻟﻪ الّا ﻫﻮﻟﻘﺪ
ﺍﻓﺘﺮﻗﺖ ﻋﻠﻰ ﺍﺷﻨﺘﻴﻦ
ﻭ ﺳﺒﻌﻴﻦ ﻓﺮﻗﻪ
ﮐﻠّﻬﺎ ﻓﻰ ﺍﻟﻨﺎﺭالّا
ﻓﺮﻗﻪ ﻭﺍحدّﻩﺍﻥ
الله ﻳﻘﻮﻝﻣﻨﻬﻢ
ﺍﻣّﻪ ﻣﻘﺘﺼﺪﻩﻭ
کثیر ﻣﻨﻬﻢ ﺳﺎٴ
ﻣﺎ ﮐﺎﻧﻮﺍ ﻳﻌﻤﻠﻮﻥﻓﻬﺬﻩ
ﺍﻟّﺘﻰ ﺗﻨﺠﻮ ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻭﺍحدّ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻰﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻬﻔﺘﺎﺩ ﻭﺩﻭ ﻓﺮﻗﻪ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻳﮑﻰﺑﻘﻴﻪ
ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻳﮑﻰ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
( ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ) ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺍﻣّﺖ ﻣﻘﺘﺼﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.( ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻢ ﮐﺎﺭﻭ ﻳﺎ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯﮐﻪ ﺑﺤﺪ
اکثر ﺷﻬﻮﺩ لاﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﺩﻟﻴﻠﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯﮐﺘﺎﺏ ﻳﺎ ﻣﮑﺘﺐ
ﺷﺨﺺ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺣﺘﺠﺎﺝ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺁﻭﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪﻣﻮلا
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖﺩﻫﻬﺎ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻓﺮﻕ ﻣﺴﻴﺤﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ
ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺎﻡ ﺑﺒﺮﺩ
) ﻭﻟﻰ اکثر ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺪ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
( ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﺮﻙ ﺁﻣﻴﺰ ﻭ ﺻﻨﻢ
ﭘﺮﺳﺘﻰﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﮐﺸﻴﺶ ﺧﻮﺩﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ(ﺑﺪﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ)
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺽ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.( ﻣﻘﺘﺼﺪ)ﮐﻢ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﻳﺎ ﮐﻢ ﺷﻬﻮﺩﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻫﺴﺖﻭﻟﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﻧﻴﺰ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ الّا
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺤﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺁﻧﺮﻭﺯ ﻭﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺸﺎﻥ
ﻣﻘﺘﺼﺪ ﻭﮐﻢ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﮐﻢ ﮐﺎﺭ ﻭﮐﻢ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩﻭ
ﻳﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺑﺤﻖ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ ﺁﻥ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﺠﺎﺕﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺭﻓﺘﻦ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.(ﻗﺎﺻﺪ)ﻗﺼﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩﻭﻟﻰ
(ﻣﻘﺘﺼﺪ)ﻣﺪﻋﻰ
ﻗﺼﺪ ﻧﺠﺎﺕﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﮔﺮﻭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻗﺼﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺭﻩﺭﻭﻯ
ﺑﺴﻮﻯﻴﻜﺘﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.

حدیث
4597 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ14 ﺹ349ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺴﻴﺄﺗی
علی اﻟﻨﺎس
ﺯﻣﺎﻥ لاﻳﻌﺮﻓﻮﻥ
الله ﻣﺎﻫﻮ ﻭ
ﺍﻟﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺣﺘّﻯ ﻴﮑﻮﻥ
ﺨﺮﻭﺝ
ﺍﻟﺪﺟّﺎﻝ ﻭﺣﺘّﻯ
ﻴﻨﺰل عیسی ﺒﻥ
ﻤﺮﻳم ﻤﻥ
اﻟﺴﻤاء ﻭ
ﻳﻘﺘل الله
ﺍﻟﺪﺟّﺎل علی
ﻴﺪﻳﻪ
ﻭﻳﺼﻠّﻯ ﺒﻬم
ﺮﺟل ﻤﻨّﺎ ﺃﻫل
اﻟﺒﻴﺖ ﺃلا
ﺗﺮﻯ ﺃﻥ غیسی
ﻴﺼﻠّﻯ
ﺨﻠﻔﻨﺎ ﻭ ﻫﻮ نبیّ
الّا ﻭﻧﺤﻥ
ﺃﻓﻀل ﻤﻨﻪ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺭﻭﺯﻯ
ﺒﺮﻣﺮﺩم ﻔﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ خدا
را ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ شناخت
ﮐﻪ ﮐﻴﺴﺖ ﻭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﭼﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺧﺪﺍ
ﭼﻴﺴﺖ ﻭ ﮐﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﭽﻴﺰﻯ
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﺒﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﻫک
ﺘﺼﻮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﺍﻃﻔﺎل نیز
ﭽﻴﺰﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭﻗﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻭ
ﮐﻴﺴﺖ ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻭﺻﻒ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّبات
ﺎﻟﻬﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﺨصی ﺴﺎﻟک اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﻠﺎﺯک
ﺪﺭ مراحل
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺑﻬﺘﺮﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻯ
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯﻭ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع فوق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺑﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﻤﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭالّا
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣنی
ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﺒﺼﻮﺭﺕ (ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻳﺠﺎﺑﻰ) ﻳﺎ (
ﺻﻔﺎﺕ ﺳﻠﺒﻰ )
ﻭﻣﻨفی که ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
هستند.
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل
ﻮ ﺗﺼﻮﺭ ﺑﺸﺮﻯ
گفته ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺃﻣﺮ اﺴﺖ.
ﻳﻌﻨی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﻟم اﺳﺖ. ﻭلی
ﭽﻨﺎﻥ عالمی
ﻨﻴست ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
هست. ﻳﺎ ﺍﺯﻋﻠک
ﻮ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭﺣنی ﺪﺍﻧﺶ ﻭ
ﺍﺻﻮل عقلی که
ﺍﻧﺴﺎﻥ با
آنها ﻤﻴﻔﻬﻤﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻋﻠمی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ باشد.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣتی
ﺨﻮﺩ ﻋﻠم ﻮ
ﺩﺍﻧﺎئی ﻮ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣنی ﺒﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻋﻠم
ﻮ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟق
ﺪﺍﻧﺎئی ﺪﺭ
ﺃﺻل مطلق
ازلی ﺨﻮﺩﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻧﺰﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺣتی ﺪﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪﻋﻠم
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ علم
ﻭﺩﺍﻧﺎئی ﻴک
ﺠﻨﻴﻥ ﻮ ﮐﻮﺩﻙ
ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻠم
ﺪﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻮﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍفع
علمی هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺻﻔﺖ ﻋﺎﻟم
ﻮﻋﻠم ﺪﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﺸﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﺴﺒﻰ ﻭﺣﻘﻴﺮ
ﻭ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﻭﺍقع په رسد
بحقیقت اﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪﻋﻠم ﻮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﻮع
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﻳﺎ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮ. ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺼﻔﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻮﻥ
ﺘﻮﺍﻧﺎئی
ﻮﺳﻠﻴﻘﻪ ذوقی
ﭼﻨﻴﻥ هستند . (ﺗﻮﺣﻴﺪ)
ﻧﻴﺰ ﻭﺍحدّ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺴﺎﻟک ﺘﮑﺎﻣل
ﺠﻮ ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻥ ﻮ
ﺗﻮ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺗﻮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻥ
همانی ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻋﻤل ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ بمعرفی
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺑﺎ ﮐﻤک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﻭسعی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻣﺮﺩﻡ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻋﺼﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺩﺭک ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ سلوک
الهی ﺸﺪﻩ ﺍند
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک نیز هیچ
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺣتی اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﻧﺪک ﺮﺍ
ﮐﺎﻓﺮ
ﻭﻗﺎﺗﻠﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﺩﺟّﺎل ﻈﻬﻮﺭ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻴسی ﺒﻥ
ﻤﺮﻳﻢ ﺍﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥﭙﺎﺋﻴﻥ
ﻤﻴﻴﺂﻳﺪ(
ﺍﻳﻥﻤﻄﻠﺐ
ﺍﺯﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻢ ﮐﻪ
ﺑﺎﺗﻤثیلاﺕﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺨﻠﻮﻃ
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻋﻴسی گفته
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻴﺪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﻭﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻥ ﻤﺴﻴح هستم  ﺩﺟّﺎل
ﻮ ﺩﻏل کاﺭﻯ ﻮ
ﮐﺎﺫﺏ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳقت ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺘﻌﺒّﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﺑﺎ ﻭلاﻳﺖﻫﺎﻯ
ﻔﻘﻬﺎ ﮐﻪ
ﮐﻤﺎل ﺘﺮﺑﻴتی
ﻮﺩﻳنی ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺻﺎﺩق ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯ کاﺫﺏ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﺩﺟﺎل عیسوی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺎﺫﺏ ﻭ ﺩﺟّل
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﺩﻳﻮﺍﺭ پشت
ﺧﺎﻧﻪ ﭼﻮﻥ
ﺪﺯﺩﺍﻥ ﻮ بی
ﺃﺩﺑﺎﻥ
ﺒﺮﺧﺎﻧﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ بی
اثر دیداز
قائم ﺨﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻮﺭﻭﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺧﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺣتی
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺳﺎﻟکی که ﺑﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺯ ﺩرب
ﺧﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
کسی وارد ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺁل
عبا را ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭالّا
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭرَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔی
ﺪﻳنی ﻮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺣتی
ﺃﺻﻞ ﻫﺪﻑ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم ﺨﻠﻘﺘﻬﺎﻯ
هستی ﻭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻔﻌلی
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. (ﺧﺮ
ﺩﺟّﺎﻝ) ﺑﺎﺯ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻨﺎم ﺪﻳﻥ
ﻤﺮﺩم ﺮﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺑﺴﻤﺖ ﺟﻬﻨم ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺣﻤﺎﻗﺖ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﻮلاﻳﺘﻬﺎﻯ
هر ﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺎم
ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﻧﻴﺰ
ﺑﺤق
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻗﺒل اﺯ ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ عمر
ﺟﻬﺎﻥ گفته
ﺍﻧﺪ. ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺨﺮ ﺩﺟّﺎﻝ
ﻭﻋﻴسی ﺪﺟّﺎﻝ
ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺟّﺎل
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭ سلوک الهی
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﺴﻴﺢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﻭ ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﻮﻭﻳﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮ نیز هم
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻪ
ﺁﺧﺮ ﺣﻴﺎﺕ نوع
ﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎلک ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﭘﺮﺗﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺑﺎﻟﺪﺍﺭ
ﻧﻤﻴﺁﻳﺪ.
ﺩﺭﻋﺎﻟم ﺮﻭح
ﻮ ﺭؤﻴﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺎﺋم ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﺍﻗﻌی
ﻤﻴﺮﺳﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺟّﺎل
ﺒﺪﺳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﺸﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﺍﻳﻥ
ﻮلاﻳﺖ الهی
ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺪ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺷﻴﻄﺎنی ﻨﻔس
أمّاره  ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻨﻔﺴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﻚ با
شمشیر ذو
الفقار
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺟﺮﺍﺣی ﻤﻐﺰ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ. ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻥ ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺑﺎﻃلی ﺮﺍ
ﺭﺳﻮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐُﺸﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻳک ﻨﻔﺮ ﺍﺯ
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﺎ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺻﻠﺎﺕ
ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ(
ﺳﺎﻟک ﻘﺒل اﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺒﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔس
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﻭﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻓﺎﺳﺪ
ﻏﻴﺮ الهی
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺸﺶ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴنی
ﺮﺍ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻌﺮفی ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی ﻮ ﭘﻠّﻪ
ﺍﻭل ﭙﻨج تن ﺁل
عبا ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺑﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ(ﺻﻠﺎﺕ)
ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﺯ
ﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻳﻥ کاﻣل
ﺤﺴﻴنی ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻔس أمّاره
ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟک ﺪﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
تنها ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ هستند)
ﻭﺧﻮﺍهی ﺪﻳﺪ
ﮐﻪ ﻋﻴسی ﭙﺸﺖ
ﺳﺮ ﻣﺎ (ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺎﻗﺮﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩش
ﻭﻳﺎﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ) ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. (ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﺗﺒﻌﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻴسی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻣﺎ ﺃﻓﻀل اﺯ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻴﻢ (ﮐﻪ
ﻣﻘﺎم ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺃﺷﺮﻑ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل هستند.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﻴسی
ﻮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻣﻄیع سلوکی
ﻴک کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺭﻭح یک
ﻤﺴﻴﺢ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﻤﻴب
ﺴﻠﻮﻙ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮلاﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﺭﻭح ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ ﺑﻴکی
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭ ﺑﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ نیز
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﻨﻔس ﺩﺟّﺎل ﻮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺭﻭح ﻮ ﻓﮑﺮ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭ(ﻓﻀﻞ)
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﻭﻋﻘل
ﻮ ﺍﺧﻠﺎق ﺒﺎلاﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺭﺟﻞ)
ﻳﺎ ﻣﺮﺩﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺭﺍﺟﻞ)
ﻭﺭﻩ ﺭﻭ ﻳﺎ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺍﻳﻥ کاﻣل ﺃﻫل
ﺒﻴتی ﻤﺮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺯﻥ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﭙس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻃی ﻤﺮﺍﺳم
عضو ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺷﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﭙﺎس ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﻋﻀﻮ
ﻓﻌّﺎل ﻮ الهی
ﺸﺠﺮﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﺎﺳبی ﻤﻌﺮﻓی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث
4598 - ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﺷﺪﻩ (ﺝ14ﺹ349 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻣﻦ ﺫﺭﻳّﺘﻰ
ﺍﻟﻤﻬﺪﻯ ﺍﺫﺍ ﺧﺮﺝ
ﻧﺰﻝ ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ
ﻟﻨﺼﺮﺗﻪﻓﻘﺪﻣﻪ
ﻭ ﺻﻠّﻰ ﺧﻠﻔﻪ ﺍﺯ ﺍﻭلاﺩ ﻣﻦ
ﻣﻬﺪﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺧﺎﺭﺝ ﮔﺮﺩﺩﻋﻴﺴﻰ
ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ ﻧﺎﺯﻟﻤﻴﺸﻮﺩﻭﺑﻨﺼﺮﺕﺍﻭ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺵ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.( ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﻋﻴﺴﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺩﺳﺖ ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﺰﻭﻝ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ (ﺫﺭﻳّﻪ) ﻳﺎ ﺍﻭلاﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﻮلا ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳند.
ﻭﻃﺒﻌﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.(
ﺍﻭ ﺭﺍ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻢ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻗﺎﺋﻢﺧﻮﺩ
ﺁﺩﻡ ﻭ ﺍﻭﻝ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. (ﻧﺼﺮﺕ)ﺩﺍﺩﻥ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻭﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍﺳﺖ
ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﮕﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺻﻠﺎﺕﻧﻤﺎﺯ ﺩﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺍﺗﺼﺎﻝ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺋﻢ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺧﻠﻒ)ﻭ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮ ﺍﻭﺑﻴﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﺐ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻴﺴﻰ ﻫﺎ ﻓﻀﻞ ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺮﻓﺖ
.

حدیث
4599 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﻣﺠﺘﺒﻰ ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ349 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻣﺎ ﻣﻨّﺎ
ﺃحدّالّا ﻭﻳﻘﻊ
ﻓﻰ ﻋﻨﻘﻪ ﺑﻴﻌﻪ
ﻟﻄﺎﻏﻴﻪ ﺯﻣﺎﻧﻪ
الّا ﺍﻟﻘﺎﺋﻢ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻳﺼﻠّﻰ ﺭﻭﺡ الله
ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ
ﺧﻠﻔﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺎ
( ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮﻯ
ﺣﺘﻤﺎ ﮔﺮﺩﻧﺶ ﺑﺪﺳﺖ
ﻳﻚ ﺳﺮکس ﻃﺎﻏﻰ
ﺧﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﻴﻌﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻗﺎﺋﻢﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺍﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.( ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻦ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻴﻌﺖ
ﺑﻤﻌﺎﻭﻳﻪ ﺷﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘﺪلاﻝ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ.ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﺗﺤﺖ
ﻓﺸﺎﺭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ
ﺑﻴﻌﺖﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺮﻳﺎﺳﺖ ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎﺳﺎﻟﻢ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ.ﻭالّا
ﮐﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺑﺪ ﻧﺎﻡ
ﻭ ﮐﺎﻓﺮ ﺑﻔﺘﻮﺍﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ(ﺑﻴﻌﺖ ﻗﻠﺒﻰ)ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰﺑﺎ
ﺍﺳﻠﺤﻪ ﻭ ﺑﻤﺐ ﺃﺗﻢ
ﻧﻤﻴﺁﻳﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺤﻖﻭ ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﮐﺎﺫﺏ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯﻬﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺟﺎﻯ ﺣﮑﻮﻣﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﺑﻠﺒﻴﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ
ﺑﺎ ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺗﻌﺪﺍﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩﻭﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺭﺋﻴﺴی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻠﻴس ﻳﺎ
ﺍﻧﮕﻠﻴس ﺍﺳﺖ.

حدیث
4600 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ371ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﻨﺪﺁﻳﺎ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺭؤﻴﺎﻯ ﺩﺍﻧﻴﺎﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؟ ( ﺗﻌﺒﻴﺮ
رؤیت ﮐﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ رؤیتﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺗﺎ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ.ﻭ ﺩﺍﻧﻴﺎﻝ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺨﺖ
ﺍﻟﻨﺼّﺮ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪّس
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﺭﺍ ﻭﻳﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ ﻳﻬﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﺳﺎﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﻧﻌﻢﮐﺎﻥ
ﻳﻮﺣﻰ ﺍﻟﻴﻪﻭﮐﺎﻥ
ﻧﺒﻴّﺎ ﻭﮐﺎﻥ ﻣﻤّﺎ
ﻋﻠّﻤﻪ الله ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﺍلأﺣﺎﺩﻳﺶﻭ
ﮐﺎﻥ ﺻﺪﻳﻘﺎ ﺣﮑﻴﻤﺎ
ﻭﮐﺎﻥ ﻭ الله ﻳﺪﻳﻦ
ﺑﻤﺤﺒّﺘﻨﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ ؟ ﻗﺎﻝ ﺟﺎﺑﺮ
ﺑﻤﺤﺒّﺘﮑﻢ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ؟ﻗﺎﻝ ﺃﻯ
ﻭالله ﻭﻣﺎ ﻣﻦ نبیّ
ﻭ لا ﻣﻠﻚالّا ﻭﮐﺎﻥ
ﻳﺪﻳﻦ
ﺑﻤﺤﺒّﺘﻨﺎ ﺁﺭﻯ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖﻭ
ﺍﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻭﺣﻰ ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ
( ﺗﻌﺒﻴﺮ رؤیتﻯ
ﺑﺨﺖ ﺍﻟﻨﺼّﺮ ﻭﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺬﻫﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺗﺠﺎرَبّ ﺷﺨﺼﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﺄﻣّﻞ ﺍﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻌﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺷﺨﺺﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﺗﺄﻭﻳﻞ
اﺣﺎﺩﻳث ) ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ( ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻧﺤﻮﻩ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻳﺎ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺄﻭﻝ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺩﺍﺩﻥ
ﻭ ﺑﺄﺻﻞ ﻭ ﻋﻠّﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺍﺩﻥﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠّﺘﻬﺎ ﻭ ﺃﺻﻞ
ﻭ ﺍﻭﻝ ﻫﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
نفس أمّاره  ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
(احادیث)ﻳﻌﻨﻰ(حدیث
ﻭﮐﻠﺎﻡ)ﻭ ﺭﻭﺍﻳﺘﻬﺎ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﮐﺴﻰ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ(حدیث
ﺗﺎﺯﻩ)ﻭ ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ(ﺣﺎﺩثهﺍﻯ)
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ(ﺭﻭﺍﻳﺖ)ﮐﺮﺩﻥﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺎﻥ رؤیت ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ حدیث
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺗﻌﺒﻴﺮ
حدیث ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﺭؤﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﺤﺖ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ الّا ﻋﻠﻮﻡ
ﺩﻳﮕﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺗﺤﺖ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﺩﺍﻧﺎﻳﺎﻥ ﻫﺮ ﻓﻨّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ
ﺩﺍﻧﻴﺎﻝ ﻧﻴﺰ ﺻﺪﻳﻖ
ﻭ ﺣﮑﻴﻢ ﺑﻮﺩ ( ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻗﻰ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﮑﻴﻢ ﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﻋﻘﻞﻭ ﭼﻪ
ﺑﺎ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺮﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ) ﻭ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﮐﺴﻰ ﺑﻮﺩﮐﻪ(ﻣﺘﺪﻳّﻦ
ﺑﻤﺤﺒّﺖ ﻣﺎ) ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺑﻮﺩ . (ﺗﺪﻳّﻦ
ﻳﺎ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺍﻧﻴﺎﻝ نبیّ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ ﺍﺯ ﺩﻳﺎﻧﺖ(ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ)ﺁﻏﺎﺯ
ﺷﺪﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﺩﺭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺭﺍ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ(ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ)
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﺣﺴﻨﻰ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻝ ﺭﺍ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚﻭﺩﻭﻣﻰ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻭﻓﺎﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻳﮑﻰ
ﺭﺍ ﻣﻨﺼﻮﺏ ﺑﺎﻣﺎﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
(ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺴﻢ)ﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺁﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺩﺭ
ﺷﻴﻮﺍ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ(
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ)ﺍﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺗﺎ ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ ﻋﻴﺴﻰ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ(ﻋﻴﺴﻮﻯ)ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻣﺤﻤﺪ (ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ)
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ۵۵ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺤﺒﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺳّﻞ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻫﺮ کس
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻋﻀﻮ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﺭﺍﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﻌﺠّﺐ ﭘﺮﺳﻴﺪﻡﮐﻪﺍﻭ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﺤﻖ ﺷﻤﺎ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﺗﺪﻳّﻦ ﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ؟ ﮐﻪ ﺟﺎﺑﺮ
ﺭﺍﻭﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺩﺍﺷﺖﻭ ﺗﻌﺠّﺐ
ﮐﺮﺩ ) ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺗﺪﻳّﻦ
ﺑﻤﺤﺒّﺖ ﻣﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ( ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﻙﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﮐﻪ ﺷﺎﺧﻪ
ﺧﺸﻚ ﺷﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺭﺩﺭﺧﺖ ﻭلاﻳﺖﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪﺑﺎ
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭﺧﺖﻭلاﻳﺖﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺟﺴﺖ)

حدیث 4601 -
اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ14ﺹ371ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
( ﺑﺨﺖﺍﻟﻨﺼّﺮ ) ﺑﺪﺍﻧﻴﺎﻝ
ﮔﻔﺖ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ
ﮐﻪ ﭘﺴﺮﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎثُمّ.(
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ رؤیت ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺑﺮ ﻗﻮﻡ
ﻳﻬﻮﺩ ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺗﺤﻘﻖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺷﺎﻳﺪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺑﺎ هَوَس ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. والّا ﺑﻌﻴﺪ
ﺍﺳﺖﺑﺨﺖﺍﻟﻨﺼّﺮ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﻧﻴﺎﻝ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﮑﻨﺪﻭ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﺭﺍ ﺧﺮﺍﺏ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺍﻧﻴﺎﻝ
ﺍﺯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﭘﺮﺳﻴﺪﺑﻤﻦ
ﺑﮕﻮ ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻣﻦ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺗﻮ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﺳﺖ؟ ﮐﻪﺍﮔﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻦ ﭘﺴﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ ) ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﮔﻔﺖ ﺗﻮ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺤﻞ ﻭﺃﺟﻞ ﻭ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻯ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﺖ ﺍﻟﻨﺼّﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺎ(ﺑﺨﺖ ﻭ ﻧﺼﺮﺕ)
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.والّا(ﺍلله
ﺑﺨﺘﮑﻰ)ﻭﺑﺎﻝ ﺟﺎﻥﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﮐﻪﭼﻮﻥﺃﺧﻄﺒﻮﻁ
ﻭﺑﺨﺘﮑﻰ
ﭼﻨﮕﺎﻝ ﻫﺎ ﺑﺮ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ( ﺃﺟﻞ ) ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﺎلاﺗﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻠﻴﻞ ﺗﺮ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕﺗﺠﻠّﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎلاﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻫﺮﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺎلاﺋﻰﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍلاﺗﺮ ﺭﻓﺖ ) ﺩﺍﻧﻴﺎﻝ
ﮔﻔﺖپس ﭼﻮﻥ ﺑﺎ
ﻫﻤﺴﺮﺕ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮ
ﺷﺪﻯﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﻤّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻩ
(ﺩﺍﻧﻴﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﺑﺎ ﺯﻥ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﮐﻨﺪﻭ
ﻳﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻧﻄﻔﻪ ﺳﺎﺯﻯﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ ﺩﺍﻧﻴﺎﻝ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ ﺣﺎﻝﻃﻔﻞ
ﺷﺒﻴﻪﺁﻥ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﮊﻧﺘﻴﮑی
ﺪﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺳﺖﺍﺳﺖﮐﻪ(ﻫﻤّﺖ)ﺍﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ سلوک
الهی ﻮ (ﺍﻭﻡ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻪ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ
ﺩﺍﻧﻴﺎﻝ ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺩﻳﮕﺮ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻧﺶ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺍﻳﺎﻓﺖ
ﺣﻖ ﺃﻧﺎ ﺍﻟﺤﻖ ﮔﻔﺘﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎ ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ)ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ ﺷﺒﻴﻪ
ﻳﺪﺍﻧﻴﺎﻝ ﺑﻮﻯ
ﺩﺍﺩ.( ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺷﺎﻳﺪ ﻫم
ﺒﺨﺖ ﺍﻟﻨﺼّﺮ ﻃﺮﻳﻘتی
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ)

حدیث 4602 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ 14ﺹ376ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺍﻭﺩ
ﻧﺒی ﻮﺣﻰ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺎﻝ
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﮐﻦﮐﻪ ﺳﻪ
ﺑﺎﺭ ﻣﺮﺍ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﮐﺮﺩﻯ
ﻭ ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺨﺸﻴﺪﻡ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﮐﻨﻰﻧﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺑﺨﺸﻴﺪ ( ﺩﺍﻧﻴﺎﻝ
ﻧﺒﻰ ﮐﻪ ﻗﺒﺮﺵ ﺩﺭ ﺧﻮﺯﺳﺘﺎﻥ
ﺍﺳﺖﭘﻴﺸﮕﻮﻯ
ﺑﺨﺖ ﺍﻟﻨﺼﺮ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺭﺍ ﺧﺮﺍﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻳﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺳﺎﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﭼﻨﻴﻦ ﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋس
همه ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺭﺍ
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ ﺩﺷﻤﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻭﻳﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺣﺪﻳث
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺍﻧﻴﺎل
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﺭﺗﻮکُلّ
الهی ﻮ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﻣﻌﺼﻴﺖ)
ﻳﻌﻨﻰ ﮔﻨﺎﻩ ﺳﺮﭘﻴﭽﻰ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺩﺳﺖ ﺑﻌﺼﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺁﻏﺎﺯﻭ ﺩﺭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻄﺮﺡ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ)
ﻭ ﺩﺍﻧﻴﺎﻝ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﻧﺠﻮﺍ ﻭ ﺩﻋﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﻮ
ﻣﺮﺍ ﺣﻔﻆ ﺍﺯ ﺧﻄﺎ
ﻧﮑﻨﻰﻭ ﻋﺼﻤﺖ ﺑﻤﻦ
ﻧﺪﻫﻰﺑﺎﺯ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻣﻌﺼﻴﺖﺧﻮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩ ( ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺍﻧﻴﺎﻝ
ﻭﻫﺮ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﻭﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺨﻮﺍﻫﺪ(ﻋﺼﻤﺖ)
ﻳﺎ ﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻥﺑﻤﻮٴﻤﻨﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
(ﻓﻄﺮﺕ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ)
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﮐﻨﺘﺮﻝ
نفس ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻣﻌﺼﻮﻣﺒﻮﺩﻥﻳﮑﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻴﺎﻳﻨﮑﻪﮐﺴﻰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﻨﺪ.ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎﮐﺴﻰ
ﮐﻪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮔﻨﺎﻩﮐﻨﺪﻭﻟﻰ
ﮐﻨﺘﺮﻝ نفس ﺩﺍﺭﺩﻭﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ
ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻋﺪﻡ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﻭﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﮐﻪ ﻣﻌﺼﻴﺘﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺄﺑﻮ ﺫﺭ ﻏﻔّﺎﺭﻯﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺯﺩﻯ ﻭﺯﻧﺎ
ﻫﻢ ﺑﮑﻨﺪﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺼﻮﻣﻴّﺖﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﺩﻳﮕﺮ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺑﮑﻨﺪﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥﮐﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.والّا ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻏﻴﺮﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪﺍﻣﺮﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥﺎﺳﺖ.ﮐﻪﻳﺎ
ﺑﺎﺣﺘﺮﺍﻡ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﮑﺮﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺮﺩ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻋﺮﻓﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺟﺮﻳﻤﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﮔﺮﮐﻪ ﺑﭽﻨﮓ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻧﻴﻔﺘﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺷﺎﻫﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﺩﺭ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﻧﺒﺎﺷﺪﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺷﺮﻋﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﻰ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻰ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﻫﺪﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻓﺸﺮﺩﻩ ﻭﮐﻤّﻰ
ﺁﻧﻬﺎﻭ ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮ ﻫﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻬﻰ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺷﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ .

حدیث 4603 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ379 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﺍلله
ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺃﻭﺣﻰ ﺍﻟﻰ ﺩﺍﻧﻴﺎﻝﺍﻥ
ﺃﻣﻘﺖ ﻋﺒﻴﺪﻯ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﺠﺎﻫﻞ
ﺍﻟﻤﺴﺘﺨﻒ ﺑﺤﻖ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﻌﻠﻢﺍﻟﺘﺎﺭﻙ
ﻟﻠﺄﻗﺘﺪﺍٴ ﺑﻬﻢﻭ
ﺍﻥ ﺃﺣﺐ ﻋﺒﻴﺪﻯ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺘﻘﻰ ﺍﻟﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻠثوﺍﺏ ﺍﻟﺠﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻠّﺎﺯﻡ ﻟﻠﻌﻠﻤاء
ﺍﻟﺘﺎﺑﻊ ﻟﻠﺤﻠﻤاء
ﺍﻟﻘﺎﺑﻞ ﻋﻦ
ﺍﻟﺤﮑﻤاء ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺎﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩﮐﻪ ﻣﻦ
ﺍﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﻰ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﻴﻊ ﻭلاﻳﺖ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
) ﻧﻔﺮﺕ ﺩﺍﺭﻡﮐﻪ
ﺟﺎﻫﻞ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﺳﺒﻚ ﮐﻨﺪ
ﻭﺣﻖ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺸﻨﺎﺳﺪ
(ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺎﻫﻞﺍﻋﻤﺎﻟﺶ
ﮐﻢ تأثیر ﺍﺳﺖ ﻭ
ﭘﺮ ﺧﻄﺎ.ﻭ ﺃﻫﻞ
ﻋﻠﻢﻧﻴﺰ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺟﺎﻫﻞ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ(ﻋﻠﻤﻴﺎ
ﺁﮔﺎﻫﻰ)ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺗﺮﻙ(ﺍﻗﺘﺪﺍ)ﺑﺄﻫﻞ
ﻋﻠﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ( ﻗﺒﻠﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺳپس ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻩ.ﻭ ﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﻣﻘﺎﻡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺗﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺖﮐﻢ ﺑﮕﻴﺮﺩﻭﺍﻫﻤﻴّﺖ
لاﺯﻡ ﺭﺍ
ﻧﺪﻫﺪ ) ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺮﻳﻦ ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﻢ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻘﻰ ( ﺑﺎ ﺗﻘﻮﺍ ﻭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩﻭ ﺑﺎ ترس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
) ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ ثواب
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ( ﻃﺎﻟﺐ
ﺷﻬﻮﺩﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎﺵ ﺑﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ .) ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﺑﻌﻠﻤﺎ
ﻣﻠﺎﺯﻣﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
( ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺧﻮﺩ ) ﻭﺗﺎﺑﻊ
ﺣﻠﻴﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺣﻠﻢ
ﻭﺻﺒﺮﺩﺭ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﻳﺎﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻭ ﺍﻗﺘﺪﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻭﻧﻴﺰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺻﺒﻮﺭﺍﻥ
الهی هستند
ﺩﺍﺭﺍﻯ(ﺣﻠﻢ ﻳﺎرؤیت)ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺣﮑﻤﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ( ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻭﻗﺒﻮﻝ ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻘﻠﻰﻭ
ﺣﻖ ﺣﮑﻮﻣﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻗﺒﻠّﻪﮔﻴﺮﻯ)

حدیث
4604 -ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ14 ﺹ384 - ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻝ
ﺍﻡ ﺳﻠﻤﻪ ﻫﻤﺴﺮﺵ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺩﻋﺎ ﺑﻮﺩﻭ ﺍﻡ ﺳﻠﻤﻪ
ﺿﻤﻦ ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻨﻴﺪﮐﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖ : ﺍﻟﻠّﻬﻢ
لا ﺗﻨﺰﻉ ﻣﻨّﻰ
ﺻﺎﻟﺢ ﻣﺎ ﺃﻋﻄﻴﺘﻨﻰ
ﺃﺑﺪﺍﺍﻟﻠّﻬﻢﻭ
لا ﺗﮑﻠﻨﻰ ﺍﻟﻰ
ﻧﻔﺴﻰ ﻃﺮﻓﻪ ﻋﻴﻦ
ﺃﺑﺪﺍﺍﻟﻠّﻬﻢ
لا ﺗﺸﻤﺖ ﺑﻰ ﻋﺪﻭﺍ
ﻭلا ﺣﺎﺳﺪﺍ ﺍﺑﺪﺍﺍﻟﻠّﻬﻢ
لا ﺗﺮﺩﻧﻰ ﻣﻦ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻨﻘﺬﺗﻨﻰ ﻣﻨﻪ
ﺃﺑﺪﺍ... ﻳﺎ ﺍﻡ ﺳﻠﻤﻪ
ﻭﻣﺎ ﻳﻮٴﻤﻨﻨﻰ...
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ
ﻫﺮﮔﺰ ﺁﻧﭽﻪ ﻧﻴﮑﻮ
ﺑﻤﻦ ﺩﺍﺩﻯﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﺎﺯ ﻧﮕﻴﺮ
( ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺎ ﻭ ﻧﻴﮑﻮﻫﺎ
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﻭ ﺷﺎﻧﺶ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺮﺍ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩﻡ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﮑﻦ ( ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻃﺒﻌﺎ ﻭ ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﺧﻄﺎ ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥﺁﺳﺎﻥ
ﺗﺮﻳﻦ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯﺎﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺸﻤﻮﻝ
ﺍﻳﻦ ﺩﻋﺎﻫﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺷﻤﻦ ﻣﺮﺍ ﺷﺎﺩ
ﻣﮑﻦﮐﻪﺣﺴﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺑﺤﺴﺎﺩﺕ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎثُمّ ( ﺍﮔﺮ ﻣﻦ
ﺧﻄﺎﺋﻰ ﮐﻨﻢﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺎﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺪﻯ
ﻫﺎﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﮐﺮﺩﻯ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻤﻦ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺍﻥ.( ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺑﮑﻨﺪﺑﺎﺯ ﺑﻴﻤﻪ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮ ﺧﻄﺎ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰﺑﻄﻠﺎﻥ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻗﺎﺋﻢﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﺳپس ﺍﻡ ﺳﻠﻤﻪ
ﺑﮕﺮﻳﻪ
ﺍﻓﺘﺎﺩﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﭼﺮﺍ ﮔﺮﻳﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻰ؟ ﻭﻯ ﮔﻔﺖﺗﻮ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮕﻮﺋﻰﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻮ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.( ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺍﻯ
ﺑﺤﺎﻝ ﻣﻦ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺠﺎﺋﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻡ
) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩﮐﻪ ﺃﻯ ﺍﻣﺴﻠﻤﻪﺩﻋﺎﻳﻢ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻤﻦ(ﺍﻭﻡ)ﻭ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.( ﻫﻤﺎﮐﻨﻮﻥ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩﻫﺮکس
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪﻫﺮ
ﺩﻋﺎﻯ ﺍﻭﺷﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎلاﺗﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺍﺯ ﻭﻯ پس ﻧﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ ﻧﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﮔﺮﺩﺩﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﺗﻮﺳّﻞ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﮔﻴﺮ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩﺍﺯ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻋﺎﻃﻔﻰ ﻧﺎ ﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﺎﺩﺕ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ ﻭﺣﺘﻰ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻧﺎ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺸﻴﺪ ﺍﻡ ﺳﻠﻤﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺴﻠﺎﻡ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﮔﺮﺩﺩ.( ﻳؤﻤﻨﻨﻰ
) ﻣﺮﺍ ﺑﺎﻣﺎﻣﺖ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺍﻭﻡ ﻳﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ .

حدیث
4605 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥﺎﺳﺖ(ﺝ14ﺹ386 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﭽﻪ ﻋﻠّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭف ع
ﻮﺭﺩّ ﻋﺬﺍﺏ
ﺍﺯﻗﻮم ﻴﻮﻧس
ﮐﺮﺩ؟
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻌﺪﺍ ﺯﻳﺮ
ﺳﺎﻳﻪ
ﻭﺣﻤﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ؟(ﻳﻮﻧس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻣﺶ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﻨﺸﺪﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺼﺒﺎنی ﻮ ﺑﺎ
ﻗﻬﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻭﺭ ﺷﺪ. ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﻮﻧس ﺭﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ
ﺩﺭﺷﮑن ﻤﺎهی
گرﻓﺘﺎﺭ ﺷﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻳﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣق ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳک ﻘﻮﻡ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﮐﻨﺪ
ﻭﺑﺒﻬﺎﻧﻪ
ﻋﺪم ﭙﺬﻳﺮﺵ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺷﺎﻧﻪ
ﺧﺎلی ﻨﮑﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
اﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ (ﻳﻮﻧس
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ
ﻳﺎ ﺳﻪ ﺍﻭم ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺪﻳم ﻮ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭعزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩ. ﻭ(ﺣﻮﺕ)
ﻳﺎﻣﺎهی ﻮ
ﻧﻬﻨﮓ ﺑﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮل ﺤﻴﺎﺕ
ﻭ ﺯﻧﺪﮔی
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ.
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻳﻮﻧس ﺧﻄﺎ
ﮐﺎﺭ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺷﺪ ﻭ ﺑﺴﻠﻮک اﻟﻬی
ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻭ ﻧﻴﺰﻫﺮﺳﺎﻟکی
رﺍ ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ.
ﻭﻗﻮم ﻴﻮﻧس
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻮﻯ
ﺘﻮﺳل عباﺩﻯ
ﺠﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻘﻮم
ﻴﻮﻧس ﻫﻤﺎﻥ(ﺍﻭﻡ)
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﻳک ﻘﻮمی
ﺪﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌی
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ هم
غضبناک ﻛﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺘثنائی ﺒﺮﺍﻯ
ﻘﻮم ﻴﻮﻧس
ﻗﺎﺋﻞ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ هیچ
ﻘﻮمی ﭽﻨﻴﻥ
ﻨﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻫﺮﻗﻮمی
ﻴﺎ ﺳﺎﻟک اوم
کننده ﺩﺭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻮلیّ اﻟﻬﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﺮک
گذﺷﺘﻪﻫﺎ ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻘﺒلی
ﺮﺍ ﺑﮑﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮلاﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. (ﻇﻞ)
ﻳﺎ ﺳﺎﻳﻪ ﻭ
ﭘﻨﺎﻩ
ﻭﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻨﺎﻩ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘﻠی
ﻮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﻋﻤلی
ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺭسی
ﻮ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ الهی
ﺒﺮﺳﻨﺪ) ﺳﭙس
ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﻳﻦ
(ﺳﺎﻳﻪ) ﻭﻳﺎ ﻇل
اﻟﻠﻬی ﺮﺍ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ؟ ﮐﻪ
ﻣﻮلا
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺁﺭﻯ که ﺑﮑﻒ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
(ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺪﺍﺭک
اﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍلی ﻮﻳﮋﻩ
ﺍﻳﻥ ﺮﺣﻤﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ (ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺼﺎﻓﺤﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﭘﻴﺮ) الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭙس
ﺩﺭ ﭘﻨﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﻮﮐل ﻮﺗﺴﻠﻴم
هستند. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ(ﺃﻫل
ﻘﺮﻳﻪ) ﺷﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻫل
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﮐﻮﭼگ
اﻳﻤﺎﻧﻰﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮ ﻭﻫﻤﺎﻥ
(قرّه) ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻳﺎ (ﺧﻮﺭّﻩ)
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴنی
ﺪﺍﺷﺘﻥ اﺳﺖ)
ﺳﭙس ﺭﺍﻭﻯ
کیفیّت
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺑﮑﻒ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﻭﻣﻮلا
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:کاﻥ
فی اﻟﻌﻠم
اﻟﻤثبت ﻋﻨﺪ ﺍلله
عزّ ﻭ ﺟﻞ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻠم
ﻴﻄلع علیه
ﺃﺣﺪ ﺃﻧّﻪ
ﺳﻴﺼﺮﻓﻪ ﻋﻨﻬم
ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻋﻠم الهی
ﻮﻗﺒلی ﭽﻨﻴﻥ
ثیبت ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﮐسی
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺁﻥ ﺒﻠﺎ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮ ﻃﺮﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﺍﻳﻦ (ﺑﻠﺎ)
ﺟﺰ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
اﺣﻮﺍل ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻨفع
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭلی اﻳﻦ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻣﻮلا
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻘﻮم
ﺘﺎﺭﻳﺨی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯﻋﺪﺍﻟﺖ الهی
ﺒﺪﻭﺭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﻠم
ﻘﺒلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎمی
اﺭﻭﺍح
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﻫﺮ صورت ﻧﻮﻋی
که ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﺯ
ﺃﺯل ﺘﺎ ﺃﺑﺪ
ﺩﺭﺣﺎل ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻧﻮغی ﻮ ﺭﻭحی هستند.
ﻭﻫﻤﮕی ﻨﻴﺰ
ﻣﻮﻓق
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺣل
ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺃﻣﺮ الهی ﻮ
ﺍﺯﻟﻰ (ﮐﻥ
ﻔﻴﮑﻮﻥ)
ﺭﺍﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻳﺎ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭلی ﺒﺎلاﺧﺮﻩ
ﺑﺘﺪﺭﻳج اﻳﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻥ کن
ﻔﻴﮑﻮﻥ اﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻮﻇﻴﻔﻪ ﻓﻌلی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﮑﻤﺎلاﺕ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع اﻧﺠﺎم
ﻨﺪﻫﺪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﺪﺭ ﺭﻭﺡ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻳﺎ ﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﮔﺮ
ﻣﺪﺍم ﺘﻥ
ﺒﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻨﺪﻫﺪ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻳﻚ (ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭلی
ﻨﻪ (ﺟﺒﺮﻃﺒﻴﻌﻰ)
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﺑﻠﮑﻪ (ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻥ ﺃﻣﺮﻳﻦ)
ﻣﻄﺮج اﺳﺖ.(ﻫم
ﺠﺒﺮ ﻭﻫم
ﺁﺯﺍﺩی
اختیار )ﻭ(ﻧﻪ
ﺟﺒﺮ ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ) ﻭﻫﺮﮐس
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺩﺭک
اﻫﻤﻴّﺖ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ
ﺩﺭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻫﺎﻯ ﺒﻬﺸﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻃﻠﺎع
ﻘﺒلی اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ همه
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭﻫﺴتی هست
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ همگی
ﺒﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺭﻭح
ﺪﺭﻫﺮﻧﻮعی که
ﻫﺴﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻘﻮل اﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺑﺎﻳﺪﻩ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁل کمال
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻘﺎﺋم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺃﺻا ﺃﺻﻴل هر
ﻧﻮﻉ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻤﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺼﻮﺭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺿﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ. ﭘس
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻋﻠم الهی
ﻨﺠﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭلی ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻧﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﺣتی
ﻔﺴخ و
گندیدگی
گیاﻫﻰ ﻭ ﺭﺳخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﻨﻮنی ﺮﻭح اﺳﺖ.
ﺍﺳﺖﻣﮕﺮ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی میسّر
ﺒﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﭘﻴﺮﺵ ﻣﻄلع
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺠﻮﻳﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﺑﻴﻤﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. والّا
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎﻫﻤگی
اﻣﺮﻳﻪ ﮐﻥ
ﻔﻴﮑﻮﻥ الهی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻄح عقل جمعی
ﺰﻣﺎﻥ ﻭﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺍﺩبی قوم خود
ﻮﺳﺒک عرﻓﺎنی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺪﺭ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺁﻥ ﺒﺰﺑﺎﻥ
عصر ﺟﺪﻳﺪ
ﭼﻴﺰﻯ عجیب ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻧﺎ
ﻣﻌﻘﻮل ﺒﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻣﺎ
ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻴﮑﺴﺎﻥ ﻮ
ﻭﺍﺿح هستند ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﮐﻬﻨﮕی ﻮ ﺍﺯ
ﻣُﺪ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 4606
-ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ14 ﺹ387 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻋﻦ ﻗﻮﻝ
ﺍلله عزّ ﻭﺟﻞ ﻭﺫﺍ
ﺍﻟﻨﻮﻥ ﺍﺫ ﺫﻫﺐ
ﻣﻐﺎﺿﺒﺎﻓﻈﻦ ﺃﻥ
ﻟﻦ ﻧﻘﺪﺭ ﻋﻠﻴﻪ
ﻓﻘﺎﻝ ﺍﻟﺮﺿﺎﺫﻟﻚ
یونس ﺑﻦ ﻣﺘﻰﺫﻫﺐ
ﻣﻐﺎﺿﺒﺎ ﻟﻘﻮﻣﻪﻓﻈﻦﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺘﻴﻘﻦ ﺃﻥ ﻟﻦ
ﻧﻘﺪﺭ ﻋﻠﻴﻪﺃﻯ
ﻟﻦ ﻧﻀﻴّﻖ ﻋﻠﻴﻪ
ﺭﺯﻗﻪﻭﻣﻨﻪ ﻗﻮﻝ
ﺍلله عزّ ﻭﺟﻞ ﻭ
ﺃﻣّﺎ ﺍﺫﺍ ﻣﺎ
ﺍﺑﺘﻠﺎﻩﻓﻘﺪﺭ
ﻋﻠﻴﻪﺭﺯﻗﻪﺃﻯ
ﺿﻴّﻖ ﻋﻠﻴﻪ ﻓﻘﺘّﺮﻓﻨﺎﺩﻯ
ﻓﻴﺎﻟﻈﻠﻤﺎﺕ ﻇﻠﻤﻪ
ﺍﻟﻠّﻴﻞﻭ
ﻇﻠﻤﻪ ﺍﻟﺒﺤﺮﻭ
ﺑﻄﻦ ﺍﻟﺤﻮﺕﺃﻥ
لا ﺍﻟﻪ ﺍلا ﺃﻧﺖ
ﺳﺒﺤﺎﻧﻚ ﺍﻧّﻰ
ﮐﻨﺖ ﻣﻦ
ﺍﻟﻈﺎﻟﻤﻴﻦﺑﺘﺮﮐﻰ
مثل ﻫﺬﻩ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩﻩﺍﻟّﺘﻰ
ﻗﺪ ﻓﺮﻏﺘﻨﻰ ﻟﻬﺎ
ﻓﻰ ﺑﻄﻦ ﺍﻟﺤﻮﺕ
ﻓﺎﺳﺘﺠﺎﺏ ﺍلله
ﻟﻪﻭ ﻗﺎﻝ عزّ ﻭﺟﻞ
ﻓﻠﻮلا ﺃﻧّﻪ ﮐﺎﻥ
ﻣﻦ ﺍﻟﻤﺴﺒّﺤﻴﻦﻟﻠﺒﺶ
ﻓﻰ ﺑﻄﻨﻪ ﺍﻟﻰ ﻳﻮﻡ
ﻳُﺒﻌثوﻥ ﺍﻣّﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺫﻭﺍﻟﻨﻮﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻣﺘﻰ ﻏﻀﺒﻨﺎﻙ ﺭﻓﺖ
ﭼﻨﻴﻦ (ﻇﻦ)ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺮ ﺍﻭ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺎﺷﻴﻢ
( یونس ﺫﻭ ﺍﻟﻨﻮﻥﮐﻪ
ﻏﻀﺐ ﺍﺯ ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻨﻤﻮﺩ.ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
یونسﻫﻨﻮﺯ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ.ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺍﺯﺩﺳﺖﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻓﺮﺍﺭﻯﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
می ﻤﻴﺮﺩ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺘﻮﻟّﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻫﺮکس
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﮐﺴﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﮐﻪ ﺣﺘﻴﻤﻨﮑﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﺑﺎ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.پس ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻭ
ﺗﻮﺍﻥ ﻓﺮﺍﺭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻌﻴﺪ ﺍﺳﺖ
ﻳﻮﻧس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻓﮑﺮ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ
( ﻇﻦ( ﺍﻭ ﻳﻌﻨﻰ (ﻳﻘﻴﻦ
ﺍﻭ)ﺍﺳﺖ( ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻳﻮﻧس ﺳﺎﻟﻚ
ﻳﻘﻴﻦ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ ﺟﺰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﻦ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻏﻀﺐ ﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺟﻬﻞ ﻭ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺷﮑﻢ(ﺣﻮﺕ
ﻭ ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ)
ﺗﺎ ﺳﻪ ﺍﻭﻡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪﺑﺨﺸﺶ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺧﻮﺩﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪﻭ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻰ ﮔﺸﺘﻨﺪ
) ﺯﻳﺮﺍ ﻳﻘﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﮐﻪ(ﻗﺪﺭ)ﻣﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
( ﻳﻌﻨﻰ ﻗﺪﺭ ﻭ ﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ ﺍﻧﺪﻙ
ﺍﺯ ﺭﺯﻕﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ) ﻳﻌﻨﻰ
ﻳﻘﻴﻦ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺭﺯﻕ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺃﻧﺪﻙ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ. (ﺭﺯﻕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻯ ﮐﻢ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻴﻢ.ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﮐﻢ ﺷﺪﻥ ﺭﺯﻕ ﻣﺎﺩﻯ.
ﻭﻗﺪﺭ ﻳﺎ ﺳﺮﮔﺬﺷﺖﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻧﺪﻙ ﻭﮐﻢ
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﻔﺘﻤﻴﻦ
ﺁﻥ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ( ﺩﻟﻴﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ) ﮐﻪﭼﻮﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺒﺘﻠﺎ ﮐﺮﺩﻳﻢ
ﺭﺯﻕ ﺍﻭ ﺍﻧﺪﻙ ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ.(
ﻗﺪﺭ ﻭ ﻗﺘﺮﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﻄﺮﻩ ﺍﻧﺪﻙ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙﺭﺯﻕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻭ ﮐﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﻟﻰ
ﺭﺯﻕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﺯﻕ ﺍﻧﺪﻙ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
) ﻳﻌﻨﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺯﻕ ﺍﻭ ﮐﻢ ﮐﺮﺩﻩﻭ
( ﻗﺘﺮ ) ﻧﻤﻮﺩﻩ. (ﺑﺠﺎﻯ
ﻗﺪﺭﻳﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﮐﻢ
ﮐﺮﺩﻥ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺩﺭ ﻇﻠﻤﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺍﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻇﻠﻤﺖ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ( ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩﺍﻳﻦ
ﻧﺪﺍ ﻭ ﺩﻋﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺷﮑﻢ ﻣﺎﻫﻰ ﮐﻪﺩﺭﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺁﻣﺪﻩ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ) ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻇﻠﻤﺖ
ﺩﺭﻳﺎﻭ ﻇﻠﻤﺖ ﺷﮑﻢ
ﺣﻮﺕﻳﺎ ﻣﺎﻫﻰ ﺑﺰﺭﮒ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.( ﺳﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﻇﻠﻤﺖﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻘﻞﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﺩﺭﻃﻔﻮﻟﻴﺖﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻇﻠﻤﺖ ﺷﺒﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﻇﻠﻤﺖ
ﺣﻮﺕ ﻭ ﺣﻴﺎﺕ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰﺩﺭﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻭرؤیتﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ) ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﮐﻪ ﺟﺰ ﺗﻮ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺳﺒﺤﺎﻥ ﺗﻮ
ﻳﻌﻨﻰ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺯ
ﻣﻦ ﺍﺳﺖﻭ ﺑﺨﻮﺩ
ﺳﺘﻤﮕﺮ ﺑﻮﺩﻩﺍﻡ
( ﺩﻋﺎﻯ ﻫﻤﮕﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻦﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﻡ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
) ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺭﺍ ﺗﺮﻙ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ( ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯﻭﻳﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺍﻳﻨﻚ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻦ ﺩﺭ ﺷﮑﻢ ﺣﻮﺕ
ﻭ ﻧﻬﻨﮓ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ( ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺍﻣﺮ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﮐﻪﺩﺭ عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﺩﻋﺎﻯ ﺍﻭ ﮐﺮﺩﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩ
ﺩﺭ ﺷﮑﻢ ﺣﻮﺕ ﻭﺗﺎ
ﺭﻭﺯ بعثَت ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. (ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﺳﺒﺤﺎﻥ ﺍلله ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺗﻘﺼﻴﺮﺍﺯ ﺧﻮﺩﻡ
ﺑﻮﺩﻩﻭﺗﻮ ﺳﺘﻤﻰ
ﺑﻤﻦ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻰﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺨﺘﻴﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻢ.ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻴﻨﺮﺳﻴﺪﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺒﻌﺸﺖﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻭﺍﺻﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ ﻧﺮﺳﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﮑﻢ
ﻣﺎﻫﻰ ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺨﺖ ﺩﻧﻴﺎﻭﻳﺎ
ﺳﺨﺘﻰ ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﻴﺎﻣﺖﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻳﺪ. والّا
ﺣﻘﻴﺮ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ بعثَت
ﮔﺮﺩﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻣﺒﻌﻮﺵ ﮔﺮﺩﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺍﺯﻃﺮﻑﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻮﺩ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﻓﻌّﺎﻝ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻋﺎﺩﺍﺕﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪﻳﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺎ ﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
(ﺗﺴﺒﻴﺢ) ﺍﺯ ﺳﺒﺎﺣﻪﻭ
ﺷﻨﺎﮔﺮﻯﻳﺎ ﺣﺮﮐﺖ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﻃﻮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺃﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺳﻔﺮ ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺑﺎ ﮐﺸﺘﻰ ﻭلاﻳﺖﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺧﻄﺮ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺍﻣﺎ ﺷﻨﺎﮔﺮﺍﻧﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﻃﻮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺗﺎﺭﻳﻚ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﺎﺣﻞﺟﺰ ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺻﻠﻰ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺑﺎ ﺃﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.والّا(ﺗﻌﺒّﺪ)ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺟﺰ
ﺷﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻌﺮﻑﻭﺳﻴﻠﻪﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻃﺎﻟﺐﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
4607 - اﺯ ﺃﻣﻴﺮ المؤمنین
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ391 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﺍلله
ﻋﺮﺽ ﻭلاﻳﺘﻰ ﻋﻠﻰ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕﻭ
ﻋﻠﻰ ﺃﻫﻞ ﺍلأﺭﺽ
ﺃﻗﺮ ﺑﻬﺎ ﻣﻦ
ﺃﻗﺮ ﻭ ﺃﻧﮑﺮﻫﺎ
ﻣﻦ ﺃﻧﮑﺮﺃﻧﮑﺮﻫﺎ
یونسﻓﺤﺒﺴﻪ ﺍلله
ﻓﻰ ﺑﻄﻦ ﺍﻟﺤﻮﺕﺣﺘّﻰ
ﺃﻗﺮ ﺑﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭلاﻳﺖﻣﺮﺍ ﺑﺄﻫﻞ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭﺯﻣﻴﻦ
ﻋﺮﺿﻪ ﮐﺮﺩ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭﺑﺮﺧﻰ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﻳﻮﻧس ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮐﺮﺩ ﻭمحبوس ﺷﮑﻢ
ﻣﺎﻫﻰ ﺷﺪ. ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻣﻦ ﺑﮑﻨﺪ ( ﻣﻨﻈﻮﺭیونس
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻴﺎﻓﺖ. ﻭ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻟﻌﺒﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺩﺍﻧﺘﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻳﺎﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻨﻰ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻨﻴﻮ ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﺎﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺗﺎ
ﻋﻴﺴﻰﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻴﺎ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ ﺍﻳﻠﻰ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺃﻫﻞ ﺁﺳﻤﺎﻥﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺃﻫﻞ ﺯﻣﻴﻦﻳﻌﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺃﭼﻬﻞ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻋﺮﻭﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻣﻮلا
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻭ( ﺷﺮﻁ
لاﺯﻡ ) ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ
پس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﻣﻮلا
ﺍﻭلاﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﮔﺎﻩ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﺍﺯﺑﺎﺏ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﺮﻁ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺮ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺃﻫﻞ
ﻋﺒﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭﻏﻴﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ اﺳﺖ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
.

حدیث
4608 - اﺯ ﺃﻣﻴﺮ المؤمنین
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ392ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳﺎﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩﮐﻪ
یونس ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﺘﻰﺩﺭ
ﺳﻦ ﺳﻰ ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻣﺒﻌﻮث
ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩ ﺷﺪ.ﻭ ﺍﻓﺰﻭﺩ
: ﻭ ﮐﺎﻥ
ﺭﺟﻠﺎ
ﻳﻌﺘﺮﻳﻪ ﺍﻟﺤﺪﻩ
ﻭ ﮐﺎﻥ ﻗﻠﻴﻞ ﺍﻟﺼﺒﺮ
ﻋﻠﻰ ﻗﻮﻣﻪﻭ ﺍﻟﻤﺪﺍﺭﺍﻩ
ﻟﻬﻢ ﻋﺎﺟﺰﺍ ﻋﻤّﺎ
ﺣﻤّﻞ ﻣﻦ ﺷﻘﻞ ﺣﻤﻞ
ﺃﻭﻗﺎﺭ ﺍﻟﻨﺒﻮﻩ
ﻭ ﺃﻋﻠﺎﻣﻬﺎ ... ﻭ
ﺍﻭ ﻣﺮﺩﻯ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻋﺼﺒﺎﻧﻰ ﻭ ﺳﺨﺖ
ﮔﻴﺮ ﻭﺣﺪﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ.
ﺻﺒﺮﺵ ﺃﻧﺪﻙ ﻭ ﺑﺮﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﻣﺪﺍﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻭ ﻋﺎﺟﺰ ﺍﺯ
ﺣﻤﻞ(ﺃﻭﻗﺎﺭ ﻧﺒﻮﺕ)ﻭ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ
( ﻗﺮّهﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭ ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ
ﺁﻥ ﻓﺮﻭ ﻣﻰ ﺭﻳﺨﺖﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺗﻨﻪ ﺩﺭﺧﺘﻰ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺑﺎﺭ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﻣﻴﻮﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﮑﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﻇﺮﻑ ﺳﻰ
ﻭﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﺑﻮﻯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪﮐﻪ ﻳﮑﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺭﻭﺑﻴﻞ ﺍﺯ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻧﺒﻮﺕ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﺑﻮﺩ.(
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺿﻤﻦ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪ)ﻭ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻗﺪﻳﻢ ﺑﺎ
ﻳﻮﻧس ﺩﺍﺷﺖ ( ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻫﻢ
ﺁﺷﻨﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ ) ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﻨﻮﺧﺎ ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﻣﺮﺩﻯ
ﻣﺴﺘﻀﻌﻒ ﻭ ﻋﺎﺑﺪﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ ﻣﺸﻤﻮﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ
(ﻫﻨﻮﺯ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩ )ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﻭﺣﮑﻤﺖ ﻧﺪﺍﺷﺖ
( ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻧﺪﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺹ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥﺒﺎﺯﮔﺘﻪ
ﻣﺒﺮﺳﺪ)ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
یونس ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﺮﺩﻡ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩﻭﻟﻰ
ﺃﻃﻔﺎﻝ ﻭ ﺳﺎﻟﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
)ﻭ: ﻭ ﺃﻧﺎ ﺍﻟﻤﺴﺘﻀﻌﻒ
ﺍﻟﻤﻬﻴﻦﻭ ﺃﻧﺎ
ﺍﻟﺤﮑﻢ ﺍﻟﻌﺪﻝﺳﺒﻘﺖ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﻏﻀﺼﺒﻰلا
ﺍﻋﺬﺏ
ﺍﻟﺼﻐﺎﺭ
ﺑﺬﻧﻮﺏ
ﺍﻟﮑﺒﺎﺭ ﻣﻦ ﻗﻮﻣﻚﻭﻫﻢ
ﻳﺎ یونسﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺧﻠﻘﻰ ﻭ ﺑﺮﻳّﺘﻰ
ﻓﻰ ﺑﻠﺎﺩﻯ ﻭ ﻓﻰ
ﻋﻴﻠﺘﻰﺍﺣﺐ ﺃﻥ
ﺃﺗﺄﻧّﺎﻫﻢﻭ ﺃﺭﻓﻖ
ﺑﻬﻢﻭ ﺃﻧﺘﻈﺮ ﺗﻮﺑﺘﻬﻢﻭ
ﺍﻧّﻤﺎ ﺑﻌثتک  ﺍﻟﻰ ﻗﻮﻣﻚ
ﻟﺘﮑﻮﻥ ﺣﻴﻄﺎ ﻋﻠﻴﻬﻢﺗﻌﻄّﻒ
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺑﺎﻟﺮﺣﻢ
ﺍﻟﻤﺎﺳّﻪ ﻣﻨﻬﻢﻭ
ﺗﺄﻧّﺎﻫﻢ ﺑﺮﺃﻓﻪ
ﺍﻟﻨﺒﻮﻩ ﻭ ﺗﺼﺒﺮ
ﻣﻌﻬﻢ ﺑﺄﺣﻠﺎﻡ
ﺍﻟﺮﺳﺎﻟﻪﻭ ﺗﮑﻮﻥ
ﻟﻬﻢ ﮐﻬﻴﺌﻪ ﺍﻟﻄﺒﻴﺐ
ﺍﻟﻤﺪﺍﻭﻯ ﺍﻟﻌﺎﻟﻢ
ﺑﻤﺪﺍﻭﺍﻩ ﺍﻟﺪﺍٴﻓﺨﺮﻗﺖ
ﺑﻬﻢﻭ ﻟﻢ ﺗﺴﺘﻌﻤﻞ
ﻗﻠﻮﺑﻬﻢ ﺑﺎﻟﺮﻓﻖﻭ
ﻟﻢ ﺗﺴﺴﻬﻢ ﺑﺴﻴﺎﺳﻪ
ﺍﻟﻤﺮﺳﻠﻴﻦثُمّ
ﺳﺄﻟﺘﻨﻰ ﻋﻦ ﺳوء
ﻧﻈﺮﻙ ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ
ﻟﻬﻢﻋﻨﺪ ﻗﻠّﻪ
ﺍﻟﺼﺒﺮ ﻣﻨﻚﻭ ﻋﺒﺪﻯ
ﻧﻮﺡ ﮐﺎﻥ ﺃﺻﺒﺮ
ﻣﻨﻚ ﻋﻠﻰ ﻗﻮﻣﻪﻭ
ﺃﺣﺴﻦ ﺻﺤﺒﻪﻭ ﺃﺷﺪ
ﺗﺄﻧّﻴﺎ ﻓﻰ ﺍﻟﺼﺒﺮ
ﻋﻨﺪﻯﻭ ﺃﺑﻠﻎ ﻓﻰ
ﺍﻟﻌﺬﺭ
ﻓﻐﻀﺒﺖ ﻟﻪ ﺣﻴﻦ
ﻏﻀﺐ ﻟﻰﻭ ﺃﺟﺒﺘﻪ
ﺣﻴﻦ ﺩﻋﺎﻧﻰ . ﻣﻦ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻋﺎﺩﻝ
ﻫﺴﺘﻢﮐﻪ ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﻦ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻏﻀﺐ
ﻣﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﺍﻭﻝ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ لاﺯﻡ
ﻭ ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺑﻌﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻏﻀﺐ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ
) ﺃﻯ یونس ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻦ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻣﻦ
ﺩﺭسرﺯﻣﻴن
هاﺎﻯ ﻣﻦ ﻭ ﻋﺎﺋﻞ
ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﻋﺎﺋﻞ
ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﻭ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺑﺪﻫﺪ ) ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺄﻧّﻰ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎثُمّ
(ﻋﺠﻠﻪ ﻧﮑﻨﻢ.ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺭﺷﺪ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ
ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ ﺷﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﻏﻀﺐ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﻧﻌﻤﺘﻰ
ﺍﺳﺖﻭﺗﺠﺪﻳﺪ ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ) ﻭﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻯ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺍﺭﻓﺎﻕ
ﺑﺎثُمّ ( ﻧﺮﻣﺶ
ﻭ ﺭﻓﺎﻗﺖ ﻭﻣﺤﺒﺖ
ﻭ ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ ) ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻢ ( ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻭ ﻣﻦ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﻣﺒﻌﻮﺵ ﮐﺮﺩﻥ ﮐﻪ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ ﻋﻄﻒ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﮐﻨﻰﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
( ﻣﺎﺵ) ﻳﺎ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻭﺣﻴﺎﺗﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺎﺕ ﺭﺃﻓﺖ ﻧﺒﻮﺕ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺗﺄﻧّﻰ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ (ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺒﻮﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭ
ﺑﺎ ﺍﺣﻠﺎﻡ ﻳﺎ ﺻﺒﺮ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎﺵ
( ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﻠﻢ لاﺯﻡ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭﺳﻔﺎﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﻃﺒﻴﺐ
ﻣﻌﺎﻟﺞ ﺑﺎﺵ ( ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﺎﻟﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺪﻭﺍﻯ ﺩﺭﺩ
ﻫﺴﺘﻰ ( ﺗﺠﺮﻳﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻯ
) ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻩﻭ ﻧﺮﻣﺶ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺭﺳﻮلاﻥ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻧﺒﺮﺩﻯ.ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﻋﺬﺍﺏ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ؟
ﻭﻧﻮﺡ ﺻﺒﻮﺭ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﻋﺎﻯ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻣﺮﺩﻣﺶ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻢ.
ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻧﻔﺮﻳﻦ
ﻭ ﻏﻀﺐ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻡ
ﻋﻤﻞ ﻧﮑﺮﺩﻡ(ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻭﺭﺩﺳﺖ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻪﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﺣﺎﺩثه ﻓﻌﻠﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻊ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﻘﺮﻳﺮ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ
ﻗﺴﻤﺖ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﺣﺎﺩﻳﺶ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﻭ ﺟﻨﺒﻪ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻳﻬﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﺸﺪﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺳﻤﺒﻠﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ .

حدیث
4609 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻳﻦ
ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺳﺠّﺎﺩ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ401ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻋﺒﺪ
ﺍلله ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻠﻴﻔﻪﻧﺰﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ ﺭﻓﺖ ﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪﺁﻳﺎ
ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪﺍﻯﺣﻮﺕ
ﻭﻧﻬﻨﮓ یونس ﺭﺍ ﺑﻠﻌﻴﺪ؟ ﭼﻮﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺟﺪ ﻣﺮﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺪ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﮔﺮﺩﻳﺪ  (ﻋﺒﺪﺍلله
ﺑﻦ ﻋﻤﺮ ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺃﻫﻞ ﺳﻨّﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﭘﺪﺭﺵ ﻋﻤﺮ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﻬﻤﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺠّﺎﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﻳﺰﻳﺪ
ﺑﻮﺩﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺘﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖﻭ ﺳﺎﻟﻤﻨﺪ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ ﻋﺼﺮﻧﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ یونس ﭼﻮﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻮلا ﻋﻠﻰ ﺭﺍﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ
ﺑﻌﺪ ﺑﺪﻫﺎﻥ ﻣﺎﻫﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖﻭﻟﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
یونس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﺧﻮﺩﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﮔﺮ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻟﺬﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻋﺬﺍﺏ
ﺷﮑﻢ ﺣﻮﺕﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ ﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺑﻠﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﭼﻮﻥ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ سپس
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺒﻠﻰﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖﻣﻴﻴﺂﻭﺭﻧﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺁﻭﺭﺩ.ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻮلا
ﺃﻣﻴﺮ المؤمنینﺍﻳﻦ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﺩﮐﻪ
ﺑﻴﻌﺖ ﺑﻮﻯ ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﺍﻭﺷﺮﻁ
لاﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ ﮔﻔﺖﺁﺭﻯ
ﻭ ﺍﺑﻦ ﻋﻤﺮ ﺁﻳﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺧﻮﺍﺳﺖ.( ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻳﺘﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮐﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺻﺪﺭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﺪﺭﻙ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ ﻳﻚ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ
ﻭﻣﻌﺠﺰﻩ ﮔﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺑﻦ ﻋﻤﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎ
ﭘﺎﺭﭼﻪ ﺍﻯ
ﺑﺴﺖ.ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺎﺯﮐﺮﺩﮐﻨﺎﺭ
ﺩﺭﻳﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺎﻫﻰ ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﮐﻪ ﺍﺑﻦ ﻋﻤﺮ
ﺗﺮﺳﻴﺪ)ﮐﻪ ﻣﻌﺬﺭﺕ
ﺧﻮﺍﺳﺖﻭ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
نفس أمّاره  ﺧﻮﺩ ﻧﺎﻟﻴﺪ.ﻭ
ﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ ﺑﻤﻴﺮﻡ
ﺧﻮﻧﻢ ﺑﮕﺮﺩﻥ ﺗﻮ
ﺍﺳﺖ.ﺳپس ﺍﺯ ﻧﻬﻨﮓ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﮐﻴﺴﺘﻰ؟ﻭﻣﺎﻫﻰ
ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﻣﺎﻫﻰ یونس
ﻫﺴﺘﻢ.ﻭ ﻣﺎﻫﻰ ﺍﻓﺰﻭﺩ: ﻳﺎ ﺳﻴّﺪﻯ
ﺍﻥ ﺍلله ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻟﻢ ﻳﺒﻌﺶ ﻣﻦ ﺁﺩﻡﺍﻟﻰ
ﺃﻥ ﺻﺎﺭ ﺟﺪﻙ ﻣﺤﻤﺪﺍلا
ﻭ ﻗﺪ ﻋﺮﺽ ﻋﻠﻴﻪ
ﻭلاﻳﺘﮑﻢ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖﻓﻤﻦ ﻗﺒﻠﻬﺎ
ﻣﻦ ﺍلأﻧﺒﻴﺎٴ ﺳﻠﻢ
ﻭ ﺗﺨﻠّﺺ ﻭﻣﻦ
ﺗﻮﻗّﻒ ﻋﻨﻬﺎ ﻭ
ﺗﻤﻨّﻊ ﻣﻦ ﺣﻤﻠﻬﺎﻟﻘﻰ
ﻣﺎ ﻟﻘﻰ ﺁﺩﻡ ﻣﻦ
ﺍﻟﻤﻌﺼﻴﻪ .... ﺃﻯ ﺳﺮﻭﺭ ﻣﻦ .(
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ ﺍﻣﮑﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻭﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩﺑﻮﺩ ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﺷﻤﺎ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺮﺿﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭﺍﮔﺮ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮکس
ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻴﮑﺮﺩﻭ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻨﺪﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ
( ﺗﻤﺎﻣﻰ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺍﺯ ﺁﺩﻡ ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺭﺍ ﮐﺸﻒ
ﮐﺮﺩﻭﺩﺭ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺴﻢ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺗﺎ
ﻋﻴﺴﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭ ﻋﻴﺴﻮﻳﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﺮ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻝ ﻋﺒﺎﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﻳﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺩﻭ قرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﺗﻮﻗّﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺰﺭﮐﺘﺮﻳﻦ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ
) ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺳﺮﻳﻊ ﺍﻭ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻗﺒﻠﻰﮐﻪ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺎ ﺗﻮﻟّﺪ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﻭ ﻳﺎ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﺍﺷﺖ)
ﺑﻌﺪ ﻣﺎﻫﻰ ﮔﻔﺖﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺁﺩﻡ ﻭ ﻧﻮﺡ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭ یونس ﻭ
ﺍﻳّﻮﺏ ﻭ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ یونس
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻗﺒﻮﻝ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ
( ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻣﺎﻫﻰ
ﮐﻨﺎﺭ ﺩﺭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﺏ رؤیائی ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
) ﻭﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺫﺍﺕﺑﻴﻮﻧﺶ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺭﺍﺷﺪﻳﻦ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩیونس
ﮔﻔﺖ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻡ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻢ
؟ ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺩﺍﺩﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺪلاﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻣﺴﺎﺋﻠﻤﻄﺮﻭﺣﻪ
ﺍﺳﺖ)ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ
ﻧﻬﻨﮓ یونس ﺭﺍ ﺑﺒﻠﻌﺪﮐﻪ
ﭼﻬﻞ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﺷﮑﻢ
ﻣﻦ ﺑﻮﺩ ( ﻳﻚ ﻳﺎ ﭼﻨﺪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﺧﻠﻮﺕ عزّﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ) ﻭ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﮔﺮﺩﺵ ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ
(ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﮐﻪ ﺗﺎﺭﻳﻚﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺣﻴﺎﺕﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺣﻴﺎﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ )
ﺁﻧﮕﺎﻩ یونس ﮔﻔﺖﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺗﻘﺼﻴﺮ ﻧﺪﺍﺭﻯﻭ
ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻭ ﺳﺒﺤﺎﻥ
ﺗﻮﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡ.ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﺨﻮﺩﻡ
ﺳﺘﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ.ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺭﺍﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻢ
(ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﺷﮑﺎﺭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻧﻘﺶ
ﻣﻮلا ﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥﻧﻘﺶ ﺣﺴﻴﻦ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻘﺶ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﺮﺗﺎﺏ یونس ﺑﺨﺸﮑﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ. (ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰپس
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ .

حدیث
4610 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ402ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺩﺍﻭﺩ ﻭ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺮﻳﻦ
ﻭ ﻧﻈﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﺩ. (ﺩﺭ رؤیت ) ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺑﺮﮒ ﻭﺷﺎﺧﻪ ﺩﺭﺧﺖ
ﺩﻳﺪﻧﺪ ( ﮐﺎﺧﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺎﻩ ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻭ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﺎﺩﻩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﺃﻗﻞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ) ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪ
ﻣﺘﻰ ﭘﺪﺭ یونس ﺑﻮﺩ.
(ﭘﻴﺮ ﻭﻣﺮﺑّﻰ یونسﻭﻫﺮﺳﺎﻟﻚ)
ﻭﻟﻰ ﻣﺘﻰ ﺁﻧﮕﺎﻩﺩﺭﺑﺎﺯﺍﺭ
ﻫﻴﺰﻡ ﻓﺮﻭﺷﻬﺎ
ﺑﻮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ ﻧﺰﺩ
ﺍﻭ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺑﺮ
ﺳﺮ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ( ﻭﻗﺮ
ﻫﻴﺰﻡ ) ﺩﺍﺷﺖ(ﺑﺎ
ﻳﻚ ﺑﺴﺘﻪ ﻭ ﺑﺎﺭ
ﻫﻴﺰﻡ. ﻭ ﻭﻗﺮ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ قرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﮑﻠﻤﻪ
قرّه ﺭﺍ ﺑﺎﺷﮑﺎﻝ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﺑﺮﺩﻩﺍﻧﺪﻭﺍﺯ
ﺗﺼﺮﻳﺢ ﺁﻥ ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﻣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻋﻠﺎﻥ ﻣﻴﮑﺮﺩﭼﻪ
ﮐﺴﻰ ﺍﻳﻦ ﮐﺎلاﻯ
ﻃﻴّﺐ ﻭ ﭘﺎﻙ ﻭﺧﻮﺏ
ﺭﺍﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻗﻴﻤﺖ
ﻃﻴّﺐ ﻭ ﺣﻠﺎﻟﻰ
ﺧﺮﻳﺪﺍﺭ
ﺍﺳﺖ؟( ﺣﻠﺎﻝ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺣﻠﺎﻝﻳﻌﻨﻰ
ﭼﻪ ﮐﺴﻰ ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪﻭ
ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍﺑﺒﺮﺩ.ﻭ ﺳپس
ﻣﺘﻰ ﺑﺎﺍﻳﻦ ﭘﻮﻝﺩﺍﻭﺩ
ﻭ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺭﺍﺩﺭ
ﻣﻨﺰﻟﺶ
ﭘﺬﻳﺮﺍﺋﻰ ﮐﺮﺩ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻟﺤﻤﺪ للهﻭﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺷﮑﺮ ﻣﻴﮕﻔﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻭﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﺳﭙﺎﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﻏﺬﺍ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﺎﺩﻩﻭ
ﻣﻬﻤﺎﻧﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺩﺍﻭﺩ ﻭ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻗﺮﻳﻦ ﻭ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ .

حدیث
4612 - اﺯ ﺍﺑﻦ ﻋﺒﺎس
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ411ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ ﺍﺣﺒﺎﺭ
ﻭ ﻣﻠّﺎ ﻫﺎﻯ ﻳﻬﻮﺩ
ﻧﺰﺩ ﻋﻤﺮ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺁﻣﺪﻧﺪ.ﻭ ﺳﻮﺁلاﺗﻰ
ﭼﻴﺴﺘﺎﻧﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻋﻤﺮ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺟﻮﺍﺑﻰ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻨﺪﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﺑﺎﻃﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ( ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺸﻴﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﺗﻤﺎﻡ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺗﻤﺎﻡ ﻋﻠﻮﻡ
ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻴﭻ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﮔﻔﺖ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖﻣﻴﮕﻔﺖ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻢ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺪﻳﻢﭼﻴﺴﺘﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﭼﻴﺴﺘﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭﻟﻰ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﺰﺩ
ﻣﻮلا ﻋﻠﻰ ﺑﺮﺩﺗﺎ
ﺁﺑﺮﻭﻯ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻋﻤﺮ ﺳﺨﺖ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻣﻮلا ﺑﻮﺩﻭﺍﻭﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺎﺟﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.( ﻟﻮلا
ﻋﻠﻰ ﻟﻬﻠﻚ ﻋﻤﺮ
)ﻭﻳﺎ ( ﺍﻧﺖ
ﻟﻨﺎﮐﻨﻮﻥ ﻟﻨﺎﻭﻟﻮلا
ﺍﻧﺖﻟﮑﻨّﻨﺎ لا)
ﺍﮔﺮ ﻋﻠﻰ ﻧﺒﻮﺩ
ﻋﻤﺮ ﻫﻠﺎﻙ ﻣﻴﺸﺪ.
ﻭ ﺗﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭﻋﻤﺮ ﻭﺑﺮﺍﻯ ﮐﻠﻤﻪ(ﻟﻨﺎ)ﭼﻨﺎﻧﻰﮐﻪﺍﮔﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻯ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻴﺸﺪﻳﻢ. ﻭ ﮐﻠﻤﻪ(لا)ﻣﻴﺸﺪ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻳﻦ ﭼﻴﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻗﻔﻠﻬﺎﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﮐﺪﺍﻣﻨﺪ؟ﻣﻮلا
ﮔﻔﺖ ﺷﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ( ﺯﻳﺮﺍ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ ﻋﺮﻭﺝ
ﻭ اسراء ﺭﻭﺡ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.
ﻭ ﺷﺮﻙﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ.)
ﺍﻣﺎ ﮐﻠﻴﺪﻫﺎﻯ
رمز ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮐﺮﺩﻥ
ﻗﻔﻠﻬﺎﻯ ﺁﺳﻤﺎﻥﮔﻔﺘﻦ
لا ﺍﻟﻪ ﺍلا ﺍللهﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮﻝ ﺍلله
ﺍﺳﺖ ( ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻮﻝ ﻭﺣﺪﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺻﺎﺣﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﻋﺒﺪ)ﻭ
ﺑﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺍﻭ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺳﺖ ) ﺍﻣﺎ
ﻗﺒﺮﻯ ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻴﺪﺍﺩﺣﻮﺗﻰ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ یونس ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩ ( یونس ﺩﺭ
عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﻣﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻣﺒﻌﻮﺵ
ﮔﺮﺩﻳﺪ)ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﮑﻪ ﻧﻪ ﺍﺯ ﺟﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ ﺍﻧس
ﺁﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻮﺭﻯ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺭﺍﺑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻮﺭﭼﮕﺎﻥ
ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩﮐﻪﺑﺨﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪﺗﺎ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺨﺒﺮﺍﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﻟﮕﺪ ﻣﺎﻝ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺳﻮﺁﻝ
ﺁﻥ ﭘﻨﺞ ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﻭ ﺣﻮﺍ ﻭ ﺷﺘﺮ ﺻﺎﻟﺢ
ﻭ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ ﻋﺼﺎﻯ
ﻣﻮﺳﻰ ( ﻋﺼﺎﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﺩﺭﺧﺘﻰ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﻋﺼﺎ ﻧﻴﺰ
ﺭﺣﻤﻰ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻋﺼﺎﻯ ﻣﻮﺳﺎ ﺩﺭ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺩﺳﺖ ﻣﻮﺳﺎ ﻭﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺭﺣﻢ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﻣﻮﺳﻰ ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺎﺷﻰﻭ ﺑﺎﺯ
ﻣﻮﺳﻰ ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺎﺷﻴﻪ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﻩ)ﺍﺳﺖ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﮕﻰ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﺣﻢ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩﻭﻧﻪ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺳپس ﺑﺎ ﺳﻮﺁﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺍﻳﻦ ﺍﺣﺒﺎﺭ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ.ﻭ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎ ﻴﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﻭﺳﻌﺖ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻣﻮلا ﺑﻮﺩﻩ پس ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪﻗﺼﺪ ﺳﺎﺋﻠﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﭘﺎﺳﺦ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺳﻠﻮﮐﻴﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 4613 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ14ﺹ420ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺷﺒی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻘﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
ﺒﻘﻴﻊ ﺭﻓﺖ
ﻭﺃﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭﻋﻤﺮ ﻭﻋثماﻥ
ﻮﻋلیّ ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩ.
ﻭﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻳﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎﺻﺤﺎﺏ
ﮐﻬﻒ ﺑﺮﺳﻴﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﻗﻮل ﻤﻥ
ﺒﺂﻧﻬﺎ ﺳﻠﺎم
ﺒﺮﺳﺎﻧﻴﺪ (ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
ﺒﻘﻴﻊ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻴلی
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣل ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺁﻥ اﻗﺎﻣﺖ
ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﻓﮑﺮ
ﻣﺮگ ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎلا ﺍﻳﻥ
اﺷﺨﺎﺹ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺠﻤﻠﻪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺗﺼﻮﺭ ﺭؤﻴﺎﺋی
اﺣﻮﺍلی ﺴﻠﻮکی
از ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴم
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻧﺒﻮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﺠﺴّﻢ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺳﭙس ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﻋﻤﺮ ﻭﻋثماﻥ ﻮ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻋلیّ
ﺒﻤﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺧﻄﺎﺏ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﻴﺎﺳخی ﺠﺰ
ﺑﺮﺍﻯ علیّ
ﻨﻴﺎﻣﺪ.
ﻭﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺗﺎﺭﻳخی ﺨﻠق
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻭلاﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻴﻤﻮلاﻭﺍﻣﺎﻣﺒﺎﻗﺮﺭﻭﺷﻥﮑﻨﺪ)ﺳپسﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺳﺘﻮﺭﺩﺍﺩﮐﻪﺑﺎﺩﺍﻳﻥﭽﻬﺎﺭ
ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺑﺪرَبّ
ﮐﻬﻒ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺃﻫل کهف ﺑﺒﺮﺩ (ﮐﺎﺭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻮﻥ ﺴﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻮ ﺑﺨﺪﻣﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﺒﺎ ﺩﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴم
ﻮ ﺭؤﻴﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺳﻠﺎم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺍﺑﻠﺎع کرﺩ ﻭﻟی
اﺯ ﮐﻬﻒ
ﭘﺎﺳﺨی
ﻨﻴﺎﻣﺪ. ﻭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺭﻓﺖ.
ﻭﻋﻤﺮ ﻭﺳﭙس
ﻋثماﻥ ﭽﻨﻴﻥ
کرﺩﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺍبی ﻨﺒﻮﺩ
( ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ الهی
ﻮ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﻮﺭ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
عزﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ توسّل
ﺒﺎﻳﻥ گوﻧﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﻴﭻ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﺳپسﻋﻠیّ
ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻭﻓﺮﻣﻮﺩ: اﻟﺴﻠﺎم
علیکم ﻮ ﺭﺣمة
ﺍلله ﻭ
ﺑﺮﮐﺎﺗﻪ ﺃﻫل
اﻟﮑﻬﻒ
ﺍﻟّﺬﻳﻥ
ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﺑﺮﺑّﻬﻢ ﻭ
ﺯﺍﺩﻫم هُدﻯ
ﻭﺭﺑﻄ علی
ﻘﻠﻮﺑﻬﻢ ﺃﻧﺎ
ﺭﺳﻮل ﺮﺳﻮل الله
ﺍﻟﻴﮑﻢ
ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﻣﺮﺣﺒﺎ
ﺑﺮﺳﻮﻝ ﺍلله ﻭ
ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﻭﻋﻠﻴک
اﻟﺴﻠﺎم ﻴﺎ
ﻭﺻیّ ﺮﺳﻮل الله
ﻭﺭﺣمة ﺍلله ﻭ
ﺑﺮﮐﺎﺗﻪ ﻗﺎﻝ
ﻓﮑﻴﻒ ﻋﻠﻤﺘم
ﺃﻧّﻯ ﻮﺻیّ اﻟنبیّ؟
ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﺍﻧّﻪ ﺿرَبّﻋلی
ﺁﺫﺍﻧﻨﺎ ﺃلا
ﻧﮑﻠّﻢ ﺍلاﻧﺒﻴّﺎء
ﻭ ﻭﺻیّ نبیّ
ﻓﮑﻴﻒ ﺗﺮﮐﺖ
ﺭﺳﻮل الله
ﺻﻠّﻯ الله
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ؟
ﻭﮐﻴﻒ ﺣﺸﻤﻪ؟
ﻭﮐﻴﻒ ﺣﺎﻟﻪ
ﻭﺑﺎﻟﻐﻮﺍ
ﺑﺎﻟﺴﻮﺁﻝ
ﻭﻗﺎﻟﻮﺍ
ﺧﺒّﺮ ﺍﺻﺤﺎﺑک
هؤلاء
ﺃﻧّﺎ لا
ﻧﮑﻠّم الاﻧبیاء
ﻭ ﻭﺻیّ نبیّ
ﻓﻘﺎل ﻠﻬم
ﺃﺳﻤﻌﺘم ﻤﺎ
ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ؟
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻧﻌﻢ ﻗﺎل
ﻔﺎﺷﻬﺪﻭﺍ ثمّ
ﺤﻮﻟﻮﺍ
ﻭﺟﻮﻫﻬم ﻘِﺒل
اﻟﻤﺪﻳنة
ﻓﺤﻤﻠﺘﻬم
اﻟﺮﻳح ﺤﺘّﻯ
ﻮﺿﻌﺘﻬﻢ ﺑﻴﻥ
ﻴﺪﻯ ﺮﺳﻮل الله
ﻓﺎﺧﺒﺮﻭﻩ
ﺑﺎﻟّﺬﻯ کاﻥ
ﻓﻘﺎل ﻠﻬم
اﻟﻨبی ﻘﺪ ﺭﺃﻳﺘم
ﻮﺳﻤﻌﺘﻢ
ﻓﺎﺷﻬﺪﻭﺍ
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻧﻌﻢ
ﻓﺎﻧﺼﺮﻑ ﺍﻟﻨبی
اﻟی ﻤﻨﺰﻟﻪ
ﻭﻗﺎل ﻠﻬم
اﺣﻔﻈﻮﺍ
ﺷﻬﺎﺩﺗﮑم ﻭﻣﻮلا
ﺳﻠﺎم کرﺩ ﻭ
ﺃﻫل کهف ﺭﺍ
ﮐﺴﺎنی ﺨﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ. (ﺑرَبّ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺧﻮﺩ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻫُﺪﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ
ﻭﺑﺪﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺸﺴﺖ (
ﺃﻫل کهف ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻮﻓق
ﺒﮑﺴﺐ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫُﺪﺍ ﻳﺎ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎلاﺗﺮﻯ
ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﺮﺑﻮﻃ ﻮ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭتوسّل
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭثاﺑﺖ ﺩﺭ ﺩل
ﺸﺪﻩ ﺍﻳﻥ
همانی ﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ) ﻭﻣﻥ
ﺮﺳﻮل خدا
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻢ (ﺟﺎﻧﺸﻴنی
ﻮﺍﻗﻌی ﻮ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻮلا
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﻭﻣﻘﺎﺑل
ﺮﺑﻮﺩﻥ
ﺨﻠﺎﻓﺖ ﺳﻴﺎسی
اﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ الهی
ﺒﻮﺩ. ﻭلی ﭽﻮﻥ
ﻤﺮﺩم ﻮلاﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻮلا
ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮلاﻳﺖ
ﺳﻴﺎسی ﭽﻨﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺩﻭ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻋﻤﺮ
ﻭﻋثماﻥ ﺮ
ﺍﻧﻴﺰ ﺗﺮﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﻤﺘﻰ الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﻮﻃﺌﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻌﺎﻭﻳﻪ ﻭ
ﺗﺮﻭﺭ ﻣﻮلا
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺭﺳﻤﺎ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻭ سلوک
الهی گرﺩﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻥ هفت ﻣﺎﻩ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﭘﻨﺠم
ﺮﺍﺷﺪﻳﻥ ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳخ
ﻴﺎﺩ ﻧﺸﺪ.
ﺍﻳﻨک ﺪﺭﻋﺼﺮ
ﻣﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻨﺎ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هستند
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺃﻫل
کهف ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺵ ﺁﻣﺪ ﺑﺮﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺗﻮ
ﻭﺻیّ اﻭ. ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﺑﺮﮐﺎﺕ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺗﻮ (ﮐﻪ ﺍﻳﻦ (ﺑﺮﮐﺎﺕ)
ﻭﻓﺰﻭنی
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻋﻘل ﻮ
ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭﺭؤﻴﺎﻫﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻭﺻیّ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻮلا
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﻥ ﻮﺻیّ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺴﺘﻢ؟(ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ) ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﮕﻮﺵ
ﻣﺎ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺟﺰﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ
ﻨﻤﻴﺪﻫﻴﻢ. (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هیچ گاﻩ ﺟﺰ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﭘﺎﺳخ
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﺍﻓﺰﻭﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻥ
ﺪﻭﺳﺘﺎﻧﺖ
ﺑﮕﻮ (ﺍﺑﻮﺑﮑﺮﻭ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﻋثماﻥ)
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺟﺰ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻥ اﻭ (
که خود پیامبر
است ) ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻮلا
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺩم
اﻳﻥ گوﺍهی ﺮﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻧﺪ. ﺳﭙس
ﺑﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺩ
ﻭﮔﻮﺍهی ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻧﺪ
ﺩﺍﺩﻧﺪ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﭘس ﺣﻔﻈ
اﻳﻦ ﮔﻮﺍهی ﺮﺍ
ﺑﮑﻨﻴﺪ (ﻭ
ﻓﺮﺩﺍ ﻣﻨﮑﺮ
ﻧﺸﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮔﻮﺍهی
ﻨﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺩل ﻤﺨﺎﻟﻒ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻴچ
ﻘﺪم ﻤثبتی
ﺪﺭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣﺪ ﺃﻗل
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺟﺎﺩﻭ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﺮ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍ ﺻﻔﺖ
ﻗﺮﻳﺶ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺟﺎﺩﻭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ کهف
ﺍﺯ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻤﺴﻴﺤی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮ
ﺍﻓﺴﻮس ﻳﺎ
ﻃﺮﻃﻮس
ﺩﺭ ﺭﻭم ﺸﺮقی
ﻮ ﺗﺮﮐﻴﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻗﺮﺁﻥ
اﺻﺤﺎﺏ ﮐﻬﻒ ﻭ
ﺭﻗﻴﻢ) ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﻳﺎﺕ ﻋﺠﻴﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻫﻤﮕی
ﺪﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
گذﺷﺘﮕﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺒﺎﻟﻐﺎﺕ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻓﺖ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺴﻤتی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻥ
ﻘﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺬﮐﻮﺭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻭ(ﺭﻗﻴﻢ)
ﺭﺍ
ﻣﺮﻗﻮﻣﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﻟﻮﺡ ﻓﻠﺰﻯ
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ که
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺠﻮﺍﻧﺎﻥ ﺃﻫل
کهف ﺭﺍ ﺩﺭﺁﻥ
ﻨﻮﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺩﻗﻴﺎﻧﻮس
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺭﻭم
ﻮﺩﺷﻤﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩ.
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺸﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﻮلاﻳﺖ
ﺟﺪﻳﺪ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺭﻗﻴم ﺒﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ
ﺮﺟﻴم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣؤﻤﻨﺎﻥ ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻳﺎ ﺃﻫل کهف ﻭعزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺭﺟﻴم ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺳﻨﮕﺴﺎﺭ ﺷﺪﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻤﻴﺮﻓﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﺎ الهی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ و
رحیم مورد
رحمت ﻭ ﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎﺳﻨﮕﺴﺎﺭ و
رجیم ﻭ ﻣﻨﻔﻮﺭ الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻳک
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺯ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﺋی
اﺯ ﺃﻫﻞ ﮐﻬﻒ
ﻧﻘل ﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﻌﺎنی ﺴﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳخی ﺪﻗﻴق
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮐثرﺍ ﻣﻨﻘﻮلاﺕ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻘﺒلی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻧشده
است .

حدیث
4614ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ425 بحاﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﮐﻬﻒ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻟﻮﮐﻠّﻔﮑﻢ
ﻗﻮﻣﮑﻢ ﻣﺎ ﮐﻠّﻔﻬﻢ
ﻗﻮﻣﻬﻢ
ﻓﺎﻓﻌﻠﻮﺍ ﻓﻌﻠﻬﻢﻓﻘﻴﻞ
ﻭ ﻣﺎ ﮐﻠّﻔﻬﻢ ﻗﻮﻣﻬﻢ؟
ﻗﺎﻝ ﮐﻠّﻔﻮﻫﻢ
ﺍﻟﺸﺮﻙ ﺑﺎللهﻓﺎﻇﻬﺮﻭﺍ
ﻟﻬﻢ ﻭ ﺃﺳﺮﻭﺍ ﺍلاﻳﻤﺎﻥﺣﺘّﻰ
ﺟﺎٴﻬﻢ
ﺍﻟﻔﺮﺝﻭﻗﺎﻝ ﺍﻥ
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﮑﻬﻒ
ﮐﺬﺑﻮﺍ ﻓﺂﺟﺮﻫﻢﻭ
ﺻﺪﻗﻮﺍ ﻓﺂﺟﺮﻫﻢ
ﺍللهﻭ ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﮐﺎﻧﻮﺍ ﺻﻴﺎﺭﻓﻪ
ﮐﻠﺎﻡﻭ ﻟﻢ ﻳﮑﻮﻧﻮﺍ
ﺻﻴﺎﺭﻓﻪ ﺍﻟﺪﺭﺍﻫﻢﻭ
ﻗﺎﻝ ﺧﺮﺝ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﮑﻬﻒ ﻋﻠﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﻴﻌﺎﺩﻓﻠﻤّﺎ
ﺻﺎﺭﻭﺍ ﻓﻰ ﺍﻟﺼﺤﺮﺍٴﺃﺧﺬ
ﻫﺬﺍ ﻋﻠﻰ ﻫﺬﺍﻭ
ﻫﺬﺍ ﻋﻠﻰ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﻌﻬﺪ ﻭ ﺍﻟﻤﻴﺸﺎﻕثُمّ
ﻗﺎﻝ ﺃﻇﻬﺮﻭﺍ ﺃﻣﺮﮐﻢﻓﺎﻇﻬﺮﻭﺍﻓﺎﺫﺍ
ﻫﻢ ﻋﻠﻰ ﺃﻣﺮ ﻭﺍﺣﺪﻭ
ﻗﺎﻝ ﺍﻥ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﮑﻬﻒ ﺃﺳﺮﻭﺍ
ﺍلاﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﺃﻇﻬﺮﻭﺍ
ﺍﻟﮑﻔﺮﻓﮑﺎﻧﻮﺍ
ﻋﻠﻰ ﺍﻇﻬﺎﺭﻫﻢ
ﺍﻟﮑﻔﺮﺃﻋﻈﻢ ﺃﺟﺮﺍ
ﻣﻨﻬﻢ ﻋﻠﻰ ﺍﺳﺮﺍﺭﻫﻢ
ﺍلاﻳﻤﺎﻥﻭ ﻗﺎﻝ
ﻣﺎ ﺑﻠﻐﺖ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺃﺣﺪﻣﺎ ﺑﻠﻐﺖ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﮑﻬﻒﻭ
ﺍﻥ ﮐﺎﻧﻮﺍ ﻟﻴﺸﺪﻭﻥ
ﺍﻟﺰﻧﺎﻧﻴﺮﻭ ﻳﺸﻬﺪﻭﻥ
ﺍلأﻋﻴﺎﺩ
ﻓﺄﻋﻄﺎﻫﻢ ﺍلله
ﺃﺟﺮﻫﻢ ﻣﺮﺗﻴﻦ
ﺍﮔﺮ ﻗﻮﻣﺘﺎﻥ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ
ﻣﮑﻠّﻒ ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻗﻮﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺮﺩپس
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪﮐﻪ ﻗﻮﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻪ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﮐﺮﺩﻩﺑﻮﺩﻧﺪ ؟
ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﺸﺮﻙ
ﺑﺨﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺷﺮﻙ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﻇﺎﻫﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩﻧﺪﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﺮﺝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪ.(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﻓﺸﺎﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺍﮔﺮ
ﻓﺸﺎﺭ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺷﺮﻙ ﻫﻢ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﺬﻫﺒﻰ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻓﺮﺟﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻫﻤﺎﻥ(ﻓﺮﻫﻪ)
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻳﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﻓﺸﺎﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﺷﺪ ﺑﺎﺑﺮﺍﺯ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺧﻮﺩ  ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻣّﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﻧﺼﺎﺋﺢ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺷﺒﻴﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
(ﺍﻳﻤﺎﻥ)ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻧﻴﺰ(ﺍﻭﻡ
ﻋﻤﻠﻰ)ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻓﻠﺎﻳﻔﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﺣﮑﻤﺖﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.(ﺗﮑﻠﻴﻒ)ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻥﺎﺳﺖﮐﻪ ﺷﺨﺺﺭﺍ
ﺑﮑﻠﺎﻓﮕﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.والّا
ﺩﺭﻟﺬﺕ ﺑﺎﺭ ﺑﻮﺩﻥ
ﮐﻪ ﺯﺣﻤﺘﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ) ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﮐﻪ ﺃﺻﺤﺎﺏ ﮐﻬﻒ
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻔﺘﻨﺪ.( ﮐﻪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺧﺎﺹ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
) ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻭﻍ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺃﺟﺮ ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﻮﺩﻧﺪ( ﻭﺍﻳﻦ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺩﺭﻭﻍ ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺁﻣﻴﺰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺭﺍﺳﺖ ﻓﺘﻨﻪ ﺍﻧﮕﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺃﻫﻞ ﮐﻬﻒﺻﺮﺍﻓﺎﻥ
ﮐﻠﺎﻡ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺻﺮﺍﻑ ﺩﺭﻫﻢ ( ﺩﻫﺎﻥ
ﺑﻴﻴﻦ ﻣﻴﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺩﻝ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺭﻫﻢ ﻭﭘﻮﻝ ﭘﻮﺩﻧﺪ.
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭﻓﮑﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻘﻴّﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺻﺮﺍﻑ ﮐﻠﺎﻡ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺃﻫﻞ ﺣﺮﻑ
ﻭ ﺩﻫﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺃﻫﻞ ﮐﻬﻒ ﺃﻫﻞ ﭘﻮﻝ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻓﺰﻭﺩﮐﻪ
ﺍﺻﺤﺎﺏ ﮐﻬﻒ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﻣﻮﻋﺪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻧﺪ. ﻟﺬﺍ (ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪ
) ﻭ ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪﺑﺮ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻋﻬﺪ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ(ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺑﻘﻴﻪ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ)
ﺍﻣﺎﻡ  ﺍﻓﺰﻭﺩﻭ
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺃﻣﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﮑﻞ ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺩﺍﺭﻳﺪﻭ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﮐﻬﻒ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭﺍﺑﺮﺍﺯ
ﮐﻔﺮ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ( ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﮐﻔﺮ ﺧﻮﺩ ﺃﺟﺮ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺤﻤﻞ ﻓﺸﺎﺭ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦثواب
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ ﺻﻠﺢ ﺁﻣﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ ) ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﻭ ﺗﻘﻴّﻪ ( ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺣﻔﻆ ﺧﻮﺩ) ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﮐﻬﻒ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺯﻧّﺎﺭ
ﺑﮑﻤﺮ ﻣﻰ ﺑﺴﺘﻨﺪ.(
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﺴﻴﺤﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻔّﺎﺭ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺃﻫﻞ ﮐﻬﻒ
ﻧﻴﺰ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻧﺪﻭﺯﻧّﺎﺭ
ﺑﺴﺘﻦ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻣﻨﺘﻔﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺩﺭ
ﻣﻠﻞ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻳﻨﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭﺩﺭ
ﺟﺸﻨﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺮﮐﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺃﻫﻞ ﮐﻬﻒ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎﻣﺰﺍﺣﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث
4615 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ428ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﻣﻌﻨﻰ (ﻓﺘﻰ )
ﭼﻴﺴﺖ ؟
( ﻓﺘﺎ ﻳﺎ ﺟﻮﺍﻥ ﻭﻧﻮﺟﻮﺍﻥﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻓﺘﻮﺕ ﻭ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﻫﺎﮐﻪ
ﺟﺰ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺍﻥ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ) ﭘﻴﺮﻭ
ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﻣﺎ ﻓﺘﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺟﻮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺍﻣﺎ ﻋﻠﻤﺖ
ﺃﻥ ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﮑﻬﻒﮐﺎﻧﻮﺍ
ﮐﻠّﻬﻢ ﮐﻬﻮلا ﻓﺴﻤّﺎﻫﻢ
ﺍلله ﻓﺘﻴﻪ
ﺑﺎﻳﻤﺎﻧﻬﻢ ؟ ﻳﺎ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥﻣﻦ ﺁﻣﻦ
ﺑﺎلله ﻭ ﺍﺗّﻘﻰﻓﻬﻮ
ﺍﻟﻔتی ﻣﮕﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﮐﻬﻒ ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ (ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ)
ﻓﺘﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪ؟ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺘﻴﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ ( ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﻭ ﻓﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻐﺒﭽﻪ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺑﻨﻰ ﺁﺩﻡ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺍﺳﺖ ) ﺯﻳﺮ
ﻫﺮ کس ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﺗﻘﻴّﻪ
ﻭ ﺗﻘﻮﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻟﺬﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺨﺼﻰ
ﻓﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻮلا ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻓﺘﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ
لا ﻓﺘﻰ ﺍلا ﻋﻠﻰ
لا ﺳﻴﻒ ﺍلا ﺫﻭ
ﺍﻟﻔﻘﺎﺭ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﻋﻠﻰ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
نفسﻭ ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻮلا
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﻮﺍﻥ ﻭﺯﻳﺒﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺷﺮﻁ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺟﻮﺍﻥ ﻭﺯﻳﺒﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺩﺭ ﺑﻘﻴّﻪ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﻋﻤﻠﺎ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪ ﭘﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺷﻨﻰ ﺩﻝ
ﺟﻮﺍﻥﻮﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﺎ ﻟﺤﻈﻪ
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺮﻭ
ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﻋﺼﻮﺭ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺻﻨﻔﻰ
ﺍﺯ ﻓﺘﻴﺎﻥ ﻭﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪﺿﻤﻦ
ﺣﻔﻆ ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﺯ ﺃﺷﺮﺍﺭﺑﺘﻠﻴﻎ
ﺃﻫﺪﺍﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺎ
ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ) .
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺝ14 ﺹ428 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
: ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪﻟﻮ
ﺍﻃّﻠﻌﺖ ﻋﻠﻴﻬﻢﻟﻮﻟّﻴﺖ
ﻣﻨﻬﻢ ﻓﺮﺍﺭﺍﻭ
ﻟﻤﻠﺌﺖ ﻣﻨﻬﻢ ﺭﻋﺒﺎﻗﺎﻝ
ﺍﻥ ﺫﻟﻚ ﻟﻢ ﻳﻌﻦ
ﺑﻪ ﺍﻟنبیّ ﺻﻠﻰ
ﺍلله ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺁﻟﻪﺍﻧّﻤﺎ
ﻋﻨﻰ ﺑﻪ المؤمنین
ﺑﻌﻀﻬﻢ ﻟﺒﻌﺾﻟﮑﻨّﻪ
ﺣﺎﻟﻬﻢ ﺍﻟّﺘﻰ
ﻫﻢ ﻋﻠﻴﻬﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻯﻭﺍﺯ ترس
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﻣﻴﻠﺮﺯﻳﺪﻯ(ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺁﻳﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻏﺎﺭ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺣﺎﻝ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺪﮔﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺁﻳﻪ ﺧﻄﺎﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭ ﺑﺮ ﺃﻫﻞ
ﮐﻬﻒ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻠﺮﺯﻳﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪﺍﮔﺮ
ﻧﺴﺒﺖﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻈﺮ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻧﺪ
ﺗﺮﺳﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
( مؤمنان ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﮔﺮ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﻧﻈﺮ
ﻧﻴﻔﮑﻨﺪ ﻭﺿﻊ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻗّﺖ
ﺑﺎﺭ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻠﺮﺯﻧﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ عزّﻟﺖ
ﻭﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺮﺳﻴﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ( ﺗﻮﺍﺟﺪ
) ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

حدیث 4616
-ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ 14 ﺹ438ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻟﺸﺎﻫﺪ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﺠﻤﻌﻪﻭ
ﺍﻟﻤﺸﻬﻮﺩ ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﻘﻴﺎﻣﻪﻗﺘﻞ
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍلاﺧﺪﻭﺩ... ﺍﻣّﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺪﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺳﺖ. ( ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﺳﻢ ﻓﺎﻋﻞ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺩﻳﺪﻥ
رؤیائی ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪﺭﻭﺯ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙﻭ ﺗﻌﻄﻴﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ
ﻭﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ(ﺟﻤﻌﻪ)ﻭﻗﺖ
ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ ﻭﺍﺣﺴﺎﺵ
ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ ﺩﺭﺳﺎﻟﻜﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺫﻭﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ(ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ)ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺟﻤﻌﻪ
ﺭﻭﺯ ﺗﻌﻄﻴﻞ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺗﻌﻄﻴﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻋﺮﻑ ﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ ﻳﮑﺮﻭﺯ
ﺗﻌﻄﻴﻞ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰﺗﻌﻄﻴﻠﻰ
ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺟﻤﻌﻪ ﺭﻭﺯ(ﺟﻤﻊ
ﻭ ﺟﻢ)ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭ ﺑﺎ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺧﻮﺩﺟﻢ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺟﻤﺸﻴﺪﺟﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺷﻴﺪ ﻳﺎ ﺳﻴّﺪ ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﻢ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ
(ﺁﺩﻳﻨﻪ) ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺍﺳﺖﻳﻌﻨﻰ ﺭﻭﺯ(ﻋﺪﻡ
ﺩﻳﻦ)ﻭﺭﺯﻯﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﻢ
ﻣﻔﻌﻮﻝﻫﻤﺎﻥ ﺳﻮﮊﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﻈﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯپس
ﺍﺯ ﺧﺮﻭﺝ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﺑﺪﻥﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻋﺒﺎﺭﺕﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
(ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺍﺧﺪﻭﺩ)ﺍﺳﺖ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺷﮑﺎﻓﻬﺎﻯ ﺁﺗﺶ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪﻭﻟﻰ
ﺗﺮﻛﺴﻠﻮﻙ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺍﺿﻄﺮﺍﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺑﺮثوابﻣﻴﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺘﻌﺼّﺐ
ﻧﺒﻮﺩ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﮐﻮﺩﻙ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﺎلاﮐﺖ
ﺭﺳﺎﻧﺪ.ﺳپس ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﺻﺤﺎﺏﺍﺧﺪﻭﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺎﻳﻊ
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺣﺒﺸﻪﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻧﺼﺎﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﺠﺮﺍﻥ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺣﺒﺸﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺍلاﺧﺪﻭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺷﮑﺎﻑﮐﻮﻫﻬﺎﻭ
عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩﺗﺮﻙ
ﻣﮑﺎﻥ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ
ﺃﻣﻴﺮ المؤمنینﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺃﻫﻞ ﺍﺧﺪﻭﺩ ﺭﺍ
ﺑﻤﺠﻮﺵ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺍﻳﺮﺍﻥﺑﺎ ﻣﺎﺩﺭ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺮ ﺧﻮﺩﻫﻤﺒﺴﺘﺮ
ﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﮐﺮﺩﻧﺪﻭﻟﻰ ﺍﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﻠﺎﻝ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭﻫﺮکس
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﺣﻠﺎﻝ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﺩﺭ ﺷﮑﺎﻑ
ﺑﺂﺗﺶ ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.مجوس
ﻳﺎ ﻣﻐﻮس ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻣﻎ ﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎﺷﺪﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺷﺮﻙ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﺰﺭﮒ ﭼﻮﻥ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ
ﺑﺎ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪﺑﺮﺣﺴﺐﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺳﺎﺳﺎﻧﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺘﺪﻳّﻦ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻗﺪﻳﻢ ﺣﻔﻆ ﻧﺴﻞ
ﻭﻧﮋﺍﺩ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺯﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﮐﺎلا ﺧﺮﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺭﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺪﻳﻪ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﻳﻦ ﺍﺗﻬﺎﻡ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﻫﻤﻪ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﻫﻢ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩﺑﮕﻮﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.

حدیث
4617 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14 ﺹ448 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺧﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯﺒﻨﺎﻡ
ﺧﺎﻟﺪ ﺑﻦ ﺳﻨﺎﻥ
ﺑﻨﺰﺩ ﻭﻯ ﺁﻣﺪﻭ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻗﻮﻡ ﭘﺪﺭﺵ ﺑﻮﻯ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻣﺮﮒ ﺍﻭ ﻓﺮﺍ
ﺭﺳﻴﺪﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻗﺒﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺸﮑﺎﻓﻨﺪ.
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻭﻗﺘﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﻮﻯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻳﺪﻭﭼﻮﻥ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ؟( ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺧﺎﻟﺪ ﺑﻦ ﺳﻨﺎﻥﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﻋرَبّ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﻋﺒث ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻧﺎﺭ
ﺍﻟﺤﺮﺗﻴﻦ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﺳﺎﻟﻰ
ﻳﮑﺒﺎﺭ ﺟﺸﻦ ﺁﺗﺶﺩﻭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮔﺮﻣﺎ ﺍﺯ
ﺁﺗﺶ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺂﻣﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺧﺎﻟﺪ ﺑﻦ
ﺳﻨﺎﻥﺩﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺑﻴﻦ ﻋﻴﺴﻰ ﺗﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺎﻟﺪ ﺑﻦ
ﺳﻨﺎﻥ ﻣﺠﻮﺳﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺧﺎﻟﺪ
ﺑﻦ ﺳﻨﺎﻥ ﻋرَبّ
ﺑﺪﻭﻯ ﺑﻮﺩﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﭼﻴﺰﻫﺎﺋﻰ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ(ﻣﺠﻠﺴﻰ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺩﺍﻝ ﺑﺮ
ﻧﺒﻮﺕ ﺧﺎﻟﺪ ﺑﻦ
ﺳﻨﺎﻥ ﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻭﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﺎﻟﺪ
ﺑﻦ ﺳﻨﺎﻥﺮﺍ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻴﺎﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺸﺴﺖﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰپس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺭﺯﺵ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﻣﺒﺎﻫﺎﺕ ﻭ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺗﻰ
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث 4618 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ457ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﺍلله
ﺗﻌﺎﻟﻰﺃﻭﺣﻰ ﺍﻟﻰ
ﻧﺒﻰ ﻣﻦ ﺃﻧﺒﻴﺎٴ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﺍﻥ
ﺃﺣﺒﺒﺖ ﺃﻥ ﺗﻠﻘﺎﻧﻰ
ﻏﺪﺍ ﻓﻰ ﺣﻈﻴﺮﻩ
القُدسﻓﮑﻦ ﻓﻰ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭﺣﻴﺪﺍ
ﻏﺮﻳﺒﺎ ﻣﻬﻤﻮﻣﺎ
ﻣﺤﺰﻭﻧﺎ
ﻣﺴﺘﻮﺣﺸﺎ ﻣﻦ الناسﺑﻤﻨﺰﻟﻪ
ﺍﻟﻄﻴﺮ ﺍﻟﻮﺍﺣﺪ
ﻓﺎﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﺍﻟﻠّﻴﻞ
ﺁﻭﻯ ﻭﺣﺪﻩﺍﺳﺘﻮﺣﺶ
ﻣﻦ ﺍﻟﻄﻴﻮﺭﻭ ﺍﺳﺘﺄﻧﺶ
ﺑﺮﺑّﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻴﮑﻰ ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ ﻣﺮﺍ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﮐﻨﻰﻓﺮﺩﺍ
ﺩﺭ ﺣﻈﻴﺮﻩ القُدس
ﺑﺎﺵ.ﻭ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﻭﺣﻴﺪ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺵ ﮐﻪ ﻏﺮﻳﺐ ﻣﻐﻤﻮﻡ
ﻭﻣﺤﺰﻭﻥ ﺑﺎﺷﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﻭﺣﺸﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺮﻧﺪﻩﺍﻯﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺷﻰ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺷﺐ
ﺷﻮﺩﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺣّﺶ ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﺄﻧﻮﺵ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﻧﺒﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ رَبّ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﺎﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﺍﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺗﺎ ﻋﻴﺴﻰﺑﻨﻮﺭ
رَبّ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻋﺮﺵ رَبّ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﻭﺣﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ رَبّ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺳﺪﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﻣﺪﺍﺩ ﻓﺮﺩﺍﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻥ(ﺣﻈﻴﺮﻩ القُدس)ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ عزّﻟﺖ
ﮔﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹﺣﺎﻝ
تقذّس ﺳﺎﻟﻚﮐﻪﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻨﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺑﻴﺖﺍﻟﻤﻘﺪﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪﮐﻪﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﮑّﻪ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺭﺩﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺑﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﺯ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪﺵ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﺣﺎﻝ ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺳﺮﺍٴ
ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﻓﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻭﺍﺻﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺍﻣّﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﺮﻙ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻏﺮﻳﺐ ﺍﺯ ﻫﺮ کسﺩﺭ
ﻏﺮﺑﺖ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﺤﺰﻭﻥ ﻭ
ﻣﺘﻮﺣّﺶ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ باعثﺗﺮﺣﻤﺎﺯﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺮﻧﺪﻩﺍﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺍﺯ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭﺣﺸﻰ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺷﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺄﻳﻮﺵﺑﺎ
رَبّ ﺧﻮﺩﻳﺎ ﻣﺮﺑّﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭﻟﻴﻦ
رَبّ ﻣﺮﺑّﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ رَبّ
ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺍﻭ ﻫﺴﺖ.ﻭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥرَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
رَبّ ﻗﺎﺑﻞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺎﺳﺖ.(ﻃﻴﺮ)ﻭ
ﭘﺮﻧﺪﻩﺑﺎﺯ ﺻﻔﺖ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻃﻴّﺎﺭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻭ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ.

حدیث
4619 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ459 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺃﻭﺣﻰ ﺍلله
عزّ ﻭﺟﻞ ﺍﻟﻰ ﻧﺒﻰ
ﻣﻦ ﺍلأﻧﺒﻴﺎٴﺍﺫﺍ
ﺃﻃﻌﺖ ﺭﺿﻴﺖﻭ ﺍﺫﺍ
ﺭﺿﻴﺖ ﺑﺎﺭﮐﺖ ﻭﻟﻴﺶ
ﻟﺒﺮﮐﺘﻰ ﻧﻬﺎﻳﻪﻭ
ﺍﺫﺍ ﻋﺼﻴﺖ ﻏﻀﺒﺖﻭ
ﺍﺫﺍ ﻏﻀﺒﺖ ﻟﻌﻨﺖﻭ
ﻟﻌﻨﺘﻰ ﺗﺒﻠﻎ ﺍﻟﺴﺎﺑﻊ
ﻣﻦ ﺍﻟﻮﺭﺍٴ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭﺣﻰ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﺮﺍ ﮐﺮﺩﻯﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﺭﺍﺿﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﻮﺩ.( ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖپس
ﺍﺯ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪﻟﺬﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺣﻰ ﺧﺪﺍ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﺒﺮﺍﻯ
ﺍﺑﻠﺎﻏﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮ ﭘﺎﺩﺍﺷﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺒﻮﻝ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕﻭ
ﺗﺤﻘﻖ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﻭﺩﺍﺩﻥ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻭ ﺗﺸﺒﻴﺖ
ﺻﻔﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻌﺪﻯ.ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰﻭ(ﺑﺪﺍﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ)
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺴﺎﻟﻚﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ).ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻦ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻢﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﮐﺖ ﻣﻴﺪﻫﻢ ( ﺑﺮﮐﺖ
ﻳﺎ ﻓﺰﻭﻧﻰ ﻭ ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺩﺭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻭﺭﻓﺎﻩﮐﻪﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻮﺑﺎﺕﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﺣﮑﻤﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺴﺖ. ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﮐﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﮐﺖ ﻓﺰﻭﻧﻰ
ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ
) ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ( ﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
رؤیتﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻓﺰﻭﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻫﺪﻑ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺃﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﻴﻚ
ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺎ (ﺍلله)رَبّ
ﺍلاﺭﺑﺎﺏﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﻧﻴﺰ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻭ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﮐﻨﻰ ( ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮﻙﻭ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﭽﻨﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯﺍﻗﺘﺒﺎﺵ
ﺍﺯ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﻗﺮﺁ
ﻥ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ باعث ﻏﻀﺐ
ﻣﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﻭ ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ ﺻﺒﺮ
ﺍﻭ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﻧﮑﺮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﻦ ﻏﻀﺐ ﮐﻨﻢﻟﻌﻨﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻢ ( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻟﻌﻨﺖ ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻭ
ﻧﺎﺳﺰﺍ ﮔﻮﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮکس ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﮑﻨﺪﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ (ﻋﻘﺎﺏ) ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻏﻀﺐ
ﻭ ﻟﻌﻨﺖ ﻭ ﻗﻬﺮ ﺧﺪﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﺍﮔﺮ ﻟﻌﻨﺖ ﺩﺍﺩﻡ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﺑﻬﻔﺖ ﭘﻠﻪ ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ
( ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺠﺎﺕﺑﻴﺎﺑﺪﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺩﺭﺟﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻫﻴﭻ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎلاﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﻫﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﺗﺎ ﻧﻤﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖﻭﻟﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﺣﺪﻳﺶ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺑﺎ
ﻏﻀﺐ ﻭ ﻟﻌﻨﺖ ﺧﺪﺍﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻬﻔﺖ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻗﺒﻠﻴﺒﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ
ﻭ ﺧﺮﺵ ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁﻥ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥهستند.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻓﻮﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ ﺷﺪﻧﺪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻧﻮﻉﺣﺘﻰ
ﺑﻤﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﻔﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻧﺮﻓﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 4620
-ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ459ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﻧﺒﻴّﺎ
ﻣﻦ ﺍلأﻧﺒﻴﺎٴﺷﮑﺎ
ﺍﻟﻰ ﺍلله ﺍﻟﻀﻌﻒﻭ
ﻗﻠّﻪ ﺍﻟﺠﻤﺎﻉﻓﺄﻣﺮﻩ
ﺑﺄکُلّ ﺍﻟﻬﺮﻳﺴﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﮑﺎﻳﺖ ﺑﺮﺩﮐﻪ
ﺍﺯ ﺿﻌﻒ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺟﻨﺴﻰ ﺩﺭ ﺟﻤﺎﻉ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﮐﻪ
ﻭﻯ ﺣﻠﻴﻢ ﺑﺨﻮﺭﺩ(
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺕﺭﺍﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ
ﻧﺒﻰ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻤﻮﻝ ﺗﻮﺍﻥ ﺟﻨﺴﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﻌﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺟﻤﺎﻉ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺟﺰ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﺟﻤﺎﻉ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ثواب
ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺮﺯﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻨّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ(ﺟﻤﺎﻉ)ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺎﻃﺮﺿﻌﻒﺗﻦ
ﺑﻬﺪﻑﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﺪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﻌﻠﻰ ﻧﻤﻥﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﮐﻤﻚ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ(ﺟﻤﻊ ﻭﺟﻢ)ﺷﻮﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻠﺎﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
احادیث ﻃﺒّﻰ ﻭ
ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻴﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻴهستندﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺸﺪﻩ ﻭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﻏﺬﺍﺣﺪ
اکثر ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ ﺣﻠﻴﻢ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻘﻮﻯ
ﺗﺮ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻏﺬﺍﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﮔﻮﺷﺖ ﻭ ﺷﻴﺮ ﻭ ﺳﺒﺰﻳﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﮑﻤﺖ ﻣﻴﺸﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺿﻌﻒ ﻭ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ ﺧﻮﺩﺧﻴﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺟﺴﻢ
ﺭﺍ ﺿﻌﻴﻒ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍلا ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ  ﻴﻮﺍﻧﺎﺕﻣﻬﺎﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻫﺮﻳﺴﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻋﻠﻒﻫﺮﺯ
ﺻﺤﺮﺍ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺳﺘﻀﻌﺎﻑ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

حدیث
4621 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14 460ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺷﮑﺎﻳﺖ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺩﻝ ﺳﻨﮕﻴﻮ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﻤﻰ ﺃﺷﮑﻰ ﭼﺸﻢ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩﮐﻪ ﻋﺪﺵ
ﺑﺨﻮﺭﺩ ﺗﺎ باعثﻧﺮﻣﺶ ﺩﻝﻭ
ﮐﺸﺮﺕ ﺍﺷﻚ ﺷﻮﺩ
( ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺻﻴّﺘﻬﺎ ﺩﺭ ﻋﺪﺵ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻮٴﺸﺮ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
عزّﻟﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﻏﺬﺍﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺴﺎﺯﺩ ﻭﺍﮔﺮ ﻧﺒﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻏﺬﺍ ﻭ ﺩﻭﺍﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﺭﻭﺷﻰ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻭﺍﺟﺐ ﺍلاﺟﺮﺍﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺷﺮﺍﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

حدیث 4622-
ﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ14ﺹ460 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻣﺎ ﺑﻌث  ﺍلله عزّﻭﺟﻞ
ﻧﺒﻴّﺎﺍلا ﻭﻣﻌﻪ
ﺭﺍﺋﺤﻪ ﺍﻟﺴﻔﺮﺟﻞ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻴﭻ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺎ ﺑﻮﻯ(ﺑﻪ)ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.( ﺳﻔﺮﺟﻞ ﻳﺎ
ﺳﻔﺮﺑﺘﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺴﺘﻦ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻪ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺷﺎﻳﺪﻏﺬﺍﻯ
ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﻮﻩ ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻮﻯ ﺑﻪ ﻭ
ﺳﻔﺮﺟﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻋﻠﻒ ﺧﻮﺭﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺭﻧﮓ ﺑﺪﻧﺸﺎﻥ ﺳﺒﻴﺰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﻳﻚ ﻣﻴﻮﻩ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺧﻮﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺳﻔﺮﺟﻞ ﺳﻔﺮﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻋﻄﺮ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺎﺯ(ﺑﻪ)ﺑﻔﺎﺭﺳﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺧﻮﺑﻰ ﻭ
ﻧﻴﮑﻰ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳ .ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻧﺎﻡ
ﺑﻪ ﻔﺎﺭﺳﻰ
ﻧﺰﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕﮐﻪ ﺑﺎ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺖ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳﺶ ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ
ﻭﺩﻩﻭ ﺑﻤﻌﻨﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﻭ ﻧﻘﺶ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ باعث
ﺗﻮﺟﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺷﺮﺍﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻞ ﻭ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﺳﺖ.

حدیث
4623 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ460 ﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻟﻌﻄﺮ ﻣﻦ
ﺳﻨﻦ ﺍﻟﻤﺮﺳﻠﻴﻦ
ﻋﻄﺮ ﺯﺩﻥ ﺑﺨﻮﺩﺍﺯ
ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ ﺭﺳﻮلاﻥ
ﺍﺳﺖ(ﺭﺳﻮلاﻥ ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﺎﺷﻨﺪﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﻡ ﻧﺒﻰ
ﻭ ﺭﺳﻮﻝ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ  ﺩﺍﺭﺩ.
(ﻋﻄﺮ) ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻧﻈﺎﻓﺖ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻟﺬﺕﺑﺨﺶﺑﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻋﻄﺮ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﻴﺮﻏﺴﻞ
ﻭﺍﺟﺐ ﻭ ﻋﻄﺮ ﻭلباس
ﻧﻮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺍﻥﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ لباس ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺠﺪﻫﺎ
ﺟﺎﻯ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻳﺎﺑﻰ
ﻭ ﻣﻌﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ
ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭﺷﺮﻭﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.

حدیث 4624 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ المؤمنین
ﺍﺳﺖ (ﺝ14 ص 460ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻟﻄﻴﺐ ﻓﻰ
ﺍﻟﺸﺎرَبّﻣﻦ ﺃﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻨﺒﻴّﻴﻦ ﻋﻄﺮ ﺯﺩﻥ ﺑﺴﻴﺒﻴﻞﺍﺯ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.( ﺳﻴﺒﻴﻞ ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ
ﺿﺮﻭﺭﺗﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﻮﺿﻊ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺳﮑﻮﺕﻭﺷﺎﻳﺪ ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻥ
ﺧﻮﺩﺳﺒﻴﻞ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩﻧﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮ ﻃﺮﻑ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻮﻯ
ﺗﻨﻔﺶﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺩﻫﺎﻥ ﺳﺒﻴﻞ ﺑﻮﻯ
ﻏﺬﺍ ﻭﻋﺮﻕ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﺩﺭﺣﺎﻟﺒﺎ
ﺗﮑﻠّﻢ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﻯ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺑﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ باعث
ﺁﺯﺍﺭ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺁﺏ ﻭ ﺷﺴﺘﺸﻮ ﺩﺭﺩﺳﺘﺮﺵ
ﻧﺒﺎﺷﺪﻋﻄﺮ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﻯ ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﻣﺼﺮﻑ
ﻋﻄﺮ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺮﮐﺰ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ ﺭﺍﻣﻴﺪﻳﺪﻡ.
ﭼﻮﻥ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﻧﻈﺎﻓﺖﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺣﻮﺻﻠﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺷﺴﺘﺸﻮﻯ ﺳﺒﻴﻞ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺒﺪﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺑﺎﺯ ﻋﻄﺮ
ﻭ ﻃﻴﺐ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺑﻮﻯ ﺑﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻄﺮ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
.

حدیث
4625 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ 14ص 461ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺷﻠﺎﺵ ﺍﻋﻄﻴﻬﻦ
ﺍلأﻧﺒﻴﺎٴﺍﻟﻌﻄﺮ
ﻭ ﺍلأﺯﻭﺍﺝ ﻭ ﺍﻟﺴﻮﺍﻙ
ﺳﻪ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻧﺒﻴﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻋﻄﺮ ﻭ
ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﻭ ﻣﺴﻮﺍﻙ
ﮐﺮﺩﻥ ( ﻋﻄﺮ
ﻭﻣﺴﻮﺍﻙ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻧﻈﺎﻓﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﺎﮐﻰ ﺩﻧﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻭﻣﺨﺎﻃﺒﺎﻥتأثیر
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪﻫﺮ ﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﻭ(ﺃﺯﻭﺍﺝ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺯﻧﺎﻥ
ﻣﻄﻴﻊ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻭﺝﺟﻔﺖ
ﻭ ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺗﺮﺍﻧﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﺯﻥ ﺷﺮﻋﻰ ﺧﻮﺩ.ﻭﺫﮐﺮ
ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﺠﺎﺯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﻨﺪﭼﺮﺍ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺳﮑﺶ ﺑﺎﺷﻨﺪﻭﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺠﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﮑﺶ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 4628 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ461 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﻭﮐﺘﺐ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ؟ ﻭ ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻠﻴﻎ ﻭﻣﺤﮑﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻣﺸﺎﻟﻬﺎ
ﻭﺗﻤﺸﻴﻠﻬﺎﻯ ﺧﻮﺑﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺸﻮﺍﺏ ﻭ ﻋﻘﺎﺏ
ﺑﻮﺩﻧﺪ؟ﻭ ﺷﺮﻳﻌﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ؟ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﻣﺎ ﻣﻦ ﺍﻣّﻪﺍلا
ﺧﻠﺎ ﻓﻴﻬﺎ ﻧﺬﻳﺮﻭ
ﻗﺪ ﺑﻌث ﺍﻟﻴﻬﻢ
ﻧﺒﻰ ﺑﮑﺘﺎﺏ ﻣﻦ
ﻋﻨﺪ ﺍللهﻓﺄﻧﮑﺮﻭﻩ
ﻭ ﺟﺤﺪﻭﺍ ﮐﺘﺎﺑﻪﻗﺎﻝ
ﻭﻣﻦ ﻫﻮ؟ ﻓﺎﻥ الناس
ﻳﺰﻋﻤﻮﻥ ﺃﻧّﻪ
ﺧﺎﻟﺪ ﺑﻦ
ﺳﻨﺎﻥﻗﺎﻝ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﺍﻥ ﺧﺎﻟﺪﺍ
ﮐﺎﻥ ﻋﺮﺑﻴّﺎ ﺑﺪﻭﻳّﺎ
ﻣﺎﮐﺎﻥ ﻧﺒﻴّﺎﻭ
ﺍﻧّﻤﺎ ﺫﻟﻚ ﺷﻴئ
ﻳﻘﻮﻟﻪ
الناسﻗﺎﻝ فی ﺰﺭﺩﺷﺖ؟
ﻗﺎﻝ ﺍﻥ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺃﺗﺎﻫﻢ ﺑﺰﻣﺰﻣﻪﻭ
ﺍﺩﻋﻰ
ﺍﻟﻨﺒﻮﻩ ﻓﺂﻣﻦ
ﻣﻨﻬﻢ ﻗﻮﻡ ﻭ ﺟﺤﺪﻩ
ﻗﻮﻡﻓﺄﺧﺮﺟﻮﻩ
ﻓﺄﮐﻠﺘﻪ ﺍﻟﺴﺒﺎﻉ
ﻓﻰ ﺑﺮﻳّﻪ ﻣﻦ
ﺍلأﺭﺽ ﻗﺎﻝﻓﺄﺧﺒﺮﻧﻰ
ﻋﻦ ﺍﻟﻤﺠﻮﺵﮐﺎﻧﻮﺍ
ﺃﻗرَبّ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺼﻮﺍﺏ
ﻓﻰ ﺩﻫﺮﻫﻢ ﺃﻡ
ﺍﻟﻌرَبّ ؟ ﻗﺎﻝﺍﻟﻌرَبّ
ﻓﻰ ﺍﻟﺠﺎﻫﻠﻴّﻪ
ﮐﺎﻧﺖ ﺃﻗرَبّ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺍﻟﺤﻨﻴﻔﻰ
ﻣﻦ ﺍﻟﻤﺠﻮس ﻭ ﺫﻟﻚ
ﺍﻥ ﺍﻟﻤﺠﻮﺵ ﮐﻔﺮﺕ
ﺑﮑﻞ ﺍلأﻧﺒﻴﺎٴ
ﻭ ﺟﺤﺪﺕ ﮐﺘﺒﻬﺎ
ﻭ ﺃﻧﮑﺮﺕ
ﺑﺮﺍﻫﻴﻨﻬﺎﻭ ﻟﻢ
ﺗﺄﺧﺬ ﺑﺸﻴﻴٴ ﻣﻦ
ﺳﻨﻨﻬﺎ ﻭ آثارﻫﺎﻭ
ﺃﻥ ﮐﻴﺨﺴﺮﻭ ﻣﻠﻚ
ﺍﻟﻤﺠﻮﺵ ﻓﻰ
ﺍﻟﺪﻫﺮﺍلأﻭﻝ ﻗﺘﻞ
ﺷﻠﺎﺵ ﻣﺎﺋﻪ ﻧﺒﻰ
ﻭﮐﺎﻧﺖ ﺍﻟﻤﺠﻮﺵ
لا ﺗﻐﺘﺴﻞ ﻣﻦ ﺍﻟﺠﻨﺎﺑﻪﻭ
ﺍﻟﻌرَبّ ﮐﺎﻧﺖ
ﺗﻐﺘﺴﻞﻭ ﺍلاﻏﺘﺴﺎﻝ
ﻣﻦ ﺧﺎﻟﺺ ﺷﺮﺍﺋﻊ
ﺍﻟﺤﻨﻔﻴّﻪﻭﮐﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻤﺠﻮﺵ لا
ﺗﺨﺘﺘﻦﻭ ﻫﻮ ﻣﻦ
ﺳﻨﻦ ﺍلأﻧﺒﻴﺎٴﻭ
ﺃﻥ ﺃﻭﻝ ﻣﻦ ﻓﻌﻞ
ﺫﻟﻚ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺧﻠﻴﻞ ﺍلله
ﻭﮐﺎﻧﺖ ﺍﻟﻤﺠﻮﺵ
لا ﺗﻐﺴّﻞ ﻣﻮﺗﺎﻫﻢﻭ
لا ﺗﮑﻔّﻨﻬﺎﻭﮐﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻌرَبّ ﺗﻔﻌﻞ
ﺫﻟﻚﻭ ﮐﺎﻧﺖ ﺍﻟﻤﺠﻮس
ﺗﺮﻣﻰ ﺍﻟﻤﻮﺗﻰ
ﻓﻰ ﺍﻟﺼﺤﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﻟﻨﻮﺍﻭﻳسﻭ ﺍﻟﻌرَبّ
ﺗﻮﺍﺭﻳخ ها ﻓﻰ
ﻗﺒﻮﺭﻫﺎ ﻭ ﺗﻠﺤﺪ
ﻟﻬﺎﻭ ﮐﺬﻟﻚ ﺍﻟﺴﻨّﻪ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺮﺳﻞﺍﻥ
ﺃﻭﻝ ﻣﻦ ﺣﻔﺮ ﻟﻪ
ﻗﺒﺮ ﺁﺩﻡ ﺃﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮﻭ
ﺍﻟﺤﺪ ﻟﻪ ﻟﺤﺪﻭﮐﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻤﺠﻮﺵ ﺗﺄﺗﻰ
ﺍلاﻣّﻬﺎﺕ ﻭ ﺗﻨﮑﺢ
ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ ﻭ ﺍلأﺧﻮﺍﺕﻭ
ﺣﺮﻣﺖ ﺫﻟﻚ ﺍﻟﻌرَبّﻭ
ﺃﻧﮑﺮﺕ ﺍﻟﻤﺠﻮﺵ
ﺑﻴﺖ ﺍلله ﺍﻟﺤﺮﺍﻡﻭ
ﺳﻤّﺘﻪ ﺑﻴﺖ ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻭ ﺍﻟﻌرَبّ ﮐﺎﻧﺖ
ﺗﺤﺠّﻪ ﻭ ﺗﻌﻈّﻤﻪ
ﻭ ﺗﻘﻮﻝ ﺑﻴﺖ ﺭﺑّﻨﺎﻭ
ﺗﻘﺮ
ﺑﺎﻟﺘﻮﺭﺍﻩﻭ
ﺍلاﻧﺠﻴﻞﻭ ﺗﺴﺄل
ﺃﻫل اﻟﮑﺘﺎﺏﻭ
ﺗﺄﺧﺬ ﻭﮐﺎﻧﺖ ﺍﻟﻌرَبّ
فی کل الأﺳﺒﺎﺏ
ﺃﻗرَبّ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻟﺤﻨﻴﻒ ﻣﻦ ﺍﻟﻤﺠﻮس
ﻗﺎﻝ ﻓﺎﻧّﻬﻢ ﺍﺣﺘﺠّﻮﺍ
ﺑﺎﺗﻴﺎﻥ ﺍلأﺧﻮﺍﺕﺃﻧّﻬﺎ
ﺳنّة  ﻣﻦ
ﺁﺩﻡ ﻗﺎﻝ ﻓﻤﺎ ﺣﺠّﺘﻬﻢ
ﻓﻰ ﺍﺗﻴﺎﻥ ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ
ﻭ ﺍلاﻣّﻬﺎﺕﻭ ﻗﺪ
ﺣﺮّﻡ ﺫﻟﻚ
ﺁﺩﻡ ﻭ ﮐﺬﻟﻚ ﻧﻮﺡ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﻋﻴﺴﻰ ﻭ ﺳﺎﺋﺮ
ﺍلأﻧﺒﻴﺎٴ ﺍﻣّﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﺬﻳﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ( ﺍﻣّﺖ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻠّﺘﻴﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.والّا
ﺍﻭﻟﻴﺎﺩﺭﻫﺮ ﻣﻠّﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.والّا
ﺍﻣّﺖ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻣﻠّﺖﻭﺟﻤﻌﻴّﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻴﺰ
ﻣﻠّﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.(ﻧﺬﻳﺮ)ﺍﻧﺬﺍﺭ
ﻭﺍﺧﻄﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
(ﺍﻧﺬﺍﺭ) ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ(ﺍﻧﻈﺎﺭ)ﻭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺩﻥ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﻭﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺒﻰ ﺑﺎ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻴﺰﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺄﻣﻮﺭ الهی ﺒﺰﺑﺎﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ(ﮐﺘﺎﺏ) ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ(ﻣﺒﻌﻮﺵ)ﺷﺪﻥﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺑﻴﻚ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﻣﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﮕﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ) ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ( ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻭمجوسﻭﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﮐﺘﺎﺏ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
( ﻳﻌﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ.ﻭ ﺍلا ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﮑﻨﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
) ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺎﻟﺪ ﺑﻦ
ﺳﻨﺎﻥ ﺑﻮﺩ ؟
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺖﺍﻭ ﻳﻚ ﺍﻋﺮﺍﺑﻰ
ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
( ﺷﺎﻳﻌﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻞ ) ﻭ ﺍﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩﺍﻣﺎ ﺯﺭﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻣﺰﻣﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺁﻭﺭﺩﻭ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻧﺒﻮﺕ ﮐﺮﺩ ( ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻧﺒﻮﺕ ﮐﺮﺩﻭﺩﻋﻮﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﻧﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺑﺎﻃﻞ.ﻭ(ﺯﻣﺰﻣﻪ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﻭ
ﺳﺮﻭﺩﻫﺎﻯ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﻫﻢ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﮐﻌﺒﻪ ﺑﺰﻣﺰﻣﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺯﻣﺰﻣﻪ ﮔﻮﻳﺎﻥﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.ﻭ(ﺁﺏ
ﺯﻣﺰﻡ)ﻳﻚ ﭼﺸﻤﻪﺍﻯ
ﺯﻳﺮ ﮐﻌﺒﻪﮔﻮﺩﺍﻝ
ﺁﺏﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﺎﻡ ﺯﻣﺰﻡ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭمُقدّس
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﺣﻨﻴﻒﻭ ﺗﻮﺳﻞ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻭﻳﮋﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ. والّا
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻪ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩ ﻭﻧﻪ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻧﺒﻮﺕ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻋﻮﺕ ﺑﻨﺒﻮﺕ
ﺧﻮﺩﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﮐﻪ ﺃﻣﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ ) ﮐﻪ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻗﻮﻡ ( ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ) ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪﻭ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻃﺮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭﺣﺸﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﻳﺪﻧﺪ
( ﭼﻮﻥ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻗﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ) ﺳپس
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ مجوس ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻭﺑﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪﻳﺎ
ﺍﻋﺮﺍﺏ؟ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ؟( ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻣﻠّﺘﻰﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭﻳﺎ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﻗﺮﻳﺶ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩﮐﻪ ﻋرَبّ ﺩﺭ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﺪﻳﻦ ﺣﻨﻴﻒ ﺑﻮﺩﻧﺪﺗﺎ
ﻣﺠﻮص ( ﻣﺠﻮس  ﻳﺎ ﻣﻐﻮس
ﻭﻣﻎ ﻫﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ(ﺍﻋﺮﺍﺏ)ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﺮﻳﺶ ﺩﺭ ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪﻫﻢ
ﻗﺮﻳﺶ ﻭﻫﻢ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻠﻴﺘﻬﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺵ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺒﻌﻮﺵ ﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻰ ﮐﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﻟﻴﻞ ﮐﻤﺎﻝ
ﻗﺮﻳﺶ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺪﻯﻬﺎ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﻳﻦ ﺣﻨﻴﻒﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩ
ﻭ ﻗﺮﻳﺶﻣﺪﻋﻰ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ(ﺣﻨﻴﻒ)ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺭﻭﺯ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺭﻭﺷﻦ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻟﻔﻈﻰ ﻓﺎﺭﺵ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻨّﺖ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺭﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
( ﮐﻪ ﺳﻨّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻋرَبّﺿﻤﻨﺎ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮐﺮﺩ ) ﻭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ ( ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻫﻢ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺪﺍﻥ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺑﺪ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ(ﮐﺘﺎﺏ)ﻳﻌﻨﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﻧﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
) ﻭﺩلاﺋﻞ ﺁﻥ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ ﺭﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺳﻨّﺖ ﻭ آثار ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.(
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩلاﺋﻞ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩلاﺋﻞ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ(ﺳﻨّﺖ)ﺁﻧﻬﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺴﻠﻴﻘﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ( ﺁثاﺭ )ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎ ﻭﻧﻮﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺁثاﺭ
ﻣﺤﻤﺪﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺟﺰﺋﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﺨﺼﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ )ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
مجوس ﺩﺭ ﺩﻫﺮ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺳﻴﺼﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻨﺪ
( ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻣﺎﻧﻮﻯ
ﻫﺎ ﻭﻣﺰﺩﮐﻰ ﻫﺎﮐﻪ
ﻗﺒﺎﺩ ﻭ ﺍﻧﻮﺷﻴﺮﻭﺍﻥ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺸﺘﺎﺭﻯﻨﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺘﺤﺮﻳﻚ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﻫﺮ ﺍﻭﻝ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﺩﻭﺭﻩﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ( ﺩﻫﺮ ) ﻋﺼﺮ ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺠﻮﺳﻴﺎﻥ ﻏﺴﻞ
ﺟﻨﺎﺑﺖ ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ
( ﺑﺎﻟﻌﮑﺶ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺷﺴﺖﻭ ﺷﻮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﻭ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﮐﻪ ﺁﺏ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﺷﺴﺘﺸﻮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ (ﻏﺴﻞ
ﺟﻨﺎﺑﺖ)ﻏﺴﻞ ﺗﻮﺑﻪ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺸﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﻫﻤﺴﺮ
ﺷﺮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺵ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺃﻋﺮﺍﺏ ﻏﺴﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
( ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﺴﺘﺸﻮ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺎﺯ
ﻏﺴل ﺒﻤﻌﻨﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس أمّاره  ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻏﺴﻞ ﺍﺯ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺧﺎﻟﺺ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺣﻨﻴﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐی اﻳﺮﺍﻥ
والّا ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺴﺘﺸﻮ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻋرَبّ ﺳﺎﻟﻚﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﺴﺘﺸﻮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ) ﻣﺠﻮس ﺧﺘﻨﻪ
ﻣﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺧﺘﻨﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ.ﻭﻟﻰ(ﺧﺘﻨﻪ)ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﻄﻊ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻟﺖ ﺗﻨﺎﺳﻠﻰ
ﻣﺮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ
ﻭ ﺳﻮﺩﺍﻥﺍﺯ ﻳﻚ
ﺩﺧﺘﺮ ﺷﻨﻴﺪﻡ
ﮐﻪﺩﻭﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻰ ﺩﻭﺧﺘﻪ
ﻣﺠﺮﺍ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺳﻨّﺖ ﺃﻧﺒﻴﺎﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﻫﺮ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻭ ﻫﺮ ﻗﻮﻣی
ﻮﺑﺸﮑﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺧﺘﻨﻪ)ﮐﻪ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ(ﺧﺘﻢ)ﺁﻥ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻗﺒﻠﺎ ﺧﺘﻨﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﻫﻢ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺩﺭ ﺧﺘﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺧﻠﻴﻞ
ﺍلله ﮐﺮﺩ (ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺁﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻳﻬﻮﺩ ﭘﺪﺭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺍ ﺗﺎﻟﺢ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻫﺮ ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﻭ ﺭﻫﻨﻤﺎﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ (ﺁﺩﻡ) ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻢ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭ ﻣﺠﻮﺳﺎﻥ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺷﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﮐﻔﻦ ﻧﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ .(ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎلاﻯ
ﺑﻠﻨﺪﻯ ﻫﺎ ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪﺗﺎ
ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ.ﻭ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﺏ ﻭ ﺧﺎﻙ
ﺭﺍ مُقدّس ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻩ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﻫﻴﭻ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺗﻌﻔّﻦ ﺟﺴﺪ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩﺟﺰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺰﻳﺮ ﺧﺎﻙ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮐﺸﺘﻰ ﻫﺎﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥﻣﺮﺩﻩ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﻳﺎ ﻣﻴﺪﺍﺧﺘﻪ
ﻭﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﻧﺪ.
ﺟﺴﺪ ﻣﺮﺩﻩ ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﻣﺮﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻭﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭﻟﻰ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻣﺮﺩﻩﺭﺍ
ﺷﺴﺘﻪﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﮐﻔﻦ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ( ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﻣﺮﺩﻩ
ﺭﺍ ﻟﺨﺖ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺟﺎﺑﺠﺎ ﮐﻨﻨﺪ ) ﻭ
مجوس ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺟﻌﺒﻪ ﺳﻨﮕﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻟﻰ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺧﺎﻙ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻟﺤﺪ ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪ
( ﻟﺤﺪ ﺳﻨﮓ ﺯﻳﺮ ﺳﺮ
ﻣﻴّﺖ ﺳﻮﺩﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺳﻨﮓ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺭﻭﻯ
ﻗﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﻳﺎ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻣﺮﮒ ) ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺳﻨّﺖ ﺭﺳﻮلاﻥ ﺑﻮﺩﻩﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺣﻔﺮﻩ ﺍﻯ ﮐﻪ ﻗﺒﺮ
ﺷﺪﺑﺮﺍﻯ ﺁﺩﻡ ﺃﺑﻮ
ﺍﻟﺒﺸﺮ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻟﺤﺪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪ ( ﺁﺩﻡ ﺃﺑﻮ
ﺍﻟﺒﺸﺮﻯ ﻧﺒﻮﺩﻩﻭ
ﻗﺒﺮﻯ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺩﻡ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻧﺎﻡ ﺁﺩﻡ ﺑﻮﻯ
ﺩﺍﺩ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﻮﺩﺍﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩﻭ ﺳﻨﮕﻰ
ﺯﻳﺮ ﺳﺮﺵ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﺑﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺤﮑﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺳﻨﮕﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻳﺮ ﺳﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
) ﻭﻣﺠﻮس ﺑﺎ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﻭ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺣﺮﺍﻡ ﺑﻮﺩ
( ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺍﻭلاﺩ ﺁﺩﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺷﺮﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻧﺎﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻗﺸﺮﻯﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻠﻞ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ) ﻭﻣﺠﻮس
ﺑﻴﺖ ﺍلله ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ
ﺭﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
( ﮐﻌﺒﻪ ﺩﺭ ﻣﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺑﻮﺩﻩﻭﻧﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻳﺮﺍﻥ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﺗﺸﮑﺪﻩ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﺮﻳﺶﺑﻮﺩﻩ)ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ( ﺍﮔﺮ
ﺑﺖ ﮐﺪﻩ ﺷﺪﻩﺑﺎﺷﺪ
ﺧﺎﻧﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻴﻘﺮﻳﺶ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﺑﺖ ﺩﺭﮐﻌﺒﻪ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻎ ﻭﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺟﺰ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ ﻗﺮﻳﺶﮐﺴﻰ
ﺑﺠﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻌﺒﻪ ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻌﺒﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.پس
مجوس
ﻗﺸﺮﻯﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﮐﻌﺒﻪ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻳﺎ ﺣﺞ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺸﺮﻙ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻌﻤﻮلا
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﻭ
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
) ﻭﻟﻰ ﺍﻋﺮﺍﺏﮐﻌﺒﻪﺭﺍ
ﺣﺞ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﺗﻌﻈﻴﻢ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ . (ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﻌﺒﻪ ﺣﺞ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺯﻧﺎﻥ ﻭﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻟﺨﺖ ﻭ ﻋﻮﺭ ﻃﻮﺍﻑ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﺳﺮﺯﻧﺶ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚﻧﻴﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ.ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺸﺮﻙ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﺧﺎﻧﻪ رَبّ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺖ ﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ) ﻭ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ( ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪﻭﻟﻰ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
پس ﺍﺯ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺟﻨﮕﻰ
ﺁﻧﻬﺎ.ﻭ(ﺍﻗﺮﺍﺭ)ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
(قرّه ﮔﻴﺮﻯ ﺧﻮﺭﻩﻫﺎﻯ
) ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.والّا
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ) ﻭﺑﺎ
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ ﺁﺳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪﻭ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺃﺧﺬ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ( ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺩ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺟﻨﮕﻰ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺻﻠﺢ ﻭ ﻋﺪﻡ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖﺑﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺳپس ﺷﮑﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺁﻣﻴﺰ ﻧﻤﻮﺩﻩﺧﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺭﺍ
ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
) ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻟﺤﺎﻅ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺪﻳﻦ ﺣﻨﻴﻒ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ مجوس ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻋﺮﺍﺑﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ مجوس
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ) ﻭمجوس
ﺍﺳﺘﺪلاﻝ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﺑﺎ ﺧﻮﺍﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺍﻭلاﺩ ﺁﺩﻡ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﺩﻡ ﻭﻧﻮﺡ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻋﻴﺴﻰ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎﺁﻧﺮﺍ
ﺣﺮﺍﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻠﺎﻝ ﺑﻮﺩﻩ.(ﻋرَبّ)
ﻳﻌﻨﻰ(ﺃرَبّ)ﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ رَبّ
ﻣﺮﺑّﻰﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﻭ ﻋﺠﻢ
ﻳﺎ ﺃﺟﻢ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﻢ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋرَبّ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﻋﺠﻢ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻋرَبّ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﻢ ﻭﺟﻤﺸﻴﺪ
ﺷﻮﺩ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻟﻔﻆ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥﺑﺪﻭﻳﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﺃﻣﻮﻳﺎﻥ ﻭ ﻗﺮﻳﺶ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺭﺍ مؤمنان
ﻭﺍﻗﻌﻰﻭ ﻏﻴﺮﻩﺭﺍ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ ﺃﻋﺠﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻧﺪﻭ
ﻧﻪ ﻣﻠﻞ ﺩﻳﮕﺮ.ﻫﻤﮕﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻠّﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪﺁﺩﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﻧﻴﺰ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻋﺒﺸﺮﻯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.ﻣﺤﻤﺪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻗﺒﻠﺎ ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﻴﻊ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ (ﻫﺪﺍ ﻳﺎ
ﺧﺪﺍ) ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
(ﺍﻣّﻰ) ﺷﺪ ﮐﻪ (ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ)ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻰ ﺳﻮﺍﺩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻮﺍﺩ ﻧﻘﺸﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ .

حدیث
4627- ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ المؤمنین
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ461ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﭼﺮﺍ
ﺍﺯ مجوس
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﺰﻳﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ؟(ﺗﺎ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺍلا ﮐﺸﺘﻪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺩﻩ ﻭ ﺃﺳﻴﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻰ
ﺟﺰﻳﻪ ﺭﺍ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻣﺪﺍﻡ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻠﻔﺎ ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺎﻳﻞ ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻧﺸﻮﻧﺪﺗﺎ ﺟﺰﻳﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
. ﻣﻮلا ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺘﺎﺏ ﺑﻮﺩﻩﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎ ﺩﺧﺘﺮﺵ ﻫﻢ ﺑﺴﺘﺮ
ﺷﺪﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺮﺩﻣﺶ
ﺍﺯ ﻭﻯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺣﮑﻢ ﺣﺪ ﺷﺮﻋﻰ ﺑﺮ
ﻭﻯ ﺍﺟﺮﺍ ﺷﻮﺩ ( ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻮﺩ والّا ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﺁﻭﺭﺩﮐﻪ
ﺍﻭلاﺩ ﺁﺩﻡ ﺑﺎﻫﻢ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺯﻳﺎﺩ
ﺷﺪﻧﺪ ( ﺃﺻﻞ ﻭﻣﺒﺪﺃ
ﺁﺩﻡ
ﻭﺣﻮﺍﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻧﮋﺍﺩﻯ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﻣﻴﺸﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺷﺮﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺮﻣﺴﺮﺍﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﮐﻨﻴﺰ
ﻭ ﺑﺮﺩﻩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻣﻮلا
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﻟﻴﻞ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺻﺪﻗﺖﻫﺬﺍ
ﻫﻮ ﺍﻟﺪﻳﻦﻓﺘﻌﺎﻗﺪﻭﺍ
ﻋﻠﻰ ﺫﻟﻚﻓﻤﺤﺎ
ﺍلله ﻣﺎ ﻓﻰ ﺻﺪﻭﺭﻫﻢ
ﻣﻦ ﺍﻟﻌﻠﻢ ﻭ ﺭﻓﻊ
ﻋﻨﻬﻢ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏﻓﻬﻢ
ﺍﻟﮑﻔﺮﻩ ﻳﺪﺧﻠﻮﻥ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﺑﻐﻴﺮ ﺣﺴﺎﺏﻭ
ﺍﻟﻤﻨﺎﻓﻘﻮﻥ ﺃﺷﺪ
ﺣﺎلا ﻣﻨﻬﻢ ﺗﻮ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ
( ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺣﺪ ﺷﺮﻋﻰ
ﻧﺰﺩﻧﺪ ) ﻭ ﻟﺬﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻋﺎﺩﺕ
ﻭ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺷﺪﻧﺪ.(
ﺍﻳﻦ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﻄﺎﺋﻰ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ ) ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻠﻢ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﻝ ﻭ ﺳﻴﻨﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺤﻮ ﮐﺮﺩ ( ﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺘﺠﻠﻴّﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻰ ﺃﺷﺮ ﻳﺎ
ﮐﻢ ﺃﺷﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﻭلاﻳﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ) ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﮐﺮﺩ ( ﮐﺘﺎﺏ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﮐﺘﺎﺏ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﻭﺵ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﻭﺵ
ﻗﺸﺮﻯﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺤﺮﻭﻣﻮﺑﻰ
ﺃثر ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﺎﻓﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺣﺴﺎﺏ
ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﺑﺂﺗﺶ
ﺟﻬﻨﻢ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
( ﻓﻮﺭﺍ ﻭ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﺩﺭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
) ﺍﻣﺎ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻭﺿﻌﻰ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.( ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﮐﻪ
ﺗﻦ ﺑﻮلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ .ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﻣﻄﻴﻊﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﻏﻀﺐ ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻮلا
ﺩﺭ ﻃﺮﺡ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺩﺭﺳﺖ
ﻳﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﮐﺎﺭ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﻭلاﻳﺖﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻮلا ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺯ ﺯﻧﺎﻯ ﺑﺎ ﻣﺤﺎﺭﻡ
ﻫﻢ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ .

حدیث -4628 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ461 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﻭﮐﺘﺐ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ؟ ﻭ ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻠﻴﻎ ﻭﻣﺤﮑﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻣﺸﺎﻟﻬﺎ
ﻭﺗﻤﺸﻴﻠﻬﺎﻯ ﺧﻮﺑﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺸﻮﺍﺏ ﻭ ﻋﻘﺎﺏ
ﺑﻮﺩﻧﺪ؟ﻭ ﺷﺮﻳﻌﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ؟ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﻣﺎ ﻣﻦ ﺍﻣّﻪﺍلا
ﺧﻠﺎ ﻓﻴﻬﺎ ﻧﺬﻳﺮﻭ
ﻗﺪ ﺑﻌث ﺍﻟﻴﻬﻢ
ﻧﺒﻰّ ﺑﮑﺘﺎﺏ ﻣﻦ
ﻋﻨﺪ ﺍللهﻓﺄﻧﮑﺮﻭﻩ
ﻭ ﺟﺤﺪﻭﺍ ﮐﺘﺎﺑﻪﻗﺎﻝ
ﻭﻣﻦ ﻫﻮ؟ ﻓﺎﻥ الناس
ﻳﺰﻋﻤﻮﻥ ﺃﻧّﻪ
ﺧﺎﻟﺪ ﺑﻦ
ﺳﻨﺎﻥﻗﺎﻝ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﺍﻥ ﺧﺎﻟﺪﺍ
ﮐﺎﻥ ﻋﺮﺑﻴّﺎ ﺑﺪﻭﻳّﺎ
ﻣﺎﮐﺎﻥ ﻧﺒﻴّﺎﻭ
ﺍﻧّﻤﺎ ﺫﻟﻚ ﺷﻴﻴٴ
ﻳﻘﻮﻟﻪ الناسﻗﺎﻝ
ﺃﻓﺰﺭﺩﺷﺖ؟ ﻗﺎﻝ
ﺍﻥ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺃﺗﺎﻫﻢ
ﺑﺰﻣﺰﻣﻪﻭ ﺍﺩﻋﻰ
ﺍﻟﻨﺒﻮﻩ ﻓﺂﻣﻦ
ﻣﻨﻬﻢ ﻗﻮﻡ ﻭ ﺟﺤﺪﻩ
ﻗﻮﻡﻓﺄﺧﺮﺟﻮﻩ
ﻓﺄﮐﻠﺘﻪ ﺍﻟﺴﺒﺎﻉ
ﻓﻰ ﺑﺮﻳّﻪ ﻣﻦ
ﺍلأﺭﺽ ﻗﺎﻝﻓﺄﺧﺒﺮﻧﻰ
ﻋﻦ ﺍﻟﻤﺠﻮﺵﮐﺎﻧﻮﺍ
ﺃﻗرَبّ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺼﻮﺍﺏ
ﻓﻰ ﺩﻫﺮﻫﻢ ﺃﻡ
ﺍﻟﻌرَبّ ؟ ﻗﺎﻝﺍﻟﻌرَبّ
ﻓﻰ ﺍﻟﺠﺎﻫﻠﻴّﻪ
ﮐﺎﻧﺖ ﺃﻗرَبّ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺍﻟﺤﻨﻴﻔﻰ
ﻣﻦ ﺍﻟﻤﺠﻮس ﻭ ﺫﻟﻚ
ﺍﻥ ﺍﻟﻤﺠﻮﺵ ﮐﻔﺮﺕ
ﺑﮑﻞ ﺍلأﻧﺒﻴﺎٴ
ﻭ ﺟﺤﺪﺕ ﮐﺘﺒﻬﺎ
ﻭ ﺃﻧﮑﺮﺕ
ﺑﺮﺍﻫﻴﻨﻬﺎﻭ ﻟﻢ
ﺗﺄﺧﺬ ﺑﺸﻴﻴٴ ﻣﻦ
ﺳﻨﻨﻬﺎ ﻭ آثارﻫﺎﻭ
ﺃﻥ ﮐﻴﺨﺴﺮﻭ ﻣﻠﻚ
ﺍﻟﻤﺠﻮﺵ ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻫﺮﺍلأﻭﻝ
ﻗﺘﻞ ﺷﻠﺎﺵ ﻣﺎﺋﻪ
ﻧﺒﻰ ﻭﮐﺎﻧﺖ ﺍﻟﻤﺠﻮﺵ
لا ﺗﻐﺘﺴﻞ ﻣﻦ ﺍﻟﺠﻨﺎﺑﻪﻭ
ﺍﻟﻌرَبّ ﮐﺎﻧﺖ
ﺗﻐﺘﺴﻞﻭ ﺍلاﻏﺘﺴﺎﻝ
ﻣﻦ ﺧﺎﻟﺺ ﺷﺮﺍﺋﻊ
ﺍﻟﺤﻨﻔﻴّﻪﻭﮐﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻤﺠﻮس  لا
ﺗﺨﺘﺘﻦ ﻭ ﻫﻮ ﻣﻦ
ﺳﻨﻦ ﺍلأﻧﺒﻴاء
ﻭ ﺃﻥ ﺃﻭﻝ ﻣﻦ ﻓﻌﻞ
ﺫﻟﻚ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺧﻠﻴﻞ ﺍلله
ﻭﮐﺎﻧﺖ ﺍﻟﻤﺠﻮﺵ
لا ﺗﻐﺴّﻞ ﻣﻮﺗﺎﻫﻢﻭ
لا ﺗﮑﻔّﻨﻬﺎﻭﮐﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻌرَبّ ﺗﻔﻌﻞ
ﺫﻟﻚﻭ ﮐﺎﻧﺖ ﺍﻟﻤﺠﻮﺵ
ﺗﺮﻣﻰ ﺍﻟﻤﻮﺗﻰ
ﻓﻰ ﺍﻟﺼﺤﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﻟﻨﻮﺍﻭﻳس ﻭ ﺍﻟﻌرَبّ
ﺗﻮﺍﺭﻳﻬﺎ ﻓﻰ
ﻗﺒﻮﺭﻫﺎ ﻭ ﺗﻠﺤﺪ
ﻟﻬﺎﻭ ﮐﺬﻟﻚ ﺍﻟﺴﻨّﻪ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺮﺳﻞﺍﻥ
ﺃﻭﻝ ﻣﻦ ﺣﻔﺮ ﻟﻪ
ﻗﺒﺮ ﺁﺩﻡ ﺃﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮﻭ
ﺍﻟﺤﺪ ﻟﻪ ﻟﺤﺪﻭﮐﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻤﺠﻮﺵ ﺗﺄﺗﻰ
ﺍلاﻣّﻬﺎﺕ ﻭ ﺗﻨﮑﺢ
ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ ﻭ ﺍلأﺧﻮﺍﺕﻭ
ﺣﺮﻣﺖ ﺫﻟﻚ ﺍﻟﻌرَبّﻭ
ﺃﻧﮑﺮﺕ ﺍﻟﻤﺠﻮﺵ
ﺑﻴﺖ ﺍلله ﺍﻟﺤﺮﺍﻡﻭ
ﺳﻤّﺘﻪ ﺑﻴﺖ ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻭ ﺍﻟﻌرَبّ ﮐﺎﻧﺖ
ﺗﺤﺠّﻪ ﻭ ﺗﻌﻈّﻤﻪ
ﻭ ﺗﻘﻮﻝ ﺑﻴﺖ ﺭﺑّﻨﺎﻭ
ﺗﻘﺮ
ﺑﺎﻟﺘﻮﺭﺍﻩﻭ
ﺍلاﻧﺠﻴﻞﻭ ﺗﺴﺄل
ﻟﺃﻫل اﻟﮑﺘﺎﺏﻭ
ﺗﺄﺧﺬ ﻭﮐﺎﻧﺖﺍﻟﻌرَبّ
فی کلّ الأﺳﺒﺎﺏﺃﻗرَبّ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺍﻟﺤﻨﻴﻒ
ﻣﻦ ﺍﻟﻤﺠﻮﺵﻗﺎﻝ
ﻓﺎﻧّﻬﻢ ﺍﺣﺘﺠّﻮﺍ
ﺑﺎﺗﻴﺎﻥ ﺍلأﺧﻮﺍﺕﺃﻧّﻬﺎ
ﺳﻨّﻪ ﻣﻦ ﺁﺩﻡﻗﺎﻝ
ﻓﻤﺎ ﺣﺠّﺘﻬﻢ ﻓﻰ
ﺍﺗﻴﺎﻥ ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ
ﻭ ﺍلاﻣّﻬﺎﺕﻭ ﻗﺪ
ﺣﺮﻡ ﺫﻟﻚ ﺁﺩﻡ ﻭ
ﮐﺬﻟﻚ ﻧﻮﺡ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻋﻴﺴﻰ
ﻭ ﺳﺎﺋﺮ ﺍلأﻧﺒﻴﺎٴ
ﺍﻣّﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﺬﻳﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ( ﺍﻣّﺖ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻠّﺘیﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.والّا
ﺍﻭﻟﻴﺎﺩﺭﻫﺮ ﻣﻠّﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.والّا
ﺍﻣّﺖﺑﻤﻌﻨﻰ ﻣﻠّﺖﻭﺟﻤﻌﻴّﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻴﺰ
ﻣﻠّﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
(ﻧﺬﻳﺮ) ﺍﻧﺬﺍﺭ ﻭﺍﺧﻄﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
(ﺍﻧﺬﺍﺭ) ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ(ﺍﻧﻈﺎﺭ)ﻭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺩﻥ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﻭﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺒﻰ ﺑﺎ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻴﺰﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺄﻣﻮﺭ الهی ﺒﺰﺑﺎﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ(ﮐﺘﺎﺏ) ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﻣﺒﻌﻮﺵ)ﺷﺪﻥﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺑﻴﻚ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﻣﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﮕﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ) ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ( ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻭمجوسﻭﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﮐﺘﺎﺏ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
( ﻳﻌﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ.ﻭ ﺍلا ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﮑﻨﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
) ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺎﻟﺪ ﺑﻦ
ﺳﻨﺎﻥ ﺑﻮﺩ ؟
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺖﺍﻭ ﻳﻚ ﺍﻋﺮﺍﺑﻰ
ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
( ﺷﺎﻳﻌﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻞ ) ﻭ ﺍﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩﺍﻣﺎ ﺯﺭﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻣﺰﻣﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺁﻭﺭﺩﻭ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻧﺒﻮﺕ ﮐﺮﺩ ( ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻧﺒﻮﺕ ﮐﺮﺩﻭﺩﻋﻮﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﻧﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺑﺎﻃﻞ.ﻭ(ﺯﻣﺰﻣﻪ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﻭ
ﺳﺮﻭﺩﻫﺎﻯ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﻫﻢ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﮐﻌﺒﻪ ﺑﺰﻣﺰﻣﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺯﻣﺰﻣﻪ  ﮔﻮﻳﺎﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.
ﻭ(ﺁﺏ ﺯﻣﺰﻡ)ﻳﻚ ﭼﺸﻤﻪﺍﻯ
ﺯﻳﺮ ﮐﻌﺒﻪﮔﻮﺩﺍﻝ
ﺁﺏﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﺎﻡ ﺯﻣﺰﻡ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭمُقدّس
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﺣﻨﻴﻒﻭ ﺗﻮﺳﻞ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻭﻳﮋﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ. والّا
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻪ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩ ﻭﻧﻪ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻧﺒﻮﺕﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﻨﺒﻮﺕ
ﺧﻮﺩﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﮐﻪ ﺃﻣﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ ) ﮐﻪ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻗﻮﻡ ( ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ) ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪﻭ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻃﺮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭﺣﺸﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﻳﺪﻧﺪ
( ﭼﻮﻥ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻗﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ) ﺳپس
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﻣﺠﻮس  ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻭﺑﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪﻳﺎ
ﺍﻋﺮﺍﺏ؟ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ؟( ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻣﻠّﺘﻰﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭﻳﺎ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﻗﺮﻳﺶ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩﮐﻪ ﻋرَبّ ﺩﺭ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﺪﻳﻦ ﺣﻨﻴﻒ ﺑﻮﺩﻧﺪﺗﺎ
مجوس ( ﻣﺠﻮس  ﻳﺎ ﻣﻐﻮس
ﻭﻣﻎ ﻫﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ(ﺍﻋﺮﺍﺏ)ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﺮﻳﺶ ﺩﺭ ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪﻫﻢ
ﻗﺮﻳﺶ ﻭﻫﻢ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻠﻴﺘﻬﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺵ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺒﻌﻮث ﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻰ ﮐﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﻟﻴﻞ ﮐﻤﺎﻝ
ﻗﺮﻳﺶ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺪﻯﻬﺎ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﻳﻦ ﺣﻨﻴﻒﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩ
ﻭ ﻗﺮﻳﺶﻣﺪﻋﻰ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ(ﺣﻨﻴﻒ)ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺭﻭﺯ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺭﻭﺷﻦ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻟﻔﻈﻰ ﻓﺎﺭﺵ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻨّﺖ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺭﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
( ﮐﻪ ﺳﻨّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻋرَبّﺿﻤﻨﺎ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮐﺮﺩ ) ﻭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ ( ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻫﻢ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺪﺍﻥ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺑﺪ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ(ﮐﺘﺎﺏ)ﻳﻌﻨﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﻧﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
) ﻭﺩلاﺋﻞ ﺁﻥ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ ﺭﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺳﻨّﺖ ﻭ آثار ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.(
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩلاﺋﻞ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩلاﺋﻞ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ  ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ (ﺳﻨّﺖ)ﺁﻧﻬﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺴﻠﻴﻘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ(آثار)ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎ ﻭﻧﻮﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳﺶﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕﺁﻧﻬﺎﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ آثار
ﻣﺤﻤﺪﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺟﺰﺋﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﺨﺼﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ )ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
مجوس ﺩﺭ ﺩﻫﺮ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺳﻴﺼﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻨﺪ
( ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻣﺎﻧﻮﻯ
ﻫﺎ ﻭﻣﺰﺩﮐﻰ ﻫﺎﮐﻪ
ﻗﺒﺎﺩ ﻭ ﺍﻧﻮﺷﻴﺮﻭﺍﻥ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺸﺘﺎﺭﻯﻨﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺘﺤﺮﻳﻚ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﻫﺮ ﺍﻭﻝ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﺩﻭﺭﻩﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ( ﺩﻫﺮ ) ﻋﺼﺮ ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺠﻮﺳﻴﺎﻥ ﻏﺴﻞ
ﺟﻨﺎﺑﺖ ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ
( ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺷﺴﺖﻭ ﺷﻮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﻭ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﮐﻪ ﺁﺏ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﺷﺴﺘﺸﻮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ(ﻏﺴﻞ
ﺟﻨﺎﺑﺖ)ﻏﺴﻞ ﺗﻮﺑﻪ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺸﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﻫﻤﺴﺮ
ﺷﺮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺵ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺃﻋﺮﺍﺏ ﻏﺴﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
( ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﺴﺘﺸﻮ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺎﺯ
ﻏﺴل ﺒﻤﻌﻨﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس أمّاره  ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻏﺴﻞ ﺍﺯ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺧﺎﻟﺺ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺣﻨﻴﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻴﺎﻳﺮﺍﻥ
والّا ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺴﺘﺸﻮ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻋرَبّ ﺳﺎﻟﻚﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﺴﺘﺸﻮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ) مجوس ﺧﺘﻨﻪ
ﻣﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺍﺳﺖ ( ﺧﺘﻨﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ.ﻭﻟﻰ(ﺧﺘﻨﻪ)ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﻄﻊ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻟﺖ ﺗﻨﺎﺳﻠﻰ
ﻣﺮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ
ﻭ ﺳﻮﺩﺍﻥﺍﺯ ﻳﻚ
ﺩﺧﺘﺮ ﺷﻨﻴﺪﻡ
ﮐﻪﺩﻭﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻰ ﺩﻭﺧﺘﻪ
ﻣﺠﺮﺍ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺳﻨّﺖ ﺃﻧﺒﻴﺎﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﻫﺮ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻭ ﻫﺮ ﻗﻮﻣﻴﻮﺑﺸﮑﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺧﺘﻨﻪ)ﮐﻪ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ(ﺧﺘﻢ)ﺁﻥ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻗﺒﻠﺎ ﺧﺘﻨﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﻫﻢ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺩﺭ ﺧﺘﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺧﻠﻴﻞ
ﺍلله ﮐﺮﺩ ( ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺁﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻳﻬﻮﺩ ﭘﺪﺭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺍ ﺗﺎﻟﺢ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻫﺮ ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﻭﺭﻫﻨﻤﺎﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ (ﺁﺩﻡ) ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻢ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭ ﻣﺠﻮﺳﺎﻥ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺷﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﮐﻔﻦ ﻧﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ .(ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎلاﻯ
ﺑﻠﻨﺪﻯ ﻫﺎ ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺗﺎ ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ.ﻭ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﺏ ﻭ ﺧﺎﻙ
ﺭﺍ مُقدّس ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻩ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﻫﻴﭻ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺗﻌﻔّﻦ ﺟﺴﺪ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩﺟﺰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺰﻳﺮ ﺧﺎﻙ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮐﺸﺘﻰ ﻫﺎﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥﻣﺮﺩﻩ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﻳﺎ ﻣﻴﺪﺍﺧﺘﻪ
ﻭﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﻧﺪ.
ﺟﺴﺪ ﻣﺮﺩﻩ ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﻣﺮﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻭﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭﻟﻰ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻣﺮﺩﻩﺭﺍ
ﺷﺴﺘﻪﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﮐﻔﻦ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ( ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﻣﺮﺩﻩ
ﺭﺍ ﻟﺨﺖ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺟﺎﺑﺠﺎ ﮐﻨﻨﺪ ) ﻭ
مجوس ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺟﻌﺒﻪ ﺳﻨﮕﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻟﻰ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺧﺎﻙ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻟﺤﺪ ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪ
( ﻟﺤﺪ ﺳﻨﮓ ﺯﻳﺮ ﺳﺮ
ﻣﻴّﺖ ﺳﻮﺩﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺳﻨﮓ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺭﻭﻯ
ﻗﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﻳﺎ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻣﺮﮒ ) ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺳﻨّﺖ ﺭﺳﻮلاﻥ ﺑﻮﺩﻩﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺣﻔﺮﻩ ﺍﻯ ﮐﻪ ﻗﺒﺮ
ﺷﺪﺑﺮﺍﻯ ﺁﺩﻡ ﺃﺑﻮ
ﺍﻟﺒﺸﺮ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻟﺤﺪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪ ( ﺁﺩﻡ ﺃﺑﻮ
ﺍﻟﺒﺸﺮﻯ ﻧﺒﻮﺩﻩﻭ
ﻗﺒﺮﻯ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺩﻡ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻧﺎﻡ ﺁﺩﻡ ﺑﻮﻯ
ﺩﺍﺩ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﻮﺩﺍﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩﻭ ﺳﻨﮕﻰ
ﺯﻳﺮ ﺳﺮﺵ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﺑﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺤﮑﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺳﻨﮕﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻳﺮ ﺳﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
) ﻭمجوس ﺑﺎ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﻭ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺣﺮﺍﻡ ﺑﻮﺩ
( ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺍﻭلاﺩ ﺁﺩﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺷﺮﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻧﺎﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻗﺸﺮﻯﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻠﻞ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ) ﻭمجوس
ﺑﻴﺖ ﺍلله ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ
ﺭﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
( ﮐﻌﺒﻪ ﺩﺭ ﻣﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺑﻮﺩﻩﻭﻧﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻳﺮﺍﻥ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﺗﺸﮑﺪﻩ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﺮﻳﺶﺑﻮﺩﻩ)ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ( ﺍﮔﺮ
ﺑﺖ ﮐﺪﻩ ﺷﺪﻩﺑﺎﺷﺪ
ﺧﺎﻧﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻴﻘﺮﻳﺶ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﺑﺖ ﺩﺭﮐﻌﺒﻪ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻎ ﻭﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺟﺰ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ ﻗﺮﻳﺶﮐﺴﻰ
ﺑﺠﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻌﺒﻪ ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻌﺒﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.پس
مجوس
ﻗﺸﺮﻯﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﮐﻌﺒﻪ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻳﺎ ﺣﺞ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺸﺮﻙ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻌﻤﻮلا
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﻭ
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
) ﻭﻟﻰ ﺍﻋﺮﺍﺏﮐﻌﺒﻪﺭﺍ
ﺣﺞ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﺗﻌﻈﻴﻢ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ . (ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﻌﺒﻪ ﺣﺞ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺯﻧﺎﻥ ﻭﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻟﺨﺖ ﻭ ﻋﻮﺭ ﻃﻮﺍﻑ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﺳﺮﺯﻧﺶ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺳﺎﻟﻚﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚﻧﻴﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ.ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺸﺮﻙ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﺧﺎﻧﻪ رَبّ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺖ ﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ) ﻭ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ( ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪﻭﻟﻰ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
پس ﺍﺯ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺟﻨﮕﻰ
ﺁﻧﻬﺎ. ﻭ (ﺍﻗﺮﺍﺭ)
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻭ ﻣﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
(قرّه ﮔﻴﺮﻯ ﺧﻮﺭﻩﻫﺎﻯ
) ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.والّا
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ) ﻭﺑﺎ
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ ﺁﺳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪﻭ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺃﺧﺬ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ( ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺩ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺟﻨﮕﻰ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺻﻠﺢ ﻭ ﻋﺪﻡ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺑﺴﺘﻨﺪ ﻭﺳپس
ﺷﮑﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺗﻌﺼّﺐ
ﺁﻣﻴﺰ ﻧﻤﻮﺩﻩﺧﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺭﺍ
ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
) ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻟﺤﺎﻅ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺪﻳﻦ ﺣﻨﻴﻒ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ مجوس ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻋﺮﺍﺑﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ مجوس
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ) ﻭمجوس
ﺍﺳﺘﺪلاﻝ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﺑﺎ ﺧﻮﺍﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺍﻭلاﺩ ﺁﺩﻡ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﺩﻡ ﻭﻧﻮﺡ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻋﻴﺴﻰ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎﺁﻧﺮﺍ
ﺣﺮﺍﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻠﺎﻝ ﺑﻮﺩﻩ.(ﻋرَبّ)
ﻳﻌﻨﻰ(ﺃرَبّ)ﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ رَبّ
ﻣﺮﺑّﻰﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﻭ ﻋﺠﻢ
ﻳﺎ ﺃﺟﻢ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﻢ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋرَبّ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﻋﺠﻢ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻋرَبّ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﻢ ﻭﺟﻤﺸﻴﺪ
ﺷﻮﺩ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻟﻔﻆ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥﺑﺪﻭﻳﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﺃﻣﻮﻳﺎﻥ ﻭ ﻗﺮﻳﺶ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺭﺍ مؤمنان
ﻭﺍﻗﻌﻰﻭ ﻏﻴﺮﻩﺭﺍ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ ﺃﻋﺠﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻧﺪﻭ
ﻧﻪ ﻣﻠﻞ ﺩﻳﮕﺮ.ﻫﻤﮕﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻠّﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪﺁﺩﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﻧﻴﺰ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻋﺒﺸﺮﻯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.ﻣﺤﻤﺪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻗﺒﻠﺎ ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﻴﻊ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ (ﻫﺪﺍ ﻳﺎ
ﺧﺪﺍ) ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
(ﺍﻣّﻰ)ﺷﺪﮐﻪ(ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ)ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻰ ﺳﻮﺍﺩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻮﺍﺩ ﻧﻘﺸﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ .

حدیث
4629 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ463ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻔّﺎﺭ
ﻣﮑّﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻓﺘﺢ
ﺁﻥ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻨﺪﺣﺎﺿﺮﻳﻢ
ﺟﺰﻳﻪ ﺑﺪﻫﻴﻢ ﻭﻟﻰ
ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺖ(ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﮐﻌﺒﻪ ) ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻭﻟﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖﻣﻦ ﺟﺰ ﺍﺯ ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ ﺟﺰﻳﻪ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻡ.( ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﺑﻮﺩﻧﺪﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
(ﺟﺰﻳﻪ) ﻧﻴﺰ ﻗﺒﻮﻝ
ﭘﻮﻝ ﻧﺒﻮﺩﻩﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺟﺰﻳﻪ
ﻧﻤﻴﮕﺮﻓﺖ.ﻭ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻭلاﻳﺖ ﺟﺰﻳﻪ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭ ﺟﺰﻳﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻗﺒﻮﻝ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ) ﻭﺃﻫﻞ ﻣﮑﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪپس ﭼﺮﺍ
ﺍﺯ مجوس ﻫﺠﺮ ( ﺟﺰﻳﺮﻩ
ﺑﺤﺮﻳﻦﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
) ﺟﺰﻳﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
( ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺃﻫﻞ ﻫﺠﺮﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ
ﻭ ﻫﺎﺟﺮﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﺭﻓﺘﻪﻭ ﻫﺠﺮﺕ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺟﺰﻳﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﻫﻨﺪﻭﻟﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﺣﺘﻰ ﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ.ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍلا ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻓﺮ ﻭﻣﻨﮑﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺮ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﻣﺎﻟﻴﺎﺗﻰ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ) ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻮﺷﺖﮐﻪ
مجوس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﻨﺪ( ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻴﺰﻣﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻧﺪ.(ﭘﺸﺖ
ﺳﺮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ
) ﻭﮐﺘﺎﺏ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﭘﻮﺳﺖ ﮔﺎﻭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﺍﺳﺘﺨﺮ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ.( ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻧﻘﺎﻁ ﺩﻳﮕﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺩﺳﻴﻨﻰ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﺭ ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﻫﺴﺖ.ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻬﺎﺟﻤﺎﺗﻦ
ﻋرَبّ ﺯﻣﺎﺗﻦ ﻋﻤﺮ
ﺑﻘﻴﻪ آثار ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺭﺍ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﭽﻪ
ﺑﺨﺎﺭﺟﺎﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺭﻓﺘﻪﺑﻮﺩ.(ﺟﺰﻳﻪ)ﺩﺭﺣﮑﻮﻣﺖﺍﺳﻠﺎﻣﻰﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺎﻟﻴﺎﺗﻰ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻆ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﺗﺎ ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺟﺰﻳﻪ ﺗﺸﻮﻳﻘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺖ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪﻭﺟﺰﻳﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﺟﺰ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻭ ﺷﺮﻙ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺟﺰﻳﻪ ﻫﻢ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﻓﺎﻉ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻠﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﻨﺪﺗﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺷﻬﺮﺕ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻗﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺭﺍﻩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﻫﺪﻑ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ ﺍﺳﻠﺎﻡ)
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭﻧﻴﺴﺖ)
ﻭﻣؤﺮﺧﺎﻥ ﻋرَبّ
ﺍﻭﺳﺘﺎ ﺭﺍ ﺟﺎﻣﺎﺳﺐ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ(ﮐﻪ ﮔﺸﺘﺎﺳﺐ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻣﺤﺎﻓﻆ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﺴﺨﻪ ﺍﻭﺳﺘﺎﺑﻨﺎﻡ
ﻧﺴﺨﻪ ﮔﺸﺘﺎﺳﺐ
ﺭﺳﻤﻴّﺖ ﻭ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ .)

حدیث 4630ا ﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14 ﺹ364 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﻣﻦ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﺴﺎﺟﺪ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﻡﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺩ : لا ﺗﮑﺮﻩﻓﻤﺎ
ﻣﻦ ﻣﺴﺠﺪ ﺑﻨﻰ ﺍلا
ﻋﻠﻰ ﻗﺒﺮ ﻧﺒﻰ ﺃﻭ
ﻭﺻﻰ ﻗﺘﻞﻓﺄﺻﺎﺏ
ﺗﻠﻚ ﺍﻟﺒﻘﻌﻪ ﺭﺷّﻪ
ﻣﻦ ﺩﻣﻪﻓﺄﺣﺐ ﺍلله
ﺃﻥ ﻳﺬﮐﺮ ﻓﻴﻬﺎﻓﺄﺩ
ﻓﻴﻬﺎ ﺍﻟﻔﺮﻳﻀﻪﻭ
ﺍﻟﻨﻮﺍﻓﻞ ﻭ ﺍﻗﺾ
ﻓﻴﻬﺎ ﻣﺎ ﻓﺎﺗﻚ
ﺍﮐﺮﺍﻫﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺵ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴﺠﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺑﺮ ﻗﺒﺮ ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﻭﺻﻰ ﻳﻚ ﻧﺒﻰ
ﺑﺮﭘﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﻧﺶ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﻘﺎﻉ
ﺭﻳﺨﺘﻪ ﺷﺪﻩﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﺎﻧﺪ.پس
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﻧﻮﺍﻓﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻩ.ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻯ
ﻗﻀﺎﻯ ﺁﻥ ﺑﻨﻤﺎ
( ﺑﺒﻬﺎﻧﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺟﺎﻯ ﻧﻤﺎﺯ ﺗﺮﻙ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺻﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻫﺮ ﺟﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﺪ ) ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﮐﺸﺘﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻭمُقدّس
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺟﺎﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﺍﻓﻞ ﺑﺎ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.
ﻗﻀﺎﻯ ﺁﻥ ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍلا ﻗﻀﺎﻯ
ﻧﻤﺎﺯ ﺗﺮﻙ ﺷﺪﻩ
ﺟﺰ ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ .

حدبث 4631 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ج14ﺹ۴۶۴ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﺍلله
ﻟﻢ ﻳﻌﺬﺏ ﺍﻣّﻪ
ﻓﻴﻤﺎ ﻣﻀﻰﺍلا
ﻳﻮﻡ ﺍلأﺭﺑﻌاءﻭﺳﻂ
ﺍﻟﺸﻬﺮ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻣّﺘﻰ
ﺭﺍ ﻋﺬﺍﺏ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪﻣﮕﺮ
ﺭﻭﺯ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ
ﻭﺳﻂ ﻣﺎﻩ (ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﻣﻨﻔﻮﺭ ﺭﻭﺯ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ چهاﺭ
ﺷﻨﺒﻪ ﺳﻮﺭﻯ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﻋﺬﺍﺏ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻫﻤﻪ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺁﻧﺮﺍ
ﺟﺮﺍﺣﻰ ﻣﻐﺰ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻡ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺳﻂ ﻣﺎﻩ ﺑﺎﺯ ﻭﺳﻂ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﻳﺎ
ﺻﻠﻪﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﻭﺳﻂ ﺍﺳﺖ.ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ
ﺳﻮﺭﻯ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
مرتضوی ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﻫﻤﺎﻥ (ﺳﻴﺮﻣﻮﻧﻰ)
ﻭ ﺟﺸﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻓﺮﻧﮕﻰﺍﺯ
ﻟﻔﻆ (ﺳﻮﺭﻯ) ﺍﺳﺖ.

حدیث 4632
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ ۴۶۴ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺻﻠّﻰ
ﻓﻰ ﻣﺴﺠﺪ ﺍﻟﺨﻴﻒ
ﺳﺒﻌﻤﺎئة ﻧﺒﻰّ
ﻭ ﺍﻥ ﻣﺎ ﺑﻴﻦ ﺍﻟﺮﮐﻦ
ﻭ ﺍﻟﻤﻘﺎﻡ ﻟﻤﺸﺤﻮﻥ
ﻣﻦ ﻗﺒﻮﺭ ﺍلأﻧﺒﻴﺎٴﻭ
ﺍﻥ ﺁﺩﻡ ﻟﻔﻰ ﺣﺮﻡ
ﺍلله عزّ ﻭﺟل ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺧﻴﻒ
( ﺩﺭ ﻣﮑّﻪ ) ﻫﻔﺖ ﺻﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﻧﻘﻄﻪ ﺭﮐﻦ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﻗﺒﻮﺭ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺁﺩﻡ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺣﺮﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(
ﻣﮑّﻪ ﻭ ﮐﻌﺒﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ یعنی
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ خیف
ﻭﻣﺴﺠﺪ ﻫﺎﻯ (ﺧﻮﻑ
ﻭ ﺗﺮس) ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻫﻔﺖ ﺻﺪ ﮐﻪ ﺭﻗﻢ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﻳﺎ ﺻﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻥ ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ. ﻭ(ﺭﮐﻦ
ﻭﻣﻘﺎﻡ)ﺑﺎﺯ ﺩﻭﺭﻩ
عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﮐﻦ ﻭ ﺍﺭﺗﮑﺎﻥﻳﺎ
ﮔﻮﺷﻪ ﮔﻴﺮﻯ ﻭﺍﻧﺰﻭﺍﻯ
عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﻗﺒﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺸﺘﻨﺪ.ﻭ ﺁﺩﻡ
ﺩﺭ ﮐﻌﺒﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺁﺩﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻌﺒﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﮐﻌﺒﻪ ﻣﺮﺩﻩ
ﻳﺎ ﻣﺪﻓﻮﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺣﺞ ﺑﮑّﻪ ﻭ ﻧﻘﺎﻁ
ﮐﻌﺒﻪ ﻭﻣﮑّﻪ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺁﻥﺗﻤﺸﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭ ﺍﻭﻗﺎﺕ
ﻭ ﺃﻣﺎﮐﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺩﻓﻦ ﻣﺎ
ﺑﻴﻦ ﺍﻟﺮﮐﻦ ﺍﻟﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﺤﺠﺮ ﺍلأﺳﻮﺩﺳﺒﻌﻮﻥ
ﻧﺒﻴّﺎﺃﻣﺎﺗﻬﻢ
ﺍلله ﺟﻮﻋﺎ ﻭ ﺿﺮﺍ
ﺑﻴﻦ ﺭﮐﻦ ﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺣﺠﺮ ﺍلأﺳﻮﺩ
( ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ ﮐﻌﺒﻪ
) ﻫﻔﺘﺎﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺪﻓﻮﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ
ﻭ ﺭﻧﺞ ﻣﻴﺮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.( ﺭﮐﻦ ﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺯ ﮔﻮﺷﻪﻳﻤﻴﻦﮐﻪ
ﺳﻤﺖﻳﻤﻦ ﻭ ﺟﻨﺒﻪﺭﻭﺣﻰ
ﻭﮐﻪﻳﻤﻦ ﻭﺑﺮﮐﺖﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭعزّﻟﺖﺳﻠﻮﮐﻰﺍﻧﺰﻭﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺣﺠﺮ ﺍلأﺳﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﻌﺒﻪ ﺍﺳﺖﻭ
ﻧﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﮐﻌﺒﻪ
ﻭ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻋﺪﺩ
ﮐﺸﺮﺕﮐﻪﺩﺭ ﺭﺍﻩﺭﺳﻴﺪﻥﺒﻤﮑﻪﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺟﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺑﻠﺎﻳﺎﻯﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ
ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ ﻭ ﺭﻧﺞ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺑﺪﺍﺧﻞ ﮐﻌﺒﻪ ﭼﻮﻥ
ﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﻳﺎ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
.

حدیث
4533 - اﺯﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟمؤمنین
ﺪﺭﻧﻬج
اﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
ﺍﺳﺖ(ﺝ 14 ص 465ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻟﺤﻤﺪ لله
ﺍﻟّﺬﻯ ﻠﺒس
ﺍﻟﻌﺰ ﻭ
ﺍﻟﮑﺒﺮﻳاء ﻭ
ﺍﺧﺘﺎﺭﻫما
ﻟﻨﻔﺴﻪ ﺩﻭﻥ
ﺨﻠﻘﻪ ﻭ
ﺟﻌﻠﻬﻤﺎ ﺣمی ﻮ
ﺣﺮﻣﺎ ﻋلی
غیره
ﻭﺍﺻﻄﻔﺎﻫﻤﺎ
ﻟﺠﻠﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻌل اﻟﻠّﻌنة
ﻋﻠی ﻤﻥ
ﻨﺎﺯﻋﻪ
ﻓﻴﻬﻤﺎ ﻣﻥ
عباﺩﻩ ثمّ اﺧﺘﺒﺮ
ﺑﺬﻟک ملاکته
ﺍﻟﻤﻘﺮّﺑﻴﻦ ﻟﻴﻤﻴّﺰ
ﺍﻟﻤﺘﻮﺍﺿﻌﻴﻥ
ﻤﻨﻬﻢ ﻣﻥ
اﻟﻤﺴﺘﮑﺒﺮﻳﻦ
ﻓﻘﺎل
ﺴﺒﺤﺎﻧﻪ ﻭ ﻫﻮ
ﺍﻟﻌﺎﻟم
ﺒﻤﻀﻤﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ
ﻭﻣﺤﺠﻮﺑﺎﺕ
ﺍﻟﻐﻴﻮﺏ
ﺍﻧّﻯ ﺨﺎلق
ﺒﺸﺮﺍ ﻣﻥ ﻄﻴﻦ
ﻓﺎﺫﺍ ﺳﻮﻳﺘﻪ
ﻭ ﻧﻔﺨﺖ ﻓﻴﻪ
ﻣﻥ ﺮﻭﺣﻰ
ﻓﻘﻌﻮﺍ ﻟﻪ
ﺳﺎﺟﺪﻳﻦ
ﻓﺴﺠﺪ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋگة
ﮐﻠّﻬم
ﺃﺟﻤﻌﻮﻥ ﺍلا
ﺍﺑﻠﻴس
ﺍﻋﺘﺮﺿﺘﻪ
ﺍﻟﺤمیة
ﻓﺎﻓﺘﺨﺮ ﻋلی
ﺁﺩم ﺒﺨﻠﻘﻪ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻋﻠﻴﻪ لأﺻﻠﻪ
ﻓﻌﺪﻭﺍ ﺍلله
ﺍﻣﺎم
اﻟﻤﺘﻌﺼّﺒﻴﻦ
ﻭ ﺳﻠﻒ
ﺍﻟﻤﺴﺘﮑﺒﺮﻳﻦ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻮضع ﺃﺳﺎس
ﺍﻟﻌﺼﺒیّة
ﻭﻧﺎﺯع الله
ﺭﺩاء
اﻟﺠﺒﺮیّة ﻭ
ﺍﺩﺭﻉ ﻟﺒﺎس
ﺍﻟﺘﻌﺰﺯ ﻭﺧلع
ﻘﻨﺎع
اﻟﺘﺬﻟّﻞ ﺃلا
ﺗﺮﻭﻥ کیف
ﺻﻐّﺮﻩ ﺍلله
ﺑﺘﮑﺒّﺮﻩ ﻭ
ﻭﺿﻌﻪ
ﺑﺘﺮﻓّﻌﻪ؟
ﻓﺠﻌﻠﻪ فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻣﺪﺣﻮﺭﺍ ﻭ
ﺃﻋﺪﻟﻪ فی
اﻟﺂﺧﺮة ﺳﻌﻴﺮﺍ
ﻭﻟﻮ ﺃﺭﺍﺩ ﺍلله
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﺃﻥ
ﻴﺨﻠق ﺁﺩم ﻤﻥ
ﻨﻮﺭ ﻳﺨﻄﻒ ﺍلأﺑﺼﺎﺭ
ﺿﻴاؤﻩ ﻭﻳﺒﻬﺮ
ﺍﻟﻌﻘﻮل
ﺮﻭاؤﻩ ﻭ ﻃﻴﺐ
ﻳﺄﺧﺬ ﺍلأﻧﻔﺎس
ﻋﺮﻓﻪ ﻟﻔﻌﻞ
ﻭﻟﻮ ﻓﻌل
ﻠﻈﻠّﺖ ﻟﻪ ﺍلأﻋﻨﺎق
ﺨﺎضعة ﻭ
ﻟﺨﻔّﺖ
ﺍﻟﺒﻠﻮﻯ ﻔﻴﻪ
ﻋلی اﻟﻤﻠﺎﺋکة  ﻭ ﻟﮑﻥ الله
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﻳﺒﺘلی ﺨﻠﻘﻪ
ﺑﺒﻌﺾ ﻣﺎ
ﻳﺠﻬﻠﻮﻥ
ﺃﺻﻠﻪ ﺗﻤﻴﻴﺰﺍ
ﺑﺎلاﺧﺘﺒﺎﺭ
ﻟﻬﻢ ﻭﻧﻔﻴﺎ
ﻟﻠأﺳﺘﮑﺒﺎﺭﻋﻨﻬﻢ
ﻭ ﺍﺑﻌﺎﺩﺍ
ﻟﻠﺨﻴﻠاءا
ﻤﻨﻬﻢ
ﻓﺎﻋﺘﺒﺮﻭﺍ
ﺑﻤﺎﮐﺎﻥ ﻤﻥ
ﻔﻌل الله
ﺑﺎﺑﻠﻴس
ﺍﺫﺃﺣﺒﻄ عمله
ﺍﻟﻄﻮﻳﻞ
ﻭﺟﻬﺪﻩ ﺍﻟﺠﻬﻴﺪ
ﻭﮐﺎﻥ ﻘﺪ ﻋﺒﺪ
ﺍلله ﺳﺘّﻪ ﺁلاﻑ
ﺳﻨﻪ لا ﻳﺪﺭﻯ
ﺃﻣﻥ ﺴنی
اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺃﻭﻣﻥ ﺴﻨﻰ
ﺍﻟﺂﺧﺮةﻋﻥ کبر
ﺳﺎعة ﻭﺍﺣﺪﻩ
ﻓﻤﻥ ﺬﺍ ﺑﻌﺪ
ﺍﺑﻠﻴس ﻳﺴﻠم
علی الله
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﻤثل
ﻣﻌصیة ؟ ﮐﻠّﺎ
ﻣﺎ ﮐﺎﻥ الله
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﻟﻴﺪﺧل اﻟﺠنة
ﺑﺸﺮﺍ ﺑﺄﻣﺮ
ﺃﺧﺮج ﺒﻪ ﻣﻨﻬﺎ
ﻣﻠﮑﺎ ﺍﻥ
ﺤﮑﻤﻪ فی ﺃﻫل
اﻟﺴﻤاء ﻮ ﺃﻫل
الأﺭﺽ ﻟﻮﺍﺣﺪ
ﻭﻣﺎ ﺑﻴﻥ الله
ﻭ ﺑﻴﻥ ﺃﺣﺪ ﻣﻥ
ﺨﻠﻘﻪ ﻫﻮﺍﺩة
فی اﺑﺎحة
ﺣمیﺤُﺮمة
ﻋلی
اﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻥ ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻟﺒﺎس عزّﺕ
ﻭ ﮐﺒﺮﻳاء
ﺪﺍﺭﺩ (ﺑﺼﻔﺎﺕ عزّﺕ
ﻭ ﺑﺰﺭگی ﺒﺎ
ﮐﻤﺎل ﻮ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﻤﻄﻠق ﻮ
ﮐﺒﺮﻳاء
ﺑﺰﺭﮔی ﻮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ اﺯ ﻫﺮ
ﻟﺤﺎﻇ ﺪﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺻﻔﺎﺕ)
ﮐﻪ ﺁﻥ ﺪﻭ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺍلله
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ﺨﺎﺭج اﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء (ﻫﺎﻫﻮﺕ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻋمّ
اﺯ ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺷﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق رَبّ ﺍلاﺭﺑﺎﺏ
ﺁﻏﺎﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧل هستی) ﺩﺭ (لاﻫﻮﺕ)
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻡ.
ﻭﺳﭙس
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ(ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ)
ﻋﻮﺍﻟم الهی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺗﺼﻮﺭﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺭؤﻴﺎ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺤﺪ
ﺃﮐثر ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻳﮑﻢ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ که ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺮؤﻴﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﻣﻠﮑﻮﺕ)
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮل
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ (ﻧﺎﺳﻮﺕ)
ﻓﻌلی ﺠﻬﺎﻥ
ﻤﺎﺩﻯ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
عوﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺳﻨﮕﻴﻥﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ (ﻣﺎﺳﻮﺕ)
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ عزّﺕ
ﻭﺑﺰﺭﮔﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳتی ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺟﺒﺮﻭتی ﻨﻴﺴﺖ)
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﭘﻨﺎﻩ ﮔﺎﻩ ﻭ
ﺣﺮم ﺒﺮﺍﻯ
غیرﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ.(ﻫﺮﻳک
اﺯﻋﻮﺍﻟم الهی
ﻤﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻨﺎﻩ ﻳک
ﺮﻭح ﺪﺭﺗﮑﺎﻣل
ﺃﺯﻟی ﺘﺎ ﺃﺑﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ. ﻭ(ﺣَﺮَم
ﻤﻘﺪّس ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﻌﺎلی ﺪﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ(ﺣﺮﺍﻡ)
ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ.
ﮐﻪ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺠﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﺭ
ﺟﻮﺍﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ ﻭﺑﻘﻴّﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺟﺒﺮﻭتی ﺪﺭ
ﺃﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ)
ﻭﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻟﻌﻨﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻨﺎﺯﻋﺎﺕ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.(ﺣﺮﺍم
ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻭﺣﻠﺎل ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤﻄیع
ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ. ﻭﻧﺰﺍع
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ
ﺳﺮﮐشی ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎل ﺘﻮﻟّﺪ
ﻓﻌلی ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺃﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﺮﺑّﻯ ﺨﻮﺩ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮﻋی ﺨﻮﺩ ﺳﺮﮐشی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻤﻘرَبّ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﻣﺘﻮﺍﺿﻌﺎﻥ
اﺯ ﻣﺘﮑﺒّﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺗﻔﮑﻴک
ﻨﻤﺎﻳﺪ (ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟم
اﻟﻬﻰﺟﺎﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻣﻄیع هستند.
ﻭلی اﻳﻦ (ﻣﻠﺎﺋﻚ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ الهی
ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ هستند.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻔَﺮّ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﻤﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺧﻠﺎل ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﺎ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎی سلوکی
ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻨﻬﺎﺋی ﻘﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺎمی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺘﻮﺍﺿﻌﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﻮﭼک
ﺒﻴﻨﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮ
ﺣتی ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻭ(ﻣﺴﺘﮑﺒﺮ)
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺣﻘﻴﺮﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺰﺭگ ﻮﮐﺎﻣل ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی ﺪﺭ
ﻫﻤﻪ ﺃﺩﻳﺎﻥ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻤﺎلی
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﺣﺎﺿﺮ به
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍلا (ﮐﺒﻴﺮ)
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺑﺰﺭگ
نیز هست.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﻣﻌﻠّﻤﺎﻥ ﻮ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻮﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎلاﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ (ﻣﺴﺘﮑﺒﺮ)
ﺣتی اﻳﻥ
ﺒﺰﺭگی ﻨﺴبی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﮔﺎﻩ ﺑﻀﻤﻴﺮ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﺩل اﻓﺮﺍﺩ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻮﺍﻟم غیبی (ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﻥ ﺒﺸﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﮔل ﻤﻴﺴﺎﺯﻡ (ﺧﺎک
ﻮ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﮊﻥ ﻮ
ﺟﺎﻥ ﻮﺟﻨﻴﻦ
ﮐﻪ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﻧﻮﻋﻰ ﻳک ﺮﻭح
ﺸﺨصی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻣﻥ اﻭﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻢ ( ﻭ ﮐﻤﺎلاﺕ
ﺗﺪﺭﻳجی ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻡ) ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﻭح اﻭ
ﺩﻣﻴﺪﻡ( ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭﺗﻮﻟّ
ﺪﺟﻨﻴﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﻔﻌﻠﻰ ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻧﻮﻋی ﻘﺒل
ﺒﺸﺮﻯ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ الهی
ﺮﻭحی ﻴک ﺴﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻳک
ﺪﻣﻴﺪﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﻭح اﻟﻘﺪس ﻭ
ﻣﻘﺪّس ﺗﺮﻳﻥ
کماﻝ الهی
ﻤﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺳﺎﻟک ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭ ﻣﻘﺪُّس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ)
ﭘس ﺑﺮﺍﻯ اﻭ
ﺳﺠﺪﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ( ﺭﻭح الهی
ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﺍﺻل
ﺒﺪﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻴﺎ ﺩﻭ قرّه
ﻭﺧﻮﺭّﻩ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺮﺁﻥ
دو قرّه
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺠﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﻳﻥ
ﺴﺠﺪﻩ ﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻥ ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
اﺳﺖ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺗﺴﻠﻴﻢ)
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪ
ﺑﺨﺎک اﻓﺘﺎﺩﻥ
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﻭ
ﺃﺟﻤﻌﻴﻥ
ﺒﺴﺠﺪﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﺑﻠﻴس (ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﺣﺎل
ﻔَﺮ ﺟﻮﺋﻰﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ الهی
ﻔﺮﺟﻮﺳﺠﺪﻩ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺸﺪﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﻠﺒّس
ﺑﻠﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭلاﺩ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﺗﺴﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺭﻭﺣی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﮑﻮﻣﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺒﺮ ﻣﺮﺩم
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﻭﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ (ﺃﺟﻤﻌﻴﻦ)
ﻳﺎﺟﻤﻠگی ﺒﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺪﺭ (ﺣﺎل
ﺠﻢ) ﺷﺪﻥ ﻮﺟمع
گردﻳﺪﻥ ﺩﺭ ﻳک
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ الهی
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺟم
ﭽﻮﻥ ﺠﻤﺸﻴﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺃﺟﻢ
ﻳﺎ ﻋﺠم ﻮ
ﺃﻋﺠم ﺤﻴﻮﺍﻥ
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺣﻤﻴّﺖ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻭﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍهی ﺸﺪ.ﻭ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﺮﺁﺩﻡ ( هر
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ)
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺗﻌﺼّﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﺻل
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ. (
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻧﺪ
بمطاﻟﻌﺎﺕ
ﺩﻳنی اکتفا کرده
ﻭﺣتی کاﻣﻠﺎﻥ
ﺃﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ
ﻭ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺒﺮخی
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺘﮑﺒﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ) ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭙس  ﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭﻋﺪﺍﺩ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻤﺘﻌﺼّﺐ
ﻭﺍﺟﺪﺍﺩ
ﻣﺴﺘﮑﺒﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺁﻣﺪ (
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯﻮ ﺍﻣﺎم
ﻘﻠّﺎﺑﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﻳﻥ
ﻠﻘﺐ را
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ)
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺍﺳﺎس
ﻋﺼﺒﻴّﺖ (ﻭﻏﺮﻭﺭ
ﮔﺮﻭﻫﻰ) ﺷﺪ ( ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ گرﻭهی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻧﺶ.
ﻭﺗﻤﺎم
ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎمی غیر
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻥ ﻠﻘﺐ
ﺍﺑﻠﻴس در
لباس ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻠﺒﻴس ﮐﺎﺫﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋل ﺸﺪﻧﺪ.
ﻭﻋﺼﺒﻴّﺖ
ﺍﻓﺮﺍﻃ گرﻯ
ﻨﮋﺍﺩﻯ ﻮﻳﺎ
ﺩﻳنی ﻮ ﻳﺎ ﻗﻮمی
ﻮ ﻣﺬﻫبی اﺳﺖ)
ﻭ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭﺩﺍﻯ
ﺠﺒﺎﺭﻳّﺖ
ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ کرﺩﻧﺪ
(ﺟﺒﺮالهی
ﻠﺎﺯم ﺘﺤﻘق
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺟﺒﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل
ﻤﻘﺎﻭﻣﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺟﺒﺮ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﻮ ﻓﻄﺮﻯ) ﻭ
ﻟﺒﺎسعزّﺕ
ﺑﺮﺗﻥ ﺨﻮﺩ
ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ ( ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻟﺒّﺎﺩﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺰﺭهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺤﻔﻈ ﺨﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ(ﺗﻌﺰﺯ)عزّﺕ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎهی ﻮ
ﻗﺪﺭﺕ ﻧﻤﺎﺋﻰ)
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺗﺬلّل
ﻮ ﮐﻮﭼﮑﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ (ﺑﻴﺤﻴﺎئی
ﻮﻏﻀﺐ)
ﻭﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﮑﺒّﺮﺵ
ﺍﻭﺭﺍ ﮐﻮﭼک
کرﺩ؟ (ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻬﺮ
ﻣﺬﻫﺐ ﻭﻫﺮ
ﺩﻳنی که
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺭﻓﻌﺖ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻗﺎﺋل ﺸﺪ ﻭﺿیع
ﻮﺣﻘﻴﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪ(
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺪﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﻓﺴخ
گیاﻫﻰ ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻤﺪﺣﻮﺭ(
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺴﺮﺍﺯﻳﺮ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺑﭙﺎﺋﻴﻥ
اﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺤﺪ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ) ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮﺕ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﻌﻴﺮ
ﻭ ﺁﺗﺶ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﻋﺬﺍﺏ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺪﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺣتی ﺪﺭ ﻧﻮع
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭﺑﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺴﺮﻧﻮﺷتی
ﺴﺨﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
اﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺧﻄﺎﻫﺎ
ﻭﻋُﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ
ﺭﻭح ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﺁﺩم ﺮﺍ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ(
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﻮﺭﺍنی اﺳﺖ
ﺻﻮﺭتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭﻋﻘل
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
هدﺍﻳﺖ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺒﺮﻙ)
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﭼﺸﻤﻪﻫﺎ
ﺍﺯﻧﻮﺭ ﺍﻭ
ﺭﺑﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ(
ﺍﻗﺘﺒﺎس ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻟﻴﺎﻯاﻟﻬﻰﺑﺤﺪﻯ
که ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ثاﺑﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭنیز از
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
اﻭﺭﺍ(ﻣﺒﻬﻮﺭ
ﻭﻣﺒﻬﻮﺕ)
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ الهی
ﺁﻧﻬﺎ) ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﻤﻌﻄّﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﻔس ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﻭﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ (
ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺣتی
ﺤﻀﻮﺭﻯﻋﻄﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭﻋﻄﺮ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻭﻋﻄﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﻌﻘل
ﻮﻋﻤل
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﮐﻨﺪ) ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺒﻌﻤل
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺗﻤﺎم گرﺩﻧﻬﺎ
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺧﺎضع
ﻴﺸﻮﻧﺪ ( ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺩم
اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﻭ
ﺃﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
کاﻣل اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻗﺒﻮل ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻀﻮع
ﺒﻮﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ ﺑﺎ
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺳﺒک
ﻤﻴﺸﻮﺩ (
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﮐﻤک اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﺎﻟک ﺴﺒک
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺒﺤﺎﻥ
ﺑﺒﺮﺧی اﺯ
ﺍﻣﻮﺭﻯ که
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺍﺯ
ﺃﺻل ﺁﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺣل اﺯ
ﺍﺑﺘﻠﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﻋث
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻨفی
اﺳﺘﮑﺒﺎﺭ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺷﺪﻥ اﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭگ بینی ﺪﺭ
ﺁﻧﻬﺎ (ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻘﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﺘﺎﻳج
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
اﺳﺖ. ﺩﺭ ﻋﻤﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﻭﺑﺎ
ﻋﻘل ﻮ ﺍلاﺗﺮ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﻮ
ﺧﻀﻮع ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﭘس ﺷﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺒﺮﺕ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺑﻠﻴس
ﺑﮕیرید .(ﮐﻪ
ﻋﻴﻨﺎ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻳﺎ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺒﺰﺭگ ﻮﺍﻗﻌﻰ)
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
اﻋﻤﺎل ﻘﺒلی ﻮ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﻭ
ﺍﺣﺒﺎﻃ ﻮ
ﺧُﻨثی ﺸﺪ. (ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ عباﺩﺍﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﻨثیﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺣتی
ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻤﻘﺎم
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯذست
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ) ﺑﺎ
ﺟﻬﺪ ﻭ ﮐﻮﺷﺶ
ﺯﻳﺎﺩﻯ که
ﮐﺮﺩﻩ ( ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨک ﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺑﻠﻴس
ﺷﺶ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
عباﺩﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺭﻭح
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺪﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ فصول
نوع ﺑﺸﺮﻯ
ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ)
ﭼﻪ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺁﺧﺮﺕ(
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ هاﻯ
ﺘﻘﻮﻳﻤﻰ ﻭﻳﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺮیک
اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ.
ﮐﻪ ﻫﻤﮕی ﺪﺭ
ﻳک ﻠﺤﻈﻪ
ﺳﺎﻋتی ﺒﻮﺩﻩ (ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ) ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﮐﺮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ﺑﻬﺸﺖ (ﻳﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ سلوک
الهی ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ)
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺮﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣﮑﻢ (ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻫﺪﻑ) ﺍﻭﺩﺭ
ﺃﻫﻞ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻮﺃﻫل ﺰﻣﻴﻦ (
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳکی
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻴﻥ ﺨﺪﺍ ﻭ ﻫﺮ
ﮐس اﺯﺧﻠق اﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺧﺎﺹ
ﻧﻴﺴﺖ (ﻭ ﻧﺮﻣﺶ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل
ﻮﺣﮑﻤﺘﻰ) ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻭﺣﺮﻣﺘﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻘﺎﺋل ﺒﺎﺷﺪ)
ﻣﻮلا ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻔﺎﺣﺬﺭﻭﺍ
ﻋﺒﺎﺩ ﺍلله ﺃﻥ
ﻴﻌﺪﻳﮑم
ﺒﺪﺍﺋﻪ ﻭ ﺃﻥ
ﻴﺴﺘﻔﺰﮐم
ﺒﺨﻴﻠﻪ ﻭ ﺭﺟﻠﻪ
ﻓﻠﻌﻤﺮﻯ ﻟﻘﺪ
ﻓﻮﻗﻠﮑم
ﺴﻬﻤﺎ ﻟﻮﻋﻴﺪ
ﻭ ﺃﻏﺮق ﻠﮑم
ﺒﺎﻟﻨﺰع
اﻟﺸﺪﻳﺪ ﻭ
ﺭﻣﺎﮐم ﻤﻥ
ﻤﮑﺎﻥ ﻘﺮﻳﺐ ﻭ
ﻗﺎل رَبّ ﺑﻤﺎ
ﺃﻏﻮﻳﺘنی
ﻠﺎﺯﻳّﻨﻥ ﻠﻬم
فی الأﺭﺽ ﻭلأﻏﻮﻳﻨّﻬم
ﺃﺟﻤﻌﻴﻦ
ﻗﺬﻓﺎ ﺑﻐﻴﺐ
ﺑﻌﻴﺪ ﻭ ﺭﺟﻤﺎ
ﺑﻈﻥّ ﻤﺼﻴﺐ
ﻓﺼﺪّﻗﻪ ﺑﻪ
ﺃﺑﻨاء اﻟﺤمیة
ﻭ ﺍﺧﻮﺍﻥ
اﻟﻌﺼﺒیّة ﻭ
ﻓﺮﺳﺎﻥ
اﻟﮑﺒﺮ ﻭ
ﺍﻟﺠﺎﻫﻠیّة
ﺣﺘّﻯ اﺫﺍ
ﺍﻧﻘﺎﺩﺕ ﻟﻪ
ﺍﻟﺠﺎﻣحة
ﻣﻨﮑﻢ ﻭﺍﺳﺘﺤﮑﻤﺖ
ﺍﻟﻄﻤّﺎﻋیّة
ﻣﻨﻪ ﻓﻴﮑﻢ
ﻓﻨﺠﻤﺖ ﺍﻟﺤﺎل
ﻤﻥ اﻟﺴﺮ
ﺍﻟﺨفیّ الی الأﻣﺮ
ﺍﻟﺠﻠﻰّ
ﺍﺳﺘﻔﺤﻞ
ﺳﻠﻄﺎﻧﻪ
ﻋﻠﻴﮑﻢ ﻭﺩﻟﻒ
ﺑﺠﻨﻮﺩﻩ
ﻧﺤﻮﮐﻢ ﻓﺄﻗﺤﻤﻮﮐﻢ
ﻭﻟﺠﺎﺕ ﺍﻟﺬل
ﻮ ﺃﺣﻠّﻮﮐﻢ
ﻭﺭﻃﺎﺕ ﺍﻟﻘﺘﻞ
ﻭ ﺃﻭﻃئ ﻮﮐم
اﺷﺨﺎﻥ
اﻟﺠﺮﺍحة
ﻃﻌﻨﺎ فی عیوﻧﮑﻢ
ﻭﺣﺰﺍ فی
ﺤﻠﻮﻗﮑﻢ
ﻭﺩﻗّﺎ
ﻟﻤﻨﺎﺧﺮﮐﻢ ﻭ
ﻗﺼﺪﺍ
ﻟﻤﻘﺎﺗﻠﮑﻢ
ﻭﺳﻮﻗﺎ
ﺑﺨﺰﺍﺋم
اﻟﻘﻬﺮ ﺍلی اﻟﻨﺎﺭ
ﺍﻟﻤﻌﺪة ﻟﮑﻢ
ﻓﺄﺻﺒح ﺃﻋﻈم
فی ﺪﻳﻨﮑم
ﺠﺮﺣﺎ ﻭ ﺃﻭﺭﻯ
فی ﺪﻧﻴﺎﮐم
ﻘﺪﺣﺎ ﻣﻥ
اﻟّﺬﻳﻥ
ﺃﺻﺒﺤﺘﻢ ﻟﻬم
ﻤﻨﺎﺻﺒﻴﻦ
ﻭﻋﻠﻴﻬم
ﻤﺘﺄﻟّﺒﻴﻦ
ﻓﺎﺟﻌﻠﻮﺍ
ﻋﻠﻴﻪ ﺣﺪﮐم ﻮ
ﻟﻪ ﺟﺪّﮐﻢ
ﻓﻠﻌﻤﺮ ﺍلله
ﻟﻘﺪ ﻓﺨﺮﻋعلی
ﺃﺻﻠﮑﻢ ﻭ ﻭقع
فی ﺤﺴﺒﮑﻢ ﻭ
ﺩفع فی ﻨﺴﺒﮑﻢ
ﻭ ﺃﺟﻠﺐ
ﺑﺨﻴﻠﻪ
ﻋﻠﻴﮑﻢ ﻭ ﻗﺼﺪ
ﺑﺮﺟﻠﻪ ﺳﺒﻴﻠﮑﻢ
ﻳﻘﺘﻨﺼﻮﻧﮑم
ﺒﮑلّ ﻤﮑﺎﻥ
ﻭﻳﻀﺮﺑﻮﻥ ﻤﻨﮑم
کلّ ﺒﻨﺎﻥ لا
ﺗﻤﺘﻨﻌﻮﻥ
ﺑﺤﻴﻠﻪ ﻭلا
ﺗﺪﻓﻌﻮﻥ
ﺒﻌﺰﻳﻤﻪ فی
ﺤﻮمة ﺫﻝ
ﻭﺣﻠقة ﺿﻴﻖ
ﻭﻋﺮصة ﻣﻮﺕ
ﻭﺟﻮلة ﺑلاء
ﻓﺄﻃﻔﺌﻮﺍﻣﺎ
ﮐﻤﻥ فی
ﻘﻠﻮﺑﮑﻢ ﻣﻥ
ﻨﻴﺮﺍﻥ
اﻟﻌﺼﺒیّة ﻭ
ﺃﺣﻘﺎﺩ
ﺍﻟﺠﺎﻫﻠیّة
ﻓﺎﻧّﻤﺎ ﺗﻠﻚ
ﺍﻟﺤمیة ﺗﮑﻮﻥ
فی اﻟﻤﺴﻠم ﻤﻥ
ﺨﻄﺮﺍﺕ
ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ ﻮ
ﻧﺨﻮﺍﺗﻪ ﻭ
ﻧﺰﻏﺎﺗﻪ ﻭ
ﻧﻔثاﺗﻪﻭ
ﺍﻋﺘﻤﺪﻭﺍﻋلی
ﺮﻭٴﻮﺳﮑم ﻮ
ﺍﻟﻘاء
اﻟﺘﻌﺰﺯ ﺗﺤﺖ
ﺃﻗﺪﺍﻣﮑم ﻮ
ﺧلع اﻟﺘﮑﺒّﺮ
ﻣﻦ ﺃﻋﻨﺎﻗﮑﻢ
ﻭﺍﺗّﺨﺬﻭﺍ
ﺍﻟﺘﻮﺍضع ﻤﺴﻠحة
ﺑﻴﻨﮑم ﻮ ﺑﻴﻥ
عدﻭﮐم اﺑﻠﻴس
و ﺟﻨﻮﺩﻩ ﻓﺎﻥ
ﻟﻪ ﻣﻥ کلامه
ﺟﻨﻮﺩﺍ ﻭ
ﺃﻋﻮﺍﻧﺎ ﻭ
ﺭﺟﻠﺎ ﻭ ﻓﺮﺳﺎﻧﺎ
ﻭلا ﺗﮑﻮﻧﻮﺍ
ﮐﺎﻟﻤﺘﮑﺒّﺮ
ﻋلی اﺑﻥ اﻣّﻪ
ﻣﻥ غیر ﻣﺎ
ﻓﻀﻞ ﺟﻌﻠﻪ ﺍلله
ﻓﻴﻪ ﺳﻮﻯ ﻤﺎ
ﺃﻟﺤﻘﺖ
ﺍﻟﻌﻈمة
ﺑﻨﻔﺴﻪ ﻣﻦ
ﻋﺪﺍﻭة ﺍﻟﺤﺴﺪ
ﻭ ﻗﺪﺣﺖ ﺍﻟﺤمیة
فی ﻘﻠﺒﻪ ﻣﻥ
ﻨﺎﺭ ﺍﻟﻐﻀﺐ
ﻭﻧﻔخ
اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ فی ﺃﻧﻔﻪ
ﻣﻥ ﺮﻳح حال
کبرﺍﻟّﺬﻯ
ﺃﻋﻘﺒﻪ ﺍلله
ﺑﻪ ﺍﻟﻨﺪﺍمة
ﻭ ﺃﻟﺰﻣﻪ ﺁثام
اﻟﻘﺎﺗﻠﻴﻥ
الی ﻴﻮﻡ
ﺍﻟﻘﻴﺎمة ﭘس
ﺃﻯ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﺪﺍ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ)
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺒﺪﺃ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺍﻋﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
(ﺻﺮﻳﺤﺘﺮﻳﻥ
ﺒﻴﺎﻥ ﻤﻮلا
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻳﺎ
ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ
ﺮﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ.
ﻭﺍﮔﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻨﺮﻭﺩ ﺑﺎﺯ
ﺑﻌﻘﺐ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ
ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ
ﺑﺎ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ الهی
ﺮﺍ ﻃی کند .ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺒﻘﻴﻪ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﭙﻴﺶ
ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ
ﭙﻴﻮﺳﺘﻪ ﻭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺘﺎ
ﺃﺑﺪﻳﺖ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺃﺭﻭﺍﺡ ﺣتی
ﻮﻳﺮﻭﺳﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳﺖ بی
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ (ﻳﻌﺪﻳﮑﻢ)
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﺯ
اعاده می
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ ﻭ(ﻋﻮﺩ)
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻌﻨﻰ(ﻣﻌﺎﺩ)
روز قیامت
ﺍﺳﺖ. ﺑﺪﺍﻳﺖ
ﺧﻠﻖ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ همین
ﺘﻮﻟﺪ ﻓﻌلی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻮﺩ ﻭ
ﭘس ﺍﺯﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌی
ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻮلا
ﺍﺧﻄﺎﺭ ﻭ
ﺍﻧﺬﺍﺭ
ﻭﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮐﻠﺎم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺬﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﺎﺭﻩ ﺃﻧﺪﻳﺶ
ﺳﻠﻮکی کند ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮔﺰﻧﺪ (ﭼﺮخ
ﺴﺎﻣﺴﺎﺭﺍ) ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ) ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺍﻳﻥ
اﻋﺎﺩﻩﻫﺎ ﺑﺎ
ﺧﻴلی ﺭﺟﺎل
ﺨﻮﺩ ﺷﻤﺎﺭﺍ (ﻣﺴﺘﻔﺰ
ﻭ ﺷﮑﻨﺠﻪ) ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ (ﺧﻴل
گرﻭﻩ
ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ ک
گرﻭﻩ ﺍﺯ
ﺳﻮﺍﺭﮐﺎﺭﺍﻥ
ﻀﺮﺑﺖ ﺯﻧﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ(ﺭﺟﺎﻝ)
ﻭﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﭙﻴﺎﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺤﻤﻠﻪ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
ﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺃﺭﻭﺍح ﻤﺴخ
ﺸﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻟﮕﺪﻣﺎل ﻮ
ﮐﺸﺘﺎﺭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻟﮕﺪﻣﺎل
ﻮﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﻳﺎﺑﮑﺎﺭ
ﻭﺧﺪﻣﺖ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ. ﺑﺎﺯﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥاﺳﺖ
ﮐﻪ
ﺳﻮﺍﺭﮐﺎﺭﺍﻥ
ﻮﻃﻴّﺎﺭﺍﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺑﺠﺎﻯ ﻔﺮ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﻴﺠﺎﻥ ﻮ
ﺁﺷﻔﺘگی ﻀﺪ
ﻓﺮ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺗﺎج الهی
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ)
ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﻌﻤﺮ ﻭﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩﻡﮐﻪ ﻫم
اینک ﻨﻴﺰ ﺍﻳﻥ
ﻮﻋﻴﺪ ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺖ ( ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺫﻭ
ﺍﻟﻔﻘﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻡ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺸﻮﻧﺪ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺍﺯ ﺗﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ. ﺳﻬم
ﻮ ﺗﻴﺮ ﻭ ﺗﻴﺰﻯ
ﺁﻥ ﺨﻄﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ کاﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺍﺳﺖ) ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﺰع ﺴﺨﺖ ﻣﺮگ
ﺁﻟﻮﺩ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﻏﺮق کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ
( ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌی ﻮ
ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺗﻬﺪﻳﺪﻯ ﺨﺪﺍ
ﺍﮔﺮ ﮐسی
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻧﺰع ﺮﻭح اﺯ
ﺗﻥ ﺪﺭ ﻣﺮگ که
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻥ ﻤﺮﮔﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻋﺸق ﺪﺭ ﻭﻗﺖ
ﺍﻳﻥﻤﺮگ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺭﻧج کمتر ﻭ ﻳﺎ
ﺣتی همرﺍﻩ ﺑﺎ
ﻟﺬﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻟﺬﺕ
ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺨﻮﺍﺏ ﮐﻪ ﻳک
ﺘﻥ ﺨﺴﺘﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻟﺬﺕ
ﺑﺎﺭ ﻭﺑﺎ
ﻧﺸﺎﻃ ﻮ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ فوق ﺒﺸﺮﻯ.
والّا ﻣﺮگ
ﺪﺭﺩﻧﺎک
ﺒﺸﺮﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﮔﻬﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭ ﻳﺎ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻮﮐﺸﺘﺎﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﻭﺗﻌﻘﻴﺐ
ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ ﻮﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻮﺣﺸی ﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺴخ ﺸﺪﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ)
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﺋی ﺪﺭ
ﻫﻤﻴﻥ ﺤﻮﺍلی
ﻤﻴﺎﻧﺪﺍﺯﻧﺪ (
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺩﻧﺎک
ﻛﺎﺭﻣﺎﺋی
ﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﮔﻮﺩﺍلی ﺨﺎک
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ
ﻫﻤﻴﻥ ﺠﻬﺎﻥ ﻭ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺨﻴلی ﻨﺰﺩﻳک
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﺩﺭﮔﻮﺩﺍل
ﻤﺮﮒ ﻳﺎ ﺟﺴﺪ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻥ همرﺍﻩ
ﺗﺤﻘﻴﺮ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻪﺍﻯ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪﺷﻴﻄﺎﻥ ﮔﻔﺖﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺮﺍ ﺍﻏﻮﺍ
ﮐﺮﺩﻯ ﻤﻥ ﻨﻴﺰ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﺰﻳﻨﺖ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺯﻣﻴﻥﻤﻴﺪﻫﻢ
ﮐﻪ ﻫﻤﮕی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﻏﻮﺍ ﺑﮑﻨﻢ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﻏﻮﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭلی
اﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺁﺩم اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺮﺍ ﺍﻏﻮﺍ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻫﺮﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﺍﻏﻮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺟﻬﻨمی
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻫم می
کند ﺯﻳﻨﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺯﻳﺒﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ
ﻮﻣﺤﺒﻮﺏ
ﮐﺮﺩﻥ اﺳﺖ. ﻭ(ﺃﺟﻤﻌﻴﻦ)
ﻳﺎ ﻫﻤﮕﻰ
ﻳﻌنی اﺑﻠﻴس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺟمع ﺸﺪﻥ
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺨﻮﺩ ﺍﻏﻮاء
ﺍٴﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﻮﻇﺎﻳﻒ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﻫﻨﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ قبل
از ﻣﺮگ
ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑی
که  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺒﻌﺪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﺪ
ﺑﺎﺯ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋی عقلی
و احوال ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥعبور
ﻣﻨﺼﺮﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
(ﺃﺭﺽ) ﻳﺎ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻥ
ﺠﺴم تن ﻮ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍنی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻠﺬﺕ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺩل ﺒﺴته
ﻭﻣﺤﻴﻄ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺘﻌﻔّﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم
اﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ
ﻭ ﻧﺎ ﺭﺳﺎﺋﻴﻬﺎ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ)
ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺴﻨگ ﺪﺭ
ﺗﺎﺭﻳکی ﺮﺍ
ﭘﺮﺗﺎﺏ ﮐﺮﺩ (
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
اﺯﻣﺤل
ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻦ  ﻭ ﺟﻬﻞ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﺩﺭﺗﺎﺭﻳکی
ﻔﮑﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺪﻑ ﺍﻳﻥ ﺴﻨگ
ﭙﺮﺍنی ﺸﻴﻄﺎﻥ
هستند. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺧﻰ
ﻭﺣتی اﮐثرﻳﺖ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻨﺼﺮﻑ
می ﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﺍﻳﻥ کارﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﺤل ﻈﻦّ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﭙﺮﺗﺎﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺻﺎﺑﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺴﻨگ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﻫﮕﺬﺭﺍﻥ ﮐﻪ
ﺑﺎﺣﺘﻤﺎل
ﺰﻳﺎﺩ ﺃﮐثریت
ﺭﺍ ﺁﺳﻴﺐ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﻣﻴﺘﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﻭﮐﺴﺎنی
ﺸﻴﻄﺎﻥ (ﺍﺑﻠﻴس
)ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻭلاﺩ
ﺣﻤﻴّﺖ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ (ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺭﺍ ﻗﺒﻮل
کرﺩﻧﺪ.
ﻭﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﮐﻮﺭ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻴﺎل
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺑﻨﺪﮔی
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﺮک ﻮ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﺍﺑﻨاء)
ﻳﺎ ﺍﻭلاﺩ
ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺸﻴﻄﺎﻥ ﻮ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ ﺍﻭ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ (ﺑنی
ﺁﺩﻡ) ﺍﻭلاﺩ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
هستند ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎل ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﺟﺴﺘﻥ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﺣﻤﻴّﺖ)
ﻳﺎ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﭼﻮﻥ(ﺣمی ﻮ ﺗﺐ)
ﻭﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﮐﺎﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﻭﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
عصبیت ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺼﺪﻳق
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ (
ﺍﺧﻮﺍﻥ ﻮ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻫم
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺸﻴﻄﺎﻥ ﻮ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺩﻳنی که
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﻨﺪگی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻋﺼﺒﻴّﺖ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﺭﺍﻳج عرﺏ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺠﺎﻫﻠﺎﻧﻪﺍﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ ﻗﺒﺎﺋل
ﺒﺪﺍﺋی ﻮ
ﻭﺣﺸی هست. ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﺫﻭﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻨﺤﻮﻯ که
ﺍﻧﺘﻘﺎم ﺨﻮﻥ
هرﮐﺸﺘﻪ
ﺍﺯﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻗﺒﻴﻠﻪ ﺑﺎﻋث
ﺣﻖ ﺑﺮﺍﻯ همه
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻣﻘﺘﻮل
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻓﺮﺩ
ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻗﺎﺗل
ﺑﮑﺸﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺷﺨﺺ ﻗﺎﺗل
ﻨﻴﺰ ﮐﺸﺘﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺁﻥ ﻘﺒﻴﻠﻪ
ﮐﺸﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺣﺴﺎﺏ ﺩﻭ
ﻗﺒﻴﻠﻪ ﺷﺪﻩ
باشد )
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺘﮑﺒّﺮ
ﻭﺟﺎﻫﻠﻴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ (
ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﻭﺟﺎﻫﻞ. ﻳﻌنی
ﺪﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺰﺭگ
ﺒﻴﻥ ﻮ ﺟﺎﻫﻞ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻴق ﺘﺮ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ) ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﻣﻄیع ﺘﺴﻠﻴم
اﻭ ﺷﺪﻳﺪ (ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺑﻠﻴس ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻳﺪﻭﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺑﺮ
ﺷﻤﺎ ﻣﺴﻠّﻄ
گرﺩﺩ.
ﻭﻣﻨﻘﺎﺩ ﺍﻭ
ﺷﺪﻳﺪ ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺗﺴﻠﻴم
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﻭﻣﻄﺎمع
ﻮﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭙﺮ ﻃمع ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻤﺎ
ﻣﺴﺘﺤﮑم ﺸﺪﻩ
ﻭﺭﻳﺸﻪ ﮔﺮﻓﺖ.
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺍﺣﻮﺍل
ﻨﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺷﻤﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻈﻬﻮﺭ ﺟﻠّﻯ
ﻮ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺷﺪ. (ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﻄﺎمع
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺟﺮﺍ
ﻭ ﻋﻠﻨﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ
ﺗﺤﮑم ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻋﻤﻞ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻠﺎﺵ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ ﻨﻔس أمّاره
ﻭﻣﺨفی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک ﺮﺍ
ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻃﻮﺭﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻋﻠﻨﺎ ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪﻩ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻌﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻔﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻨﻤﻰ ﺷﻮﺩ.
ﺃﻣﺮﺟلیِّ هر
ﭼﻴﺰ ﻇﺎﻫﺮ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ (ﺷﻬﻮﺩ
مراتب الهی
ﺗﺠﻠّﻰ) ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
قبلی ﺒﺮﺍﻯ اﻭ
ﭼﻮﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﺪ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺟلیِّ ﻮ ﻇﺎﻫﺮ
ﻭ ﻣﺘﺠﻠّﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻛﻨﻨﺪﺍﻣﻮﺭ ﭘﻨﻬﺎﻥ
ﻨﻔس ﺁﻧﻬﺎﻭ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺨﺮﺍﺑﮑﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣتی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺭﻭح اﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﺎﻳﺐ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﻔﻌﻠﻰ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﺳﻠﻄﺎﻥ اﻳﻥ
اﺑﻠﻴس ﺑﺮ
ﺷﻤﺎ ﻣﺴﻠﻄ ﺸﺪ(
ﻧﻘﺸﻪﻫﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
اﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﻄﺒﻴﻌی ﻮ ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﻏﺎﻟﺐ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺷﺪﻧﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ اﻭ
ﺑﺴﻮﻯ ﺸﻤﺎ
ﺣﻤﻠﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ (
ﺣﻤﻠﻪ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﺴﺮﮐﻮﺏ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮگ
ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی عمیق
ﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ)
ﻭﭼﻨﺎﻥ ﺸﻤﺎ
ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎل ﻮ
ﺍﺳﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻨﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻟّﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ
ﺩﺭثباﺕ
ﺗﻮﺣّﺶ ﻭ ﭘﺴتی
ﺪﺭ ﻳک ﺮﻭح غیر
ﺳﺎﻟک ﻮ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﻭح غیر ﺳﺎﻟک
ﻤﺸﺮک ﻘﺸﺮﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺘثبیت ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ) ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﺣﻠﺎﻝ
ﻧﻤﻮﺩ ( ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮانی
ﻀﺮﻭﺭﻯ کرﺩ.
ﺗﺎﻣﺪﺍم
کشتاﺭ ﻭ
ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. (ﻭﺭﻃﻪ)
ﻭﻣﺸﮑل ﻮ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻫﻤﺎﻥ
اﻓﺘﺎﺩﻥ ﺪﺭ
ﮔﻮﺩﺍل گوﺭ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ ﻧﻮعی
اﺳﺖ) ﻭ
ﺭﻳﺸﺘﺮﻳﻦ
ﺯﺧﻤﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺸﻤﺎ ﭼﻮﻥ ﻨﻴﺰﻩﺍﻯ
ﻔﺮﻭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﺍﺻلی اﺑﻠﻴس
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎئی
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ اﺳﺖ)
ﻭ ﺟﺰ ﺍﻧﺪﻭﻩ
ﻭﻏم ﺪﺭ ﮔﻠﻮﻯ
ﺸﻤﺎ
ﻧﮕﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ
ﻮﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻮ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ) ﻭ
ﺑﻴﻨی ﺸﻤﺎ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥکوﺑﻴﺪﻩ (
ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮ
ﺑﺨﺎﻙ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ
ﻭﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺧﻮﺭ
ﺧﻮﺭ ﻭﻗﺖ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﺯﻧﺪگی
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﻤﺎ
ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺭﺧﻮﺭ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴنی
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻳﻢ) ﻭ
ﺟﺰ ﻗﺼﺪ ﻗﺘل
ﻮﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺷﻤﺎﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ (ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ اﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ
ﺑﺠﺒﻬﻪﻫﺎﻯ
ﺠﻨگ ﻮ ﺭﻓﺘﻥ
ﺮﻭﻯ ﻤﻴﻥ ها
بنام بهشت ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧی
ﻮ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ)
ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺣﻠﻘﻪ
ﺑﻴﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﻬﺮ ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﺑﺂﺗﺶ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ ( ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﻳﻨک ﺒﺮﺍﻯ
عذﺍﺏ ﺟﻬﻨمی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی
اﻳﻥاﺭﻭﺍﺡ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺸﺪﻩ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
اﻓﺴﺎﺭ
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
کشیدن ﺤﻠﻘﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﻮﺍﺭﻩ
ﺑﻴنی
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﭼﻮﻥ
ﮔﺎﻭ ﻭ ﺍﺳﺐ
ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺮﺍ ﺻﺪ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﺘﺴﻠﻴم
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻓﺘﻥ
ﺒﮑﺸﺘﺎﺭﮔﺎﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ) ﻭ
ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﻥ
ﺸﻤﺎ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﺰﺧم ﺮﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ(
ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
ﻤﻨﺤﺮﻑ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺯﺧمی
ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح
ﻤﻴﺴﺎﺯﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻤﺴخ ﺤﻘﺎﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺮﻓﺘﻥ
ﺮﻭح اﺳﺖ)
ﻭﺩﻧﻴﺎﻯ ﺸﻤﺎ
ﺭﺍ ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﺯﺷﺘﻰ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺪﻓﻮع اﺳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ (ﮐﻪ
ﻏﺮﻗﻪ ﻭﺳﺮ
ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺯﺷتی ﻮﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﻭﺍﻳﻥ
ﺴﺨﺘﻴﻬﺎ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق
ﺪﺷﻤنیﺸﻤﺎ ﺑﺮ
ﮐﺴﺎنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺷمنی ﺪﺍﺭﻳﺪ.
(ﻭﻳﺎ ﻋﻠﻴﻪ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻨﺘﺼﺐ ﻭ
ﻣﻨﺘﺴﺐ
ﻫﺴﺘﻴﺪ)
ﻭﺑﺮﻋﻠﻴﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺴﻴﺞ
ﺷﺪﻩﺍﻳﺪ
ﻭﮐﻴﻨﻪ ﻭﺭﺯﻯ ﺪﺍﺭﻳﺪ(ﻋﻠﻴﻪ
ﻭلاﻳﺖ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯالهی
ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺁﻧﻬﺎ)
ﭘس ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ (ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ) ﺣﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎم ﺠﺪﻳّﺖ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻴﺪ. (ﺑﺮﻋﻠﻴﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
اﺑﻠﻴﺴﻰ ﺣﺪ
ﺷﺮﻋی ﻮﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺩﻭﺭﻯ
ﻮﺗﻌﻴﻴﻥ
ﺤﺪﻭﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺁﻧﻬﺎ)
ﻭﺑﺎ ﺗﻤﺎم
ﺠﺪﻳّﺖﺣتی
اﮔﺮ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻮ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺮﻭﺣﺎنی ﻘﺸﺮﻯ
ﻴﺎ ﺣتی اﺟﺪﺍﺩ
ﻗﺸﺮﻯ ﺸﺨﺺ ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻓﺎﺳﺪ
ﺩﻳنی هستند)
ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﻳﻦ (ﺣﻤﻴّﺖ)
ﺑﺎﻋث ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺄﺻل ﺨﻮﺩ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﮐﻨﻴﺪ( ﺗﻌﺼّﺐ
ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻭﻣﺬﻫبی
ﻮﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﮐﻪ ﺍﺻلی
ﻤﻨﺤﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ و قبل
از تکامل
گذشته میباشد
ﺍﺳﺖ) ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻭ ﻧﺴﺐ
ﺧﻮﺩ ﻓﺨﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻳﺪ
ﻭﺑﺎﻋث ﺩﻓﺎع
ﻮﺣﻤﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﺴﺒﺘﺎﻥ ﺸﺪﻩ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺨﻴل
ﻮ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺟﻠﺐ
ﮔﺮﻭهی کرده
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺷﻤﺎ
ﺑﺴﺘﻪﺍﻧﺪ (
ﺭﺍﻩ الهی
ﺴﻠﻮﻙ و تکامل روحی
) ﻭﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ ﺷﺪ
ﺷﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
( ﻗﺼﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻌﮑس
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
که ﻗﺼﺪﺷﺎﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺍﺭﻭﺍح
اﻳﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺪﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻫﺪﻑ
ﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﺻﻴﺪ
ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ
ﻮﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ) ﻭ
ﺑﺮﻫﺮ ﻗﻄﻌﻪ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﺷﻤﺎ
ﻣﻴﮑﻮﺑﻨﺪ ( ﺩﺭ
ﻗﺼّﺎبی کرﺩﻥ
ﺠﺴﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺁﺯﺍﺭ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺒﻬﺮ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺣﻴﻠﻪ
ﻭﭼﺎﺭﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺧﻮﺭ ﺩﺍﺭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺗﻤﺘّﻊ
ﻭﺍﺳﺘﺮﺍﺣتی
ﻨﺪﺍﺭﻳﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺑﺎﻫﺮ عزّﻳﻤﺖ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺍﻳﻥ ﺬﻟّﺖﻫﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯﺧﻮﺩ دور
ﮐﻨﻴﺪ (ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺮﺩﻩ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺷﺪﻥ
ﻭﭘس ﺍﺯﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی
گرﺩﻳﺪﻥ) ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺍﺯ ﺣﻮﺯﻩ ﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺫﻟّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺧﻠﺎﺹ ﻳﺎﺑﻴﺪ (
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺫﻟّﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ) ﻭ
ﺍﺯ ﺣﻠﻘﻪ ﺗﻨگ
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺁﻳﻴﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﻋﺮﺻﻪﻫﺎ
ﻭ ﻣﺤﻴﻄﻬﺎﻯ
ﻤﺮگ ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻴﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻫﺮﺟﻮلانی اﺯ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺩﻭﺭﻯ
کنید ( ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی هست
ﻭﻟﻰ ﻣﺪﺍم
کمترﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﺪﺭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻮ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﭘس ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻤﺎ ﺍﺯ ﺁﺗﺸﻬﺎﻯ
عصبیت ﻭ ﮐﻴﻨﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺠﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﮐﻤﻴﻦ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﮐﻨﻴﺪ (ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻤﻮلا ﮐﻪ
ﻧﻔﺮﺕ
ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺷﻨﻴﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻣﺬﻫبی کوﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺣﻘﺪ ﻭ ﮐﻴﻨﻪ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﻭﺟﻬل ﻮبی
عقلی ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
اﺯ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ الهی
ﻨﻴﺴﺖ) ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺤﻤﻴّﺖ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺐ ( ﻭ
ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ) ﺩﺭ
ﻳک ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺟﺰﺋی اﺯ
ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﻭ
ﻧﺨﻮﺕ ﻭ
ﺗﮑﺒّﺮ (ﻭ ﻧﺰغ
ﻮ ﺩﺯﺩﻯ)
ﺩﺭﻧﻈﺮ ﻭ( ﻧﻔَس
ﻭ ﻧﻔُس )ﻭ ﺃثر
ﺯﺷﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻭ
ﺍﺗّﮑای
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﮐﺮﺩﻥ
ﺬﻟّﺖ ﮐﻨﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺮﺷﻤﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭعزّﺕ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺯﻳﺮ
ﭘﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ.(ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑسﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺫﻟّﺖ
ﻧﻮعی ﻮ ﺟﻬل اﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﮑﺸﺪ ﻭ ﺯﻳﺮ
ﭘﺎﻯ ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺩﺭعزّﺕ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ) ﻭ
ﻟﺒﺎس ﺗﮑﺒّﺮ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﮔﺮﺩﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮ
ﺩﺍﺭﻳﺪ (ﺗﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻏﺮق
ﺘﮑﺒّﺮ ﻭ
ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻴنی
ﺒﺎﻃل ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺸﻮﻳﻢ ﻭ
ﮔﺮﺩﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﮔﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺩﻧﺎک
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﻫﻴﻢ) ﻭلی
ﺸﻤﺎ ﺑﺎ
ﺗﻮﺍضع ﺨﻮﺩ
ﺳﻠﺎح
ﻤﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺩﺷﻤﻥ اﺑﻠﻴس
ﺑﮑﻨﻴﺪ (ﺳﻠﺎح
ﺘﻮﺍضع ﺴﺎﻟﻚ
ﻭﻓﮑﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺪﺭﻫﺮ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﭼﺎﺭﻩ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻥ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭼﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻥ
ﻄﺒﻴﻌی ﻮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻳﺎ
ﺍﺑﻠﻴس ﮐﺎﺫﺏ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﭼﻪ ﻧﻔس أمّاره
ﺷﺨﺺ
ﮐﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺪﺭﻭنی اﻭ ﺍﺳﺖ)
ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﺑﻠﻴس
ﻫﺴﺖ.( ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺴﺮ
ﺳﭙﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﮐﻠﺎﻩ ﮐسی ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﺎﻥ کلّه
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎ
ﮐﻠﺎﻩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭﻫﺮ ﻗﻮم ﻮ
ﺍﻣّتی
ﺴﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻭ ﻫﻤﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻮﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭ
ﻭﺭﺯﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺪﺍﺭﺩ (ﺍﻣّﺖ
ﺍﻭم کنندﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هستندﮐﻪ
ﺑﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﻨﺎفق
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻳﻥ
ﺴﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
اﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﺣتی ﺃﻫﺮﻳﻤﻥ
هستند ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮﮔﺮﻭﻩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی ﻮ
ﺩﻳنی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺭﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪﻯ ﺘﺄﺳﻴس
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺎﺭﻳخی ﺒﺂﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ) ﭘس
ﺷﻤﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻥ
ﻤﺘﮑﺒّﺮﺍﻥ
ﻨﺒﺎﺷﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﺍﺑن
ام ﻳﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻭم ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﻮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺪﻋی ﺪﻳﻥ
ﺪﺍﺭﻯ ﺑﺮ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﮑﺒّﺮ ﻭﺑﺰگی
ﺒﺎﻃل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﻓﻀل ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ (ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ)
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ(
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳتی الهی
ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥﺒﺰﺭﮔی ﻮ
ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭﺗﺤﮑم ﺪﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳنی
ﻮﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﻣﺤل
عظمت ﺑﻴنی ﺪﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭگ
بینی باطل
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺤل ﺤﺴﺎﺩﺕ
ﺩﺷﻤنی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ (
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﺯ
ﻓﻀل الهی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺤﺴﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺯﺷتی
ﺘﻌﺼّﺐ (ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﻭ ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
کوﺭمذهبی) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩل ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺁﺗﺶ ﺍﻳﻥ غضب
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. والّا
ﺗﮑﺒّﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﺤل ﻨﻔﺨﻪ
ﺷﻴﻄﺎنی ﺪﺭ
ﺑﻴنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.( ﺗﻨﻔﺶ ﻣﺘﻌﻔّﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﺩم اﺑﻠﻴس ﻮ
ﺷﻴﻄﺎن
اﻫﺮﻳﻤﻨﻰ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ) ﮐﻪ ﺑﺎﺩ
ﺗﮑﺒّﺮ ( ﻭﺑﻮﻯ
ﻤﺘﻌﻔّﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ)
ﺍﻳﻥ ﺘﮑﺒّﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﻧﺪﺍﻣﺖ
ﻭﭘﺸﻴﻤﺎنی
اﻳﺠﺎﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ (ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺸﺪﻳﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﺨﻮﺩ) ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
اﻳﻥ ﺁثاﺭ
ﺗﮑﺒّﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺑﺎل
ﺠﺎﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﻤﺎﻧﺪﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺭﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎقیاﺳﺖ (ﻗﺎﺑل
ﺰﻭﺍل ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺯﻧﺪگی ﻨﻮﻋی
ﺠﻬﺎﻥ ﻤﺮﺗفع
ﻨﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺑﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻳﻥ ﺁثاﺭ
ﺗﮑﺒّﺮ
ﻗﺒلیﺁﻧﻬﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟک اﮔﺮ
ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻘﺒلی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ
ﻳﻌنی ﺒﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺗﻘرَبّﻫﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق بشرﻯﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺣﻮﺍل الهی ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻮ ﻓﻮﺭﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻮلا
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮﻭ ﻳﺎ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺧﻠﻔﺎﻯ اﺳﻠﺎمی
غیر سلوکی
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻔﺎﺳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هستند ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺰﺍﺣمت
ها بر طرف
ﻧﺸﺪﻩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭﺑﺎ ﻃﺮﺣﻬﺎ
ﻭﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺸﻴﻄﺎنی ﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺃﻣﻮﻯ ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﻤﻮلا ﺑﺮﺍﻯ
ﻮلاﻳﺖ الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻳکی
اﺯﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺮﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻭﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﻤﻌﺎﻭﻳﻪ ﺩﺭ
ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﺁﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺳﻠﺎم
ﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ عاﻗل
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ سلوک الهی
ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻭ
ﺗﻮﺍضع ﻮ ﺧﻮﺩ
ﮐﻮﭼک ﺒﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
ﺒﺰﺭﮔی اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁثاﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻗﺒلی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﺑﺮ ﻃﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪ) ﻣﻮلا
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﺃلا
ﻭﻗﺪ ﺃﻣﻌﻨﺘم
فی اﻟﺒﻐﻰ
ﻭﺃﻓﺴﺪﺗم فی الأﺭﺽ
ﻣﺼﺎﺭحة الله
ﺑﺎﻟﻤﻨﺎﺻبة ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯة
ﻟﻠﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﺒﺎﻟﻤﺤﺎﺭبة
ﻓﺎلله ﺍلله
فی کبر ﺍﻟﺤمیة
ﻭ ﻓﺨﺮ
ﺍﻟﺠﺎﻫﻠیة
ﻓﺎﻧّﻪ ﻣﻠﺎق
ﺤﺎل ﺸﻨﺂﻥ
ﻭﻣﻨﺎﻓخ
اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ ﺍﻟتی
ﺨُﺪع ﺒﻬﺎ ﺍلاﻣم
اﻟﻤﺎﺿیة وﺍﻟﻘﺮﻭﻥ
اﻟﺨﺎﻟیة
ﺣﺘّﻯ
ﺃﻋﻨﻘﻮﺍ فی
ﺤﻨﺎﺩس ﺟﻬﺎﻟﺘﻪ
ﻭﻣﻬﺎﻭﻯ
ﻀﻠﺎﻟﺘﻪ
ﺫﻟﻠﺎﻋﻠﻰ
ﺳﻴﺎﻗﻪ ﺳﻠﺴﺎ
فی ﻘﻴﺎﺩة
ﺃﻣﺮﺍ
ﺗﺸﺎﺑﻬﺖ
ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ ﻓﻴﻪ
ﻭ ﺗﺘﺎﺑﻌﺖ
ﺍﻟﻘﺮﻭﻥ علیه
ﻭ ﮐﺒﺮﺍ
ﺗﻀﺎﻳﻘﺖ
ﺍﻟﺼﺪﻭﺭ ﺑﻪ ﺃلا
ﻓﺎﻟﺤﺬﺭ
ﺍﻟﺤﺬﺭ ﻣﻥ
ﻄﺎعة
ﺳﺎﺩﺍﺗﮑم ﻮ
ﮐﺒﺮﺍﺋﮑم عن
ﺣﺴﺒﻬﻢ
ﻭﺗﺮﻓّﻌﻮﺍ
ﻓﻮق ﻨﺴﺒﻬﻢ ﻭ
ﺃﻟﻘﻮﺍ
ﺍﻟﻬﺠﻴنة ﻋلی
ﺮﺑّﻬﻢ
ﻭﺟﺎﺣﺪﻭﺍ ﺍلله
ﻋﻠﻰ ﻣﺎﺻنع
ﺒﻬﻢ ﻣﮑﺎﺑﺮة
ﻟﻘﻀﺎﺋﻪ
ﻭﻣﻐﺎﻟﺒﺎ ﻟﺂلاﺋﻪﻓ
اﻧّﻬم ﻘﻮﺍﻋﺪ
ﺃﺳﺎس
ﺍﻟﻌﺼﺒیّة ﻭ
ﺩﻋﺎﺋم ﺃﺭﮐﺎﻥ
اﻟﻔﺘنة
ﻭﺳﻴﻮﻑ
ﺍﻋﺘﺰء
اﻟﺠﺎﻫﻠیّة
ﻓﺎﺗّﻘﻮﺍ ﺍلله
ﻭلا ﺗﮑﻮﻧﻮﺍ
ﻟﻨﻌﻤﻪ
ﻋﻠﻴﮑم
ﺃﺿﺪﺍﺩ ﻭلا
ﻟﻔﻀﻠﻪ
ﻋﻨﺪﮐم
ﺤﺴّﺎﺩﺍ ﻭلا ﺗﻄﻴﻌﻮﺍ
ﺍلأﺩﻋﻴاء
ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺷﺮﺑﺘم
ﺒﺼﻔﻮﮐم
کدﺭﻫﻢ ﻭﺧﻠّﻄﺘم
ﺒﺼﺤّﺘﮑم
ﻤﺮﺿﻬﻢ ﻭ
ﺃﺩﺧﻠﺘم فی
ﺤﻘّﮑم ﺒﺎﻃﻠﻬﻢ
ﻭ ﻫم ﺃﺳﺎس
ﺍﻟﻔﺴﻮﻕ ﻭ
ﺃﺣﻠﺎس
ﺍﻟﻌﻘﻮﻕ ﺍﺗّﺨﺬﺗم
اﺑﻠﻴس ﻣﻄﺎﻳﺎ
ﺿﻠﺎﻝ ﻭ ﺟﻨﺪﺍ
ﺑﻬﻢ ﻳﺼﻮل علی
اﻟﻨﺎس
ﻭﺗﺮﺍﺟﻤﻪ
ﻳﻨﻄق علی
ﺃﻟﺴﻨﺘﻬﻢ
ﺍﺳﺘﺮﺍﻗﺎ
ﻟﻌﻘﻮﻟﮑﻢ
ﻭﺩﺧﻮلا ﻓﻰ
ﻋﻴﻮﻧﮑﻢ
ﻭﻧﻔثا فی
ﺃﺳﻤﺎﻋﮑﻢ
ﻓﺠﻌﻠﮑم ﻤﺮمی
ﻨﺒﻠﻪ ﻭ ﻣﻮﻃئ قدﻣﻪ
ﻭﻣﺄﺧﺬ ﻳﺪﻩ
ﻓﺎﻋﺘﺒﺮﻭﺍ
ﺑﻤﺎ ﺃﺻﺎﺏ ﺍلاﻣم
اﻟﻤﺴﺘﮑﺒﺮﻳﻥ
ﻤﻥ ﻘﺒﻠﮑﻢ ﻣﻥ
ﺒﺄس ﺍلله ﻭ ﺻﻮلاﺗﻪ
ﻭ ﻭﻗﺎﺋﻌﻪ
ﻭﻣثلاﺗﻪ ﻭ
ﺍﺗّﻌﻈﻮﺍ
ﺑﻤثاﻭﻯ ﺨﺪﻭﺩﻫﻢ
ﻭ ﻣﺼﺎﺭع
ﺠﻨﻮﺑﻬﻢ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﻴﺬﻭﺍ
ﺑﺎلله ﻣﻥ
ﻠﻮﺍﻗح اﻟﮑﺒﺮ
ﮐﻤﺎ
ﺗﺴﺘﻌﻴﺬﻭﻧﻪ
ﻣﻥ ﻄﻮﺍﺭق اﻟﺪﻫﺮ
ﻓﻠﻮ ﺭﺧّﺺ ﺍلله
فی اﻟﮑﺒﺮ لأﺣﺪ
ﻣﻥ عباده
ﻟﺮﺧّﺺ ﻓﻴﻪ
ﻟﺨﺎصّة
ﺃﻧﺒﻴﺎﺋﻪ ﻭ
ﺭﺳﻠﻪ ﻭ
ﻟﮑﻨّﻪ
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﮐﺮﻩ
ﺍﻟﻴﻬم
اﻟﺘﮑﺎﺑﺮ
ﻭﺭﺿی ﻠﻬم
اﻟﺘﻮﺍﺿﻊ ﻓﺄﻟﺼﻘﻮﺍ
ﺑﺎلأﺭﺽ
ﺧﺪﻭﺩﻫﻢ
ﻭﻋﻔّﺮﻭﺍ ﻓﻰ
ﺍﻟﺘﺮﺍﺏ
ﻭﺟﻮﻫﻬﻢ ﻭﺧﻔﻀﻮﺍ
ﺃﺟﻨﺤﺘﻬم
ﻠﻠﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﻭﮐﺎﻧﻮﺍ
ﺃﻗﻮﺍﻣﺎ ﻣﺴﺘﻀﻌﻔﻴﻦ
ﻗﺪ ﺍﺧﺘﺒﺮﻫم الله
ﺑﺎﻟﻤﺨﻤصة ﻭ
ﺍﺑﺘﻠﺎﻫم
ﺒﺎﻟﻤﺠﻬﺪة و
ﺍﻣﺘﺤﻨﻬم
ﺒﺎﻟﻤﺨﺎﻭﻑ ﻭ
ﻣﺨﻀﻬﻢ
ﺑﺎﻟﻤﮑﺎﺭﻩ ﺃﻯ
کساﻧﻴﮑﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺷﻤﺎ
ﺑﻔﺴﺎﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻥ
ﺒﻔﺴﺎﺩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻴﺪ ﻭ
به (ﻣﻨﺎﺻﺒﺖ) ﻭ
ﺩﺷﻤنی علنی
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺍﻳﺪ (ﺑَﻐﻰ
ﻓﺴﺎﺩ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﺴﺎﺩ
ﺩﺭ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻧتی
الهی ﻨﺰﺩ
ﻫﺮﮐس ﺍﺯﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﻣﻨﺎﺻﺒﻪ)
ﻧﺼﺐ ﻭﺗﻠﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻭﻣﻨﺼﻮﺏ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺨﻮﺩﺗﺎﻥ

حدیث
4636 – دنباله مطلب
امام (ج؟ص؟) که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﺼﺐ
ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺠﺎﻯ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ.ﭼﻪ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦﻭ ﻳﺎ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ(ﻧﺼﺐ)ﺁﻧﭽﻪﮐﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﻤﺎﻟﻰ ﻫﻤﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺼﻮﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﻣﻌﺮﻓﻰ رؤیائی
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﮕﻮ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
) ﻭ ﻋﻠﻨﺎ ﺑﺎ مؤمنان
ﺑﺠﻨﮓ ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪﺍﻳﺪ
( مؤمنان ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻥﻭﺳﻌﻴﺒﺮﺍﻯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺿﺪﻳّﺖ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪﺃﻫل ﺴﻨّﺖ
ﮐﻪﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺳﺘﻤﮕﺮﻭﻳﺎ
ﺣﮑﻮﻣﺖﺩﻳﻨﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﭼﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻪ
ﻋﻠﻰﻭﻟﻰ ﻧﻪ(ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﺎ ﺷﻌﺎﻉ ) ﻭلاﻳﺖﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
) پس ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻭﺧﺪﺍﻳﺎ
ﭼﻪ ﺣﻤﻴّﺖ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺍﺳﺖ ( ﺗﻌﺼّﺐ ﺳﺮﺳﺨﺘﺎﻧﻪﮐﻪ
ﺿﺪﻳﺖﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺣﻤﻴّﺖ ﻭﺗﻌﺼّﺐ
ﮐﻮﺭ ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻳﺎ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﺣﺰﺑﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭ ﺟﻮﺍﻣﻊ
ﺟﺎﻫﻞ ﺗﺮ ﻭﮐﻤﺎﻳﻤﺎﻥ
ﺗﺮﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ(ﺃﺭﺽ)ﻳﺎ
ﺯﻣﻴﻦ ﺩﻧﻴﺎﺑﺎﺯ
نفس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺑﺠﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ (ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪﻭ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺳﻨّﺖﻭ ﻋﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ) ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺑﻐﺾ ﻭ ﮐﻴﻨﻪ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻔﺨﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻣﻴﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﺍﻳﻦ
ﺁﺗﺶ ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺵ ﻗﺪﻳﻤﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣّﺘﻬﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
( ﺃﺩﻳﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻋﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻭ ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻗﺮﻭﻥ
ﺧﺎﻟﻴﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻳﺪ ( ﺩﺭ ﻋﻤﻖ
ﺗﺎﺭﻳﺦﻭ ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻭﺗﺎﺟﻬﺎﻯ ﺳﺮﻧﮕﻮﻥ
ﺷﺪﻩ ( ﺩﺭ ﻋﻤﻖ
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺗﺎ ﮔﻠﻮ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ابلیس ﺷﺪﻧﺪ ( ﻏﺮﻗﻪ
ﺟﻬﻞ ﻭﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﮔﻰﻭﻧﻴﺰ
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﮔﻠﻮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪﺕ ﺑﮑﺸﻨﺪ
ﻭ ﺑﮑﺸﻨﺪ ( ﭼﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﺟﻨﮕﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺫﺑﺢ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﻭﺩﺭ ﺩﺭﻩ ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺷﻴﻄﺎﻥ (ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
) ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺷﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﺫﻟﻴﻞ ﺩﺭ
ﺳﻮﻕ ﺩﺍﺩﻥ ﻭ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﺩﻥ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ) ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻭ ﺑﻨﺪ ﻭ
ﺯﻧﺠﻴﺮ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.
(ﺍﻓﺴﺎﺭ ﺳﻮﻕ ﺩﺍﺩﻥ
ﻴﻮﺍﻧﺎﺕﺑﮑﺸﺘﺎﺭﮔﺎﻩﻳﺎ
ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻥ ﺟﻤﻌﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ) ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﺩﻟﻬﺎ ( ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ) ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺷﺒﻬﻪ ﻭ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﺷﺪﻩﻭ ﺑﺎ ﻃﻰ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺠﻴﺮ
ﻭ ﺗﺴﻠﺴﻞ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﮑﺒّﺮ ﺩﻳﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﻴﻨﻪ ﻫﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﻨﮕﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ) پس
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻢﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺬﺭ ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﮑﻨﻴﺪ
( ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.(ﺳﻴﺎﺩﺕ)ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺒّﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺣﺴﺐ ﻭ ﻧﺴﺐ
ﺧﻮﺩﺍﻳﻦ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺭﺍ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ
( ﺗﮑﺒّﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥﻮﻣﺬﺍﻫﺐ)
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﺴﺐ(ﻭ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻧﮋﺍﺩﻯ
) ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺰﺭﮒ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮ رَبّ ﺧﻮﺩ(
ﻫﺠﻴﻦ ﻭ ﺑﻰ ﺃﺷﺮ)ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.(
رَبّ مرﺑّﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﺁﻧﺎﻥﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺰﺭﮒ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﺪﻋﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻭ(ﺟﺤﺪ
ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ) ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩﻭ
ﺑﺎﻳﻨﺠﺎ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.( ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺍﺩﻭﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺩﺭﻙ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
) ﻭ ﻣﮑﺎﺑﺮﻩ ﻭ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻴﻨﻰ
ﺑﺎ ﻗﻀﺎ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺷﺪﻩ ﺍﻭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. (ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺧﻄﺎﻫﺎ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺿﺪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ ﺑﮑﺪﺍﻡ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺴﺦ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ(ﻗﻀﺎﻯ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻭﻟﻴﻪﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺃﺯﻟﻰ
ﻫﻤﮕﺎﻥﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻫﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﺁلاٴ ﻭ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻐﻠﻮﺏ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.( ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﺎﻥ (ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
اﻗﻮﺍﻡ ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺍﺳﺎس ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻫﺮ
ﻓﺘﻨﻪﺍﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.(
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺁﺷﻮﺑﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﻫﺒﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯﻤﺘﻌﺼّﺐﻭﺑﺎ
ﺑﮑﺎﺭ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻥﻤﺮﺩﻡ
ﺟﺎﻫﻞ ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯﺎﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻭﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﻭﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻥ
ﺧﺸﻚ ﻭﺗﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺴﺖ ) ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺷﻤﺸﻴﺮﻫﺎﻯ عزّﺕ
ﻭ ﻏﺮﻭﺭ ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖﻫﺴﺘﻨﺪ
( ﺟﻬﻞ ﻋﻘﻠﻰ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻭﻋﻮﺍﻡﻭﺣﺘﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺭﻭﺣﻰﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺬﺍﻫﺐ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺳﺎﺯﺑﺪﻭﻥ اساس
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ ) پس
ﺷﻤﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ
ﻭ ﺗﻘﻮﺍ ﮐﻨﻴﺪ ( ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ ترس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ) ﻭ ﻧﮕﺬﺍﺭﻳﺪ
ﮐﻪ ﺿﺪﻳﺖ ﺑﺎ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ(
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑﺠﺎﻯ ﺧﺪﻣﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺨﺪﻣﺖ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺪﻫﻴﺪ) ﻭ
ﺳﻌﻰ ﻧﮑﻨﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻀﻞ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
(ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ) ﺩﺍﺩﻩﺷﺪﻩﺣﺴﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﺪ (ﺑﺠﺎﻯ
ﺷﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﺣﺴﺎﺩﺕﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﻴﺪ. ﮐﻪ ﺴﺎﺩﺕﺑﺂﻧﻬﺎﻯﺣﺴﺎﺩﺕ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ)
ﻭﭼﻨﺎﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻣﻄﻴﻊ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. (ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺪﻋﻰ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺗﺤﺖ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪﻳﺪﭼﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ( ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ) ﮐﻪ ﺻﻔﺎﻯ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﮐﺪﺭ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
( ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺫﺍﺗﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥﺮﺍ)
ﻭ ﺑﺎ ﺻﺤّﺖ
ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺷﺪﻳﺪ
( ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺟﻬﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)ﻭﺩﺭ
ﺣﻘﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥﺑﺎﻃﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﻓﺰﻭﺩﻳﺪ
(ﺣﻖ ﺧﺪﺍ ﺟﻮﺋﻰ ﺷﺎﺗﻴﺴﺘﮕﺎﻥﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻪﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺤﻖ
ﺭﺍﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﻮﻧﺪﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺷﺪﻳﺪ
ﻭ ﺷﻮﻡ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ) ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ اساس
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻓﺴﻖ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ( ﭘﺴﻚ ﺭﻭﻯ
ﺭﻭﺡ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ) ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻋﺎﻕ ﺷﺪﻳﺪ ( ﻋﺎﻕ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺤﻘﻴق ﻮ ﺑﺤﻘﺮﺳﻴﺪﻥﺩﺭﻫﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﻳﻨﻰ ) ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ابلیس ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺩﻭﺍﺏ ﺣﻤﻞ ﻭ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻧﻤﻮﺩ ( ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﺮﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﺗﺤﮑّﻢ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
. (ﺣﮑﻮﻣﺖﺩﻳﻨﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺭﺍ
ﺗﺄﺳﻴﺶ ﻳﺎ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻴﺪ. ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺏﺁﻧﺮﺍ ﺑﺘﺎﺯﮔﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻥﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
) ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﮐﺮﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﻧﺎﻃﻖ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻘﺼﺪ ﺳﺮﻗﺖ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺰﻭﺭ ﺩﺭ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺷﻤﺎ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ
( ﭼﺸﻢ ﺑﻨﺪﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﻧﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ) ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
نفس(ﻭﺩﻣﻴﺪﻥ ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ
) ﻭ ﺩﻣﻴﺪﻥ ﺑﮕﻮﺷﻬﺎﻯ
ﺷﻤﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻫﺪﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻴﺮ ﺍﻧﺪﺍﺯﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺪﻳﺪ.ﻭﺟﺎﻯ ﭘﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﮕﺪﻣﺎﻟﻰ
ابلیس ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ابلیسﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻴﺪ. ( ﺍﻓﺴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺍﺩﻩﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻳﺪ ) پس
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﻋﺒﺮﺕ
ﺍﺯ ﻣﺼﺎﺋﺐ ﺍﻣﻢ
ﻣﺴﺘﮑﺒﺮ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺿﺮﺑﺎﺕ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺻﻮﻟﺘﻬﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺍﻭﻭﻭﻗﺎﻳﻊ
ﻭ ﻣثلاﺕ ﺍﻭ (ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ ﺷﺪﻥ
که ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.)
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻋﺒﺮﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﭘﻬﻠﻮﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻳﺪﻧﺪ ( ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ) پس ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺒﺮﻳﺪ (ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺒﺮﻳﺪ
) ﮐﻪ ﭼﻪ ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﺿﺮﺑﺎﺕ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﺩﻫﺮ ﻭﺯﻣﺎﻥ ﺩﺍﺭﻳﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺗﮑﺒّﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﺹ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺭﺳﻮلاﻥ ﻣﻴﺪﺍﺩ.(
ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻓﻀﻞ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.(ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺗﺤﮑﻢ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺭﺳﻮلاﻥ ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
) ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﺗﮑﺎﺑﺮ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻴﻨﻴﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.( ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺗﻮﺍﺿﻊ ﺭﺍ ﭘﺴﻨﺪﻳﺪ
ﻭ ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ ﺩﺍﺷﺖ
(ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪﺑﺎ ﺳﻠﺎﺡ
ﺗﻮﺍﺿﻊ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺸﻮﻧﺪ ) ﻭ ﻟﺬﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﻯ
ﺧﺎﻙ ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪ
( ﺩﺭ ﺳﺠﺪﻩ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ) ﻭﺧﺎﻙ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﺁﻟﻮﺩﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ
(ﺍﺯ ﮐثرﺕ ﺳﺠﺪﻩ
ﻭ عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
) ﻭ ﺑﺎﻟﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ مؤمنان
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ.( ﺣﺎﻟﺖ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺮ ﺍﻓﺰﺍﻳﺸﺘﻦ
ﺑﺎﻟﻬﺎ ﺩﻟﻴﻞ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﺗﮑﺒّﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭمؤمنان
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
)ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻗﻮﺍﻣﻰ ﻣﺴﺘﻀﻌﻒ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﺩﺭ ﻣﺨﻤﺼﻪﻫﺎ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶﮔﺬﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺎ ﺟﻬﺪ ﻭترس ﻭ
ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺎﻟﺸﺖ ﺩﺍﺩ
( ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﻭ ﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺒﺰﺭﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻀﻌﺎ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ ﻭ ﺗﻀﻌﻴﻒ
نفس أمّاره  ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
)ﻣﻮلا ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ : ﻓﻠﺎ ﺗﻌﺘﺒﺮﻭﺍ
ﺍﻟﺮﺿﻰ ﻭ ﺍﻟﺴﺨﻂ
ﺑﺎﻟﻤﺎﻝ ﻭ ﺍﻟﻮﻟﺪ
ﺟﻬﻠﺎ ﺑﻤﻮﺍﻗﻊ
ﺍﻟﻔﺘﻨﻪﻭ ﺍلاﺧﺘﺒﺎﺭ
ﻓﻰ ﻣﻮﺍﺿﻊ ﺍﻟﻐﻨﻰ
ﻭ ﺍلاﻗﺘﺎﺭﻓﻘﺪ
ﻗﺎﻝ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰﺃﻳﺤﺴﺒﻮﻥ
ﺃﻧّﻤﺎ
ﻧﻤﺪﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﺎﻝ
ﻭ ﺑﻨﻴﻦﻧﺴﺎﺭﻉ
ﻟﻬﻢ ﻓﻰ ﺍﻟﺨﻴﺮﺍﺕ
ﺑﻞ لا ﻳﺸﻌﺮﻭﻥﻓﺎﻥ
ﺍلله ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﻳﺨﺘﺒﺮ ﻋﺒﺎﺩﻩ
ﺍﻟﻤﺴﺘﮑﺒﺮﻳﻦ
ﻓﻰ ﺃﻧﻔﺴﻬﻢﺑﺄﻭﻟﻴﺎﺋﻪ
ﺍﻟﻤﺴﺘﻀﻌﻔﻴﻦ
ﻓﻰ ﺃﻋﻴﻨﻬﻢ ﻭ
ﻟﻘﺪ ﺩﺧﻞ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥﻭ ﻣﻌﻪ
ﺃﺧﻮﻩ ﻫﺎﺭﻭﻥ ﻋﻠﻴﻬﻤﺎ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﻋﻠﻰ ﻓﺮﻋﻮﻥﻭ
ﻋﻠﻴﻬﻤﺎ
ﻣﺪﺍﺭﻉ ﺍﻟﺼﻮﻑﻭ
ﺑﺄﻳﺪﻳﻬﻤﺎ ﺍﻟﻌﺼﻰﻓﺸﺮﻃﺎ
ﻟﻪ ﺍﻥ ﺃﺳﻠﻢ ﺑﻘﺎٴ
ﻣﻠﮑﻪ ﻭ ﺩﻭﺍﻡ عزّﻩ
ﻓﻘﺎﻝ ﺃلا ﺗﻌﺠﺒﻮﻥ
ﻣﻦ ﻫﺬﻳﻦﻳﺸﺮﻃﺎﻥ
ﻟﻰ ﺩﻭﺍﻡ ﺍﻟﻌﺰ
ﻭ ﺑﻘﺎٴ ﺍﻟﻤﻠﻚﻭﻫﻤﺎ
ﺑﻤﺎ ﺗﺮﻭﻥ ﻣﻦ ﺣﺎﻝ
ﺍﻟﻔﻘﺮ ﻭﺍﻟﺬﻝ؟
ﻓﻬﻠّﺎ ﺍﻟﻘﻰ ﻋﻠﻴﻬﻤﺎ
ﺃﺳﺎﻭﺭﻩ ﻣﻦ ﺫﻫﺐ
؟ ﺍﻋﻈﺎﻣﺎ ﻟﻠﺬﻫﺐ
ﻭ ﺟﻤﻌﻪﻭ ﺍﺣﺘﻘﺎﺭﺍ
ﻟﻠﺼﻮﻑ ﻭ ﻟﺒﺴﻪﻭ
ﻟﻮ ﺃﺭﺍﺩ ﺍلله
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﺄﻧﺒﻴﺎﺋﻪ
ﺣﻴث  ﺑﻌثهم
ﺃﻥ ﻳﻔﺘﺢ ﻟﻬﻢ ﮐﻨﻮﺯ
ﺍﻟﺬﻫﺒﺎﻥ ﻭ ﻣﻌﺎﺩﻥ
ﺍﻟﻌﻘﻴﺎﻥﻭ ﻣﻐﺎﺭﺵ
ﺍﻟﺠﻨﺎﻥﻭ ﺃﻥ ﻳﺤﺸﺮ
ﻣﻌﻬﻢ ﻃﻴﺮ السماء
ﻭﻭﺣﻮﺵ ﺍلأﺭﺽﻟﻔﻌﻞﻭﻟﻮ
ﻓﻌﻞ ﻟﺴﻘﻂ ﺍﻟﺒﻠﺎٴﻭ
ﺑﻄﻞ ﺍﻟﺠﺰاء ﻭ
ﺍﺿﻤﺤﻞ ﺍلاﻧﺒاء
ﻭ ﻟﻤﺎ ﻭﺟﺐ ﻟﻠﻘﺎﺑﻠﻴﻦ
ﺍﺟﻮﺭ ﺍﻟﻤﺒﺘﻠﻴﻦﻭ
لا ﺍﺳﺘﺤﻖ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻮﻥ
ثوﺍﺏ
ﺍﻟﻤﺤﺴﻨﻴﻦﻭ لا
ﻟﺰﻣﺖ ﺍلأﺳﻤاء
ﻣﻌﺎﻧﻴﻬﺎ
ﻭ ﻟﮑﻦ ﺍلله ﺳﺒﺤﺎﻧﻪﺟﻌﻞ
ﺭﺳﻠﻪ ﺍﻭﻟﻰ قوّة
ﻓﻰ عزّﺍﺋﻤﻬﻢ  ﺿﻌﻔﻪﻓﻴﻤﺎ
ﺗﺮﻯ ﺍلأﻋﻴﻦ ﻣﻦ
ﺣﺎلاﺗﻬﻢﻣﻊ ﻗﻨﺎﻋﻪ
ﺗﻤﻠﺄ
ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ ﻭ ﺍﻟﻌﻴﻮﻥ
ﻏﻨﻰ ﻭ ﺧﺼﺎﺻﻪ ﺗﻤﻠﺄ
ﺍلأﺑﺼﺎﺭ ﻭ ﺍلأﺳﻤﺎﻉ
ﺃﺫﻯ ﻭﻟﻮ ﮐﺎﻧﺖ
ﺍلأﻧﺒﻴﺎٴ ﺃﻫﻞ
قوّة لا ﺗﺮﺍﻡﻭ
عزّﻩ لا ﺗﻀﺎﻡﻭ
ﻣﻠﻚ ﺗﻤﺘﺪ ﻧﺤﻮﻩ
ﺃﻋﻨﺎﻕ ﺍﻟﺮﺟﺎﻝ
ﻭ ﺗﺸﺪ ﺍﻟﻴﻪ ﻋﻘﺪ
ﺍﻟﺮﺣﺎﻝﻟﮑﺎﻥ
ﺫﻟﻚ ﺃﻫﻮﻥ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺨﻠﻖ ﻓﻰ ﺍلاﻋﺘﺒﺎﺭﻭ
ﺃﺑﻌﺪ ﻟﻬﻢ ﻓﻰ ﺍلاﺳﺘﮑﺒﺎﺭﻭﻟﺂﻣﻨﻮﺍ
ﻋﻦ ﺭﻫﺒﻪ ﻗﺎﻫﺮﻩ
ﻟﻬﻢﺃﻭ ﺭﻏﺒﻪ ﻣﺎﺋﻠﻪ
ﺑﻬﻢ ﻓﮑﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻨﻴّﺎﺕ ﻣﺸﺘﺮﮐﻪﻭ
ﺍﻟﺤﺴﻨﺎﺕ ﻣﻘﺘﺴﻤﻪﻭ
ﻟﮑﻦ ﺍلله ﺳﺒﺤﺎﻧﻪﺃﺭﺍﺩ
ﺃﻥ ﻳﮑﻮﻥ ﺍلأﺗّﺒﺎﻉ
ﻟﺮﺳﻠﻪﻭ ﺍﻟﺘﺼﺪﻳﻖ
ﺑﮑﺘﺒﻪ ﻭ ﺍﻟﺨﺸﻮﻉ
ﻟﻮﺟﻬﻪ ﻭ ﺍلاﺳﺘﮑﺎﻧﻪ
لأﻣﺮﻩﻭ ﺍلاﺳﺘﺴﻠﺎﻡ
ﻟﻄﺎﻋﺘﻪﺍﻣﻮﺭﺍ
ﻟﻪ ﺧﺎﺻّﻪلا ﻳﺸﻮﺑﻬﺎ
ﻣﻦ ﻏﻴﺮﻫﺎ ﺷﺎﺋﺒﻪ
ﻭ ﮐﻠّﻤﺎ
ﮐﺎﻧﺖ ﺍﻟﺒﻠﻮﻯ
ﻭ ﺍلاﺧﺘﺒﺎﺭ ﺃﻋﻈﻢ
ﮐﺎﻧﺖ ﺍﻟﻤﺸﻮﺑﻪ
ﻭ ﺍﻟﺠﺰاء ﺃﺟﺰﻝ
ﺃلا ﺗﺮﻭﻥ ﺃﻥ
ﺍلله ﺳﺒﺤﺎﻧﻪﺍﺧﺘﺒﺮ
ﺍلأﻭﻟﻴﻦ ﻣﻦ ﻟﺪﻥ
ﺁﺩﻡﺍﻟﻰ ﺍﻟﺂﺧﺮﻳﻦ
ﻣﻦ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻌﺎﻟﻢﺑﺄﺣﺠﺎﺭ
لا ﺗﻀﺮ ﻭ لا ﺗﻨﻔﻊ
ﻭ لا ﺗﺒﺼﺮ ﻭلا
ﺗﺴﻤﻊﻓﺠﻌﻠﻬﺎ
ﺑﻴﺘﻪ ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ
ﺍﻟّﺬﻯ ﺟﻌﻠﻪ ﺍلله
ﻟﻠﻨﺎﺵ ﻗﻴﺎﻣﺎثُمّ
ﻭﺿﻌﻪ ﺑﺄﻭﻋﺮ ﺑﻘﺎﻉ
ﺍلأﺭﺽ ﺣﺠﺮﺍﻭ
ﺃﻗﻞ ﻧﺘﺎﺋﻖ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻣﺪﺭﺍﻭ ﺃﺿﻴﻖ ﺑﻄﻮﻥ
ﺍلأﻭﺩﻳﻪ ﻗﻄﺮﺍﺑﻴﻦ
ﺟﺒﺎﻝ ﺧﺸﻨﻪﻭ ﺭﻣﺎﻝ
ﺩﻣﺸﻪ ﻭ ﻋﻴﻮﻥ ﻭ
ﺷﻠﻪ ﻭ ﻗﺮﻯ
ﻣﻨﻘﻄﻌﻪلا ﻳﺰﮐﻮ
ﺑﻬﺎ ﺧﻒﻭلا ﺣﺎﻓﺮ
ﻭ لا ﻇﻠﻒ پس
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺪﺍﻧﻴﺪﮐﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭ ﻏﻀﺐ ﺷﻤﺎﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺎﻝ ﻭ ﺍﻭلاﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺟﺎﻫﻞ ﺑﻤﻮﺍﻗﻊ
ﻭ ﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻯ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﻫﺴﺘﻴﺪ
( ﻓﺘﻨﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﺍﮔﺮ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻔﮑﺮ ﻣﺎﻝ
ﻭﺍﻭلاﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
) ﻭ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﻣﻮﺍﺿﻊ
ﻏﻨﻰ ﻭ ﻓﻘﺮ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶﻣﻴﮑﻨﺪ(ﻏﻨﺎﻯﻮﺍﻗﻌﻴﻮ
ﻓﻘﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﮐﺪﺍﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ﮐﻪ ﻓﻘﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﻓﻘﺮ ﻣﺎﻟﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺁﻳﺎ
ﺁﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺎﻝ ﻭ ﺍﻭلاﺩ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺭﺳﺎﻧﺪﻳﻢﺧﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭ ﺷﻌﻮﺭ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
(. ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥباعث
ﻣﺰﻳﺪ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺧﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺣﺼﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ ﻴﺸﻮﺩ)ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺒﺤﺎﻥﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺘﮑﺒّﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺴﺘﻀﻌﻒ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺘﮑﺒّﺮ ﺩﺭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻭﺗﮑﺒّﺮ
ﺧﻮﺩﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺩﺭﺟﻪ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺳﺖ ﮐﻢ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺰﺭﮒ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ نفس ﻭﺩﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩﺍﻳﻦ ﺗﮑﺒّﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺩﺭ رؤیتﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﮐﻢ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ.) ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺑﺮ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻧﺪﻭ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻗﺒﺎﻯ ﭘﺸﻤﻴﻦ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻋﺼﺎﺋﻰ ﺑﺪﺳﺖ ﻭ
ﺑﻔﺮﻋﻮﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﺷﺮﻁ ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻭ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ عزّﺗﺶ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ( ﻫﻤﻴﺸﻪﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﻭلی
اﮔﺮ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫی
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﻧﺠﺎﺕﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻭﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻴﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)ﻭ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﮔﻔﺖ ﺁﻳﺎ ﺟﺎﻯ ﺗﻌﺠّﺐ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﺩﻭﺍﻡ عزّﺕ (ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
) ﻭ ﺑﻘﺎﻯ ﻣﻠﻚ ﻣﺮﺍ
ﺩﺭ ﺷﺮﻃﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﻭ ﺫﻟّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ پس ﺑﺮﻭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ ﺑﻨﺪﻫﺎﻯ
ﻃﻠﺎ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻳﺪ. ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻃﻠﺎ ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺟمع
ﺁﻭﺭﻯ ﻃﻠﺎ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩ.ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺣﻘﺎﺭﺕﭘﺸﻢ
ﻭ لباس ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺒﻴﺎﺋﺶ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺍﺭﺳﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻨﺠﻬﺎﻯ ﻃﻠﺎ ﻭ
ﻣﻌﺎﺩﻥ ﻋﻘﻴﻖ ﻭ
ﺑﺎﻏﺎﺕ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﺍﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭﻭﺣﻮﺵﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﺣﺸﺮ
ﻭ ﺑﺴﻴﺞ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﺮﺩﺍﻥ
ﻭﻗﺖ ﺑﻠﺎ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻗﻂ
ﻭﻣﻨﺘﻔﻰ ﻣﻴﺸﺪ
( ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﻝ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺧﺮﺝ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺁﻥ
ﻭﻗﺖ ﺑﻠﺎ ﻣﻌﻨﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺳﺨﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﻣﻌﻨﻰ ﺟﺰﺍ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺮﻓﺖ.ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺩﺭ ﺳﺨﺘﻰ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﺷﺮﻭﺕ
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﺷﺮﻭﺕ ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
(ﺍﻧﺒﺎٴ) ﻭﺍﺧﺒﺎﺭ(ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻭ ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻴﺸﺪ
( ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻭﻋﻴﺪﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ تنبّوء
ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻧﺒﺄ
ﻭﺧﺒﺮ ﻭ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ)ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﻠﺎ ﺩﻳﺪﮔﺎﻥ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﻤﻴﺸﺪ (ﺑﺮﺧﻴﺒﺎ
ﻓﻘﺮ ﻭﺑﺮﺧﻰ ﺑﺎ
ﺷﺮﻭﺕ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﮐﻪ ﺗﺒﻌﻴﺾ
ﻭ ﺳﺘﻢ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
مؤمنان ﻧﻴﺰ ﺟﺎﻯ
ثواب ﻣﺤﺴﻨﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩ
( مؤمنان ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺘﺤﺴﻴﻦ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻕ ﻭﺣﻖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﺟﺐ
ﮔﺮﺩﺩﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻧﻴﻚ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﺪﻫﺪ
) ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺎﻣﻰ
( ﻭﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ ﺧﺪﺍ ﻭﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻭ ) ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻴﺸﺪ ﻭ لاﺯﻣﻨﺒﻮﺩ
ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻠﻤﺎﺕﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭﻋﺪﻩ
ﻭﻭﻋﻴﺪ ﻭﻏﻴﺮﻩﺳﺮﺍﺳﺮ
لاﺯﻣﺎلاﺟﺮﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺒﺤﺎﻥ
ﺭﺳﻮلاﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻧﻴﺮﻭﻯ
عزّﻡ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ( ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ ﻭﺻﺒﺮ
) ﻭ ﺿﻌﻒ ﻇﺎﻫﺮﻯﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺣﺎلاﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﻗﻨﺎﻋﺘﻰ
ﮐﻪ ﺩﻟﻬﺎ ﻭ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻏﻨﻰ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻗﻨﺎﻋﺖ ﻣﺨﺘﺼّﻰ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻭ ﮔﻮﺷﻬﺎ
ﺭﺍ ﭘﺮ ﮐﺮﺩﻩ ( ﻫﻢ
ﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﻫﻢ ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻧﺪ)
ﻭ ﺍﮔﺮﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
عزّﺕ( ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ )ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺁﺳﻴﺐﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﮔﺮﺩﻥﻬﺎ
ﺑﺴﻮﻯ ﺍﻧﻬﺎ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻭﺗﻤﺎﻡ ﺭﺍﺣﻠﻪﻫﺎ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎﻟﺐﺗﺮﻭﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻭﺍﺭﺯﺵﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺖ ﺷﺪ ( ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺷﺮﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ ) ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺟﺎﻯ ﺗﮑﺒّﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﺒﻮﺩ ﻭﺍﺯ ترس
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﻗﻬﺮ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺁﻧﻬﺎﺍﻳﻤﺎﻥ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺭﻏﺒﺖ ﻭ ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻴّﺘﻬﺎ
ﻣﺸﺘﺮﻙﻭ ﺣﺴﻨﺎﺕ
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻘﺴﻴﻤﻤﻴﺸﺪ(ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺂﻭﺭﻧﺪﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻪﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ
ﺳﻬﻢ ﻫﺮ ﻳﻚ ﮐﻢ ﻣﻴﺸﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻤﺒﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻰ ﻳﺎﻓﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪﺍﻯ ﺍﻗﻠﻴّﺖ
اﮐثرﻳﺖ بر ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﻮﻧﺪ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺟﻮﺍﺋﺰ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
) ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺒﻌﻴّﺖ (ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯﺧﺎﺹ ﺭﺳﻮلاﻥ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺑﮑﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺍﻭ( ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺘﻬﺎ
ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬﻰﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﻭ ﺧﺸﻮﻉ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ ﺍﺳﺘﮑﺎﻧﺖ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ( ﻭعزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻴﻮ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ) ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻏﻴﺮﻩﺩﺭﺁﻥ
ﺷﺎﺋﺒﻪﺍﻯ ﻧﺒﺎﺷﺪ(ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ)
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﻠﺎ ( ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
) ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ثواب ﻭ ﺟﺰﺍﻯ ﺁﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺳﺮﺷﺎﺭ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﺁﻳﺎ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍﭼﻨﺎﻥ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﮐﺮﺩﮐﻪﺳﻨﮓ
ﺑﻰ ﻓﺎﻳﺪﻩﻭﺑﻰ
ﺿﺮﺭ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﭼﺸﻢ
ﮔﻮﺵ ﺧﺎﻧﻪ ﺣﺮﺍﻡ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻗﻴﺎﻡ ( ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺣﺞ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﻧﻘﺎﻁ
ﺩﻧﻴﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻭﺩﺭ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﺟﺎﻯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺯ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻭﻧﻌﻤﺖ
ﮔﺬﺍﺭﺩ.ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
( ﻣﮑّﻪ ﻳﺎ ﻫﺮ ﻧﻘﻄﻪ
عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
) ﺩﺭ ﺗﻨﮓ ﺗﺮﻳﻦ ﺩﺭﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﻭﻣﺴﺎﻓﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ.( ﻣﮑﻪ ﺩﺭ
ﮔﻮﺩﺍﻟﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻭﺳﻂ ﺁﻥ ﭼﺸﻤﻪ ﺁﺏ
ﺯﻣﺰﻡ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺁﺑﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺟﻤﻊ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)ﻭ
ﺩﺭ ﻭﺳﻂ ﮐﻮﻫﻬﺎﻯ
ﺧﺸﻦ ﻭ ﺳﺨﺖﻭﻣﺎﺳﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﺮﻡ ﻭ ﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﮐﻢ ﺁﺏ ﻭﻭﺍﺣﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺗﻨﺪ ﺭﻭﻯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﺑﺮﻭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺳﻢ ﻭ ﻧﺎﺧﻦ ﺑﺎﺷﺪ
(ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﺳﺨﺘﻰ
ﻣﺤﻴﻂ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰﮐﻪ
ﺻﻔﺖ ﻫﺮ ﻧﻘﻄﻪ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻴﺰ
ﺁﺳﺎﻥ ﻃﻰ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻣﻮلا ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
: ثُمّ ﺃﻣﺮ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﺁﺩﻡ ﻭﻭﻟﺪﻩﺃﻥ
ﻳﺸﻨﻮﺍ ﺃﻋﻄﺎﻓﻬﻢ
ﻧﺤﻮﻩﻓﺼﺎﺭ ﻣﺸﺎﺑﻪ
ﻟﻤﻨﺘﺠﻊ ﺃﺳﻔﺎﺭﻫﻢﻭ
ﻏﺎﻳﻪ ﻟﻤﻠﻘﻰ ﺭﺣﺎﻟﻬﻢﺗﻬﻮﻯ
ﺍﻟﻴﻪ ﺷﻤﺎﺭ ﺍلأﻓﺌﺪﻩﻣﻦ
ﻣﻔﺎﻭﺯ ﻗﻔﺎﺭ ﺳﺤﻴﻘﻪ
ﻭﻣﻬﺎﻭﻯ ﻓﺠﺎﺝ
ﻋﻤﻴﻘﻪﻭ ﺟﺰﺍﺋﺮ
ﺑﺤﺎﺭ ﻣﻨﻘﻄﻌﻪﺣﺘّﻰ
ﻳﻬﺰﻭﺍ ﻣﻨﺎﮐﺒﻬﻢ
ﺫﻟﻠﺎ ﻳﻬﻠّﻮﻥ
لله ﺣﻮﻟﻪﻭ ﻳﺮﻣﻠﻮﻥ
ﻋﻠﻰ ﺃﻗﺪﺍﻣﻬﻢ
ﺷﻌﺸﺎ ﻏﺒﺮﺍ ﻟﻪﻗﺪ
ﻧﺒﺬﻭﺍ ﺍﻟﺴﺮﺍﺑﻴﻞ
ﻭﺭﺍٴ
ﻇﻬﻮﺭﻫﻢﻭ ﺷﻮﻫﻮﺍ
ﺑﺎﻋﻔﺎٴ ﺍﻟﺸﻌﻮﺭ
ﻣﺤﺎﺳﻦ ﺧﻠﻘﻬﻢﺍﺑﺘﻠﺎٴ
ﻋﻈﻴﻤﺎ ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎ
ﺷﺪﻳﺪﺍ ﻭ ﺍﺧﺘﺒﺎﺭﺍ
ﻣﺒﻴﻨﺎ ﻭ ﺗﻤﺤﻴﺼﺎ
ﺑﻠﻴﻐﺎﺟﻌﻠﻪ ﺍلله
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺳﺒﺒﺎ ﻟﺮﺣﻤﺘﻪﻭ
ﻭﺻﻠﻪ ﺍﻟﻰ
ﺟﻨّﺘﻪﻭﻟﻮ ﺃﺭﺍﺩ
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪﺃﻥ ﻳﻀﻊ
ﺑﻴﺘﻪ ﺍﻟﺤﺮﺍﻡﻭ
ﻣﺸﺎﻋﺮﻩ ﺍﻟﻌﻈﺎﻡﺑﻴﻦ
ﺍﻟﺠﻨّﺎﺕ ﻭ
ﺃﻧﻬﺎﺭﻭ ﺳﻬﻞ ﻭ
ﻗﺮﺍﺭ ﺟﻢ ﺍلأﺷﺠﺎﺭﺩﺍﻧﻰ
ﺍﻟثماﺭﻣﻠﺘﻒ ﺍﻟﺒﻨﻰﻣﺘّﺼﻞ
ﺍﻟﻘﺮﻯﺑﻴﻦ
ﺑﺮﻩ ﺳﻤﺮاء ﻭ ﺭﻭﺿﻪ
ﺧﻀﺮﺍٴﻭ ﺃﺭﻳﺎﻑ
ﻣﺤﺪﻗﻪﻭ ﻋﺮﺍئص
ﻣﻐﺪﻗﻪ ﻭﺯﺭﻭﻉ
ﻧﺎﺿﺮﻩﻭ ﻃﺮﻕ ﻋﺎﻣﺮﻩﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺪ ﺻﻐّﺮ ﻗﺪﺭ ﺍﻟﺠﺰﺍٴﻋﻠﻰ
ﺣﺴﺐ ﺿﻌﻒ ﺍﻟﺒﻠﺎٴﻭﻟﻮ
ﮐﺎﻧﺖ ﺍلأﺳﺎس  ﺍﻟﻤﺤﻤﻮﻝ
ﻋﻠﻴﻬﺎﻭ ﺍلأﺣﺠﺎﺭ
ﺍﻟﻤﺮﻓﻮﻉ ﺑﻬﺎﺑﻴﻦ
ﺯﻣﺮﺩﻩ ﺧﻀﺮﺍٴ
ﻭ ﻳﺎﻗﻮﺗﻪ ﺣﻤﺮاء
ﻭﻧﻮﺭ ﻭ
ﺿﻴﺎٴﻟﺨﻔّﻒ ﺫﻟﻚ
ﻣﻀﺎﺭﻋﻪ ﺍﻟﺸﻚ
ﻓﻰ ﺍﻟﺼﺪﻭﺭﻭ ﻟﻮﺿﻊ
ﻣﺠﺎﻫﺪﻩ ابلیس
ﻋﻦ ﺍﻟﻘﻠﻮﺏﻭ ﻟﻨﻔﻰ
ﻣﻌﺘﻠﺞ ﺍﻟﺮﻳﺐ
ﻣﻦ الناسﻭ ﻟﮑﻦ
ﺍلله ﺳﺒﺤﺎﻧﻪﻳﺨﺘﺒﺮ
ﻋﺒﺎﺩﻩ
ﺑﺄﻧﻮﺍﻉ ﺍﻟﺸﺪﺍﺋﺪﻭ
ﻳﺘﻌﺒّﺪﻫﻢ ﺑﺄﻟﻮﺍﻥ
ﺍﻟﻤﺠﺎﻫﺪﻭ ﻳﺒﺘﻠﻴﻬﻢ
ﺑﻀﺮﻭﺏ ﺍﻟﻤﮑﺎﺭﻩ
ﺍﺧﺮﺍﺟﺎ ﻟﻠﺘﮑﺒّﺮ
ﻣﻦ ﻗﻠﻮﺑﻬﻢﻭ ﺍﺳﮑﺎﻧﺎ
ﻟﻠﺘﺬﻟّﻞ ﻓﻰ ﻧﻔﻮﺳﻬﻢﻭ
ﻟﻴﺠﻌﻞ ﺫﻟﻚ ﺃﺑﻮﺍﺑﺎ
ﻓﺘﺤﺎ ﺍﻟﻰ ﻓﻀﻠﻪﻭ
ﺃﺳﺒﺎﺑﺎ ﺫﻟﻠﺎ
ﻟﻌﻔﻮﻩﻓﺎلله ﺍلله
ﻓﻰ ﻋﺎﺟﻞ ﺍﻟﺒﻐﻰ
ﻭ ﺁﺟﻞ
ﻭﺧﺎﻣﻪﺍﻟﻈﻠﻢﻭ
ﺳﻮٴ ﻋﺎﻗﺒﻪ ﺍﻟﮑﺒﺮﻓﺎﻧّﻬﺎ
ﻣﺼﻴﺪﻩ ابلیس ﺍﻟﻌﻈﻤﻰﻭ
ﻣﮑﻴﺪﺗﻪﺍﻟﮑﺒﺮﻯ
ﺍﻟّﺘﻰ ﺗﺴﺎﻭﺭ
ﻗﻠﻮﺏ ﺍﻟﺮﺟﺎﻝﻣﺴﺎﻭﺭﻩ
ﺍﻟﺴﻤﻮﻡ ﺍﻟﻘﺎﺗﻠﻪﻓﻤﺎ
ﺗﮑﺪﻯ ﺃﺑﺪﺍﻭ لا
ﺗﺸﻮﻯ ﺃﺣﺪﺍلا
ﻋﺎﻟﻤﺎ ﻟﻌﻠﻤﻪﻭ
لا ﻣﻘﻠّﺎ ﻓﻰ ﻃﻤﺮﻩﻭ
ﻋﻦ ﺫﻟﻚ ﻣﺎ ﺣﺮﺵ
ﺍلله ﻋﺒﺎﺩﻩ المؤمنینﺑﺎﻟﺼﻠﻮﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺰﮐﺎﺕﻭ ﻣﺠﺎﻫﺪﻩ
ﺍﻟﺼﻴﺎﻡ ﻓﻰ ﺍلأﻳّﺎﻡ
ﺍﻟﻤﻔﺮﻭﺿﺎﺕ ﺗﺴﮑﻴﻨﺎ
لأﻃﺮﺍﻓﻬﻢ ﻭ ﺗﺨﺸﻴﻌﺎ
لأﺑﺼﺎﺭﻫﻢﻭ ﺗﺬﻟﻴﻠﺎ
ﻟﻨﻔﻮﺳﻬﻢ ﻭ ﺗﺨﻔﻴﻀﺎ
ﻟﻘﻠﻮﺑﻬﻢ ﻭ ﺍﺫﻫﺎﺑﺎ
ﻟﻠﺨﻴﻠﺎٴ ﻋﻨﻬﻢﻟﻤﺎ
ﻓﻰ ﺫﻟﻚ ﻣﻦ ﺗﻌﻔﻴﺮ
ﻋﺘﺎﻕ ﺍﻟﻮﺟﻮﻩ
ﺑﺎﻟﺘﺮﺍﺏ ﺗﻮﺍﺿﻌﺎﻭ
ﺍﻟﺘﺼﺎﻕ ﮐﺮﺍﺋﻢ
ﺍﻟﺠﻮﺍﺭﺡ ﺑﺎلأﺭﺽ
ﺗﺼﺎﻏﺮﺍﻭ ﻟﺤﻮﻕ
ﺍﻟﺒﻄﻮﻥ ﻣﻦ ﺍﻟﺼﻴﺎﻡ
ﺗﺬﻟّﻠﺎ ﻭﻣﻊ
ﻣﺎ ﻓﻰ ﺍﻟﺰﮐﺎﻩ
ﻣﻦ ﺻﺮﻑ ﺷﻤﺮﺍﺕ
ﺍلأﺭﺽﻭ ﻏﻴﺮ ﺫﻟﻚ
ﺍﻟﻰ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﻤﺴﮑﻨﻪ
ﻭ ﺍﻟﻔﻘﺮ ﺳپس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﺩﻡ ﻭ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻥ ﺧﻢ ﺷﺪﻩ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
. (ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﮐﻌﺒﻪ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻡﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ.ﻭ ﺁﺩﻡ
ﺃﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﮐﺎﺭﻯ
ﺑﮑﻌﺒﻪ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﮑﻌﺒﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻥ
ﺑﺎ ﺳﺨﺘﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺍﻭلاﺩ ﺁﺩﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭ ﮐﻌﺒﻪ
( ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ)
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﭘﻨﺎﻩ ﮔﺎﻩ
ﻭ ﺍﻗﺎﻣﺖ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺳﻔﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺪ ( ﻧﻘﻄﻪ ﻣﻘﺼﺪ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﺣﺞ ﮐﻌﺒﻪ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﻘﻄﻪ
ﺍﻗﺎﻣﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ.ﻭﺳﻔﺮﻫﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﺮﺍﻯﻭ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ) ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻔﺮﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺭﺣﻞ ﺍﻗﺎﻣﺖ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﻮﻩ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﻞ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
پس ﺍﺯ ﻣﻌﺎﺑﺮ ﺳﺨﺖ
ﻭ ﺧﺸﻚﻭ ﺍﺯ ﭘﺮﺗﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
ﮔﻮﺩ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ ( ﻣﻌﺎﺑﺮ
ﺳﺨﺖ ﺭﺍ ﮐﻌﺒﻪ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺭﻭﻯ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺳﺨﺖ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ رؤیت
ﻭ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖﺑﺎ
ﺧﻄﺎﺋﻰ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﺷﻮﻧﺪ ) ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺟﺰﺍﻳﺮ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺷﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺫﻟّﺖ
ﻭ ﺗﻮﺍﺿﻊ ﺗﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ( ﻫﺮﻭﻟﻪ
ﻭﺩﻭﻳﺪﻥ ﺣﺠّﺎﺝﻭ
ﻳﺎ ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ رؤیائی
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪﻭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ ) ﻭ ﺑﺘﻬﻠّﻞ
ﻭﺗﺄﻟّﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
( ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﮐﻌﺒﻪ ﻫﻠﻬﻠﻪ
ﮐﻨﺎﻥ ﻣﻴﺪﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺣﺠّﺎﺝ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﺑﺎ لا
ﺍﻟﻪ ﺍلا ﺍلله ﮔﻔﺘﻦ
ﻣﻴﺪﻭﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺗﺄﻟّﻪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﻭﻧﺪ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ) ﻭ ﺑﺎ
ﭘﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻙ
ﺭﺍ ﺑﻬﻮﺍ ﻣﻴﭙﺮﺍﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺧﺎﻙ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ( ﺣﺮﮐﺖ
ﺣﺠّﺎﺝ ﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺴﻮﻯ ﭘﻴﺮﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ
ﻭ ﺩﻭﻳﺪﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ) ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺷﻠﻮﺍﺭﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ
( ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻯ ﺭﺍﺣﺖ
ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﮔﺬﺍﺭﺩ ) ﻭ ﺑﺎ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻮﻯ ﺳﺮ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩﻣﺤﺎﺳﻦ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ( ﺳﺎﻟﻚ
ﻓﺮﺻﺖ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺳﺮ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺑﺪﻫﺪ ) ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﻠﺎﻳﻰ
ﻋﻈﻴﻢ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
( ﺩﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﺘﻨﻪﻭ
ﺑﻠﺎﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﮐﻪ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ) ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﺷﺪﻳﺪ
ﺳﺨﺘﻰ ﺍﺳﺖ.( ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﻭ ﻳﻚ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﺍﺧﺘﺒﺎﺭ
ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺧﺒﺮ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚپس
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﺑﻠﺎﻳﺎ.ﻭ(ﻣﺒﻴﻦ)ﻭﺍﺿﺢ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰﻗﺎﺑﻞ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﺑﭽﺸﻢ
ﻭ ﺑﻴﻨﺶ ﺑﻌﻘﻞ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥﻭ ﭼﻪ رؤیتﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻭ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻭ ﮐﻢ ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﺗﻤﺤﻴﺺ
ﺑﻠﻴﻐﻰ ﺍﺳﺖ(ﺑﺴﻨﮓ
ﻣﺤﻚ ﮐﺸﻴﺪﻥﻭ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻠﻮﻍ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ رؤیتﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﻠﻮﻍ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤﻘﺼﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺳﺒﺐ ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ ( ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺠّﺎﺝﻭ
ﮐﻌﺒﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺳﺒﺐ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥﺒﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺃﺣﻮﺍﻟﻴﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ ﻫﺴﺖﻭﻟﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻓﻮﺭﻯ ﻭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺍﺩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﮋﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪﺭﺣﻤﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
(ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ)ﺗﺒﺪﻳﻞ
به(ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ)ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮ ﺩﻭﻯ
ﺍﻳﻦ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﮑﻨﻨﺪﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ) ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭﺻﻮﻝ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
( ﮐﻌﺒﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
) ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺒﺤﺎﻥ ﻴﺨﻮﺍﺳﺖﮐﻪ(ﺑﻴﺖ
ﺣﺮﺍﻡ)ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ( ﮐﻌﺒﻪ
ﺩﺭ ﻣﮑّﻪ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﻭ ﻧﻴﺰ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
) ﻭ ﻣﺸﺎﻋﺮ ﻋﻄﻴﻢ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ( ﺷﺮﺍﻳﻊ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕﻭ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ) ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺑﺎﻏﺎﺕ ﻭ ﻧﻬﺮﻫﺎ
ﻭ ﺩﺷﺘﻬﺎﻭﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮐﻪ ﭘﺮ ﻣﻴﻮﻩ ﻗﺎﺑﻞ
ﭼﻴﺪﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺑﻬﻢ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩﺑﺎﺷﻨﺪﻭﺩﻫﺎﺕﻭﻣﺮﺍﮐﺰ
ﺗﺠﻤّﻊ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﻬﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪﺟﺎﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﻭ ﺧﺎﻙ ﻭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺁﻥ ﺳﺮﺳﺒﺰﻭ ﺩﻫﺎﺕ
ﭘﺮ ﺟﻤﻌﻴّﺖ ﻭﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﭘﺮ ﺩﺭﺧﺖﻭﻣﺰﺭﻭﻋﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺎﺷﺪﻭ ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺻﺎﻑﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﮑﻨﺪ( ﮐﻪ
سلوک الهی ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﺎﻯ ﺯﻳﺒﺎ ﺑﮑﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ ﺧﺸﻚ
ﻭ ﺳﻨﮕﻰ) ﻭﻟﻰ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺪﺭ ﻭﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﮐﻢ ﻣﻴﺸﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﺑﻠﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﺳﺨﺘﻰ ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺗﻌﻘّﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ . ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺁﺑﺎﺩﺍﻧﻰ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ
) ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺳﻨﮓ ﺑﻨﺎﻯ ﺁﻥ ﻭ
ﭘﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍﺍﺯ ﺯﻣﺮﺩ
ﺳﺒﺰ ﻭ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺳﺮﺥ
ﻭ ﭘﺮ ﻧﻮﺭ ﻭﺯﻳﺒﺎ
ﮐﻨﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﮑﻨﺪ ( ﭼﻪ ﮐﻌﺒﻪ
ﻳﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺴﺠﺪﻯ ﺳﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﭼﻮﻥ ﻣﻌﺎﺑﺪ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﮐﻪ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻘﻄﻪ ﺍﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﺷﻚ
ﺩﺭ ﺳﻴﻨﻪ ﻫﺎ ﺳﺒﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ( ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﻓﻊ ﺷﻚ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ ﮐﺎﺧﻬﺎ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎ
ﻣﺮﺗﻔﻊ ﻧﻤﻴﺸﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
) ﻭﻣﺴﺄﻟﻪ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ابلیس ﺩﺭ ﺩﻟﻬﺎ
ﻣﻨﺘﻔﻰ ﻣﻴﺸﺪ ( ﺷﻴﻄﺎﻥ
نفس أمّاره ﻭ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ابلیس ﺁﺧﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﺎﺧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺍﺯ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺮﺗﻔﻊ ﻣﻴﺸﺪ.(
ﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ عزّﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺣﺘﻰ ﮐﻌﺒﻪﭼﻨﺎﻥ
ﺳﺨﺖ ﻭ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻭﺧﺸﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺒﻮﺭ ﺁﻥ
ﮔﺮﺩﺩ ) ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺒﺤﺎﻥﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺷﺪﺍﺋﺪ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ
ﺍﺧﺘﺒﺎﺭ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺻﺪﻕ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻌﻘّﻞ ﺍﻭﺭﺍﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺳﺨﺘﻰ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻣﺸﺒﺖ
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﻭﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺠﻬﺪﻫﺎ
ﻭﺯﺣﻤﺘﻬﺎ ﺑﭙﺮﺳﺘﺶ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﮑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎﻣﺒﺘﻠﺎ
ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.(
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﺎﺭﻩ ﺃﻧﺪﻳﺶﻭﺭﻓﻊ
ﻣﺸﮑﻞ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﺳﺨﺘﻰﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ ﻭﻣﻴﺴﻮﺯﺩ.ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﺪﻕ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻭﺭﺍ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻭ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﻰ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺍﻭ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﺷﻮﺩ ) ﻭ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺗﮑﺒّﺮ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻰ
ﮐﻨﺪ ( ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ثاﺑﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺍﺿﻊ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍﺩﺭ
رؤیتﻫﺎ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺍﻭ ﺑﻮﻯ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺳپس ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺑﺮﻭٴﻴﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺗﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭽﺸﻢ ﺑﺒﻴﻨﺪ
) ﻭ ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐﺫﻟّﺖ
ﭘﺬﻳﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ نفس
ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﺪ . (ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺮکثیرﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ رؤیت
ثباﺕ ﻭﺁﺭﺍﻣﺶ ثاﺑﺖ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ )ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺑﺎﺯﻯﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻀﻞ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﮐﻌﺒﻪ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖﻭ
ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﻭ ﺻﺒﺮ
ﺩﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻓﻀﻞ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻭﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬی ﺘﺮﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯﺪﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ خوﺩ.
ﻭ (ﻓﺘﺢ) ﻭ ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭﻫﺎﻯ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ
ﻓﺘﺢ ﻳﺎﺑﻰ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﻫﺮ
ﻳﻚ ﺑﺎﺑﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺎلاﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺍﻳﻦ ﺫﻟّﺖ
ﻫﺎ ( ﻭﺗﺤﻤّﻞ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺷﺎﻧﻪ ﺧﺎﻟﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
) ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
( ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ آثار
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪﻭﺣﺘﻰ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺩﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻋﻔﻮ ﺩﺍﺋﻢ
ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖﺍﺯ
ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﺍﺯ
ﺧﻄﺎ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﺮﺍﻩ (ﺭﺿﻮﺍﻥ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ)ﺍﻭﻭﻫﻤﺮﺍﻩ(ﺑﺪﺍ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ)ﺩﺍﺩﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ) پس ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺍﺯﻓﺴﺎﺩ
ﻋﺎﺟﻞ ﻭ ﺳﺮﻳﻊ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ( ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﺳﺘﻢ ﻭ(ﺑﻐﻰ)ﻃﻠﺒﻰ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯﻋﺠﻠﻪ
ﺩﺭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﺮ ﺩﻭ
ﻧﻴﺰ ﺳﺮﻳﻌﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﭼﻪ ﻃﻠﺐ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﭼﻪ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺳﺘﻤﮕﻴﺮﻯ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻭلاﻳﺖ ) ﻭﺍﺯ ﺁﺟﻞ
ﻭﺧﺎﻣﺖ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
( ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺘﻢ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺳﺘﻢ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺁﺟﻞ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺧﻴﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ) ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺗﮑﺒّﺮ
ﭼﻘﺪﺭ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ(
ﺗﮑﺒّﺮ ابلیس ﺩﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﻣﻰ ﻭ
ﺳﺎﺩﻩ ﻟﻮﺡﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺗﮑﺒّﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻟﺠﺒﺎﺯﻯ ﺑﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
) پس ﺍﻳﻦ(ﺑﻐﻰ ﻭ ﺳﺘﻢ)ﺗﻠﻪ
ﻭ ﺻﻴﺪﮔﺎﻩ ﺑﺰﺭﮒ
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ ﺍﺳﺖ. (ﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺗﺮ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺒﻴﺸﺘﺮﺷﺨﺼﺎ
ﺑﺎﺑﻠﻴﺶ ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﻭﭼﻮﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪابلیسﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ابلیس
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
) ﻭ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ(ﮐﻴﺪ
ﻭ ﻧﻴﺮﻧﮓ)ﺑﺰﺭﮒ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻟﻬﺎﻯ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪﻯﭼﻮﻥ
ﻭﺳﻮﺳﻪﺍﻯ ﻣﺴﻤﻮﻡ
ﻭ ﮐﺸﻨﺪﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.(
ﺳﺘﻢ باعث
ﺗﺸﺪﻳﺪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺳﺘﻢ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺨﻮﺩﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﺧﻠﺎقی
ﻔﻌﻠﻰ ﺳﺘﻢ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺗﺸﺪﻳﺪ ﮐﺎﺭ ﺳﺘﻢ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﻓﻰ حدیث
4533 سی (ج؟ص؟)ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﻤﻮﻣﻴﺖ
ﻫﺮﮔﺰ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺷﻔﺎﻯ ﺳﻮﺯﺵ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺣﺘﻰ ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﺎ ﻋﻠﻤﻰﻧﻴﺰ ﺍﺯ
آثار ﺳﺘﻢ ﻧﺠﺎﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ( ﻋﻠﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺘﻢ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺗﻮﺍﻧﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ابلیس ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﻭ ﺳﺘﻢ ﮔﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ) ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻮٴﻤﻦ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ  ﺑﺎ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﻭﺯﮐﻮﺍﺕ ﺣﺮﺍﺳﺖ
ﻭﻧﮕﻬﺒﺎﻧﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ
.ﻋﺒﺎﺩ ﻣﻮﺑﺪﻭ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻭﻡ ﻋﻤﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﻭ ﺩﻋﺎﻫﺎ ﻭ ﺻﻠﻪﻫﺎ
ﻳﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺷﻬﻮﺩﻯﺁﻧﻬﺎﻭﻧﻴﺰ
ﺯﮐﻮﺍﺕ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻭ ﭘﺎﻙ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻫﺎ ) ﻭ ﺑﺎ ﻣﺠﺎﻫﺪﺍﺕ
ﻭ ﺯﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺻﻴﺎﻡ (ﺭﻭﺯﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ) ﺩﺭ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻭﺍﺟﺐ( ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺯﻩﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻭ ﺍﻭﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺗﺴﮑﻴﻦ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ ( ﺩﺳﺖﻭ
ﭘﺎ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﺩﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯﻯ.ﺑﺎﺯ
ﻣﺤﻴﻂ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﺭﺍﻡ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺟﺰ ﻣﻘﺼﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﺴﮑﻴﻦ ﻭ ﺁﺭﺍﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻦﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﮐﻦ
ﺧﺎﻧﻪ ﭘﻴﺮ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖﻭ
ﻧﻘﻄﻪ عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺩﺭ ﺧﺸﻮﻉ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﺼﺮﻫﺎ
ﻭﭼﺸﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
(ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰﭼﺸﻢ ﻧﻴﻤﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ
ﺧﻀﻮﻉ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻤﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ .
ﭼﺸﻢ ﺗﻦﻭ ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﭼﺸﻢ ﻋﻘﻞﻭ ﺗﺒﺼّﺮ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﻚ
)ﻭﺑﺮﺍﻯﺬﻟّﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﻧﻔﻮﺵ ﺧﻮﺩ ( ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻭﻗﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭ ﻓﺮﻭﺗﻨﻰ
ﺑﮑﻨﺪ. ﺣﺘﻰ نفس
أمّاره  ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺫﻟﻴﻞ ﻭ ﺿﻌﻴﻒ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﮔﺮﺩﺩ ) ﻭباعث ﺗﺨﻔﻴﺾﻳﺎ
ﻓﺮﻭﺩ ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ(ﺧﻴﻠﺎٴ)ﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻴﻨﻰﻭﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﮐﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻙ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻧﻘﺎﻁ
ﺑﺪﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﻣﻰ ﭼﺴﺒﺎﻧﻨﺪ ﺗﺎ
ﮐﻮﭼﮑﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
( ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﭼﺴﺒﻴﺪﻥ
ﺑﺰﻣﻴﻦ ﺩﺭﺳﺠﻮﺩﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﻣﺤﻀﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺩﺕ ﺑﺘﻮﺍﺿﻊ
ﮐﺎﻣﻞﺩﺭﻫﻤﻪﺃﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﺩﺍﻣﻪﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺫﺍﺕﺩﺭ ﺩﻟﻮﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ثابت
ﻭﻫﻤﻴﺸﮕﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
) ﻭﭼﻨﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺷﮑﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﻤﺮﺷﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ
ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ ﺍﺳﺖﻭباعث
ﺫﻟّﺖ ﺗﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻠﺎﺯ ﻣﺮﮒﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩﻣﺮﮒ ﻫﻢ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ
) ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﻣﺤﺼﻮلاﺕ
ﺯﻣﻴﻦ ﺧﻮﺩﺑﺄﻫﻞ
ﻣﺴﮑﻨﺖ ﻭ ﻓﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ . (ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺍﺋﻰ ﺯﻣﻴﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺃﻫﻞ
ﻓﻘﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻫﻞ ﻣﺴﮑﻨﺖ
ﺑﺎ(ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ)ﺑﺎﺯ
ﺳﮑﻮﺕ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺩﺭ عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﻣﺎﺟﺮﺍﺟﻮﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺁﺭﺍﻡ ﻣﻘﻴﻢ ﮐﻨﺎﺭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ).
ﻣﻮلا ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ : ﺍﻧﻈﺮﻭﺍ
ﺍﻟﻰ ﻣﺎ ﻓﻰ ﻫﺬﻩ
ﺍلأﻓﻌﺎﻝﻣﻦ ﻗﻤﻊ
ﻧﻮﺍﺟﻢ ﺍﻟﻔﺨﺮﻭ
ﻗﺪﻉ ﻃﻮﺍﻟﻊ ﺍﻟﮑﺒﺮﻭ
ﻟﻘﺪ ﻧﻈﺮﺕ ﻓﻤﺎ
ﻭﺟﺪﺕ ﺃﺣﺪﺍ ﻣﻦ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦﻳﺘﻌﺼّﺐ
ﻟﺸﻴئ  ﻣﻦ
ﺍلأﺷﻴاء ﺍلا ﻋﻦ
ﻋﻠّﻪ ﺗﺤﺘﻤﻞ ﺗﻤﻮﻳﻪ
ﺍﻟﺠﻬﻠاء ﺃﻭ ﺣﺠّﻪ
ﺗﻠﻴﻂ ﺑﻌﻘﻮﻝ ﺍﻟﺴﻔﻬﺎٴ
ﻏﻴﺮﮐﻢ ﻓﺎﻧّﮑﻢ
ﺗﺘﻌﺼّﺒﻮﻥ لأﻣﺮﻣﺎ
ﻳﻌﺮﻑ ﻟﻪ ﺳﺒﺒﺐ
ﻭ لا ﻋﻠّﻪﺃﻣّﺎ
ابلیس ﻓﺘﻌﺼّﺐ
ﻋﻠﻰ ﺁﺩﻡ لأﺻﻠﻪﻭ
ﻃﻌﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﻓﻰ ﺧﻠﻘﺘﻪﻓﻘﺎﻝ
ﺃﻧﺎ ﻧﺎﺭﻯ ﻭ ﺃﻧﺖ
ﻃﻴﻨﻰﻭ ﺃﻣّﺎ ﺍلأﻏﻨﻴﺎٴ
ﻣﻦ ﻣﺘﺮﻓﻪ ﺍلاﻣﻢﻓﺘﻌﺼّﺒﻮﺍ
ﻟآثار ﻣﻮﺍﻗﻊ ﺍﻟﻨﻌﻢﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﻧﺤﻦ اکثر ﺃﻣﻮﺍلا
ﻭ ﺃﻭلاﺩﺍﻭﻣﺎ
ﻧﺤﻦ ﺑﻤﻌﺬﺑﻴﻦﻓﺎﻥ
ﮐﺎﻥ لاﺑﺪ ﻣﻦ ﺍﻟﻌﺼﺒﻴّﻪﻓﻠﻴﮑﻦ
ﺗﻌﺼّﺒﮑﻢ ﻟﻤﮑﺎﺭﻡ
ﺍﻟﺨﺼﺎﻝﻭ ﻣﺤﺎﻣﺪ
ﺍلأﻓﻌﺎﻝﻭ ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﺍلاﻣﻮﺭﺍﻟّﺘﻰ
ﺗﻔﺎﺿﻠﺖ ﻓﻴﻬﺎ
ﺍﻟﻤﺠﺪ ﺍﻭ
ﺍﻟﻨﺠﺪاء ﻣﻦ ﺑﻴﻮﺗﺎﺕ
ﺍﻟﻌرَبّ ﻭ ﻳﻌﺎﺳﻴﺐ
ﺍﻟﻘﺒﺎﺋﻞﺑﺎلأﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﺮﻏﻴﺒﻪﻭ ﺍلأﺣﻠﺎﻡ
ﺍﻟﻌﻈﻴﻤﻪﻭ ﺍلأﺧﻄﺎﺭ
ﺍﻟﺠﻠﻴﻠﻪﻭ ﺍﻟآثار
ﺍﻟﻤﺤﻤﻮﺩﻩﻓﺘﻌﺼّﺒﻮﺍ
ﻟﺨﻠﺎﻝ ﺍﻟﺤﻤﺪ
ﻣﻦ ﺍﻟﺤﻔﻆ ﻟﻠﺠﻮﺍﺭﻭ
ﺍﻟﻮﻓﺎٴ ﺑﺎﻟﺬﻣﺎﻡﻭ
ﺍﻟﻄﺎﻋﻪ ﻟﻠﺒﺮ
ﻭ ﺍﻟﻤﻌﺼﻴﻪ ﻟﻠﮑﺒﺮﻭ
ﺍلأﺧﺬ
ﺑﺎﻟﻔﻀﻞﻭ ﺍﻟﮑﻒ
ﻋﻦ ﺍﻟﺒﻐﻰﻭ ﺍلاﻋﻈﺎﻡ
ﻟﻠﻘﺘﻞﻭ ﺍلاﻧﺼﺎﻑ
ﻟﻠﺨﻠﻖﻭﺍﻟﮑﻈﻢ
ﻟﻠﻐﻴﻆ ﻭ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﻟﻔﺴﺎﺩ ﻓﻰ ﺍلأﺭﺽﻭ
ﺍﺣﺬﺭﻭﺍ ﻣﺎ ﻧﺰﻝ
ﺑﺎلاﻣﻢ ﻗﺒﻠﮑﻢ
ﻣﻦ ﺍﻟﻤثلاﺕ ﺑﺴوء
ﺍلأﻓﻌﺎﻝﻭ
ﺫﻣﻴﻢ ﺍلأﻋﻤﺎﻝ
ﻓﺘﺬﮐّﺮﻭﺍ ﻓﻰ
ﺍﻟﺨﻴﺮ ﻭ ﺍﻟﺸﺮ
ﺃﺣﻮﺍﻟﻬﻢﻭ ﺍﺣﺬﺭﻭﺍ
ﺃﻥ ﺗﮑﻮﻧﻮﺍ ﺃﻣﺸﺎﻟﻬﻢﻓﺎﺫﺍ
ﺗﻔﮑّﺮﺗﻢ ﻓﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺣﺎﻟﻬﻢﻓﺎﻟﺰﻣﻮﺍ
کُلّ ﺃﻣﺮ ﻟﺰﻣﺖ
ﺍﻟﻌﺰﻩ ﺑﻪ ﺷﺄﻧﻬﻢﻭ
ﺯﺍﺣﺖ ﺍلأﻋﺪﺍٴ
ﻟﻪ ﻋﻨﻬﻢﻭ ﻣﺪﺕ
ﺍﻟﻌﺎﻓﻴﻪ ﻓﻴﻪ
ﻋﻠﻴﻬﻢﻭ
ﺍﻧﻘﺎﺩﺕ ﺍﻟﻨﻌﻤﻪ
ﻟﻪ ﻣﻌﻬﻢﻭﻭﺻﻠﺖ
ﺍﻟﮑﺮﺍﻣﻪ ﻋﻠﻴﻪ
ﺣﺒﻠﻬﻢﻣﻦ ﺍلاﺟﺘﻨﺎﺏ
ﻟﻠﻔﺮﻗﻪ ﻭ
ﺍﻟﻠّﺰﻭﻡ ﻟﻠﺄﻟﻔﻪﻭ
ﺍﻟﺘﺤﺎﺽ ﻋﻠﻴﻬﺎﻭ
ﺍﻟﺘﻮﺍﺻﻰ ﺑﻬﺎﻭ
ﺍﺟﺘﻨﺒﻮﺍ کُلّ
ﺃﻣﺮ ﮐﺴﺮ
ﻓﻘﺮﺗﻬﻢﻭ ﺃﻭﻫﻦ
ﻣﻨّﺘﻬﻢﻣﻦ ﺗﻀﺎﻏﻦ
ﺍﻟﻘﻠﻮﺏﻭ ﺗﺸﺎﺣﻦ
ﺍﻟﺼﺪﻭﺭﻭ ﺗﺪﺍﺑﺮ
ﺍﻟﻨﻔﻮﺵ ﻭ
ﺗﺨﺎﺫﻝ ﺍلأﻳﺪﻯﻭ
ﺗﺪﺑّﺮﻭﺍ ﺃﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻤﺎﺿﻴﻦ ﻣﻦ المؤمنین
ﻗﺒﻠﮑﻢﮐﻴﻒ ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻓﻰ ﺣﺎﻝ ﺍﻟﺘﻤﺤﻴﺺ
ﻭ ﺍﻟﺒﻠﺎٴﺃﻟﻢ
ﻳﮑﻮﻧﻮﺍ ﺃﺷﻘﻞ
ﺍﻟﺨﻠﺎﺋﻖ ﺃﻋﺒاء
؟ﻭ ﺃﺟﻬﺪ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ
ﺑﻠﺎٴ؟ ﻭ ﺃﺿﻴﻖ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺣﺎلا
؟ ﺍﺗّﺨﺬﺗﻬﻢ ﺍﻟﻔﺮﺍﻋﻨﻪ
ﻋﺒﻴﺪﺍﻓﺴﻤﻮﻫﻢ
ﺳﻮٴ ﺍﻟﻌﺬﺍﺏﻭﺟﺮﻋﻮﻫﻢ
ﺍﻟﻤﺮﺍﺭﻓﻠﻢ ﺗﺒﺮﺡ
ﺍﻟﺤﺎﻝ ﺑﻬﻢ ﻓﻰ
ﺫﻝ ﺍﻟﻬﻠﮑﻪﻭ ﻗﻬﺮ
ﺍﻟﻐﻠﺒﻪ لا ﻳﺠﺪﻭﻥ
ﺣﻴﻠﻪ ﻓﻰ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﻭلا ﺳﺒﻴﻠﺎ ﺍﻟﻰ
ﺩﻓﺎﻉﺣﺘّﻰ ﺍﺫ
ﺭﺃﻯ ﺍلله ﺟﺪ ﺍﻟﺼﺒﺮ
ﻣﻨﻬﻢ ﻋﻠﻰ ﺍلأﺫﻯ
ﻓﻰ ﻣﺤﺒّﺘﻪ ﻭﺍلاﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻟﻠﻤﮑﺮﻭﻩ ﻣﻦ ﺧﻮﻓﻪ
ﺟﻌﻞ ﻟﻬﻢ ﻣﻦ ﻣﻀﺎﺋﻖ
ﺍﻟﺒﻠﺎٴ
ﻓﺮﺟﺎﻓﺄﺑﺪﻟﻬﻢ
ﺍﻟﻌﺰ ﻣﮑﺎﻥ ﺍﻟﺬﻝﻭ
ﺍلأ ﻣﻦ ﻣﮑﺎﻥﺎﻟﺨﻮﻑ
ﻓﺼﺎﺭﻭﺍ ﻣﻠﻮﮐﺎ
ﺣﮑّﺎﻣﺎ ﻭ ﺃﺋﻤّﻪ
ﺃﻋﻠﺎﻣﺎﻭ ﺑﻠﻐﺖ
ﺍﻟﮑﺮﺍﻣﻪ ﻣﻦ ﺍلله
ﻟﻬﻢﻣﺎﻟﻢ ﺗﺬﻫﺐ
ﺍﻟﺂﻣﺎﻝ ﺍﻟﻴﻪ
ﺑﻬﻢ
ﻓﺎﻧﻈﺮﻭﺍ ﮐﻴﻒ
ﮐﺎﻧﻮﺍﺣﻴﺶ ﮐﺎﻧﺖ
ﺍلأﻣﻠﺎٴ ﻣﺠﺘﻤﻌﻪ
ﻭ ﺍلأﻫﻮﺍٴ ﻣﺘّﻔﻘﻪ
ﻭ ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ ﻣﻌﺘﺪﻟﻪﻭ
ﺍلأﻳﺪﻯ ﻣﺘﺮﺍﺩﻓﻪﻭ
ﺍﻟﺴﻴﻮﻑ ﻣﺘﻨﺎﺻﺮﻩ
ﻭ ﺍﻟﺒﺼﺎﺋﺮ ﻧﺎﻓﺬﻩﻭ
ﺍﻟﻌﺰﺍﺋﻢ ﻭﺍﺣﺪﻩﺃﻟﻢ
ﻳﮑﻮﻧﻮﺍ ﺃﺭﺑﺎﺑﺎ
ﻓﻰ ﺃﻗﻄﺎﺭ ﺍلأﺭﺿﻴﻦ
؟ ﻭ ﻣﻠﮑﺎ ﻋﻠﻰ ﺭﻗﺎﺏ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ ؟ ﻓﺎﻧﻈﺮﻭﺍ
ﺍﻟﻰ ﻣﺎ ﺻﺎﺭﻭﺍ
ﺍﻟﻴﻪ ﻓﻰ ﺁﺧﺮ ﺍﻣﻮﺭﻫﻢﺣﻴﻦ
ﻭﻗﻌﺖ ﺍﻟﻔﺮﻗﻪﻭ
ﺗﺸﺘّﺖ ﺍلاﻟﻔﻪﻭ
ﺍﺧﺘﻠﻔﺖ ﺍﻟﮑﻠﻤﻪ
ﻭ ﺍلأﻓﺌﺪﻩﻭ ﺗﺸﻌّﺒﻮﺍ
ﻣﺨﺘﻠﻔﻴﻦ ﻭ ﺗﻔﺮﻗﻮﺍ
ﻣﺘﺤﺎﺯﺑﻴﻦﻗﺪ
ﺧﻠﻊ ﺍلله ﻋﻨﻬﻢ
لباس ﮐﺮﺍﻣﺘﻪﻭ
ﺳﻠﺒﻬﻢ ﻏﻀﺎﺭﻩ
ﻧﻌﻤﺘﻪﻭ ﺑﻘﻰ ﻗﺼﺺ
ﺃﺧﺒﺎﺭﻫﻢ ﻓﻴﮑﻢﻋﺒﺮﺍ
ﻟﻠﻤﻌﺘﺒﺮﻳﻦ ﻣﻨﮑﻢ
پس ﻧﻈﺮ ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻳﺪ.(
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﻣﺘﮑﺒّﺮﺍﻥ
ﻭﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﻣﺘﻮﺍﺿﻌﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ) ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
باعث ﺳﺮﮐﻮﺑﻰ ﺩلاﺋﻞ
ﻓﺨﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻃﻠﻴﻌﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺒّﺮ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﻦ ﮐﻪ ﻧﻮﺍﻩ ﺑﺠﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻡ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻡ
ﮐﻪ ﺗﻌﺼّﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﻋﻠّﺖ ﻭ ﺳﺒﺐ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
باعث ﻓﺮﻳﺐ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.(ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺎﻧﮕﻴﺰﻩ ﻭ ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩلاﺋﻞ ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﻔﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻫﻢ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﻋﻠّﺖ
ﻣﺸﺒﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻭ ﻭﺗﺤﺮﻳﻚ نفس
أمّاره ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺎﺳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺑﺎﺣﺠّﺖ
ﻭ ﺩﻟﻴﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺳﻔﻴﻬﺎﻥ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻰ ﮐﻨﺪ ( ﮔﺎﻫﻰ ﻋﻠّﺖ
ﮐﺎﺭﻫﺎ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺁﻥ ﺳﻔﻴﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﮐﻪ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺷﺮﻋﻰ ﻭ
ﻓﻘﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺃﺣﮑﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
) ﻭﻟﻰ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﻣﻮﺭﻯ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻣﻰ ﻭﺭﺯﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻋﻠﺖ ﻭ
ﺳﺒﺐ ﻧﻴﺴﺖ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻋﻠﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﻭﺗﻮکُلّ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﻣﺨﺎﻃﺒﺎﻥ
ﻣﻮلا ﺣﺘﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺳﻔﻴﻬﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺩلاﺋﻠﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥﮑﻪ ﺗﺤﺖﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ) ﺍﻣﺎ ابلیس
ﺑﺮ ﺁﺩﻡ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻭﺭﺯﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺄﺻﻞ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩ
( ابلیس ﺑﺎ(ﺁﺩﻡ)ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖﻭ ﺁﺩﻣﺮﺍ
ﺍﺯ ﮔﻞ ﻭ ﺧﺎﻙ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺁﺩﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥﺃﺻﻞ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻣﻴﻮﺭﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﺑﺤﻘﺎﺳﺖ
) ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺂﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﺩﻡ ﻃﻌﻦ ﮐﺮﺩﻭ
ﺑﺪﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻤﻮﺩ.( ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﺯ ﮔﻞ ﻭ ﺧﺎﻙ ﺩﺭ
ﺁﺩﻡ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺁﺩﻡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺎﮐﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﻣﻦ
ﺍﺯ ﺁﺗﺶ
ﻫﺴﺘﻢﻭ ﺗﻮ ﺍﺯ ﮔﻞ
ﻭ ﺧﺎﻙ ( ﮔﺮﭼﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺁﺗﺶ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﺎﻙ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻙ
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺸﺖ ﻭﻣﺎﻝ
ﺩﻳﺪﻩﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻫﺮ ﻗﺎﻟﺐ ﮔﻴﺮﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﺳﻮﺯﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻭ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﺍﻣﺎ ﺍﻏﻨﻴﺎ
ﺍﺯ ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥﺪﺭ
ﺭﻓﺎﻩﻭﻧﻌﻤﺖﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺑآثار ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
( ﺗﻌﺼّﺐ
ﻭﺗﮑﻔﻴﺮ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ) ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ
( ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ) ﻣﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻣﻮﺍﻝ
ﻭﺍﻭلاﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﻋﺬﺍﺏ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.( ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﺧﺪﻣﺘﻰ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻭلاﺩﻯ ﺑﺒﺎﺭ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻧﺪ.پس
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.(
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﮐﺎﺭ
ﭘﺮ ﺯﺣﻤﺘﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺒﺮﻧﺪ.ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭلاﺩ ﻭ
ﺍﻣﻮﺍﻟﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
) ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻌﺼّﺒﻰ ﻭﺭﺯﻳﺪ
( ﺩلاﺋﻞ ﺑﺤﻘﺪﺭ
ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ)پس ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖﺗﻌﺼّﺐﺷﻤﺎ
ﺑﺮﺍﻯﺎﺧﻠﺎﻕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻴﻚ ﻭ ﺗﺤﺴﻴﻦ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.( ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ ) ﻭ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﻭ ﺳﺮﻭﺭﺍﻥ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋرَبّ ﺑﺪﺍﺋﻰﺗﻌﺼّﺒﺎﺕﺩﺭ
ﻧﻴﮑﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ(
ﺑﻴﻮﺗﺎﺕﻳﺎ ﺧﺎﻧﻪ
ﻫﺎﺑﺎﺯ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺒﺎﺋﻞ ﻭ
ﻋﺸﺎﻳﺮ ﻋرَبّﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺴﻤﻴﻪ(ﺃﻋﺮﺍﺏ)ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ(ﺟﻢ)ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺃﺟﻢ ﻳﺎ ﻋﺠﻢ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ(ﺍﻋﺮﺍﺏ)ﺭﺍ
ﻗﺮﺁ ﻥ ﺑﻴﺎﺑﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺳﺎﺩﻩ ﻟﻮﺡ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ(ﻋرَبّ)ﻫﻤﺎﻥ
(ﺃرَبّ)ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ
رَبّ ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺣﻤﺪ
آثار ﻭ ﻣﺤﻤﻮﺩ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺍﺳﺖﮐﻪﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺰﺭﮔﻴﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻳﺎ عبسوی هاﻯ ﻗﺒﺎﺋﻞﺑﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻣﺮﻏﻮﺏﻭ
ﭘﺴﻨﺪﻳﺪﻩﻭ ﺃﺣﻠﺎﻡ
ﻋﻈﻴﻢ ﻭﻣﺨﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺟﻠﻴﻞﻭ آثار ﻣﺤﻤﻮﺩ
ﻭ ﭘﺴﻨﺪﻳﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.(
ﻳﻌﺴﻮﺏﻣﻠﮑﻪ ﺯﻧﺒﻮﺭﻫﺎ
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻗﺒﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰﮐﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻣﺒﺘﮑﺮ
ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺪﺍﻳﺖﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ ﻭﺑﺰﺭﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ( ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﻳﺎ ﻟﺤﻈﺎﺕ) ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯﺍﺯ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺑﺰﺭﮒ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻣﺨﺎﻃﺮﺍﺕ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.آثار
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻓﻌﺎﻝﻭﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﺭ
( آثار ) ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎﻯ
ﭘﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻭ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ)
پس ﺁﻧﺎﻥ ﺗﻌﺼّﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ
ﺣﻤﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ(
ﺣﻤﺪ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﭘﻨﺎﻩ
ﻭﺍﻣﻨﻴّﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﻨﺎﻩﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ(ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭلاﻳﺖ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﻭﺁﺭﺍﻣﺶﻳﺎ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺸﮑﻞ ﺣﻤﺪ ﻳﺎ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
) ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﺏ(ﺫﻣّﻪ)ﻭ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ.ﻭ ﻃﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.( ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﺣﺪ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
) ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﮑﺒّﺮ ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﺑﻴﻨﻰ ﺭﺍ ﺗﻌﺼّﺐ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪﻭ ﻓﻀﻞ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.( ﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺃﺣﻮﺍﻝ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﻃﺎﻋﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ ) ﻭ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺳﺘﻢ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻨﺪﻭﻗﺘﻞ
ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺭﺍ ﺳﺨﺖ
ﺑﺪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ( ﺣﺘﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﺣﺸﺮﺍﺕ )ﻭﺩﺭ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﻧﺼﺎﻑ ﺭﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.( ﺣﻘﻮﻕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺮ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺧﻮﺩ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﺩﺍﺩﻧﺪ
) ﻭﮐﻈﻢ ﻏﻴﺾﻳﺎﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻏﻀﺐ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺍﺯ ﻫﺮ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺩﻭﺭﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ( ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﻧﻴﺎﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭ نفس ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺸﺎﻥ. ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑﺶ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺑﻬﻤﻪکسﻭ ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ. پس ﺷﻤﺎ
ﺑﺮ ﺣﺬﺭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﮐﻪ
ﺑﺎﻣّﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪ(
ﺑﺮ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ ) ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﺸﻠﻪ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ
(ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭ ﭘﺎﺭﻩ
ﭘﺎﺭﻩ ﺷﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻬﺎ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
) ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺯﺷﺘﻰ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺯﺷﺖ ﻭ ﺫﻣﻴﻢ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ(
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻢ ﮐﺎﺭﻭﻣﻨﺎﻓﻖﻭ
ﻳﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﮐﺎﺫﺏ
ﻣﺪﻋﻰ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ)
پس ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺫﮐﺮ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﻴﺪ ( ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻫﻢﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﻋﮑﺶ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡﻭﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺩﻳﺪﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ ﺑﺎﻃﻞ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺃﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺸﺒﺖ ﻭﻣﻨﻔﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
) ﻭ ﺑﺮﺣﺬﺭ ﺑﺎﺷﻴﺪﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺃﺣﻮﺍﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻳﺪ
( ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ) پس
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻣﻮﺭﻯ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻌﺰﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.( ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡﻭ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺷﺪ.ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ ) ﻭ باعث
ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﮑﺴﻰ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﮐﻪﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ) ﻭ باعث
ﺷﺪ ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻭ
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﻯ
ﮔﺮﺩﺩ ( ﻭﻗﺖ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.باعث ﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ) ﻭﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨّﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ( ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺑﺸﺮﻯﮐﻤﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻴﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪ)
ﻭﮐﺮﺍﻣﺖ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺩﺭ
ﺻﻴﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ ( ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭ
ﻟﺬﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺗﻔﺮﻗﻪ
ﻭﺟﺪﺍﺋﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
( ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺯ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ) ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭﮐﻪ ﺑﺎﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﻫﻢ ﺯﻳﺴﺘﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ.( ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ) ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺣﺬﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻭ
ﻳﺎ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻭﺍﺯﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ باعثﻓﻘﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﺪ ﺩﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻧﺪ(ﻭﺍﺯ
ﻓﻘﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪﺍﻣﻮﺭﻯ
ﮐﻪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻮﻫﻦ
ﻧﺪ ( ﻫﻤّﺖ ﻭ ﺧﺪﻣﺖﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺣﺮﺍﻡ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺣﻠﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ ﮐﻤﻚ ﺑﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﺣﻠﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮﮐﻪﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺣﺮﺍﻡ ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻮﻳﺪ ) ﻭ باعث
ﺗﺤﻘﻴﺮﻭﻫﺪﻑ ﺭﺍ
ﺑﺮﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺴﺘﻪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺩﻟﺘﻨﮕﻴﻬﺎ
ﻭ ﺑﺪﺩﻟﻰ ﻫﺎ ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺸﺤﻮﻥ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﻟﺒﺮﻳﺰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺳﻴﻨﻪ ﻫﺎ( ﻭﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ ) ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﺁﻣﻴﺰ ﻧﻔﻮﺵ(
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎﻫﻢ
ﻭﻧﻔﻮﺵ أمّاره
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻬﻢ
ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭﺗﻮﻃﺌﻪ
ﻳﺎ( ﺩﺑﺮ )ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﭘﻰ ﮔﻴﺮﻯ ﻣﺘﻌﺎﻗﺐﺍﺯﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪﻭ
ﻋﻔﻮ ﻭﮔﺬﺷﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
) ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺩﺭ ﺧﺬلاﻥﮕﺮﺩﺩ
( ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭﻫﻢ ﻳﺎﺭﻯ ﻧﮑﻨﻨﺪ
) ﻭ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﺄﻣّﻞ
ﺩﺭ ﺃﺣﻮﺍﻝ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺯ مؤمنان
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻴﺪ
( ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮٴﻤﻦ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﺘﺎﻳﺠﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ)
ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻤﺤﻴﺺ ﺑﺎ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﺁﻳﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮﻳﻦ ﻭﻇﺎﺋﻒ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ؟(ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺑﻮلاﻳﺖﻭ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻋﺒﺎٴ)ﺯﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ ﻫﺎ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﭘﺮ ﺯﺣﻤﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻠﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.( ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ.ﻭ ﻋﺒﺎﺩ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺑﻨﺪﮔﻰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻮﺑﺪﺍﻥ ﺑﻨﺪﻩ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ
) ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺗﻨﮕﻰ ﻣﻌﻴﺸﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺃﻫﻞ ﺩﻧﻴﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺧﻠﺎﻳﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
) ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻓﺮﻋﻮﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺩﻳﺪﻥ
ﻋﺬﺍﺏ ﺷﺮﻳﻚ ﺷﺪﻧﺪ
. (ﻓﺮﺍﻋﻨﻪ ﻣﺼﺮﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺪﻋﻰ
ﻓﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺑﻨﺪﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ) ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻓﺮﺍﻋﻨﻪ ﺗﻠﺦ ﺗﺮﻳﻦ
ﻋﺬﺍﺏ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻧﺪ
( ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺩﺭ
ﻋﺬﺍﺏ ﻓﻌﻠﻰ ﻭ ﺑﻌﺪﻯﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ)
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺫﻟّﺖ ﻭ ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.( ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻣﺪﺍﻡ
ﮐﺸﺘﻪ ﻭ ﺣﻠﻖ ﺁﻭﻳﺰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪ)
ﻭ ﻣﻘﻬﻮﺭ ﻭﻣﻐﻠﻮﺏ
ﺷﺪﻧﺪ ( ﻣﻐﻠﻮﺏ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ نفس أمّاره  ﺧﻮﺩﻭ ﻣﻘﻬﻮﺭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﻳﺶﻭ ﻳﺎ  ﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ
ﻭﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
) ﻭ ﻫﻴﭻ ﺣﻴﻠﻪ ﻭ ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻋﺬﺍﺏ ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ
( ﭼﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﻭ ﭼﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ ﺳﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﭼﻬﺎﺭ ﺟﻬﻨﻢ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﻭ ﻫﻴﭻ ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻓﺎﻉ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
( مؤمنان) ﺭﺍ ﺩﺭﮐﻤﺎﻝ
ﺻﺒﺮﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺁﻧﺎﻥ
(ﻣﺤﺒّﺖ (ﻓﺮﺍﻋﻨﻪ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ) ﺩﻳﺪﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﺨﺪﺍ ( ﻭ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﺧﺪﺍ )
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.(
پس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻭ ﻓﺮﻋﻮﻧﻬﺎﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩﻭﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﺩﺍﺩﻩﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﺤﻤﻞ
ﻫﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺪﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ترس ﺧﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ( ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ
ﻫﺎ ﻧﺸﺪﻧﺪﮐﻪ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
) ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ مؤمنان ﺩﺭ
ﺗﻨﮕﻨﺎﻫﺎﻯ ﺑﻠﺎﻓﺮﺝ
ﻭ ﻣﺨﺮﺟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩ (ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻓﺮﺝ ﻭ ﻧﺠﺎﺕﻳﺎ
ﻓﺮﻫﻪ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺩ ) ﻭ ﺑﺠﺎﻯ ﺫﻟّﺖ
ﻣﻘﺎﻡ عزّﺕ ﺩﺍﺩ
(ﻭ ﺍﺯ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﺫﻟّﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺧﻀﻮﻉ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ) ﻭ ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺭﺍﺑﺠﺎﻯ
ترس ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ( ﺍﻣﻨﻴّﺖ
پس ﺍﺯ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻥﻭ
ترس ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﭙﺬﻳﺮﺩﻭ
ﻳﺎﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﻧﺠﺎﺗﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
) ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻧﻰ
ﺣﺎﮐﻢ ﺩﺭ
ﺁﻣﺪﻧﺪ.( ﺍﻭﻝ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﭼﻮﻥ
ﭘﺮﭼﻢ ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻧﺪ ( ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ ﻋﻠﺎﺋﻤﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺁﻳﺖ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺪﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺭﻫﺒﺮ ﺁﻧﺎﻥﻭﻧﻪ
ﺭﻫﺒﺮ ﺳﻴﺎﺳﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩﻭﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻡ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﻧﺪ ﻭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ) ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺤﺪﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ( ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﻌﺪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ)
پس ﺷﻤﺎ ﻧﻈﺮ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻳﺪﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﭼﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ(ﻣﻠﺄ)ﻳﺎ ﻣﻠّﺎﻫﺎ
ﻳﮑﺠﺎ ﻭﻳﺎ ﺁﻣﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩ
( ﻣﻠﺄ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﺍﻧﺒﻮﻩ
ﺟﻌﻴﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻠّﺎﻫﺎ ﻭ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﮐﺎﺫﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺘﺤﺪ
ﺑﻮﺩ ( ﻳﻚ ﺭﺃﻯ ﺩﺭ
ﺳﺮﮐﻮﺑﻰ ﻭلاﻳﺖ
) ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﻋﺘﺪﺍﻝ
ﻭ ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺳﺘﺎﻧﺸﺎﻥ
ﺭﺩﻳﻒ ﻫﻢ ﻭﻣﺘﺤﺪ
ﻭ ﺷﻤﺸﻴﺮﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﺼﺮﺕ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩ ( ﻭﺣﺪﺕ ﺗﺴﻠﻴﺤﺎﺗﻰ
ﻭ ﺭﻫﺒﺮﻯﺪﺭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻋﻠﻴﻪ ﻓﺮﺍﻋﻨﻪ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻭ ﺑﻨﻔﻊ
ﻭلاﻳﺖ) ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﻓﺬ ﻭﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻭ عزّﻳﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺍﺣﺪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺁﻳﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯﺨﻮﺩ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ؟ (ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻳﻬﻮﺩ ﻣﺘّﺤﺪﻋﻠﻴﻪﻓﺮﺍﻋﻨﻪﺩﺭﺗﺎﺭﻳﺦ)
ﻭ ﺁﻳﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐﺭﻗﺎﺏ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻧﺸﺪﻧﺪ ؟ ( ﻗﺪﺭﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﻠﻴﻪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
)پس ﺷﻤﺎ ﻧﻈﺮ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻳﺪ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﭼﻪ ﺷﺪﻧﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ ( ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻭﺩﺭ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﻭﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺘﻔﺮﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﻭ ﺍﻟﻔﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺭﻓﺖ.ﻭ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺟﺪﺍ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻭ ﺑﺸﻌﺒﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥﺪﺭ ﺁﻣﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺃﺣﺰﺍﺏ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ لباس ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻭﺭﺩ
( لباس ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ ) ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺷﻮﻧﺪ
( ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﻓﺘﻨﺪ ) ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻗﺼّﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺃﺧﺒﺎﺭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﻋﺒﺮﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ( ﺑﺎ
ﺯﻭﺍﻝ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﮔﺮﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ
ﻭﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺎلا ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﺻﺎﺩﺭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﻓﺮﺩﻯﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎلا ﺑﻴﺎﻳﻨﺪﻭ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺑﻌﻘﻞ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ .)ﻣﻮلا ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ : ﻓﺎﻋﺘﺒﺮﻭﺍ
ﺑﺤﺎﻝ ﻭﻟﺪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻭ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺤﺎﻕ ﻭ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﻓﻤﺎ
ﺃﺷﺪ ﺍﻋﺘﺪﺍﻝ
ﺍلأﺣﻮﺍﻝﻭ ﺍﻗرَبّ
ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺍلأﻣثاﻝ
ﺗﺄﻣّﻠﻮﺍ ﺃﻣﺮﻫﻢ
ﻓﻰ ﺣﺎﻝ ﺗﺸﺘّﺘﻬﻢ
ﻭ ﺗﻔﺮﻗﻬﻢ
ﻟﻴﺎﻟﻰ ﮐﺎﻧﺖ ﺍلأﮐﺎﺳﺮﻩ
ﻭ ﺍﻟﻘﻴﺎﺻﺮﻩ ﺃﺭﺑﺎﺑﺎ
ﻟﻬﻢ ﻳﺤﺘﺎﺯﻭﻧﻬم
عن ﺭﻳﻒﺍﻟﺂﻓﺎﻕ
ﻭ ﺑﺤﺮ
ﺍﻟﻌﺮﺍﻕ ﻭ ﺧﻀﺮﻩ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﺍﻟﻰ ﻣﻨﺎﺑﺖ
ﺍﻟﺸﻴﺢ ﻭﻣﻬﺎﻓﻰ
ﺍﻟﺮﻳﺢﻭ ﻧﮑﺪ ﺍﻟﻌﻴﺶ
ﻓﺘﺮﮐﻮﻫﻢ ﻋﺎﻟﻪ
ﻣﺴﺎﮐﻴﻦﺍﺧﻮﺍﻥ
ﺩﺑﺮ ﻭﻭﺑﺮﺃﺫﻝ
ﺍلاﻣﻢ ﺩﺍﺭﺍﻭ
ﺃﺟﺪﺑﻬﻢ ﻗﺮﺍﺭﺍلا
ﻳﺄﻭﻭﻥ ﺍﻟﻰ ﺟﻨﺎﺡ
ﺩﻋﻮﻩ ﻳﻌﺘﺼﻤﻮﻥ
ﺑﻬﺎﻭ لا ﺍﻟﻰ ﻇﻞ
ﺍﻟﻔﻪ ﻳﻌﺘﻤﺪﻭﻥ
ﻋﻠﻰ عزّﻫﺎ ﻓﺎلأﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻀﻄﺮﺑﻪﻭ ﺍلأﻳﺪﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻔﻪﻭ ﺍﻟﮑﺸﺮﻩ
ﻣﺘﻔﺮﻗﻪ ﻓﻰ ﺑﻠﺎٴ
ﺃﺯﻝﻭ ﺍﻃﺒﺎﻕ
ﺟﻬﻞﻣﻦ ﺑﻨﺎﺕ ﻣﻮٴﻮﺩﻩﻭ
ﺃﺻﻨﺎﻡ ﻣﻌﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺃﺭﺣﺎﻡ ﻣﻘﻄﻮﻋﻪﻭ
ﻏﺎﺭﺍﺕ ﻣﺸﻨﻮﻧﻪ
ﻓﺎﻧﻈﺮﻭﺍ ﺍﻟﻰ
ﻣﻮﺍﻗﻊ ﻧﻌﻢ ﺍلله
ﻋﻠﻴﻬﻢﺣﻴﻦ ﺑﻌث
ﺍﻟﻴﻬﻢ ﺭﺳﻮلاﻓﻌﻘﺪ
ﺑﻤﻠّﺘﻪ
ﻃﺎﻋﺘﻬﻢ ﻭﺟﻤﻊ
ﻋﻠﻰ ﺩﻋﻮﺗﻪ ﺍﻟﻔﺘﻬﻢﮐﻴﻒ
ﻧﺸﺮﺕ ﺍﻟﻨﻌﻤﻪ
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺟﻨﺎﺡ ﮐﺮﺍﻣﺘﻬﺎ؟
ﻭ ﺃﺳﺎﻟﺖ ﻟﻬﻢ ﺟﺪﺍﻭﻝ
ﻧﻌﻴﻤﻬﺎ؟ ﻭ ﺍﻟﺘﻔّﺖ
ﺍﻟﻤﻠّﻪ ﺑﻬﻢ ﻓﻰ
ﻋﻮﺍﺋﺪ ﺑﺮﮐﺘﻬﺎ؟
ﻓﺄﺻﺒﺤﻮﺍ ﻓﻰ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﻏﺮﻗﻴﻦﻭﻋﻦ ﺧﻀﺮﻩ
ﻋﻴﺸﻬﺎ ﻓﮑﻬﻴﻦﻗﺪ
ﺗﺮﺑّﻌﺖ ﺍلاﻣﻮﺭ
ﺑﻬﻢ ﻓﻰ ﻇﻞ ﺳﻠﻄﺎﻥ
ﻗﺎﻫﺮﻭ ﺁﻭﺗﻬﻢ
ﺍﻟﺤﺎﻝ ﺍﻟﻰ ﮐﺘﻒ
عزّ ﻏﺎﻟﺐﻭ ﺗﻌﻄّﻔﺖ
ﺍلاﻣﻮﺭ ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﻓﻰ ﺫﺭﻯ ﻣﻠﻚ ثابتﻓﻬﻢ
ﺣﮑّﺎﻡ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦﻭ
ﻣﻠﻮﻙ ﻓﻰ ﺃﻃﺮﺍﻑ
ﺍلأﺭﺿﻴﻦ ﻳﻤﻠﮑﻮﻥ
ﺍلاﻣﻮﺭ ﻋﻠﻰ ﻣﻦ
ﮐﺎﻥ ﻳﻤﻠﮑﻬﺎ ﻋﻠﻴﻬﻢﻭ
ﻳﻤﻀﻮﻥ ﺍلأﺣﮑﺎﻡ
ﻓﻴﻤﻦ ﮐﺎﻥ ﻳﻤﻀﻴﻬﺎ
ﻓﻴﻬﻢلا ﺗﻐﻤﺰ
ﻟﻬﻢ ﻗﻨﺎﻩﻭ لا
ﺗﻘﺮﻉ ﻟﻬﻢ ﺻﻔﺎﻩﺃلا
ﻭ ﺍﻧّﮑﻢ ﻗﺪ ﻧﻔﻀﺘﻢ
ﺃﻳﺪﻳﮑﻢ ﻣﻦ ﺣﺒﻞ
ﺍﻟﻄﺎﻋﻪﻭ
ﺷﻠﻤﺘﻢ ﺣﺼﻦ ﺍللهﺍﻟﻤﻀﺮﻭﺏ
ﻋﻠﻴﮑﻢ ﺑﺄﺣﮑﺎﻡ
ﺍﻟﺠﺎﻫﻠﻴّﻪ ﻭ
ﺍﻥ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﻗﺪ
ﺍﻣﺘﻦ ﻋﻠﻰ ﺟﻤﺎﻋﻪ
ﻫﺬﻩ ﺍلاﻣّﻪﻓﻴﻤﺎ
ﻋﻘﺪ ﺑﻴﻨﻬﻢ ﻣﻦ
ﺣﺒﻞ ﻫﺬﻩ ﺍلاﻟﻔﻪﺍﻟّﺘﻰ
ﻳﻨﺘﻘﻠﻮﻥ ﻓﻰ ﻇﻠّﻬﺎﻭ
ﻳﺄﻭﻭﻥ ﺍﻟﻰ ﮐﻨﻔﻬﺎﺑﻨﻌﻤﻪ
لا ﻳﻌﺮﻑ ﺃﺣﺪ ﻣﻦ
ﺍﻟﻤﺨﻠﻮﻗﻴﻦ ﻟﻬﺎ
ﻗﻴﻤﻪلأﻧّﻬﺎ
ﺃﺭﺟﺢ ﻣﻦ کُلّ ﺷﻤﻦﻭ
ﺃﺟﻞ ﻣﻦ کُلّ ﺧﻄﺮ
ﻋﺒﺮﺕ ﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻭ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺤﺎﻕ ﻭ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ ( ﺍﻭلاﺩ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﻳﺶﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ  ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭلاﺩ ﺍﻧﺒﻴﺎﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺗﻦ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻴﺁﻧﻬﺎﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﺠﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺤﺎﻕﺑﺎﺯ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺤﻖﺷﺎﺧﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻰﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢﻭ ﺍﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﺍﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﻰ ﺩﺭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻭلاﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺁﻧﻬﺎﭼﻮﻥ
ﻋﻴﺴﻰ ﻭﻣﺤﻤﺪ.ﻭ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻭ ﺍﺳﺤﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻮلاﺍﻭلاﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺣﺘﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
اسراء ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺒﻠﺎﺯ ﻧﺠﺎﺕﺩﺭﺣﮑﻢ
ﺯﻥ ﻣﻄﻴﻊ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ(ﺯﻭﺝ)
ﻳﺎ ﻫﻤﺴﺮﺑﺎﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﻣﺮﺩ ﻣﻄﻴﻊ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪﻳﺎ
ﺯﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
(ﻋﺒﺮﺕ) ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎﺑﺎﺯ(ﻋﺒﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ)ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺷﺘﻪﺗﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ) ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﻋﺘﺪﺍﻝ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
( ﻳﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﻌﺘﺪﻝ
ﻭﮐﺎﻣﻞﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻭﺑﺎﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭ ﻋﺎﺩﻝ ﻭ ﻋﺪﻝ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﺮﺳﻨﺪ
) ﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻭ ﻣﺸﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ
(ﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻣﻮلاﻭ ﻗﺮﻳﺸﻴﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺍﻳﺸﺎﻥﺑﻬﺘﺮ ﻧﻤﺨﻮﻧﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻭ ﺍلا
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻭلاﺩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺮﻕ
ﻭ ﻏرَبّﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ) پس ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎﻭ ﺗﺸﺘﺖ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ ﺷﺒﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻈﺮ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻳﺪ.(
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺒﻬﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﻮﺭ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻣﻰ ﮐﺸﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻮلا
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﻭﺍﺳﺎﺭﺕ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺒﻮﺭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.) ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺴﺮﻯﻬﺎ ﻭ ﻗﻴﺼﺮ
ﻫﺎ ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭ ﺁﻓﺎﻕ ﻭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ( ﮐﺴﺮﻯ ﻳﺎ
ﺧﺴﺮﻭﻧﺎﻡ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ.ﻭ ﻗﻴﺼﺮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﺭﻭﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺭﻳﺸﻪ
ﭼﻮﻥ ﺳﺰﺍﺭ ﻭ ﺗﺰﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻌرَبّ
ﺧﺴﺮﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺃﺳﻴﺮ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻟﺖ ﺩﺳﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ.) ﻭ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ ﺍﺯ(ﻋﺮﺍﻕ
ﻳﺎ ﻋﺮﺍﻙ ﻭ ﻣﻌﺮﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.(ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺃﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ) ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺮﺳﺒﺰﻯ ﻫﺎﻯ ﺩﻧﻴﺎﻳﺎ
ﺟﺎﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﮐﺸﺖ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺑﻮﺩ ( ﻧﻘﺎﻁ
ﺁﺑﺎﺩ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ ﺧﺸﮑﻰ
ﻫﺎ ﻣﻌﺎﺑﺪ ﻭ ﺩﻳﺮﻫﺎ
ﻭ عزّﻟﺘﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ)
ﻭ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺑﺎﺩﻫﺎ
ﺳﺨﺖ ﻓﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭ ﮐﻤﻰ ﻣﻌﺎﺵ ( ﺩﺭﻩﻫﺎﻯ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎﮐﻪ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ) ﻭﻟﻰ
ﺁ ﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺮﻙ ﮔﻔﺘﻨﺪ
( ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ  ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
) ﻭ ﻋﺎﻟﻪ ﻭ ﺳﺮﺑﺎﺭ
ﻣﺴﮑﻴﻨﺎﻥ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥﺩﺭ
(ﺩﺑﺮ ﻭﻭﺑﺮ)ﺑﻮﺩﻧﺪ(
ﺩﺭ ﭼﺎﺩﺭﻫﺎﻯ ﻣﻮﺋﻴﻦ
ﻭ ﺳﺎﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﺍﺧﻮﺍﻥ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﻋﻴﺎﻝ ﻭ ﺳﺮﺑﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ.
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
) ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮﻳﻦ ﻣﻠّﺘﻬﺎ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺧﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ( ﻓﻘﻴﺮﺗﺮﻳﻦﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﺿﻊ ﺧﺎﻧﻪ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ) ﻭﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﻣﻠّﺘﻬﺎ ﻭ ﺍﻣّﺘﻬﺎ(ﻯ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻳﮕﺮ ﻩ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ) ﻭ
ﺧﺸﻚ ﺗﺮﻳﻦ ﻧﻘﺎﻁ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ(
ﺍﻗﺎﻣﺖ ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻭﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ ﻫﺎ
) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻋﻮﺕ
ﻫم ﻤﻴﺸﺪ( ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺘﺼﻢ
ﻭ ﭘﺎﺑﻨﺪ ﻭ ﺩﻋﻮﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻣﻌﺼﻴّﺖ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
) ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺴﺎﻳﻪ ﺟﺎﻫﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻰ ﺭﻓﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻌﺰﺕ ﻭ ﺍﻟﻔﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻟﻄﻤﻪ ﺑﺰﻧﺪ ( ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ عزّﺕ ﻭ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺑﺪﻫﻨﺪ
)ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻥﻭ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﻣﺘﻔﺮﻕﻭﮐﺸﺮﺕ
ﻣﺘﻔﺮﻕ ﻭ
ﺑﻠﺎﻯ ﺩﺍﺋﻢﻭ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺷﺪﻳﺪ ﺟﻬﻞ ﺷﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﮕﻮﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻳﺎﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺻﻨﻢ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻧﺪ
ﻭ ﺭﺣﻢ ﻗﻄﻊ ﺷﺪﻩ
ﻭﻳﻮﺭﺷﻬﺎﻯ ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
( ﮐﻪﺍﻋﺮﺍﺏﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻴﺪﻳﺪﻧﺪ)ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﮕﺎﻩ ﺑﺂﻥ ﻣﻮﻗﻊ
ﮐﻨﻴﺪﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ
( ﻣﺮﺩﻡ ﺧﺪﺍﭘﺮﺳﺖ
ﺑﺪﻭﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪﻭ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﻭ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻴﻬﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻠﻖﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺪﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺃﺳﻴﺮ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﻣﻠّﺎﻫﺎ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻓﺘﺢ
ﺑﺎﺏ ﺍﻭﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻴﻴﺎﻓﺘﻦ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ) ﺳپس
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻣﻠّﺖ ﺍﻳﻦ
ﺭﺳﻮﻝ ﺷﺪﻧﺪ ( ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻫﺮ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭ
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮﺁﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺻﺎﺣﺐ ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﺑﻮﺩ ﻭ
(ﻣﻠّﺖ) ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺐﺑﭙﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻄﺎﻋﺖ ﺭﺳﻮﻝ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ
ﮐﺮﺩ. ( ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
) ﻭ ﺍﻟﻔﺖ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻧﻤﻮﺩ. ( ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻭﻟﻮ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭ ﻧﻈﺮ ﮐﻨﻴﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺍﺯ ﺑﺮﮐﺖ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺍﻳﻦ ﺭﺳﻮﻝ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﺍﺯ
ﻧﻌﻤﺖ ﺳﻴﻞ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ( ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻴﺎﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪﮐﻪ ﺭﺳﻮلاﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺍﻓﻀﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻠّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺑﺮﮐﺎﺕ ﺁﻥ ﺑﻬﻢ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻨﺪ ( ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﺍﻧﻬﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﮐﻪ
ﺁﺑﺎﺩﺍﻥ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﭼﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻠﺎﻡ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎ ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﻏﺮﻗﻪ ﺷﺪﻩﻭ ﺍﺯ
ﺳﺮﺳﺒﺰﻯ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭘﺮ ﻣﻴﻮﻩ ﻭﺑﻬﺮﻩﺩﺭ
ﺭﻓﺎﻩ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻳﻪ ﺳﻠﻄﺎﻥ
ﻗﺎﻫﺮﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺤﺎﻝ ﺩﺭ ﮐﻨﻒ عزّﺕ
ﻏﺎﻟﺒﻰ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ
( ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ﺃﻋﺮﺍﺏ ﺫﻟﻴﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍﺑﻌﺰﺕ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻭ ﻏﻠﺒﻪ
ﺑﺮﺟﻬﺎﻥ ﺭﺳﺎﻧﺪ.(
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻇﺎﻫﺮﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺸﺎﺋﻰ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺑﺮﺩ
ﺩﻭﺭ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﮐﻤﻚ
ﺑﺎﻧﺘﺸﺎﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺮﺩﻭﺩﺭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ.ﻭ
ﺍلا ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻤﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺟﻨﮓ ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻭﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺭﺳﻮلاﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻭﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺍﻟﺮﺷﻴﺪﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻋﻄﻒ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﮐﻪ
ﻳﻚ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ثابت
ﺩﺭﺁﻣﺪ ﻭﺁﻧﺎﻥ
ﺣﮑّﺎﻡ ﺑﺮﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺷﺪﻧﺪ.(ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺸﺎﺋﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺗﻮﺳﻂ ﻋﻤﺮﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺩﻭﻡ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺨﺎﻟﻒﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰﻭ ﻳﺎ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻣؤﺴس ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥﮑﻪ ﺩﺭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ)
ﻭﺑﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺩﻧﻴﺎ ﺣﮑﻮﻣﺖﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﭼﻨﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻗﺒﻀﻪ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﺎﮐﻨﻴﻦ ﺁﻥ
ﻣﻤﺘﻠﮑﺎﺕ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ ( ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
پس ﺍﺯ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻠﻞ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺤﻖ ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺂﻓﺮﻳﻨﺶ ﺁﺩﻡ
ﻃﻌﻦ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺪﮔﻮﺋﻰ.

حدیث
4633ای امام
ائامه میدهب
(ج؟ ص؟) ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
)ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺼﺪﻭﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻗﺪﺍم
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ( ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﻧﻴﺰ ﻫﻢ
ﭼﻨﺎﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﻭﻟﻰ
ﻗﻠﺒﻰ ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻧﺒﻮﺩ ) ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻫﻴﭻ ﻗﻨﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﭼﺸﻤﻪﺍﻯ
ﺑﺴﺘﻪ ﻧﺒﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻴﭻ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻰ ﺻﺪﺍ
ﻧﺒﻮﺩ( ﻣﻘﺎﻭﻣﺘﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
ﺳﺮﭘﻴﭽﻰ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
) ﻭﻟﻰ ﺷﻤﺎ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺑﻨﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﺸﻴﺪﻳﺪﻭ
ﭼﺎﺩﺭﻭﺧﻴﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﮐﻪ ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﺯﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﺎ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻳﺪ
( پس ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺘّﺤﺪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﺮﻙ
ﻭلاﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺸﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻭلاﻳﺖ ﻣﻮلاﻭﺧﺎﺹﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺗﺮﻙ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻣﻮلا
ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ ﺧﻮﺩﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ ﺩﻳﭙﻠﻮﻣﺎﺳﻰ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﻮﺩﺗﺎ
ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎ ﺧﻠﻔﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭﻳﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺑﺎ ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﺑﺸﮑﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﻋرَبّ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ ﮐﻮﺭ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻭ ﺗﻌﺼّﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭلاﻳﺖﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻏﺪﻳﺮ
ﺧﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﻌﺎﺩﺍﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ )
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺒﺤﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮ ﮔﺮﻭﻫﻴﺎﺯ
ﺍﻳﻥﺎﻣّﺖ ﺑﻮﺩﮐﻪﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﺑﻨﺪﻯ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘّﻔﻖ ﻭ ﺍﻟﻔﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻭلاﻳﺖ ﻣﻮلا
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﮔﺮﮒ ﻭﮔﻮﺳﻔﻨﺪﻭﺍﺭ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﻭﺑﺎ سلوک
الهی ﺑﺮﺳﺮ ﻳﻚ ﺳﻔﺮﻩﺭﺣﻤﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ
) ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﻨﺪ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ( ﺑﺎﻫﻢ
ﻭﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺩﺭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ) ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﻒ
ﺁﻥ ﭘﻨﺎﻩ ﺍﻟﻬﻰ(ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ) ﺑﻨﻌﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.( ﻧﻌﻤﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮلاﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰﮐﻪ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺭﺟﺢ ﺗﺮﻳﻦ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻗﻴﻤﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺃﺟﻞ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺧﻄﺮ ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ ﺍﺳﺖ.(
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
. ﺃﺟﻞ ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﺧﻄﺮ ﺩﺭ ﺧﻄﻮﺭﺕ
ﻭﺍﻫﻤﻴّﺖ ﮐﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺧﻄﺮ.ﻣﻮلا ﺍﺩﺍﻣﻪﻣﻴﺪﻫﺪ : ﻭ ﺍﻋﻠﻤﻮﺍ
ﺃﻧّﮑﻢ ﺻﺮﺗﻢ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻬﺠﺮﻩ ﺃﻋﺮﺍﺑﺎﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﻟﻤﻮﺍلاﻩ
ﺃﺣﺰﺍﺑﺎﻣﺎ
ﺗﺘﻌﻠّﻘﻮﻥ ﻣﻦ
ﺍلاﺳﻠﺎﻡ ﺍلا ﺍﺳﻤﻪﻭ
لا ﺗﻌﺮﻓﻮﻥ ﻣﻦ
ﺍلاﻳﻤﺎﻥ ﺍلا ﺭﺳﻤﻪﺗﻘﻮﻟﻮﻥ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻭ لا ﺍﻟﻌﺎﺭﮐﺄﻧّﮑﻢ
ﺗﺮﻳﺪﻭﻥ ﺃﻥ ﺗﮑﻔﺌﻮﺍ
ﺍلاﺳﻠﺎﻡ ﻋﻠﻰ
ﻭﺟﻬﻪﺍﻧﺘﻬﺎﮐﺎ
ﻟﺤﺮﻳﻤﻪﻭ ﻧﻘﻀﺎ
ﻟﻤﻴﺸﺎﻗﻪﺍﻟّﺬﻯ
ﻭﺿﻌﻪ ﺍلله ﻟﮑﻢ
ﺣﺮﻣﺎ ﻓﻰ ﺃﺭﺿﻪﻭ
ﺃﻣﻨﺎ ﺑﻴﻦ ﺧﻠﻘﻪ
ﻭﺍﻧّﮑﻢ ﺍﻥ ﻟﺠﺄﺗﻢ
ﺍﻟﻰ ﻏﻴﺮﻩﺣﺎﺭﺑﮑﻢ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﮑﻔﺮثُمّ
لا ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭ لا
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ ﻭ لا
ﻣﻬﺎﺟﺮﻭﻥ ﻭ لا
ﺃﻧﺼﺎﺭ ﻳﻨﺼﺮﻭﻧﮑﻢ
ﺍلا ﺍﻟﻤﻘﺎﺭﻋﻪ
ﺑﺎﻟﺴﻴﻒﺣﺘّﻰ
ﻳﺤﮑﻢ ﺍلله
ﺑﻴﻨﮑﻢﻭ ﺍﻥ ﻋﻨﺪﮐﻢ
ﺍلأﻣثاﻝ ﻣﻦ ﺑﺄس
ﺍللهﻭ ﻗﻮﺍﺭﻋﻪ
ﻭ ﺃﻳّﺎﻣﻪ ﻭﻭﻗﺎﺋﻌﻪﻓﻠﺎ
ﺗﺴﺘﺒﻄﺌﻮﺍ ﻭﻋﻴﺪﻩﺟﻬﻠﺎ
ﺑﺄﺧﺬﻩﻭ ﺗﻬﺎﻭﻧﺎ
ﺑﺒﻄﺸﻪﻭﺑﺄﺳﺎ
ﻣﻦ ﺑﺄﺳﻪﻓﺎﻥ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﻟﻢ ﻳﻠﻌﻦ ﺍﻟﻘﺮﻥ
ﺍﻟﻤﺎﺿﻰ ﺑﻴﻦ ﺃﻳﺪﻳﮑﻢﺍلا
ﻟﺘﺮﮐﻬﻢ ﺍلأﻣﺮ
ﺑﺎﻟﻤﻌﺮﻭﻑ ﻭ ﺍﻟﻨﻬﻰ
ﻋﻦ ﺍﻟﻤﻨﮑﺮﻓﻠﻌﻦ
ﺍﻟﺴﻔﻬﺎٴ ﻟﺮﮐﻮﺏ
ﺍﻟﻤﻌﺎﺻﻰﻭ ﺍﻟﺤﻠﻤﺎٴ
ﻟﺘﺮﻙ ﺍﻟﺘﻨﺎﻫﻰﺃلا
ﻭﻗﺪ ﻗﻄﻌﺘﻢ
ﻗﻴﺪ ﺍلاﺳﻠﺎﻡﻭ
ﻋﻄّﻠﺘﻢ ﺣﺪﻭﺩﻩﻭ
ﺃﻣﺘّﻢ ﺃﺣﮑﺎﻣﻪ
ﺃلا ﻭ ﻗﺪ ﺃﻣﺮﻧﻰ
ﺍللهﺑﻘﺘﺎﻝ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻐﻰ ﻭ ﺍﻟﻨﮑﺶ
ﻭ ﺍﻟﻔﺴﺎﺩ ﻓﻰ ﺍلأﺭﺽ
ﻓﺄﻣّﺎ ﺍﻟﻨﺎﮐﺸﻮﻥ
ﻓﻘﺪ ﻗﺎﺗﻠﺖ ﻭ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﻘﺎﺳﻄﻮﻥ ﻓﻘﺪ
ﺟﺎﻫﺪﺕﻭ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﻤﺎﺭﻗﻪ ﻓﻘﺪ
ﺩﻭﺧﺖﻭ ﺃﻣّﺎ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﻟﺮﺩﻫﻪ ﻓﻘﺪ
ﮐﻔﻴﺘﻪ ﺑﺼﻌﻘﻪﺳﻤﻌﺖ
ﻟﻬﺎ ﻭﺟﺒﻪ ﻗﻠﺒﻪﻭ
ﺭﺟّﻪ ﺻﺪﺭﻩﻭ ﺑﻘﻴﺖ
ﺑﻘﻴّﻪ ﻣﻦ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻐﻰ ﻭ ﻟﺌﻦ ﺃﺫﻥ
ﺍلله ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﻰ
ﺍﻟﮑﺮﻩ ﻋﻠﻴﻬﻢ
لاﺩﻳﻠﻦ ﻣﻨﻬﻢ
ﺍلا ﻣﺎ ﻳﺘﺸﺬﺭ
ﻓﻰ ﺃﻃﺮﺍﻑ ﺍﻟﺒﻠﺎﺩ
ﺗﺸﺬﺭﺍ ﺷﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻫﺠﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩﺍﻳﺪ ( ﻫﺠﺮﺕ
ﺭﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻣﻮلا
ﺑﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﻭﻟﻰ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻨﺼﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚﻫﻢ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﮑّﻪﻭ ﺍﺯ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﻗﺮﻳﺶ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ ﺭﻓﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﻮﺿﻊ ﺳﺎﺑﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻤﺎﻧﺪﻧﺪ.ﻗﺮﺁﻥﻣﺮﺩﻡ
ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ(ﺃﻋﺮﺍﺏ)ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻋﺠﻢ)ﻭﻏﻴﺮ
ﺟﻢ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺭﺍ(ﻋرَبّ)ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺟﻢ)ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻋرَبّﻳﻌﻨﻰ
(ﺃرَبّ)ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
رَبّ ﻭﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﻮﺍلاﺕ ) (ﻭﻗﺒﻮﻝ
ﻭلاﻳﺖﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
) ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺃﺣﺰﺍﺏ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩﺍﻳﺪ.( ﺃﺣﺰﺍﺏ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺩﺳﺘﺠﺎﺕ
ﻣﺘﺤﺪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮐﻪ ﺗﻠﺎﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
) ﮐﻪ ﺗﻌﻠّﻖ ﻭﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺷﻤﺎ
ﺑﺎﺳﻠﺎﻡﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺳﻢ ﺍﺳﺖ (ﺍﺳﻢﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻰ ﻣﺴﻤّﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺑﻰ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﺧﺪﺍ ﻧﺸﻨﺎس
ﻣﻴﺒﻮﺩﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻮﺩ ) ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺟﺰ ﺭﺳﻢ ﺁﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻳﺪ (ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻭﺑﺪﺭﺟﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺭﺳﻢ
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ ﺑﻘﺎﻳﺎ
ﻭ آثار ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
آثار ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰﻭ
ﻳﺎ اساس ﻳﻚ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻭﻳﺮﺍﻥ ﺷﺪﻩ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺗﺠﺴّﻤﺎﺕﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳم
عباﺩﻯ ﻇﺎﻫﺮﻯﺭﺳﻢ
ﻳﻚ ﺩﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺣﺞ ﻣﮑﻪ
ﻭﮐﻌﺒﻪﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﻤﺸﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻧﺒﺎﺷﺪﻫﻴﭻ ﺃثرﻯ
ﻣﺸﺒﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺷﺮﻙ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﺭ ﻭ ﻧﻨﮕﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ( ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻋﻤﺮ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻭﻟﻰ ﻧﻨﮓ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰامثال
ﻣﻮلا ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ

ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﺷﻤﻰ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻗﺮﻳﺶﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﺪﻳﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺎﺷﻤﻴﺎﻥ ﻗﺮﻳﺶﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ (ﻫﺸﻢ
ﻭﻭﻳﺮﺍﻧﻰ) نفسﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺷﺎﺧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺶ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻧﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﺳﻠﻮﮐﻰ.ﻭ ﻗﺮﻳﺶ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺷﺎﺧﻪ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦﻭ
ﺳپس ﺑﻤﮑّﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻰ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺑﺎﻳﺪﻫﺮ ﻧﻨﮕﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻳﺎﺗﻮﺍﺿﻊ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖﺗﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯﺒﺪﺗﺮ
ﻧﺸﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻭ ﺁﺗﺶ ﺁﻥ ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺩﺍﻍﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ) مثل
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﮐﻪﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕﺑﺰﻣﻴﻦ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻳﺪ ( ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺧﻮﺩﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍﭼﻨﺎﻥ ﻣﺸﻮﻩ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺑﺎﺯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﺪﮐﻪ(ﻭﺟﻪ ﺍﻟﻬﻰ)ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺟﻪ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻋﻮﺽ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ(ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺣﺮﻣﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﻟﮕﺪﻣﺎﻝ
ﮐﻨﻴﺪ .( ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ
ﺭﺍ ﺣﻠﺎﻝ ﮐﻨﻴﺪﻭ
ﺁﺑﺮﻭﻯ اﺳﻠﺎم
ﺮﺍ ﺑﺒﺮﻳﺪﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪﺑﺠﺎﻯ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺩﻳﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺗﺮﺑﻴﺖﺭﻭﺡ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﮐﻨﻴﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭ ﻓﺘﻮﺍﻫﺎﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻪ
ﮐﺮﺩﻩﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
) ﻭﻧﻘﺾ ﻣﻴﺸﺎﻕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﻭ
ﺑﺤﺮﺍﻣﮑﺎﺭﻯ
ﻭﻧﻘﺾ ﺣﺮﻣﺖ ﺍﻭ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ ( ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻋﻤﻠﻤﻴﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.(ﺯﻣﻴﻦ
ﺧﺪﺍ)ﻳﺎ ﺟﺴﻤﺒﺮﺍﻯﺮﻭﺍﻥﻭﺣﺘّﻰ
ﺟﺴﻢ ﻭﺭﻭﺍﻥﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻭ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺁﻥﻓﺎﺳﺪ ﺗﺮ ﻫﻢ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺪﻡ
ﺳﻠﻮﻙﻭ ﻋﺪﻡ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﻙ ﮐﺮﺩﻥ ﺭﻭﺍﻥﻴﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺳﺮﺍﺯﻳﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﻴﺸﺎﻕ
ﺧﺪﺍﻋﻬﺪ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ ﺍﻭ ﻭﮐﺴﺐ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.والّا ﻭﻋﻴﺪ
ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
پس ﺍﺯ ﻣﮋﮒ ﺍﺳﺖ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺿﻊ ﺃﺣﮑﺎﻡ ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺗﻰ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺿﻊ  ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺟﻮﺍﻣﻊ ﺳﻴﺎﺳﻰ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﺟﺎﺋﻰ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺎﺩﻩﻧﺸﺪﻩﻣﮕﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺷﺮﻙ ﺁﻣﻴﺰ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ) ﻭﺯﻣﻴﻦ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺎﻯ
ﺃﻣﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻠﻖ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ.( ﺑﺨﺼﻮﺹﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﺟﺎﻯ
ﺃﻣﻦ ﻭﺟﺎﻯ ﺍﻭﻡﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺩﻩﺍﻳﺪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺠﻨﮓ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.(
ﺟﻨﮓ ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ ﺍﺳﻤﻰ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﻨﮕﻬﺎ
ﻗﺎﺗﻞ ﻭ ﻣﻘﺘﻮﻝ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞﻳﺎ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ ﻭﺍﻧﺼﺎﺭ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻧﺼﺮﺕ ﻭﻳﺎﺭﻯﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪﻭﻟﻰ
ﺷﻤﺎﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺿﺮﺑﺎﺕ ﻣﻬﻠﻚ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.( ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭﻫﺪﻑﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﮐﻔّﺎﺭ
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
پﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﮐﺸﺘﻨﺪ
ﻭ ﮐﺸﺘﻪ ﻧﺸﺪﻧﺪﺩﺭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻧﺼﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭﻫﺠﺮﺕ
ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ ﻣﻄﺮﺡ
ﺮﺩﻳﺪ.ﻭﻟﻰ (ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ)
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﻭﻫﺠﺮﺕﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ(ﺍﻧﺼﺎﺭ)ﻓﻌﻠﺎ
ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﻟﻰ ﺑﺎﻭﺭ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺃﻧﺼﺎﺭ ﻣﺴﻴﺢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ.) ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻴﻦ ﺷﻤﺎ
( ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺷﻤﺎ ) ﭼﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﮐﻨﺪ.( ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺟﻨﮓ ﻭ ﺗﻀﺎﺩ
ﺑﺎﻫﻢ ﮐﺪﺍﻡ ﻭﻟﻰ
ﻣﻮﻗّﺖ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻫﺮ ﺩﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪﺩﺍﻭﺭﻯ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﮑﺪﺍﻡ
ﻧﻮﻋﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺴﺦ ﮔﺮﺩﻧﺪ)
ﺷﻤﺎ ﻣثاﻟﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﻭﺿﺮﺑﺖﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺃﻳّﺎﻡ ﻭﺭﻭﺯﮔﺎﺭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻳﺪ.
ﻭﻭﻗﺎﻳﻊ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻳﺪ ( ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺯ ﺃﻗﻮﺍﻡ
ﻭ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﮐﻪﭼﮕﻮﻧﻪﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.(ﻗﻮﺍﺭﻉ)ﺟﻤﻊ
ﻗﺎﺭﻋﻪ ﻳﺎ ﺿﺮﺑﺖﺑﺎﺻﺪﺍ
ﻭﻣﻬﻠﻚﮐﻪﻣﻌﻤﻮلا
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪﺩﺭ
ﻳﻚ ﺻﺎﻋﻘﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﺿﺮﺑﺖ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻭﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ(ﺍﻳّﺎﻡ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ(ﺍﻭﻡ
ﻫﺎ)ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻭﻗﺎﺋﻊ
ﺩﻧﻴﺎ)ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻟﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ(ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
(ﺣﻘﺎﻳف اﻟﻬﻰ)ﻭﻟﻮ
ﻧﺴﺒﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ) پسﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺭﺍ ﻣﺤﺎﻝ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺤﺘﻤﻞ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺷﻤﺎ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﺷﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪ(ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙﻭ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎ ﺻﺪﻣﺎﺕ
ﺁﻥ ) ﻭ ﺩﺳﺖ ﮐﻢ ﻭ ﺍﻧﺪﻙ
ﻧﮕﻴﺮﻳﺪ.ﮐﻪ ﺿﺮﺑﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ( ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ ﻣﺤﺸﺮ
ﻭﻧﻴﺰ ﺣﺸﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ) ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻭﺍﻧﺪﻙ
ﻧﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺑﺄﺵ ﻭ ﺿﺮﺑﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ ( ﻭ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﻭ ﺳﺒﻚ ﻧﺪﺍﺭﺩ ) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺒﺤﺎﻥ
ﺩﺭ ﻗﺮﻭﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻟﻌﻨﺖ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﺮﻙ ﺃﻣﺮ ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ
ﮐﺮﺩﻧﺪ (ﺃﻣﺮ ﺑﻨﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋُﺮﻑ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ(ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ)ﺟﺴﺘﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻬﻰ
ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
(ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺑﺪﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺸﻴﺪﻧﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﻓﺴﺎﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
( ﻟﻌﻨﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻏﻀﺐ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰپس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻟﻌﻨﺖ ﺳﻔﻴﻬﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩ ( ﺍﺣﻤﻘﻬﺎﺋﻰﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺎﻗﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻰ ﻋﻘﻞ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﺳﻔﻴﻬﺎﻥﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻌﺼﻴﺘﻬﺎ ﺷﺪﻧﺪ
( ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺮﮐﺸﻴﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ )
ﻭﺣﺘّﻰ ﺣﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺷﻤﺎ ﺗﺮﻙ ﻧﻬﻰ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.(
ﺍﮔﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺃﻧﺪﮐﻰ ﮐﻤﺎلاﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻧﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻧﺪﺭﺯ ﺩﺍﺩﻧﺪ
( ﺣﻠﻴﻢ ﺻﺒﻮﺭ)
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎ(ﺣﻠﻢ ﻭرؤیت)ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
) ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﻗﻄﻊ ﺣﺒﻞ ﻭ ﺑﻨﺪ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻳﺪ
( ﺗﺮﻙ ﺩﻳﻦ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺯ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻞ ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﺑﺎﺳﻠﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺷﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡﻭﺣﺘﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻏﻴﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺗﻌﻄﻴﻞ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ( ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.والّا
ﺣﺪﻭﺩ
ﺷﺮﻋﻰﺑﻔﺘﻮﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﮐﺸﻴﺪ(
ﺑﻰ ﺃثر ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
).ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺟﻨﮓ
ﺑﺎ ﺃﻫﻞ ﺳﺘﻢ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﻳﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻧﮑث ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻨﻰ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ( ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﻭﻇﻴﻔﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺎﺟﺮﺍﻯ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﻧﻴﻚ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻨﻌﺎﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺯﺷﺖﺭﺍﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.والّا
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺮﻑ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﺩﺭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺃﻫﻞ(ﺑﻐﻰ
ﮐﻪ ﺳﺘﻢ)ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻭﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻫﺎﻯﺎﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻠﺎﻓﮑﺎﺭﺍﻥﺮﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﺍﻣﺎ ﻧﺎﮐﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻦ ﺟﻨﮓ ﮐﺮﺩﻡ ( ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻨﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎم اﺳﻤﻰ ﮐﻪ
(ﻣﺮﺗّﺪ) ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ)
ﺍﻣﺎ ﻗﺎﺳﻄﺎﻥ ﺭﺍﺗﻠﺎﺵ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﺮﺩﻡ(ﻣﻘﺘﺼﺪ
ﻭﮐﻢ ﮐﺎﺭ ﻭ ﺻﺮﻓﻪ
ﺟﻮ ﺩﺭ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮﻙ
.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﺟﻬﺪ
ﻣﻮلا ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ ﻣﺘﻨﺒّﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﺍﻣﺎ ﻣﺎﺭﻗﺎﻥ
ﺭﺍ ﺳﺨﺖ ﮔﻴﺞ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ
(ﻣﺎﺭﻕ) ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﻗﺎﺻﺪ)ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻠﺎﻑ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺭﺍ
ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﺍﻣﺎ(ﻧﺎﮐثاﻥ)
ﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﻭﻩ (ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ)ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻭﻇﺎﻳﻒﺭﺍ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺧﻮﺏ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﻳﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭﻟﻰ ﺩﻝ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺴﺘﻪ
ﺗﻌﺼّﺐ ﮐﻮﺭ ﺳﺎﺑﻖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﺎﺳﻮس  ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ)  ﺍﻣﺎ ﺷﻴﻄﺎﻥﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥﻣﻦ
ﺍﻭﺭﺍ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﻮﺩﻡﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺻﻌﻘﻪ ﻭ ﺿﺮﺑﺖﺷﺪﮐﻪ
ﺻﺪﺍﻯ ﻗﻠﺐﺍﻭﺭﺍ
ﺷﻨﻴﺪﻡ (ﺍﮔﺮ ابلیس
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻮلاﺻﺪﺍﻯ
نفس ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺩﺭﻣؤﻤﻥﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮﻭ ﻣﻮلا ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﺘﻦ ﺷﻴﻄﺎﻥ
نفس أمّاره  ﺳﺎﻟﻚﻣﻮلا
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻭ ﮐﺎﻓﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﻟﺮﺯﺵ ﺳﻴﻨﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻡﻭﻟﻰ
ﺑﻘﻴﻪ ﺃﻫﻞ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﺳﺘﻢﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻦ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺑﺪﻫﺪﺩﺭﺩﻭﺭ
ﺑﻌﺪﻯ ﻋﻠﻴﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻣﻴﮑﻨﻢﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﮐﻨﻢ ﻣﮕﺮﺁﻧﺎﻥﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ( ﺟﻤﻌﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻣﻮلا ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺳﻴﺎسی
اﻳﺸﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﻮلا
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺟﻨﮓ
ﺑﺎ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺯ ﻃﺮﻓﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
. ﻣﻮلا ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﺃﻧﺎ ﻭﺿﻌﺖ ﻓﻰ ﺍﻟﺼﻐﺮ
ﺑﮑﻠﺎکُلّ ﺍﻟﻌرَبّ
ﻭﮐﺴﺮﺕ ﻧﻮﺍﺟﻢ
ﻗﺮﻭﻥ ﺭﺑﻴﻌﻪ ﻭﻣﻀﺮﻭ
ﻗﺪ ﻋﻠﻤﺘﻢ ﻣﻮﺿﻌﻰ
ﻣﻦ ﺭﺳﻮﻝ ﺍللهﺑﺎﻟﻘﺮﺍﺑﻪ
ﺍﻟﻘﺮﻳﺒﻪ ﻭ ﺍﻟﻤﻨﺰﻟﻪ
ﺍﻟﺨﺼﻴﺼﻪﻭﺿﻌﻨﻰ
ﻓﻰ ﺣﺠﺮﻩ ﻭ ﺃﻧﺎ
ﻭﻟﻴﺪﻳﻀﻤّﻨﻰ
ﺍﻟﻰ ﺻﺪﺭﻩﻭ ﻳﮑﻨﻔﻨﻰ
ﻓﻰ ﻓﺮﺍﺷﻪﻭ ﻳﻤﺴّﻨﻰ
ﺟﺴﺪﻩ ﻭ
ﻳﺸﻤّﻨﻰ ﻋﺮﻓﻪﻭﮐﺎﻥ
ﻳﻤﻀﻎ ﺍﻟﺸﻴئ ثُمّ
ﻳﻠﻘﻤﻨﻴﻪ ﻭﻣﺎ
ﻭﺟﺪ ﻟﻰ ﮐﺬﺑﻪ ﻓﻰ
ﻗﻮﻝ ﻭلا
ﺧﻄﻠﻪ ﻓﻰ ﻓﻌﻞﻭ
ﻟﻘﺪ ﻗﺮﻥ ﺍلله
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﻪﻣﻦ
ﻟﺪﻥ ﺃﻥ ﮐﺎﻥ ﻓﻄﻴﻤﺎﺃﻋﻈﻢ
ﻣﻠﻚ ﻣﻦ
ﻣﻠﺎﺋﮑﺘﻪﻳﺴﻠﻚ
ﺑﻪ ﻃﺮﻳﻖ ﺍﻟﻤﮑﺎﺭﻡﻭ
ﻣﺤﺎﺳﻦ ﺃﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻢ ﻟﻴﻠﻪ
ﻭ ﻧﻬﺎﺭﻩ ﻭﻟﻘﺪ
ﮐﻨﺖ ﺃﺗّﺒﻌﻪ ﺍﺗّﺒﺎﻉ
ﺍﻟﻔﺼﻴﻞ ﺍﻟﻰ ﺍﻣّﻪ
ﻳﺮﻓﻊ ﻟﻰ ﻓﻰ کُلّ
ﻳﻮﻡ ﻋﻠﻤﺎ ﻣﻦ ﺍﺧﻠﺎﻗﻪ
ﻭ ﻳﺄﻣﺮﻧﻰ ﺑﺎلاﻗﺘﺪاء
ﺑﻪﻭ ﻟﻘﺪ ﮐﺎﻥ ﻳﺠﺎﻭﺭ
ﻓﻰ کُلّ ﺳﻨﻪ ﺑﺤﺮﺍٴﻓﺄﺭﺍﻩ
ﻭ لا ﻳﺮﺍﻩ
ﻏﻴﺮﻯﻭ ﻟﻢ ﻳﺠﻤﻊ
ﺑﻴﺖ ﻭﺍﺣﺪ ﻳﻮﻣﺌﺬ
ﻓﻰ ﺍلاﺳﻠﺎﻡﻏﻴﺮ
ﺭﺳﻮﻝ ﺍلله ﻭﺧﺪﻳﺠﻪ
ﺭﺿﻰ ﺍلله ﻋﻨﻬﺎ
ﻭ ﺃﻧﺎ ثالثهما
ﺃﺭﻯ ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻮﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﺮﺳﺎﻟﻪﻭ ﺃثُمّ
ﺭﻳﺢ ﺍﻟﻨﺒﻮﻩﻭ
ﻟﻘﺪ ﺳﻤﻌﺖ ﺭﻧّﻪ
ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥﺣﻴﻦ
ﻧﺰﻝ ﺍﻟﻮﺣﻰ ﻋﻠﻴﻪﻓﻘﻠﺖ
ﻳﺎ ﺭﺳﻮﻝ ﺍلله
ﻣﺎ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺮﻧّﻪ ؟ ﻓﻘﺎﻝ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥﻗﺪ
ﺃﻳﺶ ﻣﻦ ﻋﺒﺎﺩﺗﻪﺍﻧّﻚ
ﺗﺴﻤﻊ ﻣﺎ ﺃﺳﻤﻊﻭ
ﺗﺮﻯ ﻣﺎ ﺃﺭﻯﺍلا
ﺃﻧّﻚ ﻟﺴﺖ ﺑنبیّ
ﻭ ﻟﮑﻨّﻚ ﻭﺯﻳﺮﻭ
ﺍﻧّﻚ ﻟﻌﻠﻰ ﺧﻴﺮﻭﻟﻘﺪ
ﮐﻨﺖﻣﻌﻪ
ﻟﻤّﺎ ﺃﺗﺎﻩ ﺍﻟﻤﻠﺄ
ﻣﻦ ﻗﺮﻳﺶﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﻟﻪ ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪﺍﻧّﻚ
ﻗﺪ ﺍﺩﻋﻴﺖ ﻋﻈﻴﻤﺎ
ﻟﻢ ﻳﺪﻋﻪ ﺁﺑﺎٴﻮﻙ
ﻭ لا ﺃﺣﺪ ﻣﻦ ﺑﻴﺘﻚ
ﻭ ﻧﺤﻦ ﻧﺴﺄﻟﻚ ﺃﻣﺮﺍﺍﻥ
ﺃﺟﺒﺘﻨﺎ ﺍﻟﻴﻪ
ﻭ
ﺃﺭﻳﺘﻨﺎﻩﻋﻠﻤﻨﺎ
ﺃﻧّﻚ ﻧﺒﻰ ﻭ ﺭﺳﻮﻝﻭ
ﺍﻥ ﻟﻢ ﺗﻔﻌﻞﻋﻠﻤﻨﺎ
ﺃﻧّﻚ ﺳﺎﺣﺮ ﮐﺬﺍﺏﻓﻘﺎﻝ
ﻟﻬﻢ ﻭﻣﺎ ﺗﺴﺄﻟﻮﻥ؟
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﺗﺪﻋﻮ ﻟﻨﺎ
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺸﺠﺮﻩﺣﺘّﻰ
ﺗﻨﻘﻠﻊ ﺑﻌﺮﻭﻗﻬﺎﻭ
ﺗﻘﻒ ﺑﻴﻦ ﻳﺪﻳﻚﻓﻘﺎﻝ
ﺃﻥ ﺍلله ﻋﻠﻰ کُلّ
ﺷﻴﻴٴ ﻗﺪﻳﺮﻓﺎﻥ
ﻓﻌﻞ ﺍلله ﺫﻟﻚ
ﻟﮑﻢﺃﺗﻮٴﻤﻨﻮﻥ
ﻭ ﺗﺸﻬﺪﻭﻥ ﺑﺎﻟﺤﻖ؟
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻧﻌﻢﻗﺎﻝ
ﻓﺎﻧّﻰ ﺳﺎﺭﻳﮑﻢ
ﻣﺎ ﺗﻄﻠﺒﻮﻥﻭ ﺍﻧّﻰ
لأﻋﻠﻢ ﺃﻧّﮑﻢ لا
ﺗﻔﻴﺌﻮﻥ ﺍﻟﻰ ﺧﻴﺮﻭ
ﺍﻥ ﻓﻴﮑﻢ ﻣﻦ ﻳﻄﺮﺡ
ﻓﻰ ﺍﻟﻘﻠﺐﻭﻣﻦ
ﻳﺤﺰﺏ ﺍلأﺣﺰﺍﺏ
ثُمّ ﻗﺎﻝﻳﺎ ﺃﻳّﺘﻬﺎ
ﺍﻟﺸﺠﺮﻩﺍﻥ ﮐﻨﺖ
ﺗﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﺑﺎلله
ﻭ ﺍﻟﻴﻮﻡ ﺍﻟﺂﺧﺮﻭ
ﺗﻌﻠﻤﻴﻦ ﺃﻧّﻰ
ﺭﺳﻮﻝ ﺍللهﻓﺎﻧﻘﻠﻌﻰ
ﺑﻌﺮﻭﻗﻚ ﺣﺘّﻰ
ﺗﻘﻔﻰ ﺑﻴﻦ ﻳﺪﻯ
ﺑﺎﺫﻥ ﺍللهﻓﻮ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺑﻌﺸﻪ ﺑﺎﻟﺤﻖ لاﻧﻘﻠﻌﺖ
ﺑﻌﺮﻭﻗﻬﺎﻭ ﺟﺎٴﺖ
ﻭ ﻟﻬﺎ ﺩﻭﻯ ﺷﺪﻳﺪﻭ
ﻗﺼﻒ ﮐﻘﺼﻒ ﺃﺟﻨﺤﻪ
ﺍﻟﻄﻴﺮﺣﺘّﻰ ﻭﻗﻔﺖ
ﺑﻴﻦ ﻳﺪﻯ ﺭﺳﻮﻝ
ﺍللهﺻﻠﻰ ﺍلله
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺁﻟﻪﻣﺮﻓﻮﻓﻪﻭ
ﺃﻟﻘﺖ
ﺑﻐﺼﻨﻬﺎ ﺍلأﻋﻠﻰ
ﻋﻠﻰ ﺭﺳﻮﻝ ﺍللهﻭ
ﺑﺒﻌﺾ ﺃﻏﺼﺎﻧﻬﺎ
ﻋﻠﻰ ﻣﻨﮑﺒﻰﻭ ﮐﻨﺖ
ﻋﻦ ﻳﻤﻴﻨﻪ
ﻓﻠﻤّﺎ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻘﻮﻡ
ﺍﻟﻰ ﺫﻟﻚﻗﺎﻟﻮﺍ
ﻋﻠﻮﺍ ﻭ ﺍﺳﺘﮑﺒﺎﺭﺍ
ﻓﻤﺮﻫﺎ ﻓﻠﻴﺄﺗﻚ
ﻧﺼﻔﻬﺎ ﻭ
ﻳﺒﻘﻰ ﻧﺼﻔﻬﺎﻓﺄﻣﺮﻫﺎ
ﺑﺬﻟﻚﻓﺄﻗﺒﻞ ﺍﻟﻴﻪ
ﻧﺼﻔﻬﺎﮐﺄﻋﺠﺐ
ﺍﻗﺒﺎﻝﻭ ﺃﺷﺪﻩ
ﺩﻭﻳّﺎ
ﻓﮑﺎﺩﺕ ﺗﻠﺘﻒ ﺑﺮﺳﻮﻝ
ﺍللهﻓﻘﺎﻟﻮﺍ ﮐﻔﺮﺍ
ﻭ ﻋﺘﻮﺍﻓﻤﺮ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﻨﺼﻒ ﻓﻠﻴﺮﺟﻊ
ﺍﻟﻰ ﻧﺼﻔﻪ ﮐﻤﺎ
ﮐﺎﻥ ﻓﺄﻣﺮﻩ ﻓﺮﺟﻊﻓﻘﻠﺖ
ﺃﻧﺎلا ﺍﻟﻪ ﺍلا
ﺍللهﺍﻧّﻰ ﺃﻭﻝ
ﻣﻮٴﻤﻦ ﺑﻚ ﻳﺎ ﺭﺳﻮﻝ
ﺍللهﻭ ﺃﻭﻝ ﻣﻦ
ﺃﻗﺮﺑﺄﻥ ﺍﻟﺸﺠﺮﻩ
ﻓﻌﻠﺖ ﻣﺎ ﻓﻌﻠﺖﺑﺄﻣﺮ
ﺍلله ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰﺗﺼﺪﻳﻘﺎ
ﻟﻨﺒﻮﺗﻚﻭ ﺍﺟﻠﺎلا
ﻟﮑﻠﻤﺘﻚﻓﻘﺎﻝ
ﺍﻟﻘﻮﻡ ﮐﻠّﻬﻢﺑﻞ
ﺳﺎﺣﺮ ﮐﺬﺍﺏ
ﻋﺠﻴﺐ ﺍﻟﺴﺤﺮﺧﻔﻴﻒ
ﻓﻴﻪﻭ ﻫﻞ ﻳﺼﺪﻗﻚ
ﻓﻰ ﺃﻣﺮﻙ ﺍلا مثل
ﻫﺬﺍ؟ ﻳﻌﻨﻮﻧﻰﻭ
ﺍﻧّﻰ
ﻟﻤﻥﻘﻮﻡ لا ﺗﺄﺧﺬﻫﻢ
ﻓﻰ ﺍلله ﻟﻮﻣﻪ
لاﺋﻢ ﺳﻴﻤﺎﻫﻢ
ﺳﻴﻤاء ﺍﻟﺼﺪّﻳﻘﻴﻦﻭ
ﮐﻠﺎﻣﻬﻢ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍلأﺑﺮﺍﺭﻋﻤّﺎﺭ
ﺍﻟﻠّﻴﻞ ﻭﻣﻨﺎﺭ
ﺍﻟﻨﻬﺎﺭﻣﺘﻤﺴّﮑﻮﻥ
ﺑﺤﺒﻞ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥﻳﺤﻴﻮﻥ
ﺳﻨﻦ ﺍلله ﻭ
ﺳﻨﻦ ﺭﺳﻮﻟﻪلا
ﻳﺴﺘﮑﺒﺮﻭﻥ ﻭ لا
ﻳﻌﻠﻮﻥﻭ لا ﻳﻐﻠّﻮﻥﻭ
لا ﻳﻔﺴﺪﻭﻥ ﻗﻠﻮﺑﻬﻢ
ﻓﻰ ﺍﻟﺠﻨﺎﻥﻭ ﺃﺟﺴﺎﺩﻫﻢ
ﻓﻰ ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻣﻦ ﺍﺯ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺑﺎ ﺳﺮﮐﺮﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻋرَبّ ﺩﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡﻭ
ﺷﺎﺧﻬﺎﻯ ﺑﺰﺭﮒ
ﻗﺒﺎﻳﻞ ﺭﺑﻴﻌﻪ
ﻭ ﻣﻀﺮ ﺭﺍ ﺷﮑﺴﺘﻢ.ﻭﺍﺯ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ ﻣﻦ ﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﮔﺎﻫﻴﺪﮐﻪ
ﻗﺮﺍﺑﺖ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﻭﻣﻨﺰﻟﺖ
ﻣﺨﺼﻮﺻﻰ ﺩﺍﺷﺘﻢ.
ﻭ ﺍﻭ ﻣﺮﺍ ﺑﺮ ﺯﺍﻧﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﺍﺩﮐﻪ
ﺧﺮﺩﺳﺎﻝ ﺑﻮﺩﻡ.ﻭ
ﺑﺴﻴﻨﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﭼﺴﺒﺎﻧﻴﺪﻭﻣﺮﺍ
ﺩﺭ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺨﻮﺍﺑﺎﻧﻴﺪ
ﻭ ﺗﻦ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﻦ
ﻣﻰ ﭼﺴﺒﺎﻧﻴﺪ.ﻭﺑﻮﻯ
ﻣﻮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻤﻦ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺟﻮﻳﺪﺳپس
ﺩﺭ ﺩﻫﺎﻥ ﻣﻦ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻳﻢ
ﻟﻘﻤﻪ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﻣﻦ ﮐﻠﺎﻡ
ﺩﺭﻭﻏﻰ ﻧﺸﻨﻴﺪ.ﻭ
ﻫﻴﭻ ﺧﻄﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻣﻦ ﻧﺪﻳﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺒﺤﺎﻥﺍﺯ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﻓﻄﻢ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩ ( ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺮﻙ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ ) ﺑﺎ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮﻳﻦ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻗﺮﻳﻦ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ( ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ(ﺩﻧﺎ
ﻭﺗﺪﻟّﻰ)ﺭﻓﺖ.ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ(ﻳﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻗﺮﻳﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ)ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﺍﻩ ﻣﮑﺎﺭﻡ
ﺭﺍ ﺑﻤﻦ ﻣﻰ ﻧﻤﻮﺩ
( ﻣﮑﺎﺭﻡ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻫﺎﻯ ﺁﻥﻭ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺎﺭﻡ ﻭ ﻗﺮﻳﻦ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﺩ ) ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺤﺎﺳﻦ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻭﺷﺐ ﺑﻮﺩ ( ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ(ﺍﺧﻠﺎﻕ)ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﺧﻠﻘﺖ)ﺟﺪﻳﺪ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ

حدیث 4699 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ15ﺹ108 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ :   ﻧﺰﻝ
ﺟﺒﺮﻳﻞ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻨﺒﻰﻓﻘﺎﻝ
ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪﺍﻥ ﺍﻟﻠﻪ
ﺟﻞ ﺟﻠﺎﻟﻪﻳﻘﺮﻭﻙ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ  ﻭ
ﻳﻘﻮﻝﺍﻧّﻰ ﻗﺪ
ﺣﺮﻣﺖ ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻋﻠﻰ
ﺻﻠﺐ ﺃﻧﺰﻟﻚ ﻭ ﺑﻄﻦ
ﺣﻤﻠﻚﻭ ﺣﺠﺮ  ﮐﻔﻠﻚﻓﻘﺎﻝ
ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﺑﻴّﻦ
ﻟﻰ ﺫﻟﻚﻓﻘﺎﻝ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﺼﻠﺐ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺃﻧﺰﻟﻚ ﻓﻌﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻦ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐﻭ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﺒﻄﻦ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺣﻤﻠﻚﻓﺂﻣﻨﻪ ﺑﻨﺖ
ﻭﻫﺐﻭ ﺃﻣّﺎ ﺍﻟﺤﺠﺮ
ﺍﻟّﺬﻯ
ﮐﻔﻠﻚﻓﺄﺑﻮﻃﺎﻟﺐ
ﺑﻦ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻨﺖ ﺃﺳﺪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪ ﻭﮔﻔﺖ (ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﺏﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻢﺭﺍﺑﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ ﺭﺏ  ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺟﺒﺮﺋﻴﻞ  ﺍﺯ ﺭﺏ  ﻗﺎﺋﻢ  ﺭﺍﺑﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺑﺎ ﺭﺏ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺭﺍﺑﻂ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺍﺯ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎﻥﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ ﺑﻬﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻃﻮﻝ  ﻋﻤﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻰ ﻭﻣﺮﺗﻀﻰ   ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺣﺴﻦ ﻭﺣﺴﻴﻥﺒﺎﻣﺎﻡ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ  ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺎﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻧﺒﻰ  ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡﺑﺎﺯ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﻣﺤﻤﺪﭘﻴﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﺏّ
ﻧﻮﺭﻯ ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﺭﺏّ  ﻧﻮﺭﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺤﻤﺪﺩﺭ
۵۵ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ ﺭﺏ  ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ) ﺃﻯ  ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﻞ ﺣﻠﺎﻝ ﺍﻭﺗﻮﺭﺍ
ﺳﻠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
( ﺩﺭﻭﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺗﻌﻈﻴﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﻭﺩ ﻭﻣﮋﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠﺎﻡ ﺑﺎ ﺻﻠﺢ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶﻭ  ﺗﺴﻠﻴﻢ  ﺍﻭ ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.(  ﻗﺮاءﺖ  ﻭ
ﺗﻠﺎﻭﺕ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻗﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻭ(ﺗﻠﻮ
ﺍﻟﺎﺧﺮﻯ) ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ  ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﻗﺮّﻩ  ﮔﻴﺮﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺩﻳﮕﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﮐﻪ ﻣﻦ ﺁﺗﺶ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﮐﻤﺮﻯ ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍ ﻧﺎﺯﻝ ﮐﺮﺩﻭ  ﺷﮑﻤﻰ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺣﻤﻞ ﻧﻤﻮﺩﻭ
ﺩﺍﻣﻨﻰ
ﮐﻪ ﺗﻮ
ﺭﺍ ﺑﺰﺭﮒ   ﮐﺮﺩ  ﺣﺮﺍﻡ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﻡ ( ﻭﻫﺮ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭘﺪﺭ  ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻭﮐﻔﻴﻞ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻭﻳﺎ ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻭﮐﻔﻴﻞ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪﭘﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻧﺒﻮﺕ  ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺣﺠﺮ
(ﮐﺴﺮﺣاء ﻮﺳﮑﻮﻥ
ﺟﻴﻢ )ﺩﺍﻣﻦﻳﺎ ﺍﻃﺎﻕ
ﻭﮔﻮﺷﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﺍنی
کرﺩﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻪﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪﺣﻘﻮﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﻨﺪﺩﺭ
ﺣﺪ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻬﻢ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢﺑﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺟﻬﻨّﻢﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻄﻮﺭ
ﻋﺎﻡ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎ  ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻫﻤﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺩﺭﺭﺟﺎﺗﻰ  ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ  ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﺳﭙﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﮔﻔﺖ ﻭ
ﺍﻣّﺎ ﺻﻠﺐ ( ﺑﻀﻢ  ﺣﺎٴﺑﻤﻌﻨﻰ
ﮐﻤﺮ ﭘﺪﺭﮐﻪ ﻧﻄﻔﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺍﻧﺰﺍﻝ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﮐﺮﺩﻩ.ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺰﻭﻟﺁﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
) ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻦ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ ﺍﺳﺖ
( ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻧﺎﻡ ﭘﺪﺭ
ﻭ ﻧﺎﻡ ﺟﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.)
ﻭ ﺍﻣﺎ ﺷﮑﻤﻰ ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺣﻤﻞ ﮐﺮﺩ
( ﺑﺎﺭﺩﺍﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﺍﻳﻤﺎﻥﻭ
ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ)ﺁﻣﻨﻪ ﺑﻨﺖ
ﻭﻫﺐ ﺑﻮﺩ ( ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﻚ  ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺩﺧﺘﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻣﻮﻫﺒﺘﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺧﻠﻖ
) ﺍﻣﺎ ﺣﺠﺮ
ﻭﺩﺍﻣﻦ ﮐﺴﻰﮐﻪ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﮑﻔﺎﻟﺖ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖﺍﺑﻮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﺍﺳﺪ
ﺑﻮﺩ ( ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ ﻳﺘﻴﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺎﺯ ﻧﺎﻡ
ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﮐﻪ(ﻓﻄﻢ ﻭ ﻓﻄﺮ)
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺃﺳﺪ)ﻳﺎ
ﺷﻴﺮﮐﻨﻴﻪ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺷﻴﺮ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻭﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﮐﺮﺩ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ ﻧﻤﻮﺩﮐﻪ  ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻢ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺧﺪﺍ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ (ﺗﻨﺒّوء
) ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺭﺍ  ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺳﭙس (ﻣﺠﻠﺴﻰ)ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﻣﮑﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ ﻣﺤﻤﺪﻗﺒﻞ
ﺍﺯ بعثت ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ(ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻳﺎ
ﺍﻭﻡ)ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ  ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ  ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺑﻬﺮﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﻋﺎ ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺤﻤﺪ  ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺍﻣﺎ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﻭﻡ ﺩﺍﺩﻥ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﻭﻣﻦ ﭼﻮﻥ ﺷﺘﺮ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ(ﻳﺎﺟﺎﻯ
ﭘﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﮔﺬﺍﺷﺖ.ﻫﺮ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﺩ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﺪﺍﻭﻡﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺳﺎﻟﻚﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﻓﺼﻴﻠﺠﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖﮐﻪﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﮐﺎﻣﻠﻴﺒﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻴﮑﺮﺩ ) ﻭ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺧﻮﺩﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺖﻭﺁﻣﻮﺯﺷﻰ
ﺑﺮﺍﻳﻢ ﻣﻰ ﺍﻓﺮﺍﺷﺖ
. ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩﻯﻳﺎ(ﻳﻮﻡ
ﻳﺎ ﺍﻭﻡ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﺍﺩﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭﻭ
ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺳﺎﻟﻚﺑﻤﻮلا
ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﻭ ﻣﺮﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﺍﺩﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﻗﺘﺪﺍ ﮐﻨﻢ
( ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺩﺍﻧﺶ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺑﻤﻮلا ﻣﻰ ﺁﻣﻮﺧﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﻣﻮلا ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ رؤیتﻯ
ﺻﺎﺩﻗﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﻗﺘﺪﺍ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺩﻳﻨﻰ
) ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺮ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﮐﻮﻩ ﺣﺮﺍٴ
ﻣﺠﺎﻭﺭﺕ ﺩﺍﺷﺖ(
ﻣﺪﺗﻰ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ
ﻣﺪﺍﻡ ﻣﻰ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩﮐﻪ ﻣﻐﺎﺭﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﻭﺳﻂ ﮐﻮﻫﻰ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺍﻍ ﺑﻮﺩﮐﻪ(ﺣﺮﺍٴ)ﻧﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ) ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﻣﻦ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺪﻳﺪﻡ
ﻭ ﮐﺴﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺩﻳﺪ( ﻣﻮلا
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻏﺬﺍ ﻣﻴﺒﺮﺩﻭ ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻭ ﻧﻤﻰ ﻧﻤﻮﺩ ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺒﻌﻮث
ﺷﺪ ﻣﻮلا
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺑﺎﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ)
ﻭ ﺩﺭﻫﻴﭻ ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺳﻠﺎﻡﺟﺰ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻭﺧﺪﻳﺠﻪ
ﻭﻣﻦ ﮐﺴﻰ ﻧﺒﻮﺩ.(ﺧﺪﻳﺠﻪ
ﻫﻤﺴﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻗﺮﻳﺶ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩ.ﻭﺩﺍﺋﻰ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻯ ﺍﻭ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺧﺪﻳﺠﻪﻭ
ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﻩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺃﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﻴﺪﺍﺩ.ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻌﻤﻮلا
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺑّﻰ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
بعثَت ﺑﺮﺗﺮ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻭ ﻧﺎ ﺑﻴﻨﺎ ﺑﻮﺩ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﻗﺒﻠﺎﺯ بعثَت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﺎﺕ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﭘﺪﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﻭﻋﻤﻮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ ﭘﺮﺩﻩ
ﺩﺍﺭ ﮐﻌﺒﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺮﻳﺶ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯﻭﺧﺪﻣﺖ
ﺣﺠّﺎﺝ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
) ﻭﻣﻦ ﻧﻮﺭ ﻭﺣﻰ ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻳﺪﻡ.( ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻮلاﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﭘﻴﺮ ﻣﻴﮕﻔﺖﻭﻭﻋﺪﻩ
آﻧﺮﺍ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﺩ
ﻣﻴﺪﻳﺪ ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺍﺻﺎﻟﺖﺁﻥ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﮐﻪ(ﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻦ)ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﺎﺭ
ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ)ﺷﻬﻮﺩﻯﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺤﻖ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ)ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭﻙ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.(ﺭﺳﺎﻟﺖ)ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔی اﻳﺸﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺﻣﻮلا ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺷﺮﻁ لاﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕﻭﻣﺒﻌﻮﺵ
ﺷﺪﻥ ﻣﻮلا ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺑﻮﺩ ﮐﻤﺘﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯﻨﻴﺴﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ
) ﻭﺑﻮﻯ ﻧﺒﻮﺕ ﺭﺍ
ﺍﺳﺘﺸﻤﺎﻡ ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ
( ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﻮ
ﻧﺴﻴﻢ ﺧﻨﻚ ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪﺍﺳﺘﺸﻤﺎﻡ
ﺑﺪﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.ﻭ(ﺭﻳﺢ
ﻧﺒﻮﺕ) ﻫﻤﺎﻥ (ﺭﻭﺡ
ﻧﺒﻮﺕ)ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ (ﺭﻭﺣﺎﻟﻘﺪﺵ)ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.) ﻭﺣﺘﻰ
ﻃﻨﻴﻦ ﻧﺎﻟﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻧﺰﻭﻝ ﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺸﻨﻴﺪﻡ ( ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺷﻴﻄﺎﻥﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺍﻳﻦ ﺷﻨﻴﺪﻥﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺁﻣﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ.ﮐﻪ ﻣﻮلا
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﮔﻔﺘﻢ ﺃﻯ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍﺻﺪﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻟﻪ
ﻭﻃﻨﻴﻦ ﭼﻴﺴﺖ؟(
ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ ﻣﻮلا
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺻﺪﺍﺋﻰ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻭﺣﻰ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰپس ﺍﺯ
بعثَت ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻃﺒﻌﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥﺟﻨﺠﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻩ ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ
ﻭﻏﻮﻏﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
) ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖﺍﻳﻦ
ﺻﺪﺍﻯ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺄﻳﻮس ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺭﺍﻫﻰ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﻣﻮٴﻤﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻮﻝ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻭتأثیرﻯ ﻫﻢ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ابلیس ﻫﺎ
ﺩﺳﺖ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻳﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺑﻤﺮﺍﺣﻠﻰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ) ﻭﺗﻮ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻦ ﻣﻴﺸﻨﻮﻡ
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻨﻮﻯ.
(ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡﻣﻮلا ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ) ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻢ ﺗﻮ
ﻣﻴﺒﻨﻰ ( ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
) ﻭﻟﻰ ﺗﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻧﺒﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻰﻭ ﻟﻴﮑﻦ
ﻭﺯﻳﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻰﻭ ﺑﺮ ﺧﻴﺮﻣﻴﺒﺎﺷﻰ(
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.والّا
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﭼﻮﻥ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻋﻴﺴﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻋﻴﺴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﻌﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.(ﻭﺯﻳﺮ)ﮐﻪ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺳﺖﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻌﺎﻭﻧﺖ ﻭﻣﺸﺎﻭﺭ
ﺑﻮﺩ. ﻭ (ﺧﻴﺮ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻨﻬﺎﻯ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩپس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ ) ﻭﻣﻦ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻡﮐﻪ ﺳﺮﺍﻥ(
ﻣﻠﺄ) ﻳﺎ ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﻗﺮﻳﺶ ( ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻗﺮﻳﺶﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻗﺮﻳﺶﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ بعثَت
ﻣﺤﻤﺪﺣﺘﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻋﻴﺴﻮﻳﺎﻥ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺧﻮﺩﻣﺄﻣﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ) ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻣﺪﻧﺪ.ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺃﻯ ﻣﺤﻤﺪﺗﻮ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﻰ
ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺍﻧﺖ ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﺗﻮ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
( ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺟﺪﻳﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﺍﻭﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥﺪﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺑﻴﺖﻭﺧﺎﻧﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻣﻨﻈﻮﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﺤﻤﺪﮐﻪﺩﺭﻗﺮﻳﺶﺭﺍﻳﺞ
ﺑﻮﺩﻩ. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﻦ
ﻭلاﻳﺖ ﻗﺪﻳﻤﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭ ﺟﺎ ﻣﻴﺰﺩﻧﺪ
) ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺗﻮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﮐﻪ ﺟﻮﺍﺏ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻰﻭ ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻰﮐﻪ ﺗﻮ ﻧﺒﻴﻮﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻰ ( ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﺎ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﭼﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺎﮔﺮﺑﺎ
ﻋﻠﻤﺎﻟﻴﻘﻴﻦ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
پس ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
لاﺯﻡ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻭﺗﺨﻠﻴﻪﮔﺬﺷﺘﻪﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪﺧﻠﻘﺘﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻨﺎﻥﭽﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻴﺎﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯﺪﻳﮕﺮ ﻣﻌﺠﺰﺍﺗﻰ
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭﻋﻴﺴﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍﺑﻄﻮﺭ رؤیائی
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻳﺪﻧﺪ. ﻭ ﺍلا
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﮑﺮﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺮ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﭘﻨﺞ
ﮔﺎﻧﻪ ﺷﺨﺼﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻳﺪ ﻭﮔﺮﻓﺖ.ﻭﻧﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ لاﺯﻡ ﻭﮐﺎﻓﻰ.
والّا پسﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﺤﻤﺪﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻋﻠﻢ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﮑﺴﻰ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺩﺍﺩﺑﻠﮑﻪ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺨﺼﺎﺗﻔﮑﺮ
ﻭ ﺗﻌﻠّﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻣﺮﺑّﻰ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﺘﺎﺋﺞ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.) ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﮑﻨﻰﻣﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ
ﺳﺎﺣﺮ ﻭﺩﺭﻭﻍ ﮔﻮ
ﻫﺴﺘﻰ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﺣﺮ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻭ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺤﻴﻞ ﻭ ﮐﻴﻤﻴﺎﮔﺮﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ  ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﺣﺮ ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻮﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻰ ﻫﺴﺖ ﻭﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ
ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ (ﺟﺎﺩﻭ)
ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﮐﺎﺭﻯ ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ ﺷﺪﻩﻭ
ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻭ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻮﺍﺏ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
) ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺖﺳﻮﺁﻝ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺷﻤﺎ ﭼﻴﺴﺖ ؟ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﻋﺎ ﮐﻦ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺪﻩﺍﻳﻦ ﺩﺭﺧﺖ
ﺑﺎ ﺭﻳﺸﻪ ﺍﺵﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﻮ ﺑﻴﺎﻳﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺗﻮﺍﻧﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺁﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ ﮐﺮﺩ
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﺪﻭ
ﮔﻮﺍﻫﻰ ﺑﺤﻖ ﻣﻴﺪﻫﻴﺪ
؟( ﮔﻮﺍﻫﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺤﻖ ﻭ ﺣﺞ ﻳﺎ ﺣﺠّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ عباﺩﻯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﺮﻙ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺳﻨﮕﻰﻭ
ﺻﻨﻤﻬﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺍﻭ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ؟ ﺳپس
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻪ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ ) ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺁﺭﻯ.ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖﻣﻦ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺑﺮﻭٴﻴﺖ
ﺷﻤﺎ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻢ
( ﺩﺭ رؤیت ﻭﺭﻭٴﻴﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻃﺎﻟﺐ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ ﻭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻠﻘﻴﻦ ﮐﻨﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭلی
ﺘﻠﻘﻴﻨﺎﺕ ﺩﺭ
ﺣﺎل ﻴﻨﻮﺗﻴﺴﻤﺸﺪﻥ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺑﻨﻈﺮﺷﺎﻥﻤﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎﻳﺪﺍﻋﺘﺮﺍﻑﺑﺪﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯﺨﻮﺩﻣﺎﻧﻨﺪﺣﺮﮐﺖﺩﺭﺧﺖﺑﺎﺭﻳﺸﻪﺁﻥﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻥﻌﻤل ﺘﺄثیر
ﻣﻮﻗّﺖﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﻴلی ﺰﻭﺩ
ﻳﻘﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺼﺎﺩﻕ ﻭﻧﻪ ﻣﺤﺎﺟّﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﮐﻪﺍﺯﻗﺒﻠﺪﺭﻣﺨﺎﻟﻔﺖﻭﺑﺪ
ﺩل ﻴﺨﻮﺩ
ﺗﺼﻤﻴم
گرﻓﺘﻪﺍﻧﺪ ﺩﺭرؤیت
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ)
ﻭلی ﻤﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻢﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﺑﺨﻴﺮ(ﺗﮑﺎﻣﻠﺮﻭﺣﻬﻮﺩﻯﻤﻮﺭﺩﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ)ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍﺑﻴﻥﺸﻤﺎ
ﮐﺴﺎنی هستند.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻠﻴﺐ
ﺷﺮﮐﺖﺧ
ﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ
ﻭﺑﺄﺣﺰﺍﺑﻰ ﻣﺘﺤﺰﺏ
ﻭﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.
(ﻗﻠﻴﺐ ﺍﺳم
ﻤﮑﺎنی ﺎﺳﺖ
ﮐﻪﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺪﺭﺁﻥ
گوﺩﺍل ﺠمع
ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ
ﻭﺗﻮﻃﺌﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﻗﻠﻴﺐ)
ﻋﮑﺶ ﻗﻠﺐﻭﻳﺎ
ﻣﺤﻘّ ﺮﻗﻠﺐ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥﺼﺎﺩغ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻣﺘﻘﻠّﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ (ﻃﺮﺡ) ﻭ ﻣﻄﺮح
کرﺩﻥ ﺑﺎﺯ ﺗﺮک
ﻮﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻥ اﺳﺖ.ﻭ
(ﺃﺣﺰﺍﺏ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﺘﻀﺎﺩﻏﻴﺮﺣق
هستند. ﮐﻪ
ﻧﺎمی ﺪﻳنی
ﻴﺎﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺴﻴﺎسی
ﻮﺟﺎﻩﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎع
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ هماﻥ
کاﺭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻭ
ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﻮﭘﻴﺮﻭﺍﻥﻘﺸﺮﻯﺁﻧﻬﺎﺍﺳﺖ.والّاﺳﻴﺎﺳﻴّﻮﻥﻐﻴﺮﺩﻳﻨﻰﻫﺮﮔﺰﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯﺎﺯ
ﺍﻣثال
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
(ﺗﺤﺰّﺏ) ﺗﻌﺼّﺐ
ﮔﺮﻭهی
ﺳﺖﻭﺑﺮﺣﺴﺐ (ﻧﺴﺐ
ﻭ ﺣﺴﺐ) ﺧﻮﺩ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻪ
ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ ﺨﺪﺍ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)ﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖﺃﻯ ﺩﺭﺧﺖ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻯﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻭﺯﺁﺧﺮ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﻯ ﻭ ﻣﻴﺪﺍنی
که  ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻢ پس ﺍﺯ
ﺭﻳﺸﻪ ﮐﻨﺪﻩ ﺷﻮ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮ.ﻭﺑﺎ ﺍﺫﻥ
ﻮﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ (ﺷﺮﻃ
ﺎﻳﻤﺎﻥﺪﺭﺧﺖ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺭﺳﻮلاﻭ
ﻳﻌنی
اﮔﺮﺍﻳﻤﺎﻥﻨﺪﺍﺷﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺑﺎ ﺍﺫﻥ اﻟﻬی
ﻨﻴﺰﺑﺎﻳﺪﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺣتی
اﮔﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪﻭﻟﻴﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺖﭼﻨﻴﻥﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻳک
ﻬﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ
ﺟﻤﻌیﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻤﺎﻳشیرﺍﺑﺮﺍﻯ
ﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺁﻥﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭلی
ﺒﺎﺯﺑﻤﻌﻨﻴﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻮﺍﻫی ﺒﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍﮔﻮﺍهی
کافی ﻨﻴﺴﺖ.ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﺎﻳﻒ سلوﮐﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻃﻮلاتی
ﺘﺮ
ﻭﺳﺨﺖﺗﺮﺍﺳﺖ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﺨﺘﺎﺭﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣتی ﺘﻌﻬّﺪ
ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﺪﺍﺭﺩ چه
بوسیله
خداوند یا
طبیعت هستی و
با قطرت و
زبیعت روانی شخص
که در هر حال تمام
مجازات کننده
از خداوند است.
ﻣﻌﻤﻮلا ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻌﺘﻘﺪ ﺳﻠﻮک
ﻘﺒل از ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺣتی ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻣﺪﺍم
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ رؤیتﻯ
ﺷﻬﻮﺩ رؤیتﺋی
ﺎﻓﺎﻧﺘﺰﻯ ﺗمیثیلیسمبولیک
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﻭﻣﺤﺒﻮﺑﻴّﺖ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﻣﺪﺍم
اﻳﻤﺎﻧﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺎﻋﺸق ﻮ
ﺗﺼﺪﻳق او ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻨﻴﺰ
ﺍﻳﻥ ﺸﺠﺮﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻔﺎ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﺰﺩ ﺩﺭﺧﺖ
ﺭﻓﺖ)ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺨﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺑﺤﻖ ﻣﺒﻌﻮثﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﺑﺎ
ﺭﻳﺸﻪ ﺁﻥ
اﺯﺟﺎ ﮐﻨﺪﻩ
ﺷﺪ
ﻭﺑﺎﺻﺪﺍﻯﻤﻬﻴبی
ﻨﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﻀﻮﺭﻳﺎﻓﺖ. (ﻫﺮﮔﺰ
ﻫﻴپ
ﻤﻌﺠﺰﻩﺍﻯ ﺪﺭ
همه ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﻓﻴﺰﻳکی ﻮﺍقع
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺁﻥ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻯ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺩﺭﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻂﺍﻭﺭﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﺩﺍﻧﺶ
ﻋﻠمی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﺯﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﺠﺰﻩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺘﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ ﻫﻤﺎﻥﭽﻨﺪ
ﻧﻔﺮ ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥﺁﻥ
ﺗﻀﻤﻴﻥ ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻘﺎﺻﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﺋی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭلی
ﻤﻮلا ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﻳک
هیپنوﺗﻴﺴم
ﺠﻤﻌی ﭽﻨﻴﻥ
کرﺩﻩ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ رؤیت
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ هبپنوﺗﻴﺴﻢ
ﺍﻳﻥ ﻤﻨﻈﺮﻩ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ (ﻭﻗﺎیع
ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎ)
ﺩﺭﺣﮑﻢ (ﺣﻘﻴقیﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ)
ﻭﻗﺎیع ﻤﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ)ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺎل ﭙﺮﻧﺪﻩ
ﺑﺤﺮﮐﺖ
ﺩﺭﺁﻣﺪ ﻭﺩﺭ
ﻣﺤﻀﺮ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ.
ﻭﺑﺎ
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺒﺎل
ﭙﺮﻧﺪﻩ ﭘﺮﭘﺮ
ﻣﻴﺰﺩ( ﮐﻪ
ﻧﻮﻋی ﮑﻠﺎن
ﺪﺭﺧﺖ
ﻣﺤﺴﻮﺏﮔﺮﺩﺩ)
ﻭﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻭﺑﺮﺧی
اﺯﺷﺎﺧﻪﻫﺎ
ﺑﺮﻭﻯ
ﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﻤﻥ
اﻧﺪﺍﺧﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭﺳﻤﺖ
ﺭﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻡ(
ﺍﻳﻥﺪﺭﺧﺖ ﻭلاﻳﺖالهی
ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﺩم ﺘﺎ
ﺧﺎﺗﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺒﻠﻪ سلوک
الهی ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ
ﺍﺯﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻴﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺮﺳﻮل
اﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰم
ﺰﻣﺎﻥ ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺒﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻮلاﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺗﺎﺯﻩ الهی اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﻨﺒﻪ ﺭﻭحی
اﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻌﺠﺰﺍﺕ رؤیتﺋی
ﺒﺮﺍﻯ همه
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻴﻚ
ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺳﻮﺍﺑق ﺬﻫنی
ﻮﺭﻭﺣی ﺨﻮﺩ
آنهم ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻴﭽﮑس
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺒﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺩﻳﺪﻩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ عمل کند ﻭﺑﺮﺣﺴﺐﺣﺎل
ﺨﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍکند
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻧﻪﺷﻨﻴﺪﻩﻫﺎﻯﻘﺒلی
ﺮﺍ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﻋﻤل کنند
)ﻭﭼﻮﻥ ﺁﻥ ﻘﻮﻡ(
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
اﻭﻡ ﻭﺳﻠﻮک
ﻛﻪﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮ ﺗﻌﻬّﺪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ)ﻭﺑﺎ
ﺗﮑﺒّﺮ
ﻭﻓﺮﻳﺎﺩ ( ﺍﺯ
ﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻴﺎ
ﺗﻌﺠّﺐ)ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻩ
ﮐﻪ ﻧﺼﻒ ﺩﺭﺧﺖ
ﺣﺎﺿﺮﺷﻮﺩ.
ﻭﻧﺼﻒ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎقی ﺒﻤﺎﻧﺪ(ﺩﻟﻴل
ﻨﺎﺑﺎﻭﺭﻯﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺗﻤﺎم ﺪﺭﺧﺖ
ﻗﻄﻌﺎ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻧﺼﻒ
ﺩﺭﺧﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻌﺪﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻧﺼﻒ
ﺍﻳﻥ ﻨﺼﻒ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭﺧﺖ ﺑﺠﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﻧﺼﻒ ﺩﺭﺧﺖﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ)ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ
ﻧﺼﻒ ﺩﺭﺧﺖ
ﭘﻴﺶﺑﻴﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻋﺠﻴﺐﺗﺮ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺻﺪﺍﻯﻤﻬﻴﺐﺗﺮﻯ
ﺒﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﺼﻒ ﺩﺭﺧﺖ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻭﺩﻭﺭﺍ
ﺩﻭﺭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺤﻴﻄ گرﺩﻳﺪ.(
ﺩﺭ ﻧﺰﺩﻳﮑی ﻮ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻣﺤﺒّﺖ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺑﺎﺯﺑﺎ ﮐﻔﺮﻭ
ﺳﺮﮐشی
ﺴﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻩ
ﺍﻳﻥ ﻨﺼﻒ
ﺑﻨﺼﻒ
ﺩﻳﮕﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻠﺤق ﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭼﻨﻴﻥ
ﺸﺪ. ﻭﻣﻥگفتم
که لا ﺍﻟﻪ ﺍلا
ﺍلله (ﺳﻤﺒﻮل
اﻋﻠﺎم ایمان
ﺴﻠﻮکی ﺒﺨﺪﺍ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻟﻪ
ﻭﺗﺄﻟّﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﮐﻪ ﺍﻟﻬب
ﻮﺧﺪﺍﺋی هست
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍلله ﻧﻴﺴﺖ. (ﺍﻟﻪ)
ﻭﺳﻴﻠﻪ (ﺗﺄﻟّﻪ)
ﻭتوسّل
غباﺩﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻦ (ﺫﮐﺮ) ﺑﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮ( ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎم
ﺘﻤﺮﮐﺰ عادی
ﺩﺭﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺩفع ﺸﺮک
اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺘﺼﻮﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺒﺸﻮﺩ) ﻭﻣﻥ
اﻭﻟﻴﻥمؤمن
ﺒﺘﻮ ﺃﻯ ﺮﺳﻮل
ﺨﺪﺍﻫﺴﺘﻢ.
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻮلا
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻧﺨﺴﺖ
ﺑﻌثت ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻥ اﻳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﻥکرﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ(ﺍﻭﻟﻴﻦ)
ﻳﻌنی ﺤتی اﮔﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﻣﻥ ﺒﺎﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺒﺎﻳﻨﮑﻪ ﺍﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ ﻭ توسّل
عباﺩﻯ ﻮ ﺑﺤق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻣﻥ
اﻭﻟﻴﻥ کسی هستم
ﮐﻪ
ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﺖ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﺮﺩ ﺗﺄثیر الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﻘﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ و ادامه توسّل
عباﺩﻯ ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
مولا و ولایت
ﻣﻮلا ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ الهی
ﺒﺎﻳﺪ ﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻭ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭﺧﺖ ﺣﺮﮐﺖ
ﮐﺮﺩ ﻭﻧﻪ ﺑﺄﻣﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺪﺭ
ﺭؤﻴﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻤﻄﺮح ﺸﺪ ﭘس
ﺳﺎﻟک ﻜﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻣﻮﺿﻮع ﺸﺮک
ﺒﺨﺪﺍ ﻣﻄﺮح
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺗﻤﺎم ﺸﺠﺮﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺗﻤﺎم
ﺸﺎﺧﻪﻫﺎ ﻭ
ﻧﺼﻒﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺧﺖ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﮑﻨﻨﺪ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻮل ﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ لاﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺼﺪﻳﻖ)
ﻭ ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺼﺪﻳق
ﻨﺒﻮﺕ ﺗﻮ
ﻣﻴﮑﻨﻢ (ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻫﺮﮐﺎﻣلی الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺕ ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ الهی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﻤﺤﻤﺪ ﭼﻮﻥ
ﭽﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم ﻮ ﻓﻮق
اﻟﻌﺎﺩﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﮐﻠﺎس ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک اﺳﺖ.
ﻭﺗﺼﺪﻳق
ﺒﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ
اﺳﺖ. اﺑﺘﺪﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎ ﻭﺳﭙس
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺩﺍﺋﻢ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ علک
اﻟﻴﻘﻴﻦ ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺬﻫنی و خود
آگاه ﺨﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﻴﺎ ﮐسی
ﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺳﻠﻮم ﻮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﭽﺸم ﺪل
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﭽﺸم ﺘﻦ) ﻭ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
اﺟﻠﺎل کلمه
ﺗﻮ ﺍﺳﺖ. (ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
که الهی هستند
ﮐﻪ ﮐﻠﺎن
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻠﺎم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻗﻠﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﻠم الهی اﺖ. ﻭ
ﺑﺎ ﺯﻫﺮ ﺣﮑم ﻮ
ﻓﺮﻣﺎﻥ اﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻓﺮﻣﺎنی اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ (ﺍﺟﻠﺎل ﻮ
ﺗﮑﺮﻳﻢ) ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻳک ﺘﺠﻠّﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺩﺭﺣﮑم مقام
الهی ﺤﺴﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﺘﻥ
ﺁﻟﻌﺒﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
مقامات الهی
بالاتر ﺣﺴنی
ﻮ ﻓﺎﻃمی ﻮ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺘﻥ
ﻮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﮐﻠﻤﻪﺍﻯ
الهی هستند.
ﻭلی مق ام
الهی تر
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺼﻄفی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﮐﻠﻤﻪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ و
حقیقتی
ملکوتی
ﻭ ﻣﺪﺭک ﻮ ﻳک ﺘﺠﻠّﻯ
و نمایندگی الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺎﻧس
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋی
ﻘﺎﺋﻢ رب
النوع
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
میسّر ﺭﻭح
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤﺁﻥ
ﻘﻮﻡ (ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻭﮐﻠﺎم ﻤﺤﻤﺪ)
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﺣﺮ ﮐﺬﺍبی هستی
( ﭼﻮﻥ ﺩﺭﺧﺖ ﺭﺍ
ﺣﺎﺿﺮ ﮐﺮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺎﺣﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭلی ﭽﺮﺍ
ﮐﺬّﺍﺏ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺧﺖ
ﺣﺮﮐﺖ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺬﺍﺏ ﺑﻮﺩ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻋﻮﺽ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﺣﺮ
ﻫم ﻨﺒﻮﺩ. ﻟﺬﺍ (ﺳﺤﺮﻭ
ﮐﺬﺏ) ﺑﺎﻫم
ﺠمع ﺸﺪنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟی
ﭽﻮﻥ ﺪﺭ ﺭؤﻴﺎ
ﻭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴم
ﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺟﺎﺩﻭﮔﺮ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ
ﻨﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺗﺼﺪﻳق کنند
گفند ﮐﺎﺫﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺳﺮﺷﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﭽﻪ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩﻯ ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻳﺪﻥ
ﻤﻌﺠﺰﺍﺕ ﻫم
ﻨﺒﺎﺷﺪ ﺣتی
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻌﻤﻮل ﻮ
ﺍﺳﺘﺪلالاﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﭽﻪ
ﺩﻟﻴلی ﺘﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﺪ. ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣثال آﻥ ﺮﺍ ﻳﺎ
ﺿﺪّ ﺁﻥ را
ﺒﻴﺎﻭﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺪل ﺒﺠﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻮس ﻭ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍنی
بشری ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ.)
ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻋﺠﻴﺐ
ﺍﺳﺖﭼﻘﺪﺭ
ﺳﺒک ﺪﺳﺖ ﺍﺳﺖ (
ﻓﻮﺭﻯ اﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ) ﺁﻳﺎ ﮐسی
ﺠﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﺒﭽّﻪ (ﺍشاﺭﻩ
ﺑﻤﻮلا)
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﺪ؟ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ( ﮐﻪ
ﺳﺎﺩﻩ ﻟﻮح
ﻮﮐﻮﺩک ﻮﮐم
عقل ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﻭلی
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ عاﻗل
ﻮ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋی ﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻦ (ﻋﻠﻰّ)
ﺍﺯ ﮐﺴﺎنی هستم
(ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ولایت
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ) ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻴپ
ﻤﻠﺎﻣتی اﺯ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ (ﭼﻮﻥ
ﺒﮑﻤﺎل الهی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻫﻴﭻ
ﮐس ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻠﺎﻣﺖ ﮐﻨﺪ
ﻳﺎ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻭ ﺩﺳﺖ
ﮐم ﺒﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻫﻴچ ﺴﺎﻟکی
ﺮﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻠﺎﻣﺖ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻗﺒﻮل ﺮﻓﺘﻥ
ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ گروﻩ ﻭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺼﺪﻳق
ﻨﻤﻮﺩﻩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﻭﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺨﺼﺎ ﺑﺴﺎﻟک
ﭙﻴﺮالهی
اﻭﺭﺍ ﻣﻌﺮفی
کرﺩﻩ ﮐﻪ ﺁﻥ
ﭙﻴﺮ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ همه
ﮐس ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻮلا ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﺳﺎﺩﻩﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺪﺭ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺯﻧﺪﮔی هستند
ﻭلی ﻤﺎﺩﻩ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﻮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
یثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻴﻤﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﻴﻤﺎﻯ
ﺻﺪّﻳﻘﺎﻥ اﺳﺖ
(ﺍﻣثال ﻤﻮلا
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﻘﺎئم
ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺻﻮﺭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ الهی
اﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻮﺭﺍنی ﻮالهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ(
ﺑﺴم الله) ﻳﺎ
ﻧﺎم ﺨﺪﺍ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺳﻴﻤﺎﻯ
ﺨﺪﺍ) ﻳﺎ
ﺻﻮﺭتی الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ توسّل
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺴﺎﻟک
ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﺻﺪِﻳﻖ)
ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻮﻯ
ﻮﺍﻗﻌی ﻮ
ﻧﻬﺎﺋی اﺳﺖ.
ﮐﻪﺻﺎﺩق
ﺪﺭﺟﻪ ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺪﺭ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﻮ ﺩﻭﺳتی
ﻮﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﻮ
ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﻤﺎم
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﺮﺍ ﻃی کندو ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﻘﺎﺋم
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭﮐﻠﺎم ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻠﺎم اﺑﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
و الهی شده
ﺍﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ (ﺑﺮّ
ﻭ ﭘﺎﮐﻰ)
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺗﻤﺎم
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺟﻤﻌﺎ ﻳک گوﻧﻪ
ﮐﻠﺎم ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﺧﻠﺎق ﻨﻴﻜﻮ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻧﻴﻜﻮ
ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻧﻴﻜﺮﺍ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﭼﻨﻴﻥ ﻤﺪﺍم
ﺘﻔﮑﺮ ﻭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ(ﺍﺧﻠﺎﻕ)
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺪﻭﻥ
کلام اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻭ(ﮔﻔﺘﺎﺭ)
ﻧﻴﺰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻔﺎﻫم ﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻣﻔﺎﻫﻴم
الهی ﺮﺍ ﺣﺪّ
ﺃﻗل ﺒﺬﻫﻥ
ﻨﺎﺭﺳﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧند)
ﮐﺴﺎنی هستند
ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﺑﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭﺗﻤﺎم ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑم ﺸﺐ
ﺑﺪﻭﻥ ﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ.) ﻭﺑﺎﻋث
ﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ
ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ (ﭼﻮﻥ
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺫﻫﻨﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ را
ﺮﻭﺷﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺘﻤﺴّک ﻮ ﭘﺎ
ﺑﻨﺪ ﺑﻘﺮﺁﻥ هستند.
(ﺑﺎﺣﮑﺎم کتاﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺒﺎﺯ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
ﻤﺘﻮﺳل
ﺒﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﻮقرّه
ﻫﺎﻯ الهی ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻔﮑﺮ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﻭلیّ اﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺪﺍ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭﺣﮑم
اﺭﺗﺒﺎﻃ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﺴﻨّﺖ
ﻫﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ (
ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺯﻥ
ﺪﻭﺳتی ﻴﺎﻋﻄﺮ
ﺯﺩﻥ ﻮ ﺧﺘﻨﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﻨّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺣﮑﺎم
ﻮ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭضع کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻗﺎﻧﻮنی الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺣتی اﮔﺮ ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﻈﺮ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻗﺎﻧﻮنی ﻮﺣﮑم
ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺣﻴﺎﻯ ﺴﻨّﺖ
ﻭ سلوک الهی
ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺪﺍم
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺮﺍ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﺎﻣﻮﺭ الهی
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺳﺘﮑﺒﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭند (ﻣﺘﮑﺒّﺮﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭگ ﻨﻴﺴﺖ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺑﺰﺭﮔی ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮐس ﺣﻘّﻯ
ﻮﺧﺪﻣتی ﻮ ﻣﻨّتی
ﺪﺍﺭﺩ ﺗﮑﺒّﺮ
ﺑﺤق ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﺴﺘﮑﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺣﻘﻴﺮ ﻭ
ﮐﻮﭼک ﻮﺟﺎﻫل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺰﺭگ
ﻮﻋﺎﻟم
ﻮﻋﺎﻗﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻥ گروﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰﻋُﻠﻮّ
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮔی
ﻴﻨی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ (
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺰﺭک
نیز هستند
ﻭﻟی
هرﮔﺰﻏُﻠﻮّ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ(
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺳوء
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎم ﻮ ﺍﺩﻋﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ
اﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰﻓﺴﺎﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ (ﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻭ ﻧﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻭﻧﻪ
ﻣﺤﻴﻄ ﻤﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺧﺮﺍﺏ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭ
ﺍﺯﮐﺎﺭ ﻧمی
اﻧﺪﺍﺯﻧﺪ)
ﻭﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺫﻫﻥ
ﻮ ﻋﻘل ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
علی ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ (ﺟﻨﺎﻥ ﻴﺎ
ﮔﻨﺎﻥ) ﻟﻔﻈی
هندﻯ ﺑﻤﻌنی
عقل اﺳﺖ.) ﻭلی
اﺟﺴﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻋﻤل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺟﺴم
و تن ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮلی عقل
ﻮ ﺭﻭح ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺫﻫﻥ
ﻴک ﺒﻬﺸﺖ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ الهی
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ.
ﻣﻮلا ﺑﺪﺭﺳتی
ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ(ﺻﻠﺎﺕ) ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺎم
ﺼﺪّﻳﻘﺎﻥ ﻮ
أﺑﺮﺍﺭ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﮑﺎﻥ ﺒﻬﺸتی
ﺮﺍ ﺑﺮ
ﻣﻴﺸﻤﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ هماﻥ
ﺼﻔﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻨﺠﺘﻥ
ﺁﻟﻌﺒﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﺑﺎ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻮﺩﻳﺪﻥ ﻤﻘﺎﻡ (
ﺩﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ)
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪو تا
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 4634 -
اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(14ﺹ۴۸۴
ﺑﺤﺎﺭ ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻥّ
ﺍلأﺣﻠﺎﻡ ﻟﻢ ﺗﮑﻦ
ﻓﻴﻤﺎ ﻣﻀﻰ ﻓﻰ ﺃﻭﻝ
ﺍﻟﺨﻠﻖﻭ ﺍﻧّﻤﺎ
ﺣﺪثت ﻓﻘﻠﺖ ﻭﻣﺎ
ﺍﻟﻌﻠّﻪ ﻓﻰ ﺫﻟﻚ
؟ ﻓﻘﺎﻝﺍﻥ ﺍلله
عزّ ﺫ ﮐﺮﻩﺑﻌﺶ
ﺭﺳﻮلا ﺍﻟﻰ ﺃﻫﻞ
ﺯﻣﺎﻧﻪﻓﺪﻋﺎﻫﻢ
ﺍﻟﻰ ﻋﺒﺎﺩﻩ ﺍلله
ﻭ ﻃﺎﻋﺘﻪﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﺍﻥ ﻓﻌﻠﻨﺎ ﺫﻟﻚ
ﻓﻤﺎ ﻟﻨﺎ ؟ ﻓﻮﺍلله
ﻣﺎ ﺃﻧﺖ
ﺑﺄﮐﺸﺮﻧﺎ ﻣﺎلاﻭلا
ﺑﺄعزّﻧﺎ ﻋﺸﻴﺮﻩﻓﻘﺎﻝﺍﻥ
ﺃﻃﻌﺘﻤﻮﻧﻰ ﺃﺩﺧﻠﮑﻢ
ﺍلله ﺍﻟﺠﻨّﻪﻭ
ﺍﻥ
ﻋﺼﻴﺘﻤﻮﻧﻰ ﺃﺩﺧﻠﮑﻢ
ﺍلله ﺍﻟﻨﺎﺭﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﻭﻣﺎ ﺍﻟﺠﻨّﻪ ﻭ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ؟ ﻓﻮﺻﻒ
ﻟﻬﻢ ﺫﻟﻚ
ﻓﻘﺎﻟﻮﺍﻣﺘﻰ ﻧﺼﻴﺮ
ﺍﻟﻰ ﺫﻟﻚ ؟ ﻓﻘﺎﻝ
ﺍﺫﺍ ﻣﺘّﻢﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﻟﻘﺪ ﺭﺃﻳﻨﺎ ﺃﻣﻮﺍﺗﻨﺎ
ﺻﺎﺭﻭﺍ
ﻋﻈﺎﻣﺎ ﻭ ﺭﻓﺎﺗﺎ
ﻓﺎﺯﺩﺍﺩﻭﺍ ﻟﻪ
ﺗﮑﺬﻳﺒﺎﻭ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﺨﻔﺎﻓﺎ
ﻓﺄﺣﺪث ﺍلله عزّ
ﻭ ﺟﻞ ﻓﻴﻬﻢ ﺍلأﺣﻠﺎﻡﻓﺄﺗﻮﻩ
ﻓﺄﺧﺒﺮﻭﻩ ﺑﻤﺎ
ﺭﺃﻭﺍﻭﻣﺎ ﺃﻧﮑﺮﻭﺍ
ﻣﻦ ﺫﻟﻚﻓﻘﺎﻝ ﺍﻥ
ﺍلله عزّ ﺫﮐﺮﻩﺃﺭﺍﺩ
ﺃﻥ ﻳﺤﺘﺞ ﻋﻠﻴﮑﻢ
ﺑﻬﺬﺍ ﻫﮑﺬﺍ ﺗﮑﻮﻥ
ﺃﺭﻭﺍﺣﮑﻢ ﺍﺫﺍ
ﻣﺘّﻢﻭ ﺍﻥ
ﺑﻠﻴﺖ ﺃﺑﺪﺍﻧﮑﻢﺗﺼﻴﺮ
ﺍلأﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﻰ
ﻋﻘﺎﺏ ﺣﺘّﻰ ﺗُﺒﻌث   ﺍلأﺑﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺧﻠﻖﻭﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺣﺎﺩث   ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﮐﻮﺩﻙﻭﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕرؤیت
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺧﻮﺍﺏﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﺨﺼﺎ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﻭٴﻴﺖ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏﻧﻘﺶ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﺎﺯﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﻠﻖ ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻭﻝ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.(ﺣﻠﻢ ﻳﺎ ﺧﻮﺍﺏ)ﻭرؤیت
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺻﺒﺮ
ﻭﻧﻴﺰﺑﻤﻌﻨﻰ ﺃﺣﻮﺍﻝ
رؤیائی ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.والّا
ﺍﺣﻠﺎﻡ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺸﻴﻄﺎﻧﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺕﺭﺍﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺣﺎﺩث
)ﺷﺪﻥ ﻳﻌﻨﻰ(ﺟﺪﻳﺪﺍ
ﻭ ﺣﺪﻳثا)ﭘﻴﺪﺍ
شدﻥﻫﻤﺎﻥ
(ﺣﻮﺍﺩث رؤیاﺋﻰ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺼﻮﺭﺕ(ﺣﺪﻳﺶ ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻭ ﺣﺪﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻭ ﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪﻭ ﺗﺬﮐّﺮ
لاﺯﻡ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ.(
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ) ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ رؤیتﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭحی
ﺘﺮﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺍﺏﺁﻧﻬﺎ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻔﺎ
ﻳﺎﺑﺪ. ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻧﺼﻒ
ﻭﻧﺼﻒ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥﻭ
ﻣﺤﺎﺳﻦ ﺗﺎﺯﻩ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﻴﺮ ﺿﻤﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻣﺤﺎﺳﻦ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺗﺎ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﻭﻫﻢ ﭘﻴﺮﻭ
ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ رؤیتﻫﺎﻯ
ﺻﺎﺩﻗﻪ ﺩﺳﺖﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻭ ﻳﺎ ﺃﮐثرﻳﺖ
رؤیتﻧﻴﮑﻰ ﻭ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺑﺎ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺳﺖ.ﻣﻌﻄّﺮ
ﻭﺧﻨﻚ ﻭ ﮔﻠﮕﻮﻥ
ﻭﺭﻧﮕﻴﻦﻭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﭘﺮﻭﺍﺯﻭﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺎﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ ﻭ اسراء
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ) ﺭﺍﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ
ﻋﻠّﺖ ﺁﻥ ﭼﻴﺴﺖ؟(ﭼﺮﺍﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺷﺪ(ﻭﭼﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻴﺴﺖﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻋﻠّﺖ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩﻭﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﮐﻴﻨﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺣﺴﺮﺕ ﻫﺎ ﻭ
ﺣﺮﺹ ﻫﺎﻯ ﺯﺍﻳﺪ
ﺍﻟﻮﺻﻒﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﻭﺯﻭﺭ ﺁﺯﻣﺎﺋﻰ
ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭرؤیت ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﺩﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻭﮔﺬﺷﺖ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﻧﻴﻚ ﺃﻧﺪﻳﺶ
ﻭﻋﻔﻮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ عزّﻳﺰ
ﺍﻟﺬﮐﺮﺭﺳﻮﻟﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺃﻫﻞ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ( ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﻳﻜﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
اولی العزم ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ(ﺃﻫل
ﺰﻣﺎﻥ)ﻳﺎ  ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
هم ﺰﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭﻙ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻭ ﺩﻋﻮﺕ ﮐﺮﺩ ( ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺵ ) ﻭﻟﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻳﻢﺳﻮﺩ
ﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﻣﺎ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ؟ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺨﺪﺍﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﻝ ﺩﺍﺭﻯ ﻭ ﺩﺭ
ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻭ ﻋﺸﻴﺮﻩ
ﻣﺎ ﻗﻮﻯﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻰ ( ﻣﺎﻝ ﭘﻮﻝ
ﻭﺷﺮﻭﺕﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
( ﻣﺎ ﻟﻠﺄﻧﺴﺎﻥ ) ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭼﻮﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻮﺧﺖ ﺣﺮﮐﺖ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺟﺎﻧﺎﻥ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺟﺎﻥ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺩﺍﺭﺍﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺼﺮﻑ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻤﻮﻓﻖ
ﻭپس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠﻖﺍﺯﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮑﻪﺩﻋﻮﺕﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﻭﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪﺗﺎ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺭﻭﻯ ﺣﺴﺪ ﻭ
ﻧﺎﺑﺎﻭﺭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮ مثل ﻣﺎﻫﺴﺘﻰﻭ
ﭼﻴﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﻨﺪﺍﺭﻯ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮکس
ﮐﻪ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ(عزّﺕ)ﻭﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻭﺑﺰﺭﮔﻰﺑﺎﺯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻭ ﺳﻠﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥﺎﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻐﻠﻂ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﺮﺍ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻭ ﻫﻢ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ عزّﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻭﺍﺣﺘﺮﺍم
ﺨﺎﺹ ﻳک ﻤﻮﻓق
اﺳﺘثناﺋی اﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﻋﺸﻴﺮﻩ ﻳﺎ
ﻗﺒﻴﻠﻪﻫﻤﺎﻥ ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﻌﺎﺷﺮ ﺑﺎﻫﻢ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭ ﺁﻥ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﮔﻔﺖﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﻴﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺧﻞ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﻳﺎﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﺨﺴﺖ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻋﻀﻮﻳﺖ
ﻭ ﺑﺮﮔﻰ ﺍﺯ(ﺩﺭﺧﺖ
ﻭلاﻳﺖ)ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﺗﺎ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺩﺭﺧﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﮐﻨﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﺁﺗﺶ ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺴﺘﻨﺪﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻭﻋﺼﻴﺎﻥ ﻧﮑﻨﻨﺪﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻫﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ(ﺁﺗﺶ
ﺧﺪﺍ)ﻳﺎ ﻧﺎﺭﻋﮑس
ﻧﻮﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ ﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻤﺴﻮﻡ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺁﻧﺎﻥﮐﻪﺭﻭﺡ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﺷﻌﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻭﻫﺮ ﻧﺎﺭ
ﻭﻧﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺷﺒﻬﺎﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻮ ﺍﺣﺴﺎﺵ
ﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺭﻭﺯﺑﺎﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
) ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺁﺗﺶ ﺧﺪﺍ ﮐﺪﺍﻣﺎﺳﺖ؟ﻭ
ﺁﻥ ﺭﺳﻮﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﺮﺩ
( ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺷﮑﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ  ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺟﻬﻨم
ﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺑﻬﺸﺖﻫﺎﻯ ﺒﺸﺮﻳّﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﺭﻭﺡ ﻭﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻭﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ ﮔﻴﺎﻫﻰﻳﺎ
ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺒﺎلا ﺑﮑﺸﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢﺑﺎﺯﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺑﻘﺎﻓﻠﻪﻳﺶ
ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ ﻣﻠﺤﻖ
ﺷﻮﻧﺪ.ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﻠﺤﻖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺣﺘﻰ ﻭﻳﺮﻭﺳﻬﺎﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎلاﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ ﺃﺯﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻋﻘﻞ ﻣﺸﺒﺖ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺒﺮﻳﻢ ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢﻭﺩﺭ
ﻋﻮﺽ ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻫﺎﻯﺒﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ)ﻣﻴﻤﺎﻧﻴﻢ.
ﺗﺎ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮﺗﺮﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ پس
ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎلاﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ) ﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﻣﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ؟( ﺟﻬﻨﻢ
ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ ) ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
( ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻣﻴﺮﺳﺪﻭﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﻧﺪﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙﻭﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﺳﺨﺖ ﺁﻧﻬﺎپسﺍﺯ
ﺟﻬﻨﻢ ﺳﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺑﻴﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺰﻭل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻥﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﭘﺮﻋﺬﺍﺏ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ ﻨﻮﻋﻰ
ﺭﺍ ﻭﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻭ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺎلا
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ) ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﻳﻢﮐﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺎﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.(
ﺭﻭﺡ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺟﺴﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺟﺴﻢ ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﻭﺡﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﺗﺮﺍﮐﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ) ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻭﺩﺳﺖ ﮐﻢ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ( ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺣﺬﻑ ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﮑﻨﺪﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩﻭﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ) ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺣﻠﺎﻡ ﻭﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩ ( ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
رؤیتﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ . ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ( ﺑﺮﺍﺕ
ﻭ ﺩﻟﻴﻠﻰ) ﺍﻟﻬی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺟﺰ ترس ﻭ ﺳﻘﻮﻁ
ﻭﻫﻮﻝ ﮐﺮﺩﻥ ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﻨﻢ
ﺩﻭﻡ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﺎﺯﻩ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺷﺎﻧﺶ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺤﺒﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍلا ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺒﻚ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺟﻬﻨﻢ ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭﺩﺭﺩﻧﺎﮐﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ) ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﻋﺪﻩ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﻧﺰﺩ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺁﻣﺪﻧﺪ
ﻭﮔﺰﺍﺭﺵ ﻭﺧﺒﺮ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪﭼﻪ ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﭼﺮﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
( ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﺎﺑﻮﺵ ﻣﻴﺪﻳﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻫﻤﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﻭ ﺁﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻓﺰﻭﺩ
(ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺮ
عزّﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺕﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺸﻤﺎ
ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ ﮐﻨﺪ
(ﺍﺧﻄﺎﺭ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﻣﮋﺩﻩ
ﻣﻮﻓﻘﻴﺘﻬﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
) ﻭ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.( ﺑﻬﺸﺖﻭﺟﻬﻨﻢ
ﺭﺍ پسﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻭﺑﺎ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺳﺨﺘﻰ ﻳﺎ ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
) ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺷﻤﺎ
ﺑﭙﻮﺳﺪﻭﻟﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺷﻤﺎ ﺑﺴﻮﻯ ﻋﻘﺎﺏ
ﻣﻴﺮﻭﺩﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺑﺪﻧﻬﺎ ﻣﺒﻌﻮﺵﮔﺮﺩﻧﺪ
(ﺗﺼﻴﺮ ﻳﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ)ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﻋﻘﺎﺏ)ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ(ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ)ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﻧﻴﺰ(ﻋﻘﺒﻪ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ)ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺟﺴﻤﻬﺎ
ﻣﺒﻌﻮﺵ ﺷﻮﺩﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻤﺮ ﻫﺴﺘﻰﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﺴﻤﻬﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻳﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﺴﻢ ﻭﺗﻦﮐﻪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ ﺑﻰ ﺭﻭﺡ
ﻳﺎ ﮐﻢ ﺭﻭﺡ ﺷﺪﻩﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(بعثَت)ﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﺎ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻣﺠﺪﺩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﺷﺮﻁ لاﺯﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.والّا
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺭﺳﺎﻟﺖﺍﻟﻬﻴﻨﻴﺴﺖ
ﻭﻣﻌﺎﺩﻝ ﺑﺎ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖﺍﻟﻬﻴﺪﺭ
بعثَتﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻨﻴﺴﺖ.ﻭﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺠﺮﻡ ﺷﺪﻥ
ﺑﺘﺴﻤﻴﻪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ ﻣﺠﺮﻡ
لا ﺟﺮﻡ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻮﺩ.

حدیث 4635 -
ﺯﺍﻣﺎﻣﺒﺎﻗﺮﺍﺳﺖ(ﺝ14ﺹ487ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: کاﻥ فی
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
عاﺑﺪ ﻳﻘﺎل ﻠﻪ
ﺟﺮﻳﺢ ﻭﮐﺎﻥ
ﻴﺘﻌﺒّﺪ ﻓﻰ
ﺻﻮﻣﻌﻪ
ﻓﺠﺎٴﺘﻪ ﺍﻣّﻪ
ﻭﻫﻮ ﻳﺼﻠّﻰ
ﻓﺪﻋﺘﻪ ﻓﻠم
ﻴﺠﺒﻬﺎ
ﻓﺎﻧﺼﺮﻓﺖ ثمّ ﺃﺗﺘﻪ
ﻭ ﺩﻋﺘﻪ ﻓﻠم
ﻴﻠﺘﻔﺖ
ﺍﻟﻴﻬﺎ
ﻓﺎﻧﺼﺮﻓﺖ ثمّ
ﺃﺗﺘﻪ ﻭﺩﻋﺘﻪ
ﻓﻠم ﻴﺠﺒﻬﺎ
ﻭﻟم ﻴﮑﻠّﻤﻬﺎ
ﻓﺎﻧﺼﺮﻓﺖ ﻭهی
ﺘﻘﻮﻝ ﺃﺳﺄل
اله ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺃﻥ
ﻴﺨﺬﻟﻚ ﻓﻠﻤّﺎ
ﮐﺎﻥ ﻤﻥ اﻟﻐﺪ
ﺟاءﺖ ﻓﺎﺟﺮة ﻭﻗﻌﺪﺕ
ﻋﻨﺪ
ﺻﻮﻣﻌﺘﻪﻘﺪ
ﺃﺧﺬﻫﺎ
ﺍﻟﻄﻠﻖ
ﻓﺎﺩﻋﺖ ﺃﻥ
اﻟﻮﻟﺪ ﻣﻥ
ﺠﺮﻳﺢ ﻓﻔﺸﺎ
فی ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺃﻥ ﻤﻥ
کاﻥ ﻴﻠﻮم
اﻟﻨﺎس ﻋلی
اﻟﺰﻧﺎ ﻗﺪ
ﺯﻧی ﻮ ﺩﺭﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
عاﺑﺪﻯ ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺟﺮﻳح ﻨﺎم
ﺪﺍﺷﺖ (ﻋﺎﺑﺪ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻞ الهی
ﺸﻮﺩﻣﻮﺑﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﮔﺮﻫﻨﻮﺯ
ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪﻋﺒﺪ ﻭ
ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻄیع ﻮلاﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺍﻭ
ﻋﻴﻥ ﺸﺮک ﺒﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ)
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﺳﺮاء
ﻮﻋﺮﻭج
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هستند. (ﺑﻨﻰ)
ﻳﺎ ﺍﻭلاﺩ
ﺑﻤﻌنی
ﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ الهی
اﻧﺒﻴﺎ ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﻮﺍﻥ ﻮﺗﺎﺯﻩ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭﺣﺎل
ﺘﮑﺎﻣل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺘﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺻﻮﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺒﻮﺩ (ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻗﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﻣﻌﺒﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻪ ﺳﺎﻟک یک
ولیّ الهی ﺪﺭ
ﻭلاﻳﺖ) ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺁﻣﺪ
ﻭﺍﻭ ﺩﺭﺣﺎل
ﻨﻤﺎﺯ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺻﺪﺍ
ﺯﺩ ﻭلی عاﺑﺪ
ﭘﺎﺳخ ﺒﻤﺎﺩﺭ
ﻧﺪﺍﺩ
ﻭﺍﻋﺘﻨﺎﺋی
ﻨﮑﺮﺩ (ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﭙﻴﺮ
ﺣﺴﻴنی ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟم ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺻﺪﺍﺋی هم ﻨمی
ﺸﻨﻮﺩ. ﻭلی
ﻤﺎﺩﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺻﺪﺍ ﮐﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﺳخ
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ
ﻣﺘﻌﺒّﺪﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل کاﺭﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻤثبتی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ) ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻤﺎﺩﺭﺵ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭم ﻮ
ﺳﻮم ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺪﺍﺯﺩ
ﻭﺍﻭ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋی
ﻨﮑﺮﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺎﺩﺭ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺮﻓﺘﻥ ﻨﻔﺮﻳﻥ
کناﻥگفت ﮐﻪ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻯ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫم که
ﺗﻮﺭﺍ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﮐﻨﺪ (ﺷﮑﺴﺖ
ﺩﺭ ﺗﻠﺎﺵ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺘﻮ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻟﻪ
ﺑتی اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺃﺩﻳﺎﻥ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺗﺎ
ﻋﻴﺴﻰ و
کاملان عیسوب
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ایلی
یا إلی ﺒﻮﺩﻩ و
هست . ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ.
ﻭلی اﻟﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
عیسوی ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺎمی ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.
ﻭلی اﻟﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣﻞ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﺎ
ﺑﺎﻟغ ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻬﺎﺋی ﺨﻮﺩ
ﻫﻨﻮﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒلی ﻮ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی هستند.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ ﺣتی
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭل
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴنی هم
ﻨﺪﺍﺭﺩ) ﺭﻭﺯ
ﺑﻌﺪ ﺯﻥ
ﻔﺎﺣﺸﻪﺍﻯ که
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻫﻤﻪ
ﺑﻮﺩ ﻭﺁﺑﺴﺘﻥ
ﺒﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺻﻮﻣﻌﻪ ﻧﺸﺴﺖ
ﻭﺯﺍﺋﻴﺪ.
ﻭﺍﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺠﺮﻳح
عاﺑﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻤﻄلع ﺸﺪﻧﺪ
ﻭﻫﻤﮕی اﻭﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣنع اﺯ ﺯﻧﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ. ﺳﭙس
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺼﻠﻴﺐ
ﮐﺸﻴﺪﻥ عاﺑﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ.
ﻭﻣﺎﺩﺭﺵ ﺁﻣﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺰﺩ.
ﻭﻋﺎﺑﺪ
ﺑﻤﺎﺩﺭﺵ ﮔﻔﺖ
ﺁﺭﺍم ﺒﺎﺵ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻔﺮﻳﻥ ﺘﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﺮﺩم
ﺠﺮﻳﺎﻥ ﺮﺍ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻃﻔل ﻔﺎﺣﺸﻪ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻃﻔﻞ
ﻓﻠﺎﻥ ﭽﻮﭘﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻬﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺮﻳح ﺮﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺮﻳح ﺴﻮﮔﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺩ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺮک ﻨﮑﻨﺪ.(
ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
عاﺑﺪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﺑﺨﺸﻴﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻣﺎﺩﺭﺵ ﻳﺎ
ﻭلیّ الهی
ﺨﻮﺩ

حدیث 4635 -
ﺯﺍﻣﺎﻣﺒﺎﻗﺮﺍﺳﺖ(ﺝ14ﺹ487ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: کاﻥ فی
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
عاﺑﺪ ﻳﻘﺎل ﻠﻪ
ﺟﺮﻳﺢ ﻭﮐﺎﻥ
ﻴﺘﻌﺒّﺪ ﻓﻰ
ﺻﻮﻣﻌﻪ
ﻓﺠﺎٴﺘﻪ ﺍﻣّﻪ
ﻭﻫﻮ ﻳﺼﻠّﻰ
ﻓﺪﻋﺘﻪ ﻓﻠم
ﻴﺠﺒﻬﺎ
ﻓﺎﻧﺼﺮﻓﺖ ثمّ ﺃﺗﺘﻪ
ﻭ ﺩﻋﺘﻪ ﻓﻠم
ﻴﻠﺘﻔﺖ
ﺍﻟﻴﻬﺎ
ﻓﺎﻧﺼﺮﻓﺖ ثمّ
ﺃﺗﺘﻪ ﻭﺩﻋﺘﻪ
ﻓﻠم ﻴﺠﺒﻬﺎ
ﻭﻟم ﻴﮑﻠّﻤﻬﺎ
ﻓﺎﻧﺼﺮﻓﺖ ﻭهی
ﺘﻘﻮﻝ ﺃﺳﺄل
اله ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺃﻥ
ﻴﺨﺬﻟﻚ ﻓﻠﻤّﺎ
ﮐﺎﻥ ﻤﻥ اﻟﻐﺪ
ﺟاءﺖ ﻓﺎﺟﺮة ﻭﻗﻌﺪﺕ
ﻋﻨﺪ
ﺻﻮﻣﻌﺘﻪﻘﺪ
ﺃﺧﺬﻫﺎ
ﺍﻟﻄﻠﻖ
ﻓﺎﺩﻋﺖ ﺃﻥ
اﻟﻮﻟﺪ ﻣﻥ
ﺠﺮﻳﺢ ﻓﻔﺸﺎ
فی ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺃﻥ ﻤﻥ
کاﻥ ﻴﻠﻮم
اﻟﻨﺎس ﻋلی
اﻟﺰﻧﺎ ﻗﺪ
ﺯﻧی ﻮ ﺩﺭﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
عاﺑﺪﻯ ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺟﺮﻳح ﻨﺎم
ﺪﺍﺷﺖ (ﻋﺎﺑﺪ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻞ الهی
ﺸﻮﺩ ﻣﻮﺑﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮﻫﻨﻮﺯ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ ﻋﺒﺪ
ﻭ ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻄیع
ﻮلاﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺍﻭ
ﻋﻴﻥ ﺸﺮک ﺒﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ)
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﺳﺮاء
ﻮﻋﺮﻭج
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هستند. (ﺑﻨﻰ)
ﻳﺎ ﺍﻭلاﺩ
ﺑﻤﻌنی
ﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ الهی
اﻧﺒﻴﺎ ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﻮﺍﻥ ﻮﺗﺎﺯﻩ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭﺣﺎل
ﺘﮑﺎﻣل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺘﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺻﻮﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺒﻮﺩ (ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻗﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﻣﻌﺒﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻪ ﺳﺎﻟک یک
ولیّ الهی ﺪﺭ
ﻭلاﻳﺖ) ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺁﻣﺪ
ﻭﺍﻭ ﺩﺭﺣﺎل
ﻨﻤﺎﺯ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺻﺪﺍ
ﺯﺩ ﻭلی عاﺑﺪ
ﭘﺎﺳخ ﺒﻤﺎﺩﺭ
ﻧﺪﺍﺩ ﻭﺍﻋﺘﻨﺎﺋی
ﻨﮑﺮﺩ (ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﭙﻴﺮ
ﺣﺴﻴنی ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟم ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﺻﺪﺍﺋی
هم ﻨمی ﺸﻨﻮﺩ.
ﻭلی ﻤﺎﺩﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺻﺪﺍ ﮐﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﺳخ
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ
ﻣﺘﻌﺒّﺪﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل
کاﺭﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻤثبتی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ) ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻤﺎﺩﺭﺵ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭم ﻮ
ﺳﻮم ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺪﺍ ﺯﺩ
ﻭﺍﻭ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋی
ﻨﮑﺮﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺎﺩﺭ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺮﻓﺘﻥ ﻨﻔﺮﻳﻥ
کناﻥگفت ﮐﻪ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻯ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫم که
ﺗﻮﺭﺍ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﮐﻨﺪ (ﺷﮑﺴﺖ
ﺩﺭ ﺗﻠﺎﺵ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺘﻮ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻟﻪ
ﺑتی اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺃﺩﻳﺎﻥ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺗﺎ
ﻋﻴﺴﻰ و
کاملان عیسوب
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ایلی
یا إلی ﺒﻮﺩﻩ و
هست . ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ.
ﻭلی اﻟﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
عیسوی ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺎمی ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.
ﻭلی اﻟﻪ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣﻞ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﺎ
ﺑﺎﻟغ ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻬﺎﺋی ﺨﻮﺩ
ﻫﻨﻮﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒلی ﻮ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی هستند.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ ﺣتی
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭل
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴنی هم
ﻨﺪﺍﺭﺩ) ﺭﻭﺯ
ﺑﻌﺪ ﺯﻥ
ﻔﺎﺣﺸﻪﺍﻯ که
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻫﻤﻪ
ﺑﻮﺩ ﻭﺁﺑﺴﺘﻥ
ﺒﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺻﻮﻣﻌﻪ ﻧﺸﺴﺖ
ﻭﺯﺍﺋﻴﺪ.
ﻭﺍﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺠﺮﻳح
عاﺑﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻤﻄلع ﺸﺪﻧﺪ
ﻭﻫﻤﮕی اﻭﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣنع اﺯ ﺯﻧﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ. ﺳﭙس
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺼﻠﻴﺐ
ﮐﺸﻴﺪﻥ عاﺑﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ.
ﻭﻣﺎﺩﺭﺵ ﺁﻣﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺰﺩ.
ﻭﻋﺎﺑﺪ
ﺑﻤﺎﺩﺭﺵ ﮔﻔﺖ
ﺁﺭﺍم ﺒﺎﺵ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻔﺮﻳﻥ ﺘﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﺮﺩم
ﺠﺮﻳﺎﻥ ﺮﺍ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻃﻔل ﻔﺎﺣﺸﻪ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻃﻔﻞ
ﻓﻠﺎﻥ ﭽﻮﭘﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻬﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺮﻳح ﺮﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺮﻳح ﺴﻮﮔﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺩ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺮک ﻨﮑﻨﺪ.(
ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
عاﺑﺪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﺑﺨﺸﻴﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻣﺎﺩﺭﺵ ﻳﺎ
ﻭلیّ الهی
ﺨﻮﺩﺵ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺣﻔﻈ ﻤﺎﺩﺭ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻘﺒﻮل الهی هست.
ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑی
ﻨﻴﺰ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﮑﻠم ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﻓﺎﺣﺸﻪ
ﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ عاﺑﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ هدﺍﻳﺖ
ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ ﺩﺭ رؤیت
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ)

خدیث 4637 -
اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ488ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﮐﺎﻥ ﻓﻰ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺭﺟﻞﻭ
ﮐﺎﻥ ﻟﻪ ﺑﻨﺘﺎﻥﻓﺰﻭﺟﻬﻤﺎ
ﻣﻦ ﺭﺟﻠﻴﻦﻭﺍﺣﺪ
ﺯﺭﺍﻉ ﻭ ﺁﺧﺮ ﻳﻌﻤﻞ
ﺍﻟﻔﺨّﺎﺭثُمّ
ﺍﻧّﻪ ﺯﺍﺭﻫﻤﺎﻓﺒﺪﺃ
ﺑﺎﻣﺮﺃﻩ ﺍﻟﺰﺭﺍﻉﻓﻘﺎﻝ
ﻟﻬﺎ ﮐﻴﻒﺣﺎﻟﻚ؟
ﻗﺎﻟﺖ ﻗﺪ ﺯﺭﻉ ﺯﻭﺟﻰ
ﺯﺭﻋﺎ کثیرﺍﻓﺎﻥ
ﺟﺎٴ ﺍلله ﺑﺎﻟﺴﻤاء
ﻓﻨﺤﻦ ﺃﺣﺴﻦ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺣﺎلاثُمّ
ﺫﻫﺐ ﺍﻟﻰ ﺍلاﺧﺮﻯﻓﺴﺄﻟﻬﺎ
ﻋﻦ ﺣﺎﻟﻬﺎﻓﻘﺎﻟﺖ
ﻗﺪ ﻋﻤﻞ ﺯﻭﺟﻰ
ﻓﺨّﺎﺭﺍ کثیرﺍﻓﺎﻥ
ﺃﻣﺴﻚ ﺍلله السماء
ﻋﻨّﺎﻓﻨﺤﻦ ﺃﺣﺴﻦ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺣﺎلا
ﻓﺎﻧﺼﺮﻑﻭﻫﻮ ﻳﻘﻮﻝ
ﺍﻟﻠّﻬﻢ ﺃﻧﺖ ﻟﻬﻤﺎ
ﺩﺭ ﻗﻮﻡ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ( ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ اسراء
ﻭﻋﺮﻭﺝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻣﺮﺩﻯ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﺩﺍﺷﺖ
( ﺭﺟﻞ ﻳﺎ ﻣﺮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﺟﻞ ﻭﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺍﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺷﻮﻫﺮ
ﺩﺍﺩﻳﮑﻰ ﺑﮑﺸﺎﻭﺭﺯ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻴﻚ
ﮐﻮﺯﻩ ﮔﺮ ﻭﭼﻮﻥ
ﭘﺪﺭ ﺍﺯ ﺩﺧﺘﺮ ﻫﻤﺴﺮ
ﺯﺍﺭﻉ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻥ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺩﺧﺘﺮ ﮔﻔﺖﮐﻪ ﻫﻤﺴﺮﻡ
ﮐﺸﺖ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺒﺎﺭﺩ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺿﻌﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ.( ﮐﻪ ﺯﺭﺍﻋﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺷﻤﺮ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺑﺎﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺣﺎﻝ ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اسراء
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺯﺭﺍﻋﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
) ﺳپس ﻣﺮﺩ ﺑﻨﺰﺩ
ﺩﺧﺘﺮ ﺩﻳﮕﺮﺵ ﺭﻓﺖﮐﻪ
ﻫﻤﺴﺮ ﮐﻮﺯﻩ ﮔﺮ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﭘﺮﺳﻴﺪﻭﺍﻭ
ﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻭﺿﻊ ﻣﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﻗﻮﻡ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ( ﮐﻮﺯﻩ ﮔﺮ
ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﮐﻪ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺻﻨﻌﺖ ﺍﻭ
ﺧﺸﻚ ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻐﺎﻳﺮ ﺑﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﺮﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ کس ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺑﻨﻔﻊ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪﺃﻗﻞ ﺗﻮکُلّ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺪﺭ ﮐﻪﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺖﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻢ
( ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺻﻠﺎﺡ ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻰ. ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻧﻔﻊ ﻫﺮﻳﻚ ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﮕﻰ ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻮکُلّ
ﻳﺨﺪﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﻭﻧﻌﻤﺖﻭﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ.
ﺑﺎ ﺗﻮﻗﻒﺁﻥ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﮐﻨﻨﺪﻭﺗﻮکُلّ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍ ﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﺧﺪﺍ ﺻﻠﺎﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﻓﻘﺮ ﻭﺑﻰ
ﺑﺎﺭﺍﻧﻰﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺎﺭﺍﻥﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﻫﻢ ﺑﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻴﺎﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺷﺮﻭﺗﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻳﺎ ﻧﻴﺎﺑﺪ
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻴﺎﺳﺖ.

حدیث
4538 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ488ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﮐﺎﻥ ﻓﻰ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺭﺟﻞﻳﮑثر
ﺃﻥ ﻳﻘﻮﻝ ﺍﻟﺤﻤﺪ
لله رَبّ ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ
ﻭ ﺍﻟﻌﺎﻗﺒﻪ ﻟﻠﻤﺘّﻘﻴﻦﻓﻐﺎﻅ
ابلیس ﺫﻟﻚﻓﺒﻌﺶ
ﺍﻟﻴﻪ ﺷﻴﻄﺎﻧﺎﻓﻘﺎﻝ
ﻗﻞ ﺍﻟﻌﺎﻗﺒﻪ
ﻟﻠﺄﻏﻨﻴاأ
ﻓﺠاءه ﻓﻘﺎﻝ ﺫﻟﻚﻓﺘﺤﺎﮐﻤﺎ
ﺍﻟﻰ ﺃﻭﻝ ﻣﻦ ﻳﻄﻠﻊ
ﻋﻠﻴﻬﻤﺎﻋﻠﻰ ﻗﻄﻊ
ﻳﺪ ﺍﻟّﺬﻯ ﻳﺤﮑﻢ
ﻋﻠﻴﻪﻓﻠﻘﻴﺎ ﺷﺨﺼﺎ
.... ﺩﺭ ﻗﻮﻡ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﺳﭙﺎس ﻭﺣﻤﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
رَبّ ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻣﺘّﻘﻴﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(
ﺣﻤﺪ ﺧﺪﺍﺳﭙﺎس
ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎ
ﺣﺼﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻗﺎﺋﻢﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.رَبّ ﻳﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﺮﺑّﻰ
ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ ﻭ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﻦ
رَبّ ﺳﺎﻟﻚﻭﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮﻳﻦ رَبّ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺭﺣﻤﺎﻥ رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻋﻤﻞ ﺷﻮﺩ.ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ
ﻯﺮﭼﻪ ﻋﻠﻮﻡ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
لاﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ ﻭﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻳﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭ(ﻣﺘّﻘﻴﻦ)ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺗﻘﻮﺍ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺗﻘﻮﺍ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺭﻭﺡﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ترس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺘّﻘﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻘﻮﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ابلیس
ﻏﻀﺐ ﮐﺮﺩﻭ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ.(ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﻭﻟﻰ ابلیس
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪﻋﺎﻗﺒﺖﻣﺘّﻘﻴﻥﺮﺍ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ابلیس
ﺧﻮﺩ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺷﻤﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﺑﺂﻥ ﺷﺨﺺ
ﮔﻔﺖﺧﻄﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻰﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻏﻨﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ(ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻫﺎﻯﺨﻮﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺨﺸﺸﻬﺎﺋﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻢ
ﺷﺪﻥﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﺑﺨﺮﻧﺪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻏﻨﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻏﻨﺎﻯ ﻣﺎﻝ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ) ﺳپس
ﺁﻥ ﻣﺮﺩ ﻣﺘّﻘﻰ
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ابلیس ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺍﺷﺖ ﺗﺎ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﮐﺮﺩﺑﮕﻮﻳﺪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﺗﻘﻮﺍ ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻏﻨﺎﻯ ﻣﺎﻝ ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮکس ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﮐﻪ ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﺩﺳﺘﺶ ﻗﻄﻊ
ﺷﻮﺩ.ﺳپس ﺑﺸﺨﺼﻰ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ ﺍﻭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺩﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺷﺮﻭﺕ ﻭ ﻏﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺳﺖ
ﺷﺨﺺ ﻣﺘّﻘﻰ ﻗﻄﻊ
ﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺫﮐﺮ ﻭ ﺷﻌﺎﺭ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ
ﺑﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ابلیس
ﮔﻔﺖﺣﺎﺿﺮﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺖ ﺩﻳﮕﺮﻡ ﺷﺮﻁ
ﺑﻨﺪﻯ ﮐﻨﻢ.
ﺑﺎﺯ ﺷﺨﺺ ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺩﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖﺩﺭ
ﻏﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺳﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺘّﻘﻴﻨﻴﺰ
ﻗﻄﻊ ﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﻳﻦ ﻣﺘّﻘﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺳﺖﺑﻬﻤﺎﻥ ﺷﻌﺎﺭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﺍﺩﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﺘّﻘﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ابلیسﮔﻔﺖ
ﺣﺎﺿﺮﻡ ﺑﺮ ﺳﺮ ﮔﺮﺩﻥ
ﺧﻮﺩ ﺷﺮﻁ ﺑﺒﻨﺪﻳﻢ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺎﻫﻢ ﺭﻓﺘﻨﺪﺑﻴﻚ
ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺳﻨﮕﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺘّﻘﻰ ﮔﻔﺖ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﮐﻪ ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮ ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘّﻘﻰ ﮐﺮﺩ ﻭﺩﺳﺘﺎﻧﺶ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭﮔﺮﺩﻥ
ﺁﻥ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺯﺩﻩ
ﺷﺪ.ﻭﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻣﺘّﻘﻴﺎﻥ اﺳﺖ(ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺘﺎﻧﺶ ﻗﻄﻊ
ﺷﻮﺩﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺠﺴﻤﻪﺍﻯ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺍﺩﺍﺭﮐﺮﺩ.ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
سلوک الهی ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﺪﺍﻡ
ﮔﺮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺯﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ .

حدیث 4639 -
اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ14ﺹ489 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻳﻚ
ﻗﺎﺿﻰ ﺩﺭ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺤﻖ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﭼﻮﻥ ﻣﺮﮒ
ﺍﻭ ﺭﺳﻴﺪﺑﺰﻧﺶ
ﮔﻔﺖﺍﮔﺮ ﺑﻤﻴﺮﻣﻤﺮﺍ
ﺑﺸﻮﻯ ﻭﮐﻔﻦ ﮐﻦ ﻭﺻﻮﺭﺗﻢ ﺭﺍ ﺑﭙﻮﺷﺎﻥﺩﺭ
ﺗﺨﺖ ﺑﮕﺬﺍﺭﮐﻪ
ﺍﻥ ﺷﺎٴ ﺍلله
ﺁﺳﻴﺒﻰ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻰ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻗﺎﺿﻰ
ﺑﻤﺮﺩﺯﻧﺶ ﻟﺨﺘﻰ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﺪﺳپس
ﺭﻭﭘﻮﺵ ﻣﺮﺩﻩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖﻭﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﮐﺮﻣﻰ ﺑﻴﻨﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ
( ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺩﺭ
ﻳﻚ رؤیت ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﻭﺯﻥ ﺗﺮﺳﻴﺪﻭﻟﻰ
ﻗﺎﺿﻰ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺰﻥ ﮔﻔﺖﺁﻳﺎ ﺗﺮﺳﻴﺪﻯ؟
ﺯﻥ ﮔﻔﺖ ﺁﺭﻯ ﻭﻗﺎﺿﻰ
ﻣﺮﺩﻩ ﮔﻔﺖ : ﻭﺍلله
ﻣﺎ ﻫﻮ ﺍلا ﻓﻰ ﺃﺧﻴﻚﻭ
ﺫﻟﻚ ﺃﻧّﻪ ﺃﺗﺎﻧﻰ
ﻭﻣﻌﻪ ﺧﺼﻢ ﻟﻪﻓﻠﻤّﺎ
ﺟﻠﺴﺎ
ﻗﻠﺖﺍﻟﻠّﻬﻢ ﺍﺟﻌﻞ
ﺍﻟﺤﻖ ﻟﻪﻓﻠﻤّﺎ
ﺍﺧﺘﺼﻤﺎ ﮐﺎﻥ ﺍﻟﺤﻖﻟﻪ
ﻓﻔﺮﺣﺖ ﻓﺄﺻﺎﺑﻨﻰ
ﻣﺎ
ﺭﺃﻳﺖﻟﻤﻮﺿﻊ ﻫﻮﺍﻯ
ﻣﻊ ﻣﻮﺍﻓﻘﻪ ﺍﻟﺤﻖ
ﻟﻪ  ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻳﺪﻯ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺁﻥ ﺷﺪﻡ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺯﻯ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺧﺼﻢ
ﺧﻮﺩﻧﺰﺩ ﻣﻦ ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺁﻣﺪﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ
ﮔﻔﺘﻢﺧﺪﺍ ﺗﻮ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻦﮐﻪ ﺣﻖ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ ( ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺯﻥ ) ﻭﭼﻮﻥ ﻣﺨﺎﺻﻤﻪ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺖﺧﺮﺳﻨﺪ ﺷﺪﻡ
ﻭ ﺍﻳﻦ باعث ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﻣﻦ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻮﺿﻊ هَوَس ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻣﻦ ﺑﻮﺩﮔﺮﭼﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺣﻖ
ﺑﻮﺩ( ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﺭﺟﻪ
ﺷﺪﺕ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﻭﺭﻯﻬﺎ
ﺑﺒﻰ ﻃﺮﻓﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭﺗﺼﻮﺭﻭ
ﺁﺭﺯﻭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ ﻧﺎﺣﻖ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺍﺳﺖ.ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻗﻀﺎﺋﻰ ﺃﻣﺮﻯ ﺣﻘﻮﻗﻰ
ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﻗﺒﻮﻝ ﺷﺨﺼﻰ
ﺷﺎﻳﺴﻪﺍﻯﺎﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺑﻨﺸﻴﻨﻨﺪ.ﺑﺸﺮﻃﻰ
ﮐﻪﻃﺮﻓﻴﻦ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﺭﺃﻯ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻗﺎﺿﻰ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺷﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺮ ﺣﮑﻢ ﺍﻭ ﺗﻦ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﻰ ﻃﺮﻓﻰ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻭﺭ
ﺑﺎﺯ ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﺭ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
رؤیتﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
رؤیت ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺘﻌﻬّﺪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍلاﺟﺮﺍ ﺍﺳﺖ.والّا
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻨﻰ ﺷﺪﻩﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺟﺎﻯ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺩﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ ﺑﺎﻫﻢ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪﭘﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﻭﺭ ﺑﻴﻄﺮﻑﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻭ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﻣﺼﻠﺤﺖ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﻭﻳﺎ ﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ.والّا
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻭﺭﺑﻄﻰ ﺑﺪلاﺋﻞ
ﻭﺣﺠّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺩﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ آثار ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺷﺨﺎﺹﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻃﺒﻌﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ
)

حدیث
4640 – از ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14 ﺹ490 بحاﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﺭﺟﻠﺎ
ﮐﺎﻥ ﻓﻰ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﻗﺪ
ﺩﻋﺎ ﺍلله ﺃﻥ ﻳﺮﺯﻗﻪ
ﻏﻠﺎﻣﺎﻳﺪﻋﻮ ﺷﻠﺎﺷﺎ
ﻭﺷﻠﺎﺷﻴﻦ ﺳﻨﻪﻓﻠﻤّﺎ
ﺭﺃﻯ ﺃﻥ ﺍلله ﺗﻌﺎﻟﻰ
لا ﻳﺠﻴﺒﻪﻗﺎﻝ
ﻳﺎ رَبّﺃﺑﻌﻴﺪ
ﺃﻧﺎ ﻣﻨﻚ ﻓﻠﺎ ﺗﺴﻤﻊ
ﻣﻨّﻰﺃﻡ ﻗﺮﻳﺐ
ﺃﻧﺖ ﻓﻠﺎ ﺗﺠﻴﺒﻨﻰ؟
ﻓﺄﺗﺎﻩ ﺁﺕ ﻓﻰ ﻣﻨﺎﻣﻪﻓﻘﺎﻝ
ﻟﻪ ﺍﻧّﻚ
ﺗﺪﻋﻮ ﺍلله ﺑﻠﺴﺎﻥ
ﺑﺬﻯ ﻭ ﻗﻠﺐ ﻋﻠﻖ
ﻏﻴﺮ ﻧﻘﻰ ﻭ ﺑﻨﻴّﻪ
ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩﻗﻪﻓﺎﻗﺒﻊ
ﻣﻦ ﺑﺬﺍﺋﻚﻭ ﻟﻴﺘّﻖ
ﺍلله ﻗﻠﺒﻚﻭ ﻟﺘﺤﺴﻦ
ﻧﻴّﺘﻚﻗﺎﻝ ﻓﻔﻌﻞ
ﺍﻟﺮﺟﻞ ﺫﻟﻚﻓﺪﻋﺎ
ﺍلله عزّﻭﺟﻞﻓﻮﻟﺪ
ﻟﻪ ﻏﻠﺎﻡ ﻣﺮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﻮﺩ ( ﺭﺟﻞ ﺭﺍﺟﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻫﺮﻭ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻃﺎﻟﺐ اسراء
ﻳﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﻮﺩ.ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻮﺩﻙ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﺣﺘﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺯﻥ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﺳﻰ ﻭﺳﻪ
ﺳﺎﻝ ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ ﺑﻮﻯ ﺑﺪﻫﺪ
( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻤﺎﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻄﻠﺒﺪﻭﻟﻰ
ﻣﻮﻓﻖ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
) ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺁﻳﺎ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺩﻭﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﻮﻯ؟ﻭ ﻳﺎ ﺑﻤﻦ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻫﺴﺘﻰﮐﻪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻤﻦ ﻧﻤﻴﺪﻫﻰ؟
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺑﺶ
ﺷﻨﻴﺪ (ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺩﺭ رؤیت
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺑﺼﻮﺭﺕﻓﮑﺮ
ﻭ ﺑﺬﻫﻦ ﺭﺳﻴﺪﻥﺎﺳﺖ)
ﮐﻪﺗﻮ ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ
ﺯﺷﺘﻰ ﻣﺮﺍ ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻰﻭ ﻗﻠﺒﻰ
ﻧﺎﭘﺎﻙ ﺩﺍﺭﻯﻭﺑﺎ
ﻧﻴّﺖ ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩﻕ
ﻫﺴﺘﻰ.ﺍﺯ ﺯﺷﺘﻰ
ﮐﻠﺎﻡ ﺩﻭﺭﻯ ﮐﻦﻭ
ﺩﻟﺖ ﺭﺍ ﺗﺮﺳﺎﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭ ﺑﺎ
ﺗﻘﻮﺍ ﮐﻦ.ﻭﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﮑﻮ ﺑﺪﺍﺭ
( ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴّﺖ
ﺍﻭ ﻓﮑﺮ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻓﺰﻭﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻥ ﻣﺮﺩ ﭼﻨﺎﻥ ﮐﺮﺩﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﻋﺎ ﻧﻤﻮﺩﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ ﻳﺎﻓﺖ
( ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻭ ﺑﺎ
ﻗﻠﺒﻰ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.(ﺗﺤﺴﻴﻦ)ﻧﻴﮑﻮ
ﮐﺮﺩﻥ ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﺍﺳﺖ.ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰاکثرﺍ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﺒﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭﻩ ﺯﻳﺎﺩﻩ ﺭﻭﻯ
ﮐﻨﻴﺪ.ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻳﻬﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮ ﺭﺳﻴﺪﻩﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭاسراء ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ ﺁﻥﮐﻪ
ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﺧﺎﺹ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻳﻚ ﺻﻔﺖ ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺧﺎﺻﻰ ﺭﺍ ﻣﺸﺨّﺺ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ.

حدیث
4641 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ491 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺩﺭ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﺮﺩ ﺳﺎﻟﻤﻰ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺯﻥ ﺻﺎﻟﺤﻰ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻣﺮﺩ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﻳﺪﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺪﺕ ﻋﻤﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﮔﻔﺖ ﻧﺼﻒ ﺁﻥ ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩﻭ ﻧﺼﻒ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎ ﺳﺨﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﻭﺗﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﻯ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﻰﮐﻪ
ﮐﺪﺍﻡ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﺑﺰﻧﺶ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺧﻮﺍﺏ ﮐﺮﺩ.ﻭﺍﻭ
ﮔﻔﺖ ﻧﺼﻒ ﺍﻭﻝ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻦﮐﻪ
ﺧﻮﺏ ﺑﺎﺷﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﻧﻴﻤﻪ
ﺩﻭﻡ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﻨﻴﻢ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺷﺮﻭﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻳﺎﺩ
ﺷﺪ ﺯﻧﺶ ﮔﻔﺖ ﺑﻔﮑﺮ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻣﺤﺘﺎﺝ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺵﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺻﻠﻪ ﺭﺣﻢ ﮐﻦ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺴﺎﻳﮕﺎﻥ
ﻭﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻧﺼﻒ ﺍﻭﻝ ﻋﻤﺮ ﺍﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ ﺁﻥ ﻣﺮﺩ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﻓﺎﻩ ﻭﺭﺍﺣﺘﻰ
ﻭ ﺷﺮﻭﺕ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺷﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﭙﺎﺵ ﺗﻮ ﺭﺍ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮﺕ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻭﺳﻌﺖ ﻭﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻮﺩ.( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
مؤمنان ﺷﺮﻭﺕ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺴﺐ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯﻐﻴﺮ
ﻣﻮٴﻤﻦﭼﻨﻴﻦ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻫﻨﻮﺯﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺻﻠﻴﺎﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ سالک
الهی ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﮐﻪﻣﺎﻝ ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩﻭﻧﻪ ﺷﺮﻭﺕ
ﻧﻘﺪﻯ ﺍﻭﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺁﺳﻮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.والّا
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ
ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺨﺸﺶ ﻭ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ ﺑﺮ
ﻣﻴﺸﻤﺮﺩﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﻗﻠﺐ ﻧﺮﻡ ﻭﻓﮑﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

حدیث
4642 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ492ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺧﺮﺟﺖ ﺍﻣﺮﺃﻩ
ﺑﻐﻰ ﻋﻠﻰ ﺷﺒﺎﺏ
ﻣﻦ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﻓﺄﻓﺘﻨﺘﻬﻢﻓﻘﺎﻝ
ﺑﻌﻀﻬﻢ ﻟﻮ ﮐﺎﻥ
ﺍﻟﻌﺎﺑﺪ ﻓﻠﺎﻧﺎ
ﺭﺁﻫﺎﺃﻓﺘﻨﺘﻪ
ﻭﺳﻤﻌﺖ ﻣﻘﺎﻟﺘﻬﻢ
ﻓﻘﺎﻟﺖﻭﺍلله لا
ﺃﻧﺼﺮﻑ ﺍﻟﻰ
ﻣﻨﺰﻟﻰ ﺣﺘّﻰ ﺍﻓﺘﻨﻪﻓﻤﻀﺖ
ﻧﺤﻮﻩ ﻓﻰ ﺍﻟﻠّﻴﻞﻓﺪﻗّﺖ
ﻋﻠﻴﻪ ﻓﻘﺎﻝﺁﻭﻯ
ﻋﻨﺪﻙ ﻓﺄﺑﻰ
ﻋﻠﻴﻬﺎﻓﻘﺎﻟﺖ
ﺍﻥ ﺑﻌﺾ ﺷﺒﺎﺏ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﺭﺍﻭﺩﻭﻧﻰ
ﻋﻦ ﻧﻔﺴﻰﻓﺎﻥ ﺃﺩﺧﻠﺘﻨﻰ
والّا ﻟﺤﻘﻮﻧﻰ
ﻭ ﻓﻀﺤﻮﻧﻰﻓﻠﻤّﺎ
ﺳﻤﻊ ﻣﻘﺎﻟﺘﻬﺎ
ﻓﺘﺢ ﻟﻬﺎﻓﻠﻤّﺎ
ﺩﺧﻠﺖ ﻋﻠﻴﻪ ﺭﻣﺖ
ﺑﺸﻴﺎﺑﻬﺎﻓﻠﻤّﺎ
ﺭﺃﻯ ﺟﻤﺎﻟﻬﺎ ﻭ
ﻫﻴﺌﺘﻬﺎ ﻭﻗﻌﺖ
ﻓﻰ ﻧﻔﺴﻪﻓﻀرَبّ
ﻳﺪﻩ ﻋﻠﻴﻬﺎ ثُمّ
ﺭﺟﻌﺖ ﺍﻟﻴﻪ ﻧﻔﺴﻪﻭﻗﺪ
ﮐﺎﻥ ﻳﻮﻗﺪ ﺗﺤﺖ
ﻗﺪﺭ ﻟﻪﻓﺄﻗﺒﻞ
ﺣﺘّﻰ ﻭﺿﻊ ﻳﺪﻩ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻓﻘﺎﻟﺖ ﺃﻯ ﺷﻴﻴٴ
ﺗﺼﻨﻊ ؟ ﻓﻘﺎﻝ ﺃﺣﺮﻗﻬﺎ
لأﻧّﻬﺎ ﻋﻤﻠﺖ ﺍﻟﻌﻤﻞﻓﺨﺮﺟﺖ
ﺣﺘّﻰ ﺃﺗﺖ ﺟﻤﺎﻋﻪ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻓﻘﺎﻟﺖ
ﺍﻟﺤﻘﻮﺍ ﻓﻠﺎﻧﺎ
ﻓﻘﺪ ﻭﺿﻊ ﻳﺪﻩ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﻨﺎﺭﻓﺄﻗﺒﻠﻮﺍ
ﻓﻠﺤﻘﻮﻩﻭ ﻗﺪ ﺍﺣﺘﺮﻗﺖ
ﻳﺪﻩ ﺯﻧﻰ ﻓﺎﺣﺸﻪ
ﺑﺮ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ ﭼﻨﺎﻥ
ﺯﻳﺒﺎ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺎﻥ ﻋﺎﺑﺪ ﻫﻢ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪﻣﻔﺘﻮﻥ
ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.( ﻓﺮﻳﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
باعث ﺷﮑﺴﺖ ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
) ﻭﭼﻮﻥ ﺯﻥ ﺷﻨﻴﺪ
ﮔﻔﺖ ﺑﺨﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﺭﻭﻡﻣﮕﺮ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﺑﺪ ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﻢ
ﻣﻔﺘﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻢ.ﻭﻓﺎﺣﺸﻪ ﺩرَبّ
ﺧﺎﻧﻪ ﻋﺎﺑﺪ ﺭﺍ
ﺯﺩﻭﻟﻰ ﻋﺎﺑﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ.ﻭﺯﻥ
ﮔﻔﺖ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻣﺮﺍ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍ
ﺭﺍﻩ ﻧﺪﻫﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﻣﻦ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻨﺪﻳﺪ ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻦ ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺎﺑﺪ ﺯﻥ ﺭﺍ ﺭﺍﻩ
ﺩﺍﺩﻭﺩﺭ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﮐﺮﺩ( ﺧﺪﻣﺖ ﻋﺎﺑﺪ
ﺑﺰﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩﺗﺎ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﻧﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺪﻧﺎﻡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
) ﺳپس ﺯﻥ ﻟﺨﺖ
ﺷﺪ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺑﺪﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺮﺿﻪ ﺩﺍﺷﺖﻭ
ﻋﺎﺑﺪ ﻣﻔﺘﻮﻥ ﺷﺪﻭ
ﺩﺳﺖ ﺑﺮ ﺗﻦ ﺍﻭ
ﮔﺬﺍﺷﺖ.ﺑﺎﺯ ﻓﮑﺮ
ﺍﻭ ﺳﺮ ﺟﺎﻳﺶ ﺁﻣﺪﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩ.ﻭﺯﻳﺮ
ﺩﻳﮕﺶ ﺭﻭﺷﻦ ﺑﻮﺩ
ﻭﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﺗﺶ ﮔﺬﺍﺭﺩ.ﻭﺩﺭ
ﭘﺎﺳﺦ ﺯﻥ ﮔﻔﺖﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﻢ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻤﻞ
ﺯﺷﺘﻰ ﮐﺮﺩ(ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﺻﻠﻰ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻮﺯﺩﻧﻪ
ﺩﺳﺘﺶ ﮐﻪ ﻣﻄﻴﻊ
ﺗﻦ ﻭﻓﮑﺮ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ) ﻭﺯﻥ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪﻭﺍﺭ ﺍﺯ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎﺭﺝ
ﺷﺪﻭ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﮐﻨﺎﻥ
ﮐﻤﻚ ﺧﻮﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻓﻠﺎﻧﻰ ﺩﺳﺘﺶ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﺩﺳﺘﺶ
ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ
( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻄﺎ
ﮐﺎﺭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﻨﺪ . ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث
ﺳﻮﺧﺘﻦ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺳﻮﺧﺘﻦ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺍﺳﺖ).

حدیث
4643 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14-ﺹ492 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺯﻧﻰ ﺍﺯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﺷﺒﻰ
ﻣﻬﻤﺎﻥ ﻋﺎﺑﺪﻯ
ﺷﺪ.ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺐ هَوَس
ﺗﺠﺎﻭﺯ ﺑﺰﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻳﻚ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪﻭﭼﻮﻥ
ﺻﺒﺢ ﺷﺪﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ ﺍﻭ ﺳﻮﺧﺘﻪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺯﻥ ﮔﻔﺖ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻭﮐﻪ ﺑﺪ
ﻣﻬﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻯ.( ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺳﺎﻟﻚﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻮﺧﺘﻦ
ﺍﻧﮕﺸﺖﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﻨﺘﺮﻝ نفس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﻳﺶﮐﺎﻓﻰ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺳﺨﺘﻰ ﮐﻨﺘﺮﻝ
نفسﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ترس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺮ
ﺍﻭ ﻏﺎﻟﺐ
ﮔﺮﺩﺩﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺳﺨﺘﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﮑﻠّﻰ ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ
ﻭ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ
ثواب ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻟﻰ نفس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻰ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﺳﺎﻟﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻴﭻ ﻣﺤﺮﮐﻰ ﺑﻔﮑﺮ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺴﻤﺶ تأثیرﻯ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ )

حدیث 4644
-ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14 ﺹ493 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺩﺭ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺟﺒّﺎﺭﻯ
ﺳﺘﻤﮕﺮ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪﻣﺮﺩﻯﺒﺮﻗﺒﺮ
ﺍﻭ ﮐﻪﺟﺎﻧﺶﺑﺘﻨﺶ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺑﻮﺩ
ﺷﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﺎ ﺻﺪ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﻮ ﻣﻰ
ﺯﻧﻴﻢ ﮐﻪ ﻋﺬﺍﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻡ
( ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻴﺰﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻭﻭ ﻳﺎ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺳﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺷﻌﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﻣﺴﺦ
ﺁﻣﻴﺰ ﻫﺮ
ﻋﺬﺍﺑﻰ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻋﺬﺍﺏ
ﻧﺒﻴﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ رؤیت
ﮐﺎﺑﻮس ﻧﺒﻴﻨﺪ
ﻭﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺳﺨتی ﭙﻴﺶ ﻧﻴﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس ﺭﻓﺎﻩ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻭ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺍلا
ﭼﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﺭﺍ ﺗﺨﻔﻴﻒ ﻋﺬﺍﺏ
ﺑﺪﻫﻨﺪ) ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺑﻴﻚ ﺿﺮﺑﻪ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﺭﺳﻴﺪلا ﺟﺮﻡ ﺑﺮ
ﺍﻭ ﺯﺩﻧﺪﮐﻪ ﻗﺒﺮﺵ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﺷﺪ.(ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﻭﺣﺶ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺿﺮﺑﺖ ﺑﺮﻭﺍﻥ ﻭ
ﻓﮑﺮﻣﻨﺠﺮ ﺑآثارﻯ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺪﻥ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﺤﺮﮐﺎﺕ
ﺟﺴﻢ ﺗﺎﺑﻊ ﺃﻋﺼﺎﺏ
ﻭﺁﻥ ﺗﺎﺑﻊ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 4645 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ495 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ : ﺍﻥ ﺭﺳﻮﻝ
ﺍلله ﻗﺎﻝﺣﺪّث
ﻋﻦ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻭلا ﺣﺮﺝﻗﺎﻝ ﻧﻌﻢﻗﻠﺖ
ﻓﻨﺤﺪﺵ ﺑﻤﺎ ﺳﻤﻌﻨﺎ
ﻋﻦ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﻭلا
ﺣﺮﺝ ﻋﻠﻴﻨﺎ ؟ ﻗﺎﻝ
ﺃﻣﺎ ﺳﻤﻌﺖ ﻣﺎ ﻗﺎﻝﮐﻔﻰ
ﺑﺎﻟﻤرء ﮐﺬﺑﺎﺃﻥ
ﻳﺤﺪّث ﺑﮑﻞ ﻣﺎ
ﺳﻤﻊ؟ﻗﻠﺖ ﮐﻴﻒ
ﻫﺬﺍ ؟ ﻗﺎﻝ ﻣﺎ ﮐﺎﻥ
ﻓﻰ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏﺃﻧّﻪ
ﻓﻰ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﻓﺤﺪث
ﺃﻧّﻪ ﮐﺎﻥ
ﻓﻰ ﻫﺬﻩ ﺍلاﻣّﻪ
ﻭ لا ﺣﺮﺝ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪﺑﺪﻭﻥ
ﺣﺮﺟﻰ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
. (ﺑﻨﻴﺎﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻳﻬﻮﺩ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ اسراءﻄﻠﺐﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﻟﻘﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﺑﺪﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻰ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺖ ﻋﻠﻴﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﮐﻴﻨﻪ ﻭﺭﺯﻯﻮ
ﺁﺗﺶﺍﻓﺮﻭﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪﻭﻳﺎ
ﺧﻄﺎﮐﺎﺭﺍﻥ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻴﻬﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﺍﮔﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪپس
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﮐﻪ آثار ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
اسراء ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﺣﺮﺝ) ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ باعث ﺍﺣﺮﺍﺝ
ﻭﺯﺣﻤﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺃﻏﻠﺐ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﻌﺎﺑﺪﺍﻥ ﻳﻬﻮﺩﻭﻗﺼﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻢ ) ﺳپس ﺭﺍﻭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮐﻪ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺣﺪﻳﺶ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖﻣﻰ
ﭘﺮﺳﺪﺁﻳﺎ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﻨﻴﻢ؟ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺖ.
ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻧﺸﻴﺪﻩﺍﻯﮐﻪ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻍ ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ؟ﻭ
ﻳﺎﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﮕﻮﻳﺪ(پسﻋﻠﻴﻪ
ﻳﻬﻮﺩ ﺩﺭﻭﻍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ.ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪﮐﻪ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.والّا
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﮐﻴﻨﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﺷﺎﻳﻌﺎﺕ
ﺩﺭﻭﻍ ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺟﺎﻋﻞ ﺩﺭﻭﻍ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﺳﺖ ) ﺭﺍﻭﻯ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮔﻔﺘﻦ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﺍﺳﺖ
( ﺍﺳﻠﺎﻡ ) ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪﻭ
ﺣﺮﺟﻰ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ(
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪﮐﻪ(ﺍﻣّﺖ)ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻪﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺷﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ
اسراء ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
.

حدیث
4646 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ495 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻋﺎﺑﺪﻯ
ﺩﺭ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﻮﺩ (ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺯﻣﺎﻥ ) ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺧﻄﺎ ﻭﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﮑﺮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ابلیس ﺧﻮﺭﺳﺎﻧﻪﺍﻯ
ﮐﺸﻴﺪﻭ ﺑﺎ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺑﺎ ﻓﻠﺎﻥ
ﭼﻪ ﮐﻨﻴﻢ ؟ (ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻔﻮﺫ ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺸﺮﻙ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﻣﻰ ﺟﺎﻫﻞ
ﺑﺎ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ابلیس
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺴﺎﻁ
ﺻﻮﻓﻴﻪ ﻭ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺻﻮﻑ ﭘﻮﺵ ﺻﻔﺎ
ﻃﻠﺐﮐﺎﺭﻯﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺻﻄﻔﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻳﮑﻰ ﮔﻔﺖﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺯﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻧﻔﻮﺫ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﮔﻔﺖ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ ﺑﺰﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮔﻔﺖ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺷﺮﺍﺏ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﻔﻮﺫ ﮐﺮﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ.ﻭﺳﻮﻣﻰ
ﮔﻔﺖ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺑﺮ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻭﻯ ﻧﻔﻮﺫ ﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺎﺑﺪ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﻋﺎﺑﺪﺑﺎﺯ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻋﺎﺑﺪﺑﺎﺯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ. ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻋﺎﺑﺪ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺍﻭ ﺷﺪ ( ﺑﻴﻚ ﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻫﻤﺎﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﻘﻴﺮ
ﻭ ﮐﻮﭼﻚ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺩﻳﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻯ.ﻭﻯ
ﮔﻔﺖ ﮔﻨﺎﻫﻰ ﮐﺮﺩﻡﻭﺍﻳﻨﻚ
ﺗﻮﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﻭﻋﺎﺑﺪ
ﮔﻔﺖﺍﻳﻦ ﮔﻨﺎﻩ
ﺭﺍ ﺑﻤﻦ ﺑﮕﻮﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﻨﻢ.ﺑﻮﻯ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩﮐﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﺷﻬﺮ
ﻭ ﻓﺎﺣﺸﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﺩﻭ ﺩﺭﻫﻢ ﺑﺪﻩ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺁﻥ ﺑﮑﻦﺑﻌﺪ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻦ.ﮐﻪ ﺑﺘﻮ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻋﺎﺑﺪ ﮔﻔﺖ
ﭘﻮﻟﻰ ﻧﺪﺍﺭﻡ. ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺩﻭ ﺩﺭﻫﻢ
ﺑﺎﻭ ﺩﺍﺩ ﻭ ﻋﺎﺑﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮ
ﺟﻮﻳﺎﻯ ﻓﺎﺣﺸﻪ
ﺷﺪﻭﻣﺮﺩﻡ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﺎﺣﺸﻪ ﺭﺍ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻋﺎﺑﺪ
ﺩﻭ ﺩﺭﻫﻤﺒﻮﻯ ﺩﺍﺩ
ﻭ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺖ.ﻭ ﻓﺎﺣﺸﻪ
ﮔﻔﺖ ( ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ) ﻭ
ﺑﺸﮑﻠﻰ ﺁﻣﺪﻩﺍﻯﮐﻪﺩﻳﮕﺮﺍﻥﭽﻨﻴﻦ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ( ﺭﺍﻩ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪﻥ ﺑﻔﺎﺣﺸﻪ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﺩ ) پس
ﺑﻤﻦ ﺑﮕﻮ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺗﻮ ﭼﻴﺴﺖ؟ﻭ ﺍﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻔﺎﺣﺸﻪ ﮔﻔﺖ.ﻭﺯﻥ
ﮔﻔﺖ ﺃﻯ ﺑﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ(
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺑﺪ ﺻﺎﺩﻕ
) ﺗﺮﻙ ﮔﻨﺎﻩ ﺁﺳﺎﻧﺘﺮ
ﺍﺯ ﻃﻠﺐﺗﻮﺑﻪﺁﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﺗﻮﺑﻪﺍﻯ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.پس ﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩ ﻭﺗﻮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻰ.ﻋﺎﺑﺪ
ﻫﻢ ﺭﻓﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺐ ﺯﻥ ﻓﺎﺣﺸﻪ ﻣﻰ
ﻣﻴﺮﺩﻭ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺧﺎﻧﻪ
ﻓﺎﺣﺸﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺃﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺮ ﺟﻨﺎﺯﻩ
ﺯﻥ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﻫﻞ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺳﻪ ﺭﻭﺯﻩ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺩﻓﻦ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻣﺸﮑﻮﻙ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ( ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ) : ﻓﺄﻭﺣﻰ ﺍلله
عزّﻭﺟﻞ ﺍﻟﻰ ﻧﺒﻰ
ﻣﻦ ﺍلأﻧﺒﻴﺎٴلا
ﺃﻋﻠﻤﻪ ﺍلا ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ ﺃﻥ ﺃﺋﺖ
ﻓﻠﺎﻧﻪ ﻓﺼﻞ ﻋﻠﻴﻬﺎﻭﻣﺮ
الناس ﺃﻥ ﻳﺼﻠّﻮﺍ
ﻋﻠﻴﻬﺎﻓﺎﻧّﻰ
ﻗﺪ ﻏﻔﺮﺕ ﻟﻬﺎ
ﻭ ﺃﻭﺟﺒﺖ ﻟﻬﺎ ﺍﻟﺠﻨّﻪﺑﺘﺸﺒﻴﻄﻬﺎ
ﻋﺒﺪﻯ ﻓﻠﺎﻧﺎ ﻋﻦ
ﻣﻌﺼﻴﺘﻴ ﺑﻴﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﻓﻠﺎﻥ
ﺯﻥ ﺑﺮﻭﺩﻭ ﺑﺮ
ﺟﺴﺪ ﺍﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻦ.ﻭ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺯﻥ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻦ
ﺍﻭﺭﺍ ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭ ﺑﺨﺸﻴﺪﻩﺍﻡﻭ
ﺑﻬﺸﺖﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﻭ
ﻭﺍﺟﺐ ﮐﺮﺩﻡ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﻨﺪﻩ
ﻣﺮﺍ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﻣﻌﺼﻴّﺖ
ﺷﻮﺩ ( ﺗﺸﺒﻴﻂ ﮐﺴﻰ
ﺩﺭ ﻣﻨﻊ ﺍﻭ ﻭ ﻣﻌﺼﻴّﺖ
ﻋﺎﺑﺪ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﮐﻨﺪ.والّا
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﺑﺎ ﻓﺎﺣﺸﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻴﻐﻪ ﮐﺮﺩﻥ ﻳﻚ
ﺯﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ ﻣﺰﺩ ﺯﻥ
ﻭ ﺃﺟﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺮﺁﻥ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺸﻴﻞ ﻭﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ )

حدیث
4647 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ497 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﺮﺩ ﻋﺎﺑﺪﻯ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ( ﻣﺤﺎﺭﻑ
) ﺑﻮﺩ ﻳﻌﻨﻰ تأثیر
ﭼﺸﻢ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻬﺮ
ﭼﻪ ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩ ( ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻫﺎﻯ ﻭﻳﮋﻩ ) ﺣﺘﻤﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺻﺎﺑﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ.ﻭ ﻫﻤﺴﺮﺵ
ﺑﺮ ﺍﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﺧﺮﺝ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﺎﻟﻰ ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﺎﻧﺪ.ﻭﺭﻭﺯﻯ
ﺯﻧﺶ ﺑﻮﻯ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻧﺦ ﺭﺷﺘﻪ ﺩﺍﺩ ﻭ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺟﺰ ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭﻡ.ﺑﺮﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻔﺮﻭﺵ ﻭ
ﻏﺬﺍﺋﻰ ﺑﺨﺮ ( ﻣﺮﺩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭﻟﻰ ﻭﻯ ﺑﺎﺯﺍﺭ
ﺭﺍ ﺑﺴﺘﻪ ﺩﻳﺪﻭﮔﻔﺖ
ﺍﮔﺮ ﺁﺑﻰ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻭﺿﻮ
ﺑﮕﻴﺮﻡ ﻭ ﺑﺮﻭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻳﺰﻡ ﻭ ﺑﺮﻭﻡ.
پس ﮐﻨﺎﺭ ﺩﺭﻳﺎ
ﺁﻣﺪ ﻭ ﺻﻴّﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﻳﻚ ﻣﺎﻫﻰ
ﺑﺪﻯ ﺻﻴﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻣﺪﺗﻰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭﺵ ﺑﻮﺩﺗﺎ
ﻣﺎﻫﻰ ﺑﻮ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭﻋﺎﺑﺪ ﮔﻔﺖﻣﺎﻫﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﻳﻦ
ﻧﺨﻬﺎ ﺑﻔﺮﻭﺵ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺭ ﺳﺎﺯﻯ
ﺗﻮ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭﻣﺎﻫﻰ
ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻧﻪ ﺑﺮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺯﻥ ﺩﺭ ﺷﮑﻢ ﻣﺎﻫﻰ
ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪﻯ ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺑﻴﺴﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺩﺭﻫﻢ ﻓﺮﻭﺧﺖ
ﻭ ﺑﺨﺎﻧﻪ ﺭﻓﺖ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﻘﻴﺮﻯ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪﺭﺍ
ﺯﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺃﻫﻞ ﺧﺎﻧﻪ
ﺗﺼﺪﻕ ﺧﻮﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺴﮑﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﺎﺑﺪ
ﮔﻔﺖ ﺩﺍﺧﻞ ﺷﻮﻭ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﻴﺴﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺭ ﻭ
ﺑﺮﻭ ﻭﺯﻧﺶ ﮔﻔﺖﻧﺼﻒ
ﺷﺮﻭﺕ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻯ.ﻭﻟﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﮕﺬﺷﺖ ﮐﻪ
ﺁﻥ ﻣﺴﮑﻴﻦ ﺩرَبّ
ﺧﺎﻧﻪ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻭﭼﻮﻥ ﺩﺍﺧﻞ
ﺷﺪ ﮐﻴﺴﻪ ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﮔﺬﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺖ : کُلّ
ﻫﻨﻴﺌﺎ ﻣﺮﻳﺌﺎﺍﻧّﻤﺎ
ﺃﻧﺎ ﻣﻠﻚ ﻣﻦ ﻣﻠﺎﺋﮑﻪ
ﺭﺑّﻚﺍﻧّﻤﺎ ﺃﺭﺍﺩ
ﺭﺑّﻚ ﺃﻥ ﻳﺒﻠﻮﻙ
ﻓﻮﺟﺪﻙ ﺷﺎﮐﺮﺍثُمّ
ﺫﻫﺐ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻝ
ﺭﺍ ﻧﻮﺵ ﺟﺎﻥ ﮐﻦﻣﻦ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
رَبّ ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻢ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻠﺎ ﮐﻨﺪ.( ﮐﻪ ﭘﻮﻝ
ﺩﺍﺭﺕﮐﺮﺩ ) ﻭﻟﻰ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻰ. (ﺑﺨﺸﻨﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺭﻯ) ﻣﺤﺎﺭﻑ ﮐﺎﺳﺐ
ﻓﻘﻴﺮ ﻭﻳﺎ ﺁﺩﻡ
ﺑﺪ ﺷﺎﻧﺶ ﺍﺳﺖ (ﺍﻳﻦ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻌﻤﻮلا ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﺸﮑﺴﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ ﺳﭙﺎﺵ
ﺑﺨﺪﺍﻋﺪﻡ ﺗﺮﻙ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻪ.ﺗﺎ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺗﺮﺣﻢ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺸﺒﻴﺖ
ﺣﺎﻝ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻦ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻭﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺤﺎﺭﻑ ﮐﻪﺯﺧﻤﭽﺸﻢ
ﻣﻴﺰﻧﺪﺑﺎﺯﺣﺮﻓﻪﺍﻯﺪﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻮﻗﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 4648 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ14ﺹ498 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ اﺯ
ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﭙﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺃﻣﺮ ﻣﺎ
ﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.(
ﺃﻣﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺃﻣﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﺃﻣﺮ ﺳﺎﻟﻚ
یا وظیفه الهی
نوع یشری
ﻫﻤﺎﻥ کسب
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋی
شهود ششم
ﻘﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮکی
ﻮﺗﻌﻬّﺪﺍﺕﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﭼﻪ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ ﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ) ﺍﻣﺎم
ﺪﺭ ﭘﺎﺳخ کفت
ﺃﻯ ﻔﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﺮﺩﻯ
اﺯ ﻋﻠﻤﺎ ﺑﻮﺩ (
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ)
ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺪﺍﺷﺖ. ﻭﻣﺎﻳل
ﻨﺒﻮﺩ ﻋﻠﻢ
ﭘﺪﺭ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ. (ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک ﻮﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ)
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎای هم
اﺯ ﺍﻭ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ. ﻭلی
همسایه ﺍﻯ
ﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪﺑﻮﻯ
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﺳﻮﺁل
ﻤﻴﻨﻤﻮﺩ (ﻃﻠﺐ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ سلوک
الهی
ﻮﻋﺮﻓﺎﻥﻭﻳﺎ
ﮐﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ نفس
ﺧﻮﺩ) ﻭﭼﻮﻥ
ﻤﺮﮒ ﻋﺎﻟم
ﻔﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻮﻫﻴچ
ﭽﻴﺰﻯ اﺯﻣﻥ ﻨمی
ﺨﻮﺍﺳﺘﻰ. (ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی
ﻮﻧﺼﺎﻳح عقلی
ﻮﻋﺮﻓﺎنی ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ)
ﻭ ﺭﻏﺒﺖ ﺗﻮ
ﺑﻤﻥ کم ﺸﺪﻩ. (ﺣتی
علاقه ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﺴﺎﺋل ﻤﺤﺒّﺖ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺒﭙﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﭘﺪﺭ الهی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ) ﻭلی
همسایه ﺍﻯ
ﺪﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﻣﻥ ﻤﻴﺂﻳﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﻣﻥ
ﻤﻄﺎﻟبلی
ﻤﻴﺸﻨﻴﺪ ﻭ
ﺣﻔﻈ ﻤﻴﮑﺮﺩ(ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭ
ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺷﺖ) ﺍﮔﺮ ﺗﻮ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻰ ( ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳتی
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
کنی ) ﻧﺰﺩ ﺍﻭ
ﺑﺮﻭ ( ﮐﻪ
ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺩﺭ ﺣﮑم
ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺍﻳﻥ عاﻟم ﻴﺎ
ﮐﺎﻣل الهی
ﺁﮔﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺩ) ﻭﻋﺎﻟم
ﻮﻓﺎﺕ ﻧﻤﻮﺩ
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺮؤﻴﺎﺋی
ﺪﺍﺷﺖ ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎل اﻳﻥ
عالم ﺁﻣﺪﻧﺪ. (ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭؤﻴﺎ ﺑﮑﻨﺪ)
ﺑﺸﺎﻩ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﻔﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺷﺪ.ﻭﻓﺮﺯﻧﺪﻋﺎﻟم
گفت ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ ﮐﻪ
ﺷﺎﻩ ﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻋﻠم ﺁﻧﺮﺍ
ﻫم ﻨﺪﺍﺭﻡ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍ
ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺭﺳﻮﺍﻣﻴﺸﻮﻡ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻴﺎﺩ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﭘﺪﺭ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭﻧﺰﺩ
ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﭘﺪﺭ
ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﺪﺭﺵ ﻋﻠم می
آﻣﻮﺧﺖ. ﻭﺑﻮﻯ
گفت ﺷﺎﻩ ﻣﺮﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧم
ﭽﺮﺍ ﻣﺮﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﭘﺪﺭم
ﺴﻔﺎﺭﺵ ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﻤﻥ کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺁﻥ
مسایه ﮔﻔﺖ
ﻣﻥﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﭼﺮﺍ
ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮ
ﺑﮕﻮﻳﻢﺑﺎﻳﺪ
ﻗﻮل ﺒﺪهی اﺯ
ﺑﻴﻥ ﻤﺎ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮ ﮐﺴﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ ﻗﻮل
ﺪﺍﺩ ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺴﺖ.
ﻭ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭؤﻴﺎﺋی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﮐﻨﻰﻭﺑﻮﻯ ﺒﮕﻮ
ﺍﻳﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺴﺎل گُرگ اﺳﺖ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺍﺯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧی
ﺒﺮﺍﻯ ﭽﻪ
ﺗﻮﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻡ؟ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻋﺎﻟم ﻤﻴّﺖ
ﮔﻔﺖ ﺭؤﻴﺎﺋی
ﺪﻳﺪﻩﺍﻯ که ﻣﻴﺨﻮﺍهی
ﺒﺪﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﭽﻪ
ﺯﻣﺎتی اﺳﺖ.ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺼﺪﻳق
کرﺩ
ﻭﺟﺎﻳﺰﻩﺍﻯ
ﺒﻮﻯ ﺪﺍﺩ. ﻭلی
ﺤﺎﺿﺮ ﻧﺸﺪ
ﻧﺰﺩ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ
ﺑﺮﻭﺩ (
ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺮﺍﺑﮕﻮﻳﺪ ﻳﺎ
ﻧﺼﻒ ﺟﺎﻳﺰﻩ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﺒﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺁﻥ
ﺒﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ)
ﻭﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﺯﺍﻳﻥ ﻤﺎل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺭﺩ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺪﻳﮕﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭلی
ﺒﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺑﺪﻧﺒﺎل اﻭ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﮐﻪ
ﺭؤﻴﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﻮﺍﻥ
ازﮐﺎﺭ ﻗﺒلی
ﺨﻮﺩ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﺸﺪ ﻭ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻬﻤﺴﺎﻳﻪ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﺰﺩ ﺍﻭ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﻣﻌﺬﺭﺕ
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭﺗﺠﺪﻳﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻭﮔﻔﺖ ﻣﺎل ﺮﺍ
ﮔﺮﻓﺘم ﻮلی اﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻡ.
ﺑﺎﺯ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺗﻮ
ﺷﺪﻡ(ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻭغ گفت
ﻭﻣﺎل ﺠﺎﻳﺰﻩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺩ)
ﻭﻗﻮل ﺪﺍﺩ
ﻫﺮﺟﺎﻳﺰﻩﺍﻯ
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺑﺎﻫم ﻘﺴﻤﺖ ﮐﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ
ﮔﻔﺖ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﭼﻪ ﺯﻣﺎنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﭼﻪ
ﺳﺎلی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻭﺑﻮﻯ ﺒﮕﻮ ﮐﻪ
ﺳﺎل گوﺳﻔﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻩ
ﮔﻔﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻪ ﻣﺮﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻯ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺰﻣﺎﻥ
گوﺳﻔﻨﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺑﺎﺯ
ﺑﻮﻯﺠﺎﻳﺰﻩﺍﻯ
ﺪﺍﺩ. ﻭ ﺟﻮﺍﻥ
ﺪﺭﺧﺎﻧﻪ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺑﻬﻤﺴﺎﻳﻪ ﻭﻓﺎﻯ
ﺒﻌﻬﺪ ﮐﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻭﮔﻔﺖ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺤﺘﺎج اﻭ
ﻧﺸﻮﻡ.
ﻭﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺑﻌﻬﺪ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ.
ﺑﺎﺭﺳﻮم
ﭙﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﻳﺪ ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺠﻮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻧﺰﺩ
ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺭﻓﺖ
ﻭﺗﻌﻬﺪ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺭ
ﻭﻓﺎ ﮐﻨﺪ.ﻭﻫﻤﺴﺎﻳﻪ
ﮔﻔﺖﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭﺗﻮ
ﺑﮕﻮ ﮐﻪﺳﺎل
ﻤﻴﺰﺍﻥ اﺳﺖ(ﺗﺮﺍﺯﻭ).ﻭﺟﻮﺍﻥ
ﺒﺎ ﺷﺎﻩ ﮔﻔﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻪ ﻣﺮﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻯ. ﻭ
ﺍﻳﻥ
ﺰﻣﺎﻥﺴﺎل
ﻤﻴﺰﺍﻥ اﺳﺖ.ﻭ
ﺟﺎﻳﺰﻩ ﺭﺍ
ﺍﻳﻥﺒﺎﺭ ﻧﺰﺩ
ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ
ﺑﺮﺩﻭﮔﻔﺖ ﺑﺎﻫم
ﺘﻘﺴﻴم کنیم
ﺳﭙس ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
(ﺑﻘﻮل اﻣﺎﻡ) اﻥ
ّ اﻟﺰﻣﺎﻥ الأﻭل
کان ﺰﻣﺎﻥ
اﻟﺬﺋﺐ ﻭﺍﻧم
ﻜﻨﺖ ﻣﻥ
اﻟﺬﺋﺎﺏﻭﺍﻥّ
اﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺍﻟثانی کاﻥ
ﺰﻣﺎﻥ اﻟﮑﺒﺶ
ﻳﻬم ﻮلا ﻳﻔﻌﻞ
ﻭ ﮐﺬﻟک ﻜﻨﺖ
ﺃﻧﺖﺗﻬمّ ﻮلا
ﺗﻔﻰ ﻭﮐﺎﻥ
هذﺍ ﺯﻣﺎﻥ
اﻟﻤﻴﺰﺍﻥ
ﻭﮐﻨﺖ ﻓﻴﻪ
ﻋلی اﻟﻮﻓاء ﻓﺎﻗﺒﺾ
ﻣﺎﻟﻚ لا ﺣﺎجة
لی ﻔﻴﻪ ﻭﺭﺩّﻩ
ﻋﻠﻴﻪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻨﺨﺴﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎل گرگ
ﺒﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﮔﺮﮔﺎﻥ ﺒﻮﺩﻯ.
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﺪﻭم
گوﺳﻔﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺗﻮ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﺑﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﻫﻤّﺖ ﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻯ ﻭلی
ﺒﺪﺍﻥ عمل
ﻨﻤﻴﮑﺮﺩﻯ ﮐﻪ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﭼﻨﻴﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺰﺍﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﻓﺎ ﺩﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻯ ﻮ ﺍﻳﻥ
ﻤﺎل ﺘﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﮑنی ﻮبی ﻤﻥ
ﻨﻴﺎﺯ ﺑﻤﺎل
ﺘﻮ ﻧﺪﺍﺭﻡ. (
ﺗﻤثبلات اﺣﻮﺍل
غیر ﺳﺎﻟﻚﻭلی
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک
ﻮلی ﺒﺪﻭﻥ
اﺭﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ
ﭼﻮﻥگوﺳﻔﻨﺪ
ﻫﻤّﺖ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺪﻭﻥ اﺟﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺗﺎ (ﻫﻤّﺖ ﻳﺎ
ﺍﻭﻡ و هوم )
ﮐﻨﺪﻭلی
اﺭﺍﺩﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻣﻴﺰﺍﻥ ﻮ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭ
ﻣﺴﺎﻭﺍﺕﺣﺎبی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ سلوک الهی
ﺒﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺎﻳﻥ
کرﺍﻣﺎﺕالهی
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.)

حدیث
4649 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ500 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻥّ
ﺭﺟﻠﺎ ﻓﻰ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻋﺒﺪ ﺍلله ﺃﺭﺑﻌﻴﻦ
ﺳﻨﻪ ثمِّ ﻗرَبّ
ﻗﺮﺑﺎﻧﺎ ﻓﻠﻢ ﻳﻘﺒﻞ
ﻣﻨﻪ ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻨﻔﺴﻪ
ﻭﻣﺎ ﺍﻭﺗﻴﺖ ﺍلا
ﻣﻨﻚ ﻭﻣﺎ ﺍﻟﺬﻧﺐ
ﺍلا ﻟﻚ ﻗﺎﻝ ﻓﺄﻭﺣﻰ
ﺍلله ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻴﻪ ﺫﻣّﻚ ﻟﻨﻔﺴﻚ
ﺃﻓﻀﻞﻣﻦ ﻋﺒﺎﺩﺗﻚ
ﺃﺭﺑﻌﻴﻦ ﺳﻨﻪ ﻣﺮﺩﻯ ﺍﺯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ( ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اسراء ﻃﻠﺐ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ) ﻣﺪﺕ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻝ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﺮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ ﻳﻚ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺗﻘﺪﻳم ﻨﻤﻮﺩﺍﺯ
ﺍﻭ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻧﺸﺪ
( ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﻗﺪﻳﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺑﻤﻌﺒﺪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﭼﺮﺑﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪﻧﺪﺗﺎ
ﺁﺗﺸﮑﺪﻩ ﻣﻌﺒﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﻭﺷﻦ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﭼﺮﺑﻰ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﻧﻤﻰ
ﺳﻮﺧﺖ ﻭﺁﻧﺮﺍ ﺩﻟﻴﻞ
ﻋﺪﻡ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. والّا
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻮٴﻤﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺘﻌﻬّﺪ
نفس أمّاره  ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ ﺃﮐثزﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﺮﺃﺕ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺗﻤﺸﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺣﺠّﺎﺝ ﺩﺭ ﻣﮑﻪ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺣﺞ ﻇﺎﻫﺮﻯﺳﻤﺒﻮل
ﻟﺴﻠﻮﻙ ﻭﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺴﺘﻦﺑﺎ
ﻣﺮﮒ مُقدّسﻳﺎﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ
ﻭﺧﻮﺩ ﮐﺸﻰ ﻫﺎﻯ
مُقدّس ﺩﺭ ﺧﺎﻭﺭ
ﺩﻭﺭﻫﻤﻴﻦ ﺍﺻﻞ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
) ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺨﻮﺩ ( نفس
ﻳﺎ ﺧﻮﺩﺵﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
نفس أمّاره  ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﻭﺳﺖ
ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﺬﺕ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﺑﺨﻮﺩ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻮ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺳﺨﺘﻰ ﺭﺍ ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﻡ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﺗﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﻋﻠّﺖ
ﺷﮑﺴﺖﻋﺒﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻰﮐﻪ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻴﻮﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺎﻓﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰﻭﭼﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭﭼﻪ ﻓﻄﺮﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻨﺘﺮﻟﻨﻔﺶ
ﮐﻨﺪ ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ ﻭﺣﻰ
ﮐﺮﺩ ( ﺍﻳﻨﻚ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﮕﺬﺭﺩﻭ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﻭﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻭﺣﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺕ ﻭﻋﻴﺐ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺃﻓﻀﻞ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.( ﻟﺰﻭﻡ
ﺗﻮﺍﺿﻊ ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺮﮐﻮﺑﻰ
ﻏﺮﻭﺭ ﺯﻫﺪ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍﻯ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪﻧﻘﺪﺍﺯﺧﻮﺩﮐﻤﻚ
ﻣﻮٴﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺪﺕ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺪﻯ ﻫﺎ ﻭ
ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.)

حدیث
4650 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ501ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﻓﺘﻴﻪ
ﻣﻦ ﺃﻭلاﺩ ﻣﻠﻮﻙ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﮐﺎﻧﻮﺍ ﻣﺘﻌﺒّﺪﻳﻦ
ﻭ ﮐﺎﻧﺖ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩﻩ
ﻓﻰ ﺍﻭلاﺩ ﻣﻠﻮﻙ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﻭ
ﺍﻧّﻬﻢ ﺧﺮﺟﻮﺍ
ﻳﺴﻴﺮﻭﻥ ﻓﻰ ﺍﻟﺒﻠﺎﺩ
ﻟﻴﻌﺘﺒﺮﻭﺍ
ﻓﻤﺮﻭﺍ ﺑﻘﺒﺮ ﻋﻠﻰ
ﻇﻬﺮ ﻃﺮﻳﻖﻗﺪ ﺳﻔﻰ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﺎﻓﻰﻟﻴﺶ
ﻳﺘﺒﻴّﻦ ﻣﻨﻪ ﺍلا
ﺭﺳﻤﻪ
ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ ﻟﻮ ﺩﻋﻮﻧﺎ
ﺍلله ﺍﻟﺴﺎﻋﻪﻓﻴﻨﺸﺮ
ﻟﻨﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﻘﺒﺮﻓﺴﺄﻟﻨﺎﻩ
ﮐﻴﻒ ﻭﺟﺪ ﻃﻌﻢ ﺍﻟﻤﻮﺕﻓﺪﻋﻮﺍ
ﺍللهﻭ ﮐﺎﻥ ﺩﻋﺎٴﻮﻫﻢ
ﺍﻟّﺬﻯ ﺩﻋﻮﺍ ﺍلله
ﺑﻪﺃﻧﺖ ﺍﻟﻬﻨﺎ
ﻳﺎ ﺭﺑّﻨﺎ ﻟﻴﺶ
ﻟﻨﺎ ﺍﻟﻪ ﻏﻴﺮﻙﻭ
ﺍﻟﺒﺪﻳﻊ ﺍﻟﺪﺍﺋﻢ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻐﺎﻓﻞﺍﻟﺤﻰ
ﺍﻟّﺬﻯ لا
ﻳﻤﻮﺕﻟﻚ ﻓﻰ کُلّ
ﻳﻮﻡ ﺷﺄﻥﺗﻌﻠﻢ
کُلّ ﺷﻴﻴٴ ﺑﻐﻴﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻢﺍﻧﺸﺮ ﻟﻨﺎ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻤﻴّﺖ
ﺑﻘﻮﺗﻚﻗﺎﻝﻓﺨﺮﺝ
ﻣﻦ ﺫﻟﻚ ﺍﻟﻘﺒﺮ
ﺭﺟﻞ ﺃﺑﻴﺾ ﺍﻟﺮﺃس
ﻭ ﺍﻟﻠّﺤﻴﻪﻳﻨﻔﺾ
ﺭﺃﺳﻪ ﻣﻦ
ﺍﻟﺘﺮﺍﺏ ﻓﺰﻋﺎ
ﺷﺎﺧﺼﺎ ﺑﺼﺮﻩ ﺍﻟﻰ
السماءﻓﻘﺎﻝ ﻟﻬﻢ
ﻣﺎ ﻳﻮﻗﻔﮑﻢ ﻋﻠﻰ
ﻗﺒﺮﻯ ؟ ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﺩﻋﻮﻧﺎﻙ ﻟﻨﺴﺄﻟﻚ
ﮐﻴﻒ ﻭﺟﺪﺕ ﻃﻌﻢ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ؟ ﻓﻘﺎﻝ
ﻟﻬﻢ ﻟﻘﺪ ﺳﮑﻨﺖ
ﻓﻰ ﻗﺒﺮﻯ ﺗﺴﻌﻪ
ﻭ ﺗﺴﻌﻴﻦ ﺳﻨﻪﻣﺎ
ﺫﻫﺐ ﻋﻨّﻰ ﺃﻟﻢ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﻭ ﮐﺮﺑﻪﻭلا
ﺧﺮﺝ ﻣﺮﺍﺭﻩ ﻃﻌﻢ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﻣﻦ ﺣﻠﻘﻰﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﻟﻪ ﻣﺖ ﻳﻮﻡ ﻣﺖﻭ
ﺃﻧﺖ ﻋﻠﻰ ﻣﺎ ﻧﺮﻯ
ﺃﺑﻴﺾ ﺍﻟﺮﺃﺵ ﻭ
ﺍﻟﻠّﺤﻴﻪ؟
ﻗﺎﻝ لا ﻭ ﻟﮑﻦ ﻟﻤّﺎ
ﺳﻤﻌﺖ ﺍﻟﺼﻴﺤﻪﺍﺧﺮﺝﺍﺟﺘﻤﻌﺖ
ﺗﺮﺑﻪ ﻋﻈﺎﻣﻰ ﺍﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﺒﻘﻴﺖ ﻓﻴﻪﻓﺨﺮﺟﺖ
ﻓﺰﻋﺎ ﺷﺎﺧﺼﺎ ﺑﺼﺮﻯﻣﻬﻄﻌﺎ
ﺍﻟﻰ ﺻﻮﺕ ﺍﻟﺪﺍﻋﻰ
ﻓﺎﺑﻴﺾ ﻟﺬﻟﻚ
ﺭﺃﺳﻰ ﻭ ﻟﺤﻴتی
ﺟﻮﺍﻧﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭلاﺩ ﻣﻠﻮﻙ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻌﺒّﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ(
ﻓﺘﻴﻪ ﻳﺎ ﺟﻮﺍﻥ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻭﻣﻎ ﺑﭽﮕﺎﻥ
ﻭ ﺑﻨﻴﻦﺩﺭ ﺑﻨﻰ
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ.ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺑﺸﺮﻃﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺑﻨﻴﺎﺳﺮﺍﺋﻴﻞﻳﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖﺧﻮﺩ
ﺍﻭلاﺩ ﻭ ﺷﺒﺎﺏ
ﺗﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭﻭﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻃﻠﺐ
اسراء ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
(ﺗﻌﺒّﺪ)ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
اکثرﺍ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺑﺎﻃﻞﻭﺑﻰ
ﺃﺷﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻌﻰ ﻭﮐﻮﺷﺶ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ) ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪﺩﺭ
ﮐﺸﻮﺭ ﺑﮕﺮﺩﺵ ﻭ
ﺳﻴﺎﺣﺖ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪﺗﺎ
ﻋﺒﺮﺕ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ
( ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﻴﺎﺣﺖ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
پس ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﺍﻣﻮﺯﺵ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
گرﺩﻯ ﻭ ﺳﻴﺎﺣﺖ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻌﺪﻯ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻭ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪﻣﻨﺎﺳﺐ ﺣﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ پسﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻮﻃﻦ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ(ﺳﻴّﺎﺡ)ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﺷﻬﺮ ﻭ ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺳﻪ ﺷﺐ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ ﻣﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺁﻥ ﮐﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪﻭﺗﺠﺎرَبّ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺠﺎﻟس ﻣﻬﻤّﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻭ ﺑﭙﺎ ﺑﺎﺷﺪ.ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪﭘﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺳﻴّﺎﺡ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺗﺎ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺍﻭ ﻧﻴﺎﻳﺪ ﻭ ﺗﺴﺮﻳﻌﻰ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﮔﺮﺩﺩ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮ
ﮔﻮﺭﻯ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﮑﻠّﻰ ﻣﺤﻮ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭﺟﺰ ﺭﺳﻢ
ﻭ ﺍﺳﻤﻰ ﺍﺯ ﻗﺒﺮ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. (ﺩﻟﻴﻞ ﮐﻬﻨﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﻗﺒﺮﮐﻪ
ﺩﻳﺮ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺻﺎﺣﺐ ﻗﺒﺮ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﺮﻭﻩ ﺳﻴّﺎﺣﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻴﻢ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻗﺒﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯﻤﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺑﭙﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ
ﻃﻌﻢ ﻣﺮﮒ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ( ﺍﻳﻦ
ﺩﻋﺎﻫﺎ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﺍﻣﻮﺍﺕﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﻳﺎ رؤیت
ﻭﺧﻮﺍﺏ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍﺑﮑﻠﺎﻡ
ﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚﺍﻳﻦ
ﺣﻮﺍﺩث ﻧﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺑﺎﺯ ﺟﺴﻢ
ﻭﺗﻥﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺒﺮ ﺭﻭﺡ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻃﻌﻢ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﻋﺎ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮ ﺃﻯ رَبّ ﻣﺎ
و ﺍﻟﻪ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻰ
( رَبّ ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﻭ
ﺳپس ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ ﺭﺑّﻰ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻭﻗﺎﺑﻞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍلا ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﻨﻴﺰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
رَبّ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﻣﻰ ﻣﻴﺮﺩ.ﻭ(ﺍﻟﻪ)
ﻭﺳﻴﻠﻪ (ﺗﺄﻟّﻪ)ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻢ.ﻟﺬﺍ
ﺍﻟﻪ ﻭ ﺧﺪﺍ ﻭرَبّ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻟﻰ ﺍلله
رَبّ ﺍلاﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻴﺴﺘﻰ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﻣﺎ ﺟﺰ ﺗﻮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ( ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺗﻮکُلّ ﺑﺘﻮ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻰﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻣﺎﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﻰ.ﻭ
ﺑﻬﻴﭻ ﺳﻮﮊﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ) ﻭﺗﻮ ﺑﺪﻳﻊ
ﺩﺍﺋﻢﻭﻏﻴﺮ ﻏﺎﻓﻞ
ﻫﺴﺘﻰ (ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭؤیاﻧی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﻓﻮﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩﺑﺎﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺗﺎﺯﻩﺗﺮ ﻭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ لاﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
(ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ)ﺣق
اﻟﻴﻘﻴﻦ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻄﻠﺒﺪ
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
لاﺯﻡ ﺭﺍ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺗﺬﮐﺮ رؤیائی ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﻧﻤﺎﻳﺪ
) ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﻯ ( ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻮﻋﻰﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ والّا ﺑﻨﻮﻉ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻠﺎﺵ مجدد ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎلاﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
رَبّ ﺍلاﺭﺑﺎﺏ
الله ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﺩﺭ لاﻫﻮﺕ ﺭﺍﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ(
ﻓﺮﺩ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ) ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺨﻮﺩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.پس ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺑّﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ) (ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻭ عَمّاء
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯﻭ ﻳﺎﺷﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯ.ﻭﻣﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ(ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ)ﺭﺍ
ﺩﺭ(ﻋﺎﻟﻢ ﻋﺪﻡ ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ)
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﺵ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﮋﻩ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﺑﺮﻓﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
برود ﺑﺎﻳﺪ(ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺑﻌﺪﻡ)ﺑﺮﺳﺪ ﺗﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﺁﻧﺠﺎ ﺷﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﮐﻤﺎلاﺕ(ﺍﻳﺪﺁل
ﻨﻮﻉ)ﺑﺸﺮ ﺣﺪ ﺃﮐثر
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻋﺮﺵ رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺎ رَبّ ﺍلاﺭﺑﺎﺏ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻳﺎ
ﺍلله ﺑﮕﻮﺋﻴﺪﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻮﻗﺘﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻮﺍﻥ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮ
ﺍﻳﻦ ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺖ.پس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻄﻠﻖ)ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺮﮔﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ پس ﺍﺯ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﻣﺮﮒ ﻳﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ. ﺑﺎﺯ (ﺣﻰّ)
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺮﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﺮﺩﻩ ﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.والّا
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ(ﺭﻭﺡ
ﻣﺮﮒ ﻣﻄﻠﻖ) ﻧﺪﺍﺭﺩ.
بلکه ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻗﺒﻠﻰﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ(ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ)ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ(ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺪﻭﻡ)ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻗﻄﺮﻩ
ﺍﻯ ﺑﺪﺭﻳﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﻄﺮﻩ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
(ﻗﻄﺮﻩ ﺭﻭﺡ)ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻋﺪﻡ
ﺷﺪﻥ اﻭ ﺑﻬﺮ ﺷﮑلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺗﻮ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺷﺄﻥ
ﻫﺴﺘﻰ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﻴﻚ ﺗﺠﻠّﻰ ﻭ ﻳﻚ
ﺷﮑﻞ ﻭ ﺷﺄﻥ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻫﻔﺖ
ﮔﺎﻧﻪﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺑﻴﻚ ﺷﮑﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺑﻴﻚ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻭ
ﻳﻚ ﺷﺄﻥ ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﻳﺎ ﻳﻮﻡ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ )ﻭﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻌﻠّﻢ ﻗﺒﻠﻰ (ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟﻖ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﻫﺎ ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺭﻭﺡﻭ ﻳﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺮﺗﻴﺒﺎﺕ ﻭ ﺳﻨّﺖﻫﺎ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻘﺮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
میباشد. ﺑﺎﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻭﻟﻰ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ رؤیت
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺭ رؤیتﻫﺎ ) پس ﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﻣﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺑﻘﺪﺭﺕ ( ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺁﺳﺎﻯ ) ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻣﻨﺸﻮﺭ
ﮐﻦ.( ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﺸﺮ
ﻭ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺸﺮ
ﻭﻣﺤﺸﻮﺭ ﺷﺪﻥ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﻧﻄﻔﻪ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭﻯﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﺪﺃﮐثر ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺗﻮکُلّ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺳپس ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺩﻝ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﻭﻣﻨّﺖ
ﮐﺸﻰ ﻭ ﺍﻟﺘﻤﺎﺵ
ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺩﺭ ﻃﻠﺐﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻪﺳﻮﮔﻨﺪ ﺩﺍﺩﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻳﺎ ﻣﻐﺮﻭﺭﺍﻧﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ.
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺪﺍ(ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﻭ)ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﺴﻤﻰﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺭﻭﺡ القُدس
ﺧﻮﺩﻋﻀﻮ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﺍ ﻭﻟﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻗﺮﺍﺭ می ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻭ ﺑﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺪﺍ(ﻗَﺪَﺭ
ﺩﻫﻰ) ﻭ (ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻫﻰ)
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻋﻰﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﻫﻰ ﺟﺪﻳﺪ پس
ﺍﺯ(ﻟﻐﻮ ﻭﺑﺪﺍﻯ)ﻫﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﺪﺍ(ﻗﻀﺎ ﻭ ﻗﺪﺭ)ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻭﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﺪ ﺍﻭ.ﻭ
ﺑﺮﺣﺴب ﺍﻨﺪﺍﺯﻩ
ﮐﺎﻓی ﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. والّا
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻓﻘﻴﺮ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﻃﻠﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭﻟﻰ اکثرا
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻳﺎ
ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ(ﺍﻥ ﺷاء
ﺍلله) ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭﻣﻮﺍﻓﻘﺖ
ﮐﻨﺪﻭ ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﺫﻥ ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻫﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺷﺪ
) ﺳپس ﻣﻴّﺖ ﺍﺯ ﻗﺒﺮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ ( ﺩﺭ
رؤیت ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﺩﻭﺍﻳﻦ ﺻﺤﻨﻪ
ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﻣﺮﺩﻯ ﺑﺎ ﺳﺮﻯ ﺳﻔﻴﺪ
( ﻳﺎ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺧﺎﻙ ﺁﻟﻮﺩﻭ ﻳﺎ
ﺗﺮﺳﺎﻥ ﺭﻧﮓ ﭘﺮﻳﺪﻩ)
ﻭ ﺑﺎ ﺭﻳﺶ ﺑﻠﻨﺪ
( ﮐﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻥﺍﻳﻦ ﻣﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺵ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.) ﻭ ﺧﺎﻙ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺳﺮ ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺎﻥ ﺩﺍﺩﻭﺗﺮﺳﺎﻥ
ﭼﺸﻢ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ
( ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ) ﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺑﺮ
ﻗﺒﺮ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ
؟ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺩﻋﺎ
ﮐﺮﺩﻳﻢﺗﺎ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﺑﭙﺮﺳﻴﻢﻃﻌﻢ ﻣﺮﮒ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؟(
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﺎﺋﻞﭼﻮﻥ
ﺗﺮﺳﺎﻥ ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻟﺬﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻳﻚ
ﻣﻴّﺖﻭ ﻳﺎ ﻳﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻃﻌﻢ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩباعث ﺯﺣﻤﺖ
ﻭ ﺭﻧﺞ ﻣﺨﺘﺼﺮﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﺭﻧﺠﻴﻬﻢ ﺩﻳﺪ ﺧﻮﺵﺑﺨﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪ(ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺑﺮﺯﺧﻰ)ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﺟﻬﻨﻢ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻭ
ﺩﻭ ﺟﻬﻨﻢ ﺑﻌﺪ ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی اﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﻮﺑﻰ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻧﺞ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶﭼﻮﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻳﻚ ﭼﺸﻢ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻴﻚ
ﺧﻮﺍﺏﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ.ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﻡ.ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ آثار ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.والّا
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪﻭ
ﻳﺎ ﺑﺴﺨﺘﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻳﺎﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺑﺤﺪ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭ ﺻﺪﻫﺎ
ﻭﻫﺰﺍﺭﻫﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﺠﻠﻪ ﻧﮑﺮﺩﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚﺑﻨﻔﻊ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍلا ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﻋﺠﺰ ﻭ لاﺑﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻧﺪﻙ ﺷﻔﺎﺋﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻭ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺗﺮ ﺷﻮﺩ ) ﻣﻴّﺖ ﮔﻔﺖ
ﻧﻮﺩ ﻭﻧﻪ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻢ.
( ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻯﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻗﺒﺮ
ﺗﻦ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.والّا
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻴّﺖ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﺭﺧﺎﻙ
ﺯﻣﺎﻥﻤﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.ﺭﻭﺣﺶﺍﺯ
ﻭﻗﺖﻣﺮﮒﺩﺭﻳﻚ
ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺟﻬﻨﻢ
ﺳﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻦﺍﺯ
ﺍﺷﻌّﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﺁﺗﺶ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦﺭﻧﺞ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺑﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺁﺧﺮ ﻫﺴﺘﻰﻭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﺍﺑﺪﻯ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺗﻮﻗﻒﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ) ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
پس ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺪﺕﺩﺭﺩ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻏﺼّﻪ ﺁﻥ ﺍﺯ ﺗﻨﻢ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻧﺮﻓﺘﻪ
( ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺩ ﺩﻳﺪﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺷﺪﻩ ﺷﮑﺎﻳﺖﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺳﺨﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﻣﺮﮒﻭ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕﻭ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺍلا
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭﺭﺍﺣﺘﻰ
باعث ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ
ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.) ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﻠﺨﻰ ﻃﻌﻢ ﻣﺮﮒ
ﺍﺯ ﮔﻠﻮﻳﻢ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.( ﺣﺎﻟﺖ
ﺧﻔﮕﻰ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖﻣﺮﮒﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻠﺎﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﻪﺍﻳﻦ ﺳﺒﺐ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖﺭﺯﻕ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﺷﺮﻙ ﻭ
ﺧﻄﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﺸﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ ﺟﻨﮓ ﺑﺎ
ﺩﺷﻤﻦ نفس أمّاره
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺑﺨﺪﺍﻭ
ﺟﻨﺎﻳﺖ ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭ ﺣﻤﺎﻗﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺭﻧﺞ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺷﺪﻥ ﻫﺎﻯﻤﮑﺮﺭ
ﺗﻮﺳﻂ ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ
ﻭﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﺑﻤﻴّﺖ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻰ
ﻭ ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ ﺁﻳﺎ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﻯﺴﺮ
ﺳﻔﻴﺪ ﻭﺭﻳﺶ ﺑﻠﻨﺪ
ﺑﻮﺩﻯ؟(ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﺳﺮﻯ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻭﺟﻮﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺭﻳﺶ ﺩﺭﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺩﺭﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺭﻳﺸﻰ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﻳﺶ ﺩﺍﺭﻨﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ(ﺩﺭﻭﻳﺶ
یت ریشی)ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻳﺶ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﺗﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻳﺶ لاﺯﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪﻯ ﺍﻭﺭﺍﺑﺎ
ﺭﻳﺶ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻠﻨﺪ
ﺗﺮ ﺗﻤثییل ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺭﻳﺶ ﻭﻫﺎﻟﻪﻧﻮﺭ
ﺳﺮ ﻭﻋﻘﻞ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖﮐﻪﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﻟﻤﻨﺪ
ﺷﺪﻩﺳﺮ ﺳﻔﻴﺪ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻭ
ﺭﻳﺶ ﺳﺎﻟﻤﻨﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ) ﻣﻴّﺖ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﻧﻪ ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ(ﺻﻴﺤﻪ)ﺭﺍ
ﺷﻨﻴﺪﻡﮐﻪ ﮔﻔﺖﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﺧﺎﻙ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻳﻢ
ﺑﺎﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ
(ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻗﺒﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺑﺠﺴﻢ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﺍ ﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺷﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺟﺴﻢ ﻭﺗﻦ ﻧﻴﺰ
لاﺯﻡ ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﻗﻴﺎﻡ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻭ ﺣﺸﺮﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﻣﺴﺦ ﻴﻮﺍﻧﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﺗﻦ
ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺻﻴﺤﻪ ﻭ ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﺧﺮﻭﺝ ﺭﻭﺡ ﺭﺍﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ ترس
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎ ﺻﻴﺤﻪ ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪﺭﻭﺣﺶ
ﺑﻄﻮﺭ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺧﺎﺭﺝ ﮔﺮﺩﻳﺪ.والّا
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
کنندﮔﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻟﺬﺕ ﻫﻢ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺧﻮﺍﺏﻭ رؤیتﻯ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ ﻭﻟﻰ رؤیتﻯ
ﺁﺧﺮ ﺑﺮﺍﻯﻤﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻋﺎﺩﻯ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻮﺩ ﻭﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺧﺮﻭﺝ
ﺭﻭﺣﺶ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻧﺪﺭﺯ
ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐﺍﻳﻦ
ﻣﺮﮒ مُقدّس ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻗﺒﻠﺎ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﮐﺎﻓﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻥ ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﻭ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﻣﺠﺪﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺍﺏ ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺷﺒﻪ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻭﺧﺮﻭﺟﻰ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺗﺮﺳﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺯ ﮐﻠّﻪ
ﺷﺨﺺ ﻣﻰ ﭘﺮﺩ.ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺗﻦ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ترس
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ) ﻣﻴّﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺻﻴﺤﻪ ﻭﺻﺪﺍ ﺗﺮﺳﺎﻥ
ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻡﻭ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑﺼﺪﺍﻯ
ﺩﻋﻮﺕ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﮐﺮﺩﻡ.ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺮ ﻣﻦ ﺳﻔﻴﺪ ﻭ
ﺭﻳﺸﻢ ﻧﻴﺰ ﺳﻔﻴﺪ
ﺷﺪ ( ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙﻭ ﻳﺎ ﺷﺒﻪ
ﻣﺮﮒﮐﻪ ﻳﻚ ﺷﺒﻪ
ﻣﻮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﻔﻴﺪﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻬﻢ ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺧﻮ ﺩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﻔﻴﺪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻮﺭ ﻭﻋﻘﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﻓﺮﺿﺎ
ﻫﺎﻟﻪﺍﻯﺎﻃﺮﺍﻑ
ﺳﺮ ﻭﺻﻮﺭﺕ ﭘﺨﺶ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻟﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭ ﺗﺄﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺋﻢ ﺧﻮﺩﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻮﻯ ﺳﺮ ﻭ ﺭﻳﺶ
ﺍﻭ ﺳﻔﻴﺪ ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺻﻴﺤﻪ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻫﺮ
کسﻟﺤﻈﻪ ﮐﻨﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﺭﻭﺡ ﺑﺼﻮﺭﺕ
( ﺑﻨﺪ ﻧﺎﻑ ﻧﻘﺮﻩﺍﻯ)ﺍﺯ
ﺗﻦ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺿﺮﺑﺘﻰ ﻣﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎﺍﺯ
ﺩﺭﺩ ﻗﻄﻊ ﮔﺮﺩﻥﻳﺎ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﺑﻤﺐ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ.مثل
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

حدیث4651 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ14 ﺹ508ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
اﻟﺮﺟل کاﻥ
اﺫﺍ ﺗﻌﺒّﺪ فی
ﺒﻨی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻟم ﻴﻌﺪ
ﻋﺎﺑﺪﺍ ﺣﺘّﻯ
ﻴﺼﻤﺖ ﻗﺒﻞ
ﺫﻟﻚﻋﺸﺮ
ﺳﻨﻴﻥ ﻫﺮ
ﺷﺨﺺ ﻭ ﺭﺟﻠﻰ(ﺭﺍﺟل
ﺮﻩ ﺭﻭ ﻭﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ) ﺩﺭﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻌﺒّﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺖ (سلوک
الهی) ﻋﺎﺑﺪ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻧﻤﻴﺸﺪ ﻣﮕﺮ
ﺩﻩ ﺳﺎل ﻘﺒل
اﺯ ﺁﻥ ﺴﮑﻮﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. (ﺑﻨی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
هرﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮلی ﺪﺭ
ﺑﻨی اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ مؤمنان
ﻳﻬﻮﺩ ﻋﺎﺑﺪ
ﻭﻣﻮﺑﺪ ﻭﺳﺎلک
ﻮﺍﻗﻌی
ﻨﻤﻴﺸﺪﻧﺪ
ﻣﮕﺮپس ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺳﮑﻮﺕ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﭙﻴﺮ
ﻣﺮبی ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔتی ﺒﺎ
ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻥ کنترل
ﻨﻔس
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﻬﻤﻴﻥﺪﻟﻴل
ﻮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺳﮑﻮﺕ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. والّا
ﺍﻣﻮﺭ ﻗﺸﺮﻯ ﻮ
ﻓﻘﻬﻰ ﮐﻪ
ﮐسیﺪﻩ ﺳﺎل
ﺴﮑﻮﺕ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﺬﻫبی ﻘﺸﺮﻯ
غیر ﺳﻠﻮکی
ﺠﺎﺋی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ  ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﻗﺸﺮﻯ گرﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ.

حدیث
4652 - از ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ506 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﺎﻧﻊ ﺗﻮ ﺍﺯ ﺣﺞ
ﮔﺮﺩﻳﺪ؟( ﮐﻪ ﺳﻔﺮ ﺑﻤﮑّﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻩ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﭼﺮﺍ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ؟ﮐﻪ ﺣﺞ
ﻭ ﺣﻖ ﺍﻟﻬﻰﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖﮐﻌﺒﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﺳﺖ.ﺭﺍﻭﻯ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻔﺎﻟﺖ
ﺷﺨﺼﻴﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩﻡﮐﻪ
ﺑﺮﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﮐﺮﺩ.( ﺿﺎﻣﻦ ﮐﺴﻰ
ﺷﺪﻩﻭﻣﺎﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﺮﻳﻤﻪ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺴﻔﺮ ﺣﺞ ﻣﮑﻪ ﺑﺮﻭﺩ.ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺷﺨﺼﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﺴﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ باعث(ﺧﻔﺮ
ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ)ﻭ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﺷﺪﻥ ﺍﻭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
) ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻔﺖﺗﻮﺭﺍ
ﭼﻪ ﺑﺎ ﮐﻔﺎﻟﺖ؟
ﺁﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﻭﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻫﺎ باعث ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻳﻬﺎﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻌﻬّﺪﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ
ﻭ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﻓﺘﻨﺪ.ﮐﻪ(ﻫﻠﺎﮐﺖ)ﻳﺎ
ﺣﻠﻖ ﺁﻭﻳﺰﻯﺩﺭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻣﺴﺦ ﺁﻣﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻧﺪﻩ ﻭ ﺷﮑﺎﺭﭼﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﮔﻠﻮ ﮔﻴﺮ
ﻭ ﺫﺑﺢ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻓﺰﻭﺩﮐﻪ
ﻗﻮﻣﻰ ( ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺍﻭﻡ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﻣﻞ ) ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﺘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
(ﻭﻟﻰ ﺑﺸﺪﺕ ﺧﻮﻑ
ﻭ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺁﻣﺪﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎﻳﻦ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻨﺪﮐﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺷﻤﺎ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.( ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺮ ثواب
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺫﺧﻴﺮ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻟﺬﺍ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺑﻴﻚ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺗﻌﻬّﺪ ﻭ ﮐﻔﺎﻟﺖ
ﻭ ﺗﻌﻬّﺪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺎﻟﻰ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺬﺍﺷﺖ)ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺬﺍﺏ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺯﻝ ﮐﺮﺩ.( ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻃﺮﻑ ﻓﺮﻳﺐ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﭘﻴﺮﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻋﺬﺍﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
پسﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺟﺐ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﺮﺍ ﺗﺮﺳﻴﺪﻧﺪ(
ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ ترس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﺗﻘﻴﻪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﻘﻮﺍ ﻳﺎ سلوک
الهی ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ) ﻭﻟﻰ
ﺷﻤﺎ ﺑﺮﻣﻦ ﺟﺮﺃﺕ
ﻭ ﺟﺴﺎﺭﺕ ﻧﻤﻮﺩﻳﺪ.
(ﺗﺮﺳﻴﺪﻩﻫﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺮﺳﺎﻳﺎﻥ
ﻭ ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻋﻠﻴﻪ
ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍﺍﻳﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺟﺮﺃﺕ ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻋﺬﺍﺏ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺷﺪﻧﺪ.ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳت)

حدیث
4653 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮﺍﺳﺖ
(ﺝ14ﺹ۵۱۵ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﻨﺒﻊ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺍﻭﺳﻪ ﻗﻄﺮﻩ ﺧﻮﻥ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻭ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺷﻴﺮ ﺧﻮﺍﺭﻯ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺍﺯ ﻓﻘﺮ
ﻃﻔﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﻭﺧﺖﺗﺎ
ﺳﺮ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻃﻔﻞ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺁﻣﺪ
ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺭﺍ ﺳﺘﻤﮕﺮ ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ
ترس ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺏ ﺷﺪﻭﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻧﻴﺰ
ﮐﺸﻴﺪ( ﺣﺪﻳﺶ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﮐﻪ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺮ
ﻭﻣﻮلا ﺍﻣﻴﺮ المؤمنین
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻴّﺖ ﺳﻠﻤﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ(ﺳﻠﻤﺎﻥ)ﻧﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻭﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ (ﻓﺎﺭﺳﻰ)
ﻳﺎ ﭘﺎﺭﺳﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﭘﺎﺭﺳﺎ ﻭ ﻋﺎﺑﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻓﺎﺭس  ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭ ﭘﺎﺭﺳﺎ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥﻳﺎ
ﺍﺷﺮﺍﻑ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﮔﺎﻥ
ﻭ ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ
ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺁﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻗﻮﻡ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺭﻙ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻧﮋﺍﺩ ﺳﻔﻴﺪﻫﺎﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎلاﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻧﺮﺳﻨﺪﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
جنس ﺳﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺍﺳﻠﺎﻭﻫﺎ
ﻭ ﺍﻧﮕﻠﻮﺳﮑﺴﻮﻧﻬﺎﻭ
ﺳپسﮊﺭﻣﻦ ﻫﺎ ﻭ
ﻫﻨﺪﻳﺎﻥﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋی که ﻋﻘﻞ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ ﺟﺰﺋﻰ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻗﺮﻳﺶ
ﻧﻴﺰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺳﺎﺳﺎﻧﻰ
ﺑﻴﻤﻦﻭﺳپس ﺑﻤﮑﻪ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﻭﮐﻌﺒﻪ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺁﺗﺸﮑﺪﻩﺍﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎ ﻫﻌﻤﺎﻥ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﻓﻨّﻰ ﺁﻥ) ﺩﺭ ﺣﺪﻳﺶ
ﺩﻳﮕﺮﻯ (ﺝ14ﺹ ۵۱۵ﺑﺤﺎﺭ)
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻭﺭﺩﮐﻪ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺩﺭﺝ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﺳپس
ﺍﺯ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺃﺷﻚ
ﺑﻦ ﺃﺷﻚ ( ﻳﺎ ﺍﺷﻴﺦ
ﻭ ﺃﺷﺞ ) ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺍﻭﻫﻤﺎﻥ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺪﺍﺩﻩﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﻠﻂ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺳﺮﺍﺋﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺖ.والّا ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻭﻣﺨﻠﻮﻁﺑﻴﻦ
ﺣﻮﺍﺩﺵ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭ ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻨﻬﺮﻳﻦ
ﻭﺭﻭﻡ ﻭﻣﺼﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
) ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﺭﺩﺷﻴﺮ ﺳﺎﺳﺎﻧﻰ
ﻭ ﺑﺨﺖ ﺍﻟﻨﺼّﺮ
ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ ﻣﻬﺮﻭﻳﻪ
( ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺒﺪ ﺍللهﻳﺎ
ﺑﻨﺪﻩ ﺍﻭﻭ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﻣﻬﺮﮐﻪ ﮐﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ ﺑﺨﺖ
ﺍﻟﻨﺼّﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺁﺷﻮﺭ ﻭ ﺑﺎﺑﻞ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ) ﺳپس
ﺑﻬﺮﺍﻡ ﮔﻮﺭ ﻭ
ﺷﺎﻫﭙﻮﺭ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺑﻬﺮﺍﻡ ﮔﻮﺭ ﻭ ﻳﺰﺩﮔﺮﺩ
ﻭ ﮐﺴﺮﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻫﺮﻣﺰ ﺃﭘﺮﻭﻳﺰ
ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﺧﺪﺍﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺤﻴﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺖ.( ﺍﻳﻦ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺷﺪﻩ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺍﻧﻮﺷﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭ ﭘﺪﺭﺵ ﺍﺯ ﻣﺰﺩﮐﻰ
ﻫﺎ ﻭﻣﺎﻧﻮﻯ
ﻫﺎ ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻧﻮﺷﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭ ﭘﺪﺭﺵﺗﻤﺎﻡ ﻓﺮﻕ
ﺩﻳﻨﻰﻭ ﺣﺘﻰ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺤﺖ تأثیر ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻎ ﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﮔﺮﻭﻩ کثیرﻯ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ.ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﻭ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺁﻧﻬﺎﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪﮐﻪ ﺑﻴﻤﻦ ﺭﻓﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﺭﻭﭘﺎ ﻭ ﺳﻴﺒﺮﻯﻮ
ﺧﺎﻭﺭ ﺩﻭﺭﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺠﺰﺍﻳﺮ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮﺳﻴﻪ
ﺭﻓﺘﻨﺪ.ﻭ آثار ﺩﻳﻨﻰ
ﺷﺒﻴﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺑﺠﺎﻯ ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪ.ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﭘﺪﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹﮐﻪ
ﭘﺪﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻭ ﺑﻨﻰ
ﻋﻤﺮﺍﻥ ﻭ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﭘﺪﺭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
(اسراء ﻃﻠﺒﺎﻥ )
ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻰ ﮐﻌﺒﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ( ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺳﻤﺎٴ ﺍﻳﻞ
ﻭ ﺍﻳﻠﻴﺎ)ﻳﺎ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪ
) ﮔﺮﭼﻪ ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ
ﻗﻄﻌﺎ ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﺯ ﻳﻤﻦ
ﺳﺎﺧﺘﻪﺍﻧﺪ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ : ﺣﺘّﻰ
ﺍﺫﺍ ﻃﺎﻟﺖ ﺍﻟﻤﺪة
ﻭ ﺍﻧﻘﻄﻊ ﺍﻟﻮﺣﻰﻭ
ﺍﺳﺘﺨﻒ ﺑﺎﻟﻨﻌﻢﻭﺍﺳﺘﻮﺟﺐ
ﺍﻟﻐﻴﺮ ﻭ ﺩﺭس ﺍﻟﺪﻳﻦﻭ
ﺗﺮﮐﺖ ﺍﻟﺼﻠﺎﻩﻭ
ﺍﻗﺘﺮﺑﺖ ﺍﻟﺴﺎﻋﻪﻭ
ﮐثرﺕ ﺍﻟﻔﺮﻕﻭ
ﺻﺎﺭ الناس ﻓﻰ ﺣﻴﺮﻩ
ﻭ ﻇﻠﻤﻪﻭ ﺃﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺨﺘﻠﻔﻪﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺸﺘّﺘﻪ ﻭ ﺳﺒﻞ
ﻣﻠﺘﺒﺴﻪﻭ ﻣﻀﺖ
ﺗﻠﻚ ﺍﻟﻘﺮﻭﻥ ﮐﻠّﻬﺎ
ﻓﻤﻀﻰ ﺻﺪﺭ ﻣﻨﻬﺎﻋﻠﻰ
ﻣﻨﻬﺎﺝ ﻧﺒﻴّﻬﺎﻭ
ﺑﺪﻝ ﺁﺧﺮﻫﺎ ﻧﻌﻤﻪ
ﺍلله ﮐﻔﺮﺍﻭ ﻃﺎﻋﺘﻪ
ﻋﺪﻭﺍﻧﺎﻓﻌﻨﺪ
ﺫﻟﻚ ﺍﺳﺘﺨﻠﺺ ﺍلله
عزّ ﻭﺟﻞ ﻟﻨﺒﻮﺗﻪ
ﻭ ﺭ ﺳﺎﻟﺘﻪ ﻣﻦﺍﻟﺸﺠﺮﻩ
ﺍﻟﻤﺸﺮﻓﻪ ﺍﻟﻄﻴّﺒﻪ
ﻭﺍﻟﺠﺮثوﻣﻪ ﺍﻟﻤﺘﺨﻴّﺮﻩ
ﺍﻟﺘﻰ ﺍﺻﻄﻔﺎﻫﺎ
ﺍلله عزّﻭﺟﻞ
ﻓﻰ ﺳﺎﺑﻖ ﻋﻠﻤﻪ
ﻭ ﻧﺎﻓﺬ ﻗﻮﻟﻪﻗﺒﻞ
ﺍﺑﺘﺪﺍٴ ﺧﻠﻘﻬﺎﻭ
ﺟﻌﻠﻬﺎ ﻣﻨﺘﻬﻰ
ﺧﻴﺮﺗﻪﻭ ﻏﺎﻳﻪ
ﺻﻔﻮﺗﻪ ﻭ ﻣﻌﺪﻥ
ﺧﺎﺻّﺘﻪ ﻣﺤﻤﺪﺍﻭ
ﺍﺧﺘﺼّﻪ ﺑﺎﻟﻨﺒﻮﻩ
ﻭ ﺍﺻﻄﻔﺎﻩ ﺑﺎﻟﺮﺳﺎﻟﻪ
ﻭﺃﻇﻬﺮ
ﺑﺪﻳﻨﻪ ﺍﻟﺤﻖ ﻟﻴﻔﺼﻞ
ﺑﻴﻦ ﻋﺒﺎﺩ ﺍلله
ﺍﻟﻘﻀﺎٴﻭ ﻳﻌﻄﻰ
ﻓﻰ ﺍﻟﺤﻖ ﺟﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻌﻄﺎٴﻭ
ﻳﺤﺎرَبّ ﺃﻋﺪﺍٴ
رَبّ السماءﻭ
ﺟﻤﻊ ﻋﻨﺪ ﺫﻟﻚ ﺭﺑّﻨﺎ
ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻟﻤﺤﻤﺪﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻤﺎﺿﻴﻦ ﻭﺯﻳﺎﺩﻩ
ﻣﻦ ﻋﻨﺪﻩﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﺍﻟﺤﮑﻴﻢ ﺑﻠﺴﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﻣﺒﻴﻦ لا
ﻳﺄﺗﻴﻪ ﺍﻟﺒﺎﻃﻞ
ﻣﻦ ﺑﻴﻦ ﻳﺪﻳﻪ ﻭلا
ﻣﻦ ﺧﻠﻔﻪﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻦ ﺣﮑﻴﻢ ﺣﻤﻴﺪﻓﻴﻪ
ﺧﺒﺮ ﺍﻟﻤﺎﺿﻴﻦ
ﻭﻋﻠم اﻟﺒﺎﻗﻴﻥ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺪﺕ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﮔﺬﺷﺖ ﻭﻭﺣﻰ ﻗﻄﻊ
ﺷﺪﻩﺑﻮﺩ (ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺻﺎﺣﺐ ﻭﺣﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯﻤﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪﺩﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺖﺑﻮﺩ. ﻭﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺮﻳﺐ ﺍﻟﻮﻗﻮﻉ
ﻋﻴﺴﻰﺍﻳﻦ ﻗﻄﻊ
ﻭﺣﻰ ﺑﻴﻚ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪﺩﺍﺷﺖ)
ﻭﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪ.( ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻤﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﻄﻊ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﺭﺩﺷﺖﻭﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺍﻧﺪﻙ ﺷﺪ.ﺗﺎﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﺴﻴﺢﮐﻪﺣﻴﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ
) ﻭﻭﺍﺟﺐ ﮔﺮﺩﻳﺪﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﻭﺵ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙﮐﻪ
ﻋﻴﺴﻰ ﺁﻭﺭﺩ.ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﻦ ﻣﻨﺪﺭﺵ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ (ﮐﻬﻨﻪ ﻭ ﺭﻫﺎ
ﺷﺪﻩ ﻭﺗﻨﻬﺎ(ﺗﺪﺭﻳﺶ
ﻣﺪﺭﺵ)ﺑﻮﺩﻩﻭﻧﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ.(ﺩﻳﻦ)ﺭﻭﺵ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻳﺎ ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
) ﻭ ﺻﻠﺎﺕ( ﻧﻤﺎﺯ ﻳﺎ
ﺻﻠﻪ ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺑﺤﻖ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﻭﺵ
ﺣﻨﻴﻒ ) ﺗﺮﻙ ﮔﺮﺩﻳﺪ
( ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻣﺎ ) ﻭ ﺳﺎﻋﺖ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪ (ﺳﺎﻋﺖ
ﻇﻬﻮﺭ ﻋﻴﺴﻰﻭ ﺳﺎﻋﺖ
ﻣﺮﮒ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯﻭ ﺳﺎﻋﺖ
ﺣﺸﺮ ﻭﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚﺳﺎﻋﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ) ﻭ ﻓﺮﻗﻪ
ﻫﺎ (ﻣﺬﺍﻫﺐﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
) ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺷﺪ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺩﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺷﻮﺩﺗﻔﺮﻗﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺟﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻨﻴﻒ ) ﻭﻫﻢ
ﺩﺭ ﺣﻴﺮﺕ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺷﺪﻧﺪ (ﺟﻬﻞ ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖﻭﮐﻤﻰ
ﻋﻘﻞ ﻭﺯﻳﺎﺩﻯ ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺧﻠﺎﻕﺩﺷﻤﻨﻰ
ﮐﺎﺭﺁﺋﻰ ﻋﻘﻞ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ ) ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﺨﺘﻠﻒ
( ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻠﻰﺑﺠﻨﮓ
ﻫﻢ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ ) ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺘﺸﺘّﺖ
ﺷﺪ (ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺃﻣﺮﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺑﻴﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ ﮔﺴ
ﻴﺨﺘﻪ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ )ﻭﺭﺍﻫﻬﺎ
ﻣﻠﺘﺒﺶ ﻭ ﻧﺎ ﻣﺸﺨّﺺ
ﺷﺪ ( ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙﻭ ﺍﻟﺘﺒﺎﺵ
ﻭ ﻣﺒﻬﻢ ﺷﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ابلیسﺑﺎ
لباس ﻭ تلبیس
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺩ ) ﻭﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﮔﺬﺷﺖ (ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
) ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎﺑﺮ
ﻣﻨﻬﺎﺝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺎ ﺑﻮﺩ. (ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺤﻖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺵ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺣﻨﻴﻒ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺍﺷﺖﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ) ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻌﻤﺖ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﮐﻔﺮﺍﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ
( ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺁﺧﺮ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻫﻢ ﻋﺼﺮ ﻭﺍﻧﮑﺎﺭﮐﺮﻧﺪ)ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺘﺠﺎﻭﺯ ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺫﮐﺮ ﻧﮑﺮﺩﻩ.ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ پس ﺍﺯ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡﻓﻮﺭﺍ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺒﻮﺕ ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺧﻮﺩ ( ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ ) ﺍﺳﺘﺨﻠﺎﺹ
ﺍﺯ ﺷﺠﺮه ﺸﺮﻳﻒ
ﻭ ﻃﻴّﺐ ﻭ ﺫﺍﺕ ﺧﻴّﺮ
ﻧﻤﻮﺩ (ﺍﺳﺘﺨﻠﺎﺹ
ﺧﺎﻟﺺ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺍﺻﻄﻔﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﺍﻭ
ﺭﺍ ﺧﺎﻟﺺ ﻭ ﭘﺎﻙ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺍﺣﻴﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻧﻤﻮﺩ ﺷﺠﺮﻩ ﺷﺮﻳﻒ
ﻭلاﻳﺖﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ
ﮐﻪ ﻫﻤﮓ ﻫﻢ ﻣﻨﮑﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ ﻃﻴّﺐ
ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﻧﻴﻚﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺗﻮﭘﻴﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺷﻔﺎ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﻃﺒﻴﺐﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.(ﺟﺮﺷﻮﻣﻪ)ﻳﺎ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﻟﺐ ﻟﺒﺎﺏﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪﮐﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ(ﻣﺘﺨﺒّﺮ)ﻭﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﺷﺪﻩﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺧﻴﺮ ﻳﺎﻓﺘﻪﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺯ
ﺳﺎﺑﻘﻌﻠﻢ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺯ ﻗﻮﻝ ﻧﺎﻓﺬﮐﻪﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺧﻠﻖ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺑﻤﻨﺘﻬﺎﻯ ﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺳﺎﻧﺪ
( ﺫﺍﺕ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺃﺯﻟﻰ ﻣﺤﻤﺪﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻭ ﺫﺍﺕ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺑﻌﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ ﺩﺭ
ﺧﻴﺮ ﺷﺪ.ﻭﻋﻠﻤﺎﻟﻬﻴﮑﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮکس ﻃﺮﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻃﺮﺡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.پس ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺑﺎﺯ(ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ)ﺍﻃﻠﺎﻉ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺗﻘرَبّ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪﮐﻪ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻗﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ(ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺕ)ﺗﺪﺭﻳﺠﻰﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻃﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪ.ﻭ ﺍلا ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ(ﮐﻦ ﻓﮑﺎﻥ)ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺧﺪﺍﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ
(ﮐﻦ لا ﻳﮑﻮﻥ) ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻟﺬﺍﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺍﺑﺘﺪﺍﻯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶﭼﻪ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻌﻠﻰ ﺟﻬﺎﻥ.ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭﭘﻴﺪﺍﻳﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺘﻬﺎﻯ ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍلا ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﺖ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﺩﺭ ﻏﻴﺒﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻫﺎ ﻭ ﻋﻠﻰ
ﻫﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ(ﺧﻴّﺮ)ﮐﻪﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﺍﻧﺪﻙ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﻭ ﺍﺯ ﻏﺎﻳﺖ ﺻﻔﻮﺕ
ﺧﻮﺩﻭ ﻣﻌﺪﻥ ﻭﻳﮋﻩ
ﺧﻮﺩﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻣﺨﺘﺺ
ﻧﺒﻮﺕ ﮐﺮﺩ.( ﻏﺎﻳﺖ
ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ(ﺻﻔﻮﺕ ﻭ ﺍﺻﻄﻔﺎ)ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﻣﻌﺪﻥ)ﺧﺎﺹ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭ(ﻣﺤﻤﺪ)ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺷﺪ.ﻭﻧﻴﺰ(ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ) ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻭ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺣﻤﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻘﺶ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺣﻤﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.والّا
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻫﻤﮕﻰ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺣﻤﺪ ﻭﻣﺤﻤﺪﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺎﻣﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ) ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺨﺘﺺ ﻧﺒﻮﺕ
ﮐﺮﺩ( ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻗﺪﺭﺕ تنبّوء ﻭ
ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﻭ ﺍلا
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻗﺪﺭﺕ تنبّوء
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻧﺒﻰ ﻭ
ﺭﺳﻮﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺭﺟﻪ(ﺩﻧﺎ ﻓﺘﺪﻟّﻰ)
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ) ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﮐﺮﺩ ( ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰﺍﺟﺘﺒﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺍﺭﺗﻀﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ ) ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺳﻔﺎﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍعزّﺍﻡ ﺍﻭ ﺑﻤﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺩﺭ ﻳﻚ بعثَت ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﮋﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻣﺒﻌﻮﺵ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻃﻰ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ) ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺩﻳﻦ ﺣﻖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻇﺎﻫﺮ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﻴﻦ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺑﻘﻀﺎﻭﺕ ﻧﺒﻨﺸﻴﻨﺪ
( ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺃﺣﻮﺍﻝ رؤیائی
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﺃﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻭ ﺍﻗﻮﺍﻝ
ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ.ﭼﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
(ﻋﺒﺎﺩ)ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻄﻴﻊ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.والّا
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻨﺪﮔﻰ ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎ ﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻴﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺣﻖ
ﺣﺪ اکثر ﻋﻄﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ (ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥﺍﻳﻦ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺗﻰ ﻭﺗﻠﻘﻴﻨﺎتی
ﻮ ﺗﻮﺳّﻠﺎتی ﺮﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥﻤﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬی ﺒﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺣﻖ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﺍﻋﺪﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻯ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻣﻰ
ﺟﻨﮕﻨﺪ ( ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻢ ﺟﻨﮓ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺨﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺿﺪﻳّﺖ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ(رَبّ
ﺁﺳﻤﺎﻥ)ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻋﻮﺍﻟم ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﻟﻬی اﺳﺖ.ﮐﻪﻣﺤﻤﺪ
ﻋﺮﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥﺮﺍ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺑﻨﺰﺩﻳﻚ
ﺁﻥ ﺭﻓﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
رَبّ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰﺍلله
رَبّ ﺍلاﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺟﻨﮓ
ﺧﻮﻧﻴﻦﻭ ﺑﺎ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺧﻮﺩ ﺟﻨﮓ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎ ( ﻭلاﻳﺖ
ﻭرَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ )
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻠﻮﻡ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ . (ﺭﻭﺷﻬﺎﻯﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ.ﻭﻟﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰﮐﻪ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻫﻨﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﻭﻝﻭﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰﻭ ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺗﺎ ﻋﻴﺴﻰﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭ ﺑﺎ ﻋﻴﺴﻰ
ﭼﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰﺑﺎﺿﺎﻓﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ.ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺗﺎ
ﻣﻘﺎﻡ(ﺩﻧﺎ ﻓﺘﺪﻟّﻰ)ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ (ﻋﻠﻢ)
ﺩﺍﻧﺸﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ.ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﻳﻌﻨﻰ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ) ﻭ ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﺁﻥﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ
ﺣﮑﻴﻢ ﺭﺍ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﻣﺒﻴﻦ
ﺩﺍﺩ ( ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻳﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﺣﻰ ﺁﻥﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺮ ﺣﮑﻤﺖﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻭﺍﺿﺢ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﻗﺮﺁﻥ (ﺩﻭ قرّه)ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ
ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰﻭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
(ﻋﺮﺑﻰ) ﻳﻌﻨﻰ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث  ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻋرَبّ ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﭼﻮﻥ(ﺟﻢ
ﺷﺪﮔﺎﻥ)ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ(ﻣﺒﻴﻦ)ﻭﻭﺍﺿﺢ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝﻭ ﺑﻴﻨﺶ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺪلاﻝ
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺩﻳﺪﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻟﻴﻞ
ﺻﺪﻕ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻭﻭﻭﺍﺻﻞ ﺑﺂﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍلا ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻭﺭ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ.ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻭﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻋﻠﻢ ﻣﺤﻤﺪﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﮋﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ . ﺗﺎ ﺑﻌﻘﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻭﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﻳﺎ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﻃﻮﺑﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻃﻮﺑﺎﻯ ﺷﺠﺮﻩ
ﻧﻘﺶ ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎﻃﻠﻰ
ﺩﺭ ﺁﻥ ( ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻭ
) ﻧﻴﺴﺖ.( ﻧﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ قرّه ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺃﻣﺮﻯ
ﮐﺎﺫﺏ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ آثار ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ ﺿﺎﻣﻦ
ﺑﻘﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
پسﺍﺯ ﻣﺮﮒﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .) ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ(ﺧﻠﻒ)ﻭ
ﭘﺸﺖ ﺁﻥ ﺑﺎﻃﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ( ﻳﻌﻨﻰ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﻭﻧﻪ ﻋﻘﺐ ﻳﺎ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺗﮑﺬﻳﺒﻰ ﺩﺭ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭ ﻫﺴﺖﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺣﺘﻤﺎ ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻨﺎﻡ(ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﻣﻘﺪﻣﺎﻧﻰ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ)ﻫﺴﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮐﻪ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻃﻠﻰ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻭ ﻫﺴﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺑﻮﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ
ﺍﺯ ﺣﮑﻴﻢ ﺣﻤﻴﺪ
ﺍﺳﺖ.( ﻫﻢ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ
ﻭﺣﻰ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩﻭ
ﻫﻢ ﻗﺮﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺎﺯﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﮑﻴﻢ ﺑﺎﺣﮑﻤﺖ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺵﻭ ﺑﺎ ﺣﮑﻢ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﮐﻪﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺣﻤﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻮاﮊﻩ ﺍﺻﻠﻰ ﺣﻤﺪ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍلله ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍلله ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﻤﻴﺪﻗﺮﺁﻥ
ﻭ قرّه ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻤﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺑﺎﻗﻴﺎﻥ ﻫﺴﺖ (ﻋﻠﻢ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯﺁﻧﺎﻥ.ﮔﺮﭼﻪﻫﻤﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻧﻪﺑﻄﻮﺭﻣﺎﺩﻯ
.والّا ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﻠﻞ ﺁﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻧﺸﻮﺩ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﺎﺯﻩ
ﻗﺮﺁﻥ ﻓﻘﻂ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﻭ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﭼﻴﻦ ﻭﻫﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺮﺡ ﺁﻥ ﺑﺎ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻧﺒﻮﺩ. (ﻋﻠﻢ
ﺑﺎﻗﻴﺎﻥ) ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺯﻧﺪﻩﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯﮐﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻢ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪلاﻝ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﻳﻚ
ﺳﻄﺢ ﻭ ﻳﻚ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺘﺪلاﻝ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ .

حدیث 4654 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ15 ﺹ۳ ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﺎﺗﻰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻟّﺬﻯ ﻳﺮﺍﻙ
ﺣﻴﻦ ﺗﻘﻮﻡ ﻓﻰ ﺍﻟﻨﺒﻮة
ﻭ ﺗﻘﻠّﺒﻚ ﻓﻰ ﺍﻟﺴﺎﺟﺪﻳﻦ
ﻗﺎﻝ ﻓﻰ
ﺃﺻﻠﺎﺏ ﺍﻟﻨﺒﻴّﻴﻦ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻗﻴﺎﻡ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ بعثَت ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ بعثَت
ﻣﺤﻤﺪﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ  ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺿﺎ ﺧﻄﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﺁﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
( ﺗﻘﻮﻡ ) ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻗﻴﺎﻣﻤﻴﺒﺎﺷﻰﮐﻪﺑﻬﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻣﻴﮑﻨﻰﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻧﺠﺎﻣﻤﻴﺪﻫﻰﻭ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻯ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻧﺒﻮﺕ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻗﻴﺎﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﻳﻌﻨﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﻇﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻧﺒﻮﺕ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ( تنبّوء
ﻭ ﺧﺒﺮﮔﻴﺮﻯ ) ﺍﺯ
ﺃﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ رؤیتﻫﺎ
ﻭ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﺒﻮﺕ ﻭ
ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﻮلا ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ.ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﻫﺮﺩﻭ ﻧﺒﻰ ﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺕ تنبّوء ﻭ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﭘﻴﺎﻡ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻴﺎﻡ ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ(ﺣﻖ
ﺩﻋﻮﺕ)ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﻧﻴﺰ ﺗﻘﻠّﺐ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺳﺎﺟﺪﻳﻦ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻢ ( ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﺎﺟﺪ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ
ﻭ ﺗﻠﺎﺗﺶ ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺳﺎﺟﺪ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯﺑﺎﺯ ﺳﺎﺟﺪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ.ﻭ ﺗﻘﻠّﺐﺍﺯ
ﻗﻠﺐﺑﻤﻌﻨﻰ ﻣﻨﻔﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﺠﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰﺑﮑﺠﺎﻯ ﻣﺸﺒﺖ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻗﻠﺐ ﺩﺭ ﺳﻴﻨﻪ
ﺍﺣﺴﺎس  ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﻗﻠﺐ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺒﺎﺑﺪ.ﻭ ﻗﻠﺐ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻭ ﻋﺸﻖﻭﻳﺎ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﮐﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﮐﺮﺩﻥ ﺫﺍﺕ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﮐﻤﺮﻫﺎﻯ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺟﺎ ﺑﺠﺎ ﻣﻴﺸﺪ ( ﺍﻳﻦ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺗﻘﻠّﺐ ﻭ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻩﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭ ﮐﻤﺮ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺁﺩﻡ ﺑﺒﻌﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺡ
ﺍﻭﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﺩﻡ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺭﺳﻴﺪﻩﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺘﻤﺎﻡ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﺼﻮﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. (ﺍﺻﻠﺎﺏ)
ﺟﻤﻊ ﺻُﻠﺐ ﻳﺎ ﮐﻤﺮﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺟﺴﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪﮊﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﻤﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻀﻪﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺯﻧﺎﻥ ﺩﺭﺷﮑﻢ ﭘﺮﻭﺭﺵﺟﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪﻣﺮﺩﺍﻥ ﺩﺭﮐﻤﺮ
ﺟﻨﻴﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
(ﺻﻠﺐ ﻳﺎ ﻣﺤﮑﻢ) ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﺍﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻧﺒﻴّﻴﻦ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﺑﺎﺯ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻘﻞ ﮐﻤﺎلاﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻭ ﺗﺠﺎرَبّ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﺂﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﻭ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﺗﺎ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻋﺼﻮﺭ
ﺑﻌﺪﻯﺑﻤﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺍﻯ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺟﻬﺸﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺗﺪﺭﺝ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﻧﻮﻉ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﭘﻨﺞ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺷﺸﻤﻴﻦﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻣﻮٴﺴﺶ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﭘﻠّﻪ
ﻫﻔﺘﻢ ﻭ ﻫﺸﺘﻢ ﺭﺍ
ﻃﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﻤﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.مثل
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺯﺣﻤﺖ ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﺸﺘﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺭﺩﻳﻢ ﻭ ﮐﺎﺭﻳﻢ
ﻭﺧﻮﺭﻧﺪ.

حدیث
4655 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ15 ﺹ۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ: عن
ﻘﻮل الله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺬﺍ
ﻧﺬﻳﺮ ﻣﻥ
اﻟﻨُﺬﺭﺍلاﻭﻟﻰ
ﻗﺎل ﻴﻌنی ﺒﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺣﻴث
ﺩﻋﺎﻫم اﻟی الاﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎلله فی
اﻟﺬﺭ ﺍلأﻭل ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺰ (ﻣﺤﻤﺪ)
ﻧﺬﻳﺮ ﻭ
ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
گدﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺬﺍﺭ ﻭ
ﺍﺧﻄﺎﺭ ﻭ
ﺑﺮﺣَﺬَﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻧﺬﻳﺮ
ﻭ ﺍﻧﺬﺍﺭباﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺍﻧﻈﺎﺭ
ﻭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺩﻥ)
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
پیرو اﺳﺖ.
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺷﺠﺮﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺯ ﺁﺩم ﺘﺎ
ﺧﺎﺗم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﻗطع ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﺘﻨﻬﺎ ﺷﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﻮ ﻓﻮق
اﻟﻌﺎﺩﻩ
ﮐﺎﺷﻒ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ قرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍُﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺒﻌﺪﻯ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺍﻳﻥ همانی
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻧﻘﺶ توسّلی
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺿﻤﻨﺎ (
ﻧﺬﺭ ﮐﺮﺩﻥ)
ﺳﺎﻟک ﻮ(ﺗﻌﻬّﺪ)
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻤﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﺬﻳﺮ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ ﻨﺬﺭ
ﻭ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ (
ﻭنیز ﻫﺮﻣﺤﻤﺪ.
ﺯﻳﺮﺍﻣﺤﻤﺪ
ﻳﻌنی ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ و
تألّه ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﺮﺳﺘﺶ
ﻋﺒﺎﺩﻯ. ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
ﻨﻴﺰ
ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﺣﻤﺪ
ﻧﺒﻮﺩه اﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﺗﺎ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺍﺣﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺍﺣﻤﺪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺪﺭ درجه ﺣﻤﺪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ توسّل
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ (ﻣﻬﺪﻯ
هاﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ)
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ بی
اﻧﺘﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻗتی
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺎﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺭﻋﺎﻟم ﺬَﺭ
ﺍﻭل کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ
( ﺩﺭپرسش
خداوند معروف
به ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
از ﻳک ﺮﻭﺡ ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺘﻌﻬﺪﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺭﻳﻚ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
چه ﺒﮑﻨﺪ. ﻭلی
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺭﺩﻩﻫﺎﻯ ﺒﺎلاﻯ
ﻔﺼﻮل ﻨﻮﻋی
ﺨﻮﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭﻋﻘل
ﻨﺴبی ﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺗﻌﻬّﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ آینده
ﺗﺪﺑﻴﺮ و
ازتیب ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳنی هم
ﭽﻨﺎﻥ ﺳﻴﺴﺘم
تعقّل و
ﺗﮑﺎﻣل هم
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭلی اﺭﻭﺍح
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺤﻴﻄ
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺘﻌﻬّﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺳﺠﻮﺩ و
اطاعت ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋم
ایدآل کمال میسّر
برای افراد
نوع بشری ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﻌﻤﻮلا
با هرگ نوعی
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪﻯ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭلی
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ ﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭﻯ کاﻣﻞ.
ﻭﻟﺬﺍ (ﺍﻗﺮﺍﺭ)
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ(ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ بربّکم)
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺪﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻭ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﮐﺎﻣلی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮلاﻳﺖ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ( ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﺯ قرّه
ﮔﻴﺮﻯ)
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﻌﻬّﺪ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
ﺎﻳﻥ ﻘﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ. ﻳﺎ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﺰﺭﺩﺷﺘﻰ (ﺧﻮﺭّﻩ)
ﻭ ﭼﺸم ﺨﻮﺭّﻩ
ﺭﻓﺘﻥ و تمرکز
ﺴﻠﻮﮐﻰ . ﮐﻪ
ﻗﺮﻳﺶ و محمذ
ﻫﻤﺎﻥ اﻟﻔﺎﻇ
ﺰﺭﺩﺷتی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﻌﻠل
ﻮ ﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ اﺳﺖ.
ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم نوع
بشری در ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐسی
ﺒﻘﺎﺋم ﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺣقّ اﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺩﺭ ﻳک ﻤﺮگ ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ).
ﻋﺎﻟم ﺬﺭ
ﻳﺎﭼﻮﻥ ﺬرّﻩﺑ
ﻮﺩﻥ
ﻭﻧﺎﭼﻴﺰﻯ
مقام ﺮﻭح ﻘﺒل
اﺯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻨﻄﻔﻪ ﻳک
ﻤﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک
ﺠﺴﻤﺎنی
ﻮﺍﻟﺪﻳﻦ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﺭﻭح ثباﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﻧﻄﻔﻪ ﺭﺍ
ﺑﺠﺴم کاﻣلی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
اﻗﺮﺍﺭ ﺑﺨﺪﺍ
ﻫﻤﺎﻥ اﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ ﻮ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. والّا
ﻗﺒﻮل ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋی
کاﻓی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺣتی
ﺒﻀﺮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭﺣﺠّت و
مدرکی علیه
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﺋی هست
ﻭلی ﺃﻭﺍﻣﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺴﻠﻴم
ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
خود ﻭ ﺑﺎ
ﻣﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ)

حدیث
4657 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ15ﺹ۶ ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ : ﺃﻳﻦ ﮐﻨﺘﻢ
ﻗﺒﻞ ﺃﻥ ﻳﺨﻠﻖ ﺍلله
ﺳﻤﺎٴ ﻣﺒﻨﻴّﻪﻭ
ﺃﺭﺿﺎ ﻣﺪﺣﻴّﻪﺃﻭ
ﻇﻠﻤﻪ ﺃﻭ ﻧﻮﺭﺍ
ﻗﺎﻝﮐﻨّﺎ ﺃﺷﺒﺎﺡ
ﻧﻮﺭ ﺣﻮﻝ ﺍﻟﻌﺮﺵﻧﺴﺒّﺢ
ﺍلله ﻗﺒﻞ ﺃﻥ ﻳﺨﻠﻖ
ﺁﺩﻡ ﺑﺨﻤﺴﻪ ﻋﺸﺮ
ﺃﻟﻒ ﻋﺎﻡﻓﻠﻤّﺎ
ﺧﻠﻖ ﺍلله ﺁﺩﻡﻓﺮﻏﻨﺎ
ﻓﻰ ﺻﻠﺒﻪﻓﻠﻢ ﻳﺰﻝ
ﻳﻨﻘﻠﻨﺎ ﻣﻦ ﺻﻠﺐ
ﻃﺎﻫﺮ ﺍﻟﻰ ﺭﺣﻢ
ﻣﻄﻬّﺮﺣﺘّﻰ ﺑﻌﺶ
ﺍلله ﻣﺤﻤﺪﺍ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ( ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
) ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻨﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪﻭﺯﻣﻴﻦ
ﺭﺍ ﻫﻤﻮﺍﺭ ﮐﻨﺪﻳﺎ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﻇﻠﻤﺖ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪﮐﺠﺎ
ﺑﻮﺩﻳﺪ ؟ ( ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺷﺨﺎﺻﻰ ﮐﻪ ﺷﺨﺼﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺑﺴﻠﺴﻠﻪ ﺩﺭﺍﺯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻫﺮ
کس ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﺩﺍﺷﺖﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺯﻟﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﺮﺩﻩﻭﻳﺎ
ﺗﻨﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ لاﺯﻡ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺃﺭﻭﺍﺣﺸﺎﻥ
ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﮐﺎﻓﻰ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭﺍﻓﻰﻭ ﻋﺸﻖ ﺷﺎﻓﻰ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩﻧﺎﻓﻴﻴﺎﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪﮐﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ ﺑﺂﺧﺮ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﻭﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﺗﺎ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩﮐﻪ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﺑﺮﻭﺵ
ﻭﻳﮋﻩ ﺁﻥﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی
که ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺭﻭﺡ
ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻴﻚ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ.ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺻﺤﺒﺖﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺻﺎﺣﺐ(ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ)ﺷﺪﻭﻧﻪ (ﺻﻮﺭﺕ
ﻗﺎﺋﻢ) ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﮐﺎﺷﻒ ﺑﻌﺪﻯﺩﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﮐﻪ
ﮐﺎﺷﻒﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻭﻋﺮﺵﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺳﺎﺋﻞ
ﺁﻧﮕﺎﻩﺍﺯﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﺠﺎ ﺑﻮﺩﻳﺪ؟
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺃﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭﺳﻠﺴﻠﻪﺗﮑﺎﻣﻠﺃﺯﻟﻰ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ(ﻧﻮﺭ
ﻣﺤﻤﺪ)ﻭﻧﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﻧﻮﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﻤﮕﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻣﺎﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ
ﻗﺒﻞ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺴﺘﻰ(ﻧﻮﺭ
ﻣﺎ ﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ)ﮐﻪ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩﺩﺭ(ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ) ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﺮﺽ ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﻣﺒﺪﺃ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻥهستی
ﺭﺍ ﻣﻌﻴﻦ ﮐﻨﻴﻢ.ﺣﺎﻟﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻟﻮﺡ ﻭﻧﻘﺸﻪﻫﺎ
ﻭ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﺑﺪﻳﺖ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍع ﺮﺍ ﻣﻘﺮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﭼﻮﻥ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥﺗﺎ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ رَبّﺍلاﺭﺑﺎﺏ
ثبت ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯﻣﺨﺘﺺ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻥ ﺃﻧﻮﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺎﺯ(ﺁﺳﻤﺎﻥ)
ﻓﻀﺎﺑﻤﻌﻨﻰ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻣﺒﺪﺃﻩ
ﺭﻭﺡ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﺑﻰ ﺍﺑﺘﺪﺍﺍﺯ
ﻳﻚ ﻣﺒﺪﺃ ﻭ ﻧﻄﻔﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺮﻭﻉ ﻭﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺸﺪ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﮐﻤﺎلاﺕ.ﺯﻳﺮﺍ(ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺻﻠﻰ ﻫﺮکس ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ)ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎﺷﺪﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ.والّا
ﺟﺴﻢ ﺑﺮﺍﻯ نفس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ لباس ﺍﺳﺖ.ﻭ
نفس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
أمّاره  لباس ﻳﺎ ﺗﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻋﺎﻗﻞ
ﺷﺪﻩ ﻳﺎنفس ﻟﻮﺍﻣﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺍﻳﻦ
نفس ﻟﻮﺍﻣﻪ ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺪﻩ لباس ﻭ
ﺟﺴﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺎﺭﺑﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﺎﺯﻩ ﻫﻤﻴﻦ
ﺭﻭﺡ القُدس ﻭ نفس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ ﻭ ﻣﻠﻬﻤﻪﺟﺴم
ﻮ ﺗﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺴﺐ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.(
نفس ﻣﻠﻬﻤﻪ)ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻘﺶ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ
نفس ﻭ(ﺭﻭﺍﻥ ﻟﻮﺍﻣﻪ)ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﻭ ﻣﺮﮒ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻧﻴﺰ ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ(ﺭﻭﺡ القُدس
ﻳﺎ نفس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ)ﺍﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰﺍﺯ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺳپس ﺍﺯ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺑﺎلا ﻣﻴﺮﻭﺩﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺎﺭ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺪﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭل
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.والّا
ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﭽﻬﺎﺭﺩﻩﻧﻔﺮ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪ.ﻭ ﻧﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻴﺎﺳﻠﺎﻣﻰﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎﺷﻴﻌﻰ.ﺑﺎﺯ
ﻧﻮﺭ ﻭﻇﻠﻤﺖﺟﻬﺎﻥﻤﺨﻠﻮﻕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ (ﻇﻠﻤﺖ)
ﻋﻤﻠﺎ (ﻭﺟﻮﺩ ﻋﺪﻣﻰ)ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻇﻠﻤﺖ
ﻋﻘﻠﻰﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ ﻭﺣﺸﻰ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮ ﻭ ﭘﺮ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺑﻮﺩﻩ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﺃﺯﻟﻰﺑﻄﺮﻳﻘﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻭﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﻓﺖﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﺗﺎ (ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ) ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺭﻭﺷﻨﻰ ﻋﻘﻠﻴﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺑﺎﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﻧﻪ ﻧﻮﺭ ﻭ ﭼﺮﺍﻏﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎقی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻟﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺩﻝ
ﻳﺎ ﻋﻘﻠهستند)
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ
ﺳﺎﺋﻞ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﺎ ﺃﺷﺒﺎﺣﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﺑﻮﺩﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺩﻭﺭ ﻋﺮﺵ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ ( ﺷﺒﺢﭼﻴﺰﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺩﻭﺭ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺍﺷﻴﺎٴ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ(ﺷﺒﺢ)ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺷﺒﻪ ﻭ ﺷﺒﻴﻪ)ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻧﻪ ﺗﺠﺴّﻤﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻋﺮﺵ ﺑﻮﺩﻳﻢﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪﺗﺎ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻮﻓق ﺘﺸﺒّﻪ ﺁﻥ
ﺸﺪﻧﺪ ﻭﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﻋﺮﺵ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. پس ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪﺗﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺳﺮ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
پس ﺍﺯ ﮐﻤﺎلاﺕ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺮﺳﺪﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﺸﻒ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻠﻰ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺎﺭ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭ
ﮐﺸﻒ ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺭﻭﺡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
(ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ) ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ ﺍلا
ﺍﻭلاﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ(ﺟﻌﻔﺮﻫﺎﻯ
ﮐﺬﺍﺏ) ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻧﺒﻮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮔﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﭼﻮﻥ
ﺑﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﺑﻨﺸﺴﺘﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭلاﺩ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ(ﺍﻭلاﺩ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ)
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻣﻬﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﻨﻈﻮﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎنی هستند.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥﻣﺠﺴّﻢ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻓﻌﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
رؤیتﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰﻭ
ﺑﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﺎﺹ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻨﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ)ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﺍﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻭ ﻫﺴﺖ) ﮐﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺁﺩﻡ
ﺑﭙﺎﻧﺰﺩﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺭﻗﺎﻣﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ثبت ﺷﺪﻩ.ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺯ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻘﻮﻳﻢ ﻳﻬﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯ ﺧﻠﻘﺖ5700 ﻭﺍﻧﺪﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ
ﻓﻌﻠﻰ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ ﺑﻬﻢ ﺭﻳﺨﺘﻪ ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ(ﺑﻴﮓ
ﺑﻨﮕﻰ)ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺳﺮﺩ ﺷﺪﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺳﻠّﻮﻝ ﺯﻧﺪﻩﻭﺩﺭ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯ ﺁﻥﺑﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﺳﻴﺪﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻪ (دی ان أ) ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻋﻠﻢ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ.ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ(ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﺭﻭﺍﺡ)ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
(ﭘﻴﺪﺍﻳﺸﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ)
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺻﻮلا ﭼﻪﺳﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺫﮐﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺎﺭﻳخی
ﻨﻮﻉ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺭﻗﺎﻣﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﻭﭼﻮﻥ ﺁﺩﻡ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻣﺎ
ﻫﻤﮕﻰ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﻤﺮ
ﺍﻭ ﺷﺪﻳﻢ(ﺍﺯ ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﺁﺩﻡﻣﺪﺍﻡ ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﮊﻧﻬﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﺩﻡﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺁﺩﻡ ﺃﺑﻮﺍﻟﺒﺸﺮ
ﻣﻄﺮﻭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﭼﻪﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺩﺭﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥﻮ
(ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ)ﺭﺍ
ﺗﺄﺳﻴﺶﮐﺮﺩ.ﻭﭼﻪ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﮑﻪ
ﻳﻚ ﺁﺩﻡ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻬﺮﻩ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﮔﺮﻓﺘﻪﻭ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺍﺯ ﺭﺣﻢ ﻭلاﻳﺖ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻧﺪ. ﭼﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﺠﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻏﻴﺒﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭلاﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﻭﻟﻴﺎﺯ
ﺍﻭلاﺩ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﭙﺪﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺣﺎنی هستند.(ﺻﻠﺐ)
ﻳﺎ ﮐﻤﺮ ﺑﺎﺯ ﻓﻮلاﺩﮐﻪﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
) ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﮐﻤﺮ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﺗﺎ
ﺑﺮﺣﻢ ﻃﺎﻫﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺒﻌﻮث
ﺷﺪ( ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﻣﺤﻤﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺭﺣﻢ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ) ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺩﺭ (ﮊﻧﺘﻴک
هاﻯ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ)ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺭﻭﺡ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﭘﺴﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩﻭ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻭ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻭﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ.ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﺪﺍﻡ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﮐﺪﺍﻡ ﭘﺪﺭ
. ﻣﺮﺩ ﺳﺎلاﺭﻯﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻤﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﺩﻡ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺟﻨﻴﻦ ﻫﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﺯﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻳﻚ(ﺳﻠﻮﻙ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺯﻧﻰ)ﺭﺍﺩﺭ(ﺍﻭﻭﻝ
ﺧﻮﺩ ﺁﻥ ﺯﻥ)ﮐﺎﺷﺖ
ﻭ ﮐﭙﻴﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ ﺑﻤﺮﺩ
ﻭ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺟﻨﺴﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﺍﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻭﻭﻝ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥﺰﻣﻴﻨﻪﺣﻴﺎﺗﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮊﻧﻬﺎ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ(ﺭﺣﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ)ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﮐﻨﻮﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. مثل
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ( ﺗﻤﺎﻡ
ﺭﺣﻤﻬﺎ ﺩﺭ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ)ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺪﻳﺶ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻗﺪﻳﻤﺮﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﺸﺪﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻫﻢ ﻭ ﺩﺭ ﮐﻤﺮ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﺩﻣﮑﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪﺩﺭ
ﮐﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﺁﻣﮑﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺯ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮ
(ﺝ15ﺹ۶ ﺑﺤﺎﺭ) ﺍﺯ ﺍﺑﻦ
ﻋﺒﺎﺵ ﺭﺍﻭﻯ ﺃﻫﻞ ﺳﻨّﺖ
ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻄﻠﺐ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺧﻠﻘﻨﻰ
ﺍلله ﻧﻮﺭﺍ ﺗﺤﺖ
ﺍﻟﻌﺮﺵ ﻗﺒﻞ ﺃﻥ
ﻳﺨﻠﻖ ﺁﺩﻡ ﺑﺎﺷﻨﻰ
ﻋﺸﺮ ﺃﻟﻒ ﺳﻨﻪ
ﻓﻠﻤّﺎ ﺃﻥ ﺧﻠﻖ
ﺍلله ﺁﺩﻡﺃﻟﻔﻰ
ﻧﻮﺭ ﻓﻰ ﺻﻠﺐ ﺁﺩﻡﻓﺄﻗﺒﻞ
ﻳﻨﺘﻘﻞ ﺫﻟﻚ ﺍﻟﻨﻮﺭ
ﻣﻦ ﺻﻠﺐ ﺍﻟﻰ ﺻﻠﺐﺣﺘّﻰ
ﺍﻓﺘﺮﻗﻨﺎ ﻓﻰ ﺻﻠﺐ
ﻋﺒﺪ ﺍلله ﺑﻦ ﻋﺒﺪﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ
ﻭ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﻓﺨﻠﻘﻨﻰ ﺭﺑّﻰ
ﻣﻦ ﺫﻟﻚ ﺍﻟﻨﻮﺭﻟﮑﻨّﻪ
لا ﻧﺒﻰ ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺧﺪﺍﻳﻢ
ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻮﺭ
ﺁﻓﺮﻳﺪﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻠﺐ
ﻭﮐﻤﺮ ﻋﺒﺪ ﺍلله
ﺑﻦ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ
ﺁﻓﺮﻳﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﮐﻤﺮ
ﺃﺑﻮ ﻃﺎﻟﺐ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻳﻢ.ﻭ ﻟﻴﮑﻦ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﻦﺩﻳﮕﺮ ﻧﺒﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (ﺍﺑﻦ
ﻋﺒﺎس ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﻠﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻨﺒﻊ
ﻧﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ ﺟﺪﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﻧﺘﻘﺎﻝ
ﮊﻧﻬﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻮلا ﻋﻠﻰ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺭﺣﻢ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﻭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
رَبّ ﻣﺤﻤﺪرَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺷﻬﻮﺩ رَبّ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ. ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺒﻰ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰمی ﺘﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ  ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻣﺪﺍﻡ
ﭘﻴﺪﺍ ﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﮔﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﻣﺸﻴّﺖ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻧﺒﻰ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﻮلا ﮔﻔﺘﻪﺍﺳﺖﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺳﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺒﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻣﻮلا
ﻧﺒﻰ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث 4658 –
اﺯ ﺍﻧس ﺑﻦ ﻣﺎﻟﻚﺧﺎﺩﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺭﺍﻭﻯ
ﺃﻫﻞ ﺳﻨّﺖ ﺍﺳﺖ.
(ﺝ15ﺹ۷ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﺫ ﺑﻦ ﺟﺒﻞ ﺷﻨﻴﺪﻩﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ : ﺍﻥ ﺍلله
ﺧﻠﻘﻨﻰ ﻭﻋﻠﻴّﺎ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﺍﻟﺤﺴﻦ
ﻭ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦﻣﻦ ﻗﺒﻞ
ﺃﻥ ﻳﺨﻠﻖ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺴﺒﻌﻪ ﺁلاﻑ ﻋﺎﻡﻗﻠﺖ
ﻓﺄﻳﻦ ﮐﻨﺘﻢ ﻳﺎ
ﺭﺳﻮﻝ ﺍلله ؟ ﻗﺎﻝ
ﻗﺪﺍﻡ ﺍﻟﻌﺮﺵﻧﺴﺒّﺢ
ﻭ ﻧﺤﻤﺪﻩ ﻭ ﻧﻘﺪﺳﻪ
ﻭ ﻧﻤﺠّﺪﻩ ﻗﻠﺖ
ﻋﻠﻰ ﺃﻯ ﻣﺸﺎﻝ ؟
ﻗﺎﻝ ﺃﺷﺒﺎﺡ ﻧﻮﺭﺣﺘﻰ
ﺍﺫﺍ ﺃﺭﺍﺩ ﺍلله
عزّ ﻭﺟﻞ ﺃﻥ ﻳﺨﻠﻖ
ﺻﻮﺭﻧﺎ ﺻﻴّﺮﻧﺎ
ﻋﻤﻮﺩ ﻧﻮﺭثُمّ
ﻗﺬﻓﻨﺎ ﻓﻰ ﺻﻠﺐ
ﺁﺩﻡثُمّ
ﺃﺧﺮﺟﻨﺎ ﺍﻟﻰ ﺃﺻﻠﺎﺏ
ﺍﻟﺂﺑﺎٴ ﻭ ﺃﺭﺣﺎﻡ
ﺍلاﻣّﻬﺎﺕﻭ لا
ﻳﺼﻴﺒﻨﺎ ﻧﺠﺶ ﺍﻟﺸﺮﻙ
ﻭ لا ﺳﻔﺎﺡ ﺍﻟﮑﻔﺮﻳﺴﻌﺪ
ﺑﻨﺎ ﻗﻮﻡ ﻭ ﻳﺸﻘﻰ
ﺑﻨﺎ ﺁﺧﺮﻭﻥﻓﻠﻤّﺎ
ﺻﻴّﺮﻧﺎ ﺍﻟﻰ ﺻﻠﺐ
ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐﺃﺧﺮﺝ
ﺫﻟﻚ ﺍﻟﻨﻮﺭ ﻗﺸﻘّﻪ
ﻧﺼﻔﻴﻦ ﻓﺠﻌﻞ ﻧﺼﻔﻪ
ﻓﻰ ﻋﺒﺪ ﺍلله ﻭ
ﻧﺼﻔﻪ ﻓﻰ ﺃﺑﻰ
ﻃﺎﻟﺐثُمّ ﺃﺧﺮﺝ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻟﻰ ﺍﻟﻰ
ﺁﻣﻨﻪ ﻭ ﺍﻟﻨﺼﻒ
ﺍﻟﻰ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻨﺖ
ﺃﺳﺪﻓﺄﺧﺮﺟﺘﻨﻰ
ﺁﻣﻨﻪ ﻭ ﺃﺧﺮﺟﺖ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻋﻠﻴّﺎثُمّ
ﺃﻋﺎﺩ عزّ ﻭﺟﻞ
ﺍﻟﻌﻤﻮﺩ ﺍﻟﻰ ﻓﺨﺮﺟﺖ
ﻣﻨّﻰ ﻓﺎﻃﻤﻪثُمّ
ﺃﻋﺎﺩ عزّ ﻭﺟﻞ
ﺍﻟﻌﻤﻮﺩﺍﻟﻰ ﻋﻠﻰ
ﻓﺨﺮﺝ ﻣﻨﻪ ﺍﻟﺤﺴﻦ
ﻭ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻦ ﺍﻟﻨﺼﻔﻴﻦ
ﺟﻤﻴﻌﺎ ﻓﻤﺎ ﮐﺎﻥ
ﻣﻦ ﻧﻮﺭ ﻋﻠﻰﻓﺼﺎﺭ
ﻓﻰ ﻭﻟﺪ ﺍﻟﺤﺴﻦﻭﻣﺎ
ﮐﺎﻥ ﻣﻦ ﻧﻮﺭﻯ ﺻﺎﺭ
ﻓﻰ ﻭﻟﺪ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦﻓﻬﻮ
ﻳﻨﺘﻘﻞ ﻓﻰ ﺍلأﺋﻤّﻪ
ﻣﻦ ﻭﻟﺪﻩ ﺍﻟﻰ ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﻘﻴﺎﻣﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﺍلله)ﻣﻦ
ﻭﻋﻠﻰ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭ ﺣﺴﻦ ﻭ ﺣﺴﻴﻦ ﺭﺍﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻬﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ( ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺭﻗﻢ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻔﺖ ﻧﻴﺰ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻗﻠّﺖﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺍﺯ ﺑﺄﺯﻝ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺖﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﻳﺎ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺪﻫﺪ.ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍﺩﺭ ﻟﻮﺡ
ﻭ ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ثبت
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻇﻬﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﮐﻴﻬﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺟﻤﺎﺩﻯﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺩﺭﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﻮﺁﻝ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪپس ﮐﺠﺎ
ﺑﻮﺩﻳﺪ ؟ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺩﺭ
ﺟﻠﻮ ﻋﺮﺵ
ﺑﻮﺩﻳﻢ ﮐﻪ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﺧﺪﺍ ﻭﺣﻤﺪ ﻭﺗﻘﺪﻳﺶ
ﻭ ﺗﻤﺠﻴﺪ ﺍﻭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢ
( ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻘﺪﻳﺶ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﺑﻌﺪﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖﺧﻮﺩﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ لاﺯﻡ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻡ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﺤﻠّﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺍﺭﻭﺍﺡﺩﺭ
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﻘﺪﻳﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮔﺮﺩﺩ.(ﻗﺪﺍﻣﺎﻟﻌﺮﺵ)ﺑﭽﻨﺪ
ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ
ﻋﺮﺵﻳﺎ ﺩﻭﺭﻩ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵﻭ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺕﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻧﻮﺭ
ﻋﻠﻰ ﻭﻋﻴﺴﻰﻭﺳپس
ﻧﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﻭﺷﻴﻮﺍ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﺳﺎﺋﻞ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪﺑﭽﻪ
مثالی ﺑﻮﺩﻧﺪ؟(
ﻣثاﻝ ﻳﺎ ﺷﺒﺢ ﻭ
ﺗﻤﺸﻴﻞ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﻭ ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﭘﻨﺞ ﺗﻦﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻓﻰ ﻭﺍﻗﻌﺎلأﻣﺮ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺷﺒﺎﺡ ﻧﻮﺭﻯ ﺑﻮﺩﻳﻢ
(ﺷﺒﺢ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻳﺎ ﺷﺒﻴﻪ
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪﻭﻳﺎ ﺗﻤﺸﻴﻞ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺑﻮﺩﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺪﺍﻥ رَبّ
ﺭﺳﻴﺪ (ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﺁﻧﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻭ ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﭘﻨﺞ ﺗﻦﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﺣﺴﻦ ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰﺣﺴﻦ
ﺯﻣﺎﻥﺨﻮﺩ ﻫﺴﺖ.ﭼﻪﺍﻣﺎﻡ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺁﺷﮑﺎﺭ.ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺣﺴﻨﻴﻦ)
ﻧﻴﺰ ﺟﻮﺍﻥ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻭﺻﻮﻝ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ ﻧﻘﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
) ﻭﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ
( ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎﺷﻴﻢ ) ﻣﺎﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺳﺘﻮﻥ ﻧﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻭﺩﺭ ﮐﻤﺮ ﺁﺩﻡ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺩﺭ(ﮐﻤﺮ
ﻧﻮﺭﻯ ﭘﻴﺮ)ﻣﺮﺑّﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
رَبّ ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﺭﺣﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎلا ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰﻳﻚ(رَبّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ)ﻭ ﻳﻚ(ﺭﺣﻢ
ﻃﺮﻳﻘﺖ)ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﻳﻚ ﮐﻠﺎس ﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﺳپس ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﻤﺮﻫﺎﻯ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺑﺮﺣﻤﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻟﺬﺍ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺳﺖ ﺷﺮﻙ
ﻳﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺭ ﮐﻔﺮ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ( ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﮐﻤﺮ
ﭘﺪﺭ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪ ﻓﻌﻠﻰﻭ
ﻧﻴﺰ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﻳﺎﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﺮﮐﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﭼﻮﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪﺍﻳﻦ
ﻗﺸﺮﻯﮕﺮﻯ ﮐﻔﺮ
ﻭ( ﺳﻔﺎﺡ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺑﻤﺎ ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ( ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﮐﻤﺎلاﺕﻭلاﻳﺖوالّا
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﻴﻦ ﻳﻚ
ﮔﺮﻭﻩﻭﮔﺮﻭﻩ ﺩﻳﮕﺮﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ) ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺎ ﺑﺸﻘﺎﻭﺕ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ
ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻨﺪ
( ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.(ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻭﻋﻴﺪ)
ﮔﺮﻓﺘﻦﻧﺠﺎﺕ پس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﺷﻘﺎﻭﺕ
ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺎﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺮ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭ ﻗﺴﻤﺖ ﺷﺪ. ( ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺒﺪﺃ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻣﻮلا ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻨﺸﺄ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻮلاﺁﻧﺮﺍ ﺩﻟﻴﻞ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺃﺻﻞ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﻮلا ﺭﺍ ﻳﮑﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥﻮﻋﺒﺎﺳﻴﺎﻥﻮﻋﺸﻤﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻗﺮﻳﺸﻰ ﮐﻪ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮلا ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺩﻭ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢﺍﺯ ﻳﻚ ﺃﺻل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ)ﮐﻪ
ﻧﺼﻒ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﻋﺒﺪ
ﺍللهﻭ ﻧﺼﻒ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺑﻮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ
( ﺑﺎﺯ ﻋﺒﺪ ﺍللهﻫﺮ
ﺑﻨﺪﻩ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺧﺪﺍ
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐﻫﺮﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻄﻠﺐﺟﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﭘﺪﺭ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺑﺤﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﻮﺩﻃﺎﻟﺐ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﻄﻠﺐﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻈﺮ ﺍﻳﻦ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺗﺄﺋﻴﺪ
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻮلا ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺼﻒ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ ( ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎ
ﻭ ﺩﻭ ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻡ
ﺟﻨﺴﻰ ﻧﺼﻒ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎﻯ
ﻧﺼﻒ ﺷﺪﻩ ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎﻯ
ﻃﻔﻞ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻧﺼﻒ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖﻭ ﻧﺼﻒ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ.ﺍﺯ(ﺁﻣﻨﻪ)
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺁﻣﻨﻪ
ﻳﻌﻨﻰ(ﺯﻥ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ)ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻭ ﻧﺼﻒ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻧﺒﻮﺕ ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ) ﻭﻧﺼﻒ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻔﺎﻃﻤﻪ ﺩﺧﺘﺮ
ﺃﺳﺪ ﺩﺍﺩ (ﮐﻪﻋﻠﻰ
ﺭﺍ ﺯﺍﺋﻴﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﻋﻠﻰ(ﻓﻄﻢ
ﮐﺮﺩﻩ)ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻮﺩﻙ
ﺭﺍ ﺑﺰﺭﮒ ﮐﺮﺩﻭﻫﻢ
ﻋﻠﻰ ﺭﺍ ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ(ﺩﺧﺘﺮ
ﺍﺳﺪ)ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﺍﺳﺪﻳﺎ
ﺷﻴﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﻧﻴﺰ ﺷﻴﺮ ﻭ ﺭﺳﺘﻢ
ﻭ ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ
ﺁﻣﻨﻪ ﻣﺮﺍ ﺯﺍﺋﻴﺪﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻋﻠﻰ
ﺭﺍ ﺯﺍﺋﻴﺪ ( ﺑﺎﺯ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺮﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺯﺍﻳﺎﻧﺪ. ﺳپس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﻔﺎﻃﻤﻪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. (ﺩﺧﺘﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ
ﺷﺪ ) ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻮﺭﺵ
ﺑﺤﺴﻨﻴﻦ ﺭﺳﻴﺪ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﻭ ﺩﻭﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﻖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺳﻮﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺟﻤﻌﺎ ﺍﻳﻦ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻧﺼﻒ
ﺑﺎﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ.(
ﻧﺼﻒ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻧﺼﻒ
ﻋﻠﻰﺩﺭ ﻓﺎﻃﻤﻪﻭ
ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻭ(ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ)ﺁﻧﻬﺎ(ﺟﻢ
ﺷﺪﻥ)ﻭﺟﻤﻊ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﻣﻦ ﻭﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺘﻮ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ( ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ)
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻣﺮﮒ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺮﻭﺩ.ﺻﺎﺣﺐ
ﺩﻭ ﻧﺼﻒ ﺍﻳﻦ ﺳﺘﻮﻥ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ) ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻋﻠﻰ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ
ﺣﺴﻦﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ
ﺣﺴﻴﻦ ﺭﻓﺖ.( ﺣﻖ ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺤﺴﻦ ﻣﻴﺮﻓﺖﮐﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻫﻢ ﺣﺴﻦ ﻭﻫﻢ ﺣﺴﻴﻦ
ﺑﻬﺮ ﺩﻭ ﻧﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭ ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻭلاﺩ
ﺣﺴﻴﻦ ﻭﺗﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻴﺮﺳﺪ
( ﺣﺴﻴﻦ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺷﺪﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩﻯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺗﺎ(ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ)ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﺑﻨﺎﻡ(ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ) ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻭﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ رَبّﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﻨﺪﺗﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻨﻴﻦ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
پس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩﻧﻴﺰ ﻋﻀﻮﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻓﻘﻂ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻭلاﺩ ﺣﺴﻴﻦ
ﻳﻌﻨی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﮐﻪﺑﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .

حدیث
4659 - ﺍﺯ ﺃﺑﻮﺫﺭ
ﻏﻔّﺎﺭﻯ اﺳﺖ(ﺝ15ﺹ۸ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻣﻌﺮﺍج
ﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﻴﺎﻣﻠﺎﺋکة
ﺭﺑّﻰ ﻫل
ﺘﻌﺮﻓﻮﻧﺎ ﺣق
ﻤﻌﺮﻓﺘﻨﺎ؟ ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﻳﺎ ﻧبیّ الله
ﻭﮐﻴﻒ لا
ﻧﻌﺮﻓﮑﻢ ﻭ
ﺃﻧﺘم ﺃﻭل ﻤﺎ
ﺧﻠق الله؟
ﺧﻠﻘﮑم ﺃﺷﺒﺎح
ﻨﻮﺭ ﻣﻥ ﻨﻮﺭﻩ
فی ﻨﻮﺭ ﻣﻥ
ﺴﻨاء عزّﻩ
ﻭﻣﻥ ﺴﻨاء
ﻤﻠﮑﻪ ﻭﻣﻥ
ﻨﻮﺭ ﻭﺟﻬﻪ
ﺍﻟﮑﺮﻳﻢ
ﻭﺟﻌل ﻠﮑم
ﻤﻘﺎﻋﺪ فی
ﻤﻠﮑﻮﺕ
ﺳﻠﻄﺎﻧﻪ ﻭﻋﺮﺷﻪ
ﻋلی اﻟﻤاء
ﻗﺒل ﺃﻥ ﺘﮑﻮﻥ
اﻟﺴﻤاء ﻤﺒﻨیّة
ﻭ ﺍلأﺭﺽ
ﻣﺪﺣیّة صمّ
ﺧﻠق اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍلأﺭﺽ فی
ﺴتّة ﺃﻳّﺎﻡ
ثمّ ﺮفع اﻟﻌﺮﺵ
ﺍلی اﻟﺴﻤاء
اﻟﺴﺎبعة ﻓﺎﺳﺘﻮﻯ
علی عرﺷﻪ ﻭ
ﺃﻧﺘم ﺃﻣﺎم عرﺷﻪ
ﺗﺴﺒّﺤﻮﻥ ﻮ
ﺗﻘﺪّﺳﻮﻥ
ﻮﺗﮑﺒّﺮﻭﻥ
ثمّ ﺨﻠﻖ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ﻣﻥ
ﺒدء ﻤﺎ ﺃﺭﺍﺩ
ﻣﻥ ﺃﻧﻮﺍﺭ
ﺷﺘّﻰ ﻭﮐﻨّﺎ
ﻧﻤﺮﺑﮑﻢ ﻭ
ﺃﻧﺘم ﺘﺴﺒّﺤﻮﻥ
ﻮ ﺗﺤﻤﺪﻭﻥ
ﻭﺗﻬﻠّﻠﻮﻥ ﻮ
ﺗﮑﺒّﺮﻭﻥ ﻭﺗﻤﺠﺪّﻭﻥ
ﻮﺗﻘﺪﺳّﻮﻥ
ﻓﻨﺴﺒح ﻮ
ﻧﻘﺪُّس ﻭ
ﻧﻤﺠّﺪ
ﻭﻧﮑﺒّﺮ ﻭ
ﻧﻬﻠّﻞ
ﺑﺘﺴبیحکم ﻮ
ﺗﺤﻤﻴﺪﮐم ﻮ ﺗﻬﻠﻴﻠﮑم
ﻮﺗﮑﺒﻴﺮﮐم ﻮ
ﺗﻘﺪﻳﺴﮑم ﻮ
ﺗﻤﺠﻴﺪﮐﻢ ﻓﻤﺎ
ﺍﻧﺰل ﻤﻥ الله
ﻓﺎﻟﻴﮑﻢ ﻭ ﻣﺎ
ﺻﻌﺪ ﺍلی الله
ﻓﻤﻥ عندﮐﻢ
ﻓﻠم ﻠﺎ
ﻧﻌﺮﻓﮑﻢ؟ ﺍﻗﺮﺃ
ﻋلیهم ﻣﻨّﺎ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ....ثمّ
عرج بیّ الی
اﻟﺴﻤاء
اﻟﺴﺎبعة ﻓﺴﻤﻌﺖ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻠﻤّﺎ ﺃﻥ
ﺮﺃﻭنی اﻟﺤﻤﺪ لله
ﺍﻟّﺬﻯ
ﺼﺪﻗﻨﺎ ﻭﻋﺪﻩ
ثمّ ﺗﻠﻘّﻮنی
ﻮ
ﺳﻠّﻤﻮﺍﻋﻠیهم
ﻭﻗﺎﻟﻮﺍ لی
ﻤثل ﻤﻘﺎلة
ﺃﺻﺤﺎﺑﻬﻢ
ﻓﻘﻠﺖ ﻳﺎ ﻣﻠﺎﺋکة
ﺭﺑّﻰ ﺳﻤﻌﺘﮑم
ﺘﻘﻮﻟﻮﻥ
اﻟﺤﻤﺪ لله
ﺍﻟّﺬﻯ
ﺼﺪﻗﻨﺎ ﻭﻋﺪﻩ
ﺃﻭﺭثنا ﺍلاﺭﺽ
ﺗﻨﺒؤا ﻤﻦ
ﺍﻟﺠﻨّﻪ ﺣﻴث
ﻧﺸاء ﻓﻤﺎ
ﺍﻟّﺬﻯ ﺼﺪّﻗﮑﻢ؟
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻳﺎ
ﻧبیِّ الله
ﺍﻥّ الله
ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭﺗﻌﺎلی
ﻠﻤّﺎ ﺃﻥ
ﺨﻠﻘﮑم ﺃﺷﺒﺎح
ﻨﻮﺭ ﻣﻥ ﺴﻨاء ﻨﻮﺭﻩ
ﻭﻣﻥ ﺴﻨاء
عزّه ﻭ ﺟﻌل
ﻠﮑﻢ ﻣﻘﺎﻋﺪ
فی ﻤﻠﮑﻮﺕ
ﺳﻠﻄﺎﻧﻪ ﻋﺮﺽ
ﻭلاﻳﺘﮑم
علینا ﻭ ﺭﺳﺨﺖ
فی ﻘﻠﻮﺑﻨﺎ
ﻓﺸﮑﻮﻧﺎ
ﻣﺤﺒّﺘک اﻟی الله
ﻓﻮﻋﺪ ﺭﺑّﻨﺎ
ﺃﻥ ﻴﺮﻳﻨﺎک فی
اﻟﺴﻤاء ﻤﻌﻨﺎ
ﻭﻗﺪ ﺻﺪﻗﻨﺎ
ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻯ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ رَبّ
ﻣﻦ ﺁﻳﺎ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺳتی می
ﺸﻨﺎﺳﻴﺪ؟(
ﻣﻠﺎﺋک
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﻣﻄﻤﺌﻥ
گرﺩﻧﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻤﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺭ ﺻﻌﻮﺩ
ﻭﻋﺮﻭج ﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳتی
ﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ ﺗﺎ
ﺣق
ﻤﻄﻠﺐﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﻤﻠﺎﺋک
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻬﺴتند ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻠﺎﺋک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ که
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻔﺮ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی ﺪﺭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﻭم
ﺮﻭحی ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭؤﻴﺎﺋی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻌﺮفی کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
گفتند ﺃﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺪﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺷﻤﺎﺭﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺳﻴﻢ ﻭ
ﺷﻤﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻴﺪ؟
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺍج که
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ نگشته و
ﺭﺳﻮل ﻮﻧبیّ
ﻨﺸﺪﻩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺰﺩﻳک ﺒﻌﺮﺵ
ﺩﺭ ﺩﻧﺎ
ﻓﺘﺪﻟّﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
فرشتگان پاک
طینت ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ هستند
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
خود ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻴﺪ.زیرا
ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻴﻌنیﺒﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻓﺮﻳﺪﮔﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﻨﺴل
شهود اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑمراتب الهی ﺨﻮﺩ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻭ
ﺍﻗﺮﺍﺭ بمقام
الهی خود . ﻭ
ﺗﻌﻬّﺪ قرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺁﻧﻬﺎ است .و
ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺴﺎﻟﮑﺎن
ﺪﺭﻫﺮ ﺩﻳنی
ﺴﻠﻮﮐﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋی
میسّر ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ (ﺧﻠق و
توﻟﺪ ﺩﻭم الهی
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭽﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻐﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هنوﺯ
ﺗﻮﻟﺪ الهی
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺗﻮﻟﺪ الهی پس
از مرگ قبل ﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺨﻠق بشری
برای هدایت
آنان ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم
ﻘﺒل اﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻠﺎﺋﻚ الهی
گه ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺷﻤﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.
ﻳﻌنی ﻤﺤﻤﺪ
ﻳﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﻌﺪﻯ ﺘﺎ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
برتری نوع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺤﻖ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮلاﻳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﺍﻭلین
ﻤﺨﻠﻮﻕ) چه ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ و
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺨﻠﻮق الهی
شذه اﺳﺖ) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ (ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ) ﺍﺯ
ﺍﺷﺒﺎح ﻴﺎﺯ
شبیه ﻧﻮﺭ
ﻭﻳﮋﻩ الهی
ﺨﻮﺩ ﺁﻓﺮﻳﺪ (
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﺁﻥ ﻨﻮﺭ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﻧﻮﺭ)
ﺳﻤﺒﻮل و
ﺘﻤثیل
ﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻳک
ﺪﻳﺪنیﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻳﺪنی اﺳﺖ.
ﻭﻧﻮﺭﻋﮑس
ﻧﺎﺭ ﻳﺎ انرژی
و ﺟﻬﻨﻢاست و
این نور
ﻫﻤﺎﻥ عقل
ﻮﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﺒﺮﺗﺮ الهی
اﺳﺖ) ﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﺳﻨﺎﻯ
قلّه بلند عرّت
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ( ﺍﺯ
ﻟﻄﻒ ﻭﻣﻨّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺍﺩﻩ.ﻭ
ﺳﻨﺎﻯ ﺒﺎلاﺋﻰ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ عزّت
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی
الهی اﺳﺖ) ﻭﺍﺯ
ﺳﻨﺎﻯ ﻤﻠک اﻭ(
ﺑﻀم ﻤﻴم
ﻮﺑﺰﺭﮔی
ﻤﻤﻠﮑﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴتی
اﺳﺖ) ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﻭﺟﻪ ﮐﺮﻳم اﻭ (ﻭﺟﻪ
الهی رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻯ الله رَبّ
ﺍلاﺭﺑﺎﺏ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﺭ الهی هست.
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻳک
ﺘﺠﻠّﻯ الهی
ﺒﺎ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ الهی
ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺁثاﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﺎﻫﺪﺁﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺩﺭﻋﻘل
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ) ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ (ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭلاﻳﺖ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪ)
ﺟﺎﻳﮕﺎﻫﻬﺎﺋی
ﺪﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ و
ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺍﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﮐﻪ
ﻣﻠﮑﻮﺕ الهی
ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
اﺳﺖ ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺭؤﻴﺎﻫﺎ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻨﻮعی ﻮ ﻣﻘﺎمی
ﻮﻋﻘلی ﻮ
ﻣﮑﺎﻧتی
ونوعی ﮐﻪ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺁﻥ ﻮ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ الهی
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻣﻠﮑﻮﺕ)
ﺟﺎﻯ ﻤﻠﺎﺋک
اﺳﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ
عوﺍﻟم
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﭙﻨﺠﺘﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ (ﺳﻠﻄﺎﻥ
اﻭ) ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
بر ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴتی
اﺳﺖ. ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻥ
ﺠﺎﻳﮕﺎﻫﻬﺎﻯ الهی
ﭽﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭلاﻳﺖ ﻓﻌﻠﺎ
ﻭﻳﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟم الهی
و نوعی ﻴﻌنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺁﻥ
ﺒﻤﻘﻌﺪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺁﻥ ﻤﻘﺎﻋﺪ ﻭ
ﺍﺭﻳﮑﻪﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻴﺪ)
ﻭﻭﻗتی ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ (ﻣﻘﺎﻋﺪ
ﻭ ﺍﺭﻳﮑﻪﻫﺎ ﻭ
ﺗﺮﻳﺒﻮﻧﻬﺎ)
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯﻋﺮﺵ
ﺍﻭ ﺭﻭﻯ ﺁﺏ
ﺑﻮﺩ.ﻗﺒل اﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺒﻨﺎ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﺯﻣﻴﻥ
ﻤﺴﻄح گرﺩﺩ (ﻋﺮﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﺸﻬﻮﺩ بوده
ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺁﺏ) ﻧﻴﺰ
ﺳﻤﺒﻮل عقل
ﺒﻮﺩﻩ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺩک ﻘﺪﻳم
ﺘﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺮﻭﻯ
ﺩﺭﻳﺎﺋی بی
اﻧﺘﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺭﻭﻯ
ﺸﺎخ گاﻭ ﻭ
ﮐﻤﺮ ﻣﺎهی ﻮ
ﺷﺎﻧﻪ ﺍﻃﻠس
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺭﻋﻠم ﻮﺁﮔﺎهی
اﻟﻬﻰ. ﻭﻳﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﻟﻮح
ﻮ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ هستی
ها ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی یا
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻧﺒﻮﺩ
ﻭلی ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺮﻭح ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺁﻥ اﺭﻭﺍح
اﺳﺖ. ﻭ ﺯﻣﻴﻥ
ﻤﺴﻄﺢ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻗﺪﻳﻢ ﺑﺎﺯ
ﺟﺴم ﻮ ﺭﻭﺍﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﺴﻄح ﻮ
ﻣﺪﺣﻰ ﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺪح
ﻮ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﮔﺮﺩﺩ ﺗﺎ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻗﺒل
ازﭘﻴﺪﺍﻳﺶﻋﻮﺍﻟم
ﺮﻭحی ﻴﺎ
ﻋﻮﺍﻟم ﻤﺎﺩﻯ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ در
شهودهای بشری
ﺁﻓﺮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺷﺶ ﺭﻭﺯ
ﺑﻮﺩ. ( ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻗﻮم ﺒﺎﺑل ﻮ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﺶ ﺭﻭﺯ ﻳﺎ(ﻳﻮﻡ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺶ ﺍﻭم
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ذر
سلوک با
ولایتهای
ششگانه آدم تا
محمد اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻭ ﺭﻭﺯ ﺃﻭل
ﺰﻣﻴنی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴنی
ﻮﺣﺴﻨﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎنی ﻮ
ﺯﻣﻴنی بشری هستند.
ﻭﭼﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی
ﻮﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﻗﺎﺋم
ﺠﺒﺮﺋﻴل رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺁﺳﻤﺎنی ﻮ
ﻣﻠﮑﻮتی و
رؤیائی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺧﻠﻘﺖ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺯﻣﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺟﺴم ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ اﻭ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی
اﻭ ﺍﺳﺖ ﻭلی
ﻨﻈﺮﻳﻪ
ﻋﺮﻓﺎنی
ﺘﻮﺭﺍﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺶ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺎﻗﺺ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺑﺘﺪﺭﻳج ﺒﺎ
زردشت و مسیح
و ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﮑﻤﻴل ﺸﺪ.
ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ عرﺵ ﺭﻭﻯ
ﺁﺏ ﻫﻤﺎﻥ عقل
وﻃﺮﺣﻬﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣل ﺘﺪﺭﻳﺠی
ﻮ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻭﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
هفتم ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ هفتم
ﺒﺎلا ﺭﻓﺖ (
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﻌﺮﺵ
ﺑﺎلا ﺭﻓﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎلا
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﻤﻪ
ﺟﺎﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ)
ﻭﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ(ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧل الظاهر هستی)
ﺩﺭ ﺍﺳم
اﻟﻈﺎﻫﺮ ﻳﺎ
ﺍﺳم اﻟﺨﺎﺭج
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐسی
ﺪﺭ ﻫﺴتی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﻯ
عرﺵ ﺑﻤﻌنی
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﮑﺎﻳک اﺯ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ادامه
حیات و تکامل
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ)
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﻋﺮﺵ
ﻣﺴﺘﻮﻯ ﺸﺪ (
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭﺑﺴﺎﺧﺖ ﻭ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻣﺸﻐﻮل ﺸﺪ. ﭼﻪ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﻭﭼﻪ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﻤﺎ (ﻭلاﻳﺖ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮلاﻳﺖ)
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﺮﺵ ﺩﺭﺣﺎل
ﺘﺴبیح ﻮ
ﺗﻘﺪﻳس ﻭ
ﺗﮑﻤﻴل
ﺒﻮﺩﻳﺪ (ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻘﺒل
اﺯ ﻇﻬﻮﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐﺎﺷﻒ ﺁﻧﻬﺎ
.ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺪﺭﺣﺎﻟل
اﻧﺠﺎم ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺴﺒح ﻮ
ﭘﺮﺳﺘﺶ یا
ﺗﻘﺪﻳس ﻭ
ﺗﺤﻤﻴﺪ ﻭﻳﺎ
ﺗﮑﺒﻴﺮ با
ﺍﺫﮐﺎﺭﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
الله ﺃﮐﺒﺮ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻯ اﻟﻬﻰ
ﮐﻪﻫﻨﻮﺯ
ﻇﻬﻮﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﺮﺵ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﺮﺵ
ﻳﺎ ﻧﻮﺭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺘﺪﺑﻴﺮﻯ
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ هستند.
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺭﺳﻮل اﺭﺳﺎلی
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻮلاﻳﺖﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻠﺎﺋک ﺮﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ( ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎی
ﺸﻬﻮﺩﻯتعبیریاز
ﻤﻠﺎﺋک هستند.
ﻭﻟﻰ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﭘﻴﺮﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
کاﻣل ﻮﺗﺎﺯﻩ
ﮐﻪ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
با مقام
واختیارات
حسینی
ﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺩﺭﻋﺮﺵ ﻭ ﺍﺭﺟﻤﻨﺪﻯ
ﻣﻘﺎم ﺘﻘﺪﻳس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ هستند.
ﮐﻪ ﺧﻠق اﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺳﻠﻮک آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺒﺎزﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭم
الهی ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻮﺩ) ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻫم ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﻧﻮﺭﻋﻘلی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺧﻠﻘﺖ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻨﻄقی و ﻤﻤﮑﻥ
ﻨﻴﺴﺖ.ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻇﺮﻑ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ
و ﻧﻪ ﻣﻈﺮﻭﻑ.
ﻭﺯﻣﻴﻦ(
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻤﺎﺩﻯ)
ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺍﺳﻤﺎﻥ ﻴﺎ
ﻓﻀﺎ ﻭ ﺧﻠﺄ (ﻭﺟﻮﺩﻯ
عدﻣﻰ) ﺩﺍﺭﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ ﺮﻭح
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ در
حقیقت داشتن
ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺟﺴم ﻮ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺭﻭح ماهیّتی
ﺁﺳﻤﺎنی ﺪﺭ
ﺃﺯﻝ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﺣﺎل
ﺘﮑﺎﻣل ﻮ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺟﺴم ﻤﺎﺩﻯ
نیز ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺳﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺴﻠﺴﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣل
ازلی اﺭﻭﺍﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺭﻭﺡﺑﺎﺯ
ﺳﻠﺴﻠﻪﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺭﻭح
ﺒﺎ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺟﺴﻢ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺍﺳﻴﺪﻫﺎﻯ
هسته ﺍﻯ(دی ان
أ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺒل اﺯ ﺁﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻄلق ﻮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺤﻴﺎﺕ و
تکامل ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺯ ﺍﻳﻦ تی
ان أ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ مذاوم
ﺁﻥ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ که
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺭﻭح ﻮ
ﻣﺎﺩﻩ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣل خاص
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺫﻫنی و هنری ﻮ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﻋﻘﻴﺪتی ﻮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿی ﻮ
ﻋﺪﺩﻯ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ از
ارواح و ماده
اتمی ﺩﺭﺣﺎل
ﺘﮑﺎﻣل هستند.
ﻭلی اﺯ ﺩﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺒﺎ ﺳﻠﻮک همراه
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺗﻤﺮﻳﻨﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺣﻴﺎﺗﻰﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻠﺴﻠﻪﻫﺎﻯ
اﺧﻠﺎقی ﻮ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺣتی ﺘﻔﮑﻴک
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻫم
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﺯ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺨﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭند ﻭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﺑﺪﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻭﺟﺴم ﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ کسب
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻫﻤگی ﺁﻥ
عوﺍﻟﻢ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎل تکاﻣل
خود ﺪﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
الهی و
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﻤﮕی
ﺒﺎ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ الهی
ﺒﺤﺮﮐﺖ ﺟﺴمی
ﻮﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺍنی ﻮ ﺭﻭﺣی
ﻮﻋﻠمی ﻮ ﻋﻘلی
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻫﺴتی کسی ﺠﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق الله ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ الهی
هستند) ﻭﻣﺎ
ﻣﻠﺎﺋﻚ (ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ نسلهای
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺑﻌﺪﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ هستند)
ﺗﺴﺒیح ﻮ
ﺗﻘﺪﻳس ﻭ
ﺗﻤﺠﻴﺪ ﻭ
ﺗﮑﺒﻴﺮ
ﻭﺗﻬﻠﻴل ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺮﻭ ﺗﺴبیح ﻮ
ﺗﺤﻤﻴﺪ ﻭ
ﺗﻬﻠﻴل ﻮ
ﺗﮑﺒﻴﺮ ﻭ ﺗﻘﺪﻳس
ﻭﺗﻤﺠﻴﺪ ﺷﻤﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. (ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ عبادی
ﻭتوسّل ﺒﺸﻤﺎ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺷﻤﺎ
ﻣﺎ
ﻧﻴﺰﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﺗﺴﺒﻴﺢ ﺩﺭ
ﺳﺒﺎﺣﻪ
ﻭﺷﻨﺎﮔﺮﻯ
ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﺧﻄﺮﻧﺎک ﺸﻨﺎ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
اﺣﻮﺍﻝ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﺴﺒﻴﺤﺎﺕ
ﻭﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ) ﻭ ﺗﻤﺠﻴﺪ
ﻣﺠﺪ ﻭ ﺑﺰﺭگی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺰﺭگی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ.
ﻭ ﺗﮑﺒﻴﺮ ﺍلله
ﺃﮐﺒﺮ ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﺎ ﺃﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
هنگام ﺘﻤﺮﮐﺰ
عبادی . ﮐﻪ الهی
ﻮ ﺑﺰﺭک هستند
ﻭلی ﺨﺪﺍ
ﻭﺧﺪﺍﻯ ﺒﺰﺭگ
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺗﻬﻠﻴل ﻠﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍلا ﺍلله
ﮔﻔﺘﻦ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﻤﻌنی
اﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻭﺩفع
ﺸﺮک عباﺩﻯ
هتگام ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ در
حضور ذهنی ﺒﺎ تخیّل
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﺯل کند
ﺑﺴﻮﻯ ﺸﻤﺎ ﻭ
ﺍﺯﻃﺮﻳق ﺸﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. (
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻮﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
اﺧﻠﺎﻗﻰ ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭﺗﻤﺎم
ﺠﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ بمعرفی
خداوند در
شهوذها
ﺗﺎﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺤﻴﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ) ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎلا
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﺸﻤﺎ ﺍﺳﺖ
(ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻋﺎﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻭﻗتی ﺒﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسل ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﭘس ﭼﺮﺍ ﻣﺎ
ﺷﻤﺎﺭﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺳﻴﻢ؟ (ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻓﻮق ﺪﻟﻴل
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻟﻴﻞ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ) ﭘس
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﭘس ﺍﺯ
ﻧﺰﻭﻝ (
ﺍﺯﻣﻌﺮﺍج
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺨﻮﺩﻡ)
ﺳﻠﺎم ﻤﺎﺭﺍ
ﺑﻌﻠﻰ ﺑﺮﺳﺎﻥ (ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﻌای
ﺴﺎﻟﻚ ﻭ ﺑﺘﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺧﻄﺎﺏ (ﺍﻗﺮﺃ
ﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻥ)
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ (قرّه
ﮔﻴﺮﻯ) ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋلی ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻤﺎم
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ است .ﺣﺪﻳث
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺨﺪﺍ
ﻳﺎﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣل
ﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻪﻭلی
ﻤﺤﻤﺪ ﺧﻮﺩ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻮﺩ ﻭ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻴﺪ
ﺁﻳﺎ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮبی
ﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻴﺪ؟
ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﺯﻧﻈﺮ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی اﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻟﻮح ﻮ ﻗﻠﻢ
ﻭﻃﺮﺣﻬﺎﻯ اﺯ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺤﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻤﻌﺮﺍج ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺍ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
هفتم ﺒﺮﺩﻧﺪ(
مر حله دوم
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرش رحمان
ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻤﺤﻤﺪ. ﻭﻗبلا ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻮﺭﺩ
ﺳﻮآل ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺍﻳﻥ ﺴﻮﺁل ها
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﺯﭘﻴﺮﻭﺍن
ﻤﻴﭙﺮﺳﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻨﻴﺪم که
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮﻗتی ﻤﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻧﺪ ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍﺭﺍ ﮐﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﺗﺤﻘق ﺪﺍﺭﺩ (ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﮑﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ (ﻳﺎ
ﺍﺭﻭﺍحی
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﮐﻤﺎلاﺕ الهی
ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺮ
ﺍﺗﺤﻮﻳﻞ
ﮔﺮﻓﺘﻪ (ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻭ ﻟﻘاء ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩ. ﺑﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﻮﻧﻬﺎئی ﻮﻋﺮﺵ)
ﻭ ﺑﺮ ﻣﻥ ﺴﻠﺎم
کرﺩﻧﺪ. (ﭘﺬﻳﺮﺍﺋی
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ
ﺑﺎﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻮﻳﮋﻩ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺁﺭﺍﻣﺶ لاﺯم
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻗﺒﻠﻰ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺧﻴای اﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮐﻪ
ﺃﺭﻭﺍحی ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﺗﺎ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺁﻥ
اﺭﻭﺍح
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)
ﻭﻣﻠﺎﺋک ﺮﺍ ﺷﻨﻴﺪم
که ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ (ﺗﻤﺎم
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ همین
ﺴﺎﻝ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺭﻭحی ﺒﮑﻤﺎل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﻨﻮع ﻘﺒﻠﻰ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﭙﺎس
ﮔﺮﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍحی ﺮﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺰﺩﻳک
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻥ
گفتم ﺃﻯ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻳﻢ
ﺷﻨﻴﺪم که
ﺳﭙﺎس
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭید ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻴﺪ
ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﺼﺪﻳق
ﻮﻋﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑما ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩ
(ﺗﺤﻘق
ﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ) ﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺎﻋث
ﺗﺼﺪﻳق ﺸﻤﺎ
ﺷﺪ؟( ﭘس ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ پرﺳﻴﺪ
ﺑﭽﻪ ﺩﻟﻴلی
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳتی
ﺸﻨﺎﺧﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﭙﺮﺳﻨﺪ ﺑﭽﻪ
ﺩﻟﻴلی ﻮﻋﺪﻩ
ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﻣﺘﺤﻘق ﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ)
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺃﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺧﺪﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧ
ﺪﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﺸﻤﺎ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ
ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺷﺒﺎﺡ (ﺗمثیل
ﻮﺳﻤﺒﻮﻝ
ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭙﻨﺞ ﮔﺎﻧﻪﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک ﺒﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺎمی
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﺳﻠﺎمی
ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﺘﺎﺭ
ﻭﭘﺮﺩﻩ ﻧﻮﺭﻭعزّﺕ
ﺧﻮﺩ ﺁﻓﺮﻳﺪ. ﻭ
ﺟﺎﻳﮕﺎهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻄﻨﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. (ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭلاﻳﺖ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻣﺎ
ﻋﺮﺿﻪ ﮐﺮﺩ (
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ
ﻣﻌﺮفی کرﺩ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻟﻬﺎﻯ ﻤﺎ
ﺭﺍﺳخ ﺸﺪ(
ﺭﺳﻮخ ﺪﺭ ﺩل ﻮ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
تجلّی
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪﻋﻈﻤﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺎ
ﺑﻮﺩﻳﻢ ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺷﮑﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺩﻳﻢ ﮐﻪ ﺭﻧج
اﻳﻦ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺗﻮ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. (ﺗﺄثیر
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ اﺳﺖ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﺭﺍ ﻭﻋﺪﻩ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺒﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. (ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﻣﻌﺮﺍج ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺼﻄفیﺮﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺒﻴﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﺍﻭﺭ
ﺍﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﻭﺍﻳﻨک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺼﺪﻳق ﻮﻋﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ ﻭﺗﻮ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻳﻢ (ﻫن
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﻳک
ﺮﻭحی
ﭙﻴﺸﺮﻓﺘﻪﺍﻯ ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭﻫم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ که
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﻋﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻋﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻤﺎم ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﻠﺎﺯم ﻮ ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺳﺎﻟک
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﻭﺩ
ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺳﻠﺎمی
ﺒﻤﺤﻤﺪ ﻳﻌنی
ﺘﮑﺮﻳم ﻮ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻣﻠﺎﺋک ﻤﺪﺑّﺮ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺭﻭح
ﺒﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭح کاﺭ
ﺗﻌﻠﻴم ﻮﮐﻤک
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺸﺮﻭع ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺭﻭح ﺴﺎﻟک
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ.
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ ﻭ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﮐﻤک ﺒﻮﻯ ﺪﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻌﺮﺍﺝ ﮐﻪ
ﺟﻮﺍﺑﺸﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﭘﻨج
ﺸﻬﻮﺩ ﻭلاﻳﺖ
ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼوب
ﺒﺸﺮﻯ هستند.
ﮐﻪﭼﻮﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣتی اﺭﺑﺎﺏ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ ﻭ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭح ﻘﺪمی
ﻨﺰﺩﻳک
ﺒﺂﻧﻬﺎ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﮐﺎﺭ
ﻣﺴﺎﻋﺪﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭح ﺒﺎﻳﺪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻥ عوﺍﻟم
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳک
ﻜﺎﺷﻒ ﭘﻴﺪﺍ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻝ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
والّا ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﺒﺎﺯ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﮐﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺨﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﻨﻴﻥ
ﺪﺭ ﺷﮑم ﻤﺎﺩﺭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﺷﮑﻢ ﻭﺭﺣم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻴﻢ)
ﮐﻪ ﺍﻧﺪکی ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻄلع اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﻭلی
اﺯ ﺭﻭﺵ ﮐﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺁﺧﺮﻳﻥ کاﺷﻒ
ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﺷﻒ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺮﺍ ﮐﺸﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﮐﺮﻭ ﺳﭙﺎس
ﮔﺬﺍﺭ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭ ﻋﻤل کنند
ﺗﺎ ﻭﺍﺭث
ﺯﻣﻴﻥ ﺨﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ الهی
ﻨﺼﻴﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍ
ﺟﺎﻯ ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭلاﻳﺖ ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮث
ﺒﺸﺮﻯ. ﻭﺍﻳﻨک
هر ﻃﻮﺭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ
ﺑﻬﺸتی ﺒﺨﻠق
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﻠﺎﺋک ﻜﻪ ﺩﺭ(ﻋﺎﻟم
ﺬﺭ) ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
او بمعرفی خداوند
بشخص طالب
لقای الهی
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﻗﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻘﺎﺋم ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ توسّل
ﻤﻮﻗﺘﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث
4660 - ﺍﺯ ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺍﺳﺖ (ﺝ15 ﺹ۹ ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﻯ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻳﺎ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﻬﻞ ﻋﻠﻤﺖ ﻣﻦ ﻧﻘﺒﺎﺋﻰ
ﻭﻣﻦ ﺍلاثناﻋﺸﺮﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺍﺧﺘﺎﺭﻫﻢ ﺍلله
ﻟﻠﺎﻣﺎﻣﻪ ﺑﻌﺪﻯ؟
ﻓﻘﻠﺖ ﺍلله ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﺃﻋﻠﻢ ﻗﺎﻝ ﻳﺎ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﺧﻠﻘﻨﻰ ﺍلله ﻣﻦ
ﺻﻔﻮة ﻧﻮﺭﻩ ﻭ ﺩﻋﺎﻧﻰ
ﻓﺎﻃﻌﺖﻭ ﺧﻠﻖ ﻣﻦ
ﻧﻮﺭﻯ ﻋﻠﻴّﺎ
ﻓﺪﻋﺎﻩ ﻓﺄﻃﺎﻋﻪ
ﻭﺧﻠﻖ ﻣﻦ ﻧﻮﺭﻯ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﻋﻠﻰّ ﻓﺎﻃمة
ﻓﺪﻋﺎﻫﺎ ﻓﺄﻃﺎﻋﺘﻪ
ﻭ ﺧﻠﻖ ﻣﻨّﻰ ﻭ
ﻣﻦ ﻋﻠﻰّ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﻟﺤﺴﻦ ﻭ
ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ
ﻓﺪﻋﺎﻫﻤﺎ ﻓﺄﻃﺎﻋﺎﻩ
ﻓﺴﻤّﺎﻧﺎ ﺑﺎﻟﺨﻤسة
ﺍلأﺳﻤاء ﻣﻦ ﺃﺳﻤﺎﺋﻪ
ﺍلله
ﺍﻟﻤﺤﻤﻮﺩ ﻭ ﺃﻧﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍلله ﺍﻟﻌﻠﻰّ
ﻭﻫﺬﺍ ﻋﻠﻰ ﻭ ﺍلله
ﺍﻟﻔﺎﻃﺮ ﻭ ﻫﺬﻩ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﺍلله
ﺫﻭ ﺍلاﺣﺴﺎﻥ ﻭ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺤﺴﻦ ﻭ ﺍلله
ﺍﻟﻤﺤﺴﻦﻭ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ثمّ ﺧﻠﻖ
ﻣﻨّﺎ ﻣﻦ ﺻﻠﺐ
ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﺗﺴﻌﻪ
ﺃﺋمّة ﻓﺪﻋﺎﻫﻢ
ﻓﺄﻃﺎﻋﻮﻩ
ﻗﺒﻞ ﺃﻥ ﻳﺨﻠﻖ ﺍلله
ﺳﻤاء ﻣﺒﻨیّة  ﻭ ﺃﺭﺿﺎ
ﻣﺪﺣیّة ﺃﻭ ﻫﻮاء
ﺃﻭ ﻣاء ﺃﻭ ﻣﻠﮑﺎ
ﺃﻭ ﺑﺸﺮﺍ ﻭ ﮐﻨّﺎ
ﺑﻌﻠﻤﻪ ﻧﻮﺭﺍ ﻧﺴﺒّﺤﻪ
ﻭ ﻧﺴﻤﻊ ﻭ ﻧﻄﻴﻊ
ﺃﻯ ﺳﻠﻤﺎﻥﺁﻳﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﻧﻘﻴﺒﺎﻥ
ﻣﻦﻭﺍﺯ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻦ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ؟( ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭﭼﻮﻥ ﻫﺮ
رَبّ ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯﻣﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ ﻣﺴﻴﺢﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ. ﻭ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯﺑﺎﺯ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯﻫﻔﺖ
ﺩﺭ ﻗﻮﺵ ﺻﻌﻮﺩ ﻭ
ﭘﻨﺞ ﺩﺭ ﻗﻮﺵ ﻧﺰﻭﻝ
ﻫﺴﺖ ) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺁﻓﺮﻳﺪ
( ﺻﻔﻮﺕ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻭ ﺻﺎﻓﻰ
ﺗﺮﻳﻦﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺑﺎ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ.والّا ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﺩ ) ﻭﻣﺮﺍ
ﺩﻋﻮﺕ ﮐﺮﺩ ﻭﻣﻦ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﻤﻮﺩﻡ
( ﺩﻋﻮﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻃﺎﻋﺖ ﺳﺎﻟﻚ ) ﻭﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻣﻦﻋﻠﻰ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻋﻮﺕ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﻤﻮﺩ ( ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺮﺍﻯﻤﻮلا ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﺪﻯﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﻋﺮﻭﺝ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﻧﻪ
ﻣﺘﻨﺎﻗﺾ ﻳﺎ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻣﻮلا
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﻮلا ﻋﻠﻰ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺪﻳﺠﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪ.ﻭﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻧﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ ﺣﺴﻨﻰ
ﻭ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﺪ ) ﻭﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻣﻦ
ﻭﻋﻠﻰ ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﻋﻮﺕ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻭ ﺍﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩ. (ﺷﺨﺼﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪ) ﻭ ﺳپس ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻣﻦ ﻭﻧﻮﺭ ﻋﻠﻰ
ﻭﻧﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺣﺴﻦ
ﻭﺣﺴﻴﻦ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ .ﮐﻪ
ﺩﻋﻮﺕ ﺷﺪﻧﺪ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.(ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻓﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ) ﺍﻣﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎ ﭘﻨﺞ
ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺳﻤاء
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻧﺪ (ﺍﺳﺎمی
اﺎﻟﻬﻰ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺴﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺤﻤﺪﻧﻴﺰ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
) ﻭ ﺍﺳﻤﺎٴﺎﻟﻬﻰﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻣﺤﻤﻮﺩ ﻭﻣﻦ
ﻣﺤﻤﺪﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻠﻰّ ﺑﺮﺗﺮﻭ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻰّ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺎﻃﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺳﺖ ( ﻓﺎﻃﺮ
ﺧﺎﻟﻖ ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺷﮑﺎﻑ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺬﺭ ﻭ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﮐﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺪﻳﺪ.ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻳﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ.ﺑﺎﺯ ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﻴﺮ ﻓﻄﺮ ﻭ
ﺍﻓﻄﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺭﻭﺯﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻋﻴﺪ ﻓﻄﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻓﻄﺎﺭ
ﺭﻭﺯﻩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ(ﻓﻄﻢ
ﻳﺎ ﺗﺮﻙ) ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪﻓﻄﺮﺕ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﮐﻪ ﻓﺎﻃﺮ ﺷﺪﻩﻭ
ﻓﻄﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺷﻴﺮﺧﻮﺍﺭﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺘﻮﻟﺪﭼﻮﻥ
ﻃﻔﻠﮑﻮﭼﻚ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺷﻴﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻣﺤﻤﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺣﻤﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﻭﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺣﻤﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺣﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﻳﻥﺤﺴﻴﻦ ﺍﺳﺖ
(ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ ﮐﻤﺎلاﺕﻭﺷﺨﺼﺎ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﺪﺑّﺮ(ﺗﺤﺴﻴﻦ)ﻭﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺴﻦ ﺍﺳﺖﻭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺴﻴﻦ (ﻣﺤﺴﻦ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺵ ﻭﮐﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻭﻭ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻳﺶ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻃﻔﻞ ﺳﺎﻗﻂ ﺷﺪﻩ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻮﺩﮐﻪ
باعث ﻣﺮﮒ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺷﺪ.ﻣﺤﺴﻦ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻰ ﻣﻴﺮﺩ ) ﺳپس ﺍﺯ
ﻣﺎ ﻭ ﺍﺯ ﺻﻠﺐ ﻭﮐﻤﺮ
ﺣﺴﻴﻦﻧﻪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﻋﻮﺕ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ
( ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻃﺮﺡ ﺍﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﺋﻴﺎﻟﻬﻴﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﺯ ﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻮﺑﺖ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﺎ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺳﺒﻘﺖ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮔﺮﻓﺖ.ﻭﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺯ ﻧﺴﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺣﺴﻴﻦﻳﺎﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻟﻬﻴهستند.ﮐﻪﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯﻧﻴﺰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ) ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ ﻫﻤﻮﺍﺭ
ﮐﻨﺪﻭ ﻳﺎ ﻫﻮﺍ ﻭ
ﺁﺏ ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥﻮ
ﺁﺩﻡ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﻮﺩ.ﻭﻣﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻭﻗﺖ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻳﻢ ( ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻣﺠﺮﻡ
ﺷﺪﻥ ﻫﺎﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ) ﻭ ﻣﺎ
ﻧﻮﺭﻯ ﺑﻮﺩﻳﻢﮐﻪ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢ.
ﻭ ﺳﻤﻊ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻳﻢﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ ( ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻄﻠﺐ ﻭ ﺍﺳﺘﺪلاﻝ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺸﻨﻴﺪﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻩﻭﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.(ﺍﻃﺎﻋﺖ)ﻃﻮﻉ
ﻭ ﻃﻮﻕ ﺑﻨﺪﮔﻰﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺗﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻨﻬﺎﻥ
ﻭ ﻏﻴﺒﻰ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻳﻚ ﺍﻣﺎﻡ
ﺁﺷﮑﺎﺭﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻔﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺣﺴﻴﻨﻰﻭ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺗﻮﺳّﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍلا ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ
.

حدیث
4661 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ15ﺹ۹ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻥ ﺍلله ﺗﺒﺎﺭﻙ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰﺃﺣﺪ ﻭﺍﺣﺪﺗﻔﺮﺩ
ﻓﻰ ﻭﺣﺪﺍﻧﻴّﺘﻪ
ثمّ ﺗﮑﻠّﻢ ﺑﮑﻠﻤﻪ
ﻓﺼﺎﺭﺕ ﻧﻮﺭﺍ
ثمّ ﺧﻠﻖ ﻣﻦ ﺫﻟﻚ
ﺍﻟﻨﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪﺍﻭ
ﺧﻠﻘﻨﻰ ﻭ ﺫﺭﻳّﺘﻰ
ثمّ ﺗﮑﻠّﻢ ﺑﮑﻠمة
ﻓﺼﺎﺭﺕ ﺭﻭﺣﺎﻓﺄﺳﮑﻨﻪ
ﺍلله ﻓﻰ ﺫﻟﻚ ﺍﻟﻨﻮﺭﻭ
ﺃﺳﮑﻨﻪ ﻓﻰ ﺃﺑﺪﺍﻧﻨﺎﻓﻨﺤﻦ
ﺭﻭﺡ ﺍلله ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺗﻪﻭ
ﺑﻨﺎ ﺍﺣﺘﺠﺐ ﻋﻦ
ﺧﻠﻘﻪ ﻓﻤﺎ ﺯﻟﻨﺎ
ﻓﻰ ﻇﻠّﻪ ﺧﻀﺮﺍٴﺣﻴﺖ
لا ﺷﻤس ﻭ لا
ﻗﻤﺮ ﻭ لا ﻟﻴﻞ ﻭ
لا ﻧﻬﺎﺭ ﻭ لا ﻋﻴﻦ
ﺗﻄﺮﻑﻧﻌﺒﺪﻩ ﻭ
ﻧﻘﺪﺳﻪ ﻭ ﻧﺴﺒّﺤﻪ
ﻗﺒﻞ ﺃﻥ ﻳﺨﻠﻖ ﺍﻟﺨﻠﻖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺃﺣﺪ ﻭﺍﺣﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻔﺮﺩ
ﺍﺳﺖ ( ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺩﻭﻡ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ کُلّ ﻫﺴﺘﻰﻫﻨﻮﺯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻥکثرﺕﻫﺎ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺁﻥﺳﺮﺍﺳﺮ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﻫﺮ ﺭﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎلاﺗﺮﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺩﺭ ﻭﺻﻒﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻭﺑﺎلاﺗﺮ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺍﺳﺖ) ﺳپسﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻠﻤﻪﺍﻯ ﮔﻔﺖﮐﻪﻧﻮﺭ
ﺷﺪ ( ﮐﻠﻤﻪ ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥﺎﺳﺖ.ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖﺩﺭ ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ.ﻭﻧﻮﺭ
ﺷﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥﻳﻌﻨﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ) ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ.(
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻭﺑﺎ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ) ﻭﻣﺮﺍ(ﻋﻠﻰ)
ﻭ ﺍﻭلاﺩ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭ ﺁﻓﺮﻳﺪ
( ﻋﻠﻰ ﺻﺎﺣﺐ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪﺍﻭلاﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻋﻠﻰ ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺣﺴﻦ ﻭﺣﺴﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻳﺎ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻤﺎلاﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ ﻭ ﺍﻭلاﺩﺵﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍلا ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻘﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﺍﻭلاﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻭ ﻋﻠﻰ ﻣﺤﺴﻮﺏﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.(ﺧﻠﻘﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ) ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ.
ﺳپس ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ
ﮔﻮﻧﻪﺩﻭﻡﺩﺭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺳﻮﻡﻫﻤﺎﻥ(ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﻡ) ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ پس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺗﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻘﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺁﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺨﻮﺩﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﮑﻤﺎلاﺕ ﻧﻮﻉ
ﺁﻳﻨﺪﻩ.ﺩﺭ ﺃﺯﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﮑﺎﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻫﺴﺘﻰﻭ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ لاﺯﻣﻪﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ (ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺑﻮﺩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ.
ﻭﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ(ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺒﺪﺃ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻣﺒﺪﺃ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﻣﺒﺪﺃ
ﻋﻘﻞ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻫﺎﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺻﻔﺎﺕﻭ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﮐﻤﺎلاﺕﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﺒﺪﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺃﺯل
ﭙﻴﺪﺍ ﻭﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﺑﺎ(ﺃﺗﻢ)ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﻨﻴﻢ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ
(ﺃثیر) ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯﺎﺳﺖ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺻﺪ ﻧﻮﻉ ﻭﻋﻨﺼﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺃثیرﻯ هستند.
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎﻯ أثیرﻯ ﻭﺍﺭﺩ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺃﺗﻤﻰ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻣﺪﺭﻥﻴﺎ
ﺍﺗﻤﻰﺁﻧﺮﺍ ﻧﺴﺒﺘﻨﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺃثیرﻯ ﺗﺤﺖ ﺍﺗﻤﻰﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻳﮑﺼﺪ
ﻋﻨﺼﺮ ﺗﺤﺖ أثیرﻯ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻓﻮﺗﻮﻥ ﺩﺍﺧﻞ
ﺃﺗﻢ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻋﻨﺼﺮﻯ أثیرﻯ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺍﺗﻢ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺎﺩﻩ
ﻋﺎﻟﻢ (ﺟﺒﺮﻭﺕ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ پس ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰﺑﻌﺎﻟﻢ(لاﻫﻮﺕ)ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺻﺎﺩﺭﺍﻭﻝ ﻳﺎ
ﻓﺮﺩ ﻭﺍﺣﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﻭﺭﺍ (ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻣﻰ)ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.والّا
ﻣﺎﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ
ﺍﻃﻠﺎﻕﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ(عَمّاء)
ﺗﻨﻬﺎﻯ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺫﺍﺕ ﺍﻭ ﺩﺭعَمّاءﻴﮑﺴﺎﻥ
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﻋﺪﻣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﺑﺎ
ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﻋﺪﻡ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﺸﻮﺩﻭﺍﺭﺩ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩﺩﺭ
عَمّاء ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺳﺒﻚ ﺷﺪﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﮐﻤﺎﻝ
الهی ﭙﺎﺋﻴﻦ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﺗﺎ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺼﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻨﻴّﺖ ﻭ ﺧﻮﺩﻳّﺖ
ﻭ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﺍﺗﻤﻰﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺍﻭﻟﺮﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪﻭﺑﻌﺎﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ رَبّﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ.ﺗﻤﺎﻣﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﻧﺪﺗﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
) ﺳپس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮑﻠﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺗﮑﻠّﻢ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺁﻥ ﮐﻠﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﺷﺪ ( ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﺯﻟﻰ ﮐﻦ ﻓﮑﺎﻥ
ﺍﻭﻝ ﻧﻮﺭ ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺎﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﮑﺎﻥﺪﻳﮕﺮﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻣﻴﻥﺃﺯﻟﻰ
(ﮐﻦ ﻓﮑﺎﻥ)
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﺤﻈﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩﻭ ﺟﻤﻌﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ
لاﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﺷﺪﻩ ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻥ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻮﺭ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ
( ﻭ ﻳﺎ ﻧﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩﺍﻳﻦ
ﺗﺤﻮﻝ ﻋﺠﻴﺐ ﻭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ) ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
( ﻫﺮ ﺩﻭ ﺭﺍ ) ﺩﺭ ﺑﺪﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ.( ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕﻭ
ﮐﻤﺎلاﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺟﻨﻴﻦ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰﻳﺎ
ﺭﻭﺡ القُدس ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﺫﻫﻦ ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺪﻭ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ) پس ﻣﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍلله ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﮐﻠﻤﻪ
ﺍﻭ (ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥﻬﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﮐﻠﻤﺎﺕﺍﻟﻬﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﻣﺎن
هاﻯ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺸﻴّﺘﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ).ﻭﺑﺎ ﻣﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺧﻠﻖ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﺘﺠﺐ ﺷﺪ.(
ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ ﻧﻴﺎﺑﺪﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭼﺸﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺗﺮﻙ ﺁﻥ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻭﺣﺸﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﻃﺒﻴﻌﺘﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﮐﻠﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﻭﺧﻮﺩ ﮐﻠﻤﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺍﺳﻤﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭﻣﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ
ﺳﺮﺳﺒﺰ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩ. (ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻋﻤﺮ ﺳﺮﺳﺒﺰ ﭘﺮ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭﺯﻧﺪﻩﺗﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ
ﺷﻤﺶ ﻭ ﻗﻤﺮﻯ ﻭ ﺷﺐ
ﻭ ﺭﻭﺯﻯ ﻧﺒﻮﺩ ( ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.والّا
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﻣﺎﻩ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺁﺳﻴﺐ ﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﻤﺪﻧﻰ ﻋﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻣﺎ ﺑﻄﺮﻓﻰ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. (ﺳﺮﻗﺖﭼﺸﻢ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻭﺑﻬﺮ ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯﺗﺮﻙ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ .) ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺗﻘﺪﻳﺶ ﻭ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ. ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺧﻠﻖ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻠﺎﻳﻖ
. (ﭼﻮﻥ ﺑﺪﻧﻬﺎﻯ ﻭلاﻳﺖ
ﻧﻮﺭ ﻭﺭﻭﺡ ﻳﺎﻓﺖﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻥﺘﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻴﺎﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻭﺟﻮﺩﺗﺤﻘﻖ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﻭ ﺷﺪﻥ
ﺗﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺃﺯﻝﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺪﻭﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﻧﻮﻉ ﻋﻮﺽ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﺳﺖﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻳﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻮﺩ.

حدیث
4662 - ﺍﺯ ﺃﻧس ﺑﻥ
ﻤﺎﻟک اﺳﺖ (ﺝ15 ﺹ10ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﺯ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ ﺃﻫل
ﺴﻨّﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
پیامبر ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﺮﻣﻮﺩه: اﻥّ الله
ﺧﻠقنی ﻮ ﺧﻠق علیّا
ﻭ ﻓﺎﻃمة ﻭ
ﺍﻟﺤﺴﻥ ﻮ
ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻗﺒل
ﺃﻥ ﻴﺨﻠق ﺁﺩﻡ
ﺣﻴﻥ ﻠﺎ ﺳﻤاء
ﻤﺒﻨیّة ﻭ لا
ﺃﺭﺽ ﻣﺪﺣیّة  ﻭلا
ﻇﻠمة ﻭلا ﻧﻮﺭ
ﻭلا ﺷﻤس ﻭلا
ﻗﻤﺮ ﻭلا ﺟنة ﻭ
لا ﻧﺎﺭ ﻓﻘﺎل
اﻟﻌﺒﺎس ﻓﮑﻴﻒ
ﮐﺎﻥ ﺒدء
ﺨﻠﻘﮑم ﻴﺎ ﺭﺳﻮل
الله؟ ﻓﻘﺎل
ﻴﺎ ﻋمّ ﻠﻤّﺎ
ﺃﺭﺍﺩ ﺍلله ﺃﻥ
ﻴﺨﻠﻘﻨﺎ
ﺗﮑﻠم ﺒﮑﻠمة
ﺧﻠق ﻤﻨﻬﺎ
ﻧﻮﺭﺍ ثمّ ﺗﮑﻠم
ّ ﺒﮑﻠمَ ﺍﺧﺮﻯ
ﻓﺨﻠق ﻤﻨﻬﺎ
ﺭﻭﺣﺎ ثمّ ﻤﺰج
اﻟﻨﻮﺭ
ﺑﺎﻟﺮﻭﺡ
ﻓﺨﻠقنی ﻮ ﺧﻠﻖ
ﻋﻠﻴّﺎ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﺍﻟﺤﺴﻥ ﻮ
ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻓﮑﻨﺎ
ﻧﺴﺒّﺤﻪ ﺣﻴﻥ
ﻠﺎ ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻭ
ﻧﻘﺪﺳﻪ ﺣﻴﻦ لا
ﺗﻘﺪﻳس ﻓﻠﻤّﺎ
ﺃﺭﺍﺩ ﺍلله
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺃﻥ
ﻴﻨﺸئ ﺨﻠﻘﻪ
ﻓﺘق
ﻨﻮﺭﻯﻓﺨﻠق
ﻤﻨﻪ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﻓﺎﻟﻌﺮﺵ ﻣﻥ
ﻨﻮﺭﻯ ﻭﻧﻮﺭﻯ
ﻤﻥ الله ﻭ
ﻧﻮﺭﻯ ﺃﻓﻀل
ﻤﻥ اﻟﻌﺮﺵثمّ
ﻔﺘق ﻨﻮﺭ ﺃﺧﻰ
ﻋﻠﻰّﻓﺨﻠق
ﻤﻨﻪ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻓﺎﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻣﻥ ﻨﻮﺭﻋﻠﻰّﻭ
ﻧﻮﺭﻋﻠیّ ﻤﻥ
ﻨﻮﺭ ﺍلله ﻭ
ﻋلیّ ﺃﻓﻀل ﻤﻥ
اﻟﻤﻠﺎﺋکة
ثمّ ﻔﺘق ﻨﻮﺭ
ﺍﺑﻨﺘﻰ ﻓﺨﻠق
ﻤﻨﻪ
ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ
ﺍلأﺭﺽ
ﻓﺎﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍلأﺭﺽ ﻣﻥ
ﻨﻮﺭ ﺍﺑﻨتی
ﻔﺎﻃﻤﻪﻭ ﻧﻮﺭ
ﺍﺑﻨتی ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻥ ﻨﻮﺭ ﺍلله
ﻭ ﺍﺑﻨتی
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﺃﻓﻀل
ﻤﻥ
اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ
ﺍلأﺭﺽ ثمّ
ﻔﺘق ﻨﻮﺭ
ﻭﻟﺪﻯ اﻟﺤﺴﻦ
ﻓﺨﻠق ﻤﻨﻪ
ﺍﻟﺸﻤس ﻭ
ﺍﻟﻘﻤﺮﻓﺎﻟﺸﻤس
ﻭ ﺍﻟﻘﻤﺮ ﻣﻥ
ﻨﻮﺭ ﻭﻟﺪﻯ
اﻟﺤﺴﻦ ﻭ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺤﺴﻥ ﻤﻥ
ﻨﻮﺭ ﺍلله ﻭ
ﺍﻟﺤﺴﻥ ﺃﻓﻀل
ﻤﻥ اﻟﺸﻤس
ﻭﺍﻟﻘﻤﺮثمّ
ﻔﺘق ﻨﻮﺭ
ﻭﻟﺪﻯ
اﻟﺤﺴﻴﻦ ﻓﺨﻠق
ﻤﻨﻪ ﺍﻟﺠﻨّﻪ
ﻭ ﺍﻟﺤﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻦ
ﻓﺎﻟﺠﻨّﻪ
ﻭﺍﻟﺤﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻴﻥ ﻤﻥ
ﻨﻮﺭ ﻭﻟﺪﻯ اﻟﺤﺴﻴﻦ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﻭﻟﺪﻯ
ﺍﻟﺤﺴﻴﻥ ﻤﻥ
ﻨﻮﺭ ﺍلله ﻭ
ﻭﻟﺪﻯ
اﻟﺤﺴﻴﻥ ﺃﻓﻀل
ﻤﻥ الجنّة ﻭ
ﺍﻟﺤﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻴﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻥ ﻮﻋلیّ ﻮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭﺣﺴﻥ
ﻮﺣﺴﻴﻥ ﺮﺍﻗﺒل
اﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﺩم ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻗﺒل اﺯ
ﺑﻨﻴﺎﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭﻫﻤﻮﺍﺭ ﺷﺪﻥ
ﺰﻣﻴﻦ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻮﺭ
ﻭﻇﻠﻤتی هم
ﻨﺒﻮﺩ ﻭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﻣﺎهی
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ (ﺩﺭﻋﻠم
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﺒﺎس
ﻋﻤﻮﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻳﺪ؟(ﻋﻤﻮﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻨﻄﻘﺎﻫﻤﺎﻥ
ﮋﻧﺘﻴک
ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭﺃﺻل
ﺠﺴمانی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻋﻠیّ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭبی
همان
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﻮ ﺳﻮﺍﺑق
ﺘﮑﺎﻣلی کاﻓی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭلی
ﺒﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ
که کاملان
قریشی ذر
ولایت زردشت داشتند
. ﻣﮕﺮﺩﺭﻣﺮگ
اﻭ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم الهی
ﻨﺪﺍﺷﺖ) ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺃﻯ عموﻯﻤﻦ
ﻭﻗتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ (ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺃﺯل ﻮ ﻋﻠم
اﻟﻬﻰ که در
نظر داشته اسن
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪ ﻓﻌلی
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋﻢ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ)
ﮐﻠﻤﻪﺍﻯ ﺮﺍ
ﮔﻔﺖ( ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﻳﮋﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻭﻓﺮﻣﺎنی
ﻴﺎ با ﮐﻠﺎم ﻮ
ﻗﻠﻢ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒِﺪﺍء ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ یزلس آفریتش
ها ) ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻨﻮﺭﻯ ﭙﻴﺪ
ﺍﺷﺪ. ﻭ ﺳﭙس ﺑﺎ
ﮐﻠﻤﻪ و فرمان
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﻭح
ﻤﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺧﻠﻄ ﺪﻭ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭح ﻤﻥ ﻮﻋلی ﻮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﺣﺴﻦ
ﻭﺣﺴﻴﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ.(
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺤﺴﻴﻥﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎتی
مقام الهی
ﺤﺴﻥرا دارد .
ﮐﻪ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﻭم ﺴﻠﻮک
ﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﭙس ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺘﺴﺒﻴح
ﺒﻮﺩﻳﻢ ﮐﻪ
ﻗﺒل اﺯ ﺁﻥ
ﺘﺴﺒﻴحی ﻨﺒﻮﺩ.(
ﻭﻫﻴچ ﺴﺎﻟکی
اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺴﺒﻴح سلوکی
ولایت ششم محمدی
ﻮ ﭘﺮﺳﺘﺶ برتر
را ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ هر
پیامبر اولی
العزمیﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
عبادی و شهودی
برتر ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. (ﺗﺴﺒﻴﺢ)
ﺳﺒﺎﺣﻪ
ﺷﻨﺎﮔﺮﻯ
ﻭﺗﺴﺒﻴح
اﻧﺪﺍﺧﺘﻥ
متوالی دانه
های بند تسبیح
ﺒﺎ ﺃﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻭ
بیانی برای ﺣﺮﮐﺖﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺴﻮﻯﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺗﻘﺪﻳس
ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢ ﮐﻪ
ﻗﺒل اﺯ ﺁﻥ
ﻫﻴچ ﺘﻘﺪﻳسی در
سطح برتر
ولایت محمد ﻨﺒﻮﺩ
(ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺟﻪ
ﭘﺎکی سازی روان
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﮐسی ﺪﻳﮕﺮ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻬﺘﺮ
و عمیق تر ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کامل الهی
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺣتی ﺒﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ خوتهد
نمود ﻭ ﺑﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ مبرسد
که محمد نیز
نرسید ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﻠق
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ (
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ را
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح آنان ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم ﻮ الهی ﻴک
ﺮﻭح ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ) ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺍ ﺷﮑﺎﻑ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ.(
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻋﺮﺵ ﺍﺳﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
وایت ششم
محمدی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ۀنگاه با
مرگ قبل از مرگ
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
میرسد ﻭ ﺳﭙس
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. والّا
ﻫﻴچ ﺴﺎﻟکی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ عبور
ﺗﮑﺎﻣلی اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺒل اﺯ ﺁﻥ اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮلاﻳﺖ ﺍﺯ
مقام الهی
ﺣﺴﻴﻥ
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺣﺴﻥ اﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی ﻮ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭک
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
نیسن حتی با داشتن
رؤیای مصطفوی
ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق شاهد
قائم ﺪﺍﺷﺖﺑﻨﻮﺭﻋﺮﺵ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ و
ﺧﻠﻖ ﻳﻌﻨﻰ
توفیق
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ در
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻗﺒل
اﺯ ﺁﻥ ﺘﺎ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﭘس ﻋﺮﺵ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻣﻥ
اﺳﺖ (ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ
ﺑﻌﺮﺵ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ذاشات نور شهود
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.)
ﻭﻧﻮﺭ ﻣﻥ نیز
اﺯ ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍ
بوده ﺍﺳﺖ. (ﺍﺯﻧﻮﺭ
ﺍلله رَبّ ﺍلأﺭﺑﺎﺏ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﺰﻭلی
هست ﺗﺎ ﺑرَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎم
ﻤﺸﻴّﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺣﻞ ﺍﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
نوع ﺑﺎلاﺗﺮﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ در اصل سراسر
از ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق رَبّ ﺍلاﺭﺑﺎﺏ
الله
أهورمزدا
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﭘس
ﻧﻮﺭ ﻣﻥ ﺃﻓﻀل
اﺯ ﻧﻮﺭﻋﺮﺵ
ﺍﺳﺖ. ﻋﺮﺵ
ﻭﺍقعی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺃﺻل ﺨﻮﺩ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ الهی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭلی عرﺵ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ عرش ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﭘﺒﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭ (ﺃﻓﻀﻞ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ با
فضیلا و مقام
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻌنی
ﻤﻬﻤﺘﺮ و الهی
تر ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﺎﻟﻰ
ﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﻨﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
همیشه ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ایذ
برﺳﺪ.
ﺗﺎﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﭙﻠّﻪﻫﺎ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺮﻭﺩ)
ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻮﺭ ﻋلیّ ﺮﺍ
ﺷﮑﺎﻑ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪ(ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ بغدی
ﻤﺤﻤﺪﻯ و ﻮلاﻳﺖ
او ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻓﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻭﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﻭم الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق هستند. ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻧﻮﺭ
ﻣﻮلا ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
چهارم ایلی
شهود نهائی
ولایت زردشت و
قریش و
یهودیان
ابراهیمی و
کلیمی ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
اهمیّت
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
دارد ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺣتی
ﭙس ﺍﺯﻳﺎﻓﺘﻥ اﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﻭ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ولایت مصطفوی
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﺍﺭﺩ
ﮔﺮﺩﺩﻫﺮﮔﺰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ گه
مهمترین است ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ (ﺧﻠﺎﻳﻖ)
ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺤﺴﻴنی
ﻮ ﺣﺴنی ﻮ
ﻓﺎﻃمی هستند.
ﻭﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ (ﻓﺘﺢ)
ملکوتهای
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
نخستین ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﭘس
ﻣﻠﺎﺋک اﺯ
ﻧﻮﺭﻋلی ّ هستند
ﻭ ﻧﻮﺭ ﻋلیّ اﺯ
ﻧﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻋلیّ
ﺃﻓﻀل اﺯ
ﻣﻠﺎﺋک اﺳﺖ (ﺍﻓﻀل
و فضسبلت و
امتیازات
الهی بیشتر
اﺯﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒلی
ﻮ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
های ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻢ ﺣتی از
ﺪین وولایت
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
کاﻣﻞ است ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ مجسّم
ﻤﺴﻴح ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ و
دارند. ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺘﻤﺎم اذیان اسطلاحا
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺗﺎﻋﻴﺴﻰ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻮﺩﺍﺋی کاﻣﻞ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺮﺵ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﺪﺑّﺮ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻤﻨﺘﻈﺮ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﻠﻮکی
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋلیّ
فراوان هستند.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﺮﻭح
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ
ﺷﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ) ﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺷﮑﺎﻑ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻧﻮﺭ ﻣﻦ ﻧﻮﺭ
ﺩﺧﺘﺮم ﺮﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ( ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی ﻴﺎ
ﻣﺮﻳم ﻮ
ﺯﻟﻴﺨﺎ ﻭ
ﺷﻴﻮﺍ ﻭ ﻫﻠِﻥ
ﻮﻏﻴﺮﻩ. ﻧﺎم
اﻳﻥ ﻤﻘﺎم
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻮﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ)
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺯﻣﻴﻥ ﺮﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ. (ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
عوﺍﻟم الهی ﻮ
ﺭﻭﺣی ﻮ
ﺭؤﻴﺎﺋﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺭﻭﺍنی
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح اﻟﻘﺪس
ﺑﻌﺪﻯ ﺘﻥ
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ) پس
ﻧﻮﺭ ﺩﺧﺘﺮﻡ (ﺳﻮﻣﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻧﻮﺍﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
هر ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻓﺎﻃﻤﻪ (ﻓﻄم
ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺩﺧﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) که آن
نیز از ﻧﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻌﻠﻪ ﮐﻪ ﺁﺗﺶ
ﺍﺯ ﺁﺗﺶ
ﺩﻳﮕﺮﻯ گرﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
نهمانی ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻴﮑی هم ﮐم
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ) ﭘس
ﺩﺧﺘﺮم ﺃﻓﻀل
اﺯ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ اﺳﺖ (
ﺗﻤﺎم
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻧﻮعی
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺍﮔﺮ
ﺸﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺟﺰ
ﺗﻮﺣّﺶ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﻣﺎﺩﻳّﺖ
ﻭﺁﺗﺶ ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﻮﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻗﻬﻘﺮﺍی
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﭙس ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺳﻮم ﺤﺴﻦ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ ﻗﻤﺮ
ﺭﺍ ﻧﻮﺭ ﺩﺍﺩ(
ﻭﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺭؤﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﻩ ﻭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺣﺴنی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺣﺴﻥ ﺒﻬﺒﻮﺩ ﻭ
ﺗﺤﺴﻴﻥ و
بهبود ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی است .ﻭﺗﺸﺒیهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ
غظمت ئ اهمیّت
ﻧﻮﺭﺣﺴﻴنی
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ
ﻣﺎﻩ) ﭘس ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ
ﻣﺎﻩ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻥ اﺳﺖ
ﻭﺣﺴﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﻭﺣﺴﻥ ﺃﻓﻀل
اﺯ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ
ﻣﺎﻩ ﺍﺳﺖ (ﻧﻮﺭﻫﻤﺎﻥ
(ﺧﻮﺭ ﻭ ﻫﻮﺭ
عمس نار آتش)
ﻓﺎﺭسی قریش
اﺳﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺭّﻩ ﻭ
ﺧﻮﺭﻧق ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻯ الهی
اﺳﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ
کلمه ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﻮﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺭﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﺎ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮغ
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﭘﺴﺮم
ﺤﺴﻴﻦ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ (
ﺣﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻦ)
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ (ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ و ایا محمدی
ﺒﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
و نیز بهشت ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ بمعرفی
خداوند .ﻭ(ﺣﻮﺭ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﻫﻮﺭ ﻭ
ﺧﻮﺭﻩ ﻭ ﻧﻮﺭ ﻭ قرّه
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻮﺳّل ﺒﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺁﻳﻨﺪ (ﻋﻴﻦ)
ﻳﺎ ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ عینیّت
همان بمعنی
این همانی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ (قرّه
ﭼﺸﻢ) ﻭ ﭼﺸم
ﺮﻭﺷنی ﻮ
ﺷﺎﺩﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﺒﺎﺩﻯ)
ﭘس ﺑﻬﺸﺖ (ﻫﺎﻯ ﭽﻬﺎﺭ
ﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎلاﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ) ﻭ ﺣﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻴﻦ( ﻳﺎ ﮐﻨﻴﺰﮐﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻰ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺎﮐﺮﻩﻫﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ) ﻫﻤﮕی
اﺯ ﻧﻮﺭ
ﻓﺮﺯﻧﺪم
ﺤﺴﻴﻥ هستند(ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺣﺴﻴﻥ الهی
سالک اﺳﺖ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴم ﻮ توسّل
ﻠﺴﻠﻮﮐﻰ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
کسیﻤﻌﺮفی
ﻨﻤﺎﻳﺪ) ﭘس
ﻧﻮﺭ ﻓﺮﺯﻧﺪم
ﺤﺴﻴﻥ اﺯ ﻧﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪم
ﺤﺴﻴﻥ ﺃﻓﻀل
اﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﺣﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻥ
اﺳﺖ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ کاﻣل
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻦ (ﺩرَبّ
ﻭ ﺑﺎﺏ) ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻋﻮﺍﻟم الهی
و شهود های
ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻣﻬم تر
است . ﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ
اﻭل ﻨﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﭙﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺗﺮﺑﻴتی اﺯ
ﭘﻠّﻪﻫﺎ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻘﺒلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺣﺼﻮل ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﺴﺘﻠﺰم عشق ﻮ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺣﺼﻮل هماﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﻘﺒلی اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺪﺍﻫﻤﮕی
ﺪﺭ ﻳک مقام هستند
ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢﮐﻪ ﺩﺭ ﻳک
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
تئلز الهی هستند.

حدیث
4662 - ﺍﺯ ﺃﻧس ﺑﻥ
ﻤﺎﻟک اﺳﺖ (ﺝ15 ﺹ10ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﺯ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ ﺃﻫل
ﺴﻨّﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
پیامبر ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﺮﻣﻮﺩه: اﻥّ الله
ﺧﻠقنی ﻮ ﺧﻠق علیّا
ﻭ ﻓﺎﻃمة ﻭ
ﺍﻟﺤﺴﻥ ﻮ
ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻗﺒل
ﺃﻥ ﻴﺨﻠق ﺁﺩﻡ
ﺣﻴﻥ ﻠﺎ ﺳﻤاء
ﻤﺒﻨیّة ﻭ لا
ﺃﺭﺽ ﻣﺪﺣیّة  ﻭلا
ﻇﻠمة ﻭلا ﻧﻮﺭ
ﻭلا ﺷﻤس ﻭلا
ﻗﻤﺮ ﻭلا ﺟنة ﻭ
لا ﻧﺎﺭ ﻓﻘﺎل
اﻟﻌﺒﺎس ﻓﮑﻴﻒ
ﮐﺎﻥ ﺒدء
ﺨﻠﻘﮑم ﻴﺎ ﺭﺳﻮل
الله؟ ﻓﻘﺎل
ﻴﺎ ﻋمّ ﻠﻤّﺎ
ﺃﺭﺍﺩ ﺍلله ﺃﻥ
ﻴﺨﻠﻘﻨﺎ
ﺗﮑﻠم ﺒﮑﻠمة
ﺧﻠق ﻤﻨﻬﺎ
ﻧﻮﺭﺍ ثمّ ﺗﮑﻠم
ّ ﺒﮑﻠمَ ﺍﺧﺮﻯ
ﻓﺨﻠق ﻤﻨﻬﺎ
ﺭﻭﺣﺎ ثمّ ﻤﺰج
اﻟﻨﻮﺭ
ﺑﺎﻟﺮﻭﺡ
ﻓﺨﻠقنی ﻮ ﺧﻠﻖ
ﻋﻠﻴّﺎ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﺍﻟﺤﺴﻥ ﻮ
ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻓﮑﻨّ
ﺎﻧﺴﺒّﺤﻪ
ﺣﻴﻥ ﻠﺎ
ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻭ
ﻧﻘﺪﺳﻪ ﺣﻴﻦ لا
ﺗﻘﺪﻳس ﻓﻠﻤّﺎ
ﺃﺭﺍﺩ ﺍلله
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺃﻥ
ﻴﻨﺸئ ﺨﻠﻘﻪ
ﻓﺘق
ﻨﻮﺭﻯﻓﺨﻠق
ﻤﻨﻪ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﻓﺎﻟﻌﺮﺵ ﻣﻥ
ﻨﻮﺭﻯ ﻭﻧﻮﺭﻯ
ﻤﻥ الله ﻭ
ﻧﻮﺭﻯ ﺃﻓﻀل
ﻤﻥ اﻟﻌﺮﺵثمّ
ﻔﺘق ﻨﻮﺭ ﺃﺧﻰ
ﻋﻠﻰّﻓﺨﻠق
ﻤﻨﻪ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻓﺎﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻣﻥ ﻨﻮﺭﻋﻠﻰّﻭ
ﻧﻮﺭﻋﻠیّ ﻤﻥ
ﻨﻮﺭ ﺍلله ﻭ
ﻋلیّ ﺃﻓﻀل ﻤﻥ
اﻟﻤﻠﺎﺋکة
ثمّ ﻔﺘق ﻨﻮﺭ
ﺍﺑﻨﺘﻰ ﻓﺨﻠق
ﻤﻨﻪ
ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ
ﺍلأﺭﺽ
ﻓﺎﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍلأﺭﺽ ﻣﻥ
ﻨﻮﺭ ﺍﺑﻨتی
ﻔﺎﻃﻤﻪﻭ ﻧﻮﺭ
ﺍﺑﻨتی ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻥ ﻨﻮﺭ ﺍلله
ﻭ ﺍﺑﻨتی
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﺃﻓﻀل
ﻤﻥ
اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ
ﺍلأﺭﺽ ثمّ
ﻔﺘق ﻨﻮﺭ
ﻭﻟﺪﻯ اﻟﺤﺴﻦ
ﻓﺨﻠق ﻤﻨﻪ
ﺍﻟﺸﻤس ﻭ
ﺍﻟﻘﻤﺮﻓﺎﻟﺸﻤس
ﻭ ﺍﻟﻘﻤﺮ ﻣﻥ
ﻨﻮﺭ ﻭﻟﺪﻯ
اﻟﺤﺴﻦ ﻭ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺤﺴﻥ ﻤﻥ
ﻨﻮﺭ ﺍلله ﻭ
ﺍﻟﺤﺴﻥ ﺃﻓﻀل
ﻤﻥ اﻟﺸﻤس
ﻭﺍﻟﻘﻤﺮثمّ
ﻔﺘق ﻨﻮﺭ
ﻭﻟﺪﻯ
اﻟﺤﺴﻴﻦ ﻓﺨﻠق
ﻤﻨﻪ ﺍﻟﺠﻨّﻪ
ﻭ ﺍﻟﺤﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻦ
ﻓﺎﻟﺠﻨّﻪ
ﻭﺍﻟﺤﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻴﻥ ﻤﻥ
ﻨﻮﺭ ﻭﻟﺪﻯ اﻟﺤﺴﻴﻦ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﻭﻟﺪﻯ
ﺍﻟﺤﺴﻴﻥ ﻤﻥ
ﻨﻮﺭ ﺍلله ﻭ
ﻭﻟﺪﻯ
اﻟﺤﺴﻴﻥ ﺃﻓﻀل
ﻤﻥ الجنّة ﻭ
ﺍﻟﺤﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻴﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻥ ﻮﻋلیّ ﻮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭﺣﺴﻥ
ﻮﺣﺴﻴﻥ ﺮﺍﻗﺒل
اﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﺩم ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻗﺒل اﺯ
ﺑﻨﻴﺎﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭﻫﻤﻮﺍﺭ ﺷﺪﻥ
ﺰﻣﻴﻦ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻮﺭ
ﻭﻇﻠﻤتی هم
ﻨﺒﻮﺩ ﻭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﻣﺎهی
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ (ﺩﺭﻋﻠم
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﺒﺎس
ﻋﻤﻮﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻳﺪ؟(ﻋﻤﻮﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻨﻄﻘﺎﻫﻤﺎﻥ
ﮋﻧﺘﻴک
ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭﺃﺻل
ﺠﺴمانی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻋﻠیّ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭبی
همان
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﻮ ﺳﻮﺍﺑق
ﺘﮑﺎﻣلی کاﻓی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭلی
ﺒﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ
که کاملان
قریشی ذر
ولایت زردشت داشتند
. ﻣﮕﺮﺩﺭﻣﺮگ
اﻭ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم الهی
ﻨﺪﺍﺷﺖ) ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺃﻯ عموﻯﻤﻦ
ﻭﻗتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ (ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺃﺯل ﻮ ﻋﻠم
اﻟﻬﻰ که در
نظر داشته اسن
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪ ﻓﻌلی
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋﻢ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ)
ﮐﻠﻤﻪﺍﻯ ﺮﺍ
ﮔﻔﺖ( ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﻳﮋﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻭﻓﺮﻣﺎنی
ﻴﺎ با ﮐﻠﺎم ﻮ
ﻗﻠﻢ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒِﺪﺍء ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ یزلس آفریتش
ها ) ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻨﻮﺭﻯ ﭙﻴﺪ
ﺍﺷﺪ. ﻭ ﺳﭙس ﺑﺎ
ﮐﻠﻤﻪ و فرمان
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﻭح
ﻤﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺧﻠﻄ ﺪﻭ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭح ﻤﻥ ﻮﻋلی ﻮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﺣﺴﻦ
ﻭﺣﺴﻴﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ.(
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺤﺴﻴﻥﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎتی
مقام الهی
ﺤﺴﻥرا دارد .
ﮐﻪ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﻭم ﺴﻠﻮک
ﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﭙس ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺘﺴﺒﻴح
ﺒﻮﺩﻳﻢ ﮐﻪ
ﻗﺒل اﺯ ﺁﻥ
ﺘﺴﺒﻴحی ﻨﺒﻮﺩ.(
ﻭﻫﻴچ ﺴﺎﻟکی
اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺴﺒﻴح سلوکی
ولایت ششم محمدی
ﻮ ﭘﺮﺳﺘﺶ برتر
را ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ هر
پیامبر اولی
العزمیﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
عبادی و شهودی
برتر ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. (ﺗﺴﺒﻴﺢ)
ﺳﺒﺎﺣﻪ
ﺷﻨﺎﮔﺮﻯ
ﻭﺗﺴﺒﻴح
اﻧﺪﺍﺧﺘﻥ
متوالی دانه
های بند تسبیح
ﺒﺎ ﺃﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻭ
بیانی برای ﺣﺮﮐﺖﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺴﻮﻯﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺗﻘﺪﻳس
ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢ ﮐﻪ
ﻗﺒل اﺯ ﺁﻥ
ﻫﻴچ ﺘﻘﺪﻳسی در
سطح برتر
ولایت محمد ﻨﺒﻮﺩ
(ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺟﻪ
ﭘﺎکی سازی روان
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﮐسی ﺪﻳﮕﺮ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻬﺘﺮ
و عمیق تر ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کامل الهی
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺣتی ﺒﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ خوتهد
نمود ﻭ ﺑﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ مبرسد
که محمد نیز
نرسید ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﻠق
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ (
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ را
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح آنان ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم ﻮ الهی ﻴک
ﺮﻭح ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ) ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺍ ﺷﮑﺎﻑ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ.(
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻋﺮﺵ ﺍﺳﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
وایت ششم
محمدی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ۀنگاه با
مرگ قبل از مرگ
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
میرسد ﻭ ﺳﭙس
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. والّا
ﻫﻴچ ﺴﺎﻟکی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ عبور
ﺗﮑﺎﻣلی اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺒل اﺯ ﺁﻥ اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮلاﻳﺖ ﺍﺯ
مقام الهی
ﺣﺴﻴﻥ
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺣﺴﻥ اﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی ﻮ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭک
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
نیسن حتی با داشتن
رؤیای مصطفوی
ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق شاهد
قائم ﺪﺍﺷﺖﺑﻨﻮﺭﻋﺮﺵ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ و
ﺧﻠﻖ ﻳﻌﻨﻰ
توفیق
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ در
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻗﺒل
اﺯ ﺁﻥ ﺘﺎ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﭘس ﻋﺮﺵ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻣﻥ
اﺳﺖ (ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ
ﺑﻌﺮﺵ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ذاشات نور شهود
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.)
ﻭﻧﻮﺭ ﻣﻥ نیز
اﺯ ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍ
بوده ﺍﺳﺖ. (ﺍﺯﻧﻮﺭ
ﺍلله رَبّ ﺍلأﺭﺑﺎﺏ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﺰﻭلی
هست ﺗﺎ ﺑرَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎم
ﻤﺸﻴّﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺣﻞ ﺍﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
نوع ﺑﺎلاﺗﺮﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ در اصل سراسر
از ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق رَبّ ﺍلاﺭﺑﺎﺏ
الله
أهورمزدا
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﭘس
ﻧﻮﺭ ﻣﻥ ﺃﻓﻀل
اﺯ ﻧﻮﺭﻋﺮﺵ
ﺍﺳﺖ. ﻋﺮﺵ
ﻭﺍقعی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺃﺻل ﺨﻮﺩ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ الهی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭلی عرﺵ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ عرش ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﭘﺒﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭ (ﺃﻓﻀﻞ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ با
فضیلا و مق ام
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻌنی ﻤﻬﻤﺘﺮ
و الهی تر ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﺎﻟﻰ
ﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﻨﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
همیشه ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ایذ
برﺳﺪ.
ﺗﺎﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﭙﻠّﻪﻫﺎ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺮﻭﺩ)
ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻮﺭ ﻋلیّ ﺮﺍ
ﺷﮑﺎﻑ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪ(ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ بغدی
ﻤﺤﻤﺪﻯ و ﻮلاﻳﺖ
او ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻓﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻭﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﻭم الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق هستند. ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻧﻮﺭ
ﻣﻮلا ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
چهارم ایلی
شهوذ نهائی
ولایت زردشت و
قریش و
یهودیان
ابراهیمی و
کلیمی ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
اهمیّت
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
دارد ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺣتی
ﭙس ﺍﺯﻳﺎﻓﺘﻥ اﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﻭ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ولایت مصطفوی
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﺍﺭﺩ
ﮔﺮﺩﺩﻫﺮﮔﺰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ گه
مهمترین است ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ (ﺧﻠﺎﻳﻖ)
ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺤﺴﻴنی
ﻮ ﺣﺴنی ﻮ
ﻓﺎﻃمی هستند.
ﻭﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ(ﻓﺘﺢ)
ملکوتهای
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
نخستین ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﭘس
ﻣﻠﺎﺋک اﺯ
ﻧﻮﺭﻋلی ّ هستند
ﻭ ﻧﻮﺭ ﻋلیّ اﺯ
ﻧﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻋلیّ
ﺃﻓﻀل اﺯ
ﻣﻠﺎﺋک اﺳﺖ (ﺍﻓﻀل
و فضبلت و
امتیازات
الهی بیشتر
اﺯﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒلی
ﻮ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
های ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻢ ﺣتی از
ﺪین و ولایت
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
کاﻣﻞ است ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
مجسّم ﻤﺴﻴح
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ و
دارند. ﻭﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺘﻤﺎم اذیان اسطلاحا
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺗﺎﻋﻴﺴﻰ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻮﺩﺍﺋی کاﻣﻞ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺮﺵ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﺪﺑّﺮ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻤﻨﺘﻈﺮ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﻠﻮکی
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋلیّ
فراوان هستند.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﺮﻭح
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ
ﺷﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ) ﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺷﮑﺎﻑ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻧﻮﺭ ﻣﻦ ﻧﻮﺭ
ﺩﺧﺘﺮم ﺮﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ( ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی ﻴﺎ
ﻣﺮﻳم ﻮ
ﺯﻟﻴﺨﺎ ﻭ
ﺷﻴﻮﺍ ﻭ ﻫﻠِﻥ
ﻮﻏﻴﺮﻩ. ﻧﺎم
اﻳﻥ ﻤﻘﺎم
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻮﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ)
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺯﻣﻴﻥ ﺮﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ. (ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
عوﺍﻟم الهی ﻮ
ﺭﻭﺣی ﻮ
ﺭؤﻴﺎﺋﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺭﻭﺍنی
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح اﻟﻘﺪس
ﺑﻌﺪﻯ ﺘﻥ
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ) پس
ﻧﻮﺭ ﺩﺧﺘﺮﻡ (ﺳﻮﻣﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻧﻮﺍﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
هر ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻓﺎﻃﻤﻪ (ﻓﻄم
ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺩﺧﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) که آن
نیز از ﻧﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻌﻠﻪ ﮐﻪ ﺁﺗﺶ
ﺍﺯ ﺁﺗﺶ
ﺩﻳﮕﺮﻯ گرﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
نهمانی ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻴﮑی هم ﮐم
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ) ﭘس
ﺩﺧﺘﺮم ﺃﻓﻀل
اﺯ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ اﺳﺖ (
ﺗﻤﺎم
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻧﻮعی
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺍﮔﺮ
ﺸﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺟﺰ
ﺗﻮﺣّﺶ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﻣﺎﺩﻳّﺖ
ﻭﺁﺗﺶ ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﻮﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻗﻬﻘﺮﺍی
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﭙس ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺳﻮم ﺤﺴﻦ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ ﻗﻤﺮ
ﺭﺍ ﻧﻮﺭ ﺩﺍﺩ(
ﻭﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺭؤﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﻩ ﻭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺣﺴنی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺣﺴﻥ ﺒﻬﺒﻮﺩ ﻭ
ﺗﺤﺴﻴﻥ و
بهبود ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی است .ﻭﺗﺸﺒیهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ عظمت
و اهمیّت
ﻧﻮﺭﺣﺴﻴنی
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ
ﻣﺎﻩ) ﭘس ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ
ﻣﺎﻩ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺣَﺴَﻥ
اﺳﺖ ﻭﺣﺴﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﺴﻥ
ﺃﻓﻀل اﺯ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ
ﻣﺎﻩ ﺍﺳﺖ (ﻧﻮﺭﻫﻤﺎﻥ
(ﺧﻮﺭ ﻭ ﻫﻮﺭ
عمس نار آتش)
ﻓﺎﺭسی قریش
اﺳﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺭّﻩ ﻭ
ﺧﻮﺭﻧق ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻯ الهی
اﺳﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ
کلمه ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﻮﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺭﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﺎ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮغ
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﭘﺴﺮم
ﺤﺴﻴﻦ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ (
ﺣﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻦ)
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ (ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ولابت
محمدی ﺒﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ و نیز
بهشت ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ بمعرفی
خداوند ﻭ (ﺣﻮﺭ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﻫﻮﺭ ﻭ
ﺧﻮﺭﻩ ﻭ ﻧﻮﺭ ﻭ قرّه
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻮﺳّل ﺒﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺁﻳﻨﺪ (ﻋﻴﻦ)
ﻳﺎ ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ عینیّت
همان بمعنی
این همانی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ (قرّه
ﭼﺸﻢ) ﻭ ﭼﺸم
ﺮﻭﺷنی ﻮ
ﺷﺎﺩﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ) ﭘس
ﺑﻬﺸﺖ (ﻫﺎﻯ ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎلاﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ) ﻭ ﺣﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻴﻦ (
ﻳﺎﮐﻨﻴﺰﮐﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻰ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺎﮐﺮﻩﻫﺎﻯ
عقلی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ) ﻫﻤﮕی
اﺯ ﻧﻮﺭ
ﻓﺮﺯﻧﺪم
ﺤﺴﻴﻥ هستند(ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺣﺴﻴﻥ الهی
سالک اﺳﺖ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴم ﻮ توسّل
ﻠﺴﻠﻮﮐﻰ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
کسیﻤﻌﺮفی
ﻨﻤﺎﻳﺪ) ﭘس
ﻧﻮﺭ ﻓﺮﺯﻧﺪم
ﺤﺴﻴﻥ اﺯ ﻧﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪم
ﺤﺴﻴﻥ ﺃﻓﻀل
اﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﺣﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻥ
اﺳﺖ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ کاﻣل
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻦ (ﺩرَبّ
ﻭ ﺑﺎﺏ) ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻋﻮﺍﻟم الهی
و شهود های
ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻣﻬم تر
است . ﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ
اﻭل ﻨﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﭙﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺗﺮﺑﻴتی اﺯ
ﭘﻠّﻪﻫﺎ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻘﺒلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺣﺼﻮل ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﺴﺘﻠﺰم عشق ﻮ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺣﺼﻮل هماﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻘﺒلی اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺪﺍﻫﻤﮕی
ﺪﺭ ﻳک مقام هستند
ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢﮐﻪ ﺩﺭ ﻳک
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
تئلز الهی هستند.

حدیث
6463 - ﺍﺯ ﺃﺑﻮ ﺫﺭ ﺍﺳﺖ
(ﺝ 15ﺹ۱۱ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺳﻤﻌﺖ
ﺭﺳﻮﻝ ﺍلله ﻭﻫﻮ
ﻳﻘﻮﻝﺧﻠﻘﺖ ﺃﻧﺎ
ﻭ ﻋﻠﻰّ ﺑﻦ ﺃﺑﻰ
ﻃﺎﻟﺐ ﻣﻦ ﻧﻮﺭ ﻭﺍﺣﺪ
ﻧﺴﺒّﺢ ﺍلله ﻳُمنة
ﺍﻟﻌﺮﺵ ﻗﺒﻞ ﺃﻥ
ﺧﻠﻖ ﺁﺩﻡ ﺑﺄﻟﻔﻰ
ﻋﺎﻡ ﻓﻠﻤّﺎ ﺃﻥ
ﺧﻠﻖ ﺍلله ﺁﺩﻡ
ﺟﻌﻞ ﺫﻟﻚ ﺍﻟﻨﻮﺭ
ﻓﻰ ﺻﻠﺒﻪﻭ ﻟﻘﺪ
ﺳﮑﻦ ﺍﻟﺠﻨّﻪﻭ
ﻧﺤﻦ ﻓﻰ ﺻﻠﺒﻪﻭ
ﻟﻘﺪ ﻫﻢ ﺑﺎﻟﺨﻄﻴﺌﻪ
ﻭ ﻧﺤﻦ ﻓﻰ ﺻﻠﺒﻪﻭ
ﻟﻘﺪ ﺭﮐﺐ ﻧﻮﺡ ﺍﻟﺴﻔﻴﻨﻪ
ﻭ ﻧﺤﻦ ﻓﻰ ﺻﻠﺒﻪﻭ
ﻟﻘﺪ ﻗﺬﻑ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻓﻰ ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻭ ﻧﺤﻦ
ﻓﻰ ﺻﻠﺒﻪﻓﻠﻢ ﻳﺰﻝ
ﻳﻨﻘﻠﻨﺎ ﺍلله عزّﻭﺟﻞﻣﻦ
ﺃﺻﻠﺎﺏ ﻃﺎﻫﺮﻩ
ﺍﻟﻰ ﺃﺭﺣﺎﻡ ﻃﺎﻫﺮﻩ
ﺣﺘّﻰ ﺍﻧﺘﻬﻰ ﺑﻨﺎ
ﺍﻟﻰ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐﻓﻘﺴّﻤﻨﺎ
ﺑﻨﺼﻔﻴﻦﻓﺠﻌﻠﻨﻰ
ﻓﻰ ﺻﻠﺐ ﻋﺒﺪ ﺍللهﻭ
ﺟﻌﻞ ﻋﻠﻴّﺎ ﻓﻰ
ﺻﻠﺐ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐﻭﺟﻌﻞ
ﻓﻰ ﺍﻟﻨﺒﻮﻩ ﻭ ﺍﻟﺒﺮﮐﻪﻭ
ﺟﻌﻞ ﻓﻰ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻔﺼﺎﺣﻪ
ﻭ ﺍﻟﻔﺮﻭﺳﻴّﻪﻭ
ﺷﻖ ﻟﻨﺎ ﺍﺳﻤﻴﻦ
ﻣﻦ ﺍﺳﻤﺎﺋﻪﻓﺬﻭ
ﺍﻟﻌﺮﺵ ﻣﺤﻤﻮﺩ
ﻭ ﺃﻧﺎ ﻣﺤﻤﺪﻭ ﺍلله
ﺍلأﻋﻠﻰ ﻭ ﻫﺬﺍ
ﻋلی  ﺷﻨﻴﺪﻡ ﮐﻪ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍﻣﻴﮕﻔﺖﻣﻦ
ﻭﻋﻠﻰ ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ ( ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﮐﻪ
ﻣﺸﺮﻙ ﺑﻮﺩﻧﺪﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻧﻮﺭ ﻭﺍﺣﺪ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺍﺣﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﭘﺪﺭﻯ ﻣﺸﺮﻙ
ﺑﻮﺩﻧﺪ) ﮐﻪ ﻣﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﻋﺮﺵﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺧﻠﻖ ﺁﺩﻡ ﺑﺪﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻮﺩﻳﻢ.( ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ رَبّ ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ ﺷﺨﺺ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ.(ﻳﻤﻴﻦ)ﻳﺎ
ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻤﺖ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭرؤیائی
ﺍﺳﺖ.ﻭﺁﺩﻡ ﺃﺑﻮ
ﺍﻟﺒﺸﺮﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺎﺑﻞ ﻭ
ﺍﻳﻠﺎﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺁﺩﻡ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻧﺎﻡ ﻭ ﺻﻔﺖ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺩﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺭﻗﻢ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍلا ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺸﺮﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺃﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻌﺎﻟﻰﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ۶۱ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻭﻋﺎﻗﻞ ﻓﻌﻠﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩﮐﻪﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺸﺖﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻋﻘﻠﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
) ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺁﺩﻡ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺖﻭ
ﻫﻤّﺖ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺧﻄﺎ
ﮐﻨﺪﻣﺎ ﺩﺭ ﮐﻤﺮ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻳﻢ ( ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ.ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﮊﻧﺘﻴﻚﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺁﺩﻡ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮔﻨﺎﻩﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻃﺮﺩ ﻳﮕﺮﺩﺩﻣﮕﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﻨﺪ.ﮐﻤﺮ
ﺁﺩﻡ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻗﺪﻣﺎﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺁﺩﻣﮑﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﮐﻤﺮ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﮑﻢ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﺭﺷﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺁﺩﻡ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ) ﻭﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻧﻮﺡ ﺳﻮﺍﺭ ﮐﺸﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻣﺎ ﺩﺭ ﮐﻤﺮ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻳﻢ ( ﻧﻮﺡ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻨﻤﻬﺮﻳﻦ.ﺑﺎﺯ
ﮐﺸﺘﻰ ﻭلاﻳﺖ ﻭ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰﮐﻪ
ﮐﺸﺘﻰ.ﺑﺎﻥ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﻭﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﻃﻮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ رؤیتﻫﺎﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﮐﺸﺸﻬﺎ
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺗﺴﺒﻴﺤﻰ
ﻭ ﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺸﺮﻯﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث  ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺕ
ﻗﺒﻠﻰﺑﺎﺯ ﻫﺸﺖ
ﻭﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭ ﺍﺭﻗﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﻫﻤﮕﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﮐثرﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺰﺩ ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﻬﺎ
ﻫﺴﺖ.ﻭﭘﻴﺪﺍﺭﻳﺶ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰﻭ
ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻮﻓﻖ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ
) ﻭﭼﻮﻥ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺍ ﺑﺂﺗﺶ ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻧﺪﻣﺎ ﺩﺭ ﮐﻤﺮ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻳﻢ.
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﮐﻤﺮﻫﺎﻯ
ﭘﺎﻙﺑﺮﺣﻤﻬﺎﻯ
ﭘﺎﻙ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﺸﺪﻳﻢ
(ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻜﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ) ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮑﻤﺮ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ
ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ ﮐﻪ
ﻧﺒﻮﺕ ﻭ ﺑﺮﮐﺖ ﺩﺭ
ﻣﻦ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺷﺪ.(
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﻮﺩﻥﻭ
ﺑﺮﮐﺖ ﻭﻓﺰﻭﻧﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻋﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﻴﺮﻭ ﻭﺍﺻﻞ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ) ﻭ ﺩﺭ ﻋﻠﻰ
ﻓﺼﺎﺣﺖ ﻭ ﺳﻮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻯ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﺪ (ﻓﺼﺎﺣﺖ ﺑﻴﺎﻥ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﺑﻄﻮﺭ
ﻭﺍﺿﻊ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻧﻤﻨﺪﻯ.ﻭ
ﺳﻮﺍﺭ ﮐﺎﺭﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻭ ﺳﺮﻋﺖ
ﺳﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻃﻴّﺎﺭ
ﻫﻢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯ(ﻓﺮﻭﺳﻴّﻪ)ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻓﺮﺵ ( ﺑﻔﺘﺦ ﻓﺎٴ
ﻭﺭﺍٴ) ﻭ ﻓﺮﺵ ( ﺑﻀﻢ
ﻓﺎٴ ﻭ ﺳﮑﻮﻥ ﺭﺍٴ)
ﻳﺎ  ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﺎﺭﺳﺎ ﺑﻮﺩﻥﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥﻭ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺷﺪﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﺳﺖ.ﺁﺭﻳﺎ ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺷﺮﻳﻒﻭﺳﻴّﺪ
ﻭ ﺁﻗﺎ ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁﻥپسﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﻧﮋﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻥ ﻫﺴﺖ ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﻢ ﻣﺎﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺸﺘﻖ ﮐﺮﺩ
( ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﻭ ﻣﺮﺗﻀﻰ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﮔﺬﺍﺭﺩ
) پس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﺮﺵ ( رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
) ﻣﺤﻤﻮﺩ ﺍﺳﺖ( ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﻭﺍﻗﻌﻰﻭ ﺑﻘﻴّﻪ
ﻣﻌﺒﻮﺩﺍﻥ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻭ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﻭﻣﻦ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻢ.( ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﻭ(ﺗﺄﻟّﻪ)ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻋﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ( رَبّ ﻋﻈﻴﻢ
ﻗﺎﺋﻢﻭ رَبّ ﺍﻋﻠﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺎلله
رَبّ ﺍلاﺭﺑﺎﺏ
ﺭﺳﻴﺪ ) ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰ
ﻋﻠﻰ ﺷﺪ ( ﻫﻢ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻫﻢ ﻋﻠﻰ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻨﺎﻡ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ ﻭ ﺣﺴﻦ
ﻭﺣﺴﻴﻦ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺁﺩﻡ
ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ ﻧﻮﺡ
ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺒﻌﺪﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ .

حدیث 4664- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ15ﺹ۱۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥّ ﻣﺤﻤﺪﺍ
ﻭ ﻋﻠﻴّﺎ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺍلله ﻋﻠﻴﻬﻤﺎﮐﺎﻧﺎ
ﻧﻮﺭﺍ ﺑﻴﻦ ﻳﺪﻯ
ﺍلله ﺟلِ
ﺠﻠﺎﻟﻪ ﻗﺒﻞ ﺧﻠﻖ
ﺍﻟﺨﻠﻖ ﺑﺄﻟﻔﻰ
ﻋﺎﻡﻭ ﺍﻥ الملائکة
ﻟﻤّﺎ ﺭﺃﺕ ﺫﻟﻚ
ﺍﻟﻨﻮﺭﺭﺃﺕ ﻟﻪ
ﺃﺻﻠﺎ ﻭ ﻗﺪ ﺍﻧﺸﻌﺐ
ﻣﻨﻪ ﺷﻌﺎﻉ لاﻣﻊﻓﻘﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻨﺎ ﻭ ﺳﻴّﺪﻧﺎﻣﺎ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻨﻮﺭ؟
ﻓﺎﻭﺣﻰ ﺍلله عزّﻭﺟﻞ
ﺍﻟﻴﻬﻢﻫﺬﺍ ﻧﻮﺭ
ﻣﻦ ﻧﻮﺭﻯﺃﺻﻠﻪ
ﻧﺒﻮﻩ ﻭ ﻓﺮﻋﻪ ﺍﻣﺎﻣﻪﻓﺄﻣّﺎ
ﺍﻟﻨﺒﻮﻩ ﻓﻠﻤﺤﻤﺪ
ﻋﺒﺪﻯ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻰﻭ
ﺃﻣّﺎ ﺍلاﻣﺎﻣﻪ
ﻓﻠﻌﻠﻰ ﺣﺠّﺘﻰ
ﻭﻭﻟﻴّﻰﻭ ﻟﻮ لا
ﻫﻤﺎﻣﺎﺧﻠﻘﺖ ﺧﻠقی
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻋﻠﻰﺻﻠﻮﺍﺕ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺩ ﺩﻭ
ﻧﻮﺭﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﻞ ﺟﻠﺎﻟﻪﺑﺪﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺁﺩﻡ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.(
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺟﻞ ﺟﻠﺎﻟﻪﮐﻪ ﺟﻠﺎﻟﺖ
ﻭ ﻋﻈﻤﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺍﺳﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥﺃﺟﻞ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍلله رَبّﺍلاﺭﺑﺎﺏ
ﻫﺴﺖ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍلا
ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻳﺎﺿﺖ ﻭ
ﺯﺣﻤﺖ ﻋﺒﺎﺩﻯﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻓﻄﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻘﺎﻣﺎﺕﺍﻟﻬﻰﺟﺎﻯ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ
) ﻭﭼﻮﻥ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻧﺪ
( ﺳﺘﻮﻥ ﻧﻮﺭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ ﮐﻪ
ﻋﺮﺵﻭ ﻳﺎﻧﻮﺭ ﻭ
ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
) ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﺘﻮﻥ
ﻧﻮﺭ ﻧﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻨﺸﻌﺐﺷﺪﻩﻭﭘﺮ
ﻟﻤﻌﻪ ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﻝ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺑﻌﺪ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﮔﺮﺩﺩ
) ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﻭﺳﺮﻭﺭ ﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ
( ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ(ﻋﺮﺵ ﺍﻭ)ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﺍﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺗﺎ ﻋﻴﺴﻰﺩﺭ(ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ)ﻭ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﺩﺭ(ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ) ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﻋﺮﺵ
ﻭﻧﻮﺭ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺭﺃﺻﻠﻰ ﺍﺯ ﻣﻦ
ﺩﺍﺭﺩ ( ﻣﻨﺒﻊ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺁﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺍﺯ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺣﺎﺻﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﮐﻪ ﺃﺻﻞ
ﺁﻥ ﻧﺒﻮﺕ
ﺍﺳﺖﻭ ﻓﺮﻉ ﺁﻥ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺍﻥ ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی
ﺪﺍﺩ. والّا ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﻠﻰ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰﺩﺭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ. ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﺸﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ ﮐﺸﻒ
ﻧﮑﺮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ ﮐﺸﻒ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻠﺎﺵﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
(ﺍﻣﺎﻣﺖ) ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭ ﺍﻭﻣﺪﺍﺩﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰﮐﻪ
ﻫﻢ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﻢ ﻋﻠﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻗﺮﻳﺶ ﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻴﺪﺍﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻮلا ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺴﻞ ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺮﻳﺶ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ آثار
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺧﺮﺍﻓﻰﻭﺑﻄﺮﻳﻘﺖﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺁﻥ
ﻣﺮﺑّﻰﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺮﺑﻪﺍﻯﭽﻮﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺍﺭﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻤﻠﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ( ﭼﻨﺪ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭلاﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﻥﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻧﺨﻮﺩ
ﺳﻴﺎﻩﺑﺨﻠﻖ ﺍعزّﺍﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ) ﺍﻣﺎ ﻧﺒﻮﺕ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻨﺪﻩ
ﻭ ﺭﺳﻮﻝ ﻣﻦ ﺍﺳﺖﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻋﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺣﺠﺖ ﻭﻭﻟﻰ
ﻣﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.( ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﺠﻮ ﺣﻖ
ﻳﺎﺗﻮﺳﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﻓﺖ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪﻫﺮﮔﺰ
ﺧﻠﺎﺋﻖ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻡ ( ﺗﻤﺎﻡ
ﺧﻠﺎﻳﻖ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﻏﺮﻳﺰﻯﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎلا ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻣﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺎﺯﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭﻣﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣﺠﺮﻣﺸﺪﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﮔﺮ لاﺯﻡ
ﺷﺪﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﭘﺮﻋﺬﺍﺏ ﺟﻬﺎﻥﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺿﺮﻭﺭﻯ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.ﻭ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺩﺭﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ) ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﺍﮔﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺧﻠﻘﺘﻰ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﻭ ﻫﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﻯ ﭼﻮﻥ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﺒﺮﺳﺪ ﻭﮐﺴﻰ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭﺑﺪﻧﻴﺎ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻭ
ﺑﺸﺮ ﺷﺪﻥ ﻣﺎ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
کنند. ﻭﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯﻫﺪﻑ
ﺍﺯ ﺧﻠﻘﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻫﻤﻪ ﻫﺴتی ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺑﻌﺪﻯ
اﺳﺖ.

حدیث
4665 - ﺍﺯ ﺃﻧﺶ ﺑﻦ ﻣﺎﻟﻚ
ﺭﺍﻭﻯ ﺃﻫﻞ ﺳﻨّﺖ
ﺍﺳﺖ(ﺝ15ﺹ12 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﮐﻨﺖ
ﺃﻧﺎ ﻭ ﻋﻠﻰ ﻋﻦ ﻳﻤﻴﻦ
ﺍﻟﻌﺮﺵﻧﺴﺒّﺢ
ﺍلله ﻗﺒﻞ ﺃﻥ ﻳﺨﻠﻖ
ﺁﺩﻡ ﺑﺄﻟﻔی
عاﻡ ﻓﻠﻤّﺎ ﺧﻠﻖ
ﺁﺩﻡ ﺟﻌﻠﻨﺎ ﻓﻰ
ﺻﻠﺒﻪثُمّ ﻧﻘﻠﻨﺎ
ﻣﻦ ﺻﻠﺐ ﺍﻟﻰ ﺻﻠﺐﻓﻰ
ﺃﺻﻠﺎﺏ
ﺍﻟﻄﺎﻫﺮﻳﻦ ﻭ ﺃﺭﺣﺎﻡ
ﺍﻟﻤﻄﻬّﺮﺍﺕﺣﺘّﻰ
ﺍﻧﺘﻬﻴﻨﺎ ﺍﻟﻰ
ﺻﻠﺐ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ
ﻓﻘﺴّﻤﻨﺎ
ﻗﺴﻤﻴﻦﻓﺠﻌﻞ ﻓﻰ
ﻋﺒﺪ ﺍلله ﻧﺼﻔﺎﻭﻓﻰ
ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﻧﺼﻔﺎﻭ
ﺟﻌﻞ ﺍﻟﻨﺒﻮﻩ ﻭ
ﺍﻟﺮﺳﺎﻟﻪ ﻓﻰ ﻭ
ﺟﻌﻞ ﺍﻟﻮﺻﻴّﻪ
ﻭ ﺍﻟﻘﻀﻴّﻪ ﻓﻰ
ﻋﻠﻰ ثُمّ ﺍﺧﺘﺎﺭ
ﻟﻨﺎ ﺍﺳﻤﻴﻦﺍﺷﺘﻘّﻬﻤﺎ
ﻣﻦ
ﺍﺳﻤﺎﺋﻪﻓﺎلله
ﺍﻟﻤﺤﻤﻮﺩ ﻭ ﺃﻧﺎ
ﻣﺤﻤﺪﻭ ﺍلله ﺍﻟﻌﻠﻰ
ﻭ ﻫﺬﺍ ﻋﻠﻰﻓﺄﻧﺎ
ﻟﻠﻨﺒﻮﻩ ﻭ ﺍﻟﺮﺳﺎﻟﻪﻭ
ﻋﻠﻰ ﻟﻠﻮﺻﻴﻪ ﻭ
ﺍﻟﻘﻀﻴّﻪ ﻣﻦ ﻭ ﻋﻠﻰ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﻋﺮﺵ
ﺑﻮﺩﻳﻢﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺁﺩﻡ ﺑﺪﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﮐﻪ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢ ﻭﺳپس
ﺩﺭ ﮐﻤﺮ ﺁﺩﻡ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ.ﻭﺩﺭ ﮐﻤﺮﻫﺎﻯ
ﭘﺎﻙ ﻭ ﺭﺣﻤﻬﺎﻯ
ﭘﺎﻙ ( ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﺩﺭ ﺭﺣﻤﻬﺎﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
) ﺗﺎ ﺑﮑﻤﺮ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ
ﺭﺳﻴﺪﻡﮐﻪ ﺩﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺷﺪﻳﻢ.ﻧﺼﻒ ﺩﺭ ﻋﺒﺪ
ﺍلله ﻭ ﻧﺼﻒ ﺩﺭ
ﺃﺑﻮ ﻃﺎﻟﺐ (ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﻋﺒﺪﺍلله ﻭﻋﻤﻮﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ) ﺭﺳﻴﺪﻳﻢﻭﻧﺒﻮﺕ
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺩﺭ ﻣﻦ(
ﮐﻪ ﻧﺒﻮﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻟﻌﺰﻣﻰ
ﺍﺳﺖﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖﺟﺪﻳﺪ
) ﻭﻭﺻﻴّﺖ ﻭ ﻗﻀﻴّﻪ
ﺩﺭ ﻋﻠﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ.(
ﻭلاﻳﺖ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻣﺤﻤﺪﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪﻭﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥﻤﺤﻤﺪ ﻭ (ﻗﻀﻴّﻪ)ﺑﺎﺯ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺠﺰ
ﻗﺮﻳﺸﻴﺎﻥ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍﺑﻬﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ) ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺩﻭ ﺍﺳﻢ ﺍﺯ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﺸﺘﻖ
ﮐﺮﺩ ( ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖﻣﺤﻤﺪﻯﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻟﻌﺒﺎ
ﻭﺑﻘﺼﺪ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ
اﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺎﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭ ﻧﺒﻮﺕ ﻭ تقدّس
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ ﻭﻋﺪﻩ
ﻭﻭﻋﻴﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﻤﻮﺩ ﻭﻣﻦ ﻣﺤﻤﺪ(ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ ﻣﺼﻄﻔﻰ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﺧﺪﺍ ﻋﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰ
ﻋﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﻧﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺤﻤﺪﻯ
) ﻭﻣﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺒﻮﺕ
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺑﻮﺩﻡﻭ
ﻭﻭﺻﻴّﺖ ﻭ ﻗﻀﻴﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﻰ.( ﺑﺎﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺮﻁ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺮﺳﺪ
ﻟﺬﺍ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﮔﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻮلا ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ(ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ)ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻧﻮﺍﻗﺺ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.
(ﻳﻤﻴﻦ)ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺳﻤﺖ ﭼﭗ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.

حدیث
4666 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ(ﺝ15ﺹ12ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﻮﻝ ﺃﻣﻴﺮ المؤمنین ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
: ﻗﺎﻝ ﺍﻟنبیّ ﻳﺎ
ﻋﻠﻰ ﺧﻠﻘﻨﻰ ﺍلله
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭﺃﻧﺖﻣﻦ
ﻧﻮﺭ ﺍلله ﺣﻴﻦ
ﺧﻠﻖ ﺁﺩﻡ ﻓﺄﻓﺮﻍ
ﺫﻟﻚ ﺍﻟﻨﻮﺭ ﻓﻰ
ﺻﻠﺒﻪﻓﺄﻓﻀﻰ ﺑﻪ
ﺍﻟﻰ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐثُمّ
ﺍﻓﺘﺮﻕ ﻣﻦ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐﺃﻧﺎ
ﻓﻰ ﻋﺒﺪ ﺍلله ﻭ
ﺃﻧﺖ ﻓﻰ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐلا
ﺗﺼﻠﺢ ﺍﻟﻨﺒﻮﻩ
ﺍلا ﻟﻰﻭ لا ﺗﺼﻠﺢ
ﺍﻟﻮﺻﻴّﻪ ﺍلا ﻟﻚﻓﻤﻦ
ﺟﺤﺪ ﻭﺻﻴّﺘﻚ ﺟﺤﺪ
ﻧﺒﻮﺗﻰﻭﻣﻦ ﺟﺤﺪ
ﻧﺒﻮﺗﻰ ﮐﺒّﻪ ﺍلله
ﻋﻠﻰ ﻣﻨﺨﺮﻳﻪ ﻓﻰ
ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻳﺎ ﻋﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰﻣﻦ
ﻭﺗﻮﺭﺍ ﺍﺯ ﻳﻚ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻓﺮﻳﺪﻭﻗﺘﻰ
ﺁﺩﻣﺮﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ
( ﭼﻪ ﻫﻢ ﺯﻣﺎﻥﺑﺎ
ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺁﻥ. ﻭﻟﻰ (ﺁﺩﻡ)
ﺃﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺣﺪﻳﺶ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﺭﻭﺡ ﺷﺨﺺ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻭ
ﻋﻠﻰ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻠﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﻣﺸﻴﺖ ﺍﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ  ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻤرَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﻭ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺻﻮﻝ
ﻭ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎلاﺗﺮﺍﺯ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺎلله رَبّﺍلاﺭﺑﺎﺏ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻟﺬﺍ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﭼﻮﻥ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﻮﺭ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﺑﺮﻭﻳﻢ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺗﺮﻭ ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻣﺎﻫﻴﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻥ ﻧﻮﺭ ﺑﻌﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐﺭﺳﻴﺪ
ﺳپس ﺩﻭ ﺷﺎﺧﻪ ﺑﮑﻤﺮ
ﻋﺒﺪ ﺍلله ﻭﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻟﺬﺍ ﻧﺒﻮﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖﺟﺰ
ﻣﻦ ( ﺍﻳﻦ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻧﻮﺭﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﻧﺒﻮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺗﻠﺎﺵ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﮑﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ
ﻋﻠﻰ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﻃﺮﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺁﻣﻮﺧﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻋﻤﻠﻰ)ﻭﻧﻪﺗﻘﻠﻴﺪﻯ
ﻓﻘﻬﻰ ﻭ ﻧﻈﺮﻯ ) ﻭﻭﺻﺎﻳﺖ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ( ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﻧﻘﺶ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
) ﺟﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻴﺴﺖ ( ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺯﻭﺭ ﮔﻮ
ﻭ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺑﺎﻃﻞ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﺮﻋﺼﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺴﻰ ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻭ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ ﺭﺳﻴﺪ)پس
ﻫﺮ کس ﻣﻨﮑﺮ ﻭﺻﺎﻳﺖ
ﺗﻮ ﺷﻮﺩﻣﻨﮑﺮ ﻧﺒﻮﺕﻣﻦ
ﺍﺳﺖ ( ﻃﺒﻌﺎ ﻫﻴﭻ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ ﻋﻠﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻳﺎﻋﻠﻰ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻴﭻ کس ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻧﻴﻤﻪ ﻫﺎ
ﺷﺮﻭﻉ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﻠﻰ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪﺑﺮﺍﻯﻤﺎﺭﺍ
ﻃﻰ ﻧﮑﻨﺪ ﺑﺎﻭﻟﻴﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭﺣﺴﻴنی
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ(ﻓﺘﺢ
ﺑﺎﺏ) ﻭلاﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﻭ ﻫﺮکس ﻧﺒﻮﺕ ﻣﺮﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﻨﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺰﻧﺪ ( ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﻣﺪﺍﻡ ﮐﺸﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ
ﺍﻓﺴﺎﺭ ﺍﺯ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ ﺩﺭ ﮔﺮﺩﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ).

حدیث 4667 -
ﺍﺯ ﺍﻧﺶ ﺑﻦ ﻣﺎﻟﻚ
ﺭﺍﻭﻯ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ
ﺃﻫﻞ ﺳﻨّﺖ ﺍﺳﺖ
(ﺝ 15ﺹ13ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺮﺳﻴﺪﻡﺁﻳﺎ
ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ ﻋﻠﻰ ﺑﺮﺍﺩﺭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ؟ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻮلا
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺯﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎ ﺳﻰ ﺳﺎﻝ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺳﻦ ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ(ﺑﺮﺍﺩﺭﻯﺎﻳﻤﺎﻧﻰ)ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﻳﻚ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺎﺋﻞ
ﻣﻴﺸﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎﻫﻢ ﻭ ﺩﺭ
ﮐﻤﻚ ﺑﻬﻢﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﺩﺭ عزّﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﮑﻤﻚ ﻫﻢ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺟﻨﺴﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺻﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻞ ﻣﻴﺸﺪ.ﻣﺸﻠﺎ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﺯﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩ ﻣﻨﻊ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻭﻳﺎ ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﺮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺯﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﺍﺩ.ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺧﻄﺎ ﻳﺎ ﺳﺮ ﭘﻴﭽﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ : ﺍﻥ ﺍلله
عزّ ﻭﺟﻞ ﺧﻠﻖ ﻣﺎٴ
ﺗﺤﺖ ﺍﻟﻌﺮﺵﻗﺒﻞ
ﺃﻥ ﻳﺨﻠﻖ ﺁﺩﻡ ﺑثلاثة
ﺁلاﻑﻋﺎﻡ ﻭ ﺃﺳﮑﻨﻪ
ﻓﻰ ﻟﻮٴﻠﻮٴة ﺧﻀﺮاء
ﻓﻰ ﻏﺎﻣﺾ ﻋﻠﻤﻪ
ﺍﻟﻰ ﺁﻥ ﺧﻠﻖ ﺁﺩﻡ
ﻓﻠﻤّﺎ ﺧﻠﻖ ﺁﺩﻡﻧﻘﻞ
ﺫﻟﻚ ﺍﻟﻤﺎٴ ﻣﻥﺎﻟﻠﻮٴﻠﻮٴﻪﻓﺄﺟﺮﺍﻩ
ﻓﻰ ﺻﻠﺐ ﺁﺩﻡﺍﻟﻰ
ﺃﻥ ﻗﺒﻀﻪﺍلله ثُمّ
ﻧﻘﻠﻪ ﺍﻟﻰ ﺻﻠﺐ
ﺷﻴﺶ ﻓﻠﻢ ﻳﺰﻝ ﺫﻟﻚ
ﺍﻟﻤﺎٴ ﻳﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻦ ﻇﻬﺮ ﺍﻟﻰ ﻇﻬﺮﺣﺘّﻰ
ﺻﺎﺭ ﻓﻰ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐثُمّ
ﺷﻘّﻪ ﺍلله عزّﻭﺟﻞ
ﻧﺼﻔﻴﻦ ﻓﺼﺎﺭ ﻧﺼﻔﻪ
ﻓﻰ ﺃﺑﻰ ﻋﺒﺪ ﺍلله
ﺑﻦ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐﻭ
ﻧﺼﻔﻪ ﻓﻰ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐﻓﺄﻧﺎ
ﻣﻦ ﻧﺼﻒ ﺍﻟﻤﺎٴﻭ
ﻋﻠﻰ ﻣﻦ
ﺍﻟﻨﺼﻒ ﺍﻟﺂﺧﺮﻓﻌﻠﻰ
ﺃﺧﻰ ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩثُمّ
ﻗﺮﺃ ﺭﺳﻮﻝ ﺍللهﻭ
ﻫﻮ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺧﻠﻖ ﻣﻦ ﺍﻟﻤاء
ﺑﺸﺮﺍ ﻓﺠﻌﻠﻪ ﻧﺴﺒﺎ
ﻭ ﺻﻬﺮﺍﻭﮐﺎﻥ ﺭﺑّﻚ
ﻗﺪﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
عزّ ﻭ ﺟﻞ ﺁﺏ ﺯﻳﺮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺍ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺁﺩﻡ ﺑﺴﻪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺁﻓﺮﻳﺪ.( ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻗﺪﻳﻢﮐﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﺸﮑﻰ ﺭﻭﻯ ﺁﺏﻭﺭﻭﻯ
ﺷﺎﺥ ﮔﺎﻭ ﻭﻣﺎﻫﻰ
ﻭ ﺷﺎﻧﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻋﺮﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮ اساس ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺫﻫﻦ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺧﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻭ ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻜﺒﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭﺑﺎﺯﮐﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺎﺯ
ﺁﺩﻡ ﺃﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺑﺎﺑﻞ ﻭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺟﺪ ﻣﻴﻤﻮﻥﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪﺍﻳﻦ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺣﺎﮐﻢ ﺍﺳﺖﮐﻪ(ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ)ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.والّا
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪﺍﺯﺑﺪﺗﺮﺍﻥﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺎﺯ ﺳﻪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝﺭﻗﻢ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺎﺩﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﻗﺪﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻠﻘﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﺁﺩﻡ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺩﻡ
ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺁﺏ ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺍﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﺳﺒﺰ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻭ ﻣﺨﻔﻰ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ.(ﺑﺎﺯ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻗﺪﻳﻤﻰﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ ﮔﻮﻫﺮ
ﻭﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮓﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﺼﻮﺭ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺷﺪﻳﺪ ﻫﺴﺘﻰﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﻮﺩﻩ ﮐﻮﭼﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﻣﻨﻔﺠﺮ ﺷﺪﻩ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺪﻭﺭﻩ ﺑﻨﻘﻄﻪ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﻭ ﻓﺸﺮﺩﮔﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ(ﮔﻮﻫﺮ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ(ﺟﻮﻫﺮ ﺍﺻﻠﻰ
ﻭ(ﺃﺻﻞ ﺃﺻﻴﻞ)ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺁﺩﻡﭼﻮﻥ
ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﺳﺒﺰ
ﻧﺎﻳﺎﺏﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
مُقدّس ﻣﺤﻴﻂ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﺃﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺣﻴﺎﺕ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺳﺘﺮﺳﻰ ﻭ ﺃﺻﻞ
ﻏﺎﻣﺾ
ﻭﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺭﺍ(ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ)ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺖﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁﻧﺮﺍﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
لاﻫﻮﺗﻰ ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻭﻣﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﻨﮕﻴﻥﺘﺮ
ﮐﻪﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﺑﺎﺯ ﻧﻘﺶ(ﺁﺏ)ﺩﺭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺮﺩﻯﮐﻪ
ﻣﺤﻴﻄﺎﺳﭙﺮﻣﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻃﻔﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ(ﺁﺏ)ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻋﻘﻞ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ (ﺷﺮﺍﺏ) ﺧﺎﺹ ﺷﺨﺺ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻭ(ﻋﺴﻞ)ﻳﺎ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮ ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ(ﺷﻴﺮ)ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﭼﻬﺎﺭ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی هستند)
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﺩﻡ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪ ( ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ) ﻭﭼﻮﻥ ﺁﺩﻡ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﺁﻥ
ﺁﺏ ﺍﺯ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ ﻭ
ﺑﮑﻤﺮ ﺁﺩﻡ ﺭﺳﻴﺪ
( ﺟﻬﺖ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﺄﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩﺍﺯ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﻭﻟﻮٴﻠﻮٴ ﻧﺎﻡ
ﺑﺮﺩﻩ ﺷﺪﻩ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺩﻡ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥﮐﻪ(ﺗﻠﻮٴﻠﻮٴ)
ﻫﺮ ﺣﻀﻮﺭ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﻧﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻧﻮﻉ ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻭﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺎﻳﻊ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺗﮑﺎﻣﻞﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻧﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪﻭ ﻣﺒﻬﻤﺒﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ سلوک
الهی ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻴﺸﻮﺩﮐﻪﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﻨﺎﺳﺐ
لاﺯﻡ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ) ﻭﻗﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﺩﻡ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ ﻭﺁﺏ (ﻳﺎﺗﻨﺘﻴﻚ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ)
ﺑﮑﻤﺮ ﺷﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ ﺑﮑﻤﺮ
ﺍﻭ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﺗﺎﺑﻌﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ
ﺭﺳﻴﺪ( ﺷﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﻠﺴﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰﮐﻪ
ﻭلاﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﻭ(ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻄﻠّﺐ)ﺟﺪ ﻣﺤﻤﺪﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﮐﻪ ﻣﻄﻠﻮﺏ)ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﻃﺎﻟﺐ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.(ﺁﺏ)ﺭﻣﺰ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭلاﺯﻣﻪﺁﻥﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻴﺎﺕ ﺟﻤﺎﺩﻯ
) ﺳپس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﺁﺏﺭﺍ(ﻳﺎ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻋﻠﻰﻭﻧﻴﺰ ﺟﺪﺍﺋﻴﺪﺭ
ﺩﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖﻣﺤﻤﺪﻯﻭﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻠﻰ)ﮐﻪ ﻳﮑﻰ ﺩﺭ
ﻋﺒﺪ ﺍلله ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ
ﻭ ﻧﺼﻒ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺃﺑﻮ ﻃﺎﻟﺐ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄﻠﺐ ( ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻧﺪﻭﻧﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻗﺮﻳﺸﻰ ) ﻭﻣﻦ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻧﺼﻒ ﺁﺏﻭﻋﻠﻰ
ﺍﺯ ﻧﺼﻒ ﺩﻳﮕﺮ ( ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭلاﻳﺖ ﻭﻧﺒﻮﺕ
ﺁﻣﺪﻩﺑﻮﺩ ) پس ﻋﻠﻰ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺁﺧﺮﺕ ﺍﺳﺖ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙﻭ ﻟﺬﺍ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮلاﺑﻨﺪﻩ
ﺍﻯ ﺍﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﺩﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺣﻴﺎﺕﻫﺮ
ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻫﻢ ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺭﺍﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﻫﻢ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ
ﺩﺭﺁﺧﺮﺕ پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﺩﻭ ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑرَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻣﻬﺪﻯ
ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺁﺧﺮﺕ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍلا
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰﺑﺎ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ) ﺳپس ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻮﺍﻧﺪ (ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺩﻟﻴﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﺧﻮﺩ
) ﮐﻪ ﺍﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁ ﺏ ﺑﺸﺮ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ
ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﺴﺐﺯﺩﺍﻣﺎﺩ
ﻧﻤﻮﺩ (ﻧﺴﺒﺖ ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﺍﺯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦﻭ ﻧﺴﺒﺖ
ﻗﺮﺍﺑﺖ ﻭﺩﺍﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻫﺎ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻧﺴﺐ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﭘﺪﺭ ﻳﺎ
ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻴﺴﺖ ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮ ﺩﺭﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺗﻮﺍﻧﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ
( ﺧﺪﺍﻯ ﻗﻮﻯ ﺗﻮﺍﻧﺎﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩﻭ
ﻗﺪﺭ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭﻧﻴﺰ ﻫﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ.ﻭ ﺑﺎﺯ ﻗﺪﻳﺮ
ﺩﺭ ﺩﺍﺩﻥ(ﻗﺪﺭ ﻭ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ)ﮐﻪ ﺑﻬﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭﺯﻳﺎﺩﺗﺮ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻴﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﻫﺪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻧﺪﻙ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺧﻮﺕ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻭ ﺍﺧﻮﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﻭﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺍﺧﻮﺕ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﻋﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺯﻧﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭپس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﭘﺴﺮ ﻳﺎ ﺩﺧﺘﺮ
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻨﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻳﻚ
ﺳﺎﻧی ﻤﻘﺎم اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﻫﺮﮐﻪﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﻳﺮﺗﺮﺑﻘﺎﺋﻤﺒﺮﺳﺪﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮق  ﺒﺸﺮﻯ ﭙﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.

حدیث
4668 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ15ﺹ14 بحاﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴﺎ
ﻣﻔﻀّﻞ ﺃﻣﺎ
ﻋﻠﻤﺖ ﺃﻥّ الله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻌث
ﺭﺳﻮل الله
ﻭﻫﻮ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻰ
ﺍلأﻧﺒﻴاء
ﻮﻫم ﺃﺭﻭﺍﺡ
ﻗﺒل ﺨﻠق
اﻟﺨﻠق ﺒﺄﻟفی
عاﻡ؟ ﻗﻠﺖ ﺑﻠﻰ
ﻗﺎل
ﺃﻣﺎﻋﻠﻤﺖ
ﺃﻧّﻪ ﺩﻋﺎﻫم
اﻟی ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺍلله
ﻭﻃﺎﻋﺘﻪ
ﻭﺍﺗّﺒﺎع
ﺃﻣﺮﻩ ﻭ
ﻭﻋﺪﻫم الجنّة
ﻋلی ﺬﻟﻚ ﻭ
ﺃﻭﻋﺪ ﻣﻥ
ﺨﺎﻟﻒ ﻣﺎ
ﺃﺟﺎﺑﻮﺍ
ﺍﻟﻴﻪ ﻭﺃﻧﮑﺮﻩ
ﺍﻟﻨﺎﺭ؟
ﻓﻘﻠﺖ ﺑلی ﺃﻯﻔﻠﺎﻥ
ﺁﻳﺎ
نشنیدﻩﺍﻯ که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی ﺮﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺒﻴﺎی
(ﻗﺒﻠﻰ) ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺭﻭح
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭﻗﺒل
اﺯﺧﻠق هستی  ﺒﺪﻭﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝﻣﺒﻌﻮث
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. (
ﺭﻭح ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺎﺭﻭﺍح
اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﮐﻪﻫﻤﮕی
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺪﺭ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺪﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺭﻭح ﺁﻧﺎﻥ
ﻴﻌنی ﺪﺭﻋﺎﻟم ﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﺭؤﻴﺎ ﻭ
ﺧﻠﺴﻪ ﻭ
ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻮﺭ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻘﺮﻳﺐ ﺍﻟﻮﻗﻮع
ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻨﺘﻈﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯﮔﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ که ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن کع ﻧﻮﺭ ﺍﻭ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ)
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﺯ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﮑﻪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍ (ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ) ﻭﺍﺟﺮﺍ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺃﻣﺮ ﺍﻭ (ﺩﺭﺗﻮﺍلی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻭ ﻫﺮﻳﻚ (ﺗﻠﻮ
ﺍلاﺧﺮﻯ) ﺩﺭ
ﺗﻮﺍلیﻴﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻠﺎﻭﺕ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁنی
ﻴﺎﻋﻠﺎﺋم الهی
ﺪﺭ قرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﻭﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﻭﻋﺪﻩ ﺑﻬﺸای
ﺪﺍﺩ (ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی که
ﺍﺯ ﻗﺒل
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻘﺮﻳﺐ
ﺍﻟﻮﻗﻮع ﺪﺭ
ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺮﻩ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻳﺎ ﺳﻄح ﺒﻬﺸﺖ الهی
ﻮﻋﻘل الهی ﺒﺎلاﺗﺮ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻮﻋﺪﻩ
ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺴﺎﻟک
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻋﻀﺎﻯ ﻮلاﻳﺖ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ
ﻮﻋﺪﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻮﻋﺪﻩ ﺭﺍ
ﻳﮑﺴﺎﻥ که
ﭘﺎﺳخ ﻤثبت
ﺑﻮﻯ ﺒﺪﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ ( ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻈﻬﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﻫم
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ نیز
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭلی ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻳﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ) ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮐﻨﺪ ﻭﻋﺪﻩ
ﺁﺗﺶ ﺩﺍﺭﺩ (ﺟﻬﻨم
ﺴﻮﺯﺍﻥ (ﺟﻬﺎن
ئ جهانوم ) ﮐﻪ ﻟﻔﻈی
ﻴﻮﻧﺎنی ﻮنیز
ﻓﺎﺭسی اﺳﺖ ﻭ
ﻣﻌرَبّ ﺁﻥ
ﺠﻬﻨم ﻴﺎ
ﺟﺤﻴم اﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺍﮐثرﺍ (ﻧﺎﺭ)
ﻳﺎ ﺁﺗﺶﻋﮑس (ﻧﻮﺭ
فارسی قریش)
ﻣﻄﺮح ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍنی
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﮔﺮﻣﺎﻯ ﺼﺤﺮﺍئی
ﻮ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺮﻣﺎﻯ
ﻴﺨﭽﺎﻟﻬﺎ ﻭ
ﺷﺒﻬﺎﻯ ﺴﺮﺩ.
ﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﺪﺭﻫﺮ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻗﺒلی ﺍﻳﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻗﻮل ﺁﻧﺮﺍ ﺑﭙﻴﺮﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻇﻬﻮﺭ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﻳﺎﺭﻯ
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ کند .
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا
ﺩﺭ ﺟﻨﺠﺎل
اﺩّﻋﺎﻫﺎﻯ
کاﺫﺏ ﻭ
ﺍﻣﺘﻨﺎع اﺯ
ﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ قشری
ﺁﻥ عصور ﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ اولب
اﻟﻌﺰم ﺒﺮﺗﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ غیسی
ﻮ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
همان ﺴﻴﺼﺪ ﻭ
ﺳﻴﺰﺩﻩ ﻧﻔﺮﻯ
ﻈﻬﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭ
ﺍﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﺁﻧﻬم
ﺒﺪﺳﺘﻮﺭ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﺹ
ﺁﻧﺎﻥ ﺘﺎ ﺩﺭ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ اﻭ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 4669 -
اﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﻌﻮﺩ
ﺍﺳﺖ (ﺝ15ﺹ14ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ : ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ
ﺍلله ﻟﻌﻠﻰّ ﺑﻦ
ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐﻟﻤّﺎ
ﺧﻠﻖ ﺍلله عزّ ﺫﮐﺮﻩ
ﺁﺩﻡ ﻭﻧﻔﺦ ﻓﻴﻪ
ﻣﻦ ﺭﻭﺣﻪﻭ ﺃﺳﺠﺪ
ﻟﻪ ﻣﻠﺎﺋﮑﺘﻪﻭ
ﺃﺳﮑﻨﻪ ﺟﻨّﺘﻪﻭ
ﺯﻭﺟﻪ ﺣﻮﺍٴ ﺃﻣﺘﻪ
ﻓﺮﻓﻊ ﻃﺮﻓﻪ ﻧﺤﻮ
ﺍﻟﻌﺮﺵ ﻓﺎﺫﺍ ﻫﻮ
ﺑﺨﻤﺴﻪ ﺳﻄﻮﺭ ﻣﮑﺘﻮﺑﺎﺕﻗﺎﻝ
ﺁﺩﻡ ﻳﺎ رَبّ ﻣﻦ
ﻫﻮٴﻠﺎٴ؟ ﻗﺎﻝ ﺍلله
عزّﻭﺟﻞ ﻟﻪ ﻫﻮٴﻠﺎٴ
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﺍﺫﺍ ﺗﺸﻔّﻊ
ﺑﻬﻢ ﺍﻟﻰ ﺧﻠﻘﻰﺷﻔّﻌﺘﻬﻢﻓﻘﺎﻝ
ﺁﺩﻡ ﻳﺎ رَبّ ﺑﻘﺪﺭﻫﻢ
ﻋﻨﺪﻙ ﻣﺎ ﺍﺳﻤﻬﻢ
؟ ﻗﺎﻝ ﺃﻣّﺎ ﺍلأﻭﻝ
ﻓﺄﻧﺎ ﺍﻟﻤﺤﻤﻮﺩ
ﻭ ﻫﻮ ﻣﺤﻤﺪﻭ ﺍﻟﺸﺎﻧﻰ
ﻓﺄﻧﺎ ﺍﻟﻌﺎﻟﻰ
ﺍلأﻋﻠﻰ ﻭ ﻫﺬﺍ
ﻋﻠﻰﻭ ﺍﻟﺸﺎﻟﺶ
ﻓﺄﻧﺎ ﺍﻟﻔﺎﻃﺮ
ﻭ ﻫﺬﻩ
ﻓﺎﻃﻤﻪﻭ ﺍﻟﺮﺍﺑﻊ
ﻓﺄﻧﺎ ﺍﻟﻤﺤﺴﻦ
ﻭ ﻫﺬﺍ ﺣﺴﻦﻭ ﺍﻟﺨﺎﻣس
ﻓﺄﻧﺎ ﺫﻭ ﺍلاﺣﺴﺎﻥﻭ
ﻫﺬﺍ ﺣﺴﻴﻦکُلّ
ﻳﺤﻤﺪ ﺍلله عزّ
ﻭﺟل ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﺑﻌﻠﻰ ﺑﻦ ﺃﺑﻰ
ﻃﺎﻟﺐ ﻓﺮﻣﻮﻭﻗﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺮ عزّﺕ
ﺩﺭﺫﮐﺮ ﺁﺩﻡ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻭﺩﺭ ﻭﻯ
ﻧﻔﺦ ﺟﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩ.(
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯﺭﻭﺡ
القُدس ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﻭﺡ القُدس ﺍﻭ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﻭﺡ القُدس
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺭﻭﺡ القُدس
ﺁﻧﺎﻥﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﻣﻴﺪﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﻳﻌﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺩﻥ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻧﺠﺎﺕﺳﺎﻟﻚﻭ ﺑﺪﺍ
ﻭﻋﻔﻮ ﻭﺭﺿﻮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺭﺍ ﺑﺴﺠﺪﻩ ﺍﻭ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﮐﺮﺩ.( ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺴﺠﺪﻩ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯﻟﺰﻭﻡ
ﺳﺠﺪﻩ ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ ) ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺳﺎﮐﻦ
ﺑﻬﺸﺖ ﮐﺮﺩ ﻭﺑﺎ
ﺣﻮﺍ ﮐﻨﻴﺰ ﺍﻭ ﺗﺰﻭﻳﺞ
ﮐﺮﺩ ( ﮐﻪ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺭﺍﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭلاﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻘﺮ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺑﺮﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺣﻮﺍ ﺩﺧﺘﺮ
ﻭﺯﻥﺎﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻡ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ(ﺍﻣّﺖ) ﻭ ﺯﻧﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ(ﺃﻣﻪ)
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺸﺪﻳﺪ ﻣﻴﻢ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﺩﻡ ﺳﺮﺑﺎلا
ﺑﺮﺩ ﻭ ﺑﺴﻮﻯ ﻋﺮﺵ
ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩ ﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﭘﻨﺞ ﺳﻄﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺴﺖ ( ﺁﺩﻡ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻌﺮﺵ
ﺣﺴﻨﻰ ﺭﺳﻴﺪﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭﻋﻴﺴﻰ
ﺑﻌﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻌﺮﺵرَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥﻤﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﺎﻣﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ(ﻃﺮﻑﭼﺸﻢ)ﺭﺍ
ﺑﺎلا ﺑﺮﺩﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﻥ(ﻳﻚ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺁﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﺩﻡ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺍﻳﻦ
ﺳﻄﻮﺭ ﭼﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺧﻠﺎﻳﻖ
ﺑﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻨﺰﺩ ﻣﻦ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﺒﻮﻝ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﻢ ( ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻟﻌﺒﺎﺑﺎﺯ
ﻧﺎﻡ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﻋﺎ ﺁﻧﻬﺎﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻫﺎﻯ لاﺯﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﻭ(ﺧﻠﻖ
ﺧﺪﺍ)ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﺮﻑ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻣﻮﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍلا ﺑﻘﻴﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻟﻰ ﺧﻠﺎﻳﻖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺁﻧﺎﻥﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻫﻢ
ﻧﺸﻴﻨﻴﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﺗﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻬﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚﺑﺎ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﻭﻫﻢ ﻧﺸﻴﻦ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﺩﻡ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺩﺍﺩﮐﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻴﺴﺖ ؟ ( ﺗﺎ
ﺁﺩﻡ ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺁﺩﻡ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ ) ﺍﻣﺎ
ﺍﻭﻝ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﺤﻤﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻢﻭﺍﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﻭﻡ ﮐﻪ ﻣﻦ
ﻋﺎﻟﻰ ﺍﻋﻠﺎ ﻫﺴﺘﻢﻭ
ﺍﻭ ﻋﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﻮﻡ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﻓﺎﻃﺮ ﻫﺴﺘﻢﻭﺍﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺳﺖ.( ﻓﺎﻃﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺧﺎﻟﻖ ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﺩﻫﻨﺪﻩﻭ ﻧﻴﺰ ﺷﮑﺎﻑ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺬﺭ ﺩﺭ
ﺭﺷﺪ ﻭ ﺣﻴﺎﺕﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺟﻨﻴﻦ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ.
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ(ﻓﻄﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ)ﻭﺍﻓﻄﺎﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺭﻭﺯﻩ ﮔﻴﺮﻯﻳﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺴﺖ ) ﻭ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻦ ﻣﺤﺴﻦ ﻫﺴﺘﻢﻭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺴﻦ ﺍﺳﺖ ( ﺍﺣﺴﺎﻥ
ﻭﻧﻌﻤﺖﻭ ﺑﺮﮐﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻢ.
ﮐﻪ ﺣﺴﻦ ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖﭼﻪ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻳﺎ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﮑﻤّﻞ ﻭﺭﻫﺒﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ) ﻭﻣﻦ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺣﺴﺎﻥ ﻫﺴﺘﻢﻭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺴﻴﻦ ﺍﺳﺖ
(ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺸﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺣﺴﻴﻦﻳﺎ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ) ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
عزّﻭﺟﻠﺮﺍ ﺣﻤﺪ
ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
(ﺣﻤﺪ ﺁﻧﺎﻥﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ
ﺍﺯﻫﺮﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰﻭ رَبّ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺗﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺎﺯ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻭﺻﺎﺣﺐﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐﻭﺻﻮﻝ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻨﺞ ﮔﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯﺑﺎﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎلاﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺏﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻥﭙﻨﺠﻤﻘﺎﻡ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﺗﺎ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺣﻮﺍل ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺩﺭ ﺍﻭﺍﺋﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻴﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪﻭﺩﺭ
ﺣﻮﺍﺩﺵ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻧﻘﺶ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺭﺣﻤﺎﻥﺗﺎ رَبّ
ﺍلأﺭﺑﺎﺏ ﺍلله
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍلله ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻌﺎﺭ(لا
ﺍﻟﻪ ﺍلا ﺍلله)ﮐﻪ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻴﻮﺍﻟﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ ﺷﻮﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍلله ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺣﻤﺪ
ﺧﺪﺍﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻛﺎﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮ ﻣﺤﻤﺪﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﭘﺮﺳﺘﺶﻭ ﺗﺄﻟّﻪ
ﺍﻳﻦ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ
.

حدیث
4670 - اﺯ ﺃﻣﻴﺮ المؤمنین
ﺍﺳﺖ (ﺝ15ﺹ15ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃلا ﺍﻧّﻰ
ﻋﺒﺪ ﺍللهﻭ ﺃﺧﻮ
ﺭﺳﻮﻟﻪﻭ ﺻﺪﻳﻘﻪ
ﺍلأﻭﻝ ﻗﺪ ﺻﺪﻗﺘﻪ
ﻭ ﺁﺩﻡ ﺑﻴﻦ ﺍﻟﺮﻭﺡ
ﻭ ﺍﻟﺠﺴﺪثُمّ ﺍﻧّﻰ
ﺻﺪﻳﻘﻪ ﺍلأﻭﻝ
ﻓﻰ ﺍﻣّﺘﮑﻢ ﺣﻘّﺎ
ﻓﻨﺤﻦ ﺍلأﻭﻟﻮﻥ
ﻭ ﻧﺤﻦ ﺍﻟﺂﺧﺮﻭﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺑﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺭﺳﻮﻟﺶ
ﻫﺴﺘﻢ( ﺑﻨﺪﻩ ﻭﺧﺪﺍ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺻﻞ ﮐﻪ ﺍﺷﺒﺎﺕ
ﺑﻨﺪﮔﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖﻭﻣﻮﺑﺪ
ﺷﺪﻩ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺍﺷﺒﺎﺕﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺎﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭﺑﻨﺪﻩ ﻣﻄﻴﻊ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻟﻰ
ﺑﻨﺪﻩ ﻭﻣﻮﺑﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ(ﺧﻠﻖ)ﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ) ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻢ.ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ بعثَت ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻳﺸﺎﻥ.ﻭﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻟﺰﻭﻡ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭلاﻳﺖ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺒﻮﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻟﺰﻭﻡ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﮐﻪﺑﺮﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻣﻨﺘﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺗﺎ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ)ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺁﺩﻡﺑﻴﻦ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺣﺴﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺖ ( ﺁﺩﻡ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺡ ﺷﺨﺺ ﻣﻮلاﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩ ) ﻭﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻦ
ﺭﻭﺡ القُدسﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﺑﻴﻦ ﺟﺴﺪ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻏﻮﻏﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭ ﺿﻤﻨﺎ ﻣﻦ ﺍﻭﻝ
ﺩﻭﺳﺖ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻡﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺷﻤﺎ ﺍﻣّﺖ
ﻣﺤﻤﺪﺑﺤﻖ ﺩﻭﺳﺖ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻡ ( ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻢﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﺭﺳﻴﺪﻡ. ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻡ. (ﺍﻣّﺖ) ﺷﻤﺎ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺷﻤﺎ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪﻭ ﺻﺪﻳّﻖ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﺑﺤﻖ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﻰﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺣﺞ ﺑﻮﺩﻥ ﻭﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﻮلا ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ)ﻟﺬﺍ ﻣﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻫﺴﺘﻢ ( ﻭلاﻳﺖ ﻣﻮلاﺷﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻭﻧﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻭﺯﻧﺎﻥ ﻭ ﻧﻮﮐﺮﺍﻥ
اﻳﺸﺎﻥ (ﺍﻭﻟﻴﻦ)ﺩﺭ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻯﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺩﺭ ﮐﺴﺐ
ﻧﺘﺎﻳﺞﻭ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻴﻮ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺑﻮﺩﻥ ﻋﻀﻮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺷﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺎﺳﺖ
. ﻭﻣﻮلا ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺴﺖ .

حدیث
4671 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ15ﺹ15ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃﻭﻝ ﻣﻦ ﺳﺒﻖ
ﻣﻦ ﺍﻟﺮﺳﻞ ﺍﻟﻰ
ﺑﻠﻰﺭﺳﻮﻝ ﺍللهﻭ
ﺫﻟﻚ ﺃﻧّﻪ ﮐﺎﻥ
ﺃﻗرَبّ ﺍﻟﺨﻠﻖ
ﺍﻟﻰ ﺍلله ﺗﺒﺎﺭﻙ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻴ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺭﺳﻮلاﻥ
ﮐﻪﺁﺭﻯ ﮔﻔﺖ ﻭﺑﻠﺎ
ﻳﺎ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩ. (ﺍﻭﻟﻴﻥﺁﻧﻬﺎ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎﻭ ﺷﺠﺎﻋﺘﺮﻳﻦ
ﺩﺭﻗﺒﻮﻝ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺑﻠﺎ ﻭ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻘﺎﺋﻢ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
لاﺯﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﻭ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ(ﺫﺍﺗﺎ)ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺃﺧﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺎﻓﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ
) ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻘﺮﺭﺗﺮﻳﻦ
ﺧﻠﻖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻮﺩ .(ﺯﻳﺮﺍ
ﺫﺍﺗﺎ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻴﺎﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻧﺒﻮﺩﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺗﺮ ﺑﻮﺩ.ﻭ(ﺧﻠﻖ)ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﻣﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺗﻘرَبّﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌنب ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺮﻭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯﻟﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖﻭ ﻫﺮ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﻣﻘرَبّ
ﺗﺮﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﻭ ﮐﺮﻭﺑﻴﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﻭﺍﺻﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﮐﻪ ﺗﺄﻳﻴﺪﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.

حدیث
4672 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ15ﺹ15 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﺑﻌﺾ ﻗﺮﻳﺶ
ﻗﺎﻝ ﻟﺮﺳﻮﻝ ﺍلله
ﺑﺄﻯﺸﻴئ ﺳﺒﻘﺖ
ﺍلأﻧﺒﻴﺎٴﻭ ﻓﻀّﻠﺖ
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﻭ ﺃﻧﺖ بعثَت
ﺁﺧﺮﻫﻢ ﻭ ﺧﺎﺗﻤﻬﻢ
؟ ﻗﺎﻝ ﺍﻧّﻰ ﮐﻨﺖ
ﺃﻭﻝ ﻣﻦ ﺃﻗﺮ ﺑﺮﺑّﻰ
ﺟﻞ ﺟﻠﺎﻟﻪﻭ ﺃﻭﻝ
ﻣﻦ ﺃﺟﺎﺏﺣﻴﺶ ﺃﺧﺬ
ﺍلله ﻣﻴﺸﺎﻕ ﺍﻟﻨﺒﻴّﻴﻦﻭ
ﺃﺷﻬﺪﻫﻢ ﻋﻠﻰ ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ
ﺃﻟﺴﺖ ﺑﺮﺑّﮑﻢ؟
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﺑﻠﻰﻓﮑﻨﺖ
ﺃﻭﻝ ﻧﺒﻰ ﻗﺎﻝ ﺑﻠﻰﻓﺴﺒﻘﺘﻬﻢ
ﺍﻟﻰ ﺍلاﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎلله عزّﻭﺟﻠ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻗﺮﻳﺶ ﺍﺯ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪﺑﭽﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭ ﻋﻠّﺘﻰ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺳﺒﻘﺖ ﺟﺴﺘﻪﺍﻯﻭ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺃﻓﻀﻞ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻯ؟
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻮ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺧﺘﻢ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻯ ؟ ( ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻭﻝ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻞ ﺃﺧﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺁﻥ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺧﺘﻢ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﺘﻢ ﻣﺒﺪﺃ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﺎﺗﻢ
ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﻧﺒﻰ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻮﺭ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺎ رَبّ ﺍلاﺭﺑﺎﺏﺍللهﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖرَبّ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻦ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺴﻰ ﻫﺴﺘﻢﮐﻪ ﺑرَبّ
ﺟﻞ ﺟﻠﺎﻝ ﺧﻮﺩﺍﻗﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ.ﻭرَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﺍﻭﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ( ﺍﻗﺮﺍﺭ)ﻭ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻭﺭﺑﻮﺑﻴﺖﺍﻭﻭ(قرّهﮔﻴﺮﻯ)ﺍﻭ
ﮐﻪﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﺪ.رَبّ
ﻣﺤﻤﺪﻗﺎﺋﻢ رَبّ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻭ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺭﺣﻤﺎﻥ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
رَبّ ﻣﺮﺑّﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺟﻞ
ﺟﻠﺎﻟﻪﻳﻌﻨﻰ ﻋﻈﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻭﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍللهﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻭ.ﺍﻗﺮﺍﺭقرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯﻭ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖﻭﮐﺴﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻫﺮ ﺩﻳﺪﻧﻰ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ۵۵ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩﻭ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ ﺍﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻨﻮﺯﻧﮑﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻴﺎﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﺎﺯ ﻣﺤﻤﺪﭼﻨﻴﻥﻘﺮﻩﮔﻴﺮﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞﻭﻟﻮ
ﺑﺎ ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻧﻮﺑﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
)ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺴﻰ
ﺑﻮﺩﻡﮐﻪ ﺟﻮﺍﺏ
ﻣﺸﺒﺖ ( ﺑﺪﻋﻮﺕ ﺍﻟﻬﻰ
) ﺩﺍﺩﻡ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺼﺮ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ بعثَت
ﻣﺤﻤﺪﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻣﺎﻥﻤﺤﻤﺪ
ﮔﺮﭼﻪﺁﻧﺎﻥ ﻟﺒﻴﻚ
ﻫﻢ
ﮔﻔﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺷﺮﻁ لاﺯﻡ ﻭ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
(ﺍﺟﺎﺑﺖ) ﺟﻮﺍﺏ ﻣﺸﺒﺖﻭﻣﻮﺟﺐ
ﺩﺍﺩﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺟﺐ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺸﺎﻕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ(ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡﮐﻪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯﻣﻴﺸﺎﻕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭﻣﺒﻌﻮﺷﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﻘﺼﻴﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻥ
ﭘﺎﺳﺦ ﮔﻮ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺯﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻴﺸﺎﻕ ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺶﻭ ﺑﻴﺶﺍﺯﺍﺭﻭﺍﺡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﺪﺭ
ﺗﻠﺎﺵ ﺃﺯﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻋﻬﺪﺍﻟﺴﺖ
ﻗﺒل اﺯ ﺗﻮﻟﺪﻓﻌﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ(ﻣﻴﺸﺎﻗﺒﺎ
ﻭﺷﺎﻕ)ﻭ ﺑﺎ ﺑﻨﺪ
ﺑﺴﺘﻪﺷﺪﻥﻭﺩﺭ
ﺗﺮﻙ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩﺑﺎﻫﺮ
ﺗﻌﻬّﺪ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﭘﻴﻨﻤﺎﻥ ﻭ ﻣﻴثاﻕ
) ﻭﻣﻦ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥﮕﻮﺍﻫﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻡ. ﮐﻪ ﭘﺎﺳﺦ(ﺍﻟﺴﺖﺑﺮﺑّﮑﻢ)ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺁﺭﻯ ﮔﻔﺘﻢ (ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻄﻮﺭ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﮑﻴﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻋﺒﻮﺭ ﻧﻬﺎﺋﻰﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐﺍﺧﻴﺮ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﺗﻌﻬّﺪ
ﻋﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ نفس
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥﺑﻨﻔﻊ
ﻫﻤﺎﻥ(نفس أمّاره
)ﺟﺎﻫﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻌﺪﺍ
ﮐﻪ ﻋﺎﻗﻠﻮ(ﺍﻭﺍﻣﻪ)ﺷﺪﻭ(نفس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ)ﻭ (ﻣﻠﻬﻤﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﻭﻣﻦ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺴﻰ ﺑﻮﺩﻡﮐﻪ
ﺑﻠﻪ ﮔﻔﺘﻢ.ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺳﺒﻘﺖ
ﺟﺴﺘﻢ ( ﺩﺭ قرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ ﺳﺮﻳﻊ
ﺗﺮﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺳﺒﻘﺖ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤّﺖ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﺨﺪﺍﻯ
رَبّ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ قرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﺧﻠﺎﺻﻪﺍﻭﻝ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﺳﺒﻘﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪﺩﺭ
ﻫﻤّﺖﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥﺎﻭﻟﻴﻦ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﭘﻴﺮﻭ ﻭﺍﺻﻞ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻭﻝ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺒﻘﺖ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴّﺖﻭ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﭘﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻗﺎﺋﻤﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
اﻭﻟﻴﻦ ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮﺁﺧﺮﻳﻥ
اﺳﺖ)

حدیث
4673 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ15ﺹ16ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻟﻤّﺎ ﺃﺭﺍﺩ
ﺍلله عزّﻭﺟﻞﺃﻥ
ﻳﺨﻠﻖ ﺍﻟﺨﻠﻖ ﺧﻠﻘﻬﻢﻭ
ﻧﺸﺮﻫﻢ ﺑﻴﻦ ﻳﺪﻳﻪثُمّ
ﻗﺎﻝ ﻟﻬﻢﻣﻦ ﺭﺑّﮑﻢ
؟ ﻓﺄﻭﻝ ﻣﻦ ﻧﻄﻖ
ﺭﺳﻮﻝ ﺍلله ﻭ ﺃﻣﻴﺮ
المؤمنین ﻭ ﺍلأﺋﻤّﻪ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺍلله ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﺃﺟﻤﻌﻴﻦﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﺃﻧﺖ ﺭﺑّﻨﺎﻓﺤﻤّﻠﻬﻢ
ﺍﻟﻌﻠﻢ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ثُمّ ﻗﺎﻝ ﻟﻠﻤﻠﺎﺋﮑﻪ
ﻫﻮٴﻠﺎٴ ﺣﻤﻠﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰﻭ
ﺍﻣﻨﺎﺋﻰ ﻓﻰ ﺧﻠﻘﻰ
ﻭ ﻫﻢ ﺍﻟﻤﺴﺌﻮﻟﻮﻥ
ثُمّ ﻗﺎﻝ ﻟﺒﻨﻰ
ﺁﺩﻡ ﺃﻗﺮﻭﺍ لله
ﺑﺎﻟﺮﺑﻮﺑﻴّﻪﻭ
ﻟﻬﻮٴﻠﺎٴ ﺍﻟﻨﻔﺮ
ﺑﺎﻟﻄﺎﻋﻪ ﻭ
ﺍﻟﻮلاﻳﻪﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﻧﻌﻢ ﺭﺑّﻨﺎ ﺃﻗﺮﺭﻧﺎﻓﻘﺎﻝ
ﺍلله ﺟﻞ ﺟﻠﺎﻟﻪ
ﻟﻠﻤﻠﺎﺋﮑﻪﺍﺷﻬﺪﻭﺍ
ﻓﻘﺎﻟﺖ الملائکة
ﺷﻬﺪﻧﺎﻋﻠﻰ ﺃﻥ
لا ﻳﻘﻮﻟﻮﺍ ﻏﺪﺍﺍﻧّﺎ
ﮐﻨّﺎ ﻋﻦ ﻫﺬﺍ ﻏﺎﻓﻠﻴﻦﺃﻭ
ﻳﻘﻮﻟﻮﺍﺍﻧّﻤﺎ
ﺃﺷﺮﻙ ﺁﺑﺎٴﻮﻧﺎ
ﻣﻦ ﻗﺒﻞﻭ ﮐﻨّﺎ
ﺫﺭﻳﻪ ﻣﻦ ﺑﻌﺪﻫﻢ
ﺃﻓﺘﻬﻠﮑﻨﺎ ﺑﻤﺎ
ﻓﻌﻞ ﺍﻟﻤﺒﻄﻠﻮﻥﻳﺎ
ﺩﻭﺩ  ﺍلأﻧﺒﻴﺎٴ
ﻣﻮٴﮑّﺪﻩ ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﻓﻰ ﺍﻟﻤﻴثاﻕ ﻭﻗﺘﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
عزّ ﻭﺟﻞ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻠﻖ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ(
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺁﻏﺎﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﮐﺮﺩﻧﺪﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪﻭ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺮﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺮﺳﻴﺪﮐﻪ رَبّ
ﻭﺧﺪﺍﻯ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺷﻤﺎ ﮐﻴﺴﺖ ؟ ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺁﻣﺪﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺃﻣﻴﺮ
المؤمنین ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺩ ( ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻠﻘﺖ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰﺩﺭ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺍﻳﻦ ﺳﻮﺁﻝ ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺑﻌﻘﻞ ﺁﻣﺪﻧﺪﻭ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ ﮐﺎﻓﻰ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﭘﺎﺳﺦ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻌﻬّﺪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﻣﺮﺑّﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪﻭ (ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ)
ﺑﺎﺯ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩﻫﺎﭘﻴﺮﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥﺷﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ.ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻳﺎ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭﺑﺎلاﺗﺮ
ﺩﺭﺗﻌﻬّﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺁﺭﻯﺒﺎ
ﺑﻠﺎﻯﺁﻥ. ﻭ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺧﺪﺍ ﺩﻋﺎﻯ ﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ)ﺑﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭ(ﺃﺟﻤﻌﻴﻦ)ﻫﻤﮕﻰﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺟﻢ ﻭ ﺟﻤﻊ ﻭرؤیت)
ﮐﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺷﻬﻮﺩﻯﺒﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.(ﺍﻭﻝ)ﻳﻌﻨﻴﺒﺎلاﺗﺮﻭﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ ﺍلا
ﻗﺒﻠﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﺎﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ) ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺁﻣﺪﻧﺪ
ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ ( ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻌﻬّﺪ
ﺩﺍﺩﻧﺪﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑﻧﻤﻮﺩﻧﺪ)ﮐﻪ
ﺗﻮ رَبّ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻰ.(ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺁﻧﻬﺎ )
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻠﻢ ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﮐﺮﺩ ( ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭ ﻭﻣﺒﻌﻮﺵ
ﺑﺨﻠﻖﺻﺎﺣﺐ ﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ پس ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺿﻴﺤﺴﺎﻟﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ) ﺳپس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﮔﻔﺖ
.( ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻓﺮ
ﺷﺪﻥﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﺎﻙ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺒﻌﻮﺷﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)ﮐﻪﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻣﻴﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺧﻠﻖ ﻣﻦ ( ﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻭ ﺩﺍﻧﺎﻯ ﺭﻭﺵ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ) ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺷﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.( ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﻮﺁﻝ ﻭ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﻊ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﺌﻮﻝ ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺖﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ)ﺳپس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﻰ ﺁﺩﻡ ﮔﻔﺖ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺎﻭلاﺩ
ﺁﺩﻡﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭلاﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
) ﮐﻪ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯﺮﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﮐﻨﻴﺪ (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻭ
قرّه ﮔﻴﺮﻯ ﮐﺮﺩﻧﺪ
) ﻭ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﻳﻦ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﻃﺎﻋﺖ
ﻭﻭلاﻳﺖ ﮐﻨﻴﺪ
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻭ قرّه ﮔﻴﺮﻯﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﻳﺎﺑﻰﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺳﻮﮊﻩ ﻋﺸﻖ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻧﺎﻥ
) ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻨﺪﺁﺭﻯ
رَبّ ﻣﺎ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻳﻢ(ﭼﻪﺩﺭ ﺃﺯﻝﻭﭼﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻮلاﻳﺖ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﻞ ﺟﻠﺎﻝ ﺍﻭﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﮔﻔﺖ ( ﺧﺪﺍﺋﻰ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
) ﮐﻪ ﮔﻮﺍﻫﻰ ﺑﺪﻫﻴﺪ
( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﮔﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭﺣﺴﻨﻰ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ. ﺑﺎﺯ
ﮔﻮﺍﻫﻰ ﺩﺭ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻧﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺩﻝ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ابلیس نفسﻭ ﺑﺸﻴﻄﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒ ﺁﺧﻮﻧﺪﻭ
ﺣﺘﻰ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﻓﻄﺮﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﮔﻔﺘﻨﺪﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺪﻫﻢ.ﮐﻪ ﻓﺮﺩﺍ
ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻏﺎﻓﻠﺎﻥﻨﺒﻮﺩﻳﻢ
( ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯﻫﺮ
ﻳﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﺎ ﺗﻠﺎﺵ
ﻭﮐﻤﺎﻝ لاﺯﻡ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻬّﺪ ﺩﺭ
ﻋﺪﻡ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺑﻔﺮﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺸﺎﻝ ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﻴﻢ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻏﻔﻠﺖ
ﮐﺮﺩﻳﻢ.) ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻣﺎ ﻗﺒﻠﺎ ﺷﺮﻙ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻭ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﻭلاﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻳﻢﮐﻪﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ.
ﻭﻧﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﻃﻞ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﻣﻴﮑﻨﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺃﻯ ﻓﻠﺎﻥﺗﻤﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﺗﻌﻬﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎﺑﺘﺄﮐﻴﺪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.(
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﻋﺼﺮﺗﻌﻬّﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﭙﻴﺮﻭﻯ ﺷﺨﺺ ﺻﺎﺣﺐ
ﻳﻚ ﻧﻮﺭ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺻﺎﺣﺐﻋﺮﺵ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﻗﺒﻠﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺃﻧﺒﻴﺎﺭﺟﻌﺖ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺘﻌﻬّﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻤﺒﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻗﺒﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻣﺘﻌﻬﺪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﻗﺒﻠﻰﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﺘﻌﻬّﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺗﻌﻬﺪ
ﻋﺪﻡ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺗﺎ ﺗﻮﻗﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.(ﻫﻠﺎﮐﺖ)
ﺣﻠﻖ ﺁﻭﻳﺰﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻌﺪﻯﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﻣﺠﺮﻡ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥﻬﺎﻯ ﻣﮑﺮﺭﺩﺭ
ﺷﮑﺎﺭ ﻭﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻥﺎﺳﺖ. (ﻣﺒﻄﻠﻮﻥ)
ﮐﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﻣﻴﺸﺎﻕ)ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖﭼﻪ
ﺩﺭ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﻳﺎ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺃﮐﻨﻮﻥ ﻣﺘﻌﻬّﺪ
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث
4674 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ15ﺹ16ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺳﺌﻞ ﺭﺳﻮﻝ
ﺍللهﺑﺄﻯ ﺳﺒﻘﺖ
ﻭﻟﺪ ﺁﺩﻡ؟ ﻗﺎﻝﺍﻧّﻰ
ﺃﻭﻝ ﻣﻦ ﺃﻗﺮ ﺑﺒﻠﻰﺍﻥ
ﺍلله ﺃﺧﺬ ﻣﻴثاﻕ
ﺍﻟﻨﺒﻴّﻴﻦﻭ ﺃﺷﻬﺪﻫﻢ
ﻋﻠﻰ ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ ﺃﻟﺴﺖ
ﺑﺮﺑّﮑﻢ ؟ ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﺑﻠﻰ ﻓﮑﻨﺖ ﺃﻭﻝ
ﻣﻦ ﺃﺟﺎﺏ ﺍﺯ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪﺑﭽﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺗﻮ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭلاﺩ ﺁﺩﻡ ﺳﺒﻘﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻯ؟( ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩﺳﺒﻘﺖ
ﮔﺮﻓﺖ.ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺯﻟﻰﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺗﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ(ﺍﻭلاﺩ
ﺁﺩﻡ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞ
ﺩﻳﻨﻰﻭﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﺯﻳﺮﺍ ﻣﻦ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺴﻰ ﺑﻮﺩﻡﮐﻪ
ﺑﺎ ﺁﺭﻯ ( ﺑﻠﻰ) ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻡ.( ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻭ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻳﺎ قرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ
ﻭ ﺑﺎلاﺗﺮﻳﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻠﻰ ﻳﺎ ﺁﺭﻯﺑﺎﺯ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺑﻠﺎﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺒﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﮐﻨﻨﺪﻩﺑﺮﺍﻯ
(ﺣﺘّﻯﺃﻋﻠﻢ)ﺍﻭ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻗﺖ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭﻣﻴﺸﺎﻕ
ﮔﺮﻓﺘﻥﺎﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻋﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﮔﻮﺍﻫﻰ
ﮔﺮﻓﺖ.( ﺗﻌﻬﺪ ﻋﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﻣﻦ رَبّ
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺴﺘﻢ ؟ ( ﺁ
ﻳﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺷﻤﺎ
ﺑﺎ ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺖ ؟ ) ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﻠﻰﻭﻣﻦ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺴﻰ ﺑﻮﺩﻡ
ﮐﻪ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩﻡ.(
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺯ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎلاﺗﺮﻳﻦ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ ﻭ ﺯﻭﺩ
ﺗﺮﻳﻦ . ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﭘﺎﺳﺦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐﺍﻳﻦ ﭘﻴﻤﺎﻥﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.

حدیث
4675 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ15ﺹ17 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻋﻦ ﻗﻮﻝ ﺍلله
ﻭ ﺍﺫ ﺃﺧﺬ ﺭﺑّﻚ
ﻣﻦ ﺑﻨﻰ ﺁﺩﻡ ﻣﻦ
ﻇﻬﻮﺭﻫﻢ ﺍﻟﻰ ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﺑﻠﻰﻗﺎﻝﮐﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡﺃﻭﻝ
ﻣﻦ ﻗﺎﻝ ﺑﻠﻰ ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ رَبّ ﺗﻮ
ﺍﺯ ﺑﻨﻰ ﺁﺩﻡ ﺍﺯ
ﮐﻤﺮﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﻠﺎ (ﺑﻠﻰ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﻭ ﺁﻟﺶ ﺳﻠﺎﻡ
ﺑﺎﺩ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺴﻰ ﺑﻮﺩﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﺑﻠﻪ ( ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻦ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺍﺧﻴﺮ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻨﻴﻦ ﺑﻠﻰ
ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶﺍﻭﻟﻴﻦ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺑﺎلاﺗﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺭﺍ ﺗﺤﻤّﻞ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ
قرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺳﻠﺎﻡ
ﻳﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺼﻠﺢ ﻭﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺎ ﻗﺒﻞ
ﺁﺧﺮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺍﻳﻦ
ﺑﻠﻰ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﮐﻤﺮﻫﺎﻯ ﭘﺪﺭﺍﻥﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺁﺩﻣﮑﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﮐﻤﺮ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ پس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻣﺒﻌﻮﺵ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﭘﺸﺖ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.

حدیث
4676 – امام ادامه
میذهی (ج؟ص ؟ ) ﻋﻠﻴﻬم
ﻠﻠﻪ
ﺑﺎﻟﺮﺑﻮﺑیّةﻭﻟﺮﺳﻮﻟﻪ
ﺑﺎﻟﻨﺒﻮة ﻭ لأﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﻮﺍلأﺋمّة ﺑﺎلاﻣﺎمة
ﻓﻘﺎل ﺃﻟﺴﺖ
ﺑﺮﺑّﮑﻢ؟ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺒﻴّﮑم
ﻮﻋلیّ اﻣﺎﻣﮑم
ﻮ ﺍلأﺋمّة
ﺍﻟﻬﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺋﻤّﺘﮑﻢ؟
ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ ﺑﻠﻰ
ﻓﻘﺎل الله ﺃﻥ
ﺘﻘﻮﻟﻮﺍ ﻳﻮم
اﻘﻴﺎمة ﺃﻯ
ﻠﺌﻠّﺎ
ﺗﻘﻮﻟﻮﺍ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة
ﺍﻧّﺎﮐﻨّﺎ ﻋﻥ
هذاﻏﺎﻓﻠﻴﻦ
ﻓﺄﻭل ﻤﺎ ﺃﺧﺬ
ﺍلله عزّ ﻭﺟﻞ
ﺍﻟﻤﻴثاق علی
الأﻧﺒﻴاء ﻠﻪ
ﺑﺎﻟﺮﺑﻮﺑیّة
ﻭﻫﻮ ﻗﻮﻟﻪ
ﻭﺍﺫ ﺃﺧﺬﻧﺎ
ﻣﻥ اﻟﻨﺒﻴّﻴﻦ
ﻣﻴثاﻗﻬﻢ
ﻓﺬﮐﺮ ﺟﻤﻠﻪ ﺍلأﻧﺒﻴاء
ثمّ ﺃﺑﺮﺯ
ﺃﻓﻀﻠﻬم ﺒﺎلأﺳﺎﻣﻰ
ﻓﻘﺎل ﻮ ﻣﻨک
ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻓﻘﺪم ﺮﺳﻮل الله
لأﻧّﻪ
ﺃﻓﻀﻠﻬم ﻮ ﻣﻥ
ﻨﻮح ﻮ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﻮ
ﻣﻮسیﻮ ﻋﻴسی
اﺑﻥ ﻤﺮﻳﻢ
ﻓﻬؤلاء
اﻟﺨﻤسة ﺃﻓﻀل
الأﻧﺒﻴاء ﻮ
ﺭﺳﻮل الله
ﺃﻓﻀﻠﻬﻢ ثمّ
ﺃﺧﺬ ﺑﻌﺪﺫﻟﻚ
ﻣﻴثاق ﺮﺳﻮل الله
ﻋلی الأﻧﺒﻴاء
ﺑﺎلاﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻪﻭﻋلی ﺃﻥ
ﻴﻨﺼﺮﻭﺍ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ ﻓﻘﺎﻝ
ﻭ ﺍﺫ ﺃﺧﺬ ﺍلله
ﻣﻴثاﻗق
اﻟﻨﺒﻴّﻴﻦ
ﻟﻤّﺎ ﺁﺗﻴﺘﮑم
ﻤﻥ کتاب ﻭ ﺣﮑﻤﻪ
ثم ﺠﺎﺋﮑم
ﺮﺳﻮل ﻤﺼﺪقا
ﻤﺎ ﻣﻌﮑﻢ
ﻳﻌنی ﺮﺳﻮل الله
ﻟﻴﺘؤﻣﻨﻥّ ﺒﻪ
ﻭ ﻟﺘﻨﺼﺮﻧّﻪ
ﻳﻌنی ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﺗﺨﺒﺮﻭﺍ
ﺍﻣﻤﮑم
ﺒﺨﺒﺮﻩ ﻭ ﺧﺒﺮ
ﻭﻟﻴّﻪ ﻭ ﺍلأﺋمّة
ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ رَبّ ﺗﻮ ﺍﺯ
بنی ﺁﺩم
ﭙﻴﻤﺎﻥ گرﻓﺖ(
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭلاﺩ ﺁﺩﻡ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ. ﻭ (رَبّ)
ﻣﺮﺑّﻯ اﺳﺖ
ﭼﻪ رَبّ ﻗﺎﺋم
ﻘﺒل اﺯ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﺭﻋﺎﻟم ﺬﺭ ﻭ
ﺭﻭﺡ ( ﻫﺮﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒلی ﻮ ﮐﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺁﻥ (ﻋﺎﻟم
ﺬﺭ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
اﺳﺖ) ﻭﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ)
ﺍﻣﺎم ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻴثاﻕ (ﻣﺤﮑم
ﺒﺎ ﺑﻨﺪ ﻭ
ﻭثاق ﺒﻴﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺎﻭ) ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﻭﺍﺳﻄﻪ)
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻮل
اﻭ ﺩﺭ ﻧﺒﻮﺕ (ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﺼﺎﺣﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ)
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﻮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ اﻣﺎﻣﺖ. (ﺍﻭم
کرﺩﻩ ﻭ ﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺭﻫﺒﺮ ﻭ
ﻫﺪﺍﻯاﻭ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ) ﺁﻧﺠﺎ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺁﻳﺎ
ﻣﻥ رَبّ ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻢ؟ (ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ را
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻳﺪ)
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺍﻭلیاﺎﻟﻌﺰم
ﻮﺻﺎﺣﺐ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻨﺒوء ﻭ ﺷﺮح
ﺃﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎم کاﻣلی
اﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻨﻴﺰﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﻋلیّ اﻣﺎم
ﺸﻤﺎ ﺍﺳﺖ (
ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ ﺸﻤﺎ
ﻭ ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺷﻤﺎ
ﻭﺭﻫﺒﺮ ﺷﻤﺎ
ذز مقام
مرتضوی
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هدﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺸﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ(
ﺃﺋﻤّﻪ ﺟﻤﻊ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی اﻭم
ﺪﻫﻨﺪﮔﺎﻥ هستند.
ﻭﺍﻣﺎم هر
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻧﻘﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ(
مصطفوی) ﺗﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﻈﻬﻮﺭ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﺒﻌﺪﻯ ( موعود )
محمد ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﻤﺎم عصوﺭ
بشری ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻘﺶ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻳﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭلی هر ﺍﻣﺎم
زمانی ﺪﺭﻋﺼﺮﺧﻮﺩ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﻨﻴﺰ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ
ﻭﺩﺭﮐﻨﺘﺮل
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻤﺎم اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭﺣﮑم
ﺸﻬﻮﺩ ﺣﺴﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند. ﻭﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥﺩﺭﺣﮑم
اﻣﺎم ﺤﺴﻴنی
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺪﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺁﺭﻯ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺃﻣﺮ ﻏﺎﻓل
ﺒﻮﺩﻳﻢ (ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ
بشری ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺟﻬﻨم
ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮتی
ﺮﻭح عرﻳﺎﻥ اﺯ
ﺗﻥ ﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
ﮐﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺘﺸﺎﻥ
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻭﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻴک
اﺗﻤﺎم ﺤﺠّﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﺗﻤﺎم ﺤﺠّﺖ
ﭘظ ﺍﺯ ﺗﮑﻤﻴل
ﻘﺪﺭﺕ ﻋﻘلی ﻮ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻭ ﺗﺼﺪﻳق
اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻥ
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻴک ﺒﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﺗﻤﺎم
ﺤﺠّﺖ و
اولتیماتوم ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎم
ﺸﻬﻮﺩ ﻭلاﻳﺖ حَجّ
ﺤﺴﻴنی ﻮ
ﺣﺴﻨﻰ ﻭﺣتی
ﻔﺎﻃمی ﻮ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺮﺍ
ﺣچ کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺸﻮﻧﺪ.)ﺁﻧﮕﺎه ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻤﻴثاق گرﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﺮﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﻤﺎﻥ
گرﻓﺖ (ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺿﻤﻥ
ﺘﺮﺑﻴﺖ الهی ﻮ
ﻧﺒﻮﺕ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ .ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻋﻴﺴﻮﻳﺎﻥ
کاﻣل ﺪﺭﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ بنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﭽﻨﻴﻥ ﻘﻮل ﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﭘﻴﻤﺎﻥ اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥگرﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ. ﻭ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
گرﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻣﻴثاق
گرﻓﺘﻪ ﺷﺪ(ﻳﻌنی
ﺒﺮﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪو
ادامه سلوک داینده
ها ) ﺳپسس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺎم
گرﻭهی
اﺯﺃﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺩﻩ ﺗﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﺃﻯ ﻤﺤﻤﺪ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻣﻘﺪم ﻮ ﺃﻓﻀل
ﺪﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮح
ﻮ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﻮ
ﻣﻮسی ﻮﻋﻴﺴﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﭙﻨج ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺃﻓﻀل ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ(ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
اﻭلی اﻟﻌﺰم
ﺃﻓﻀل اﺯﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ گرﻭﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻴسی
اﻭلی اﺎﻟﻌﺰم
ﺒﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻔﺮﺯﻧﺪ آزر
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﺑﻮﺩ)
ﻭلی ﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ
(ﻣﺤﻤﺪ) ﺃﻓﻀل
اﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥاﺳﺖ
بحاطر شهود برتر
نور قائم .(ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺧﺮﻳﻥ اولی اﻟﻌﺰﻡ
ﻭﮐﺎﺷﻒ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻨﻮﺭ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ) ﺳﭙس
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺮﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﮔﺮﻓﺖ
ﮐﻪ ﺑﻮﻯ ایماﻥ
ﺒﻴﺂﻭﺭﻧﺪ (ﺍﻭم
کنندﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﻳک ﺮﺟﻌﺖ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ)
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﺮﺍ ﻧﺼﺮﺕ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ( ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺟﻨﮓ ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺼﺮﺕﮔﻴﺮﻯ
ﻮﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ سلوکی
ﺑﻮلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻮلا
ﺳﻤﺒﻮل ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ.
ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﺍﻳﻥ ﻨﺼﺮﺕ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻮﺍهی
اﺻﺎﻟﺖ ﺍﻣﺎم
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﭙﻴﻤﺎﻥ گرﻓﺖ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺁﻭﺭﺩ. (ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺁﺳﻤﺎنی ﻮ
ﺩﺭﺳﺖﺗﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻘﺒﻮل الهی
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ. ﻭ
ﺣﮑﻤﺖﻋﻘلی
ﺒﺎﺯ ﺍﺣﮑﺎم ﻮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻴﺃﻣﺮ
ﻭ ﻧﻬی ﺴﻠﻮکی هستند)
ﺳﭙس ﺭﺳﻮﻝ
ﺗﺼﺪﻳق ﺸﺪﻩ
ﺑﺎ ﻣﺪﺍﺭک ﺪﺭ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ
ﺒﺴﻮﻯ ﺸﻤﺎ
ﺁﻣﺪ ( ﺗﺼﺪﻳق
اﺩﻳﺎﻥﻘﺒلی
اﺯ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺪﺭ
بنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻭ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺪﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ عیسوی
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ. ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻞ)
ﻳﻌنی ﺮﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪ (ﻣﺤﻤﺪ)
ﺗﺎ ﺑﻮﻯ
اﻳﻤﺎﻥ (ﺑﺎﻭﺭ)
ﮐﻨﻴﺪ ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺼﺮﺕ ﺑﺪﻫﻴﺪ(
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻨﻈﺮﻯ
ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻮ
ﺍﻭﻡ ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ.
ﻭﻧﺼﺮﺕ ﺩﺍﺩﻥ
ﺒﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻬﺎ ﻭﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
اﻭ ﺑﺎﺯ ﻧﺼﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ اﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠب خود که
ﮔﻮﺍﻫﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ ﻣﻥ
ﺒﻬﻤﺎﻥ
ﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻡ)
ﻳﻌنیﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﺮﺍ ﻧﺼﺮﺕ
ﺑﺪﻫﻴﺪ (
ﻳﮑﺴﺎنی ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ ﻮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭﻋﺼﺮﺧﻮﺩ
سالکان خود
ﺭﺍ ﻧﺼﺮﺕ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﻧﺼﺮﺕ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ)ﻳﻌنی
اﻣّﺖﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ حبر
بدهند ﻭﺧﺒﺮ
ﻭلیّ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺮﺍ(
ﻳﺎ ﺑﺎﻭم
کتتدﮔﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺒﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﻫﺮکی
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ
ﻫﺮ ﺩﻳﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻥ
ﻨﻮﺭ ﺍﺳﺖﻭ
ﻭلیّ هر
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺒﻌﺪﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻘﺶ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮ توسّل
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ توسّل
ﺒﺎ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩﻫﺎﻯ
الهی ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻴچ
ﺰﻣﺎنی ﺒﺪﻭﻥ
اﻣﺎم ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭلی
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ عموم
ﻤﺮﺩﻡ.

حدیث
4677 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ15ﺹ17ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻫﻞ ﺗﺪﺭﻯ
ﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﺍﻟﺤﺠﺮ
؟ ﻗﺎﻝ ﻗﻠﺖ لاﻗﺎﻝ
ﮐﺎﻥ ﻣﻠﮑﺎ ﻋﻈﻴﻤﺎ
ﻣﻦ ﻋﻈﻤاء الملائکة
ﻋﻨﺪ ﺍلله عزّﻭﺟﻞﻓﻠﻤّﺎ
ﺃﺧﺬ ﺍﻟﻤﻴثاﻕ
ﻣﻦ الملائکة ﻟﻪ
ﺑﺎﻟﺮﺑﻮﺑﻴّﻪﻭ
ﻟﻤﺤﻤﺪ ﺑﺎﻟﻨﺒﻮﻩﻭ
ﻟﻌﻠﻰ ﺑﺎﻟﻮﺻﻴّﻪﺍﺻﻄﮑّﺖ
ﻓﺮﺍﺋﺺ الملائکةﻭ
ﺃﻭﻝ ﻣﻦ ﺃﺳﺮﻉ
ﺍﻟﻰ ﺍلاﻗﺮﺍﺭ
ﺫﻟﻚ ﺍﻟﻤﻠﻚﻭ ﻟﻢ
ﻳﮑﻦ ﻓﻴﻬﻢ ﺃﺷﺪ
ﺣﺒّﺎ ﻟﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻨﻪ
ﻓﻠﺬﻟﻚ ﺍﺧﺘﺎﺭﻩ
ﺍلله عزّ ﻭﺟﻞ ﻣﻦ
ﺑﻴﻨﻬﻢ ﻭ ﺃﻟﻘﻤﻪ
ﺍﻟﻤﻴثاﻕ ﻓﻬﻮ
ﻳﺠﻴئ ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﻘﻴﺎﻣﻪ ﻭﻟﻪ
ﻟﺴﺎﻥ ﻧﺎﻃﻖﻭ ﻋﻴﻦ
ﻧﺎﻇﺮﻩﻟﻴﺸﻬﺪ
ﻟﮑﻞ ﻣﻦ ﻭﺍﻓﺎﻩ
ﺍﻟﻰ ﺫﻟﻚ ﺍﻟﻤﮑﺎﻥ
ﻭ ﺣﻔﻆ ﺍﻟﻤﻴﺸﺎﻕ
ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺣﺠﺮ(ﺍلأﺳﻮﺩ
ﺩﺭ ﺭﮐﻨﻰ ﺍﺯ ﮐﻌﺒﻪ
ﺩﺭ ﻣﮑّﻪ ) ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ ؟ ﺍﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻋﻈﻴﻤﻰﺍﺯ
ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩ
(ﺣﺠﺮﺍﺳﻮﺩ ﮐﻌﺒﻪﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﮐﻌﺒﻪ ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ ﮐﻌﺒﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﺁﺗﺸﮑﺪﻩ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻗﺮﻳﺶ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﻨﮓ
ﺳﻴﺎﻩ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﺸﺨّﺺﺗﺮ ﺩﺭ ﮐﻌﺒﻪﺍﺳﺖ.والّا
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻯ ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻘﻄﻪ ﺳﻴﺎﻩﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺧﺎﻝ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﻣﻮلا ﻋﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻘﻄﻪ
ﺳﻴﺎﻩ ﺯﻳﺮ ﺑﺎٴ
ﺑﺴﻢ ﺍلله ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖﮐﻪ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻗﺮﻳﺶ ﺍﻳﻦ ﺳﻨﮓ
ﺳﻴﺎﻩ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﻭﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﻭ ﻧﺒﻮﺕ ﻣﺤﻤﺪﻭ
ﻭﺻﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻀﺎ ﻭ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺑﻬﻢ
ﻣﺎﻟﻴﺪﻧﺪ ( ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻋﻠﻢ
ﺍﻣﻮﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻰ ﺑﻨﺪﻧﺪﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﻭﭘﺮﻭﺭﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺯﻧﺪﻩﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎ.ﻭ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﺑﺼﺪﺍ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﻫﻴﺒﺖ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﺣﻴﺮﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﺧﻮﺭﺩ
ﺷﺪﻥﺬﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺗﺴﺮﻳﻊ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ ( ﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳﺶ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
قرّه ﮔﻴﺮ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺣﺪﻳﺶ ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﺮ ﻣﺤﺒّﺖ ﺗﺮ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻟﻤﺤﻤﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﺒﻮﺩ ( ﺳﻨﮓ
ﺳﻴﺎﻩ ﻣﺤﺒّﺖﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺍﺷﺖﻭﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚﭘﺮ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ.ﺑﻌﻠﺖ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻭﺍﺻﻞ ﺷﺪﻥ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﺸﻖ ﺍﻭ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶﺍﻳﻦ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ ﻧﻤﻮﺩ
( ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ(ﺍﺻﻄﻔﺎ)
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩ ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺳﻨﮓ ﺭﺍ ﭘﻴﻤﺎﻥ(ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﻭ ﻟﻘﻤﻪ)ﻧﻤﻮﺩﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﻋﻠﺎﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺳﻨﮓ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﮔﻮﻳﺎ
ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖﻭ ﭼﺸﻢ
ﻧﺎﻇﺮ ﺩﺍﺭﺩ ( ﺧﺎﻝ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﺣﻀﻮﺭ
ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺟﻮﺍﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻜﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﺿﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺗﺎ ﮔﻮﺍﻫﻰ ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻫﺮ کس ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻯ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﺁﻧﺠﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﮔﻮﺍﻫﻰ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ ﻳﺎﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﺮﻙ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ)
ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﺸﺎﻕ ﮐﺮﺩﻧﺪ.(
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ ﺳﻨﮓ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﺎﻝ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﻧﻘﻄﻪ
ﺳﻴﺎﻩ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﺳﻴﺎﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺭﻭﺵ ﺷﻮﺩ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻫﺮ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻯ ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﻮلا
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ).
ﺭﺍﺿﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
) ﺗﺎ ﮔﻮﺍﻫﻰ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ کس ﺑﺎ ﻭﻯ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ

حدیث 4678
-ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺟﺪّﺵ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
(ﺝ15ﺹ18ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ : ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ
ﺍللهﻣﺎ ﻗﺒﺾ ﺍلله
ﻧﺒﻴّﺎﺣﺘّﻰ ﺃﻣﺮﻩ
ﺃﻥ ﻳﻮﺻﻰ ﺍﻟﻰ ﻋﺸﻴﺮﺗﻪ
ﻣﻦ ﻋﺼﺒﺘﻪﻭ ﺃﻣﺮﻧﻰ
ﺃﻥ ﺍﻭﺻﻰﻓﻘﻠﺖ
ﺍﻟﻰ ﻣﻦ ﻳﺎ رَبّ؟
ﻓﻘﺎﻝ ﺃﻭﺹ ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻟﻰ ﺍﺑﻦ
ﻋﻤّﻚ ﻋﻠﻰ ﺑﻦ ﺃﺑﻰ
ﻃﺎﻟﺐﻓﺎﻧّﻰ ﻗﺪ
ﺃﺷﺒﺘّﻪ ﻓﻰ ﺍﻟﮑﺘﺐ
ﺍﻟﺴﺎﻟﻔﻪﻭ ﮐﺘﺒﺖ
ﻓﻴﻬﺎ ﺃﻧّﻪ ﻭﺻﻴّﻚﻭ
ﻋﻠﻰ ﺫﻟﻚ ﺃﺧﺬﺕ
ﻣﻴﺸﺎﻕ ﺍﻟﺨﻠﺎﺋﻖ
ﻭ ﻣﻮﺍﺷﻴﻖ ﺃﻧﺒﻴﺎﺋﻰ
ﻭ ﺭﺳﻠﻰ ﺃﺧﺬﺕ ﻣﻮﺍثیقهم
ﻟﻰ ﺑﺎﻟﺮﺑﻮﺑﻴّﻪﻭ
ﻟﻚ ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻟﻨﺒﻮﻩ
ﻭ ﻟﻌﻠﻰ ﺑﻦ ﺃﺑﻰ
ﻃﺎﻟﺐ ﺑﺎﻟﻮلاﻳﻪ
ﻫﻴﭽﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻗﺒﺾ ﺭﻭﺡ ﻧﺸﺪﻩﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺻﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﺻﻴّﺖ ﻭ ﺳﻔﺎﺭﺵﺑﻘﺒﻴﻠﻪ
ﻭﻋﺸﻴﺮﻩﺧﻮﻳﺶﺑﮑﻨﺪ(ﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮاولی
العزمﻭﻟﻰ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥﺪﺍﺭﺩﺗﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم ﺒﻌﺪﻯ
ﺮﺳﺪ . ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ ﺳﻔﺎﺭﺷﻰ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ(ﻭﺻﺎﻳﺖ)
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻘﺶ ﺗﻮﺳّﻠﻰ ﺁﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ(ﻋﺸﻴﺮﻩ) ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺒﻴﻠﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﻌﺎﺷﺮﺍﻥ ﺍﻭ ﻳﺎ
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﻭ ﺻﺤﺎﺑﻪ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﻭ (ﻋﺼﺒﻪ ﻳﺎ
ﺑﺎﻧﺪ)ﻭﮔﺮﻭﻩ ﺍﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯﺸﻮﺩﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﻗﺒﻠﻰ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻭﻣﻨﺼﻮﺏ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭﻣﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﻭﺻﻴّﺖ ﮐﻨﻢ . ﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺑﭽﻪ
ﮐﺴﻰ ﻭﺻﻴّﺖ (ﻭﻭﺻﺎﻳﺖﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ ) ﺑﮑﻨﻢ؟ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﺃﻯ ﻣﺤﻤﺪﺑﭙﺴﺮ
ﻋﻤﻮﻳﺖ ﻋﻠﻰ ﺑﻦ
ﺃﺑﻮ ﻃﺎﻟﺐ ﻭﺻﻴّﺖ
ﮐﻦ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻦ ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﺎﻡ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺑﻖ ثبت ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻡ ( ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮ
ﮐﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺍﻭﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﺍﻭﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕﺍﻭ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺳﻨّﺖ ﺳﺎﺑﻖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻭﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻭﻭلاﻳﺖ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺍﻡﮐﻪ ﺍﻭ ﻭﺻﻰ
ﺗﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺧﻠﺎﻳﻖﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭﺭﺳﻮلاﻥ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻡ (ﮐﻪﭼﻮﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻨﻴﺎﺳﺮﺍﺋﻴﻞﺍﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺗﺎ
ﻋﻴﺴﻰﺑﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﭼﻮﻥ ﻋﻴﺴﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻋﻴﺴﻰ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀ
ﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻣﺎﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺧﻠﺎﻳﻖﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﻪﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﺵ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻇﻬﻮﺭ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺟﺪﻳﺪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﻳﻦ ﻧﻘﺶ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ ﺭﺍ
ﺍﻳﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺿﺎ ﻣﺎﺗﻨﻨﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ( ﺧﺪﺍﻯ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ رَبّ ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺕ ﺟﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮرَبّ
ﻭ ﻣﺮﺑّﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍلله
رَبّ ﺍلاﺭﺑﺎﺏ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚرَبّ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺁﻏﺎﺯﻳﻦ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ) ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮ ﺃﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺒﻮﺕ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻡ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻠﻰ ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻡ ( ﻭ ﻣﻮلا
ﺩﺭ ﺭﺃﺵ ﻭلاﻳﺖﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮﻋﺼﺮ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺷﺎﺧﻪﺩﻭﺭﻩﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﺖ .

حدیث
4679 - ﺃﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ15ﺹ18بحاﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ ﺍلله
ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻧّﻰ ﺧﻠﻘﺘﻚ
ﻭ ﻋﻠﻴّﺎ ﻧﻮﺭﺍﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺣﺎ ﺑﻠﺎ
ﺑﺪﻥ ﻗﺒﻞ ﺃﻥ ﺃﺧﻠﻖ
ﺳﻤﺎﻭﺍﺗﻰ ﻭ ﺃﺭﺿﻰ
ﻭ ﻋﺮﺷﻰ ﻭ ﺑﺤﺮﻯ
ﻓﻠﻢ ﺗﺰﻝ ﺗﻬﻠّﻠﻨﻰ
ﻭ ﺗﻤﺠّﺪﻧﻰثُمّ
ﺟﻤﻌﺖ ﺭﻭﺣﻴﮑﻤﺎ
ﻓﺠﻌﻠﺘﻬﻤﺎ ﻭﺍﺣﺪﻩ
ﻓﮑﺎﻧﺖ ﺗﻤﺠّﺪﻧﻰ
ﻭ ﺗﻘﺪﺳﻨﻰ ﻭ
ﺗﻬﻠّﻠﻨﻰثُمّ
ﻗﺴّﻤﺘﻬﺎ ﺷﻨﺘﻴﻦﻭ
ﻗﺴّﻤﺖ ﺍﻟﺸﻨﺘﻴﻦ
ﺷﻨﺘﻴﻦﻓﺼﺎﺭﺕ
ﺃﺭﺑﻌﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺍﺣﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ ﻭﺍﺣﺪﻭ
ﺍﻟﺤﺴﻦ ﻭ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ
ثینتاﻥ ثُمّ ﺧﻠﻖ
ﺍلله ﻓﺎﻃﻤﻪﻣﻦ
ﻧﻮﺭ
ﺍﺑﺘﺪﺃﻫﺎ ﺭﻭﺣﺎ
ﺑﻠﺎ ﺑﺪﻥثُمّ ﻣﺴﺤﻨﺎ
ﺑﻴﻤﻴﻨﻪ ﻓﺄﻓﻀﻰ
ﻧﻮﺭﻩ ﻓﻴﻨﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺃﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻣﻦ ﺗﻮ ﻭﻋﻠﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺧﻠﻖ ﮐﺮﺩﻡ( ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻣﻮلا
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﺁﻥ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﻢ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺠﺰ ﻣﺴﻴﺢ ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺷﻤﺎ ﺭﺍﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﺧﺘﻢ ( ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺡﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻔﺎﻇﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ رؤیت
ﺗﺼﻮﺭ( ﻣﺎﺩﻩ أثیرﻯ)
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﺩﺭﻣﻨﻈﺮﻩﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻤﺎﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﺮﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪﺳﻴﺎﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯﻧﻮﺭ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻠﻮﻗﺎﺋﻢ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﻫﻢ
ﻧﻮﺭ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪﻭﻫﻢ
ﺻﻮﺭﺗﻰ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻰﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪﺳﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺪﻥ ﺁﻓﺮﻳﺪﻡ.ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭﺯﻣﻴﻦ ﻭ ﻋﺮﺵ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﻢ
( ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺪﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﺟﺴﻢ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰ.ﺑﻠﮑﻪ ﺁﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ ﻫﺮ ﭘﻴﺪﺍﻳﺸﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞﺩﺭ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯﻗﺒﻠﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺘﺸﺒّﻪﺑﺎﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺑﻰ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳﺖ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻭ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﻣﺪﺍﻡ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪﺩﺭﻫﺮ
ﺻﻮﺭﺕﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺃﺻﻞ(ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ)ﺍﺳﺖﭼﻪ
ﺩﺭ ﻭﻳﺮﻭﺳﻰ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻮﻉ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ . ﺭﻭﺡ ﺟﻮﻫﺮ
ﻭﮔﻮﻫﺮ ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺃﻣﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻮﺩ ﻧﺸﻮﻳﻢ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺃﺻﻞ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺁﻣﺪﻩﺑﺨﺪﺍ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ)
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺯﻟﻰ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﻫﺮ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﻧﻮﺭ
ﺍﺳﺖﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
أثیرﻯﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﺤﺖ
أثیرﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ (ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻡ)ﺍﺯ رَبّﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ(ﺁﺳﻤﺎﻥ)ﻫﺎﻯ
ﺩﻧﻴﺎﻭﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰﭼﻮﻥ نفس
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ نفس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
نفس أمّاره  ﺑﺸﺮﻯ ﻭنفس
ﻟﻮﺍﻣﻪ ﻋﻘﻞ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ نفس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﻭ
نفس ﻣﻠﻬﻤﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺑﺨﻠﻖ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
نفس ﻫﺎﻳﺎ ﺭﻭﺣﻬﺎﻯﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﻭﻧﺎﺭﺳﺎ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.(ﺯﻣﻴﻦ)ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﻧﻘﺶ ﺟﺴﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ.ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺰ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻴﺘﺮ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.(ﻋﺮﺵ)ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺩﺭﻳﺎ)ﻫﺎﻯﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ ﻋﻮﺍﻟﻤﺎﻟﻬﻰ.ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻧﻴﺰ رَبّ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺣﺴﻦ ﻭﺣﺴﻴﻥﺪﺭﻧﻮﻋﺒﺸﺮﺑﺮﺳﻨﺪ.
والّا ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻧﻮﻋﺒﺸﺮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﺋﻰ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻭ ﺁﻳﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ )ﻭ ﺗﻮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻭﻗﺖ ( ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶﻫﺴﺘﻴﻬﺎ)ﻣﺮﺍ
ﺗﻬﻠﻴﻠﻮلا ﺍﻟﻪﺍلاﺍللهﻣﻴﮕﻔﺘﻰ
ﻭﺗﻤﺠﻴﺪ ﭘﺮﺳﺘﺶﻭ
ﺗﮑﺒﻴﺮ ﺍلله
ﺃﮐﺒﺮ ﮔﻔﺘﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻦ .( ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰ
ﻭ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕﺑﺸﺮﻯﭙﻴﺸﻴﻥﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻬﻠﻴل ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻌﺼﻮﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺑﺘﻬﻠﻴﻞ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺴﺘﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﺗﺎ ﻫﺮ
ﮔﺎﻩ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭ
ﻣﺸﺎﻝ ﺁﻥ ﻧﻮﻉﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﻬﺪﻯ ﺑﺮﻭﻧﺪ
) ﺳپس ﻣﻦ ﺭﻭﺡ ﺷﻤﺎ
ﺩﻭﺗﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻡ.(
ﺟﻢ ﮐﺮﺩﻭ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻋﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﺑﺎﻳﺪ
ﺟﻢ ﻭ ﺑﻴﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺷﻮﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﺗﺄﻟّﻪ ﺧﻮﻳﺶ
(ﺟﻤﻊ ﻭ ﺟﻢ) ﮔﺮﺩﻧﺪ)ﻭﻳﮑﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻡ. (ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ﻭ ﻧﺒﻮﺕ ﻣﺤﻤﺪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ. ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭ ﻧﻘﺶ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺼﻮﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
. ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯﻣﻮلا
ﻭلاﻳﺖ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺍﻳﻦ ﻧﻘﺶ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻣﺒﺪﺃ
ﺍﻳﻦ ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺘّﻰ ﻣﻄﻠﻊ
ﺍﻟﻔﺠﺮ)ﻳﺎ ﺁﻏﺎﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻣﻄﻠﻌﺎﻟﻔﺠﺮ
ﺁﻥﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﺮ ﺑﻴﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﻤﺪ.ﻭ ﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺷﻤﺎ ﺗﻤﺠﻴﺪ ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺶ
ﻭ ﺗﻬﻠﻴﻞ ﻣﻦ ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﺪ
( ﻭﻗﺘﻰ ﺩﻭ ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰﺩﺭ ﺟﺪ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻋﻠﻰ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻭ ﻗﺴﻤﺖ ﺷﺪﻧﺪ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ
ﻭ ﺣﺴﻦ ﻭﺣﺴﻴﻦ ( ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕﺩﺭ ﻣﺒﺪﺃ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻭ ﺍﺷﺘﺮﺍﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻫﻢﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺘﻘﺴﻴﻤﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩﺗﺎ
ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎ
ﻧﺼﻒ ﺷﻮﻧﺪ ) ﻭ ﺳپس
ﻧﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻣﺒﺪﺃ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺪﻥ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺳپس
ﻣﺎﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺴﺢ ﺷﺪﻳﻢ
ﻭﻧﻮﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺎ ﻧﻤﻮﺩ.( ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎﻧﺎﻡ
ﭘﻨﺞ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ ﻫﺎ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﮐﺸﻒ ﺷﺪﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻧﻮﺭ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻦ ﻓﺎﻃﻤﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ ﺗﻤﺸﻴﻞﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻨﻈﺮﺷﺎﻫﺪ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﮐﻪﻫﺮ
کس ﺩﺭ رؤیتﺍﻣﻮﺭ
رؤیائی ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﮑﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺭﺧﺖ
ﻭﮐﻮﻩ ﻭ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﺷﺨﺎﺹ
ﻭﻏﻴﺮﻩ.(ﻣﺴﺢ)ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺑﺮﮐﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﻭ ﻳﻤﻦ
ﻭ ﻓﺰﻭﻧﻰ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺭﻭﺡ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﻣﺴﺢ ﮐﺮﺩﮐﻪﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﻋﻠﻰ
ﺭﺍ ﻣﺴﺢ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻤﺼﻄﻔﻰ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎلاﺗﺮﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺎﺩﻭﻥ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ ﺭﺍ ﻣﺴﺢ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ ﺑﺮﮐﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻣﺴﺢ
ﺑﺎ(ﻣﺴﻴﺤﮑﺮﺩﻥ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻘﺪﻳﺶ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻥﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﻭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻟﻰ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻳﻥﻨﻴﺰ
ﻣﻔﻬﻮﻣﻴﺎﻧﺴﺎﻥﺎﺳﺖ.ﻭﺩﺳﺖ
ﭼﭗ ﺟﻨﺒﻪﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺖ
ﭼﭗ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺗﺶﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹﺳﻤﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺭﺍ نفس
أمّاره  ﺍﻧﺴﺎﻥﻭابلیس
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭﺣﺴﻨﻴﻦﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻥﺎﺳﺎﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯﺎﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺑﺮ
ﺁﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺎﻟﻬﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ.ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.والّا
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻌﻮﺍﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻴﺪﻳﮕﺮﻯﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ ﺷﺪﺍﻣﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺗﺎﺯﻩ.ﻧﻮﺭ
ﻭﺭﻭﺡﺩﺭ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰ ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺣﺴﻨﻴﻦ ﻃﺮﺡ ﺷﻨﺎﺧﺖﻭ
ﻣﺮﺍﺣﻠﻤﺸﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺗﺤﻮﻝ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺪﺭﻙ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻣﺪﺭﻙ ﻗﺒﻮﻝ ﺭﺍﺑﺎ
ﺗﺸﺒّﻪ ﻭ ﻳﮑﺴﺎﻧﻴﺴﺎﻟﻚﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪﺑﺎ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﻫﻢﺩﺭ(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ)ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ)ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﺑﺪﻟﻴﻞ
ﺍﺷﺘﺮﺍﻙ ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ. ﺗﺤﻮﻝ ﻧﻮﺭﻭﺭﻭﺡ
ﻫﻢ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺴﻢ ﺍﺗﻤﻰ ﺍﺳﺖﻭ
نفس ﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻭ
ﺫﻫﻦ ﭼﻴﺰﻯ أثیرﻯ
ﺗﺤﺖ ﺍﺗﻤﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺭﻭﺡ القُدس ﻭمُقدّس
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﺗﺤﺖ
أثیرﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻭﺡ
ﻭﻧﻮﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺷﺪﻩﮐﻪﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.(ﻋﻘﻞ)ﻫﻤﻤﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﻪ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﻧﻪ أثیرﻯ ﻭﻧﻪ
ﺗﺤﺖ أثیرﻯﮔﺮﭼﻪ
رؤیتﻫﺎ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
أثیرﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻴﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻤﻖ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻧﻮﺭﻯ ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
أثیرﻯ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ ﻳﺎ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ.ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞ
ﺍﺳﺖﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺁﻥﻋﻴﻦ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ .

حدیث
6480 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﻠﻰ
ﻧﻘﻰ ﺍﺳﺖ (ﺝ15ﺹ19 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥﻮﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ( ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺭﺍ
ﻳﻚ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﺑﻌﻬﺪﻩﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺎﻣﺰﻣﺎﻥ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺭﻫﺒﺮﻯﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﺣﺰﺍﺏ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺃﻫﻞ ﺗﺴﻨﻦ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪﻭﭼﻪﺷﻴﻌﻰ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﮐﺎﺫﺏ ﻭلاﻳﺖ ﻋﻠﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻰ ﺑﺎ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮﻳﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺤﻮﻳﻞ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺪﻫﺪﻭ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪﺑﺎ ﻣﺮﮔﺸﺎﻥﺨﺎﻧﻘﺎﻩﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻌﻄﻴﻞﻭ ﺍﺟﺎﻗﺶ
ﺧﺎﻣﻮﺵﻭ ﻫﻴﭻ ﭘﺬﻳﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﮐﻠّﺎﺵﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﭘﻴﺮ ﺑﺪﻭﻥ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻭﻋﺎﻃﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﮐﻪﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﻮﻧﺪﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﮐﻨﺪ.ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﻧﻘﻰ ﮐﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﻗﺮﻥ ﺍﺯ ﻫﺠﺮﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﺍﺣﺰﺍﺏ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ ﻣﺪﻋﻰ
ﻭلاﻳﺖ ﻋﻠﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻣﻰ ﻳﻚ ﮔﺮﻭﻩﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻣﺎﻣﺖﺍﻣﺎﻡ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻣﻴّﺖﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ ﺯﻳﺪ ﮐﻪ
ﺯﻳﺪﻳﻪ ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﻳﻤﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻓﺮﻗﻪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻴّﻪ
ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺳﻮﻡ ﺍﻣﺎﻡ ﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮکس ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﺩﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺻﻄﻔﺎ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻫﺪﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﺎﻡ ﺷﻮﺩ.
ﻭﻧﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﺭﺷﺪﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﺍلله
ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰﻟﻢ
ﻳﺰﻝ ﻣﺘﻔﺮﺩﺍ ﺑﻮﺣﺪﺍﻧﻴّﺘﻪثُمّ
ﺧﻠﻖ ﻣﺤﻤﺪﺍ ﻭ ﻋﻠﻴّﺎ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪﻓﻤﮑﺸﻮﺍ
ﺃﻟﻒ ﺩﻫﺮثُمّ ﺧﻠﻖ
ﺟﻤﻴﻊ ﺍلأﺷﻴﺎٴﻓﺄﺷﻬﺪﻫﻢ
ﺧﻠﻘﻬﺎ ﻭ ﺍﺟﺮﻯ
ﻃﺎﻋﺘﻬﻢ ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﻭ ﻓﻮﺽ ﺍﻣﻮﺭﻫﺎ
ﺍﻟﻴﻬﻢ ﻓﻬﻢ ﻳﺤﻠّﻮﻥ
ﻣﺎ ﻳﺸﺎٴﻮﻥﻭ ﻳﺤﺮﻣﻮﻥ
ﻣﺎ ﻳﺸﺎٴﻮﻥﻭ ﻟﻦ
ﻳﺸﺎٴﻮﺍ ﺍلا ﺃﻥ
ﻳﺸﺎٴ ﺍلله ﺗﺒﺎﺭﻙ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰثُمّ ﻗﺎﻝ
ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺪﻳﺎﻧﻪ ﺍﻟّﺘﻰ
ﻣﻦ ﺗﻘﺪﻣﻬﺎ ﻣﺮﻕ
ﻭ ﻣﻦ ﺗﺨﻠّﻒ ﻋﻨﻬﺎ
ﻣﺤﻖﻭﻣﻦ ﻟﺰﻣﻬﺎ
ﻟﺤﻖﺧﺬﻫﺎ
ﺍﻟﻴﻚ ﺃﻯ ﻓﻠﺎﻥﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻣﺘﻔﺮﺩ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺍﻧﻴّﺖ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.( ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺨﺘﻠﻒﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ ﺑﮑﻨﻨﺪﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺃﻣﺮﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻥﻨﻴﺰ
ﺩﻟﻴﻞ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳّﺖﺑﺎﻳﻦ
ﻭﺣﺪﺍﻧﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭ ﺩﻳﺪ.ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﮐﻤﺘﺮﻯﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻯ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﻋﺮﺵ
رَبّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺍﮔﺮﮐﻪﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺷﮑﻞ ﺳﻠﻮﻛی ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﺳپس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺩﻫﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ(
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻋﻠﻤﺎﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﺑﺘﺪﺍﻯ ﺃﺯﻝ ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻃﺮﺡ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﻭ ﻟﻮﺍﺯﻡ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻗﺒﻠﺎ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩ.ﮐﻪﺍﺯﺟﻤﻠﻪﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡﺍﻳﻦ
ﺳﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍلا ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭﺣﺴﻨﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻭﻓﺎﺕ ﮐﻨﻨﺪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻧﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ(ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺩﻫﺮ ﻭﻋﺼﺮ ﻭ ﻗﺮﻥﻤﻴﮕﺬﺭﺩ
ﺗﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪﺗﺎ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺒﺮﭼﺌﻴﻞ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺍلا ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖﻭﺣﻘﻴﻘﺖﺑﮕﻮﻳﺪﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮکسﺍﻳﻦ ﺃﻣﺮ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
) ﺳپس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ( ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ) ﺭﺳﺎﻧﺪ
( ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ لاﺯﻡ
ﺭﺍﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺃﺷﻴﺎٴ ﻭﭼﻴﺰﻫﺎﻭ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺷﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺎﻇﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﺎﻇﺮ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﻮﻧﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﻬﺎﮔﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ )ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ( ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺳﻪ ﻋﻨﺼﺮ ) ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
( ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ) ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﺮﺩ ( ﻫﺮ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮑﺎﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻃﺮﻳﻘﺖﺑﺮﺗﺮﺍﻟﻬﻴﺮﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺣﻠﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻭﻫﺮﺣﻠﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﺣﺮﺍﻣﮑﻨﻨﺪ(
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺨﺸﻨﺎﻣﻪﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﮐﻪﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﻀﺎﺩ
ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﺸﻴّﺖ
ﮐﻨﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺸﻴّﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ( ﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑﺶ
ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺸﻴّﺖ
ﮐﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕﻭ ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﺩﺭ ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
) ﺳپس ﺍﻣﺎﻡ ﻧﻘﻰ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺃﻯ ﻓﻠﺎﻥﺍﻳﻦ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺍﺳﺖﻭ ﻫﺮکس
ﮐﻪ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ
ﻣﺎﺭﻕ ﺳﺮکس ﺍﺳﺖ
( ﻣﺸﺮﻙ ﻭﮐﺎﻓﺮ ) ﻭﻫﺮکس
ﮐﻪ ﻋﻘﺐﺑﻴﻔﺘﺪ
ﻣﺤﺎﻕ ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ).ﻭ ﻫﺮ کس
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻠﺘﺰﻡ ﮔﺮﺩﺩ
ﻣﻠﺤﻖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.( ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺯﺩﻥ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺎﻟﻤﺘﺮ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺗﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻦ
ﻭﻫﺮکسﻋﻘﺐﺑﻴﻔﺘﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩﻭﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣﺴﺨﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﻫﺮ کس
ﻣﻠﺰﻡ ﻭﻣﺘﻌﻬﺪ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮ ﻭ ﭘﻴﺮﻭ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ
) پس ﺃﻯ ﻓﻠﺎﻥﺍﻳﻦ
ﭘﻨﺪ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮ ( ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﻭلاﻳﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺵ )

خدیث
4681 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺴﺠّﺎﺩ ﺍﺳﺖ(ﺝ15ﺹ19 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻘﺎل
ﺮﺳﻮل الله ﻳﺎ
ﻋﻠﻰﺧﻠق الله
ﺍﻟﻨﺎس ﻣﻥ
ﺃﺷﺠﺎ ﺭﺷﺘّﻰ
ﻭﺧقنی ﻮ ﺃﻧﺖ
ﻣﻥ ﺸﺠﺮة ﻭﺍﺣﺪة
ﺃﻧﺎ ﺃﺻﻠﻬﺎ
ﻭﺃﻧﺖ ﻓﺮﻋﻬﺎ
ﻓﻄﻮبی ﻠﻌﺒﺪ ﺗﻤﺴّک
ﺒﺄﺻﻠﻬﺎ
ﻭﺃﮐل ﻤﻦ
ﻓﺮﻋﻬﺎ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﮔﻔﺖ
ﻳﺎﻋﻠﻰّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻣﻦ ﻭﺗﻮﺭﺍ
ﺍﺯ ﻳک ﺸﺠﺮﻩ
ﺁﻓﺮﻳﺪ. ﮐﻪ ﻣﻥ
ﺃﺻل ﺁﻥ ﻮﺗﻮ
ﻓﺮع ﺁﻥهستی (ﺷﺠﺮﻩ
ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺩم اﺯﻓﺼﻮل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ اﺯ
ﻓﺼﻮل ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻳک
ﺮﻭح ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
ﻔﺼﻮل نوع
ﺒﺸﺮﻯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی کند . ﻭ
ﺩﺭﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ
نوع بشری ﭼﻨﺪ
ﭘﻠّﻪﺍﻯ ﺒﺎلا
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ نوع
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﻭح ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻀﺮﻭﺭﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮع
ﺒﻌﺪﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖ الهی تر
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﻬﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ که
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻫم
ﺠﻨس ﻭ ( ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﺁﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭ ﺍﺻل ﺒﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺍﺭﺩ)
ﭘس ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ که
ﺑﺄﺻل ﺨﻮﺩ
ﻣﺘﻤﺴک ﺒﻮﺩ. (ﻃﻮﺑﺎ
ﻳﺎ ﺍﺗﻮﭘﻴﺎ ﻭ
ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻭﺧَﻠق
و خُلق الهی
ﺒﺮﺍﻯ غبد ﻭ
ﺑﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺃﺻﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻈ
کند ﻳﺎ ﻓﺼل
ﻨﻮع ﻴﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﮑﻤﻴل ﻮ
ﺑﺮﺗﺮ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس حیوانی
ﻭلی ﻧﻪ اینکه
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﮐﻨﺪ
ﺗﺎ ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣی
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺗﺒﻄ ﻮ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺒﻴﺎﺑﺪ ﻧﻪ ﺗﺮک
هرﺷﻬﻮﺩ ﻭﻧﻪ
ﺗﻮﻗﻒ ﺩﺭﻳک
مرحله ﺸﻬﻮﺩی
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩم ﺨﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺭﺩ (ﻣﻴﻮﻩ
ﺩﺭ ﺷﺎﺧﻪ
ﺩﺭﺧﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﻮلا که
ﺷﺎﺧﻪ ﻧﺒﻮﺕ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﻮﻩ
ﺩﺭﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺪﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻬﺎ ﻮ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ.

خدیث
4681 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺴﺠّﺎﺩ ﺍﺳﺖ(ﺝ15ﺹ19 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻘﺎل
ﺮﺳﻮل الله ﻳﺎ
ﻋﻠﻰﺧﻠق الله
ﺍﻟﻨﺎس ﻣﻥ
ﺃﺷﺠﺎ ﺭﺷﺘّﻰ
ﻭﺧقنی ﻮ ﺃﻧﺖ
ﻣﻥ ﺸﺠﺮة ﻭﺍﺣﺪة
ﺃﻧﺎ ﺃﺻﻠﻬﺎ
ﻭﺃﻧﺖ ﻓﺮﻋﻬﺎ
ﻓﻄﻮبی ﻠﻌﺒﺪ ﺗﻤﺴّک
ﺒﺄﺻﻠﻬﺎ
ﻭﺃﮐل ﻤﻦ
ﻓﺮﻋﻬﺎ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﮔﻔﺖ
ﻳﺎﻋﻠﻰّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻣﻦ ﻭﺗﻮﺭﺍ
ﺍﺯ ﻳک ﺸﺠﺮﻩ
ﺁﻓﺮﻳﺪ. ﮐﻪ ﻣﻥ
ﺃﺻل ﺁﻥ ﻮﺗﻮ
ﻓﺮع ﺁﻥهستی (ﺷﺠﺮﻩ
ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺩم اﺯﻓﺼﻮل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ اﺯ
ﻓﺼﻮل ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻳک
ﺮﻭح ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
ﻔﺼﻮل نوع
ﺒﺸﺮﻯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی کند . ﻭ
ﺩﺭﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ
نوع بشری ﭼﻨﺪ
ﭘﻠّﻪﺍﻯ ﺒﺎلا
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ نوع
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﻭح ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻀﺮﻭﺭﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮع
ﺒﻌﺪﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖ الهی تر
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﻬﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ که
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻫم
ﺠﻨس ﻭ ( ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﺁﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭ ﺍﺻل ﺒﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺍﺭﺩ)
ﭘس ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ که
ﺑﺄﺻل ﺨﻮﺩ
ﻣﺘﻤﺴک ﺒﻮﺩ. (ﻃﻮﺑﺎ
ﻳﺎ ﺍﺗﻮﭘﻴﺎ ﻭ
ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻭﺧَﻠق
و خُلق الهی
ﺒﺮﺍﻯ غبد ﻭ
ﺑﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺃﺻﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻈ
کند ﻳﺎ ﻓﺼل
ﻨﻮع ﻴﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﮑﻤﻴل ﻮ
ﺑﺮﺗﺮ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس حیوانی
ﻭلی ﻧﻪ اینکه
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﮐﻨﺪ
ﺗﺎ ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣی
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺗﺒﻄ ﻮ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺒﻴﺎﺑﺪ ﻧﻪ ﺗﺮک
هرﺷﻬﻮﺩ ﻭﻧﻪ
ﺗﻮﻗﻒ ﺩﺭﻳک
مرحله ﺸﻬﻮﺩی
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩم ﺨﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺭﺩ (ﻣﻴﻮﻩ
ﺩﺭ ﺷﺎﺧﻪ
ﺩﺭﺧﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﻮلا که
ﺷﺎﺧﻪ ﻧﺒﻮﺕ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﻮﻩ
ﺩﺭﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺪﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﻬﺎ ﻮ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ.

حدیث
3582 - ا ﺯ ﺟﺎﺑﺮ ﺻﺤﺎﺑﻪ
ﺍﺳﺖ (ﺝ15ﺹ20 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺎ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﺕ
ﺑﻮﺩﻳﻢﻭ ﻋﻠﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ
ﻭﻯﻭﻣﺎ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻳﻢ
( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﺑﺤﺞ ﻭﺍﺟﺐ ﺗﻤﺘّﻊ ﺭﻓﺖ.ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻌﺮﻓﺎﺕ(ﻳﺎ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ)ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﻭ
ﻋﻠﻰ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻋﻠﻰ ﺑﺎ ﻭﻯﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺑﻌﻠﻰ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ : ﺍﺩﻥ ﻣﻨّﻰ
ﻳﺎ ﻋﻠﻰ ﻓﺪﻧﺎ ﻣﻨﻪ
ﻓﻘﺎﻝﺿﻊ ﺧﻤﺴﻚ
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﻔّﻚ ﻓﻰ
ﮐﻔّﻰﻓﺄﺧﺪ ﺑﮑﻔّﻪ
ﻓﻘﺎﻝ ﻳﺎ ﻋﻠﻰﺧﻠﻘﺖ
ﺃﻧﺎ ﻭ ﺃﻧﺖ ﻣﻦ ﺷﺠﺮﻩﺃﻧﺎ
ﺃﺻﻠﻬﺎ ﻭ ﺃﻧﺖ ﻓﺮﻋﻬﺎﻭ
ﺍﻟﺤﺴﻦ ﻭ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ
ﺃﻏﺼﺎﻧﻬﺎﻓﻤﻦ
ﺗﻌﻠّﻖ ﺑﻐﺼﻦ ﻣﻦ
ﺃﻏﺼﺎﻧﻬﺎﺃﺩﺧﻠﻪ
ﺍلله ﺍﻟﺠﻨّﻪ ﻳﺎ ﻋﻠﻰ ﺑﻤﻦ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﻮﻭ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪ.ﻭ ﮐﻒ ﺩﺳﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﮐﻒ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ ﻳﺎ
ﻋﻠﻰﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺷﺠﺮﻩ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﻣﻦ ﺃﺻﻞ ﻭﺗﻨﻪ ﺁﻥﻭﺗﻮ
ﺷﺎﺧﻪ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻰ ( ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭﺧﺖ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﻮﻩ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺑﺮ ﺗﻨﻪ ) ﻭﺣﺴﻦ ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﺷﺎﺧﮑﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﺣﺎﻣﻞ
ﻣﻴﻮﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﻗﺖ ) پس ﻫﺮ کس ﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﻭ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥﺒﺸﺎﺧﻪ
ﻫﺎ ﺷﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.( ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘﻴّﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻯﺎﻟﻬﻴﻔﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ رؤیتﻫﺎ.ﺗﻌﻠّﻖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﺟﻤﻌﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪﻣﺤﻤﺪﻯﮑﻪﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﺍ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻠﻰ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﻭ قرّه ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ(ﮐﺘﺎﺏ) ﻳﺎ( ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ)ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ(ﻭﻇﻴﻔﻪ)ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ .

حدیث
4683 - ﺍﺯ ﺣﮑﻢ ﺻﺤﺎﺑﻪ
ﺍﺳﺖ (ﺝ17ﺹ13ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ : لا ﻳﻮٴﻤﻦ
ﻋﺒﺪﺣﺘّﻰ ﺃﮐﻮﻥ
ﺃﺣﺐ ﺍﻟﻴﻪ ﻣﻦ ﻧﻔﺴﻪﻭ
ﻳﮑﻮﻥ ﻋﺘﺮﺗﻰﺃﺣﺐ
ﺍﻟﻴﻪ ﻣﻦ
ﻋﺘﺮﺗﻪﻭ ﻳﮑﻮﻥ
ﺃﻫﻠﻰﺃﺣﺐ ﺍﻟﻴﻪ
ﻣﻦ ﺃﻫﻠﻪﻭ ﻳﮑﻮﻥ
ﺫﺍﺗﻰﺃﺣﺐ ﺍﻟﻴﻪ
ﻣﻦ ﺫﺍﺗﻪ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﻣﻮٴﻤﻦ ﻧﻴﺴﺖﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺮﺍﻳﺶ عزّﻳﺰ ﺗﺮ
ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮ ﺑﺎثُمّ.
( ﻣؤﻤﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ ﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.والّا
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺍﻭ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯﻬﺎﻯ
لاﺯﻣﺪﺭﺳﻠﻮﻙﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻠﺎﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﻓﺪﺍﺋﻰ ﺷﺪﻥ
ﺟﻨﮕﻰ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮپس ﺍﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
) ﻭ ﻋﺘﺮﺕ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ
ﻋﺘﺮﺕ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ . (ﻋﺘﺮﺕﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻭلاﻳﺖﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺷﺎﻣﻞ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻳﺎ ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍﻯ
ﻏﺎﻳﺐﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﺩﻳﮕﺮ.(ﻋﺘﺮﺕ)ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻋﺘﺮﺕ ﻫﻤﺎﻥ آثار
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻭﺍﺭﺷﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ) ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺃﻫﻞ
ﻣﺮﺍ عزّﻳﺰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺃﻫﻞ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ
( ﻧﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻠﮑﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺃﻫﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﮔﺮﭼﻪ ﺃﻫﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍلا
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﺎﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺍﻭ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻦ ﻭﻋﻠﻰ
ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢﭼﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺸﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺩﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
) ﻭﺫﺍﺕ ﻣﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﺵ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩ ( ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪﻭ ﺑﺬﺍﺕ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺍلا ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥﺁﻥ ﺫﺍﺕ ﻭ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

جدیث
4684 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﻣﺠﺘﺒﻰ (ﺝ15ﺹ20
بحاﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ
ﺍلله ﺍﻥ  فی ﺍﻟﻔﺮﺩﻭس
ﻟﻌﻴﻨﺎ ﺃﺣﻠﻰ ﻣﻦ
ﺍﻟﺸﻬﺪﻭ ﺃﻟﻴﻦ
ﻣﻦ ﺍﻟﺰﺑﺪﻭ
ﺃﺑﺮﺩ ﻣﻦ ﺍﻟثلج
ﻭ ﺃﻃﻴﺐ ﻣﻦ ﺍﻟﻤﺴﻚﻓﻴﻬﺎ
ﻃﻴﻨﻪﺧﻠﻘﻨﺎ ﺍلله
عزّﻭﺟﻞ ﻣﻨﻬﺎﻭ
ﺧﻠﻖ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ ﻣﻨﻬﺎﻓﻤﻦ
ﻟﻢ ﻳﮑﻦ ﻣﻦ ﺗﻠﻚ
ﺍﻟﻄﻴﻨﻪﻓﻠﻴﺶ
ﻣﻨّﺎﻭ لا ﻣﻦ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎﻭﻫﻰ
ﺍﻟﻤﻴﺸﺎﻕ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺃﺧﺬ ﺍلله عزّ ﻭﺟﻞ
ﻋﻠﻰ ﻭلاﻳﻪ ﺃﻣﻴﺮ
المؤمنین ﻋﻠﻰ
ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﺩﺭ ﻓﺮﺩﻭﺵ ﺑﻬﺸﺖﭼﺸﻤﻪﺍﻯ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﺴﻞ ﻭﻧﺮﻡ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﮐﺮﻩ ﻭ ﺳﺮﺩ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻳﺦﻭﻣﻌﻄّﺮ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺸﻚ ﺍﺳﺖ.(ﻓﺮﺩﻭﺵﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺩﻳﺶ ﺑﻬﺸﺖ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻭ
ﭘﺮﺍﺩﺍﻳﺶﻳﻮﻧﺎﻧﻰ.ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻤﺎﻥ( ﺗﻦ ﻓﺮ ﻳﺎﻓﺘﻪ
) ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻴﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻮﺭﻯﻭ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻭﺭﺍﺣﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.والّا
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﻐﺬﺍ ﻧﻴﺴﺖ. (ﻋﻴﻦ)
ﭼﺸﻤﻪ ﻭ ﭼﺸﻢ ﺍﺳﺖﻳﺎ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﭼﺸﻤﻪ ﮔﻞ ﻭ ﻃﻴﻨﺘﻰ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﻓﺮﻳﺪ.(
ﺗﻦ ﻭ ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻋﻨﺎﺻﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺪﻳﻢ ﺑﮑﻠّﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮔﻞ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮐﻮﺯﻩﮔﺮﺍﻥ
ﺑﺎ ﭘﺨﺘﻦ
ﻇﺮﻭﻑ ﺳﻔﺎﻟﻴﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺤﮑﻢ ﻣﻴﺴﺎﺧﺘﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥﺎﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻋﻘﻠﻰ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺟﺴﻤﻴﺒﺮﺗﺮ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﺸﻖ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺮﻭ ﺻﺒﺮﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﭼﻪ
ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯﮐﻪ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮔﻞ ﺁﻓﺮﻳﺪ(
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﻄﺢ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎلاﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ.ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) پس ﻫﺮ کس ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﮔﻞ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪﺍﺯ
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﺯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ( ﺍﺯ ﻣﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥﻭ ﺍﺯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ.ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻦ ﻃﻴﻨﺖ ﮔﻨﺎﻫﻴﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﺴﺄﻟﻪﺟﺒﺮ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮکس
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺟﺒﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩﻭﺑﺎﻟﻌﮑﺶﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﻭﺩ)
ﻭ ﺍﻳﻦ ﮔﻞ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺸﺎﻕ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ عزّﻭﺟﻞ
ﺑﺮ ﻭلاﻳﺖ ﺃﻣﻴﺮ
المؤمنین ﻋﻠﻰ
ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﮔﺮﻓﺖ
( ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻣﻮلاﻭﻧﻪ
ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ ﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﺃﻋﻢ
ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻪ ﻳﺎ ﺳﻨّﻰ
ﺯﻳﺮﺍ ﻃﻴﻨﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎ ﻗﺒﻮﻝ
ﻭلاﻳﺖﺍﻣﮑﺎﻥ ﺷﺎﻧﺶ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻗﺎﺋﻤﺮﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻭلاﻳﺖﺷﺎﻣﻞ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺴﺎﻟﻚ.ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ
ﻋﺼﺮ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﺎﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ . ﻣﻴﺸﺎﻕ
ﻳﺎ ﻴﻤﺎﻥﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﺑﺎ
ﻭﺷﺎﻕ ﻭ ﻃﻨﺎﺏﻭ
ﻣﻴﺨﮑﻮﺏ ﺷﺪﻥ ﺑﻴﻚ
ﻣﺒﺪﺃ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻋﺪﻡ ﺗﺮﻙ
ﺁﻥ ﺗﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ.ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ.ﻭ ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﺸﻮﺩ.پس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥﻭﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
لاﺯﻡ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. (ﻓﺮﺩﻭس
) ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻛﻨﮑﻨﻨﺪ.والّا
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

حدیث
4685 - ﺍﺯ ﺃﺑﻮ ﺳﻌﻴﺪ
ﺧﺪﺭﻯ ﺻﺤﺎﺑﻪ ﺍﺳﺖ
(ﺝ15ﺹ21ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻧﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻳﻢﮐﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺁﻣﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺑﻠﻴﺶ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ  ﺁﻳﺎ ﺍﺳﺘﮑﺒﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻯﻳﺎ ﺍﺯ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﺎﻟﻰ ﻫﺴﺘﻴﭽﻴﺴﺖ؟(ابلیس
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺳﺘﮑﺒﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺁﺩﻡ ﻳﺎ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭلاﻳﺖ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻣﺘﮑﺒّﺮ)ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺰﺭﮒ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﮑﺸﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺣﻘﻴﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻟﻰ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺍ ﺑﺰﺭﮒ
ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﺳﺘﮑﺒﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺟﺎﻫﻞ ﻣﺪﻋﻰ
ﻋﻠﻢﻭﻳﺎ ﻓﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﺑﺰﺭﮒ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪﺍﺯ(ﻋﺎﻟﻴﺎﻥ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺃﺵ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﻭﻣﻌﻠّﻤﺎﻥ ﻫﺮکسﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺑﺮ
ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.)
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﺋﻞ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻴﺎﻥ ﭼﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟(
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻌﻠﻮ ﻣﻘﺎﻡ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩﻩ
) ﻭ ﺁﻳﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻫﻢ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟(
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻴﻮﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪﻭﻟﻰ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻣﺠﺮﻯ ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖﻭﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺮکس ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ (ﻋﻠﻮ)ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻣﻨﺰﻟﺖ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺩﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎﮐﺎﻣﻠﺎ ﻭﺣﺸﻰ
ﻭﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
)ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺃﻧﺎ ﻭ ﻋﻠﻰ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﺍﻟﺤﺴﻦ
ﻭﺍﻟﺤﺴﻴﻦﮐﻨّﺎ
ﻓﻰ ﺳﺮﺍﺩﻕ ﺍﻟﻌﺮﺵﻧﺴﺒّﺢ
ﺍللهﻭ ﺗﺴﺒّﺤﺎﻟﻤﻠﺎﺋﮑﻪﺑﺘﺴﺒﻴﺤﻨﺎﻗﺒﻠﺃﻥ
ﻳﺨﻠﻖ ﺍلله عزّ
ﻭﺟﻞ ﺁﺩﻡ ﺑﺄﻟﻔﻰ
ﻋﺎﻡ ﻓﻠﻤّﺎ ﺧﻠﻖ
ﺍلله عزّﺟﻞ ﺁﺩﻡﺃﻣﺮ
الملائکة ﺃﻥ ﻳﺴﺠﺪﻭﺍ
ﻟﻪﻭ ﻟﻢ ﻳﺄﻣﺮﻧﺎ
ﺑﺎﻟﺴﺠﻮﺩ ﻓﺴﺠﺪﺕ
الملائکة ﮐﻠّﻬﻢ
ﺍلا ابلیسﻓﺎﻧّﻪ
ﺃﺑﻰ ﺃﻥ ﻳﺴﺠﺪﻓﻘﺎﻝ
ﺍلله ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺃﺳﺘﮑﺒﺮﺕﺃﻡ ﮐﻨﺖ
ﻣﻦ ﺍﻟﻌﺎﻟﻴﻦ؟ﺃﻯ
ﻣﻦ ﻫﻮٴﻠﺎٴ ﺍﻟﺨﻤﺶ
ﺍﻟﻤﮑﺘﻮﺏ
ﺍﺳﻤﺎٴﻮﻫﻢ ﻓﻰ
ﺳﺮﺍﺩﻕ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﻣﻦ ﻭ ﻋﻠﻰ ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺣﺴﻦ ﻭﺣﺴﻴﻦﺩﺭ
ﺳﺮﺍﭘﺮﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﺵ ﺑﻮﺩﻳﻢﮐﻪ
ﺗﺴﺒﻴﺢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢ.ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﺎ ﺗﺴﺒﻴﺢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﺩﻡ ﺑﺪﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻮﺩ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ ﺑﺂﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺑﺒﺎلاﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ ﺍﻟﮕﻮ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺭﺑﺎﺏﻧﻮﻉ
ﻭﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎلاﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎ ﺭﻭﺡ
ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺍﺻﻠﺒﺒﻬﺸﺖﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺯﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺑﻔﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺍﻣﺎ ﺁﺩﻡ
ﺍﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡﮐﻪ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻗﺒﻞ ﺑﻮﺩﻩﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻨﺪ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺑﺎلا ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﺩﻡ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎلا
ﻣﻴﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﻭﺡ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺡ ﻳﻚ
ﻭﻳﺮﻭﺵ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ پس ﺍﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺣﺴﻦ ﻭﺣﺴﻴﻦ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﺒﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﻓﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻦﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎﻳﻦ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺑﺎلا
ﻣﻴﺮﻭﻧﻬﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﻘﺶ ﺣﺴﻴﻦ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ(ﺷﻬﻴﺪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ)ﮔﺮﺩﺩﺗﺎ ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭﻧﺎ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﺯ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻧﻮﺭ ﻮﺭﺕﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝﺭﻗﻢ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﻳﻚ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻭ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺩﺭﺍﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺯﻝ ﺑﻰ ﺍﺑﺘﺪﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻤﺪﻳﺪ ﻭ
ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻫﺴﺖ ) ﻭﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺩﻡ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﺑﻤﻠﺎﺋﻚ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺳﺠﺪﻩ ﺑﻮﻯ
ﺩﺍﺩ ( ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻧﻮﺭ ﻋﻘﻞﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻘﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻭﻟﻰ ﺑﻤﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻧﺪﺍﺩﮐﻪ ﺳﺠﺪﻩ
ﺑﺂﺩﻡ ﮐﻨﻴﻢ . ( ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖﻫﻢ ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﺼﻮﻥ ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻮﺳﻞ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍلا
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﻤﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺳﺠﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺑﺨﺎﻙ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ) ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺳﺠﺪﻩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻣﮕﺮ ابلیس
( ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ ﺍﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻧﻪ ابلیس نفس
أمّاره ﺷﺨﺺﮐﻪ
ﻃﻴﻨﺖ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ) ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺴﺠﺪﻩ ﻧﺸﺪ ( ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙﻃﺒﻖ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ ﺁﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻴﻨﻰ ﻭﺗﮑﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻰﻭ ﻳﺎ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻮﺩﻩﺍﻯ؟
( ﮐﻪ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﻳﺴﺖ
ﺳﺠﺪﻩ ﺁﺩﻡ ﮐﻨﻰ
) ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻯﮐﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮ ﺳﺮﺍﭘﺮﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﺵ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ؟( ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﺍﮔﺮ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﻤﺎﻣﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩﻧﺪ .ﻟﺒﺘﻪﻣﺮﺩﻩﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻭ ﺳﺠﺪﻩ ﺍﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ
ﻣﻌﺎﻑ ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻌﺼﻴﺖﻭ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﻣﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺿﻊ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻤﻔﻴﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﻩﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.(ﺳﺮﺍﺩﻕ)
ﺟﻤﻊ (ﺳﺮﺩﻕ) ﻳﺎ (ﺳﺮﮐﻮﺏ)
ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ ﻭ ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ
ﻭﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
ﭼﺎﺩﺭﻯ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﺁﺳﻴﺒﻰ ﻧﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺧﻴﻤﻪ ﻫﺎ ﻳﺎ
ﺷﺎﻩ ﻧﺸﻴﻦ ﻫﺎﺋﻰﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻔﺮ ﻭﺻﺤﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺑﺮ ﺩﻝ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ .

حدیث
4686 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ15ﺹ۲۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﺍلله
ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰﺧﻠﻖ
ﻣﺤﻤﺪﺍ ﻭ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻦ ﻃﻴﻨﻪ ﻋﻠّﻴّﻴﻦ
ﻭ ﺧﻠﻖ
ﻗﻠﻮﺑﻬﻢ ﻣﻦ ﻃﻴﻨﻪ
ﻓﻮﻕ ﺫﻟﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻃﻴﻨﺖ ﻭﮔﻮﻫﺮﻯ
ﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ ﺁﻓﺮﻳﺪ
( ﻣﻘﺎﻡ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯﻋﺮﺵﺑﺎلاﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﺍﺑﺘﺪﺍ ﺷﺨﺺ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ ﺑﻌﺪ
ﻣﻮلا ﻭﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻳﻦ ﻃﻴﻨﺖﻭﺍﻳﻦ
ﺫﺍﺕ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.( ﻃﻴﻦ ) ﻳﺎ
ﮔﻞﻫﻤﺎﻥ ﺟﻴﻦ ﻭ
ﺟﻦﻳﺎ ﮊﻥ ﻭ ﺟﻨﻴﻦ
ﻭﺟﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﺟﻮﻫﺮ
ﻳﺎ ﮔﻮﻫﺮ ﺃﺻﻞ ﺃﺻﻴﻞ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ) ﻭ ﺩﺭ ﻃﻴﻨﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻀﺤﻰ ﺷﺪﮐﻪ
ﻃﻴﻨﺖ ﺃﻣﻴﺮ المؤمنین
ﺍﺯ ﺁﻥ(ﻧﻀﺢ ﻭ ﻃﻴﻨﺖ)ﻣﺤﻤﺪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ(ﺟﺒﻠّﺖ
ﻭ ﺫﺍﺕ)ﺟﺒﻠّﻰ ﺩﺭ
ﻣﻮلاﺩﺭ ﺁﻣﺪ.ﺟﺒﻠّﺖ
ﻭ ﻃﻴﻨﺖﻫﻤﺎﻥ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭ
ﺫﺍﺕﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
اﺳﺖ.ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺯﻟﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﻓﻌﻠﻴﮑﺴﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪﮐﻤﺎلاﺕ
ﺑﺎلاﺗﺮﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺩﺭﺟﻪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺑﺮﺳﻴﺪ. ﻭﻧﻀﺢ ﻃﻴﻨﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻴﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﻮ
ﺑﻌﺶ ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺫﺍﺕ ﻣﺤﻤﺪﺑﻮﺍﺻﻞ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻧﻴﻚ ﻃﻴﻨﺖ
ﻭﺫﺍﺕ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﺤﺪ
ﮐﺎﻓﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﻃﻴﻨﺖ
ﻣﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥﻤﺎ ( ﺭﺍﻭﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻴﻨﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪپسﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ) ﻧﻀﺤﻰ
ﻳﺎﻓﺖﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺟﺒﻠّﺖ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪ (ﺍﻣﺎﻡ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻭ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺭﺳﻴﺪ . ﻭ(ﻧﻀﺢ
ﻭﺭﺷﺪ ﻭ ﺑﻠﻮﻍ) ﻳﺎﻓﺘﻢ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻭﻳﺎﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﮐﻨﻴﻢ ) ﻟﺬﺍ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﻮﺭﺯﺩ ﻭ ﻣﻰ ﻃﭙﺪﻭ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻋﻄﻒ
ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻪﺍﻯ ﺩﺍﺭﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ( ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻴﺒﺴﺘﻪ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ) ﻭﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺒﺮ ﻫﺴﺘﻴﻢ
( باعث ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﺑﺮﮐﺖ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ
ﺷﺮﻭﺕ ﻣﺎﻟﻰ ) ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺑﺮﺍﻯﻤﺎ ﭼﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ باعث ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﺿﺎﻓﻰ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎﺍﺳﺖ)ﻭ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺧﻴﺮ ﺍﺳﺖﻭﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺧﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪﺑﺎﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻧﻘﺸﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﺸﺮﺗﺎ
ﻃﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﺑﺒﺎﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺿﺎﻓﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.(ﻟﻄﻒ)ﻭﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﻭ ﺗﺮﺣﻢ ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻴﮑﻰ ﺍﺳﺖ. (ﺗﺤﻨﻦ)ﮐﺸﺶ
ﺷﺪﻳﺪ ﺑﺪﻝ ﺑﻤﺤﺒﻮﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ .

حدیث
4687 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ المؤمنین
(ﺝ15ﺹ۲۲ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺧﻠﻖ ﺍلله
ﺍلأﻧﺒﻴﺎٴ ﻭ ﺍلأﻭﺻﻴﺎٴ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﺠﻤﻌﻪﻭ
ﻫﻮ ﺍﻟﻴﻮﻡ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺃﺧﺬ ﺍلله ﻣﻴﺸﺎﻗﻬﻢﻭ
ﻗﺎﻝﺧﻠﻘﻨﺎ ﻧﺤﻦ
ﻭ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ ﻣﻦ ﻃﻴﻨﻪ
ﻣﺨﺰﻭﻧﻪلا ﻳﺸﺬ
ﻣﻨﻬﺎ ﺷﺎﺫ ﺍﻟﻰ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎﻣﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﺻﻴﺎ ﺭﺍ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺁﻓﺮﻳﺪ.( ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ(ﺟﻢ)
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺨﻮﺩ
ﺷﺪﻥﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ.ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎﻯﺎﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎﺑﺎﻳﺪ(ﺟﻢ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺟﻤﻊ) ﺷﻮﻧﺪ.ﻳﺎ
(ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ) ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻳﻚ(ﺁﺩﻳﻨﻪ) ﺟﺸﻦ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻮﺩ
) ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﺎﻕ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺖ.( ﻣﻴﺸﺎﻕ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪﻭﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ ﺗﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﻌﺎﻓﻰ
ﺍﺯﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺭﻭﺯ ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ
ﺭﻭﺯ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭﺭﻭﺯ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺎﺳﺖ
ﻭﺭﻭﺯ ﺳﻪ ﺷﻨﺒﻪ
ﺭﻭﺯ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺩﻭﺷﻨﺒﻪ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺭﻭﺯ ﻳﮑﺸﻨﺒﻪ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻧﺰﺩ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ مُقدّس
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻭﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.(ﺍﻭﺻﻴﺎ)ﺟﻤﻊ
ﻭﺻﻰ ﻳﺎ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰﺑﻌﺪ
ﺍﺯﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻮﺍلا ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺻﻴّﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻭﺻﻰﮐﻪﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﭘﻴﺮ
ﻭﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺪﻫﻨﺪ)ﻭﺳپس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎ ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ
ﺭﺍ( ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
) ﺍﺯﻃﻴﻨﺖﻭ(ﮔﻞ ﻣﺨﺰﻭﻧﻰ)
ﺁﻓﺮﻳﺪ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺘﺸﻨﺎ ﻭ ﺣﺬﻑ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ.( ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻰ
ﮔﺮﺩﺩﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﻫﺪ. (ﺷﺎﺫ)
ﻳﺎ ﺍﺳﺘﺸﻨﺎ ﻭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺯﺩﻩ ﺷﺪﻩ. (ﺷﻨﺒﻪ)ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻮ(ﺳﺒﺖ) ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻌﻄﻴﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ ﺭﻭﺯ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻭﺗﻔﺮﻳﺢ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﺒﻞ ﻭﮐﻢ ﮐﺎﺭ
ﺗﻨﻬﺎﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﻭ ﺷﺐ
ﺟﻤﻌﻪ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)

حدیث 4688
-ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ15 ﺹ۲۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﺍلله
عزّﻭﺟﻞ ﺧﻠﻖ ﻣﺤﻤﺪﺍ
ﻭ ﻋﺘﺮﺗﻪ ﻣﻦ ﻃﻴﻨﻪ
ﺍﻟﻌﺮﺵﻓﻠﺎ ﻳﻨﻘﺺ
ﻣﻨﻬﻢ ﻭﺍﺣﺪ ﻭ لا
ﻳﺰﻳﺪ ﻣﻨﻬﻢ ﻭﺍﺣﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ عزّﻭﺟﻞ
(ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮﻭ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ) ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﺘﺮﺕ
ﺍﻭﺭﺍﺍﺯ ﮔﻞ ﻋﺮﺵ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ ( ﺧﻠﻖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺑﺎﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵرَبّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻧﺒﻮﺕﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
(ﻋﺘﺮﺕ)ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ(آثار
ﺑﺎﻗﻰ)ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
پس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻭ ﻃﻴﻨﺖ
ﻳﺎ ﮔﻞ ﻭﺟﻮﺩﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﻧﺎ
ﻓﺘﺪﻟّﻰ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ
ﻧﻪ ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.(
ﻫﺮکس ﺑﺎ ﻫﺮ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻭ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺯﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻓﻰ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻫﻴﭻ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺯﻳﺎﺩ ﺗﺮ
ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻘﻠّﺐ ﻭ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺁﻥ ﮔﺮﻭﻩ
ﺷﻮﻧﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻭلاﻳﺖﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﻢ ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﻣﺘﻌﺼّﺒﻴﻦ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻤﻰ ﺭﺳﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﺑﺎلا ﺑﺮﻭﻧﺪ .

حدیث 4689 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﺍﺳﺖ (ﺝ15ﺹ23ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﺍلله
عزّﻭﺟﻞ ﺧﻠﻖ ﻣﺤﻤﺪﺍ
ﻭ ﻋﻠﻴّﺎ ﻭ ﺍلأﺋﻤّﻪ
ﺍلأﺣﺪ ﻋﺸﺮ ﻣﻦ
ﻧﻮﺭ ﻋﻈﻤﺘﻪ
ﺃﺭﻭﺍﺣﺎ ﻓﻰ ﺿﻴﺎٴ
ﻧﻮﺭﻩﻳﻌﺒﺪﻭﻧﻪ
ﻗﺒﻞ ﺧﻠﻖ ﺍﻟﺨﻠﻖﻳﺴﺒّﺤﻮﻥ
ﺍلله عزّ ﻭﺟﻞ ﻭ
ﻳﻘﺪﺳﻮﻧﻪﻭﻫﻢ
ﺍلأﺋﻤّﻪ ﺍﻟﻬﺎﺩﻳﻪ
ﻣﻦ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺍلله ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺃﺟﻤﻌﻴﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ عزّ
ﻭﺟﻞ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻳﺎﺯﺩﻫﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻋﻈﻤﺖ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ( ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺤﺪﻳث
ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ ﺷﺪﻩ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ ﭼﻬﺎﺭﻣﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﻢ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩﻭ ﻫﻴﭻ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺠﺪﺩ ﻗﻮﺵ
ﻧﺰﻭﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﻋﻀﻮ
ﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺭﻭﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺡ القُدس ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻓﻮﻗﺒﺸﺮﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻮﻗﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.(ﻋﻈﻤﺖ)
ﺑﺰﺭﮔﻴﻮ ﻋﻈﻴﻢ
ﺧﺎﺹ ﺻﻔﺎﺕ ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻈﻴﻢ ﺍﺳﺖ
والّا رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ رَبّ ﺍﻋﻠﺎ
ﺍﺳﺖ)ﮐﻪﺍﺯ ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ( ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
) ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ(ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺧﻠﻖ)ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﻮﺩﻧﺪ.(
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺩﺭ ﻃﺮﺡ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻪ
ﺑﺸﺮ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺿﻤﻨﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻭﺍﺧﭻ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.پس ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ )( ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
( ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﺷﻨﺎﮔﺮﻯﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻃﻮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺩﺭ رؤیتﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﻫﻴﺠﺎﻥ ﺁ ﻧﻬﺎ
ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺶ ﻭمُقدّس
ﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺯ ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺎﺯ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﺪﻣﺎﺕﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪﻭ
ﻣﻔﻴﺪ ﮐﺴﺐﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺟﺴﻤﻮ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﺩﺭﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. والّا
ﺁﻧﮑﻪﺻﺪ ﺩﺭﺻﺪ
ﻭﻣﻄﻠﻘﺎﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪنفس ﻧﺪﺍﺭﺩﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰﻭ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺸﺮﻯﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفسﺍﺯ آثار
ﺁﻥ ﺧﻄﺎﻫﺎ ﻭ ﻏﻔﻠﺘﻬﺎ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖﻭﺗﻮﺣّﺶﻫﺎﻭﺍﺯﺩﻳﮕﺮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﻭﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮ
ﺃﺟﻤﻌﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺩ ( ﺍﻣﺎﻡﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻫﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻧﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎﮐﻪﻫﺪﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ ﺗﺄﻟّﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ(ﻫﺪﺍ
ﻭ ﺧﺪﺍﻯ)ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ( ﺁﻝ ﻭ
ﺃﻫﻞ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
) ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ(ﺃﺟﻤﻌﻴﻦ)
ﻫﻤﮕﻰﻭﻧﻴﺰ ﺑﺎ(ﺟﻤﻊ
ﻭ ﺟﻢ ﺷﺪﻥ) ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺩﻋﺎ
ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺻﻠﻪ ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺍﻳﻥﺎﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﻤﻌﺮﻓﻴﮑﺮﺩﻥ
رؤیائی
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺻﻠﻪ ﻫﺎ)
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺗﻮﺳّﻠﻰﺩﺭ ﭘﻨﺞ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻟﻌﺒﺎ.
(ﺿﻴﺎٴ)ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ(ﻭﻯ
ﺳﻮ)ﻭﺳﻤﺖ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ  ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ (ﻭﺿﻮﻯ)
ﻧﻤﺎﺯ ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ(ﻭﻯ ﺑﺴﻮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰﺗﺎ
پس ﺍﺯ ﻭﺿﻮﺡ ﻭ ﺩﻗّﺖ
ﺟﺴﺘﻦ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻥ(ﺳﻮ ﻭ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﺿﻮٴ)ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺗﺄﻟّﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﭼﻮﻥ لا
ﺍﻟﻪ ﺍلا ﺍلله ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻫﺴﺘﻰﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍلله ﻧﻴﺴﺘﻰ
)

حدیث
4681 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺴﺠّﺎﺩ ﺍﺳﺖ(ﺝ15ﺹ19 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻘﺎل
ﺮﺳﻮل الله ﻳﺎ
ﻋﻠﻰﺧﻠق الله
ﺍﻟﻨﺎس ﻣﻥ
ﺃﺷﺠﺎ ﺭﺷﺘّﻰ
ﻭﺧقنی ﻮ ﺃﻧﺖ
ﻣﻥ ﺸﺠﺮة ﻭﺍﺣﺪة
ﺃﻧﺎ ﺃﺻﻠﻬﺎ
ﻭﺃﻧﺖ ﻓﺮﻋﻬﺎ
ﻓﻄﻮبی ﻠﻌﺒﺪ ﺗﻤﺴّک
ﺒﺄﺻﻠﻬﺎ
ﻭﺃﮐل ﻤﻦ
ﻓﺮﻋﻬﺎ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﮔﻔﺖ
ﻳﺎﻋﻠﻰّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻣﻦ ﻭﺗﻮﺭﺍ
ﺍﺯ ﻳک ﺸﺠﺮﻩ
ﺁﻓﺮﻳﺪ. ﮐﻪ ﻣﻥ
ﺃﺻل ﺁﻥ ﻮﺗﻮ
ﻓﺮع ﺁﻥهستی (ﺷﺠﺮﻩ
ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺩم اﺯﻓﺼﻮل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ اﺯ
ﻓﺼﻮل ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻳک
ﺮﻭح ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
ﻔﺼﻮل نوع
ﺒﺸﺮﻯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی کند . ﻭ
ﺩﺭﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ
نوع بشری ﭼﻨﺪ
ﭘﻠّﻪﺍﻯ ﺒﺎلا
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ نوع
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﻭح ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻀﺮﻭﺭﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮع
ﺒﻌﺪﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖ الهی تر
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﻬﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ که
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻫم
ﺠﻨس ﻭ ( ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﺁﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭ ﺍﺻل ﺒﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺍﺭﺩ)
ﭘس ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ که
ﺑﺄﺻل ﺨﻮﺩ
ﻣﺘﻤﺴک ﺒﻮﺩ. (ﻃﻮﺑﺎ
ﻳﺎ ﺍﺗﻮﭘﻴﺎ ﻭ
ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻭﺧَﻠق
و خُلق الهی
ﺒﺮﺍﻯ غبد ﻭ
ﺑﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺃﺻﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻈ
کند ﻳﺎ ﻓﺼل
ﻨﻮع ﻴﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﮑﻤﻴل ﻮ
ﺑﺮﺗﺮ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس حیوانی
ﻭلی ﻧﻪ اینکه
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﮐﻨﺪ
ﺗﺎ ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣی
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺗﺒﻄ ﻮ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺒﻴﺎﺑﺪ ﻧﻪ ﺗﺮک
هرﺷﻬﻮﺩ ﻭﻧﻪ
ﺗﻮﻗﻒ ﺩﺭﻳک
مرحله ﺸﻬﻮﺩی
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩم ﺨﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺭﺩ (ﻣﻴﻮﻩ
ﺩﺭ ﺷﺎﺧﻪ
ﺩﺭﺧﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﻮلا که
ﺷﺎﺧﻪ ﻧﺒﻮﺕ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﻮﻩ
ﺩﺭﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺪﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﻬﺎ ﻮ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ.

حدیث
3582 - ا ﺯ ﺟﺎﺑﺮ ﺻﺤﺎﺑﻪ
ﺍﺳﺖ (ﺝ15ﺹ20 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺎ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﺕ
ﺑﻮﺩﻳﻢﻭ ﻋﻠﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ
ﻭﻯﻭﻣﺎ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻳﻢ
( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﺑﺤﺞ ﻭﺍﺟﺐ ﺗﻤﺘّﻊ ﺭﻓﺖ.ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻌﺮﻓﺎﺕ(ﻳﺎ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ)ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﻭ
ﻋﻠﻰ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻋﻠﻰ ﺑﺎ ﻭﻯﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺑﻌﻠﻰ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ : ﺍﺩﻥ ﻣﻨّﻰ
ﻳﺎ ﻋﻠﻰ ﻓﺪﻧﺎ ﻣﻨﻪ
ﻓﻘﺎﻝﺿﻊ ﺧﻤﺴﻚ
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﻔّﻚ ﻓﻰ
ﮐﻔّﻰﻓﺄﺧﺪ ﺑﮑﻔّﻪ
ﻓﻘﺎﻝ ﻳﺎ ﻋﻠﻰﺧﻠﻘﺖ
ﺃﻧﺎ ﻭ ﺃﻧﺖ ﻣﻦ ﺷﺠﺮﻩﺃﻧﺎ
ﺃﺻﻠﻬﺎ ﻭ ﺃﻧﺖ ﻓﺮﻋﻬﺎﻭ
ﺍﻟﺤﺴﻦ ﻭﺍﻟﺤﺴﻴﻦ
ﺃﻏﺼﺎﻧﻬﺎﻓﻤﻦ
ﺗﻌﻠّﻖ ﺑﻐﺼﻦ ﻣﻦ
ﺃﻏﺼﺎﻧﻬﺎﺃﺩﺧﻠﻪ
ﺍلله ﺍﻟﺠﻨّﻪ ﻳﺎ ﻋﻠﻰ ﺑﻤﻦ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﻮﻭ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪ.ﻭ ﮐﻒ ﺩﺳﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﮐﻒ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ ﻳﺎ
ﻋﻠﻰﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺷﺠﺮﻩ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﻣﻦ ﺃﺻﻞ ﻭﺗﻨﻪ ﺁﻥﻭﺗﻮ
ﺷﺎﺧﻪ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻰ ( ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭﺧﺖ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﻮﻩ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺑﺮ ﺗﻨﻪ ) ﻭﺣﺴﻦ ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﺷﺎﺧﮑﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﺣﺎﻣﻞ
ﻣﻴﻮﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﻗﺖ ) پس ﻫﺮ کس ﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﻭ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥﺒﺸﺎﺧﻪ
ﻫﺎ ﺷﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.( ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘﻴّﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻯﺎﻟﻬﻴﻔﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ رؤیتﻫﺎ.ﺗﻌﻠّﻖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺟﻤﻌﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪﻣﺤﻤﺪﻯﮑﻪﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﺍ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻠﻰ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﻭ قرّه ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ(ﮐﺘﺎﺏ) ﻳﺎ( ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ)ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ(ﻭﻇﻴﻔﻪ)ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ .

حدیث
4683 - ﺍﺯ ﺣﮑﻢ ﺻﺤﺎﺑﻪ
ﺍﺳﺖ (ﺝ17ﺹ13ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ : لا ﻳﻮٴﻤﻦ
ﻋﺒﺪﺣﺘّﻰ ﺃﮐﻮﻥ
ﺃﺣﺐ ﺍﻟﻴﻪ ﻣﻦ ﻧﻔﺴﻪﻭ
ﻳﮑﻮﻥ ﻋﺘﺮﺗﻰﺃﺣﺐ
ﺍﻟﻴﻪ ﻣﻦ
ﻋﺘﺮﺗﻪﻭ ﻳﮑﻮﻥ
ﺃﻫﻠﻰﺃﺣﺐ ﺍﻟﻴﻪ
ﻣﻦ ﺃﻫﻠﻪﻭ ﻳﮑﻮﻥ
ﺫﺍﺗﻰﺃﺣﺐ ﺍﻟﻴﻪ
ﻣﻦ ﺫﺍﺗﻪ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﻣﻮٴﻤﻦ ﻧﻴﺴﺖﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺮﺍﻳﺶ عزّﻳﺰ ﺗﺮ
ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮ ﺑﺎثُمّ.
( ﻣؤﻤﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ ﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.والّا
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺍﻭ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯﻬﺎﻯ
لاﺯﻣﺪﺭﺳﻠﻮﻙﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻠﺎﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﻓﺪﺍﺋﻰ ﺷﺪﻥ
ﺟﻨﮕﻰ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮپس ﺍﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
) ﻭ ﻋﺘﺮﺕ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ
ﻋﺘﺮﺕ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ . (ﻋﺘﺮﺕﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻭلاﻳﺖﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺷﺎﻣﻞ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻳﺎ ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍﻯ
ﻏﺎﻳﺐﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﺩﻳﮕﺮ.(ﻋﺘﺮﺕ)ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻋﺘﺮﺕ ﻫﻤﺎﻥ آثار
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻭﺍﺭﺷﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ) ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺃﻫﻞ
ﻣﺮﺍ عزّﻳﺰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺃﻫﻞ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ
( ﻧﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻠﮑﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺃﻫﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﮔﺮﭼﻪ ﺃﻫﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍلا
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﺎﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺍﻭ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻦ ﻭﻋﻠﻰ
ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢﭼﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺸﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺩﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
) ﻭﺫﺍﺕ ﻣﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﺵ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩ ( ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪﻭ ﺑﺬﺍﺕ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺍلا ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥﺁﻥ ﺫﺍﺕ ﻭ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث
4684 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﻣﺠﺘﺒﻰ (ﺝ15ﺹ20
بحاﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ
ﺍلله ﺍﻥ ﻓﻰ ﺍﻟﻔﺮﺩﻭﺵ
ﻟﻌﻴﻨﺎﺃﺣﻠﻰ ﻣﻦ
ﺍﻟﺸﻬﺪﻭ ﺃﻟﻴﻦ
ﻣﻦ ﺍﻟﺰﺑﺪﻭ
ﺃﺑﺮﺩ ﻣﻦ ﺍﻟﺸﻠﺞﻭ
ﺃﻃﻴﺐ ﻣﻦ ﺍﻟﻤﺴﻚﻓﻴﻬﺎ
ﻃﻴﻨﻪﺧﻠﻘﻨﺎ ﺍلله
عزّﻭﺟﻞ ﻣﻨﻬﺎﻭ
ﺧﻠﻖ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ ﻣﻨﻬﺎﻓﻤﻦ
ﻟﻢ ﻳﮑﻦ ﻣﻦ ﺗﻠﻚ
ﺍﻟﻄﻴﻨﻪﻓﻠﻴﺶ
ﻣﻨّﺎﻭ لا ﻣﻦ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎﻭﻫﻰ
ﺍﻟﻤﻴﺸﺎﻕ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺃﺧﺬ ﺍلله عزّ ﻭﺟﻞ
ﻋﻠﻰ ﻭلاﻳﻪ ﺃﻣﻴﺮ
المؤمنین ﻋﻠﻰ
ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﺩﺭ ﻓﺮﺩﻭﺵ ﺑﻬﺸﺖﭼﺸﻤﻪﺍﻯ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﺴﻞ ﻭﻧﺮﻡ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﮐﺮﻩ ﻭ ﺳﺮﺩ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻳﺦﻭﻣﻌﻄّﺮ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺸﻚ ﺍﺳﺖ.(ﻓﺮﺩﻭس
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﺩﻳس ﺑﻬﺸﺖ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭ
ﭘﺮﺍﺩﺍﻳس ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ.ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻤﺎﻥ( ﺗﻦ ﻓﺮ ﻳﺎﻓﺘﻪ
) ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻴﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻮﺭﻯﻭ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻭﺭﺍﺣﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.والّا
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﻐﺬﺍ ﻧﻴﺴﺖ. (ﻋﻴﻦ)
ﭼﺸﻤﻪ ﻭ ﭼﺸﻢ ﺍﺳﺖﻳﺎ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﭼﺸﻤﻪ ﮔﻞ ﻭ ﻃﻴﻨﺘﻰ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﻓﺮﻳﺪ.(
ﺗﻦ ﻭ ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻋﻨﺎﺻﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺪﻳﻢ ﺑﮑﻠّﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮔﻞ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮐﻮﺯﻩﮔﺮﺍﻥ
ﺑﺎ ﭘﺨﺘﻦ
ﻇﺮﻭﻑ ﺳﻔﺎﻟﻴﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺤﮑﻢ ﻣﻴﺴﺎﺧﺘﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥﺎﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻋﻘﻠﻰ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺟﺴمی ﺒﺮﺗﺮ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﺸﻖ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺮﻭ ﺻﺒﺮﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﭼﻪ
ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯﮐﻪ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮔﻞ ﺁﻓﺮﻳﺪ(
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﻄﺢ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎلاﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ.ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) پس ﻫﺮ کس ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﮔﻞ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪﺍﺯ
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﺯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ( ﺍﺯ ﻣﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥﻭ ﺍﺯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ.ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻦ ﻃﻴﻨﺖ ﮔﻨﺎﻫﻴﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﺴﺄﻟﻪﺟﺒﺮ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮکس
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺟﺒﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩﻭﺑﺎﻟﻌﮑﺶﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﻭﺩ)
ﻭ ﺍﻳﻦ ﮔﻞ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺸﺎﻕ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ عزّﻭﺟﻞ
ﺑﺮ ﻭلاﻳﺖ ﺃﻣﻴﺮ
المؤمنین ﻋﻠﻰ
ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﮔﺮﻓﺖ
( ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻣﻮلاﻭﻧﻪ
ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ ﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﺃﻋﻢ
ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻪ ﻳﺎ ﺳﻨّﻰ
ﺯﻳﺮﺍ ﻃﻴﻨﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎ ﻗﺒﻮﻝ
ﻭلاﻳﺖﺍﻣﮑﺎﻥ ﺷﺎﻧﺶ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻗﺎﺋﻤﺮﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻭلاﻳﺖﺷﺎﻣﻞ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ. ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ
ﻋﺼﺮ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ . ﻣﻴثاﻕ
ﻳﺎ پیماﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﺑﺎ
ﻭﺷﺎﻕ ﻭ ﻃﻨﺎﺏﻭ
ﻣﻴﺨﮑﻮﺏ ﺷﺪﻥ ﺑﻴﻚ
ﻣﺒﺪﺃ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻋﺪﻡ ﺗﺮﻙ
ﺁﻥ ﺗﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ.ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ.ﻭ ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﻣﻬﺪ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﺸﻮﺩ.پس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥﻭﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
لاﺯﻡ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. (ﻓﺮﺩﻭس
) ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻛﻨﮑﻨﻨﺪ.والّا
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

حدیث
4685 - ﺍﺯ ﺃﺑﻮ ﺳﻌﻴﺪ
ﺧﺪﺭﻯ ﺻﺤﺎﺑﻪ ﺍﺳﺖ
(ﺝ15ﺹ21ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻧﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻳﻢﮐﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺁﻣﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺑﻠﻴﺶ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ  ﺁﻳﺎ ﺍﺳﺘﮑﺒﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻯﻳﺎ ﺍﺯ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﺎﻟﻰ ﻫﺴﺘﻴﭽﻴﺴﺖ؟(ابلیس
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺳﺘﮑﺒﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺁﺩﻡ ﻳﺎ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭلاﻳﺖ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻣﺘﮑﺒّﺮ)ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺰﺭﮒ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﮑﺸﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺣﻘﻴﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻟﻰ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺍ ﺑﺰﺭﮒ
ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﺳﺘﮑﺒﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺟﺎﻫﻞ ﻣﺪﻋﻰ
ﻋﻠﻢﻭﻳﺎ ﻓﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﺑﺰﺭﮒ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪﺍﺯ(ﻋﺎﻟﻴﺎﻥ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺃﺵ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﻭﻣﻌﻠّﻤﺎﻥ ﻫﺮکسﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺑﺮ
ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.)
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﺋﻞ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻴﺎﻥ ﭼﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟(
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻌﻠﻮ ﻣﻘﺎﻡ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩﻩ
) ﻭ ﺁﻳﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻫﻢ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟(
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻴﻮﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪﻭﻟﻰ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻣﺠﺮﻯ ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖﻭﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺮکس ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ (ﻋﻠﻮ)ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻣﻨﺰﻟﺖ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺩﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎﮐﺎﻣﻠﺎ ﻭﺣﺸﻰ
ﻭﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
)ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺃﻧﺎ ﻭ ﻋﻠﻰ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﺍﻟﺤﺴﻦ
ﻭﺍﻟﺤﺴﻴﻦﮐﻨّﺎ
ﻓﻰ ﺳﺮﺍﺩﻕ ﺍﻟﻌﺮﺵﻧﺴﺒّﺢ
ﺍللهﻭ ﺗﺴﺒّﺤﺎﻟﻤﻠﺎﺋﮑﻪﺑﺘﺴﺒﻴﺤﻨﺎﻗﺒﻠﺃﻥ
ﻳﺨﻠﻖ ﺍلله عزّ
ﻭﺟﻞ ﺁﺩﻡ ﺑﺄﻟﻔﻰ
ﻋﺎﻡ ﻓﻠﻤّﺎ ﺧﻠﻖ
ﺍلله عزّﺟﻞ ﺁﺩﻡﺃﻣﺮ
الملائکة ﺃﻥ ﻳﺴﺠﺪﻭﺍ
ﻟﻪﻭ ﻟﻢ ﻳﺄﻣﺮﻧﺎ
ﺑﺎﻟﺴﺠﻮﺩ ﻓﺴﺠﺪﺕ
الملائکة ﮐﻠّﻬﻢ
ﺍلا ابلیسﻓﺎﻧّﻪ
ﺃﺑﻰ ﺃﻥ ﻳﺴﺠﺪﻓﻘﺎﻝ
ﺍلله ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺃﺳﺘﮑﺒﺮﺕﺃﻡ ﮐﻨﺖ
ﻣﻦ ﺍﻟﻌﺎﻟﻴﻦ؟ﺃﻯ
ﻣﻦ ﻫﻮٴﻠﺎٴ ﺍﻟﺨﻤس
ﺍﻟﻤﮑﺘﻮﺏ
ﺍﺳﻤﺎٴﻮﻫﻢ ﻓﻰ
ﺳﺮﺍﺩﻕ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﻣﻦ ﻭ ﻋﻠﻰ ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺣﺴﻦ ﻭﺣﺴﻴﻦﺩﺭ
ﺳﺮﺍﭘﺮﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﺵ ﺑﻮﺩﻳﻢﮐﻪ
ﺗﺴﺒﻴﺢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢ.ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﺎ ﺗﺴﺒﻴﺢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﺩﻡ ﺑﺪﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻮﺩ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ ﺑﺂﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺑﺒﺎلاﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ ﺍﻟﮕﻮ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺭﺑﺎﺏﻧﻮﻉ
ﻭﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎلاﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎ ﺭﻭﺡ
ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺍﺻﻠﺒﺒﻬﺸﺖﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺯﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺑﻔﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺍﻣﺎ ﺁﺩﻡ
ﺍﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡﮐﻪ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻗﺒﻞ ﺑﻮﺩﻩﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻨﺪ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺑﺎلا ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﺩﻡ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎلا
ﻣﻴﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﻭﺡ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺡ ﻳﻚ
ﻭﻳﺮﻭﺵ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ پس ﺍﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺣﺴﻦ ﻭﺣﺴﻴﻦ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﺒﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﻓﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻦﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎﻳﻦ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺎلا ﻣﻴﺮﻭﻧﻬﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﻘﺶ ﺣﺴﻴﻦ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ(ﺷﻬﻴﺪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ)ﮔﺮﺩﺩﺗﺎ ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭﻧﺎ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﺯ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻧﻮﺭ ﻮﺭﺕﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝﺭﻗﻢ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﻳﻚ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻭ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺩﺭﺍﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺯﻝ ﺑﻰ ﺍﺑﺘﺪﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻤﺪﻳﺪ ﻭ
ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻫﺴﺖ ) ﻭﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺩﻡ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﺑﻤﻠﺎﺋﻚ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺳﺠﺪﻩ ﺑﻮﻯ
ﺩﺍﺩ ( ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻧﻮﺭ ﻋﻘﻞﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻘﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻭﻟﻰ ﺑﻤﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻧﺪﺍﺩﮐﻪ ﺳﺠﺪﻩ
ﺑﺂﺩﻡ ﮐﻨﻴﻢ . ( ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖﻫﻢ ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﺼﻮﻥ ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻮﺳﻞ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍلا
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﻤﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺳﺠﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺑﺨﺎﻙ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ) ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺳﺠﺪﻩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻣﮕﺮ ابلیس
( ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ ﺍﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻧﻪ ابلیس نفس
أمّاره ﺷﺨﺺﮐﻪ
ﻃﻴﻨﺖ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ) ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺴﺠﺪﻩ ﻧﺸﺪ ( ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙﻃﺒﻖ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ ﺁﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻴﻨﻰ ﻭﺗﮑﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻰﻭ ﻳﺎ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻮﺩﻩﺍﻯ؟
( ﮐﻪ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﻳﺴﺖ
ﺳﺠﺪﻩ ﺁﺩﻡ ﮐﻨﻰ
) ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻯﮐﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮ ﺳﺮﺍﭘﺮﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﺵ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ؟( ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﺍﮔﺮ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﻤﺎﻣﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩﻧﺪ .ﻟﺒﺘﻪﻣﺮﺩﻩﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻭ ﺳﺠﺪﻩ ﺍﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ
ﻣﻌﺎﻑ ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻌﺼﻴﺖﻭ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﻣﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺿﻊ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻤﻔﻴﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﻩﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.(ﺳﺮﺍﺩﻕ)
ﺟﻤﻊ (ﺳﺮﺩﻕ) ﻳﺎ (ﺳﺮﮐﻮﺏ)
ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ ﻭﺟﻨﮕﻠﻬﺎ
ﻭﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
ﭼﺎﺩﺭﻯ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﺁﺳﻴﺒﻰ ﻧﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺧﻴﻤﻪ ﻫﺎ ﻳﺎ
ﺷﺎﻩ ﻧﺸﻴﻦ ﻫﺎﺋﻰﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻔﺮ ﻭﺻﺤﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺑﺮ ﺩﻝ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ .

حدیث
4686 -ﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ15ﺹ۲۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﺍلله
ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰﺧﻠﻖ
ﻣﺤﻤﺪﺍ ﻭ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻦ ﻃﻴﻨﻪ ﻋﻠّﻴّﻴﻦ
ﻭ ﺧﻠﻖ
ﻗﻠﻮﺑﻬﻢ ﻣﻦ ﻃﻴﻨﻪ
ﻓﻮﻕ ﺫﻟﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻃﻴﻨﺖ ﻭﮔﻮﻫﺮﻯ
ﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ ﺁﻓﺮﻳﺪ
( ﻣﻘﺎﻡ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯﻋﺮﺵﺑﺎلاﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﺍﺑﺘﺪﺍ ﺷﺨﺺ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ ﺑﻌﺪ
ﻣﻮلا ﻭﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻳﻦ ﻃﻴﻨﺖﻭﺍﻳﻦ
ﺫﺍﺕ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.( ﻃﻴﻦ ) ﻳﺎ
ﮔﻞﻫﻤﺎﻥ ﺟﻴﻦ ﻭ
ﺟﻦﻳﺎ ﮊﻥ ﻭ ﺟﻨﻴﻦ
ﻭﺟﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﺟﻮﻫﺮ
ﻳﺎ ﮔﻮﻫﺮ ﺃﺻﻞ ﺃﺻﻴﻞ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ) ﻭ ﺩﺭ ﻃﻴﻨﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻀﺤﻰ ﺷﺪﮐﻪ
ﻃﻴﻨﺖ ﺃﻣﻴﺮ المؤمنین
ﺍﺯ ﺁﻥ(ﻧﻀﺢ ﻭ ﻃﻴﻨﺖ)ﻣﺤﻤﺪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ(ﺟﺒﻠّﺖ
ﻭ ﺫﺍﺕ)ﺟﺒﻠّﻰ ﺩﺭ
ﻣﻮلاﺩﺭ ﺁﻣﺪ.ﺟﺒﻠّﺖ
ﻭ ﻃﻴﻨﺖﻫﻤﺎﻥ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭ
ﺫﺍﺕﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻴﺎﺳﺖ.ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﻓﻌﻠﻴﮑﺴﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪﮐﻤﺎلاﺕ
ﺑﺎلاﺗﺮﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺩﺭﺟﻪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺑﺮﺳﻴﺪ. ﻭﻧﻀﺢ ﻃﻴﻨﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻴﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﻮ
ﺑﻌﺶ ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺫﺍﺕ ﻣﺤﻤﺪﺑﻮﺍﺻﻞ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻧﻴﻚ ﻃﻴﻨﺖ
ﻭﺫﺍﺕ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﺤﺪ
ﮐﺎﻓﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﻃﻴﻨﺖ
ﻣﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥﻤﺎ ( ﺭﺍﻭﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻴﻨﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪپسﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ) ﻧﻀﺤﻰ
ﻳﺎﻓﺖﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺟﺒﻠّﺖ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪ (ﺍﻣﺎﻡ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻭ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺭﺳﻴﺪ . ﻭ(ﻧﻀﺢ
ﻭﺭﺷﺪ ﻭ ﺑﻠﻮﻍ)ﻳﺎﻓﺘﻢﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻭﻳﺎﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﮐﻨﻴﻢ ) ﻟﺬﺍ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﻮﺭﺯﺩ ﻭ ﻣﻰ ﻃﭙﺪﻭ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻋﻄﻒ
ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻪﺍﻯ ﺩﺍﺭﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ( ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻴﺒﺴﺘﻪ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ) ﻭﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺒﺮ ﻫﺴﺘﻴﻢ
( باعث ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﺑﺮﮐﺖ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ
ﺷﺮﻭﺕ ﻣﺎﻟﻰ ) ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺑﺮﺍﻯﻤﺎ ﭼﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ باعث ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﺿﺎﻓﻰ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎﺍﺳﺖ)ﻭ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺧﻴﺮ ﺍﺳﺖﻭﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺧﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪﺑﺎﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻧﻘﺸﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﺸﺮﺗﺎ
ﻃﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﺑﺒﺎﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺿﺎﻓﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.(ﻟﻄﻒ)ﻭﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﻭ ﺗﺮﺣﻢ ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻴﮑﻰ ﺍﺳﺖ. (ﺗﺤﻨﻦ)ﮐﺸﺶ
ﺷﺪﻳﺪ ﺑﺪﻝ ﺑﻤﺤﺒﻮﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ .

حدیث
4687 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ المؤمنین
(ﺝ15ﺹ۲۲ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺧﻠﻖ ﺍلله
ﺍلأﻧﺒﻴﺎٴ ﻭ ﺍلأﻭﺻﻴﺎٴ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﺠﻤﻌﻪﻭ
ﻫﻮ ﺍﻟﻴﻮﻡ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺃﺧﺬ ﺍلله ﻣﻴﺸﺎﻗﻬﻢﻭ
ﻗﺎﻝﺧﻠﻘﻨﺎ ﻧﺤﻦ
ﻭ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ ﻣﻦ ﻃﻴﻨﻪ
ﻣﺨﺰﻭﻧﻪلا ﻳﺸﺬ
ﻣﻨﻬﺎ ﺷﺎﺫ ﺍﻟﻰ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎﻣﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﺻﻴﺎ ﺭﺍ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺁﻓﺮﻳﺪ.( ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ(ﺟﻢ)
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺨﻮﺩ
ﺷﺪﻥﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ.ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎﻯﺎﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎﺑﺎﻳﺪ(ﺟﻢ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺟﻤﻊ) ﺷﻮﻧﺪ.ﻳﺎ
(ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ) ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ 7ﺩﺭ
ﻳﻚ(ﺁﺩﻳﻨﻪ) ﺟﺸﻦ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻮﺩ
) ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﺎﻕ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺖ.( ﻣﻴﺸﺎﻕ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪﻭﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ ﺗﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﻌﺎﻓﻰ
ﺍﺯﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺭﻭﺯ ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ
ﺭﻭﺯ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭﺭﻭﺯ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺎﺳﺖ
ﻭﺭﻭﺯ ﺳﻪ ﺷﻨﺒﻪ
ﺭﻭﺯ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺩﻭﺷﻨﺒﻪ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺭﻭﺯ ﻳﮑﺸﻨﺒﻪ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﻧﺰﺩ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ مُقدّس
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻭﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.(ﺍﻭﺻﻴﺎ)ﺟﻤﻊ
ﻭﺻﻰ ﻳﺎ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰﺑﻌﺪ
ﺍﺯﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻮﺍلا ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥﻭﺻﻴّﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻭﺻﻰﮐﻪﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﭘﻴﺮ
ﻭﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺪﻫﻨﺪ)ﻭﺳپس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎ ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ
ﺭﺍ( ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
) ﺍﺯ ﻃﻴﻨﺖﻭ(ﮔﻞ ﻣﺨﺰﻭﻧﻰ)
ﺁﻓﺮﻳﺪ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺘﺸﻨﺎ ﻭ ﺣﺬﻑ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ.( ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻰ
ﮔﺮﺩﺩﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﻫﺪ. (ﺷﺎﺫ)
ﻳﺎ ﺍﺳﺘثنا ﻭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺯﺩﻩ ﺷﺪﻩ. (ﺷﻨﺒﻪ)ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻮ(ﺳﺒﺖ) ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭعزّﻟﺖﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻌﻄﻴﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ ﺭﻭﺯ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻭﺗﻔﺮﻳﺢ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﺒﻞ ﻭﮐﻢ ﮐﺎﺭ
ﺗﻨﻬﺎﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﻭ ﺷﺐ
ﺟﻤﻌﻪ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)

حدیث
4688 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ15 ﺹ۲۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﺍلله
عزّﻭﺟﻞ ﺧﻠﻖ ﻣﺤﻤﺪﺍ
ﻭ ﻋﺘﺮﺗﻪ ﻣﻦ ﻃﻴﻨﻪ
ﺍﻟﻌﺮﺵﻓﻠﺎ ﻳﻨﻘﺺ
ﻣﻨﻬﻢ ﻭﺍﺣﺪ ﻭ لا
ﻳﺰﻳﺪ ﻣﻨﻬﻢ ﻭﺍﺣﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ عزّﻭﺟﻞ
(ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮﻭ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ) ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﺘﺮﺕ
ﺍﻭﺭﺍﺍﺯ ﮔﻞ ﻋﺮﺵ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ ( ﺧﻠﻖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺑﺎﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵرَبّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻧﺒﻮﺕﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
(ﻋﺘﺮﺕ)ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ(آثار
ﺑﺎﻗﻰ)ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
پس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻭ
ﻃﻴﻨﺖ ﻳﺎ ﮔﻞ ﻭﺟﻮﺩﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﻧﺎ
ﻓﺘﺪﻟّﻰ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ
ﻧﻪ ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.(
ﻫﺮکس ﺑﺎ ﻫﺮ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻭ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺯﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻓﻰ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻫﻴﭻ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺯﻳﺎﺩ ﺗﺮ
ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻘﻠّﺐ ﻭ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺁﻥ ﮔﺮﻭﻩ
ﺷﻮﻧﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﻢ ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﻣﺘﻌﺼّﺒﻴﻦ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﻮلاﻳﺖ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻤﻰ ﺭﺳﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﺑﺎلا ﺑﺮﻭﻧﺪ .

حدیث 4689 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﺍﺳﺖ (ﺝ15ﺹ23ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﺍلله
عزّﻭﺟﻞ ﺧﻠﻖ ﻣﺤﻤﺪﺍ
ﻭ ﻋﻠﻴّﺎ ﻭ ﺍلأﺋﻤّﻪ
ﺍلأﺣﺪ ﻋﺸﺮ ﻣﻦ
ﻧﻮﺭ ﻋﻈﻤﺘﻪ
ﺃﺭﻭﺍﺣﺎ ﻓﻰ ﺿﻴﺎٴ
ﻧﻮﺭﻩﻳﻌﺒﺪﻭﻧﻪ
ﻗﺒﻞ ﺧﻠﻖ ﺍﻟﺨﻠﻖﻳﺴﺒّﺤﻮﻥ
ﺍلله عزّ ﻭﺟﻞ ﻭ
ﻳﻘﺪﺳﻮﻧﻪﻭﻫﻢ
ﺍلأﺋﻤّﻪ ﺍﻟﻬﺎﺩﻳﻪ
ﻣﻦ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺍلله ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺃﺟﻤﻌﻴﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ عزّ
ﻭﺟﻞ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻳﺎﺯﺩﻫﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻋﻈﻤﺖ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ( ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺤﺪﻳث
ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ ﺷﺪﻩ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ ﭼﻬﺎﺭﻣﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﻢ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮﺵ ﺻﻌﻮﺩﻭ ﻫﻴﭻ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺠﺪﺩ ﻗﻮﺵ
ﻧﺰﻭﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﻋﻀﻮ
ﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺭﻭﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺡ القُدس ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻓﻮﻗﺒﺸﺮﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻮﻗﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.(ﻋﻈﻤﺖ)
ﺑﺰﺭﮔﻴﻮ ﻋﻈﻴﻢ
ﺧﺎﺹ ﺻﻔﺎﺕ ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻈﻴﻢ ﺍﺳﺖ
والّا رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ رَبّ ﺍﻋﻠﺎ
ﺍﺳﺖ)ﮐﻪﺍﺯ ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ( ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
) ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ(ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺧﻠﻖ)ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
(ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺩﺭ ﻃﺮﺡ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻪ
ﺑﺸﺮ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺿﻤﻨﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻭﺍﺧﭻ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.پس ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ )( ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
( ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﺷﻨﺎﮔﺮﻯﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻃﻮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺩﺭ رؤیتﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﻫﻴﺠﺎﻥ ﺁ ﻧﻬﺎ
ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺶ ﻭمُقدّس
ﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺯ ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺎﺯ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﺪﻣﺎﺕﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪﻭ
ﻣﻔﻴﺪ ﮐﺴﺐﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺟﺴﻤﻮ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﺩﺭﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. والّا
ﺁﻧﮑﻪﺻﺪ ﺩﺭﺻﺪ
ﻭﻣﻄﻠﻘﺎﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪنفس ﻧﺪﺍﺭﺩﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰﻭ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺸﺮﻯﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفسﺍﺯ آثار
ﺁﻥ ﺧﻄﺎﻫﺎ ﻭ ﻏﻔﻠﺘﻬﺎ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺗﻮﺣّﺶﻫﺎ ﻭ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ ﻭﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮ
ﺃﺟﻤﻌﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺩ ( ﺍﻣﺎﻡﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻫﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻧﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎﮐﻪﻫﺪﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ ﺗﺄﻟّﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ(ﻫﺪﺍ
ﻭ ﺧﺪﺍﻯ)ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ( ﺁﻝ ﻭ
ﺃﻫﻞ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
) ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ(ﺃﺟﻤﻌﻴﻦ)
ﻫﻤﮕﻰﻭﻧﻴﺰ ﺑﺎ(ﺟﻤﻊ
ﻭ ﺟﻢ ﺷﺪﻥ) ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺩﻋﺎ
ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺻﻠﻪ ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰﺍﺯ
ﻃﺮﻳقﻤﻌﺮفی
کرﺩﻥ رؤیائی
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺻﻠﻪ ﻫﺎ)
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺗﻮﺳّﻠﻰﺩﺭ ﭘﻨﺞ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻟﻌﺒﺎ.
(ﺿﻴﺎٴ)ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ(ﻭﻯ
ﺳﻮ)ﻭﺳﻤﺖ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
(ﻭﺿﻮﻯ) ﻧﻤﺎﺯ ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ(ﻭﻯ
ﺑﺴﻮﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰﺗﺎ
پس ﺍﺯ ﻭﺿﻮﺡ ﻭ ﺩﻗّﺖ
ﺟﺴﺘﻦ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻥ(ﺳﻮ ﻭ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﺿﻮٴ)ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺗﺄﻟّﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﭼﻮﻥ لا
ﺍﻟﻪ ﺍلا ﺍلله ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻫﺴﺘﻰﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍلله ﻧﻴﺴﺘﻰ
)

حدیث
4689 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎن
ﺼﺎﺩق ﺳﺖ(ﺝ15ﺹ23ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ الله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎلی ﺨﻠق
ﺃﺭبعة ﻋﺸﺮ
ﻧﻮﺭﺍ ﻗﺒل ﺨﻠق
ﻘﺎل ﺨﻠق
ﺒﺄﺭبعة ﻋﺸﺮ
ﺃﻟﻒﻋﺎﻡ ﻓﻬی
اﺭﻭﺍﺣﻨﺎ
ﻓﻘﻴل له ﻳﺎ
ﺍﺑﻥ ﺮﺳﻮل الله
ﻭ ﻣﻥ الأﺭبعة
ﻋﺸﺮ؟ ﻓﻘﺎﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
ﻮﻓﺎﻃمة ﻭ
ﺍﻟﺤﺴﻥ ﻮ
ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻭ ﺍلأﺋمة
ﻣﻥ ﻮُﻟﺪ
ﺍﻟﺤﺴﻴﻥ
ﺁﺧﺮﻫﻢ
ﺍﻟﻘﺎﺋﻢ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻴﻘﻮم
ﺒﻌﺪ ﻏﻴﺒﺘﻪ
ﻓﻴﻘﺘل
اﻟﺪﺟّﺎل ﻮ
ﻳﻄﻬّﺮ ﺍلأﺭﺽ
ﻣﻥ کلّ ﺠﻮﺭ ﻭ
ﻇﻠم ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی
ﭽﻬﺎﺭﺩﻩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺍ ﻗﺒب اﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺴتی
ﺒﭽﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ( آخرین
از بی نهایت بیگ
بنگ در چهار
ده بلیون یا
تلریون ﺳﺎﻝ)
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ (ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
که خود را از
از سلسله بی
بدایت با کسب
ﺟﻨس و سلسله
انواع ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﺑﺎ ﻋﻘل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل و بالقوّه
کنونی ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ببالاترین
فصل نوع بالاﺗﺮین
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺴﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺖ فرشته
گونه ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ که
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ
ﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ
ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ)
ﺑﺎﺯﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻧﻮﺭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﻦ
تیدآل های
میسّر برای
نوع بشری ﺷﺎﻣل
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻤﺎک
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ و برترین
الوهیّت ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻓﺮﺻﺖ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺤﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
در برابر
حیوانات
الوهیّت
ولایت محمدی
را ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. والّا
ﭼﻮﻥ ﺤﻠّﺎج ﻮ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺤﻠّﺎج کشاه شده
و ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮ ﺟﺎﻫﻞ
قاتل انبیا  ﻓﺘﻮﺍﻯ
ﻘﺘل آنان ﺪﺭ
ﺳﺘﻤﮕﺎهی
ﺑﻨﺎم
ﺪﺍﺩﮔﺎﻩ ﻭ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺷﺮﻉ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﮐﺸﺘﻪ ﻭﺩﺭ
ﭘﻮﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻳﺎ (ﻣَثَله
ﻭ ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ(ﻣﻠﺄ)
و ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻳﺎ
ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
اﻧﺒﻴﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯﻘﺒل
اﺯ ﻣﺤﻤﺪ بوده
و ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ و
این همانی
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ رب
النوع و ایدآل
کمال نوع بشری
را ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻴچ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺣتی غیسی
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﺪﻧﻴﺎی
بشری آمده .
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﺑﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
به ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ امکان
ﺭﺟﻌﺖ با نوع
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه
ﺒﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ و ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺟﻌﺖ ﺑﻌﺪﻯ
بجهان کرﺩ) ﮐﻪ
ﺁﻥ ﭽﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻧﻮﺭ ﺍﺭﻭﺍج
ﻤﺎ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. (ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﺳﭙس
ﺍﺭﻭﺍح
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
شده ﻮﺍﺻل ﺒﺂﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﺳﭙس ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﻥ ﭽﻬﺎﺭﺩﻩ
ﮐﺪﺍم هستند؟
ﺍﻣﺎم اﻓﺰﻭﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ ﻮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭﺣﺴﻥ
ﻮﺣﺴﻴﻦ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺣﺴﻴﻦ(ﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺤﺴﻴﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎنی
ﺤﺴن اﺳﺖ.
ﻭﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺍﻭلاﺩ
ﺣﺴﻴﻦ ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺣﺴﻴﻥ
زنده هستند.
ﺯﻳﺮﺍ ( ﺷﺎﻫﺪ ﺷﻬﻴﺪ
) ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮﮒ سلوکی
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ که
ﺑﺨﻠﻖ بشری
ﻣﺒﻌﻮث
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ) و
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺎﺋم ﻤﺎ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻏﻴﺒتش ﺩﺟّﺎل
ﺮﺍ ﻣﻴﮑﺸﺪ. (ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
اﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ غایب
نیست . و ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺩﺟّﺎل
کاﺫﺏ که ﻧﻔس أمّاره
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﻭ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻥ
ﺸﻴﻄﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺁﻥ
ﻨﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺭﺍهی
ﺪﺭ ﺩل
ﻤؤﻤﻨﺎﻥ اوم
کرده ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ
قشری یا غیر ﻭلاﻳﺖ
بحق ﺍﮔﺮ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
نیزﻋﺒﺎﺩﺕ
محمد را ﮐﻨﻨﺪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺍﺯ
ﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ بی
نتیجه الهی
ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻮلاﻳﺖ
ﺣﺴﻴنی ﻮ ﺣﺴنی
ﻮ ﻓﺎﻃمی ﻮ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻨﺨﻮﺩ ﺳﻴﺎﻩ
خیالی ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻣﻌﺼﻮم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﮔﺎهی
ﺒﺎﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺎﺫﺏ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻥ
گوﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻃل غیر ﻭلاﻳﺖ
بمعرفی
خداوند ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (ﻣﺴﻴج
ﺪﺟّﺎﻝ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم را
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺴﻴح ﺨﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻣﻥ
که ﻣﺴﻴح
ﺼﺎﺩقی هستم  ﻣﺮﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻴﺪ.
ﭘس ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻤﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻥ
کند ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣﺴﻴح
ﺪﺟّﺎل اﺳﺖ
ﻭﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
بهر دین و
مذهبی ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺩﺟّﺎل کاﺫﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﮑلّی اﺯﺧﻮﺩ
ﻃﺮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺗﻮﺑﻪ
نصوح و سلوک ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺩﺭک
ﺨﻄﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺗﮑﺒّﺮ ﻭ
ﺍﺳﺘﮑﺒﺎﺭی
ﺸﺎﻥ ﻨﺪﻫﻨﺪ) ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﺯﻫﺮ ﻇﻠم ﻮ
ﺟﻮﺭﻯ ﭙﺎک
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ( ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭلاﻳﺖ
مرتضوی
وﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍلا
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
عصر ﺧﻮﺩ ﺗﻠﺎﺵ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ گشتاﺭ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ.
ﻘﺎﺋم اﻣﺎﻡ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ
ﻭﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎتی ﻘﺎﺋم
عصر ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣلی اﻟﻬﻰ (ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻣﺘﺼﺪﻯ)
ﺑﺘﻌﻠﻴم
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ الهی
ﺨﻮﺩ ﻗﻴﺎم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻣﻰ
ﻗﺎﺋم عصر ﻭ
ﺩﻳﻥ ﺨﻮﺩ
میباشد
ﻭﻫﻤﺮﺍﻫﻴﺎﻥ
ﻘﺎﺋم ﺪﺭ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
الهی اﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﺎﺹ
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻔﻮق
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﺎﻛﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﭙﺎک
ﺸﺪﻧﺪ ﭘﺎک
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺟﻮﺭ ﻭ ﺳﺘک
ﺒﺨﻮﺩ ﻭﺳﺘم
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﻇﻠﻤﺖ ﺟﻬل ﺨﻮﺩ
ﻭﺗﺤﻤﻴق ﻮ
ﺍﺳﺘﺤﻤﺎﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻫﺮﻧﻮﻋی ﻨﻴﺰ
ﻗﺎﺋمی ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺯﻧﺪﮔی اﻧﻮﺍﻉ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻣﺘﺼﺪّﻯ
ﺒﻘﻴﺎم عملی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻗﻮﺍم
ﻮ ﺍﺳﺘﺤﮑﺎم و
الگوی الهی
ﻴک ﻨﻮع اﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﺪﺁل کمال
و اﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭتکاملات
ﻧﻮع مرﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋک
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻴﺎ ﻭلاﻳﺖ.
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺮﻭحی
یک ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
رجعت ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
بجهان ﺸﻮﺩ.
ﻏﻴﺒﺖ ﺍﻣﺎم
ﻘﺎﺋم
ﺪﺭﻫﺮﺩﻳنی
ﻘﺒلا نیز
ﺒﻮﺩﻩ. ﮐﻪ
ﺗﻌﺪﺍﺩﻯ اﻣﺎم
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎن
ﻤﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ
ﻭلیﺒﻌﺪﺍ
ﺑﻌﻠّﺖ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﮐﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧﺪک ﺸﺪﻥ
عاﻣﻠﺎﻥ ﺒﺎ
ﺁﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻏﻴﺒبی
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻳﻌنی اﻧﺴﺎنی
اﺯ ﺑﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﺨﻮﺩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎنی اﻭ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺁﺷﻨﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻨﺠﺘﻥ
ﺁﻟﻌﺒﺎ ﺷﺎﻣل
ﺘﻤﺎم ﺁﻥ
ﭽﻬﺎﺭﺩﻩ ﻧﻮﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ در
مقام ﺣﺴﻥ هستند
ﻭﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺤﺴﻴﻥ زنده ای
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻔﺎﻃمی ﻮ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭؤﻴﺎﺋی
ﻮﻣﻠﮑﻮتی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺣتی ﺨﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋلیّ
ﻮ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺣﺴﻨﻴﻦ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﺋی الهی
ﻮ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻫﺴﺘﻨﺪ)

حدیث 4689 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎن
ﺼﺎﺩق ﺳﺖ(ﺝ15ﺹ23ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ الله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎلی ﺨﻠق
ﺃﺭبعة ﻋﺸﺮ
ﻧﻮﺭﺍ ﻗﺒل ﺨﻠق
ﻘﺎل ﺨﻠق
ﺒﺄﺭبعة ﻋﺸﺮ
ﺃﻟﻒﻋﺎﻡ ﻓﻬی
اﺭﻭﺍﺣﻨﺎ
ﻓﻘﻴل له ﻳﺎ
ﺍﺑﻥ ﺮﺳﻮل الله
ﻭ ﻣﻥ الأﺭبعة
ﻋﺸﺮ؟ ﻓﻘﺎﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
ﻮﻓﺎﻃمة ﻭ
ﺍﻟﺤﺴﻥ ﻮ
ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻭ ﺍلأﺋمة
ﻣﻥ ﻮُﻟﺪ
ﺍﻟﺤﺴﻴﻥ
ﺁﺧﺮﻫﻢ
ﺍﻟﻘﺎﺋﻢ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻴﻘﻮم
ﺒﻌﺪ ﻏﻴﺒﺘﻪ
ﻓﻴﻘﺘل
اﻟﺪﺟّﺎل ﻮ
ﻳﻄﻬّﺮ ﺍلأﺭﺽ
ﻣﻥ کلّ ﺠﻮﺭ ﻭ
ﻇﻠم ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی
ﭽﻬﺎﺭﺩﻩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺍ ﻗﺒب اﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺴتی
ﺒﭽﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ( آخرین
از بی نهایت بیگ
بنگ در چهار
ده بلیون یا
تلریون ﺳﺎﻝ)
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ (ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
که خود را از
از سلسله بی
بدایت با کسب
ﺟﻨس و سلسله
انواع ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﺑﺎ ﻋﻘل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل و
بالقوّه
کنونی ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ببالاترین
فصل نوع بالاﺗﺮین
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺴﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺖ فرشته
گونه ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ که
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ
ﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ
ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ)
ﺑﺎﺯﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻧﻮﺭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﻦ
تیدآل های
میسّر برای
نوع بشری ﺷﺎﻣل
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺗﻤﺎک کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ و
برترین الوهیّت
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻓﺮﺻﺖ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺤﺎل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ در برابر
حیوانات
الوهیّت
ولایت محمدی
را ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. والّا
ﭼﻮﻥ ﺤﻠّﺎج ﻮ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺤﻠّﺎج کشاه شده
و ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮ ﺟﺎﻫﻞ
قاتل انبیا  ﻓﺘﻮﺍﻯ
ﻘﺘل آنان ﺪﺭ
ﺳﺘﻤﮕﺎهی
ﺑﻨﺎم
ﺪﺍﺩﮔﺎﻩ ﻭ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺷﺮﻉ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﮐﺸﺘﻪ ﻭﺩﺭ
ﭘﻮﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻳﺎ (ﻣَثَله
ﻭ ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ(ﻣﻠﺄ)
و ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻳﺎ
ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
اﻧﺒﻴﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯﻘﺒل
اﺯ ﻣﺤﻤﺪ بوده
و ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ و
این همانی
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ رب
النوع و ایدآل
کمال نوع بشری
را ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻴچ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺣتی غیسی
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﺪﻧﻴﺎی
بشری آمده .
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﺑﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
به ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ امکان
ﺭﺟﻌﺖ با نوع
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه
ﺒﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ و ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺟﻌﺖ ﺑﻌﺪﻯ
بجهان کرﺩ) ﮐﻪ
ﺁﻥ ﭽﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻧﻮﺭ ﺍﺭﻭﺍج
ﻤﺎ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. (ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﺳﭙس
ﺍﺭﻭﺍح
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
شده ﻮﺍﺻل ﺒﺂﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﺳﭙس ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﻥ ﭽﻬﺎﺭﺩﻩ
ﮐﺪﺍم هستند؟
ﺍﻣﺎم اﻓﺰﻭﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ ﻮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭﺣﺴﻥ
ﻮﺣﺴﻴﻦ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺣﺴﻴﻦ(ﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺤﺴﻴﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎنی
ﺤﺴن اﺳﺖ.
ﻭﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺍﻭلاﺩ
ﺣﺴﻴﻦ ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺣﺴﻴﻥ
زنده هستند.
ﺯﻳﺮﺍ ( ﺷﺎﻫﺪ ﺷﻬﻴﺪ
) ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮﮒ سلوکی
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ که
ﺑﺨﻠﻖ بشری
ﻣﺒﻌﻮث
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ) و
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺎﺋم ﻤﺎ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻏﻴﺒتش ﺩﺟّﺎل
ﺮﺍ ﻣﻴﮑﺸﺪ. (ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
اﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ غایب
نیست . و ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺩﺟّﺎل
کاﺫﺏ که ﻧﻔس أمّاره
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﻭ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻥ
ﺸﻴﻄﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺁﻥ
ﻨﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺭﺍهی
ﺪﺭ ﺩل
ﻤؤﻤﻨﺎﻥ اوم
کرده ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ
قشری یا غیر ﻭلاﻳﺖ
بحق ﺍﮔﺮ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
نیزﻋﺒﺎﺩﺕ
محمد را ﮐﻨﻨﺪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺍﺯ
ﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ بی
نتیجه الهی
ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻮلاﻳﺖ
ﺣﺴﻴنی ﻮ ﺣﺴنی
ﻮ ﻓﺎﻃمی ﻮ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻨﺨﻮﺩ ﺳﻴﺎﻩ
خیالی ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻣﻌﺼﻮم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﮔﺎهی
ﺒﺎﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺎﺫﺏ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻥ
گوﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻃل غیر ﻭلاﻳﺖ
بمعرفی
خداوند ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (ﻣﺴﻴج
ﺪﺟّﺎﻝ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم را
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺴﻴح ﺨﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻣﻥ
که ﻣﺴﻴح
ﺼﺎﺩقی هستم  ﻣﺮﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻴﺪ.
ﭘس ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻤﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻥ
کند ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣﺴﻴح
ﺪﺟّﺎل اﺳﺖ
ﻭﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
بهر دین و
مذهبی ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺩﺟّﺎل کاﺫﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﮑلّی اﺯﺧﻮﺩ
ﻃﺮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺗﻮﺑﻪ
نصوح و سلوک ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺩﺭک
ﺨﻄﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺗﮑﺒّﺮ ﻭ
ﺍﺳﺘﮑﺒﺎﺭی
ﺸﺎﻥ ﻨﺪﻫﻨﺪ) ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﺯﻫﺮ ﻇﻠم ﻮ
ﺟﻮﺭﻯ ﭙﺎک
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ( ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭلاﻳﺖ
مرتضوی
وﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍلا
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
عصر ﺧﻮﺩ ﺗﻠﺎﺵ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ گشتاﺭ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ.
ﻘﺎﺋم اﻣﺎﻡ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ
ﻭﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎتی ﻘﺎﺋم
عصر ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣلی اﻟﻬﻰ (ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻣﺘﺼﺪﻯ)
ﺑﺘﻌﻠﻴم
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ الهی
ﺨﻮﺩ ﻗﻴﺎم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻣﻰ
ﻗﺎﺋم عصر ﻭ
ﺩﻳﻥ ﺨﻮﺩ
میباشد
ﻭﻫﻤﺮﺍﻫﻴﺎﻥ
ﻘﺎﺋم ﺪﺭ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
الهی اﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﺎﺹ
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻔﻮق
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﺎﻛﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﭙﺎک
ﺸﺪﻧﺪ ﭘﺎک ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺟﻮﺭ ﻭ
ﺳﺘک ﺒﺨﻮﺩ
ﻭﺳﺘم
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﻇﻠﻤﺖ ﺟﻬل ﺨﻮﺩ
ﻭﺗﺤﻤﻴق ﻮ
ﺍﺳﺘﺤﻤﺎﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻫﺮﻧﻮﻋی ﻨﻴﺰ
ﻗﺎﺋمی ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺯﻧﺪﮔی اﻧﻮﺍﻉ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻣﺘﺼﺪّﻯ
ﺒﻘﻴﺎم عملی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﻮﺍم ﻮ
ﺍﺳﺘﺤﮑﺎم و
الگوی الهی
ﻴک ﻨﻮع اﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﺪﺁل کمال
و اﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭتکاملات
ﻧﻮع مرﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋک
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻴﺎ ﻭلاﻳﺖ.
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺮﻭحی
یک ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
رجعت ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
بجهان ﺸﻮﺩ.
ﻏﻴﺒﺖ ﺍﻣﺎم
ﻘﺎﺋم
ﺪﺭﻫﺮﺩﻳنی
ﻘﺒلا نیز
ﺒﻮﺩﻩ. ﮐﻪ
ﺗﻌﺪﺍﺩﻯ اﻣﺎم
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎن
ﻤﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ
ﻭلیﺒﻌﺪﺍ
ﺑﻌﻠّﺖ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﮐﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧﺪک ﺸﺪﻥ
عاﻣﻠﺎﻥ ﺒﺎ
ﺁﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻏﻴﺒبی
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻳﻌنی اﻧﺴﺎنی
اﺯ ﺑﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﺨﻮﺩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎنی اﻭ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺁﺷﻨﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻨﺠﺘﻥ
ﺁﻟﻌﺒﺎ ﺷﺎﻣل
ﺘﻤﺎم ﺁﻥ
ﭽﻬﺎﺭﺩﻩ ﻧﻮﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ در
مقام ﺣﺴﻥ هستند
ﻭﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺤﺴﻴﻥ زنده ای
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻔﺎﻃمی ﻮ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭؤﻴﺎﺋی
ﻮﻣﻠﮑﻮتی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺣتی ﺨﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋلیّ
ﻮ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺣﺴﻨﻴﻦ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﺋی الهی
ﻮ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻫﺴﺘﻨﺪ)

حدیث
4691 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ15ﺹ23ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻳﺎ ﺟﺎﺑﺮ
ﮐﺎﻥ ﺍلله ﻭلا ﺷﻴﻴٴ
ﻏﻴﺮﻩلا ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻭلا ﻣﺠﻬﻮﻝﻓﺄﻭﻝ
ﻣﺎ ﺍﺑﺘﺪﺃ ﻣﻦ ﺧﻠﻘﻪﺃﻥ
ﺧﻠﻖ ﻣﺤﻤﺪﺍ ﻭ ﺧﻠﻘﻨﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ ﻣﻌﻪﻣﻦ
ﻧﻮﺭ ﻋﻈﻤﺘﻪﻓﺄﻭﻗﻔﻨﺎ
ﺃﻇﻠّﻪ ﺧﻀﺮﺍٴ
ﺑﻴﻦ ﻳﺪﻳﻪﺣﻴﺶ
لا ﺳﻤﺎٴ ﻭلا ﺃﺭﺽﻭلا
ﻣﮑﺎﻥ ﻭلا ﻟﻴﻞ
ﻭلا ﻧﻬﺎﺭﻭلا ﺷﻤﺶ
ﻭلا ﻗﻤﺮ ﺃﻯ ﺟﺎﺑﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻭ
ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﻧﺒﻮﺩ.ﻧﻪ ﻣﻌﻠﻮﻣﻰ
ﻭ ﻧﻪ ﻣﺠﻬﻮﻟﻰ. ( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ عَمّاء
ﻭ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ(ﻋﺪﻡ
ﻣﺎ ﺳﻮﺍﻩ)ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﺎ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺠﻬﻮﻝ ﻣﺎﭼﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺷﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯﻭﭼﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞﻳﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﻫﺮ ﻭﺟﻮﺩﻳﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻓﺮﺽ ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻫﺴﺘﻰ.ﭼﻮﻥ ﻣﺎﺳﻮﺕ
ﻭﻧﺎﺳﻮﺕ ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﻭ لاﻫﻮﺕ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﻗﺒﻞ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ ) پس
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩ
( ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺶ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺸﺮﻯﻭﭼﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮﮐﻪ
ﺃﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻳﺪﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﺍﺑﺘﺪﺍ(
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ) ﺭﺍ ﺩﺭ لاﻫﻮﺕ
ﺩﺭ(ﺍﺳﻢ ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ)
ﺁﻓﺮﻳﺪ ﮐﻪ رَبّ
ﺍلأﺭﺑﺎﺏ ﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪ.
ﻭ ﻫﻤﮕﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺷﺪ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻮﺑﺖ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻋﺎﻟﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻣﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪ.پس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﮑﺎﻥ)ﺩﺍﺩﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻗﺖﻓﺮﻣﺎﻥﻨﻴﺰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ.ﺃﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯﻭﮔﻮﻫﺮ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﮔﻮﻫﺮ ﺍﻭﻟﻤﻌﻘﻮلاﺕﻭ
ﮔﻮﻫﺮ ﺍﻭﻝ ﺻﻔﺎﺕﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﻴﺪﺍﻳﺸﻬﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩﻳﺎ
ﻣﻰ ﺁﻓﺮﻳﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ.ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺎ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻣﺪﺍﻡ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻋﻮﺽ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻩ.ﺗﺎ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻠﺴﻠﻪ ﺩﺭﺍﺯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩﻭﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻴﻢﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ(ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﻴﻢ ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩرَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺸﻮﻳﻢﺗﺎ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺩﺑﮑﻤﺎلاﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰﻭﮐﻤﺎلاﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖﺍﺯ ﺃﺑﺪﻳّﺖﺍﺳﺖﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻳﻢ.ﺷﺮﻁ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕﺍﻟﻬﻴﺁﻳﻨﺪﻩﺍﻳﻨﻚ
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻋﺒﺸﺮﻯ ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻟﻨﻮﻋﺒﺸﺮ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﻳﺎ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻳﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻮﻳﻢ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥﻭﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻘﺒﻮلاﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯﻭ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.
ﺍ ﺩﻳﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻤﻮﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍﮐﻪﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥﻤﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺣﺪﻳث ﺍﺯ نیمه ﺭﺍﻩ
ﺃﺯﻟﻴّﺖﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺣﻠﺎﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻴﻢﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻳﻢ.ﮔﺮﭼﻪ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺃﻣﺮ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉﻳﻚ ﻗﺴﻤﺖ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﭘﺎﮐﻰﻭﺗﺮﻙ
ﺗﻮﺣّﺶ ﻭﺟﻬﻞ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ(ﻣﻄﻠﻖ
ﭘﺎﮐﻰ)ﺍﺯ ﻫﺮ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭ ﺷﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕﻏﻴﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍلله ﻫﺴﺖﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﮐﺎﺷﻒ
قرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢﺩﺭﻧﻮﺑﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭﺗﻘرَبّ
ﺨﺪﺍﺑﺮﺗﺮﻳﻥﻮﺍﻭﻟﻴﻥﺎﻧﺒﻴﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﺪﺍﺭﺟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻘﺎﻡ(ﺩﻧﺎ ﻓﺘﺪﻟّﻰ)ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﺮﺵﺩﺭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ پس ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ.ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻣﺎﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖﺑﻴﺶﺍﺯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ. ﺧﻠﻖ
ﻳﺎ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﻭﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻮﻟّﺪ
ﺍﻭﻝ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
) ﻭ ﺳپس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻋﻈﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﺤﻤﺪ ﺁﻓﺮﻳﺪ.
(ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﺤﻤﺪﺑﺎﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﻭﻯﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺃﻧﻮﺍﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﻭ
ﺩﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
(ﺃﻫﻠﺒﻴﺖ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻧﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻭﻧﻮﮐﺮﺍﻥ ﻭﺯﻧﺎﻥﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰﻳﺎ ﺍﻭلاﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ.ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﻟﺘﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻴﺒﮑﻨﻨﺪ.ﻧﻮﺭ
ﻋﻈﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰﻧﻮﺭ
ﻋﻈﻴﻢ( ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻈﻴﻢ
ﻗﺎﺋﻢ)ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍلا
رَبّ ﺃﻋﻠﻰرَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﻭبعثَت ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻇﺎﻫﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺃﻧﻮﺍﺭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺗﺎ رَبّ
ﺍلأﺭﺑﺎﺏ ﺍللهﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ لاﺯﻡ
ﻭﮐﺎﻓﻰﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﺳﺮﺳﺒﺰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ( ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖﮐﻪ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺃﺭﻭﺍﺡ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺳﺎﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
پس ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ ﮐﻪﺑﺎﺷﺪﺗﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯﻨﻮﻋﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥﻤﻨﺘﻈﺮ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ(ﺟﻬﺎﻥ)ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺟﻬﻨّﻢﻭ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻋﺬﺍﺏ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ نفسﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ ﺗﺸﺒﻴﺖ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻨﺪﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ پس ﺭﻓﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻔﺖ ﭘﻠّﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺮﺍﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.(ﺧﻀﺮﺍٴ)ﻭ
ﺳﺒﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍلا ﺳﺎﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﻧﮕﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﺮﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻥ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩﻭ ﺑﺎ ﺣﻔﻆ ﺷﺮﺍﻳﻂ
لاﺯﻡ ﻭﮐﺎﻓﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻋﺼﺮ
ﻣﺎ ﻋﺼﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﭘﻨﺞ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻪﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﺑﺸﺮﻯﻭﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻧﻮﺭ
رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍﮐﺸﻒﻭ
ﻋﺮﺵ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺑﺮﺗﺮﺗﺎ
رَبّﺍلأﺭﺑﺎﺏﺍلله
ﺩﺭ لاﻫﻮﺕ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.والّا
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰﻭ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺑﺎلا
ﺁﻣﺪﻥ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺟﺪﻳّﺖ
ﻭ ﻫﻤّﺖﻳﺎ ﺍﻭﻡ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪﻭ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﺎﻓﻰ
ﻭ ﺻﺒﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺨﻂ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ)
ﻭﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻫﻨﻮﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭﺯﻣﻴﻦ
ﻭ ﻣﮑﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩ ( ﺣﺘﻰ
ﻗﺒﻠﺎ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩ .ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﮑﺎﻥﺎﻧﺘﺰﺍﻋﻴﺒﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﺑﺎﺯ(ﺁﺳﻤﺎﻥ)ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ رؤیائیﺍﺣﺴﺎﺵ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺩﺍﺭﺩ
) ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺷﺐ ﻭﺭﻭﺯﻯ
ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩ.ﻭ ﺷﻤﺶﻭ
ﻗﻤﺮﻯ ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩ.
(ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖﺑﺪﻭﻥ
ﮐﺸﻒ ﻣﺤﻤﺪﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰﻣﻨﺘﻈﺮ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﻭﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﺤﻘﻘﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺿﻤﻨﺎ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺰﻣﺎﻥﻣﺎ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺭﻩﺭﻭﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﮑﺮﺍﺕ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺩﻳﮕﺮﻭ
ﺑﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﺗﺮﻯﻤﻨﺘﻘﻞ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﻳﺎ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺮﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.

حدیث
4692 - ﺍﺯ ﺍﺣﻤﺪ ﺑﻦ ﺣﻨﺒﻞﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺭﺑﻌﻪ ﺃﻫﻞ ﺳﻨّﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻋﻠﻰ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﺮﺩ
ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ
((ﺝ15ﺹ24ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ : ﮐﻨﺖ اﻧﺎ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﻧﻮﺭﺍ ﺑﻴﻦ
ﻳﺪﻯ ﺍﻟﺮﺣﻤﻦﻗﺒﻞ
ﺃﻥ ﻳﺨﻠﻖ ﻋﺮﺷﻪ
ﺑﺄﺭﺑﻌﻪ ﻋﺸﺮ
ﺃﻟﻒ ﻋﺎﻡ ﻣﻦ
ﻭﻋﻠﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﺭﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ.(
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺃﻫﻞ ﺳﻨّﺖ ﻳﺎ ﺗﺸﻴّﻊﮐﻪ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻮﺳّﻞ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
سلوک الهی
ﮐﻨﻨﺪﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺳﻪ ﮔﺎﻧﻪ ﺍﻭﻝ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ) ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﻮﺩ
ﺑﭽﻬﺎﺭﺩﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻮﺩ ( ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ

ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻤﻮﺩﻩ.ﻭ
۵۵ ﻗ ﺩﻳﮕﺮﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻌﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺎ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺍﺳﺖ.ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻢ ﺍﻳﻨﻚﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
)

حدیث 4693 -
ﺍﺯ ﺟﺎﺑﺮ ﺻﺤﺎﺑﻪ
ﺍﺳﺖ (ﺝ15ﺹ24ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻰ
ﭘﺮﺳﻨﺪﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻓﺮﻳﺪ
ﭼﻪ ﺑﻮﺩ ؟ ( ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﭼﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡﻭﻧﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺗﺮﻯﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻧﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻮ ﺑﻮﺩ.(
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ.ﻟﺬﺍ(ﻧﻮﺭ
ﻣﺤﻤﺪ) ﻳﺎ(ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ)ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﻳﺎ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎلاﺕ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻴﺎﻭ
ﻭﻭلاﻳﺖ ﺍﻭ پسﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻭﻝ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻭ
ﺑﻌﺪ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﻓﺮﻳﺪ. ( ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻧﻮﺭ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ ﻭﭼﻴﺰﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺪﻳﮕﺮﭘﻴﺮﻭﺍﻥﻤﺤﻤﺪﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﺭ ﺑﺮﺳﻨﺪﺗﺎ(ﻣﺨﻠﻮﻗﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻳﺎﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺧﻠﺎﻗﺎﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶﻳﺎ ﻓﺮ
ﻭ ﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
.

حدیث
4694 -ﺑﺎﺯ ﺟﺎﺑﺮ ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ
ﺻﺤﺎﺑﻪ (ﺝ15ﺹ24 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ : ﺍﻭﻝ ﻣﺎ ﺧﻠﻖ
ﺍلله ﻧﻮﺭﻯﺍﺑﺘﺪﻋﻪ
ﻣﻦ ﻧﻮﺭﻩﻭ ﺍﺷﺘﻘّﻪ
ﻣﻦ ﺟﻠﺎﻝ ﻋﻈﻤﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭼﻴﺰﻯ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻓﺮﻳﺪﻧﻮﺭ
ﻣﻦ ﺑﻮﺩ ( ﻧﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ.ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺭ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﻧﺸﺪﻩ ﻭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺁﻏﺎﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
)ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
( ﻣﻨﺒﻊ ﻭﻣﺒﺪﺃ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
رَبّ. ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﺍللهرَبّ
ﺍلاﺭﺑﺎﺏ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ.ﻭ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.(ﺍﺑﺪﺍﻉ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﺎلاﺗﺮﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻭ ﺗﻤﺪﻧﻰ ﻭﺍلاﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍﻉﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮﻝﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯﻮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺍﺯ ﻫﺮ ﻧﻮﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻨﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ ﻭﺍلاﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺃﺻﻞ
ﺃﺻﻴﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ.ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﻨﻮﺭ
رَبّﺭﺣﻤﺎﻥﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ ( ﻧﻮﺭ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻳﺎ ﻗﺎﺋﻢﻭﻳﺎ
ﺣﻘﻴﻘﻔﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
) ﺭﺍ ﺍﺯ ﺟﻠﺎﻝ ﻋﻈﻤﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﺸﺘﻖ ﮐﺮﺩ
( ﺟﻠﺎﻝ ﻋﻈﻤﺖﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻈﻤﺖ ﻳﮑﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻮﺭ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻗﺎﺋﻤﺠﺰﺋﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻮﭼﻚﺩﺭ ﻧﻘﺶ ﻓﺮﺵ
ﻋﺮﺵ رَبّﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﻧﺎ ﻓﺘﺪﻟّﻰﻣﺤﻤﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
(ﻋﻈﻤﺖ) ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻋﻈﻤﺖ
رَبّﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.والّا
ﻋﻈﻤﺖ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺃﻋﻠﺎ
ﻭ ﺃﻋﻈﻢ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻤﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻳﻚ ﮔﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯﺩﺭ
ﻳﻚ ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻴﺎﺯ
ﮔﻠﻬﺎﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺰﺭﮒ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﺗﺮ ﻭﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻌﺮﺵﺍﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺎ ﺍﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰﺑﺪﻭﻥ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺫﻫﻨﻰﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺩﺭﺩﻳﺪﻥ ﻧﺴﺒﺖﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪﻭﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠﻖﺍﻧﻮﺍﺭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩﺗﺮ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﺮﺵ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪوالّا
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢﻧﻮﺭ رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﮐﺸﻒ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻋﻠﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﻥ ﺭﻭﻯ ﻗﺎﺋﻢﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺪﻳﺪﻥ ﻧﻮﺭ
رَبّﺭﺣﻤﺎﻥﺍﺷﻚ
ﻣﻰ ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﺁﺭﺯﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯپس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻋﻈﻴﻢ ﻭ ﻋﺸﻖ ﺑﺰﺭﮒﻭ
ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺑﺎلاﺗﺮﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ ﺭﺍ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍلا ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻢ ﺑﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺘﻦ ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻮﺧﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎلاﻯ
ﻋﺮﺵ ﺑﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﺎﻡ ﻭﺗﺠﺴّﻢ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻧﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﻭﻝ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺣﺪﻭﺩ ﻭﻣﺮﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺸﻒ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

حدیث4695
-ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ15 ﺹ 24 بحاﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﻮﺁﻝ
ﺷﻤﺎ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻳﺪ ؟ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﮐﻨّﺎ ﻋﻨﺪ
ﺭﺑّﻨﺎ ﻟﻴﺶ ﻋﻨﺪﻩ
ﺃﺣﺪ ﻏﻴﺮﻧﺎﻓﻰ
ﻇﻠّﻪ ﺧﻀﺮﺍٴ ﻧﺴﺒّﺤﻪ
ﻭ ﻧﻘﺪﺳﻪ ﻭ
ﻧﻬﻠّﻠﻪ ﻭ ﻧﺘﻤﺠّﺪﻩﻭﻣﺎ
ﻣﻦ ﻣﻠﻚ ﻣﻘرَبّﻭلا
ﺫﻯ ﺭﻭﺡ ﻏﻴﺮﻧﺎﺣﺘّﻰ
ﺑﺪﺍ ﻟﻪ ﻓﻰ ﺧﻠﻖ
ﺍلأﺷﻴﺎٴﻓﺨﻠﻖ
ﻣﺎ ﺷﺎٴ ﮐﻴﻒ ﺷﺎٴ
ﻣﻦ الملائکة ﻭ
ﻏﻴﺮﻫﻢثُمّ ﺃﻧﻬﻰ
ﻋﻠﻢ ﺫﻟﻚ
ﺍﻟﻴﻨﺎ ﻣﺎ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻳﻢﻭﮐﺴﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺩﺭﺳﺎﻳﻪ
ﺳﺒﺰ ﺍﻭ ﻧﺒﻮﺩ.( ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﻭ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺷﺨﺼﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖﻳﻌﻨﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯﻮﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪﻣﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﻳﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺒﻠﺎﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻤﺤﻤﺪﻯ
ﮐﺴﻴﺒﻌﺮﺵرَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﮐﺴﻰﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﻰﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﻣﺤﻤﺪﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺴﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩﺑﺴﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵ رَبّﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻧﺠﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺯﻭﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺩﺭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﺨﺺ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﻋﺮﺵرَبّﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺳﺮﺳﺒﺰﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﺧﺖﺯﻧﺪﻩ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺂﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﮔﺮﻣﺎﻯ ﺟﻬﻨﻢ
ﺟﻬﺎﻥﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺳﻮﺯﺍﻥ ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺳﺎﻳﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪﺗﺎ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺘﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.والّا
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪﮐﻪ پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺭﻭﺡ ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﺠﺎﻭﺭ
ﺯﻣﻴﻦﺍﺯ ﺍﺷﻌﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻭﻫﺮ ﻧﺎﺭ
ﻭﻧﻮﺭﻯ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﻦ
ﻣﺤﺎﻓﻆ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺟﻬﻨﻢ ﺳﻮﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺟﻬﻨﻤﻰﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻘﺒﻮﻝ ﻫﺮ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ(ﺳﺎﻳﻪ
ﺩﺭﺧﺖ ﻭلاﻳﺖ)ﻭ
پس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺩﺭ (ﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ)ﻭ(ﺷﺠﺮﻩ
ﺳﺪﺭﻩ ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ)ﻳﺎ
ﺳﺘﺎﺭ ﻣﻨﺘﻬﺎ ﻭ
ﭘﺮﺩﻩ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺷﺠﺮﻩ ﺳﺮﺳﺒﺰﻳﺎ
ﺩﺭﺧﺖ ﺳﺪﺭ ﻭ(ﺳﺘﺎﺭ
ﻭﺳﺘﺮﻩ ﺍﻟﻤﺘﻬﺎ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺣﻔﻆ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻭ ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺳﻮﻡ
ﻭﭼﻬﺎﺭﻡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ) ﻭ ﻣﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﻭ ﺗﻘﺪﻳس ﻭ ﺗﻬﻠﻴﻞ
ﻭ ﺗﻤﺠﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻳﻢ (ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﮐﺸﻒ ﺷﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡﻗﻄﻌﺎ ﺑﺘﻘﺪﻳﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﮐﺸﻒ ﺷﺪﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﺗﺎ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺗﺮﺑﻴﺘﻴﻮ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.(
ﺗﺴﺒﻴﺢ)
ﺳﺒﺎﺣﻪ ﻭ ﺷﻨﺎﮔﺮﻯﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﻃﻮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭرؤیتﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎ(ﺑﻨﺪ ﺗﺴﺒﻴﺢ)
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻞ ﺭﻭﺯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭﻓﺼﻮﻟﻨﻮﻋﺒﺸﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯﺰﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﺎ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖﺑﺘﻮﺳّﻞ
ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﺪﻳﮕﺮﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺩﺵﮐﻪﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻭ. ﺑﻨﻮﺭ رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺗﺎ ﻋﺮﺵ
رَبّﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎلا ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺑﺮﺗﺮﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﮐﻤﺎلاﺕ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﻮﻧﺪ.(ﺗﻬﻠﻴﻞ)لا
ﺍﻟﻪ ﺍلا ﺍلله ﮔﻔﺘﻥﺎﺳﺖ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ (ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ)ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺗﻘﺪﻳس)ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﻙ ﮐﺮﺩﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﻭ(ﺗﻤﺠﻴﺪ) ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖﻭ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻳﮑﺠﺎ
ﺩﺭ ﺳﺘﺮة ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰﻭ
ﺳﺘﺎﺭ ﻭ ﭘﺮﺩﻩ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ.
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﻮﻗﻒ ﻣﻮﻗّﺖ
ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﻃﻠﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻴﭻ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﻘﺮﺑﻰﻭ
ﻳﺎ ﺫﻯ ﺭﻭﺣﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﻧﺒﻮﺩ(
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ. ﻭ ( ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻘرَبّ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰﻭ ﻣﻘﺮﺑﺘﺮﺍﻥ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪﺍﺯ ﺑﻴﻥﻤﻘﺮﺑﺎﻥﺒﺎلاﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﻠﺎﺡ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﺍﺷﻴﺎٴ
ﺭﺍ ﺧﻠﻖ ﮐﺮﺩ . (ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺮﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﭼﻴﺰ
ﻭ ﺷﻴﻴٴ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﺧﻮﺩﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﺮﺩﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺳﺎﺧﺖ ( ﻧﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰﺑﻠﮑﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻓﺮ ﺷﺪﻥﻭ
ﭘﺎﮐﺘﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺼﻠﺤﺖﺑﻴﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﺟﻤﻌﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻤﺎﻣهستیﻧﺠﺎﺕﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ (ﺷﺮﻭﻁ
لاﺯﻡ) ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭلاﻳﺖﻭ ﻫﻤّﺖ ﻋﺎﻟﻰﻭ
ﻋﺸﻖ ﺯﺍﺋﺪ ﺍﻟﻮﺻﻒ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﻭﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺳﺨﺖ ﺍﻟﻬﻰ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺸﻴّﺖﺍﻟﻬﻰ(ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ)ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭ ﻳﺎ پس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ) ﻭ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ
( ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰ
ﺯﻣﻴﻨﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪﻭ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ ) ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻠﻢ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﺎ ﺭﺳﺎﻧﺪ.(
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍلا ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﻏﻴﺒﻰﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭﺑﺮﺗﺮﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻓﻬﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺷﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻥ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ)
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻣﻨﺘﻬﻴﺒﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﻳﺎ ﮔﺎﻫﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭ(ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ)ﻧﺒﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ (ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻏﻴﺒﻰ ﻧﺎ
ﺁ ﺷﮑﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ .

حدیث 4696 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﻣﺼﺎﺩق ﺎﺳﺖ(ﺝ15ﺹ24 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ الله
ﮐﺎﻥ ﺍﺫ لا
ﮐﺎﻥ ﻓﺨﻠق
اﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺍﻟﻤﮑﺎﻥ
ﻭﺧﻠق ﻨﻮﺭ ﺍلأﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻧﻮﺭﺕ
ﻣﻨﻪ ﺍلأﻧﻮﺍﺭ
ﻭ ﺃﺟﺮﻯ ﻔﻴﻪ
ﻣﻥ ﻨﻮﺭﻩ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻨﻮّﺭﺕ
ﻣﻨﻪ ﺍلأﻧﻮﺍﺭ
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﻨﻮﺭ
ﺍﻟّﺬﻯ ﺨﻠق
ﻤﻨﻪ ﻣﺤﻤﺪﺍ ﻭ
ﻋﻠﻴّﺎ ﻓﻠم
ﻴﺰﺍل
النوﺭﻳﻥ
ﺃﻭﻟﻴﻦ ﺍﺫ لا
ﺷﻴﻴ ٴﮐﻮﻥ
ﻘﺒﻠﻬﻤﺎ ﻓﻠم
ﻴﺰﺍل
ﻳﺠﺮﻳﺎﻥ
ﻄﺎﻫﺮﻳﻥ
ﻤﻄﻬّﺮﻳﻥ ﻔی الأﺻﻠﺎﺏ
ﺍﻟﻄﺎﻫﺮة
ﺣﺘّﻰ
ﺍﻓﺘﺮﻗﺎ فی ﺃﻃﻬﺮ
ﻃﺎﻫﺮﻳﻦ فی
عبد ﺍلله ﻭ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐﻋﻠﻴﻬﻤﺎﺍﻟﺴﻠﺎم
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎهی ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ کاﺋﻥ
ﻨﺒﻮﺩ.( ﺣﺘّﻯ
کینوﻧﻴّﺖ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﮐﻮﻥ ﻮ ﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﺣتی اﻳﺠﺎﺩ ﻧﻴﺰ
ﻧﺒﻮﺩ. ﺩﺭﻋﺎﻟم
عدم ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ عَمّاء
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺳم اﻟﺒﺎﻃﻦ
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻮﻥ ﻮ ﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ (ﻫﺮﺷﺪﻥ
ﻮﺟﺎﻯ ﺸﺪﻧﻬﺎ ﻭﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎ
ﻭﺍﻟﮕﻮﻫﺎ ﻭﻫﺪﻓﻬﺎ
ﻭ ﻭﺳﺎﺋل ﻮﺷﺮﺍﻳﻂ
لاﺯم ﻮ ﮐﺎفی
ﺸﺪﻥ) ﺳﭙس ﻧﻮﺭ
ﺍلأﻧﻮﺍﺭ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ (ﺃﺻل
ﻨﻮﺭ ﮐﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﺁﻥ ﻨﻮﺭﻯ ﻧﺒﻮﺩﻩ.
ﺍﮔﺮ ﻧﻮﺭ ﺭﺍ (ﭼﻴﺰﻯ)
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ﺪﺭ
ﺍﻟﺒﺎﻃﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺭ ﺍلأﻧﻮﺍﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻮﺭ رَبّ
ﺍلاﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻭ(ﻋﻮﺍﻟﻢ
الهی ﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ها ) ﺩﺭ لاﻫﻮﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥﺃ اﺻل
ﻮﺟﻮﺩ ﻭ ﻣﺒﺪﺃ
ﻧﻮﺭ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺒﺪﺃ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻮﻫﺮ
ﻫﺴتی
اﺳﺖﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧل
ﺪﺍﺭﺩ ﻳﺎ ﺍﺳم
اﻟﻈﺎﻫﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺗﺠﻠّﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ. ﮐﻪ
ﺳﭙس
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺃﻧﻮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻟم ﺠﺒﺮﻭتی
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
اﺯ ﺍﻳﻥ
اﻧﻮﺍﺭ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﻴﺎﻳﺪﺁل هر
ﻧﻮع ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﮕی
همچنان
ﻤﻨﺘﻈﺮ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ ﻨﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺃﺭﻭﺍح
ﻔﺮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﺒﺪﺃ ﺻﻔﺮ ﻭ
ﻧﺎﭼﻴﺰﻯ ﻤﻄﻠق
عدم ﻤﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺘﻌﺎلیﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻨﻤﻮﺩ. ﺍﻧﻮﺍع
ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺟﻤﺎﺩﻯ ﺗﺎ
ﺍﻧﻮﺍع گیاهی
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎل
ﺒﺎﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﮐﻪ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
الهی ﻤﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ نوعی
اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺍﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻮ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
لاﺯم ﺁﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑرَبّ
ﺍلاﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﺸﺒﻪﻋﺪم
ﻠﺎﻫﻮﺕ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﺗﻤﺎم
ﻨﻮﺭﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻨﻮﺭ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ. (ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻭ ﺗﻮﺍﻟﻰ
ﻭﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﺪﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻪ
ﺑﮑﻠّﻯ ﻮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫم ﻮ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻧﻤﻮﺩ(
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻮ
ﺗﻮﺍلی
ﻈﻬﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنیﺘﺪﺑﻴﺮ ﻣﺪﺍﻭم
ﻮ ﮐﺎﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ والّا
ﻫﻴچ کس
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺗﻌﺎلی ﻮﻋﻤق
اﺩﺭﺍک
ﻴﺒﻴﺎﺑﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺣل ﻬﺴتی
ها ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻥ اﺩﺍﺭﻩ
ﻭ ﺁﻓﺮﻧﺶ
ﻭﺭﺯق ﻮﺣﻴﺎﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻨﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلاﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ
ﻫﻤﺎن اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیﺮﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ( ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﮑی اﺯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺪﺭ
ﻣﻘﺎم اﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺃﻧﻮﺍﺭ ﺑﺮﺗﺮ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎمی ﺪﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻈﻤﺖ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﺍﻭﻟﻴﻥ کسانی
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻭﻋلیّ اﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﺯ ﻳﻚ ﮐﺎﺷﻒ
ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ها ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺍﺯ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻣﻘﺎمی ﻮ
ﺗﺮﻳتیﺮﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ (ﺩﻫﻨﺪﻩ
الهی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ (ﻣﺒﺪﺃ
ﺃﻧﻮﺍﺭ) ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ (ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ) رَبّ ﺍلاﺭﺑﺎﺏ
رَبّ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﻭرَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ غیر
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺮ
ﺳﺒﻴﻞ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻄﻮﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻣﻄﺮح
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﻳﻥ ﺪﻭ ﻧﻮﺭ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯ ﺁﻥ
ﺨﺒﺮﻯ ﻨﺒﻮﺩﻩ (
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﺯل ﻀﻤﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﻣﺎﺩﻩ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
ﻭﻗﺒل اﺯ ﺁﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭحی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﮐسی
ﻨﺒﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﺣتی ﻨﺎم
ﻘﺎﺋم ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﺧﺒﺮﻯ هم اﺯ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ)
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﻳﻥ ﺪﻭ ﻧﻮﺭ
ﺑﺠﺮﻳﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻃﺎﻫﺮ
ﻭﻣﻄﻬّﺮ ﺩﺭ
ﮐﻤﺮﻫﺎﻯ
ﻄﺎﻫﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭙﻴﺶ ﺁﻣﺪﻧﺪ (ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺩﺭﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺭﻭح ﺸﺨﺺ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺒﻠﻰ
ﮐﻪ ﺣتی ﺒﺎ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺴﻠﻮک ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭلی ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺃﺧﻴﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺯﻭﺩ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﺟﺪﺍﺩ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﻃﺎﻫﺮ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺗﺎ ﺣﺪﻯ
ﻤﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺠﺎم
گیرﺩ. ﻭﻣﻄﻬّﺮ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻃﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﮐﻤﺮﻫﺎﻯ
اﺟﺪﺍﺩ
ﺟﺴﻤﺎنی ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺠﺴﻤﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺭﻭﺣﺎنی ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی
عالی ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎکیﻮ
ﺗﻌﺎلی ﻴﺎﻓﺘﻥ
که ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺒﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺯﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻋﻠیّ ﺒﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺠﺰ
ﺩﺭ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭﺗﻘرَبّ
ﺯﻭﺩﺗﺮ زمانی
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ) ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﻧﻮﺭ ﺍﺯﻫم
ﺠﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻳکی ﺪﺭ ﻋﺒﺪﺍللهﻭﻳﮑیﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﺍﺑﻮ
ﻃﺎﻟﺐ (ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﮋﻧﺘﻴک
ﺠﺴﻤﺎنی اﺳﺖ.
ﻭلی اﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﮋﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﺎﻧﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﺳﻠﻮک علیّ
ﺒﻤﺤﻤﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭلی اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺪﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ که
ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻳﺎ
ﺩﻳﺮﺗﺮﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﭼﻨﺎﻥ
ﻨﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻘﺎﺋم
اﻧﻮﺍﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺰﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻣﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﺠﺎﻯ (ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻧﻮﺍﺭ)
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ)
را ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﺎﺯ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ (ﻧﻄﺮﻳﻪ
ﺗﻮﺍلی
ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ) ﺭﻭح علیّ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭح غیسی
ﻤﺴﻴﺢ ﻭ ﺭﻭح
ﻤﺤﻤﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭح ﺰﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺘﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻋلی ﻨﻴﺰ
ﻧﻘﺶ لاﺯم ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی ﺒﻬﺘﺮ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ. والّا
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻤﻘﺎم ﺮﻭﺣی
ﺒﺎلا ﺩﺭ ﻋﺪم
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺳﺮﻣﺴتیﻮ
ﻟﺬﺕ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺃﻧﻮﺍﺭ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
گفته است)

حدیث
4697 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ 15ﺹ25ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻳﺎ ﺟﺎﺑﺮﺍﻥّ
ﺍلله ﺃﻭﻝ ﻣﺎ ﺧﻠﻖﺧﻠﻖ
ﻣﺤﻤﺪﺍ ﻭ ﻋﺘﺮﺗﻪ
ﺍﻟﻬُﺪﺍة ﺍﻟﻤﻬﺘﺪﻳﻦ
ﻓﮑﺎﻧﻮﺍ ﺃﺷﺒﺎﺡ
ﻧﻮﺭ ﺑﻴﻦ ﻳﺪﻯ ﺍللهﻗﻠﺖ
ﻭ ﻣﺎ ﺍلأﺷﺒﺎﺡ
؟ ﻗﺎﻝ ﻇﻞ ﺍﻟﻨﻮﺭ
ﺃﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﻪ ﺑﻠﺎ
ﺃﺭﻭﺍﺡﻭ ﮐﺎﻥ ﻣﻮٴﻴﺪﺍ
ﺑﺮﻭﺡ ﻭﺍﺣﺪﻭ ﻫﻰ
ﺭﻭﺡ القُدسﻓﺒﻪ
ﮐﺎﻥ ﻳﻌﺒﺪ ﺍلله
ﻭ ﻋﺘﺮﺗﻪﻭ ﻟﺬﻟﻚ
ﺣﻠﻤﺎٴ ﻋﻠﻤﺎٴ
ﺑﺮﺭﻩ ﺃﺻﻔﻴﺎٴﻳﻌﺒﺪﻭﻥ
ﺍلله ﺑﺎﻟﺼﻠﺎﻩ
ﻭ ﺍﻟﺼﻮﻡ ﻭ ﺍﻟﺴﺠﻮﺩ
ﻭ ﺍﻟﺘﺴﺒﻴﺢ ﻭ ﺍﻟﺘﻬﻠﻴﻞﻭ
ﻳﺼﻠّﻮﻥ ﺍﻟﺼﻠﻮﺍﺕ
ﻭ ﻳﺤﺠّﻮﻥ ﻭ ﻳﺼﻮﻣﻮﻥ
ﺃﻯ ﻓﻠﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺧﻠﻘﺮﺍ
ﺑﺎ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﺘﺮﺕﺍﻭﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﻣﻬﺘﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺁﻓﺮﻳﺪ
( ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﻣﺤﻤﺪﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺁﻓﺮﻳﻨﺶﺩﻭﻡ
ﻭ مُقدّس ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
بعثَت ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻌﺪﺍﺯ ﺳﻠﻮﻛﺎﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺩﺭﻋﻠﻤﺎﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.(ﻋﺘﺮﺕ)ﻳﺎ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻳﺎ آثار ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺟﺰ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻴﺮﺍﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﺗﺠﺎرَبّ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕﻋﺮﻓﺎﻧﻴﺎﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩﺍﺳﺖ.(ﻫﺪﺍﺕ)
ﺟﻤﻊ ﻫﺎﺩﻳﺎﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻭﻣﻬﺘﺪﻳﺎﻥ)ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
(ﻫﺪﺍ ﻳﺎﺧﺪﺍ)ﻭﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯهستند.ﻭ(ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ) ﺃﻭﻟﻴﺎ باعث
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺷﺒﺎﺣﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.(ﺍﺷﺒﺎﺡ)ﻳﺎ
ﻣثاﻝ ﻭﺷﺒﻪ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺃﻫﻠﺒﻴﺖ ﺩﺭ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﮐﻨﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻭ ﻣﺪﺍﺭﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺭﺍﻩﮔﺸﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻭﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎلاﺗﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭ ﺻﻠﺎﺣﺪﻳﺪ ﺍﻭ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﺷﺒﺎﺡ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ(ﺳﺎﻳﻪ
ﻧﻮﺭ)ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻮﺭﻭ ﺳﺎﻳﻪﺁﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﻧﻮﺭ ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍلا ﺳﺎﻳﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻮﺭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻣﺤﺾ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺮﻣﺎ ﻭ
ﺑﻰ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﺪﻡ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﺑﺪﻥ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﻭﺡ ( ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺧﺎﺹﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺧﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻠﻮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻗﺎﻟﺒﻬﺎ ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﭙﺎﮐﻰ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ ﻭ
ﮐﻤﺎلاﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺩﻭﺭﻩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺒﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪی
ﻨﻮﺭ رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ رَبّﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
پس ﺍﺯ ﻃﻰ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻢ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭ ﭼﻮﻥ ﺑﻤﺮﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻠﺎﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.پس
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺗﻦ ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩﺣﺘﻰ نفس
أمّاره  ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺎﺳﺮﺍٴ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﻧﻴﺴﺖ
) ﻭ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺷﺒﺎﺡﺑﺎ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺭﻭﺡ ﻭﺍﺣﺪﻯ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ القُدسﺍﺳﺖﻣﻴﺮﺳﻨﺪ(ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺸﻴّﺖﺍﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺩﺭﮐﺴﺐﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺢ ﺩﻳﺎﻧﺖﻣﺤﻤﺪﻯﺗﺎﻇﻬﻮﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻗﺒﺸﺮﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ ﺴﻤﺒﻮﻝ
ﻗﺎﺋﻤﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﺪﺭﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕﻗﻄﻌﻰ
(ﻣﻠﺎ) ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ (ﺭﻭﺡ
القُدس) ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻠﺎ مُقدّس
ﭘﺎﮐﻰ ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻭﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﻀﻮ ﻭلاﻳﺖﺑﺎﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻤﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.والّا
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
مُقدّس ﺗﺮ ﻭ ﭘﺎﮐﺘﺮﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺭﻭﺡ القُدس ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺗﺎ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﻭﺡ القُدس
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺁﻧﻬﺎﺭﻭﺡ القُدس
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺭﻭح
اﻟﻘﺪﺵﺁﻧﻬﺎﻧﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
رَبّﺑﺮﺗﺮﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻋﺮﺵ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩﻭﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻓﻮﻗﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ القُدس ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﺘﺮﺕ
ﺍﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﮑﺮﺩ.(
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻭ ﺷﺪ.ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺍﻳﻦ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺁﺧﺮ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻤﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍلا ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩﻭﻧﻪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻳﮑﻬﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ) ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪﮐﻪ ﺣﻠﻴﻢ
ﻭ ﻋﻠﻴﻢ ﻭ ﺑﺮ ﻭ ﺻﻔﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ( ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﻭﻡ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ بعثَت
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺻﺒﻮﺭ ﻭ
ﺣﻠﻴﻢ ﻭﮔﺬﺷﺖﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺣﻠﺎﻡ
ﻳﺎ رؤیتﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ(ﻋﺎﻟﻢ
ﺁﮔﺎﻩ)ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺷﻬﻮﺩﻯﺍﺯ
ﺃﺣﻮﺍﻟﻰ ﮐﻪ ﻃﻰ
ﮐﺮﺩﻩﻭﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻴﻮﺁﮔﺎﻩ
ﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ( ﺑﺮﺭﻩ
) ﺟﻤﻊ ﺑﺮ ﻭ ﭘﺎﻙ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭ ﻓﺮﺷﺘﮕﻰ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ هستند.ﻭ (ﺍﺻﻔﻴﺎ)
ﺟﻤﻊ ﺻﻔﻰ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺷﺪﻩﻭ ﺻﺎﻓﻰ ﻭ ﻧﺎﺏ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭنفس أمّاره  ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻨﻔﺶ ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭ ﻣﻠﻬﻤﻪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺒﻌﻮﺵ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺍلا ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺑﺘﺪﺍ (ﺍﺟﺘﺒﺎٴ)ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺑﺮﺍﻩﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺳپس ﻣﻮﺭﺩ(ﺍﺭﺗﻀﺎ)ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺿﺎ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺭﺍﺿﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ (ﺍﺻﻄﻔﺎ)
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺑﻘﺎﺋﻢﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻧﺪﻙ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭﺻﻮﻡ ﻭ ﺳﺠﺪﻩ ﻭﺗﺴﺒﻴﺢ
ﻭ ﺗﻬﻠﻴﻞﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.(
ﺻﻠﺎﺕﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺨﺼﻮﺹ پس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﺩﺍﺋﻢ
ﻣﺘﺼﻞ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ(ﻧﻤﺎﺯ)ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ (ﻧﺎﻣﻮس)
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﻤﺎٴ ﺍللهﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻤﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﺒﺸﺮﮐﻪﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻮﻋی
ﻴﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ(ﺻﻮﻡ)
ﺭﻭﺯﻩﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ(ﺍﻭﻡ
ﻭ ﻳﻮﻡ)ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺑﺎﺭ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺭﻭﺯﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺯﻩ ﻭ ﺻﻮﻡ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﻭﺭﻣﺾ
ﻋﻴﻦ ﻳﺎ ﻭﺭﻡ ﭼﺸﻢ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺸﺐ ﻗﺪﺭ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻋﻴﺪ (ﻓﻄﺮ ﻭ ﻓﻄﻢ)ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﺸﻦ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻴﭻ ﺭﻭﺯﻩ
ﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻓﻄﺎﺭ
ﮐﻨﺪﻭﺭﺳﻤﺎ ﻭﻋﻠﻨﺎ
ﻭ ﺑﮑﻠّﻰﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﻋﻤﻠﺎ ﻫﻤﻪ
ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺯﻩﺩﺍﺭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ ﺍﻧﺪﻙ
ﺩﻭﺭﻯ ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﺳﺠﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺑﺨﺎﻙ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﻣﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻤﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻳﺎ ﺷﻨﺎﮔﺮﻯ
ﻭﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﺪ ﻭﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ رؤیتﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺑﻨﺪ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺃﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻳﻦ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ(ﺗﻬﻠﻴﻞ)
ﺫﮐﺮ لا ﺍﻟﻪ ﺍلا
ﺍلله ﮔﻔﺘﻦ ﻳﺎ
ﺗﮑﺒﻴﺮ ﺍلله ﺃﮐﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻦ ﺑﺎﺯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻬﻠﻴﻞﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯﻭ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﻭ ﺻﻠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ( ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰﻭﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ ﻫﻔﺖ
ﮔﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺩﻋﺎ ﻭﻧﻤﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻴﭽﻨﻴﻦ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﻃﻠﺒﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻃﺎﻟﺐ ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻤﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺩﺭ ﺍﺳﻢ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ)ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺣﺞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺻﻮﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ.( ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻋﺘﺮﺕ ﻣﺤﻤﺪﻭ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻭ ﻗﺒﻠﺎ
ﺣﺞ ﻭ ﺣﻖ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺤﺠﺎﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺣﺞ ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺮ ﻣﻮلا ﻭﺑﻌ
ﺪﺍ ﻭﻯﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥامثال
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺮﻑﺁﻧﻬﺎ ﺣﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺷﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻭﻋﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭﺭﻭﺯﻩ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﻧﺪ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﺭﻭﺯﻩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺯﻩ ﺑﺪﺍﺭﻧﺪ
)

حدیث
4698 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ15ﺹ108 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ
ﺍلله ﺍﻧّﻰ ﻣﺴﺘﻮﻫﺐ
ﻣﻦ ﺭﺑّﻰ ﺃﺭﺑﻌﻪ
ﻭ ﻫﻮ ﻭﺍﻫﺒﻬﻢ ﻟﻰ
ﺍﻥ ﺷﺎٴ ﺍلله
ﺁﻣﻨﻪ ﺑﻨﺖ ﻭﻫﺐﻭ
ﻋﺒﺪ ﺍلله ﺑﻦ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ ﻭ ﺃﺑﻮ
ﻃﺎﻟﺐ ﺑﻦ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ
ﻭﺭﺟﻞ ﻣﻦ ﺍلأﻧﺼﺎﺭﺟﺮﺕ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭ ﺑﻴﻨﻪ ﻣﻠﺤﻪ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﮔﻔﺖﻣﻦ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻳﻢ
ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻡﮐﻪ ﺑﻤﻦ ﺑﺒﺨﺸﺪ.ﻭﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ ﻣﺸﻴّﺖ
ﮐﻨﺪﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺨﺸﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺁﻣﻨﻪ ﺑﻨﺖ
ﻭﻫﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﻣﺎﺩﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺨﺪﺍﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ(ﺁﻣﻨﻪ)ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﻀﻤﻴﺮ
ﻣﻮٴﻨّﺶﺁﻣﺪﻩﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﻴﻊ
ﭼﻮﻥ ﺯﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻳﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻘﺒﺮﺳﺪ.( ﻭﻫﺐ)ﭘﺪﺭ
ﺁﻣﻨﻪﺑﺎﺯ ﻣﻮﻫﺒﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺮﺑﻰ.ﻣﻮﻫﺒﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ پس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ ﻋﺒﺪﺍللهﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄﻠﺐ ﺍﺳﺖ(ﭘﺪﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.ﻭﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑﻴﺎﻟﻬﻰﺑﻨﺪﻩﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺒﺪ ﺍللهﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭ ﺑﻨﺪﮔﻰ. ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﻭﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ
ﺟﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﺑﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﻣﻄﻠﻮﺏﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.)
ﻭ ﺳﻮﻡ ﺃﺑﻮ
ﻃﺎﻟﺐﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ ( ﭘﺪﺭ
ﺃﻣﻴﺮ المؤمنین.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺮﺵ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﭘﺪﺭ
ﭘﻴﺮ ﻳﻚ ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺩﻯ ﺍﺯ ﺍﻧﺼﺎﺭﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﻣﻦ ﻭ ﺍﻭ
ﻧﻤﻚ ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.( ﺭﻭﺵ ﻗﺪﻳﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﻨﺪﻯﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﻤﻚ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ.
ﺗﺎ ﻃﺮﻓﻴﻦ ﻧﻤﻚ
ﺩﺍﻥ ﻧﺸﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ
ﺑﺎﻫﻢﻭﻧﺎﻥ ﻭﻧﻤﻚ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﻧﺒﺮﺩﻩﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺷﺨﺼﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﺼﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺒﻨﺪﺩ ﻭ ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻧﻤﻚ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻫﻢ ﻃﻌﺎﻡ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.(ﺍﻧﺼﺎﺭ)ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻃﺮﻗﻔﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻣﮑّﻪ ﺁﻣﺪﻧﺪﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﺠﺮﺕ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ(ﻣﻠﺤﻪ)ﻳﺎ ﻧﻤﻚ
ﻭﻧﻤﻚ
ﺧﻮﺭﻯﺑﻤﻌﻨﻰ(ﺍﻟﺤﺎﺡ
ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻃﺎﻟﺐ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی
ﺒﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺵ ﺍﻭﻳس ﻗﺮﻥ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ رؤیت
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺼﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻧﺼﺎﺭ ﻭﻣﻬﺎﺟﺮﺍﺯ
ﺃﻣﻴﺮ ﺩﺍﺭﺍﻥ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻳﺎ ﺣﺪﺃﻗﻞﻋﺪﻣﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺭﺟﻞ)
ﻳﺎ ﻣﺮﺩﺑﺎﺯ(ﺭﺍﺟﻞ
ﻭﺭﻩ ﺭﻭ)ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺗﺎ
ﻣﺮﮒ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺷﺨﺎﺹﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺎ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎلاﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻧﻤﻚ ﺧﻮﺭﻯ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺑﻤﻌﻨﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ.
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰﻭ ﻫﻤّﺖ ﻓﻌﻠﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﺸﻖ ﺑﻮلاﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍلا ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ. ﺗﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻧﮑﻨﻨﺪﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﻨﺪ.ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ ﻫﺮ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺳﺮ ﺭﺍﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻳﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰﻭ(ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ)ﺍﻭ ﺍﺯ ﮐﻤﺎلاﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ ﺑﻄﻠﺒﺪ.ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺟﻔﺖ ﺑﻮﺩﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﻭﻯﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺪﺍﻡ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ .

حدیث
4699 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ15ﺹ108 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻧﺰﻝ ﺟﺒﺮﻳﻞ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟنبیّﻓﻘﺎﻝ
ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪﺍﻥ ﺍلله
ﺟﻞ ﺟﻠﺎﻟﻪﻳﻘﺮﻭﻙ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﻭ
ﻳﻘﻮﻝﺍﻧّﻰ ﻗﺪ
ﺣﺮﻣﺖ ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻋﻠﻰ
ﺻﻠﺐ ﺃﻧﺰﻟﻚﻭ ﺑﻄﻦ
ﺣﻤﻠﻚﻭ ﺣﺠﺮ ﮐﻔﻠﻚﻓﻘﺎﻝ
ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﺑﻴّﻦ
ﻟﻰ ﺫﻟﻚﻓﻘﺎﻝ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﺼﻠﺐ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺃﻧﺰﻟﻚﻓﻌﺒﺪ ﺍلله
ﺑﻦ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐﻭ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﺒﻄﻦ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺣﻤﻠﻚﻓﺂﻣﻨﻪ ﺑﻨﺖ
ﻭﻫﺐﻭ ﺃﻣّﺎ ﺍﻟﺤﺠﺮ
ﺍﻟّﺬﻯ
ﮐﻔﻠﻚﻓﺄﺑﻮﻃﺎﻟﺐ
ﺑﻦ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻨﺖ ﺃﺳﺪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪ ﻭﮔﻔﺖ ( ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻢﺭﺍﺑﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺍﺯ رَبّ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍﺑﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺭﺍﺑﻂ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺍﺯ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ ﺑﻬﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻰ ﻭﻣﺮﺗﻀﻰ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭﺣﺴﻦ
ﻭﺣﺴﻴﻥﺒﺎﻣﺎﻡ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺎﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻧﺒﻰ
ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﻣﺤﻤﺪﭘﻴﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
رَبّ ﻧﻮﺭﻯﻤﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
ﻳﺎ رَبّ ﻧﻮﺭﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺤﻤﺪﺩﺭ
۵۵ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ) ﺃﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﻞ ﺣﻠﺎﻝ ﺍﻭﺗﻮﺭﺍ
ﺳﻠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
( ﺩﺭﻭﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺗﻌﻈﻴﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﻭﺩ ﻭﻣﮋﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠﺎﻡ ﺑﺎ ﺻﻠﺢ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.( ﻗﺮاءﺖ ﻭ
ﺗﻠﺎﻭﺕ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ قرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻭ(ﺗﻠﻮ
ﺍلاﺧﺮﻯ)ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭقرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺁﺗﺶ ﺭﺍ ﺑﺮ ﮐﻤﺮﻯ
ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ ﻧﺎﺯﻝ
ﮐﺮﺩﻭ ﺷﮑﻤﻰ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺣﻤﻞ ﻧﻤﻮﺩﻭ
ﺩﺍﻣﻨﻰ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺑﺰﺭﮒ ﮐﺮﺩ ﺣﺮﺍﻡ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﻡ ( ﻭﻫﺮ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻴﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭘﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻭﮐﻔﻴﻞ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻭﻳﺎ ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻭﮐﻔﻴﻞ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪﭘﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻧﺒﻮﺕ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺣﺠﺮ
(ﮐﺴﺮﺣاء ﻮﺳﮑﻮﻥ
ﺟﻴﻢ ) ﺩﺍﻣﻦﻳﺎ ﺍﻃﺎﻕ
ﻭﮔﻮﺷﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﺍنی
کرﺩﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥﺠﺴﻤﺎﻧﻰﮐﻪﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪﺣﻘﻮﻗﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﮐﻤﺎلاﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻬﻢ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢﺑﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺟﻬﻨّﻢﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻄﻮﺭ
ﻋﺎﻡ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻫﻤﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺩﺭﺭﺟﺎﺗﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﺳپس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﮔﻔﺖ ﻭ
ﺍﻣّﺎ ﺻﻠﺐ ( ﺑﻀﻢ
ﺣﺎٴﺑﻤﻌﻨﻰ ﮐﻤﺮ
ﭘﺪﺭﮐﻪ ﻧﻄﻔﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺍﻧﺰﺍﻝ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭ ﮐﺮﺩﻩ.ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺰﻭﻟﺁﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ) ﻋﺒﺪ
ﺍلله ﺑﻦ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ
ﺍﺳﺖ ( ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻧﺎﻡ
ﭘﺪﺭ ﻭ ﻧﺎﻡ ﺟﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.)
ﻭ ﺍﻣﺎ ﺷﮑﻤﻰ ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺣﻤﻞ ﮐﺮﺩ
( ﺑﺎﺭﺩﺍﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﺍﻳﻤﺎﻥﻭ
ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﺳﺖ)ﺁﻣﻨﻪ
ﺑﻨﺖ ﻭﻫﺐ ﺑﻮﺩ ( ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺩﺧﺘﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻣﻮﻫﺒﺘﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺧﻠﻖ
) ﺍﻣﺎ ﺣﺠﺮ ﻭﺩﺍﻣﻦ
ﮐﺴﻰﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﮑﻔﺎﻟﺖ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖﺍﺑﻮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﺍﺳﺪ
ﺑﻮﺩ ( ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻣﻮلا ﻋﻠﻰﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ ﻳﺘﻴﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺎﺯ ﻧﺎﻡ
ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﮐﻪ(ﻓﻄﻢ ﻭ ﻓﻄﺮ)
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺃﺳﺪ)ﻳﺎ
ﺷﻴﺮﮐﻨﻴﻪ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺷﻴﺮ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻭﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﮐﺮﺩ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ ﻧﻤﻮﺩﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻢ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺧﺪﺍ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ(تنبّوء)
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺳپس(ﻣﺠﻠﺴﻰ)ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﻣﮑﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ ﻣﺤﻤﺪﻗﺒﻞ
ﺍﺯ بعثَت ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ(ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻳﺎ ﺍﻭﻡ)ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﻋﺎ ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ).