حدیث 3751 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ12ﺹ28 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻟﻔﻆ (ﺍﻭّﺍﻩ)
ﺻﻔﺖ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻟﻤﺘﻀﺮﻉ
ﺍﻟﻰ الله ﻓﻰ ﺻﻠﺎﺗﻪ
ﻭ ﺍﺫﺍ ﺧﻠﺎ ﻓﻰ فقر
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻭ ﻓﻰ ﺍﻟﺨﻠﻮﺍﺕ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻀﺮّﻉ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ ﻭﻫﺮ
ﮔﺎﻩ ﺩﺭ ﺧﻠﻮﺕ
ﻭ ﮔﻮﺩﺍﻝ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻠﻮﺗﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.( ﺗﻀﺮّﻉ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺻﻠﺎﺕ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺻﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻳﺎ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺧﺎﻟﻰ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺑﺨﻠﻮﺕ ﺭﻓﺘﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻦ
ﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻫﺮﮔﻮﺩﻯ
ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺗﺎ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﻔﮑﺮ ﻣﺮﮒ ﺑﺎﺷﺪ
( ﻗﻔﺮ) ﺯﻣﻴﻦ ﺧﺸﻚ
ﻭ ﺑﻰ ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ  ﻭ ﺩﺭ (ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ) ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺃﻭّﺍﻩ) ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻰ ﻣﺄﻭﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﻨﺎﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﺭ عَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﭼﺸﻤﺎﻧﺘﻈﺎﺭﻯﺎﺯ
ﮐﺴﻰ  ﻭﺟﺎﺋﻰ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ(ﺃﻭﺍﻩ)ﺑﺎ
ﺁﻩ ﻭ ﻧﺎﻟﻪ ﻭ
ﺗﻤﻨّﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﻀﺮﻉ ﻭ
التماس ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺑﺨﺎﻙ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﻭ ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﻭﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.

حدیث
3752 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ(12ﺹ28ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﺎﺕ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ: ( ﻭﺗﺨﻠﻘﻮﻥ إﻓﮑﺎ
) ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﻭﻍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﺪ(ﻭ ﺑﺖ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺎﻃﻞ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻫﺎ) ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪ (ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻨﮕﻰ ﻭ ﺻﻨﻢ ﻫﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ ) ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﺁﻳﻪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺍﻭ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﺪ
(ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ  ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻭﻳﺎ پسﺍﺯ
ﻭﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ سپس
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﺎﺕ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻣﻄﻠﺐ
ﺍﺯ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻟﻰ ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺎﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻳﺎ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ.ﻭﺍﻳﻦ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺁﻳﺎﺕ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺷﺨﺎﺹ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﻣّﺖ ﻳﺎ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻋﺪﻩ ﻣﻬﻤّﻰ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺸﺄﻥ ﻧﺰﻭﻝ ﻳﺎ
ﺧﺎﺹ ﻣﻮﺭﺩﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﺷﻤﺎ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﻴﺪ ( ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﻪﺧﻮﺩ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺯﻣﺎﻥهستند ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ  ﻭ معرّفی
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ) ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻋﺬﺍﺏ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ( ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺩﻧﺒﺎل
هر ﺻﻨﻢ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺳﻨﮕﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﺑﺎﺯ ﻣﻄﻠﺐ
ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺁﻳﺎﺕ
ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﻟﻰ ﺟﻮﺍﺏ ﻗﻮﻡ
ﺍﻭ ( ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩ ( ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ) ﻭ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻮﻡ مؤمن
ﺍﺳﺖ ( (ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﻗﻄﻊ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ (ﺍﻟﻤﻨﻘﻄﻊ
ﺍﻟﻤﻌﻄﻮﻑ) ﻭ
ﻗﻄﻊ ﺷﺪﻩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻨﻴﻦ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻟﻮﻁ
ﺑﻮﻯ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩ
( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻟﻮﻁ  ﻭﻧﻪ ﻗﻮﻡ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﻓﺎﺳﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ
) ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻢ.( ﮐﻪﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺠﺮﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻟﺬﺗﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﻠﻮﻁ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺮﺩ ) ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻬﺎﺟﺮﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﺪﻯ ﻫﺎ ﻫﺠﺮﺕ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺨﺪﺍ ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.( ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ )

حدیث 3753 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺍﺯ ﻗﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ12ﺹ29 ﺑﺤﺎﺭ) ﺩﺭ ﺑﺎﺭه
آﻳﻪ ﻗﺮﺁنی  اﻥ ﻣﻦ ﺷﻴﻌﺘﻪ
لاﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻟﻴﻬﻨّﺌﮑﻢ ﺍلاﺳﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﻢ
ﺗﻬﻨﻴﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.(
ﻳﻌﻨﻰ ﻧﺎم ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﮐﺖ ﻭﻓﺰﻭﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺍ  ﺍﻣﺎﻡ
ﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ(ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﻭ)ﺭﺍ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻌﺎﻉ ﺃﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ  ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﺒﺎﺭﺕ ﻓﺎﺳﺘﻐﺎثه
ﺍﻟّﺬﻯ ﻣﻦ ﺷﻴﻌﺘﻪ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟّﺬﻯ ﻣﻦ
ﻋﺪﻭﻩ ﺁﻧﮑﻪ ﺍﺯ
ﻭﻯ ﮐﻤﻚ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻋﻠﻴﻪ ﺩﺷﻤﻦ
ﮐﻤﻚ ﺧﻮﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺗﻬﻨﺌﺖ ﻭ ﺗﺒﺮﻳﻚ
ﻭ ﺑﺮﮐﺖ ﺑﺪﻫﺪ ( ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺵ
ﺑﺎﺩﺷﻤﻥ اﻭ ﺩﺭﻧﺰﺍﻉ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﺿﺮﺑﺘﻰ
ﻫﻠﺎﻙ ﮐﺮﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﻟﻔﻆ (ﺷﻴﻌﻪ) ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﮑﺎﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺩﺍﺭﻧﺪﻩﺷﻌﺎﻉ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻣﺎم ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺯ ﻗﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی
ﻔﻘﺎﻝ ﺍﻧّﻰ ﺳﻘﻴم
که  ﮔﻔﺖ ﻣﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻫﺴﺘﻢ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﺨﺪﺍ ﮐﻪ
ﻭﻯ ﺳﻘﻴﻢ ﻧﺒﻮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻭﻍ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﺳﻘﻴﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ مُرتَدّ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ( ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﻮﺑﻪ ﺷﺨﺺ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺷﻮﺩ ﮔﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻨﻈﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ(مُرتَدّ)ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﻋﻘﺐ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﻴﻦ
ﻗﺪﺭ ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﺍﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﺮﺝ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﺮﺝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺏ(ﺧﺴﺮﺍﻥ ﻭﺟﻮﺩ)
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻭﺟﻌﻠﻬﺎ
ﮐﻠﻤﻪ ﺑﺎﻗﻴﻪ ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﮐﻠﻤﻪﺍﻯ
ﺑﺎﻗﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ
( ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﺒﻪ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻗﻰ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺁﻧﺮﺍ
(ﺍﻣﺎﻣﺖ) ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ پس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺍﻭ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ(ﺍﻣﺎﻣﺖ)
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺍﺳﺖ .

حدیث 3754 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ (ﺝ12ﺹ92ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﺁﺯﺭ ﺃﺑﺎ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﮐﺎﻥ
منجّما
ﻟﻨﻤﺮﻭﺩ... ﻗﺎﻝ ﻓﻰ
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺒﻠﺎﺩ ﻭﮐﺎﻥ
ﻣﻨﺰﻝ ﻧﻤﺮﻭﺩ ﺑﮑﻮﺷﺎ
ﺭﺑﺎ... ﻭﺍﻋﺘﺰﻟﺖ
ﻓﻰ ﻏﺎﺭ ﻭﻭﺿﻌﺖ
ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ ﻫﻴّﺃﺗﻪ  ﻗﻤّﻄﺘﻪ
.. ﻭﮐﺎﻥ ﻳﺸﺐ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻓﻰ ﺍﻟﻐﺎﺭ ﻳﻮﻣﺎ
ﮐﻤﺎ ﻳﺸﺐ ﻏﻴﺮﻩ
ﻓﻰ ﺍﻟﺸﻬﺮ ﺣﺘّﻰ
ﺃﺗﻰ ﻟﻪ ﻓﻰ
ﺍﻟﻐﺎﺭ ثلاث ﻋﺸﺮﻩ
ﺳﻨﻪ... ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺰُﻫﺮة
ﻓﻰ  السماء ﻓﻘﺎﻝ
ﻫﺬﺍ ﺭﺑّﻰ... ﻗﺎﻝ
ﻟﺌﻦ ﻟﻢ ﻳﻬﺪﻧﻰ
ﺭﺑّﻰ ﻟﺄﮐﻮﻧﻦ
ﻣﻦ ﺍﻟﻘﻮﻡ ﺍﻟﻈﺎﻟﻤﻴﻦ
... ﮐﺸﻂ الله ﻋﻦ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﺣﺘّﻰ ﺭﺃﻯ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﻭﻣﻦ ﻋﻠﻴﻪ  ﻭ ﺃﺭﺍﻩ الله
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭﺍﻟﺄﺭﺽ ﻓﻌﻨﺪ
ﺫﻟﻚ ﻗﺎﻝ ﻳﺎ ﻗﻮﻡ
ﺍﻧّﻰ ﺑﺮﻯٴ ﻣﻤّﺎ
ﺗﺸﺮﮐﻮﻥ ﺍﻧّﻰ
ﻭﺟّﻬﺖ ﻭﺟﻬﻰ ﻟﻠّﺬﻯ
ﻓﻄﺮ ﺍﻟﺴﻤﻮﺍﺕ
ﻭ
ﺍﻟﺄﺭﺽﺣﻨﻴﻔﺎ
ﻭ ﻣﺎ ﺃﻧﺎ ﻣﻦ ﺍﻟﻤﺸﺮﮐﻴﻦ...ﻣﻦ
ﻗﺎﻝ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻴﻮﻡ
ﻓﻬﻮ ﻣﺸﺮﻙ ﻭﻟﻢ
ﻳﮑﻦ ﻣﻦ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭﺍﻧّﻤﺎ
ﮐﺎﻥ ﻓﻰ ﻃﻠﺐ ﺭﺑّﻪ
ﻭ ﻫﻮ ﻣﻦ ﻏﻴﺮﻩ ﺷﺮﻙ...ﻓﻘﺎﻝ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ  ﺃﺗﺤﺎﺟّﻮﻧﻰ
ﻓﻰ الله ﻭ ﻗﺪ ﻫﺪﺍﻥ
ﺃﻯ ﺑﻴّﻦ ﻟﻰ ﻭ لا
ﺃﺧﺎﻑ ﻣﺎ ﺗﺸﺮﮐﻮﻥ
ﺑﻪ الّا ﺃﻥ
ﻳﺸﺎٴ ﺭﺑّﻰ ﺷﻴﺌﺎ
ﻭﺳﻊ ﺭﺑّﻰ ﮐﻞّ
شیئ ﻋﻠﻤﺎ ﺃﻓﻠﺎ
ﺗﺘﺬﮐّﺮﻭﻥ ثُمّ
ﻗﺎﻝ ﻟﻬﻢ ﻭﮐﻴﻒ
ﺃﺧﺎﻑ ﻣﺎ أثَرﮐﺘﻢ
ﻭلا ﺗﺨﺎﻓﻮﻥ ﺃﻧّﮑﻢ
أثَرﮐﺘﻢ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻣﺎﻟﻢ ﻳﻨﺰﻝ ﺑﻪ
ﻋﻠﻴﮑﻢ
ﺳﻠﻄﺎﻧﺎ ﻓﺄﻯ ﺍﻟﻔﺮﻳﻘﻴﻦ
ﺃﺣﻖ ﺑﺎﻟﺄﻣﻦ ﺍﻥ
ﮐﻨﺘﻢ ﺗﻌﻠﻤﻮﻥ
ﺃﻯ ﺃﻧﺎ ﺃﺣﻖ ﺑﺎﻟﺄﻣﻦ
حیث ﺃﻋﺒﺪ
الله ﺃﻭ ﺃﻧﺘﻢ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺗﻌﺒﺪﻭﻥ ﺍﻟﺄﺻﻨﺎﻡ
ﮐﻪ ﺁﺯﺭ
ﭘﺪﺭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻣﻨﺠّﻢ ﻧﻤﺮﻭﺩ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﮐﺮﺩ  ﺷﺨﺼﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﻳﻦ ﺍﻭﺭﺍ ﺯﺍﻳﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.( ﻧﻤﺮﻭﺩ
ﺭﻫﺒﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﻨﺶ ﻫﻢ ﺑﺤﻖ
ﺑﻮﺩﻩ ﻣﻨﺴﻮﺥ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﻧﻤﺮﻭﺩ ﺩﺭ
ﮐﻮﺷﻴﺮﺑﻰ ( ﮐﻮﺷﺎ
ﺭﺑﺎ) ﺳﮑﻮﻧﺖ ﺩﺍﺷﺖ
( ﮐﻮﻓﻪ ﮐﻨﻮﻧﻰ  ﻣﺮﮐﺰﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺗﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﺮ ﺑﺎﺑﻞ ﮐﻪ ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻮﺍﻟﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﭘﺪﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺁﺯﺭ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﭘﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.)ﺑﻌﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻧﻤﺮﻭﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﺯﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺪﺍﺩ  ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺣﺎﻣﻠﻪ ﺷﺪ (ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﺣﻤﻞ
ﺯﻧﺎﻥ ﻭﻳﺎ ﮐﺸﺘﻦ
ﭘﺴﺮﺍﻥ یعنی
سالکان ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺍﺳﺘﺎن هاﻯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻴﻚ
ﺷﮑﻞ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ)ﻭﻣﺎﺩﺭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺭ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺯﺍﺋﻴﺪ
ﮐﻪ ﺳﻴﺰﺩﻩ ﺳﺎﻝ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺭ عَزّﻟﺖ
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﺮﺩ ( ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
عَزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﻧﻤﺮﻭﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻐﺎﻳﺮ
ﺑﺎ ﻣﺬﻫﺐ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ
( ﻧﻤﺮﻭﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻣﻌﻨﻰ(ﻧﺎﻣﺮﺩ ﻭﻣﺘﻤﺮﺩ)
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻦ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﺪﺍ ﻭ رَبّ
ﻣﻦ ﺍﺳﺖ)ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻭﻣﺎﻩ
ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.پس ﺍﻳﻦ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻭ ﺷﺮﻙ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﺷﺮﻙ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻃﻠﺐ رَبّ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩ( ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ رَبّ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻓﻮﻝ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭﻗﺘﻰ ﭘﺪﺭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﺰﺩ ﻧﻤﺮﻭﺩ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺯﻳﺮ
ﻭﻣﻨﺠّﻢ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﮔﻔﺖ
ﺍﮔﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻣﻄﻠﻊ
ﺷﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻭﻯ
ﺍﺣﺘﺠﺎﺝ ﮐﺮﺩ.(ﻳﻌﻨﻰ
بحث ﻭ ﺍﺳﺘﺪلاﻝ
ﺗﻮﺳّﻂ ﺧﻮﺩ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻧﻤﺮﻭﺩ
ﺁﺩﻡ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﮑﺒّﺮ ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﺣﺘﺠﺎﺝ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺎﺯ ﺍﺣﺘﺠﺎﺝ
ﻳﻌﻨﻰ ﺣﺞ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮ کس ﻣﺸﮑﻮﻙ ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻭﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﺷﺨﺼﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺗﺎ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.سپس ﺍﻣﺎﻡ
ﮔﻔﺖ  ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺤﺎﺟﻪ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻔﺖ  ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﻣﻦ
ﻣﺤﺎﺟّﻪ (بحث و
احتجاج و نیر
توسّل وحجّ
سلوکی) ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻫﺪﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﺪ ﻣﻌﻨﻰ ﺁﻥ نیست
ﮐﻪﻫﺮ
ﺑﺎﻭﺭﮐﺮﺩﻩ ﺗﺮﻙ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ.)
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪﻣﻦ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺘﺮﺳﻢ ﮐﻪﺷﻤﺎ
ﺑﭽﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺷﺮﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ. ﻭﻟﻰ ﺷﻤﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺷﺮک
ﻤﻴﮑﻨﻴﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻴﺰﻯﺮﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻴﺪ
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺎﺯﻝﻧﮑﺮﺩﻩ
(ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺪﺭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻓﮑﺮ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﺣﺮﻑ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﭼﻴﺴﺖ.ﻭﭼﺮﺍ
ﺷﻤﺎ سلوک
الهی ﻧﻤﻴﮑﻨﻴﺪ
ﺗﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ
ﺁﮔﺎﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪ ) ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ( ﺩﺭ ﺍﺣﺘﺠﺎﺝ
ﺧﻮﺩ ) ﺍﻓﺰﻭﺩ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪ
ﺑﺖ ﭘﺮﺳتی
اﺳﺖ ﻭﺷﻤﺎ ﺍﺯ ﺷﺮﻙ
ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻰ ﺗﺮﺳﻴﺪ
. ﻣﺎﺩﺍم که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻠﻄﺎنی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ ﻧﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ(ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﺳﻠﻄﻪ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺤﮑّﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ) پس
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺪﺍﻡ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ(ﺍﻣﻨﻴّﺖ) ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .ﻋﻠﻢ
ﻭﺁﮔﺎﻩ ﻫﺴﺘﻴﺪ.(
ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻴﻮ ﻋﺪﻡ ترس
ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﺁﻳﺎ ﻣﻦ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﺑﺄﻣﻨﻴّﺖ ﻫﺴﺘﻢ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺘﺮﺳﻢ
ﻳﺎ ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﺑﺖ ﻫﺎ
ﺭﺍ می
ﭙﺮﺳﺘﻴﺪ(ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻨﺪ
ﻳﺎ ﺻﻨﻢ ﻭﻳﺎ ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ
.

حدیث
3755 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ (ﺝ12 ﺹ37ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﺭﻭﺯ(ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ)
ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺧﻠﻴﻞ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ.
( ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺗﺎﺭﻳخی
ﺒﻮﺩﻩ  ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
زردشت ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻋﺒﻮﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﺐ(ﺟﻤﻌﻪ)
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ.

حدیث
3756 - ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ(ﺝ12ﺹ39 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ
اﺑﺮﺍﻫﻴم ﺮﺍ
ﺩﺭﺁﺗﺶ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ  ﺟﺒﺮﺋﻴل
گفت ﺧﺪﺍﻳﺎ  ﺑﻨﺪﻩﺍﺕ!
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﮐسیﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺗﻮﺭﺍ
ﻧﻤﻴﭙﺮﺳﺘﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫم
ﺒﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ (
ﺩﺭﻫﻮﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺎ
ﻣﻨﺠﻨﻴق
ﭙﺮﺗﺎﺏ ﺩﺭ
ﺁﺗﺶ ﺷﻮﺩ  ﺗﺎ ﺧﺪﺍ
ﺟﺎﻥ اﻭﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺟﺎﻥ هر ﮐﺎﻣل الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﮕﻴﺮﺩ  ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺒﺮﺋﻴل
اﺑﺮﺍﻫﻴم ﺮﺍ
ﺩﺭﻫﻮﺍ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﮑﻤک ﺪﺍﺭﻯ؟
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم گفت
ﺍﻣﺎ ﺍﺯﺗﻮ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻡ ( ﮐﻪ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻳﺶ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﺗﺎ
ﺑﺨلق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﻘﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم اﻳﻥ
ﺪﻋﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻮﺍﻧﺪ: ﻴﺎالله
ﻳﺎ ﺃﺣﺪ ﻳﺎ ﺻﻤﺪ
ﻳﺎ ﻣﻥ ﻠم ﻴﻠﺪ ﻭﻟم
ﻴﻮﻟﺪ ﻭﻟم
ﻴﮑﻥ ﻠﻪ ﮐﻔﻮﺍ
ﺃﺣﺪ ﻧﺠّنی ﻤﻥ
اﻟﻨﺎﺭ
ﺑﺮﺣﻤﺘﻚ
ﻓﺄﻭﺣی الله
ﺗﻌﺎلی الی
اﻟﻨﺎﺭ ﮐﻮنی
ﺒﺮﺩﺍ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺎ ﻋلی ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺃﻯﺨﺪﺍﻯ الله
ﻭﺃﺣﺪ ﻭ ﺻﻤﺪ
که ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻮﻟّﺪ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻨﻤﻴﮐﻨﺪﻭ ﮐسی
اﻭﺭﺍ ﻣﻌﺎﺩل
ﻨﻴﺴﺖ ﭘس ﻣﺮﺍ
ﺑﺎ ﺭﺣﻤﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻩ (ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﺳﺖ.
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺁﺗﺶ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺁﻥ
ﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐسی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. حتّی
ﺘﺼﻮﺭ ﮐﻤک
ﭙﻴﺮ ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺒﺎﻃل اﺳﺖ.
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم با اﻳﻥ
ﺬﮐﺮ ﻭ ﺩﻋﺎ عملا
ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﻭﺩفع
ﺸﺮﻙ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺍ ﻳﻥ
ﺪﻋﺎﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺑﺮﻫﻤﻥ معصوم
ﻤﻴﺸﻮﺩ.

حدیث 3757 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ12ﺹ 70 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻟﻤّﺎ ﺭُﻣﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻓﻰ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﺩﻋﺎ الله ﺑﺤﻘّﻨﺎ
ﻓﺠﻌﻞ الله ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻋﻠﻴﻪ ﺑﺮﺩﺍ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻤﻴﺎﻥ
ﺁﺗﺶ ﺃﻧﺪﺍﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻭﻯ ﺑﺤﻖ ﻣﺎ ( ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ) ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ ﺍﻭ
ﺧﻨﮑﻰ ﻭ ﺳﻠﺎﻡ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺩﺍﺩ( ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻰ ﺟﺴﺘﻨﺪ.ﻭپس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﻋﺎﻯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺤﻖ
ﻣﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﺩﻳﻥ برترﺠﺪﻳﺪ
ﺑﺎﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﺑﺮﻫﻤﻦ ﺷﺪﻩﻭﺃﺏ
ﻭﭘﺪﺭ ﻫﻮﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.

حدیث
3758ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ12ﺹ43 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﻨﻴﺮﻭﺯ ﻫﻮ ﺍﻟﻴﻮﻡ
ﺍﻟﺬﻯ ﮐﺴّﺮ ﻓﻴﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺃﺻﻨﺎﻡ
ﻗﻮﻣﻪ ﻧﻮﺭﻭﺯ ﺭﻭﺯﻯ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺭﺁﻥ ﺭﻭﺯﺑﺘﻬﺎﻯ
ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﮑﺴﺖ
(ﻧﻮﺭﻭﺯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺃﻭﻝ ﻓﺮﻭﺭﺩﻳﻦ
ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺒﻌﺪ ﻋﻴﺪ ﺩﻳنی
ﻮ ﻣﻠّﻰ ﺷﺪ.ﻭ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﺃﻭﻝ ﻣﻬﺮ ﻋﻴﺪ ﻣﻬﺮﮔﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻝ ﻧﺰﺩ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺩﻭ ﻗﺼﻞ
ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﻭﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺑﻮﺩ. ﺭﻭﺯ ﻳﺎ ﻳﻮﻡ
ﻭ ﺍﻭﻡﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻯﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻮﺭﻭﺯﻯ ﺍﺳﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﻭﺯﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺑﺘﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻧﻘﺶ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ. ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻧﻮﺭﻭﺯ
ﻭﻣﻬﺮﮔﺎﻥ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻠﺐ
ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻋﻮﺍﻡ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭﺗﺸﻮﻳﻖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩﺃﻧﺪ .

حدیث
3759 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ2ﺹ۶۶ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻭ ﺍﺫﺍ غاﺑت
اﺑﺮﺍﻫﻴم ﺭﺑّﻪ ﺑﮑﻠﻤﺎﺕﻭ
ﻫﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ رَبّ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎ ﮐﻠﻤﺎﺗﻰ ﻣﺒﺘﻠﺎﮐﺮﺩ
( ﺍﺑﺘﻠﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻭﺭ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻧﮑﻨﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ) ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪﺁﻥ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﮐﺪﺍﻣﻨﺪ( ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻳﺎ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ ﻣﻘﺪّس
ﺭﺍ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﻠﺎ ﻭﺍﺑﺘﻠﺎ
ﻭﻓﺘﻨﻪ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ ).
ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻫﻰ
ﺍﻟﮑﻠﻤﺎﺕ ﺍﻟّﺘﻰ
ﺗﻠﻘّﺎﻫﺎ ﺁﺩﻡ
ﻣﻦ ﺭﺑّﻪﻓﺘﺎﺏ
ﻋﻠﻴﻪﻭ ﻫﻮ ﺍﻧّﻪ
ﻗﺎﻝﻳﺎ رَبّ
ﺃاﺳﺄﻟﻚ ﺑﺤﻖ ﻣﺤﻤﺪﻭ
ﻋﻠﻰ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﺍﻟﺤﺴﻦ ﻭ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ
الّا ﺗﺒﺖ ﻋﻠﻰّ
ﻓﺘﺎﺏ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻧّﻪ ﻫﻮ ﺍﻟﺘﻮﺍﺏ
ﺍﻟﺮﺣﻴﻢ ﻓﻘﻠﺖ
ﺑﺎ ﺍﺑﻦ ﺭﺳﻮﻝ الله
ﻓﻤﺎ ﻳﻌﻨﻰ عَزّ
ﻭ جَلّ ﺑﻘﻮﻟﻪ ﻓﺄﺗﻤّﻬﻦ
ﻗﺎﻝ ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﺄﺗﻤّﻬﻦ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻘﺎﺋم اثنی ﻋﺸﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎ ﺗﺴﻌﻪ ﻣﻦ
ﻭﻟﺪ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ
ﻗﺎﻝ ﺍﻟﻤﻔﻀّﻞ
ﻓﻘﻠﺖ ﻟﻪ ﻳﺎ ﺍﺑﻦ
ﺭﺳﻮﻝ اللهﻓﺄﺧﺒﺮﻧﻰ
ﻋﻦ ﻗﻮﻝ الله عَزّﻭجَلّﻭﺟﻌﻠﻬﺎ
ﮐﻠﻤﻪ ﺑﺎﻗﻴﻪ ﻓﻰ
ﻋﻘﺒﻪ ﻗﺎﻝ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺬﻟﻚ ﺍلاﻣﺎمة
ﺟﻌﻠﻬﺎ الله
ﻓﻰ ﻋﻘﺐ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ
ﺍﻟﻰ ﻳﻮﻡ القیامة
ﻗﺎﻝ ﻗﻠﺖ ﻟﻪ ﻳﺎ
ﺍﺑﻦ ﺭﺳﻮﻝ الله
ﻓﮑﻴﻒ ﺻﺎﺭﺕ ﺍلاﻣﺎمة
ﻓﻰ ﻭٌﻟﺪ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ
ﺩﻭﻥ ﻭﻟﺪ ﺍﻟﺤﺴﻦ
ﻭﻫﻤﺎ ﺟﻤﻴﻌﺎ ﻭﻟﺪﺍ
ﺭﺳﻮﻝ الله ﻭ
ﺳﺒﻄﺎﻩ ﻭ ﺳﻴّﺪﺍ
ﺷﺒﺎﺏ ﺃﻫﻞ الجنّة
؟ ﻓﻘﺎﻝ ﺍﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻫﺎﺭﻭﻥ ﮐﺎﻧﺎ
ﻧﺒﻴّﻴﻦ
ﻣﺮﺳﻠﻴﻦ ﺃﺧﻮﻳﻦﻓﺠﻌﻞ
الله ﺍﻟﻨﺒﻮﻩ ﻓﻰ
ﺻﻠﺐ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺩﻭﻥ ﺻﻠﺐ ﻣﻮﺳﻰﻭﻟﻢ
ﻳﮑﻦ ﻟﺄﺣﺪ ﺃﻥ ﻳﻘﻮﻝ
ﻟﻢ ﻓﻌﻞ اللهﺫﻟﻚ
؟ﻓﺎﻥ ﺍلاﻣﺎمة
ﺧﻠﺎﻓﻪ الله عَزّ
ﻭجَلّﻟﻴس ﻟﺄﺣﺪ
ﺃﻥ ﻳﻘﻮﻝ ﻟﻢ ﺟﻌﻠﻬﺎ
الله ﻓﻰ ﺻﻠﺐ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ
ﺩﻭﻥ ﺻﻠﺐ ﺍﻟﺤﺴﻦ  ﻟﺄﻥ الله
ﻫﻮ ﺍﻟﺤﮑﻴﻢ ﻓﻰ
ﺃﻓﻌﺎﻟﻪ لا ﻳﺴﺄﻝ
ﻋﻤّﺎ ﻳﻔﻌﻞ ﻭﻫﻢ
ﻳﺴﺄﻟﻮﻥ ﺁﻥ ﮐﻠﻤﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺁﺩﻡ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻳﺶ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩ ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﺗﻮﺑﻪ ﻧﻤﻮﺩ.(رَبّ
ﺍﻭﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻭﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
رَبّ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻌﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺸﻬﻮﺩﻭ
رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺗﺎ الله
رَبّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺩﺭﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ)
ﮐﻪ ﻭﻯ ﮔﻔﺖﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺑﺤﻖ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﺣﺴﻦ
ﻭ ﺣﺴﻴﻦﺍﺯ ﺗﻮ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻢﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﺑﺒﺨﺸﻰ ﻭﺗﻮﺑﻪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻯ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺑﻪ ﺍﻭ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ
.ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﺑﻪ ﭘﺬﻳﺮ
ﻭﺭﺣﻴﻢ ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩﻭ ﻋﺒﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ) سپس ﺭﺍﻭﻯ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﻓﺄﺗﻤّﻬﻦ ﭼﻴﺴﺖ؟
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺮﺩ ( ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ.
ﻭﻟﻰ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ ﺷﻴﻌﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚﺍﻳﻦ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﺪﺭ۵۵ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻠﻰﻗﺎﺋﻢ ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻗﺎﺋﻢﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﺴﻤﻴﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﺎﺋﻢﺯﻣﺎﻥ
ﻳﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭلی
اﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﮐﺮﺩ. ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻣﺘﺼﺪﻯ
ﻭ ﻣﺴؤﻝ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻨﻴﺰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬی
ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
سپس ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘﺮﺳﻴﺪﻡ
ﭼﺮﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﺴﻞ ﺣﺴﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﻧﺴﻞ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭﻧﻪ ﺩﺭﻧﺴﻞ
ﻣﻮﺳﻰ. ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﻭﭼﺮﺍ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺧﺪﺍ.
( ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺧﻠﻒ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ)

حدیث
3760 - ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻴﺖ
(ﺝ12ﺹ71ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻴﺴﺖ ﺻﺤﻴﻔﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ
؟ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩ:  ﮐﺎﻧﺖ
ﺃﻣثالا ﮐﻠّﻬﺎ
ﻭﮐﺎﻥ ﻓﻴﻬﺎ ﺃﻳّﻬﺎ
ﺍﻟﻤﻠﻚ ﺍﻟﻤﺒﺘﻠﻰ
ﺍﻟﻤﻐﺮﻭﺭ ﺍﻧّﻰ
ﻟﻢ ﺃﺑﻌثک
ﻟﺘﺠﻤﻊ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻌﻀﻬﺎ ﺍﻟﻰ ﺑﻌﺾ
ﻭﻟﮑﻦ ﺑﻌثتک ﻟﺘﺮﺩ
ﻋﻨّﻰ ﺩﻋﻮﻩ ﺍﻟﻤﻈﻠﻮﻡ
ﻓﺎﻧّﻰ لا ﺃﺭﺩﻫﺎ
ﻭﺍﻥ ﮐﺎﻧﺖ ﻣﻦ ﮐﺎﻓﺮ
ﻭﻋﻠﻰ ﺍﻟﻌﺎﻗﻞ
ﻣﺎﻟﻢ ﻳﮑﻦ ﻣﻐﻠﻮﺑﺎﺃﻥ
ﻳﮑﻮﻥ ﻟﻪ ثلاث ﺳﺎﻋﺎﺕ
ﺳﺎعة ﻳﻨﺎﺟﻰ ﻓﻴﻬﺎ
ﺭﺑّﻪ عَزّﻭ جَلّﻭﺳﺎعة
ﻳﺤﺎﺳﺐ ﻓﻴﻬﺎ ﻧﻔﺴﻪ
ﻣﻦ ﺍﻟﺤﻠﺎﻝ ﻓﺎﻥ
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺴﺎعة ﻋﻮﻥ
ﻟﺘﻠﻚ ﺍﻟﺴﺎﻋﺎﺕ
ﻭ ﺍﺳﺘﺠﻤﺎﻡ ﻟﻠﻘﻠﻮﺏ
ﻭﺗﻮﺯﻳﻊ ﻟﻬﺎ ﻭﻋﻠﻰ
ﺍﻟﻌﺎﻗﻞ ﺃﻥ ﻳﮑﻮﻥ
ﺑﺼﻴﺮﺍ ﺑﺰﻣﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺒﻠﺎ ﻋﻠﻰ ﺷﺄﻧﻪ
ﺣﺎﻓﻈﺎ ﻟﻠﺴﺎﻧﻪﻓﺎﻥ
ﻣﻦ ﺣﺒس ﮐﻠﺎﻣﻪ
ﻣﻦ ﻋﻤﻠﻪ ﻗﻞ ﮐﻠﺎﻣﻪ  الّا ﻓﻴﻤﺎ
ﻳﻌﻨﻴﻪ ﻭﻋﻠﻰ ﺍﻟﻌﺎﻗﻞ
ﺃﻥ ﻳﮑﻮﻥ
ﻃﺎﻟﺒﺎ ﻟثلاث ﻣﺮﻣّﻪ
ﻟﻤﻌﺎﺵ ﺃﻭ ﺗﺰﻭﺩ
ﻟﻤﻌﺎﺩ ﻭ ﺗﻠﺬﺫ
ﻓﻰ ﻏﻴﺮ ﻣﺤﺮﻡ ﻗﻠﺖ
ﻳﺎ ﺭﺳﻮﻝ الله ﻓﻤﺎ
ﮐﺎﻧﺖ ﺻﺤﻒ ﻣﻮﺳﻰ؟
ﻗﺎﻝ ﮐﺎﻧﺖ ﻋﺒﺮﺍ
ﮐﻠّﻬﺎ ﻭ ﻓﻴﻬﺎﻋﺠﺐ
ﻟﻤﻦ ﺃﻳﻘﻦ ﺑﺎﻟﻤﻮﺕ
ﮐﻴﻒ ﻳﻔﺮﺡ ؟ ﻭﻟﻤﻦ
ﺃﻳﻘﻦ ﺑﺎﻟﻨﺎﺭ
ﻟﻢ ﻳﻀﺤﻚ ﻭﻟﻤﻦ
ﻳﺮﻯ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺗﻘﻠّﺒﻬﺎ ﺑﺄﻫﻠﻬﺎ
ﻟﻢ ﻳﻄﻤﺌﻦ ﺍﻟﻴﻬﺎ
ﻭﻟﻤﻦ ﻳؤﻣﻦ ﺑﺎﻟﻘﺪﺭ
ﮐﻴﻒ ﻳﻨﺼﺐ ﻭ ﻟﻤﻦ
ﺃﻳﻘﻦ ﺑﺎﻟﺤﺴﺎﺏ
ﻟﻢ لا ﻳﻌﻤﻞ ﻗﻠﺖ
ﻳﺎ ﺭﺳﻮﻝ اللهﻫﻞ
ﻓﻴﺃﻳﺪﻳﻨﺎ ﻣﻤّﺎ
ﺃﻧﺰﻝ الله
ﻋﻠﻴﻚ ﺷﻴئ ﻣﻤّﺎ
ﮐﺎﻥ ﻓﻰ ﺻﺤﻒ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻮﺳﻰ؟ ﻗﺎﻝ ﻳﺎ
ﺃﺑﺎ ﺫﺭﺍﻗﺮﺃ ﻗﺪ
ﺃﻓﻠﺢ ﻣﻦ
ﺗﺰﮐّﻰ* ﻭ ﺫﮐﺮ ﺍﺳﻢ
ﺭﺑّﻪ ﻓﺼﻠّﻰ* ﺑﻞ
ﺗؤثرﻭﻥ ﺍﻟﺤﻴﻮة
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ* ﻭ
ﺍﻟﺂﺧﺮة ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺃﺑﻘﻰ* ﺍﻥ ﻫﺬﺍ ﻟﻔﻰ
ﺻﺤﻒ ﺍلاﻭﻟﻰ* ﺻﺤﻒ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭﻣﻮسی
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣثل
ﻭﺗﻤثیل ﺑﻮﺩﻩ
( ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ ﭼﻨﺪ ﭘﻬﻠﻮ)
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺃﻯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻣﺒﺘﻠﺎ
ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ ( ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻰﮐﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺷﺪﻯ.ﺗﺎ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﻍ ﺗﺮ
ﮐﻨﻰ) ﻭﻣﻦ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﻧﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻡﮐﻪ
ﻣﺎﻝ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ
ﮐﻨﻰ ﺑﻠﮑﻪ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻡ
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻋﺎﻯ
ﻣﻈﻠﻮﻡ ﺭﺍ ﺑﻤﻦ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻰ ﻭﻣﺮﺗﻔﻊ
ﻧﻤﺎﺋﻰ (ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻈﻠﻮﻡ
ﺩﺭﻇﻠﻤﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺳﻴﺎﺳﻰﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻭ ﺩﻓﻊ ﻇﻠﻢ ﻭ ﺳﺘﻢ
ﺍﺯﻣﺮﺩﻡ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺩﻋﺎ ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ) ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻦ
ﻫﻴﭻ ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺭﺩ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻢ ﺣﺘّﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﮐﺎﻓﺮ ﺑﺎﺷﺪ
(ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺳﺎﺩﻩ
ﻟﻮﺡ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
الهی کاﻓﺮ ﻳﺎ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻬﺮﻧﺎﻣﻰ ﻣﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﻋﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ
ﻧﻴﺴﺖ) ﻭﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﺑﺮﻫﺮ ﻋﺎﻗﻞ
ﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ ﻣﻐﻠﻮﺏ
(ﻣﺠﺒﻮﺭ) ﻧﻴﺴﺖﺳﻪ
ﻭﻗﺖﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻋﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ رَبّ
ﺧﻮﺩ ﻧﺠﻮﻯ ﺩﺍﺭﺩ(
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻗﻞ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻭﻣﻠﺎﻣﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻋﺎﻗﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻧﺠﻮﺍﻯ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﺳﺎﻋﺘﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺤﺎﺳﺒﻪ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ( ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺭﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺎﺳﺖ) ﻭﺳﺎﻋﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﻤﺼﻨﻮﻋﺎﺕ
الهی ﺘﻔﮑّﺮ ﺩﺍﺭﺩ(ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨش های ﺍﻟﻬﻰ)
ﻭ ﺳﺎﻋﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺣﻠﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻟﺬﺕ ﺑﺒﺮﺩ ( ﻣثلا
ﺑﺎ ﻫﻤﺴﺮ ﻳﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺍﺭﺩﻭﻳﺎ ﺭﻓﻊ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﺟﺴﻢ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻈﺎﻓﺖ ﻭ اﺳﺘﺮﺍﺣﺖ)
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻋﺖ ﺁﺧﺮﺩﺭ
ﮐﻤﻚ ﺑﺴﺎﻋﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺳﺎﻋﺖ ﻭﺍﺣﺪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻌﻰ ﻭﮐﻮﺷﺶ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭﺣﺘﻰ ﺩﻭﻳﺪﻥ
ﺳﻴﻨﻪ ﺧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﻣﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺗﻴﻦ ﺳﺎﻋﺖ ﺍﺳﺘﺠﻤﺎﻡ
ﻗﻠﻮﺏ ﺍﺳﺖ.(ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻭ ﺍﺳﺘﺤﻤﺎﻡ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺟَﻢ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﻭﺗﻮﺯﻳﻊ ﺁﻥ.(ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻋﺒﺎﺩﻯ)
ﻭﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺮ ﻋﺎﻗﻞ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺼﻴﺮ ﺑﺰﻣﺎﻥ
ﺧﻮ ﺩﺑﺎﺷﺪ( ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺧﻮﺩ ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻣﺎﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪﻭﻧﻴﺰ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺯﻣﺎﻥ.) ﻭﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻭ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ ﺯﺑﺎﻧﺶ
ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﺍﺯ ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس
ﺑﺠﺎﻯ ﮐﻠﺎﻡ ﺑﻌﻤﻞ
ﺧﻮﺩ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﻔﺘﺎﺭﺵ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ ﺑﺎﻣﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﻧﻴﺴﺖ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﻤﻰ ﺷﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎﻳﺪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘﺮﺗﺎﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺎﺵ (ﭼﻮﻥ
ﭘﺮﺗﺎﺏ ﻗﻠّﺎﺏ
ﻣﺎﻫﻰ ﮔﻴﺮﻯﻭ ﻳﺎ
ﺗﻠﺎﺵ ﺑﻘﺼﺪ ﺭﻓﻊ
ﻧﻴﺎﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ) ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺯﺍﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺎﺩ
ﺑﻴﺎﺑﺪ( ﺗﻮﺷﻪ ﻭثواب
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻳﺎ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ. ﻭ الّا ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻟﺬﺕ ﺍﺯ ﺣﺮﺍﻡ ﺑﺒﺮﺩ(ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺠﺎﺯ ﻭ ﺣﻠﺎﻝ
ﺭﺍ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﻫﺪ) سپس ﺭﺍﻭﻯ
ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺻﺤﻒ
ﻣﻮﺳﻰ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ(
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻩ ﻓﺮﻣﺎﻥﻭﻧﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﮐﺘﺎﺏ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺎﻳﺒﻞ) ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﺒﺮﺕ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
( ﻋﺒﺮﺕ ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﺎﺯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺎ
ﮔﺬﺷﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪﺟﺎﻯ
ﺗﻌﺠّﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺮﮒ ﻫﺴﺖﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ ﻭﺧﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺂﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢ ﻳﻘﻴﻦ
ﺩﺍﺭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻰ
ﺧﻨﺪﺩ . ﻭﺁﻧﮑﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺂﻥ ﺩﻝ ﻣﻰ ﺑﻨﺪﺩ؟
ﻭﻫﺮکس ﺑﻘﺪﺭ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺮﭘﺎ ﺑﻤﺎﻧﺪ؟
ﻭﻫﺮکس ﺑﺤﺴﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻘﻴﻦ ﺩﺍﺭﺩﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺳﺖ ﺑﮑﺎﺭ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ(ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ). سپس ﺃﺑﻮ
ﺫﺭ ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪﻩ ؟ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺃﻯ
ﺃﺑﺎﺫﺭ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻮﺍﻥ ﮐﻪ
ﻫﺮکس ﺗﺰﮐﻴﻪ (نفس
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ )ﮐﺮﺩ ﻓﻠﺎﺡ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺯﻯ(ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ) ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮکس ﮐﻪ ﻳﺎﺩﻧﺎﻡ
رَبّ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ(ﺑﻴﺎﺩ
ﭘﻴﺮمُرَبّیﺪﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ)
ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﺻﻠﺎﺕ ﮔﺬﺍﺭﺩ(
ﻧﺎﻡ ﭘﻴﺮ ﻳﺎ  ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ.
ﻭﺫﮐﺮ ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻡﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭﺣﻀﻮﺭﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺻﻠﺎﺕ ﮐﺮﺩﻥ ﻧﻤﺎﺯﺑﺎﺯ
ﺣﻔﻆ ﺻﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯها ﺍﺳﺖ)
ﻭﻟﻰ ﺷﻤﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﻴﺪ( ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﻳﺸﺎﺭﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﺮﺟﻴﺢ ﺩﺍﺩﻥ ﻭﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻓﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩ
ﺣتی اﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ) ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﺧﺮﺕ(ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺁﺧﺮ)
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﺎﻗﻴﺘﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺧﻴﺮﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘاء
ﺃﺑﺪﻯ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ
الّا ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﺿﻤﻦ بقاء
ﻭلیّ ﻴﻚ بقاء ﻧﺰﻭﻟﻰ
ﻳﺎ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ بقاء ﮐﻴﻔﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﻠﺐ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻧﻴﺰ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺻﺤﻴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭﻣﻮﺳﻰ(
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﻔﺎﺭﺷﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺑﻴﻚ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺣﮑﻤﺖ ﻣﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺗﺎ ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﺂﻥ ﺟﻠﺐ ﮔﺮﺩﺩ.

حدیث
3761 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ12ﺹ27ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰﻭ ﮐﺬﻟﻚ ﻧُﺮﻯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻭﻟﻴﮑﻮﻥ ﻣﻦ ﺍﻟﻤﻮﻗﻨﻴﻦ ﻭﻧﻴﺰ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺍﺭؤﻳﺖ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭﺯﻣﻴﻦ
ﺩﺍﺩﻳﻢﺗﺎ ﺍﺯ ﻣﻮﻗﻨﺎﻥ
ﺑﺎ ﻳﻘﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ
( ﺭؤﻳﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﺗﺎ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﻭﻫﺪﻑ ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺯ ﺃﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﮐﺸﻂ
ﻟﻪ ﻋﻥ اﻟﺄﺭﺽ ﺣﺘّﻰ
ﺭﺁﻫﺎ ﻭﻣﻦ ﻓﻴﻬﺎﻭﻋﺎﻳﻦ
ﺍﻟﺴﻤاء ﺣﺘّﻰ ﺭﺁﻫﺎ
ﻭﻣﻦ ﻓﻴﻬﺎ ﻭ
ﺍﻟﻤﻠﻚ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻳﺤﻤﻠﻬﺎ ﻭﺍﻟﻌﺮﺵ
ﻭﻣﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﻭﮐﺬﻟﻚ
ﺃﺭﻯ ﺻﺎﺣﺒﮑﻢ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﮐﺸﻒ ﺷﺪ
ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻥ ﻫﺴﺖ ﺑﺒﻴﻨﺪ(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺯﻣﻴﻨﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ) ﻭﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻫﺴﺖ ﺑﺒﻴﻨﺪ( ﺭؤﻳﺖ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
رؤیائیﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻦ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭﺭؤﻳﺖ
ﻫﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺭؤﻳﺖ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺣﺎﻣﻞ ﺁﺳﻤﺎﻥ(ﻗﺎﺋﻤرَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺁﺳﻤﺎﻥﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺪﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ) ﻭﻧﻴﺰ ﻋﺮﺵ
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺁﻥ ﻫﺴﺖ ( ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﮐﻪ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻉ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺖ ﻭﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﮔﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻘﺶ ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩ) ﻭ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺼﺎﺣﺐ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ(
ﻳﻌﻨﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺷﻤﺎﻭ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻓﻌﻠﻰ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺣﺪﻳث . ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯﮔﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭؤﻳﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﻟﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﭼﻮﻥ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻧﻴﺰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﺿﻊ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ.
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﺁﺩﻡ
ﻳﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﻋﺮﺵ رَبّ ﺣﺴﻨﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦﺍﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺎلاﻯ ﻋﺮﺵ ﺭؤﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ سپس
ﺩﺭ ﻧﻮﺭﻭ ﺑﻌﺪ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺠﻠّﻰﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭﻭ ﺍﺳﻢ.ﺍﻣﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺯﻣﻴﻨﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﺣﺴﻨﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎنی هستندﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺧﻠﻘﺖ ﺩﻭ ﺭﻭﺯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭﭼﻬﺎﺭ ﺭﻭﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺭﻭﺯ ﻫﻔﺘﻢ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﻭﻯ
ﻋﺮﺵ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.

حدیث
3762 - اﺰ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ حدیث ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ12ﺹ72ﺤﺎﺭ) ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ؤﺍﻋﻄﻰ ﺑﺼﺮﻩ
ﻣﻦ ﺍﻟﻘﻮّة ﻣﺎ
ﻳﻌﺪﻭ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻓﺮﺃﻯ ﻣﺎ ﻓﻴﻬﺎ
ﻭ ﺭﺃﻯ ﺍﻟﻌﺮﺵ ﻭﻣﺎ
ﻓﻮﻗﻪ ﻭﺭﺃﻯ ﻣﺎ
ﻓﻰ ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻭﻣﺎﺗﺤﺘﻬﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻯ ﭼﺸﻢ ﺑﻮﻯ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻳﺪ. ﻭ ﻋﺮﺵ ﻭﺑﺎلاﺗﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻳﺪ.ﻭﺯﻣﻴﻦ
ﻭﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻳﺪ( ﺷﻬﻮﺩ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭﺣﺴﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻋﺮﺵ ﻭ ﺑﺎلاﻯ
ﻋﺮﺵﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻳﻌنی  ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻧﻴﺮﻭﻯﭽﺸﻢ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﮐﻴﻔﻰ ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﭼﺸﻢ ﺩﻝﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺼﻴﺮﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺗﺒﺼّﺮ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻧﻈﺮ ﮐﺮﻥ!ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﺪﻥ
ﺣﺴّﻰ ﺍﮔﺮ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﺷﺪﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﺪﺍﻭﻣﺖ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺪﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻴﺮﺩﺩ
. ﺩﻳﺪﻥ ﺑﺎلاﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻌﺮﺵ
رَبّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﻟﻰ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﻋﺮﺵ ﺭﺍ ﺍﻓﺘﺘﺎﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

حدیث
3763ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ12ﺹ72 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﮐﺸﻂ ﻟﺄﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﺍﻟﺴﺒﻊ
ﺣﺘّﻰ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻰ
ﻣﺎ ﻓﻮﻕ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﻭﮐﺸﻂ ﻟﻪ
ﺍﻟﺄﺭﺽﺣﺘّﻰ ﺭﺃﻯ
ﻣﺎ ﻓﻰ ﺍﻟﻬﻮاء
ﻭﻓﻌﻞ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻣثل ﺫﻟﻚﻭﺍﻧّﻰ
ﻟﺄﺭﻯ ﺻﺎﺣﺒﮑﻢ
ﻭ ﺍﻟﺄﺋمّة ﻣﻦ
ﺑﻌﺪﻩ ﻗﺪ ﻓﻌﻞ ﺑﻬﻢ
ﻣثل ﺫﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻫﻔﺖ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺷﮑﺎﻑ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
( ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻳﮑﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ.ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺮﻫﻤﻦ
و زردشت کاشف  قرّه
شهودی پنجم
عرش مرتضوی
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎلاﻯ ﻋﺮﺵ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺒﻴﻨﺪ (ﺑﺎلاﻯ
ﻋﺮﺵ ﻣﻤﻨﻮﻉ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﻠﺎﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎئی اﺯﺭﻭﺯﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﻳﺪ ﻭﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﻧﺎ ﻓﺘﺪﻟّﻰ
ﺍﺳﺖ.  ﮐﻪ
ﻭﺍﺻﻞ ﺭﻭﺡ ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﻭ اسراء ﻣﻴﺮﻭﺩﻭ
ﺑﻨﺰﺩﻳﻚ ﮔﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺮﺳﺪﻭﺑﺎلاﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻳﻦ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﻋﻀﻮﻳﺖ
ﺷﺠﺮﻩ ﺑﺎلاﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻳﺎ ﻧﻪ . ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮکس
ﺣﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺩﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎلاﻯ ﻋﺮﺵ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﺮﺷﻰ
ﺭﺍ ﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﻬﺪﻯ
۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﮐﺸﻂ ﻭ ﮐﺸﻒ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺪﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭﺁﻥ
ﻫﺴﺖ ﺩﻳﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺃﻣﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ﻭ
ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩﺍﻡ.ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻤﺎﺍﻣﺎﻡ
ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺣﺪﻳﺖ ﺍﺳﺖ) ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
( ﺍﻣﺎﻣﻬﺎﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ سپسﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻏﻴﺮﺁﺷﮑﺎﺭﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻣّﻰ ﻫﺎﻯﺎﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ)
ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩﻭﭘﻨﺞ
ﻳﺎ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ قوس
ﻧﺰﻭﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ( نزلة
ﺍﺧﺮﻯ)ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺍﻭﺻﺎﺣﺐ ﻧﻘﺶ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺣﺘﻰ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث
3763ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ12ﺹ72 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﮐﺸﻂ ﻟﺄﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﺍﻟﺴﺒﻊ
ﺣﺘّﻰ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻰ
ﻣﺎ ﻓﻮﻕ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﻭﮐﺸﻂ ﻟﻪ
ﺍﻟﺄﺭﺽﺣﺘّﻰ ﺭﺃﻯ
ﻣﺎ ﻓﻰ ﺍﻟﻬﻮاء
ﻭﻓﻌﻞ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻣثل ﺫﻟﻚﻭﺍﻧّﻰ
ﻟﺄﺭﻯ ﺻﺎﺣﺒﮑﻢ
ﻭ ﺍﻟﺄﺋمّة ﻣﻦ
ﺑﻌﺪﻩ ﻗﺪ ﻓﻌﻞ ﺑﻬﻢ
ﻣثل ﺫﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻫﻔﺖ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺷﮑﺎﻑ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
( ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻳﮑﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ.ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺮﻫﻤﻦ
و هزردشت کاسف
قرّه شهودی
پنجم عرش
مرتضوی ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻫﻤﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎلاﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺒﻴﻨﺪ
(ﺑﺎلاﻯ ﻋﺮﺵ ﻣﻤﻨﻮﻉ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﻠﺎﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎئی اﺯ
ﺭﻭﺯﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﻳﺪ ﻭﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺩﻧﺎ ﻓﺘﺪﻟّﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻭﺍﺻﻞ
ﺭﻭﺡ ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ ﻭ
اسراء ﻣﻴﺮﻭﺩﻭ
ﺑﻨﺰﺩﻳﻚ ﮔﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺮﺳﺪﻭﺑﺎلاﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻳﻦ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﻋﻀﻮﻳﺖ
ﺷﺠﺮﻩ ﺑﺎلاﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻳﺎ ﻧﻪ . ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮکس
ﺣﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺩﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎلاﻯ ﻋﺮﺵ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﺮﺷﻰ
ﺭﺍ ﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﻬﺪﻯ
۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﮐﺸﻂ ﻭ ﮐﺸﻒ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺪﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭﺁﻥ
ﻫﺴﺖ ﺩﻳﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺃﻣﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ﻭ
ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩﺍﻡ.ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻤﺎﺍﻣﺎﻡ
ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺣﺪﻳﺖﺍﺳﺖ) ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
( ﺍﻣﺎﻣﻬﺎﻯﺰﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ سپسﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻏﻴﺮﺁﺷﮑﺎﺭﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻣّﻰ ﻫﺎﻯ
اﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ)
ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩﻭﭘﻨﺞ
ﻳﺎ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ قوس
ﻧﺰﻭﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ( نزلة
ﺍﺧﺮﻯ)ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺍﻭﺻﺎﺣﺐ ﻧﻘﺶ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺣﺘﻰ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث
3764 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ12ﺹ76ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺑﻴﻨﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺧﻠﻴﻞ ﺍلرﺣﻤﺎﻥ
ﻓﻰ ﺟﺒﻞ ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪّس
. ﻫﻞ ﻟﻚ ﺃﻥ ﺗﺬﻫﺐ
ﺑﻰ ﻣﻌﻚ ﻓﺄﺑﻴﺖ
ﻋﻨﺪﻙ ﺍﻟﻠﻴﻠﻪ؟...ﻓﻘﺎﻝ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺃﻯ ﺍﻟﺄﻳّﺎﻡ
ﺃﻋﻈﻢ ؟ ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪ
ﺍﻟﻌﺎﺑﺪ ﻳﻮﻡ ﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻳﻮﻡ ﻳﺪﺍﻥ ﺍﻟﻨﺎس
ﺑﻌﻀﻬﻢ ﻣﻦ ﺑﻌﺾ...
ﻓﻨﺪﻋﻮ الله عَزّ
ﻭجَلّ ﺃﻥ
ﻴؤﻣﻨﻨﺎ ﻣﻦ ﺷﺮ
ﺫﻟﻚ ﺍﻟﻴﻮﻡ؟ ﻓﻘﺎﻝ
ﻭﻣﺎ ﺗﺼﻨﻊ ﺑﺪﻋﻮﺗﻰ
ﻓﻰ الله ﺍﻥ ﻟﻰ
ﻟﺪﻋﻮة ﻣﻨﺬ ثلاث
ﺳﻨﻴﻦ ﻓﻤﺎ ﺍﺟﺒﺖ
ﻓﻴﻬﺎ ﺑشیئﻓﻘﺎﻝ
ﻟﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ لا
ﺃﺧﺒﺮﻙ ﻟﺄﻯ ﺷﻴئ
ﺍﺣﺘﺒﺴﺖ ﺩﻋﻮﺗﻚ
؟ ﻗﺎﻝ ﺑﻠﻰﻗﺎﻝ
ﻟﻪ ﺍﻥ الله عَزّ
ﻭجَلّ ﺍﺫﺍ ﺃﺣﺐ
ﻋﺒﺪﺍﺍﺣﺘﺒس ﺩﻋﻮﺗﻪ
ﻟﻴﻨﺎﺟﻴﻪ ﻭ ﻳﺴﺄﻟﻪ
ﻭ ﻳﻄﻠﺐ ﺍﻟﻴﻪ ﻭﺍﺫﺍ
ﺃﺑﻐﺾ ﻋﺒﺪﺍ ﻋﺠّﻞ
ﻟﻪ ﺩﻋﻮﺗﻪ ﺃﻭ ﺃﻟﻘﻰ
ﺍﻟﻴﺄس ﻓﻰ ﻗﻠﺒﻪ
ﻣﻨﻬﺎ ثمّ ﻗﺎﻝ
ﻟﻪ ﻭﻣﺎ ﮐﺎﻧﺖ ﺩﻋﻮﺗﻚ
؟ ﻗﺎﻝ ﻣﺮّ ﺑﻰ ﻏﻨﻢ
ﻭﻣﻌﻪ ﻏﻠﺎﻡ ﻟﻪ
ﺫﻭﺁبة   ﻓﻘﻠﺖ
ﻳﺎ ﻏﻠﺎﻡﻟﻤﻦ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﻐﻨﻢ ؟ﻓﻘﺎﻝ
ﻟﺄﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺧﻠﻴﻞ
ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ ﻓﻘﻠﺖ
ﺍﻟﻠّﻬﻢ ﺍﻥ ﮐﺎﻥ
ﻟﻚ ﻓﻰ ﺍﻟﺄﺭﺽ ﺧﻠﻴﻞ
ﻓﺄﺭﻧﻴﻪﻓﻘﺎﻝ
ﻟﻪﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻓﻘﺪ
ﺍﺳﺘﺠﺎﺏ الله ﻟﻚ
ﺃﻧﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺧﻠﻴﻞ ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ
ﻓﻌﺎﻧﻘﻪﻓﻠﻤّﺎ
ﺑﻌث الله ﻣﺤﻤﺪﺍ
ﺟﺎٴﺖ ﺍﻟﻤﺼﺎﻓﺤﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺧﻠﻴﻞ
ﺭﺣﻤﺎﻥ (ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯﺧﻠﻴﻠﺎﻥ
ﺭﺣﻤﺎﻥ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯﻭرَبّ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭالّا ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭرَبّ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﺍﻭ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﻮﺩ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺣﻖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻮﻩ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪّس
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﭼﺮﺍ ﺩﺍﺩﻥ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩ ( ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﺑﻮﺩ.ﻭﺑﻴﺖ
ﺍﻟمُقَدّس ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﺍﺳﺮاء ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪّس
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺣﺘﻰ عَزّﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﻭﺩﺭ
ﺷﺠﺮﻩ ﻭلاﻳﺖ ) ﮐﻪ
ﻧﺎﮔﺎﻩ ﻣﺮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻧﻤﺎﺯ
ﺩﻳﺪﮐﻪ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻭﺟﺐ ﻃﻮﻝ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ کی ﻨﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻰ؟ (ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻮ ﭼﻴﺴﺖ
؟) ﻭ ﺁﻳﺎ امثال ﺗﻮ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﻗﺪّ
ﻭﻯ ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻔﺼﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﺁﻥ ﻋﺎﺑﺪ
ﮔﻔﺖ ﻧﻪ.ﻭ سپس ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﻗﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺐ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ
ﺁﺏ ﮔﺬﺷﺖﻭ ﻓﺮﻭ
ﻧﺮﻓﺖ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯﺨﺪﺍ ﮐﺪﺍﻣﻨﺪ؟(ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈم
ﻮﺗﺠﻠّﻰ ﺑﺮﺗﺮ.
ﺁﻥ ﻋﺎﺑﺪ)ﮔﻔﺖ ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﺪﻳﻦ (ﺭﻭﺯ ﺩﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻮﻉ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺸﺮﻙ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﻳﻦ ( ﺩﺍﻭﺭﻯ)
ﻗﺮﺍﺭ ﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
(ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
) ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻬﻢ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ(ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ ﻋﻠﻴﻪ
ﻫﻢ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﺯ ﻋﺎﺑﺪ ﺧﻮﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺩﻋﺎ ﺑﺎلا
ﺑﺒﺮﺩ ﻭ ﺩﻋﺎ ﮐﻨﺪ
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺷﺮ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ
ﺩﻳﻦ ﺩﺭ ﺃﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ( ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺒﺎ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖﻭ اکثرﺍ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻌﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻋﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﻊ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻟﻰ ﻋﺎﺑﺪ
ﮔﻔﺖ ﺑﺪﻋﺎﻯ ﻣﻦﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻰ ﺑﮑﻨﻰ؟
ﻣﻦ ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ
ﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ ﻭﺟﻮﺍﺑﻰ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺖﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺑﺘﻮ ﺑﮕﻮﻳﻢﭼﺮﺍ
ﺩﻋﺎﻳﺖ ﻣﺤﺒﻮﺵ
ﺷﺪﻩ؟ ﻋﺎﺑﺪ
ﮔﻔﺖ ﺁﺭﻯ( ﺍﻳﻨﻚ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺑﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩﺩﻋﺎﻯ
ﺍﻭﺭﺍ حبس ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻃﻠﺐ ﻭﺩﻋﺎ ﮐﻨﺪ
(ﻫﺮ ﭼﻪ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺪﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﻏﻀﺒﻨﺎﻙ
ﺑﺎﺷﺪ( ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻛﺎﻭ
ﻭﻧﺤﻮﻩ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑولایت
) ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﺣﺘﻰ ﻏﻀﺐ
ﻭ ﻟﻌﻨﺖ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ)ﺩﻋﺎﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺟﺎﺑﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ یأس
ﻭﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ ﺩﺭ
ﺩﻟؤ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
(ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯﺎﻭﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﻭﺭﺍ ﺁﺳﺎﻥ
ﺗﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪﻭﺳﻮﺧﺖ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻬﻴّﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﻯ
ﻫﻢ ﺗﻮﺑﻪ ﺍﺯ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﮐﺮﺩﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩﺗﺎ
ﺁثاﺭ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﺷﻮﺩ) سپس
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﭘﺮﺳﻴﺪﺩﻋﺎﻯ
ﺗﻮ ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ ؟ ﻋﺎﺑﺪ
ﮔﻔﺖﭼﻮﭘﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﭽّﻪ ﺍﻯﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺫﻭﺁﺑﻪ ﺑﻮﺩ ( ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻳﺎ ﮐﻤﺮ ﺑﻨﺪ تقدّس
) ﮐﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻡﺍﻳﻦ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﮐﻴﺴﺖ؟ﮔﻔﺖ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺧﻠﻴﻞ ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻦ ﮔﻔﺘﻢ
ﺧﺪﺍﻳﺎﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺧﻠﻴﻠﻰ ﺩﺍﺭﻯﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻤﻦ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻩ (ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﮔﻔﺖ
ﺩﻋﺎﻳﺖ ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ
ﺷﺪ ﻭ ﻣﻦ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺧﻠﻴﻞ ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ
ﻫﺴﺘﻢ. ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻐﻞ
ﮔﺮﻓﺖ ﻭﻣﻌﺎﻧﻘﻪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﺤﻤﺪ مبعوث ﺷﺪ
ﻣﺼﺎﻓﺤﻪ ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪ(ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺴﺘﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻠﻴل اﻟﺮﺣﻤﻦ
ﺷﺪ)

حدیث
3765 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ (ﺝ12ﺹ77 بحار ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻣﺮّ ﺒﺎﻧﻘﻴﺎ ﻓﮑﺎﻥ
ﻴﺰﻟﺰﻝ ﺑﻬﺎ ﻓﺒﺎﺕ
ﺑﻬﺎ ﻓﺄﺻﺒﺢ ﺍﻟﻘﻮﻡ
ﻭﻟﻢ ﻳﺰﻟﺰﻝ
ﺑﻬﻢ ...ﻳﺎ ﻫﺬﺍ ﺍﻧّﻪ
ﮐﺎﻥ ﻳﺰﻟﺰﻝ ﺑﻨﺎ
ﮐﻞ ﻟﻴبة  ﻭﻟﻢ ﻳﺰﻟﺰﻝ
ﺑﻨﺎ ﻫﺬﻩ ﺍﻟﻠﻴﻠﻪ
ﻓﺒﺖ ﻋﻨﺪﻧﺎ ﻓﺒﺎﺕ
ﻓﻠﻢ ﻳﺰﻟﺰﻝ ﺑﻬﻢ
ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ ﺃﻗﻢ ﻋﻨﺪﻧﺎ
ﻭ ﻧﺤﻦ ﻧﺠﺮﻯ ﻋﻠﻴﻚ....ﻗﺎﻝ
ﻭ ﻟﮑﻦ ﺗﺒﻴﻌﻮﻧﻰ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻈﻬﺮ ﻭلا
ﻳﺰﻟﺰﻝ ﺑﮑﻢ....ﻓﻘﺎﻝ
ﻟﻪ ﻏﻠﺎﻣﻪ ﻳﺎ ﺧﻠﻴﻞ
ﺍﻟﺮﺣﻤﻦﻣﺎ ﺗﺼﻨﻊ
ﺑﻬﺬﺍ ﺍﻟﻈﻬﺮ لیس
ﻓﻴﻪ ﺯﺭﻉ ﻭ ﺿﺮﻉ
؟ ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪ ﺍﺳﮑﺖ
ﻓﺎﻥ الله عَزّ
ﻭجَلّ ﻳﺤﺸﺮ ﻣﻦ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻈﻬﺮ ﺳﺒﻌﻴﻦ
ﺃﻟﻔﺎ ﻳﺪﺧﻠﻮﻥ
الجنّة ﺑﻐﻴﺮ ﺣﺴﺎﺏ
ﻳﺸﻔﻊ ﺍﻟﺮجَلّ
ﻣﻨﻬﻢ ﻟﮑﺬﺍ ﻭﮐﺬﺍ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺍﺯ
ﺷﻬﺮ ﺑﺎﻧﻘﻴﺎ ﻣﻰ
ﮔﺬﺷﺖ(ﻭﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻮﻓﻪ ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻘﺎﻭﺕ نفسﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﺮﻫﺮﺷﺐ ﺯﻟﺰﻟﻪ
ﻣﻴﺸﺪ(ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﻭﻟﻰ ﺩﻳﺸﺐ ﺯﻟﺰﻟﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﺸﺪ.ﭘﺮﺳﺠﻮ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺷﻴﺨﻰ ﺑﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ
ﺑﺎﻳﻦ ﺷﻬﺮ ﺁﻣﺪﻩ.
ﻭﺑﺎﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﺎ ﻣﺎ ﺑﻤﺎﻥ ﺗﺎ
ﺯﻟﺰﻟﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ .ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺑﺘﻮ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ. ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻦ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﭘُﺸﺘﻰ (ﻓﻠﺎﺕ ﻭﺑﻠﻨﺪﻯ
) ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ. ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺭﺍﻳﮕﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪﮔﻔﺖ
ﻣﻴﺨﺮﻡ.ﻭ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻫﻔﺖ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻭﭼﻬﺎﺭ
ﺷﺘﺮ.ﻏﻠﺎﻡ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﭘﺮﺳﻴﺪﮐﻪ ﺃﻯ ﺧﻠﻴﻞ
ﺍﻟﺮﺣﻤﻦﺑﺎﻳﻦ
ﭘﺸﺘﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺯﺭﻉ
ﻭ ﻣﺤﺼﻮﻝ ﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺑﮑﻨﻰ؟ ﮔﻔﺖ
ﺳﺎﮐﺖ( ﻭﻓﺎﺗﺶ ﻣﮑﻦ
) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ ﺭﺍ
ﺣﺸﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
( ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﭘﺪﺭ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﺎﻣﻰ ﺍﺳﺖﻭﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺘﺎ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻔﺴّﺮ ﺍﻳﻦ
ﭘﺸﺘﻪ ﺭﺍ ( ﻏﺮﻯ ﻳﺎ
ﻧﺠﻒ ) ﭘﺸﺖ ﮐﻮﻓﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﮐﻮﻓﻪﻣﺤﻞ
ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻭ ﺩﺭﻣﺮﮒ
ﺑﺪﻭﻥ ﺣﺴﺎﺏ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺍﻯﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩﻣﮕﺮ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ )

حدیث 3766
-اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ12ﺹ92 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
(ﻃﻬّﺮﺍ ﺑﻴﺘﻰ )
ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺮﺍ ﭘﺎﻙ
ﮐﻨﻴﺪﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻳﻌﻨﻰ : ﻳﻌنی
ﻋﻨﻪ ﺍﻟﻤﺸﺮﮐﻴﻦ
ﻭﻗﺎل ﻠﻤّﺎ ﺑﻨﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺍﻟﺒﻴﺖ
ﻭﺣﺞ ﺍﻟﻨﺎس  ﺷﮑﺖ
ﺍﻟﮑﻌبة ﺍﻟﻰ الله
ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﺎ ﻳﻠﻘﻰ ﻣﻦ ﺃﻧﻔﺎس
ﺍﻟﻤﺸﺮﮐﻴﻦ ﻳﺘﻨﻈّﻔﻮﻥ
ﺑﻘﻀﺒﺎﻥ ﺍﻟﺸﺠﺮﻭ
ﻳﺘﺨﻠّﻠﻮﻥ ﻗﻮﻟﻪ
ﻭ ﺍﺭﺯق
ﺃﻫﻠﻪﻓﺎﻧّﻪ ﺩﻋﺎ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺑّﻪ
ﺃﻥ ﻳﺮﺯﻕ ﻣﻦ ﺁﻣﻦ
ﺑﻪ ﻓﻘﺎﻝ الله ﻳﺎ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭﻣﻦ
ﮐﻔﺮ ﺍﻳﻀﺎ ﺃﺭﺯﻗﻪ
ﻓﺎﻣﺘّﻌﻪ
ﻗﻠﻴﻠﺎ ثمّ ﺃﺿﻄﺮﻩ
ﺍﻟﻰ ﻋﺬﺍﺏ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﺮﺍ
ﺍﺯﺁﻥ ﺩﻭﺭ ﮐﻦ( ﺍﺯ
ﺑﻴﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﻗثیرﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖﺭﺍ
ﺩﻭﺭ ﮐﻥﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺧﻮﺩ
ﻭﻣﺤﻴﻂ ﺭﺍ ﻧﺎﭘﺎﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻴﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺞ
ﻣﺮﺩﻡ ﺳﺎﺧﺖ (ﺗﺄﺳﻴس
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﮐﻌﺒﻪﻭﺑﻌﺪﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣج ﺮﺍ
ﻣﻘﺮﺭﮐﺮﺩ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻌﺒﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﮑﺎﻳﺖ ﺑﺮﺩﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻔﺴﻬﺎﻯ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺖﻫﺴﺘﻢ.
(ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻭﺷﺮﻙ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﻰ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ
ﮐﻪ ﺃﻯ ﮐﻌﺒﻪ ﺩﻝ
ﺷﺎﺩ ﺩﺍﺭ( ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺗﻮ ﺭﻭﺷﻦ ﺑﺎﺩ
ﻭ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻦ ) ﮐﻪ ﺩﺭﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻗﻮﻣﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻢﮐﻪ
ﺗﻨﻈﻴﻒ ﺑﺎ ﺷﺎﺧﻪ
ﻫﺎﻯﺪﺭﺧﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ( ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
وﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﺩﺭﺧﺖ
ﺳﺪﺭ ﺭﺍ ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ) ﻭ ﺧﻠﺎﻝ ﺩﻧﺪﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﺯﻕ ﻣﻴﺪﻫﻢ(ﺑﺄﻫﻞ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ) پس ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻣﻰ ﺁﻭﺭﻧﺪ
ﺭﺯﻕ ﺑﺪﻫﺪ (ﺑﺎ معرّفی
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ )ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺃﻯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢﺣﺘّﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﮐﺎﻓﺮ
ﺷﻮﻧﺪ ﺭﺯﻕ ﻣﻴﺪﻫﻢ
(ﺭﺯﻕ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻮﺭﻯ ﺟﻬﻨّﻢ ﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ ) ﻭﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻤﺘّﻊ ﻭﻣﻬﻠﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻢ سپس ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﻌﺬﺍﺏ
ﺁﺗﺶ ﻣﻴﮑﻨﻢ(ﻋﺬﺍﺏ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻠﻒ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺒﻘﻴﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﻚ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ)
ﻭﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﺭﺑّﻨﺎ ﻭ ﺍﺑﻌث
ﻣﻨﻬﻢ ﺭﺳﻮلاﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺎﺩﺭﺑﻴﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺳﻮﻟﻰ ﻣﺒﻌﻮث
ﮐﻦ (ﺍﺯﺑﻴﺖﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻥ ) ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﺳﻮﻟﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭلاﺩ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
(ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺍﺳﻤﺎء الله ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻦ
ﺩﻋﻮﺕ ﭘﺪﺭﻡ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩﻡ(ﺳﻮﮊﻩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ)
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻡ .(ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺯ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺯﺍﺋﺪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻭ ﻗﺮﻳﺶ
ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴﻢﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭلاﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺄﻧﺒﻴﺎ
ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻰ ﺩﺍﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺪﻟﺸﺎﻥ
ﻣﻰ ﻧﺸﺴﺖ .

حدیث
- 3767 اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ12ﺹ92ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰرَبّ ﺍﺟﻌل
هذﺍ
ﺍﻟﺒﻠﺪﺁﻣﻨﺎ ﮐﻪﺧﺪﺍ ﻳﺎ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﺮ ﺭﺍ
ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﺑﺪﻩ (ﺍﻳﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺭﺍ  ﺍﻭم ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺪﻩ)
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺷﻬﺮﻣﮑّﻪ
ﺍﺳﺖ( ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺪﻳﺎﻧﺖﺍﺳﻠﺎم
ﺸﻬﺮﻣﮑﻪ  ﻭﻟﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ  ﻳﺎﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺩﺭﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻭم ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺭﻣﮑﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭﭼﻮﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻌﺮﺍج
ﻮﺍﺳﺮاء ﺸﻮﺩ  ﺩﺭﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪّس ﻣﺤﺴﻮس
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ  ﺩﺭ
ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ)ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ (ﺑﺘﻬﺎ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ)
ﻭلی ﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻨگی که ﮔﻤﺮﺍهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻤﺮﺩم
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﺷﺪﻧﺪ (ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺻﻨﻤﻬﺎ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ )
ﻭﺍﻳﻥ ﺁﻳﻪ  ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ثمرﺍﺕ
ﺭﺯق ﺒﺪﻩ (ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍلی ﻮ
ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ).ﻳﻌنی
ﻤﻴﻮﻩﻫﺎﻯ ﺪل
ﺮﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻩ (ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﮐﺸﺸﻬﺎ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎ)  ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺳﭙﺎس
ﮔﺬﺍﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ (
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﻳﺎ
ﺳﭙﺎس
ﺁﺧﺮﺳﻠﻮﻙ  ﺩﺭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﻧﺠﺎﺕ) ﻳﻌنی
ﺘﺎ ﺳﭙﺎس
ﮐﻨﻨﺪ (ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮک ﺴﭙﺎس  ﺑﺮﺍﻯ
هرﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ)
ﮐﻪ ﭘﺪﺭم ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ  ﺧﺪﺍﻳﻤﺎﻥ
که ﻣﻦ  ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺳﺎﮐﻥ
کرﺩﻡ (ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
اﺳﻤﺎﻋﻴل ﺮﺍ)
ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ  ﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ  ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑقیة
الله ﺍﻳﻥ
عترﺕﻫﺴﺘﻴﻢ. (ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
صاحب ولایتت
زردشت ولایت
ﻣﺤﻤﺪﻯﺎﺳﺖ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﻣﺤﻤﺪ  ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هر ﺯﻣﺎﻥ هستند.
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺩﺍﺋم
کاﻣﻠﺎﻥﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ  ﮐﻪ (ﻋﺘﺮﺕ
ﻭﺧﺎﻧﺪﺍﻥ)
ﻣﺤﻤﺪ  ﻭ(ﺁثاﺭ)
ﺑﺎﻗﻴﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺍﻭ  ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی هستند.
ﻭﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﮔﺰﻳده ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﻣﻥ ﻮ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﻤﺮﺍ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺒﺪﻩ  ﺩﺭﺣق
ﺪﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴل ﻮ
ﺍﺳﺤﻖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺑﺠﺎﻯ
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﻌﻠّﺖ ﻋﺪم
ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﺗﺒﺪﻳل (ﺩﻭ
ﻭﻟﺪ) ﺷﺪﻩ  ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺒﺪﻳل به (ﺩﻭ
ﻭﺍﻟﺪ) ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎم هر
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺎﻳﻨﺎﻥ
ﻘﺒﻠﺎ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻟﺬﺍ ﺩﻭ
ﻭﻟﺪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻭﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭ  ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪﻏﻔﺮﺍﻥ
هستند.ﺑﻴﻥ
ﻘﺮاء ﻤﻌﺮﻭﻑ
ﻗﺮﺁﻥ  ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻠﻐﺖ
ﻫﺴﺖ.(ﻭﺍﻟﺪﻯ
ﻴﺎ ﻭﻟﺪﻯ ﻮ ﻳﺎ
ﻭﻟﺪﻯ).

جدیث
3768- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ12ﺹ110ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﮐﺎﻥ لاﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﺑﻨﺎﻥ  ﻓﮑﺎﻥ ﺃﻓﻀﻠﻬﻤﺎ
ﺍﺑﻦ ﺍﻟﺄمة ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺩﻭ
ﭘﺴﺮ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺃﻓﻀﻞ
ﺁﻧﻬﺎ  ﻓﺮﺯﻧﺪ (ﺍﻣﻪ
ﻳﺎ ﮐﻨﻴﺰ) ﺍﻭ ﺑﻮﺩ.
(ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻭلاﺩ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺯﻧﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﺍﻭ ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺯﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
اﺳﺤﻖ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺑﻴﻦ ﻳﻬﻮﺩ
ﻭ ﻗﺮﻳﺶ  ﺑﺮ ﺳﺮ ﻓﻀﻞ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﺤث ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻳﻬﻮﺩ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺳﺤﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ(ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺃﻣِﻪ ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﻨﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺯﻥ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
(ﺍُﻣّﻪ یا
اُمّت ) ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺮﺩ.ﺑﺎﺯ ﺣﺪﻳث
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ها ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

حدیث
3769 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺝ12ﺹ123ﺑﺤﺎﺭ) ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ ﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﻦ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﻭ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻢ  ﺃﻧﺎ ﺍﺑﻦ
ﺍﻟﺬﺑﻴﺤﻴﻦ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﭘﺴﺮﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻋﺒﺪ الله
ﭘﺴﺮ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻄﻠّﺐﻫﺴﺘﻢ.
ﻭﺑﺮﺧﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﻗﺮﺑنی
اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻭ ﺍﺳﺤﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﭘﺴﺮ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷدﻩ  ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩ  ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻣﺒﻌﻮث
ﺷﺪﻧﺪ .

حدیث 3770ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ (ﺝ12ﺹ162ﺤﺎﺭ) ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻣﻔﻌﻮﻝ
ﻭﻫﻢ ﺟﻨس ﺑﺎﺯ  ﺍﺯ ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﻗﻮﻡ ﺳﺪﻭﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ (ﻃﻴﻨﺖ)
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ( ﻫﻢ ﺟﻨس
ﺑﺎﺯ ﺍﻥ ﻣﻴﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ  ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻃﻴﻨﺖ
ﻭ ﺫﺍﺗﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﺟﻨس ﺑﺎﺯﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﺷﺪﻩ ﻗﻮم
ﻠﻮﻁ  ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ
ﺍﺯ ﺳﺪﻭﻡ ﻭ ﺻﺪﻳﻢ.
ﻭ ﻟﺪﻣﺎ ﻭ ﻋﻤﻴﺮاء
( ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ  ﮐﻪ ﺑﺎ ﺯﻟﺰﻟﻪ
ﻧﺎﺑﻮﺩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻢ ﺟﻨس ﺑﺎﺯ ﻭ
ﺯﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻫﻢ
ﺟﻨس ﺑﺎﺯ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 3771  اﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ (ﺝ 12ﺹ170ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﻠﻮ ﺃﻥ ﻟﻰ
ﺑﮑﻢ ﻘﻮﻩ
ﺃﻭ ﺁﻭﻯ
ﺍﻟﻰ ﺭُﮐﻦ ﺷﺪﻳﺪ
ﻗﺎﻝ ﻗﻮّﻩ ﺍﻟﻘﺎﺋﻢ
ﻭ ﺍﻟﺮﮐﻦ ﺍﻟﺸﺪﻳﺪ
ثلاث
ﻣﺎﺋﻪ ﻭ ثلاثة ﻋﺸﺮ ﺃﺻﺤﺎﺑﻪ
ﺍﮔﺮ ﻗﺪﺭﺗﻰ ﺑﺮ
ﺷﻤﺎ ﺩﺍﺷﺘم
ﻮﻳﺎ ﺑﻴﻚ ﮔﻮﺷﻪ
ﻣﺴﺘﺤﮑﻤﻰ ﭘﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻡ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ ( ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ(ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﭘﻨﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺪﻫﺪ ) ﻭ ﺭﮐﻦ ﺷﺪﻳﺪ
ﻣﺤﮑﻢ ﺳﻴﺼﺪ ﻭ ﺳﻴﺰﺩﻩ
ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.( ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺳﻴﺼﺪ ﻭ ﺳﻴﺰﺩﻩ
ﻧﻔﺮ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﻫم
اﻳﻨﻚ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺳﻴﺼﺪ ﻭ ﺳﻴﺰﺩﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺍﺯ ﺳﻴﺼﺪ ﻭ
ﺳﻴﺰﺩﻩ ﻧﻔﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻓﻘﻂ
ﺳﻴﺰﺩﻩ ﻧﻔﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺪﻙ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺁﻥﺮﺍﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﻙ ﮐﺎﻓﻰ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺍﻓﻰ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺎﻓﻰ ﻭ ﺻﺒﺮ لاﺯﻡ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .

حدیث
3773 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ج 12 ص182 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻥّ
ﺫﺍ ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ ﻗﺪ
ﺧﻴّﺮ ﺍﻟﺴﺤﺎﺑﻴﻦ
ﻭ ﺍﺧﺘﺎﺭ
ﺍﻟﺬﻟﻮﻝ  ﻭ ﺫَﺧَﺮ
ﻟﺼﺎﺣﺒﮑﻢ ﺍﻟﺼﻌﺐ
ﻗﺎﻝ ﻗﻠﺖ
ﻭﻣﺎ ﺍﻟﺼﻌﺐ
؟ ﻗﺎﻝ ﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﻣﻦ
ﺳﺤﺎﺏ ﻓﻴﻪ ﺭﻋﺪ
ﻭ ﺻﺎﻋﻘﻪ ﺃﻭ ﺑﺮﻕ
ﻓﺼﺎﺣﺒﮑﻢ
ﻳﺮﮐﺒﻪ  ﺃﻣﺎ ﺍﻧّﻪ
ﺳﻴﺮﮐﺐ ﺍﻟﺴﺤﺎﺏ
ﻭ ﻳﺮﻗﻰ
ﻓﻰ ﺍﻟﺄﺳﺒﺎﺏ ﺃﺳﺒﺎﺏ
ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﺍﻟﺴﺒﻊ
ﻭ ﺍﻟﺄﺭﺿﻴﻦ ﺍﻟﺴﺒﻊ
ﺧﻤس
ﻋﻮﺍﻣﺮ ﻭ ﺍثنتاﻥ
ﺧﺮﺍﺑﺎﻥ ﮐﻪ ﺫﻭ ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﺃﺑﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺫﻟﻮﻝ ﻭ ﻣﺘﻮﺍﺿﻊ
ﻭ ﺁﺭﺍﻡ ﺑﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩ . ﻭﻟﻰ ﺃﺑر
ﺴﺨﺖ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﻗﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ ( ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺨﺎﻃﺐ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ) ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺻﻌﺐ ﻭ
ﺳﺨﺖ ﭼﻴﺴﺖ ؟ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺃﺑﺮﻯ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺭﻋﺪ
ﻭ ﺑﺮﻕ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻤﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺳﻮﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ( ﺳﺨﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺳﻮﺍﺭ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﺃﺑﺮ ﻭﮔﺬﺭﺍﻧﺪﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ
) ﮐﻪ ﻭﻯ ﺳﻮﺍﺭ ﺃﺑﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺩﺭ ﺁﺳﻴﺎﺏ
ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺑﺎلا
ﻣﻴﺮﻭﺩ ( ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ) ﮐﻪ ﺑﻬﻔﺖ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺎلا ﻭﺑﻬﻔﺖ
ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻴﺮﻭﺩ .
ﻫﻔﺖ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻫﺴﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺍﺯﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ. ﮐﻪ
ﭘﻨﺞ ﺗﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﺑﺎﺩ  ﻭ ﺩﻭ ﺗﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺮﺍﺏ ﺍﺳﺖ.(
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ  ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺑﺎﺭ
ﺩﻭﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺑﺎﺭﺩﻭﻡ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ (ﺝ12ﺹ183ﺑﺤﺎﺭ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺫﻭ
ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ  ﺃﺑﺮ ﺁﺳﺎﻥ
ﺭﺍ ﺳﻮﺍﺭ ﺷﺪ. ﻭ ﺃﺑﺮ
ﺳﺨﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻗﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ ( ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ  ﻗﺎﺋﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ .ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻋﺮﻭﺝ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻭﻣﺸﮑﻞ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ  .

حدیث 7374 - اﺯ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ (ﺝض12ﺹ194ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ
ﮐﻪ ﺫﻭ ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺷﺮﻕ ﻭ ﻏرَبّ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ؟( ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺩﻭ
ﮐس ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻧﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﮐﻮﺭﻭﺵ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ ﺍﺯ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﺷﺮﻕ ﻭ ﻏرَبّ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺁﺳﻤﺎنی ﺮﻭﺡ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺯﻣﻴﻨﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﻣﻮلا ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺳﺨّﺮ الله
ﻟﻪ ﺍﻟﺴﺤﺎﺏ  ﻭﻣﺪّ ﻟﻪ
ﻓﻰ ﺍﻟﺄﺳﺒﺎﺏ  ﻭ ﺑﺴﻂ ﻟﻪ
ﺍﻟﻨﻮﺭ  ﻓﮑﺎﻥ ﺍﻟﻠّﻴﻞ
ﻭ ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ ﻋﻠﻴﻪ
ﺳﻮاء
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺗﺴﺨﻴﺮ ﺃﺑﺮﻫﺎ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺍﺳﺒﺎﺏ ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺭﺍ ﺭﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺗﻮ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ ﺷﺐ ﻭﺭﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺩ ( ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺃﺑﺮﻫﺎ ﭼﻮﻥ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺎﺯ (ﺳﺤﺎﺏ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﻭ(ﺳﺤﺐ ﻭ
ﺍﺟﺘﺒاء ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺠﺬﻭﺏ ﻭﻣﺠﺘﺒﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ(ﺍﺳﺒﺎﺏ) ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
لاﺯﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ ﻧﻮﺭ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﺐ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺷﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭﺁﺭﺍﻣﺶ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﺎ ﺟﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮلا ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻭﻯ ﺩﺭ ﺷﺐ ﻣﻴﺪﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ( ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺩﺍﻧﺶ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻩ
ﻳﺎﺑﻰ ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ .

حدیث
7375 - ﺍﺯ ﺟﺎﺑﺮ ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ
ﺻﺤﺎﺑﻪ ﺍﺳﺖ (ﺝ۲۱ﺹ۴۹۱ ﺑﺤﺎﺭ
) ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ : اﻥّ ﺫﻭ ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ
ﮐﺎﻥ ﻋﺒﺪﺍ
ﺻﺎﻟﺤﺎ  ﺟﻌﻠﻪ الله
ﺣجّة
ﻋﻠﻰ
ﻋﺒﺎﺩﻩ  ﻓﺪﻋﺎ ﻗﻮﻣﻪ
ﺍﻟﻰ الله عَزّ
ﻭجَلّ  ﻭ
ﺃﻣﺮﻫﻢ ﺑﺘﻘﻮﺍﻩ
ﻓﻀﺮﺑﻮﻩ
ﻋﻠﻰ ﻗﺮﻧﻪ  ﻓﻐﺎﺏ ﻋﻨﻬﻢ
ﺯﻣﺎﻧﺎ  ﺣﺘّﻰ ﻗﻴﻞ
ﻣﺎﺕ ﺃﻭ ﻫﻠﻚ ﺑﺄﻯ
ﻭﺍﺩ ﺳﻠﻚ ؟ ثمّ
ﻇﻬﺮ ﻭ ﺭﺟﻊ ﺍﻟﻰ
ﻗﻮﻣﻪ  ﻓﻀﺮﺑﻮﻩ
ﻋﻠﻰ ﻗﺮﻧﻪ
ﺍﻟﺂﺧﺮ  ﺃلا ﻭ ﻓﻴﮑﻢ
ﻣﻦ ﻫﻮ ﻋﻠﻰ ﺳُﻨّﺘﻪ
ﻭ ﺍﻥّ الله عَزّ
ﻭجَلّ ﻣﮑّﻦ ﻟﻪ
ﻓﻰ ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻭ ﺁﺗﺎﻩ
ﻣﻦ ﮐﻞ ﺷﻴئ ﺳﺒﺒﺎ
ﻭ ﺑﻠﻎ ﺍﻟﻤﺸﺮﻕ
ﻭ ﺍﻟﻤﻐرَبّ  ﻭ ﺍﻥّ الله
ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﺳﻴﺠﺮﻯ ﺳُﻨّﺘﻪ
ﻓﻰ ﺍﻟﻘﺎﺋﻢ ﻣﻦ
ﻭﻟﺪﻯ ﻭ ﻳﺒﻠّﻐﻪ
ﺷﺮﻕ ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻭ ﻏﺮﺑﻬﺎ
ﺣﺘّﻰ لا ﻳﺒﻘﻰ
ﺳﻬﻞ ﻭلا ﻣﻮﺿﻊ
ﻣﻦ ﺳﻬﻞ ﻭلا ﺟﺒﻞ
ﻭﻃﺌﻪ ﺫﻭ ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ
الّا ﻭﻃﺌﻪ
ﻭ ﻳﻈﻬﺮ الله ﻟﻪ
ﮐﻨﻮﺯ ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻭﻣﻌﺎﺩﻧﻬﺎ
ﻭ ﻳﻨﺼﺮﻩ ﺑﺎﻟﺮﻋﺐ
ﻳﻤﻠوء ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻗﺴﻄﺎ ﻭ ﻋﺪلا  ﮐﻤﺎ
ﻣﻠﺌﺖ ﺟﻮﺭﺍ ﻭ ﻇﻠﻤﺎ
ﮐﻪ ﺫﻭ
ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ ﻧﻴﺰ
ﺻﺎﻟﺤﻰ ﺑﻮﺩ ( ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻣﻞ ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ حُجّت ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺧﻠﻖ ﮐﺮﺩ.( ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﺞ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻮﺩ)ﻭﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻋﻮﺕ ﮐﺮﺩ
(ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
اﻭﻡ ) ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﻘﻮﺍ
ﺩﺍﺩ. ( ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ  ﻭﺗﺮس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺭﻭﺡ ) ﻭﻟﻰ ﺑﺮ ﺷﺎﺥ
ﺍﻭ ﺯﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺪﺗﻰ
ﻏﺎﻳﺐ ﺷﺪ.ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺍﻭ ﻣﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺷﻤﺎ
ﮐﺴﻰ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺳﻨّﺖ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣؤﻤﻨﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺳﻨّﺖ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ (ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﺖ) ﺩﺍﺩ.( ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺗﺼﺮﻑ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺳﺒﺐ
ﮐﺮﺩ( ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺷﻤﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩ)
ﮐﻪ ﺑﺸﺮﻕ ﻭ ﻏرَبّ
ﺭﺳﻴﺪ. ( ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻧﻴﺎ ﺷﻬﺮﺕ ﻧﺒﻮﺕ
ﻳﺎﻓﺖ ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻨّﺖ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺯ ﺍﻭلاﺩ
ﺟﺎﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﺫﻭ ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ( ﺍﻭلاﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺷﺮﻕ ﻭ ﻏرَبّ
ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺷﺖﻭﮐﻮﻫﻰ
ﻧﻤﺎﻧﺪ  ﮐﻪ ﻭﻯ ﺑﺪﺍﻧﺠﺎ
ﭘﺎ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
( تأثیر ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﻧﻔﻮﺫ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
) ﺑﻄﻮﺭﻯ ﮐﻪ ﮔﻨﺠﻬﺎﻯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻣﻌﺎﺩﻥ
ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺭﻭﺷﻦ
ﺑﻮﺩ. ( ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺫﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺧﻮﺏ ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ) ﻭﻳﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎ ﺭُﻋﺐ
ﻭﺗﺮس ﻧﺼﺮﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
(ﺗﺮﺳﺎﻧﺪﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺗﺄثیر
ﻋﻤﻴﻖ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭ ﺗﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ) ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺯﻣﻴﻥﺮﺍ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﻗﺴﻂ ﻭ ﻋﺪﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.پسﺍﺯ
ﺁﻧﮑﻪ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺟﻮﺭ
ﻭ ﺳﺘﻢ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
( ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﺘﻤﺪﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺷﻔﺎ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﻗﺴﻂ)
ﻋﺪﻝ ﺍﺳﺖ.(ﮐﺎﺳﺖ)
ﻃﺒﻘﺎﺗﻰ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ.ﻭﻟﻴﻨﻪ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.
(ﻋﺪﻝ) ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺩ ﮔﺴﺘﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻴﺰ ﻋﺪﻝ
ﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﺟﻮﺍﻥ
ﺷﺪﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ( ﺟﻮﺭ ) ﺳﺘﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻇﻠﻤﺖ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ .

حدیث
3776 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ12ﺹ195 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺫﻭ ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ ﺩﺭ
ﺳﻔﺮ ﺣﺞ ﺧﻮﺩ (ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ  ﻭ ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩ ) ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﺸﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺮﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻌﺒﻪ ﺭﻓﺖ. (ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
) ﻭ ﮔﻔﺖ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﭘﺮ ﻧﻮﺭ
ﺩﻳﺪﻡ. ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺍﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺍﺳﺖ
(ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻳﻬﻮﺩ ﻭ
ﻗﺮﻳﺶ ﻭ ﭘﺪﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺁﺯﺭ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﺎﻭﺭ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻭ ﺍﺭﻭﭘﺎ  ﻫﻤﮕﻰ ﺍﺯ
ﺷﺎﺧﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﺑﻮﺩ ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﻭﭘﺪﺭ
ﺭﻫﻨﻤﺎ ) ﻭﭼﻮﻥ ﺫﻭ
ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺮﺳﻴﺪ (ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ ) ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺭﺍﻩ ﺯﻣﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﻃﻰ ﮐﺮﺩﻯ ؟ (ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﻈﻤﺖ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺫﻭ
ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ : ﺑﺎﺣﺪﻯ
ﻋﺸﺮة ﮐﻠمة  ﺳﺒﺤﺎﻥ ﻣﻦ
ﻫﻮ ﺑﺎﻕ لا ﻳﻔﻨﻰ
* ﺳﺒﺤﺎﻥ ﻣﻦ ﻫﻮ ﻋﺎﻟﻢ
لا ﻳﻨﺴﻰ *
ﺳﺒﺤﺎﻥ ﻣﻦ ﻫﻮ ﺣﺎﻓﻆ
لا ﻳﺴﻘﻂ * ﺳﺒﺤﺎﻥ
ﻣﻦ ﻫﻮ ﺑﺼﻴﺮ لا
ﻳﺮﺗﺎﺏ * ﺳﺒﺤﺎﻥ
ﻣﻦ ﻫﻮ ﻗﻴّﻮﻡ لا
ﻳﻨﺎﻡ * ﺳﺒﺤﺎﻥ ﻣﻦ
ﻫﻮ ﻣﻠﻚ لا ﻳﺮﺍﻡ
* ﺳﺒﺤﺎﻥ ﻣﻦ ﻫﻮ عَزّﻳﺰ
لا ﻳﻀﺎﻡ *
ﺳﺒﺤﺎﻥ ﻣﻦ ﻫﻮ ﻣﺤﺘﺠﺐ
لا ﻳﺮﻯ * ﺳﺒﺤﺎﻥ
ﻣﻦ ﻫﻮ ﻭﺍﺳﻊ لا
ﻳﺘﮑﻠّﻒ * ﺳﺒﺤﺎﻥ
ﻣﻦ ﻫﻮ ﻗﺎﺋﻢ لا
ﻳﻠﻬﻮ* ﺳﺒﺤﺎﻥ ﻣﻦ
ﻫﻮ ﺩﺍﺋﻢ لا ﻳﺴﻬﻮ ﺑﺎ ﻳﺎﺯﺩﻩ ﮐﻠﻤﻪ
( ﻋﺒﺎﺭﺕ ﻭ ﺫﮐﺮ ) ﮐﻪ
ﺳﺒﺤﺎﻥ ﺑﺴﻮﻯ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻓﻨﺎ ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﺪ
( ﺳﺒﺤﺎﻥ ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺒﺎﺣﻪ
ﻭ ﺷﻨﺎﮔﺮﻯ ﺳﺨﺖ
ﻭ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﻭ ﮐﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﻭ ﻧﻴﺰ(ﺳﺒﺤﺎﻥ
ﺧﺪﺍ) ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩﻥ
ﺑﻮﻯ  ﻭﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ.ﻭ ﺑﺎﺯ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻟﻰ الله
ﻧﻴﺴﺘﻰ ) ﻭ
ﺳﺒﺤﺎﻥ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ.( ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻫﺮ ثوﺍﺏ ﻳﺎ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻮﭼﻚ ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭ ﺳﺒﺤﺎﻥ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺣﺎﻓﻈﻰ
ﺍﺳﺖ  ﻭ ﺳﺎﻗﻂ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ( ﻧﺎ ﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺣﻔﻆ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻫﺴﺘﻰ)
ﻭ ﺳﺒﺤﺎﻥ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺑﺼﻴﺮ ﺍﺳﺖ ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﺪ( ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﺵ ﻣﺤﻮ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
) ﺳﺒﺤﺎﻥ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﻗﻴّﻮﻡ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻧﺪﺍﺭﺩ . (ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮐﻪ ﻗﻴّﻮﻣﻴﺖ
ﻭ ﺳﺮﭘﺎ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﺳﺒﺤﺎﻥ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻗﺼﺪ
ﺍﻭ ﻭ ﺑﺪﻯ ﺑﻮﻯ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺳﺒﺤﺎﻥ ﻭ ﭘﻨﺎﻩ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ عَزّﻳﺰﻯ
ﺍﺳﺖ  ﻭ ﺳﺘﻢ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ( عَزّﻳﺰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻭ ﭘﺮ عَزّﺕ ) ﻭﺳﺒﺤﺎﻥ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﺍﺳﺖﻭ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
(ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ  ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺷﻬﻮﺩ
رؤیاﺋﻰ ﻭ ﺑﻄﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭ الّا ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﺯ(رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ)ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖﻫﺎﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ.ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ رَبّ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺳﺒﺤﺎﻥ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻭﺳﻌﺖ ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺘﮑﻠّﻒ ﻭ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﺍﺯ ﮐﻤﺒﻮﺩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺳﺒﺤﺎﻥ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻟﻬﻮ
ﻭﺳﺮﮔﺮﻣﻰ ﻭﺑﺎﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ . (ﻣﺘﻮﺟﻪﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ  ﮐﻪرَبّ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﺮﺑﻴﺖﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺎﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻰ ﻭ
ﻏﻔﻠﺖ ﻭﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻭ ﺳﺴﺘﻰ
ﻭ ﺳﺘﻢ ﻭترس ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ) ﻭ ﺳﺒﺤﺎﻥ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
( ﺧﻮﺩ ﺯﻭﺍﻝ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺳﻬﻮ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻳﺎﺯﺩﻩ
ﮐﻠﻤﻪ ﻭ ﺫﮐﺮ ﺑﺎﺯ
ﻳﮑﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﺗﮑﻠّﻒ) ﮐﻠﺎﻓﻪ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﻰ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ .

حدیث 3777 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ12ﺹ196ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺎﺭ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎم ﺸﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺗﻮ ﺍﺯ ﺃﻫﻞ
ﺳﺪ ﻫﺴﺘﻰ؟( ﺳﺪ ﺫﻭ ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻧﻘﺎﻃﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺳﺪ ﻳﺎ ﻣﺎﻧﻊ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺵ ﻣﺎﻧﻊ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺑﺤﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ. ﺷﺨﺺ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﻫﻞ(ﺑﺎﺏ) ﻫﺴﺘﻢ.(
ﺟﺎﺋﻰ ﺑﻨﺎﻡ ﺑﺎﺏ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﺏ
ﻭلاﻳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥﺎﻭﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺖ)
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﮑﺮﺭ ﮔﻔﺖ
ﺗﻮ ﺃﻫﻞ ﺳﺪ ﻫﺴﺘﻰ
. ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﮔﻔﺖ ﺁﺭﻯ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺫﻭ ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ ( ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺿﺪﻳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺃﻫﻞ ﺩﻣﺸﻖ ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺫﻭ ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ
ﺩﻳﻮﺍﺭﻯ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺪﻡ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑولایت
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﺎﺧﺘﻪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ عَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺩﺭ ﺃﻣﺎﻥﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎﻭ ﻭﻯ  ﻳﺎ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺖ

حدیث 3778 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ12ﺹ197ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺷﻤﺎ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺪﺍﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻴﺪ؟ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻮﺳﻰ.
( ﻣﺼﺎﺣﺐ ﻣﻮﺳﻰ ﻳﺎ
ﻫﺎﺭﻭﻥ  ﻭﻳﺎ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ) ﻭﺑﺎ ﺫﻭﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ
ﺩﻭ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ
(ﻋﻤﻠﺎ ﻧﮕﻔﺖ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﮐﺪﺍﻡ ﻫﺴﺘﻢ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺼﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
(ﻋﺎﻟﻢ)ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ.ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﭘﻴﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻨﺒّﻮٴ
ﻳﺎﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭرؤیاﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺂﻧﻬﺎ (ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻋﺎﻟﻢ ﻳﻌﻨﻰ ﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻧﻪ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﮐﻪ ﻫﺮکس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ ﻭ
ﮔﺮﺩ ﺁﻭﺭﻯ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ  ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻏﻴﺮ ﻭلاﻳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 3779 -
ﺍﺯﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ12ﺹ206ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺘﻐرَبّ
ﺍﻟﺸﻤس فی عین
ﺤﺎﻣیبة   فی ﺒﺤﺮ
ﺩﻭﻥ اﻟﻤﺪﻳنة  ﺍﻟتی
ﻤﻤّﺎ ﻳلی
اﻟﻤﻐرَبّ  ﻳﻌنی
ﺠﺎﺑﻠﻘﺎ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺩﺭﭼﺸﻤﻪ ﺩﺍغ غرﻭﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ ﭘﺸﺖ
ﺷﻬﺮﻯ ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﻐرَبّ ﺍﺳﺖ  ﻭﺟﺎﺑﻠﻘﺎ
ﻧﺎم ﺪﺍﺭﺩ. (ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻔﺮﻭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﭘس
ﺁﺏﺁﻧﺠﺎ ﺩﺍغ اﺳﺖ.
ﻭﻣﺪﻳﻨﻪ ﻳﺎ
ﺷﻬﺮ  ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ(ﻣﺪﻳﻨﻪ)
ﻭﺩﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ الهی
ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺳﻠﻮک ﻮﻋﻘل
کلّی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ
ﺟﺎﺑﻠﻘﺎ  ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺍﺳﺖ ﻣﻐرَبّ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺑﺸﺮﻯ ﻮﻋﻘل
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﺭ ﻏرَبّ
ﻏﺮﻭﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻏﺮﻭﺏ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺭﻭﺷﻨﺎئی
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺎﻣﺮگ اﻧﺴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ  ﻗﺒل اﺯ
ﺗﻤﺪﻥ ﻮ
ﻣﺪﻧﻴّﺖ ﻳﺎ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻯ اﻟﻬﻰ  ﺩﺭ(ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ)
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭﺟﺎﺑﻠﻘﺎ
(ﻧﺎﺭﺳﺎ ﺩﺭ
ﻟﻘﺎ) ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭ(ﺟﺎﻯ
ﻠﻘﺎﻯ) الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ اﺳﺖ.ﺟﺎﺑﻠﻘﺎ
ﻭﺟﺎﺑﻠﺴﺎ
ﺩﺭﻣﻠﮑﻮﺕ.

حدیث
3780 -ﺎﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ12ﺹ207ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﻮ ﺍﺟﻌﻞ
ﺑﻴﻨﻨﺎ ﻭ
ﺑﻴﻨﻬﻢ ﺳﺪﺍ * ﻓﻤﺎ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﻮﺍ ﺃﻥ
ﻳﻈﻬﺮﻭﻩ  ﻭﻣﺎ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﻮﺍ
ﻟﻪ ﻧﻘﺒﺎ ﺑﻴﻦ ﻣﺎ ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺪﻯ ﺑﺴﺎﺯ
ﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ
ﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻘﺒﻰ ﺑﺰﻧﻨﺪ
. ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺍﻳﻦ( ﺳﺪّ ﺗﻘﻴّﻪ)
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺯﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ(
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺳﺪ ﻣﻴﺰﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺎﻧﺴﻮﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺗﻤﺎﺵ ﺑﺎ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
(ﻧﻘﺐ ﻳﺎ ﻧﻔﻖ)
ﭼﻮﻥ ﺗﻮﻧﻞ ﺍﺯ ﺯﻳﺮ
ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺳﺪ  ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﭘﺸﺖ ﺳﺪ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ الهی
هستند. ﺍﻳﻦ(ﺍﻧﻔﺎﻕ
ﻭ ﺳﺪ) ﺭﺍ ﻣﻴﺰﻧﺪ
ﻭﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺮﺩ)
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺁﻳﻪ  ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﻣﺎ
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ( ﺭَﺩﻣﻰ)
ﺑﺴﺎﺯ ( ﻳﻌﻨﻰ ﺧﺎﻙ
ﺭﻳﺰ ﻭﻣﺎﻧﻊ )
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺪ ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺳﺖ.(
ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻓﺎﺫﺍ ﺟاء ﻭﻋﺪ
ﺭﺑّﻰ ﺟﻌﻠﻪ ﺩﮐّﺎ
ﻭﭼﻮﻥ ﻭﻋﺪﻩ رَبّ
( ﺭﺣﻤﺎﻥ ) ﺳﺮ
ﺑﺮﺳﺪ ﺍﻳﻦ ﺳﺪ ﺭﺍ
ﺑﻬﻢ ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺭﻓﻊ ﺍﻟﺘﻘﻴّﻪ
ﻋﻨﺪ ﻗﻴﺎﻡ ﺍﻟﻘﺎﺋﻢ
ﻓﻴﻨﺘﻘﻢ ﻣﻦ ﺃﻋﺪاء
الله ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻳﻦ ﺗﻘﻴّﻪ  ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
. ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺭﻓﻊ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺑﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯﺁﻥ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻭﺍﻣﻨﻴﺖﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭﺍﻋﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻘﻬﺎﻯ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ ﮐﺎﺫﺏ
ﻭ ﺑﺎﻃﻞ ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

حدیث
3782 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ12ﺹ295ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﺁﻳﺎ ﻳﻌﻘﻮﺏ
حُجّت ﺑﻮﺩ  ﻳﺎ
ﻳﻮﺳﻒ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ
؟ ( ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ حُجّت
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ حُجّت ﻣﺮﺩﻡ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﮐﺎﻥ ﻳﻌﻘﻮﺏ
الحجّة ﻭﮐﺎﻥ ﺍﻟﻤﻠﻚ
ﻟﻴﻮﺳﻒ ﻓﻠﻤّﺎ
ﻣﺎﺕ ﻳﻌﻘﻮﺏ ﺣﻤﻠﻪ
ﻳﻮﺳﻒ ﻓﻰ
ﺗﺎﺑﻮﺕ ﺍﻟﻰ ﺃﺭﺽ
ﺍﻟﺸﺎﻡ ﻓﺪﻓﻨﻪ
ﻓﻰ ﺑﻴﺖ ﺍﻟمُقَدّس
ﻓﮑﺎﻥ ﻳﻮﺳﻒ
ﺑﻌﺪ ﻳﻌﻘﻮﺏ الحجّة
ﻗﻠﺖ ﻓﮑﺎﻥ ﻳﻮﺳﻒ
ﺭﺳﻮلا ﻧﺒﻴّﺎ ؟
ﻗﺎﻝ ﻧﻌﻢ ﺃﻣﺎ ﺗﺴﻤﻊ
ﻗﻮﻝ الله ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﻟﻘﺪ ﺟﺎٴﮑﻢ
ﻳﻮﺳﻒ ﻣﻦ ﻗﺒﻞ ﺑﺎﻟﺒﻴّﻨﺎﺕ
ﮐﻪ ﻳﻌﻘﻮﺏ
حُجّت ﺑﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﻳﻮﺳﻒ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ ﻳﻌﻘﻮﺏ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩ ﻳﻮﺳﻒ
حُجّت ﺷﺪ ﻭ ﺟﺴﺪ
ﭘﺪﺭ ﺭﺍ ﺑﻴﺖ ﺍﻟمُقَدّس
ﺑﺮﺩ ﻭﺩﻓﻦ ﮐﺮﺩ.(ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺍﻟﻬﻰ ) ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻳﻌﻘﻮﺏ
ﻳﻮﺳﻒ حُجّت
ﺷﺪ. ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ.ﺁﺭﻯ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻳﻮﺳﻒ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎ
ﺑﻴّﻨﺎﺕ ﺑﻨﺰﺩ
ﺷﻤﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ
( ﺑﻴّﻨﺎﺕ ﺩلاﺋﻞ(ﺑﻴّﻦ)
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﺤﻮﻳﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.

حدیث 3783 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ (ﺝ12ﺹ291ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭ ﻟﻤّﺎ ﮐﺎﻥ
ﻳﻮﺳﻒ ﻓﻰ ﺍﻟﺴﺠﻦ
ﺩﺧﻞ ﻋﻠﻴﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻓﻘﺎﻝ
ﺍﻥ الله
ﺍﺑﺘﻠﺎﻙ ﻭ
ﺍﺑﺘﻠﻰ ﺃﺑﺎﻙ ﻭﺍﻥ
الله ﻳﻨﺠّﻴﻚ ﻣﻦ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺴﺠﻦ  ﻓﺎﺳﺄﻝ الله
ﺑﺤﻖ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺘﻪ ﺃﻥ ﻳﺨﻠّﺼﻚ
ﻣﻤّﺎ ﺃﻧﺖ ﻓﻴﻪ
ﻓﻘﺎﻝ ﻳﻮﺳﻒ
ﺍﻟﻠّﻬﻢ ﺍﻧّﻰ
ﺃﺳﺄﻟﻚ ﺑﺤﻖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺘﻪ  الّا ﻋﺠّﻠﺖ
ﻓﺮﺟﻰ ﻭ ﺃﺭﺣﺘﻨﻰ
ﻣﻤّﺎ ﺃﻧﺎ ﻓﻴﻪ
ﻗﺎﻝ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻓﺎﺑﺸﺮ
ﺃﻳّﻬﺎ
ﺍﻟﺼﺪﻳﻖ  ﻓﺎﻥ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺃﺭﺳﻠﻨﻰ
ﺍﻟﻴﻚ ﺑﺎﻟﺒﺸﺎﺭة
ﺑﺄﻧّﻪ ﻳﺨﺮﺟﻚ
ﻣﻦ ﺍﻟﺴﺠﻦ ﺍﻟﻰ
ثلاثة ﺃﻳّﺎﻡ ﻭ
ﻳﻤﻠّﮑﻚ ﻣﺼﺮ ﻭﺃﻫﻠﻬﺎ
ﻳﺨﺪﻣﻚ
أثَرﺍﻓﻬﺎ  ﻭ ﻳﺠﻤﻊ ﺍﻟﻴﻚ
ﺍﺧﻮﺗﻚ ﻭ ﺃﺑﺎﻙ
ﻓﺎﺑﺸﺮ
ﺃﻳّﻬﺎ ﺍﻟﺼﺪﻳﻖ
ﺍﻧّﻚ ﺻﻔﻰ الله
ﻭ ﺍﺑﻦ ﺻﻔﻴّﻪ  ﻓﻠﻢ ﻳﻠﺒثذ
ﻳﻮﺳﻒ الّا ﺗﻠﻚ
ﺍﻟﻠّﻴلة  ﺣﺘّﻰ ﺭﺃﻯ
ﺍﻟﻤﻠﻚ ﺭؤﻴﺎ ﺃﻓﺰﻋﺘﻪ
ﻓﻘﺼّﻬﺎ
ﻋﻠﻰ ﺃﻋﻮﺍﻧﻪ ﻓﻠﻢ
ﻳﺪﺭﻭﺍ ﻣﺎ
ﺗﺄﻭﻳﻠﻬﺎ  ﻓﺬﮐﺮ ﺍﻟﻐﻠﺎﻡ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻧﺠﺎ ﻣﻦ
ﺍﻟﺴﺠﻦ ﻳﻮﺳﻒ ﻓﻘﺎﻝ
ﻟﻪ ﺃﻳّﻬﺎ ﺍﻟﻤﻠﻚ
ﺃﺭﺳﻠﻨﻰ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺴﺠﻦ
ﻓﺎﻥ ﻓﻴﻪ
ﺭﺟﻠﺎ ﻟﻢ ﻳﺮ ﻣﺸﻠﻪ
ﺣﻠﻤﺎ ﻭ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍ ....ﻓﻘﺎﻝ
ﻳﻮﺳﻒ ﺍﻥ الله ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺃﻭﺣﻰ ﺍﻟﻰ ﺃﻧّﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﻩ ﻭ ﺍﻟﻘﻴّﻢ
ﺑﻪ ﺗﻠﻚ ﺍﻟﺴﻨﻴﻦ
.... ﺍﺷﻬﺪ الله ﻭ ﺍﺷﻬﺪﻙ
ﺃﻳّﻬﺎ ﺍﻟﻤﻠﻚ
ﺃﻧّﻰ ﺃﻋﺘﻘﺖ
ﺃﻫﻞ ﻣﺼﺮ ﮐﻠّﻬﻢ
ﻭﺭﺩﺩﺕ ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﺃﻣﻮﺍﻟﻬﻢ ﻭ ﻋﺒﻴﺪﻫﻢ
ﻭﺭﺩﺩﺕ ﻋﻠﻴﻚ ﺧﺎﺗﻤﻚ
ﻭ ﺳﺮﻳﺮﻙ ﻭﺗﺎﺟﻚ
ﻋﻠﻰ ﺃﻥ لا ﺗﺴﻴﺮ
الّا ﺑﺴﻴﺮﺗﻰ ﻭلا
ﺗﺤﮑﻢ الّا ﺑﺤﮑﻤﻰ
ﻓﺎﻟﻠﻪ ﺃﻧﺠﺎﻫﻢ
ﻋﻠﻰ  ﻓﻘﺎﻝ
ﺍﻟﻤﻠﻚ... ﻭ ﺃﻧﺎ ﺃﺷﻬﺪ
ﺃﻥ لا ﺍﻟﻪ الّا
الله ﻭﺣﺪﻩ لا ﺷﺮﻳﻚ
ﻟﻪ ﻭ ﺃﻧّﻚ ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﻭﻗﺘﻰ
ﻳﻮﺳﻒ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺑﻮﺩ ( ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ) ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﺮ ﻭﻯ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ.
( ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻓﻘﻂ ﺑﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﺒﺘﻠﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺕ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺒﺘﻠﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ
( ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
آثار ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ) ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.( ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ  ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
) ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺤﻖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺍﻭ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺪﻫﻰ ﻭﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻨﻰ  ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﻠﺎﺻﻰ ﻳﺎﺑﻰ
( ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺳﻞ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺍﻭ ﻳﻌﻨﻰ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ  لاﺯﻣﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺍﺳﺖ. ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺃﻋﻢ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻳﺎ ﻣﺴﺘﻮﺭ ﻭﻏﺎﻳﺐ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻓﺎﻃﻤﻰ  ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ  ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ.ﻭﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ  ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻣﺤﻠﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ
) ﻳﻮﺳﻒ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻳﺎ (ﺍﻟﻠّﻬﻢ)
ﻳﻌﻨﻰ(ﺍﻟﻬﻰ)ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻭﻡ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ)
ﺑﺤﻖ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻓﺮﺝ ﻣﻦ ﺗﻌﺠﻴﻞ
ﮐﻨﻰ.ﻭﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﻰ ﮐﺸﻢ ﻣﺮﺍ
ﺭﺍﺣﺖ ﻧﻤﺎﺋﻰ ( ﻓﺮﺝ
ﻳﺎ ﻓﺮﻫﻪ ﻭ ﻓﺮﺡ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ قُرّه
ﻳﺎ ﺧﻮﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﻌﺠﻴﻞ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻀﺮﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﮐﻪ ﻋﺠﻠﻪﺍﺯﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪنفسﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﺮﺯ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺑﺮﺳﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺳﺨﺖﺗﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﮔﻔﺖ ﺑﺸﺎﺭﺕ ﮐﻪ
ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻯ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﻮﺳﻒ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﺳﻮﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ  ﺍﺯعَزّﻟﺖ
ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻩ ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺯﭘﻴﻤﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.( ﻣﺼﺮ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺃﻫﻞ ﺁﻥ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ هستند
) ﮐﻪ ﺍﺷﺮﺍﻑ ﺁﻥ ﺗﻮﺭﺍ
ﺧﺪﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ( ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﺷﺮﺍﻑ
ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻴﻤﺘﻮﺳﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﺧﺪﻣﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
) ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻭ ﭘﺪﺭﺕ
ﺭﺍ ﺑﻨﺰﺩ ﺗﻮ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
( ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ  ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻨﺰﺩ ﺍﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
) پس ﺃﻯ ﺻﺪﻳﻖ( ﻳﻮﺳﻒ
ﺻﺪﻳّﻖ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﺧﻂ ) ﮐﻪ ﺗﻮ ﺻﻔﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰ  ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺻﻔﻰ ﺍﻭ.(ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﻭﻧﺰﺩﻳﻚ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻣﻮﺭﺩﺍﺻﻄﻔﺎ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﭘﺪﺭﺵ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻴﻮﺳﻒ ﺍﺳﺖ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺧﻮﺍﺏ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻳﺪ
(ﮔﺎﻭﻫﺎﻯ لاﻏﺮ
) ﮐﻪ ﺑﺎﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻮﮐﺮ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﻴﺎﺩﺵ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺍﺏﺍﻭﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻩ ﮔﻔﺖ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥﮑﺴﻰ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪﺍﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺣﻠﻴﻢ ( ﺻﺒﻮﺭ ﻭ رؤیاﻫﺎ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺍﺣﻠﺎﻡ ) ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﻣﻔﺴّﺮ ﺧﻮﺑﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺏ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺳﺘﺶﺭﺍ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻩ ﮔﻔﺖ.ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻳﻮﺳﻒ
ﺭﺍ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﮐﺮﺩ.ﺗﺎ
ﺧﺎﺹﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻳﻮﺳﻒﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﺑﻮﺩ ﭼﺮﺍ ﺳﺎﻟﻬﺎﺩﺭ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ. ﻟﺬﺍ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺎﻥ ﻭﺯﻟﻴﺨﺎ
ﺩﺍﺩ. ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻳﻮﺳﻒ
ﺧﻮﺷﺶ ﺁﻣﺪ.ﻭﻳﻮﺳﻒ
ﺑﺸﺎﻩ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍ ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺐ
ﮐﺎﺭﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻢ
( ﭼﺎﺭﻩ ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ
ﻗﺤﻄﻰ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ
) ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻧﻴﺰ
ﺗﺨﺖ ﻭﺗﺎﺝ ﻭ
ﺍﻧﮕﺸﺘﺮﻯﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖﺍﻭ ﺩﺍﺩ.ﮐﻪﺍﻳﻦ
ﻫﻔﺖﺳﺎﻝ ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻮﻝ ﻭ ثرﻭﺕ
ﻭﺟﻮﺍﻫﺮ ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻮﺩ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﮔﻨﺪﻣﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺩﻡ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪﺳﺎﻝ ﻫﻔﺘﻢ
ﺣﺘﻰ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺮﺩﮔﻰ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻳﻮﺳﻒ ﺑﻌﺪﺍ ﻫﻤﻪ
ثروت  ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩ ﮐﺮﺩ.ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺑﺮﻭﺵﺍﻭ ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ( ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺮﺩﻡ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻳﻮﺳﻒ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ ﺷﺪﻧﺪ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻧﻴﺰ
ﮔﻮﺍﻫﻰ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻳﻮﺳﻒ ﺩﺍﺩ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺷﺪﻧﺪ.

حدیث
3784 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ12 ﺹ342ﺑﺤﺎﺭ)  ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻳّﻮﺏ  ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺒﻮﺭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻟﻨﻌﻤﻪ ﺃﻧﻌﻢ
الله ﻋﻠﻴﻪ ﺑﻬﺎ
ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭﺃﺩﻯ
ﺷﮑﺮﻫﺎ ... ﻓﺴﻠّﻄﻪ
ﻋﻠﻰ ﺑﺪﻧﻪ  ﻣﺎ ﺧﻠﺎ ﻋﻘﻠﻪ
ﻭ ﻋﻴﻨﻴﻪ  ﻓﻨﻔﺦ ﻓﻴﻪ
ﺍﺑﻠﻴس  ﻓﺼﺎﺭ
ﻗﺮحة ﻭﺍﺣﺪة   ﻣﻦ ﻗﺮﻧﻪ
ﺍﻟﻰ ﻗﺪﻣﻪ  ﻓﺒﻘﻰ ﻓﻰ
ﺫﻟﻚ ﺩﻫﺮﺍ ﻮﻳﻠﺎ
ﻳﺤﻤﺪ الله ﻭ ﻳﺸﮑﺮﻩ
ﺣﺘّﻰ ﻭﻗﻊ ﻓﻰ ﺑﺪﻧﻪ
ﺍﻟﺪﻭﺩ  ﻭﮐﺎﻧﺖ
ﺗﺨﺮﺝ ﻣﻦ ﺑﺪﻧﻪ
ﻓﻴﺮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻳﻘﻮﻝ
ﻟﻬﺎ ﺍﺭﺟﻌﻰ ﺍﻟﻰ
ﻣﻮﺿﻌﻚ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺧﻠﻘﻚ الله ﻣﻨﻪ
ﻭﻧﺘﻦ ﺣﺘّﻰ
ﺃﺧﺮﺟﻪ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﻘﺮﻳﻪ
ﻣﻦ ﺍﻟﻘﺮﻳﻪ ﻭ ﺃﻟﻘﻮﻩ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻤﺰﺑﻠﻪ
ﺧﺎﺭﺟﺎﻟﻘﺮﻳﻪ
ﻭﮐﺎﻧﺖ
ﺍﻣﺮﺃﺗﻪ ﺭﺣﻤﻪ
ﺑﻨﺖ ﻳﻮﺳﻒ ...ﻭ ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﺗﺘﺼﺪﻕ ﻣﻦ الناس
ﻭ ﺗﺄﺗﻴﻪ ﺑﻤﺎ ﺗﺠﺪﻩ
ﻋﻠّﺖ ﺍﺑﺘﻠﺎﻯ
ﺍﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺳﭙﺎس ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻔﺖ. (ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻧﻌﻤﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻗﻄﻌﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩﻩ  ﻭﺗﺰﮐﻴﻪنفسﺍﻭﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﺍﻥ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ(ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮ)ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﻓﻘﻴﺮ ﻭ
ﺟﻮﺍﻥ  ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺳﭙس ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺯ ﺁﺳﻴﺒﻬﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ  ﺑﺄﻳّﻮﺏ
ﺩﺭ ثرﻭﺕ
ﻭﻣﺰﺍﺭﻉ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺩ
ﺳﭙﺎس ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ابلیس ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩ ﺑﺎﻳّﻮﺏ
ﺁﺳﻴﺐﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
( ﺯﻳﺮﺍ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺑﻠﻴس  ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻣﺘﺼﺪﻯ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻯ
اﻠﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻘرَبّ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﮐﻨﺪ  ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ)ﺗﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺩﺭﺟﺴﻢ ﺍﻭ ﺍﻓﺘﺎﺩ
ﻭﺑﺪﻧﺶﮐﺮﻣﻴﺎﻓﺖ.
ﻭﻟﻰ ﭼﺸﻤﻮ ﺩﻝ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭﮔﻮﺵ ﺍﻭ ﺳﺎﻟﻢ
ﻣﺎﻧﺪ(ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺎﺯﺩﺍﺭﺩ)ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻌﻔّﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ.ﻭﺯﻧﺶ
ﮐﻪ ﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﮔﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻮﺏ ﻣﻴﺒﺮﺩ ﺗﺎ
ﺗﻐﺬﻳﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.(
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻮﺿﻊ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺻﺒﺮ ﺃﻳّﻮﺏ
ﻣﻌﺮﻭﻑﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑی ﺒﺎﻳﺪ
ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ لاﺯم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ) ﺍﻳّﻮﺏ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﻪ ﺷﺴﺘﺸﻮ ﺩﺭ
ﭼﺸﻤﻪ ﺣﻴﺎﺕ ﮐﺮﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﻏﺴﻞ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺷﺖ.ﺟﻮﺍﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.

حدیث
3785 - اﻧس ﺑﻦ ﻣﺎﻟﻚ
(ﺝ12 ﺹ380 ﺑﺤﺎﺭ) ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ ﺷُﻌﻴﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﺑس
ﺃﺷﻚ ﺭﻳﺨﺖ  ﮐﻪ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﺷﺪ ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ ﮐﺮﺩ.
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﮐﻮﺭ ﻣﻴﺸﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪﺑﺎﺭ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ ﮐﺮﺩ
ﺍﺯ ﻭﻯ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﭼﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥﻤﻴﮑﻨﻰ؟ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم
ﻤﻴﺘﺮﺳﻰ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺃﻣﺎﻥ ﻭ ﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﺮﺩﻡ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﻣﺠﺎﺯ ﻧﻤﻮﺩﻡ. (ﺳﺎﻟﻚ
ﮔﺮﻳﻪ ﻭ ﻗﺮﻳﻪﮔﻴﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺑﺎ ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺑﻴﻨﺎﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﮔﺮﻳﻪ ﻭ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻌﻴﺐ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺳﻴﺪ
) ﻭ ﺷﻌﻴﺐ ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻢ
ﻧﻤﻰ ﺗﺮﺳﻢ . (ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺪﺍﻡ ﺭﻭﺡ  ﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ ﺟﻬﺎﻧﻮم
ﻴﺎﺟﻬﺎﻥﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭﻧﻪ ﺷﻮﻕ ﺑﻬﺸﺖ
ﺗﻮﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡ ( ﮐﻪ
ﺑﻀﺮﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺑﺮﺳﺪ.ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪنفس
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺗﻮ ﺑﺮ ﺩﻝ
ﻣﻦ ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺻﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺗﺎ
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻢ (رَبّﺍﻟﻔﺼﻞ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ رَبّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﻴﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﺭﺍﻩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻮﺩ ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﺣﺎﻝ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﻣﻮﺳﻰ ﮐﻠﻴﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻢ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺧﺪﻣﺖ
ﮐﻨﺪ . ( ﻣﻮﺳﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺷﻌﻴﺐ ﺩﺭ(ﻣﺪﻳﻦ)ﺑﻮﺩ.
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﻭﻣﻮﺳﻰ پس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﮐﻠﻴﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﺩﺍﺩ.ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻮﺳﻰ  ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ نزلةﺍﺧﺮﻯ  ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
قوس ﺻﻌﻮﺩ  ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ
قوس ﻧﺰﻭﻝ.

حدیث
3786 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13 ﺹ۵) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﺳﭙس
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﭘﻨﺠﻢ
ﻋﺮﻭﺝ ﮐﺮﺩﻳﻢ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩ ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ
ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺩﺭﺷﺖ
ﺑﺎ ﻋﺪﻩﺍﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﻳﺪﻡ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻦ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ( ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻳﺎﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻮﺳﻰ.ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻣﻘﺎﻡ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﮐﻪ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺍﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺗﺎ ﻋﻴﺴﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺣﺪاکثر ﺳﻠﻮﻙ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕﭼﻬﺎﺭ
ﺰﺍﺭﺳﺎلاﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺷﺘﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵ رَبّ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﻭﺣی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ  ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭرَبّ ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﮔﺮﻭﻩ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺍﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ  ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻳﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﻋﺮﺵ
رَبّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ)ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
پس ﻣﻦ ﺑﺮ ﻭﻯ ﺳﻠﺎﻡ
ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺍﻭ ﺑﺮﻣﻦ
ﺳﻠﺎﻡ ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺍﻭ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺍﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻣﻦ ﮐﺮﺩ.
(ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺧﻮﺩ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻭ ﻃﻠﺐ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻠﻴﻮ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺷﺨﺺ ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺩﺍﺭﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻃﻠﺐ ﻣﻐﻔﺮﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺭﻭﺡ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩﻧﻴﺰ
ﻗﺒﻠﺎﺯ ﻧﺠﺎﺕﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮﻳکی
اﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻘﻮﻟﻘﺮﺁﻥﭙﺪﺭﺍﻥ
ﺍﺯﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﺪﺍﻡ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﻭﮐﺪﺍﻡ
ﭘﺪﺭ.ﺯﻳﺮﺍ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺩﺭ ﻧﺴﻞ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺣﻴﺎﺕﻫﺎﻯ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻧﻘﺶ ﭘﺪﺭﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺑﺎﺯ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﻳﻦ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﭘﺴﺮﻫﺎ
ﻭ ﭘﺪﺭﻫﺎﻯ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ)ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﺷﺸﻢ ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻧﻴﺰﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ ( ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺳﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺒﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ ﻫﻤّﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺒﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺭﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺪﺍﺭﺩ.ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭﺣﺴﻨﻰ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻥ ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻢ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣﻌﻤﻮلا
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺮﻳﺶ ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍﺿﻤﻦ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺟﻬﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻬﻮﺩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻣﮑﻪ ﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻮﺳﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻨﺒﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯﺘﺎﺯﻩ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﺼﺮ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩ.ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻋﻴﺴﻰ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻣﻮﺳﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺎﺷﻴﻪ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺎﺷﻰ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﻩ ﺭﻭ ﻭ ﺭﻋﻤﺴﻴس
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﻡ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﭘﺪﺭ ﻣﻮﺳﻰ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩ ﻳﻌﻨﻰ ﺁﺑﺎﺩ
ﻭ ﻋﺎﺑﺪ ﻭﻣﻮﺑﺪ
ﮐﻪ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻋﻴﺴﻰ
ﻧﻮﺍﺩﻩ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﻭ ﭘﺪﺭ ﻣﻮلا ﻋﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﻋﻤﺮﺍﻥ ﻭ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻝ ﻋﻴﺴﻰ
ﺃﻫﻞ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻝ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ .

حدیث
3787 - ﺍﺑﻮ ﺫﺭ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺝ13ﺹ۷ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺃﻭﻝ
ﻧﺒﻰ ﻣﻦ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﺁﺧﺮﻫﻢ
ﻋﻴﺴﻰ ﻭ ﺳﺘﻤﺎﺋﻪ
ﻧﺒیّ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺁﺧﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻴﺴﻰ ﺑﺎﺷﺶﺻﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮ.
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺯ
ﻭﺍﺭﺷﺎﻥ ﻳﻮﺳﻒ
ﺩﺭ ﻣﺼﺮ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻳﻮﺳﻒ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻳﻌﻘﻮﺏ
ﻭ ﭘﺪﺭﺵ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺭ ﺷﺎﺧﻪ ﻣﺼﺮﻯ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻳﻬﻮﺩ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻳﻬﻮﺩ ﻣﺼﺮ
ﻭ ﺳﻠﻄﻪ ﻳﻬﻮﺩ ﻣﺼﺮ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﺑﺮﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻗﺒﻠﻪ ﻣﺠﻤﻮعة
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻄﻪ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ(ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻳﻬﻮﺩﻯ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ ﻣﺼﺮ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻠﻄﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪﺩﺭﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻳﻌﻘﻮﺑﻰ
ﺑﺮﺷﺎﺧﻪ ﻣﻮﺳﻮﻯ
ﻣﺼﺮﻯ ﻣﻘﺪﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﻮٴﺴﺶ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻳﻬﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻳﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺷﺎﺧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺟﺪﻳﺪ مبعوث
ﺭﺍ ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻟﻔﻆ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻳﻌﻨﻰ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﻮﺍﻥ
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ
اسراء ﻭ ﻋﺮﻭﺝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺣﻨﻴﻒ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻫﻤﻪﺍﻭﻟﻴﺎﻟﻌﺰﻡ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺯﺍﺋﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ  ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻴﺒﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺵ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ(ﺩﻳﻦ)ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻣﮑﺘﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ  ﺑﻠﮑﻪ ﻳﻚ(ﺭﻭﺵ
ﻋﻤﻠﻰ)ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪنفسﺍﺳﺖ.ﮐﻪﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳّﻠﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎ ﻭﻓﺎﺕ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭﻋﻴﺴﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ  ﻳﺎ ﻋﮑس
ﻭ ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﺍﺕ
ﺑﺤﻖ ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺳﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ  ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ.ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
مبعوث ﺗﺎﺯﻩﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ ﮐﻪﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﺣﺠﺖ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺞ ﻭ ﺗﻮﺳﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ
ﺩﻳﻦ ﻭﻳﺎ ﺣﺪﺃﻗﻞ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺭﻭﺳﻰ ﻭﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ
ﺑﺮ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ
ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ سیاﻩ
ﭘﻮﺳﺖ ﺣﺒﺸﻪ ﻭﻳﻤﻦ
ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ساﺑﻘﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺸﮑﻞ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻳﻬﻮﺩﻯﻮﭼﻮﻥ
ﺩﺭﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺖ اکثرﻳﺖ ﻋﻈﻴﻢ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ.
ﻭ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻳﮑﺼﺪ ﻭ
ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺑﺪﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ  ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﻣﻮﺳﻰ
ﺗﺎ ﻋﻴﺴﻰ ﮐﻪ ﺷﺸﺼﺪ
ﻧﻔﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺑﺎﻇﻬﻮﺭ
ﻋﻴﺴﻰ ﻭلاﻳﺖﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳﻞ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ  ﻭﻟﻰ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

حدیث
3788 اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ۱۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺯﻳﺮ ﻧﺎﻭﺩﺍﻥ
ﮐﻌﺒﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺍﺯ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺗﻮ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻳﻢ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﻫﺬﺍ ﻣﺼﻠّﻰ
ﺷُﺒﻴﺮ ﻭ ﺷُﺒّﺮ
ﺍﺑﻨﻰ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺟﺎﻯ
ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ
ﺩﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺑﻨﺎﻡ ﺷﺒّﺮ ﻭ ﺷﺒﻴﺮ
ﺍﺳﺖ (ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﻣﻮلا ﺃﻣﻴﺮ
المؤمنین ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺩﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻮﺳﻰ ﻳﺎ
ﺃﺩﻳﺎﻥ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﮐﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﮐﺎﻣﻞ)ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺎﻡ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺍﻣﺎﻣﺰﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ  ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪﻫﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻮلاﺭﺍ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺨﻮﺩﺵ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻭلاﻳﺖﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺍﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻣﻮﺳﻰ ﺷﺪ.ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
حدیث ﻭ ﭘﺮﺳﺶ ﺍﺯ(ﻣﻴﺰﺍﺏ)ﺁﻣﺪﻩ
ﻳﻌﻨﻰ ﻧﺎﻭﺩﺍﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺏ
ﺭﻳﺰ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻗﺪﻳﻢ
ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ ﺍﺳﺖ.ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﻮﺁﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺃﻫﻞ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺑﻴﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺯﻧﺎﻥ
ﻭﻧﻮﮐﺮﺍﻥ ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ
.

حدیث 3789 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13 ص 12 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ  ﺁﻳﻪ ﻭ
ﺫﮐّﺮﻫﻢ ﺑﺄﻳّﺎﻡ
الله ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺄﻳّﺎﻡ الله ﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭﻯ ﮐﻦ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ:
ﺃﻳّﺎﻡ الله
ثلاثة  ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﻘﺎﺋﻢ ﻭ ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﻭ ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺯ
ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﮑﻰ
ﺭﻭﺯ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ.( ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺭﻭﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺸی ﻮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﭼﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ ﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺭﻭﺯ ﻣﺮﮒ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺷﺨﺺ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ  ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﺯ
ﻳﻚ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﺳﺮﭘﺎ
ﺷﺪﻥ ﻧﻮﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖﺭﻭﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘﻨﺞ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﮔﻮﻧﻪ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﺭﻭﺯ ﺷﺸﻢ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺭﻭﺯ ﻫﻔﺘﻢ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﮐﻪ ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺭﻭﺯﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺍﻳﺎﻡ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺍﺳﺖ.

حدیث
3790 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ 25ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﺑﻘﺎﻉ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﺗﻔﺎﺧﺮﺕ
ﻓﻔﺨﺮﺕ ﺍﻟﮑﻌﺒﻪ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺒﻘﻌﻪ ﺑﮑﺮﺑﻠﺎ
ﻓﺄﻭﺣﻰ الله
ﺍﻟﻴﻬﺎ ﺍﺳﮑﺘﻰ
ﻭ لا ﺗﻔﺨﺮﻯ ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﻓﺎﻧّﻬﺎ ﺍﻟﺒﻘﻌﻪ
ﺍﻟﻤﺒﺎﺭﮐﻪ ﺍﻟّﺘﻰ
ﻧﻮﺩﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﻨﻬﺎ ﻣﻦ ﺍﻟﺸﺠﺮة
ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺗﻔﺎﺧﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﺑﺮ ﺯﻣﻴﻦ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﻣﺒﺎﻫﺎﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ ﺳﺎﮐﺖ ﺑﺎﺵ
ﻭ ﺑﺮ ﮐﺮﺑﻠﺎ ﻓﺨﺮ
ﻣﻔﺮﻭﺵ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺑﻘﻌﻪﺍﻯ
ﻣﺒﺎﺭﮐﻴﺎﺳﺖ  ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﺯ ﺷﺠﺮﻩﻭ ﺩﺭﺧﺖ
ﻧﺪﺍ ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪ(ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺭ ﮐﻮﻩ ﻃﻮﺭ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﺳﻴﻨﺎ  ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺪﺍﺋﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺘﻰ ﺷﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
ﺷﺠﺮﻩ (ﺩﺭﺧﺖ ﻭلاﻳﺖ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﺸﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﺎﺷﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻩ
ﺭﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻤﻮﺳﺎﻯ
ﻣﺎﺷﻴﻪ ﻳﺎ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ.ﺑﺎﺯ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﺩﻭ ﮐﻠﻤﻪ(ﮐرَبّ
ﻳﺎ ﻏﺼّﻪ)ﻭ (ﺑﻠﺎ
ﻳﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﻭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻳﮋﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﻭلاﻳﺖﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺻﺪﻕ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﻳﻦ ﺑﻠﺎﻳﺎ  ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ
ﺗﺸﺒﻴﺖ ﺃﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺭﻭﺣﻴﻪ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
باعث ﻋﺬﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﻣﺠﺮﻳﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭالّا
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯﻄﺒﻴﻌﻴﻮﻏﺮﻳﺰﻯ
ﺿﻤﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻫﺴﺖ.(ﮐﺮﺑﻠﺎ)ﺑﻘﻌﻪ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﺟﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺑﺸﻬﺎﺩﺕﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.ﻭﻣﻮلا
ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ  ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺎﻝ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻝ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺴﺮﺯﻣﻴﻦ(ﻧﻴﻨﻮﺍ
ﻭﮐﺮﺑﻠﺎ ﻭﻃﻒ) ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪﺷﺠﺮﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻘﻌﻪ ﻳﺎ
ﻧﻘﻄﻪ)ﮐﻮﭼﻚ عَزّﻟﺖ
ﮔﺎﻩ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻮﻩ ﻃﻮﺭ
ﻧﻴﺰ عَزّﻟﺖ ﮔﺎﻩ
ﻣﻮﺳﻰ   ﻭ ﻏﺎﺭ ﺣﺮّاء
عَزّﻟﺖ ﮔﺎﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩ .

حدیث
3791 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ72ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﻮﺳﻰ ﻧﻮﺯﺍﺩ
ﺑﺂﺏ ﻧﻴﻞ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ
ﮐﻰ ﺑﻤﺎﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺷﻴﺮ ﺩﺍﺩ؟ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ
پس ﺍﺯ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻤﺎﺩﺭﺵ
ﺭﺳﻴﺪ ( ﻳﻌﻨﻰ ﻃﻔﻞ
ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺷﻴﺮ ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ
ﺗﺎ ﭘﺴﺘﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ. ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ(ﺳﻪ
ﺍﻭﻡ)ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ عَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺭﻭﺯﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺍﻧﺰﻭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮ ﺑﺰﻧﺪ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭالّا ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻣﻮﺳﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳﻨﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻤﺎﺩﺭ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺸﻌﻴﺐ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ معرّفی
ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺑﺒﻌﺸﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ.ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻣﺎﺭﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺣﺮﮐﺖ
ﺷﺨﺺ ﺑﺴﻮﻯ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺯﺍﺭﺵ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺳﮑﻮﺕ ﻣﻤﺘﺪ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺷﻮﺩ.ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻫﻨﺪﻯ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺍﺷﺒﺎﺕ ﺻﺪﻕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﻫﺎﻥ ﻣﺎﺭ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻮﺳﻨﺪ.ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻮﺳﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﻗﺒﺮﺵ ﻧﺎﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﺳﻴﻨﺎ ﺩﺭ(ﺗﻴﻪ ﻭ
ﮔﻢ ﮔﺸﺘﮕﻰ)
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﺷﺪﻧﺪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺯﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻳﻮﺳﻒ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺎﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﺮﻓﺖ. (ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ)
ﻳﻬﻮﻩﻃﻠﺐ ﻭ ﻫﺪﺍ ﺟﻮﻳﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﺎﺯ  ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ اسراء ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻫﺪﺍﺟﻮ ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻖ ﺍﻯ ﻳﻬﻮﻩ ﻭﻫﺪﺍ
ﻳﺎ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 3792 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ42 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﮐﻦ ﻟﻤﺎ لا ﺗﺮﺟﻮ
ﺃﺭﺟﻰ ﻣﻨﻚ ﻟﻤﺎ
ﺗﺮﺟﻮ ﻓﺎﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ ﺧﺮﺝ
ﻟﻴﻘﺘﺒس ﻟﺄﻫﻠﻪ
ﻧﺎﺭﺍ ﻓﺮﺟﻊ ﺍﻟﻴﻬﻢ
ﻭﻫﻮ ﺭﺳﻮﻝ ﻧﺒﻰ
ﻓﺄﺻﻠﺢ ﺗﺒﺎﺭﻙ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺃﻣﺮ ﻋﺒﺪﻩ
ﻭ ﻧﺒﻴّﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﻓﻰ ﻟﻴﻠﻪ ﻭ ﮐﺬﺍ
ﻳﻔﻌﻞ الله ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺎﻟﻘﺎﺋﻢ ﺍﻟﺸﺎﻧﻰ
ﻋﺸﺮ ﻣﻦ ﺍﻟﺄﺋﻤّﻪ
ﻳﺼﻠﺢ الله
ﺃﻣﺮﻩ ﻓﻰ ﻟﻴﻠﻪ
ﮐﻤﺎ ﺃﺻﻠﺢ الله
ﺃﻣﺮ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻳﺨﺮﺟﻪ
ﻣﻦ ﺍﻟﺤﻴﺮﻩ ﻭ ﺍﻟﻐﻴﺒﻪ
ﺍﻟﻰ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻔﺮﺝ ﻭ ﺍﻟﻈﻬﻮﺭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻥ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺭﺯﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺗﻮ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ مثال
ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
ﮐﻪ ﺁﺗﺶ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪ  ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻥ ﺭﻓﺖ.ﻭﺑﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮﺵ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩ.ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻣﻨﺎﺳﺐﺭﺍ
ﺗﻌﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﻤﻴﻦ
سرﻧﻮﺷﺖ ﺩﺭ ﺣﺪﺃﻗﻞ
ﻭ ﺣﺪاکثر ﻳﺎ ﺩﺭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑبالقوّه
ﻗﺎﺑﻞ ﮐﺴﺐ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻮﮐّﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻭ  ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺎﻣﻞ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭﺻﺒﺮ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﮑﺸﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺤﺪ اکثر ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ ﻭ ﻗﺒﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
لاﺯﻡ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭﺍﻳﻦ حدیث ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺎﺳﺖ.ﻭﺑﺎﺯ
ﻫﻔﺖﺷﻬﻮﺩ قوس ﺻﻌﻮﺩ
ﻭﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ قوس
ﻧﺰﻭﻝ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ
ﻏﻴﺒﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺮﺩ ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻏﺎﻳﺐ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺩﻡ
معرّفی ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻧﺎﺭﺳﺎﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻮس ﻧﻔس ﺍﺳﺖ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺭلباس
ﺗﻘﺪّس ﻭﻋﻠﻢ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﺭﺯﻭﻣﻨﺪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺃﻣﺮ ﻣﻮﺳﻰ
ﺭﺍ ﺍﺻﻠﺎح کرﺩ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺣﻴﺮﺕ ﻭ ﻏﻴﺒﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ﻓﺮﺡ ﻭ ﻇﻬﻮﺭ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. حدیثﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭ ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪ.ﻭ(ﻏﻴﺒﺖ)ﻳﻌﻨﻰ
ﻏﺎﻳﺐ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﻣﻮﺳﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻧﻮﺭ
ﻓﺮﺝ ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻏﺎﻳﺐ
ﻭﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﺑﻮﺩ.ﻭﻫﻤﺎﻥﻔﺮﻫﻪ
ﻭﻓﺮ ﻭﺑﺮ ﺍﻟﻬﻴﮑﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺭﻩﺍﺳﺖ.

حدیث
3793 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ13ﺹ45ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻧﺖﻋﺼﺎ
ﻣﻮسی ﻠﺂﺩﻡ  ﻓﺼﺎﺭﺕ الی
ﺸﻌﻴﺐ  ثمّ
ﺼﺎﺭﺕ الی
ﻤﻮسی ﺒﻥ
عمرﺍﻥ ﻭ
ﺍﻧّﻬﺎ
ﻟﻌﻨﺪﻧﺎ  ﻭﺍﻥ
عهدی ﺒﻬﺎ
ﺁﻧﻔﺎ  ﻭهی
ﺨﻀﺮاء ﻴأﺘﻬﺎ
ﺣﻴﻥ اﻧﺘﺰﻋﺖ
ﻣﻦ ﺠﺮﺗﻬﺎ  ﻭﺍﻧّﻬﺎ
ﻟﺘﻨﻄق اﺫﺍ
ﺍﺳﺘﻨﻄﻘﺖ  ﺍﻋﺪﺕ
ﻟﻘﺎﺋﻤﻨﺎ  ﻳﺼنع
ﺒﻬﺎ ﻣﺎ ﮐﺎﻥ
ﻴﺼﻨﻊ موﺳﻰ ﻭﺍﻧّﻬﺎ
ﻟﺘﺮﻭع ﻮ
ﺗﻠﻘﻒ ﻣﺎ
ﻳﺄﻓﮑﻮﻥ  ﻭ ﺗﺼنع
ﻤﺎ ﺗؤﻤﺮ ﺑﻪ  ﺍﻧّﻬﺎ
ﺣﻴث ﺃﻗﺒﻠﺖ  ﺗﻠﻘﻒ
ﻣﺎ ﻳﺄﻓﮑﻮﻥ  ﺗﻔﺘح
لها ﺷﻌﺒﺘﺎﻥ ﺍﺣﺪﺍﻫﻤﺎ
فی اﻟﺄﺭﺽ ﻭ ﺍلاﺧﺮﻯ
ﻔﻰ ﺍﻟﺴﻘﻒ  ﻭﺑﻴﻨﻬﻤﺎ
ﺃﺭﺑﻌﻮﻥ
ﺬﺭﺍﻋﺎ  ﺗﻠﻘﻒ
ﻣﺎ ﻳﺄﻓﮑﻮﻥ
ﺒﻠﺴﺎﻧﻬﺎ ﻋﺼﺎﻯ ﻤﻮسی
ﺎﺯ ﺁﻥ ﺁﺩم
ﺒﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺸﻌﻴﺐ (ﻣﻌﻠم
ﻤﻮﺳﻰ) ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺳﭙس
ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻋﻤﺮﺍﻥﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﺍﻳﻨک ﻨﺰﺩ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﻮضع
ﺴﺎﺑق ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﺒﺰ
ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﺭﺧﺖ ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ (ﻋﺼﺎﻯ
ﺘﻌﻠﻴمی ﻤﻮﺳﻰ
ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺍﻩ
ﺭﻭﻯ ﺍﻭ  ﻭﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻨﺒﻴﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﺼﺎﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻣﺪﺍم
ﺪﺭﻭ لاﻳﺖ ﺑﺤق
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺪﺳﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩﻋﺼﺎﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ
اﺎﺳﺖ) ﻭﺍﻳﻥ
عصا ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﭙﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺷﻮﺩ  ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻘﺎئم
ﻤﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.(ﻋﺼﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮﻋﺼﺎﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺴﺎﻟﻚ  ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎی ﻴﻘﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﻧﺪ.)
ﻭﻗﺎﺋم ﻤﺎ (ﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ  ﻭﻧﻴﺰ
ﺁﺧﺮﻳﻥ اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ  ﺩﺭﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ  ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻓﺘﺎﺩ) ﻫﻤﺎﻥ
کاﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮسی
کرﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭﻭغ
ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺁﻥﺮﺍ ﻣﻴﺒﻠﻌﺪ.
(ﻋﺼﺎﻯﻤﻮسی که
ﻣﺎﺭ ﺷﺪ  ﻭﺟﺎﺩﻭﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺧﻨثی کرﺩ)
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﻳﻥ
عصا ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ  ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ(ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ)
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﺭﻭغی بهم
می ﺒﺎﻓﻨﺪ
ﻣﻴﺮﺑﺎﻳﺪ. (ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﺟﺎﺩﻭﻫﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥﻘﺒل
اﺯ ﻧﺠﺎﺕ  ﺩﺍﺭﺍﻯ
أثرﺍﺕ ﺟﺎﺩﻭئی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮلا ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﺟﻠﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺪّ
ﺃﮐثرﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭالّا
ﺷﺮک
ﺁﻧﺎﻥﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ) ﻭ ﺍﻳﻥ عصا
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺪﻭ
ﺷﻌﺒﻪ ﻭﺳﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳکی
ﺒﺮ ﺯﻣﻴﻥ ﻮ ﻳکی
ﺒﺮ ﺳﻘﻒ  ﻭ ﺑﻴﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻬل گز
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. (ﻋﺼﺎﻯ
ﺪﺳتی ﻤﻮسی
ﺒﻠﻨﺪ ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﻤﻬﺎﺟﺮ
ﻭ ﺳﻴّﺎﺡ ﺩﺭ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺭﻭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺩﻓﺎع
اﺯﺧﻮﺩ ﺑﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻠﻨﺪ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺧﻄﺮﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﻘﻄﻪ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺑﮑﻮﺑﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻋﺼﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺪﻭﺳﺮ  ﻳکی
ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ ﻮ ﻳکی
ﺰﻳﺮ ﺳﻘﻒ.
ﻭﻓﺎﺻﻠﻪ ﭼﻬل
ﺬﺭﻉ  ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺳﺘﺮسی اﻳﻥ
عصا  ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ
ﮐﻮﺑﻨﺪﮔی ﻮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ الهی
ﺁﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ عصا ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺖ
ﺑﻬﺸتی ﻮﻋﻮﺳج
ﺒﻮﺩﻩ.(ﻫﻤﺎﻥﺴﺮ
ﮐج ﻔﺎﺭﺳﻰ  ﻭﻳﺎ
ﺃﻋﻮج عرﺑﻰ) ﻭ
ﺩﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺍﻳﻥ عصا
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﮔﻴﺮﺩ  ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

حدیث
3792 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13 ﺹ49 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺷﺎﻃئ
ﺍﻟﻮﺍﺩ ﺍﻟﺄﻳﻤﻦ
ﺍﻟّﺬﻯ ﺫﮐﺮﻩ
الله ﻓﻰ ﮐﺘﺎﺑﻪ
ﻫﻮ ﺍﻟﻔﺮﺍﺕ  ﻭ ﺍﻟﺒقعة
ﺍﻟﻤﺒﺎﺭکَ
ﻫﻰ ﮐﺮﺑلاء
ﻭ ﺍﻟﺸﺠﺮة
ﻫﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺎﺣﻞ ﺩﺭﻩ ﺳﻤﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ  ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﻓﺮﺍﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻌﻪ
ﻣﺒﺎﺭﻙ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭﺧﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﺩﺭ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﺷﻬﺮﺕ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺳﺎﺑﻖ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻓﺮﺍﺕ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﭘﺮ ﻧﻌﻤﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻓﺮ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﺴﺖ.
ﻭ اکثر ﻣﻌﺎﺑﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺩﻳﺮﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻙ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ  ﺳﺎﻟﻴﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ ﺷﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ.ﻭ ﺑﻘﻌﻪ
ﻣﺒﺎﺭﻙ ﻭ ﺑﺮﮐﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭﻓﺰﻭﻧﻰ
ﺑﺨﺶ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﺤﻞ ﺗﻮﻗﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﮐرَبّ ﻭ
ﻏﺼّﻪ ﻭ ﺑﻠﺎ ﻳﺎ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺷﺠﺮﻩ ﻣﺤﻤﺪ  ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺧﺖ
ﺧﻄﺎﺏ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭﻣﺎﺷﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻣﺎﺷﻴﻪ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﻣﺴﺢ ﺩﻫﻨﺪﮔﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺷﺠﺮﻩ
ﻭلاﻳﺖﺩﺭ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺒﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺗﻮﺳّﻠﺒﺸﺠﺮﻩ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﺎﻡ
ﺷﺠﺮﻩ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺁﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﻭﺗﻮﺳﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
3795 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﺩﺭ ﻧﻬﺞ ﺍﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ50 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻭ ﺍﻥ ﺷﺌﺖ
ثنّیت ﺑﻤﻮﺳﻰ ﮐﻠﻴﻢ
الله  ﺍﺫ ﻳﻘﻮﻝ
رَبّ ﺍﻧّﻰ ﻟﻤﺎ
ﺃﻧﺰﻟﺖ ﺍﻟﻰ
ﻣﻦ ﺧﻴﺮ ﻓﻘﻴﺮ ﻭ
الله ﻣﺎ ﺳﺄﻟﻪ الّا
ﺧﺒﺰﺍ ﻳﺄﮐﻠﻪ  ﻟﺄﻧّﻪ ﮐﺎﻥ
ﻳﺄﮐﻞ ﺑﻘﻠﻪ ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻭ ﻟﻘﺪ ﮐﺎﻧﺖ
ﺧﻀﺮﻩ ﺍﻟﺒﻘﻞ ﺗﺮﻯ
ﻣﻦ ﺷﻔﻴﻒ ﺻﻔﺎﻕ
ﺑﻄﻨﻪ
ﻟﻬﺰﺍﻟﻪ ﻭ ﺗثنب
ﻟﺤﻤﻪ.. ﺍﻟﺬﻯ ﮐﻠّﻢ
ﻣﻮﺳﻰ ﺗﮑﻠﻴﻤﺎ
ﻭ ﺃﺭﺍﻩ
ﻣﻦ ﺁﻳﺎﺗﻪ ﻋﻈﻴﻤﺎ
ﺑﻠﺎ ﺟﻮﺍﺭﺡ
ﻭلا ﺃﺩﻭﺍﺕ ﻭلا
ﻧﻄﻖ ﻭلا ﻟﻬﻮﺍﺕ
ﻭﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻰ
ﺑﺮﻭﺵ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﻮﺳﻰ ﮐﻠﻴﻢ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺘﺪلاﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ ﻣﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻴﺮ ﺗﻮ ﻓﻘﻴﺮ ﻫﺴﺘﻢ.(
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻓﻘﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻣﺨﻨﻠﻒ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺟﺰ ﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺖ.( ﺧﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ثرﻭﺕ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺣﺪ
ﺃﻗﻞ ﺭﺯﻕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ  ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﺎﻧﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﺳﻰ
ﺳﺒﺰﻳﺠﺎﺕ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ  ﻭ ﺍﺯ
ﺷﻔﺎﻓﻴّﺖ ﭘﺮﺩﻩ
ﺷﮑﻤﺶ ﻣﻴﺸﺪ ﺍﻳﻦ
ﺳﺒﺰﻳﺠﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺴﻴﺎﺭ لاﻏﺮ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﮔﻮﺷﺖ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ (ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺿﻌﻴﻒ ﻭ ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻓﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭؤﻴﺘﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺪﺍﻡ
ﺭﻭﺯﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻮلا
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻮﺳﻰ ﺗﮑﻠّﻢ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺁﻳﺎﺕ ﻋﻈﻴﻢ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩ. ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻧﮑﻪ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ ﻭﻳﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻫﻮﺍ ﺩﺭ
ﺩﻫﺎﻥ ﻭﮔﻠﻮ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ (ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺎﺷﻰ  ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺭﻩ ﺭﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭﻣﺎﺷﻴﻪ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺍﺳﺖ. ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮکس
ﺩﺭ رؤیاﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﮑﻠّﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺻﺪﺍ ﻭﺣﺮﮐﺖ ﻫﻮﺍ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﺁﻳﺎﺕ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ.(ﺟﻮﺍﺭﺡ)ﺟﻤﻊ
ﺟﺎﺭﺣﻪ ﻳﺎ ﻋﻀﻮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺯﺧﻤﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﻋﻴﺐ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ
( ﺍﺩﻭﺍﺕ ﺟﻤﻊ ﺍﺩﺍﺕ
ﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﻟﻬﻮﺍﺕ)ﻳﺎ
ﺑﺎﺯﻯ ﻭ ﺗﻔﺮﻳﺢ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺣﺮﮐﺖ
ﻫﻮﺍ ﺩﺭ ﺩﻫﺎﻥ ﻭﮔﻠﻮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﻠّﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 3796 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ64ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻓﺎﺧﻠﻊ ﻧﻌﻠﻴﻚ
( ﺩﻭ ﻧﻌﺎﻝ ﻭﮐﻔﺶ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﺎ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻧﻘﻄﻪ ﻣﻘﺪﺳﻰ ﻫﺴﺘﻰ.(ﻭﺑﺎﺯ
ﻧﻌﻠﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﺎ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﻮﺍﺑﺪ ﻳﺎ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ عَزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻰ
ﮐﻨﺪ  ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻭ(ﺧﻮﻑ)ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻦ ( ﮐﻔﺶ
ﺭﺍ ﺧﻮﻑ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺧﻔﻴﻒ ﻭﺳﺒﻚ
ﻭﺳﺎﺩﻩ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺣﺪ ﺃﻗﻠﻬﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺮﻙ ﺧﻮﻑ ﻭﺗﺮس
ﺍﺯ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻥ ﺃﻫﻞ
ﻭ ﺍﻭلاﺩ ﺧﻮﺩ ﮐﻦ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺗﺮﻙ ترس ﺍﺯ ﻓﺮﻋﻮﻥ.ﻳﺎ
ﺩﺭ حدیث ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﻮﻥ
ﮐﻔﺸﻬﺎ ﺍﺯ ﭘﻮﺳﺖ
ﺍلاﻍ ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻔﺸﻬﺎ ﺍﺯ ﭘﻮﺳﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻴﭻ
ﺻﻔﺖ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﺩﻭ  ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﮐﻔﺶ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ.(ﻃﻮﺭ
ﺳﻴﻨﺎ) ﮐﻮﻩ ﻭ ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﺷﺒﻪ ﺟﺰﻳﺮﻩ
ﺳﻴﻨﺎ ﺑﻴﻦ ﻣﺼﺮ
ﻭ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻃﻮﺭ ﺳﻴﻨﻴﻦ ﻭ ﺳﻴﻨﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺎﺯ(ﻃﻮﺭ)ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﺗﻄﻮّﺭ)
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
مُثبت ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠﻰ ﻭ ﺑﺸﮑﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻥ
ﺍﺳﺖ .

حدیث 3797ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ
(ﺝ13 ﺹ۶۶ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻭﺍﺩﻯ ﻣﻘﺪّس  ﻳﺎ ﺩﺷﺖ ﻭ
ﺩﺭﻩ ﻣﻘﺪّسﺟﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻌﻤﻮلا ﺩﺭ ﺁﻥ
عَزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﺗﻮﮐّﻞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺟﺰ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻟﺄﻧّﻪ ﻗﺪﺳﺖ
ﻓﻴﻪ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﻭ ﺍﺻﻄﻔﻴﺖ ﻓﻴﻪ
الملائکة ﻭ ﮐﻠّﻢ
الله عَزّﻭجَلّ
ﻣﻮﺳﻰ ﺗﮑﻠﻴﻤﺎ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺗﻘﺪﻳﺶ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺷﺨﺼﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ.ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺩﻯ ﻣﻘﺪس ﻭﮐﻨﺎﺭ
ﮐﻮﻩ ﻃﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻮﺩ ﻭﻫﺮﺟﺎﻯ
عَزّﻟﺖﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺩﻯ ﻣﻘﺪﺵﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺩﻯ
ﻳﺎ ﺩﺭﻩ ﺩﺍﻣﻨﻪ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺳﺎﻟﻚ  ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻳﺎﻓﺘﻪﮔﺮﺩﺩ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﺗﻘﺪﻳس
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

حدیث
3798 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ132ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺫﺭﻭنی ﺍﻗﺘﻞ ﻣﻮﺳﻰ ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ
ﻣﻦ ﻣﻮﺳﻰ
ﺭﺍ ﺑﮑﺸﻢ.ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﭼﻪ ﮐﺴﻰ
ﻣﺎنع ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺩﺭ
ﻗﺘﻞ ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻮﺩ؟
ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻣﻨﻌﺘﻪ ﺭﺷﺪﺗﻪ
ﻭلا ﻳﻘﺘﻞ ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﻭ ﺃﻭلاﺩ ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء
الّا ﺃﻭلاﺩ
ﺍﻟﺰﻧﺎ ﺭﺍﺷﺪﻳﻦ ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻊ ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺷﺪﻧﺪ
( ﺑﺎﺯ(ﺭﺍﺷﺪ) مؤمن
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﻧﺎ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭلاﺩ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺭﺍ ﺟﺰ ﺣﺮﺍﻡ ﺯﺍﺩﮔﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﮐﺸﻨﺪ ( ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ  ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺷﻤﻦ ﺭﺍ ﺣﺮﺍﻡ
ﺯﺍﺩﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻧﺸﺎﻥ ﺯﻧﺎ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭالّا ﺯﻥ ﺣﻠﺎﻝ
ﺷﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﭼﻪ ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺯﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯﻤﺮﺩ
ﺣﻠﺎﻝ ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﺸﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﮑﺸﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﭘﻮﺳﺘﺸﺎﻥ ﮐﺎﻩ
ﺑﺮﻳﺰﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻠّﺎﻫﺎ
ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ابلیس
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻋﺘﻨﺎ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭘﻴﺮﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺭﺍﺷﺪﺍﻥ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻞ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﮐﺸﺘﻨن
ﻮﺳﻰ ﺷﺪﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﺎﻓﻆ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ .

حدیث
3800 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ136 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻧﻪ (ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻭ ﺁﻳﺖ) ﻣﻮﺳﻰ ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﺯ ﻣﻠﺦ
ﻭ ﺷپش ﻭﻗﻮﺭﺑﺎﻏﻪ
ﻭﺧﻮﻥ ﻭﻃﻮﻓﺎﻥ
ﻭﺩﺭﻳﺎ ﻭ ﺳﻨﮓ ﻭ
ﻋﺼﺎ ﻭ ﺩﺳﺖ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﺍﻭ ( ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﺭﺍ ﻳﻬﻮﺩ
ﻭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﻚ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺍﮔﺮ
ﻋﻴﺴﻰ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﻣﻮﺳﻰ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ پس ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺳﻰ ﻧﻴﺰ ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥﻨﻴﺰ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﺴﺖ.
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﻭ
ﺁﻳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ  ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ  ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ  ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺁﻳﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺭﺍ  ﺁﻳﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺑﺤﻖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺩﺭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺁﻳﺖ)ﻭ
ﻋﻠﺎﻣﺖ  ﻫﻤﺎﻥ (ﺁﻳﺪ)
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﺎﺕ ﺑﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮﻧﺴﺦ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﺗﺮﻙ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ.ﻭالّا
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺴﺦ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻮﺩ ﺑﻘﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺭﺍ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﻧﻴﻞ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻴﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭالّا ﺍﻳﻦ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺣﻮﺍﺩث  ﺭﺍ
ﺑﻨﻔﻊ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺗﻄﺒﻴق
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺁﺏﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﻧﻴﻠﺎﺯﺟﻨﮕﻠﻬﺎ
ﻳﺎ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺣﺒﺸﻪ ﻭﻳﺎ ﺍﺯﺗﭙّﻪﻫﺎﻯ
ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻟﺬﺍ
ﮔﺎﻫﻰ ﻃﻐﻴﺎﻥ ﺣﺎﻣﻞ
ﻗﻮﺭﺑﺎﻏﻪ ﻭ ﮔﻠﻬﺎﻯ
ﺳﺮﺥ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﭼﻨﺪﻯ
ﭘﻴﺶ ﮐﻪ ﺳﺪ ﺍﺳﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻣﺼﺮ ﺳﺎﺧﺘﻪﻧﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﺁﺏ ﻧﻴﻞ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺳﺎﻝ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﺎﺭ ﻃﻐﻴﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﻣﻨﺒﻊ ﺍﻓﺮﻳﻘﺎﺋﻰ
ﺁﺏﻣﻴﺮﺳﻴﺪ.ﺍﺯ
ﺟﻨﮕﻠﻬﺎﻯ ﻭﺳﻂ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ ﻟﺠﻦ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
ﮐﻪ ﺁﺏ ﻧﻴﻞ ﺭﺍ ﺳﻴﺎﻩ
ﻭﻣﺘﻌﻔّﻦ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺣﺒﺸﻪ ﻭ ﺫﻭﺏ ﺑﺮﻓﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺁﺏ
ﻧﻴﻞ ﺳﻔﻴﺪ ﻭﮔﻮﺍﺭﺍ
ﻣﻴﺸﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺑﺎﺭﺍﻧﻬﺎﻯ ﻣﻮﺳﻤﻰ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺧﺎﻙ ﺯﺭﺩ ﺑﻨﻴﻞ
ﻣﻰ ﺭﻳﺨﺖ.ﻭﻳﺎ ﮔﺎﻫﻰ
ﺁﺏ ﻧﻴﻞ ﺑﺮﻧﮓ ﺳﺒﺰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ.ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺧﺎﺹﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺩﺭ رؤیاﻫﺎ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻋﺒﻮﺭ
ﻣﻮﺳﻴﺎﺯ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺳﺮﺥ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻧﻘﻄﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺟﺰﺭ ﻭﻣﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻧﻘﺎﻁ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﭼﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﮐﺎﻧﺎﻝ ﺳﻮﺋﺰ ﺑﺎﻗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث
3801ﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ13ﺹ140ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺃﻭﺣﻰ الله
ﺍﻟﻰ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺃﻧّﻪ ﺳﻴﻮﻟﺪ ﻟﻚ
ﻓﻘﺎﻝ ﻟﺴﺎﺭﻩ
ﻓﻘﺎﻟﺖ
ﺃﻟﺪ ﻭ ﺃﻧﺎ ﻋﺠﻮﺯ؟
ﻓﺄﻭﺣﻰ الله ﺍﻟﻴﻪ
ﺃﻧّﻬﺎ ﺳﺘﻠﺪ ﻭ
ﻳﻌﺬﺏ ﺃﻭلاﺩﻫﺎ
ﺃﺭﺑﻊ ﻣﺎﺋﻪ ﺳﻨﻪ
ﺑﺮﺩّﻫﺎ
ﺍﻟﮑﻠﺎﻡ ﻋﻠﻰ  ﻗﺎﻝ ﻓﻠﻤّﺎ
ﻃﺎﻝ ﻋﻠﻰ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ  ﺿﺠّﻮﺍ ﻭ
ﺑﮑﻮﺍ ﺍﻟﻰ الله
ﺃﺭﺑﻌﻴﻦ ﺻﺒﺎﺣﺎ
ﻓﺄﻭﺣﻰ
الله ﺍﻟﻰ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﻫﺎﺭﻭﻥ ﻳﺨﻠّﺼﻬﻢ
ﻣﻦ ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻓﺤﻄّ
ﻋﻨﻬﻢ ﺳﺒﻌﻴﻦ ﻭﻣﺎﺋﻪ
ﺳﻨﻪ ﻗﺎﻝ ﻭ ﻗﺎﻝ
ﺃﺑﻮ ﻋﺒﺪ الله ﻫﮑﺬﺍ
ﺃﻧﺘﻢ ﻟﻮ ﻓﻌﻠﺘﻢ
ﻟﻔﺮﺝ الله
ﻋﻨّﺎ ﻓﺄﻣّﺎ ﺍﺫ
ﻟﻢ ﺗﮑﻮﻧﻮﺍ ﻓﺎﻥ
ﺍﻟﺄﻣﺮ ﻳﻨﺘﻬﻰ
ﺍﻟﻰ ﻣﻨﺘﻬﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ  ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﺎﺭﻩ
ﭘﺴﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺩﺍﺷﺖ
(ﺍﺳﺤﻖ ) ﻭ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻭ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﻋﺬﺍﺏ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺮﻑﺳﺎﺭﻩ
ﻣﺮﺍ ﺭﺩ ﮐﺮﺩ(سلوک
الهی ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ.ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻗﻮﻡ ﻳﻬﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ ﺁﻣﺪﻩ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻧﻴﺰ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺩﺭ ﻋﺬﺍﺏ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﻋﺬﺍﺑﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻠﻞ ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻫﻢ ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻮﺍﻓﻖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺩﻭﺭﻩ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﻳﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺩﺭ
ﻣﺼﺮ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ ﺩﻭﺭﻩ ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﻳﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺎﺑﻞ
ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺗﺎ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎﻯ ﺍﺳﺘﺎﻟﻴﻦ
ﻭ ﻫﻴﺘﻠﺮ  ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻧﺞ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ( ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
) ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻃﻮﻝ ﮐﺸﻴﺪ ﺿﺠّﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﭼﻬﻞ ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ
ﺍﺷﻚ ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ.( ﺳﺤﺮﻫﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﭼﻠﻪ ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﻭ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺍﻳﻦ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺼﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﮑﺼﺪ
ﻭ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻋﺬﺍﺏ
آﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ.ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺳّﻞ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩ. سپس ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻔﺖ ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻴﺪ.( ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺪﻋﻰ
ﻭلاﻳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﮑﻨﻴﺪ (ﺿﺠّﻪ)ﮔﺮﻳﻪ
ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ) ﻓﺮﺝ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﻃﺮﻑ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺗﻠﺎﺵ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺝ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻭلاﻳﺖ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻴﺎﺳﺖ.ﺑﺎ
ﮐﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺯﺣﻤﺖ
ﺯﻳﺎﺩ ﺗﺮ ﻭ ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﻯﺒﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺷﻤﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﮑﻨﻴﺪ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ( ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺧﺘﻢ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
(ﻓﺮﺝ) ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﻫﻪ
ﻭ ﻓﺮﺡ ﻭ
ﻓﺮﻳﺎﺑﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺩﺭ ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﺁﻥ معرّفی ﻣﻴﮑﻨﺪ
.

حدیث
3802 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﺩﺭ ﻧﻬﺞ ﺍﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13 ﺹ۱۴۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻄﺒﻪ ﻗﺎﺻﻌﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ الله
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﻳﺨﺘﺒﺮ
ﻋﺒﺎﺩﻩ ﺍﻟﻤﺴﺘﮑﺒﺮﻳﻦ
ﻓﻰ ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ ﺑﺄﻭﻟﻴﺎﺋﻪ
ﺍﻟﻤﺴﺘﻀﻌﻔﻴﻦ
ﻓﻰ ﺃﻋﻴﻨﻬﻢ ﻭﻟﻘﺪ
ﺩﺧﻞ ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﻭﻣﻌﻪ ﺃﺧﻮﻩ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﻋﻠﻰ ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻋﻠﻴﻬﻤﺎ
ﻣﺪﺍﺭﻉ ﺍﻟﺼﻮﻑ
ﻭ ﺑﺄﻳﺪﻳﻬﻤﺎ ﺍﻟﻌﺼﻰ
ﻓﺸﺮﻃﺎ
ﻟﻪ ﺃﻥ ﺃﺳﻠﻢ بقاء
ﻣﻠﮑﻪ ﻭ ﺩﻭﺍﻡ عَزّﻩ
ﻓﻘﺎﻝ ﺃلا ﺗﻌﺠﺒﻮﻥ
ﻣﻦ ﻫﺬﻳﻦ ﻳﺸﺮﻃﺎﻥ
ﻟﻰ ﺩﻭﺍﻡ ﺍﻟﻌﺰ
ﻭ بقاء ﺍﻟﻤﻠﻚ ﻭ
ﻫﻤﺎ ﺑﻤﺎ ﺗﺮﻭﻥ
ﻣﻦ ﺣﺎﻝ ﺍﻟﻔﻘﺮ
ﻭ ﺍﻟﺬﻝ ؟ ﻓﻬﻠّﺎ
ﺍﻟﻘﻰ ﻋﻠﻴﻬﻤﺎ
ﺃﺳﺎﻭﺭﻩ ﻣﻦ ﺫﻫﺐ
ﺍﻋﻈﺎﻣﺎ ﻟﻠﺬﻫﺐ
ﻭ ﺟﻤﻌﻪ ﻭ ﺍﺣﺘﻘﺎﺭﺍ
ﻟﻠﺼﻮﻑ ﻭ ﻟﺒﺴﻪ
ﻭﻟﻮ ﺃﺭﺍﺩ الله
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﺄﻧﺒﻴﺎﺋﻪ
ﺣﻴث ﺑﻌثهم   ﺃﻥ ﻳﻔﺘﺢ
ﻟﻬﻢ ﮐﻨﻮﺯ ﺍﻟﺬﻫﺒﺎﻥ
ﻭﻣﻌﺎﺩﻥ ﺍﻟﻌﻘﺒﺎﻥ
ﻭ ﻣﻐﺎﺭس ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ
ﻭ ﺃﻥ ﻳﺤﺸﺮ ﻣﻌﻬﻢ
ﻃﻴﺮ ﺍﻟﺴﻤاء ﻭﻭﺣﻮﺵ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﻟﻮ ﻓﻌﻞ ﻟﺴﻘﻂ
ﺍﻟﺒﻠاء ﻭ ﺑﻄﻞ
ﺍﻟﺠﺰاء  ﻭ ﺍﺿﻤﺤﻞ
ﺍﻟﺄﻧﺒﺎٴ ﻭ ﻟﻤﺎ
ﻭﺟﺐ ﻟﻠﻘﺎﺑﻠﻴﻦ
ﺍﺟﻮﺭ ﺍﻟﻤﺒﺘﻠﻴﻦ
ﻭ لا ﺍﺳﺘﺤﻖ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻮﻥ
ثوﺍﺏ
ﺍﻟﻤﺤﺴﻨﻴﻦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺒﺤﺎﻥ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺴﺘﮑﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
( ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﺑﺮ ﻭلاﻳﺖ ) ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭ
رؤیا ﻭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻬﻴﺐ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ  ﻭ ﺍﺗﻤﺎﻡ
حُجّت ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﺘﻀﻌﻒ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ رؤیاﻫﺎ
ﻭﺿﻊ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺍﮔﺮ
ﻋﻘﻞ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﮐﻠﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺑﺮ ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﻮﺷﺸﻰ
ﭘﺸﻤﻴﻦ ﺑﺮﺗﻦ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭ ﻋﺼﺎﺋﻰ ﺑﺪﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻔﺮﻋﻮﻥ ﺷﺮﻁ لاﺯﻡ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺗﺎ ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.(ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺍﻳﻦ ﺷﺮﻁ
ﺭﺍ ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﮔﺸﺘﺎﺳﺐ ﺑﺎﺯﺭﺩﺷﺖ
ﮐﺴﻰ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺴّﺮﺗﺮ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی
اﻟﻬﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ) ﻭ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﮔﻔﺖ ﺟﺎﻯ
ﺗﻌﺠّﺐ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ؟( ﺗﺎﺝ
ﺑﺨﺸﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻓﻘﻴﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﻦ ﺧﻮﺩ پاﺩﺷﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻓﻘﺮ ﻭ ﺫﻟّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻟﺬﺍ ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ
ﺩﺳﺖ ﺑﻨﺪﻫﺎﻯ ﻃﻠﺎ
ﭘﻴﺶ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ
ﮐﻪ ﻋﻈﻤﺖ ﺧﻮﺩ ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺻﻮﻑ ﻭ ﭘﺸﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ(
ﺗﺼﻮﻑ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ)ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺮﺳﻮلاﻥ ﺧﻮﺩ
ﮔﻨﺠﻬﺎﻯ ﻃﻠﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴق ﻨﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭﻳﺎﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺰﻣﻴﻦ. ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﺮﺩ  ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻠﺎ
ﺑﻴﻤﻌﻨﻰ ﻣﻴﺸﺪ(
ﺑﻠﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮐﺎﺭ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﻤﻴﺪﺍﺷﺖ
( ﺑﺎ ﺭﻓﺎﻩ ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻧﻴﺴﺖ ) ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻧﺒﻴﺎ(
ﻭ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ) ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺮﻓﺖ. ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺎ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ( ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
) ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣﺒﺘﻠﺎﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭالّا ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ثواب
ﻣﺤﺴﻨﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ مُرَبّیﻨﺒﻮﺩ.
ﻣﺼﺮ ﺩﻫﺎﻧﻪ ﺧﺮﻭﺝ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﺍﺯﻗﺎﺭﻩ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻃﻠﺎﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ  ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻣﺼﺮ ﻧﺰﺩ ﻓﺮﺍﻋﻨﻪ
ﺟﻤﻊ ﻣﻴﺸﺪ.ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻧﻘﺎﻁ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻤﺼﺮ
ﺣﻤﻠﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﻃﻠﺎﻫﺎ ﻭ ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻣﻌﺪﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻏﺎﺭﺕ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻋﻨﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻃﻠﺎ  ﮐﺎﺭﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻣﺪﻳﺘﺮﺍﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺟﻨﮓ ﻭ
ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻔﻠﺴﻄﻴﻦ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ
ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﻭ ﻣﻬﻨﺪﺳﺎﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﮕﺎﺭﻯ
ﺑﺒﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﺍﻫﺮﺍﻡ
ﺭﺍ ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺩﻳﻮﻫﺎ ﻭ ﻳﺎ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭ ﺍﺯ ﺳﻴّﺎﺭﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ

حدیث
3803 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ160 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﺎﻥ
ﺟﺰﺑﻴﻞ ﻣؤﻦ ﺁﻝ
ﻓﺮﻋﻮﻥ  ﻳﺪﻋﻮ ﻗﻮﻡ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺍﻟﻰ ﺗﻮﺣﻴﺪ
الله ﻭ ﻧﺒﻮﻩ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﺗﻔﻀﻴﻞ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮﻝ الله ﻋﻠﻰ
ﺟﻤﻴﻊ ﺭﺳﻞ الله
ﻭ ﺧﻠﻘﻪ ﻭ ﺗﻔﻀﻴﻞ
ﻋلی ّ ﺒﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﻭﺍﻟﺄﺧﻴﺎﺭ ﻣﻦ
ﺍﻟﺄﺋﻤّﻪ ﻋﻠﻰ
ﺳﺎﺋﺮ ﺃﻭﺻﻴﺎٴ
ﺍﻟﻨﺒﻴّﻴﻦ ﻭ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﺒﺮﺍٴﻪ ﻣﻦ ﺭﺑﻮﺑﻴّﻪ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻓﻮﺷﻰ ﺑﻪ
ﺍﻟﻮﺍﺷﻮﻥ ﺍﻟﻰ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻭ ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﺍﻥ  ﺣﺰﺑﻴﻞ
ﻳﺪﻋﻮ ﺍﻟﻰ ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻚ
ﻭ ﻳﻌﻴﻦ ﺃﻋﺪﺍٴﻚ
ﻋﻠﻰ ﻣﻀﺎﺩﺗﻚ  ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻬﻢ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺍﺑﻦ ﻋﻤّﻰ
ﻭ ﺧﻠﻴﻔﺘﻰ ﻋﻠﻰ
ﻣﻠﮑﻰ  ﻭﻭﻟﻰ ﻋﻬﺪﻯ
ﺍﻥ ﻓﻌﻞ ﻣﺎ ﻗﻠﺘﻢ
ﻓﻘﺪ ﺍﺳﺘﺤﻖ ﺃﺷﺪ
ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ ﻋﻠﻰ ﮐﻔﺮﻩ
ﻧﻌﻤﺘﻰ ﻓﺎﻥ
ﮐﻨﺘﻢ ﻋﻠﻴﻪ ﮐﺎﺫﺑﻴﻦ
ﻓﻘﺪ ﺍﺳﺘﺤﻘﻘﺘﻢ
ﺃﺷﺪ ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ... ﻓﺬﻟﻚ
ﻣﺎ ﻗﺎﻝ الله ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﻮﻗﺎﻩ
الله ﻳﻌﻨﻰ ﺣﺰﺑﻴﻞ
ﺳﻴّﺌﺎﺕ ﻣﺎ ﻣﮑﺮﻭﺍ
ﺑﻪ ﻟﻤﺎ ﻭﺷﻮﺍ ﺑﻪﺍﻟﻰ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻟﻴﻬﻠﮑﻮﻩ
ﻭ ﺣﺎﻕ ﺑﺂﻝ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺳﻮٴ ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ....ﺣﺰﺑﻴﻞ مؤمن
ﺁﻝ ﻓﺮﻋﻮﻥ (ﭘﻴﺮﻭ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻓﺮﻋﻮﻥ
) ﻗﻮﻡ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﻋﻮﺕﺑﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺧﺪﺍ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻣﻮﺳﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭﻧﻴﺰ
ﺗﻔﻀﻴﻞ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﺭﺳﻮلاﻥ
ﻭ ﺧﻠﻖ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺗﻔﻀﻴﻞ
ﻋﻠﻰ ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﻭ ﺧﻴﺎﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﺻﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ( ﺣﺰﺑﻴﻞ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺰﺏ الله
ﮐﻪ ﻟﻘﺐ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭلاﻳﺖ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﻡ ﺭﺍ ﺣﺴﻘﻴﻞ
ﻫﻢ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻋﻮﺕ ﺍﻳﻦ ﻣؤﻤﻦ
ﺑﺨﺪﺍ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﮐﺮﺩﻩﺑﻮﺩ)
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺣﻨﻴﻒ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﻣﺪﻋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﻬﺮ
ﻣﺬﻫﺐ ﻭﻣﺪﻋﻰ ﻭلاﻳﺖﻋﻠﻴﻬﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻴﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
پس ﻣﻮﺣّﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ معرّفی
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
لا ﺍﻟﻪ الّا الله
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺫﮐﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﺍﻣﺎ ﻧﺒﻮﺕ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﻣﺠﻤﻮعةﺍﻯ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ
مؤمن ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻭﺑﺎ
ﺩﻳﻦ  ﺍﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻓﻀﻠﻴﺖ
ﻋﻠﻰ ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻭﺻﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ
ﺯﻳﺮﺍ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﻮﺳﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺗﺎ
ﻋﻴﺴﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﺍﺩ.ﺯﻳﺮﺍﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻋﺮﺵﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ  ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻧﻮﺭﺵ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﻋﻴﺴﻰ  ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﻧﻴﺰ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﺻﺎﺣﺐ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺎﺯﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥﺮﺍ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮﻋﺼﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻠﺎﺵ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﺎﻡ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻭ ﻫﺮ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﻋﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻡ(ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ)
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﻡ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺎﻡ ﺍﺣﻤﺪ ﺩﺍﺭﺩ
) ﻭﻣؤﻤﻦ ﺁﻝ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺑﺮﺍٴﺖ ﺍﺯ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﻣﻴﻴﺎﻓﺖ ( ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ
ﭘﺮﻭﺵ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﺑّﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻳﻚ
رَبّ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﻣﺪﻋﻰ
ﻓﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻋﻤﻠﺎ (ﻣﺘﻔﺮﻋﻦ
ﻭﻣﺘﮑﺒّﺮ)ﺑﺮ ﺃﻣﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺣﺘﻰ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻂ معرّفی
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺸﺪﺕ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ ﻭﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﻝ
ﻧﻤﻰ ﺑﻨﺪﺩ.ﻭ ﺑﺼﺎﺩﻗﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺃﻋﻀﺎﻯ
ﻭلاﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻴّﺮ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ  ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻳﺎ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩﻫﺎ
ﻭﺍﻭﻡ
ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﻟﻰ ﺧﺒﺮ ﭼﻴﻨﺎﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ ﺑﻔﺮﻋﻮﻥ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺩﺍﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻓﺮﻋﻮﻥ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺣﺰﺑﻴﻞ ﻋﻤﻮ ﺯﺍﺩﻩ
ﻭ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻣﻥﺪﺭ ﻏﻴﺒﺘﻢ  ﻭ ﻭﻟﻰ ﻋﻬﺪ
ﻣﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺭﺍﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺤﻖ ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥ ﻋﺬﺍﺑﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻔﺮﺍﻥ
ﻧﻌﻤﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻋﺬﺍﺏ ﻣﻴﺪﻫﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺰﺑﻴﻞ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﻭ ﮔﻔﺖ ﺁﻳﺎ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻦ ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻡ؟ ﺳﭙس ﺍﺯ ﺟﻤﻊ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ رَبّ
ﻭﺧﺎﻟﻖ ﻭ ﺭﺍﺯﻕ
ﺷﻤﺎ ﮐﻴﺴﺖ ؟ ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﺮﻋﻮﻥ.
ﺣﺰﺑﻴﻞ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺖ
ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻣﻴﺪﻫﻢ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ رَبّ ﻣﻦ رَبّ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﺎﻟﻖ ﻣﻦ ﺧﺎﻟﻖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﺭﺍﺯﻕ
ﻣﻦ ﺭﺍﺯﻕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺯﻫﺮ رَبّ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻫﺴﺘﻢ. ﻭ ﺳﭙﺴﻰ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺑﺪﮔﻮﻳﺎﻥ ﺭﺍ ﻋﺬﺍﺏ
ﺩﺍﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻣؤﻤﻦ
ﺁﻝ ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺣﻔﻆ ﻧﻤﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﺳﻴّﺌﺎﺕ ﻭ ﺑﺪﻯ
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ  ﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.ﺍﻳﻥﺴﻮٴ
ﻧﻴّﺖ ﻗﺸﺮﻯ ﻭﺣﺴﻮﺩﺍﻥ
ﺑﺮ ﮐﺎﺭ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻗﺸﺮﻯﻮﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﺷﻴﻌﻪ ﻋﻠﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
.

حدیث 3804 -
ﺍﺯ ﺍﺑﻦ عَبّاسﺍﺳﺖ(ﺝ13 ﺹ۱۶۱ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﻔﺮﻣﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ ﭼﻬﺎﺭ
ﺧﻂ ﻣﻴﮑﺸﻴﺪ :  ﺃﺗﺪﺭﻭﻥ
ﻣﺎ ﻫﺬﺍ ؟ ﻗﻠﻨﺎ
الله ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﺃﻋﻠﻢ  ﻓﻘﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﺃﻓﻀﻞ ﻧﺴاء
الجنّة ﺃﺭﺑﻊ ﺧﺪﻳﺠﻪ
ﺑﻨﺖ ﺧﻮﻳﻠﺪ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﻨﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﺑﻨﺖ ﻋﻤﺮﺍﻥ ﻭ ﺁﺳﻴﻪ
ﺑﻨﺖ ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺍﻣﺮﺃة
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺧﻄﻮﻁ ﭼﻴﺴﺘﻨﺪ؟
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺃﻓﻀﻞ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺯﻧﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﺧﻮﻳﻠﺪ
(ﻭﻫﻤﺴﺮ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻗﺒﻞ
ﺍﺯ بعثت ﺍﻭ  ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺩﺧﺘﺮ ﻣﺤﻤﺪ (ﺑﻌﻠّﺖ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺮﻭﺭ ﺯﻧﺎﻥ
ﺷﺪ.ﻭﺯﻧﺎﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻥ ﺑﻮﺩﻩﺣﺘﻴﺎﮔﺮﻣﺮﺩﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥﺰﻥ
ﻣﻄﻴﻌﺎﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮک هستند.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ.(ﻓﻄﻢ)
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻗﻄﻊ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﺼﻮﻥﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯﻨﻮﻋﻰ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺩﺷﻤﻦ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﺪﺍﻥ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.) ﻭ ﺳﻮﻡ
ﻣﺮﻳﻢ ﺩﺧﺘﺮ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ (ﻣﺎﺩﺭ ﻋﻴﺴﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ بعثت ﻣﺤﻤﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻧﺎﻡ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﻣﺮﻳﻢ
ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﻘﺪّس ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻮﺩﺍ ﺷﻴﻮﺍ
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺪﻳﻢ
ﺩﻳﮕﺮ  ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﻚ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺯﻟﻴﺨﺎ ﻭ ﻫﻠﻦ
ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺎ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻨﺎﻥ ﺯﻥ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﻭﻧﻴﺰ ﺯﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺎﻡ
ﺯﻳﻨﺐﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺧﺘﺮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺑﺘﺴﻤﻴﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﺯﻳﻨﺐ
ﻣﺎﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺎﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺯﻳﺒﺎ
ﻭﺧﻨﺪﺍﻥ ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﺑﻮﺩ .) ﻭﻧﻔﺮ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺁﺳﻴﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﻣﺰﺍﺣم
ﺰﻥ ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺑﻮﺩ(
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟکی که  ﺑﺎ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ  ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﻣﻠّﺎ ﺑﺎﺯ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ ﺃﺳﻴﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻝ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻟﻮ ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
معرّفی ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ (ﺁﺳﻴﻪ)ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ(ﻋﺎﺻﻴﻪ)ﻭ ﺳﺮکس
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭ ﻳﺎ ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﻭﺯﺣﻤﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ .

جدیث
3805 اﺯﺍﻣﺎم عسکری
اﺳﺖ(ﺝ13ﺹ 162ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻮﻗﺎل
ﺮﺟل ﻤؤﻤﻥ ﻤﻥ
ﺁﻟﻔﺮﻋﻮﻥ  ﻳﮑﺘم
اﻳﻤﺎﻧﻪ ﻭﻣﺮﺩﻯ آل
ﻔﺮﻋﻮﻥ  ﺩﺭﺣﺎﻟﻳﮑﻪ
ﮐﺘﻤﺎﻥ
اﻳﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ  ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮕﻔﺖ: (ﺭجَلّ)
ﻳﺎ ﻣﺮﺩی
اﺯﻫﺮ ﮐﺎﻣل ولایت
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ که ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ  ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻞ  ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻮﺳﻮﻯ  ﺑﻨﺎم
ﺤﺰﺑﻴل ﻴﺎ
ﺣﺰﺏ ایل الله
ﻭ ﺣﺴﻘﻴل ﺒﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ اﻭ سلوک
الهی ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻨﻬﺎﺋﻴﺎﻭﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﺎ
ﻗﻮم
اﺗّﺒﻌﻮنی
ﺃﻫﺪﮐم ﺳﺒﻴل
و راه ﺮﺷﺎﺩ ﺍﻯ
ﻘﻮﻡ (ﺍﻭم
کنندگاﻥ  ﻣﺮﺍ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ و پب
روی ﮐﻨﻴﺪ ﺗﺎ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﺭﺷﺎﺩ
و کمال ﻣﻴﺪﻫﻢ (
ﺗﺒﻌﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻥ
اﺯﮐﺎﻣل الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی  ﻭ
ﺳﭙس
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عملی ﺩﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ  ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺗﻌﺎل ی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎلاﺗﺮﻯ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻳک کاﻣل
الهی
ﻮﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ(ﺳﺒﻴﻞ)
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺭﺍه
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺭﺷﺎﺩ)
ﻫﻤﺎﻥ اﺭﺷﺎﺩ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ  ﻭﻳﺎﺭُ
ﺷﺪ ﺑﻠﻮغ عق لی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ که
ﺑﺎ ﺭﺷﺪ ﺟﺴمی ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ  ﺭﺷﺪ
ﺟﺴمی ﺎﺯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﻮ
ﺭﺷﺪ ﻣﻌﺮفی اﺯﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ  ﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺭﺷﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺮﺷﺪ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫﻨﻰ  ﺍﻣﮑﺎﻥ
اﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺭﺷﺪ
ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.) ﺍﻣﺎم عسکری
ﻀﻤﻨﺎ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺩ ﺟﺰﺍم
ﺪﺍﺷﺖ  ﻭ ﻓﻠج
ﺪﺭ ﺩﺳﺖ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﻮضع
ﻤﺪﺍم ﻘﻮم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻄﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻗﺒلی
عمو ﺯﺍﺩﻩ ﻭ
ﻭﻟﻴﻌﻬﺪ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺠﺰﺍ ﻣﻰ ﺮﺍ ﻧﻴﺰﻧﺪﺍﺷﺘﻪ.ﻭسپسﺍﻣﺎﻣعسکریﺪﺭﺑﺎﺭﻩﺁﻳﻪ
ﻓﻮﻗﺎﻩ الله ﺳﻴّﺌﺎﺕ
ﻣﺎ ﻣﮑﺮﻭﺍ ﻳﻌنی
ﻤؤﻤﻥ ﺁل
ﻔﺮﻋﻮﻥ که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺗﻮﻃﺌﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺤﻔﻈ
ﮐﺮﺩ ﺍﺯ ﻗﻮل
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ: ﻮالله
ﻟﻘﺪ
ﻗﻄّﻌﻮﻩ
ﺍﺭﺑﺎ ﺍﺭﺑﺎ  ﻭﻟﮑﻥ
ﻮﻗﺎﻩ الله  ﺃﻥ
ﻴﻔﺘﻨﻮﻩ فی
ﺪﻳﻨﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ (ﻭﻗتی
ﻔﺮﻋﻮﻥ ﺒﺎ
ﺧﺒﺮ) ﺍﻭﺭﺍ
ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ
ﮐﺮﺩ.ﻭلﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺣﻔﻈ
کرﺩ  ﮐﻪ
ﻧﮕﺬﺍﺷﺖ ﺩﺭ
ﺩﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻔﺘﻮﻥ و فریب خورده
گرﺩﺩ. (ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭﺑﻠﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﺳﺎﻟک
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺻﺪق اﺩﻋﺎﻯ
ﭙﻴﻤﺎﻥ اﻭﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﮐثر ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎق
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺍﺯ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺴﻠﺎﻣﺖ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﻭﺟﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺸﻬﺪﺍﻯ
ﺪﺭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ  ﺗﺮک
ﺒﺸﺮﻳّﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﻭﺑﺎ
ﻗﺒﻮل هرﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﺨﻮﺩ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ (ﺃﻣﺮ)
ﻳﻌنی ﺮﻭﺵ
ﺳﻠﻮک اﻭ ﻭ ﻧﻪ
ﺩﻳﻥ ﺮﺳﻤﻰ.
ﻭﺑﻬﺮﻋﻠّﺘﻰ  ﺑﻘﻮ ﻤﻮلا
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
هرﮔﺎﻩ لاﺯم
ﺸﺪ  ﮐﻪﺣتی ﻤﻨﮑﺮ
ﺩﻳﻦ ﺭﺳمی
ﺨﻮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﻔﻈ
کرﺩ.

حدیث
3806 - ﺍﺯ ﺍﺑﻦ عَبّاس
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ163 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺧﻮﺩ ( ﺗﺄﻣﻠّﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺘﻤﺎﻡ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺳﻠﻮﻙ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ) ﻋﻄﺮ ﺩﻟﻨﺸﻴﻥ
اﺣﺴﺎس ﮐﺮﺩﻡ. ﮔﻔﺘﻢ
ﺍﻳﻦ ﭼﻴﺴﺖ
؟ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ  (
ﻣﻨﺒﻊ ﻫﻤﻴﺸگی
اﻟﻬﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻨﺒﻊ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺧﺒﺮ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ )
ﮐﻪ ﻭﻯ ﻣﺸّﺎﻃﻪ
ﺁﻝ ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺍﺳﺖ
(ﺁﺭﺍﻳﺸﮕﺮ ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ)
ﻭﻗﺘﻰ ﺷﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﺶﺍﻓﺘﺎﺩ  ﮔﻔﺖ ﺑﺴﻢ
الله ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺧﺘﺮ
ﻓﺮﻋﻮﻥ  ﮐﻪ ﺳﺮﺵ ﺁﺭﺍﻳﺶ
ﻣﻴﺸﺪ  ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺑﺄﺳﻢ
ﭘﺪﺭم گفتی ؟
ﺁﺭﺍﻳﺸﮕﺮ ﮔﻔﺖ
ﻧﻪ  ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻣﻦ
ﻭ ﺗﻮ ﻭ ﭘﺪﺭﺕ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺧﺘﺮ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺑﺎﺻﺮﺍﺭ ﺑﻔﺮﻋﻮﻥ
ﺍﻃﻠﺎع ﺪﺍﺩ. ﻭ ﺯﻥ
ﻣﺸّﺎﻃﻪ ﺭﺍ  ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﻭلاﺩﺵ
ﺭﺍ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻧﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺷﻴﺮ ﺧﻮﺍﺭﺵ ﺭﺳﻴﺪ
ﻃﻔﻞ ﻤﺎﺩﺭﺵ
ﮔﻔﺖ ﺻﺒﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺮﺣﻖ
ﻫﺴﺘﻰ. ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺘﻨﻮﺭ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ
ﺷﺪ ( ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺷﺪﻥ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ  ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺷﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ ﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ ﻋﻠﻨﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻮلا ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻩ  ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺷﺪﻳﺪ ﺑﻤﻦ ﻧﻴﺰ
(ﺳﺐّ) ﻭ ﻓﺤﺶ ﺑﺪﻫﻴﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ
ثوﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺒﺎﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﮑﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺃﻣﻮﻯ ﺳﺐّ
ﻋﻠﻰ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻭ ﺭﺳﻤﻰ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﻭﻣﺠﺎﻟس ﻭﻋﻆ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺁﺭﺍﻳﺸﮕﺮ
ﻣؤﻤﻦ ﺑﺎ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺯﻥ ﻓﺮﻋﻮﻥ ﮐﻪ ﻣؤﻤﻦ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ ﺣﺰﺑﻴﻞ
ﻣﺮﺩ ﻣؤﻤﻦ
ﺩﺭ ﺩﺭﺑﺎﺭ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﺯﻥ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺁﺳﻴﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻳﻦ ﺯﻥ
ﺭﺍ ﭼﻬﺎﺭ ﻣﻴﺦ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﺸﺘﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪﻓﺮﻋﻮﻥ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ(ﺍﻭﺗﺎﺩ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ( ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺑﻌﻠّﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ  ﮐﻠﻴّﻪ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻧﺸﺪﻩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ . ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪﮔﻔﺖﻭﻧﻪ
ﺑﺪ ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ.ﺍﻳﻦ
ﺃﺣﺎﺩﻳث ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻴﺒﻮﺩﻩ ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺳﺮﺍﺋﻰ ﺍﺯ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﮕﺮﻓﺖ.

حدیث
3807 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ178 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ  ﻭ ﺍﺩﺧﻠﻮﺍ
ﺍﻟﺒﺎﺏ ﺳُﺠّﺪﺍ
ﺍﻥ ﺫﻟﻚ
ﺣﻴﻦ ﻓﺼﻞ ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﻦ ﺃﺭﺽ ﺍﻟﺘﻴﻪ
ﻓﺪﺧﻠﻮﺍ ﺍل
عمرﺍﻥ  ﻭ ﮐﺎﻥ ﺑﻨﻮ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺃﺧﻄٴﻮﺍ ﺧﻄﻴﺌﻪ  ﻓﺄﺣﺐ الله
ﺃﻥ ﻳﻨﻘﺬﻫﻢ ﻣﻨﻬﺎ
ﺍﻥ ﺗﺎﺑﻮﺍ  ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻬﻢ
ﺍﺫﺍ
ﺍﻧﺘﻬﻴﺘﻢ ﺍﻟﻰ
ﺑﺎﺏ ﺍﻟﻘﺮیة
ﻓﺎﺳﺠﺪﻭا ﻭ ﻗﻮﻟﻮﺍ
ﺣُﻄّﻪ  ﺗﻨﺤﻄّ ﻋﻨﮑﻢ
ﺧﻄﺎﻳﺎﮐﻢ  ﻓﺄﻣّﺎ
ﺍﻟﻤﺤﺴﻨﻮﻥ ﻓﻔﻌﻠﻮﺍ
ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺍ ﺑﻪ  ﻭ ﺃﻣّﺎ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻇﻠﻤﻮﺍ  ﻓﺰﻋﻤﻮﺍ
ﺣﻨطة ﺣﻤﺮاء   ﻓﺒﺪﻟﻮﺍ
ﻓﺄﻧﺰﻝ الله ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﺟﺰﺍ (ﭼﻮﻥ اﻳﻦ ﺑﺎﺏ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺳﺠﺪﻩ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩی
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﺪ
ﻭﺳﺎﻟکی که ﻭﺍﺭﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻣﺴﺎﺟﺪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺩﺭﻯ
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻪ  ﺗﺎ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ(ﺣﻄّﻪ)
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ  ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺭﻯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭ آثار ﺁﻥ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ  ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺸﻮﺩ ) ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ(ﺗﻴﻪ)
ﺟﺪﺍ ﺷﺪ  ﻭ ﻭﺍﺭﺩ(ﻋﻤﺮﺍﻥ)ﮔﺮﺩﻳﺪ.(
ﺍﻳﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ  ﻃﺮﻳﻘﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻏﻔﻠﺖ  ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻝ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﮔﻢ ﮔﺸﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺳﺮ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺎﺯ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻮﺳﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻭﺭﻭﺩ ﻗﻮﻡ (ﻳﻬﻮﺩ
ﻣﺼﺮﻯ)
ﺑﺎﻭﺭﺷﻠﻴﻢ  ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻣﻬﺎﺟﻢ
ﻣﺼﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻭ ﺗﻌﺼّﺐ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﻗﻮﺍﻡ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺘﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﺯ ﻫﻨﺪ  ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﭘﺎﮐﺴﺘﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻗﻮﻡ ﻫﻨﺪﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﮋﺍﺩ ﻫﻨﺪﻯ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﭘﺎﮐﺴﺘﺎﻧﻰ
ﻫﺎ ﺗﺎ ﭼﻨﺪﻯ
ﻗﺒﻞ ﺑﺎ ﻫﻨﺪﻳﺎﻥ
ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﺋﻰ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ)ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺧﻄﺎ
ﮐﺮﺩﻩﺑﻮﺩﻧﺪ  ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕﺑﺪﻫﺪ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪﺗﻮﺑﻪﮐﻨﻨﺪ.
(ﺧﻄﺎﻯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻏﻔﻠﺖ ﺩﺭﺍﺯ ﻣﺪﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺧﻄﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺨﺎﻃﺮ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ  ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ.ﻟﺬﺍﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ پسﻭﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟّﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ
) ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻴﺪ
(ﺗﻮﺑﻪ ﺍﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﻨﺎﻩ ) ﭼﻮﻥ
ﺑﺒﺎﺏ(ﻗﺮﻳﻪ)ﺭﺳﻴﺪﻳﺪ
ﺳﺠﺪﻩ ﮐﻨﻴﺪ.( ﻗﺮﻳﻪ
ﻭ ﺩﻫﺴﺘﺎﻥ  ﺍﮔﺮ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺎﺏ ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺠﺪﻩ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺁﻥﻨﻤﻮﺩ. (ﻗﺮﻳﻪ)
قُرّهﮔﻴﺮﻯ ﻭﮔﺮﻳﻪ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻭﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺭﻭ ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﻙ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺧﻮﺩ ﮔﺮﻳﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪﺍﻳﻦ(ﮔﺮﻳﻪ
ﻭقُرّه) ﮔﻴﺮﻯ ﺣﺪاکثر
ﺗﻮﺳّﻞ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺁﻣﻴﺰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺯﮔﺬﺷﺘﻪ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻣﻴﺪ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻋﺠﻠﻪ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ  ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ(ﺣﻄّﻪ).ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺣﺘﻤﺎ
ﻣﻨﺤﻄّ ﻭ ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.( ﺣﻄّﻪ ﺧﻠﺎﺻﻪﺍﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻮﺯﺵ
ﻣﻴﻄﻠﺒﺪ ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺁﻣﺮﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ ) ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ(ﻣﺤﺴﻦ)
ﺑﻮﺩﻧﺪ ( ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ
) ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ.(
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺳﺠﺪﻩ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺣﻄّﻪ
ﮔﻔﺘﻦ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
) ﺍﻣﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺩ ﺳﺘﻢ ﮐﺮﺩﻧﺪ
( ﻭ ﺩﺭ ﻇﻠﻤﺖ ﺟﻬﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ) ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺣﻄّﻪ ﺑﺤﻨﻄﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ
( ﮔﻨﺪﻡ ﺳﺮﺥ ﮐﻪ ﻧﺎﻥ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺁﺭﺩﻫﺎ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ
) ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻦ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﺟﺰ ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺟﻬﻨﻢ
ﺩﺍﺩ. ( ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻔﺎﻕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺑﻬﺮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭ ﺩﻳﻨﻴﮑﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ.

حدیث
3814 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم عسکری
ﺎﺳﺖ(ﺝ13ﺹ213ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁنی
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: (ﻭﻭﺍﻋﺪﻧﺎ
ﻣﻮسی ثلاین ﻭﺃﺗﻤﻤﻨﺎ
ﺑﻌﺸﺮ  ﻓﺘم
ﻤﻴﻘﺎﺕ ﺭﺑّﻪ  ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ
ﻠﻴﻠﻪ) ﻓﺎﻥ الله
عَزّ ﻭﺟل
ﺃﻭﺣی الی
ﻤﻮﺳﻰ ﺍﻧّﻯ
اﻧﺰل علیک
اﻟﺘﻮﺭﺍﻩ  ﺍﻟتی
ﻔﻴﻬﺎ
ﺍﻟﺄﺣﮑﺎﻡ  ﺍلی
اﺭﺑﻌﻴﻥ
ﻴﻮﻣﺎ  ﻭﻫﻮ ﺫﻭ
ﺍﻟﻘﻌﺪﻩ  ﻭﻋﺸﺮة
ﻣﻥ ﺬﻯ اﻟﺤجة  ﻓﻘﺎل
ﻤﻮﺳﻰ
ﻟﺄﺻﺤﺎﺑﻪ  ﺍﻥ الله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﻗﺪﻭﻋﺪنی
ﺃﻥ ﻴﻨﺰل علیّ
اﻟﺘﻮﺭﺍﻩ ﻭ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺍلی
ثلاثین ﻴﻮﻣﺎ  ﻭ ﺃﻣﺮﻩ الله
ﺃﻥ ﻠﺎ ﻳﻘﻮ
الی ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ
ﻴﻮﻣﺎ  ﻓﺘﻀﻴقب
ﺼﺪﻭﺭﻫﻢ  ﻓﺬﻫﺐ
ﻣﻮسی الی
اﻟﻤﻴﻘﺎﺕ  ﻭ
ﺍﺳﺘﺨﻠﻒ
ﻫﺎﺭﻭﻥ علی
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺟﺎﻭﺯ ثلاثین
ﻴﻮﻣﺎ  ﻭﻟم
ﻴﺮجع ﻤﻮﺳﻰ ﻏﻀﺒﻮﺍ
ﻓﺄﺭﺍﺩﻭﺍ ﺃﻥ
ﻴﻘﺘﻠﻮﺍ
ﻫﺎﺭﻭﻥ  ﻭ
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﺍﻥ
ﻣﻮسی کذّﺑﻨﺎ  ﻭﻫرَبّ
ﻣﻨّﺎ  ﻭ
ﺍﺗّﺨﺬﻭ
ﺍﺍﻟﻌﺠل
ﻮﻋﺒﺪﻭﻩ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﮐﺎﻥ ﻴﻮم عشرة
ﻣﻥ ﺬﻯ الحجّة  ﺃﻧﺰل الله
ﻋلی ﻤﻮسی
اﻟﺄﻟﻮﺍﺡ  ﻭﻣﺎ
ﻳﺤﺘﺎﺟﻮﻥ
اﻟﻴﻪ ﻣﻥ
اﻟﺄﺣﮑﺎم ﻮ
ﺍﻟﺄﺧﺒﺎﺭ
ﻭﺍﻟﺴﻨﻥ
ﻮﺍﻟﻘﺼﺺ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺃﻧﺰل الله
ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺘﻮﺭﺍة  ﻭ
ﮐﻠّﻤﻪ  ﻗﺎﻝ (رَبّ
ﺃﺭﻧﻰ ﺃﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻴﻚ)  ﻓﺄﻭﺣی الله
ﺍﻟﻴﻪ (ﻟﻥ
ﺘﺮﺍﻧﻰ)  ﺃﻯ
ﻠﺎﺗﻘﺪﺭ ﻋلی
ﺬﻟﻚ  ( ﻭ
ﻟﮑﻥﺎ ﻧﻈﺮ
ﺍلی اﻟﺠﺒﻞ  ﻓﺎﻥ
اﺳﺘﻘﺮ
ﻣﮑﺎﻧﻪ ﻓﺴﻮﻑ
ﺗﺮﺍﻧﻰ)  ﻗﺎﻝ  ﻓﺮ فع الله
ﺍﻟﺤﺠﺎﺏ  ﻭ ﻧﻈﺮ
ﺍلی اﻟﺠﺒﻞ  ﻓﺴﺎخ
اﻟﺠﺒل فی
اﻟﺒﺤﺮ  ﻓﻬﻮ
ﻳﻬﻮﻯ حتّی
اﻟﺴﺎعة  ﻭ ﻧﺰﻟﺖ الملائکة
ﻭ ﻓﺘﺤﺖ
ﺃﺑﻮﺍﺏ
ﺍﻟﺴﻤاء  ﻓﺄﻭﺣی الله
ﺍلی الملائکة
ﺃﺩﺭﮐﻮﺍ
ﻣﻮسی ﻠﺎ ﻳﻬرَبّ
ﻓﻨﺰﻟﺖ الملائکة
ﻭ
ﺃﺣﺎﻃﺖ
ﺑﻤﻮﺳﻰ  ﻭ
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﺍثبت
ﻳﺎ ﺍﺑﻥ عمرﺍﻥ
ﻓﻘﺪ
ﺳﺄﻟﺖ ﻋﻈﻴﻤﺎ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﻧﺰل ﻤﻮسی الی
اﻟﺠﺒل ﻘﺪ
ﺳﺎﺥ  ﻭ الملائکة
ﻗﺪ ﻧﺰﻟﺖ  ﻭقع علی
ﻮﺟﻬﻪ ﻓﻤﺎﺕ  ﻣﻥ
ﺨﺸیة الله  ﻭﻫﻮ
ﻟﻤﺎ ﺭﺃﻯ  ﻓﺮﺩّ الله
ﻋﻠﻴﻪ ﺭﻭﺣﻪ  ﻓﺮفع
ﺮﺃﺳﻪ ﻭ ﺃﻓﺎﻕ  ﻭ ﻗﺎﻝ  (ﺳﺒﺤﺎﻧک
ﺘﺒﺖ ﺍﻟﻴﻚ  ﻭ ﺃﻧﺎ
ﺃﻭل
اﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ)
ﺃﻯ ﺃﻭل ﻤﻥ
ﺼﺪّﻕ  ﺃﻧّک لا
ﺗﺮﻯ  ﻓﻘﺎل له
(ﻳﺎ
ﻣﻮسی اﻧّﻯ اﺻﻄﻔﻴﺘک
علی اﻟﻨﺎس
ﺑﺮﺳﺎلاتی ﻮ
ﺑﮑﻠﺎﻣﻰ  ﻓﺨﺬ ﻣﺎ
ﺁﺗﻴﺘﻚ  ﻭﮐﻥ ﻤﻥ
اﻟﺸﺎﮐﺮﻳﻦ)
ﻓﻨﺎﺩﺍﻩ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻴﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﺃﻧﺎ
ﺃﺧﻮک ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻭﻣﺎ
ﺑﻤﻮسیی ﻮﻋﺪﻩ
ﺩﺍﺩﻳﻢ  ﮐﻪ سی
ﺸﺐ ﺑﺎﺷﺪ (ﺩﻭﺭﻩ
عزلت ﺳﻠﻮکی
ﻤﻮﺳﻰ  ﻳﺎ ﻳک
ﭽﻠّﻪ ﺍﻭ) ﻭلی
ﺒﻌﺪﺍ ﺑﺎ ﺩﻩ
ﺷﺐ ﺩﻳﮕﺮ  ﺁﻧﺮ
ﺍﺗﻤﺎم کرﺩﻳﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﻘﺎﺕ رَبّ
ﺍﻭ ﺗﻤﺎم ﺸﺪ (رَبّ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ  ﻫﻤﺎﻥ رَبّ
ﺩﻳﺪ ﻩﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺎﻭ  ﺩﺭ (
ﻧﻮﺭ رَبّ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ
ﻋﺮﺵ رَبّ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﻮﺩ.
یعنی همان
شهود نهائی و
مقام زردش و
ابراهیم تا
یوسف. ﻭلی
هرﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ  رَبّ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ  ﻗﺎم
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ  رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﻭ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﻭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک ﻔﻘﻄ عرﺵ
ﺍﻭ ﺩﻳﺪﻩ
شهودی در رؤیا
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
(ﻣﻴﻘﺎﺕ) ﻭﻗﺖ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ برای
شهود بذتذ و
نجات سالک  ﻭنیز
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻭﻋﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ که در
رؤیا است. ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ عَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ  ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻳک ﭽﻠّﻪ
ﻭﻳﺎ ﭼﻨﺪﻳﻥ
ﭽﻠّﻪ ﺑﺎﺷﺪ.برای
تکمیا ترکیه
نفس بشری خود. (ﺍﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻴﻘﺎﺕ) ﻳﻌنی
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻮﺳﻰ  ﻣﺎشی ﻮ
ﻫﺮ ﺭﻩ ﺭﻭ ﻭ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ  ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ. ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﻤﺎﺷﻴﻪ
ﻳﺎ ﻣﺴﻴح شدن
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻣﺴح
کنندﮔﻰ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ در سالکان
خود ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻫﻤگی ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ (ﻣﺤﻤﺪ) ﻳﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
توسّلی هر
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ  ﺩﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻤﻘﺎم الهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ هستند)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮسی ﻮﺣی
کرﺩ  ﮐﻪ
ﻣﻥ ﺒﺮ ﺗﻮ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺭﺍ
ﻧﺎﺯل ﻤﻴﮑﻨم
که ﺩﺭ ﺁﻥ
اﺣﮑﺎم ﺘﺎ ﭼﻬل
ﺮﻭﺯ ﻫﺴﺖ. (ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﮐﺘﺎﺏ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺣﮑﺎم
ﻮ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ده
فرمان اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺠﻴل ﻮ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻥ هستند
کلیّاتی در
وظایف سالک در
عزلت او .ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﻳﻌنی ﻴﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭ
ﻣﻘﺮﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
همگان ﻮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎﻡ سلوک
الهی ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
سالک   ﺗﺎ به ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻤﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ
ششم ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
برﺳﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﭽﻬل ﺮﻭﺯ  ﺯﻣﺎنی قطعی
ﻨﻴﺴﺖ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﻌّﺎل ﻮﺻﺎﺩق
ﻮﻋﺎﺷق ﻮﻋﺎﻗل
ﻮﻋﺎﻟﻢ ﺣتی
ﻴﮑﺸﺒﻪ ممکن
است ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ بروﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﻘﺘﺼﺪﺍﻥ
ﮐﻤﮑﺎﺭ ﻭ
ﺻﺮﻓﻪﺟﻮ  ﺩﺭ
ﻫﻤّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﺑﺎ
ﺩﻫﻬﺎ ﭼﻠّﻪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺠﺎئی
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ  ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺩﻩ ﭼﻠّﻪ
ﺩﺭﺯﻧﺪﺍﻥ
اﻭﻳﻥ عزلت ﺩﺍﺷﺘﻢ
ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
بررایم
ﻓﺮﺍﻫم ﻨﻤﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺴﺎﻋتی کم ﻴﺎ
ﺯﻳﺎﺩ  ﺩﺭ ﺭﺃس
ﺩﻩ ﭼﻠّﻪ  ﺍﺯ عَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی که
داشتم و
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی ﺨﻮﻳﺶ
ﺷﺪﻡ) ﻭ ﺍﻳﻥ
ﭽﻬل ﺮﻭﺯ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﻣﺎﻩ
ﺫﻯ اﻟﻘﻌﺪﻩ  ﻭﺩﻩ
ﺭﻭﺯ ﺍﺯ ﺫﻯ
اﻟﺤﺠّﻪ ﺍﺳﺖ (
ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﻤﻮﺳﻮﻯ ( ولایت
چهارم زرذشت و
ابراهیم
وموسی ) ﺘﺒﺪﻳل
ﺒﻤﻔﺎﻫﻴم
ﻤﺤﻤﺪﻯ ولایت
ششم ﺸﺪﻩ.
ﻭﻣﺎﻩ (ﺫﻭ
ﺍﻟﻘﻌﺪﻩ) ﻣﺎﻩ
ﻭ ﭼﻠّﻪ عَزّﻟﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﮐﻪ(
ﻗﻌﻮﺩ ﻭﺟﻠﻮس
و سُبات ) سالک
ﺩﺭعَزّﻟﺖ
دوره سلوک رﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﻩ
ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﻣﺎﻩ ﺫﻯ اﻟﺤﺠّﻪ
بود ﮐﻪ
ﺣج کعبه ﺗﺎ
ﺣجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ نهائی
ﻨﻴﺰ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ (ﺣج کعبه )
ﺳﻤﺒﻮل ﻤﺠﺴّم
ﺒﺮﺍﻯ (ﺣج
ﺃﮐﺒﺮ) سلوک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﭙﻴﺶ ﺭﻓ ﺖ)ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮسی کامل
شده ﺒﺎ ﺻﺤﺎﺏ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺖ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی که ﻣﺮ ﻭﻋﺪﻩ
ﺩﺍﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻟﻮﺍح ﺮﺍ ﺑﺮ
ﻣﻦ  ﻇﺮﻑ
ﺳﻴﺮﻭﺯ ﻧﺎﺯل
کند ( ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ  ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
الهی ﺮ ﺍﺩﺍﺭﺩ.
ﻭالّا ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اﻭلی اﻟﻌﺰﻡ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺟﺪﻳﺪبرتر
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ
ﻣﻮسی ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺷﺖ  ﮐﻪ
ﺍﺯﭼﻬل ﺮﻭﺯ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻨگ گرﺩﺩ(
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻧﺸﺪ) ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻮسی
ﺒﻤﻴﻘﺎﺕ ﺭﻓﺖ  (ﺳﺮ ﻭﻗﺖ
ﻭ ﻣﮑﺎﻥ
ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺩﺍﺋم ﻤﻮسی ﺪﺭ
ﮐﻮﻩ ﻃﻮﺭ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ  ﺗﺎﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ)
ﻭﻫﺎﺭﻭﻥ ﺮﺍ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ خوذ
کرﺩ  ﻭﭼﻮﻥ
اﺯسی ﺮﻭﺯ
ﺗﺠﺎﻭﺯ ﺷﺪ
ﻏﻀﺐ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
که ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺮﺍ
ﺑﮑﺸﻨﺪ.
ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﻮسی
ﺒﻤﺎ ﺩﺭﻭغ
گفته  ﻭ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﺎ ( قشری
های مذهبی غیر
سالک ) ﻓﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮔﺎﻭ (
آخوند مشرک
شکم گنده ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﺶ و
اطاعت ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺪﻫم ﺬﻯ
اﻟﺤﺠّﻪ ﺷﺪ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮسی ﺒﺎ
ﺍﻟﻮﺍح سنگ
نبشته های ده فرمان
ﻮﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ  ﻭ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻭﺳُﻨّﺘﻬ ﺎﻭ
ﻗﺼّﻪﻫﺎﻯ
گدشته ﺭﺍ
ﺁﻭﺭﺩ. ( ﺑﺎﺯ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﺎﺹ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم اﺳﺖ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ  ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥﻮﻋﻘل
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
عصر ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ  ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺩﻩ
رئز و ده
فرمان تورات
واقعی موسی  ﮐﻪ
ﺑﻘﺼﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ  ﻭﻣﻌﺎنی
ﺴﻠﻮکی ﺒﻴﺎﻥ
ﻤﻴﺸﺪﻩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﺘﺎﺏ
ﻧﻮﻳسی ﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮﻳﻥ
اﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
عرﻓﺎﻥ ﺮﺍ  ﺍﺯ
ﻣﻮسی ﻮ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ گفت.
ﻭ (ﻗﺼّﻪ) ﻫﺎ  ﺑﺎﺯ (ﻗﺺّ)
ﺍﺯ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺠﺎﻯ ﭙﺎﻯ ﭙﻴﺶ
ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﻭ (ﺳُﻨّﺘﻬﺎ)
ﻳﺎ ﻓﺮﻫﻨﮓ ها  ﻣﻨﻈﻮﺭﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﻴک
ﻤﻠّﺖ  ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮ ترَبّیت
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻃﺮﺯ ﻏﺬﺍ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻮ
ﻣﻨﺎﺳﺒﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻫﻨگ ﻤﻠّﺖ  ﻓﺮﻳﺎبی
شهودی ﻴﺎ سلوک
الهی ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺳﻨّﺖ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ
اﻧﺠﻴل ﺪﺭ (ﺳِﻨﺖ)
ﺷﺪﻥ ﻮﻣﻘﺪّس
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥاست  ﻭ ﻳﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ
هندﻯ ﻭ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎئی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﻤﻌنی
مقررات سلوک
الهی ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ تجارَبّ
ﺯﻧﺪﮔی
ﺪﺭﻭﻳﺸی ﻮ
ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻳک ﻤﻠّﺖ  ﻳﺎ
ﻣﻮسی ﻗﺺّ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺭ سلوک
الهی
گذﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﺸﻨﻬﺎﻯ
ﻤﻠّﻯ ﭽﻮﻥ
ﻨﻮﺭﻭﺯ ﻭ
ﻣﻬﺮﮔﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ و
ولایت زردشت
.ﻭﻳﺎ ﺍﻋﻴﺎﺩ ﻓﻄﺮ
ﻭ ﻗﺮﺑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎنان ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﻔﺎﻫﻴم
ﻮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﺍﺭﺯش
ﭽﻨﺪﺍنی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺗﻔﺎﻭتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺭﺍ ﻧﺎﺯل کرﺩ  ﻭﺑﺎ
ﻣﻮسی ﺘﮑﻠم
ﻨﻤﻮﺩ  ﻣﻮسی
گفت  ﺃﻯ رَبّ
ﻣﻦ  ﺑﮕﺬﺍﺭ
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻢ (ﺁﺭﺯﻭﻯ
هر ﺳﺎﻟک اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
رَبّ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ رَبّ مُرَبّی
و ﻤﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ  ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ ﺩﻭ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ رَبّ
ﻧﻬﺎﺋﻴﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ صورت
انسانیپیر
الهی ﺨﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﻣﺸﻴّﺖ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ بقیه
پنج شهود تا رَبّ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ بجهان
آینده ﻨﻴﺰ و
ﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ  ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ  ﮐﻪ
ﻣﻮﻓق
ﺒﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳخی ﻘﻮم
ﻴﻬﻮﺩ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃمی مانند
زردشت تا عیسی
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ و توسّل
ﺩﺍﺷتند با
ﻣﺸﻴّﺖ رَبّ
ﺍﻟﻔﺼل
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ نور ایلی
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
چهارم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺣل
ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ  ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ  ﻣﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻰ ﺩﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨی ﺪﺭ
ﺗﻮﻟّﺪ ولایت
مسیح و سپس ولایت
ششم ﻣﺤﻤﺪﻯ برَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
جبرئیل
اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥبرتری
و شرافت نوع
بشری  بطور
ﻣﺠﺴّم
اﻧﺴﺎنی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﻳﻌنی ﺒﺪﺍﻥ
ﺘﻮﺍﻧﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﻭلی
ﺒﮑﻮﻩ ﻭ ﺟﺒل
ﻨﮕﺎﻩ ﮐﻦ  ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺟﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺷﺪ (ﻭ
ثاﺑﺖ ﮔﺮﺩﻳﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺮﺍ
ﺧﻮﺍهی ﺪﻳﺪ. (ﻳﻌنی
اﮔﺮ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺪﺭ (ﺟﺒل
کوه یا همان
ﻗﺒﺎﻟﻪ ﻭ
ﻗﺒﻠﻪ توسل
سالک ) ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ  ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻯ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍهی ﺪﺍﺷﺖ.
ﺭؤﻴﺖ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎ  ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭﭼﺸم
تن و ﺠﺴﻢ  ﭼﻮﻥ
اﻣﻮﺭﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﺩﻳﮕﺮ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺠﺎﺏ ﺭﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ  ﻭ ﻣﻮسی
ﻨﮕﺎﻩ ﺑﮑﻮﻩ
ﮐﺮﺩ. ﻭﮐﻮﻩ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ ﻓﺮﻭ
ﺭﻳﺨﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ این
ریزش ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.( ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﺳﺎﻟک
ﻤﻮﻓﻖ  ﺭفع
ﺤﺠﺎﺏ ﺍﺯ ﭼﺸم
ﺪﻝ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎ دیده چشم
سئم دل ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
اﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﻭ ﺭﻓﺘﻥ
کوﻩ  ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﻌنی همیشه
ﺍﻳﻥ اﺣﻮﺍل
برای سالکان هست)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻠﺎﺋک ﻨﺎﺯل
ﺸﺪﻧﺪ  (
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻧﺪ) ﻭ
ﺍﺑﻮﺍﺏ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﺷﺪﻧﺪ  (ﻓﺘج
ﺒﺎﺏ ﺁﻧﺎﻥ  ﺑﺎ
ﻣﻌﺮفی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ  ﻭ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻳک ﺒﺎﺏ
ﺟﺪﻳﺪ  ﺩﺭﻳک
عالمی اﻟﻬﻰ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣﻞ  ﻫﻔﺖ
ﺑﺎﺏ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ و
زرئشت تا موسی
پنج باب الهی
دارند ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮﺣی کرﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺑﺮﻭﻳﺪ  ﮐﻪ
ﻣﻮسی ﺮﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ  ﺗﺎ
ﻓﺮﺍﺭ ﻧﮑﻨﺪ(
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ  ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﻮﺩ
که بنجات نهائی
خود برسد .
ﻭﻟﺬﺍ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ الهی
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ  ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺑﻌﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻟﺬﺍ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻨﺎﺯل ﺸﺪﻧﺪ. (ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩﺳﺎﻟک ﻮ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﻮسی
ﭽﻮﻥ ﺸُﻌﻴﺐ  ﻭﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ) ﻭ
ﺑﻤﻮسی گفتند
ﺃﻯ ﭙﺴﺮ
ﻋﻤﺮﺍﻥ (ﻧﺎم
ﭙﺪﺭ و ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭمُرَبّی
هرﺳﺎﻟک ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ) ثاﺑﺖ
ﻗﺪم ﺒﺎﺵ. ﺗﻮ
ﭼﻴﺰ ﻣﻬمی ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻃﻠﺐ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ. (
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺧﺪﺍی
برتر ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺴﺎﻟﻚ.
ﻭلی هنوﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ نوعت
ﺑﺮﺗﺮﻯ هستند  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪ ﻓﻌلی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺂﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ)
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﻮسی اﺯ
ﮐﻮﻩ ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺁﻣﺪ( ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ عَزّﻟﺖ
ﺧﻮﺩ ﻓﺎﺭغ ﺸﺪ)  ﻭﭼﻮﻥ رَبّ
ﺍﻭ ﺑﺮ ﻣﻮسی
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪ  ﺑﻤُﺮﺩ (
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ  ﻣﻮسی را
ﺼﺎﻋﻘﻪ ﺯﺩﻩ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﺮس
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩ. (ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﻥ
ﻤﻨﻈﺮﻩﺍﻯ
شهود اﻟﻬﻰ  ﮐﻪ مرگ
ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﻭلی عبوﺭ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﺗﺮ ﺳﺎلک اﺳﺖ)
ﻭ ﺍﺯ ﻫﻮل
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﻳﺪ
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭح اﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ. (ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ  ﭼﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ
ﺒﺘﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺍﺯﺧﻮﺍﺏ مرگ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮگ
ﻨﻬﺎﺋﻰ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺍﺏ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﺮ ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺐ ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻮعی ﻘﺒﻮل
ﻤﺮگ اﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺭﻭح
ﺒﺘﻥ ﺸﺨﺺ  ﻭﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻥ اﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺮﺍﻯ
برﺧﻮﺍﺳﺘﻥ
اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻤﺎم
ﺴﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺒﺪﻥ ﺸﺨﺺ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﻴﻔﺘﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺮﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎلا
ﺑﺮﺩ ﻭ ﺍﻓﺎﻗﻪ
ﻳﺎﻓﺖ(
ﺍﺯﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺖ  ﻭﺳﺮﻓﺮﺍﺯ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻭﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ) ﻭ
ﮔﻔﺖ ﺳﺒﺤﺎﻥ
ﺘﻮ ﺧﺪﺍﻳﺎ  ﮐﻪ ﻣﻥ
ﺘﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻡ  ﻭ ﻣﻥ
اﻭﻟﻴﻦ ﻣؤمن هستم.
(ﻳﻌنی ﺪﻳﮕﺮ سلوک
الهی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ. ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﺗﻮ
ﻧﻤﻴﺠﻮﻳﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ رَبّ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ  ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ایلی
اﻭ  ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﺗﻮﻗﻒ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ  ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎﻯ ﺒﺎﺭ
ﺩﻭم ﺨﻮﺩ  ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭ ﻓﺎﻃمی
ﺨﻮﻳﺶ  ﺩﺭﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ  ﮐﻪ ﺳﺨﺖ
ﺗﺄثیرﺍتی ﺒﺮ
ﻭﺟﻮﺩم ﺪﺍﺷﺖ  ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﺮق
گرﻓﺘگی ﺪﺭ
تنم ﺒﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺤﻤل ﺁﻥ را
ﺩﺍﺷﺘﻢ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺘﻤﺎم ﺸﺪ  ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﺭﺍﺣتی ﺮﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻡ  ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩم ﻮ
ﻫﻨﻮﺯ (ﻃمع
ﺴﻠﻮﻙ)
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻢ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﻔﺎﻃﻤﻰ  ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﻣﻘﺎم الهی
ﺰﻳﻨﺐ کبرا  ﻣﺎﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ  ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﺮک
عباﺩﺕ ﺩﺍﺩ.
ﻭﮔﻔﺖ ﺧﺴﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻰ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﮐﻨﻰ. ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻤؤﻤﻥهستم  ﻳﻌنی
ﺨﻮﺩم ﺘﺼﺪﻳق
ﺘﻮﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡ.
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﻥ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻥ
ﺘﺼﺪق ﺘﻮﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ  ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ  ﻧﻴﺰ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﻳﻌنی
ﻤﻥ اﻭﻟﻴﻥ کسی هستم
ﮐﻪ
ﺗﺼﺪق ﻤﻴﮑﻨﻢ  ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻰ.( رَبّ
ﺩﻳﺪنی ردشت
تا موسی ﻤﻮﺳﻰ  ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺒﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
اﻭ  ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﻘﺒل ﺒﻮﺩ.
ﺑﺮﺍﻯ عیسی
آخرین ﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣل ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ  جبرئیل رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
هنوزﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ  ﻳک
ﺸﻬﻮﺩ عرش رَبّ
برتری ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
هست. ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻫﻴچ ﺴﺎﻟﮑﻰ  ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی
ﺨﻮﺩ  ﺑﺪﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣﻞ  ﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ  ﺑﺎ
ﺗﻮﺳل ﺒﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ  ﻭﻳﺎ ﻭلاﻳﺖ
هفتم ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  فرشته
گونه
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭلی هنوﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ مگر
عرش رَبّ برتر
از رحمان که
نامی از او
نمیدانیم .ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﻥ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﻭرَبّ ﺍلاﺭﺑﺎﺏ
الله  ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ  ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ  ﻭ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ﺑﺎلاﺗﺮ
الهی هست. ﮐﻪ (ﻓﺮﺿﺎ)
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ بی
ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺼﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ  رَبّ ﺍلاﺭﺑﺎﺏ
ﺩﺭ لاﻫﻮﺕ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻨﻮﺯ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻯ هو یا او بیرون
از هستی ها ﺪﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ عمّاء   ﺩﺭ
یونیورس و
عالم وجودی
ﻋﺪم ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ در
اسم الباطن و
بشرط لا
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻮسی
گفت ﺍﻳﻨک
ﺘﻮﺭﺍ ﺑﺮ
ﻣﺮﺩم اﺻﻄﻔﺎ
ﮐﺮﺩﻡ.( بر
گزیدم و
ﺍﻧﺘﺨﺎﺗﺐ
ﮐﺮﺩم که
نصفیه ﺭﻭﺍﻥ  بحدّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ  ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺼﻔﻴﻪﻫﺎ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻯ
ﺒﮑﻨﻨﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣل ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﻳﻥ
اﺻﻄﻔﺎﻯ الهی
آﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﮑﻠّﻯ
ﻤﻴﻤﻴﺮﻧﺪ  ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔتم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ) ﻭ
ﺭﺳﺎلاﺕ ﻭ
ﮐﻠﺎم ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻯ (
ﺍﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮﮐﻰ  ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰمحمدی   ﺩﺭ (ﻧﺰلت
ﺍُﺧﺮﻯ) ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ نزولی
بار ﺩﻭم بدر
منیر ﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
مصطفئی  ﻭﺷﻬﻮﺩ باز
ﺩﻭم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮﺳﺎﻯ
تاریخی ولی
امام عسکری ار
موسی هر سالک
کامل شده
رسیده ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﻳﻥ
ﻤﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﺑﻠﺎغ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ) ﭘس
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺘﻮ
ﺩﺍﺩﻡ  ﻣﺤﮑم
ﺒﮕﻴﺮ ﻭ
ﺍﺯﺷﺎﮐﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺵ( ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻓﻴﻖ  ﻭﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺳﭙﺎس
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ  ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻨﺪﺍ
ﮐﺮﺩ  ﮐﻪ ﺃﻯ
ﻤﻮسی ﻤﻥ
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺗﻮ
ﻫﺴﺘﻢ. ( ﺍﻳﻥ
کلام ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ  ﺗﻨﻬﺎﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
داشته ﺑﺎﺷﺪ. ﻭالّا
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺒﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﺎﻧﻪ ﺧﻮبی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﻋﺎﻣل
ﺒﺪﺑﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻴسی
ﺁﻣﺪ  ﻭ
ﺣﺮﻑ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺮﺍ
ﺑﻤﻴﺎﻥکشید. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﺳﻮﻯ  ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ  ﺍﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺗﺎ
ﻋﻴﺴﻰ  ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﺮﻭم اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ایلی ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﻋﻴسی
تجسم انسانی مرتضوی
ایلی یا ایلیا
و علیّ ﻮﻭلاﻳﺖ
پنجم مسیح
ﺳﻠﻮک ﻛﻨﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﺍﻭ  ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖزنده
ﻣﺤﻤﺪ ﺳﻠﻮک
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺑﻮﺩﻥ  ﻳﻌنی
ﻤﻌﺎﺩل هم
ﺒﻮﺩﻥ  ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺑﺎ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺷﻬﻮﺩ هفتم
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ نهادی
عرشی در ( ﺩﻧﺎ ﻭ
ﺗﺪﻟّﻰ) ﺣتی اﺯ
ﻣﻘﺎم ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺒﺎلاﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺟﺎﻥ ﻮ
ﺗﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺘﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﺩﺭ ﺩﺳﺖ رَبّوبیّت
رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺗﺎ
هر چه بیشتر
ﻓﺼل ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﮐﺎﺭ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺣق کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺘﻤﺎم
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭل
ﻴﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ روحی
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ هستند.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺮﺍ  ﻗﺎم
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ  ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮﻓﺎﻃمی
ﻮﺣﺴنی و
ﺣﺴﻴنی ﻤﺮﺑّﻯ
اﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.)
ﺍﻣﺎم عسکری
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮﻗﻮﻟﻪ(
ﻭﮐﺘﺒﻨﺎ فی
اﻟﺄﻟﻮﺍح ﻤﻥ
کلّ شیئ
ﻤﻮﻋظة ﻭ
ﺗﻔﺼﻴﻠﺎ) ﺃﻯ
کلّ شیئ
ﻤﻮﻋظة ﺃﻧّﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻕ  ﻭ ﻗﻮﻟﻪ (ﻓﺨﺬﻫﺎ
ﺑﻘﻮّﻩ) ﺃﻯ
ﻘﻮة ﺍﻟﻘﻠﺐ  (ﻭ ﺁﻣﺮ
ﻗﻮﻣک
ﻴﺄﺧﺬﻭﺍ
ﺑﺄﺣﺴﻨﻬﺎ)  ﺃﻯ
ﺒﺄﺣﺴﻥ ﻤﺎ
ﻓﻴﻬﺎ ﻣﻥ
اﻟﺄﺣﮑﺎﻡ  ﻭ ﻗﻮﻟﻪ (ﺳﺄﺭﻳﮑم
ﺪﺍﺭ
ﺍﻟﻔﺎﺳﻘﻴﻦ)
ﺃﻯ ﻳﺠئکم ﻘﻮم
ﻔﺴّﺎﻕ  ﺗﮑﻮﻥ
اﻟﺪﻭلة ﻟﻬﻢ  ﻗﻮﻟﻪ (
ﺳﺄﺻﺮﻑ ﻋﻥ
ﺁﻳﺎﺗﻰ  ﺍﻟّﺬﻳﻥ
ﻴﺘﮑﺒّﺮﻭﻥ فی
اﻟﺄﺭﺽﺑ غیر
ﺍﻟﺤق ﻴﻌﻨﻰ  ﺃﺻﺮﻑ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ عن اﻟّﺬﻳﻥ
ﻴﺘﮑﺒّﺮﻭﻥ فی
اﺎﻟﺄﺭﺽ
ﺑﻐﻴﺮ ﺍﻟﺤﻖ (ﻭ
ﺍﻥ ﻴﺮﻭﺍ ﮐلّ
ﺁیة  لا
ﻳؤﻤﻨﻮﺍ ﺑﻬﺎ  ﻭ ﺍﻥ
ﻴﺮﻭﺍ ﺳﺒﻴل
اﻟﺮﺷﺪ  لا
ﻳﺘّﺨﺬﻭﻩ
ﺳﺒﻴﻠﺎ  ﻗﺎل
ﺎﺫﺍ ﺭﺃﻭﺍ ﺍلاﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺍﻟﺼﺪق ﻮ
ﺍﻟﻮﻓاء ﻮ
ﺍﻟﻌﻤل
اﻟﺼﺎﻟﺢ  لا
ﻳﺘّﺨﺬﻭﻩ
ﺳﺒﻴﻠﺎ  ﻭ ﺍﻥ
ﻴﺮﻭﺍ ﺍﻟﺸﺮک
ﻮ ﺍﻟﺰﻧﺎ ﻭ
ﺍﻟﻤﻌﺎﺻﻰ  ﻳﺄﺧﺬﻭﺍ
ﺑﻬﺎ ﻭ
ﻳﻌﻤﻠﻮﺍ ﺑﻬﺎ  ﻭﻗﻮﻟﻪ (ﻭﺍﻟﺬﻳﻥ
کذّﺑﻮﺍ
ﺑﺂﻳﺎﺗﻨﺎ)
ﺍﻟﺂﻳﻪ  ﻓﺎﻧّﻪ
ﻣﺤﮑم ﻘﻮﻟﻪ  (ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﻬﮑم ﻮ ﺍﻟﻪ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻓﻨﺴﻰ)
ﺃﻯ ﺘﺮﻙ  ﻭ ﻗﻮﻟﻪ (ﺃﻓﻠﺎ
ﻳﺮﻭﻥ  ﺃلا
ﻳﺮجع ﺎﻟﻴﻬم
ﻘﻮلا) ﻳﻌﻨﻰ لا
ﻳﺘﮑﻠم اﻟﻌﺠﻞ
ﻭ ﻟﻴس
ﻟﻪ ﻣﻨﻄﻖ  ﻭ ﺃﻣّﺎ
ﻗﻮﻟﻪ  (ﻭ
ﺍﻣّﺎ ﺳﻘﻄ فی
ﺃﻳﺪﻳﻬﻢ)
ﻳﻌﻨﻰ  ﻟﻤّﺎ
ﺟاءهم موﺳﻰ  ﻭ ﺃﺣﺮق
اﻟﻌﺠﻞ  (ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﻟﺌﻥ ﻠم
ﻴﺮﺣﻤﻨﺎ
ﺭﺑّﻨﺎ ﻭ
ﻳﻐﻔﺮ ﻟﻨﺎ  ﻟﻨﮑﻮﻧﻥ
ﻤﻥ
اﻟﺨﺎﺳﺮﻳﻦ  ﻗﻮﻟﻪ (ﻭ
ﻟﻤّﺎ ﺭجع
ﻤﻮسی الی
ﻘﻮﻣﻪ ﻏﻀﺒﺎﻥ
ﺃﺳﻔﺎ ﻗﺎﻝ ﺑﺌﺴﻤﺎ
ﺧﻠﻔﺘﻤﻮنی ﻤﻥ
ﺒﻌﺪﻯ  ﺃﻋﺠلتم
ﺃﻣﺮ ﺭﺑّﮑﻢ  ﻭ ﺃﻟقی
اﻟﺄﻟﻮﺍﺡ  ﻭ ﺃﺧﺬ
ﺑﺮﺃس ﺃﺧﻴﻪ  ﻳﺠﺮّﻩ
ﺍﻟﻴﻪ) ﺍلی
ﻘﻮﻟﻪ (ﻟﻐﻔﻮﺭ
ﺭﺣﻴﻢ) ﻓﺎﻧّﻪ
ﻣﺤﮑم ﻮﻗﻮﻟﻪ (ﻭ
ﺍﺧﺘﺎﺭ ﻣﻮسی
ﻘﻮﻣﻪ ﺳﺒﻌﻴﻥ
ﺮﺟﻠﺎ
ﻟﻤﻴﻘﺎﺗﻨﺎ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺃﺧﺬﺗﻬم
اﻟﺮﺟفة   ﻗﺎل رَبّ
ﻟﻮ ﺷﺌﺖ
ﺃﻫﻠﮑﺘﻬم ﻤﻥ
ﻘﺒﻞ  ﻭ
ﺍﻳّﺎﻯ)  ﻓﺎﻥ ﻤﻮسی
ﻠﻤّﺎ ﻗﺎل
ﻠﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﺍﻥ الله
ﻳﮑﻠّﻤنی ﻮ
ﻳﻨﺎﺟﻴﻨﻰ  ﻟم ﻴﺼﺪّﻗﻮﻩ
ﻓﻘﺎل
ﻠﻬم اﺧﺘﺎﺭﻭﺍ
ﻣﻨﮑم ﻤﻥ
ﺴﺠﻴئ ﻤﻌی
ﺤﺘّﻰ ﻳﺴمع
کلاﻣﻪ  ﻓﺎﺧﺘﺎﺭﻭﺍ
ﺳﺒﻌﻴﻥ ﺮﺟﻠﺎ
ﻣﻥ ﺨﻴﺎﺭﻫﻢ  ﻭ
ﺫﻫﺒﻮﺍ ﻣع ﻤﻮسی
الی اﻟﻤﻴﻘﺎﺕ  ﻓﺪﻧﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻭﻧﺎﺟی
ﺮﺑّﻪ  ﻭ
ﮐﻠّﻤﻪ الله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌالی ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ  ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭﺍﻟﻮﺍح
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻣﻮﻋﻈﻪ ﻭ
ﺗﻔﺼﻴﻠﻰ
ﻧﻮﺷﺘﻴﻢ. ( ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺗﻮﺭﺍﺕ  ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﻟﻮح ﺴﻨگ
نبشته ها
ﻓﺮﻣﺎﻥ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻮﺳﻰ  ﻭﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭلی
اﺎﻟﻌﺰﻡ  ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ  ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻯ ﻮ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺪﺍم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ (ﻣﻮﻋﻈﻪ)
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﮐﻠّﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺣﺮﮐﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺴﻮﻯ سلوک
الهی  ﻭ
ﺗﻔﺼیل ﺪﺭ
ﻭﺳﻌﺖ لاﺯﻡ  ﻭ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻭﺗﻔﮑﻴک
ﻀﺮﻭﺭﻯ) ﻳﻌنی
هر ﭼﻴﺰ
ﻣﻮﻋﻈﻪ ﻣﺨﻠﻮق
اﺳﺖ. (ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻠق ﺘﺎﺯﻩ
ﺳﺎﻟﻚ  ﻭ
ﺍﺧﻠﺎق ﺠﺪﻳﺪ الهی
اﻭ  ﺍﻳﻥ
ﻤﻮﻋﻈﻪﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﻋﻈﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﻠﻮکی
هستند. ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺩﺭ
ﮐﺘﺐ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ  ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ) ﺍﻣﺎ
ﺍﻳنکه
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﭘس ﺑﻘﺪﺭﺕ ﻭ
ﻣﺤﮑﻢ  ﺑﺪﺳﺖ
ﺑﮕﻴﺮ  ﻳﻌنی
ﺒﺎ ﻗﻮّﻩ ﻗﻠﺐ. (ﻣﺤﮑم
گرﻓﺘﻥ ﻮﺗﺮک
ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﻧﮑﺮﺩن  ﻭ
ﺟﺪﻯ گرﻓﺘﻦ  ﻭﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻤﻮﺩﻥ. ﭼﻪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ  ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ. ﻭ (ﻗﻠﺐ)
ﺩﺭ ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﻭﻧﻴﺮﻭ ﻭ ﻓﻬم
اﺩﺭﺍکی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻗﻠﺐ
ﮔﻮﺷتی ﺒﺮﺍﻯ
اﺣﺴﺎس  ﻭ
ﻗﻠﺐ ﺫﻫنی
ﺒﺮﺍﻯ اﺩﺭﺍﻙ  ﻭ ﻗﻠﺐ
ﺭﻭﺍنی ﺒﺮﺍﻯ
عشق عاﻃفی ﻮ
ﮐﺸﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺷﺪﺕ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟک ﻮ مُرَبّی
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﻘﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻩ (بهﺍﻭم
کنندگاﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ) ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺗّﺨﺎﺫ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻋﻤل کنند (
ﺃﺣﺴﻥ
ﺒﻬﺘﺮﻳﻦ  ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺤﺴﻴﻥ ﻮ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ  ﻳﻌنی
ﺘﮑﺎﻣلی اﻟﻬﻰ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ
ﺮﻭﺍﻥ ﻮ ﺭﻭح
ﺪﺭ ﺳﺎﻟﻚ)
ﻳﻌنی اﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ هاﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﺣﮑﺎﻡ  (ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮﺟﻬی اﺯ
ﻧﻌﻤﺖ  ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ)
ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺧﺎﻧﻪ (ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ)
ﻓﺎﺳﻘﻴﻦ (ﭘﺴک
ﺮﻓﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ) ﺭﺍ
ﺑﺸﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻢ
(ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺭؤﻴﺎ ﻧﻴﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﻣﻘﺎمی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﺟﻬﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺨﻮبی ﺤتی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺑﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ  ﺩﺭ
ﺟﻬﻨم ﻴﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮم
ﺠﻬﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﮐم
ﺒﻮﺩﻋﻘل ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔی ﺮﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ  ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺩﺍﺋم ﻮ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﺍﻣﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺒﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺘﺮ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺮؤﻴﺖ ﭼﺸم ﺪل
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﻳﻌنی ﻘﻮمی
ﺒﺴﻮﻯ ﺸﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ  ﮐﻪ ﻓﺎﺳ
ق هستند  ﻭ ﺩﻭﻟﺖ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (
ﺩﻭﻟﺖ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎسی
ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ  ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺤﻤﻴل هر
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺪﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭﻟﺖ ﻭثرﻭﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻓﺎﻫﻰ
ﻭﻣﺎﻟﻰ  ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮلا
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺤﺮﻭم هستند.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫم
ﺒﺪﺳﺖ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ
ﺻﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﺩﻭﻟﺖ)
ﺗﺪﺍﻭل ﻮ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﺳﺖ ﺷﺪﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭﭼﻪ
ثرﻭﺕ ﻭﻫﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ  ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮلا ﺑﺪﺳﺖ
ﺣﮑﺎم
ﺴﺘﻤﮑﺎﺭ
ﻧﻈﺎﻣﻰ  ﻭ ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺠﺎﻩ ﻃﻠﺐ  ﻭ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻤﺨﻠﻮﻃ کننده ﺩﻳﻥ
ﻮ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﻭ ﻣﻥ
ﺁﻳﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ  ﺍﺯﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﺘﮑﺒّﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺤق ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ  ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ  ﻭﭘس
ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ(
ﺁﻳﺎﺕ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻮ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﭘس
ﮔﺮﻓﺘنی نیست .
ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻴﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ( ﺁﻳﺎﺕ الهی
ﻮ ﺣﺠّﺘﻬﺎﻯ
اﺳﻠﺎﻡ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺴﻠﻴم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ هستند.
ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﮔﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭﻫم
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ. ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. (ﺗﺼﺮﻳﻒ)
ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﻮ
ﭘس ﮔﺮﻓﺘﻥ
اﺳﺖ. ﻭ(ﺗﮑﺒّﺮ)ﻋﺪم
ﻘﺒﻮل سلوک
الهی ﻮ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎ  ﺑﺪﻟﻴل
اﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ رت
ﻣﻠّﺎ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭﻋﺎﻟم
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺘﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺗﮑﺒّﺮ ﺑﺤق ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ  ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭﻫﺮ ﻣﺮﺑّﻰ  ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟهی  ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮعی
ﻮﻋﻘلی ﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ (ﻣﺴﺘﮑﺒﺮ)
ﮐسی اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺻﻐﻴﺮ ﺑﻮﺩﻩ  ﻭلی
ﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺘﮑﺒّﺮ ﻭ خود
ﺑﺰﺭگ پندار هستند
مانند
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ. ﻭالّا
(ﮐﺒﻴﺮ) ﻭ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺣق اﺑﺮﺍﺯ
ﺗﮑﺒّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.( ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ)
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ  ﻭﺣتی
ﺪﺭﺳﺘم ﺒﺠﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺯﻳﺮﺍ (ﻋﻠّﺖ
ﺍﺳﺘﺮﺩﺍﺩ
ﺁﻳﺎﺕ) ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﺮﺁﻳﻪﺍﻯ
( ﻭﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻭﻋﻠﺎﻣتی ﻮﻫﺮ
ﻭلیّ اﻟﻬﻰ  ﻭﻫﺮ
ﺣﮑﻤتی
ﻴﺪﺭﮐﺘﺐ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ) ﮐﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ  ﺑﺎﺯﺑ
ﺪﺍﻥ اﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺁﻭﺭﻧﺪ (ﻋﻠﺎﺋم
الهی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎ  ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺧﻄﺎﺭ الهی ﻮ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ  ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻨﻈﺮﻯ ﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ عملی
ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ)
ﻭﭼﻮﻥ هر ﺭﺍﻩ
ﺍﺭﺷﺎﺩﻯ که
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ  ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺤﺮﮐﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ (ﺳﺒﻴﻠﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻫﻤﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮﺍﺣﮑﺎم
سلوکی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﺒﻴل ﺘﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻋﻤلی اﺳﺖ.
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﻙ  ﻃﺮﻳﻘﻬﺎ
ﻭ ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ الهی
هستند) ﻳﻌنی
ﻮﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ ﺻﺪق
ﻮ ﻭﻓﺎ ﻭﻫﺮ
ﻋﻤل ﺼﺎﻟحی ﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺗّﺨﺎﺫ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ الهی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﻫﺮ
ﺗﻮفیق
ﻤﺬﻫبری ﻮ
ﻧﺼﺎﻳح ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ) ﻭلی
ﻮﻗﺘﻴﮑﻪ ﻫﺮ
ﺷﺮکی ﺮﺍ (ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ)  ﻭﻳﺎ
ﺯﻧﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﻮ
ﻣﻌﺎﺻی ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ  ﻓﻮﺭﺍ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ عمل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮﺟﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺑﺎﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺷﺪﻳﺪ
ﺑﺎﻧﺤﺮﺍﻑ ﻃﻠلبی
ﺰﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑﻫم
ﺮﺍﻩ ﻟﺬﺕ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺫﻫنی
ﻮ ﺭﻭﺍن بیمار
ﻮ ﮔﺎهی ﻠﺬﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﺟﺴﻤﺎنی
ﻮ ﮐﺎﺭﻯ ﺪﺭ
ﺣﮑم
ﺴﺮﺍﺷﻴﺒﻰ ﺍﺳﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﺭﻓﺘﻦ
ﻭﺑﺎ
ﺳﺨتی ﻮ ﺧﺴﺘگی
ﻮ ﺭﻳﺴﮑﻬﺎﻯ
ﺨﻄﺮ) ﻭ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺂﻳﺎﺕ ﻣﺎ
ﺗﮑﺬﻳﺐ کرﺩﻧﺪ(
ﺁﻳﺎﺕ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻮ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻏﻴﺮﻩ  ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ الهی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﻨﻨﺪ  ﻭﺣتی
علائم ﻮ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭؤﻴﺎئی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﻮﺭ ﺍﺗﻤﺎم
ﺤﺠّﺖ ﻭ
ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻭﺑﺎﻃل
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻋﻠمی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺑﻮس ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣثلا  ﺑﻌﻠل
ﻓﻴﺰﻳک
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ  ﻭﻧﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺪﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﻳﻌنی ﻤﻨﮑﺮ ﻭ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻣﺤﮑماﺖ. (ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﻣﺤﮑم ﻮﺻﺎﺩق
ﻮﻣﻨﻄقی ﻮ
ﻭﺍﻗﻌی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺣﮑﺎم اﻟﻬﻰ  ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺻﺎﺩﺭﻩ
ﺍﺯﺩﺭﻭﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻣﺤﮑم
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ  ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺣﮑﺎم ﻮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺟﺎﻯ
ﺘﺮﺩﻳﺪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺎﻟﻪ ﺷﻤﺎ
ﻭ ﺍﻟﻪ ﻣﻮسی
اﺳﺖ. ﻭلی
ﺁﻧﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ( ﺍﻟﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ  ﻭﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮﺳﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ  ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ  ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻯ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭلی
ﺒﺪﺍﻥ ﺒﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻋﻤل ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ ﻭ
ﺗﻮﺳل الهی هستند.
ﻭ ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﻫﻤﻴﻥ
اﻟﻬﻪﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻳک
اﻟﻪ ﺟﺪﻳﺪ  ﻭ تَجلّی
الهی ﺒﺎلاﺗﺮ  ﺍﻟﻪ
ﻗﺒلی ﺮﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭلی
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﺴﺎﻟﻚ  ﻭبی
اﻋﺘﻨﺎئی غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ  ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ  ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻋﻤلی ﺁﻧﻬﺎ  ﺣتی ﺪﺭ
ﺣﮑم ﻘﺘل ﻮ
ﮐﺸﺘ اﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻳﻌنی ﺘﺮک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﻭلاﻳﺖ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩه  ﻭ ﺁﻳﺎﺕ الهی
ﺮﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺖ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﺁﻳﺎ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻗﻮل ﺨﻮﺩ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ (ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ  ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ثاﺑﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
مشرکانه
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺪﺭ
ﺟﻬل ﻤﺮﮐﺐ
ﻫﺴﺘﻨﻨﺪ  ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺁثاﺭ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ  ﭘس اﺯ
ﻣﺮگ ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﻳﻌنی
ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ  ﮐﻪ ﮔﺎﻭ
ﺣﺮﻑ ﻧﻤﻴﺰﻧﺪ
ﻭﻣﻨﻄقی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. (ﮔﺎﻭ
ﺳﺎﻣﺮﻯ ﻮﺑﺖ
ﻃﻠﺎئی ﺴﺎﻣﺮﻯ
ﻮ ﮔﺮﺍﻥ ﻘﻴﻤﺖ  ﮐﻪ
ﮐﻠﺎم ﻮ
ﺟﻮﺍﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣنی
هر ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺷﮑم
گندﻩ بی
ﺨﺎﺻﻴّﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺩ  ﮐﻪ
ﮐﻠﺎم ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﺰ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ  ﻭ
ﻣﻨﻄقی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ) ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥ گفته
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﻗتی ﺩﺳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩ  (ﺑُﺖ
ﻃﻠﺎئی گاﻭ
ﺷﮑﺴﺖ  ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺎﺭﻯ
اﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺒﺮﻧﻴﺎﻣﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺁﻳﺎﺕ الهی ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﻳﻌنی ﻮﻗتی
ﻤﻮﺳﻰ ﺁﻣﺪ  ﻭﮔﺎﻭ
ﻃﻠﺎئی ﺮﺍ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ  (ﻃﻠﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ)
ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺍﮔﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ رَبّ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺭﺣم
ﻨﮑﻨﺪ ﻭ
ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ  ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﺎ
ﺍﺯﺧﺎﺳﺮﻳﻥ هستیم.
(ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﻮ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺑﻔﮑﺮ ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺎﻓﺘﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣم ﻨﮑﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺍﻧﺠﺎم سلوک
الهی ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ  ﻭﻳﺎ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻓتی ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﺧُﺴﺮﺍﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع انسانی
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻧﻤﻮﺩﻩ  ﻭﺑﺎ
ﻣﺮگ ﺨﻮﻳﺶ  ﺑﻴک
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻥ
ﻤﻌﺎﺩل ﺒﻘﻴﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭالّا
ﺧُﺴﺮﺍﻥ هر
ﭼﻴﺰﻯ ﺠﺒﺮﺍﻥ
ﭙﺬﻳﺮ ﺍﺳﺖ  ﻣﮕﺮ (ﺧُﺴﺮﺍﻥ
ﻮﺟﻮﺩﻯ و روحی)
ﻣﻘﺎمی ﻮﻧﻮعی
وﻋﻘلی ﻮ
ﺭﻭﺍنی ﺨﻮﺩ)
ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻤﻮسی ﺒﻨﺰﺩ
ﻗﻮم ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻏﻀﺐ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭ ﻣﺘﺄﺳّﻒ
ﺑﻮﺩ  ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﺑﺪ
ﮐﺴﺎنی ﺒﻮﺩﻳﺪ
ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺠﺎﻯ
گذﺍﺭﺩﻡ( ﻣثل
ﺘﻤﺎم اﻧﺒﻴﺎ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻭﺻﻴّﺖ ﺍﻭ  ﺗﻮﺳلی
ﺒولایت ﺍﻭ ﻧمی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﺪﻧﺒﺎل ﻮلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪ ﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ  ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻔتی ﻮﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ  ﺑﻨﺎم
ﺪﻳﻥ و مذهب
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻤﺎ
ﺃﻣﺮﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﺠل ﻮ
ﮔﺎﻭ
ﺩﺭﺁﻭﺭدﻳﺪ. (ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺘﺎﻳج الهی
ﺨﻮﺩ  ﻋﺠﻠﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻳﺪ. ﻭ
ﻗﺒل اﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﭙﺎﺩﺍﺵ الهی
ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻳﺪ)
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮسی اﻟﻮﺍح
ﺮﺍ ﺑﺮﺯﻣﻴﻥ
ﺰﺩ  ﻭﺳﺮ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ
ﮐﺸﻴﺪ ( ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﺑﺎ ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﺍﻟﻮﺍح اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭ توجه ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ  ﮐﻪ ﻣﻮسی
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺭﺩ.ﺍ
ﮔﺮ ﺳﺎﻟک که
ﺍﻋﺘﻨﺎئی
ﺒﺎﻳﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻧﮑﻨﺪ) ﻳﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻏﻔﻮﺭ
ﻭ ﺭﺣﻴم اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺁﻳﻪ
ﻣﺤﮑمی اﺳﺖ.(
ﮐﻪ ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻮ
ﺭﺣﻤﺖ الهی ﺮﺍ قطعی
ﻮﺟﺪّﻯ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ  ﻭ
ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)ﻭﺍﻳﻥ
گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻣﻮسی هفتاد
ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻗﻮم
ﺨﻮﺩﺭﺍ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻴﻘﺎﺕ ﻣﺎ
ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺒﻠﺮﺯﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ
ﻣﻮسی
گفت .( ﮔﺮﻭهی اﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﻤﻴﺮﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا
ﺍﮐثر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ  ﺍﺯ ﻣﺮگ
بقبل اﺯ ﻣﺮگ
ﻤﻨﺼﺮﻑ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺗﻘﻮﺍ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺧﻴﻠﻴﻬﺎ  ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻥ گناه
ﻋﻤﺪﻯ ﺨﻮﺩ  ﺑﺮﺍﻯ همیشه
ﺍﺯ سلوک الهی  ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. (ﺭﺟﻔﻪ)
ﻳﺎ ﻟﺮﺯﻩ
ﺳﻤﺒﻮل ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺮگ ﻮ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﻣﺮگ اﺳﺖ) ﻭ ﻣﻮسی
گفت  ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍهی
می ﺘﻮﺍنی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻫﻠﺎک ﻛﻨﻰ  ﻭﺣتی
ﻤﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻫﻠﺎک ﻨﻤﺎﺋﻰ (ﺍﻳﻨﺎﻥ
که ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ
ﻨﺘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ  ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮﻙ  ﺑﺎﺯ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﮐﺴﻰ ﺿﻤﺎﻧتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪگی
اﺑﺪﻯ ﺪﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻘﺒﻮﻝ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺸﺪﻧﺪ  ﺍﮐثرﺍ
ﻣﺮگ قطعی هم
ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺪکی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ  ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺼﻠﺤﺖﻫﺎﻯ الهی
ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﻳﻌنی
ﻤﻮسی ﺒﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﭽﻨﻴﻥ گفت  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ  ﻭﺑﺎ ﻣﻥ
ﻨﺠﻮﺍ ( ﻭ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻰ و بدل )
ﺻﺤﺒﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻮسی
ﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺖ  ﭘس
ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﻯ ﺮﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﻴﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻣﻦ (ﺑﮑﻮﻩ ﻃﻮﺭ)
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ  ﻭﮐﻠﺎم
ﺨﺪﺍﺭﺍ
ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ (
ﻭﻗتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻣﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﭽﻨﺪ
ﻧﻔﺮﻯ هستند  ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪﻧﺪ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩ ﻩﻣﺮگ
ﻘﺒﻞ ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ) ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ هفتاﺩ
ﻧﻔﺮ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻧﺪ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻴّﺮﺗﺮﻳﻥ ﻮ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ. (
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩق
ﺘﺮ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﻭﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ  ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ ﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﻭﺑﺎ ﻣﻮسی
ﺒﻤﻴﻘﺎﺕ
ﺭﻓﺘﻨﺪ. ( ﻭﻗﺖ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﻭ
ﻣﮑﺎﻥ
ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ  ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
اﺣﻮل ﻟﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ هر ﺳﺎﻟﻚ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻤﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ) ﻭ
ﺑﺎ ﻣﻮسی
ﺒﻤﻴﻘﺎﺕ
ﺭﻓﺘﻨﺪ  ﻭ ﻣﻮسی
ﻨﺰﺩﻳک ﺘﺮﺷﺪ. (ﺟﻠﻮﺗﺮﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﻓﺖ  ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﻘﺮﺁﻥ  ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
(ﺩﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ)
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﻓﺖ. ﺗﻤﺎم
ﺪﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺳﺘﺎنی ﻮ
ﺗﺎﺭﻳخی
اﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ  ﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎم ﻮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﻤﻘﺎﺻﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ  ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺍﻧﺴﺖ) ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻮسی
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﺠﻮﻯ کرﺩ  ﻭ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ) ﺑﺎ ﻭﻯ
ﺘﮑﻠم ﻨﻤﻮﺩ. (ﺗﮑﻠّم
ﺒﺎ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ کاﻣﻞ
ﻭ ﻧﻮﺭ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮشی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ (ﻧﺰلت
ﺍُﺧﺮﻯ) ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺭ
ﺩﻭﻡ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻧﺰﻭﻝ  ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻳﻥ
کاﻣل ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﻮﻯ
اﺑﻠﺎغ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭالّا
ﺑﻘﻴﻪ ﮐﻪ
ﻣﺄﻣﻮﺭتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ  ﺑﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ  ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ) ﺳﭙس ﻣﻮسی
باﺻﺤﺎﺏ ﮔﻔﺖ: ﻔﻘﺎل
ﻤﻮسی
ﻠﺄﺻﺤﺎﺑﻪ  ﺍﺳﻤﻌﻮﺍ
ﻭ ﺍﺷﻬﺪﻭﺍ
ﻋﻨﺪ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل ﺒﺬﻟﻚ
ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ ﻟﻪ (
ﻟﻦ ﻧؤﻤﻥ ﻠﻚ  حتّی
ﻨﺮﻯ الله
ﺟﻬﺮة )
ﻓﺎﺳﺄﻟﻪ ﺃﻥ
ﻴﻈﻬﺮ ﻟﻨﺎ  ﻓﺄﻧﺰل اللهﻋﻠﻴﻬم
ﺼﺎﻋقة   ﻓﺎﺣﺘﺮﻗﻮﺍ
ﻭ ﻫﻮ
ﻗﻮﻟﻪ (ﻭ ﺍﺫ
ﻗﻠﺘم ﻴﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻟﻥ
ﻨؤﻤﻥ ﻠک حتّی
ﻨﺮﻯ الله
ﺟﻬﺮة   ﻓﺄﺧﺬﺗﮑم
اﻟﺼﺎﻋقة  ﻭ ﺃﻧﺘم ﺘﻨﻈﺮﻭﻥ*
ثمّ ﺒﻌثناکم
ﻤﻥ ﺒﻌﺪ
ﻣﻮﺗﮑﻢ  ﻟﻌﻠّﮑم
ﺘﺸﮑﺮﻭﻥ)
ﻓﻬﺬﻩ ﺍﻟﺂیة
فی ﺴﻮﺭة
اﻟﺒﻘﺮة ﻭهی
هذﻩ ﺍﻟﺂیة  فی ﺴﻮﺭة
اﻟﺃﻋﺮﺍﻑ
ﻗﻮﻟﻪ  (ﻭ
ﺍﺧﺘﺎﺭ ﻣﻮسی
ﻘﻮﻣﻪ ﺳﺒﻌﻴﻥ
ﺮجلا ﻟﻤﻴﻘﺎﺗﻨﺎ)
ﻓﻨﺼﻒ ﺍﻟﺂیة
فی ﺴﻮﺭة
ﻟﺒﻘﺮة ﻭ ﻧﺼﻒ
ﺍﻟﺂﻳﻪ ﻫﻬﻨﺎ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﻧﻈﺮ ﻣﻮسی الی
ﺃﺻﺤﺎﺑﻪ ﻗﺪ
ﻫُﻠﮑﻮﺍ ﺣﺰﻥ
علیهم   ﻓﻘﺎﻝ  (رَبّ ﻟﻮ
ﺷﺌﺖ
ﺃﻫﻠﮑﺘﻬم ﻤﻥ
ﻘﺒﻞ  ﻭ
ﺍﻳّﺎﻯ  ﺃﺗﻬﻠﮑﻨﺎ
ﺑﻤﺎ ﻓﻌل
اﻟﺴﻔﻬاء
ﻤﻨّﺎ) ﻭ ﺫﻟک
ﺃﻥ ﻤﻮسی ﻈﻦ  ﺃﻥ
هؤلاء هُلکوا
ﺑﺬﻧﻮﺏ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﻓﻘﺎﻝ (
ﺍﻥ هی الا
ﻓﺘﻨﺘﻚ  ﺗﻀل ﻤﻥ
ﺘﺸاء  ﻭﺗﻬﺪﻯ
ﻤﻥ ﺘﺸاء   ﺃﻧﺖ
ﻭﻟﻴّﻨﺎ ﻓﺎﻏﻔﺮﻟﻨﺎ
ﻭ ﺍﺭﺣﻤﻨﺎ  ﻭ ﺃﻧﺖ
ﺧﻴﺮ
ﺍﻟﻐﺎﻓﺮﻳﻦ* ﻭ
ﺍﮐﺘﺐ ﻟﻨﺎ فی
هذﻩ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺣﺴنة ﻭ ﻓی
اﻟﺂﺧﺮة   ﺍﻧّﺎ
ﻫﺪﻧﺎ ﺍﻟﻴﻚ)
ﻓﻘﺎل الله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ  (ﻋﺬﺍبی
اﺻﻴﺐ ﺑﻪ ﻣﻥ
ﺃﺷاء  ﻭ
ﺭﺣﻤنی ﻮﺳﻌﺖ
ﮐلّ شیئ   ﻓﺴﺄﮐﺘﺒﻬﺎ
ﻟﻠّﺬﻳﻥ
ﻴﺘّﻘﻮﻥ  ﻭ
ﻳؤﺘﻮﻥ اﻟﺰﮐﻮة
ﻭ
ﺍﻟّﺬﻳﻥ هم
ﺒﺂﻳﺎﺗﻨﺎ
ﻳؤﻤﻨﻮﻥ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮسی گفت  ﮔﻮﺵ
ﻓﺮﺍ ﺑﺪﻫﻴﺪ  ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺰﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
گوﺍﻫﻰ ﺑﺪﻫﻴﺪ.
(ﻳﻌنی
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﮕﻮﺋﻴﺪ  ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ  ﻭﺗﮑﻠّم
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ  ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺎ
ﭼﻮﻥ ﻤﻮﺳﻰ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ  ﺻﺎﺣﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪ  ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺎﻭﺭ ﺁﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺨﻠﻖ  ﭼﻨﺎﻥ
ﺴﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ ﻭ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ  ﺍﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ کاﺭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣتی ﻴﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻬﺮﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺣَﺴِﻨﻪ ﺍﻭ
ﻳﻌنی ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﻭ ﻣﻘﺎم
ﻤﺤﻤﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ  ﺍﻳﻨﻘﺪﺭ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ
ﺍﻇﻬﺎﺭﺳﭙﺎس
ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻟﻴل ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺪﺭ
ﻋﺼﺮ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ  ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هرﺯﻣﺎﻥ  ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ  ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺩلاﺋل
ﺤﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﺤﻤﺪ  ﻭ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
همانی ﺨﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ  ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺳﭙﺎس
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)
ﻭﻟﻰ ﺁﻧﺎﻥ
گفتند ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺎ ﺑﺘﻮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻨمی ﺁﻭﺭﻳﻢ
ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﺭﺍ ﺑﭽﺸم
ﺒﺒﻴﻨﻴﻢ (ﺻﺪﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ  ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣتی
ﻤﻮسی ﻮﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ  ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ. الله رَبّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺒﺸﺮﻯ  ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
ﺠﺒﺮﺋﻴل هم ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎلاﻯ عرﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺎلا
ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻮﺳل
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﺪ
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘم
عرﺵ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺘﺎ الله
رَبّ ﺍلاﺭﺑﺎﺏ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ  ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺘﺠﻠّﻯ ﺒﺮﺗﺮ  ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ  ﻭ
ﺍﺧﻠاق ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ  ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
الهی ﺒﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻳک ﺮﻭح ﺘﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ بی
اﻧﺘﻬﺎ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﻴﺎﺑﺪ. (ﺟَﻬﺮة
) ﻳﺎ ﻋلنی ﺒﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ (ﭼﻬﺮﻩ) ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ  ﻭ ﺑﭽﺸم
ﺘﻦ  ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
آبژکتیو
ﺒﭽﺸم ﺪل
ﺪﻳﺪﻥ اﺳﺖ) ﭘس
ﺗﻮﺃﻯ ﻣﻮﺳﻰ  ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺨﻮﺍﻩ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﻇﺎﻫﺮ ﮔﺮﺩﺩ (رَبّ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻧﻬﺎئی
هرﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ  ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻭ مُرَبّی
ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐ
ﻪ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ (ﺣتی
ﺃﻋﻠﻢ) ﺍﻭ ﺍﺯ
ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻨﻔس ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻧﻬﺎئی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﻨج
ﺘﻦ ﺍﻟﻬﻰ  ﺧﻮﺩ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ  ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭلی پس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﺟﺰ
ﻣﺸﻴّﺖ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ئ
بِدای او  ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ رَبّ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻫﻴچ
عاﻣل ﻤؤثّری
ﻨﻴﺴﺖ. ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺎﻓﻰ  ﺑﺎ ﺻﺒﺮ
ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺮﺍ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺎ  ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﺮﺩﻳﺪ
ﺑﮕﺬﺭﺩ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ......(ﺑﻘﻴﻪ
ﺩﺭ ۷؟۳۸ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﭘﺎﻙ ﺷﺪﻩ
و ﺩﻭﺑﺎﺭه  ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻭﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺷﻮﺩ)

حدیث 3815
-ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ219ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺻﻴّﺖ ﺃﻣﻴﺮ المؤمنین ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ: ﮐﺎﻥ ﻓﻰ
ﻭﺻﻴّﻪ ﺃﻣﻴﺮ المؤمنین
ﺃﻥ ﺍﺧﺮﺟﻮﻧﻰ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻈﻬﺮ ﻓﺎﺫﺍ ﺗﺼﻮﺑﺖﺃﻗﺪﺍﻣﮑﻢ
ﻭﺍﺳﺘﻘﺒﻠﺘﮑﻢ
ﺭﻳﺢ  ﻓﺎﺩﻓﻨﻮﻧﻰ
ﻭ ﻫﻮ ﺃﻭﻝ ﻃﻮﺭ ﺳﻴﻨﺎٴ
( ﺟﺴﺪ) ﻣﺮﺍ
ﺧﺎﺭﺝ ﮐﻨﻴﺪ.ﻫﺮﺟﺎ
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻳﺪ ﭘﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻤﺎ ﻓﺮﻭ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭﺑﺎﺩﻯ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺑﻮﺩ ﻣﺮﺍ ﺩﻓﻦ ﮐﻨﻴﺪ.ﮐﻪﺁﻧﺠﺎ
ﺍﻭﻝ ﻃﻮﺭﺳﻴﻨﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ( ﻣﻌﻤﻮلا
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻴّﺖ
ﻓﺮﻕ ﻧﺪﺍﺭﺩ  ﮐﻪ ﮐﻰ ﻭ ﮐﺠﺎ
ﺩﻓﻦ ﺷﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺎﻥ
ﺩﻓﻦ ﻣﻮلا ﺩﺭ ﺗﭙّﻪ
ﻭ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻧﺠﻒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﺟﺴﺎﺭﺕ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭﺷﺐ
ﺩﻓﻥ ﺠﺴﺪ ﻣﻮلا
ﭼﻬﺎﺭ ﺟﻨﺎﺯﻩ
ﺑﭽﻬﺎﺭ ﺳﻤﺖ ﺭﺍﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩ.ﻭ ﺷﺎﻳﻊ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﻳﮑﻰ ﺑﻤﺪﻳﻨﻪﻭﻳﮑﻰ
ﺑﻨﺠﻒﻭﻳﮑﻰ
ﺑﺎﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﻭ ﻧﻘﺎﻁ
ﺩﻳﮕﺮ.ﻭ ﻳﮑﺼﺪ ﻭ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﻗﺒﺮ ﻣﻮلا
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻘﻄﻪ
کنونی ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث  ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﻣﻮلا ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﺗﺮﻙ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﺎ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺗﺮﻙ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ به
(ﻇﻬﺮ) ﻳﺎ ﭘُﺸﺖ
ﺳﺮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻥ
ﻮ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺎﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ ﻗﺪﻣﻬﺎﻯ
ﺷﻤﺎ (ﺻﻮﺏ)
ﮔﺮﻓﺖ  ﻳﻌﻨﻰ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺳﻤﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﻣﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻴﺪ
.ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮐﻪﺭﺳﻴﺪﻳﺪ ﻭالّا
ﺑﻬﻴﭻ ﻭﺟﻪ  ﺗﺮﻙ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﺗﺮﻙ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
(ﺭﻳﺢ ﻳﺎ ﺑﺎﺩ)
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺒﺎﻟﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﻓﻦ ﻣﻮلا
ﺗﺮﻙ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﻦ نقطه(
ﻃﻮﺭ ﺳﻴﻨﺎ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﺫﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻃﻮﺭ ﺳﻴﻨﺎ  ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺣﺘﻰ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ  ﻭ ﺍﺯ
ﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻏﻴﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻃﻮﺯﺭ
ﺳﻴﻨﺎ ﺑﺎﺯ(ﻃﻮﺭ
ﻭ ﺣﺎﻟﺖ)ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺗﻄﻮﺭ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﻴﻨﺎﺋﻰ ﻭ ﻣﻘﺪّس
ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﻮثر
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺁﺧﺮ ﻃﻮﺭ ﺳﻴﻨﺎ
ﻭ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪّس ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﺮﺍج
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.

حدیث
3816 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ219 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻟﻐﺮﻯ  ﻗﻄﻌﻪ ﻣﻦ
ﺍﻟﺠﺒﻞ  ﺍﻟّﺬﻯ ﮐﻠّﻢ
الله ﻋﻠﻴﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﺗﮑﻠﻴﻤﺎ ﻣﻨﻄﻘﻪ
(ﻏﺮﻯ) ﻗﻄﻌﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﮐﻮﻫﻰ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﮑﻠّﻢ
ﻧﻤﻮﺩ. (ﻏﺮﻯ)
ﻧﺎﻡ ﺷﻬﺮ ﻧﺠﻒ ﻭ
ﻣﺮﻗﺪ ﻣﻮلا ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﺩﺭ ﮐﻮﻩ ﻃﻮﺭ ﺳﻴﻨﺎ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭﻟﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻮلا ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  (ﺟﺒﻞ ﻳﺎ ﻗﺒﻠﻪ)
ﻭ ﻗﺒﺎﻟﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ  ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻏﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻏﺮّﻩ ﻭ قُرّه
ﻭﺧﻮﺭّﻩ ﻓﺎﺭﺳﻰ)
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﺩﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﻣﺎﺷﻰ ﻭﺭﻩ ﺭﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﻣﺎﺷﻴﻪ
ﺩر ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺢ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. (ﺟﺒﻞ
ﻳﺎ ﮔﺒﻞ )ﺑﺘﻠﻔّﻆ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺻﺤﺮﺍ  ﻫﻤﺎﻥ (
ﻗﺒﻠﻪ ﻭ ﻗﺒﺎﻟﻪ)
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﮔﺒﺎﻟﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ
ﻣﻌﻴّﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺗﮑﻠّﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻫﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ اﺴﺖ .

حدیث
3817 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ210ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ  ﭼﺮﺍ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻣﻮﺳﻰ ﮔﻔﺖ
ﺃﻯ ﭘﺴﺮ
ﻣﺎﺩﺭﻣﻦ ﺭﻳﺶ ﻭ
ﮐﻠّﻪ ﻣﺮﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻦ.ﻭ ﻧﮕﻔﺖ ﮐﻪ ﺃﻯ
ﭘﺴﺮ ﭘﺪﺭﻡ؟ ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺍﻥّ ﺍﻟﻌﺪﺍﻭﺍﺕ
ﺑﻴﻦ ﺍﻟﺄﺧﻮة  ﺃﮐثر ﻫﺎ
ﺗﮑﻮﻥ  ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﺑﻨﻰ ﻋﻠّﺎﺕ  ﻭ ﻣﺘﻰ
ﮐﺎﻧﻮﺍ ﺑﻨﻰ ﺍُﻡّ
ﻗﻠّﺖ ﺍﻟﻌﺪﺍﻭﻩ
ﺑﻴﻨﻬﻢ الّا ﺃﻥ
ﻳﻨﺘﺰﻍ ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻬﻢ ﻓﻴﻄﻴﻌﻮﻩ
ﻓﻘﺎﻝ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﻟﺄﺧﻴﻪ ﻣﻮﺳﻰ ﻳﺎ
ﺃﺧﻰ  ﺍﻟّﺬﻯ ﻭﻟﺪﺗﻪ
ﺍﻣّﻰ  ﻭ
ﻟﻢ ﺗﻠﺪﻧﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﻣّﻪ   لا
ﺗﺄﺧﺬ ﺑﻠﺤﻴﺘﻰ
ﻭ لا ﺑﺮﺃﺳﻰ ﻭﻟﻢ
ﻳﻘﻞ ﻳﺎ ﺍﺑﻦ ﺃﺑﻰ
ﻟﺄﻥ ﺑﻨﻰ ﺍﻟﺄﺏ
ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻧﺖ
ﺍﻣّﻬﺎﺗﻬﻢ ﺷﺘّﻰ
ﻟﻢ ﺗﺴﺘﺒﻌﺪ ﺍﻟﻌﺪﺍﻭﻩ
ﺑﻴﻨﻬﻢ  الّا ﻣﻦ ﻋﺼﻤﻪ
الله ﻣﻨﻬﻢ  ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ
ﺗﺴﺘﺒﻌﺪ ﺍﻟﻌﺪﺍﻭﻩ
ﺑﻴﻦ ﺑﻨﻰ
ﺍﻣﻢ ﻭﺍﺣﺪﻩ ... ﻓﻘﺎﻝ
ﻓﻌﻞ ﺫﻟﻚ  ﺑﻪ ﻟﺄﻧّﻪ
ﻟﻢ ﻳﻔﺎﺭﻗﻬﻢ ﻟﻤّﺎ
ﻓﻌﻠﻮﺍ ﺫﻟﻚ ﻭ ﻟﻢ
ﻳﻠﺤﻖ ﺑﻤﻮﺳﻰ  ﻭﮐﺎﻥ ﺍﺫﺍ
ﻓﺎﺭﻗﻬﻢ ﻳﻨﺰﻝ
ﺑﻬﻢ ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ ﺃلا
ﺗﺮﻯ ﺃﻧّﻪ ﻗﺎﻝ
ﻟﻪ ﻣﻮﺳﻰ ﻳﺎ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﻣﺎ ﻣﻨﻌﻚ ...ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻫﺎ ﻣﻌﻤﻮلا ﺑﻴﻦ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ  ﺍﮔﺮ ﺍﻭلاﺩ
ﻋﻠّﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ.( ﺧﻮﻳﺸﻰ
ﻫﺎﻯ ﺴﺒﺒﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻋﻠّﺖ ﻭﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺎﻝ ﭘﺪﺭ
ﻭ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﺮﺍث )ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ  ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
اﺯ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻤﺘﺮﺍﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻔﻮﺫ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﻨﺪ( ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺃﻃﻔﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻬﻢ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻴﺮﺍث ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺍﻣﺎﻡ  ﻳﻚ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻤﻮﺳﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﻭﺗﻮ ﺑﺮﺍﺩﺭ(ﺍﻣّﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﺁﻭم
کرﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺩﺧﺎﻟﺖﮐﻨﺪ  ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺩﻭﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﻳﻤﺎﻧﻴﻮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﮑﻰ ﺗﺤﺖ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭﻳﺎ ﺿﻌﻒﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ ﻭﺑﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻳﮑﻰ ﺭﺍ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ .

حدیث
3818- اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ224ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺍﻥّ ﺍﻟﮑﺮﻭﺑﻴّﻴﻦ
ﻗﻮﻡ ﻣﻦ
ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ ﻣﻦ ﺍﻟﺨﻠﻖ
ﺍﻟﺄﻭﻝ ﺟﻌﻠﻬﻢ
الله ﺧﻠﻒ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﻟﻮ ﻗﺴّﻢ
ﻧﻮﺭ ﻭﺍﺣﺪ ﻣﻨﻬﻢ
ﻋﻠﻰ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻟﮑﻔﺎﻫﻢ  ثمّ ﻗﺎﻝ
ﺍﻥ ﻣﻮﺳﻰ ﻟﻤّﺎ
ﺃﻥ ﺳﺄﻝ ﺭﺑّﻪ ﻣﺎ
ﺳﺄﻝ ﺃﻣﺮ ﻭﺍﺣﺪﺍ
ﻣﻦ ﺍﻟﮑﺮﻭﺑﻴّﻴﻦ
ﻓﺘﺠﻠﻰ ﻟﻠﺠﺒﻞ
ﻓﺠﻌﻠﻪ ﺩﮐّﺎ ﮐﺮﻭﺑﻴﺎﻥ ﻗﻮﻣﻰ
ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻠﻖ
ﺃﻭﻝ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺸﺖ ﻋﺮﺵ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩﺍﺳﺖ(ﮐﺮﻭﺑﻴﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺮﺑﺎﻥ
ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻭ ﺗﺸﺒّﻬﺎﺕ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺗﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ  ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
(ﺷﻌﺎﻉ ﻫﺎﻯ ﻭلاﻳﺖ)
ﺑﻮﺩﻩ  ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺩﻩ
ﺍﻭﻝ  ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺧﻠﻖ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺁﻓﺮﻳﻨﺶﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺎ ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻭﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭ ﺧﻠﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺩﻩﻫﺎﻯ ﺩﻭﻡ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻗﺎﻟﺐ ﺗﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺑﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻮﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭ ﺣﺴﻨﻰ ﻭﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﻘﺮﺑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ  ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ پس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﺑﺎﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧﻰ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
های ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ  ﻭ ﻣﺒﺘﮑﺮﺍﻧﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭﭘﺎﺩﺍﺵﺍﻟﻬﻴﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻓﺼﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
.) ﮐﻪﺍﮔﺮ ﻧﻮﺭ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻴﻦ
ﺗﻤﺎﻡ ﺃﻫﻞ
ﺯﻣﻴﻦ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺷﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.(
ﻧﻮﺭﺻﻮﺭﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻟﻬﺎ
ﻭ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﻯ ﮔﺮﻭﻩ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻮﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ ﺷﻌﻠﻪ
ﺁﺗﺶ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻤﻊ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺷﻌﻠﻪ ﺑﮕﻴﺮﺩ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻭ
ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﮐﺮﻭﺑﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺒﻞ ﻭﮐﻮﻩ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻭ ﺗﺠﻠّﻰ ﮐﺮﺩ.ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺧﻮﺭﺩ ﻧﻤﻮﺩ
( ﺧﻮﺭﺩ ﺷﺪﻥ ﮐﻮﻫﻰ
ﭘﺮ ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ
ﻭ ﺑﺰﺭﮒ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻠﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺁﻥ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺧﺎﻙ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ (ﺟﺒﻞ) ﻫﻤﺎﻥ
(ﻗﺒﻠﻪ) ﻭﻗﺒﺎﻟﻪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﮐﺮﻭﺑﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻨﮑﺮ  ﺩﺭ
ﺳﺎﺑﻖ ﭼﻨﺎﻥ ﻧﺮﻡ
ﻭ ﺗﻮﺍﺿﻊ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﻭﻗﺘﻰ ﺳﺎﻟﻜﺒﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻴﺮﺳﺪ.
(ﮐﺮﻭﺑﻴﺎﻥ)
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻣﻘرَبّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﮐﺮﻭﺑﻴﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ  ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻫﺮﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺍﻯ ﻠﻘﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻦ رَبّ ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

حدیث
3819 -ﺍﺯﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮﺍﺳﺖ
(ﺝ13ﺹ224ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺃﻫﻞ ﻳﻤﻦ ﻧﺰﺩ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺁﻣﺪ (ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﻳﻤﻦ ﺁﺑﺎﺩ ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺻﺤﺮﺍ ﺩﺭ
ﺟﻨﻮﺏ ﺷﺒﻪ ﺟﺰﻳﺮﻩ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ(ﻳﻤﻦ)
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ (ﭘﺮ ﻳﻤﻦ
ﻭ ﺑﺮﮐﺖ) ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺪس   ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻴﺪﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺁﻳﺎ ﻓﻠﺎﻥ
(ﺩﺍﺭ) ﻳﺎ ﺧﺎﻧﻪ ( ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﺮ ﻭﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
عَزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
) ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻰ؟
(ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﮐﺰ ﻓﻌﺎﻳﺖ
ﺻﻮﻓﻴﻪ ﺩﺭ ﻳﻤﻦ
ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﺋﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
) ﻭ ﺁﻳﺎ ﭼﻨﺎﻥ ﺳﻨﮕﻰ
ﺭﺍ ﺁﻧﺠﺎ ﺩﻳﺪﻩﺍﻯ؟
( ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻨﮓ ﺣﺠﺮ
ﺍﺳﻮﺩ  ﺩﺭ ﮐﻌﺒﻪ
ﺑﻴﺖالله ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ
ﻭ ﻳﺎ (ﻗُبّة ﺍﻟﺼﺨﺮﻩ)
ﺩﺭ ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﻣﻌﺒﺪﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺳﻨﮓ ﺧﺎﺻﻰ ﻣﺬﺑﺢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ( ﺩﺍﺭ )
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﺮ
ﻳﺎ ﻣﻌﺒﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺑﻴﺖ)
ﻭﺧﺎﻧﻪ  ﻭﻳﺎ ﻣﻌﺒﺪ
ﻭﻣﺴﺠﺪ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﺍﻥ ﺷﺨﺺ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺍﻡ ﮐﺴﻰ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﺍﺯ ﺍﺯ ﮐﺸﻮﺭ ( ﻳﻤﻦ
) ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻰ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ) ﻭ پس ﺍﺯ
ﺭﻓﺘﻦ ﺷﺨﺺ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺮﺍﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ: ﻳﺎ ﺃﺑﻮ ﺍﻟﻔﻀﻞ
ﺗﻠﻚ
ﺍﻟﺼﺨﺮﻩ ﺍﻟّﺘﻰ
ﻏﻀﺐ ﻣﻮﺳﻰ ﻓﺄﻟﻘﻰ
ﺍﻟﺄﻟﻮﺍﺡ ﻓﻤﺎ
ﺫﻫﺐ ﻣﻦ
ﺍﻟﺘﻮﺭﺍﻩ ﺍﻟﺘﻘﻤﺘﻪ
ﺍﻟﺼﺨﺮة ﻓﻠﻤّﺎ
ﺑﻌث الله ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﺃﺩﺗﻪ ﺍﻟﻴﻪ
ﻭ ﻫﻰ ﻋﻨﺪﻧﺎ ﺃﻯ ﻓﻠﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺳﻨﮓ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻨﮕﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻮﺳﻰ
ﻏﻀﺐ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﻟﻮﺍﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﭘﺮﺕ ﻧﻤﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻮﺭﺍﺕﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺳﻨﮓ ﻟﻘﻤﻪ
ﻭﺫﺧﻴﺮﻩ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
(ﻣﺤﻤﺪ) مبعوث ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺳﻨﮓ ﺑﻮﻯ پس
ﺩﺍﺩ  ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻧﺰﺩ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺼﺎﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻫﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪﻩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺠﺮﻩ ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﺳﻨﮓ ﺳﻴﺎﻩ ﮐﻌﺒﻪ
ﻳﺎ ﺧﺎﻝ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻘﻄﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻨﮓ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻭ ﻧﻮﺷﺘﺠﺎﺕ ﻭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺗﻮﺭﻳﻪﻭﺗﻮﺭﺍﻩ
ﻭﻳﺎ رؤیاﻫﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ
ﺍﻟﻮﺍﺡ ﻣﻮﺳﻰ  ﮐﻪ ﺩﻩ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﭼﻨﺪ(ﻟﻮﺡ)ﻳﺎﻧﻈﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ
ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭلاﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺳﻨﮓ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺑولایت
ﺍﻭ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻫﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﺩﺭﺧﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ(ﺗﻌﻘّﻞ
ﻧﻮﻉ) ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﮐﻪ ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶﺷﺮﻭﻉ ﺯ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﺎﺧﻪ ﻭ ﺷﺎﺧﺴﺎﺭﻯ
ﻧﻮ ﭘﻴﺪﺍ  ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﺑﻠﺎﺩ)
ﺟﻤﻊ ﺑﻠﺪ ﻳﺎ ﺷﻬﺮ
ﻭﻣﺪﻳﻨﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﻠﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﻭﺩﺍﻧﺎﻯ ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎ ﻭ اسراء
ﻫﺎ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎﺯﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
( ﺍﻋﺮﻑ) ﺑﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ  ﻧﺰﺩﮐﺘﺮﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
.

حدیث
3820 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ225 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻭﻯ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻳﺎ ﺃﺑﺎ
ﻣﺤﻤّﺪ  ﺍﻥ الله ﻟﻢ
ﻳﻌﻂ ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﺷﻴﺌﺎ الّا ﻭ ﻗﺪ
ﺃﻋﻄﺎﻩ ﻣﺤﻤّﺪﺍ
ﻭ ﻋﻨﺪﻧﺎ
ﺍﻟﺼﺤﻒ  ﺍﻟّﺘﻰ ﻗﺎﻝ
الله عَزّ ﻭجَلّ
ﺻﺤﻒ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻮﺳﻰ  ﻗﻠﺖ ﺟﻌﻠﺖ
ﻓﺪﺍﻙ ﻫﻰ ﺍﻟﺄﻟﻮﺍﺡ
؟ ﻗﺎﻝ ﻧﻌﻢ ﺃﻯ ﻓﻠﺎﻥ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ  ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.( ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺤﻤﺪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺁﺩﻡ
ﺃﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﻭﻝ
ﻭ ﻣؤﺴس
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻮﺩﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ ﺣﺴﻨﻰ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻮﺍ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻳﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﺣﺴﻨﻰ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ ﻋﻴﺴﻰ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﭙﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺁﺧﺮ ﺁﻥ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﮐﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳﻞ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
الهی ﺁﻥ  ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﻋﺮﺵ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻧﺒﻴﺎ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻥ
ﺳﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
) ﻭ ﻧﺰﺩ ﻣﺎ ﺁﻥ ﺻﺤﻒ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺻﺤﻒ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﮔﻔﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺻﺤﻒ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻮﺍﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﺭﻯ ( ﺻﺤﻒ ﻳﺎ ﺻﻔﺤﻪ
ﻫﺎ ﻭﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺎﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﻫﺴﺖ ﺑﺎﺯ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﮔﻔﺘﻨﻴﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻮﺍﺡ ﻣﻮﺳﻰ ﮐﻪ
ﺩﻭ ﻗﻄﻌﻪ ﺳﻨﮓ  ﺷﺎﻣﻞ ﺩﻩ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻭ ﺑﺨﻂ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪ  ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻳﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﻭالّا ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﻟﻮﺍﺡ
ﺍﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ(ﺍﻟﻮﺍﺡ)
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻗﻄﻌﻪ ﺳﻨﮕﻬﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺗﺎ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ  ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻧﻮﺷﺘﻦ
ﻣﺤﺼّﻠﺎﻥ
ﻣﺪﺍﺭﺵ ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﺯ(ﺍﻟﻮﺍﺡ)
ﺟﻤﻊ(ﻟﻮﺡ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺍلاﺣﻪ ﻭ ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻥ)ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻭ ﺳﺮﻳﻊ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﺤﻒ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﮐﺘﺎﺑﭽﻪﻫﺎ ﻭ ﺑﺮﮔﻬﺎﺋﻴﻨﻮﺷﺘﻨﺪ.ﻭ(ﮐﺘﺎﺏ)
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺳﻠﻮﻙ)ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﮐﺘﺎﺑﭽﻪ
ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ.پس
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻌﻘﻮلاﺕ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ .

حدیث
3821 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻗﺎﺳﺖ(ﺝ13ﺹ225ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ فی
اﻟﺠﻔﺮ  ﺍﻥّ الله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﻟﻤّﺎ
ﺃﻧﺰل ﺃﻟﻮﺍح
ﻤﻮﺳﻰ  ﺃﻧﺰﻟﻬﺎ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭﻓﻴﻬﺎ
ﺗﺒﻴﺎﻥ کلّ شیئ
ﻭ ﻣﺎﻫﻮ ﮐﺎﺋﻥ الی
ﺃﻥ ﺘﻘﻮم
اﻟﺴﺎعة  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺍﻧﻘﻀﺖ
ﺃﻳّﺎﻡ ﻣﻮﺳﻰ  ﺃﻭﺣی الله
ﺍﻟﻴﻪ  ﺃﻥ
اﺳﺘﻮﺩع
اﻟﺄﻟﻮﺍﺡ  ﻭهی
ﺰﺑﺮﺟﺪة ﻣﻥ
اﻟﺠﻨّﻪ  ﺍﻟﺠﺒﻞ  ﻓﺄﺗﻰ
ﻣﻮسی اﻟﺠﺒﻞ  ﻓﺎﻧﺸق
ﻠﻪ ﺍﻟﺠﺒﻞ  ﻓﺠﻌل
ﻔﻴﻪ
ﺍﻟﺄﻟﻮﺍح
ﻤﻠﻔﻮفة  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺟﻌﻠﻬﺎ ﻓﻴﻪ  ﺍﻧﻄﺒق اﻟﺠﺒل
علیها ﻓﻠم
ﺘﺰل فی اﻟﺠﺒل حتّی
ﺒﻌث الله
ﻧﺒﻴّﻪ
ﻣﺤﻤﺪﺍ  ﻓﺄﻗﺒﻞ
ﺭﮐﺐ ﻣﻥ
اﻟﻴﻤﻦ  ﻳﺮﻳﺪﻭﻥ
اﻟﻨﺒﻰ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺍﻧﺘﻬﻮﺍ ﺍلی
اﻟﺠﺒﻞ  ﺍﻧﻔﺮج
ﺎﻟﺠﺒل ﻮ
ﺧﺮﺟﺖ
ﺍﻟﺄﻟﻮﺍح
ﻤﻠﻔﻮفة  ﮐﻤﺎ
ﻭﺿﻌﻬﺎ ﻣﻮﺳﻰ  ﻓﺄﺧﺬﻫﺎ
ﺍﻟﻘﻮﻡ  ﻓﺪﻓﻌﻮﻫﺎ
الی اﻟﻨﺒیّ ﺩﺭﻋﻠم
ﺠَﻔﺮ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ (ﻋﻠم ﺠﻔﺮ
ﺍﺯﻋﻠﻮم
غرﻳﺒﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻗﺪﻳﻢ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻠﻢ ﺣﺴﺎﺏ
ﻭﻫﻴﺄﺕ
ﻭﮐﻴﻤﻴﺎ ﻭ ﺳﻴﻤﻴﺎ
ﻭﻟﻴﻤﺎ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪام اﺻﻮل ﻮ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗی علم
ﻘﺎﺑل ﺘﺤﺼﻴل
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ  ولی ﺪﺭ
ﻭﺍقع ﺁﻧﻬﺎ  ﻃﺎﻟﺐﻋﻠﻮﻡ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ سلوک
الهی ﻤﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.
ﻋﻠم ﺠﻔﺮ ﻫﻤﺎﻥ
(ﻋﻠم ﻔﺮﻳﺎﺑﻰ)
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﺮﻭﺣﻰ  ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
الهی ﺰﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺑﺎﺯ (ﺟﻌﻔﺮ)
ﻧﺎم ﺼﺎﺣﺐ (ﺟَم
ﻮ ﻓﺮّ) ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻔﺎﻇی
اﻳﺮﺍنی
ﺰﺭﺩﺷتی ﺮﺍ
ﻳﺠق ﻮ ﻘﺮﻳشی
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳ ث
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻟﻮﺍح ﻤﻮسی
ﺒﺨﻮبی ﺘﺄﻳﻴﺪ
ﺩﺍﺭﺩ  ﮐﻪﻋﻠم
ﺠﻔﺮ  ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﻴکی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺩﻳﺎﻥ  ﻫﻤﻴﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﺴﻠﻮک
ژنتیک ﺮﻭحی
اﺳﺖ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟی
ﻮﻗتی اﻟﻮﺍح
ﻤﻮسی ﺮﺍ ﺑﺮ
ﻣﻮسی ﻨﺎﺯل
کرﺩ  (ﺩﻭ
ﻗﻄﻌﻪ ﺳﻨگی که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻂ
ﺧﻮﺩ  ﺑﺎ ﺁﺗﺶ  ﺩﻩ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮسی
ﻨﻮﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ  ﻫﻨﻮﺯ
ﮐﺎﻏﺬ ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻧﺒﻮﺩ.
ﻭﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﭼﻮﻥ ﺁثاﺭ
ﻣﺼﺮﻯ ﻮ
ﺍﻳﺮﺍنی ﺮﻭﻯ
ﺴﻨگ ﺤﮑﺎکی
ﻤﻴﺸﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻟﻮﺍح ﻤﻮﺳﻰ  ﻫﻤﺎﻥ
ﻠﻮﺣﻬﺎ ﻳﺎ
ﭼﻨﺪ (ﺍلاﺣﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ) ﻭﺩﻳﺪﻥ
اﺯ ﺩﻭﺭ  ﮐﻪ
ﺳﺮیع ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ  ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ تَجلّی
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ  ﺑﭽﻬﺎﺭﻟﻮح
ﻮﻋﻴسی ﭙﻨﺞ
ﻟﻮﺡ  ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کامل  ﺑﺸﺶ
(ﻟﻮح ﻮ ﺍلاﺣﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍم ﻨﻴﺰ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻋﺮﺵ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺧﻮﺩ  ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺘﺒﻴﺎﻥ
همه ﭼﻴﺰ ﻫﺴﺖ. (ﺩﻩ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻤﻮﺳﻰ  ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮ
ﺗﺮﺑﻴتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎنی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﺘﻌﻠﻴﻤﺎﺕﻋﻤلی
ﺴﻠﻮک ﺮﺍ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ  ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﻧﻴﺎﺯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ  ﺑﺎﺍﻟﻬﺎﻡ
الهی ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﺘﺎﺏ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﻧﺠﻴل ﻮ
ﻗﺮﺁﻥ ﻮﻏﻴﺮﻩ  ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ همین
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﮐﻠّﻯ ﻔﻠﺴﻔﻪ سلوک
الهی هستند. ﻭ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﻋﻤلی کاﺭ الهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ کاﻣل
ﺰﻧﺪﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻠﻮک
ﺒﺮﺳﻨﺪ. (ﺗﺒﻴﺎﻥ)
ﻳﻌﻨﻰ (ﺑﻴﺎﻥ)
ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻮﻣﺸﺨﺺ ﮐﺮﺩﻥ  ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻟﻔﻈ ﻔﺎﺭسی
ﻘﺪﻳم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻨﺎئی
ﺒﭽﺸﻢ  ﻭلی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺭؤﻴﺎ  ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻴﻨﺶ ﺑﻌﻘل
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭالّا
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﻋﻠﻮم ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺭ
ﺣﺎلﭙﻴﺸﺮﻓﺖ  ﻭﻣﺴﺎﺋل
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﻟﻮﺍح ﻤﻮﺳﻰ  ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻗﺮﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺍﻳﻥ
کتب ﺁﺳﻤﺎنی
ﺠﺰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎنی ﻴک
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﻳک
ﺨﺎﻧﻘﺎﻩ  ﺣﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ اﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی ثاﺑﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی
علوم اﺟﺘﻤﺎعی
ﻮ ﻓﻴﺰﻳک ﻮ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻮﻏﻴﺮﻩ  ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﺍﻳﻥ ﺘﺒﻴﺎﻥ
اﺣﮑﺎﻡ  ثاﺑﺖ
ﻭ ﮐﺎﺋﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮ ﭘﺎ
ﺷﻮﺩ ( ﺍﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳخ ﻤﻮسی
اﺳﺖ. ﻭلی عملا
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮسی ﺒﻘﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﻴﺪ  ﻭﻋﻴسی
هم ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﻳﻌنی
ﭙﺎﻳﺎﻥ
عمرﻫﺴتی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ  ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ اﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎﺯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻧﺎﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥ عمر
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی اﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﭘﺎﻳﺎﻥ
عمر ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﺸﺮﺍﻓﺖ
ﻧوعی اﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻮع ﻔﻮقﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪﻋﻘل
اﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺎﻋﻘل
ﻨﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣی
ﻮ ﺍﻟﻬﻰ  ﻓﺰﻭﻧﻴﻬﺎ
ﻭ ﺑﺮﮐﺖ ﻳﺎﺑی
ﻤﻘﺎﺩﻳﺮ
ﻧﺠﻮمی هستند
ﻭﻧﻪ ﺍﻋﺪﺍﺩﻯ
ﺮﻗمی که
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ همه
ﺍﺩﻳﺎﻥ  ﺟﻬﻨمی  ﻮ ﻣﺸﺮک هستند.
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی  ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ (ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﺳﺮﭘﺎ ﺷﺪﻥ)
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﺴخ
ﺸﺪﻩ  ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﻓﻮﺭﺍ ﺭﺍﻩ
ﺑﺮﻭﻧﺪ  ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﺎﺩﺭ
ﺑﺪﻭﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﺳﺎﻋﺖ)
ﻳﺎﻭﻗﺖ  ﺑﻤﻌﻨﻰ(سعی
ﻮ ﮐﻮﺷﺶ) ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻮﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ  ﮐﻪ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻭ ﻣﻨﺘفی
گرﺩﺩ. ﻭالّا
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ  ﭼﻮﻥ
هنوﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﺼﻮم ﻮﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ ﺩﺳﺖ
ﺑﻌﺼﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ).
ﻭلی ﭽﻮﻥ
اﻳّﺎم ﻮﻋﺼﺮ
ﻣﻮسی ﺘﻤﺎم ﺸﺪ
(ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ  ﺗﺎﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ  ﻗﺎﺑل
ﺘﻮﺳل
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻭﻓﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺟﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ولایت
ﺯﻧﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ  ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪﮐﺮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻮﺳّل ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺪﺭ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺍﺣﮑﺎم
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻮﺩ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﻟﻮﺍح ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺍﺯﺳﻨگ
ﺰﺑﺮﺟﺪ ﺑﻬﺸتی
ﺒﻮﺩﻧﺪ  ﺩﺭ (ﺟﺒل
ﻮ ﮐﻮﻩ) ﻭﺩﻳﻌﻪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. (ﻋﻤلا
ﺍﻟﻮﺍح ﺍلاﺣﻪﻫﺎ
ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ الهی
ﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺠﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣلی
ﺎﺯﺧﺪﺍ ﺑﺨﻠق ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭالّا
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍنی ﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ الهی
اﻓﺘﺎﺩﻩ  ﻭ ﺍﺟﺎق
ﺁﻥ ﮐﻮﺭ ﻭ
ﺑﺴﺎﻃ ﺁﻥ
ﺒﺮﭼﻴﺪﻩ  ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺴﺠﺪﻯ ﺨﺎلی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﻭﺩﻳﻌﻪ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ  ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ  ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺠﺒل ﻴﺎ
ﮐﻮﻩ  ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻪ ﻭ
ﻗﺒﺎﻟﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ الهی
ﺒﻬﺮﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ  ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ هر
ﺳﻔﻴﻪ ﻓﻘﻴﻬﻰ  ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﺧﻠﻴﻔﻪ ﻭ
ﻣﻔﺘﻰ.ﻭ
ﻧﻴﺰﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ  ﺭﻫﺒﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ  ﺟﺒل ﻮ
ﻗﺒﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻣﻮی ﺒﻨﺰﺩ
ﮐﻮﻩ ﺁﻣﺪ  ﻭ ﮐﻮﻩ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺷﮑﺎﻑ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ  ﻭﺍﻟﻮﺍح
ﺮﺍ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺩﺭ ﭘﺎﺭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻮﺩﻳﻌﻪ
ﮔﺬﺍﺭﺩ  (ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﺰﺩ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺠﺪﻳﺪ ﻭ
ﻣﺨفی اﺯ ﺩﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺎﺳﺖ)
ﻭ ﻭﻗتی ﻤﻮسی
ﭽﻨﻴﻥ کرﺩ
ﮐﻮﻩ ﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﻄﺒق و بسته
ﺸﺪ (ﺩرَبّ ﺷﮑم
گوﻩ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪ.
ﻣﻌﻤﻮلا
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻏﺎﺭﻫﺎ ﺯﻧﺪگی
ﻮ عَزّﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﮐﻮﻩ ﺑﻮﺩ  ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻣﺒﻌﻮث ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻴک
کاﺭﻭﺍﻥ اﺯ
ﻳﻤﻥ ﺒﺴﻮﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺁﻣﺪ
ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ
کوﻩ ﺷﮑم ﺒﺎﺯ
ﮐﺮﺩ  ﻭ
ﺍﻟﻮﺍح ﺮﺍ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﻣﻮسظیگذﺍﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩ  ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺪﺍﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻘﻮم ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺗﺤﻮﻳل
ﺪﺍﺩﻧﺪ. (ﻳﻤﻥ
ﺴﺮ ﺯﻣﻴﻥ
ﺠﻨﻮﺏﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺑﺎﺯ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ های الهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻳﻤﻥ ﻮ ﺑﺮﮐﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻗﻮﻣﻴﮑﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ  ﺳﺎﻟﮑﺎنی
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳﺦ  ﺑﺎ سلوک
الهی  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ  ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻟﻮﺍح ﻮ ﺍلاﺣﻪﻫﺎ
ﻭ ﻳک
ﻨﻈﺮﮐﺮﺩﻧﻬﺎﻯ
ﺴﺮیع
ﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺤﻮﻳل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻟﻮﺍح
ﻮﺳﻴﻴله یک
نفر ﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﺑﺮخی
مرﺍ ﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ  ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪ  ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﺍﻳﺸﺎﻥ  ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ  ﺗﺤﻮﻳل
اﻨﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻳﻌنی
همان ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺤﺴﻴنی ﻮ ﺣﺴنی
ﻮ ﻓﺎﻃمی ﻮ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻣﻮلا ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ:
اﻥّ ﻴﻮشع ﺒﻥ
ﻨﻮﻥ  ﮐﺎﻥ
ﻮﺻیّ ﻤﻮﺳﻰ  ﻭﮐﺎﻧﺖ
ﺃﻟﻮﺍح ﻤﻮسی
ﻤﻥ ﺰﻣﺮﺩ
ﺃﺧﻀﺮ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﻏﻀﺐ ﻣﻮﺳﻰ  ﺃﻟقی اﻟﺄﻟﻮﺍح
ﻤﻥ ﻴﺪﻩ  ﻓﻤﻨﻬﺎ
ﻣﺎ ﺗﮑﺴّﺮ  ﻭﻣﻨﻬﺎ
ﻣﺎ ﺑﻘﻰ  ﻭ ﻣﻨﻬﺎ
ﻣﺎ ﺍﺭﺗﻔﻊ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺫﻫﺐﻋﻥ ﻤﻮسی
اﻟﻐﻀﺐ  ﻗﺎل
ﻴﻮﺷﻊ  ﺃﻋﻨﺪک
ﺘﺒﻴﺎﻥ ﻤﺎ فی
اﻟﺄﻟﻮﺍﺡ؟ ﻗﺎ
ﻟﻨﻌﻢ  ﻓﻠم
ﻴﺰل
ﻴﺘﻮﺍﺭثها
ﺭﻫﻄ ﻤﻥ ﺒﻌﺪ
ﺭﻫﻂ  حتّی
ﻮﺻﻠﺖ الی
اﻟﻨﺒﻰّ  ﻭ
ﺩﻓﻌﻬﺎ الی ﮐﻪ
ﻳﻮشع ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺻیّ ﻤﻮﺳﻰ (ﺍﻭﻟﻴﻥ
ولایت ﺍﻭ) ﺑﻮﺩ (
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺣﺎﻓﻈ اﻟﻮﺍﺡ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻭ
ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
هر ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻭ ﻭﺍﺭث
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷَُرُف ﻭﻓﺎﺕ)
ﻭ ﺃﻟﻮﺍح ﻤﻮسی
اﺯ ﺯﻣﺮﺩ ﺳﺒﺰ
ﺑﻮﺩ. (ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻈﻴﻢ
ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ
اﻟﻮﺍح ﻤﻮﺳﻰ  ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﻴﻤتی ﻮ ﺑﻬﺸتی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ  ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عوﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ  ﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮔﻮﻫﺮﻳﻥ ﻮ
ﺭﻧﮕﻴﻥ
ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ).
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﻮسی
غضب کرﺩ
ﺍﻟﻮﺍح ﺮﺍ ﺑﺮ
ﺯﻣﻴﻥ ﭙَﺮﺕ ﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻪ
ﺑﺮخی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺭﺩ ﺷﺪ  ﻭﺑﺮﺧی
ﺒﺎﻗی ﻤﺎﻧﺪ ﻭ
ﺑﺮخی ﺒﺒﺎلا
ﺭﻓﺖ (ﺍﻳﻥ
اﻟﻮﺍح ﺴﻨﮕﻰ  ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺎﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮکی ﺸﺪﻩ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻓﺎﺕ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻭﻇﻬﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺠﺪﻳﺪ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﻋﻴسی ﻮ
ﻣﺤﻤﺪ  ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻮﺳﻠﻮک ﺁﻧﺎﻥ  ﺍﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ  ﺗﺎ
ﻳﺤﻴی ﺒﻥ
ﺰﮐﺮﻳﺎ
ﻣﻌﻤﺪﺍﻧﻰ  ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭبرتری
الهی
اﻓﺘﺎﺩﻧﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻣﻮشی
ﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻗﺴﻤتی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎقی
ﻤﺎﻧﺪﻩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﺭﺩ ﺷﺪﻩ  ﺭﻳﺰﻩﻫﺎﻯ
ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺁﻥ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ عرﻓﺎنی
ﻮﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ  ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﻤﻮسی ﻮ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻢ ﺍﺳﺖ.)
ﻭﭼﻮﻥ ﺮفع غضب
ﻣﻮسی ﺸﺪ  ﻳﻮشع
ﭙﺮﺳﻴﺪ  ﺁﻳﺎ
ﺍﻟﻮﺍح ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻯ؟ ﻣﻮسی
گفت ﺁﺭﻯ (
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
اﻟﻮﺍح همان
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍلاﺣﻪ
ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺫﻫﻥ ﻤﻮسی ﺘﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺠﺎﻧﺸﻴﻥ ﻮ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻨﺘﻘل
ﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ گرﻭهی
ﭙس ﺍﺯ ﮔﺮﻭﻫﻰ  ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻤﻴﺮﺍث
ﺑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ  ﺗﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺳﻴﺪ  ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻤﻥ
ﺪﺍﺩ (ﻭ
ﺍﻳﻥگرﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻮ ﺭﻫﻄ ها
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ هستند
ﮐﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻗﻄﻌﺎ ﻣﻮلا
ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻌﺪﻯ  ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ
ﻣﻨﺘﻘل کرﺩ.
ﻭﺑﮕﺮﻭﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ  ﺗﺤﻮﻳل
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨک ﻨﻴﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻳﻥ اﻣﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هفت
گاﻧﻪ  ﻭ
ﺍﺣﮑﺎم ﻮ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻓﻨﻮﻥ اﻳﻥ
ﺮﺍﻩ الهی هستند.
ﻭلی ﺘﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ  ﮐﻪ
ﺻﺎﺩق ﻮ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﻋﺎﺷق ﻮ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻳکی اﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻮﻯ
ﻤﻌﺮفی ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺣﺴﻴنی اﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻳکی اﺯ
ﻫﻤﺎﻥ اﻟﻮﺍﺡ  ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﺍلاﺣﻪﻫﺎ
ﻭ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎ ﻭ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
3822 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13 ﺹ226ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﺨﺬﻭﺍ ﻣﺎ
ﺁﺗﻴﻨﺎﮐم ﺑﻘﻮﻩ  ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺸﻤﺎ ﺩﺍﺩﻳﻢ ﻣﺤﮑﻢ
ﺑﺪﺳﺖ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ
ﻭ ﺭﻫﺎ ﻧﮑﻨﻴﺪ ( ﻣﻌﺮﻓی
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﻘﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺤﮑﻢ
ﻭ ﺟﺪّﻯ ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
( ﺣﮑﻤﻰ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻴﺪ ﻭﺳﺎﺩﻩ
ﻧﮕﻴﺮﻳﺪ ﻭﺩﺳﺖ
ﮐﻢ ﻧﮕﻴﺮﻳﺪ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻮﭼﻚ ﻧﺪﺍﻧﻴﺪ)
ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻩ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﺍﺳﺖ  ﻳﺎ ﺩﺭ ﺩﻟﻬﺎ
( ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
( ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻄﻴﻊ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻫﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ  ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺟﺴﻤﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ
لاﺯﻡ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺳﺮﻳﻌﺎ ﻭ ﺑﺎ ﻭﺿﻮﺡ
ﺍﺻﻞ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
لاﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺩﻝ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
بنفس ﻟﻮﺍﻣﻪ ﻭ سپس
ﺑﻨﻔس ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻨﻔس ﻣﻠهمه ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﻭ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ  ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ:  ﺍﺳﺠﺪﻭﺍ ﻭﺿﻊ
ﺍﻟﻴﺪﻳﻦ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺮﮐﺒﺘﻴﻦ
ﻓﻰ ﺍﻟﺼﻠﺎﻩ ﻭ ﺃﻧﺖ
ﺭﺍﮐﻊ ﺩﺭ ﺳﺠﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻤﺎﺯ  ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻭﻯ ﺯﺍﻧﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ
ﻭ ﺭﮐﻮﻉ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ
ﺑﺪﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺵ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺩﺭ ﺗﻘﻴّﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺳﺎﺋﻞ ﻋﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ الّا ﻣﺤﮑﻢ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺣﻔﻆ ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻭﻭﺍﺿﺢ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﺩﺭﺳﺎﻟﻜﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻘﺼﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ.ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺑﻬﻴﭻ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﺘﻮﺳﻂ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﻧﺨﻮﺭﺩ.

حدیث
3823 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ227ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁتی
ﻮ ﺍﺷﺮﺑﻮﺍ فی
ﻗﻠﻮﺑﻬﻢ ﺍﻟﻌﺠﻞ
ﺑﮑﻔﺮﻫﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﺒّﺖ
ﮔﺎﻭ ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮐﻔﺮﺷﺎﻥﺴﻴﺮﺍﺏ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ (ﺳﻴﺮﺍﺑﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﻭﺭﻯ  ﻭ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒﺖ
ﺑﮕﺎﻭ  ﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺼﺮ  ﺳﺎﺑﻘﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﮔﺎﻭ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻋﻨﻪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﺁﻥ ﻣﺄﻧﻮس
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺩﺭ ﺩﻟﻬﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭﻗﻠﺐ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻓﺮ ﺗﺮ
ﻭﻣﻨﮑﺮ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﺸﺮﻛﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺑﻌﺪﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﺎﻓﺮ ﻭ ﺟﺎﻫﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
: ﻟﻤّﺎ
ﻧﺎﺟﻰ ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺑّﻪ
ﺃﻭﺣﻰ الله
ﺍﻟﻴﻪ ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﻗﺪ ﻓﺘّﻨﺖ
ﻗﻮﻣﻚ ﻗﺎﻝ ﻭ ﺑﻤﺎﺫﺍ
ﻳﺎ رَبّ؟ ﻗﺎﻝ
ﺑﺎﻟﺴﺎﻣﺮﻯ  ﻗﺎﻝ ﻭ
ﻣﺎ ﻓﻌﻞ ﺍﻟﺴﺎﻣﺮﻯ؟
ﻗﺎﻝ ﺻﺎﻍ ﻟﻬﻢ ﻣﻥ
ﺤﻠﻴّﻬﻢ ﻋﺠﻠﺎ
ﻗﺎﻝ ﻳﺎ
رَبّ ﺍﻥ ﺣﻠﻴّﻬﻢ
ﻟﺘﺤﺘﻤﻞ ﺃﻥ ﻳﺼﺎﻍ
ﻣﻨﻪ ﻏﺰﺍﻝ ﺃﻭ ﺗﻤثاﻝ
ﺃﻭ ﻋﺠﻞ  ﻓﮑﻴﻒ
ﻓﺘﻨﺘﻬﻢ ؟ ﻗﺎﻝ
ﺍﻧّﻪ ﺻﺎﻍ ﻟﻬﻢ
ﻋﺠﻠﺎ ﻓﺨﺎﺭ ﻗﺎﻝ
ﻳﺎ رَبّ ﻭﻣﻦ ﺃﺧﺎﺭﻩ
؟ ﻗﺎﻝ ﺃﻧﺎ  ﻓﻘﺎﻝ ﻋﻨﺪﻫﺎ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﻥ ﻫﻰ الّا
ﻓﺘﻨﺘﻚ ﺗﻀﻞ ﺑﻬﺎ
ﻣﻦ ﺗﺸاء  ﻭ ﺗﻬﺪﻯ ﻣﻦ
ﺗﺸاء  ﻗﺎﻝ
ﻓﻠﻤّﺎ ﺍﻧﺘﻬﻰ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﻟﻰ ﻗﻮﻣﻪ
ﻭ ﺭﺁﻫﻢ
ﻳﻌﺒﺪﻭﻥ ﺍﻟﻌﺠﻞ
ﺃﻟﻘﻰ ﺍﻟﺄﻟﻮﺍﺡ
ﻣﻦ ﻳﺪﻩ  ﻓﺘﮑﺴّﺮﺕ
ﻓﻘﺎﻝ ﺃﺑﻮ ﺟﻌﻔﺮ
ﮐﺎﻥ ﻳﻨﺒﻐﻰ ﺃﻥ
ﻳﮑﻮﻥ ﺫﻟﻚ ﻋﻨﺪ
ﺍﺧﺒﺎﺭ الله ﺍﻳّﺎﻩ
ﻗﺎﻝ ﻓﻌﻤﺪ ﻣﻮﺳﻰ
ﻓﺒﺮﺩ ﺍﻟﻌﺠﻞ
ﻣﻦ ﺃﻧﻔﻪ ﺍﻟﻰ ﻃﺮﻑ
ﺫﻧﺒﻪ ثُمّ ﺃﺣﺮﻗﻪ
ﺑﺎﻟﻨﺎﺭ ﻓﺬﺭﻩ
ﻓﻰ ﺍﻟﻴﻢ  ﻗﺎﻝ ﻓﮑﺎﻥ
ﺃﺣﺪﻫﻢ ﻟﻴﻘﻊ ﻓﻰ
ﺍﻟﻤﺎٴ ﻭﻣﺎ ﺑﻪ
ﺍﻟﻴﻪ ﻣﻦ ﺣﺎﺟﻪ
ﻓﻴﺘﻌﺮﺽ ﺑﺬﻟﻚ
ﻟﻠﺮﻣﺎﺩ  ﻓﻴﺸﺮﺑﻪ
ﻭ ﻫﻮ ﻗﻮﻝ الله
ﻭ ﺍﺷﺮﺑﻮﺍ ﻓﻰ ﻗﻠﻮﺑﻬﻢ
ﺍﻟﻌﺠﻞ ﺑﮑﻔﺮﻫﻢ
ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻧﺠﻮﺍ
ﺑﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺃﻯ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ
ﻗﻮﻡ ﺗﻮ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻓﺘﻨﻪ ﺷﺪﻧﺪ ( ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻮ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﺷﺪﻧﺪ ﻳﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﻒ ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﮐﻪ
ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ)
ﻣﻮﺳﻰ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
؟ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻣﺮﻯ
( ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻣﺮﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺃﻫﻞ (ﺳَﻤَﺮ
ﻭ ﺧﻮﺵ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻰ ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ) ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ؟ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺎﻭﻯ ﺍﺯ
ﻃﻠﺎﻕ ﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺎﺧﺖ.( تأثیر ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ثروت  ﻭ ﻋﺠﻞ
ﮔﺎﻭ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎﺯ ﻋﺠﻠﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺠﻮﻝ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﮐﺎﺫﺏ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻧﻔﻌﻰ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ) ﻭﻣﻮﺳﻰ ﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺍﺯ ﻃﻠﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻫﻮ ﻳﺎ
ﻣﺠﺴﻤﻪ ﻳﺎ ﮔﺎﻭ
ﺳﺎﺧﺖ ﻭﻟﻰ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻔﺘﻮﻥ
ﻓﺘﻨﻪ ﮐﺮﺩﻯ ؟ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﻭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺎﻭﻯ ﺳﺎﺧﺖ ﮐﻪ
ﺻﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﺧﻮﺍﺭ
ﺻﺪﺍﻯ ﮔﺎﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺻﺪﺍﻯ
ﺗﻮﺧﺎﻟﻰ ﻭ ﭘﺮ ﻫﻴﺒﺖ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﻳﻨﻰ ﻏﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ )
ﻣﻮﺳﻰ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﭼﻪ
ﮐﺴﻰ ﺻﺪﺍﻯ ﮔﺎﻭ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻦ ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﺩﺍﺩ ؟ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺩﺍﺩﻡ.
( ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺑﺎ ﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﮔﻨﺎﻫﺎﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻓﮑﺮ ﺑﻘﻮﻝ
ﻭﻋﻤﻞ ﻭ
ﺗﺸﺒﻴﺖ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺁﻥ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ) ﻣﻮﺳﻰ
ﮔﻔﺖ پس ﺍﻳﻦ ﻓﺘﻨﻪ
ﺗﻮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮکس
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻰ (ﻭﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺿﻠﺎﻟﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖﺍﺯ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﻀﻌﻴﻒ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ) ﻭﻫﺮﮐسذ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻰ (
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻰ.(ﻓﺘﻨﻪ)ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﺑﺪ ﻓﺮﺟﺎﻡ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺄﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻚ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺫﺍﺗﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻓﺮﻳﺐ
ﺑﺨﻮﺭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻔﺘﻮﻥ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺧﻄﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭ الّا ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺎﺯ ﺑﺨﺪﺍ ﭘﻨﺎﻩﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ نفس ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺪﺍ ﻳﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻰ ﺧﻮﺭﺩ
ﺍﮔﺮ ﮐﻨﺘﺮﻝ نفس
ﻧﮑﻨﺪ ) ﻭﻟﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻮﺳﻰ ﻧﺰﺩ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﮔﺎﻭ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪ.ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺷﮑﺴﺖ.ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻣﻮﺳﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻗﺖ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
: ﻳﺮﺣﻢ الله ﺃﺧﻰ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻟﻴس ﺍﻟﻤﺨﺒﺮ
ﮐﺎﻟﻤﻌﺎﻳﻦ  ﻟﻘﺪ ﺃﺧﺒﺮﻩ
الله ﺑﻔﺘنة ﻗﻮﻣﻪ
ﻭﻗﺪ
ﻋﺮﻑ ﺍﻥ ﻣﺎ ﺃﺧﺒﺮﻩ
ﺭﺑّﻪ ﺣﻖ ﻭ ﺍﻧّﻪ
ﻟﻤﺘﻤﺴﻚ ﺑﻤﺎ ﻓﻰ
ﻳﺪﻳﻪ ﻓﺮﺟﻊ ﺍﻟﻰ
ﻗﻮﻣﻪ ﻭﺭﺁﻫﻢ
ﻓﻐﻀﺐ ﻭ ﺃﻟﻘﻰ ﺍﻟﺄﻟﻮﺍﺡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﺩﺭﻡ
ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻣﺮﺯﺩ
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻣﺨﺒﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﻳﺎ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻴﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻓﺘﻨﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻮﻣﺶﺩﺍﺗﺪ  ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺒﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩ (ﺑﮕﻮﺵ
ﺍﻭ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﺑﭽﺸﻤﺎﻥ
ﺍﻭ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺩ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺯ ﺑﺮﺧﻰ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭﻭﺣﻰ ﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺷﺎﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺑﺎﺯ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﭽﺸﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺟﺰ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎ ﻭﺭﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ.ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ  ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺑﺎلاﺗﺮﻯ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  پس ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﺎ ﺳﻮﻫﺎﻥ
ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺭﺍ ﻧﺮﻡ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺳﺮ ﺗﺎ
ﭘﺎ ﭘﻮﺩﺭ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭﺁﻧﺮﺍ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ
ﻭﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ ﺭﻳﺨﺖ
ﻭ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻗﻮﻡ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﺑﺪﺭﻳﺎ ﻏﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻩ ﻃﻠﺎ
ﺑﺮﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ ﺳﻴﺮﺍﺏ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﮔﺎﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻓﺮ ﻭﺟﺎﻫﻞ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ( ﭘﻮﻝ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ  ﻭﺑﺎﺯ ﻣﺘﻌﺼّﺒﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﺷﻮﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺭﻳﺰﻩ ﺧﻮﺍﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻭلاﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺷﺮﺑﻮﺍ  ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻴﺮﺍﺏ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﮔﺎﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻣﻌﺪﻭﻡ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺠﺴّﻤﻪ ﮔﺎﻭ ﺍﺯﺍﻟﻪ
ﺁثاﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺫﺍﺕ ﻧﻤﻰ ﺷﻮﻧﺪ.

حدیث 3824ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ228ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻭﻗﺖ ﮐﻦ . ( ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﺧﻠﻔﺎ ﮐﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻫﻤﻴﻦ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯﺴﻘﻮﻁ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ
ﻭ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻯ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﻭﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻪ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﻠﺎﺵ ﺗﺎ ﺣﺪﺃ ﺍﮐثر
ﻣﻤﮑﻦ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥّ الله
ﺧﺎﻟﻒ ﻋﻠﻤﻪ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻤﻮﻗّﺘﻴﻦ  ﺃﻣﺎ ﺳﻤﻌﺖ
الله ﻳﻘﻮﻝ  ﻭ
ﻭﺍﻋﺪﻧﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ثلاثین ﻟﻴلة   ﺍﻟﻰ
(ﺃﺭﺑﻌﻴﻦ ﻟﻴلة
) ﺃﻣﺎ ﺃﻥ ﻣﻮﺳﻰ ﻟﻢ
ﻳﮑﻦ ﻳﻌﻠﻢ ﺑﺘﻠﻚ
ﺍﻟﻌﺸﺮ ﻭ لا ﺑﻨﻮ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻓﻠﻤّﺎ
ﺣﺪّثهم ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﮐﺬﺏ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﺃﺧﻠﻔﻨﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻓﺎﻥ ﺣﺪّثتم
ﺑﻪ  ﻓﻘﻮﻟﻮﺍ
ﺻﺪﻕ الله ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﺗﻮﺟﺮﻭﺍ ﻣﺮﺗﻴﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻋﻠﻢ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻭﻗﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﺍﺻﺮﺍﺭﻯ ﺩﺭ ﻟﺞ
ﺑﺎﺯﻯ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺭﺍ لاﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻭﻗﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺂﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣثلا
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺿﺪ
ﻭلاﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺍﺩﻥ  ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﻳﺴﺖ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻋﻮﺽ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻤﺘﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺤﺪﻳﺪ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﺵ ﻧﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ.ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻭﻗﺖ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭﻟﻮﺍﺯﻡ
ﺁﻥ ﺧﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻯ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﺸﻨﺪﻩ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮ ﺑﺎﺷﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻣﺎ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﻭﻋﺪﻩ ﺳﻰ
ﺭﻭﺯ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻳﻢ
ﺑﻌﺪ ﭼﻬﻞ ﺷﺐ ﮐﺮﺩﻳﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﻩ ﺷﺐ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺗﻤﺪﻳﺪ ﺩﻩ ﺷﺐ ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪ ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻔﺘﻪ ﻭ ﺧﻠﻒ
ﻭﻋﺪﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
. (ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﺟﺰ ﺻﺪﺍﻗﺖﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﺼﻤﻴم
اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻣﻦ ﻧﻴﺰ (ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ) ﺍﮔﺮﺩﺭﺍﻳﻥﺒﺎﺭﻩﺑﺎ
ﺷﻤﺎﻣﻄﺮﺣﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺧﺪﺍ ﻭﺭﺳﻮﻝ ﮐﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺩﺍﺭﻳﺪ.( ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺑﺎﺭ ﺍﻭﻝ ﻣﻮﺳﻰ
ﺳﻰ ﺷﺒﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ  ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ  ﮐﻪ ﺩﻩ
ﺷﺐ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩ  ﭘﺎﺩﺍﺷﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﮔﺮ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﻡ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺧﻠﻒ ﻭﻋﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺩﺍﻧﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﺒّﺖ ﮐﻨﻨﺪ  ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
3825 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ(ﺝ13ﺹ230 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺩﺍﺩﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮﺳﻰ  ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ
ﺩﺭ ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ ﺩﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻏﻀﺐ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﺭﺍ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﻧﻤﻮﺩ.( ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺗﺮ ﺑﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥﻮﻗﺖ ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﺧﺒﺮ ﻣﻴﺪﺍﺩ
ﭼﻨﻴﻦ ﻏﻀﺐ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻨﻴﺪﻩ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻏﻀﺐ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ:  ﻭ
ﻟﻠﺮؤﻴﻪ ﻓﻀﻞ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺨﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭؤﻴﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺨﺒﺮ ﺷﺪﻥ
ﻫﺴﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﮐﻰ ﺑﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﺪﻥ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻥ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺣﻖ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ.ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﺮﺳﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻭ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺑﻴﻘﻴﻦ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺣﻖ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ (ﺭﻭٴﻴﺖ)ﺩﻳﺪﻥ
ﺩﺭ رؤیا ﻭﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺩﻝ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﺪﻥ ﺑﭽﺸﻢ ﺗﻦ
ﻋﻤﻠﺎ ﺭؤﻴﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺩﻳﺪﻥ
ﺑﭽﺸﻢ ﺗﻦ ﺑﺎﺯ ﺑﺪﻗّﺖ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ  ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﻋﺒﺮﺕ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﺩﺭ
رؤیاﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺻﺎﺩﻕ  ﺍﻳﻦ تأثیر
ﻋﻤﻴﻖ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ
ﺭﺍ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﺤﺮﮐﺎﺕﻫﺴتی
ﺪﺳﺖ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ .

حدیث 3826 - اﺯ ﺍﻣﺎم عسکری
اﺳﺖ(ﺝ13 ﺹ230ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﻮ ﺍﺫ
ﻭﺍﻋﺪﻧﺎ ﻣﻮسی
ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ ﻠﻴلة
ثمّ
ﺎﺗّﺨﺬﺗم
اﻟﻌﺠل ﻤﻥ
ﺒﻌﺪﻩ  ﻭ ﺃﻧﺘم
ﻈﺎﻟﻤﻮﻥ ﻮﭼﻮﻥ
ﻤﺎ ﺑﻤﻮسی
ﻮﻋﺪﻩ ﭼﻬل
ﺮﻭﺯ ﺩﺍﺩﻳﻢ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻮسی
اﺗّﺨﺎﺫ
ﮐﺮﺩﻳﺪ. (ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻳﺪ  ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ (ﺗﺄﻟﻪ
ﻭ ﺍﺗّﺨﺎﺫ
ﮐﻨﻨﺪ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﻤﺎ ﺍﺯ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﻈﺎﻟﻢ  ﻭﺩﺭﻇﻠﻤﺖ
ﻭﺗﺎﺭﻳکی ﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی هستید)
ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ کاﻥ ﻤﻮسی
ﻴﻘﻮل ﻠﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﺍﺫﺍ
ﻓﺮج الله
ﻋﻨﮑﻢ  ﻭ ﺃﻫﻠک
ﺃﻋﺪﺍﺋﮑﻢ  ﺁﺗﻴﮑﻢ
ﺑﮑﺘﺎﺏ ﻣﻥ عند
ﺭﺑّﮑﻢ  ﻳﺸﺘﻤل
علی ﺃﻭﺍﻣﺮﻩ ﻭ
ﻧﻮﺍﻫﻴﻪ  ﻭﻣﻮﺍﻋظه
ﻭﻋﺒﺮة ﻭ
ﺃﻣثاﻟﻪ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﻓﺮج الله
ﻋﻨﻬﻢ  ﺃﻣﺮﻩ الله
عَزّ ﻭﺟل ﺃﻥ
ﻴﺄتی
ﻠﻠﻤﻴﻌﺎﺩ  ﻭﻳﺼﻮم
ثلاثین ﻳﻮﻣﺎ
ﻋﻨﺪ ﺃﺻل
اﻟﺠﺒﻞ  ﻓﻈﻥ
ﻤﻮسی ﺃﻧّﻪ
ﺑﻌﺪ ﺫﻟک
ﻴﻌﻄﻴﻪ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻓﺼﺎم
ثلاثین ﻳﻮﻣﺎ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﮐﺎﻥ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﻴﻮﻡ  ﺍﺘﺎک
ﻘُﺒل اﻟﻔﻄﺮ  ﻓﺄﻭﺣی الله
عَزّ ﻭ ﺟل ﻴﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﺃﻣﺎ
ﻋﻠﻤﺖ ﺃﻥ
ﺨﻠﻮﻑ ﻓم
اﻟﺼﺎﺋﻢ ﺃﻃﻴّﺐ
ﻋﻨﺪﻯ ﻤﻥ ﺮﻳح
اﻟﻤﺴﻚ؟ ﺻُم
عشرﺍ ﺁﺧﺮ  ﻭ لا
ﺗﺴﺘک عند ﺍلاﻓﻄﺎﺭ
ﻓﻔﻌل
ﺬﻟک ﻤﻮسی
علیه ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ  ﻭﮐﺎﻥ
ﻮﻋﺪﻩ الله  ﺃﻥ
ﻴﻌﻄﻴﻪ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﺑﻌﺪ
ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ ﻠﻴلة
ﻓﺄﻋﻄﺎﻩ
ﺍﻳّﺎﻩ ﻓﺠاء
اﻟﺴﺎﻣﺮﻯ
ﻔﺸﺒّﻪﻋلی ﻤﺴﺘﻀﻌﻔﻰ
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﻓﻘﺎل
ﻮﻋﺪکم ﻤﻮﺳﻰ  ﺃﻥ
ﻴﺮجع اﻟﻴﮑم
ﺒﻌﺪ ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ
ﻠﻴﻠﻪ  ﻭ ﻫﺬﻩ
ﻋﺸﺮﻭﻥ ﻟﻴلة  ﻭ
ﻋﺸﺮﻭﻥ ﻴﻮﻣﺎ
ﺗﻤّﺖ
ﺃﺭﺑﻌﻮﻥ  ﺃﺧﻄﺄ
ﻣﻮسی ﺮﺑّﻪ  ﻭﻗﺪ
ﺃﺗﺎکم ﺮﺑّﮑم
ﺃﺭﺍﺩ ﺃﻥ
ﻳﺮﻳﮑﻢ  ﺃﻧّﻪ
ﻗﺎﺩﺭ ﻋلی ﺃﻥ
ﻴﺪﻋﻮﮐم الی
ﻨﻔﺴﻪ ﺑﻨﻔﺴﻪ  ﻭ ﺃﻧّﻪ
ﻟم ﻴﺒﻌثﻣﻮﺳﻰ
ﻟﺤﺎجة ﻣﻨﻪ
ﺍﻟﻴﻪ  ﻓﺄﻇﻬﺮ
ﻟﻬم اﻟﻌﺠﻞ  ﺍﻟّﺬﻯ
کاﻥ عمله  ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﮐﻴﻒ ﻳﮑﻮﻥ
اﻟﻌﺠﻞ
ﺍﻟﻬﻨﺎ؟ ﻗﺎل
اﻧّﻤﺎ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﻌﺠﻞ  ﻳﮑﻠّﻤﮑم
ﻤﻨﻪ ﺭﺑّﮑﻢ  ﮐﻤﺎ
ﮐﻠم ﻤﻮسی ﻤﻥ
اﻟﺸﺠﺮة ﻓﻠﻤّﺎ
ﺳﻤﻌﻮﺍ ﻣﻨﻪ
ﮐﻠﺎﻣﺎ  ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﻟﻪ ﺍﻧّﻪ فی
اﻟﻌﺠل کما فی
اﻟﺸﺠﺮة  ﻓﻀﻠّﻮﺍ
ﺑﺬﻟﻚ
ﻭﺃﺿﻠّﻮﺍ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺭجع ﻤﻮسی الی
ﻘﻮﻣﻪ  ﻗﺎل ﻴﺎ
ﺃﻳّﻬﺎ ﺍﻟﻌﺠل
ﺃﮐﺎﻥ ﻔﻴک
ﺮﺑّﻨﺎ ﮐﻤﺎ
ﻳﺰﻋم هؤلاء ؟
ﻓﻨﻄق اﻟﻌﺠل
ﻮﻗﺎﻝ عَزّ
ﺭﺑّﻨﺎ  ﺃﻥ
ﻴﮑﻮﻥ اﻟﻌﺠل
ﺤﺎﻭﻳﺎ ﻟﻪ ﺃﻭ
ﺷﻴئ ﻣﻥ
اﻟﺸﺠﺮة ﻭ
ﺍﻟﺄﻣﮑنة
ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﺸﺘﻤﻠﺎ لا ﻭ الله
ﻳﺎ
ﻣﻮسی ﻮ ﻟﮑﻥ
اﻟﺴﺎﻣﺮ ﻯ
ﻨﺼﺐ ﻋﺠﻠﺎ  ﻣؤﺨﺮﻩ الی
اﻟﺤﺎﺋﻂ  ﻭﺣﻔﺮ
فی اﻟﺠﺎﻧﺐ
ﺍﻟﺂﺧﺮ فی
اﻟﺄﺭﺽ  ﻭ ﺃﺟﻠس
ﻓﻴﻪ ﺑﻌﺾ
ﻣﺮﺩﺗﻪ  ﻓﻬﻮ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻮضع
ﻔﺎﻩ ﻋلی
ﺪُﺑُﺮﻩ  ﻭﺗﮑﻠم
ﻤﺎ ﺗﮑﻠّﻢ  ﻟﻤّﺎ
ﻗﺎل هذا
ﺍﻟﻬﮑم ﻮ ﺍﻟﻪ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻳﺎ ﻣﻮسیﺒﻥ
عمراﻥ  ﻣﺎﺧﺬل
هؤلاء
ﺒﻌﺒﺎﺩﺗﻰ  ﻭ
ﺍﺗّﺨﺎﺫﻯ
ﺍﻟﻬﺎ  الّا
ﻟﺘﻬﺎﻭﻧﻬم
ﺒﺎﻟﺼﻠﺎة ﻋلی
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻟﻪ
ﺍﻟﻄﻴّﺒﻴﻦ  ﻭ ﺟﺤﻮﺩ
ﻫم ﺒﻤﻮﺍلاﺗﻬﻢ
ﻭ
ﺑﻨﺒﻮة
ﺍﻟﻨﺒﻰ  ﻭ
ﻭﺻﻴّﻪ
ﺍﻟﻮﺻﻰ  حتّی
ﺃﺩﺍﻫم الی ﺃﻥ
اﺗّﺨﺬﻭنی
اﻟﻬﺎ  ﻗﺎل الله
عَزّ جَلّ  ﻓﺎﺫﺍ
ﮐﺎﻥ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﺍﻧّﻤﺎ
ﺧﺬل عبدﻩ
ﺍﻟﻌﺠل
ﻠﻠﺘﻬﺎﻭﻧﻬم
ﺒﺎﻟﺼﻠﺎة
ﻋﻠﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻭﺻﻴّﻪ ﻋﻠﻰ  ﻓﻤﺎ
ﺗﺨﺎﻓﻮﻥ ﻤﻥ
ﺎﻟﺨﺬلاﻥ
اﻟﺄﮐﺒﺮ  ﻓی
ﻤﻌﺎﻧﺪﺗﮑم
ﻠﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ  ﻭﻗﺪ
ﺷﺎﻫﺪﺗﻤﻮﻫﻤﺎ
ﻭ
ﺗﺒﻴّﻨﺘم
ﺁﻳﺎﺗﻬﻤﺎ ﻭ ﺩلاﺋﻠﻬﻤﺎ
ﻣﻮسی
ﻘﻮم ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻤﻴﮕﻔﺖ  (ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ  ﺑﻪ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻴﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺖ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﺘﻌﻠﻴم هر
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ  ﺑﺠﻮﺍﻧﺎﻥ
اﺳﺮاء کننذﻩ
ﻭ ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ) ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﺷﻤﺎ ﻓﺮج ﺮﺍ
ﺩﺍﺩ  ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺸﻤﺎﺭﺍ ﻫﻠﺎک
کرﺩ  (ﻓﺮﺝ
ﻳﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺭﻫﺎﺋﻰ  ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻓﺮّﻫِﻪ)
ﺯﺭﺩﺷتی ﻮ(ﻓﺮح
ﺨﻮﺭﺳﻨﺪﻯ) ﻭ
ﻓﺮﻳﺎﺑﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎدی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ سلوک
الهی ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﻔش ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ هستند.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺒﺮﭘﺎ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺤﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻴﺎسی ﺒﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺩﻳﻥ
ﺪﺷﻤﻥ هستند)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﺯ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻡ  ﮐﻪ
ﺷﺎﻣل ﺎﻭﺍﻣﺮ
ﻭ ﻧﻮﺍهی ﻮ
ﻣﻮﺍﻋﻈ
ﻮﻋﺒﺮﺗﻬﺎ ﻭ
ﺍﻣثال (ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ)
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳخی کاﻣل
ﺸﺪﻩ  ﮐﺘﺎﺏ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ یا (ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻇﻴﻔﻪ)
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی سلوک
الهی ﺮﺍ ﺁﻭﺭﺩ .ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ هرﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﺪﺭﻳج اﻟﻬﺎﻣﺎت
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻮسی
ﻮﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
اﺣﻮﺍل ﺠﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﻌﺪﻯ
هرﺳﺎﻟﻚ  ﺍﺑﻠﺎغ
ﻨﻈﺮ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻭﻋﺪﻩ
ﻣﻮسی ﻮﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ  ﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ  ﻭﻋﺒﺮﺗﻬﺎﻯ
عقلی ﻭ ﺍﻣثال
ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺍﻭﺍﻣﺮ)
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍتی هستند.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺮﺍ
ﮔﺮﺩﻧﺪ  ﻭ (ﻧﻮﺍﻫﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍتی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺪﻭﺭ ﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻮﻋﻈﻪﻫﺎ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺍﺳﺘﺪلاﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻘﻮﻳﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻨﻈﺮﻯ
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ  ﻣﻔﻴﺪ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
اﻳﻤﺎﻥ عملی
ﻴﺎ ﺩﺭسلوک
الهی ﺍﺳﺖ) ﻭلی
ﻮﻗتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻓﺮج
ﺪﺍﺩ ( ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ  ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ الهی
ﺸﺪﻧﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی
ﻴﺍﻧﻬﺎ ﻣﻌﺮفی
ﻨﻤﻮﺩ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻣﻮسی اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ  ﻭﺑﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ الهی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ هستند)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮسی ﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻴﻌﺎﺩ ﺣﺎﺿﺮ
ﺷﻮﺩ. ﻭسی ﺮﻭﺯ
ﺭﻭﺯﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ (ﻭﻗتی
سالک ﻜﻪ ﺑﭙﻴﺮ الهی
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ  ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺩﺭعَزّﻟﺖ
ﮔﺎﻩ ﺳﻠﻮک
ﻴﺎﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ (ﻣﻴﻌﺎﺩ
ﻭ ﻣﻴﻘﺎﺕ) الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭ
ﻳک ﭽﻠّﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺼﻮم ﻮ
ﺭﻭﺯﻩ ﺑﺠﺴم ﻮ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥﺒﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺣﺪ ﺃﻗل
ﺒﺎﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺣﺴﻴنی
ﻮﺣﺴنی
ﻮﻓﺎﻃمی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﮑﻮﺕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺧﺎﺭج اﺯ عَزّﻟﺖ
ﮔﺎﻩ ﺳﻠﻮﻙ  ﻭلی
ﺰﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﻣﻴﻌﺎﺩ)
ﻣﺤل ﻮﻋﺪﻩ
ﺍﺳﺖ  ﻭ
ﻣﻴﻘﺎﺕ ﻭﻗﺖ
ﻭﻋﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﻭﻋﺪﻩ)ﻫﻤﺎﻥ
عهد ﺍﻟﺴﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺩﺍﺩﻥ اﺳﺖ. ﻭ(ﺻﻮﻡ)
ﻳﺎ ﺭﻭﺯ  ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
اﻭم ﻮﺳﻠﻮﻙ الهی
اﺳﺖ) ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺯﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ (
ﺃﺻل کوﻩ)( ﻳﺎ
ﭘﺎﻯ کوه ﻭ
ﺩﺍﻣﻨﻪ ﺁﻥ)
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ. (ﻭﺍﻳﻥ
کوﻩ ﺭﺍﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻓﺘﻥ
ﺒﻤﻌﺮﺍج الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺒﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
العزم ﺨﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺟﺒﻞ)
ﻫﻤﺎﻥ ولایت ﻭ(
ﻗﺒﻠﻪ) ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ  ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ  ﻭﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮسی
ﺨﻴﺎل ﻤﻴﮑﺮﺩ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺪﺕ  ﮐﺘﺎﺏ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭسی
ﺮﻭﺯ ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﺮﻓﺖ ﻭﭼﻮﻥ
ﺮﻭﺯ ﺁﺧﺮﺷﺪ  ﺍﻓﻄﺎﺭ
ﻭ ﻣﺴﻮﺍک کرﺩ(
ﺍﻓﻄﺎﺭﻫﺮﺷﺐ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ  ﺑﻠﮑﻪ (ﺗﺮﻛ
ﺴﻠﻮﻙ) ﺧﻮﺩ (ﺍﻓﻄﺎﺭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ) ﺍﺳﺖ.
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺸﮑﺴﺘﻥ ﺮﻭﺯﻩ  ﻭ ﭘﺸﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺂﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﻮح کرﺩ  ﺃﻯ
ﻤﻮﺳﻰ  ﻣﮕﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍنی که
ﺑﻮﻯ ﺪﻫﺎﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺭﻭﺯﻩ
ﺩﺍﺭ  ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﻄّﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺸک اﺳﺖ؟ (ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟک ﺮﻭﺯﻩ
ﮔﻴﺮ ﺣﺮﻓﻰ ﻫم
ﻨﻤﻴﺰﻧﺪ  ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﺪﻫﺎﻥ
ﻮﻣﻌﺪﻩﺍﺵ  ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺮ
ﺍﺁﺯﺍﺭ ﻧﺪﻫﺪ)
ﭘس ﺩﻩ ﺭﻭﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫم
ﺮﻭﺯﻩ ﺑﮕﻴﺮ  ﻭ ﺭﻭﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﮑﻦ (ﮐﻪ
(ﻓﻄﺮ) ﻭﺷﮑﺴﺘﻦ  ﻭ (ﻓﻄﻢ)ﻭ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﻫﺪ) ﻭﻣﻮسی
علیه السلام
چنین کرﺩ ﻭ
ﻭﻋﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩ  ﮐﻪﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘس
ﺍﺯﭼﻬل ﺮﻭﺯ
ﺑﺪﻫد (ﮐﺘﺎﺏ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻮﺳﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ  ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺮ ﻭ
ﺑﻤﻮﺳﺎﻯ کاﻣل
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ کتاب
سند ﺑﺮﺍﺕ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰﮐﺘﺎﺏ
ﺗﻮﺭﺍﺕ) ﮐﻪ
ﺍﻳﻥﻮﻋﺪﻩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯﺪﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻣﺮﻯ ﺁﻣﺪ  ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻀﻌﻔﺎﻯ
ﺪﺭﻋﻘل ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﺍﻳﻥ
ﺸﺒﻬﻪ ﺭﺍ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩ (
ﺳﺎﻣﺮﻯ  ﺩﺭ ﺣﮑم
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻓﺮﺻﺖ
ﺟﻮ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺵ
ﺗﻠﺒﻴس
ﺍﺑﻠﻴیس
ﻭﻓﺮﻳﺐﮐﺎﺭﻯ  ﻭﻟﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﺪﺭ ﺷﺐ
ﺯﻧﺪﻩﺩﺍﺭﻯ
ﺘﻔﺮﻳح اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﻣﺴﺘﻀﻌﻒ)
ﺧﻮﺩ ﺿﻌﻴﻒ
ﮐﺮﺩﻩ  ﻳﺎ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭلی
ﻀﻌﻴﻒ ﺩﺭﻋﻘل
ﻮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
لاﺯم ﻘﺒلی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻀﻌﻴﻒ  ﻭ ﻳﺎ
ﺻﺒﺮ ﺍﻧﺪﻙ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﻮﺭﻋﻘلی
ﻨﺎﭼﻴﺰ  ﻭ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺪﺭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻮ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻌﺸﻮق الهیﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ)
ﻳﻬﻮﺩ  ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻪ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ  ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﺳﺮاء
ﺒﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﻮ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
اﻭ  ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺳﺎﻟک هست.
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ  ﻭ( ﺣﺘﻰ
ﺃﻋﻠﻢ) ﺍﻭ
ﺗﺤﻘق ﻴﺎﺑﺪ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﻭﻋﺪﻩ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺻﺎﺩﻕ  ﻭ ﺑﺮ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس  ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ولایت
ﺻﺒﻮﺭ ﻭ ﻓﺎﺋق
اﺳﺖ) ﻭﺳﺎﻣﺮﻯ
ﺒﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ  ﻣﻮسی
ﻮﻋﺪﻩ ﭼﻬل
ﺮﻭﺯ ﺭﺍﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺑﻴﺴﺖ ﺭﻭﺯ ﻭ
ﺑﻴﺴﺖ ﺷﺐ
ﮔﺬﺷﺖ ﮐﻪ
ﺟﻤﻌﺎ ﭼﻬل
ﻤﻴﺸﻮﺩ.(
ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯﺒﺮﺍﻯ
اثبات ﺑﻄﻠﺎﻥ
کلام ﻤﻮﺳﻰ  ﻳکیﺎﻳﻥ
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ سی
ﺮﻭﺯ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻇﺮﻑ ﺩﻩ
ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪﻯ  ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻣﺎم که
ﺭﻭﺯ ﺑﻴﺴﺘﻢ  ﺍﻳﻥ
ﺳﺘﺪلال ﺮﺍ
ﮐﺮﺩ  ﻭ
ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺳﺎﺯﻯ
او اﺯ ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ.ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺩﻳنی ﻨﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﺟﺬﺏ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻯ ﻤﻮﺳﻰ  ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺨﻄﺎ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﮐﺮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﺸﻤﺎ  (ﺯﻭﺩ ﺗﺮ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
گوﺳﺎﻟﻪ ﺭﺳﻴﺪ.
)ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻳﺘﺎﻥ  (ﺩﺭ
ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ)
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺷﻤﺎﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩﺵ
ﻫﺪﺍﻳﺖﮐﻨﺪ.(ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮسیﻨﺪﺍﺭﻳﺪ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﮔﺎﻭ
ﻃﻠﺎئی ﺪﺭﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ  ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﭘﺮﺳتی اﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺣﺘﺮﺍم گاﻭ
ﺍﺯ
ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ ﺑﺸﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣتی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ  ﻫم گاﻭ
ﺭﺍ ﻣﺤﺘﺮم ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﮐﺮﺍم
ﺪﺍﻧﺸﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳک
ﺰﻣﻴﻨﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺴﺎﺧﺘﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮﻗﺸﺮﻳﻮﻥ  ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﮑم گندﻩ ﻭ
ﭘُﺮﺧﻮﺭ  ﻭ
ﭘُﺮﻫﻴﺒﺖ ﺗﻮ
ﺧﺎلی ﻮ ﮐﻢ
ﻋﻘل ﻮ
ﭘُﺮﺟﻨﺠﺎل ﻮ
ﻓﺘﻨﻪ ﺧﻴﺰ)ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪاﻭﻧﺪ
ﻣﻮسیﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
کاﺭ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻭﺭﺩ  ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻨﺪ  ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ ﺍﻟﻪ
ﻣﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ؟
ﺳﺎﻣﺮﻯگفت  ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ اﻳﻥ
گاﻭ ﺑﺸﻤﺎ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺖ ﺑﺎ
ﻣﻮسی ﺤﺮﻑ ﺯﺩ
ﻭ ﭼﻮﻥ کلام  ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ
ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ  ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﮔﺎﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺩﺭﺩﺭﺧﺖ ﺑﻮﺩ. (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ(ﺷﺠﺮﻩ ﻭلاﻳﺖ)
ﺣﺮﻑ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺰﻧﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯگاﻭ
ﺻﻔﺖ) ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ ﻫم
ﺨﻮﺩ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭﻫﻤﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.( ﮐﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎ  ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻥ اﺳﺖ)
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﻮسی ﻨﺰﺩ
ﻗﻮم ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ  ﺍﺯ ﮔﺎﻭ
ﭘﺮﺳﻴﺪ  ﺁﻳﺎ رَبّ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺗﻮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ اﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ؟
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮔﺎﻭ
ﺑﮑﻠﺎﻡ ﺁﻣﺪ.
ﻭﻣﻮسی گفت
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﮔﺎﻭﻯ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺟﺎ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﺪﺭﺧﺖ
ﻭﻣﮑﺎنی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺸﺘﻤل ﺒﺮ ﺍﻭ ﺷﻮﺩ
( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﺩﺩ) ﺍﻣﺎم
اﻓﺰﻭﺩ  ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﺒﻮﺩ.
ﻭﺳﺎﻣﺮﻯ
ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍ
ﭘﺸﺖ ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﻧﺼﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭﭘﺸﺖ
ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺣﻔﺮﻩﺍﻯ
ﺴﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺧی اﺯ(ﻣَﺮَﺩِﻩ
)ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺩ ﺭﺁﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ (ﻣَﺮَﺩﻩ  ﺟمع
ﺃﻣﺮﺩ ﻳﻌنی
ﻨﺎ ﻣﺮﺩ  ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻠﻔﻈ ﻔﺎﺭﺳﻰ ﻣﺮﺩ
ﺯﻥ ﺼﻔﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻋﻮﺍﻣل
ﻤﺘﻤﺮﺩ ﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺗﺎبع اﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ)
ﻭﺩﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺨﺮج
گاﻭ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ  ﮐﻪ ﮔﺎﻭ
ﺍﻟﻪ ﺷﻤﺎ  ﻭ ﺍﻟﻪ
ﻣﻮسی اﺳﺖ.
ﻭﮔﺎﻭ
ﺑﻤﻮسیگفت  ﺑﺎﻳﻥ
علت ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﻌﺒﺎﺩﺕ ﻣﻥ
ﺨﺬلاﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ  ﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﺍﻟﻬﻪ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺁل
ﻄﻴﺐ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ. (ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺗﻤﺎم
ﺪﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی
ﺮﺍ  ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺘبلیغ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ  ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻭﻋﺮﺵ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻇﻬﻮﺭ تجسّم
آﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺧﺬلاﻥ ﻮ بی
ﺨﺎﺻﻴّﺖ
ﺑﻮﺩﻥ  ﮐﺎﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ  ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﻋﺪم ﺘﻮﺳّل ﺒولایت
ﺯﻧﺪﻩ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺗﻬﺎﻭﻥ)
ﺩﺳﺖ کم گرﻓﺘﻦ  ﻭ ﮐﻮﭼﻚ
ﮐﺮﺩﻥ  ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮﻓّﻘﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی
ﻨﻴﺰ  ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳل
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. (ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ) ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ هر
ﺯﻣﺎﻥ  ﺍﻋم اﺯ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﻧﺎ
ﺍﺷﮑﺎﺭ  ﻭﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)

حدیث 3827 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ13 ﺹ237ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻘﺎل
اﻟﻨﺒﻰ  ﺍﻧﺰﻟﺖ
ﺍﻟﺘﻮﺭﺍة  ﻟﺴﺖ
ﻣﻀﻴﻥ ﻤﻥ ﺸﻬﺮ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺷﺸم
اﺯﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻨﺎﺯل
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﻇﺎﻫﺮ
ﺣﺪﻳث  ﻫﻴچ
ﻮﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺗﺎﺭﻳخی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻳﻜﺮﻭﺯﻩ
ﻧﺎﺯل ﻨﺸﺪ.
ﻭلیﺪﺭ ﺗﻄﺒﻴق اﻳﻦ
ﻣﻄﻠﺐ  ﺑﺎﺳﻴﺴﺘم
ﺴﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻥگفت
ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻫﻤﺎﻥ (ﺗﻮﺭﺍﻩ
ﻳﺎ ﺗﻮﺭﻳﻪ ﻭ
ﺭؤﻴﺖ) ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﻳک
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺎم ﺘﻮﺭﺍﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ  ﺣﺪ ﺃﮐر ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ایلی
یا إلی  ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم عرﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
که ﮐﻠﺎس ﺑﺎلاﺗﺮﻯ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ششم
ﻗﺎﺋم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ  ﺑﺎﺯ
ﻧﺎم هر ﻳک اﺎﺯ
ﻣﺎﻫﻬﺎﻯ ﺴﺎل
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﻣﺤﺮم گف ته
ﺷﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻮ ﺭﺟﺐ
ﻭ ﺫﻯالقعده
ﻭﺫﻯ اﻟﺤﺠّﻪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
اﺳﺎمیﻤﺎﻫﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﺳﻠﻮکی
ﻘﺒلی
عرﺑﺴﺘﺎﻥ  ﺑﻴﻥ
ﻘﺒﺎﻳل ﺮﺍﻳج
ﺒﻮﺩ. ﻭﻫﻤگی
ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﮑﺎﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ گرﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ  ﺗﺎ
ﺳﻤﭙﺎتی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻤﺎﻩ (ﺭﻣﺾ ﭼﺸﻢ)
ﻭ ﻭَﺭَم ﺁﻥ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮلا
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺯ
ﺷﺪﺕ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ  ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﻳﺶ  ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺸﺒﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻮﺍﻟﻰ  ﻭ ﺗﺤﻤل
ﺮﻧﺠﻬﺎ ﻭﻋﺪم
ﭙﺬﻳﺮﺵ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﭼﺸﻤﺎﻧﺸﺎﻥ
ﻤﺘﻮﺭم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ (ﻳﻮم
ﻴﺎ ﺭﻭﺯ) ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﻭم
ﻴﺎ ﺷﻬﻮﺩ) ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﺷﺐ ﺑﻮﻗﺖ
ﺳﺤﺮ ﺑﺎﺷﺪ  ﻳﺎ ﻫﺮ
ﻭﻗﺖ ﺩﻳﮕﺮ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺷﻤﺎ  ﻳﻌنی
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﺗﻮﺭﻳﻪ ﻭ
ﺭؤﻴﺎﻯ ﻮﺍﺟﺐ
ﺷﻤﺎ  ﺩﺭ
ﺷﺸﻤﻴﻥ ﺮﻭﺯ ﻭ
ﺍﻭﻡ  ﺍﺯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ  ﺑﻨﺎم
ﺸﺐ ﻗﺪﺭ  ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻧﻴﻤﻪ ﺳﻮﻡ
ﺭﻣﻀﺎﻥ گفته
اند ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻮﻣ
ﺴﻠﻮک ﺪﺭ ﺗﺠﻠﻴﻪ.
ﮐﻪ ﺷﺸﻤﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ.
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ  ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

حدیث
3828ﺯ -از ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﺷﺪﻩ (ﺝ13ﺹ237 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻠّﺖ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻓﺮﻗﺎﻥ ﺑﺎﻳﻦ ﻧﺎﻡ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ .( ﻓﺮﻗﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﻴﻮﻉ ﻧﺎﻡ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺎﻡ ﮐﺘﺎﺏ  ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﺩﻭ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪ  ﺩﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ لاﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﺘﺐ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﻓﺮﻗﺎﻥ  ﻫﻤﺎﻥ (ﻓﺮﮔﺎﻥ)
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﺮّ ﻭ ﺗﺎﺝ
ﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﺼﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺷﺪﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻓﺮﮔﺎﻥ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﻰ ﮔﺸﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺳﻮﺁﻟﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ
ﺭﺍﻳﺞ ﻭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻗﺒلی
ﺪﺭ ﻣﻴﺂﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻴﻠﻰ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﺍﺣﺎﺩﻳﺶ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻧﺒﻮﺩﻩ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﺩبی ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﻳﻚ ﮐﻠﺎﻍ ﺭﺍ ﭼﻬﻞ
ﮐﻠﺎﻍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث ﻳﻚ
ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ  ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ) : ﻟﺄﻧّﻪ ﻣﺘﻔﺮﻕ
ﺍﻟﺂﻳﺎﺕ ﻭ ﺍﻟﺴﻮﺭ
ﺍﻧﺰﻟﺖ
ﻓﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﺄﻟﻮﺍﺡ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﺼﺤﻒ
ﻭ ﺍﻟﺘﻮﺭﺍة ﻭ ﺍلاﻧﺠﻴﻞ
ﻭ ﺍﻟﺰﺑﻮﺭ ﺍﻧﺰﻟﺖ
ﮐﻠّﻬﺎ ﺟﻤﻠﻪ ﻓﻰ
ﺍﻟﺄﻟﻮﺍﺡ ﻭ ﺍﻟﻮﺭﻕ
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﻳﺎﺕ ﻭ
ﺳﻮﺭﻩ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.( ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﭼﻮﻥ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺁﻳﺎﺕﻭﺳﻮﺭﻩﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﺎﻡ ﻓﺮﻗﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺘﺐ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺰ ﻫﻢ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﺳﻮﺭﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻳﺎﺕ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺟﺰﺋﻰ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﻤﻮﻋﺎﺕ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻳﻚ ﺳﻮﺭﻩ ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻘﺎﻟﻪﺍﻯ ﻣﺘﺼّﻞ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ  ﺟﺰ ﻳﻚ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﮐﺮﺩ.ﺑﺎﺯ ﺗﻔﺮﻗﻪ
ﻭ ﺟﺪﺍ ﺳﺎﺯﻯ ﻓﺮﻗﺎﻥ
ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻳﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺳﻮﺭﻩﻫﺎ ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩﻫﺎﻯ ﻋﻮﺍﻟم
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ قُرّه
ﺑﺎ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﻳﻦ قُرّه
ﻫﺎ ﺩﺭ ﻓﺮﻳﺎﺑﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻓﺮﻕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﻓﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻏﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻗﺮﺁﻥ ﻳﺎ ﺩﻭ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭ ﺁﻳﻪ ﺁﺧﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺩﻭ ﺳﻮﺭﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺗﻘرَبّ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ(ﺩﻧﺎ
ﻭﺗﺪﻟﻰ) ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﺑﻘﻴﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﮔﺎﻧﻪ  ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﻗﺎﻥ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﻭ ﺻﺤﻒ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺘﺐ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻟﻮﺡ
ﺳﻨﮕﻰ ﻳﺎ ﮐﺎﻏﺬ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
( ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺭﺍ ﻭﺣﻰ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻳﮑﺠﺎ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪﻩ ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﻧﻴﺴﺖ  ﮐﻪ ﺭﻭﻯ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻟﻮﺍﺡ ﺳﻨﮕﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﻟﻮﺡ
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ) ﺳﺮﻳﻊ ﺍﺳﺖ
) ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻭﺯﺑﻮﺭ ﻫﻤﮕﻰ ﻳﮑﺠﺎ
ﺟﻤﻠﮕﻰ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻧﺪ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺻﺤﻴﻔﻪ ﮐﺎﻏﺬ
( ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﭘﺎﺳﺨﻬﺎ
ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻥﺴﺎﺋﻞ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
.

حدیث 3828 - از
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ
(ﺝ13ﺹ237 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻠّﺖ ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻓﺮﻗﺎﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﻧﺎﻡ  ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ .( ﻓﺮﻗﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﻴﻮﻉ ﻧﺎﻡ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺎﻡ ﮐﺘﺎﺏ  ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﺩﻭ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪ  ﺩﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ لاﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﺘﺐ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﻓﺮﻗﺎﻥ  ﻫﻤﺎﻥ (ﻓﺮﮔﺎﻥ)
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﺮّ ﻭ ﺗﺎﺝ
ﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﺼﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺷﺪﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻓﺮﮔﺎﻥ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﻰ ﮔﺸﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺳﻮﺁﻟﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ
ﺭﺍﻳﺞ ﻭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻗﺒلی
ﺪﺭ ﻣﻴﺂﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻴﻠﻰ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﺍﺣﺎﺩﻳﺶ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻧﺒﻮﺩﻩ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﺩبی ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﻳﻚ ﮐﻠﺎﻍ ﺭﺍ ﭼﻬﻞ
ﮐﻠﺎﻍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث ﻳﻚ
ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ  ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ) : ﻟﺄﻧّﻪ ﻣﺘﻔﺮﻕ
ﺍﻟﺂﻳﺎﺕ ﻭ ﺍﻟﺴﻮﺭ
ﺍﻧﺰﻟﺖ
ﻓﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﺄﻟﻮﺍﺡ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﺼﺤﻒ
ﻭ ﺍﻟﺘﻮﺭﺍة ﻭ ﺍلاﻧﺠﻴﻞ
ﻭ ﺍﻟﺰﺑﻮﺭ ﺍﻧﺰﻟﺖ
ﮐﻠّﻬﺎ ﺟﻤﻠﻪ ﻓﻰ
ﺍﻟﺄﻟﻮﺍﺡ ﻭ ﺍﻟﻮﺭﻕ
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﻳﺎﺕ ﻭ
ﺳﻮﺭﻩ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.( ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﭼﻮﻥ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺁﻳﺎﺕﻭﺳﻮﺭﻩﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﺎﻡ ﻓﺮﻗﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺘﺐ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺰ ﻫﻢ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﺳﻮﺭﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻳﺎﺕ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺟﺰﺋﻰ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﻤﻮﻋﺎﺕ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻳﻚ ﺳﻮﺭﻩ ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻘﺎﻟﻪﺍﻯ ﻣﺘﺼّﻞ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ  ﺟﺰ ﻳﻚ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﮐﺮﺩ.ﺑﺎﺯ ﺗﻔﺮﻗﻪ
ﻭ ﺟﺪﺍ ﺳﺎﺯﻯ ﻓﺮﻗﺎﻥ
ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻳﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺳﻮﺭﻩﻫﺎ ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩﻫﺎﻯ ﻋﻮﺍﻟﻤﺎﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
قُرّه ﺑﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﻳﻦ
قُرّه ﻫﺎ ﺩﺭ ﻓﺮﻳﺎﺑﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻓﺮﻕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﻓﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻏﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻗﺮﺁﻥ ﻳﺎ ﺩﻭ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭ ﺁﻳﻪ ﺁﺧﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺩﻭ ﺳﻮﺭﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺗﻘرَبّ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ(ﺩﻧﺎ
ﻭﺗﺪﻟﻰ) ﺩﺭ  ﺳﺎﻳﻪ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﺑﻘﻴﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﮔﺎﻧﻪ  ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﻗﺎﻥ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻮﺍﺡ ﻭ ﺻﺤﻒ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪﻩ (ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺘﺐ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻟﻮﺡ
ﺳﻨﮕﻰ ﻳﺎ ﮐﺎﻏﺬ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
( ﻳﻌﻨﻰ  ﻣﺤﻤﺪ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺭﺍ
ﻭﺣﻰ ﻳﻚ ﺑﺎﺭﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻳﮑﺠﺎ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪﻩ ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﻧﻴﺴﺖ  ﮐﻪ ﺭﻭﻯ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻟﻮﺍﺡ ﺳﻨﮕﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﻟﻮﺡ
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ) ﺳﺮﻳﻊ ﺍﺳﺖ
) ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻭﺯﺑﻮﺭ ﻫﻤﮕﻰ ﻳﮑﺠﺎ
ﺟﻤﻠﮕﻰ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻧﺪ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻟﻮﺍﺡ  ﻳﺎ ﺩﺭ ﺻﺤﻴﻔﻪ
ﮐﺎﻏﺬ ( ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﺳﺨﻬﺎ ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻥﺴﺎﺋﻞ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
.

حدیث
3805 اﺯﺍﻣﺎم عسکریﺎﺳﺖ(ﺝ13ﺹ 162ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻮﻗﺎل
ﺮﺟل ﻤؤﻤﻥ ﻤﻥ ﺁل ﻔﺮﻋﻮﻥ
ﻳﮑﺘم
اﻳﻤﺎﻧﻪ ﻭﻣﺮﺩﻯ آل
ﻔﺮﻋﻮﻥ  ﺩﺭﺣﺎﻟﻳﮑﻪ
ﮐﺘﻤﺎﻥ
اﻳﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ  ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮕﻔﺖ: (ﺭجَلّ)
ﻳﺎ ﻣﺮﺩی
اﺯﻫﺮ ﮐﺎﻣل ولایت
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ که ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ  ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻞ  ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻮﺳﻮﻯ  ﺑﻨﺎم
ﺤﺰﺑﻴل ﻴﺎ
ﺣﺰﺏ ایل الله
ﻭ ﺣﺴﻘﻴل ﺒﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ اﻭ سلوک
الهی ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻨﻬﺎﺋﻴﺎﻭﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﺎ
ﻗﻮم
اﺗّﺒﻌﻮنی
ﺃﻫﺪﮐم ﺳﺒﻴل
و راه ﺮﺷﺎﺩ ﺍﻯ
ﻘﻮﻡ (ﺍﻭم
کنندگاﻥ  ﻣﺮﺍ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ و پب
روی ﮐﻨﻴﺪ ﺗﺎ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﺭﺷﺎﺩ
و کمال ﻣﻴﺪﻫﻢ (
ﺗﺒﻌﻴﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻥ
اﺯﮐﺎﻣل الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی  ﻭ
ﺳﭙس
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عملی ﺩﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ  ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺗﻌﺎل ی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎلاﺗﺮﻯ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻳک
کاﻣل الهی
ﻮﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ(ﺳﺒﻴﻞ)
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺭﺍه
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺭﺷﺎﺩ)
ﻫﻤﺎﻥ اﺭﺷﺎﺩ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ  ﻭﻳﺎﺭُ
ﺷﺪ ﺑﻠﻮغ عق لی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ که
ﺑﺎ ﺭﺷﺪ ﺟﺴمی ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ  ﺭﺷﺪ
ﺟﺴمی ﺎﺯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﻮ
ﺭﺷﺪ ﻣﻌﺮفی اﺯﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ  ﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺭﺷﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺮﺷﺪ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫﻨﻰ  ﺍﻣﮑﺎﻥ
اﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺭﺷﺪ
ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.) ﺍﻣﺎم عسکری
ﻀﻤﻨﺎ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺩ ﺟﺰﺍم
ﺪﺍﺷﺖ  ﻭ ﻓﻠج
ﺪﺭ ﺩﺳﺖ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﻮضع
ﻤﺪﺍم ﻘﻮم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻄﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻗﺒلی
عمو ﺯﺍﺩﻩ ﻭ
ﻭﻟﻴﻌﻬﺪ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺠﺰﺍ ﻣﻰ ﺮﺍ ﻧﻴﺰﻧﺪﺍﺷﺘﻪ.ﻭسپسﺍﻣﺎﻣعسکریﺪﺭﺑﺎﺭﻩﺁﻳﻪ
ﻓﻮﻗﺎﻩ الله ﺳﻴّﺌﺎﺕ
ﻣﺎ ﻣﮑﺮﻭﺍ ﻳﻌنی
ﻤؤﻤﻥ ﺁل
ﻔﺮﻋﻮﻥ که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺗﻮﻃﺌﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺤﻔﻈ
ﮐﺮﺩ ﺍﺯ ﻗﻮل
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ: ﻮالله
ﻟﻘﺪ
ﻗﻄّﻌﻮﻩ
ﺍﺭﺑﺎ ﺍﺭﺑﺎ  ﻭﻟﮑﻥ
ﻮﻗﺎﻩ الله  ﺃﻥ
ﻴﻔﺘﻨﻮﻩ فی
ﺪﻳﻨﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ (ﻭﻗتی
ﻔﺮﻋﻮﻥ ﺒﺎ
ﺧﺒﺮ) ﺍﻭﺭﺍ
ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ
ﮐﺮﺩ.ﻭلﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺣﻔﻈ
کرﺩ  ﮐﻪ
ﻧﮕﺬﺍﺷﺖ ﺩﺭ
ﺩﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻔﺘﻮﻥ و فریب خورده
گرﺩﺩ. (ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭﺑﻠﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﺳﺎﻟک
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺻﺪق اﺩﻋﺎﻯ
ﭙﻴﻤﺎﻥ اﻭﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﮐثر ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎق
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺍﺯ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺴﻠﺎﻣﺖ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﻭﺟﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺸﻬﺪﺍﻯ
ﺪﺭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ  ﺗﺮک
ﺒﺸﺮﻳّﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﻭﺑﺎ
ﻗﺒﻮل هرﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﺨﻮﺩ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ (ﺃﻣﺮ)
ﻳﻌنی ﺮﻭﺵ
ﺳﻠﻮک اﻭ ﻭ ﻧﻪ
ﺩﻳﻥ ﺮﺳﻤﻰ.
ﻭﺑﻬﺮﻋﻠّﺘﻰ  ﺑﻘﻮ ﻤﻮلا
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
هرﮔﺎﻩ لاﺯم
ﺸﺪ  ﮐﻪﺣتی ﻤﻨﮑﺮ
ﺩﻳﻦ ﺭﺳمی
ﺨﻮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﻔﻈ
کرﺩ.

حدیث
3806 - ﺍﺯ ﺍﺑﻦ عَبّاس
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ163 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺧﻮﺩ ( ﺗﺄﻣﻠّﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺘﻤﺎﻡ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺳﻠﻮﻙ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ) ﻋﻄﺮ ﺩﻟﻨﺸﻴﻥ
اﺣﺴﺎس ﮐﺮﺩﻡ. ﮔﻔﺘﻢ
ﺍﻳﻦ ﭼﻴﺴﺖ
؟ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ  (
ﻣﻨﺒﻊ ﻫﻤﻴﺸگی
اﻟﻬﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻨﺒﻊ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺧﺒﺮ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ )
ﮐﻪ ﻭﻯ ﻣﺸّﺎﻃﻪ
ﺁﻝ ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺍﺳﺖ
(ﺁﺭﺍﻳﺸﮕﺮ ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ)
ﻭﻗﺘﻰ ﺷﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﺶ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﮔﻔﺖ
ﺑﺴﻢ الله ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺧﺘﺮ ﻓﺮﻋﻮﻥ  ﮐﻪ ﺳﺮﺵ ﺁﺭﺍﻳﺶ
ﻣﻴﺸﺪ  ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺑﺄﺳﻢ
ﭘﺪﺭم گفتی ؟
ﺁﺭﺍﻳﺸﮕﺮ ﮔﻔﺖ
ﻧﻪ  ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻣﻦ
ﻭ ﺗﻮ ﻭ ﭘﺪﺭﺕ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺧﺘﺮ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺑﺎﺻﺮﺍﺭ ﺑﻔﺮﻋﻮﻥ
ﺍﻃﻠﺎع ﺪﺍﺩ. ﻭ ﺯﻥ
ﻣﺸّﺎﻃﻪ ﺭﺍ  ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﻭلاﺩﺵ
ﺭﺍ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻧﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺷﻴﺮﺧﻮﺍﺭﺵ ﺭﺳﻴﺪ
ﻃﻔﻞ ﻤﺎﺩﺭﺵ
ﮔﻔﺖ ﺻﺒﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺮﺣﻖ
ﻫﺴﺘﻰ. ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺘﻨﻮﺭ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ
ﺷﺪ ( ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺷﺪﻥ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ  ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺷﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ ﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ ﻋﻠﻨﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻮلا ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻩ  ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺷﺪﻳﺪ ﺑﻤﻦ ﻧﻴﺰ
(ﺳﺐّ) ﻭ ﻓﺤﺶ ﺑﺪﻫﻴﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ
ثوﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺒﺎﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﮑﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺃﻣﻮﻯ ﺳﺐّ
ﻋﻠﻰ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻭ ﺭﺳﻤﻰ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﻭﻣﺠﺎﻟس ﻭﻋﻆ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩ.ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺁﺭﺍﻳﺸﮕﺮ
ﻣؤﻤﻦ ﺑﺎ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺯﻥ ﻓﺮﻋﻮﻥ ﮐﻪ ﻣؤﻤﻦ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ ﺣﺰﺑﻴﻞ
ﻣﺮﺩ ﻣؤﻤﻦ
ﺩﺭ ﺩﺭﺑﺎﺭ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﺯﻥ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺁﺳﻴﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻳﻦ ﺯﻥ
ﺭﺍ ﭼﻬﺎﺭ ﻣﻴﺦ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﺸﺘﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪﻓﺮﻋﻮﻥ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ(ﺍﻭﺗﺎﺩ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ( ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺑﻌﻠّﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ  ﮐﻠﻴّﻪ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻧﺸﺪﻩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ . ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﻭﻧﻪ ﺑﺪ ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ.ﺍﻳﻦ
ﺃﺣﺎﺩﻳﺶ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻴﺒﻮﺩﻩ ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺳﺮﺍﺋﻰ ﺍﺯ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﮕﺮﻓﺖ.

حدیث
3807 - اﺎﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ178 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ  ﻭ ﺍﺩﺧﻠﻮﺍ
ﺍﻟﺒﺎﺏ ﺳُﺠّﺪﺍ
ﺍﻥ ﺫﻟﻚ
ﺣﻴﻦ ﻓﺼﻞ ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﻦ ﺃﺭﺽ ﺍﻟﺘﻴﻪ
ﻓﺪﺧﻠﻮﺍ ﺍل
عمرﺍﻥ  ﻭ ﮐﺎﻥ ﺑﻨﻮ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺃﺧﻄٴﻮﺍ ﺧﻄﻴﺌﻪ  ﻓﺄﺣﺐ الله
ﺃﻥ ﻳﻨﻘﺬﻫﻢ ﻣﻨﻬﺎ
ﺍﻥ ﺗﺎﺑﻮﺍ  ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻬﻢ
ﺍﺫﺍ
ﺍﻧﺘﻬﻴﺘﻢ ﺍﻟﻰ
ﺑﺎﺏ ﺍﻟﻘﺮیة ﻓﺎﺳﺠﺪﻭا
ﻭ ﻗﻮﻟﻮﺍ ﺣُﻄّﻪ
ﺗﻨﺤﻄّ ﻋﻨﮑﻢ
ﺧﻄﺎﻳﺎﮐﻢ  ﻓﺄﻣّﺎ
ﺍﻟﻤﺤﺴﻨﻮﻥ ﻓﻔﻌﻠﻮﺍ
ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺍ ﺑﻪ  ﻭ ﺃﻣّﺎ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻇﻠﻤﻮﺍ  ﻓﺰﻋﻤﻮﺍ
ﺣﻨطة ﺣﻤﺮاء   ﻓﺒﺪﻟﻮﺍ
ﻓﺄﻧﺰﻝ الله ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﺟﺰﺍ (ﭼﻮﻥ اﻳﻦ ﺑﺎﺏ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺳﺠﺪﻩ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩی
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﺪ
ﻭﺳﺎﻟکی که ﻭﺍﺭﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻣﺴﺎﺟﺪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺩﺭﻯ
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻪ  ﺗﺎ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ(ﺣﻄّﻪ)
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ  ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺭﻯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭ آثار ﺁﻥ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ  ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺸﻮﺩ ) ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ(ﺗﻴﻪ)
ﺟﺪﺍ ﺷﺪ  ﻭ ﻭﺍﺭﺩ(ﻋﻤﺮﺍﻥ)ﮔﺮﺩﻳﺪ.(
ﺍﻳﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ  ﻃﺮﻳﻘﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻏﻔﻠﺖ  ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻝ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﮔﻢ ﮔﺸﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺳﺮ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺎﺯ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻮﺳﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻭﺭﻭﺩ ﻗﻮﻡ (ﻳﻬﻮﺩ
ﻣﺼﺮﻯ)
ﺑﺎﻭﺭﺷﻠﻴﻢ  ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻣﻬﺎﺟﻢ
ﻣﺼﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻭ ﺗﻌﺼّﺐ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﻗﻮﺍﻡ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺘﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﺯ ﻫﻨﺪ  ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﭘﺎﮐﺴﺘﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻗﻮﻡ ﻫﻨﺪﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﮋﺍﺩ
ﻫﻨﺪﻯ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺘﺎﻧﻰ ﻫﺎ
ﺗﺎ ﭼﻨﺪﻯ ﻗﺒﻞ ﺑﺎ
ﻫﻨﺪﻳﺎﻥ ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ
ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﺋﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ)ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺧﻄﺎ
ﮐﺮﺩﻩﺑﻮﺩﻧﺪ  ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕﺑﺪﻫﺪ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ.
(ﺧﻄﺎﻯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻏﻔﻠﺖ ﺩﺭﺍﺯ ﻣﺪﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺧﻄﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻭﺍﺳﺖ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ  ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ.ﻟﺬﺍﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ پسﻭﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟّﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ
) ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻴﺪ
(ﺗﻮﺑﻪ ﺍﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﻨﺎﻩ ) ﭼﻮﻥ
ﺑﺒﺎﺏ(ﻗﺮﻳﻪ)ﺭﺳﻴﺪﻳﺪ
ﺳﺠﺪﻩ ﮐﻨﻴﺪ.( ﻗﺮﻳﻪ
ﻭ ﺩﻫﺴﺘﺎﻥ  ﺍﮔﺮ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺎﺏ ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺠﺪﻩ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻥ ﻨﻤﻮﺩ.
(ﻗﺮﻳﻪ) قُرّهﮔﻴﺮﻯ
ﻭﮔﺮﻳﻪ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻭﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺭﻭ ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﻙ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺧﻮﺩ ﮔﺮﻳﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪﺍﻳﻦ(ﮔﺮﻳﻪ
ﻭقُرّه) ﮔﻴﺮﻯ ﺣﺪاکثر
ﺗﻮﺳّﻞ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺁﻣﻴﺰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺯﮔﺬﺷﺘﻪ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻣﻴﺪ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻋﺠﻠﻪ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ  ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ(ﺣﻄّﻪ).ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺣﺘﻤﺎ
ﻣﻨﺤﻄّ ﻭ ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.( ﺣﻄّﻪ ﺧﻠﺎﺻﻪﺍﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻮﺯﺵ
ﻣﻴﻄﻠﺒﺪ ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺁﻣﺮﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ ) ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ(ﻣﺤﺴﻦ)
ﺑﻮﺩﻧﺪ ( ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ
) ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ.(
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺳﺠﺪﻩ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺣﻄّﻪ
ﮔﻔﺘﻦ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
) ﺍﻣﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺩ ﺳﺘﻢ ﮐﺮﺩﻧﺪ
( ﻭ ﺩﺭ ﻇﻠﻤﺖ ﺟﻬﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ) ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺣﻄّﻪ ﺑﺤﻨﻄﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ
( ﮔﻨﺪﻡ ﺳﺮﺥ ﮐﻪ ﻧﺎﻥ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺁﺭﺩﻫﺎ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ
) ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻦ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﺟﺰ ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺟﻬﻨﻢ
ﺩﺍﺩ. ( ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻔﺎﻕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺑﻬﺮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭ ﺩﻳﻨﻴﮑﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ.

حدیث
3808 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ182 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻧﻮمة ﺍﻟﻐﺪﺍة
ﻣﺸﻮمة  ﺗﻄﺮﺩ
ﺍﻟﺮﺯﻕ ﻭ ﺗﺼﻔّﺮ
ﺍﻟﻠّﻮﻥ  ﻭ ﺗﻐﻴّﺮﻩ
ﻭ ﺗﻘﺒّﺤﻪ ﻭ ﻫﻮ
ﻧﻮﻡ ﮐﻞّ ﻣﺸﻮﻡ
ﺍﻥ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﻳﻘﺴّﻢ ﺍﻟﺄﺭﺯﺍﻕ
ﻣﺎ ﺑﻴﻦ ﻃﻠﻮﻉ ﺍﻟﻔﺠﺮ
ﺍﻟﻰ ﻃﻠﻮﻉ
ﺍﻟﺸﻤس ﻭ ﺍﻳّﺎﮐﻢ
ﻭ ﺗﻠﻚ ﺍﻟﻨﻮﻣﻪ
ﻭﮐﺎﻥ ﺍﻟﻤَﻦّ
ﻭ ﺍﻟﺴﻠﻮﻯ ﻳﻨﺰﻝ
ﻋﻠﻰ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﻦ ﻃﻠﻮﻉ ﺍﻟﻔﺠﺮ
ﺍﻟﻰ ﻃﻠﻮﻉ ﺍﻟﺸﻤﺶ
ﻓﻤﻦ ﻧﺎﻡ
ﺗﻠﻚ ﺍﻟﺴﺎعة  ﻟﻢ ﻳﻨﺰﻝ
ﻧﺼﻴﺒﻪ  ﻭ ﮐﺎﻥ ﺍﺫﺍ
ﺍﻧﺘﺒﻪ  ﻠﺎ ﻳﺮﻯ ﻧﺼﻴﺒﻪ
ﺍﺣﺘﺎﺝ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺴﻮﺁﻝ
ﻭ ﺍﻟﻄﻠﺐ ﺧﻮﺍﺏ
ﺻﺒﺢ ﮔﺎﻫﻰ ﺷﻮﻡ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻃﺮﺩ ﺭﺯﻕ ﻣﻴﺸﻮﺩ.(
ﮐﻢ ﺷﺪﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﻭ ﺭﻧﮓ ﻭﺭﻭ
ﺯﺭﺩ ﻭ ﺯﺷﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺏﺭﺍ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻨﮕﻴﻦ
( ﺧﻮﺍﺏ ﻏَﺪﺍﺕ ﻳﺎ
ﺻﺒﺢ ﮔﺎﻫﻰ ﺯﻭﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻧﺪ  ﺗﺎ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻃﻠﻮﻉ ﮐﻨﺪ. ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﺎﻳﻦ ﺳﺤﺮ
ﺧﻴﺰﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ) ﻭ ﺷﻮﻡ
ﺑﻮﺩﻥ ﻋﮑﺶ ﺳﻌﻴﺪ
ﻭﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭ ﺧﺎﺹ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺎ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ) ﭘس ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺍﺏ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ (ﻣﻦ
ﻭ ﺳﻠﻮﻯ) ( ﮔﺰﻧﮕﺒﻴﻦ
ﻏﺬﺍﻯ ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺘﻬﺎ  ﮐﻪ ﻏﺬﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﻣﻴﻮﻩ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ
ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘّﻰ
ﻋﻠﻒ ﻭ ﺳﺒﺰﻳﺠﺎﺕ
ﻭﺣﺸﻰ. ﺑﺎﺯ(ﻣﻦ) ﺭﺯﻕ
ﺑﺎ ﻣﻨّﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺳﻠﻮﻯ)ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭ ﺩﻟﺨﻮﺷﻰ ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ
ﺭﺯﻕ
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ) پس ﻫﺮ کس ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻋﺖ ﺨﻮﺍﺑﺪ
ﻧﺼﻴﺒﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
(ﺍﺯ ﺭﺯﻕ ﮔﺰﻧﮕﺒﻴﻦ.ﮐﻪﺑﺎ
ﻃﻠﻮﻉ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﻮﺭﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻧﺼﻴﺐ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭ ﮔﺪﺍﺋﻰ
( ﻏﺬﺍ ) ﻧﻴﺴﺖ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻳﺎ اسراء
ﻃﻠﺒﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍ ﻭ ﮐﻮﻩ
ﻭ ﺟﻨﮕﻞ عَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻏﺬﺍﻯ ﻃﺒﻴﺘﻌﺖ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻏﺬﺍﻯ ﺭﺣﻤﺖ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﻰ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ.

حدیث
3809 - اﺯ ﺍﻣﺎم عسکری
اﺳﺖ(ﺝ13ﺹ1ض82 بحاﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁنی
ﻮ
ﻇﻠﻠّﻨﺎﻋﻠﻴﮑم
اﻟﻐﻤﺎﻡ
ﻭﺃﻧﺰﻟﻨﺎﻋﻠﻴﮑم
اﻟﻤَﻥّ ﻮ
ﺍﻟﺴﻠﻮﻯ  ﮐﻠﻮﺍﻣﻥ
ﻄﻴّﺒﺎﺕ
ﻣﺎﺭﺯﻗﻨﺎﮐﻢ  ﻭﻣﺎ
ﻇﻠﻤﻮﻧﺎ ﻭﻟﮑﻥ
کاﻧﻮﺍ
ﺃﻧﻔﺴﻬم
ﻴﻈﻠﻤﻮﻥ (ﺑ ﺮﺷﻤﺎ ﺃﺑﺮﻫﺎ
ﺭ ﺍﺳﺎﻳﻪ بان
ﮐﺮﺩﻳﻢ. ﻭﺑﺮ
ﺷﻤﺎ
ﮔﺰﻧﮕﺒﻴﻥ
ﺨﻮﺭﺍکی
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻳم ﭙس
ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ها ﺨﻮﺭﻳﺪ. ﻭلی
اﻳﻨﺎﻥ
ﺴﺘﻤﮕﺮ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺃﻯ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ (ﻫﺮﺳﺎﻟک
اﺳﺮاء ﻄﻠﺐ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﻤﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ  ﮐﻪ
ﻭﺳﺎﻟک الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺣتی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﺍﺯﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل هستند
ﻭﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻴﻬﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ)
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺷﻤﺎ
ﺃﺑﺮﻫﺎ ﺳﺎﻳﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻴﻢ  ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻴﻪ ﻭﺩﺭبدﺭﻯ
ﻮﮔﻤﮕﺸﺘگی
ﺨﻮﺩ  ﺍﺯ
ﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﺳﺮﻣﺎﻯ ﻤﺎﻩ
ﺣﻔﻆ ﮔﺮﺩﻳﺪ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ (ﻏﻤﺎم ﻮ
ﺃﺑﺮﻫﺎ) ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ( ﻏﻤﻬﺎ
ﻭ ﻗﺒﺾ)ﺭﻭحی
ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ  ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
کنندﻩ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻨﺎ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ عَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ  ﺳﺎﻳﻪ
ﺑﺎﻥ ﻮ ﺭﻭﭘﻮﺵ
ﺳﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. (ﺗﻴﻪ)
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ  ﭼﻬل
ﺴﺎل ﺮﺍﻩ ﮔم
کرﺩﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻮﺳﻰ  ﭘس
ﺍﺯﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺴﺮخ
ﺧﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺍﺭﺩ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴم
ﺸﻮﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴم ق
شری ابراهیمی اﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻓﺎع
ﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻮﺳﻴﺒﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ  ﻭﺩﺭعَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﺻﺤﺮﺍ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺎﺯﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﻏﻔﻠﺖ
ﺣﻴﻮﺍنی نوع بشری
ﻮﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺴتی
ﺘﺎ ﭼﻬل ﺴﺎل
لﺯﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ  ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ سلوک الهی
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺪﺕ
ﺍﺯﻋﻤﺮ ﺭﺍ ﮔم
ﻤﻴﮑﻨند .ﻭﻫﺮﭼﻪﮐﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ  ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺠﺴﺘﻨﺪ  ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺤﮑﻢ(ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﮔﺸﺘﻦ)
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ  ﻭﺣﺮﮐتی
ﻤﺪﺍﺭﻯ
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ) ﻭﺃﻧﺰﻟﻨﺎ
ﻋﻠﻴﮑم اﻟﻤﻥّ ﻭﺍﻟﺴﻠﻮﻯ
ﻮ ﺑﺮﺷﻤﺎ
ﻣَﻥّ ﻴﺎ
ﺗﺮﻧﺠﺒﻴﻥ
ﻨﺎﺯل کرﺩﻳﻢ  ﮐﻪ ﺭﻭﻯ
ﺪﺭﺧﺘﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ می ﻧﺸﺴﺖ
ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻧﺪ (
ﻣﻥِّ ﻴﺎ
ﮔﺰﻧﮕﺒﻴﻦ  ﺗﺮﺷح
ﺤﻘﻨﺪﻯ ﺮﻭﻯ
ﺒﺮﺧی
اﺯﺩﺭﺧﺘﺎﻥ  ﭼﻮﻥ
ﺻﻤﻎ  ﮐﻪ
ﻏﺬﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭعَزّﻟﺖ
ﺻﺤﺮﺍئی ﻮ
ﺟﻨﮕلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻥّ ﻴﺎ ﻣِﻨّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺷﺎﻣل
کششها ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺍﻭﻗﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮئی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻭﺳﻠﻮﻯ  ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﺮﻧﺪﻩ (آﺳﻤﺎﻧﻰ)
ﭼﺎق ﺧﻮﺵ ﻣﺰﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﺒﺮﺳﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺷﺖ  ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺻﻴﺪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ (ﺳﻠﻮﻯ
ﺒﺎﺯ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺧﺎﻃﺮ  ﻭﺗﺴﻠّﻯ
ﺴﺎﻟﻚ  ﺑﺎﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﺣﻮﺍل ﺮؤﻴﺎئی
ﻤﺪﺍﻭم ﺒﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﻭ
ﺩﻟﺨﻮﺵ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻛﻪ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ  ﺑﺎﻏﻤﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی
ﻮﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺩﺭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ
ﺗﺴﻠّﻯ ﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣتی گرﻣﺎﻯ
ﺮﻭﺯ ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻯ
ﺸﺐ ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
ﻨﻴﮑﻮﻯ ﻤﺎ
ﺑﺨﻮﺭﻳﺪ  ﻭﺷﮑﺮ
ﻧﻌﻤﺖ ﻣﻥ کنید .ﻭ
ﺗﻌﻈﻴم هرﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
عظمت ﺩﺍﺩﻩﺍم
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻭﻗﺎﺭ ﺩﺍﺩم
ﺘﻮﻗﻴﺮ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ .
ﮐﺴﺎﻧﻴﺮﺍ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
گرﻓﺘﻪﺍﻡ  ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻧﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (
ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺠﺴمی
ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ ﺬﻫﻥ
ﻮﮐﺸﺸﻬﺎﻯ ﺮﻭﺍنی
ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺑﺘﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﻌﺮفی
ولایت ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳل
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ  ﺩﺭﻫﺮ
ﻳﻜﺎﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺭﻫبر ﺯﻣﺎﻥ
هستند. ﻭ
ﺁﻟﻄﻴّﺐ ﺍﻭ
ﺑﺎﺯ ﻭلاﻳﺖ الهی
ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻘﺶﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اﻭل ﺎاﻟﻌﺰم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ  ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ زنره
ﻣﺤﻤﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻔﺴّﺮ ﺍﻣﺎم عسکری
ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻣؤﻤﻨﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ  ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻮﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ  ﺑﺎﺯ
ﺍﺣﻤﺪ ﻳﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺤﻤﺪ  ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺗﻌﻈﻴﻢ)
ﺑﺰﺭگ ﻨﻤﻮﺩﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻭﺗﻌﻈﻴم
ﻮ ﺗﮑﺮﻳم ﻮ
ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﺰﺍﻳﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ الهی ﺨﻮﺩ.
ﻭ ﺗﻮﻗﻴﺮ ﻳﺎ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ  ﺑﺎﺯ قُرّهﮔﻴﺮﻯ
ﻴﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ  ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
قُرّهﮔﻴﺮﻯ
اﺯﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. قُرّهﮔﻴﺮﻯ
همرﺍﻩ ﮔﺮﻳﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﺴﺎﻟک
ﭙﺸﻴﻤﺎﻥ اﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩ  ﮐﻪ ﺭﻭ ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﻧﺪﺑﻪ
ﻭﻣﺤﺮﺍﺏ ﺧﻮﺩ  ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭﻋﻔﻮ الهی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻋﻬﺪ ﻭ ﻣﻴثاق ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ  ﮐﻪ ﺭﻭح
ﻤﺘﻌﻬﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ  ﺗﻮﻟﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﮑﻤﺎلاﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ  ﺍﺯﻃﺮﻳﻘت
و اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ (ﻣﻴثاﻕ)
ﺑﺎﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺒﺎ ﺑﻨﺪ ﻭ
ﻃﻨﺎﺏ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻮﮔﻨﺪ  ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺗﺒﻄ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋﻢ  ﺍﻳﻥ
ﻮﺍﺑﺴﺘگی ﺮﺍ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ ﻗطع
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. (ﻃﻴّﺐ)
ﺧﻮﺩ ﺷﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻪ  ﻭﺧﻮﺩ
ﻃﺒﻴﺐ ﺷﻔﺎ
ﺩﻫﻨﺪﻩ  ﻭ ﻧﻴﻜﻮ
ﺧﻮﺏ ﮔﺮﺩﻳﺪ  ﮐﻪ
ﺗﻮﺻﻴفی اﻟﻬﻰ  ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(آل ﻤﺤﻤﺪ)
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ  ﺗﺎﻇﻬﻮﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ ﺃﻫل
ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻮ ﻧﻴﮑﻮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﮔﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻗﺎﺭ ﺩﺍﺩﻩ  ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺻﻮﺭﺕ الهی
کرﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﻗﺒﻠﻪﮔﻴﺮﻯ
ﺪﺭﺁﻧﻬﺎ  ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﻣﺎ ﻇﻠﻤﻮﻧﺎ  ﻤاﺑﺪﻟﻮﺍ
(ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻮﺳﺮﮐﺸی ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ)
ﺑﻤﺎ ﺳﺘم
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺍﻗﺪﺍم
ﺒﺘﺒﺪﻳل ﺃﻣﺮ الهی
کرﺩﻩ. ﻭﻭﻓﺎﻯ
ﺒﻌﻬﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ (ﺑﺎ
ﺗﺒﺪﻳل ﺃﻣﺮ
ﺩﻳنی ﻮ الهی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮ تعبّد
ﻣﺬﻫﺒﻰ  ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﺘﻮﺳّل ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻭلی
ﺒﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺗﻮﺳل ﺠﺴﺘﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻯ که ﻫﻤﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ (ﺃﻣﺮ
ﺧﺪﺍ) ﺍﻧﺠﺎ
ﻣﺴﻠﻮک ﻮ
ﻭﻓﺎﻯ
ﺒﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﺎﺭﻯ که
ﺑﺪﺍﻥ ﺘﻌﻬﺪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ  ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻔﺮ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧمی ﭙﺬﻳﺮﺩ (
ﺟﻬل ﺠﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﻣﺎنع
ﻮﺭﻭﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﻤﻤﻠﮑﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ سلوکی
هر شش ولایت
نوع بشری آدم
تا خاتم محمد
ﻋﻮﺍﻣل الهی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭلی ﺘﺠﺎﻫﻞ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺪﻳﻥ
ﺪﺍﺭﻯ ﺒﻮﺩﻩ  ﺑﺎﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ  ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥگاﻭ
ﭘﺮﺳتی ﻮ ﺻﻨم
ﭙﺮﺳتی اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﻣﻄﺮﻭﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻭﺍﺭﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺷﻮﻧﺪ.(ﺳﻠﻄﺎﻥ
ﺨﻮﺩ) ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺗﺴﻠﻄ اﻟﻬﻰ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ ﺒﺎلاﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﻣﻤﺎﻟﻚ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ ﻋﻮﺍﻟم
ﺸﻬﻮﺩﻯ  ﻭﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺪﺭ ﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﻭ
ﺑﺎلاﺗﺮ  ﺩﺭﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﮐﻪ (ﻣﺎﻝ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ (ﻣﺎﻟﮑﻴﺖ)
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺪﻫﺪ
ﻳﺎ ﻧﺪﻫﺪ. (ﻗﺪﺡ) ﻋﮑس
ﻣﺪح ﻮﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻘﺪﻭح
ﻴﺎ ﻣﺬﻣﻮم عکس
ﻣﻤﺪﻭج ﻴﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺍﺳﺖ) ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻣؤﻤﻦ  ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺴﻠﻄﺎﻥ ﻤﺎ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺪﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻮﻗﺎﻟﻮﺍ
ﻏﻴﺮﻣﺎ ﺑﻪ
ﺍُﻣﺮﻭﺍ  ﻭﻟم
ﻴﻔﻮﺍ ﺑﻤﺎ
ﻋﻠﻴﻪ
ﻋﻮﻫﺪﻭﺍ  ﻟﺄﻥ کفر
ﺍﻟﮑﺎﻓﺮ لا
ﻳﻘﺪح فی
ﺴﻠﻄﺎﻧﻨﺎ ﻭ
ﻣﻤﺎﻟﮑﻨﺎ  ﮐﻤﺎ ﺃﻥ
اﻳﻤﺎﻥ
اﻟﻤؤﻤﻥ ﻠﺎ
ﻳﺰﻳﺪ فی ﺴﻠﻄﺎﻧﻨﺎ
ﻭﻟﮑﻦ
ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﺃﻧﻔﺴﻬم
ﻴﻈﻠﻤﻮﻥ  ﻳﻀﺮّﻭﻥ
ﺒﻬﺎ ﻟﮑﻔﺮﻫم
ﻮ ﺗﺒﺪﻳﻠﻬﻢ  ثمّ ﻘﺎل
ﺮﺳﻮل الله ﻋﺒﺎﺩ
الله  ﻋﻠﻴﮑم
ﺒﺎﻋﺘﻘﺎﺩ ﻭلاﻳﺘﻨﺎ
ﺃﻫل اﻟﺒﻴﺖ  ﻭلا
ﺗﻔﺮﻗﻮﺍ
ﺑﻴﻨﻨﺎ  ﻭ
ﺍﻧﻈﺮﻭﺍ ﮐﻴﻒ
ﻭسّع الله
ﻋﻠﻴﮑﻢ  ﺣﻴث
ﺃﻭﺿح ﻠﮑم
اﻟﺤجة ﻟﻴﺴﻬل علیکم
ﻤﻌﺮفة ﺍﻟﺤﻖ  ثمّ
ﻮﺳّﻊ ﻟﮑم فی
اﻟﺘقیة  ﻟﺘﺴﻠﻤﻮﺍ
ﻣﻥ ﺸﺮﻭﺭ
ﺍﻟﺨﻠﻖ  ثمّ اﻥ
ﺒﺪﻟﺘم ﻮ
ﻏﻴّﺮﺗﻢ ﻋﺮﺽ
ﻋﻠﻴﮑﻢ
ﺍﻟﺘﻮﺑﻪ  ﻭﻗﺒﻠﻬﺎ
ﻣﻨﮑم
ﻔﮑﻮﻧﻮﺍ
ﻟﻨﻌﻤاء الله
ﻣﻥ
اﻟﺸﺎﮐﺮﻳﻥ ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻤؤﻤﻦ  ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺴﻠﻄﺎﻥ ﻤﺎ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ( ﺍﻭم
ﻮﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺴﺐ ثوﺍﺏ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ  ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺴﻠﻄﻪ ﻭ
ﺍﻣﻮﺍل ﻮ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ الهی
اﺿﺎﻓﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻥ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ  ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ  ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺠﻴﺐ
ﺧﻮﺩ  ﺑﺠﻴﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺵ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺴﺘﻰ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﺟﺰئی الهی
ﺪﺭ ﺭﻭﺡ  ﻭﻣﺒﺪﺃ الهی
اﻭ ﺩﺭ ﺭﻭح اﻟﺄﺭﻭﺍح
ﺣﺎﺻلی نمی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺪﻓﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺪﺭﻟﻘﺎﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻣؤﻤﻥ
کسی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭم ﻤﻴﮑﻨﺪ  ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤلی
ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ)
ﻭلی ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺴﺘم ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻇﻠﻤﺖ ﺗﺎﺭﻳکی
علی  ﻭ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ)
ﻭ ﺿﺮﺭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ ﮐﻔﺮ(ﺟﻬل
ﻮﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭﻟﺠﺒﺎﺯﻯ ﻮ
ﻫﻮﺳﺮﺍنی ﻮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ)
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺘﺒﺪﻳل
ﺃﻣﺮ الهی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ (
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺮﺍ  ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﺳﭙس ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻣﺘﻥ
ﻘﺮﺁﻧﻰ  ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﮐﻪﺃﻯ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﺪﺍ (
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﻨﺪﮔی
ﺴﻠﻮﮐﻰ. ﻭالّا
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻨﺪﻩ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﻣﻄیع
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺮﮐشی
ﻮ ﻣﺘﻤﺮﺩ ﺑﺮ
ﺃﻣﺮ الهی هستند)
ﺑﺮﺷﻤﺎ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺑولایت
ﻣﺎ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ (ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ)
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻴﺪ.
(ﺑﺎﻭﺭﻯ
عقیدتی  ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ
الهی زنده
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ (ﻋﻘﺪ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ)
ﺳﻠﻮکی
ﺒﺒﻨﺪﻧﺪ. ﻳﺎ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻧﻈﺮﻯ
ﻮﻋﻤلی ﻮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﻭلاﻳﺖ
الهی
ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ  ﺷﺎﻣل
اﻣﺎم ﺁﻥﺰﻣﺎﻥ
ﻭﻣﺠﻤﻮعةﺍﻯ
اﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق هستند  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮﻳک اﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ مناسب
ﺮﺍ ﺑﺴﺎﻟکی
ﻤﻌﺮفی در
رؤیا ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﻏﻴﺒﺖ ﻭ
ﺍﺧﺘﻔﺎ ﻭ
ﺍﺳﺘﺘﺎﺭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺪﺭ
ﺁﺷﮑﺎﺭﺑﻮﺩﻥ  ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻇﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ  ﺑﻬﺮ
ﮐﺎﻣل که ﺑﻮﻯ
ﻤﻌﺮف ی کند  ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﻧﻈﺮﻯ  ﺩﺭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭﻋﻘﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺨﻄﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺪﺍﺩﻩﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺁﻧﺎﻥﺮﺍ ﺑﺎ
ﻣﺎﻓﺮقی
ﻨﮕﺬﺍﺭید (ﺯﻳﺮﺍ
ﻭلاﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ( ﺍﻳﻥ
هماﻥ) ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ  ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎ
توسّل به
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ  ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺧﻠﺴﻪ ﻭ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻖ (ﺣﺎل بی
ﺨﻮﺩﻯ
ﻮﺳﺎﻣﺎﺩﻯ)
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺗﻔﺮﻗﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ  ﻋﺪم
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﮔی ﺤﻮﺍس
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺟمع حواس ﻭ (ﺟَم
گرﺩﻳﺪﻥ)
ﮐﺎﺭﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﻤﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪفع
ﺸﺮک  میﺒﺎﺷﺪ.)
ﻭ ﻧﻈﺮ ﻭﺩﻗّﺖ
ﮐﻨﻴﺪ  ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﻤﺎ ﻭﺳﻌﺖ لاﺯم
ﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (
ﺩﺭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
عمل ﺒﺘﻦ  ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﮐﺎف ی ﺒﺮﺍﻯ
ﻔﻬﻤﻴﺪﻥ  ﻭﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﻘلبی ﻮﺭﻭﺍنی
ﺒﺮﺍﻯ ﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﻮﻣﺤﺒﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻥ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳک اﺯﺍﻳﻥ
اﻣﻮﺭ ﮐم
ﺒﺎﺷﺪ  ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺸﺮﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
در فصول
مقدماتی نوع
بشری ﺒﻴﺎﺑﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ  ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﺸق ﻮﻋﻘل ﻮ
ﺻﺒﺮ ﻭﺍﺭﺍﺩ
ﻩﺑﻴﺎﺑﺪ  ﺗﺎ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﺳﻌﺖ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ  ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻌﺮفی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﻔﻈ
ﺪﺭﻙ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺍﺻﺮﺍﺭ ﺧﻮﺩ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺼﺒﺮﻭ ﺗﺤﻤل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﻳک اﺯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ  ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻗطع
ﺸﻮﺩ  ﺍﮔﺮ
ﻭﺳﻌﺖ الهی ﻴﺎ
ﺗﻮﺍﻥ ﺒﺨﺸس
ﻤﺪﺍﻭم الهی
ﻘطع گرﺩﺩ) ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﺳﻌﺖ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﮐﻪ حُجّت
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﻭﺍﺿح کرﺩ
(ﺍﺳﺘﺪلالاﺕﻋﻘﻠﻰ
ﻭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻣﺠﺴّم
زنده ﻮ ﻣﺎﺩﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻴﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰو
توسّل ﻳﺎ (ﻭﻯ
ﺴﻮﻯ و وضوی )
ﺍﻟﻬﻰ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒل
اﺯﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
( ﻭﺍﺿح
ﻮﺍﺳﺒﺎﻍ  ﻭﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺒﺎﻕ) ﻳﺎ
ﻭﺿﻮح اﺯ ﻗﺒل
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
اﻣﮑﺎﻥ
ﻮﻭﺳﻌﺖ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺒﺮخی اﺯ ﻣؤﻤﻨﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﮔﺮﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺟﻠﻮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺑﺮﺩن ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﮔﺎﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺣﻖ
ﺁﻧﺎﻥ گرﺩﺩ.(
ﺣق الهی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
هستند. ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺤﺠّﺖ ﻳﺎ
ﻭﺳﺎﺋل حَجّ  ﻭﺑﺤق الهی
ﺪﺭ ﺍﻋﻀﺎﻯ ولایت
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭﻧﻴﺰ
ﺷﻤﺎﺭﺍ ﺍﻳﻥ
ﻮﺳﻌﺖ ﺩﺍﺩ  ﮐﻪ
ﺗﻘﻴّﻪ ﮐﻨﻴﺪ (ﺩﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﺨﻄﺮ  ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣؤﻤﻦ
ﻧﻴﺴﺘﻴﺪ. ﺑﺎﺯ (ﺗﻘﻴّﻪ
)ﺩﻭﺭﻯ
اﺯﮔﻨﺎﻩ  ﻭ ﺗﻘﻮﺍ
ﻳﺎ سلوک الهی  ﺑﺎ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭح ﻮ
ﺗﺮس ﺍﺯﺧﺪﺍ  ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺤﻘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ الهی
اﺳﺖ) ﺗﺎ ﺍﺯ ﺷﺮﺍﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺨﻠق ﺪﺭ ﺃﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻴﺪ (ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ولایت ﻭﺳﻠﻮﻙ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ  ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم
ﻤﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺎ
ﻣﺨفی کاﺭﻯ
ﺴﺎﻟﻚ  ﻭﺣتی
اﻧﮑﺎﺭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ  ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺧﻄﺮ
ﺣﻔﻈ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺧﻠق هماﻥ
ﻤﺮﺩﻣﺎﻥ ﻮ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ غیر
ﺳﺎﻟک هستند.
ﻭﺍﻟّ
ﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺎم ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭلی
ﺸﻤﺎ (ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎم عسکری)
ﺗﺒﺪﻳل ﻮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺩﻳﺪ (ﺩﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺻلی اﻟﻬﻰ  ﻭﺩﺭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭﺩﺭسلوک
الهی ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ)
ﻭﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺩﻳﺪ (
ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻮ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻨﻤﻮﺩﻳﺪ) مع ﺬﻟک
هنوﺯ ﺩرَبّ
ﺗﻮﺑﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺷﻤﺎ
ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ  ﻭ
ﺍﺯﺷﻤﺎ ﻗﺒﻮل
ﻤﻴﺸﻮﺩ.( ﺗﺮک
ﻘﺸﺮﻯ گرﻯ ﻴﺎ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻯﻬﺎی ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭙﺮﺳﺘﻰ) ﭘس
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺷﺎﮐﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ (ﺑ
ﺎﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻟﻔﻌل هر ﮐس  ﺩﺭ ﺟﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ  ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭﻋﺸق ﺒﻮﺭﺯﺩ
ﻭﻋﻤل کند . ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﻣﻌﺮفی
ﻮﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ هدﺍﻳﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩ.
ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ (ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
بالقوّه) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
بصورت سرﻧﻮﺷتی
ﺪﺍﺩﻩﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣل ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺗﻮﻓﻴق ﺪﺭﺍﻋﻤﺎل
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗب ﺒﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ  ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮﻋﺎﻃفی ﺒﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻨﺸﻮﺩ  ﺍﻳﻥ بالقوّهﻫﺎ
ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺎﻟﻔﻌل ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ  ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺃﮐ ثر ﺑبالقوّه
ها ﺑﺎﻟﻔﻌل
کرﺩ  ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ  ﻫﻤﻪ ﺁﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺤﺎﺿﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺠﻤﻮعة
ﺟﺪﻳﺪﻯ اﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ بالقوّه
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻮﺷﻴﺪ).اﻣﺎم عسکری
ﺴﭙس ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ ﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻭ ﺍﺫ
ﻗﻠﻨﺎ ﺍﺩﺧﻠﻮﺍ
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﻘﺮﻳﻪ
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭ لا
ﺧﻮﻑﻋﻠﻴﻬم ﻮلاﻫم
ﻴﺤﺰﻧﻮﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺃﻯ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ( ﺃﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ  ﺣتی ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ)
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﻳﺪ
ﮐﻪ
ﺑﮕﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺸﻤﺎ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻴﻢ  ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻳﻥ
ﻘﺮﻳﻪ ﺑﺸﻮﻳﺪ  ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﺭﻳﺤﺎ)
ﺍﺯﺷﻬﺮﻫﺎﻯ
ﺷﺎم اﺳﺖ. (ﺧﺪﺍﮔﻮﻧﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ  ﻭﺍﺭﺩ
ﻗﺮﻳﻪ ﻳﺎ
ﺷﻬﺮک ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭلاﻳﺖ الهی
ﺒﺸﻮﻳﺪ. ﻭ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ
ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ. ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻧﻔس
ﺷﺪﻩ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻴﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﻘﺮﻳﻪ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ  (ﺍﺭﻳﺤﺎ)
ﺟﺎﻯ ﺮﺍﺣﺖ
ﺷﻤﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺍغ
اﺳﺖ. ﻭﻳکی اﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺸﺎﻡ  ﻳﺎ
ﺩﻭﺭﻩ سلوک و
ﺷﺎم غرﻳﺒﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻬﺮﻯ ﺪﺭ
ﺍﺭﺩﻥ اﻣﺮﻭﺯ  ﮐﻪ
ﺍﺭﻳﺤﺎ ﻧﺎم
ﺪﺍﺭﺩ.ﻭ(ﺷﺎﻡ)
ﺳﺮ ﺯﻣﻴﻥ
ﺴﻮﺭﻳﻪ ﻭﺷﺮق
ﻤﺪﻳﺘﺮﺍﻧﻪ
ﺍﺳﺖ  ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻣﻌنی ﺸﻮم
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻭﺭﻩﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی
ﻮﻣﻠﮑﻮتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ  ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺭﻳﺤﺎ
ﻭﺭﺍﺣتی اﻧﻮﺍﺭ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﻳﺎبی ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭙﻨج
ﺘﻥ ﺁل عبا   ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻮﻗﺘﻰ
ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ (ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻤﺼﺮ) ﺍﺯ ﺗﻴﻪ ﻭ
ﮔﻤﮕﺸﺘﮕﻰ (ﭼﻬل
ﺴﺎل ﺪﻭﺭﻩ
ﻗﺒل اﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ  ﮐﻪ
ﺳﺮﻣﺴﺖ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﭽﺮﻳﺪﻧﺪ.)
ﮐﻪﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ: ﻔﮑﻠﻮﺍ
ﻣﻨﻬﺎ  ﻣﻥ
اﻟﻘﺮیة  ﺣﻴث
ﺷﺌﺘم ﺮﻏﺪﺍ)  ﻭﺍﺳﻌﺎ
ﺑﻠﺎ ﺗﻌﺐ( ﻭ
ﺍﺩﺧﻠﻮﺍ
ﺍﻟﺒﺎﺏ)
ﺍﻟﻘﺮﻳﻪ (ﺳُﺠّﺪﺍ)
ﻣثّل الله
ﺗﻌﺎلی علی
اﻟﺒﺎﺏ  ﻣثال
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻋلیّ
ﻮ ﺃﻣﺮﻫم ﺃﻥ
ﻴﺴﺠﺪﻭﺍ
ﺗﻌﻈﻴﻤﺎ
ﻟﺬﻟک اﻟﻤثاﻝ  ﻭﺃﻥ
ﻴﺠﺪﺩﻭﺍﻋلی
اﻧﻔﺴﻬم
ﺒﻴﻌﺘﻬﻤﺎ  ﻭ ﺫﮐﺮ
ﻣﻮﺍلاﺗﻬﻤﺎ  ﻭ
ﻟﻴﺬﮐﺮﻭﺍ
ﺍﻟﻌﻬﺪ ﻭ
ﺍﻟﻤﻴثاﻕ  ﺍﻟﻤﺄﺧﻮﺫﻳﻥ
علیهم ﻠﻬﻤﺎ (ﻭ
ﻗﻮﻟﻮﺍ ﺣﻄّﻪ)ﺃﻯ
ﻘﻮﻟﻮﺍ ﺍﻥ
ﺴﺠﻮﺩﻧﺎ ﻟﻠﻪ ﺗﻌﻈﻴﻤﺎ
ﻟﻤثال ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ  ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻧﺎ ﻟﻮلاﻳﺘﻬﻤﺎ
ﺣطة ﻟﺬﻧﻮﺑﻨﺎ
ﻭﻣﺤﻮل
ﺴﻴّﺌﺎﺗﻨﺎ  ﻗﺎل الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ (ﻧﻐﻔﺮﻟﮑﻢ)
ﺃﻯ ﺑﻬﺬﺍ
ﺍﻟﻔﻌﻞ (ﺧﻄﺎﻳﺎﮐﻢ)
ﺍﻟﺴﺎﻟفة  ﻭﻧﺰﻳل
عنکم ﺁثاﻣﮑم
اﻟﻤﺎﺿﻴﻪ (ﻭ
ﺳﻨﺰﻳﺪ ﺍﻟﻤﺤﺴﻨﻴﻦ)
ﻣﻥ کاﻥ ﻔﻴﮑﻢ  ﻟم
ﻴﻘﺎﺭﻑ
ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ  ﺍﻟتی
ﻴﻘﺎﺭﻓﻬﺎ ﻣﻥ
ﺨﺎﻟﻒ ﺍﻟﻮلاﻳﻪ
ﻭثبت
ﻋلی ﻤﺎ ﺃﻋﻄی الله
ﻣﻥ ﻨﻔﺴﻪ ﻣﻥ
عهد اﻟﻮلاﻳﻪ  ﻓﺎﻧّﺎ
ﻧﺰﻳﺪﻫم
ﺒﻬﺬﺍ ﺍﻟﻔﻌﻞ  ﺯﻳﺎﺩة
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻭ
ﻣثوﺑﺎﺕ  ﻭ ﺫﻟک
ﻘﻮﻟﻪ عَزّ ﻭجَلّ(
ﻭﺳﻨﺰﻳﺪ
ﺍﻟﻤﺤﺴﻨﻴﻦ) (ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﻮﺭﻳﺪ)
ﻳﻌنی اﺯ ﻗﺮﻳﻪ(
ﻳﺎ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﻭلاﻳﺖ  ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی
ﻮﻋﺎﻃفی
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪ) ﻫﺮﺟﺎ
ﻭ ﻫﺮ ﻃﻮﺭﻯ
ﻧﻮﺵﺟﺎﻥ کنید .
ﮐﻪ ﻳﺎﻭﺳﻌﺖ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺘﻌﺐ
ﻭﺧﺴﺘگی
ﺒﺨﻮﺭﻳﺪ (ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ  ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺗﺮﺑﻴتی ولایت
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺭﺍﻳﮕﺎﻥ) ﻭﻟﻰ
ﺩﺍﺧﻞ (ﺑﺎﺏ) ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺷﻮﻳﺪ
ﺑﺸﺮﻃﻴﮑﻪ ﺍﺯ(ﺑﺎﺏ
ﻗﺮﻳﻪ) ﺩﺭﺣﺎل
ﺴﺠﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﻮﻳﺪ ( ﺍﺯ ﺑﺎﺏ
ﻭلاﻳﺖ ﺩﺭﻗﺮﻳﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮐﻮﭼک اﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻭ
ﺩﺭﺣﺎل ﺴﺠﻮﺩ .ﻳﻌنی
ﺒﺎ ﺗﺴﻠﻴم
ﺪﺭﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
همرﺍﻩ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻣثاﻝ)
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺏ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ ﺁﻭﺭﺩﻩ.
( ﮐﻪ ﻗﺮﻳﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﻭ ﻭﺭﻭﺩ
ﺍﺯ ﺑﺎﺏ ﻭلاﻳﺖ)
ﮐﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ  ﺳﺠﺪﻩ
ﺑﺨﺎﻃﺮﺗﻌﻈﻴﻢ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ (ﻋﻈﻤﺖ
ﻭﺑﺰﺭﮔی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺣﺪّ الهی
ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺪﺭﺳﺠﺪﻩ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
عظمت ﻣثالی
ﺒﺮﺍﻯ عظمت الهی
اﺳﺖ. ﻋﻈﻤﺖ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ  ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ)
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺧﻮﻳﺶ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺑﻴﻌﺖ  ﻭﺫﮐﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ. ( ﺑﺎ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻤﺪﺍﻭم اﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ
ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭﻯ
عباﺩﻯ  ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
عملا ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮّﻩ ﺩﺭ
ﺑﻴﻌﺖ ﻭ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ (ﻣﻮﺍلاﺕ)
ﺁﻧﻬﺎ  ﺣفظ ولایت
ﺁﻧﻬﺎ  ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻭﻯاﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﻋﻤﻠﻰ
ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﻮ
ﻣﺤﺒﺖ ﻭ ﻣﻬﺮ
ﻭﺭﺯﻯ ﺒﺂﻧﻬﺎ)
ﻭﻣﺘﺬﮐّﺮ
ﺍﺯﻋﻬﺪ ﻭ
ﻣﻴﺸﺎﻕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﻗﺒل اﺯ ﺗﻮﻟّﺪ
ﻓﻌﻠﻰ  ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻴثاق ﻴﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻮ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻣؤکّد
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ) ﻭ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﺣﻄّﻪ ﻳﻌنی
ﺒﮕﻮﺋﻴﺪ ﮐﻪ
ﺳﺠﻮﺩ ﻣﺎ( ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ  ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪفع
ﺸﺮﻙ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺗﻌﻈﻴم ﻤﺎ
ﺑﺮﺍﻯ (ﻣثاﻝ)ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ (ﭼﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋلی
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ
ﺣﻴﺎﺗﺸﺎﻥ  ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﭼﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺗﺸﺎﻥ  ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻫﺎ
ﻭﻋﻠﻴﻬﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ .ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎم ﺤﺴﻴﻥ ﻮ
ﺣﺴﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺠﻮﺩ
ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻣﺎ
ﺑولایت ﺁﻧﺎﻥ  (ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ
ﺘﺎﺭﻳﺨی ﻮ
ﻳﺎﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋلی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ  ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺤﺴﻴﻨﻰ  ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ هرﻋﺼﺮ  ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴنی هستند)
ﺑﺎﻋث ﺣﻄ ّﻮ
ﺳﻘﻮﻁ) ﻭﺯﻭﺍل
گناﻫﺎﻥ ﻤﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻣﺤﻮ ﺑﺪﻯ هاﻯ
ﻤﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ (
ﺁثاﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺪﺭ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ  روان ﻭ
ﺑﺪﻯهای ﺰﺷﺖ
ﺍﺯ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ  ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴک
ها و ملکه ها ﺪﺭﺟﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ  ﻫﻤگی
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﻮ
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ ﻃﺮﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺿﻌﻒ ﺩﺭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭﻋﺸق
ﻮ ﮐﺎﺭ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻋث
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﺯﻭﺍل
ﺒﺪﻯ هاﺎ  ﻭ ﺁ ثاﺭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ
ﺪﺭﻣﺎﻧﻰ  ﻭﺳﺎﻳﮑﻮﺗﺮﺍپی
ﻨﻴﺰ ﭼﻮﻥ ﺒﻴﻤﺎﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﭙﺰﺷک
گرﺩﺩ ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ  ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺼﻮﺭﺕﮔﻴﺮﺩ  ﻭﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﭘﺰﺷک کاﺭﻯ
ﺒﮑﻨﺪ ﻭﺣتی
ﺪﺍﺭﻭﺋﻰ
ﺑﺒﻴﻤﺎﺭ ﺷﻔﺎ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺸﻔﺎ ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻤﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ  ﺷﻔﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺟﺴم
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭلی اﮔﺮ ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻧﻐﻔﺮﻟﮑﻢ
(ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ می
ﺒﺨﺸﻢ
ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی ﺮﺍ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻤﻴﺪﻫﻢ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﻔﻌل ﺸﻤﺎ (ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺳﺠﺪﻩ ﺑولایت
ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ  ﻭﺁﺭﺍم
گرﻓﺘﻥ
ﻮﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ)
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﺑق ﺸﻤﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻔﺮﺍﻥ الهی
ﻘﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﺍﺯﺍﻟﻪ ( ﺁثاﻡ ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ)
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺷﻤﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﺎﺯ  ﻧﺰﻳﺪ
ﺍﻟﻤﺤﺴﻨﻴﻦ (ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺴﻨﺎﻥ ﺸﻤﺎ  ﻳﺎ
ﺗﺤﺴﻴﻥکنندﮔﺎﻥﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺣﺎل ﻨﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺭفع
گناﻫﺎﻥ  ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ثوﺍﺏ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت  ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒثوﺍﺏ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺪﺭﻣﺎﻧﻰ  ﺑﺎﺯﺻﻔﺎﺕ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺷﺨﺺ  ﺑﺎﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺳﻤﺖ
ﺩﺍﺩﻥ  ﻓﮑﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻌﺎﻳﺐ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ  ثوﺍﺏ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻣثلا
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ که
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻘﺎشی میکد  ﭼﻨﺪﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺴﺎﻟﻢ  ﻭ
ﺍﺯ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺁﺯﺍر ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻗﺒﻠﻰ  ﻣﺤﺮکی
ﺒﺮﺍﻯ
هنرﺮﻣﻨﺪﻯ ﻮ
ﺻﻔﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﮔﻨﺎهی
ﻨﮑﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺼﻮﺭﺕ  ﻳﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ  ( ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺗﻌﻠﻴم
ﻮﺗﻮﺑﻪ ﻭعَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ  ﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻔس ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺒلی
ﻮ ﺯﺷﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﺗﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭلاﻳﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗثبیت
ﺑﺮﺁﻧﭽﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ  ﮐﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
(ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ)
ﻭﻣﺎ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﻔﻌل ﺁﻧﻬﺎ  ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻭثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩ ﻣﻴﺪﻫﻢ (ﺩﺭﺟﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ  ﻭ (وثوﺍﺏ
ﻳﺎ ﻟﺒﺎس )ﻫﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺸﺮﻯ  ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ  ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
عاطفی ﺘﺎﺯﻩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﮐﻪ
ﻣﺤﺴﻨﺎﻥ ﺮﺍ
ﻓﺰﻭنی ﺪﻳﮕﺮﻯ
هم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎم عسکری
ﺒﺎﺯﺩﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ  ﺧﻮﺩ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ  ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻘﻮﻟﻪ عَزّ
ﻭ جَلّ  ﻓﺒﺪل
اﻟّﺬﻳﻥ
ﻈﻠﻤﻮﺍ ﻗﻮلا ﻏﻴﺮ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻘﻴل
ﻠﻬﻢ  ﺃﻯ ﻠم
ﻴﺴﺠﺪﻭﺍ ﮐﻤﺎ
ﺍُﻣﺮﻭﺍ ﻭلا
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺍ  ﻭﻟﮑﻥ
ﺪﺧﻠﻮﻫﺎ ﻣﻥ
ﻤﺴﺘﻘﺒﻠﻴﻬﺎ
ﺑﺄﺳﺘﺎﻫﻬﻢ  ﻭ
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻫﻨﻄﺎ ﺳﻤﻘﺎﻧﺎ
ﺃﻯ
ﺤﻨﻄﻪ ﺣﻤﺮاء  ﻳﻨﻘﻮﻧﻬﺎ
ﺃﺣﺐ ﺍﻟﻴﻨﺎ
ﻣﻥ هذﺍ ﺍﻟﻔﻌل
ﻮ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻘﻮﻝ  ﻗﺎل الله
عَزّ ﻭجَلّ  ﻓﺄﻧﺰﻟﻨﺎ
ﻋلی ﺎﻟّﺬﻳﻥ
ﻈﻠﻤﻮﺍ)
ﻏﻴّﺮﻭﺍ ﻭ
ﺑﺪﻟﻮﺍ ﻣﺎ
ﻗﻴل ﻠﻬﻢ  ﻭﻟم
ﻴﻨﻘﺎﺩﻭﺍ ﻟﻮلاﻳﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلِیّ
ﻮﺁﻟﻬﻤﺎ
ﺍﻟﻄﻴّﺒﻴﻦ (
ﺭﺟﺰﺍ ﻣﻦ
ﺍﻟﺴﻤاء  ﺑﻤﺎ
ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻳﻔﺴﻘﻮﻥ )ﻳﺨﺮﺟﻮﻥ
عن ﺃﻣﺮ الله
ﻭﻃﺎﻋﺘﻪ  ﻗﺎﻝ  ﻭﺍﻟﺮﺟﺰ
ﺍﻟّﺬﻯ
ﺃﺻﺎﺑﻬﻢ  ﺃﻧّﻪ
ﻣﺎﺕ ﻣﻨﻬم
ﺒﺎﻟﻄﺎﻋﻮﻥ  فی ﺒﻌﺾ
ﻳﻮم ﻤﺎئة
ﻭﻋﺸﺮﻭﻥ
ﺃﻟﻔﺎ  ﻭﻫم ﻤﻥ
علم الله
ﺗﻌﺎﻟﻴم
ﺃﻧّﻬم ﻠﺎ
ﻳؤﻤﻨﻮﻥ ﻮلا
ﻳﺘﻮﺑﻮﻥ  ﻭﻟم
ﻴﻨﺰل هدﺍ
ﺍﻟﺮﺟﺰﻋلی ﻤﻦ
ﻋﻠﻤﺃﻧّﻪ ﻳﺘﻮﺏ
ﺃ ﻭ ﻳﺨﺮج ﻤﻥ
ﺼﻠﺒﻪ ﺫﺭیة
ﻃﻴّﺒﻪ  ﻳﻮﺣّﺪ الله
ﻭ ﻳؤﻤﻥ
ﺒﻤﺤﻤﺪ  ﻭ ﻳﻌﺮﻑ
ﺍﻟﻮلاﻳﻪ
ﻟﻌلی ﻮﺻﻴّﻪ ﻭ
ﺃﺧﻴﻪ  ثمّ
ﻘﺎل الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ ( ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺍﺳﺘﺴقی ﻤﻮﺳﻰ
ﻟﻘﻮﻣﻪ) ﻗﺎﻝ  ﻭﺍﺫﮐﺮﻭﺍ
ﻳﺎ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﺍﺫﺍ
ﺳﺘﺴﻘﻴم
ﻮﺳﻴلیوﻣﻪ  ﻟﻬﻤﺎ
ﻟﺴﻘﻰ ﻟﻤّﺎ
ﻟﺤﻘﻬم اﻟﻌﻄﺶ
فی اﻟﺘﻴﻪ ﻭ
ﺿﺠّﻮﺍ
ﺑﺎﻟﺒﮑاء الی
ﻤﻮﺳﻰ  ﻭﻗﺎﻟﻮﺍ
ﻫﻠﮑﻨﺎ
ﺑﺎﻟﻌﻄﺶ  ﻓﻘﺎل
ﻤﻮﺳﻰ  الهی
ﺒﺤق ﻤﺤﻤﺪ
ﺳﻴّﺪ
ﺍﻟﺄﻧﺒﻴﺎٴ ﻭﺑﺤق
علیّ ﺴﻴّﺪ ﺍﻟﺄﻭﺻﻴاء
ﻭﺑﺤق
ﺴﻴّﺪة
ﺍﻟﻨﺴاء  ﻭﺑﺤق
اﻟﺤﺴﻥ ﺴﻴّﺪ
ﺍﻟﺄﻭﻟﻴاء   ﻭ ﺑﺤق
اﻟﺤﺴﻴﻦ ﺳﻴّﺪ
ﺍﻟﺸﻬﺪاء  ﻭﺑﺤق
عترﺗﻬم ﻮ
ﺧﻠﻔﺎﺋﻬم
ﺴﺎﺩة
ﺍﻟﺄﺯﮐﻴاء ﻟﻤﺎ
ﺳﻘﻴﺖﻋﺒﺎﺩﻙ هؤلاء
ﻓﺄﻭحی  اﺎﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی ﻴﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  (
ﺍﺿرَبّ
ﺑﻌﺼﺎک
ﺎﻟﺤﺠﺮ)
ﻓﻀﺮﺑﻪ ﺑﻬﺎ (
ﻓﺎﻧﻔﺠﺮﺕ
ﻣﻨﻪ ﺍثنتا
ﻋﺸﺮةﻋﻴﻨﺎ  ﻗﺪ ﻋﻠم
ﮑلّ اﻧﺎس ) ﮐلّ
ﻘﺒﻴﻠﻪ ﻣﻥ
ﺒنی ﺃﺏ  ﻣﻥ ﺃﻭلاﺩ
ﻳﻌﻘﻮﺏ (ﻣﺸﺮﺑﻬﻢ)
ﻓﻠﺎ ﻳﺰﺍﺣم
اﻟﺂﺧﺮﻳﻥ فی
ﻤﺸﺮﺑﻬﻢ  ﻗﺎل الله
ﺗﻌﺎﻟی ﮐﻠﻮﺍ
ﻭ ﺍﺷﺮﺑﻮﺍ ﻣﻥ
ﺮﺯق اﺎﻟﻠﻪ)
ﺍﻟﺬﻯ
ﺁﺗﺎﮐﻤﻮﻩ (ﻭ لا
ﺗﻌثوﺍ فی ﻓی اﻟﺄﺭﺽ
ﻣﻔﺴﺪﻳﻦ) ﻭ لا
ﺗﺴﻌﻮﺍ ﻓﻴﻬﺎ
ﻭ ﺃﻧﺘم
ﻤﻔﺴﺪﻭﻥ  ﻋﺎﺻﻮﻥ  ثمّ ﻘﺎل الله
عَزّ ﻭ جَلّ ( ﻭ
ﺍﺫ ﻗﻠﺘم ﻴﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻟﻥ
ﻨﺼﺒﺮﻋلی
اﻟﻄﻌﺎم ﻮﺍﺣﺪ)
ﺍﺫﮐﺮﻭﺍ ﺍﺫ
ﻗﺎل
ﻟﺃﺳﻠﺎﻓﮑﻢ  ﻟﻥ
ﻨﺼﺒﺮﻋلی
ﻄﻌﺎم ﻮﺍﺣﺪ  ﺍﻟﻤﻥ ﻮ
ﺍﻟﺴﻠﻮﻯ  ﻭلا ﺑﺪ
ﻟﻨﺎ ﻣﻥ ﺨﻠّﻄ
ﻤﻌﻪ (ﻓﺎﺩع
ﻠﻨﺎ ﺭﺑک یخرج
ﻠﻨﺎ ﻣﻤّﺎ
ﺗﻨﺒﺖ ﺍﻟﺄﺭﺽ  ﻣﻥ
ﺒﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﻗثاﺋﻬﺎ ﻭ
ﻓﻮﻣﻬﺎ
ﻭﻋﺪﺳﻬﺎ ﻭ
ﺑﺼﻠﻬﺎ) ﻗﺎل
ﻤﻮﺳﻰ  (ﺃﺗﺴﺘﺒﺪﻟﻮﻥ
اﻟّﺬﻯ هو
ﺃﺩﻧﻰ  ﺑﺎﻟّﺬﻯ
هوﺧﻴﺮ) ﻳﺮﻳﺪ
ﺃﺗﺴﺘﺪﻋﻮﻥ
اﻟﺄﺩﻧﻰ  ﻟﻴﮑﻮﻥ
ﻠﮑﻢ ﺑﺪلا ﻣﻥ
اﻟﺄﻓﻀﻞ  ثمّ ﻘﺎﻝ(ﺍﻫﺒﻄﻮﺍ
ﻣﺼﺮﺍ) ﻣﻥ
اﻟﺄﻣﺼﺎﺭ  ﻣﻥ هذﻩ
ﺍﻟﺘﻴﻪ ( ﻓﺎﻥ
ﻟﮑم ﻤﺎ
ﺳﺄﻟﺘﻢ) فی
اﻟﻤﺼﺮ (ﻭلی
ﺁﻧﺎنی  ﺴﺘم
کرﺩﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻗﻮل
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻋﻤل
کرﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺒﺪﻳل
ﻮﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯﺗﻌﻬّﺪﺍﺕ
ﺑﺎﻭلاﻳﺖ
ﻭﺳﻠﻮﻙ  ﺑﺂﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳتیﻮﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ)
ﻳﻌنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺠﻮﺩ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ(
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ  ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻧﻨﻤﻮﺩﻧﺪ)
ﻭلی ﺁﻧﺎﻥ ﺎﺯ
ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺁﻥ  (ﻗﺮﻳﻪ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ  ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ)ﺑﺎ
ﭘﺸﺖﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ (ﺑﺠﺎﻯﺪﻭﻟّ
ﺎﺷﺪﻥ اﺯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ  ﻭﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺮﮐﻮع ﻮﺗﻌﻠﻴم
هماﻥ ﺪﻭلا ﺷﺪﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯﻋﻘﺐ
ﻭﭘﺸﺖ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻧﺪ. ﺩﺭﺳﺖ
ﮐﺎﺭ ﻣﻌﮑﻮس
ﮐﺮﺩﻥ که
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺎﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﺭﻭﺩ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ  ﺍﺯ ﭘﺸﺖ
ﺑﻘﺒﻠﻪ ﺍﺳﺖ.ﺑﺠﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻪ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻭ ﻣﻘﺎﺑﻞ  ﻗﺒﻠﻪﺭ
ﺍﭘﺸﺖ ﺳﺮﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪ.
ﻭﺭﮐﻮع
ﻮﺗﻌﻠﻴم ﻴﺎ
ﺳﺠﻮﺩ
ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﻨﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ)
ﻭﺣتی می
گفتند ﻫﻨﻄ
اﺳﻤﻘﺎﻧﺎ (ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﻣﺨﺘﻠفی ﻨﻘل
ﺸﺪﻩ  ﮐﻪﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻣﺴﺨﺮﮔی اﺯ
ﻳﻚ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺻلی
ﺤﻄّﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻳﻌنی
گنذم ﺴﺮﺥ  ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺴﺎﻧﺪﻧﺪ  ﻭ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮ  ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻔﻌل ﻮﮐﻠﺎم
اﺳﺖ (ﺑﺠﺎﻯ ولایت
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ  ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﮑم
ﻮﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ) ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ( ﻭﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻨﺎﺯل
ﻨﻤﻮﺩیم )
ﮐﻪﻇﻠم ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺒﺪﻳل ﻮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ  ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻡ.(ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ  ﻭﻳﺎ
ﺍﺣﮑﺎم کلّی
ﻤﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
مقدّس ) ﻭ
ﺍﻧﻘﻴﺎﺩ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋمل کلّی
ﺁﻟﻄﻴّﺐ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ (ﺗﺒﺪﻳل
ﺁﻧﻬﺎ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺒﺪﻳﻞ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭلاﻳﺖ
ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻧﻘﻴﺎﺩ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﻣﻘﻴّﺪ ﺑﻮﺩﻥ
ﺪﺭ ﺑﻨﺪ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺑولایت ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ ﺰﻧﺪﻩ  ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﭘﻨﺠم
ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﻭﭼﻪ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪﻫﺎ ﻭﻋلی
های ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻳﻌنی
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ
اﮔﺮﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺃﻫل ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺸﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪ  ﻭﺷﻔﺎ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻃﺒّﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺪﺭﻣﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ
ﺷﻔﺎ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻈﺎﻫﺮﺍ
ﻧﻮﺭﻣﺎل ﺮﺍ  ﺳﻮﭘﺮﻣﺎﻥ
ﻮ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﺍﻧﺰﺍل
ﺮِﺰ ﮐﺮﺩﻳﻢ. (ﺭﺟﺰ
بلا ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺭﻭﺡ)
ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﺴق ﻮﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.(
ﺭﺟﺰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻠﺎﻫﺎﻯ
ﺁﺳﻤﺎنی
ﻮﺳﻨﮕﺒﺎﺭﺍﻥ.
ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻠﺎﻫﺎﻯ ﺪﺭ
ﺭﻭح ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭﺍ
ﺣﻮﺍل ﺁﻧﻬﺎ  ﮐﻪ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺯﻣﻴﻥ ﻮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی کرﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ (ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻧﺪﻩ)
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭحبی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ (ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻧﺪﻩ)
ﻭﻋﻘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﻋﻘﺒﻪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍﻓﺴق ﻴﺎ
ﺑﺪ ﮐﺎﺭﻳﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
(ﭘﺴﻚ) ﺭﻭﻯ
ﻔﺎﺭسی اﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺎﺭج اﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕالهی
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭ
ﺷﺪﻩ (ﻣﺎﺩﺍم
که ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ) ﻭ
ﺍﻣﺎم عسکری
ﻨﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺮﺟﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺂﻧﻬﺎ (
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻘﻮم ﻴﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺎﻋﻮنی
ﺒﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﻴﻜﺼﺪ ﻭ
ﺑﻴﺴﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﻧﻔﺮ ﺁﻧﻬﺎﺭ
ﺍﻣﻴﮑﺸﺖ. (ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ
ﻭﺑﺎﻫﺎ ﻫﺴﺖ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻧﻌﻤتی الهی
هستند. ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ  ﻭ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻮ
ﭘﺴک ﺮﻭﻯ
ﺮﻭﺣﻰ  ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺟﻬﻨﻤم
پﺮﻭﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻭ ﻗﻮع
اﻳﻥ ﺮﺟﺰ
ﻳﺎﻧﻨگ
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی  ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮔﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ  ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻫﻤﻪ ﺃﺭﻭﺍح
ﺒﺮ ﺣﺴﺐ ﺃﻣﺮ الهی
اﺯﻟﻰ (ﮐﻥ
ﻔﻴﮑﻮﻥ)  ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎمی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع ﺘﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯﻮ
ﺟﻤﺎﺩﻯ  ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع گیاهی ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﭘﻠﻪﻫﺎﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻔﺼﻮل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥکسانی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻨمی
ﺁﻭﺭﻧﺪ  ﻭ ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ (ﺑﺎﺯ
ﻗﺼﺎﺹﻗﺒل
اﺯﺟﻨﺎﻳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﻬﺮ
ﺷﮑلی که ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺴﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺰﻭﺩ ﺗﺮ
ﻣﺮﺩﻥ ﺒﺎﺯ
ﺭﺟﻌتی الهی
اﺳﺖ  ﮐﻤﺘﺮ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻭﺍﻳﻥ ﺮﺟﺰ(
ﻭﺑﻠﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ )ﺑﺮﮐسانی
ﻨﺎﺯل ﻤﻴﺸﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍ ﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ
ﻭﮐﻤﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﻃﻴّﺐ
ﻭﻣﻮﺣﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺮگ اﻳﻨﺎﻥ  ﻫﻴچ
کذﺍم ﺮﺟﺰ ﻭ
ﻣﺮگ ﺠﻠﻮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺃﺟل
ﻤﺮﮔﺁﻧﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ گناﻩ
ﮐﺎﺭ
ﻭﺣﻴﻮﺍنیﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐﻤﺮ ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ
ﻤﻮﺣّﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺟﺰ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﺑﻬﺘﺮ
ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯﮐﻮﺯﻩ
ﻫﻤﺎﻥﺘﺮﺍﻭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﺪﺍ(
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺪﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
لﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻠﻘﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﻟﻬﻰ)
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﻤﺤﻤﺪ  ﻭﺑﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻭﺻیّ
ﻮﺑﺮﺍﺩﺭﺵ
ﺑﻮﺩ (ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺣﻴﺎﺗﺸﺎﻥ
ﺘﻮﺳل ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ  ﻭ ﭘس ﺍﺯﻭﻓﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ
ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ.
ﻭﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ  ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ  ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻫﺎ
ﻭﻋلیّ ها ی ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﻣﺎم عسکری
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻋﻠّﺖ
ﻋﺪم ﻤﺮگ ﺒﺮﺧی
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﮕﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﺍﺩ) ﻭﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ  ﻭﭼﻮﻥ
ﺁﺏﺑ ﺮﺍﻯ ﻘﻮم
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺖ)
ﻳﻌﻨﻰ  ﺃﻯ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ)
ﻭﻗتی ﻤﻮسی ﺁﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﻮم
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺖ (ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺳﺖ  ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک
ﻤﺎﺷﻰ  ﻭ ﺭﻩ ﺭﻭ
ﻭ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺁﺏ
ﻭﻋﻘل اﺳﺖ)
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻮم ﺨﻮﺩ
ﺁﺏ ﺧﻮﺍﺳﺖ (ﺑﺮﺍﻯ
اﻭم کنندﮔﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻯ) ﻭﻗتی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﺪﺭ
ﻋﻄﺶ ﺩﻭﺭﻩ
ﺗﻴﻪ و گم
گشتکی ﺑﻮﺩﻧﺪ (
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﮔﻤﮕﺸﺘگی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻮﺳﻰ  ﻭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک هرﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺗﺸﻨﻪ ﻋﻘلی
ﺮﺍﻯ ﺼﺒﺮ  ﻭﺣﮑﻤﺖ الهی
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ  ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺘﺸﻨﮕﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻯ ها)
ﺿﺠّﻪ ﺑﺎ
ﮔﺮﻳﻪ ﺑﻤﻮسی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ (ﮔﺮﻳﻪ
ﻭ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﺴﺎﻟک
ﭙﺸﻴﻤﺎﻥ اﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺁﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎﺯﻩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ)
ﻭﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﺸﻨگی
ﻤﺮﺩﻳﻢ ( ﻧﻴﺎﺯ
ﻣﻨﺪﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی
ﻮﺍﺣﺴﺎس  ﻣﺎ ﺭﺍ
ﮐﺸﺖ که ﺿﻌﻴﻒ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻮﺳﻰ
ﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ (ﺍﻟﻠّﻬﻢ
ﻳﻌنی الهی
که ﻣﻮﺭﺩ ﻫﻤّﺖ
ﻭ هﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺴﻠﻮکی ﻤﻦ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ الهی
که ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ  ﮐﻪ ﺣﺪ
ﺃﮐثر ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ رَبّ
ﺩﻳنی ﻴﻘﺎﺋم
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ  رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭ
رَبّ ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﮐﻪ ﻋﺮﺵ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠق ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﺤﻖ
ﻣﺤﻤﺪ(ﻣﻘﺎم
ﻤﺤﻤﺪ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﮐﻪ ﺑرای
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻤم
عرﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺑﺤق
ﻤﺤﻤﺪ ﻳﻌنی
ﺒﺤج ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳل ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﻣﺮﻭﺯ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﻣﻨﺘﻈﺮﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ)
ﮐﻪ ﺳﻴّﺪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺍﺳﺖ. (ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺳﺮﻭﺭﺁﻧﻬﺎ .ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ  ﮐﻪﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
هیچ کدﺍم ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ)
ﻭﻧﻴﺰ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺤق علیّ ( ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺤﻴﺎﺕ ﻣﻮلا
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺘﻮﺳل ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳخی دﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
اﻭ  ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻋﻴسی
ﻤﺴﻴﺢ  ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺼﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﺸﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍﻳﺎﻓﺖ  ﻭﺑﻌﺮﺵﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ)ﮐﻪ
ﺳﻴّﺪ ﻭ ﺳﺮﻭﺭ
ﺍﻭﺻﻴا اﺳﺖ. (ﺍﻭ
ﺻﻴﺎ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ (ﻭﺻﻴّﺖ
ﻭ ﺳﻔﺎﺭﺵ) ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣؤﺴس ﻳک ولایت
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻭﺻیّ
ﻴﻬﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﻘﺒﻠﻰ  ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻮلا ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
ﻮﺻﻴی ﻤﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ  ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ  ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﺻﻴﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻬﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﺳﺮﻭﺭ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻫﻤﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ  ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﻔﺎﻃﻤﻪ  ﺳﻴّﺪﻩ
ﺯﻧﺎﻥ ﺠﻬﺎﻥ  (ﺳﺮﻭﺭ
ﺯﻧﺎﻥ
ﻴﺎﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺍﻋم اﺯ
ﻣﺮﺩ ﻳﺎ ﺯﻥ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻴﺴﻮﻳﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻣﻤﺮﻳﻢ.ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻴﻬﻮﺩﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﺯﻟﻴﺨﺎ ﻭ
ﺁﺳﻴﻪ  ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﻮﺩﺍﺋﻰ  ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﺸﻴﻮﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﺤق
ﺤﺴﻦ ﺳﻴّﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ( ﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺤﺴﻥ اﺳﺖ  ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺮﻭﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﻭﭼﻪ
ﻣﺴﺘﻮﺭ ﻭ
ﻣﻐﻤﻮﺭ ﻭ
ﻏﺎﻳﺐ. ﻭﺣق اﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺤج اﻭ  ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻣﺎم هر
ﺯﻣﺎﻥ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم هر
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ)ﻭ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﺤق
ﺤﺴﻴﻦ  ﺳﻴّﺪ
ﺷﻬﺪﺍ ( ﺑﺎﺯ ﺣج
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺤﻖ  ﻭ ﺗﻮﺳل
سلوﮐﻰ
ﻭﻣﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ
ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ  ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺑﺨلق ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. (ﺷﻬﻴﺪ
ﺷﺎﻫﺪ) ﮐسی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ قبل
اﺯﻣﺮگ ﺨﻮﺩ  ﻭﺩﺭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺟﺎﻥ ﺒﺎﺯﻯ
ﻮﻗﺖ ﺟﻨگ
ﺒﺎﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍ  ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎم ﻮ ﭘﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ) ﻭ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﺤﻖ
ﻋﺘﺮﺕ ﺁﻧﻬﺎ  ﻭﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ (ﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ  ﺿﻤﻥ
ﺁثاﺭ ﺑﺎﻗﻴﻪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭ  ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ  ﻭ ﻳﺎ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭﺁﻳﺪ) ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ  ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ کنی (
ﺩﻋﺎﻯ ﻤﻮسی ﻮﻫﺮ
ﮐﺎﻣا اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ  ﮐﻪ ﺳقی
اﺑﻴﺎﺭﻯ عقلی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﺎﻃفی گرﺩﺩ.
ﻭﻣﺪﺍم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ  ﻭﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻭ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﻭ
ﺷﻴﺮﻳﻥﺘﺮﻭ
ﺷﻴﺮﻳﻥﺘﺮ  ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﻭﻧﻮ ﺑﻨﻮ  ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺼﺎﺩﻗﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺮﮐﺖ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺗﺸﻮﻳق
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﺎﻟک
ﺘﻤﺎﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺧﺘم عباﺩﺍﺕ
ﻭ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﺭ
ﺩﻭم ﻔﺎﻃمیﺪﺭ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﺍﻋﻠﺎم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ. (ﻋﺒﺎﺩ
ﻭ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ)
ﻣﻄﻴﻌﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ  ﻭ
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﻣﺮﺩﻡ  ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻮ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺳﺎﻟک ﻤﺪعی ولایت
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺪﺍم
ﻤﻌﺼﻴﺖ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻮﺳﺮﮐشی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻋﻤﺮﺭﻭﺯﻫﺎ.ﺭﻭﺯﻩ
ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﻧﻤﺎﺯﮔﺬﺍﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨم هستند.
ﻳﻌنی ﺒﺪﺗﺮﻳﻥ
ﺠﻬﻨﻤﻬﺎ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺍﺳﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮسی ﻮﺣی
کرﺩ (ﻭ ﺑﻬﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻴی
ﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ  ﺍﻳﻥ
ﻮﺣی ﻤﻴﺮﺳﺪ)
ﮐﻪ ﺍﺿرَبّ
ﺑﻌﺼﺎک اﻟﺤﺠﺮ(
ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺼﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺿﺮﺑتی
ﺒﺴﻨگی ﺒﺰﻥ) ﻭ
ﺍﻭ ﭼﻨﻴﻥ کرﺩ  ﻭ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﭼﺸﻤﻪ ﺁﺏ
ﭘﻴﺪﺍﺷﺪ. (
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻴﻬﻮﺩ  ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻫﺎﻯ ﻤﻮسی
ﻮﻋﻴﺴﻰ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ) ﻭﺍﻳﻥ
ﻀﺮﺑﺖ
ﺑﺎﻋﺼﺎﻯ
ﺘﺮﺑتی ﻴﻤﻮﺳﻰ
ﻭﻫﺮمُرَبّی الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺠﺎﺩﻭﮔﺮﻯ
ﺠﺎﺩﻭﮔﺮﺍﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻋﺼﺎﻯ
کوﭼک ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﺠﺎﺋﻰ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﻭﻇﻬﻮﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻤﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﺑﺎﺯﺍﻳﻦ (ﺳﻨﮓ)
ﺩﻟﻬﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیرﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺗﻌﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺪﺍم
ﻤﻴﮑﻮﺑﺪ ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
الهی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻋﻘل
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ) ﮐﻪ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎئی برﺍﻯ هم
ﻣﺮﺩم ﺸﺪ.
ﺗﻤﺎس ﺑﺎ
ﻣﺮﺩم
ﻨﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻬﺮﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ  ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮﺳﻌﺖ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻋﻠﻮم
اﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻋﻠﻮم ﻔﻴﺰﻳﻚ  ﻭ
ﻣﺴﺎﺋل اﺧﻠﺎق
و ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺣتی
ﺒﻌﺾ ﻋﻠﻮﻡ  ﭼﻮﻥ
ﺮﻳﺎﺿﻴﺎﺕ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺸﻨﺎسی
ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻴﺎﺕ  ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺘﻌﻠﻴم ﺪﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻭﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺭﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
علمی ﻴﺎﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ  ﻧﻴﺰﺍﺯ
ﺗﺠﺎرَبّ
نظرﻳﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ الهی
ﺎﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ .ﻭﻫﻴچگاﻩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻨﻴﺰ
یک ﻄﺮح ﺠﺎﻣﻌﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﻫﺮ ﺣﺎل
ﺠﺎﻣﻌﻪﻫﺎ  ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﻄ ﺪﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺗﮑﺎﻣل
ﺪﺍﺩﻥ اﺭﻭﺍح
ﻔﺮﺩﻯ  ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﺎﺩﻯ
ﺠﺎﻣﻌﻪﻫﺎ  ﻭﺣتی
همه
ﮔﻮﻧﻪﻋﻮﺍﻟم
اﻟﻬﻰ
ﻭﻫﺴﺘﻴﻬﺎ  ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺳﻄح عقل ﺠﻤﻌی
ﻮ ﺳﻄح علم
جمعی  ﻭﺳﻄح
ﺘﻤﺪﻥ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮﻳﮋﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭ
ﻧﺪﺩﺍﺭﻧﺪ.(ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ)
ﻇﻬﻮﺭ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ  ﻫﻤﺎﻥ
ﻔﺠﺮ ﻭ ﺻﺒﺤﮕﺎهی
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ) ﻳﻌنی هر
ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
اﺯﺍﻭلاﺩ
ﻳﻌﻘﻮﺏ  ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺰﺍﺣم هم
ﻨﻤﻴﺸﺪﻧﺪ (ﺍﻳﻥ
اﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪﻫﺮﮐس ﻣﺸرَبّ
ﻭ ﺭﻭﻳﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻴﺮﺍﺏ ﺷﺪﻥ
اﺯ ﺁﺏ ﻋﻘل ﻮ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﻥ ﺘﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺗﻤﺎم
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻳﮑﺴانی
کِّلی هست.
ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﻄی
ﺘﻌﻠﻴم ﻨﺰﺩ
ﮔﺮﻭهی اﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍﻫﺪﻑ
ﺗﻌﻠﻴم علمی
ﻨﻴﺴﺖ  ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺴﺐ ﺁﮔﺎهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ تَجلّی
الهی اﺳﺖ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ  ﻭﻫﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺰﻣﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﮑﺎنی ﻮﺍﺣﻮﺍلی
ﺸﺨﺼﻰ  ﺑﻬﺮ
ﮐﺎﻣل
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻭ  ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻮﻳﮋﻩﺍﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﺁﻥ
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ  ﻧﺰﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ الهی
ﻴﮑﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺪﺍم ﺴﻠﻴﻘﻪ
ﻭﺳﺒک ﺨﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺣﻮﺍل عقلی
ﻭﺳﻠﻴﻘﻪ ﻳک گرﻭﻩ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻧﺰﺩﻳک ﺒﻌﺼﺮ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺸﻮیم  ﻣﻘﺎم
ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
هست. ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ
ﺟﻤﻌی ﻮﺣﺘﻤﻰ  ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ باﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻨﻴﺴﺖ  ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻮع ﺘﻠﺎﺵ
ﻓﮑﺮﻯ ﻮ
ﺗﻌﻠﻴمی ﻮ
ﺍﺣﻮﺍل ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪﺑﻬﺮﻩ
ﻫﺎﻯ گوناگوﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭ ﮐﻤﺎل عقلی
ﺨﻮﺩ  ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﭼﻬﺎﺭ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺁﺏ
ﻋﻘﻞ  ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ  ﻭ ﺷﻴﺮ ﻏﺬﺍﻯ
ﻮﻳﮋﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﻧﻬﺮ ﻋﺴﻞ  ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻨﮕﻴﻥ ﻮﻳﮋﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﻴﻥ ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻮ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺷﺮﺍﺏ ﺑﻬﺸتی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺳﺮﻣست ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺷﺨﺼی اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی است ﻭﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎل
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺟﺒﺮﺋﻴل
اﺯ ﺷﺮﺍﺏ ﻭ ﺷﻴﺮ
ﺩﻭمی
ﺮﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩ.
ﻭﺟﺒﺮﺋﻴل گفت
ﺧﻮﺷﺎ ﺑﺤﺎل
ﭙﻴﺮﻭﺍﻧﺖ ﮐﻪ
ﺑﻬﺮﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺮﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺮﺍﺏ الهی ﺮﺍ
ﺑﺮ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻪ  ﻫﻴچ
ﺴﺎﻟکی
ﺒﻬﺮﻩﺍﻯ اﺯ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
رﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻬﺮﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی هر
ﮐﺪﺍﻡ ﺑﻴکی
اﺯﺍﻳﻥ
ﻨﻬﺮﻫﺎﻯ عقلی
وﺍﺣﻮﺍﻟﻰ  ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.(ﺍﻭلاﺩ
ﻳﻌﻘﻮﺏ)ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
الهی ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥهستند.
ﮐﻪ ﺗﻌﻘﻴﺐ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﺮﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺭﻳﺪ ﻭ
ﺑﻴﺎﺷﺎﻣﻴﺪ  ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪﺧﺪﺍ
ﺑﺸﻤﺎ ﺭﺯق
ﻤﻴﺪﻫﺪ ( ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﻋﻮﺍم ﺮﺯق
ﻤﺎﺩﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺯﻗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺑﻮﻃ
اﺣﻮﺍل ﻮ
ﻋﻘﻠﻰ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺘﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻤﻔﻴﺪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ار
ﺁﻥ ﺒﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻨﮕﻴﺮﻧﺪ)
ﺭﺯﻗﻴﮑﻪ ﺑﺸﻤ
ﺎﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪ (
ﺩﺭﻋﻮﺍم
ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ  ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑبالقوّهﻫﺎ)
ﺗﺎﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ
ﺯﻣﻴﻥ ﻮﺩﻧﻴﺎ
ﻓﺴﺎﺩ ﻧﮑﻨﻴﺪ  ﻭﺳﺮکشی
ﻨﻨﻤﺎﺋﻴﺪ(
ﻭﻟﻰ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ  ﻣﺪﺍم
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺪﺍم اﻓﺰﺍﻳﺶ
ﻣﻘﺎمی ﻮﻋﻘلی
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ) ﭘسسعی
ﻨﮑﻨﻴﺪ  ﺑﺎﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻮﺳﺮﭘﻴﭽﻰ (ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ) ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﻳﺪ( ﺑﻴﻥﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫم
ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ  ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭﺍﺳﺮﺍﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻭحی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﮐﻪ ﺁﻧﺮ
ﺍﺑﺠﺎﻯ
ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺒﻨﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ  ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ) ﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ  ﮐﻪ ﺃﻯ
ﻤﻮﺳﻰ  ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺻﺒﺮ
ﺑﺮﻏﺬﺍﻯ
ﻮﺍﺣﺪﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ (ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥهمیشه
ﻳک غذﺍﻯ ﺴﺎﺩﻩ
ﻭ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻮس
ﺍﻏﺬﻳﻪ ﺧﻮﺵ
ﻋﻄﺮﻭ ﺧﻮﺵ
ﻃﻌم ﻮ
ﻧﻴﺮﻭﺑﺨﺶ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﻳﺪ
ﺍﺳﻠﺎﻑ ﻭ
ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ  ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻥ ﺮﺍ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺒﺮ ﺑﺮﻏﺬﺍﻯ
ﻮﺍﺣﺪﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ(
ﻤُﻥّ ﻮ
ﺳَﻠﻮﻯ) ﺒﻮﺩ. (ﮔﺰﻧﮕﺒﻴﻥ
ﻴﺎ
ﻣﻨّﺘﻬﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺩﺭ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎ ﻭ
ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻴﺰﻫﺎئی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﻤﺨﻠﻮﻃ
کنیم  (ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺧﻮﺭﺷﺖ ﻭ ﻣﺰﻩ
ﻭ ﻃﻌﻢ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳﻌﻪ
ﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺭﺩﻥ) ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ  ﺩﻋﺎﻯ
ﻤﺎ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻦ  (رَبّ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ  ﺷﻬﻮﺩ
چهارم ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺒﻮﺩ.
ﻭرَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻭﺗﻤﺎم
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﺘﺎﻋﻴسی ﻤﺴﻴﺢ
رَبّ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﻮﺩ)
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻦ  ﻫﻤﻪ
ﺭﻗم ﺒﻘﻮلاﺕ ﻭ
ﺳﺒﺰﻳﺠﺎﺕ ﻭ
ﺑﻘﻮلاﺕ
ﻭﻋﺪﺳﻬﺎ ﻭ
ﭘﻴﺎﺯﻫﺎ
ﺑﻴﺎﻭﺭ.(ﻏﺬﺍﻯ
اﻳﻤﺎنی ﺁﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ. ﻭالّا
ﻫﻤﻴﻥ غذﺍﻫﺎ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻏﺬﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻬﺎﻧﻪ ﮔﻴﺮ
ﻭﺷﮑم ﭙﺮﺳﺖ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺧﻮﺍﻩ
ﻳﺎید ﺍﻳﺎم
ﺰﻧﺪﮔی ﻘﺒل اﺯ
ﺳﻠﻮک ﺪﺭ ﻣﺼﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ)
ﮐﻪ ﻣﻮسی ﭙﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ  ﺁﻳﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﭘﺴﺖﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ؟ﻭﺍﻳﻥ
ﺨﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻮﺽ ﮐﻨﻴﺪ؟(ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺠﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍ.
ﻏﺬﺍﻫﺎﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻋﻘﻠﻰ  ﺑﺠﺎﻯ
غذاﻫﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺷﮑﻤﻰ  ﮐﻪﺟﺰ
ﺧﺴﺘﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺒﺪﻥ ﻭ ﻳکی
اﺯﻋﻠﻞ  ﺩﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺨﻮﻥ اﺯ
ﻣﻐﺰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻤّق ﺪﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻏﺬﺍﻯ اﺩنی  ﻮﭘﺴﺖ) ﻭ (ﺍﺩﻧﺎ
ﻭﻧﺰﺩﻳﻚ)
ﻭﻓﻮﺭﻯ  ﻳﺎﺳﻴلی
ﻨﻘﺪ ﺑﺠﺎﻯ
غذﺍ ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ  ﮐﻪ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ  ﺑﺎ ﮐﻤﺎلاﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻬﺸتی اﺳﺖ.) ﻣﻴﺨﻮﺍﻫم
ﻤﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﻳﻨﻬﺎ را
ﺑﺪﻫﺪ(ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻯ
که ﻫﺮﻋﺎﻗل مُرَبّی
ﻮ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺖ ﭘس
ﺑﻤﺼﺮ ﻓﺮﻭﺩ
ﺁﻳﻴﺪ.ﻭ ﺁﻧﺠﺎ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ (ﺍﻣﺼﺎﺭ
ﻭﺷﻬﺮﻫﺎ) ﺣﺎل
که ﺩﺭ (ﺗﻴﻪ)
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ (ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﺗﺮک
ﻛﻨﻴﺪ  ﻭﺑﺸﻬﺮﻯ
که ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ
ﺑﺮﻭﻳﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭﺁ
ﻧﺠﺎﻫﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ  ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ
ﻤﺼﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺍﺳﺖ (ﻣﺼﺮﺑﺮﺍﻯ
ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥﻤﻬﺎﺟﺮ
ﺑﺎ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ
ﻧﻴﺰﻫﺮ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ ﺁﺑﺎﺩ
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻪ ﻟﺬﺕ
ﺯﻧﺪگی ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺁﻥ
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭلی اﺯ ﻟﺬﺕ
ﺯﻧﺪﮔی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺤﺮﻭم
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ)
ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ: ثمّ ﻘﺎل
عز ﻭ ﺟل ﻮ
ﺿﺮﺑﺖ ﺍﻟﺬلّة
ﺃﻯ اﻟﺠﺰیة ﺍﺧﺰﻭﺍ
ﺑﻬﺎ ﻋﻨﺪ
ﺭﺑّﻬﻢ  ﻭﻋﻨﺪ
ﻣؤﻤنی عباﺩﻩ  ﻭ
ﺍﻟﻤﺴﮑنة هی
اﻟﻔﻘﺮ ﻭ
ﺍﻟﺬلة  ﻭﺑاؤﻮﺍ
ﺑﻐﻀﺐ ﻣﻥ الله ﺍﺣﺘﻤﻠﻮﺍ
ﺍﻟﻐﻀﺐ ﻭ
ﺍﻟﻠّﻌنة ﻣﻥ الله
( ﺫﻟک ﺒﺄﻧّﻬم کاﻧﻮﺍ)
ﺫﻟک اﻟّﺬﻯ
ﻠﺤﻘﻬم ﻤﻥ
اﻟﺬلّة ﻭﺍﻟﻤﺴﮑنة
ﻭﺍﺣﺘﻤﻠﻮﺍ
ﻣﻥ غضب ﻟﻠﻪ  ﺑﺄﻧّﻬم
کاﻧﻮﺍ (ﻳﮑﻔﺮﻭﻥ
ﺒﺂﻳﺎﺕ الله)  ﻗﺒل ﺃﻥ
ﻀرَبّ ﻋﻠﻴﻬم هﺬﻩ
ﺍﻟﺬل
ﻭﺍﻟﻤﺴﮑنة  ﻭ
ﻳﻘﺘﻠﻮﻥ
اﻟﻨﺒﻴّﻴﻥ
ﺒﻐﻴﺮ ﺍﻟﺤﻖ  ﻭﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻳﻘﺘﻠﻮﻧﻬم
ﺒﻐﻴﺮ ﺣﻖ ﺑﻠﺎ
ﺟﺮم کاﻥ ﻤﻨﻬم
اﻟﻴﻬﻢ  ﻭلا الی
غیرﻫﻢ ﻭ ﺫﻟک
ﺒﻤﺎ ﻋﺼﻮﺍ)
ﺫﻟک اﻟﺨﺬلاﻥ ﺍﻟّﺬﻯ
اﺳﺘﻮﻟی
علیهم حتّی
ﻔﻌﻠﻮﺍ
ﺍﻟﺂثاﻡ  ﺍﻟّتی
ﻤﻥ ﺃﺟﻠﻬﺎ
ﺿﺮﺑﺖ ﻋﻠﻴﻬم
اﻟﺬلة ﻭ
ﺍﻟﻤﺴﮑنة ﻭﺑﺎٴﻮﺍ
ﺑﻐﻀﺐ
ﻣﻥﺎﻟﻠﻪ  ﺑﻤﺎﻋﺼﻮﺍ
ﻭ ( ﮐﺎﻧﻮﺍ ﻳﻌﺘﺪﻭﻥ)
ﻳﺘﺠﺎﻭﺯوﻥ
ﺃﻣﺮ الله الی
ﺃﻣﺮ ﺍﺑﻠﻴس ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺬﻟّﺖ ﻭ ﭘﺴتی
ﻮﺣﻘﺎﺭﺕ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ ﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺼﺪﻣﺎﺕ ﺯﻧﺪگی
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﮐﻪ
ﺷﻠّﺎق
ﻤﻴﺨﻮﺭﻧﺪ
ﻭﺷﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮدﻧﺪ ﻭ
ﺩﺍغ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ  ﺗﺎﻋﻠﺎﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﻤﺎﻟک
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﻳﻌنی ﺠﺰﻳﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﮐﺮﺩ (ﺍﻳﻥ
ﻤﻄﻠﺐ ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﺿﺎﻯ
ﺨﻠﻔﺎﻯ ﺠﺰﻳﻪ
ﮔﻴﺮﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﻔﺖﺧﻮﺭ. ﻭالّا
ﭘﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺒﻨﺎم ﺪﻳﻦ  ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی همیشه
ﺣﺮﺍم اﺳﺖ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻠل غیر
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ  ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻨﺸﺪﻧﺪ  ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺟﺰﻳﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭلی
ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻣﻨﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﺪﻭﻟﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺩﻭﻟﺖ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺰ
ﻧﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻴﺎﺑﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺟﺰﻳﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ  ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍﺡ  ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﺳﻠﻮکی الهی
شدﻧﺪ ﻭﺩﺭ
ﺳﻄحﺤﻴﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍغ
شوﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﮔﺮﻣﺎﻯ ﺼﺤﺮﺍ
ﺑﺴﻮﺯﻧﺪ  ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﺗﺸﻨﮕﻴﻬﺎ ﻭ
ﺩﺭﺑﺪﺭﻯ ها ﻭ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺠﺰﻳﻪ  ﺩﻭﭼﺎﺭ (ﺧﺰﻯ
ﻮ ﻋﺎﺭ) ﻭ ﻧﻨگ
ﺸﻮﻳﺪ.(
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺟﺮﻳﻤﻪ. ﺑﺎﺯ
ﺭﺳﻮﺍئی ﻮ
ﺷﺮﻣﻨﺪگی ﺮﻭح
ﺪﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺁﻳﻨﺪﻩ) ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ  ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣؤﻤﻨﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ( ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻳﺪ  ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯالهی
ﺸﺮﻣﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﮑﻨﺖ ﻳﻌنی
ﻔﻘﺮ ﻭ ﺫﻟّﺖ(
ﻣﺴﮑﻴﻥ
ﻮﻓﻘﻴﺮ ﻭ
ﻧﻴﺰﺳﺎلک
ﻤﻘﻴم ﺪﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺮ  ﺗﺎﭼﻪ ﮐسی
ﺮﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻭﻳﺎ ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍ شدﻧﺪ.
ﻏﻀﺐ ﻭﻟﻌﻨﺖ
ﻭﻧﻔﺮﻳﻥﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ ﻴک
ﺮﻭح اﺳﺖ. ﻭ (ﺑاءوﺍ)
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷﺪﻥ
ﻭﻳﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺪ ﺩﺭ ﻣﺄﻭﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ)
ﮐﻪ ﺗﺤﻤّل
ﻐﻀﺐ ﻭﻟﻌﻨﺖ
ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨ ﺪﮐﺮﺩ.
ﺫﻟّﺖ
ﻭﻣﺴﮑﻨﺖ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻠﺤق ﺸﺪﻧﺪ
(ﺫﻟّﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﺪﺭ ﻣﺴخ
حیوﺍﻧﻰ)
ﻭﺗﺤﻤل غضب
ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ
کفرﺍﻥ ﻮ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺁﻳﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
(ﭼﻪ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁنی ﻮ ﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ  ﮐﻪﻋﻠﺎﺋمی
ﺰﻧﺪﻩ الهی هستند.
ﻭﭼﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ که
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺫﻟّﺖ
ﻭﻣﺴﮑﻨﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. (ﺍﻭل
اﻧﮑﺎﺭﺳﻠﻮکی
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ  ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺬﻟّﺖ ﺷﺪﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺪم
ﭙﺬﻳﺮﺵﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺷﺮﻁ لاﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺤﻔﻈ
اﺯﻣﺬﻟّﺖ
ﺭﻭﺣی
ﺪﺭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭالّا
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ﺒﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﻴﺰ
ﺑﺪﻭﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺪﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺁﻳﻨﺪ.)
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻤﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥﺤق ﻮ
ﮔﻨﺎهی
ﻤﻴﮑﺸﻴﺪ (ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﮔﻨﺎهی
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺮگ ﺒﺮ ﺣﺴﺐ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
گرﺩﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺤج ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺪم
اﻋﺘﻨﺎ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻮﻥ
کشتن ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳﺦ  ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻣﻠّﺎﻫﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺶﻫﺎ
ﻭﻣﻐﻬﺎ ﻭ
ﺭﻳﺸﻴﻬﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺸﺪﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺘﺎﺯﻩ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ  ﻭﺧﻄﺎﺭ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺍﺯ ﺃﺻل ﺪﻳﻥ
گفتند ﻭ
ﮐﺸﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻘﺘل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ  ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﺣتی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺠﺮﻣﺎﻥ ﺠﻨﺎئی
ﺠﺎﻣﻌﻪ  ﺑﺎﺯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺤق ﻮ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ الهی
اﺳﺖ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﺎ ﺣق ﺴﻨﮕﺴﺎﺭ
ﻳﺎ
ﺩﺳﺖﺑﺒﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺑﺰﻧﻨﺪ. ﺗﺎﮐﻪ
ﺷﮑﻨﺠﻪ ﮔﺮﺍﻥ
اﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﮑﻨﻨﺪ)
ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺤﻖ
ﻣﻴﮑﺸﺘﻨﺪ  ﮐﻪﺟﺮمی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭﻳﺎ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺳﺮﮐشی ﺁﻧﻬﺎ  ﮐﻪ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
تمکین
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻣﺬﻫبی ﻮ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.) ﮐﻪ
ﺑﻌﻠﺖ ﺧﺬلاﻥ
ﻮﺷﺮﻣﻨﺪﮔﻰ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺴﺘﻮلیﺸﺪﻩ  ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮕﻨﺎﻩﮐﺎﺭﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻋث ﻣﺬﻟّﺖ
ﻭﻣﺴﮑﻨﺖ  ﻭ ﺑﻐﻀﺐ
ﺍﻟﻬﻴی
ﻭﭼﺎﺭﺷﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺷﺪﻩ  ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻮﺳﺮﮐﺸﻰ(ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﺪﻳنی ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮﻋﺪم ﺘﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭﮐﺎﺭ ﺩﻳنی
ﺨﻮﺩ. ﻭالّا
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺪﺍئی ﻮﺳﺎﺩﻩ
ﻟﻮﺡ  ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ سلوک
الهی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ  ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻧﻮع بشرﻯ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﺑﮑﻤﺎل
عقلی ﻮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻠﺎﺯم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺮﮐشی
ﻮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک
ﺪﺭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﺯﻳﺮﺍ (ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم اﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺍﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮک بی ﺪلاﺋل
ﻤﻨﻄق
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺗﺠﺎﻭﺯ ﺍﺯ (ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ)
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ   به (اﻣﺮ ابلیس)
ﺗﻮﺟﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ (ﺗﺒﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﻠﺒّس
ﺒلباس
ﺭﻭﺣﺎنی کاﺫﺏ.
ﻭالّا ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﺴﻰ
ﺩﻧﺒﺎل اﻭ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ ﻨﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻨﺘﺮل
ﺸﻮﺩ. ﻭلی
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺎنع از
ﮐﻨﺘﺮلﻨﻔس
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ سلوک
الهی ﮐﻨﺘﺮل
نفس
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﻧﺪ.
ﻭﺷﺮﻃ ﻠﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩﺍﺭﺯﺵ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ الهی
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺮﻃ کافی ﺮﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ  ﻭ(ﺑﺪﺍﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻰ)
ﺑﺪﻫﺪ  ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺮﺍ
ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.

حدیث
3810 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ185ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻥّ
ﺍﻟﻘﺎﺋﻢ ﺍﺫﺍ ﻗﺎﻡ
ﺑﻤﮑّﻪ  ﻭ ﺃﺭﺍﺩ ﺃﻥ
ﻳﺘﻮﺟّﻪ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﮑﻮﻓﻪ
ﻧﺎﺩﻯ ﻣﻨﺎﺩﻳﻪ
ﺃلا لا ﻳﺤﻤﻞ
ﺃﺣﺪ ﻣﻨﮑﻢ ﻃﻌﺎﻣﺎ
ﻭلا ﺷﺮﺍﺑﺎ ﻭ ﻳﺤﻤﻞ
ﺣﺠﺮ ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﻭﻫﻮ ﻭﻗﺮ ﺑﻌﻴﺮ
ﻓﻠﺎ ﻳﻨﺰﻝ
ﻣﻨﺰلا الّا ﺍﻧﺒﻌث
ﻋﻴﻦ ﻣﻨﻪ  ﻓﻤﻦ ﮐﺎﻥ
ﺟﺎﺋﻌﺎ ﺷﺒﻊ  ﻭﻣﻦ ﮐﺎﻥ
ﻇﺎﻣﺌﺎ ﺭﻭﻯ  ﻓﻬﻮ ﺯﺍﺩﻫﻢ
ﺣﺘّﻰ ﻳﻨﺰﻝ
ﺍﻟﻨﺠﻒ ﻣﻦ ﻇﻬﺮ
ﺍﻟﮑﻮﻓﻪ ﭼﻮﻥ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺯ
ﻣﮑّﻪ ﺑﺮﺧﻴﺰﺩ
ﻭ ﺑﺴﻤﺖ ﮐﻮﻓﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻣﻨﺎﺩﻯ ( ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
) ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ
(ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﻭلاﻳﺖﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺪﻩ.ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﻋﻀﻮ ﻭلاﻳﺖ ﺷﻮﺩ.ﺍﻣﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﮐﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﻋﺮﺵ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﺠﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮐﺎﺭﻯ ﻫﻢ
ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻏﺎﻳﺐ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﻓﺎﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ ﺑﺠﺴﻢ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.(ﻣﮑّﻪ)ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺷﻮﺩ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
به( ﺑﻴﺖﺍﻟﻤﻘﺪس)
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﻬﺮ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻘﺪس ﺍﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻭ ﺣﻤﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ .(ﮐﻮﻓﻪ)
ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ ﻣﻮلا
ﻋﻠﻰّ ﺑﻮﺩﻩ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻭلاﻳﺖ ﻋﻠﻰّ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻭﺍﺭﺩ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﻋﻀﻮ ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺎﺯ
ﮐﻮﻓﻪ  ﺑﻤﻌﻨﻰ ﮐﻔﺎﻳﺖ
و شرط کافی
الهی ﻭﺣﺘّﻰ ﺃﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
نجات ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺯ ﺗﻮﮐﻴﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺑﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯﺴﺮﻧﻮﺷﺖﺟﺪﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺻﺎﺩﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺍﻭ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻣﻨﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺷﻤﺎ ﮐﺴﻰ ﻃﻌﺎﻡ
ﻭ ﺷﺮﺍﺏ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻧﺪﺍﺭﺩ.( ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﺻﺤﺮﺍ
ﺑﻴﻦ ﻣﮑﻪ ﻭﮐﻮﻓﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﭻ ﻃﻌﺎﻡ ﻭ ﺷﺮﺍﺑﻰ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻬﻮﺫ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﻐﺬﺍ ﻭ ﺁﺏ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭالّا
ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺻﺤﺮﺍ ﻏﺬﺍ
ﻭ ﺁﺏ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
) ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺳﻨﮓ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻗﺮ ﺑﻌﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. (ﻣﻮﺳﻰ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻣﺎﺷﻰ ﺭﻩ
ﺭﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻋﻤﺮﺍﻥ ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺑﺎﺩ
ﻭﻣﻌﻤّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ(ﻭﻗﺮ
ﻭ ﻭﻗﺎﺭ)ﺷﺘﺮ ﺩﺭﺣﺮﮐﺖ
ﻭ(قُرّهﮔﻴﺮﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ)ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﮐﺎﺭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻮﮐّﻞ
ﺩﺭ ﺳﻔﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮ
ﺟﺎ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﻨﺰﻝ
ﮐﻨﻴﺪ  ﭼﺸﻤﻪ ﺁﺑﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺰﻧﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﺳﻴﺮ ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﺸﻨﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﺳﻴﺮﺍﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ
( ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻣﻴﺮﺳﺪ  ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﮑﺴﺐ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺯﺍﺩ
ﻭ ﺗﻮﺷﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﻨﺠﻒ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ
ﮐﻮﻓﻪ ﺍﺳﺖ ( ﻣﺴﺎﻓﺮ
ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ ﺍﺯ ﻣﮑﻪ
ﺑﮑﻮﻓﻪ ﺍﻭﻝ
ﺑﻨﺠﻒ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ
ﻣﻮلا ﺍﻣﻴﺮ المؤمنین
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺷﺮﻁ لاﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ .

حدیث
3811 -
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ(ﺝ13ﺹ209ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺎﮐﺮﻣﻮﺍ
ﺍﻟﺒﻘﺮ  ﻓﺎﻧّﻪ
ﺳﻴّﺪ
ﺍﻟﺒﻬﺎﺋﻢ  ﻣﺎ
ﺭﻓﻌﺖ
ﻃﺮﻓﻬﺎﺍلی السماء
ﺣﻴاءا ﻣﻦ الله
عَزّ ﻭجَلّ ﻣﻨﺬﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻌﺠل ﮔﺎﻭ
ﺭﺍ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﮐﻨﻴﺪ  ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﻭﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺳﺮﺵ ﺭﺍ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺑﺎﻟ
ﺎﻧﻤﻴﺒﺮﺩ.
ﺯﻳﺮ
ﺍﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺠل اﺳﺖ  ﮐﻪ ﮔﺮﻭهی
گاﻭﻯﺮﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻧﺪ.(ﮔﺎﻭ
ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴم
ﻤﻘﺪس  ﻭﺳﻤﺒﻮل
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻫﻨﺪﻭ ﻭ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ  ﻧﻴﺰﮔﺎﻭ
ﻣﻘﺪس ﺑﻮﺩﻩ  ﮐﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭﻫﻨﺪ
ﮔﺎﻭﻫﺎ ﺁﺯﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻴﺰ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﮔﺎﻭﺭﺍ
ﺗﺤﺮﻳم کرﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭﺍﻳﻨک
ﺪﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﮐﺮﺍم اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی
ﭙُﺮﺧﻮﺭ ﻭ
ﻣﻔﺖ ﺧﻮﺭ ﻫﻤﻴﺸﻪﺷﮑم
گنذه ﻭ ﭼﺎﻗ
ﻮﺳﻨﮕﻴﻥ ﺪﺭ
ﺣﺮﮐﺖﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪﺟﺰﺻﺪﺍﻯ
ﺒﻠﻨﺪ ﻭ
ﺯﻭﺭﮔﻮئی
کاﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺩﻭﭼﺸم
گاو ﺩﺭ ﭘﻴﺸﺎﭘﻴﺶ
ﺻﻮﺭﺗﺶ ﺑﻮﺩ ﭼﻮﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺒﺂﺳﻤﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺮﺭﺍ ﺑﺎلا
ﺑﺒﺮﺩ.ﻭلی
ﺪﻭﭼﺸﻤﺎﻥ گاﻭ
ﺩﺭ ﻃﺮﻓﻴﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﻥ ﺁﺳﻤﺎﻥ
کافی اﺳﺖ  ﺳﺮﺵ
ﺑﭽﭗ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﺍﺳﺖ ﺑﺒﺮﺩ  ﮐﻪ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺪﺭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺒﺪﻥ  ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻤﻐﺰﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﻬمم ﻮﺍﺩﺭﺍﻙ
ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ  ﺑﺮﺍﻯ
اﺣﺴﺎس
ﻭﻋﺎﻃﻔﻪ  ﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺖﻫﺎئی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﻮﺍغ
ﺒﺎلاﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ  ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ  ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻬﺮﺣﺮﮐتی
ﻤﻮﻓق ﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ که ﭼﻪ
ﺍﺑﻌﺎﺩﻯ عمقی
ﺮﺍ ﺩﺭک کند  ﻭ
ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ که
ﺑﭽﻪ ﻋﻮﺍﻟم الهی
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺮﻭج ﻮ ﺍﺳﺮاء
کنند.
ﻭﻟﺬﺍﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺼﺎﺩﻕ  ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺫﻫنی
ﻮﻋﻘلی
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﺴم ﻮ
ﺯﺑﺎﻥ ﻮ ﻓﮑﺮ  ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
عقلی ﻮﻋﺎﻃفی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑ ﺎﻣﻮﺭ ﻧﻴک ﻮ
ﺻحیح ﻮ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺩﺭﻭنی
ﺘﺮ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﺮ ﺑﺮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻗﺒلی ﮐم هستند.

حدیث 3812 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ209 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﻘﻮﻡ ﻣﻮﺳﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : (ﻓﺄﻧﺎﻗﺪ
ﻓﺘّﻨّﺎ ﻗﻮﻣﻚ
) ﻗﺎﻝ ﺍﺧﺘﺒﺮﻧﺎﻫﻢ
ﻣﻦ ﺑﻌﺪﻙ ( ﻭﺃﺿﻠّﻬﻢ
ﺍﻟﺴﺎﻣﺮﻯ) ﻗﺎﻝ
ﺑﺎﻟﻌﺠﻞ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻋﺒﺪﻭﻩ ﻭﮐﺎﻥ ﺳﺒﺐ
ﺫﻟﻚ ﺃﻥ ﻣﻮﺳﻰ ﻟﻤّﺎ
ﻭﻋﺪﻩ الله ﺃﻥ ﻳﻨﺰﻝ
ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺘﻮﺭﺍﻩ ﻭ ﺍﻟﺄﻟﻮﺍﺡ
ﺍﻟﻰ ثلاثین
ﻳﻮﻣﺎ ﺃﺧﺒﺮ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺑﺬﻟﻚ
ﻭ ﺫﻫﺐ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻤﻴﻘﺎﺕ ﻭ ﺧﻠّﻒ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﻋﻠﻰ ﻗﻮﻣﻪ
ﻓﻠﻤّﺎ ﺟاءﺖ
ﺍﻟثلاثون
ﻳﻮﻣﺎ ﻭﻟﻢ ﻳﺮﺟﻊ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﻟﻴﻬﻢ ﻋﺼﻮﺍ
ﻭ ﺃﺭﺍﺩﻭﺍ ﺃﻥ ﻳﻘﺘﻠﻮﺍ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﺍﻥ ﻣﻮﺳﻰ ﮐﺬﺑﻨﺎ
ﻭ ﻫرَبّ ﻣﻨّﺎ  ﻓﺠﺎٴﻬﻢ
ابلیس ﻓﻰ ﺻﻮﺭﻩ
ﺭجَلّ ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻬﻢ
ﺍﻥ ﻣﻮﺳﻰ ﻗﺪ ﻫرَبّ
ﻣﻨﮑﻢ ﻭ لا ﻳﺮﺟﻊ
ﺍﻟﻴﮑﻢ ﺃﺑﺪﺍ  ﻓﺎﺟﻤﻌﻮﺍ
ﺍﻟﻰ ﺣﻠﻴّﮑﻢ ﺣﺘّﻰ
ﺃﺗّﺨﺬ ﻟﮑﻢ ﺍﻟﻬﺎ
ﺗﻌﺒﺪﻭﻧﻪ ... ﻓﻘﺎﻝ
ﻟﻬﻢ ﻫﺎﺭﻭﻥ ﮐﻤﺎ
ﺣﮑﻰ الله ( ﻳﺎ ﻗﻮﻡ
ﺍﻧّﻤﺎ ﻓﺘﻨﺘﻢ
ﺑﻪ ﺍﻥ ﺭﺑّﮑﻢ اﻟﺮﺣﻤﻦ
ﻓﺎﺗّﺒﻌﻮﻧﻰ ﻭ
ﺃﻃﻴﻌﻮﺍ ﺃﻣﺮﻯ*
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻟﻦ ﻧﺒﺮﺡ
ﻋﻠﻴﻪ ﻋﺎﮐﻔﻴﻦ
ﺣﺘّﻰ ﻳﺮﺟﻊ ﺍﻟﻴﻨﺎ
ﻣﻮﺳﻰ) ﻓﻬﻤّﻮﺍ
ﺑﻬﺎﺭﻭﻥ ﺣﺘّﻰ
ﻫرَبّ ﻣﻦ ﺑﻴﻨﻬﻢ
ﻭ ﺑﻘﻮﺍ
ﻓﻰ ﺫﻟﻚ ﺣﺘّﻰ ﺗﻢ
ﻣﻴﻘﺎﺕ ﻣﻮﺳﻰ ﺃﺭﺑﻌﻴﻦ
ﻟﻴﻠﻪ  ﻓﻠﻤّﺎ ﮐﺎﻥ
ﻳﻮﻡ ﻋﺸﺮﻩ ﻣﻦ ﺫﻯ
الحجّة  ﺃﻧﺰﻝ الله
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺄﻟﻮﺍﺡ
ﻓﻴﻪ ﺍﻟﺘﻮﺭﺍﻩ
ﻭ ﻣﺎ ﻳﺤﺘﺎﺟﻮﻧﻪ
ﺍﻟﻴﻪ ﻣﻦ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﻟﺴﻴﺮ ﻭ ﺍﻟﻘﺼﺺ
ﻭ ﻣﺎ ﻗﻮﻡ ﺗﻮ
ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﻓﺘﻨﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻳﻢ ( ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﺮﺩﻳﻢ  ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪ ﺗﺎ ﺩﺭﺁﻥ ﺻﺪﻕ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﺎﺑﺖ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭﺗﺸﻮﻳﻖ
ﻭﺗﺸﺒﻴﺖ ﺻﻔﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.(ﻗﻮﻡ)
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﻮﺳﻰ  ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﻣّﺖ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﻣﻮﺳﻰ
( ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﮐﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺃﺻﻞ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﮑﻞ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭ ﺍﺳﻤﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﻣﺬﺍﻫﺒﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯﺎﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺟﻮ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻣﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﺮﺩ ( ﺳﺎﻣﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺃﻫﻞ(ﺳﻤﺮ)
ﻭ ﺧﻮﺵ ﮔﺬﺭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺷﺐ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﻯ
ﺗﻔﺮﻳﺤﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺍثباﺕ
ﺑﻄﻠﺎﻥ ﮐﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻮﺳﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﺳﻰ ﺭﻭﺯ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻡ
ﻭ ﺑﭽﻬﻞ ﺭﻭﺯ ﮐﺸﻴﺪ
ﮔﺎﻭﻯ ﺍﺯ
ﻃﻠﺎ ﺳﺎﺧﺖ ﺗﺎ ﭼﻮﻥ
ﮔﺎﻭ ﺯﺭﺩ ﻣﺼﺮﻳﺎﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﺮﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻃﻠﺎ ﻭ ﺷﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﻳﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﻦ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﻓﺖ ) ﺑﺎ
ﮔﺎﻭﻯ ﮐﻪ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻧﺪ
(ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ). ﻭ
ﺑﺎﻳﻦ ﺳﺒﺐ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻮﻋﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻟﻮﺍﺡ
ﺭﺍ ﻇﺮﻑ ﺳﻰ ﺭﻭﺯ
ﻧﺎﺯﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻃﻠﺎﻉ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.( ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﮐﺘﺎﺏﻳﻬﻮﺩ  ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﺎﻭﺭ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪ.ﻭ ﻗﺒﻠﺎ
ﺧﻂ ﻭ ﮐﺘﺎﺑﺘﻰ
ﻧﺒﻮﺩ.ﻣﮕﺮ ﺧﻄﺎ
ﺧﻂ ﻫﻴﺮﻭﮔﻠﻴﻒ
ﻣﺼﺮﻯ ﻭ ﺧﻂ ﻣﻴﺨﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ.ﺑﺎﺯ ﺳﻰ
ﺭﻭﺯ ﻳﻌﻨﻰ ﻳﻚ ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ عَزّﻟﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ اﺻﻄﻠﺎﺡ(ﭼﻠّﻪ)ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﮔﺎهی
ﻘﺒل اﺎﺯ ﭼﻬﻠﺮﻭﺯ
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﺑﺎ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﭼﻠّﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺃﮐﺮﻡ
ﺩﺭ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺯﻧﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺯ
ﺑﻴﺴﺖ ﻭﻫﺸﺘﻢ ﺭﺍ
ﻳﻚ ﻣﺎﻩ ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﺰﺩ ﺯﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.ﺍﻟﻮﺍﺡ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻩ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺩﺭ ﮐﻮﻩ
ﻃﻮﺭ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻮﺳﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻟﻰ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺑﺎﻧﺒﻴﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭالّا
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺮﻭﺵ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ های ﻃﻮلاﻧﻰ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻭﺍﻗﻊ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﮐﺸﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻧﻤﻰ ﺁﻣﺪ.ﺍﻣﺎ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺩﺭ
ﻧﻘﻄﻪ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺠﻴﻞ  ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻨﺎﺑﻊ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﺻﻠﻰ ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ
ﺍﻟﻮﺍﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻤﻴﻘﺎﺕ ﺧﻮﺩ( ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥﻮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺁﻥ ) ﺭﻓﺖ ﻭ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ
ﺭﺍ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﺪﺕ ﻏﻴﺒﺘﺶ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
پس ﺍﺯ ﺳﻰ ﺭﻭﺯ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺸﺖ
ﺑﺮ ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺷﻮﺭﻳﺪﻧﺪ
ﻭ ﺳﺮکس ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﺸﻨﺪ ( ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭﮐﺮﺩ ﻧﺪ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
) ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻤﺎ ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻔﺘﻪ
ﻭ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﺎ ﻓﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.( ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻫﻤﻪ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﻧﻪ
ﮔﺎﻧﻪ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻋﺒﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺳﺮﺥ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺁﺳﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﻓﺮﺍﻋﻨﻪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﺘﻬﺎﻯ ﺣﻖ ﻧﺎﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻨﺎﻓﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
)ﺁﻧﮕﺎﻩ ابلیس ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺁﻣﺪ. ( ﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﻠﺒّﺶ
ﺑلباس ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﮔﺎﻭ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﭘﺮ ﺧﻮﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ
( ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺎﻣﺮﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺷﻤﺎ ﻓﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.پس ﺷﻤﺎ
ﻃﻠﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺰﺩ ﻣﻦ ﺟﻤﻊ ﮐﻨﻴﺪ
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺑﺴﺎﺯﻡ ﻭ ﺳﺎﻣﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻗﻮﻡ
ﻳﻬﻮﺩ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺳﺮﺥ
ﺑﻮﺩ.( ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﻭ ﻣﺘﻈﺎﻫﺮ ﺑﺘﻘرَبّ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ) ﮐﻪ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﻭ ﺍﺻﺤﺎﺑﺶ ﻏﺮﻕ
ﺷﺪﻧﺪ  ﻭ ﭼﻮﻥ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﺍ ﺳﻮﺍﺭ ﺑﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﺟﺎ ﺍﻳﻦ
ﺣﻴﻮﺍﻥﭙﺎ ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺖ
ﺯﻣﻴﻦ ﻫﻢ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭ
ﺳﺎﻣﺮﻯ ﻣﻘرَبّ
ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻣﻮﺳﻰ ﺧﺎﻙ
ﭘﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﮐﻴﺴﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺖ.ﻭﻧﺰﺩ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﺎﻳﻦ ﺧﺎﮐﻬﺎ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ( ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﻤﻊ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
) ﻭ ﭼﻮﻥ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﮔﺎﻭ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ ﺑﺴﺎﻣﺮﻯ
ﮔﻔﺖ ﺧﺎﮐﻬﺎﻯ ﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺪﻩ ﮐﻪ
ابلیس ﺩﺍﺧﻞ ﺷﮑﻢ
ﻣﺠﺴﻤﻪ ﮔﺎﻭ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺧﺎﻙ باعث ﺻﺪﺍﻯ
ﮔﺎﻭ ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﻮ ﺑﺮﺗﻦ ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﮔﺎﻭ ﺷﺪ. (ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻳﻬﻮﺩ ﺑﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺗﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍثیباﺕ ﺻﺪﻕ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺻﺪﻕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺻﺪﻕ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﺍﻥ ﻭ ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ  ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻭﻟﻰ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻣﺠﺴﻤﻪ ﮔﺎﻭ ﻃﻠﺎﺋﻰ
ﺻﺪﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺭﻳﮕﻰ ﮐﻪﺩﺭ ﺯﻧﮕﻮﻟﻪﺍﻯﺎﻳﺠﺎﺩ
ﺻﺪﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
( ﻳﻌﻨﻰ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩﻕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺵ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﻠﻤﻮﺵ
ﺑﺒﺖ ﭘﺮﺳﺘﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ) ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺳﺠﺪﻩ ﺑﮕﺎﻭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ  ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. (ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻋﺪﺩ ﮐثرﺕ ﻳﺎ  ﮐثرﺖ ﻋﻮﺍم  اﺳﺖ) ﻭﻟﻰ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺖ ﺃﻯ ﻣﻠّﺖ ﺷﻤﺎﻣﻮﺭﺩ
ﻓﺘﻨﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻴﺪ(
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮلا ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ اکثرﻳﺖ
ﻗﺮﻳﺐ ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺟﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ
رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﻤﺎﺭﺍ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﮐﺮﺩ. پس
ﺗﺎﺑﻊ ﻣﻦ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺃﻣﺮ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻦ ﮐﻨﻴﺪ.(
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ رَبّ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ رَبّ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺎﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ اکثرﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺩﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﮑﺴﺖ
ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭالّا ﻣﻮﻓّﻘﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﮔﺸﺘﻪ ﻭﺍﺯ ﺁﻥ پس
ﺗﺤﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﻬﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﻮﺳﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ رَبّ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻋﺮﺵ رَبّ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻮﺍﺟﻪ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﺤﺖ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
رَبّ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﺯ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﻳﻌﻨﻰ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻗﺘﻰ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻘﺶ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻭﺻﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺁﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻋﻠﻰ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺗﺒﻌﻴﺖ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻋﻠﻰ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻴﺰ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﻋﻴﺴﻰ ﻫﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻟﺰﻭﻡ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻣﺮﻯ ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻧﻬﺎﻯ
نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭﻟﻰ ﺁن
ﭼﻨﺎﻥ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺭﺍ ﺗﺮﻙ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ.ﻣﮕﺮ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ
( ﭼﻮﻥ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪﻣﻮﺳﻴﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﻳﻚ ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﺎ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺯ ﻫﺎﺭﻭﻥ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻣﻮﺳﻰ ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
) ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﺸﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩ.( ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻳﺎ ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﮐﺸﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﺮﻙ ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ) ﻭ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺍﻧﺠﺎ
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ﮐﻪ پس
ﺍﺯ ﭼﻬﻞ ﺷﺐ
ﻣﻮﺳﻰ ﻣﻴﻘﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺗﻤﺎﻡ ﮐﺮﺩ ( ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﻘﺎﺕ ﺍﻭ ﺩﺭ عَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻴﺎﺳﺖ.ﻳﻚ
ﭼﻠّﻪﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ)ﻭﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﺩﻫﻢ ﺫﻯﺎﻟﺤﺠّﻪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻮﺍﺡ ﺭﺍ ﻧﺎﺯﻝ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ ﺍﻟﻮﺍﺡ
ﺑﻮﺩ ( ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻗﻮﻡ
ﻳﻬﻮﺩ  ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻮﺍﻗﻌﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻗﻮﻡ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺞ ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﻘﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺩﻫﻢ ﺫﻯ ﺍﻟﺤﺠﻪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺣﺠﺘﻤﺎﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻟﻮﺍﺡ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺣﺞ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺒﺮﻭﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻳﺎ ﺗﻮﺭﺍﻩ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻋﺒﺮﻯ ﻭﻋﺮﺑﻰ  ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗﻮﺭﻳﻪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ رؤیاﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻋﻴﺴﻰ  ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗﻘﺪس ﻭﺳﻨﺖ
ﺷﺪﻥ ﭼﻮﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﻭ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﻮﺳﻂ ﺑﺨﺖ
ﺍﻟﻨﺼّﺮ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﻭﻣﻌﺪﻭﻡ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﺑﺎﺑﻞ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﮐﻮﺭﻭﺵ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ. ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﻠﻤﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺭﺍﻳﺞ ﺑﺎﺑﻞ
ﻭ ﺍﻳﻠﺎﻡ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺁﺩﻡ ﻭﺣﻮﺍ
ﻭ ﻃﻮﻓﺎﻥ ﻧﻮﺡ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻧﺠﻮﻡ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻟﻮﺍﺡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻨﻬﺮﻳﻦ ﻧﺪﺍﺷﺖ
) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻳﻬﺎﻯ
ﻗﻮﻡ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺳﻴﺮ ﻭﻗﺼّﻪﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺁﻭﺭﺩ.(ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺳﻴﺮ
ﻭ ﺳﻔﺮ ﻭ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻗﺼّﻪﻫﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﻗﺺ
أثَر)ﻭ ﺗﻌﻘﻴﺐ ﮐﺴﻴﺎﺯ
ﻣﺤﻞ ﺃﺷﺎﺭ ﻭﻳﺎ
ﺟﺎﻯ ﭘﺎﻯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﺎ ﭘﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺪﻡ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻗﺼّﻪ ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺩﺭ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺮﺩﻡ ﻗﺪﻳﻤﺎﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻭ ﺗﺸﺒﻴﺖ
ﺩﺭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻊ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ (ﻗﺼﺎﺹ) ﮐﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﭼﺸﻢ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸﻢ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺩﻧﺪﺍﻥ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻧﺪﺍﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.) سپس ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ : ثمّ ﺃﻭﺣﻰ
الله ﺍﻟﻰ ﻣﻮﺳﻰ
( ﺍﻧّﺎ ﻗﺪ ﻓﺘﻨّﺎ
ﻗﻮﻣﻚ ﻣﻦ ﺑﻌﺪﻙ
ﻭ ﺃﺿﻠّﻬﻢ
ﺍﻟﺴﺎﻣﺮﻯ ) ﻭ ﻋﺒﺪﻭﺍ
ﺍﻟﻌﺠﻞ ﻭ ﻟﻪ ﺧﻮﺍﺭ
ﻓﻘﺎﻝ ﻣﻮﺳﻰ ﻳﺎ
رَبّ ﺍﻟﻌﺠﻞ ﻣﻦ
ﺍﻟﺴﺎﻣﺮﻯ
ﻓﺎﻟﺨﻮﺍﺭ ﻣﻤّﻦ
؟ ﻗﺎﻝ ﻣﻨّﻰ ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻰ ﺃﻧﺎ ﻟﻤّﺎ
ﺭﺃﻳﺘﻬﻢ ﻗﺪ ﻭﻟّﻮﺍ
ﻋﻨّﻰ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻌﺠﻞ
ﺃﺣﺒﺒﺖ ﺃﻥ ﺃﺯﻳﺪﻫﻢ
ﻓﺘﻨﻪ ﻓﺮﺟﻊ ﻣﻮﺳﻰ
ﮐﻤﺎ ﺣﮑﻰ الله ﺍﻟﻰ
ﻗﻮﻣﻪ ﻏﻀﺒﺎﻥ ﺃﺳﻔﺎ
ﻗﺎﻝ  (ﻳﺎ ﻗﻮﻡ ﺃﻟﻢ
ﻳﻌﺪﮐﻢ ﺭﺑّﮑﻢ
ﻭﻋﺪﺍ ﺣﺴﻨﺎ ﺃﻓﻄﺎﻝ
ﻋﻠﻴﮑﻢ ﺍﻟﻌﻬﺪ
ﺃﻡ ﺃﺭﺩﺗﻢ
ﺃﻥ ﻳﺤﻞ ﻋﻠﻴﮑﻢ
ﻏﻀﺐ ﻣﻦ ﺭﺑّﮑﻢ
ﻓﺄﺧﻠﻔﺘﻢ ﻣﻮﻋﺪﻯ
) ثمّ ﺭﻣﻰ ﺑﺎﻟﺄﻟﻮﺍﺡ
ﻭ ﺃﺧﺬ ﺑﻠﺤﻴﻪ ﺃﺧﻴﻪ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﻭ ﺭﺃﺳﻪ
ﻳﺠﺮﻩ ﺍﻟﻴﻪ ﻓﻘﺎﻝ
ﻟﻪ ( ﻣﺎ ﻣﻨﻌﻚ ﺍﺫ
ﺭﺃﻳﺘﻬﻢ ﺿﻠّﻮﺍ
ﺃلا ﺗﺘّﺒﻌﻦ  ﺃﻓﻌﺼﻴﺖ
ﺃﻣﺮﻯ ) ﻓﻘﺎﻝ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﮐﻤﺎ ﺣﮑﻰ الله (
ﻳﺒﻨٴﻮﻡ لا ﺗﺄﺧﺬ
ﺑﻠﺤﻴﺘﻰ ﻭلا
ﺑﺮﺃﺳﻰ ﺍﻧّﻰ ﺧﺸﻴﺖ
ﺃﻥ ﺗﻘﻮﻝ ﻓﺮﻗﺖ
ﺑﻴﻦ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻭﻟﻰ ﺗﺮﻗﺐ ﻗﻮﻟﻰ
) ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪ ﺑﻨﻮ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
( ﻣﺎ ﺃﺧﻠﻔﻨﺎ ﻣﻮﻋﺪﻙ
ﺑﻤﻠﮑﻨﺎ ) ﻗﺎﻝ ﻣﺎ
ﺧﺎﻟﻔﻨﺎﻙ ( ﻭﻟﮑﻨّﺎ
ﺣﻤّﻠﻨﺎ ﺃﻭﺯﺍﺭﺍ
ﻣﻦ ﺯﻳﻨﻪ ﺍﻟﻘﻮﻡ
) ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻦ ﺣﻠﻴّﻬﻢ
( ﻘﺬﻓﻨﺎﻫﺎ)  ﻗﺎﻝ  ﺍﻟﺘﺮﺍﺏ
ﺍﻟّﺬﻯ ﺟاء ﺑﻪ
ﺍﻟﺴﺎﻣﺮﻯ  ﻃﺮﺣﻨﺎﻩ
ﻓﻰ ﺟﻮﻓﻪ  ثمّ ﺃﺧﺮﺝ
ﺍﻟﺴﺎﻣﺮﻯ ﺍﻟﻌﺠﻞ
ﻭ ﻟﻪ ﺧﻮﺍﺭ  ﻓﻘﺎﻝ ﻣﻮﺳﻰ
( ﻣﺎ ﺧﻄﺒﻚ ﻳﺎ ﺳﺎﻣﺮﻯ
) ﻗﺎﻝ ﺍﻟﺴﺎﻣﺮﻯ
( ﺑﺼﺮﺕ ﺑﻤﺎ ﻟﻢ ﻳﺒﺼﺮﻭﺍ
ﺑﻪ  ﻓﻘﺒﻀﺖ ﻗﺒﻀﻪ
ﻣﻦ أثَر ﺍﻟﺮﺳﻮﻝ
) ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻦ ﺗﺤﺖ ﺣﺎﻓﺮ
ﺭﻣﮑﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻓﻰ ﺍﻟﺒﺤﺮ  (ﻓﻨﺒﺬﺗﻬﺎ)ﺃﻯ
ﺃﻣﺴﮑﺘﻬﺎ ( ﻭﮐﺬﻟﻚ
ﺳﻮﻟﺖ ﻟﻰ ﻧﻔﺴﻰ
) ﺃﻯ ﺯﻳّﻨﺖ ﻓﺄﺧﺮﺝ
ﻣﻮﺳﻴﺎﻟﻌﺠﻞ  ﻓﺄﺣﺮﻗﻪ
ﺑﺎﻟﻨﺎﺭ ﻭ ﺃﻟﻘﺎﻩ
ﻓﻰ ﺍﻟﺒﺤﺮ ثُمّ
ﻗﺎﻝ ﻣﻮﺳﻰ ﻟﻠﺴﺎﻣﺮﻯ
( ﺍﺫﻫﺐ ﻓﺎﻥ ﻟﻚ ﻓﻰ
ﺍﻟﺤﻴﻮﻩ ﺃﻥ ﺗﻘﻮﻝ
لا ﻣﺴﺎﺵ ) ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎ ﺩﻣﺖ ﺣﻴّﺎ ﻭ
ﻋﻘﺒﻚ ﻫﺬﻩ ﺍﻟﻌﻠﺎﻣﻪ
ﻓﻴﮑﻢ ﻗﺎﺋﻤﻪ ﺁﻥ
ﺗﻘﻮﻝ لا ﻣﺴﺎﺵ
ﺣﺘّﻰ ﺗﻌﺮﻓﻮﺍ
ﺃﻧّﮑﻢ ﺳﺎﻣﺮﻳّﻪ
ﻓﻠﺎ ﻳﻐﺘﺮﻭﺍ ﺑﮑﻤﺎﻟﻨﺎﺵ
ﻓﻬﻢ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﺴﺎعة ﺑﻤﺼﺮ
ﻭ ﺍﻟﺸﺎﻡ ﻣﻌﺮﻭﻓﻴﻦ
ﺑﻠﺎ ﻣﺴﺎﺵ ثُمّ
ﻫﻢ ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻘﺘﻞ
ﺍﻟﺴﺎﻣﺮﻯ  ﻓﺄﻭﺣﻰ الله
ﺍﻟﻴﻪ لا ﺗﻘﺘﻠﻪ
ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ ﻓﺎﻧّﻪ
ﺳﺨﻰ ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﻧﻈﺮ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻚ ﺍﻟّﺬﻯ ﻇﻠﺖ
ﻋﻠﻴﻪ ﻋﺎﮐﻔﺎ ﻟﻨﺤﺮﻗﻨّﻪ
ثُمّ ﻟﻨﻨﺴﻔﻨّﻪﻓﻰ
ﺍﻟﻴﻢ ﻧﺴﻔﺎ  ﺍﻧّﻤﺎ ﺍﻟﻬﮑﻢ
الله ﺍﻟّﺬﻯ لا
ﺍﻟﻪ الّا ﻫﻮ ﻭﺳﻊ
ﮐﻞ شیئ ﻋﻠﻤﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻗﻮﻡ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺭﻓﺘﻨﺖ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﺮﺩﻳﻢ  ﻭﻣﻮﺭﺩ (ﻓﺘﻨﻪ)ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻳﻢ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻣﺮﻯ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﺍﺩ (ﻫﻤﻪ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺍﻳﻦ
ﻧﻴّﺖ ﻭ ﻓﮑﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻴﮑﻰ
ﻫﺎ ﻭﺧﻮﺑﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ ﺟﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﻫﻢ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﻢ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩﻭﻣﻮﻗﺖﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﻣﺸﻴّﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺍﺯﻯ ﻫﻢ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻋﮑﺶ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺴﺮﻋﺖﺍﺯ ﻫﻢ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﮔﺎﻭ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺟﺰ(ﺧﻮﺍﺭ)ﻭ
ﺻﺪﺍﻯ ﮔﺎﻭﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ(
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ )
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﮔﺎﻭ ﺭﺍ ﺳﺎﻣﺮﻯ
ﺳﺎﺧﺖ ﻭﻟﻰ ﺻﺪﺍﻯ
ﮔﺎﻭ ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﺁﻣﺪ؟
( ﺁثاﺭ ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥﺁﻥ
ﺩﻟﻴﻞ ﺣق می
ﺸﻮﻧﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁثاﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺖ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻦ
ﺩﻭﺭ ﺷﺪﻩ  ﻭ ﺑﺴﻮﻯ ﮔﺎﻭ
ﺭﻓﺘﻨﺪ  ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﻓﺘﻨﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻨﻢ.( ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﺍﻥ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺗﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﻯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺎﻥ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻓﻮﺭﻯ  ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﻫﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﺗﺎ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺟﻬﻨﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﻍ ﺗﺮ ﻭﮔﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮔﻮﺩﺗﺮ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ) پس ﻣﻮﺳﻰ
ﻧﺰﺩ ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺖ ( ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪ ) ﻭ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻏﻀﺐ ﺗﺄﺳّﻒ ﺷﺪﻳﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﮔﻔﺖ ﺃﻯ ﻗﻮﻡ
ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺸﻤﺎ
ﻭﻋﺪﻩ ﻧﻴﻚ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ؟( ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺎﻧﻴﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ
) ﺁﻳﺎ ﻋﻬﺪ ﺑﺮ ﺷﻤﺎ
ﻃﻮلاﻧﻰ ﺷﺪ ( ﻭﻋﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭﻋﻬﺪ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﻤﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪﻭﻃﻮلاﻧﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﻭﺍﺯ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻧﺨﺴﺖ ﺍﺣﻮﺍل
ﻴﺮﺍﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺗﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩﻕ
ﻳﺎ ﻣﻨﺎﻓﻖ ﻭ ﺩﻟﺴﺮﺩ
ﻭ ﮐﻢ ﮐﺎﺭ ﻭﻳﺎ ﺑﺪ
ﺩﻝ ﻭ ﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ  ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻧﺨﺴﺖ ﺑﭽﻨﻴﻦ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺸﺎﺭﺍﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ) ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻳﺪ ﮐﻪ
ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺷﻤﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﮔﺮﺩﺩ؟ (ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻟﻴﻞ ﻃﻮلاﻧﻰ
ﺷﺪﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺁثاﺭ
ﻣﺸﺒﺘﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻏﻀﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
) ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺨﻠﺎﻑ ﮐﺎﺭﻯ ﺷﻤﺎ
ﺍﺯ ﻣﻮﻋﺪ ﻣﻦ ﺷﺪ
( ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻦ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺪﻭﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﺤﻘﻖ ﻧﻴﺎﻓﺘﻦ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﭘﻴﺮ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ) سپس
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﺭﺍ
ﺑﺰﻣﻴﻦ ﺯﺩ ﻭ ﺭﻳﺶ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭ ﺳﺮﺵﺭﺍ ﮐﺸﻴﺪ.
(ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻏﻀﺐ ﺷﺪﻳﺪ)
ﻭ ﮔﻔﺖ ﭼﺮﺍ ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﻳﺪﻯ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺳﻌﻰ ﻧﮑﺮﺩﻯ
ﻣﺮﺍ ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﮐﻨﻨﺪ؟(
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭالّا
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
) ﺁﻳﺎ ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺍ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻧﻤﻮﺩﻯ
؟ ﻫﺎﺭﻭﻥ ﮔﻔﺖ  (ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ)
ﺃﻯ ﭘﺴﺮ ﻣﺎﺩﺭ ﻣﻦ
ﺭﻳﺶ ﻭﮐﻠّﻪ ﻣﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﻦ ( ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻣﺎﺩﺭﻡ  ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻡ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ ﺩﻭﻯ
ﻣﺎ ﻳﻚ(ﺍﻭﻡ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ)ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺧﻠﺎﻑ ﺍﺯ ﻣﻦ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﮔﺮﺩﺩ ) ﻣﻦ ﺗﺮﺳﻴﺪﻡ
ﮐﻪ ﺑﮕﻮﺋﻰ باعث
ﺗﻔﺮﻗﻪ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﺸﺪﻩﺍﻡ.
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻦ ﻧﺒﻮﺩﻯ.( ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻞ ﻫﻤﻪ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﻋﺪﻩﺍﻯ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﻭﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺩﻳنی
ﺒﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﻨﻔﺎﻕ ﻣﻄﺮﻭﺩ
ﮐﻨﻨﺪ  ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻣﻄﺮﻭﺩﻳﻦ
ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ (ﺗﻔﺮﻗﻪ)
ﮔﺮﻭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻣﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ(ﺗﻔﺮﻗﻪ
حواس)ﻭ ﻓﮑﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﻮ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﻳﻢ.( ﺗﺎ
ﺳﻰ ﺭﻭﺯ ﺭﺍ
ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ ﺑﻮﺩﻳﻢ.ﻣﺪﺕ
ﺍﺿﺎﻓﻰ ﺑﺪ ﻗﻮﻟﻰ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻮﺩﻩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺨﻄﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺄﮐﻴﺪﺩﺍﺭﺩ)
ﺧﻠﺎﻑ ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭﻟﻰ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﻃﻠﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻮﻡ ﺧﺮﻳﺪﻡ ( ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﻃﻠﺎ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻓﻮﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﭙﻮﻝ
ﻭ ثروت  ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.(ﻭﺯﺭ)ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ)
ﻭﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻳﻢ.( ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﮔﺎﻭ
ﺑﺎ ثرﻭﺗﻬﺎ . ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻠﺎﻑ
ﮐﺎﺭ ﻭلاﻳﺖ ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺎ ﺭﻳﺨﺘﻥﺨﺎﻙ
ﺩﺍﺧﻞ ﮔﺎﻭ  ﺳﺎﻣﺮﻯ  ﮔﺎﻭ ﺭﺍ ﺻﺪﺍ
ﺩﺍﺭ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﭘﺮﺳﻴﺪ  ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ
باعث ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺷﺪ
؟ ﺳﺎﻣﺮﻯ ﮔﻔﺖ
ﻣﻦ ﭼﻴﺰﻯ ﻣﻴﺪﻳﺪﻡ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺪﻳﺪﻧﺪ.ﻭﻣﻦ
ﻣﺸﺘﻰ ﺍﺯ ﺧﺎﻙ ﺯﻳﺮ
ﭘﺎﻯ ﺭﺳﻮﻝ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻡ.( ﺳﺎﻣﺮﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭ أثَر
ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄّﻠﻊ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ.ﺑﺎﺯ(ﺭﺳﻮﻝ)ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻭﺍﺭﺳﺎﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
آثار ﻗﺪﻣﻬﺎﻯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺎ ﭘﺎﻯ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺭﻩ ﺭﻭﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺧﺎﻙ ﭘﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺣﺎﻣﻞ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﻮﺩ ( ﻭﻳﺎ ﮔﺎﻫﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ(ﺳُﻢ) ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﺮﻯ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﺍﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﺑﺮﮐﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺮﺟﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ)ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻙ ﭘﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﺭﻳﺎ ﻣﻴﺮﻳﺨﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻣﻦ
ﺁﻥﺮﺍ ﺑﺮﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻢ.ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ نفس
ﻣﻦ ﻣﺮﺍ ﻭﺳﻮﺳﻪ
ﮐﺮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ ﺯﻳﻨﺖ
ﺩﺍﺩ( ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻠﺎﻑ ﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺧﻮﺏ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ)
ﻟﺬﺍ ﻣﻮﺳﻰ ﮔﺎﻭ
ﺭﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﺸﻴﺪ
( ﺍﺯ ﻣﻌﺎﺑﺪ ﻭ ﻣﺨﻔﻰ
ﮔﺎﻫﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
) ﻭ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﻳﺎ ﺭﻳﺨﺖ.سپس
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺴﺎﻣﺮﻯ
ﮔﻔﺖ ﺑﺮﻭ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﻮ
ﺍﺳﺖ  ﻭﮐﺴﻰ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﺩ
( ﻃﺮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻭ ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ  ﮐﻪ ﺩﺭﺑﻘﻴّﻪ
ﺩﻭﺭﻩﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪﮐﺴﻰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻳﺮ ﺗﺮ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺑﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ  شانس ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
(لا ﻣﺴﺎس )ﻣﻌﺎﺩﻝ(ﻧﺠس
)ﻭﻟﺰﻭﻡ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺴﺎس
ﻧﻮﻉ ﺩﻳﮕﺮﻯﺎﺯ
ﺍﺣﺴﺎﺵﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
(ﻣسّ ﻭﻧﻔﻮﺫ)ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻪ(ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺠﺴﻢ)ﺍﺳﺖ.ﻭﻣیّ
ﺑﺬﻫﻦ ﻭ(ﺟسّ
ﺬﻫﺒﻰ)ﺍﺳﺖ.ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺴﺘﻦ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ. ﻟﺬﺍ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻴﺒﻮﺩﻩﺑﺎﺷﻨﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺣﺴﺎﺵ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺴﺎﺳﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻴﺪ ﻭﻋﻘﺒﻪ
ﺷﻤﺎ  ﺍﻳﻦ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﺣﻖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.( ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﺮﻭﺩﻳﻦ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻧﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻨﺪ
) ﮐﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ لا
ﻣﺴﺎس.ﻭ ﻧﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻫﻤﻪ ﺷﻮﻳﺪ ﺗﺎﻣﺮﺩﻡ
ﻓﺮﻳﺐ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺭﻧﺪ
( ﺍﮔﺮ ﻗﻮﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ لا ﻣﺴﺎس
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﺨﺎﻟﻰ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ) ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻢ ﺍﻳﻨﻚ ( ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍماﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ ) ﺩﺭ
ﻣﺼﺮ ﻭ ﺷﺎﻡ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻠﺎ ﻣﺴﺎس
ﻫﺴﺘﻨﺪ.( ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻣﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
) سپس ﻣﻮﺳﻰ ﺳﻌﻰ
ﮐﺮﺩ ﺳﺎﻣﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﮑﺸﺪ.ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻣﮑﺶ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺳﺨﺎﻭﺗﻤﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺻﻔﺖ ﻧﻴﻚ ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻴﺘﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﺻﻮلا
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﮐﺸﺘﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﺨﺎﻭﺕ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻗﺘﻞ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ ) ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﺑﺴﺎﻣﺮﻯ ﮔﻔﺖ ﻧﮕﺎﻫﻴﺒﺎﻟﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻦ( ﺑﺖ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯ ﺳﺎﻟﻚ ) ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺮ ﺁﻥ ﻋﺎﮐﻒ ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺠﺪﻩ ﺑﻮﺩﻯ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﻴﻢ
ﺧﻮﺭﺩ ﺷﺪﻩﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻡ
(ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯﻘﺸﺮﻯﺮﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺩ. ) ﻭ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
( ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﮐﻠﺎﻡ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
) ﮐﻪ الله ﺧﺪﺍﻯ
ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺍﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻫﺴﺖ.( ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﻟﻮ ﺍﻧﺪﻙ ﺍﻋﻢ
ﺍﺯ ﻧﻴﮑﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺧﻠﺎﻑ ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺧﻮﺩ ).

حدیث
3813 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ۲۱۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻣﺎ ﺑﻌث الله
ﺭﺳﻮلا  الّا
ﻭ ﻓﻰ ﻭﻗﺘﻪ ﺷﻴﻄﺎﻧﺎﻥ
ﻳﻮٴﺬﻳﺎﻧﻪ
ﻭ ﻳﻔﺘﻨﺎﻧﻪ ﻭ ﻳﻀﻠّﺎﻥ
ﺍﻟﻨﺎس ﺑﻌﺪﻩ ﻓﺄﻣّﺎ
ﺍﻟﺨﻤﺴﻪ ﺍﻭﻟﻮ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻣﻦ ﺍﻟﺮﺳﻞ
ﻧﻮﺡ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻋﻴﺴﻰ
ﻭﻣﺤﻤﺪ  ﺻﻠّﻰ الله
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﻭ ﺃﻣّﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎ ﻧﻮﺡ... ﻭﺍﻣّﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎ ﻋﻴﺴﻰ
ﻓﺒﻮﻟس ﻭﻣﺮﻳﺴﺎ
ﻭ ﺃﻣّﺎ ﺻﺎﺣﺒﺎ
ﻣﺤﻤﺪ  ﻓﺤﺒﺘﺮ ﻭ
ﺯﺭﻳﻖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻮﻟﻰ ﺭﺍ ﻧﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻭ ﺩﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﻓﺘﻨﻪ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻭ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ(
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺻﺎﺣﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺭﺳﻮﻟﻰ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻴﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺗﺎ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ  ﮐﻪﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
معرّفی ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﭼﻮﻥ ﻭﻓﺎﺕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ ﺻﺤﺎﺑﻪ
ﻭﻣﺼﺎﺣﺒﺎﻥ ﺍﻭ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺗﻠﺎﺵ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻌﻠﺖ
ﺿﻌﻒ ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻫﻤّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﻧﻬﺎﺋﻴﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﺣﺴﺎﺩﺕ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﻭﻟﻮ ﺑﺎ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺑﺤﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﻋﻠﻰ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺑﻨﺎ ﺣﻖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.
پس ﺍﺯ ﺩﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﮐﻪ ﺣﺪ ﺃﻗﻠﻴﺎﺯ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘّﻰ ﺍﮔﺮﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻧﻴﺰ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺵ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ
ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻓﺮﻳﺐ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻭ ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ ابلیس
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ نفس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﻳﺶﺭﺍﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻳﺒﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻓﺘﻨﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﺍﻳﻦ ﺷﻴﺎﻃﻴﻦ ﻋﻤﻠﺎ
ﻓﺘﻨﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺮﺍ ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺧﺪﻣﺖ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺻﺒﺮ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﺮﺩﻥ(ناس ﻭﻣﺮﺩﻡ)ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﺎﺳﻰ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭ ﺍﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ ) ﺍﻣّﺎ
ﺁﻥ ﭘﻨﺞ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم اﺯ ﺭﺳﻮلاﻥ
ﻧﻮﺡ ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮﻣﻮﺳﻰ ﻭﻋﻴﺴﻰ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺩ ( ﻋﻤﻠﺎ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻳﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ  ﻭ ﻧﻴﺰ ﻋﻴﺴﻰ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻫﺎ ﻣﺸﺨﺺ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺎﺑﻞ ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺁﺩﻡ ﻭﻧﻮﺡ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺟﻠﺐ
ﻧﻈﺮ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺫﮐﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻮﺳﻰ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩ. ﻭ
ﻳﺎﻣﺒﺮﻯ ﺍﺯﮔﻮﻧﻪﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺵ ﺯﺭﺩﺷﺖﻳﺎ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻖ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
سپس ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺩﻭﻧﺎﻣﻴﺮﺍﺑﺮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻴﺴﻰ ﻳﮑﻰ ( ﺑﻮﻟﺶ
ﻳﺎ ﭘﻞ ) ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﺮﻳﺴﻮﻥ
( ﭘﻄﺮﺵ ﮐﻪ ﮐﻠﻴﺴﻴﺎﻯ
ﺭﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺳﻠﻮﮐﻴﻌﻴﺴﻰ
ﺭﺍ ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﺮﺩ.)ﻭﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ .ﺣﺒﺘﺮ ﻭ
ﺯﺭﻳﻖ) ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﻟﻔﻆ ﻋﻤﺮ
ﻭ ﺻﺪﻳﻖ ﻳﺎ ﺍﺑﻮ
ﺑﮑﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻭلاﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺸﺪﻧﺪ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻨﺎﻡ ﻭلاﻳﺖ
ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭلاﻳﺘﻰ ﺩﺳﺖ
ﻭﭘﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻬﻨﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻳﻦ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻞ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﺸﺒﻴﺖﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﻣﺬﻫﺐ
ﻭﻭلاﻳﺖ ﻳﻚ ﻓﻘﻴﻬﻰ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺮﻭﺩ  ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﺍﻭلاﺩ ﮐﺸﺘﻪ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑﺭﺍ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺻﺪﻫﺎ ﻣﺬﻫﺐ
ﺑﺎﻃﻞ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻣﺬﻫﺐ ﺑﺎﻃﻞ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺯﺍﻳﻞ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻭ ﺗﺮﻭﺭ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺑﺎﺯﻯ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺭﺟﺎﻝ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﺣﮑﻮﻣﺖﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ
ﻭﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺣﺘﻰ
ﻧﮑﺸﺘﻦ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ
ﻧﺪﺍﺩﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﮐﺸﺘﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﺣﺒﺘﺮ)ﺭﺍ ﻧﺎﻡ
ﺭﻭﺑﺎﻩ ﻣﮑّﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻟﻘﺐ ﺍﺑﻮ ﺑﮑﺮ ﺷﺪﻩ.ﻭ(ﺯﺭﻳﻖ)ﻳﺎ
ﭼﺸﻢ ﺁﺑﻰ ﻳﺎ ﭼﺸﻢ
ﺳﻔﻴﺪ ﺭﺍ ﻟﻘﺐ ﻋﻤﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﭼﺸﻢ
ﺁﺑﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺣﺴﻮﺩ
ﻭ ﻓﺘﻨﻪ ﮔﺮ ﻭ ﺑﺪ
ﮐﺎﺭﻩ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺷﻴﻌﻪ
ﻭلاﻳﺖ ﻋﻠﻰ ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ مؤمن ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺃﻫﻞ
ﺳﻨّﺖ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .

حدیث
3814 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم عسکری
اﺳﺖ(ﺝ13ﺹ213ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁنی
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: (ﻭﻭﺍﻋﺪﻧﺎ
ﻣﻮسی ثلاثین ﻭﺃﺗﻤﻤﻨﺎ
ﺑﻌﺸﺮ  ﻓﺘم
ﻤﻴﻘﺎﺕ ﺭﺑّﻪ  ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ
ﻠﻴﻠﻪ) ﻓﺎﻥ الله
عَزّ ﻭﺟل
ﺃﻭﺣی الی
ﻤﻮﺳﻰ ﺍﻧّﻯ
اﻧﺰل علیک
اﻟﺘﻮﺭﺍﻩ  ﺍﻟتی
ﻔﻴﻬﺎ
ﺍﻟﺄﺣﮑﺎﻡ  ﺍلی
اﺭﺑﻌﻴﻥ
ﻴﻮﻣﺎ  ﻭﻫﻮ ﺫﻭ
ﺍﻟﻘﻌﺪﻩ  ﻭﻋﺸﺮة
ﻣﻥ ﺬﻯ اﻟﺤجة  ﻓﻘﺎل
ﻤﻮﺳﻰ
ﻟﺄﺻﺤﺎﺑﻪ  ﺍﻥ الله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﻗﺪﻭﻋﺪنی
ﺃﻥ ﻴﻨﺰل علیّ
اﻟﺘﻮﺭﺍﻩ ﻭ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺍلی
ثلاثین ﻴﻮﻣﺎ  ﻭ ﺃﻣﺮﻩ الله
ﺃﻥ ﻠﺎ ﻳﻘﻮ
الی ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ
ﻴﻮﻣﺎ  ﻓﺘﻀﻴقب
ﺼﺪﻭﺭﻫﻢ  ﻓﺬﻫﺐ
ﻣﻮسی الی
اﻟﻤﻴﻘﺎﺕ  ﻭ
ﺍﺳﺘﺨﻠﻒ
ﻫﺎﺭﻭﻥ علی
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺟﺎﻭﺯ ثلاثین
ﻴﻮﻣﺎ  ﻭﻟم
ﻴﺮجع ﻤﻮﺳﻰ ﻏﻀﺒﻮﺍ
ﻓﺄﺭﺍﺩﻭﺍ ﺃﻥ
ﻴﻘﺘﻠﻮﺍ
ﻫﺎﺭﻭﻥ  ﻭ
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﺍﻥ
ﻣﻮسی کذّﺑﻨﺎ  ﻭﻫرَبّ
ﻣﻨّﺎ  ﻭ
ﺍﺗّﺨﺬﻭ
ﺍﺍﻟﻌﺠل
ﻮﻋﺒﺪﻭﻩ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﮐﺎﻥ ﻴﻮم عشرة
ﻣﻥ ﺬﻯ الحجّة  ﺃﻧﺰل الله
ﻋلی ﻤﻮسی
اﻟﺄﻟﻮﺍﺡ  ﻭﻣﺎ
ﻳﺤﺘﺎﺟﻮﻥ
اﻟﻴﻪ ﻣﻥ
اﻟﺄﺣﮑﺎم ﻮ
ﺍﻟﺄﺧﺒﺎﺭ
ﻭﺍﻟﺴﻨﻥ
ﻮﺍﻟﻘﺼﺺ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺃﻧﺰل الله
ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺘﻮﺭﺍة  ﻭ
ﮐﻠّﻤﻪ  ﻗﺎﻝ (رَبّ
ﺃﺭﻧﻰ ﺃﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻴﻚ)  ﻓﺄﻭﺣی الله
ﺍﻟﻴﻪ (ﻟﻥ
ﺘﺮﺍﻧﻰ)  ﺃﻯ
ﻠﺎﺗﻘﺪﺭ ﻋلی
ﺬﻟﻚ  ( ﻭ
ﻟﮑﻥﺎ ﻧﻈﺮ
ﺍلی اﻟﺠﺒﻞ  ﻓﺎﻥ
اﺳﺘﻘﺮ
ﻣﮑﺎﻧﻪ ﻓﺴﻮﻑ
ﺗﺮﺍﻧﻰ)  ﻗﺎﻝ  ﻓﺮ فع الله
ﺍﻟﺤﺠﺎﺏ  ﻭ ﻧﻈﺮ
ﺍلی اﻟﺠﺒﻞ  ﻓﺴﺎخ
اﻟﺠﺒل فی
اﻟﺒﺤﺮ  ﻓﻬﻮ
ﻳﻬﻮﻯ حتّی
اﻟﺴﺎعة  ﻭ ﻧﺰﻟﺖ الملائکة
ﻭ ﻓﺘﺤﺖ
ﺃﺑﻮﺍﺏ
ﺍﻟﺴﻤاء  ﻓﺄﻭﺣی الله
ﺍلی الملائکة
ﺃﺩﺭﮐﻮﺍ
ﻣﻮسی ﻠﺎ ﻳﻬرَبّ
ﻓﻨﺰﻟﺖ الملائکة
ﻭ
ﺃﺣﺎﻃﺖ
ﺑﻤﻮﺳﻰ  ﻭ
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﺍثبت
ﻳﺎ ﺍﺑﻥ عمرﺍﻥ
ﻓﻘﺪ
ﺳﺄﻟﺖ ﻋﻈﻴﻤﺎ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﻧﺰل ﻤﻮسی الی
اﻟﺠﺒل ﻘﺪ
ﺳﺎﺥ  ﻭ الملائکة
ﻗﺪ ﻧﺰﻟﺖ  ﻭقع علی
ﻮﺟﻬﻪ ﻓﻤﺎﺕ  ﻣﻥ
ﺨﺸیة الله  ﻭﻫﻮ
ﻟﻤﺎ ﺭﺃﻯ  ﻓﺮﺩّ الله
ﻋﻠﻴﻪ ﺭﻭﺣﻪ  ﻓﺮفع
ﺮﺃﺳﻪ ﻭ ﺃﻓﺎﻕ  ﻭ ﻗﺎﻝ  (ﺳﺒﺤﺎﻧک
ﺘﺒﺖ ﺍﻟﻴﻚ  ﻭ ﺃﻧﺎ
ﺃﻭل
اﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ)
ﺃﻯ ﺃﻭل ﻤﻥ
ﺼﺪّﻕ  ﺃﻧّک لا
ﺗﺮﻯ  ﻓﻘﺎل له
(ﻳﺎ
ﻣﻮسی اﻧّﻯ اﺻﻄﻔﻴﺘک
علی اﻟﻨﺎس
ﺑﺮﺳﺎلاتی ﻮ
ﺑﮑﻠﺎﻣﻰ  ﻓﺨﺬ ﻣﺎ
ﺁﺗﻴﺘﻚ  ﻭﮐﻥ ﻤﻥ
اﻟﺸﺎﮐﺮﻳﻦ)
ﻓﻨﺎﺩﺍﻩ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻴﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﺃﻧﺎ
ﺃﺧﻮک ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻭﻣﺎ
ﺑﻤﻮسیی ﻮﻋﺪﻩ
ﺩﺍﺩﻳﻢ  ﮐﻪ سی
ﺸﺐ ﺑﺎﺷﺪ (ﺩﻭﺭﻩ
عزلت ﺳﻠﻮکی
ﻤﻮﺳﻰ  ﻳﺎ ﻳک
ﭽﻠّﻪ ﺍﻭ) ﻭلی
ﺒﻌﺪﺍ ﺑﺎ ﺩﻩ
ﺷﺐ ﺩﻳﮕﺮ  ﺁﻧﺮ
ﺍﺗﻤﺎم کرﺩﻳﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﻘﺎﺕ رَبّ
ﺍﻭ ﺗﻤﺎم ﺸﺪ (رَبّ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ  ﻫﻤﺎﻥ رَبّ
ﺩﻳﺪ ﻩﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺎﻭ  ﺩﺭ (
ﻧﻮﺭ رَبّ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ
ﻋﺮﺵ رَبّ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﻮﺩ.
یعنی همان
شهود نهائی و
مق ام زردش و
ابراهیم تا
یوسف. ﻭلی
هرﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ  رَبّ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ  ﻗﺎم
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ  رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﻭ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﻭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک ﻔﻘﻄ عرﺵ
ﺍﻭ ﺩﻳﺪﻩ
شهودی در رؤیا
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. (ﻣﻴﻘﺎﺕ)
ﻭﻗﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ برای
شهود بذتذ و
نجات سالک  ﻭنیز
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻭﻋﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ که در
رؤیا است. ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ عَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ  ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻳک ﭽﻠّﻪ
ﻭﻳﺎ ﭼﻨﺪﻳﻥ
ﭽﻠّﻪ ﺑﺎﺷﺪ.برای
تکمیا ترکیه
نفس بشری خود. (
ﺍﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻴﻘﺎﺕ) ﻳﻌنی
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻮﺳﻰ  ﻣﺎشی ﻮ
ﻫﺮ ﺭﻩ ﺭﻭ ﻭ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ  ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ. ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﻤﺎﺷﻴﻪ
ﻳﺎ ﻣﺴﻴح شدن
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻣﺴح
کنندﮔﻰ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ در سالکان
خود ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻫﻤگی ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ (ﻣﺤﻤﺪ) ﻳﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
توسّلی هر
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ  ﺩﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻤﻘﺎم الهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ هستند)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻮسی
ﻮﺣی کرﺩ  ﮐﻪ ﻣﻥ
ﺒﺮ ﺗﻮ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺭﺍ ﻧﺎﺯل
ﻤﻴﮑﻨم که ﺩﺭ
ﺁﻥ اﺣﮑﺎم ﺘﺎ
ﭼﻬل ﺮﻭﺯ ﻫﺴﺖ. (ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﮐﺘﺎﺏ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺣﮑﺎم
ﻮ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ده
فرمان اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺠﻴل ﻮ
ﻗﺮﺁﻥ ﻨﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻥ هستند
کلیّاتی در
وظایف سالک در
عزلت او .ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﻳﻌنی ﻴﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭ
ﻣﻘﺮﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
همگان ﻮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎﻡ سلوک
الهی ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
سالک   ﺗﺎ به ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻤﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ
ششم ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
برﺳﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﭽﻬل ﺮﻭﺯ  ﺯﻣﺎنی قطعی
ﻨﻴﺴﺖ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﻌّﺎل ﻮﺻﺎﺩق
ﻮﻋﺎﺷق ﻮﻋﺎﻗل
ﻮﻋﺎﻟﻢ ﺣتی
ﻴﮑﺸﺒﻪ ممکن
است ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ بروﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﻘﺘﺼﺪﺍﻥ
ﮐﻤﮑﺎﺭ ﻭ
ﺻﺮﻓﻪﺟﻮ  ﺩﺭ
ﻫﻤّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﺑﺎ
ﺩﻫﻬﺎ ﭼﻠّﻪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺠﺎئی
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ  ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺩﻩ ﭼﻠّﻪ
ﺩﺭﺯﻧﺪﺍﻥ
اﻭﻳﻥ عزلت ﺩﺍﺷﺘﻢ
ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
بررایم
ﻓﺮﺍﻫم ﻨﻤﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺴﺎﻋتی کم ﻴﺎ
ﺯﻳﺎﺩ  ﺩﺭ ﺭﺃس
ﺩﻩ ﭼﻠّﻪ  ﺍﺯ عَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی که
داشتم و
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی ﺨﻮﻳﺶ
ﺷﺪﻡ) ﻭ ﺍﻳﻥ
ﭽﻬل ﺮﻭﺯ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﻣﺎﻩ
ﺫﻯ اﻟﻘﻌﺪﻩ  ﻭﺩﻩ
ﺭﻭﺯ ﺍﺯ ﺫﻯ
اﻟﺤﺠّﻪ ﺍﺳﺖ (
ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﻤﻮﺳﻮﻯ ( ولایت
چهارم زرذشت و
ابراهیم
وموسی ) ﺘﺒﺪﻳل
ﺒﻤﻔﺎﻫﻴم
ﻤﺤﻤﺪﻯ ولایت
ششم ﺸﺪﻩ.
ﻭﻣﺎﻩ (ﺫﻭ
ﺍﻟﻘﻌﺪﻩ) ﻣﺎﻩ
ﻭ ﭼﻠّﻪ عَزّﻟﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﮐﻪ(
ﻗﻌﻮﺩ ﻭﺟﻠﻮس
و سُبات ) سالک
ﺩﺭعَزّﻟﺖ
دوره سلوک رﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﻩ
ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﻣﺎﻩ ﺫﻯ
ﺎﻟﺤﺠّﻪ  بود ﮐﻪ
ﺣج کعبه ﺗﺎ
ﺣجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ نهائی
ﻨﻴﺰ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ (ﺣج کعبه )
ﺳﻤﺒﻮل ﻤﺠﺴّم
ﺒﺮﺍﻯ (ﺣج
ﺃﮐﺒﺮ) سلوک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﭙﻴﺶ ﺭﻓﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮسی کامل
شده ﺒﺎ ﺻﺤﺎﺏ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺖ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی که اﻣﺮ ﻭﻋﺪﻩ
ﺩﺍﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻟﻮﺍح ﺮﺍ ﺑﺮ
ﻣﻦ  ﻇﺮﻑ
ﺳﻴﺮﻭﺯ ﻧﺎﺯل
کند ( ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ  ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
الهی ﺮ ﺍﺩﺍﺭﺩ.
ﻭالّا ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اﻭلی اﻟﻌﺰﻡ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺟﺪﻳﺪبرتر
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ
ﻣﻮسی ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺷﺖ  ﮐﻪ
ﺍﺯﭼﻬل ﺮﻭﺯ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻨگ گرﺩﺩ(
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻧﺸﺪ) ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻮسی
ﺒﻤﻴﻘﺎﺕ ﺭﻓﺖ  (ﺳﺮ ﻭﻗﺖ
ﻭ ﻣﮑﺎﻥ
ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺩﺍﺋم ﻤﻮسی ﺪﺭ
ﮐﻮﻩ ﻃﻮﺭ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ  ﺗﺎﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ)
ﻭﻫﺎﺭﻭﻥ ﺮﺍ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ خوذ
کرﺩ  ﻭﭼﻮﻥ
اﺯسی ﺮﻭﺯ
ﺗﺠﺎﻭﺯ ﺷﺪ
ﻏﻀﺐ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
که ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺮﺍ
ﺑﮑﺸﻨﺪ.
ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﻮسی
ﺒﻤﺎ ﺩﺭﻭغ
گفته  ﻭ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﺎ (
قشری های
مذهبر غیر
سالک ) ﻓﺮﺍﺭ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮔﺎﻭ ( آخونذ
مشرک شکم گنده
ﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ و اطاعت
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﻫم ﺬﻯ
اﻟﺤﺠّﻪ ﺷﺪ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮسی ﺒﺎ
ﺍﻟﻮﺍح سنگ
نبشته های ده فرمان
ﻮﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ  ﻭ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻭﺳُﻨّﺘﻬﺎ ﻭ
ﻗﺼّﻪﻫﺎﻯ
گدشته ﺭﺍ
ﺁﻭﺭﺩ.( ﺑﺎﺯ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﺎﺹ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم اﺳﺖ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ  ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥﻮﻋﻘل
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
عصر ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ  ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺩﻩ
رئز و ده
فرمان تورات
واقعی موسی  ﮐﻪ ﺑﻘﺼﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ  ﻭﻣﻌﺎنی
ﺴﻠﻮکی ﺒﻴﺎﻥ
ﻤﻴﺸﺪﻩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﺘﺎﺏ
ﻧﻮﻳسی ﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮﻳﻥ
اﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
عرﻓﺎﻥ ﺮﺍ  ﺍﺯ
ﻣﻮسی ﻮ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ گفت.
ﻭ (ﻗﺼّﻪ) ﻫﺎ  ﺑﺎﺯ (ﻗﺺّ)
ﺍﺯ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺠﺎﻯ ﭙﺎﻯ ﭙﻴﺶ
ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﻭ (ﺳُﻨّﺘﻬﺎ)
ﻳﺎ ﻓﺮﻫﻨﮓ ها  ﻣﻨﻈﻮﺭﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﻴک
ﻤﻠّﺖ  ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮ ترَبّیت
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻃﺮﺯ ﻏﺬﺍ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻮ
ﻣﻨﺎﺳﺒﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻫﻨگ ﻤﻠّﺖ  ﻓﺮﻳﺎبی
شهودی ﻴﺎ سلوک
الهی ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺳﻨّﺖ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ
اﻧﺠﻴل ﺪﺭ (ﺳِﻨﺖ)
ﺷﺪﻥ ﻮﻣﻘﺪّس
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥاست  ﻭ ﻳﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ
هندﻯ ﻭ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎئی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﻤﻌنی
مقررات سلوک
الهی ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ تجارَبّ
ﺯﻧﺪﮔی
ﺪﺭﻭﻳﺸی ﻮ
ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻳک ﻤﻠّﺖ  ﻳﺎ
ﻣﻮسی ﻗﺺّ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺭ سلوک
الهی
گذﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﺸﻨﻬﺎﻯ
ﻤﻠّﻯ ﭽﻮﻥ
ﻨﻮﺭﻭﺯ ﻭ
ﻣﻬﺮﮔﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ و
ولایت زردشت
.ﻭﻳﺎ ﺍﻋﻴﺎﺩ ﻓﻄﺮ
ﻭ ﻗﺮﺑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎنان ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﻔﺎﻫﻴم
ﻮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﺍﺭﺯش ﭽﻨﺪﺍنی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺗﻔﺎﻭتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺭﺍ
ﻧﺎﺯل کرﺩ  ﻭﺑﺎ
ﻣﻮسی ﺘﮑﻠم
ﻨﻤﻮﺩ  ﻣﻮسی
گفت  ﺃﻯ رَبّ
ﻣﻦ  ﺑﮕﺬﺍﺭ
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻢ (ﺁﺭﺯﻭﻯ
هر ﺳﺎﻟک اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
رَبّ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ رَبّ مُرَبّی
و ﻤﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ  ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ ﺩﻭ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
رَبّ
ﻧﻬﺎﺋﻴﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ صورت
انسانی پیر
الهی ﺨﻮﺩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﻣﺸﻴّﺖ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ بقیه
پنج شهود تا رَبّ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ بجهان
آینده ﻨﻴﺰ و
ﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ  ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ  ﮐﻪ
ﻣﻮﻓق
ﺒﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳخی ﻘﻮم ﻴﻬﻮﺩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃمی مانند
زردشت تا عیسی
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ و
توسّل
ﺩﺍﺷتند با
ﻣﺸﻴّﺖ رَبّ
ﺍﻟﻔﺼل
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ نور ایلی
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
چهارم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺣل
ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ  ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ  ﻣﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻰ ﺩﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨی ﺪﺭ
ﺗﻮﻟّﺪ ولایت
مسیح و سپس ولایت
ششم ﻣﺤﻤﺪﻯ برَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
جبردیل
اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥبرتری
و شرافت نوع
بشری  بطور
ﻣﺠﺴّم
اﻧﺴﺎنی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﻳﻌنی ﺒﺪﺍﻥ
ﺘﻮﺍﻧﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﻭلی
ﺒﮑﻮﻩ ﻭ ﺟﺒل
ﻨﮕﺎﻩ ﮐﻦ  ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺟﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺷﺪ (ﻭ
ثاﺑﺖ ﮔﺮﺩﻳﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺮﺍ ﺧﻮﺍهی
ﺪﻳﺪ. (ﻳﻌنی
اﮔﺮ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺪﺭ (ﺟﺒل
کوه یا همان
ﻗﺒﺎﻟﻪ ﻭ
ﻗﺒﻠﻪ توسل
سالک ) ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ  ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻯ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍهی ﺪﺍﺷﺖ.
ﺭؤﻴﺖ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎ  ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭﭼﺸم
تن و ﺠﺴﻢ  ﭼﻮﻥ
اﻣﻮﺭﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﺩﻳﮕﺮ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺠﺎﺏ ﺭﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ  ﻭ ﻣﻮسی
ﻨﮕﺎﻩ ﺑﮑﻮﻩ
ﮐﺮﺩ. ﻭﮐﻮﻩ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ ﻓﺮﻭ
ﺭﻳﺨﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ این
ریزش ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.( ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﺳﺎﻟک
ﻤﻮﻓﻖ  ﺭفع
ﺤﺠﺎﺏ ﺍﺯ ﭼﺸم
ﺪﻝ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎ دیده چشم
سئم دل ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
اﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﻭ ﺭﻓﺘﻥ
کوﻩ  ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﻌنی همیشه
ﺍﻳﻥ اﺣﻮﺍل
برای سالکان هست)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻠﺎﺋک ﻨﺎﺯل
ﺸﺪﻧﺪ  (
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻧﺪ) ﻭ
ﺍﺑﻮﺍﺏ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﺷﺪﻧﺪ  (ﻓﺘج
ﺒﺎﺏ ﺁﻧﺎﻥ  ﺑﺎ
ﻣﻌﺮفی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ  ﻭ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻳک ﺒﺎﺏ
ﺟﺪﻳﺪ  ﺩﺭﻳک
عالمی اﻟﻬﻰ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣﻞ  ﻫﻔﺖ
ﺑﺎﺏ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ و
زرئشت تا موسی
پنج باب الهی
دارند ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮﺣی کرﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺑﺮﻭﻳﺪ  ﮐﻪ
ﻣﻮسی ﺮﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ  ﺗﺎ
ﻓﺮﺍﺭ ﻧﮑﻨﺪ(
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ  ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﻮﺩ
کهبنجات نهائی
خود برسد .
ﻭﻟﺬﺍ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻤﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ الهی
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ  ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺑﻌﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻟﺬﺍ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻨﺎﺯل ﺸﺪﻧﺪ.(
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩﺳﺎﻟک ﻮ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﻮسی
ﭽﻮﻥ ﺸُﻌﻴﺐ  ﻭﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ) ﻭ
ﺑﻤﻮسی گفتند
ﺃﻯﭙ ﺴﺮ
ﻋﻤﺮﺍﻥ (ﻧﺎم
ﭙﺪﺭ و ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭمُرَبّی
هرﺳﺎﻟک ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ) ثاﺑﺖ
ﻗﺪم ﺒﺎﺵ. ﺗﻮ
ﭼﻴﺰ ﻣﻬمی ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻃﻠﺐ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ. (
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺧﺪﺍی
برتر ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺴﺎﻟﻚ.
ﻭلی هنوﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ نوعت
ﺑﺮﺗﺮﻯ هستند  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪ ﻓﻌلی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺂﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ)
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﻮسی اﺯ
ﮐﻮﻩ ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺁﻣﺪ( ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ عَزّﻟﺖ
ﺧﻮﺩ ﻓﺎﺭغ ﺸﺪ)  ﻭﭼﻮﻥ رَبّ
ﺍﻭ ﺑﺮ ﻣﻮسی
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪ  ﺑﻤُﺮﺩ (
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ  ﻣﻮسی را
ﺼﺎﻋﻘﻪ ﺯﺩﻩ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﺮس
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩ. (ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﻥ
ﻤﻨﻈﺮﻩﺍﻯ
شهود اﻟﻬﻰ  ﮐﻪ مرگ
ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﻭلی عبوﺭ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﺗﺮ ﺳﺎلک اﺳﺖ)
ﻭ ﺍﺯ ﻫﻮل
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﻳﺪ
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭح اﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ. (ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ  ﭼﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ
ﺒﺘﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺍﺯﺧﻮﺍﺏ مرگ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮگ
ﻨﻬﺎﺋﻰ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺍﺏ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﺮ ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺐ ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻮعی ﻘﺒﻮل
ﻤﺮگ اﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺭﻭح
ﺒﺘﻥ ﺸﺨﺺ  ﻭﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻥ اﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺮﺍﻯ بر
ﺧﻮﺍﺳﺘﻥ اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻤﺎم
ﺴﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺒﺪﻥ ﺸﺨﺺ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﻴﻔﺘﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺮﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎلا
ﺑﺮﺩ ﻭ ﺍﻓﺎﻗﻪ
ﻳﺎﻓﺖ(
ﺍﺯﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺖ  ﻭﺳﺮﻓﺮﺍﺯ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻭﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ) ﻭ
ﮔﻔﺖ ﺳﺒﺤﺎﻥ
ﺘﻮ ﺧﺪﺍﻳﺎ  ﮐﻪ ﻣﻥ
ﺘﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻡ  ﻭ ﻣﻥ
اﻭﻟﻴﻦ ﻣؤمن هستم.
(ﻳﻌنی ﺪﻳﮕﺮ سلوک
الهی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ. ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﺗﻮ
ﻧﻤﻴﺠﻮﻳﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ رَبّ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ  ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ایلی
اﻭ  ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﺗﻮﻗﻒ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ  ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎﻯ ﺒﺎﺭ
ﺩﻭم ﺨﻮﺩ  ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭ ﻓﺎﻃمی
ﺨﻮﻳﺶ  ﺩﺭﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ  ﮐﻪ ﺳﺨﺖ
ﺗﺄثیرﺍتی ﺒﺮ
ﻭﺟﻮﺩم ﺪﺍﺷﺖ  ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﺮق
گرﻓﺘگی ﺪﺭ
تنم ﺒﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺤﻤل ﺁﻥ را
ﺩﺍﺷﺘﻢ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺘﻤﺎم ﺸﺪ  ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﺭﺍﺣتی ﺮﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻡ  ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩم ﻮ
ﻫﻨﻮﺯ (ﻃمع
ﺴﻠﻮﻙ)
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻢ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﻔﺎﻃﻤﻰ  ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﻣﻘﺎم الهی
ﺰﻳﻨﺐ کبرا  ﻣﺎﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ  ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﺮک
عباﺩﺕ ﺩﺍﺩ.
ﻭﮔﻔﺖ ﺧﺴﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻰ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﮐﻨﻰ. ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻤؤﻤﻥهستم  ﻳﻌنی
ﺨﻮﺩم ﺘﺼﺪﻳق
ﺘﻮﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡ.
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﻥ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻥ
ﺘﺼﺪق ﺘﻮﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ  ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ  ﻧﻴﺰ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﻳﻌنی
ﻤﻥ اﻭﻟﻴﻥ کسی هستم
ﮐﻪ
ﺗﺼﺪق ﻤﻴﮑﻨﻢ  ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻰ.( رَبّ
ﺩﻳﺪنی ردشت
تا موسی ﻤﻮﺳﻰ  ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺒﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
اﻭ  ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﻘﺒل ﺒﻮﺩ.
ﺑﺮﺍﻯ عیسی
آخرین ﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣل ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ  جبرئیل رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
هنوزﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ  ﻳک
ﺸﻬﻮﺩ عرش رَبّ
برتری ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
هست. ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻫﻴچ ﺴﺎﻟﮑﻰ  ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی
ﺨﻮﺩ  ﺑﺪﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣﻞ  ﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ  ﺑﺎ
ﺗﻮﺳل ﺒﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ  ﻭﻳﺎ ﻭلاﻳﺖ
هفتم ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  فرشته
گونه
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭلی هنوﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ مگر
عرش رَبّ برتر
از رحمان که
نامی از او
نمیدانیم .ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﻥ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﻭرَبّ ﺍلاﺭﺑﺎﺏ
الله  ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ  ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ  ﻭ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ﺑﺎلاﺗﺮ
الهی هست. ﮐﻪ (ﻓﺮﺿﺎ)
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ بی
ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺼﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ  رَبّ ﺍلاﺭﺑﺎﺏ
ﺩﺭ لاﻫﻮﺕ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻨﻮﺯ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻯ هو یا او بیرون
از هستی ها ﺪﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ عمّاء   ﺩﺭ
یونیورس و
عالم وجودی
ﻋﺪم ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ در
اسم الباطن و
بشرط لا
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻮسی
گفت ﺍﻳﻨک
ﺘﻮﺭﺍ ﺑﺮ
ﻣﺮﺩم اﺻﻄﻔﺎ
ﮐﺮﺩﻡ.( بر
گزیدم و
ﺍﻧﺘﺨﺎﺗﺐ
ﮐﺮﺩم که
نصفیه ﺭﻭﺍﻥ  بحدّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ  ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺼﻔﻴﻪﻫﺎ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻯ
ﺒﮑﻨﻨﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣل ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﻳﻥ
اﺻﻄﻔﺎﻯ الهی
آﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﮑﻠّﻯ
ﻤﻴﻤﻴﺮﻧﺪ  ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔتم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ) ﻭ
ﺭﺳﺎلاﺕ ﻭ
ﮐﻠﺎم ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻯ (
ﺍﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮﮐﻰ  ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰمحمدی   ﺩﺭ (ﻧﺰلت
ﺍُﺧﺮﻯ) ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ نزولی
بار ﺩﻭم بدر
منیر ﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
مصطفئی  ﻭﺷﻬﻮﺩ باز
ﺩﻭم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮﺳﺎﻯ تاریخی
ولی امام
عسکری ار موسی
هر سالک کامل
شده رسیده ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﻳﻥ
ﻤﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﺑﻠﺎغ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ) ﭘس
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺘﻮ
ﺩﺍﺩﻡ  ﻣﺤﮑم
ﺒﮕﻴﺮ ﻭ
ﺍﺯﺷﺎﮐﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺵ( ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻓﻴﻖ  ﻭﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺳﭙﺎس
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ  ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻨﺪﺍ
ﮐﺮﺩ  ﮐﻪ ﺃﻯ
ﻤﻮسی ﻤﻥ
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺗﻮ
ﻫﺴﺘﻢ. ( ﺍﻳﻥ
کلام ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ  ﺗﻨﻬﺎﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
داشته ﺑﺎﺷﺪ. ﻭالّا
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺒﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﺎﻧﻪ ﺧﻮبی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﻋﺎﻣل
ﺒﺪﺑﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻴسی
ﺁﻣﺪ  ﻭ
ﺣﺮﻑ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺮﺍ
ﺑﻤﻴﺎﻥکشید. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﺳﻮﻯ  ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﺍﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺗﺎ
ﻋﻴﺴﻰ  ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﺮﻭم اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ایلی ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﻋﻴسی
تجسم انسانی مرتضوی
ایلی یا ایلیا
و علیّ ﻮﻭلاﻳﺖ
پنجم مسیح
ﺳﻠﻮک ﻛﻨﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﺍﻭ  ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖزنده
ﻣﺤﻤﺪ ﺳﻠﻮک
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺑﻮﺩﻥ  ﻳﻌنی
ﻤﻌﺎﺩل هم
ﺒﻮﺩﻥ  ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺑﺎ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺷﻬﻮﺩ هفتم
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ نهادی
عرشی در ( ﺩﻧﺎ ﻭ
ﺗﺪﻟّﻰ) ﺣتی اﺯ
ﻣﻘﺎم ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺒﺎلاﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺟﺎﻥ ﻮ
ﺗﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺘﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﺩﺭ ﺩﺳﺖ رَبّوبیّت
رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺗﺎ
هر چه بیشتر
ﻓﺼل ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﮐﺎﺭ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺣق کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺘﻤﺎم
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭل
ﻴﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ روحی
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ هستند.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺮﺍ  ﻗﺎم
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ  ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮﻓﺎﻃمی
ﻮﺣﺴنی و
ﺣﺴﻴنی ﻤﺮﺑّﻯ
اﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.)
ﺍﻣﺎم عسکری
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮﻗﻮﻟﻪ(
ﻭﮐﺘﺒﻨﺎ فی
اﻟﺄﻟﻮﺍح ﻤﻥ
کلّ شیئ
ﻤﻮﻋظة ﻭ
ﺗﻔﺼﻴﻠﺎ) ﺃﻯ
کلّ شیئ
ﻤﻮﻋظة ﺃﻧّﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻕ  ﻭ ﻗﻮﻟﻪ (ﻓﺨﺬﻫﺎ
ﺑﻘﻮّﻩ) ﺃﻯ
ﻘﻮة ﺍﻟﻘﻠﺐ  (ﻭ ﺁﻣﺮ
ﻗﻮﻣک
ﻴﺄﺧﺬﻭﺍ
ﺑﺄﺣﺴﻨﻬﺎ)  ﺃﻯ
ﺒﺄﺣﺴﻥ ﻤﺎ
ﻓﻴﻬﺎ ﻣﻥ
اﻟﺄﺣﮑﺎﻡ  ﻭ ﻗﻮﻟﻪ (ﺳﺄﺭﻳﮑم
ﺪﺍﺭ
ﺍﻟﻔﺎﺳﻘﻴﻦ)
ﺃﻯ ﻳﺠئکم ﻘﻮم
ﻔﺴّﺎﻕ  ﺗﮑﻮﻥ
اﻟﺪﻭلة ﻟﻬﻢ  ﻗﻮﻟﻪ (
ﺳﺄﺻﺮﻑ ﻋﻥ
ﺁﻳﺎﺗﻰ  ﺍﻟّﺬﻳﻥ
ﻴﺘﮑﺒّﺮﻭﻥ فی
اﻟﺄﺭﺽﺑ غیر
ﺍﻟﺤق ﻴﻌﻨﻰ  ﺃﺻﺮﻑ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ عن
ﺎﻟّﺬﻳﻥ
ﻴﺘﮑﺒّﺮﻭﻥ فی
اﺎﻟﺄﺭﺽ
ﺑﻐﻴﺮ ﺍﻟﺤﻖ (ﻭ
ﺍﻥ ﻴﺮﻭﺍ ﮐلّ
ﺁیة  لا
ﻳؤﻤﻨﻮﺍ ﺑﻬﺎ  ﻭ ﺍﻥ
ﻴﺮﻭﺍ ﺳﺒﻴل
اﻟﺮﺷﺪ  لا
ﻳﺘّﺨﺬﻭﻩ
ﺳﺒﻴﻠﺎ  ﻗﺎل
ﺎﺫﺍ ﺭﺃﻭﺍ ﺍلاﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺍﻟﺼﺪق ﻮ
ﺍﻟﻮﻓاء ﻮ
ﺍﻟﻌﻤل
اﻟﺼﺎﻟﺢ  لا
ﻳﺘّﺨﺬﻭﻩ
ﺳﺒﻴﻠﺎ  ﻭ ﺍﻥ
ﻴﺮﻭﺍ ﺍﻟﺸﺮک
ﻮ ﺍﻟﺰﻧﺎ ﻭ
ﺍﻟﻤﻌﺎﺻﻰ  ﻳﺄﺧﺬﻭﺍ
ﺑﻬﺎ ﻭ
ﻳﻌﻤﻠﻮﺍ ﺑﻬﺎ  ﻭﻗﻮﻟﻪ (ﻭﺍﻟﺬﻳﻥ
کذّﺑﻮﺍ
ﺑﺂﻳﺎﺗﻨﺎ)
ﺍﻟﺂﻳﻪ  ﻓﺎﻧّﻪ
ﻣﺤﮑم ﻘﻮﻟﻪ  (ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﻬﮑم ﻮ ﺍﻟﻪ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻓﻨﺴﻰ)
ﺃﻯ ﺘﺮﻙ  ﻭ ﻗﻮﻟﻪ (
ﺃﻓﻠﺎ ﻳﺮﻭﻥ  ﺃلا
ﻳﺮجع ﺎﻟﻴﻬم
ﻘﻮلا) ﻳﻌﻨﻰ لا
ﻳﺘﮑﻠم اﻟﻌﺠﻞ
ﻭ ﻟﻴس
ﻟﻪ ﻣﻨﻄﻖ  ﻭ ﺃﻣّﺎ
ﻗﻮﻟﻪ  (ﻭ
ﺍﻣّﺎ ﺳﻘﻄ فی
ﺃﻳﺪﻳﻬﻢ)
ﻳﻌﻨﻰ  ﻟﻤّﺎ
ﺟاءهم موﺳﻰ  ﻭ ﺃﺣﺮق
اﻟﻌﺠﻞ  (ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﻟﺌﻥ ﻠم
ﻴﺮﺣﻤﻨﺎ
ﺭﺑّﻨﺎ ﻭ
ﻳﻐﻔﺮ ﻟﻨﺎ  ﻟﻨﮑﻮﻧﻥ
ﻤﻥ
اﻟﺨﺎﺳﺮﻳﻦ  ﻗﻮﻟﻪ (ﻭ
ﻟﻤّﺎ ﺭجع
ﻤﻮسی الی
ﻘﻮﻣﻪ ﻏﻀﺒﺎﻥ
ﺃﺳﻔﺎ ﻗﺎﻝ ﺑﺌﺴﻤﺎ
ﺧﻠﻔﺘﻤﻮنی ﻤﻥ
ﺒﻌﺪﻯ  ﺃﻋﺠلتم
ﺃﻣﺮ ﺭﺑّﮑﻢ  ﻭ ﺃﻟقی
اﻟﺄﻟﻮﺍﺡ  ﻭ ﺃﺧﺬ
ﺑﺮﺃس ﺃﺧﻴﻪ  ﻳﺠﺮّﻩ
ﺍﻟﻴﻪ) ﺍلی
ﻘﻮﻟﻪ (ﻟﻐﻔﻮﺭ
ﺭﺣﻴﻢ) ﻓﺎﻧّﻪ
ﻣﺤﮑم ﻮﻗﻮﻟﻪ (ﻭ
ﺍﺧﺘﺎﺭ ﻣﻮسی
ﻘﻮﻣﻪ ﺳﺒﻌﻴﻥ
ﺮﺟﻠﺎ
ﻟﻤﻴﻘﺎﺗﻨﺎ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺃﺧﺬﺗﻬم
اﻟﺮﺟفة   ﻗﺎل رَبّ
ﻟﻮ ﺷﺌﺖ
ﺃﻫﻠﮑﺘﻬم ﻤﻥ
ﻘﺒﻞ  ﻭ
ﺍﻳّﺎﻯ)  ﻓﺎﻥ ﻤﻮسی
ﻠﻤّﺎ ﻗﺎل
ﻠﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﺍﻥ الله
ﻳﮑﻠّﻤنی ﻮ
ﻳﻨﺎﺟﻴﻨﻰ  ﻟم
ﻴﺼﺪﻗﻮﻩ  ﻓﻘﺎل
ﻠﻬم اﺧﺘﺎﺭﻭﺍ
ﻣﻨﮑم ﻤﻥ
ﺴﺠﻴئ ﻤﻌی
ﺤﺘّﻰ ﻳﺴمع
کلاﻣﻪ  ﻓﺎﺧﺘﺎﺭﻭﺍ
ﺳﺒﻌﻴﻥ ﺮﺟﻠﺎ
ﻣﻥ ﺨﻴﺎﺭﻫﻢ  ﻭ
ﺫﻫﺒﻮﺍ ﻣع ﻤﻮسی
الی اﻟﻤﻴﻘﺎﺕ  ﻓﺪﻧﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻭﻧﺎﺟی
ﺮﺑّﻪ  ﻭ
ﮐﻠّﻤﻪ الله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌالی ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ  ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭﺍﻟﻮﺍح
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻣﻮﻋﻈﻪ ﻭ
ﺗﻔﺼﻴﻠﻰ
ﻧﻮﺷﺘﻴﻢ. ( ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺗﻮﺭﺍﺕ  ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﻟﻮح ﺴﻨگ
نبشته ها
ﻓﺮﻣﺎﻥ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻮﺳﻰ  ﻭﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭلی
اﺎﻟﻌﺰﻡ  ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ  ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻯ ﻮ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺪﺍم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ (ﻣﻮﻋﻈﻪ)
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﮐﻠّﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺣﺮﮐﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺴﻮﻯ سلوک
الهی  ﻭ
ﺗﻔﺼیل ﺪﺭ
ﻭﺳﻌﺖ لاﺯﻡ  ﻭ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻭﺗﻔﮑﻴک
ﻀﺮﻭﺭﻯ) ﻳﻌنی
هر ﭼﻴﺰ
ﻣﻮﻋﻈﻪ ﻣﺨﻠﻮق
اﺳﺖ. (ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻠق ﺘﺎﺯﻩ
ﺳﺎﻟﻚ  ﻭ
ﺍﺧﻠﺎق ﺠﺪﻳﺪ الهی
اﻭ  ﺍﻳﻥ
ﻤﻮﻋﻈﻪﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﻋﻈﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﻠﻮکی
هستند. ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺩﺭ
ﮐﺘﺐ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ  ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ) ﺍﻣﺎ
ﺍﻳنکه
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﭘس ﺑﻘﺪﺭﺕ ﻭ
ﻣﺤﮑﻢ  ﺑﺪﺳﺖ
ﺑﮕﻴﺮ  ﻳﻌنی
ﺒﺎ ﻗﻮّﻩ ﻗﻠﺐ. (ﻣﺤﮑم
گرﻓﺘﻥ ﻮﺗﺮک
ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﻧﮑﺮﺩن  ﻭ
ﺟﺪﻯ گرﻓﺘﻦ  ﻭﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻤﻮﺩﻥ. ﭼﻪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ  ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ. ﻭ (ﻗﻠﺐ)
ﺩﺭ ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﻭﻧﻴﺮﻭ ﻭ ﻓﻬم
اﺩﺭﺍکی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻗﻠﺐ
ﮔﻮﺷتی ﺒﺮﺍﻯ
اﺣﺴﺎس  ﻭ
ﻗﻠﺐ ﺫﻫنی
ﺒﺮﺍﻯ اﺩﺭﺍﻙ  ﻭ ﻗﻠﺐ
ﺭﻭﺍنی ﺒﺮﺍﻯ
عشق عاﻃفی ﻮ
ﮐﺸﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺷﺪﺕ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟک ﻮ مُرَبّی
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﻘﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻩ (بهﺍﻭم
کنندگاﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ) ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺗّﺨﺎﺫ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻋﻤل کنند (
ﺃﺣﺴﻥ
ﺒﻬﺘﺮﻳﻦ  ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺤﺴﻴﻥ ﻮ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ  ﻳﻌنی
ﺘﮑﺎﻣلی اﻟﻬﻰ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ
ﺮﻭﺍﻥ ﻮ ﺭﻭح
ﺪﺭ ﺳﺎﻟﻚ)
ﻳﻌنی اﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ هاﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﺣﮑﺎﻡ  (ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮﺟﻬی اﺯ
ﻧﻌﻤﺖ  ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ)
ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺧﺎﻧﻪ (ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ)
ﻓﺎﺳﻘﻴﻦ (ﭘﺴک
ﺮﻓﺘﻪﻫﺎﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ)
ﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻢ (ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺭؤﻴﺎ ﻧﻴﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﻣﻘﺎمی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﺟﻬﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺨﻮبی ﺤتی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺑﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ  ﺩﺭ
ﺟﻬﻨم ﻴﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮم
ﺠﻬﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﮐم
ﺒﻮﺩﻋﻘل ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔی ﺮﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ  ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺩﺍﺋم ﻮ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ  ﻭﺍﻣﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺒﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺘﺮ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺮؤﻴﺖ ﭼﺸم ﺪل
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﻳﻌنی ﻘﻮمی
ﺒﺴﻮﻯ ﺸﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ  ﮐﻪ ﻓﺎﺳ
ق هستند  ﻭ ﺩﻭﻟﺖ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (
ﺩﻭﻟﺖ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎسی
ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ  ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺤﻤﻴل هر
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺪﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭﻟﺖ ﻭثرﻭﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻓﺎﻫﻰ
ﻭﻣﺎﻟﻰ  ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮلا
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺤﺮﻭم هستند.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫم
ﺒﺪﺳﺖ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ
ﺻﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﺩﻭﻟﺖ)
ﺗﺪﺍﻭل ﻮ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﺳﺖ ﺷﺪﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭﭼﻪ
ثرﻭﺕ ﻭﻫﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ  ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮلا ﺑﺪﺳﺖ
ﺣﮑﺎم
ﺴﺘﻤﮑﺎﺭ
ﻧﻈﺎﻣﻰ  ﻭ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺠﺎﻩ ﻃﻠﺐ  ﻭ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻤﺨﻠﻮﻃ کننده ﺩﻳﻥ
ﻮ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﻭ ﻣﻥ
ﺁﻳﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ  ﺍﺯﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﺘﮑﺒّﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺤق ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ  ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ  ﻭﭘس
ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ(
ﺁﻳﺎﺕ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻮ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﭘس
ﮔﺮﻓﺘنی نیست .
ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻴﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ( ﺁﻳﺎﺕ الهی
ﻮ ﺣﺠّﺘﻬﺎﻯ
اﺳﻠﺎﻡ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺴﻠﻴم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ هستند.
ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﮔﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭﻫم
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ. ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. (ﺗﺼﺮﻳﻒ)
ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﻮ
ﭘس ﮔﺮﻓﺘﻥ
اﺳﺖ. ﻭ(ﺗﮑﺒّﺮ)ﻋﺪم
ﻘﺒﻮل سلوک
الهی ﻮ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎ  ﺑﺪﻟﻴل
اﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ رت
ﻣﻠّﺎ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭﻋﺎﻟم
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺘﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺗﮑﺒّﺮ ﺑﺤق ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ  ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭﻫﺮ ﻣﺮﺑّﻰ  ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬب
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮعی
ﻮﻋﻘلی ﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ (ﻣﺴﺘﮑﺒﺮ)
ﮐسی اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺻﻐﻴﺮ ﺑﻮﺩﻩ  ﻭلی
ﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺘﮑﺒّﺮ ﻭ خود
ﺑﺰﺭگ پندار هستند
مانند  ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ.
ﻭالّا (ﮐﺒﻴﺮ)
ﻭ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺣق
ﺎﺑﺮﺍﺯ
ﺗﮑﺒّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.( ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ)
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ  ﻭﺣتی
ﺪﺭﺳﺘم ﺒﺠﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺯﻳﺮﺍ (
ﻋﻠّﺖ
ﺍﺳﺘﺮﺩﺍﺩ
ﺁﻳﺎﺕ) ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﺮﺁﻳﻪﺍﻯ
( ﻭﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻭﻋﻠﺎﻣتی ﻮﻫﺮ
ﻭلیّ اﻟﻬﻰ  ﻭﻫﺮ
ﺣﮑﻤتی
ﻴﺪﺭﮐﺘﺐ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ) ﮐﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ  ﺑﺎﺯﺑ
ﺪﺍﻥ اﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺁﻭﺭﻧﺪ (ﻋﻠﺎﺋم
الهی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎ  ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺧﻄﺎﺭ الهی ﻮ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ  ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻨﻈﺮﻯ ﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ عملی
ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ)
ﻭﭼﻮﻥ هر ﺭﺍﻩ
ﺍﺭﺷﺎﺩﻯ که
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ  ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺤﺮﮐﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ (ﺳﺒﻴﻠﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻫﻤﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮﺍﺣﮑﺎم
سلوکی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﺒﻴل
ﺘﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﻋﻤلی اﺳﺖ.
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﻙ  ﻃﺮﻳﻘﻬﺎ
ﻭ ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ الهی
هستند) ﻳﻌنی
ﻮﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ ﺻﺪق
ﻮ ﻭﻓﺎ ﻭﻫﺮ
ﻋﻤل ﺼﺎﻟحی ﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺗّﺨﺎﺫ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ الهی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﻫﺮ
ﺗﻮفیق
ﻤﺬﻫبری ﻮ
ﻧﺼﺎﻳح ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ) ﻭلی ﻮﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻫﺮ ﺷﺮکی ﺮﺍ (ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ)  ﻭﻳﺎ
ﺯﻧﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﻮ
ﻣﻌﺎﺻی ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ  ﻓﻮﺭﺍ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ م عمل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮﺟﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺑﺎﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺷﺪﻳﺪ
ﺑﺎﻧﺤﺮﺍﻑ ﻃﻠلبی
ﺰﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑﻫم
ﺮﺍﻩ ﻟﺬﺕ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺫﻫنی
ﻮ ﺭﻭﺍن بیمار
ﻮ ﮔﺎهی ﻠﺬﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﺟﺴﻤﺎنی
ﻮ ﮐﺎﺭﻯ ﺪﺭ ﺣﮑم
ﺴﺮﺍﺷﻴﺒﻰ
ﺍﺳﺖ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺼﻮﺭﺕ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ  ﻭﺑﺎ
ﺳﺨتی ﻮ ﺧﺴﺘگی
ﻮ ﺭﻳﺴﮑﻬﺎﻯ
ﺨﻄﺮ) ﻭ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺂﻳﺎﺕ ﻣﺎ
ﺗﮑﺬﻳﺐ کرﺩﻧﺪ(
ﺁﻳﺎﺕ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻮ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻏﻴﺮﻩ  ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ الهی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﻨﻨﺪ  ﻭﺣتی
علائم ﻮ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭؤﻴﺎئی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﻮﺭ ﺍﺗﻤﺎم
ﺤﺠّﺖ ﻭ
ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻭﺑﺎﻃل
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻋﻠمی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺑﻮس ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣثلا  ﺑﻌﻠل
ﻓﻴﺰﻳک
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ  ﻭﻧﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺪﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﻳﻌنی ﻤﻨﮑﺮ ﻭ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻣﺤﮑم است. (ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﻣﺤﮑم ﻮﺻﺎﺩق
ﻮﻣﻨﻄقی ﻮ
ﻭﺍﻗﻌی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺣﮑﺎم اﻟﻬﻰ  ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺻﺎﺩﺭﻩ
ﺍﺯﺩﺭﻭﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻣﺤﮑم
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ  ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺣﮑﺎم ﻮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺟﺎﻯ
ﺘﺮﺩﻳﺪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺎﻟﻪ ﺷﻤﺎ
ﻭ ﺍﻟﻪ ﻣﻮسی
اﺳﺖ. ﻭلی
ﺁﻧﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ( ﺍﻟﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ  ﻭﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮﺳﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ  ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ  ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻯ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭلی
ﺒﺪﺍﻥ ﺒﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻋﻤل ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ ﻭ
ﺗﻮﺳل الهی هستند.
ﻭ ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﻫﻤﻴﻥ
اﻟﻬﻪﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻳک
اﻟﻪ ﺟﺪﻳﺪ  ﻭ تَجلّی
الهی ﺒﺎلاﺗﺮ  ﺍﻟﻪ
ﻗﺒلی ﺮﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭلی
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﺴﺎﻟﻚ  ﻭبی
اﻋﺘﻨﺎئی غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ  ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ  ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻋﻤلی ﺁﻧﻬﺎ  ﺣتی ﺪﺭ
ﺣﮑم ﻘﺘل ﻮ
ﮐﺸﺘ اﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻳﻌنی ﺘﺮک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﻭلاﻳﺖ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩه  ﻭ ﺁﻳﺎﺕ الهی
ﺮﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺖ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﺁﻳﺎ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻗﻮل ﺨﻮﺩ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ (ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ  ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ثاﺑﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
مشرکانه
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺪﺭ
ﺟﻬل ﻤﺮﮐﺐ
ﻫﺴﺘﻨﻨﺪ  ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺁثاﺭ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ  ﭘس اﺯ
ﻣﺮگ ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﻳﻌنی
ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ  ﮐﻪ ﮔﺎﻭ
ﺣﺮﻑ ﻧﻤﻴﺰﻧﺪ
ﻭﻣﻨﻄقی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. (ﮔﺎﻭ
ﺳﺎﻣﺮﻯ ﻮﺑﺖ
ﻃﻠﺎئی ﺴﺎﻣﺮﻯ
ﻮ ﮔﺮﺍﻥ ﻘﻴﻤﺖ  ﮐﻪ
ﮐﻠﺎم ﻮ
ﺟﻮﺍﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣنی
هر ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺷﮑم
گندﻩ بی
ﺨﺎﺻﻴّﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺩ  ﮐﻪ
ﮐﻠﺎم ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﺰ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ  ﻭ
ﻣﻨﻄقی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ) ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥ گفته
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﻗتی ﺎﺯ ﺩﺳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩ  (ﺑُﺖ
ﻃﻠﺎئی گاﻭ
ﺷﮑﺴﺖ  ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺎﺭﻯ
اﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺒﺮﻧﻴﺎﻣﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺁﻳﺎﺕ الهی ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﻳﻌنی ﻮﻗتی
ﻤﻮﺳﻰ ﺁﻣﺪ  ﻭﮔﺎﻭ
ﻃﻠﺎئی ﺮﺍ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ  (ﻃﻠﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ)
ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺍﮔﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ رَبّ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺭﺣم
ﻨﮑﻨﺪ ﻭ
ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ  ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﺎ
ﺍﺯﺧﺎﺳﺮﻳﻥ هستیم.
(ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﻮ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺑﻔﮑﺮ ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺎﻓﺘﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣم ﻨﮑﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺍﻧﺠﺎم سلوک
الهی ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ  ﻭﻳﺎ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻓتی ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﺧُﺴﺮﺍﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع انسانی
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻧﻤﻮﺩﻩ  ﻭﺑﺎ
ﻣﺮگ ﺨﻮﻳﺶ  ﺑﻴک
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻥ
ﻤﻌﺎﺩل ﺒﻘﻴﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭالّا
ﺧُﺴﺮﺍﻥ هر
ﭼﻴﺰﻯ ﺠﺒﺮﺍﻥ
ﭙﺬﻳﺮ ﺍﺳﺖ  ﻣﮕﺮ (ﺧُﺴﺮﺍﻥ
ﻮﺟﻮﺩﻯ و روحی)
ﻣﻘﺎمی ﻮﻧﻮعی
وﻋﻘلی ﻮ
ﺭﻭﺍنی ﺨﻮﺩ)
ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻤﻮسی ﺒﻨﺰﺩ
ﻗﻮم ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻏﻀﺐ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭ ﻣﺘﺄﺳّﻒ
ﺑﻮﺩ  ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﺑﺪ
ﮐﺴﺎنی ﺒﻮﺩﻳﺪ
ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺠﺎﻯ
گذﺍﺭﺩﻡ( ﻣثل
ﺘﻤﺎم اﻧﺒﻴﺎ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻭﺻﻴّﺖ ﺍﻭ  ﺗﻮﺳلی
ﺒولایت ﺍﻭ ﻧمی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﺪﻧﺒﺎل ﻮلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪ ﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ  ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻔتی ﻮﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ  ﺑﻨﺎم
ﺪﻳﻥ و مذهب
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻤﺎ
ﺃﻣﺮﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﺠل ﻮ
ﮔﺎﻭ
ﺩﺭﺁﻭﺭدﻳﺪ. (ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺘﺎﻳج الهی
ﺨﻮﺩ  ﻋﺠﻠﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻳﺪ. ﻭ
ﻗﺒل اﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﭙﺎﺩﺍﺵ الهی
ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻳﺪ)
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮسی اﻟﻮﺍح
ﺮﺍ ﺑﺮﺯﻣﻴﻥ
ﺰﺩ  ﻭﺳﺮ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ
ﮐﺸﻴﺪ (ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﺑﺎ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﺍﻟﻮﺍح
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭ توﺟه
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ  ﮐﻪ ﻣﻮسی
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺭﺩ.ﺍ
ﮔﺮ ﺳﺎﻟک که
ﺍﻋﺘﻨﺎئی
ﺒﺎﻳﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻧﮑﻨﺪ) ﻳﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻏﻔﻮﺭ
ﻭ ﺭﺣﻴم اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺁﻳﻪ
ﻣﺤﮑمی اﺳﺖ.(
ﮐﻪ ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻮ
ﺭﺣﻤﺖ الهی ﺮﺍ قطعی
ﻮﺟﺪّﻯ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ  ﻭ
ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺍﻳﻥ
گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻣﻮسی هفتاد
ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻗﻮم
ﺨﻮﺩﺭﺍ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻴﻘﺎﺕ ﻣﺎ
ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺒﻠﺮﺯﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ
ﻣﻮسی
گفت . ( ﮔﺮﻭهی
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻣﻮﺳﻰ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﻤﻴﺮﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا
ﺍﮐثر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ  ﺍﺯ ﻣﺮگ
بقبل اﺯ ﻣﺮگ
ﻤﻨﺼﺮﻑ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺗﻘﻮﺍ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺧﻴﻠﻴﻬﺎ  ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻥ گناه
ﻋﻤﺪﻯ ﺨﻮﺩ  ﺑﺮﺍﻯ همیشه
ﺍﺯ سلوک الهی  ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. (ﺭﺟﻔﻪ)
ﻳﺎ ﻟﺮﺯﻩ
ﺳﻤﺒﻮل ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺮگ ﻮ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﻣﺮگ اﺳﺖ) ﻭ ﻣﻮسی
گفت  ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍهی
می ﺘﻮﺍنی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻫﻠﺎک ﻛﻨﻰ  ﻭﺣتی
ﻤﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻫﻠﺎک ﻨﻤﺎﺋﻰ (ﺍﻳﻨﺎﻥ
که ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ
ﻨﺘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ  ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮﻙ  ﺑﺎﺯ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﮐﺴﻰ ﺿﻤﺎﻧتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪگی
اﺑﺪﻯ ﺪﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻘﺒﻮﻝ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺸﺪﻧﺪ  ﺍﮐثرﺍ
ﻣﺮگ قطعی هم
ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺪکی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ  ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺼﻠﺤﺖﻫﺎﻯ الهی
ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﻳﻌنی
ﻤﻮسی ﺒﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﭽﻨﻴﻥ گفت  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ  ﻭﺑﺎ ﻣﻥ
ﻨﺠﻮﺍ ( ﻭ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻰ و بدل )
ﺻﺤﺒﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻮسی
ﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺖ  ﭘس
ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﻯ ﺮﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﻴﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻣﻦ (ﺑﮑﻮﻩ ﻃﻮﺭ)
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ  ﻭﮐﻠﺎم
ﺨﺪﺍﺭﺍ
ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ (
ﻭﻗتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻣﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﭽﻨﺪ
ﻧﻔﺮﻯ هستند  ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪﻧﺪ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩ ﻩﻣﺮگ
ﻘﺒﻞ ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ) ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ هفتاﺩ
ﻧﻔﺮ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻧﺪ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻴّﺮﺗﺮﻳﻥ ﻮ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ. (
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩق
ﺘﺮ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﻭﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ  ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﻤﻴﺸﻮﺩ) ﻭﺑﺎ
ﻣﻮسی ﺒﻤﻴﻘﺎﺕ
ﺭﻓﺘﻨﺪ. ( ﻭﻗﺖ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﻭ
ﻣﮑﺎﻥ
ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ  ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
اﺣﻮل ﻟﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ هر ﺳﺎﻟﻚ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻤﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ) ﻭ
ﺑﺎ ﻣﻮسی
ﺒﻤﻴﻘﺎﺕ
ﺭﻓﺘﻨﺪ  ﻭ ﻣﻮسی
ﻨﺰﺩﻳک ﺘﺮﺷﺪ. (ﺟﻠﻮﺗﺮﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﻓﺖ  ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﻘﺮﺁﻥ  ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
(ﺩﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ)
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﻓﺖ. ﺗﻤﺎم
ﺪﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺳﺘﺎنی ﻮ
ﺗﺎﺭﻳخی
اﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ  ﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎم ﻮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﻤﻘﺎﺻﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ  ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺍﻧﺴﺖ) ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻮسی
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﺠﻮﻯ کرﺩ  ﻭ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ) ﺑﺎ ﻭﻯ
ﺘﮑﻠم ﻨﻤﻮﺩ. (ﺗﮑﻠّم
ﺒﺎ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣﻞ  ﻭ
ﻧﻮﺭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮشی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ (ﻧﺰلت
ﺍُﺧﺮﻯ) ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺭ
ﺩﻭﻡ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻧﺰﻭﻝ  ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻳﻥ
کاﻣل ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﻮﻯ
اﺑﻠﺎغ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭالّا
ﺑﻘﻴﻪ ﮐﻪ
ﻣﺄﻣﻮﺭتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ  ﺑﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ  ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ) ﺳﭙس ﻣﻮسی
باﺻﺤﺎﺏ ﮔﻔﺖ: ﻔﻘﺎل
ﻤﻮسی
ﻠﺄﺻﺤﺎﺑﻪ  ﺍﺳﻤﻌﻮﺍ
ﻭ ﺍﺷﻬﺪﻭﺍ
ﻋﻨﺪ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل ﺒﺬﻟﻚ
ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ ﻟﻪ (
ﻟﻦ ﻧؤﻤﻥ ﻠﻚ  حتّی
ﻨﺮﻯ الله
ﺟﻬﺮة )
ﻓﺎﺳﺄﻟﻪ ﺃﻥ
ﻴﻈﻬﺮ ﻟﻨﺎ  ﻓﺄﻧﺰل اللهﻋﻠﻴﻬم
ﺼﺎﻋقة   ﻓﺎﺣﺘﺮﻗﻮﺍ
ﻭ ﻫﻮ
ﻗﻮﻟﻪ (ﻭ ﺍﺫ
ﻗﻠﺘم ﻴﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻟﻥ
ﻨؤﻤﻥ ﻠک حتّی
ﻨﺮﻯ الله
ﺟﻬﺮة   ﻓﺄﺧﺬﺗﮑم
اﻟﺼﺎﻋقة  ﻭ ﺃﻧﺘم
ﺘﻨﻈﺮﻭﻥ* ثمّ
ﺒﻌثناکم ﻤﻥ
ﺒﻌﺪ ﻣﻮﺗﮑﻢ  ﻟﻌﻠّﮑم
ﺘﺸﮑﺮﻭﻥ)
ﻓﻬﺬﻩ ﺍﻟﺂیة
فی ﺴﻮﺭة
اﻟﺒﻘﺮة ﻭهی
هذﻩ ﺍﻟﺂیة  فی ﺴﻮﺭة
اﻟﺃﻋﺮﺍﻑ
ﻗﻮﻟﻪ  (ﻭ
ﺍﺧﺘﺎﺭ ﻣﻮسی
ﻘﻮﻣﻪ ﺳﺒﻌﻴﻥ
ﺮجلا ﻟﻤﻴﻘﺎﺗﻨﺎ)
ﻓﻨﺼﻒ ﺍﻟﺂیة
فی ﺴﻮﺭة
ﻟﺒﻘﺮة ﻭ ﻧﺼﻒ
ﺍﻟﺂﻳﻪ ﻫﻬﻨﺎ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﻧﻈﺮ ﻣﻮسی الی
ﺃﺻﺤﺎﺑﻪ ﻗﺪ
ﻫُﻠﮑﻮﺍ ﺣﺰﻥ
علیهم   ﻓﻘﺎﻝ  (رَبّ ﻟﻮ
ﺷﺌﺖ
ﺃﻫﻠﮑﺘﻬم ﻤﻥ
ﻘﺒﻞ  ﻭ
ﺍﻳّﺎﻯ  ﺃﺗﻬﻠﮑﻨﺎ
ﺑﻤﺎ ﻓﻌل
اﻟﺴﻔﻬاء
ﻤﻨّﺎ) ﻭ ﺫﻟک
ﺃﻥ ﻤﻮسی ﻈﻦ  ﺃﻥ
هؤلاء هُلکوا
ﺑﺬﻧﻮﺏ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﻓﻘﺎﻝ (
ﺍﻥ هی الا
ﻓﺘﻨﺘﻚ  ﺗﻀل ﻤﻥ
ﺘﺸاء  ﻭﺗﻬﺪﻯ
ﻤﻥ ﺘﺸاء   ﺃﻧﺖ
ﻭﻟﻴّﻨ
ﺎﻓﺎﻏﻔﺮﻟﻨﺎ
ﻭ ﺍﺭﺣﻤﻨﺎ  ﻭ ﺃﻧﺖ
ﺧﻴﺮ
ﺍﻟﻐﺎﻓﺮﻳﻦ* ﻭ
ﺍﮐﺘﺐ ﻟﻨﺎ فی
هذﻩ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺣﺴنة ﻭ ﻓی
اﻟﺂﺧﺮة   ﺍﻧّﺎ
ﻫﺪﻧﺎ ﺍﻟﻴﻚ)
ﻓﻘﺎل الله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ  (ﻋﺬﺍبی
اﺻﻴﺐ ﺑﻪ ﻣﻥ
ﺃﺷاء  ﻭ
ﺭﺣﻤنی ﻮﺳﻌﺖ
ﮐلّ شیئ   ﻓﺴﺄﮐﺘﺒﻬﺎ
ﻟﻠّﺬﻳﻥ
ﻴﺘّﻘﻮﻥ  ﻭ
ﻳؤﺘﻮﻥ
اﻟﺰﮐﻮﻩ  ﻭ
ﺍﻟّﺬﻳﻥ هم
ﺒﺂﻳﺎﺗﻨﺎ
ﻳؤﻤﻨﻮﻥ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮسی گفت  ﮔﻮﺵ
ﻓﺮﺍ ﺑﺪﻫﻴﺪ  ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺰﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
گوﺍﻫﻰ ﺑﺪﻫﻴﺪ.
(ﻳﻌنی
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﮕﻮﺋﻴﺪ  ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ  ﻭﺗﮑﻠّم
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ  ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺎ
ﭼﻮﻥ ﻤﻮﺳﻰ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ  ﺻﺎﺣﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪ  ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺎﻭﺭ ﺁﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺨﻠﻖ  ﭼﻨﺎﻥ
ﺴﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ ﻭ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ  ﺍﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ کاﺭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣتی ﻴﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻬﺮﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺣَﺴِﻨﻪ ﺍﻭ
ﻳﻌنی ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﻭ ﻣﻘﺎم
ﻤﺤﻤﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ  ﺍﻳﻨﻘﺪﺭ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ
ﺍﻇﻬﺎﺭﺳﭙﺎس
ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻟﻴل
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺪﺭ
ﻋﺼﺮ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هرﺯﻣﺎﻥ  ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ  ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺩلاﺋل
ﺤﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﺤﻤﺪ  ﻭ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
همانی ﺨﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ  ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺳﭙﺎس
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)
ﻭﻟﻰ ﺁﻧﺎﻥ
گفتند ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺎ ﺑﺘﻮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻨمی ﺁﻭﺭﻳﻢ
ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﺭﺍ ﺑﭽﺸم
ﺒﺒﻴﻨﻴﻢ (ﺻﺪﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ  ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣتی
ﻤﻮسی ﻮﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ  ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ. الله رَبّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺒﺸﺮﻯ  ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
ﺠﺒﺮﺋﻴل هم ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎلاﻯ عرﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺎلا
ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻮﺳل
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﺪ
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘم
عرﺵ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺘﺎ الله
رَبّ ﺍلاﺭﺑﺎﺏ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ  ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺘﺠﻠّﻯ ﺒﺮﺗﺮ  ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ  ﻭ
ﺍﺧﻠاق ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ  ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
الهی ﺒﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻳک ﺮﻭح ﺘﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ بی
اﻧﺘﻬﺎ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﻴﺎﺑﺪ. (ﺟَﻬﺮة
) ﻳﺎ ﻋلنی ﺒﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ (ﭼﻬﺮﻩ) ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ  ﻭ ﺑﭽﺸم
ﺘﻦ  ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
آبژکتیو
ﺒﭽﺸم ﺪل
ﺪﻳﺪﻥ اﺳﺖ) ﭘس
ﺗﻮﺃﻯ ﻣﻮﺳﻰ  ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺨﻮﺍﻩ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﻇﺎﻫﺮ ﮔﺮﺩﺩ (رَبّ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻧﻬﺎئی
هرﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ  ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻭ مُرَبّی
ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮔﺎﻩ (ﺣتی ﺃﻋﻠﻢ)
ﺍﻭ ﺍﺯ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻨﻔس ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻧﻬﺎئی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﻨج
ﺘﻦ ﺍﻟﻬﻰ  ﺧﻮﺩ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ  ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭلی پس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺟﺰ
ﻣﺸﻴّﺖ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
بِدای او  ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ رَبّ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻫﻴچ
عاﻣل ﻤؤثّری
ﻨﻴﺴﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺎﻓﻰ  ﺑﺎ ﺻﺒﺮ
ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺮﺍ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺎ  ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﺮﺩﻳﺪ
ﺑﮕﺬﺭﺩ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﻘﻴﻪﺩﺭ۷؟۳۸ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﭘﺎﻙ
ﺷﺪﻩ و
ﺩﻭﺑﺎﺭه ﺍ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﻭﺍﺿﺎﻓﻪ ﺷﻮﺩ)

حدیث
3815 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ219ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺻﻴّﺖ ﺃﻣﻴﺮ المؤمنین ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ: ﮐﺎﻥ ﻓﻰ
ﻭﺻﻴّﻪ ﺃﻣﻴﺮ المؤمنین
ﺃﻥ ﺍﺧﺮﺟﻮﻧﻰ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻈﻬﺮ ﻓﺎﺫﺍ ﺗﺼﻮﺑﺖﺃﻗﺪﺍﻣﮑﻢ
ﻭﺍﺳﺘﻘﺒﻠﺘﮑﻢ
ﺭﻳﺢ  ﻓﺎﺩﻓﻨﻮﻧﻰ
ﻭ ﻫﻮ ﺃﻭﻝ ﻃﻮﺭ ﺳﻴﻨﺎٴ
( ﺟﺴﺪ) ﻣﺮﺍ
ﺧﺎﺭﺝ ﮐﻨﻴﺪ.ﻫﺮﺟﺎ
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻳﺪ ﭘﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻤﺎ ﻓﺮﻭ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭﺑﺎﺩﻯ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺑﻮﺩ ﻣﺮﺍ ﺩﻓﻦ ﮐﻨﻴﺪ.ﮐﻪﺁﻧﺠﺎ
ﺍﻭﻝ ﻃﻮﺭﺳﻴﻨﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ( ﻣﻌﻤﻮلا
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻴّﺖ
ﻓﺮﻕ ﻧﺪﺍﺭﺩ  ﮐﻪ ﮐﻰ ﻭ ﮐﺠﺎ
ﺩﻓﻦ ﺷﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺎﻥ
ﺩﻓﻦ ﻣﻮلا ﺩﺭ ﺗﭙّﻪ
ﻭ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻧﺠﻒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﺟﺴﺎﺭﺕ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭﺷﺐ
ﺩﻓﻥ ﺠﺴﺪ ﻣﻮلا
ﭼﻬﺎﺭ ﺟﻨﺎﺯﻩ
ﺑﭽﻬﺎﺭ ﺳﻤﺖ ﺭﺍﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩ.ﻭ ﺷﺎﻳﻊ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﻳﮑﻰ ﺑﻤﺪﻳﻨﻪﻭﻳﮑﻰ
ﺑﻨﺠﻒﻭﻳﮑﻰ
ﺑﺎﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﻭ ﻧﻘﺎﻁ
ﺩﻳﮕﺮ.ﻭ ﻳﮑﺼﺪ ﻭ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﻗﺒﺮ ﻣﻮلا
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻘﻄﻪ
کنونی ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﻣﻮلا ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﺗﺮﻙ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﺎ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺗﺮﻙ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ به
(ﻇﻬﺮ) ﻳﺎ ﭘُﺸﺖ
ﺳﺮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻥ
ﻮ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺎﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ ﻗﺪﻣﻬﺎﻯ
ﺷﻤﺎ (ﺻﻮﺏ)
ﮔﺮﻓﺖ  ﻳﻌﻨﻰ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺳﻤﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﻣﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻴﺪ
.ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮐﻪﺭﺳﻴﺪﻳﺪ ﻭالّا
ﺑﻬﻴﭻ ﻭﺟﻪ  ﺗﺮﻙ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﺗﺮﻙ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻨﺒﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
(ﺭﻳﺢ ﻳﺎ ﺑﺎﺩ)
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺒﺎﻟﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﻓﻦ ﻣﻮلا
ﺗﺮﻙ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﻦ نقطه(
ﻃﻮﺭ ﺳﻴﻨﺎ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﺫﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻃﻮﺭ ﺳﻴﻨﺎ  ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺣﺘﻰ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ  ﻭ ﺍﺯ
ﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻏﻴﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻃﻮﺯﺭ
ﺳﻴﻨﺎ ﺑﺎﺯ(ﻃﻮﺭ
ﻭ ﺣﺎﻟﺖ)ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺗﻄﻮﺭ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﻴﻨﺎﺋﻰ ﻭ ﻣﻘﺪّس
ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﻮثر
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺁﺧﺮ ﻃﻮﺭ ﺳﻴﻨﺎ
ﻭ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪّس ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﺮﺍج
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.

حدیث
3816 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ219 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻟﻐﺮﻯ  ﻗﻄﻌﻪ ﻣﻦ
ﺍﻟﺠﺒﻞ  ﺍﻟّﺬﻯ ﮐﻠّﻢ
الله ﻋﻠﻴﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﺗﮑﻠﻴﻤﺎ ﻣﻨﻄﻘﻪ
(ﻏﺮﻯ) ﻗﻄﻌﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﮐﻮﻫﻰ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﮑﻠّﻢ
ﻧﻤﻮﺩ. (ﻏﺮﻯ)
ﻧﺎﻡ ﺷﻬﺮ ﻧﺠﻒ ﻭ
ﻣﺮﻗﺪ ﻣﻮلا ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﺩﺭ ﮐﻮﻩ ﻃﻮﺭ ﺳﻴﻨﺎ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭﻟﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻮلا ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  (ﺟﺒﻞ ﻳﺎ ﻗﺒﻠﻪ)
ﻭ ﻗﺒﺎﻟﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ  ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻏﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻏﺮّﻩ ﻭ قُرّه
ﻭﺧﻮﺭّﻩ ﻓﺎﺭﺳﻰ)
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﺩﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﻣﺎﺷﻰ ﻭﺭﻩ ﺭﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﻣﺎﺷﻴﻪ
ﺩر ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺢ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. (ﺟﺒﻞ
ﻳﺎ ﮔﺒﻞ ) ﺑﺘﻠﻔّﻆ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺻﺤﺮﺍ  ﻫﻤﺎﻥ (
ﻗﺒﻠﻪ ﻭ ﻗﺒﺎﻟﻪ)
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﮔﺒﺎﻟﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ
ﻣﻌﻴّﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺗﮑﻠّﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻫﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ اﺴﺖ .

حدیث
3817 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ210ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ  ﭼﺮﺍ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻣﻮﺳﻰ ﮔﻔﺖ
ﺃﻯ ﭘﺴﺮ
ﻣﺎﺩﺭﻣﻦ ﺭﻳﺶ ﻭ
ﮐﻠّﻪ ﻣﺮﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻦ.ﻭ ﻧﮕﻔﺖ ﮐﻪ ﺃﻯ
ﭘﺴﺮ ﭘﺪﺭﻡ؟ ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺍﻥّ ﺍﻟﻌﺪﺍﻭﺍﺕ
ﺑﻴﻦ ﺍﻟﺄﺧﻮة  ﺃﮐثیر ﻫﺎ
ﺗﮑﻮﻥ  ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﺑﻨﻰ ﻋﻠّﺎﺕ  ﻭ ﻣﺘﻰ
ﮐﺎﻧﻮﺍ ﺑﻨﻰ ﺍُﻡّ
ﻗﻠّﺖ ﺍﻟﻌﺪﺍﻭﻩ
ﺑﻴﻨﻬﻢ الّا ﺃﻥ
ﻳﻨﺘﺰﻍ ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻬﻢ ﻓﻴﻄﻴﻌﻮﻩ
ﻓﻘﺎﻝ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﻟﺄﺧﻴﻪ ﻣﻮﺳﻰ ﻳﺎ
ﺃﺧﻰ  ﺍﻟّﺬﻯ ﻭﻟﺪﺗﻪ
ﺍﻣّﻰ  ﻭ
ﻟﻢ ﺗﻠﺪﻧﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﻣّﻪ   لا
ﺗﺄﺧﺬ ﺑﻠﺤﻴﺘﻰ
ﻭ لا ﺑﺮﺃﺳﻰ ﻭﻟﻢ
ﻳﻘﻞ ﻳﺎ ﺍﺑﻦ ﺃﺑﻰ
ﻟﺄﻥ ﺑﻨﻰ ﺍﻟﺄﺏ
ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻧﺖ
ﺍﻣّﻬﺎﺗﻬﻢ ﺷﺘّﻰ
ﻟﻢ ﺗﺴﺘﺒﻌﺪ ﺍﻟﻌﺪﺍﻭﻩ
ﺑﻴﻨﻬﻢ  الّا ﻣﻦ ﻋﺼﻤﻪ
الله ﻣﻨﻬﻢ  ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ
ﺗﺴﺘﺒﻌﺪ ﺍﻟﻌﺪﺍﻭﻩ
ﺑﻴﻦ ﺑﻨﻰ
ﺍﻣﻢ ﻭﺍﺣﺪﻩ ... ﻓﻘﺎﻝ
ﻓﻌﻞ ﺫﻟﻚ  ﺑﻪ ﻟﺄﻧّﻪ
ﻟﻢ ﻳﻔﺎﺭﻗﻬﻢ ﻟﻤّﺎ
ﻓﻌﻠﻮﺍ ﺫﻟﻚ ﻭ ﻟﻢ
ﻳﻠﺤﻖ ﺑﻤﻮﺳﻰ  ﻭﮐﺎﻥ ﺍﺫﺍ
ﻓﺎﺭﻗﻬﻢ ﻳﻨﺰﻝ
ﺑﻬﻢ ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ ﺃلا
ﺗﺮﻯ ﺃﻧّﻪ ﻗﺎﻝ
ﻟﻪ ﻣﻮﺳﻰ ﻳﺎ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﻣﺎ ﻣﻨﻌﻚ ...ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻫﺎ ﻣﻌﻤﻮلا ﺑﻴﻦ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ  ﺍﮔﺮ ﺍﻭلاﺩ
ﻋﻠّﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ.( ﺧﻮﻳﺸﻰ
ﻫﺎﻯ ﺴﺒﺒﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻋﻠّﺖ ﻭﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺎﻝ ﭘﺪﺭ
ﻭ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﺮﺍث )ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ  ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
اﺯ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻤﺘﺮﺍﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻔﻮﺫ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﻨﺪ( ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺃﻃﻔﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻬﻢ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻴﺮﺍث ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺍﻣﺎﻡ  ﻳﻚ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻤﻮﺳﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﻭﺗﻮ ﺑﺮﺍﺩﺭ(ﺍﻣّﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﺁﻭم
کرﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺩﺧﺎﻟﺖﮐﻨﺪ  ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺩﻭﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﻳﻤﺎﻧﻴﻮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﮑﻰ ﺗﺤﺖ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭﻳﺎ ﺿﻌﻒﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ ﻭﺑﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻳﮑﻰ ﺭﺍ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ .

حدیث
3818ﺍ- اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ224ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺍﻥّ ﺍﻟﮑﺮﻭﺑﻴّﻴﻦ
ﻗﻮﻡ ﻣﻦ
ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ ﻣﻦ ﺍﻟﺨﻠﻖ
ﺍﻟﺄﻭﻝ ﺟﻌﻠﻬﻢ
الله ﺧﻠﻒ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﻟﻮ ﻗﺴّﻢ
ﻧﻮﺭ ﻭﺍﺣﺪ ﻣﻨﻬﻢ
ﻋﻠﻰ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻟﮑﻔﺎﻫﻢ  ثمّ ﻗﺎﻝ
ﺍﻥ ﻣﻮﺳﻰ ﻟﻤّﺎ
ﺃﻥ ﺳﺄﻝ ﺭﺑّﻪ ﻣﺎ
ﺳﺄﻝ ﺃﻣﺮ ﻭﺍﺣﺪﺍ
ﻣﻦ ﺍﻟﮑﺮﻭﺑﻴّﻴﻦ
ﻓﺘﺠﻠﻰ ﻟﻠﺠﺒﻞ
ﻓﺠﻌﻠﻪ ﺩﮐّﺎ ﮐﺮﻭﺑﻴﺎﻥ ﻗﻮﻣﻰ
ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻠﻖ
ﺃﻭﻝ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺸﺖ ﻋﺮﺵ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩﺍﺳﺖ(ﮐﺮﻭﺑﻴﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺮﺑﺎﻥ
ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻭ ﺗﺸﺒّﻬﺎﺕ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺗﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ  ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ(ﺷﻌﺎﻉ
ﻫﺎﻯ ﻭلاﻳﺖ)
ﺑﻮﺩﻩ  ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺩﻩ
ﺍﻭﻝ  ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺧﻠﻖ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺁﻓﺮﻳﻨﺶﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺎ ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻭﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭ ﺧﻠﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺩﻩﻫﺎﻯ ﺩﻭﻡ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻗﺎﻟﺐ ﺗﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺑﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻮﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭ ﺣﺴﻨﻰ ﻭﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﻘﺮﺑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ  ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ پس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﺑﺎﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧﻰ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
های ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ  ﻭ ﻣﺒﺘﮑﺮﺍﻧﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺕ  ﺩﺭﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬی اﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻓﺼﻞ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ ﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ .) ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﻧﻮﺭ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻴﻦ ﺗﻤﺎﻡ ﺃﻫﻞ
ﺯﻣﻴﻦ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺷﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.(
ﻧﻮﺭﺻﻮﺭﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻟﻬﺎ
ﻭ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﻯ ﮔﺮﻭﻩ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻮﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ ﺷﻌﻠﻪ
ﺁﺗﺶ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻤﻊ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺷﻌﻠﻪ ﺑﮕﻴﺮﺩ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻭ
ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﮐﺮﻭﺑﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺒﻞ ﻭﮐﻮﻩ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻭ ﺗﺠﻠّﻰ ﮐﺮﺩ.ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺧﻮﺭﺩ ﻧﻤﻮﺩ
( ﺧﻮﺭﺩ ﺷﺪﻥ ﮐﻮﻫﻰ
ﭘﺮ ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ
ﻭ ﺑﺰﺭﮒ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻠﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺁﻥ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺧﺎﻙ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ (ﺟﺒﻞ) ﻫﻤﺎﻥ
(ﻗﺒﻠﻪ) ﻭ ﻗﺒﺎﻟﻪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﮐﺮﻭﺑﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻨﮑﺮ  ﺩﺭ
ﺳﺎﺑﻖ ﭼﻨﺎﻥ ﻧﺮﻡ
ﻭ ﺗﻮﺍﺿﻊ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﻭﻗﺘﻰ ﺳﺎﻟﻜﺒﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻴﺮﺳﺪ.
(ﮐﺮّﻭﺑﻴﺎﻥ)
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻣﻘرَبّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﮐﺮﻭﺑﻴﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ  ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻫﺮﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺍﻯ ﻠﻘﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻦ رَبّ ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

حدیث 3819
-ﺍﺯﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮﺍﺳﺖ
(ﺝ13ﺹ224ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺃﻫﻞ ﻳﻤﻦ ﻧﺰﺩ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺁﻣﺪ (ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﻳﻤﻦ ﺁﺑﺎﺩ ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺻﺤﺮﺍ ﺩﺭ
ﺟﻨﻮﺏ ﺷﺒﻪ ﺟﺰﻳﺮﻩ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ(ﻳﻤﻦ)
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ (ﭘﺮ ﻳﻤﻦ
ﻭ ﺑﺮﮐﺖ) ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺪس   ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻴﺪﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺁﻳﺎ ﻓﻠﺎﻥ
(ﺩﺍﺭ) ﻳﺎ ﺧﺎﻧﻪ ( ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﺮ ﻭﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
عَزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
) ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻰ؟
( ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﮐﺰ ﻓﻌﺎﻳﺖ
ﺻﻮﻓﻴﻪ ﺩﺭ ﻳﻤﻦ
ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﺋﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
) ﻭ ﺁﻳﺎ ﭼﻨﺎﻥ ﺳﻨﮕﻰ
ﺭﺍ ﺁﻧﺠﺎ ﺩﻳﺪﻩﺍﻯ؟
(ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻨﮓ ﺣﺠﺮ
ﺍﺳﻮﺩ  ﺩﺭ ﮐﻌﺒﻪ
ﺑﻴﺖالله ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ
ﻭ ﻳﺎ (ﻗُبّة ﺍﻟﺼﺨﺮﻩ)
ﺩﺭ ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﻣﻌﺒﺪﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺳﻨﮓ ﺧﺎﺻﻰ ﻣﺬﺑﺢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ( ﺩﺍﺭ )
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﺮ
ﻳﺎ ﻣﻌﺒﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺑﻴﺖ)
ﻭﺧﺎﻧﻪ  ﻭﻳﺎ ﻣﻌﺒﺪ
ﻭﻣﺴﺠﺪ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﺍﻥ ﺷﺨﺺ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺍﻡ ﮐﺴﻰ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﺍﺯ ﺍﺯ ﮐﺸﻮﺭ ( ﻳﻤﻦ
) ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻰ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ) ﻭ پس ﺍﺯ
ﺭﻓﺘﻦ ﺷﺨﺺ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺮﺍﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ: ﻳﺎ ﺃﺑﻮ ﺍﻟﻔﻀﻞ
ﺗﻠﻚ
ﺍﻟﺼﺨﺮﻩ ﺍﻟّﺘﻰ
ﻏﻀﺐ ﻣﻮﺳﻰ ﻓﺄﻟﻘﻰ
ﺍﻟﺄﻟﻮﺍﺡ ﻓﻤﺎ
ﺫﻫﺐ ﻣﻦ
ﺍﻟﺘﻮﺭﺍﻩ ﺍﻟﺘﻘﻤﺘﻪ
ﺍﻟﺼﺨﺮة ﻓﻠﻤّﺎ
ﺑﻌث الله ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﺃﺩﺗﻪ ﺍﻟﻴﻪ
ﻭ ﻫﻰ ﻋﻨﺪﻧﺎ ﺃﻯ ﻓﻠﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺳﻨﮓ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻨﮕﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻮﺳﻰ
ﻏﻀﺐ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﻟﻮﺍﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﭘﺮﺕ ﻧﻤﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﻨﮓ ﻟﻘﻤﻪ ﻭﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ (ﻣﺤﻤﺪ) مبعوث
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﺳﻨﮓ
ﺑﻮﻯ پس ﺩﺍﺩ  ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﻧﺰﺩ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺼﺎﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻫﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪﻩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺠﺮﻩ ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﺳﻨﮓ ﺳﻴﺎﻩ ﮐﻌﺒﻪ
ﻳﺎ ﺧﺎﻝ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻘﻄﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻨﮓ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻭﻧﻮﺷﺘﺠﺎﺕ ﻭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺗﻮﺭﻳﻪﻭﺗﻮﺭﺍﻩ
ﻭﻳﺎ رؤیاﻫﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ
ﺍﻟﻮﺍﺡ ﻣﻮﺳﻰ  ﮐﻪ ﺩﻩ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﭼﻨﺪ(ﻟﻮﺡ)ﻳﺎﻧﻈﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ
ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭلاﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺳﻨﮓ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺑولایت
ﺍﻭ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻫﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﺩﺭﺧﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ(ﺗﻌﻘّﻞ
ﻧﻮﻉ) ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﮐﻪ ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶﺷﺮﻭﻉ ﺯ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﺎﺧﻪ ﻭ ﺷﺎﺧﺴﺎﺭﻯ
ﻧﻮ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.(ﺑﻠﺎﺩ)ﺟﻤﻊ
ﺑﻠﺪ ﻳﺎ ﺷﻬﺮ ﻭﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﻠﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﻭﺩﺍﻧﺎﻯ ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎ ﻭ اسراء
ﻫﺎ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎﺯﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
( ﺍﻋﺮﻑ) ﺑﺎ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ  ﻧﺰﺩﮐﺘﺮﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ

حدیث
3820 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ225 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻭﻯ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻳﺎ ﺃﺑﺎ
ﻣﺤﻤّﺪ  ﺍﻥ الله ﻟﻢ
ﻳﻌﻂ ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﺷﻴﺌﺎ الّا ﻭ ﻗﺪ
ﺃﻋﻄﺎﻩ ﻣﺤﻤّﺪﺍ
ﻭ
ﻋﻨﺪﻧﺎ ﺍﻟﺼﺤﻒ
ﺍﻟّﺘﻰ ﻗﺎﻝ
الله عَزّ ﻭجَلّ
ﺻﺤﻒ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻮﺳﻰ  ﻗﻠﺖ ﺟﻌﻠﺖ
ﻓﺪﺍﻙ ﻫﻰ ﺍﻟﺄﻟﻮﺍﺡ
؟ ﻗﺎﻝ ﻧﻌﻢ ﺃﻯ ﻓﻠﺎﻥ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ  ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.( ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺤﻤﺪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺁﺩﻡ
ﺃﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﻭﻝ
ﻭ ﻣؤﺴس
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻮﺩﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ ﺣﺴﻨﻰ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻮﺍ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻳﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ ﺣﺴﻨﻰ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ
ﻋﻴﺴﻰ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﭙﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺁﺧﺮ ﺁﻥ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﮐﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳﻞ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
الهی ﺁﻥ  ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﻋﺮﺵ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻧﺒﻴﺎ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻥ
ﺳﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
) ﻭ ﻧﺰﺩ ﻣﺎ ﺁﻥ ﺻﺤﻒ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺻﺤﻒ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﮔﻔﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺻﺤﻒ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻮﺍﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﺭﻯ ( ﺻﺤﻒ ﻳﺎ ﺻﻔﺤﻪ
ﻫﺎ ﻭﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺎﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﻫﺴﺖ ﺑﺎﺯ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﮔﻔﺘﻨﻴﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻮﺍﺡ ﻣﻮﺳﻰ ﮐﻪ
ﺩﻭ ﻗﻄﻌﻪ ﺳﻨﮓ  ﺷﺎﻣﻞ ﺩﻩ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻭ ﺑﺨﻂ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪ  ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻳﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﻭالّا ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﻟﻮﺍﺡ
ﺍﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ(ﺍﻟﻮﺍﺡ)
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻗﻄﻌﻪ ﺳﻨﮕﻬﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺗﺎ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ  ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻧﻮﺷﺘﻦ
ﻣﺤﺼّﻠﺎﻥ
ﻣﺪﺍﺭﺵ ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﺯ(ﺍﻟﻮﺍﺡ)
ﺟﻤﻊ(ﻟﻮﺡ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺍلاﺣﻪ ﻭ ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻥ)ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻭ ﺳﺮﻳﻊ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﺤﻒ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﮐﺘﺎﺑﭽﻪﻫﺎ ﻭ ﺑﺮﮔﻬﺎﺋﻴﻨﻮﺷﺘﻨﺪ.ﻭ(ﮐﺘﺎﺏ)
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺳﻠﻮﻙ)ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﮐﺘﺎﺑﭽﻪ
ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ.پس
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻌﻘﻮلاﺕ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ .

حدیث 3821 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎدق
اﺳﺖ(ﺝ13ﺹ225ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ فی
اﻟﺠﻔﺮ  ﺍﻥّ الله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﻟﻤّﺎ
ﺃﻧﺰل ﺃﻟﻮﺍح
ﻤﻮﺳﻰ  ﺃﻧﺰﻟﻬﺎ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭﻓﻴﻬﺎ
ﺗﺒﻴﺎﻥ کلّ شیئ
ﻭ ﻣﺎﻫﻮ ﮐﺎﺋﻥ الی
ﺃﻥ ﺘﻘﻮم
اﻟﺴﺎعة  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺍﻧﻘﻀﺖ
ﺃﻳّﺎﻡ ﻣﻮﺳﻰ  ﺃﻭﺣی الله
ﺍﻟﻴﻪ  ﺃﻥ
اﺳﺘﻮﺩع
اﻟﺄﻟﻮﺍﺡ  ﻭهی
ﺰﺑﺮﺟﺪة ﻣﻥ
اﻟﺠﻨّﻪ  ﺍﻟﺠﺒﻞ  ﻓﺄﺗﻰ
ﻣﻮسی اﻟﺠﺒﻞ  ﻓﺎﻧﺸق
ﻠﻪ ﺍﻟﺠﺒﻞ  ﻓﺠﻌل
ﻔﻴﻪ
ﺍﻟﺄﻟﻮﺍح
ﻤﻠﻔﻮفة  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺟﻌﻠﻬﺎ ﻓﻴﻪ  ﺍﻧﻄﺒق
اﻟﺠﺒل علیها
ﻓﻠم ﺘﺰل فی
اﻟﺠﺒل حتّی
ﺒﻌث الله
ﻧﺒﻴّﻪ
ﻣﺤﻤﺪﺍ  ﻓﺄﻗﺒﻞ
ﺭﮐﺐ ﻣﻥ
اﻟﻴﻤﻦ  ﻳﺮﻳﺪﻭﻥ
اﻟﻨﺒﻰ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺍﻧﺘﻬﻮﺍ ﺍلی
اﻟﺠﺒﻞ  ﺍﻧﻔﺮج اﻟﺠﺒل
ﻮ ﺧﺮﺟﺖ
ﺍﻟﺄﻟﻮﺍح
ﻤﻠﻔﻮفة  ﮐﻤﺎ
ﻭﺿﻌﻬﺎ ﻣﻮﺳﻰ  ﻓﺄﺧﺬﻫﺎ
ﺍﻟﻘﻮﻡ  ﻓﺪﻓﻌﻮﻫﺎ
الی اﻟﻨﺒیّ ﺩﺭﻋﻠم
ﺠَﻔﺮ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ (ﻋﻠم ﺠﻔﺮ
ﺍﺯﻋﻠﻮم
غرﻳﺒﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻗﺪﻳﻢ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻠﻢ ﺣﺴﺎﺏ
ﻭﻫﻴﺄﺕ
ﻭﮐﻴﻤﻴﺎ ﻭ ﺳﻴﻤﻴﺎ
ﻭﻟﻴﻤﺎ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪام اﺻﻮل ﻮ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗی علم
ﻘﺎﺑل ﺘﺤﺼﻴل
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ  ولی ﺪﺭ
ﻭﺍقع ﺁﻧﻬﺎ  ﻃﺎﻟﺐﻋﻠﻮﻡ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ سلوک
الهی ﻤﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.
ﻋﻠم ﺠﻔﺮ ﻫﻤﺎﻥ
(ﻋﻠم ﻔﺮﻳﺎﺑﻰ)
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﺮﻭﺣﻰ  ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
الهی ﺰﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺑﺎﺯ (ﺟﻌﻔﺮ)
ﻧﺎم ﺼﺎﺣﺐ (ﺟَم
وجمع ﻮ ﻓﺮّ)
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﺩﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻔﺎﻇی
اﻳﺮﺍنی
ﺰﺭﺩﺷتی ﺮﺍ
ﻳﺠق ﻮ ﻘﺮﻳشی
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻟﻮﺍح ﻤﻮسی
ﺒﺨﻮبی ﺘﺄﻳﻴﺪ
ﺩﺍﺭﺩ  ﮐﻪﻋﻠم
ﺠﻔﺮ  ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﻴکی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺩﻳﺎﻥ  ﻫﻤﻴﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﺴﻠﻮک
ژنتیک ﺮﻭحی
اﺳﺖ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟی ﻮﻗتی
اﻟﻮﺍح ﻤﻮسی
ﺮﺍ ﺑﺮ ﻣﻮسی
ﻨﺎﺯل کرﺩ  (ﺩﻭ
ﻗﻄﻌﻪ ﺳﻨگی که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻂ
ﺧﻮﺩ  ﺑﺎ ﺁﺗﺶ  ﺩﻩ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮسی
ﻨﻮﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ  ﻫﻨﻮﺯ
ﮐﺎﻏﺬ ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻧﺒﻮﺩ.
ﻭﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﭼﻮﻥ ﺁثاﺭ
ﻣﺼﺮﻯ ﻮ
ﺍﻳﺮﺍنی ﺮﻭﻯ
ﺴﻨگ ﺤﮑﺎکی
ﻤﻴﺸﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻟﻮﺍح ﻤﻮﺳﻰ  ﻫﻤﺎﻥ
ﻠﻮﺣﻬﺎ ﻳﺎ
ﭼﻨﺪ (ﺍلاﺣﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ) ﻭﺩﻳﺪﻥ
اﺯ ﺩﻭﺭ  ﮐﻪ
ﺳﺮیع ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ  ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ تَجلّی
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ  ﺑﭽﻬﺎﺭﻟﻮح
ﻮﻋﻴسی ﭙﻨﺞ
ﻟﻮﺡ  ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کامل  ﺑﺸﺶ
(ﻟﻮح ﻮ ﺍلاﺣﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍم ﻨﻴﺰ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻋﺮﺵ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺧﻮﺩ  ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺘﺒﻴﺎﻥ
همه ﭼﻴﺰ ﻫﺴﺖ. (ﺩﻩ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻤﻮﺳﻰ  ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮ
ﺗﺮﺑﻴتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎنی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﺘﻌﻠﻴﻤﺎﺕﻋﻤلی
ﺴﻠﻮک ﺮﺍ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ  ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﻧﻴﺎﺯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ  ﺑﺎﺍﻟﻬﺎﻡ
الهی ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﺘﺎﺏ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﻧﺠﻴل ﻮ
ﻗﺮﺁﻥ ﻮﻏﻴﺮﻩ  ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ همین
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﮐﻠّﻯ ﻔﻠﺴﻔﻪ سلوک
الهی هستند.
ﻭﺟﺰﺋﻴﺎﺕﻋﻤلی
کاﺭ الهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ کاﻣل
ﺰﻧﺪﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻠﻮک
ﺒﺮﺳﻨﺪ. (ﺗﺒﻴﺎﻥ)
ﻳﻌﻨﻰ (ﺑﻴﺎﻥ)
ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻮﻣﺸﺨﺺ ﮐﺮﺩﻥ  ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻟﻔﻈ ﻔﺎﺭسی
ﻘﺪﻳم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻨﺎئی
ﺒﭽﺸﻢ  ﻭلی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺭؤﻴﺎ  ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻴﻨﺶ ﺑﻌﻘل
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭالّا
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﻋﻠﻮم ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺭ
ﺣﺎلﭙﻴﺸﺮﻓﺖ  ﻭﻣﺴﺎﺋل
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﻟﻮﺍح ﻤﻮﺳﻰ  ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻗﺮﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺍﻳﻥ
کتب ﺁﺳﻤﺎنی
ﺠﺰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎنی ﻴک
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﻳک
ﺨﺎﻧﻘﺎﻩ  ﺣﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ اﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی ثاﺑﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی
علوم اﺟﺘﻤﺎعی
ﻮ ﻓﻴﺰﻳک ﻮ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻮﻏﻴﺮﻩ  ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﺍﻳﻥ ﺘﺒﻴﺎﻥ
اﺣﮑﺎﻡ  ثاﺑﺖ
ﻭ ﮐﺎﺋﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮ ﭘﺎ
ﺷﻮﺩ ( ﺍﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳخ ﻤﻮسی
اﺳﺖ. ﻭلی عملا
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮسی ﺒﻘﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﻴﺪ  ﻭﻋﻴسی
هم ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﻳﻌنی
ﭙﺎﻳﺎﻥ
عمرﻫﺴتی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ  ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ اﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎﺯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻧﺎﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ع مر
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی اﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﭘﺎﻳﺎﻥ
عمر ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﺸﺮﺍﻓﺖ
ﻧوعی اﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻮع ﻔﻮقﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪﻋﻘل
اﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺎﻋﻘل
ﻨﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣی
ﻮ ﺍﻟﻬﻰ  ﻓﺰﻭﻧﻴﻬﺎ
ﻭ ﺑﺮﮐﺖ ﻳﺎﺑی
ﻤﻘﺎﺩﻳﺮ
ﻧﺠﻮمی هستند
ﻭﻧﻪ ﺍﻋﺪﺍﺩﻯ
ﺮﻗمی که
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ه
ﺍﺩﻳﺎﻥ  ﺟﻬﻨم ﻮ
ﻣﺸﺮک هستند.
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی  ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ(
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﺳﺮﭘﺎ ﺷﺪﻥ) ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﺴخ
ﺸﺪﻩ  ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﻓﻮﺭﺍ ﺭﺍﻩ
ﺑﺮﻭﻧﺪ  ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﺎﺩﺭ
ﺑﺪﻭﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﺳﺎﻋﺖ)
ﻳﺎﻭﻗﺖ  ﺑﻤﻌﻨﻰ (سعی
ﻮ ﮐﻮﺷﺶ) ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻮﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ  ﮐﻪ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻭ ﻣﻨﺘفی
گرﺩﺩ. ﻭالّا
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ  ﭼﻮﻥ
هنوﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﺼﻮم ﻮﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ ﺩﺳﺖ
ﺑﻌﺼﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ).
ﻭلی ﭽﻮﻥ
اﻳّﺎم ﻮﻋﺼﺮ
ﻣﻮسی ﺘﻤﺎم ﺸﺪ
(ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ  ﺗﺎﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ  ﻗﺎﺑل
ﺘﻮﺳل
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻭﻓﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺟﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ولایت
ﺯﻧﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ  ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪﮐﺮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻮﺳّل ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺪﺭ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺍﺣﮑﺎم
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻮﺩ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﻟﻮﺍح ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺍﺯﺳﻨگ
ﺰﺑﺮﺟﺪ ﺑﻬﺸتی
ﺒﻮﺩﻧﺪ  ﺩﺭ (ﺟﺒل
ﻮ ﮐﻮﻩ) ﻭﺩﻳﻌﻪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. (ﻋﻤلا
ﺍﻟﻮﺍح ﺍلاﺣﻪﻫﺎ
ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ الهی
ﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺠﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣلی
ﺎﺯﺧﺪﺍ ﺑﺨﻠق ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭالّا
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍنی ﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ الهی
اﻓﺘﺎﺩﻩ  ﻭ ﺍﺟﺎق
ﺁﻥ ﮐﻮﺭ ﻭ
ﺑﺴﺎﻃ ﺁﻥ
ﺒﺮﭼﻴﺪﻩ  ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺴﺠﺪﻯ ﺨﺎلی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﻭﺩﻳﻌﻪ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ  ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ  ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺠﺒل ﻴﺎ
ﮐﻮﻩ  ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻪ ﻭ
ﻗﺒﺎﻟﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ الهی
ﺒﻬﺮﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ  ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ هر
ﺳﻔﻴﻪ ﻓﻘﻴﻬﻰ  ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﺧﻠﻴﻔﻪ ﻭ
ﻣﻔﺘﻰ.ﻭ
ﻧﻴﺰﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ  ﺭﻫﺒﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ  ﺟﺒل ﻮ
ﻗﺒﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻣﻮی ﺒﻨﺰﺩ
ﮐﻮﻩ ﺁﻣﺪ  ﻭ ﮐﻮﻩ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺷﮑﺎﻑ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ  ﻭﺍﻟﻮﺍح
ﺮﺍ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺩﺭ ﭘﺎﺭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻮﺩﻳﻌﻪ
ﮔﺬﺍﺭﺩ  (ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﺰﺩ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺠﺪﻳﺪ ﻭ
ﻣﺨفی اﺯ ﺩﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ)
ﻭ ﻭﻗتی ﻤﻮسی
ﭽﻨﻴﻥ کرﺩ
ﮐﻮﻩ ﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﻄﺒق و بسته
ﺸﺪ (ﺩرَب  ﺷﮑم گوﻩ
ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪ.
ﻣﻌﻤﻮلا
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻏﺎﺭﻫﺎ ﺯﻧﺪگی
ﻮ عَزّﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﮐﻮﻩ ﺑﻮﺩ  ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻣﺒﻌﻮث ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻴک
کاﺭﻭﺍﻥ اﺯ
ﻳﻤﻥ ﺒﺴﻮﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺁﻣﺪ
ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ
کوﻩ ﺷﮑم ﺒﺎﺯ
ﮐﺮﺩ  ﻭ
ﺍﻟﻮﺍح ﺮﺍ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﻣﻮسی گذﺍﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩ  ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺪﺍﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻘﻮم ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺗﺤﻮﻳل
ﺪﺍﺩﻧﺪ. (ﻳﻤﻥ
ﺴﺮ ﺯﻣﻴﻥ
ﺠﻨﻮﺏﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺑﺎﺯ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ های الهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻳﻤﻥ ﻮ ﺑﺮﮐﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻗﻮﻣﻴﮑﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ  ﺳﺎﻟﮑﺎنی
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳﺦ  ﺑﺎ سلوک
الهی  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ  ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻟﻮﺍح ﻮ ﺍلاﺣﻪﻫﺎ
ﻭ ﻳک
ﻨﻈﺮﮐﺮﺩﻧﻬﺎﻯ
ﺴﺮیع
ﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺤﻮﻳل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻟﻮﺍح
ﻮﺳﻴﻴله یک
نفر ﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﺑﺮخی
مرﺍ ﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ  ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪ  ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﺍﻳﺸﺎﻥ  ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ  ﺗﺤﻮﻳل
اﻨﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻳﻌنی
همان ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺤﺴﻴنی ﻮ ﺣﺴنی
ﻮ ﻓﺎﻃمی ﻮ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻣﻮلا ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ:
اﻥّ ﻴﻮشع ﺒﻥ
ﻨﻮﻥ  ﮐﺎﻥ
ﻮﺻیّ ﻤﻮﺳﻰ  ﻭﮐﺎﻧﺖ
ﺃﻟﻮﺍح ﻤﻮسی
ﻤﻥ ﺰﻣﺮﺩ
ﺃﺧﻀﺮ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﻏﻀﺐ ﻣﻮﺳﻰ  ﺃﻟقی
ﺎﻟﺄﻟﻮﺍح ﻤﻥ
ﻴﺪﻩ  ﻓﻤﻨﻬﺎ
ﻣﺎ ﺗﮑﺴّﺮ  ﻭﻣﻨﻬﺎ
ﻣﺎ ﺑﻘﻰ  ﻭ ﻣﻨﻬﺎ
ﻣﺎ ﺍﺭﺗﻔﻊ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺫﻫﺐﻋﻥ ﻤﻮسی
اﻟﻐﻀﺐ  ﻗﺎل
ﻴﻮﺷﻊ  ﺃﻋﻨﺪک
ﺘﺒﻴﺎﻥ ﻤﺎ فی
اﻟﺄﻟﻮﺍﺡ؟ ﻗﺎ
ﻟﻨﻌﻢ  ﻓﻠم
ﻴﺰل
ﻴﺘﻮﺍﺭثها
ﺭﻫﻄ ﻤﻥ ﺒﻌﺪ
ﺭﻫﻂ  حتّی
ﻮﺻﻠﺖ الی
اﻟﻨﺒﻰّ  ﻭ
ﺩﻓﻌﻬﺎ الی ﮐﻪ
ﻳﻮشع ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺻیّ ﻤﻮﺳﻰ (ﺍﻭﻟﻴﻥ
ولایت ﺍﻭ) ﺑﻮﺩ (
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺣﺎﻓﻈ اﻟﻮﺍﺡ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻭ
ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
هر ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻭ ﻭﺍﺭث
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷَُرُف ﻭﻓﺎﺕ)
ﻭ ﺃﻟﻮﺍح ﻤﻮسی
ﺎﺯ ﺯﻣﺮﺩ ﺳﺒﺰ
ﺑﻮﺩ. (ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻈﻴﻢ
ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ
اﻟﻮﺍح ﻤﻮﺳﻰ  ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﻴﻤتی ﻮ ﺑﻬﺸتی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ  ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عوﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ  ﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮔﻮﻫﺮﻳﻥ ﻮ
ﺭﻧﮕﻴﻥ
ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ).
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﻮسی
غضب کرﺩ
ﺍﻟﻮﺍح ﺮﺍ ﺑﺮ
ﺯﻣﻴﻥ ﭙَﺮﺕ ﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻪ
ﺑﺮخی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺭﺩ ﺷﺪ  ﻭﺑﺮﺧی
ﺒﺎﻗی ﻤﺎﻧﺪ ﻭ
ﺑﺮخی ﺒﺒﺎلا
ﺭﻓﺖ (ﺍﻳﻥ
اﻟﻮﺍح ﺴﻨﮕﻰ  ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺎﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮکی ﺸﺪﻩ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻓﺎﺕ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻭﻇﻬﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺠﺪﻳﺪ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﻋﻴسی ﻮ
ﻣﺤﻤﺪ  ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻮﺳﻠﻮک ﺁﻧﺎﻥ  ﺍﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ  ﺗﺎ
ﻳﺤﻴی ﺒﻥ
ﺰﮐﺮﻳﺎ
ﻣﻌﻤﺪﺍﻧﻰ  ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭبرتری
الهی
اﻓﺘﺎﺩﻧﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻣﻮشی
ﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻗﺴﻤتی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎقی
ﻤﺎﻧﺪﻩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﺭﺩ ﺷﺪﻩ  ﺭﻳﺰﻩﻫﺎﻯ
ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺁﻥ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی
ﻮﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ  ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﻤﻮسی ﻮ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻢ ﺍﺳﺖ.)
ﻭﭼﻮﻥ ﺮفع غضب
ﻣﻮسی ﺸﺪ  ﻳﻮشع
ﭙﺮﺳﻴﺪ  ﺁﻳﺎ
ﺍﻟﻮﺍح ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻯ؟ ﻣﻮسی
گفت ﺁﺭﻯ (
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
اﻟﻮﺍح همان
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍلاﺣﻪ
ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺫﻫﻥ ﻤﻮسی ﺘﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺠﺎﻧﺸﻴﻥ ﻮ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻨﺘﻘل
ﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ گرﻭهی
ﭙس ﺍﺯ ﮔﺮﻭﻫﻰ  ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻤﻴﺮﺍث
ﺑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ  ﺗﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺳﻴﺪ  ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻤﻥ
ﺪﺍﺩ (ﻭ
ﺍﻳﻥگرﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻮ ﺭﻫﻄ ها
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ هستند
ﮐﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻗﻄﻌﺎ ﻣﻮلا
ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻌﺪﻯ  ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ
ﻣﻨﺘﻘل کرﺩ.
ﻭﺑﮕﺮﻭﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ  ﺗﺤﻮﻳل
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨک ﻨﻴﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻳﻥ اﻣﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هفت
گاﻧﻪ  ﻭ
ﺍﺣﮑﺎم ﻮ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻓﻨﻮﻥ اﻳﻥ
ﺮﺍﻩ الهی هستند.
ﻭلی ﺘﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ  ﮐﻪ
ﺻﺎﺩق ﻮ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﻋﺎﺷق ﻮ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻳکی اﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻮﻯ
ﻤﻌﺮفی ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺣﺴﻴنی اﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻳکی اﺯ
ﻫﻤﺎﻥ اﻟﻮﺍﺡ  ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﺍلاﺣﻪﻫﺎ
ﻭ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎ ﻭ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
3822 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13 ﺹ226ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﺨﺬﻭﺍ ﻣﺎ
ﺁﺗﻴﻨﺎﮐم ﺑﻘﻮﻩ  ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺸﻤﺎ ﺩﺍﺩﻳﻢ ﻣﺤﮑﻢ
ﺑﺪﺳﺖ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ
ﻭ ﺭﻫﺎ ﻧﮑﻨﻴﺪ ( ﻣﻌﺮﻓی
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﻘﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺤﮑﻢ
ﻭ ﺟﺪّﻯ ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
( ﺣﮑﻤﻰ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻴﺪ ﻭﺳﺎﺩﻩ
ﻧﮕﻴﺮﻳﺪ ﻭﺩﺳﺖ
ﮐﻢ ﻧﮕﻴﺮﻳﺪ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻮﭼﻚ ﻧﺪﺍﻧﻴﺪ)
ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻩ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﺍﺳﺖ  ﻳﺎ ﺩﺭ ﺩﻟﻬﺎ
( ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
( ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻄﻴﻊ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻫﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ  ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺟﺴﻤﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ
لاﺯﻡ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺳﺮﻳﻌﺎ ﻭ ﺑﺎ ﻭﺿﻮﺡ
ﺍﺻﻞ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
لاﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺩﻝ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
بنفس ﻟﻮﺍﻣﻪ ﻭ سپس
ﺑﻨﻔس ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻨﻔس ﻣﻠهمه ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﻭ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ  ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ:  ﺍﺳﺠﺪﻭﺍ ﻭﺿﻊ
ﺍﻟﻴﺪﻳﻦ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺮﮐﺒﺘﻴﻦ
ﻓﻰ ﺍﻟﺼﻠﺎﻩ ﻭ ﺃﻧﺖ
ﺭﺍﮐﻊ ﺩﺭ ﺳﺠﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻤﺎﺯ  ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻭﻯ ﺯﺍﻧﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ
ﻭ ﺭﮐﻮﻉ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ
ﺑﺪﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺵ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺩﺭ ﺗﻘﻴّﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺳﺎﺋﻞ ﻋﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ الّا ﻣﺤﮑﻢ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺣﻔﻆ ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻭﻭﺍﺿﺢ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﺩﺭﺳﺎﻟﻜﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻘﺼﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ.ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺑﻬﻴﭻ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﺘﻮﺳﻂ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﻧﺨﻮﺭﺩ.

حدیث
3823 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ227ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁتی
ﻮ ﺍﺷﺮﺑﻮﺍ فی
ﻗﻠﻮﺑﻬﻢ ﺍﻟﻌﺠﻞ
ﺑﮑﻔﺮﻫﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﺒّﺖ
ﮔﺎﻭ ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮐﻔﺮﺷﺎﻥﺴﻴﺮﺍﺏ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ (ﺳﻴﺮﺍﺑﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﻭﺭﻯ  ﻭ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒﺖ
ﺑﮕﺎﻭ  ﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺼﺮ  ﺳﺎﺑﻘﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﮔﺎﻭ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻋﻨﻪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﺁﻥ ﻣﺄﻧﻮس
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺩﺭ ﺩﻟﻬﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭﻗﻠﺐ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻓﺮ ﺗﺮ
ﻭﻣﻨﮑﺮ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﺸﺮﻛﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺑﻌﺪﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﺎﻓﺮ ﻭ ﺟﺎﻫﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
: ﻟﻤّﺎ
ﻧﺎﺟﻰ ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺑّﻪ
ﺃﻭﺣﻰ الله
ﺍﻟﻴﻪ ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﻗﺪ ﻓﺘّﻨﺖ
ﻗﻮﻣﻚ ﻗﺎﻝ ﻭ ﺑﻤﺎﺫﺍ
ﻳﺎ رَبّ؟ ﻗﺎﻝ
ﺑﺎﻟﺴﺎﻣﺮﻯ  ﻗﺎﻝ ﻭ
ﻣﺎ ﻓﻌﻞ ﺍﻟﺴﺎﻣﺮﻯ؟
ﻗﺎﻝ ﺻﺎﻍ ﻟﻬﻢ ﻣﻥ
ﺤﻠﻴّﻬﻢ ﻋﺠﻠﺎ
ﻗﺎﻝ ﻳﺎ
رَبّ ﺍﻥ ﺣﻠﻴّﻬﻢ
ﻟﺘﺤﺘﻤﻞ ﺃﻥ ﻳﺼﺎﻍ
ﻣﻨﻪ ﻏﺰﺍﻝ ﺃﻭ ﺗﻤثاﻝ
ﺃﻭ ﻋﺠﻞ  ﻓﮑﻴﻒ
ﻓﺘﻨﺘﻬﻢ ؟ ﻗﺎﻝ
ﺍﻧّﻪ ﺻﺎﻍ ﻟﻬﻢ
ﻋﺠﻠﺎ ﻓﺨﺎﺭ ﻗﺎﻝ
ﻳﺎ رَبّ ﻭﻣﻦ ﺃﺧﺎﺭﻩ
؟ ﻗﺎﻝ ﺃﻧﺎ  ﻓﻘﺎﻝ ﻋﻨﺪﻫﺎ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﻥ ﻫﻰ الّا
ﻓﺘﻨﺘﻚ ﺗﻀﻞ ﺑﻬﺎ
ﻣﻦ ﺗﺸاء  ﻭ ﺗﻬﺪﻯ ﻣﻦ
ﺗﺸاء  ﻗﺎﻝ
ﻓﻠﻤّﺎ ﺍﻧﺘﻬﻰ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﻟﻰ ﻗﻮﻣﻪ
ﻭ ﺭﺁﻫﻢ
ﻳﻌﺒﺪﻭﻥ ﺍﻟﻌﺠﻞ
ﺃﻟﻘﻰ ﺍﻟﺄﻟﻮﺍﺡ
ﻣﻦ ﻳﺪﻩ  ﻓﺘﮑﺴّﺮﺕ
ﻓﻘﺎﻝ ﺃﺑﻮ ﺟﻌﻔﺮ
ﮐﺎﻥ ﻳﻨﺒﻐﻰ ﺃﻥ
ﻳﮑﻮﻥ ﺫﻟﻚ ﻋﻨﺪ
ﺍﺧﺒﺎﺭ الله ﺍﻳّﺎﻩ
ﻗﺎﻝ ﻓﻌﻤﺪ ﻣﻮﺳﻰ
ﻓﺒﺮﺩ ﺍﻟﻌﺠﻞ
ﻣﻦ ﺃﻧﻔﻪ ﺍﻟﻰ ﻃﺮﻑ
ﺫﻧﺒﻪ ثُمّ ﺃﺣﺮﻗﻪ
ﺑﺎﻟﻨﺎﺭ ﻓﺬﺭﻩ
ﻓﻰ ﺍﻟﻴﻢ  ﻗﺎﻝ ﻓﮑﺎﻥ
ﺃﺣﺪﻫﻢ ﻟﻴﻘﻊ ﻓﻰ
ﺍﻟﻤﺎٴ ﻭﻣﺎ ﺑﻪ
ﺍﻟﻴﻪ ﻣﻦ ﺣﺎﺟﻪ
ﻓﻴﺘﻌﺮﺽ ﺑﺬﻟﻚ
ﻟﻠﺮﻣﺎﺩ  ﻓﻴﺸﺮﺑﻪ
ﻭ ﻫﻮ ﻗﻮﻝ الله
ﻭ ﺍﺷﺮﺑﻮﺍ ﻓﻰ ﻗﻠﻮﺑﻬﻢ
ﺍﻟﻌﺠﻞ ﺑﮑﻔﺮﻫﻢ
ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻧﺠﻮﺍ
ﺑﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺃﻯ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ
ﻗﻮﻡ ﺗﻮ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻓﺘﻨﻪ ﺷﺪﻧﺪ ( ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻮ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﺷﺪﻧﺪ ﻳﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﻒ ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﮐﻪ
ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ)
ﻣﻮﺳﻰ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
؟ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻣﺮﻯ
( ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻣﺮﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺃﻫﻞ (ﺳَﻤَﺮ
ﻭ ﺧﻮﺵ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻰ ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ) ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ؟ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺎﻭﻯ ﺍﺯ
ﻃﻠﺎﻕ ﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺎﺧﺖ.( تأثیر ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ثروت  ﻭ ﻋﺠﻞ
ﮔﺎﻭ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎﺯ ﻋﺠﻠﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺠﻮﻝ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﮐﺎﺫﺏ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻧﻔﻌﻰ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ) ﻭﻣﻮﺳﻰ ﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺍﺯ ﻃﻠﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻫﻮ ﻳﺎ
ﻣﺠﺴﻤﻪ ﻳﺎ ﮔﺎﻭ
ﺳﺎﺧﺖ ﻭﻟﻰ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻔﺘﻮﻥ
ﻓﺘﻨﻪ ﮐﺮﺩﻯ ؟ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﻭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺎﻭﻯ ﺳﺎﺧﺖ ﮐﻪ
ﺻﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺧﻮﺍﺭ
ﺻﺪﺍﻯ ﮔﺎﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺻﺪﺍﻯ
ﺗﻮﺧﺎﻟﻰ ﻭ ﭘﺮ ﻫﻴﺒﺖ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﻳﻨﻰ ﻏﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ )
ﻣﻮﺳﻰ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﭼﻪ
ﮐﺴﻰ ﺻﺪﺍﻯ ﮔﺎﻭ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻦ ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﺩﺍﺩ ؟ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺩﺍﺩﻡ.
( ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺑﺎ ﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﮔﻨﺎﻫﺎﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻓﮑﺮ ﺑﻘﻮﻝ
ﻭﻋﻤﻞ ﻭ
ﺗﺸﺒﻴﺖ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺁﻥ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ) ﻣﻮﺳﻰ
ﮔﻔﺖ پس ﺍﻳﻦ ﻓﺘﻨﻪ
ﺗﻮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮکس
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻰ (ﻭﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺿﻠﺎﻟﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖﺍﺯ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻟﻀﻌﻴﻒ ﺁﻧﻬﺎﺍﺳﺖ
) ﻭﻫﺮﮐسذ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻰ
( ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻰ.(ﻓﺘﻨﻪ)ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﺑﺪ ﻓﺮﺟﺎﻡ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺄﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻚ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺫﺍﺗﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻓﺮﻳﺐ
ﺑﺨﻮﺭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻔﺘﻮﻥ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺧﻄﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭ الّا ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺎﺯ ﺑﺨﺪﺍ ﭘﻨﺎﻩﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ نفس ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺪﺍ ﻳﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻰ ﺧﻮﺭﺩ
ﺍﮔﺮ ﮐﻨﺘﺮﻝ نفس
ﻧﮑﻨﺪ ) ﻭﻟﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻮﺳﻰ ﻧﺰﺩ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﮔﺎﻭ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪ.ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺷﮑﺴﺖ.ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻣﻮﺳﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻗﺖ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
: ﻳﺮﺣﻢ الله ﺃﺧﻰ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻟﻴس ﺍﻟﻤﺨﺒﺮ
ﮐﺎﻟﻤﻌﺎﻳﻦ  ﻟﻘﺪ ﺃﺧﺒﺮﻩ
الله ﺑﻔﺘنة ﻗﻮﻣﻪ
ﻭﻗﺪ
ﻋﺮﻑ ﺍﻥ ﻣﺎ ﺃﺧﺒﺮﻩ
ﺭﺑّﻪ ﺣﻖ ﻭ ﺍﻧّﻪ
ﻟﻤﺘﻤﺴﻚ ﺑﻤﺎ ﻓﻰ
ﻳﺪﻳﻪ ﻓﺮﺟﻊ ﺍﻟﻰ
ﻗﻮﻣﻪ ﻭﺭﺁﻫﻢ
ﻓﻐﻀﺐ ﻭ ﺃﻟﻘﻰ ﺍﻟﺄﻟﻮﺍﺡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﺩﺭﻡ
ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻣﺮﺯﺩ
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻣﺨﺒﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﻳﺎ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻴﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻓﺘﻨﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻮﻣﺶﺩﺍﺗﺪ  ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺒﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩ (ﺑﮕﻮﺵ
ﺍﻭ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﺑﭽﺸﻤﺎﻥ
ﺍﻭ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺩ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺯ ﺑﺮﺧﻰ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭﻭﺣﻰ ﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺷﺎﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺑﺎﺯ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﭽﺸﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺟﺰ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎ ﻭﺭﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ.ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ  ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺑﺎلاﺗﺮﻯ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  پس ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﺎ ﺳﻮﻫﺎﻥ
ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺭﺍ ﻧﺮﻡ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺳﺮ ﺗﺎ
ﭘﺎ ﭘﻮﺩﺭ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭﺁﻧﺮﺍ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ
ﻭﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ ﺭﻳﺨﺖ
ﻭ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻗﻮﻡ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﺑﺪﺭﻳﺎ ﻏﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻩ ﻃﻠﺎ
ﺑﺮﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ ﺳﻴﺮﺍﺏ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﮔﺎﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻓﺮ ﻭﺟﺎﻫﻞ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ( ﭘﻮﻝ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ  ﻭﺑﺎﺯ ﻣﺘﻌﺼّﺒﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﺷﻮﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺭﻳﺰﻩ ﺧﻮﺍﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻭلاﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺷﺮﺑﻮﺍ  ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻴﺮﺍﺏ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﮔﺎﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻣﻌﺪﻭﻡ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺠﺴّﻤﻪ ﮔﺎﻭ ﺍﺯﺍﻟﻪ
ﺁثاﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺫﺍﺕ ﻧﻤﻰ ﺷﻮﻧﺪ.

حدیث  3824- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ228ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻭﻗﺖ ﮐﻦ . ( ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﺧﻠﻔﺎ ﮐﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭلاﻳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻫﻤﻴﻦ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯﺴﻘﻮﻁ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ
ﻭ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻯ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﻭﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻪ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﻠﺎﺵ ﺗﺎ ﺣﺪﺃ ﺍﮐثر
ﻣﻤﮑﻦ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥّ الله
ﺧﺎﻟﻒ ﻋﻠﻤﻪ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻤﻮﻗّﺘﻴﻦ  ﺃﻣﺎ ﺳﻤﻌﺖ
الله ﻳﻘﻮﻝ  ﻭ
ﻭﺍﻋﺪﻧﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ثلاثین ﻟﻴلة   ﺍﻟﻰ
(ﺃﺭﺑﻌﻴﻦ ﻟﻴلة
) ﺃﻣﺎ ﺃﻥ ﻣﻮﺳﻰ ﻟﻢ
ﻳﮑﻦ ﻳﻌﻠﻢ ﺑﺘﻠﻚ
ﺍﻟﻌﺸﺮ ﻭ لا ﺑﻨﻮ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻓﻠﻤّﺎ
ﺣﺪثهم ﻗﺎﻟﻮﺍ ﮐﺬﺏ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﺃﺧﻠﻔﻨﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻓﺎﻥ ﺣﺪّثتم
ﺑﻪ  ﻓﻘﻮﻟﻮﺍ
ﺻﺪﻕ الله ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﺗﻮﺟﺮﻭﺍ ﻣﺮﺗﻴﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻋﻠﻢ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻭﻗﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﺍﺻﺮﺍﺭﻯ ﺩﺭ ﻟﺞ
ﺑﺎﺯﻯ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺭﺍ لاﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻭﻗﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺂﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣثلا
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺿﺪ
ﻭلاﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺍﺩﻥ  ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﻳﺴﺖ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻋﻮﺽ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻤﺘﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺤﺪﻳﺪ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﺵ ﻧﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ.ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻭﻗﺖ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭﻟﻮﺍﺯﻡ
ﺁﻥ ﺧﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻯ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﺸﻨﺪﻩ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮ ﺑﺎﺷﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻣﺎ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﻭﻋﺪﻩ ﺳﻰ
ﺭﻭﺯ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻳﻢ
ﺑﻌﺪ ﭼﻬﻞ ﺷﺐ ﮐﺮﺩﻳﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﻩ ﺷﺐ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺗﻤﺪﻳﺪ ﺩﻩ ﺷﺐ ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪ ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻔﺘﻪ ﻭ ﺧﻠﻒ
ﻭﻋﺪﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
. (ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﺟﺰ ﺻﺪﺍﻗﺖﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﺼﻤﻴم
اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻣﻦ ﻧﻴﺰ (ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ) ﺍﮔﺮﺩﺭﺍﻳﻥﺒﺎﺭﻩﺑﺎ
ﺷﻤﺎﻣﻄﺮﺣﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺧﺪﺍ ﻭﺭﺳﻮﻝ ﮐﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺩﺍﺭﻳﺪ.( ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺑﺎﺭ ﺍﻭﻝ ﻣﻮﺳﻰ
ﺳﻰ ﺷﺒﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ  ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ  ﮐﻪ ﺩﻩ
ﺷﺐ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩ  ﭘﺎﺩﺍﺷﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﮔﺮ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﻡ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺧﻠﻒ ﻭﻋﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺩﺍﻧﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﺒّﺖ ﮐﻨﻨﺪ  ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
3825 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ(ﺝ13ﺹ230 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺩﺍﺩﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮﺳﻰ  ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ
ﺩﺭ ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ ﺩﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻏﻀﺐ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﺭﺍ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﻧﻤﻮﺩ.( ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺗﺮ ﺑﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥﻮﻗﺖ ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﺧﺒﺮ ﻣﻴﺪﺍﺩ
ﭼﻨﻴﻦ ﻏﻀﺐ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻨﻴﺪﻩ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻏﻀﺐ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ:  ﻭ
ﻟﻠﺮﻭٴﻴﻪ ﻓﻀﻞ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺨﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺭؤﻴﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺨﺒﺮ ﺷﺪﻥ
ﻫﺴﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﮐﻰ ﺑﻮﺩ ﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﺪﻥ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻥ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺣﻖ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ.ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﺮﺳﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻭ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺑﻴﻘﻴﻦ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺣﻖ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ (ﺭؤﻴﺖ)ﺩﻳﺪﻥ
ﺩﺭ رؤیا ﻭﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺩﻝ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﺪﻥ ﺑﭽﺸﻢ ﺗﻦ
ﻋﻤﻠﺎ ﺭؤﻴﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺩﻳﺪﻥ
ﺑﭽﺸﻢ ﺗﻦ ﺑﺎﺯ ﺑﺪﻗّﺖ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ  ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﻋﺒﺮﺕ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﺩﺭ
رؤیاﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺻﺎﺩﻕ  ﺍﻳﻦ تأثیر
ﻋﻤﻴﻖ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ
ﺭﺍ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﺤﺮﮐﺎﺕﻫﺴتی
ﺪﺳﺖ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ .

حدیث 3826 - اﺯ ﺍﻣﺎم عسکری
اﺳﺖ(ﺝ13 ﺹ230ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﻮ ﺍﺫ
ﻭﺍﻋﺪﻧﺎ ﻣﻮسی
ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ ﻠﻴلة
ثمّ
ﺎﺗّﺨﺬﺗم
اﻟﻌﺠل ﻤﻥ
ﺒﻌﺪﻩ  ﻭ ﺃﻧﺘم
ﻈﺎﻟﻤﻮﻥ ﻮﭼﻮﻥ
ﻤﺎ ﺑﻤﻮسی
ﻮﻋﺪﻩ ﭼﻬل
ﺮﻭﺯ ﺩﺍﺩﻳﻢ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻮسی
اﺗّﺨﺎﺫ
ﮐﺮﺩﻳﺪ. (ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻳﺪ  ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ (ﺗﺄﻟﻪ
ﻭ ﺍﺗّﺨﺎﺫ
ﮐﻨﻨﺪ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﻤﺎ ﺍﺯ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﻈﺎﻟﻢ  ﻭﺩﺭﻇﻠﻤﺖ
ﻭﺗﺎﺭﻳکی ﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی هستید)
ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ کاﻥ ﻤﻮسی
ﻴﻘﻮل ﻠﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﺍﺫﺍ
ﻓﺮج الله
ﻋﻨﮑﻢ  ﻭ ﺃﻫﻠک
ﺃﻋﺪﺍﺋﮑﻢ  ﺁﺗﻴﮑﻢ
ﺑﮑﺘﺎﺏ ﻣﻥ عند
ﺭﺑّﮑﻢ  ﻳﺸﺘﻤل
علی ﺃﻭﺍﻣﺮﻩ ﻭ
ﻧﻮﺍﻫﻴﻪ  ﻭﻣﻮﺍﻋظه
ﻭﻋﺒﺮة ﻭ
ﺃﻣثاﻟﻪ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﻓﺮج الله
ﻋﻨﻬﻢ  ﺃﻣﺮﻩ الله
عَزّ ﻭﺟل ﺃﻥ
ﻴﺄتی
ﻠﻠﻤﻴﻌﺎﺩ  ﻭﻳﺼﻮم
ثلاثین ﻳﻮﻣﺎ
ﻋﻨﺪ ﺃﺻل
اﻟﺠﺒﻞ  ﻓﻈﻥ
ﻤﻮسی ﺃﻧّﻪ
ﺑﻌﺪ ﺫﻟک
ﻴﻌﻄﻴﻪ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻓﺼﺎم
ثلاثین ﻳﻮﻣﺎ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﮐﺎﻥ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﻴﻮﻡ  ﺍﺘﺎک
ﻘُﺒل اﻟﻔﻄﺮ  ﻓﺄﻭﺣی الله
عَزّ ﻭ ﺟل ﻴﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﺃﻣﺎ
ﻋﻠﻤﺖ ﺃﻥ
ﺨﻠﻮﻑ ﻓم
اﻟﺼﺎﺋﻢ ﺃ
ﻃﻴّﺐﻋﻨﺪﻯ
ﻤﻥ ﺮﻳح
اﻟﻤﺴﻚ؟ ﺻم
عشرﺍ ﺁﺧﺮ  ﻭ لا
ﺗﺴﺘک عند ﺍلاﻓﻄﺎﺭ
ﻓﻔﻌل
ﺬﻟک ﻤﻮسی
علیه ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ  ﻭﮐﺎﻥ
ﻮﻋﺪﻩ الله  ﺃﻥ
ﻴﻌﻄﻴﻪ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﺑﻌﺪ
ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ ﻠﻴلة
ﻓﺄﻋﻄﺎﻩ
ﺍﻳّﺎﻩ ﻓﺠاء
اﻟﺴﺎﻣﺮﻯ
ﻔﺸﺒّﻪﻋلی ﻤﺴﺘﻀﻌﻔﻰ
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﻓﻘﺎل
ﻮﻋﺪکم ﻤﻮﺳﻰ  ﺃﻥ ﻴﺮجع
اﻟﻴﮑم ﺒﻌﺪ
ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ
ﻠﻴﻠﻪ  ﻭ ﻫﺬﻩ
ﻋﺸﺮﻭﻥ ﻟﻴلة  ﻭ
ﻋﺸﺮﻭﻥ ﻴﻮﻣﺎ
ﺗﻤّﺖ
ﺃﺭﺑﻌﻮﻥ  ﺃﺧﻄﺄ
ﻣﻮسی ﺮﺑّﻪ  ﻭﻗﺪ
ﺃﺗﺎکم ﺮﺑّﮑم
ﺃﺭﺍﺩ ﺃﻥ
ﻳﺮﻳﮑﻢ  ﺃﻧّﻪ
ﻗﺎﺩﺭ ﻋلی ﺃﻥ
ﻴﺪﻋﻮﮐم الی
ﻨﻔﺴﻪ ﺑﻨﻔﺴﻪ  ﻭ ﺃﻧّﻪ
ﻟم ﻴﺒﻌثﻣﻮﺳﻰ
ﻟﺤﺎجة ﻣﻨﻪ
ﺍﻟﻴﻪ  ﻓﺄﻇﻬﺮ
ﻟﻬم اﻟﻌﺠﻞ  ﺍﻟّﺬﻯ
کاﻥ عمله  ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﮐﻴﻒ ﻳﮑﻮﻥ
اﻟﻌﺠﻞ
ﺍﻟﻬﻨﺎ؟ ﻗﺎل
اﻧّﻤﺎ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﻌﺠﻞ  ﻳﮑﻠّﻤﮑم
ﻤﻨﻪ ﺭﺑّﮑﻢ  ﮐﻤﺎ
ﮐﻠم ﻤﻮسی ﻤﻥ
اﻟﺸﺠﺮة ﻓﻠﻤّﺎ
ﺳﻤﻌﻮﺍ ﻣﻨﻪ
ﮐﻠﺎﻣﺎ  ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﻟﻪ ﺍﻧّﻪ فی
اﻟﻌﺠل کما فی
اﻟﺸﺠﺮة  ﻓﻀﻠّﻮﺍ
ﺑﺬﻟﻚ
ﻭﺃﺿﻠّﻮﺍ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺭجع ﻤﻮسی الی
ﻘﻮﻣﻪ  ﻗﺎل ﻴﺎ
ﺃﻳّﻬﺎ ﺍﻟﻌﺠل
ﺃﮐﺎﻥ ﻔﻴک
ﺮﺑّﻨﺎ ﮐﻤﺎ
ﻳﺰﻋم هؤلاء ؟
ﻓﻨﻄق اﻟﻌﺠل
ﻮﻗﺎﻝ عَزّ
ﺭﺑّﻨﺎ  ﺃﻥ
ﻴﮑﻮﻥ اﻟﻌﺠل
ﺤﺎﻭﻳﺎ ﻟﻪ ﺃﻭ
ﺷﻴئ ﻣﻥ
اﻟﺸﺠﺮة ﻭ
ﺍﻟﺄﻣﮑنة
ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﺸﺘﻤﻠﺎ لا ﻭ الله
ﻳﺎ
ﻣﻮسی ﻮ ﻟﮑﻥ
اﻟﺴﺎﻣﺮ ﻯ
ﻨﺼﺐ ﻋﺠﻠﺎ  ﻣؤﺨﺮﻩ الی
اﻟﺤﺎﺋﻂ  ﻭﺣﻔﺮ
فی اﻟﺠﺎﻧﺐ
ﺍﻟﺂﺧﺮ فی
اﻟﺄﺭﺽ  ﻭ ﺃﺟﻠس
ﻓﻴﻪ ﺑﻌﺾ
ﻣﺮﺩﺗﻪ  ﻓﻬﻮ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻮضع
ﻔﺎﻩ ﻋلی
ﺪُﺑُﺮﻩ  ﻭﺗﮑﻠم
ﻤﺎ ﺗﮑﻠّﻢ  ﻟﻤّﺎ
ﻗﺎل هذا
ﺍﻟﻬﮑم ﻮ ﺍﻟﻪ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻳﺎ ﻣﻮسیﺒﻥ
عمراﻥ  ﻣﺎﺧﺬل
هؤلاء
ﺒﻌﺒﺎﺩﺗﻰ  ﻭ
ﺍﺗّﺨﺎﺫﻯ
ﺍﻟﻬﺎ  الّا
ﻟﺘﻬﺎﻭﻧﻬم
ﺒﺎﻟﺼﻠﺎة ﻋلی
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻟﻪ
ﺍﻟﻄﻴّﺒﻴﻦ  ﻭ ﺟﺤﻮﺩ
ﻫم ﺒﻤﻮﺍلاﺗﻬﻢ
ﻭ
ﺑﻨﺒﻮة
ﺍﻟﻨﺒﻰ  ﻭ
ﻭﺻﻴّﻪ
ﺍﻟﻮﺻﻰ  حتّی
ﺃﺩﺍﻫم الی ﺃﻥ
ﺗّﺨﺬﻭنی
اﻟﻬﺎ  ﻗﺎل الله
عَزّ جَلّ  ﻓﺎﺫﺍ
ﮐﺎﻥ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﺍﻧّﻤﺎ
ﺧﺬل عبدﻩ
ﺍﻟﻌﺠل
ﻠﻠﺘﻬﺎﻭﻧﻬم
ﺒﺎﻟﺼﻠﺎة
ﻋﻠﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻭﺻﻴّﻪ ﻋﻠﻰ  ﻓﻤﺎ
ﺗﺨﺎﻓﻮﻥ ﻤﻥ
ﺎﻟﺨﺬلاﻥ
اﻟﺄﮐﺒﺮ  ﻓی
ﻤﻌﺎﻧﺪﺗﮑم
ﻠﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ  ﻭﻗﺪ
ﺷﺎﻫﺪﺗﻤﻮﻫﻤﺎ
ﻭ
ﺗﺒﻴّﻨﺘم
ﺁﻳﺎﺗﻬﻤﺎ ﻭ ﺩلاﺋﻠﻬﻤﺎ
ﻣﻮسی
ﻘﻮم ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻤﻴﮕﻔﺖ  (ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ  ﺑﻪ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻴﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺖ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﺘﻌﻠﻴم هر
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ  ﺑﺠﻮﺍﻧﺎﻥ
اﺳﺮاء کننذﻩ
ﻭ ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ) ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﺷﻤﺎ ﻓﺮج ﺮﺍ
ﺩﺍﺩ  ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺸﻤﺎﺭﺍ ﻫﻠﺎک
کرﺩ  (ﻓﺮﺝ
ﻳﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺭﻫﺎﺋﻰ  ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻓﺮّﻫِﻪ)
ﺯﺭﺩﺷتی ﻮ(ﻓﺮح
ﺨﻮﺭﺳﻨﺪﻯ) ﻭ
ﻓﺮﻳﺎﺑﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎدی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ سلوک
الهی ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﻔش ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ هستند.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺒﺮﭘﺎ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺤﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻴﺎسی ﺒﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺩﻳﻥ
ﺪﺷﻤﻥ هستند)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﺯ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻡ  ﮐﻪ
ﺷﺎﻣل ﺎﻭﺍﻣﺮ
ﻭ ﻧﻮﺍهی ﻮ
ﻣﻮﺍﻋﻈ
ﻮﻋﺒﺮﺗﻬﺎ ﻭ
ﺍﻣثال (ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ)
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳخی کاﻣل
ﺸﺪﻩ  ﮐﺘﺎﺏ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ یا (ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻇﻴﻔﻪ)
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی سلوک
الهی ﺮﺍ ﺁﻭﺭﺩ .ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ هرﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﺪﺭﻳج
اﻟﻬﺎﻣﺎت اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻮسی
ﻮﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
اﺣﻮﺍل ﺠﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﻌﺪﻯ
هرﺳﺎﻟﻚ  ﺍﺑﻠﺎغ
ﻨﻈﺮ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻭﻋﺪﻩ
ﻣﻮسی ﻮﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ  ﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ  ﻭﻋﺒﺮﺗﻬﺎﻯ
عقلی ﻭ ﺍﻣثال
ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺍﻭﺍﻣﺮ)
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍتی هستند.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﻧﺪ  ﻭ (ﻧﻮﺍﻫﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍتی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺪﻭﺭ ﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻮﻋﻈﻪﻫﺎ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺍﺳﺘﺪلاﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻘﻮﻳﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻨﻈﺮﻯ
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ  ﻣﻔﻴﺪ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
اﻳﻤﺎﻥ عملی
ﻴﺎ ﺩﺭسلوک
الهی ﺍﺳﺖ) ﻭلی
ﻮﻗتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻓﺮج
ﺪﺍﺩ ( ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ  ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ الهی
ﺸﺪﻧﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی
ﻴﺍﻧﻬﺎ ﻣﻌﺮفی
ﻨﻤﻮﺩ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻣﻮسی اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ  ﻭﺑﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ الهی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ هستند)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮسی ﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻴﻌﺎﺩ ﺣﺎﺿﺮ
ﺷﻮﺩ. ﻭسی ﺮﻭﺯ
ﺭﻭﺯﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ (ﻭﻗتی
سالک ﻜﻪ ﺑﭙﻴﺮ الهی
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ  ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺩﺭعَزّﻟﺖ
ﮔﺎﻩ ﺳﻠﻮک
ﻴﺎﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ (ﻣﻴﻌﺎﺩ
ﻭ ﻣﻴﻘﺎﺕ) الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭ
ﻳک ﭽﻠّﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺼﻮم ﻮ
ﺭﻭﺯﻩ ﺑﺠﺴم ﻮ
ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥﺒﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺣﺪ ﺃﻗل
ﺒﺎﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺣﺴﻴنی
ﻮﺣﺴنی
ﻮﻓﺎﻃمی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﮑﻮﺕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺧﺎﺭج اﺯ عَزّﻟﺖ
ﮔﺎﻩ ﺳﻠﻮﻙ  ﻭلی
ﺰﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﻣﻴﻌﺎﺩ)
ﻣﺤل ﻮﻋﺪﻩ
ﺍﺳﺖ  ﻭ
ﻣﻴﻘﺎﺕ ﻭﻗﺖ
ﻭﻋﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﻭﻋﺪﻩ)ﻫﻤﺎﻥ
عهد ﺍﻟﺴﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺩﺍﺩﻥ اﺳﺖ. ﻭ(ﺻﻮﻡ)
ﻳﺎ ﺭﻭﺯ  ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
اﻭم ﻮﺳﻠﻮﻙ الهی
اﺳﺖ) ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺯﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ (
ﺃﺻل کوﻩ)( ﻳﺎ
ﭘﺎﻯ کوه ﻭ
ﺩﺍﻣﻨﻪ ﺁﻥ)
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ. (ﻭﺍﻳﻥ
کوﻩ ﺭﺍﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻓﺘﻥ
ﺒﻤﻌﺮﺍج الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺒﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
العزم ﺨﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺟﺒﻞ)
ﻫﻤﺎﻥ ولایت ﻭ(
ﻗﺒﻠﻪ) ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ  ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ  ﻭﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮسی
ﺨﻴﺎل ﻤﻴﮑﺮﺩ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺪﺕ  ﮐﺘﺎﺏ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭسی
ﺮﻭﺯ ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﺮﻓﺖ ﻭﭼﻮﻥ
ﺮﻭﺯ ﺁﺧﺮﺷﺪ  ﺍﻓﻄﺎﺭ
ﻭ ﻣﺴﻮﺍک کرﺩ(
ﺍﻓﻄﺎﺭﻫﺮﺷﺐ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ  ﺑﻠﮑﻪ (ﺗﺮﻛ
ﺴﻠﻮﻙ) ﺧﻮﺩ (ﺍﻓﻄﺎﺭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ) ﺍﺳﺖ.
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺸﮑﺴﺘﻥ ﺮﻭﺯﻩ  ﻭ ﭘﺸﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺂﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﻮح کرﺩ  ﺃﻯ
ﻤﻮﺳﻰ  ﻣﮕﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍنی که
ﺑﻮﻯ ﺪﻫﺎﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺭﻭﺯﻩ
ﺩﺍﺭ  ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﻄّﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺸک اﺳﺖ؟ (ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟک ﺮﻭﺯﻩ
ﮔﻴﺮ ﺣﺮﻓﻰ ﻫم
ﻨﻤﻴﺰﻧﺪ  ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﺪﻫﺎﻥ
ﻮﻣﻌﺪﻩﺍﺵ  ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺁﺯﺍﺭ
ﻧﺪﻫﺪ) ﭘس ﺩﻩ
ﺭﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﻫم
ﺮﻭﺯﻩ ﺑﮕﻴﺮ  ﻭ ﺭﻭﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﮑﻦ (ﮐﻪ
(ﻓﻄﺮ) ﻭﺷﮑﺴﺘﻦ  ﻭ (ﻓﻄﻢ)ﻭ
ﺭﻫﺎﮐﺮﺩﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﻫﺪ) ﻭﻣﻮسی
علیه السلام
چنین کرﺩ ﻭ
ﻭﻋﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﺒﻮﺩ  ﮐﻪﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘس
ﺍﺯﭼﻬل ﺮﻭﺯ
ﺑﺪﻫد (ﮐﺘﺎﺏ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻮﺳﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ  ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺮ ﻭ
ﺑﻤﻮﺳﺎﻯ کاﻣل
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ کتاب
سند ﺑﺮﺍﺕ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰﮐﺘﺎﺏ
ﺗﻮﺭﺍﺕ) ﮐﻪ
ﺍﻳﻥﻮﻋﺪﻩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯﺪﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻣﺮﻯ ﺁﻣﺪ  ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻀﻌﻔﺎﻯ
ﺪﺭﻋﻘل ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﺍﻳﻥ
ﺸﺒﻬﻪ ﺭﺍ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩ (
ﺳﺎﻣﺮﻯ  ﺩﺭ ﺣﮑم
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻓﺮﺻﺖ
ﺟﻮ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺵ
ﺗﻠﺒﻴس
ﺍﺑﻠﻴیس
ﻭﻓﺮﻳﺐﮐﺎﺭﻯ  ﻭﻟﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﺪﺭ ﺷﺐ
ﺯﻧﺪﻩﺩﺍﺭﻯ
ﺘﻔﺮﻳح اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﻣﺴﺘﻀﻌﻒ)
ﺧﻮﺩ ﺿﻌﻴﻒ
ﮐﺮﺩﻩ  ﻳﺎ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭلی
ﻀﻌﻴﻒ ﺩﺭﻋﻘل
ﻮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
لاﺯم ﻘﺒلی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻀﻌﻴﻒ  ﻭ ﻳﺎ
ﺻﺒﺮ ﺍﻧﺪﻙ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﻮﺭﻋﻘلی
ﻨﺎﭼﻴﺰ  ﻭ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺪﺭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻮ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻌﺸﻮق الهیﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ)
ﻳﻬﻮﺩ  ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻪ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ  ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﺳﺮاء
ﺒﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﻮ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
اﻭ  ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺳﺎﻟک هست.
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ  ﻭ( ﺣﺘﻰ
ﺃﻋﻠﻢ) ﺍﻭ
ﺗﺤﻘق ﻴﺎﺑﺪ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﻭﻋﺪﻩ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺻﺎﺩﻕ  ﻭ ﺑﺮ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس  ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ولایت
ﺻﺒﻮﺭ ﻭ ﻓﺎﺋق
اﺳﺖ) ﻭﺳﺎﻣﺮﻯ
ﺒﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ  ﻣﻮسی
ﻮﻋﺪﻩ ﭼﻬل
ﺮﻭﺯ ﺭﺍﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺑﻴﺴﺖ ﺭﻭﺯ ﻭ
ﺑﻴﺴﺖ ﺷﺐ
ﮔﺬﺷﺖ ﮐﻪ
ﺟﻤﻌﺎ ﭼﻬل
ﻤﻴﺸﻮﺩ.(
ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯﺒﺮﺍﻯ
اثبات ﺑﻄﻠﺎﻥ
کلام ﻤﻮﺳﻰ  ﻳکیﺎﻳﻥ
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ سی
ﺮﻭﺯ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻇﺮﻑ ﺩﻩ
ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪﻯ  ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻣﺎم که
ﺭﻭﺯ ﺑﻴﺴﺘﻢ  ﺍﻳﻥ ﺳﺘﺪلال
ﺮﺍ ﮐﺮﺩ  ﻭ
ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺳﺎﺯﻯ
او اﺯ ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ.ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺩﻳنی ﻨﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﺟﺬﺏ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻯ ﻤﻮﺳﻰ  ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺨﻄﺎ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﮐﺮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﺸﻤﺎ  (ﺯﻭﺩ ﺗﺮ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
گوﺳﺎﻟﻪ ﺭﺳﻴﺪ.
)ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻳﺘﺎﻥ  (ﺩﺭ
ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ)
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺷﻤﺎﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩﺵ
ﻫﺪﺍﻳﺖﮐﻨﺪ.(ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮسیﻨﺪﺍﺭﻳﺪ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﮔﺎﻭ
ﻃﻠﺎئی ﺪﺭﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ  ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﭘﺮﺳتی اﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺣﺘﺮﺍم گاﻭ
ﺍﺯ
ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ ﺑﺸﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣتی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ  ﻫم گاﻭ
ﺭﺍ ﻣﺤﺘﺮم ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﮐﺮﺍم
ﺪﺍﻧﺸﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳک
ﺰﻣﻴﻨﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺴﺎﺧﺘﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮﻗﺸﺮﻳﻮﻥ  ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﮑم گندﻩ ﻭ
ﭘُﺮﺧﻮﺭ  ﻭ
ﭘُﺮﻫﻴﺒﺖ ﺗﻮ
ﺧﺎلی ﻮ ﮐﻢ
ﻋﻘل ﻮ ﭘُﺮﺟﻨﺠﺎل
ﻮ ﻓﺘﻨﻪ ﺧﻴﺰ)ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪاﻭﻧﺪ
ﻣﻮسیﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
کاﺭ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻭﺭﺩ  ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻨﺪ  ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ ﺍﻟﻪ
ﻣﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ؟
ﺳﺎﻣﺮﻯگفت  ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ اﻳﻥ
گاﻭ ﺑﺸﻤﺎ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺖ ﺑﺎ
ﻣﻮسی ﺤﺮﻑ ﺯﺩ
ﻭ ﭼﻮﻥ کلام
ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍ
ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ  ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﮔﺎﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺩﺭﺩﺭﺧﺖ ﺑﻮﺩ. (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ (ﺷﺠﺮﻩ ﻭلاﻳﺖ)
ﺣﺮﻑ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺰﻧﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯگاﻭ
ﺻﻔﺖ) ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ ﻫم
ﺨﻮﺩ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭﻫﻤﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.( ﮐﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎ  ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻥ اﺳﺖ)
ﻭﭼﻮﻥ
ﻤﻮسیﻨﺰﺩ ﻗﻮم
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ  ﺍﺯ ﮔﺎﻭ
ﭘﺮﺳﻴﺪ  ﺁﻳﺎ رَبّ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺗﻮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ اﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ؟
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮔﺎﻭ
ﺑﮑﻠﺎﻡ ﺁﻣﺪ.
ﻭﻣﻮسی گفت
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﮔﺎﻭﻯ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺟﺎ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﺪﺭﺧﺖ
ﻭﻣﮑﺎنی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺸﺘﻤل ﺒﺮ ﺍﻭ ﺷﻮﺩ
( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﺩﺩ) ﺍﻣﺎم
اﻓﺰﻭﺩ  ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﺒﻮﺩ.
ﻭﺳﺎﻣﺮﻯ
ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍ
ﭘﺸﺖ ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﻧﺼﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭﭘﺸﺖ
ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺣﻔﺮﻩﺍﻯ
ﺴﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺧی اﺯ(ﻣَﺮَﺩِﻩ
)ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺩ ﺭﺁﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ (ﻣَﺮَﺩﻩ  ﺟمع
ﺃﻣﺮﺩ ﻳﻌنی
ﻨﺎ ﻣﺮﺩ  ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻠﻔﻈ ﻔﺎﺭﺳﻰ ﻣﺮﺩ
ﺯﻥ ﺼﻔﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻋﻮﺍﻣل
ﻤﺘﻤﺮﺩ ﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺗﺎبع اﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ)
ﻭﺩﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺨﺮج
گاﻭ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ  ﮐﻪ ﮔﺎﻭ
ﺍﻟﻪ ﺷﻤﺎ  ﻭ ﺍﻟﻪ
ﻣﻮسی اﺳﺖ.
ﻭﮔﺎﻭ ﺑﻤﻮسی
گفت ﺑﺎﻳﻥ علت ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﻌﺒﺎﺩﺕ ﻣﻥ
ﺨﺬلاﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ  ﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﺍﻟﻬﻪ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺁل
ﻄﻴﺐ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ. (ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺗﻤﺎم
ﺪﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی
ﺮﺍ  ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺘبلیغ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ  ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻭﻋﺮﺵ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻇﻬﻮﺭ تجسّم
آﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺧﺬلاﻥ ﻮ بی
ﺨﺎﺻﻴّﺖ
ﺑﻮﺩﻥ  ﮐﺎﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ  ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﻋﺪم ﺘﻮﺳّل ﺒولایت
ﺯﻧﺪﻩ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺗﻬﺎﻭﻥ)
ﺩﺳﺖ کم گرﻓﺘﻦ  ﻭ ﮐﻮﭼﻚ
ﮐﺮﺩﻥ  ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮﻓّﻘﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی
ﻨﻴﺰ  ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳل
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. (ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ) ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ هر
ﺯﻣﺎﻥ  ﺍﻋم اﺯ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﻧﺎ
ﺍﺷﮑﺎﺭ  ﻭﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)

حدیث 3827 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ13 ﺹ237ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻘﺎل
اﻟﻨﺒﻰّ  ﺍﻧﺰﻟﺖ
ﺍﻟﺘﻮﺭﺍة  ﻟﺴﺖ
ﻣﻀﻴﻥ ﻤﻥ ﺸﻬﺮ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺷﺸم
اﺯﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻨﺎﺯل
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﻇﺎﻫﺮ
ﺣﺪﻳث  ﻫﻴچ
ﻮﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺗﺎﺭﻳخی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻳﻜﺮﺯ ﻧﺎﺯل
ﻨﺸﺪ. ﻭلیﺪﺭ
ﺗﻄﺒﻴق اﻳﻦ
ﻣﻄﻠﺐ  ﺑﺎﺳﻴﺴﺘم
ﺴﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻥگفت
ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻫﻤﺎﻥ (ﺗﻮﺭﺍﻩ
ﻳﺎ ﺗﻮﺭﻳﻪ ﻭ
ﺭؤﻴﺖ) ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﻳک
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺎم ﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ  ﺣﺪ ﺃﮐر ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ایلی
یا إلی  ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم عرﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
که ﮐﻠﺎس ﺑﺎلاﺗﺮﻯ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ششم
ﻗﺎﺋم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ  ﺑﺎﺯ
ﻧﺎم هر ﻳک اﺎﺯ
ﻣﺎﻫﻬﺎﻯ ﺴﺎل
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﻣﺤﺮم گف ته
ﺷﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻮ ﺭﺟﺐ
ﻭ ﺫﻯالقعده
ﻭﺫﻯ اﻟﺤﺠّﻪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
اﺳﺎمیﻤﺎﻫﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﺳﻠﻮکی
ﻘﺒلی عرﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺑﻴﻥ
ﻘﺒﺎﻳل ﺮﺍﻳج
ﺒﻮﺩ. ﻭﻫﻤگی
ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﮑﺎﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ گرﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ  ﺗﺎ
ﺳﻤﭙﺎتی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻤﺎﻩ (ﺭﻣﺾ ﭼﺸﻢ)
ﻭ ﻭَﺭَم ﺁﻥ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮلا
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺯ
ﺷﺪﺕ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ  ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﻳﺶ  ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺸﺒﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻮﺍﻟﻰ  ﻭ ﺗﺤﻤل
ﺮﻧﺠﻬﺎ ﻭﻋﺪم
ﭙﺬﻳﺮﺵ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﭼﺸﻤﺎﻧﺸﺎﻥ
ﻤﺘﻮﺭم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ (ﻳﻮم
ﻴﺎ ﺭﻭﺯ) ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﻭم
ﻴﺎ ﺷﻬﻮﺩ) ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﺷﺐ ﺑﻮﻗﺖ
ﺳﺤﺮ ﺑﺎﺷﺪ  ﻳﺎ ﻫﺮ
ﻭﻗﺖ ﺩﻳﮕﺮ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺷﻤﺎ  ﻳﻌنی
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﺗﻮﺭﻳﻪ ﻭ
ﺭؤﻴﺎﻯ ﻮﺍﺟﺐ
ﺷﻤﺎ  ﺩﺭ
ﺷﺸﻤﻴﻥ ﺮﻭﺯ ﻭ
ﺍﻭﻡ  ﺍﺯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ  ﺑﻨﺎم
ﺸﺐ ﻗﺪﺭ  ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻧﻴﻤﻪ ﺳﻮﻡ
ﺭﻣﻀﺎﻥ گفته
اند ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻮﻣ
ﺴﻠﻮک ﺪﺭ ﺗﺠﻠﻴﻪ.
ﮐﻪ ﺷﺸﻤﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ.
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ  ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

حدیث
3828ﺯ -از ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﺷﺪﻩ (ﺝ13ﺹ237 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻠّﺖ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻓﺮﻗﺎﻥ ﺑﺎﻳﻦ ﻧﺎﻡ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ .( ﻓﺮﻗﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﻴﻮﻉ ﻧﺎﻡ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺎﻡ ﮐﺘﺎﺏ  ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﺩﻭ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪ  ﺩﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ لاﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﺘﺐ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﻓﺮﻗﺎﻥ  ﻫﻤﺎﻥ (ﻓﺮﮔﺎﻥ)
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﺮّ ﻭ ﺗﺎﺝ
ﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﺼﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺷﺪﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻓﺮﮔﺎﻥ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﻰ ﮔﺸﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺳﻮﺁﻟﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ
ﺭﺍﻳﺞ ﻭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻗﺒلی
ﺪﺭ ﻣﻴﺂﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻴﻠﻰ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﺍﺣﺎﺩﻳﺶ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻧﺒﻮﺩﻩ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﺩبی ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﻳﻚ ﮐﻠﺎﻍ ﺭﺍ ﭼﻬﻞ
ﮐﻠﺎﻍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث ﻳﻚ
ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ  ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ) : ﻟﺄﻧّﻪ ﻣﺘﻔﺮﻕ
ﺍﻟﺂﻳﺎﺕ ﻭ ﺍﻟﺴﻮﺭ
ﺍﻧﺰﻟﺖ
ﻓﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﺄﻟﻮﺍﺡ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﺼﺤﻒ
ﻭ ﺍﻟﺘﻮﺭﺍة ﻭ ﺍلاﻧﺠﻴﻞ
ﻭ ﺍﻟﺰﺑﻮﺭ ﺍﻧﺰﻟﺖ
ﮐﻠّﻬﺎ ﺟﻤﻠﻪ ﻓﻰ
ﺍﻟﺄﻟﻮﺍﺡ ﻭ ﺍﻟﻮﺭﻕ
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﻳﺎﺕ ﻭ
ﺳﻮﺭﻩ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.( ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﭼﻮﻥ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺁﻳﺎﺕﻭﺳﻮﺭﻩﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﺎﻡ ﻓﺮﻗﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺘﺐ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺰ ﻫﻢ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﺳﻮﺭﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻳﺎﺕ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺟﺰﺋﻰ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﻤﻮﻋﺎﺕ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻳﻚ ﺳﻮﺭﻩ ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻘﺎﻟﻪﺍﻯ ﻣﺘﺼّﻞ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ  ﺟﺰ ﻳﻚ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﮐﺮﺩ.ﺑﺎﺯ ﺗﻔﺮﻗﻪ
ﻭ ﺟﺪﺍ ﺳﺎﺯﻯ ﻓﺮﻗﺎﻥ
ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻳﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺳﻮﺭﻩﻫﺎ ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩﻫﺎﻯ ﻋﻮﺍﻟﻤﺎﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
قُرّه ﺑﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﻳﻦ
قُرّه ﻫﺎ ﺩﺭ ﻓﺮﻳﺎﺑﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻓﺮﻕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﻓﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻏﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻗﺮﺁﻥ ﻳﺎ ﺩﻭ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭ ﺁﻳﻪ ﺁﺧﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺩﻭ ﺳﻮﺭﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺗﻘرَبّ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ(ﺩﻧﺎ
ﻭﺗﺪﻟﻰ) ﺩﺭ  ﺳﺎﻳﻪ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻘﻴﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﭘﻨﺞ
ﮔﺎﻧﻪ  ﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﻗﺎﻥ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻮﺍﺡ ﻭ ﺻﺤﻒ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪﻩ (ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺘﺐ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻟﻮﺡ
ﺳﻨﮕﻰ ﻳﺎ ﮐﺎﻏﺬ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
( ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺭﺍ ﻭﺣﻰ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﺯﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﻳﮑﺠﺎ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻧﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﺭﻭﻯ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻟﻮﺍﺡ ﺳﻨﮕﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﻟﻮﺡ
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ) ﺳﺮﻳﻊ ﺍﺳﺖ
) ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻭﺯﺑﻮﺭ ﻫﻤﮕﻰ ﻳﮑﺠﺎ
ﺟﻤﻠﮕﻰ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻧﺪ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻟﻮﺍﺡ  ﻳﺎ ﺩﺭ ﺻﺤﻴﻔﻪ
ﮐﺎﻏﺬ ( ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﺳﺨﻬﺎ ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻥﺴﺎﺋﻞ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
.

حدیث 3829 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ237 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی
ﻮ ﺍﺫﺍ ﺃﺧﺬﻧﺎ ﻣﻴثاﻗﮑﻢ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﻴثاﻕ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻧﻬﺎﻯ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺩﺭ ﻓﺮﻗﺎﻥ ﻫﺴﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻴﺪ(
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﮐﺘﺎﺏ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺭؤﻴﺎﻫﺎ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﺮﻗﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ  ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ)
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﮐﺘﺎﺏ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﺩﺍﺩﻡ ﺩﺭ
ﺧﺼﻮﺹ ﺫﮐﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰّ ﻭ ﺁﻝ ﻃﻴّﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺳﻴﺎﺩﺕ
ﻭ ﺳﺮﻭﺭﻯ ﺧﻠﻖ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻗﻮﺍﻡ
ﻭ ﻗﺎﺋﻤﺎﻥ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺣﻖ ﻳﺎ ﺣﺞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
) ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ.
ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻨﺞ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﺎﻥ
ﻭ ﻗﻮﺍﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﺯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺤﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی
ﺒﻘﺎﺋﻢ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺭﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺫﮐﺮ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺮﺑّﻰ ﻫﺮسالکﻋﻤﻠﺎ
(ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺄﻋﻤﺎﻝ)
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺳﻴّﺪ ﻭﺳﺮﻭﺭ ﺑﻮﺩﻩﭼﻮﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺷﻤﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﮐﻨﻴﺪ ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺂﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺑﺪﻫﻴﺪ
( ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻭ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻋﺮﺵ رَبّ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺎ ﻳﺤﻴﻰ ﻭ ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﻮﺩ  ﻭ ﺍﺩﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺑﺂﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ  ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻧﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻭﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)ﻭﺁﻧﺎﻥﺮﺍ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪﻣﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻧﻴﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ ( ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺸﺮﻯ ﺣﺪ
اکثر ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺣﺪ ﺃﮐثر
ﺩﺭ ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﺷﻒ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ (ﻣﻘﺪﺭﺍﺕ)
ﻳﺎ ﺗﻘﺪﻳﺮﻫﺎ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺩﻫﻰ ﻫﺎ ﻭ ﺷﺒﻬﺎﻯ
ﻗﺪﺭ
ﻫﺮﺳﺤﺮﮔﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ ) ﺗﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺪﺍ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﮐﻪ ﮐﻠّﺎ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﺑﺄﻭ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺑﺎﻭﺭﮐﺮﺩﻥ
ﻭ ﺍﻭﻡ ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ
) ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ( ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ)ﻭﻧﻴﺰﺑﺂﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﻠﻰ ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﮐﻪﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻣﻮﺳﻰ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻣﺎﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ  ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ. ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻋﻠﻰّ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﻨﺰﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺮﺩ) ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﻭ ( ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ
ﻳﺎ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻫﺮ ﺩﻭ  ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ) ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺣﻮﺍل ﺨﻠﻴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ(ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻣﺖﻭ
ﺍﻭﻡ ) ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻗﻮﺍﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺤﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺷﻤﺎ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻘﺒﻮﻝ ﺁﻥ ﻧﺸﺪﻳﺪ
( ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻘﺒﻮﻝ ﻭلاﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ ) ﻭ ﺍﺳﺘﮑﺒﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ( ﮐﻮﭼﻚ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
) ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﻃﻮﺭ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺷﻤﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻴﻢ.( ﺗﻄﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭلاﻳﺖﺯﻣﺎﻥ.
ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻭ ﭘﻨﺎﻩ ﺩﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺤﻖ ﺯﻣﺎﻥ . ﻭ ﻳﺎ
ﻗﺒﻮﻝ ﺃﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ) ﻳﻌﻨﻰ ﮐﻮﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻴﻢ
(ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻳﻬﻮﺩ.ﺑﺎﺯ(ﺟﺒﻞ
ﻳﺎ ﻗﺒﻠﻪ)ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻭ ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ الّا ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺷﺮﻙ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ معرّفی
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺫﻫﻦ ﺷﺨﺺ ﻏﻴﺮ مؤمن
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ( ﺍﻭﻡ)
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ)ﮐﻪﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻳﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﮐﻮﻩ ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ
ﺭﺍ ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﮑﻠّﻰ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ
( ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻳﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻭ ﻗﺒﻠﻪ
ﺩﺍﻭﺩ ﻭ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻭﻣﻌﺎﺑﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﻌﺎﺑﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪﻧﺪ)ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ
ﺷﺪﻥ  ﮐﻮﻩ ﺍﺯ ﺑﺎلاﻯ
ﺳﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺷﺪ.( ﮐﻮﻩ ﻳﺎ ﻗﺒﻠﻪ
ﻭ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻳﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻥ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺻﺮﺍﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺬﻳﺐﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺮﻑ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﻳﻬﻮﺩ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ)ﻟﺬﺍ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ ( ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ ) ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﻮﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺷﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ( ﻣﺮﮒ ﻭﺣﺸﺘﻨﺎﻙ
ﺩﺭ ﻫﻮﺍﺭ ﻳﻚ ﮐﻮﻩ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺟﺒﻞ) ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﮐﻮﻩ ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﻗﺒﻠﻪ)ﻭ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ) پس ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﺁﻥ ﭘﻨﺎﻩﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺧﻰ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻋﻨﺎﺩ ﻭ ﻟﺞ ﺑﺎﺯﻯ
ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩ . (ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻥ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺭﺩﻧﺪ.ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﻭ ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ  ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻫﻢ ﻋﺼﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ  ﺍﻳﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻦ(ﻋﺼﻤﺖ)ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺣﻔﻆ ﻭ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﻄﺎ ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺭﻭﻍ
ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺗﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ(ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺗﺎ
ﺳﺮ ﺣﺪ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺑﮑﻨﻨﺪ
) سپس ﭼﻮﻥ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﺳﺠﺪﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺧﺎﻙ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺷﺪﻧﺪ ( ﻋﻔﺮ
ﺧﺎﻙ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺷﺪﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﺠﺪﻩ ﻭ ﺑﺨﺎﻙ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﻭ ﻧﻴﺰ(ﻓﺮ ﺟﻮﺋﻰ)ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻃﻠﺒﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺳﺠﺪﻩ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
) ﻭ ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺭﻭﻯ ﺧﺎﻙ ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪ
( ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺳﺠﺪﻩ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ  ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ ﻭ ﺑﺨﺎﻙ
ﮐﺸﻴﺪﻥ ) ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻀﻮﻉ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺒﻮﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ترس ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﻮﻩ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﻔﺘﺪ.ﻭﻟﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺠﺪﻩ ﺑﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.( ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﮐﺮﺍﻩ ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺳّﻞ ﺑولایت
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻗﻠﺒﻰ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ  ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺨﻄﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻬﻢ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻘﺶ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ .(ﻣﺘﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث ) ﺃﻯ ﻓﺎﺫﮐﺮﻭﺍ
ﺍﺫ ﺃﺧﺬﻧﺎ ﻣﻴﺸﺎﻗﮑﻢ
ﻭ ﻋﻬﻮﺩﮐﻢ ﺃﻥ ﺗﻌﻤﻠﻮﺍ
ﺑﻤﺎ ﻓﻰ ﺍﻟﺘﻮﺭﺍﻩ
ﻭ ﺑﻤﺎ ﻓﻰ
ﺍﻟﻔﺮﻗﺎﻥ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺃﻋﻄﻴﺘﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﻊ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﺍﻟﻤﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺬﮐﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ
ﻭ
ﺍﻟﻄﻴّﺒﻴﻦ ﻣﻦ
ﺁﻟﻬﻤﺎ ﺑﺄﻧّﻬﻢ
ﺳﺎﺩﻩ ﺍﻟﺨﻠﻖ  ﻭ ﺍﻟﻘﻮﺍﺗﻤﻮﻥ
ﺑﺎﻟﺤﻖ  ﻭ ﺍﺫ ﺃﺧﺬﻧﺎ
ﻣﻴﺸﺎﻗﮑﻢ ﺃﻥ ﺗﻘﺮﻭﺍ
ﺑﻪ ﻭ ﺃﻥ ﺗﻮٴﺪﻭﻩ
ﺍﻟﻰ ﺃﺧﻠﺎﻓﮑﻢ
ﻭ ﺗﺄﻣﺮﻭﻫﻢ ﺃﻥ
ﻳؤﺪﻭﻩ ﺍﻟﻰ
ﺃﺧﻠﺎﻓﻬﻢ ﺍﻟﻰ
ﺁﺧﺮ ﻣﻘﺪﺭﺍﺗﻰ
ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻟﻴﻮٴﻤﻨﻦ
ﺑﻤﺤﻤّﺪ ﻧﺒﻰ الله
ﻭ ﻟﻴﺴﻠّﻤﻦ
ﻟﻪ ﻣﺎ ﻳﺄﻣﺮﻫﻢ
ﻓﻰ ﻋﻠﻰ ﻭﻟﻰ الله
ﻋﻦ الله ﻭﻣﺎ ﻳﺒﺨﺒﺮﻫﻢ
ﺑﻪ ﻣﻦ ﺃﺣﻮﺍﻝ ﺧﻠﻔﺎﺋﻪ
ﺑﻌﺪﻩ ﺍﻟﻘﻮﺍﻣﻴﻦ
ﺑﺤﻖ الله  ﻓﺄﺑﻴﺘﻢ
ﻗﺒﻮﻝ ﺫﻟﻚ  ﻭ ﺍﺳﺘﮑﺒﺮﺗﻤﻮﻩ
( ﻓﺮﻓﻌﻨﺎ ﻓﻮﻗﮑﻢ
ﺍﻟﻄﻮﺭ ) ﺍﻟﺠﺒﻞ
ﺃﻣﺮﻧﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺃﻥ ﻳﻘﻄﻊ ﻣﻦ ﺟﺒﻞ
ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ ﻗﻄﻌﻪ
ﻋﻠﻰ ﻗﺪﺭ ﻣﻌﺴﮑﺮ
ﺃﺳﻠﺎﻓﮑﻢ ﻓﺮﺳﺨﺎ
ﻓﻰ ﻓﺮﺳﺦ ﻓﻘﻄﻌﻬﺎ
ﻭ ﺟﺎٴ ﺑﻬﺎ ﻓﺮﻓﻌﻬﺎ
ﻓﻮﻕ رؤﺳﻬﻢ  ﻓﻘﺎﻝ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﻣّﺎ ﺃﻥ ﺗﺄﺧﺬﻭﺍ
ﺑﻤﺎ ﺍﻣﺮﺗﻢ ﺑﻪ
ﻓﻴﻪ ﻭ ﺍﻣّﺎ ﺃﻥ
ﺍﻟﻘﻰ ﻋﻠﻴﮑﻢ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﺠﺒﻞ  ﻓﺎﻟﺠﺌﻮﺍ
ﺍﻟﻰ ﻗﺒﻮﻟﻪ ﮐﺎﺭﻫﻴﻦ
الّا ﻣﻦ ﻋﺼﻤﻪ الله
ﻣﻦ ﺍﻟﻌﻨﺎﺩ ﻓﺎﻧّﻪ
ﻗﺒﻠﻪ ﻃﺎﺋﻌﺎ ﻣﺨﺘﺎﺭﺍ
ثُمّ ﻟﻤّﺎ
ﻗﺒﻠﻮﻩ ﺳﺠﺪﻭﺍ
ﻭ ﻋﻔﺮﻭﺍ ﻭ ﮐﺸﻴﺮ
ﻣﻨﻬﻢ ﻋﻔﺮ ﺧﺪﻳﻪ
لا لاﺭﺍﺩﻩﺍﻟﺨﻀﻮﻉ
ﻟﻠﻪ  ﻭ ﻟﮑﻦ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺠﺒﻞ
ﻫﻞ ﻳﻘﻊ ﺃﻡ لا ﻭ
ﺁﺧﺮﻭﻥ ﺳﺠﺪﻭﺍ
ﻣﺨﺘﺎﺭﻳﻦ ﻃﺎﺋﻌﻴﻦ

حدیث3830
- اﻣﺎم عسکری
اﺎﺳﺖ(ﺝ13ﺹ238 بحاﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯﺁﻳﻪ ﻭ
ﺍﺫ ﺃﺧﺬﻧﺎ ﻤﻴثاﻗﮑﻢ  ﻭ
ﺭﻓﻌﻨﺎ
ﻓﻮﻗﮑم اﻟﻄﻮﺭ
ﺧﺬﻭﺍ
ﻣﺎ ﺁﺗﻴﻨﺎﮐم
ﺒﻘﻮﻩ ﻭ
ﺍﺳﻤﻌﻮﺍ  ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﺳﻤﻌﻨﺎ  ﻭﺍﺷﺮﺑﻮﺍ
فی ﻘﻠﻮﺑﻬم
اﻟﻌﺠل
ﺒﮑﻔﺮﻫﻢ  ﻗل
ﺒﺌﺴﻤﺎ
ﻳﺄﻣﺮﮐم ﺒﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﮑﻢ  ﺍﻥ کنتم ﻣؤﻤﻨﻴﻥ
اﻣﺎم
ﺘﻔﺴﻴﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ:
ﻘﺎل اللهعَزّ
ﻭجَلّ  ﺍﺫﮐﺮﻭﺍ
ﺍﺫ ﻓﻌﻠﻨﺎ
ﺫﻟک
ﺒﺄﺳﻠﺎﻓﮑﻢ  ﻟﻤّﺎ
ﺃﺑﻮ ﻗﺒﻮل ﻤﺎ
ﺟاءهم ﺑﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﻥ
ﺪﻳﻥ الله ﻭ
ﺃﺣﮑﺎﻣﻪ  ﻭ ﻣﻥ
اﻟﺄﻣﺮ
ﺑﺘﻔﻀﻴل
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ ﻮ
ﺧﻠﻔﺎﺋﻬﻤﺎ
ﻋلی ﺴﺎﺋﺮ
ﺍﻟﺨﻠﻖ  (ﺧﺬﻭﺍ
ﻣﺎ ﺁﺗﻴﻨﺎﮐﻢ)
ﻗﻠﻨﺎ ﻟﻬم
ﺨﺬﻭﺍ ﻣﺎ
ﺁﺗﻴﻨﺎﮐم ﻤﻥ
هذﻩ ﺍﻟﻔﺮﺍﺋﺾ
ﺑﻘﻮﻩ  ﻗﺪﺟﻌﻠﻨﺎﻫﺎ
ﻟﮑم ﻮ
ﻣﮑّﻨّﺎﮐم
ﺒﻬﺎ  ﻭ
ﺃﺯﺣﻨﺎ
ﻋﻠﻠﮑم فی
ﺘﺮﮐﻴﺒﻬﺎ
ﻓﻴﮑﻢ  (ﻭﺍﺳﻤﻌﻮﺍ)
ﻣﺎﻳﻘﺎل ﻠﮑم
ﻮﺗؤﻤﺮﻭﻥ ﺒﻪ (ﻗﺎﻟﻮ
ﺍﺳﻤﻌﻨﺎ) ﻗﻮﻟﻚ
( ﻭﻋﺼﻴﻨﺎ
ﺃﻣﺮﻙ  ﺃﻯﺃﻧّﻬم
عصوﺍ ﺑﻌﺪﻩ  ﻭ
ﺃﺿﻤﺮﻭﺍ فی
اﻟﺤﺎل ﺃﻳﻀﺎ
ﺍﻟﻌﺼﻴﺎﻥ (ﻭ
ﺍﺷﺮﺑﻮﺍ ﻓﻰ
ﻗﻠﻮﺑﻬم
اﻟﻌﺠﻞ)  ﺍﻣﺮﻭﺍ
ﺑﺸرَبّ
ﺍﻟﻌﺠل اﻟّﺬﻯ
کاﻥ ﻘﺪ ﺫﺭﺋﺖ
ﺳﺤﺎﻟﺘﻪ فی
اﻟﻤاء ﺍﻟﺬﻯ
اﻣﺮﻭﺍ
ﺑﺸﺮﺑﻪ  ﻟﻴﺒﻴّﻥ
ﻠﻬم ﻤﻥ عبدﻩ  ﻣﻤّﻥ
ﻠم ﻴﻌﺒﺪﻩ (ﺑﮑﻔﺮﻫﻢ)
ﻟﺄﺟل کفرﻫﻢ
ﺍﻣﺮﻭﺍ ﺑﺬﻟﻚ (ﻗﻞ)
ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ  ﺑﺌس ﻤﺎ
ﻳﺄﻣﺮﮐم ﺒﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﮑﻢ)
ﺑﻤﻮﺳﻰ  ﮐﻔﺮﮐم
ﺒﻤﺤﻤّﺪ
ﻭﻋلیّ
اﻭﻟﻴاء الله
ﻣﻥ ﺃﻫﻠﻬم (ﺍﻥ
کنتم ﻤؤﻤﻨﻴﻦ)  ﺑﺘﻮﺭﺍة
ﻣﻮﺳﻰ  ﻭﻟﮑﻦ
ﻣﻌﺎﺫ الله لا
ﻳﺄﻣﺮﮐم
اﻳﻤﺎﻧﮑم
ﺒﺎﻟﺘﻮﺭﺍة  ﺍﻟﮑﻔﺮ
ﺑﻤﺤﻤّﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ  ﻗﺎل
الاﻣﺎﻡ  ﻗﺎل
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ  ﺍﻥّ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﺫﮐّﺮ
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻔی عصر ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﺑﺎﺋﻬﻢ
ﺍﻟّﺬﻳﻥ
کاﻧﻮﺍ فی
ﺃﻳّﺎم ﻤﻮﺳﻰ  ﮐﻴﻒ
ﺃﺧﺬ ﻋﻨﻬم
اﻟﻌﻬﺪ ﻭ
ﺍﻟﻤﻴثاﻕ  ﻟﻤﺤﻤّﺪ
ﻭﻋلیّ و
ﺁﻟﻬﻤﺎ
ﺍﻟﻄﻴّﺒﻴﻦ ﺍﻟﻤﻨﺘﺠﺒﻴﻥ
ﻠﻠﺨﻠﺎفة ﻋلی
اﻟﺨﻠﺎﺋﻖ  ﻭﻟﺄﺻﺤﺎﺑﻬﻤﺎ
ﻭ ﺷﻴﻌﺘﻬﻤﺎ  ﻭﺳﺎﺋﺮ
ﺍمّة
ﻣﺤﻤﺪﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺼﻠﺎة ﻭ ﺍﻟﺴﻠﺎم
ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﻳﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺎ ﺃﺟﺪﺍﺩ
ﺷﻤﺎ ﮐﺮﺩﻳﻢ.
ﻭﻗتی ﺤﺎﺿﺮ
ﺷﺪﻧﺪ  ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻮی ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩ  ﺍﺯ ﺩﻳﻥ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﺣﮑﺎم
آن ﺒﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﻴهوﺩﻳﺎﻥ
اﻃﺮﺍﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺍﺟﺪﺍﺩﺷﺎﻥ  ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭالّا
ﻫﻤﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ  ﺩﺭ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻭﺭﺯﻯ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻮسی
ﻮ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳخ ﻘﻮم
ﻴﻬﻮﺩ ﮐﻮﺗﺎهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻗﺸﺮﻯ هستند.
ﻭﻗﻄﻌﺎ ﻣﻮسی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩ  ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ  ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻔﺮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﻳﻥ
ﺨﺪﺍ (ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ)
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﮐﻠﻴﺴﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ (تنها
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ)الهی
او اﺎﻳﺴﺖ
ﺯﻣﺎﻥ  ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ( ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺩﻳﻦ)
ﺑﺎﺯ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺨﻮﺩ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺑﺎﺯﻯ ﺒﺎ ﺣﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍﻣﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ (ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس )
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ  ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ اﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺭﻭﺡ  ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﭘﺎﮐﻰ روان
ﺑﺮﺍﻯ کسب
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻥ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﻓﻀل
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
ﻮﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺳﺎﻳﺮ
ﻣﺮﺩم ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺒﺎ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻢ  ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﻗﺴمتی
ﻴﺎﺯ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﻤگی ﺒﻨﺤﻮﻯ
ﻤﻨﺘﻈﺮ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ ﻘﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. (ﺧﻠﻔﺎﻯ)
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰّ ﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ  ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ  ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ  ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻨﻘس
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ  ﻭ
ﺗﻮﺳّل ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰ  ﺗﺠﺴّم ﻤﺎﺩﻯ اﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﭽﻬﺎﺭﻡ (ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ایلی
یا إلی ) ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﻭ ﺷﻬﻮﺩ تَجلّی
ﭙﻨﺠﻢ (ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ)
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺣتی کاﻣﻠﺎﻥ
بنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ  ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻳک
ﻤﻘﺎم الهی
ﻮﻋﺮﺵ ب رتر ﺍﻭ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻳﻥ
ﺎﻧﻮﺍﺭ) ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻴﺴس ﺼﺎﺣﺐ
ﺗﺠﺴم ﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ  ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻥ ﺸﺪ.
ﻭﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭﻣﺤﻤﺪ
ﻭﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
گرﺩﻳﺪ. (ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺍﺑﺘﺪﺍ
نام و سپس (ﻋﺮﺵ
او) و سپس (ﻧﻮﺭ)
ﺁﻧﻬﺎ  ﻭﺑﻌﺪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ)
ﺁﻧﻬﺎ  ﻭﺑﻌﺪ (ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ)
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﺯﻣﺠﻤﻮعة
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﺮﻭح ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺸﺪﻩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﻘﻴّﻪ
ﺍﺭﻭﺍح عقب
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ  ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ  ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﺍﺳﻠﺎمی ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺍﺳﺖ  ﮔﺬﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻘﺎم
ﺤﺴﻴﻨﻰ  ﻭ ﺗﻤﺎم
ﺎﻣﺎﻣﺎﻥ هر
ﺯﻣﺎﻥ  ﻳﻌنی
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ کاﻣل الهی
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ  ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﺣﺴنی اﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﻣﺤﮑم
ﺒﮕﻴﺮﻳﺪ  ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺸﻤﺎ ﺩﺍﺩﻳﻢ (
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ الهی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﻬﺮ
ﺯﻣﺎﻥ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم اﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ  ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ الهی
ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻘﺒﻮل ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰو توسۀ
عبادی ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﮔﺸﺎﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻘﺘﻮل
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ) ﻭ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻳﻢ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺍﺋﺾ ﻳﺎ
ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ الهی
ﺮﺍ  ﺑﺎ
ﺗﻤﺎم ﺸﺪﺕ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ  ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ
(ﺟﺪﻯ گرﻓﺘﻥ
ﺪﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺁﻧﻬﺎ  ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤلی ﺁﻧﻬﺎ  ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻋﺸق ﻮ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺂﻧﺎﻥ  ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻌﺼّﺐ ﮐﻮﺭ
جاهلانه
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﺪم
اﺣﺘﺮﺍم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻤﻌﺒﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
ﻤﺎ  ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍﺑﮑﺸﻴم ﻮ
ﺁﺯﺍﺭ ﺑﺪﻫﻴﻢ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﻴﻢ) ﻭﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻳﻢ  ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﻴﺪ(ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی
ﺪﺭﻣﻌﺮفی
ﺁﻧﻬﺎ  ﻭﺩﺭ
ﺍﺣﮑﺎم ﻮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ سلوک
الهی  ﺍﮔﺮ
ﺩﺭک ﻮﻓﻬم ﺁﻥ
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ) ﻭ ﻣﺎ
ﺑﻮﺩﻳﻢ  ﮐﻪﻋﻠل
ﻮﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺸﻤﺎﺭﺍ  ﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﺑﺮ ﻃﺮﻑ
ﮐﺮﺩﻳﻢ (ﺷﻔﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ  ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻧﻮﺭﻣﺎل هستند.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هنوز
ﺑﻴﻤﺎﺭﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﭘس ﺷﻤﺎ ﮔﻮﺵ
ﻓﺮﺍ ﺑﺪﻫﻴﺪ  ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﺑﺸﻤﺎ ﺃﻣﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﺳﻤﻊ  ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻮﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺁﻥ  ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺟﺮﺍئ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳق ﻤﻌﻘﻮلاﺕ
ﺍﺳﺖ) ﻭلی
ﺁﻧﺎﻥ گفتنذ  ﺷﻨﻴﺪﻳﻢ
ﻭلی
ﺴﺮﮐشی ﺃﻣﺮ
ﺗﻮﺭﺍ ﮐﺮﺩﻳﻢ. (ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭ ﺩﻫﺎﻥکجی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻭﻧﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺳﺎﺩﻩ
ﻟﻮح ﻮ ﺑﺪﺍﺋﻰ  ﮐﻪ ﺩﺭک
اﻫﻤّﻴﺖ سلوک
الهی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺴﺮﮐﺸﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ(ﺟﻬل ﻮ ﮐﻔﺮ)ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ  ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻨﻰ  ﺳﺮﮐشی
ﺪﺭ ﺷﺮﻙ ﻭ(ﺟﻬل
اﮐﺒﺮ) ﻭﺩﻫﺎﻥ
کجی ﻭﺣتی
عاﻣل کشتاﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی هستند)
ﻳﻌنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺳﺮﮐﺸی
کرﺩﻧﺪ. (
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻴﮑﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﺪﻯ  ﺗﺮک
نیمه راه
ﺴﻠﻮک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ حتّی
ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋﻰ  ﺗﻮﻗﻒ
ﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪﺑﺪ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻔﺎق ﻮ
ﻗﺸﺮﻯگرﻯ اﺳﺖ)
ﻭﺩﺭﮐﺎﺭﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻥ اﺣﺴﺎﺵ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ  ﮐﻪﺳﺮکسﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ  ﺍﺯﮔﺎﻭ
ﻧﻮﺷﻴﺪﻧﺪ ﻭ
ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺁﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﺷﻐﺎل
اﻳﻥ گاﻭ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﺏﻧ
ﻮﺷﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.(ﺫﺭﺍﺕ
ﻃﻠﺎﻯ گاﻭ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ
ﺭﻳﺨﺘﻪ ﺷﺪﻩ  ﺑﺎﺯ
ﺁﺷﻐﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ)
ﺗﺎ ﻣﻌﻠﻮم
ﺸﻮﺩ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ ﺁﻥ  ﭼﻪ
ﮐﺴﺎنی ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻧﺪ
ﻳﺎ ﻧﭙﺮﺳﺘﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﻔﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ. (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ
ﺁﺷﻐﺎل گاﻭ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺁﺷﻐﺎﻝ ﺩﻳنی
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺃﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
(ﻳﻬﻮﺩ) ﺑﮕﻮ  ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻯ
ﺪﺍﺭﻳﺪ.(
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﻗﺸﺮﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻧﻮع
اﻳﻤﺎﻥ
ﻤﺸﺮﻭﻃ ﻮ
ﻧﺎﻗﺺ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻮسی
ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻳﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﻔﺮ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﺃﻫل ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻳﺪ.(
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻴﻬﻮﺩ ﻗﺪﻳم و ﺟﺪﻳﺪ
ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ  ﻭلی ﺪﺭ
ﺗﺠﺴّم
کاﺷﻔﺎﻥ ﺁﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ  ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻭ
ﺍﮔﺮﮐﻪ ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ  ﺍﺯﻣؤﻤﻨﺎﻥ
ﺒﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻥکنید .(
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻭﻳﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭ
ﻣﻘﺮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺍﻭ ﻧﺸﺴﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻮ
ﭘﻨﺠﻢ ﺁﻧﺎﻥ)
ﻭلی ﭙﻨﺎﻩ ﺑﺮ
ﺧﺪﺍ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺸﻤﺎ  ﺑﺸﻤﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺩﻩ  ﮐﻪ ﮐﻔﺮ
ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
ﻴﮑﻨﻨﺪ (ﻫﺎﻯ
ﻴﻬﻮﺩ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭم ﻮ
ﭘﻨﺠم ﺁﻧﺎﻥ  ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺒﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﮐﻪ
ﻣﮑّﻤل ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺤق ﻤﻮسی ﻮ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ  ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﺪﺭج هفت
ﮔﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﮑﻤﻴلﺸﺪ. ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ  ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ لاﺯم
ﻨﺒﻮﺩ  ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ الهی
ﺮﺍ ﺗﮑﻤﻴل کند
ﺣﻀﻮﺭ ﻣﻮسی
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﻨﻴﺰ لاﺯم
ﻨﺒﻮﺩ.
ﺑﺎﻫﻤﺎﻥ
اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻤﻴﺸﺪ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭﺳﺎﻟﻴﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺯﻯ ﺮﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی کم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل کرﺩ.
ﻭﺣتی
اﺑﺮﺍﻫﻴم ﻨﻴﺰ
لاﺯ ﻣن ﺒﻮﺩ  ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻮﺩ. ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺩم اﺑﻮ
ﺍﻟﺒﺸﺮ ﻣﻴﺸﺪ  ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﺳﺎﺧﺖ) ﺍﻣﺎم عسکری
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻮلا ﻓﺮﻣﻮﺩ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑنی اﺳﺮﺍئیل
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭﻯ کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺣﻮﺍلی ﺪﺭ
ﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ گف ته
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺰﻣﺎﻥ ﻤﻮسی
بوﺩﻧﺪ( ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻤﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ اﻭﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺖ  ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻄﻠبی
ﺪﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳخ ﻴﻬﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻮﺳﻰ  ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﻮﺳﻮﻯ  ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻮسی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﺪﺍﻥ ﺘﺬﮐّﺮ
ﺩﺍﺩﻩ  ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺳل
عباﺩﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻭﻣﻮسی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
گرﻓﺖ ( ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻮﺳﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ) ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ ﻮ
ﺁل ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﺠﻴﺒﺎﻥ ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻠﺎﻓﺖ
ﺑﺮﻣﺮﺩم هستند.
ﻭﺣتی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺼﺎﺣﺒﺎﻥ  ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ( ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺷﻌﺎع
ﺁﻧﻬﺎ. ﻭﻟﻮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﺳﺎﻳﺮ ﺍﻣّﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ  ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺣﺎﻝ.
ﻭلی ﺒﻤﻌنی
اﻳﻨﮑﻪ ﺗﻤﺎم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺴﻨّﻯ ﻮﺷﻴﻌﻰ  ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻠﺎﻳق
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻴﮑﺴﺎﻥ هستند.ﻭﺣتی
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﺠﺮﻣﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟک
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی
اﺳﺖ) ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم عسکری
ﺎﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻔﻘﺎﻝ (ﻭ
ﺍﺫ ﺃﺧﺪﺫﻧﺎ
ﻣﻴثاﻗﮑﻢ)  ﺍﺫﮐﺮﻭﺍ
ﺍﺫ
ﺃﺧﺬﻧﺎ ﻣﻴثاق
ﺁﺑﺎﺋﮑﻢ  (ﻭ
ﺭﻓﻌﻨﺎ
ﻓﻮﻗﮑم اﻟﻄﻮﺭ)
ﺍﻟﺠﺒﻞ  ﻟﻤّﺎ
ﺃﺑﻮﺍ ﻗﺒﻮل
ﻤﺎ ﺍﺭﻳﺪ
ﻣﻨﻬﻢ  ﻭ ﺍلاﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﻪ  (
ﺧﺬﻭﺍ ﻣﺎ
ﺁﺗﻴﻨﺎﮐﻢ)
ﺃﻋﻄﻴﻨﺎﮐﻢ  (ﺑﻘﻮﻩ)
ﻳﻌنی بالقوّه
ﺍﻟتی
ﺃﻋﻄﻴﻨﺎﮐم
ﺘﺼﻠح ﻠﺬﻟﻚ  (ﻭﺍﺳﻤﻌﻮﺍ)ﺃﻯ
ﺃﻃﻴﻌﻮﺍ ﻓﻴﻪ  (ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﺳﻤﻌﻨﺎ)
ﺑﺂﺫﺍﻧﻨﺎ  ﻭﻋﺼﻴﻨﺎ
ﺑﻘﻠﻮﺑﻨﺎ  ﻓﺄﻣّﺎ فی
اﻟﻈﺎﻫﺮ
ﻓﺄﻋﻄﻮﺍ
ﮐﻠّﻬم
اﻟﻄﺎعة
ذﺍﺧﺮﻳﻥ ﺼﺎﻏﺮﻳﻦ
ثمّ
ﻘﺎﻝ (
ﻭﺍﺷﺮﺑﻮﺍ فی
ﻘﻠﻮﺑﻬﻢ
ﺍﻟﻌﺠﻞ)
ﻋﺮﺿﻮﺍ ﺍﻟﺸرَبّ
ﺍﻟﻌﺠل اﻟّﺬﻯ
عبدوه  حتّی
ﻮﺻل ﻤﺎ
ﺷﺮﺑﻮﺍ ﻣﻥ
ﺬﻟک اﻟﻰ
ﻗﻠﻮﺑﻬم ﻮ
ﻗﺎل اﻥ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﻟﻤّﺎ
ﺭجع الیهم
ﻤﻮﺳﻰ  ﻭ
ﻗﺪﻋﺒﺪﻭﺍ
ﺍﻟﻌﺠﻞ  ﺗﻠﻘّﻮﻩ
ﺑﺎﻟﺮﺟﻮع عن
ﺬﻟﻚ  ﻓﻘﺎل
ﻠﻬم ﻤﻮﺳﻰ  ﻣﻥ
اﻟّﺬﻯ عبدﻩ
ﻣﻨﮑﻢ  حتّی
اﻧﻔﺬ ﻓﻴﻪ ﺣﮑم
الله ؟ﺧﺎﻓﻮﺍ
ﺣﮑم الله  ﺍﻟّﺬﻯ
ﻴﻨﻔﺬﻩ ﻓﻴﻬم
ﻔﺠﺤﺪﻭﺍ ﺃﻥ
ﻴﮑﻮﻧﻮﺍ
ﻋﺒﺪﻭﻩ  ﻭﺟﻌﻞ
ﮐلّ ﻮﺍﺣﺪ
ﻣﻨﻬم ﻴﻘﻮﻝ  ﺃﻧﺎ
ﻟﻤﺃﻋﺒﺪﻩ  ﻭﻋﺒﺪﻩ
ﻏﻴﺮﻯ  ﻭ ﻭشی
ﺒﻌﻀﻬم ﺒﺒﻌﺾ  ﻓﻠﺬﻟک
ﻤﺎ ﺣکی الله
ﻋﻥ ﻤﻮﺳﻰ  ﻣﻥ
ﻘﻮﻟﻪ
ﻟﻠﺴﺎﻣﺮﻯ  ﻭ
ﺍﻧﻈﺮﻭﺍ الی
اﻟﻬک ﺎﻟّﺬﻯ
ﻈﻠﺖ ﻋﻠﻴﻪ ﻋﺎﮐﻔﺎ
ﻟﻨﺤﺮﻗﻨّﻪ
ثمّ
ﻠﻨﻨﺴﻔﻨّﻪ فی
اﻟﻴم ﻤﻨﺴﻔﺎ)
ﻓﺄﻣﺮﻩ الله
ﻓﺒﺮﺩﻩ
ﺑﺎﻟﻤﺒﺎﺭﺩ  ﻭ ﺃﺧﺬ
ﺳﺤﺎﻟﺘﻪ  ﻓﺬﺭﺃﻫﺎ
فی اﻟﺒﺤﺮ
ﺍﻟﻌﺬﺏ  ثمّ ﻘﺎل
ﻠﻬم اﺷﺮﺑﻮﺍ
ﻣﻨﻪ  ﻓﺸﺮﺑﻮﺍ
ﻓﮑلّ
ﻤﻦ ﮐﺎﻥ عبده  ﺍﺳﻮﺩ
ﺷﻔﺘﺎﻩ ﻭ
ﺁﻧﻔﻪ  ﻣﻤّﻥ
کان ﺃﺑﻴﺾ
ﺍﻟﻠّﻮﻥ  ﻭﻣﻥ
کاﻥ ﻤﻨﻬم
ﺃﺳﻮﺩّ
ﺍﻟﻠّﻮﻥ  ﺍﺑﻴﺾ
ﺷﻔﺘﺎﻩ ﻭ
ﺃﻧﻔﻪ  ﻓﻌﻨﺪ
ﺫﻟک ﺃﻧﻔﺬ
ﻓﻴﻬم ﺤﮑم الله
ثمِ
ﻘﺎل الله
ﺗﻌﺎلی
ﻠﻠﻤﻮﺟﻮﺩﻳﻥ
ﻤﻥ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل فی
عصر ﻣﺤﻤﺪ  ﻋلی
ﻠﺴﺎﻧﻪ  (ﻗﻞ) ﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻟﻬؤلاء
اﻟﻤﮑﺬّﺑﻴﻥ
ﺒﻚ  ﺑﻌﺪ
ﺳﻤﺎﻋﻬم
ﻤﺎﺍﺧﺬﻋلی
ﺃﻭﺍﺋلهم ﻤﻠﻚ  ﻭﻟﺄﺧﻴک
علی ّ ﻮ ﻟﺂﻟﮑم
اﻭ
ﻟﺸﻴﻌﺘﮑﻤﺎ  (ﺑﺌس ﻤﺎ
ﻳﺄﻣﺮﮐم ﺒﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﮑﻢ) ﺃﻥ
ﺘﮑﻔﺮﻭﺍ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﺗﺴﺘﺨﻔّﻮﺍ
ﺑﺤق علیّ ﻮ
ﺁﻟﻪ ﻭ ﺷﻴﻌﺘﻪ  (ﺍﻥ کنتم
ﻤؤﻤﻨﻴﻦ)ﮐﻤﺎ
ﺗﺰﻋﻤﻮﻥ
ﺒﻤﻮسی ﻮ
ﺍﻟﺘﻮﺭﺍة ﻭﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ اﺯ
ﺷﻤﺎ ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ.
ﻳﻌنی ﺒﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﻳﺪ  ﮐﻪ
ﻣﻴثاق ﺮﺍ ﺍﺯ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺷﻤﺎ
ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ. (
ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺤﺎﺿﺮﺍﻥ
ﻴﻬﻮﺩﻯ
کنارﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.ﻭ
ﻧﻴﺰﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻴﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺒﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻳﻥ
ﺘﻌﻬّﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ یهوذیان
کامل ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﻣﺮﻭﺯ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻈﻬﻮﺭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ  ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﮑﺎﺷﻔﺎﻥ
مجسّم اﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اولی اﻟﻌﺰﻡ  ﺗﻤﺎم
ﺸﺪنی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﺎ ( ﻃﻮﺭ) ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺑﺎلاﻯ ﺴﺮ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﻴﻢ (ﭼﻮﻥ
ﺒﮑﻤﺎل ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﻮسی
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﻃﻮﺭ
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮک ﻴﺎﺯ
ﺭﻭﺵ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪ.) ﻳﻌنی
کوﻩ ﺭﺍ ﻭﻗتی
که ﺍﺯ ﻗﺒﻮﻝ
ﭘﻴﻤﺎﻥ  ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺩﺭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
(ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰُ)ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺷﺪ  (ﭘﻨﺎﻩ
ﺩهی ﺴﻠﻮک
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺍﺯ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ  ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺘﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺣﻞ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﻫﻨﺪ)
ﻭﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺷﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺸﻤﺎ
ﺩﺍﺩﻳﻢ  ﺑﺎ
ﺗﻤﺎم ﻨﻴﺮﻭ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ.(
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﺪ
ﻭﻋﻤل کنید ) ﮐﻪ
ﺑﺼﻠﺎخ ﺸﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺸﻨﻮﻳﺪ  ﻳﻌنی
اﺎﻃﺎﻋﺖ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺁﻥ
ﮑﻨﻴﺪ. (ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻃﺮﻳﻘﺖ) ﻭ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻳﻢ.
ﻳﻌنی گوﺵ  ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺩل ﺴﺮﮐشی
کرﺩﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ  ﭘﻴﻤﺎﻥ
اﻃﺎﻋﺖ ﻭﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ  ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺪل
ﺴﻴﺮﺁﺏ
ﺍﺯﻋﺸق گوﺳﺎﻟﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ  ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺑﻨﻮﺷﻴﺪﻥ ﺁﻥ
ﺁﺏ ﮐﺮﺩﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺪﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ.(
ﺗثبیت ﺩﺭ ﺩل ﻮ
ﺭﻭ ﺍﻥ اﺯ ﻳﻚ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭ ﻳک ﺘﻤﺎﻳﻞ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﻭﻗتی ﻤﻮسی
ﺒﻨﺰﺩ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ  ﻭﺑﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﮔﺎﻭ ﭘﺮﺳتی
کرﺩ  ﻣﻮسی ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺖ ﭼﻪ ﮐسی
اﺯ ﺷﻤﺎ
ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻧﺪ؟
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻌﺮفی
ﻴکنند ﺗﺎ ﺣﮑم
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣق
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﻢ (ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳتی کردﻧﺪ)ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺣﮑم ﺨﺪﺍ
ﺗﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ  ﮐﻪ
ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﻳک اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﻔﺖ  ﻣﻥ
ﻨﭙﺮﺳﺘﻴﺪم
ﻮلی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﻳک ﺪﻳﮕﺮی
ﺭﺍ ﻣﻌﺮفی ﻮ
ﺭﺳﻮﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﺴﺎﻣﺮﻯ  ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻟﻪ ﺧﻮ
ﺩﺑﮑﻦ  ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥاﻭﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻯ  ﺍﮐﻨﻮﻥ
اﻧﺮﺍ می
ﺴﻮﺯﺍﻧﻢ  ﻭﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻢ  ﻭﺑﺪﺭﻳﺎ
ﻣﻴﺮﻳﺰﻳﻢ. (ﻳَﻢ)
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭﺑﺤﺮ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
اﺳﺖ.ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﻤﻮسی ﺒﺖ ﺭﺍ
ﺷﮑﺴﺖ ﻭﺧﻮﺭﺩ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺪﺭﻳﺎ
ﺭﻳﺨﺖ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟکی ﺭﻭﺍﻥ
ﻮ ﺁﺧﻮﻧﺪﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﻭﺩل
ﺒﺪﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
اﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮکی
ﻤﻴﺰﻧﺪ) ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎ
ﺳﻮﻫﺎﻥ ﺨﻮدﺩ
ﮐﻨﺪ(ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﺘﺪﺭﻳﺠﻰ  ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﻨﻔس ﺃﻣﺎﺭﻩ  ﻭﻳﺎﻋث
ﺒﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ  ﻭ
ﺑﺘﻤﺎم اﻣﻮﺭ
ﺟﻬﺎﻥ. ﮐﻪ ﺗﺮﻙ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﻮﮐﻠّﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.)
ﻭ ﺁﺷﻐﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺒُﺮﺍﺩﻩ ﺭﺍ
ﺑﺪﺭﻳﺎﻯ ﺒﺎ
ﺁﺏ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ  ﺍﺯ
ﺍﻳﻥﺁﺏ
ﺑﺨﻮﺭﻳﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺧﻮﺭﺩ  ﻟﺒﺎﻥ ﻮ
ﺑﻴﻨﻰ
ﺍﻭﺳﻴﺎﻩ ﺷﺪ  ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠا ﺳﻔﻴﺪ
ﻮﺳاه بو.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺳﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺖ
ﺑﻮﺩ  ﻟﺒﺎﻥ
ﻭﺑﻴنی
اﻭﺳﻔﻴﺪ ﺷﺪ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﮑم
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺟﺮ ﺍﮐﺮﺩ.(ﻃﺮﺩﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﺎﻓق ﻮ
ﻗﺸﺮﻯ  ﻭﺣتب
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎ  ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ  ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﮑﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺤﺎﺿﺮﺍﻥ اﺯ
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﺪﺭ ﻋﺼﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﮐﻪ ﺃﻯ
ﻤﺤﻤﺪ  ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﮕﻮ ﮐﻪ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﮑﻨﻴﺪ (ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ) ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
گرﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮ ﻭ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺕ ﻋﻠﻰ  ﺁل
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺸﻤﺎ  (ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺸﻌﺎع اﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺸﻴﻌﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﺘﻌﺼّﺐ ﻭلاﻳﺖ
ﻭلی
غیر ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
الهی ﺰﻣﺎﻥ) ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺸﻤﺎ  ﺑﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺑﺸﻤﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﻧﻮع
اﻳﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺁﻧﻬﺎ  ﮐﻪ ﻧﻴم
ﺒﻨﺪﺍﺳﺖ.
ﻣﻮسی ﺮﺍ ﻗﺒﻮ
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻭلی
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
اﻭﺭﺍ  ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﻭﻟﻮ
ﺑﺎﺳﺎمی ﺁﻥ
ﻘﻮم ﻮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻨﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ)
ﮐﻪ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﮐﻔﺮﺍﻥ کنید (ﺍﻧﮑﺎﺭ)
ﻭﺣق علیّ ﻮ ﺁل
اﻭ ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺎﻭ ﺭﺍ ﺳﺒﻚ ﮐﻨﻴﺪ.
(ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ)
ﺍﮔﺮ ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ  ﻭ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﻭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻫﺴﺘﻴﺪ  ﭼﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻴﺪ؟
ﺍﻣﺎم عسکری
ﺒﺎﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻘﺎﻝ  ﻭﺫﻟک
ﺃﻥّ ﻤﻮسی کاﻥ
ﻮﻋﺪ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﺃﻧّﻪ
ﻳﺄتیهم
ﺒﮑﺘﺎﺏ ﻣﻥ عنذ
الله  ﻳﺸﺘﻤل علی
ﺃﻭﺍﻣﺮﻩ ﻭ
ﻧﻮﺍﻫﻴﻪ  ﻭ
ﺣﺪﻭﺩﻩ ﻭ
ﻓﺮﺍﺋﻀﻪ  ﺑﻌﺪ ﺃﻥ
ﻴﻨﺠّﻴﻬم الله
ﻣﻥ ﻔﺮﻋﻮﻥ
ﻭﻗﻮﻣﻪ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﻧﺠّﺎﻫم ﻮﺻﺎﺭﻭﺍ
ﺑﻘرَبّ
ﺍﻟﺸﺎﻡ  ﺟاءهم
ﺒﺎﻟﮑﺘﺎﺏ ﻣﻥ
عند الله ﮐﻤﺎ
ﻭﻋﺪﻫﻢ  ﻭ ﮐﺎﻥ
ﻔﻴﻪ  ﺍﻧّﻯ
ﻠﺎ ﺃﺗﻘﺒل
عملا  ﻣﻤّﻥ
ﻠﺎ ﻳﻌﻈم
ﻤﺤﻤّﺪﺍ ﻭ
ﻋﻠﻴّﺎ ﻭ
ﺁﻟﻄﻴّﺒﻴﻦ  ﻭﻟم
ﻴﮑﺮم
ﺃﺻﺤﺎﺑﻬﻤﺎ ﻭ
ﻣﺤﺒّﻴﻬﻤﺎ  ﺣق
ﺘﮑﺮﻳﻤﻬﻢ  ﻳﺎ
ﻋﺒﻴﺪ الله  ﺃلا ﻓﺎﺷﻬﺪﻭﺍ
ﺃﻥ
ﻤﺤﻤّﺪﺍ ﺧﻴﺮ  ﺧﻠﻴﻘتی
ﻮ ﺃﻓﻀل
ﺒﺮﻳّﺘﻰ  ﻭﺃﻥ
علیّا ّﺃﺧﻮﻩ
ﻭ ﻭﺻﻴّﻪ  ﻭﻭﺍﺭث
ﻋﻠﻤﻪ ﻭ
ﺧﻠﻴﻔﺘﻪ فی
اﻣّﺘﻪ  ﻭﺧﻴﺮ
ﻣﻥ ﻴﺨﻠﻔﻪ
ﺑﻌﺪﻩ  ﻭ ﺃﻥ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﺃﻓﻀل
ﺁﻝ
ﺍﻟﻨﺒّﻴﻴﻦ  ﻭﺃﺻﺤﺎﺏ
ﻣﺤﻤﺪ ﺃﻓﻀل
ﺼﺤﺎبة
ﺍﻟﻤﺮﺳﻠﻴﻦ  ﻭ ﺍمّة
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻴﺮ ﺍلاﻣﻢ
ﺃﺟﻤﻌﻴﻦ  ﻓﻘﺎل
ﺒﻨﻮ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  لا ﻧﻘﺒل
هذﺍ ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ  ﻫﺬﺍﻋﻈﻴم
ﻴثقل علینا  ﺑﻞ
ﻧﻘﺒل ﻤﻥ هذﻩ
ﺍﻟﺸﺮﺍئع ﻤﺎ
ﻳﺨﻒ ﻋﻠﻴﻨﺎ  ﻭ ﺍﺫﺍ
ﻗﺒﻠﻨﺎﻫﺎ  ﻗﻠﻨﺎ
ﺍﻥّ ﻨﺒﻴّﻨﺎ
ﺃﻓﻀﻞ ﻧﺒﻰ  ﻭ ﺁﻟﻪ
ﺃﻓﻀل ﺁﻝ ﻭ
ﺻﺤﺎﺑﺘﻪ
ﺃﻓﻀل ﺼﺤﺎبة   ﻭﻧﺤﻥ
اﻣّﺘﻪ ﺃﻓﻀل
ﻤﻥ امّة ﻣﺤﻤﺪ  ﻭ ﻟﺴﻨﺎ
ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﺑﺎﻟﻔﻀل
ﻠﻘﻮﻡ  لا
ﻧﺮﺍﻫم ﻮلا
ﻧﻌﺮﻓﻬﻢ  ﻓﺄﻣﺮ الله
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ  ﻓﻘﻄﻊ
ﺑﺠﻨﺎ
ﻤﻥﺃﺟﻨﺤﺘﻪ ﻣﻥﺠﺒل
ﻤﻥ ﺠﺒﺎل ﻔﻠﺴﻄﻴﻦ
ﻋلیﻘﺪﺭ
ﻣﻌﺴﮑﺮ ﻣﻮﺳﻰ  ﻭ ﮐﺎﻥ
ﻄﻮﻟﻪ ﻓﻰ
ﻋﺮﺿﻪ ﻓﺮﺳﺨﺎ
ف ی ﻔﺮﺳﺦ  ثمّ ﺠاء
ﺒﻪ  ﻓﻮﻗﻔﻪ
ﻋلی ﺮؤﻮﺳﻬﻢ  ﻭ ﻗﺎﻝ  ﺍﻣّﺎ
ﺃﻥ ﺘﻘﺒﻠﻮﺍ
ﻣﺎ ﺃﺗﺎﮐم ﺒﻪ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻭ ﺍﻣّﺎ
ﻭﺿﻌﺖﻋﻠﻴﮑم
اﻟﺠﺒﻞ  ﻓﺤﻄ
ﺤتی ﺘﺤﺘﻪ  ﻓﻠﺤﻘﻬم
ﻤﻥ اﻟﺠﺰع ﻮ
ﺍﻟﻬﻠﻊ  ﻣﺎ
ﻳﻠﺤقﺃﻣثاﻟﻬﻢ
ﻣﻤّﻥ
ﻘﻮﺑل ﺒﻬﺬﻩ
ﺍﻟﻤﻘﺎﺑلة  ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﻳﺎﻣﻮﺳﻰ  ﮐﻴﻒ ﻧﺼﻨﻊ؟
ﻗﺎل ﻤﻮﺳﻰ  ﺍﺳﺠﺪﻭﺍ
ﻟﻠﻪﻋلی
ﺠﺒﺎﻫﮑﻢ  ثمّ
عقرﻭﺍ ﺧﺪﻭﺩ
ﮐﻤﺎ ﻟﻴﻤنی
ﺸﻤﺎل ﻴﺴﺮﻯ
ﻔﻰ ﺍﻟﺘﺮﺍﺏ  ﻭ
ﻗﻮﻟﻮﺍ ﻳﺎ
ﺭﺑّﻨﺎ  ﺳﻤﻌﻨﺎ
ﻭﺃﻃﻌﻨﺎ  ﻭﻗﺒﻠﻨﺎ
ﻭﺍﻋﺘﺮﻓﻨﺎ  ﻭﺳﻠّﻤﻨﺎ
ﻭ ﺭﺿﻴﻨﺎ  ﻗﺎل
ﻔﻔﻌﻠﻮﺍ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻘﺎل
ﻠﻬم ﻤﻮﺳﻰ  ﻗﻮلا ﻭ
ﻓﻌﻠﺎ ﻏﻴﺮ ﺃﻥ
کثیرﺍ ﻣﻨﻬﻢ
ﺧﺎﻟﻒ ﻗﻠﺒﻪ
ﻇﺎﻫﺮ ﺃﻓﻌﺎﻟﻪ
ﻭﻗﺎل
ﺒﻘﻠﺒﻪ
ﺳﻤﻌﻨﺎ
ﻭﻋﺼﻴﻨﺎ  ﻣﺨﺎﻟﻔﺎ
ﻟﻤﺎ ﻗﺎل
ﺒﻠﺴﺎﻧﻪ  ﻭﻋﻔّﺮﻭاﺍﺧﺪﻭﺩ
ﻫم اﺎﻟﻴﻤﻨﻰ  ﻭﻟﻴس
ﻗﺼﺪﻫم
اﻟﺘﺬﻟّل ﻠﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﻭﺍﻟﻨﺪم
علیما ﮐﺎﻥ
ﻤﻨﻬم ﻤﻥ
اﻟﺨﻠﺎﻑ  ﻭ
ﻟﮑﻨّﻬم
ﻔﻌﻠﻮﺍ ﺫﻟک
ﻴﻨﻈﺮﻭﻥ  ﻫلﻴقع
علیهم اﻟﺠﺒل
ﺃﻣﻠﺎ  یمّ
عقرﺮ ﻭ
ﺍﺧﺪﻭﺩﻫم
اﻟﻴﺴﺮﻯ  ﻳﻨﻈﺮﻭﻥ
کذﻟﻚ  ﻭﻟم
ﻴﻔﻌﻠﻮ
ﺍﺫﻟﮑﻤﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺍ ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮسی
ﺒﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل ﻘﻮل
و ﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ  ﮐﻪﺑ
برﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.
(ﮐﺘﺎﺏ ﺗﻮﺭﺍﺕ  ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻮﺳﻰ  ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﺠﻤﻮعة
ﺍﺣﮑﺎم ﻮ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻣﻮﺳﻰ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
اﻭﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻧﻮﺍﻫﻰ ﺍﻭ
ﻭﻧﻴﺰ ﺣﺪﻭﺩ ﻭ
ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﻮﻗﻮﻣﺶ ﺑﺪﻫﺪ (
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻘﻮم
ﻔﺮﻋﻮﻥ  ﮐﻪ ﺍﻭم
کننذﮔﺎﻥ
ﺒﺮﻭﺵ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
لذتذی الهی
اﺎﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ) ﻭلی
ﻮﻗتی ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ  ﻭﻧﺰﺩ
ﻳک ﺸﺎم
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻭﻋﺪﻩ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ. (
ﻭﻋﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴﻬﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﻮﺳﻰ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﺭﺷﻠﻴم
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﻭﻋﺪﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
اﻭ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ کتاب
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ ﻣﻥ
هیچ عملی ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻡ (ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺮﺍ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺗﻌﻈﻴم
ﺒﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋلیﻮ
ﺁل ﻄﻴّﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ.(
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻮسی ﻮ
ﺑﻌﺪﺍ ﻣﺤﻤﺪ  ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ توسل
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ که دﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻴﻬﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﻮسیﺒﻮﺩﻩ ﻭﺗﺎ
ﺍﻳﻨک ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ  ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ هستند.
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻨﻘﺶ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ ﺍ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳل ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﮔﺬﺭﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﺸﻴّﺖ ﮐﻨﺪ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﻌﻈﻴم ﻤﺤﻤﺪ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺘﺎﻳﺶ
ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ  ﻭﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖالهی
ﺪﺭ ﺗﻮﺳل اﻭ
ﺳﺖ) ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﮐﺮﺍم
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﻭ
ﺩﻭﺳﺘﺎﺩﺍﺭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﻮبی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.(
ﺍﮐﺮﺍ ﺒﺨﺸﺶ
ﻣﺎﻝ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺧﻤس ﻭ
ﺯﮐﺎﺕﺟمع
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺯﺍﻳﺪ ﺍﻟﻮﺻﻒ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺑﺎﺍﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ.
ﺁﻧﻬم هرﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﭘس ﺃﻯ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﺪﺍ (ﺧﻄﺎﺏ
موسی
ﺒﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻮﻟﻴﻌﺒﻴﺪ
ﻳﺎﻋﺒﺎﺩ ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هستند
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰ  ﻫﻤﻴﻥ
ﺨﻄﺎﺏ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ عصر ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺍﺭند ) ﮐﻪ
ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻭﮔﻮﺍهی
ﺒﺪﻫﻴﺪ  ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ  ﻭ ﺃﻓﻀل
اﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﺳﺖ. (
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﻮﺳّﻞ  ﻭﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻮﺳﺎﺋﻄ توسل الهی
ﺪﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋلی
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ. ﮔﻮﺍهی
ﺒﺰﺑﺎﻥ  ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ(ﺧﺒﺮ) ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺃﻓﻀﻞ)
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺪﺭ
ﻣﻘﺎم الهی
ﻤﺤﻤﺪ  ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻓﻀﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ)
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪﻋلیّ ﺒﺮﺍﺩﺭ
ﻭ ﻭﺻیّ ﻮ
ﻭﺍﺭث ﻠم اﻭ  ﻭﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺍﻣّﺘﺶ  ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺨﻠق
ﺒﻌﺪ ﺍﺯﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.(ﻋلیّ
ﺼﺎﺣﺐ ﻭلاﻳﺖ  ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
الهی ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ  ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ  ﻭﻋﻀﻮ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻣﺤﻤﺪ ﻳﻌنی
ﻤﻌﺎﺩل ﻮ( ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎنی ) ﺍﻭ
ﺩﺭﺗ ﻮسیله
عباﺩﻯ اﺳﺖ. (ﻭﺻﻰ)
ﮐسی ﻤﻮﺭﺩ
ﻭﺻﻴّﺖ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﺒﺮﺍﻯ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺎﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﺪﺭﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ  ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ  ﻳﺎﻳک
ﻜﺎﻣﻞ الهی
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ  ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺪﺭ
ﺣﺎل ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.( ﻭﺍﺭث
ﻋﻠﻢ) ﻣﺤﻤﺪ  ﻳﻌنی
ﺪﺍﺭﻧﺪﻩ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
هفتگانه
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨلق پیامبر
گونه ﺪﺍﺭﺩ. (ﺍﻣّﺖ
ﻣﺤﻤﺪ) ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ
ﺴﺎﻟک اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیرساﻟﻚ.
ﻳﺎﻋلیّ
ﺨﻠﻴﻔﻪ ﺳﻴﺎسی
ﻮﻧﻈﺎمی آﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺎﺹ ﻭلاﻳﺖ
ﺳﻠﻮک اﻭﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻪ ﻫﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺎﻃل ﻔﻘﻬﺎی
ﻓﺎﺳﺪ ﺷﻴﻌﻪ
ﻳﺎ ﺳﻨّﻰ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ سلوک
الهی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ  ﻭﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻣﺄﻣﻮﺭﻳت
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
الهی ادیگران ﻨﺪﺍﺭﺩ)
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﺃﻓﻀﻞ ﺍﺯ همه
ﻧﺒﻴﺎ ﺑﺎﺷﺪ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
هراﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣﻞ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻗﺒل
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﻣﺤﻤﺪ
ﺃﻓﻀﻞ ﺍﺯ
ﺻﺤﺎﺑﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺳﻮلاﻥ
خدا هستند.( ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ هم
ﻨﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻤﺼﺎﺣﺐ  ﺑﻠﮑﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﻠﻮک ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺒﺮﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣّﺖ
ﻣﺤﻤﺪ  ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺘﻤﺎم
اﻣّﺘﻬﺎﻯ
ﺠﻬﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪ  ﺑﺮﺩﻳﮕﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
گدﺷﺘﻪ  ﮐﻪ همه ﺑﺤق
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.(ﺃﺟﻤﻌﻴﻦ)
ﻫﻤگی ﺒﺎﺯ  ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺟم
ﺸﺪﻥ ﻮ ﺟمع
گرﺩﻳﺪﻥ)ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
گفتند ﺁﻯ
ﻤﻮﺳﻰ  ﻣﺎ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍ ﻧمی
ﭙﺬﻳﺮﻳﻢ (ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ اﻣﺮﻭﺯ  ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻮﺳﻰ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺴﻨﮕﻴﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ (ﺗﻌﺼّﺐ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ سلوک الهی  ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎلاﺗﺮ
ﺳﻠﻮک
ﺴﺨﺖ ﺗﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ  ﻭ ﺍﺯ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻫﻤگیﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
آﻣﺎﺩﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺣتی
اﮔﺮﻣﺪعی
ﻤﺴﻠﻤﺎنی ﻮ
ﺗﺸیّع ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﻧﻮﻉ)
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ (ﻓﺼﻮل
ﻨﻮﻋﻰ)
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻓﺼﻮل
ﻨﻬﺎئی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ  ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﻠﻮکی ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺮﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ  ﻭﺳﻄح
ﺸﻬﻮﺩﻯ که
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻠﺎﺵ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩ  ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﺁﻥ ﺪﺭ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ  ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﺸق
ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ ﻭ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ  ﻭﺻﺒﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ  ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻓﻮق اﻟﻌﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻘلی
ﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﻓﺼل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎلاﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻣﺎ
ﺍﻳﻥﺸﺮﻳﻌﺘﻬﺎ
ﺭﺍﻗﺒﻮ ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﻣﺎ
ﺳﺒﻜﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻴﻢ  ﻭﻣﻴﮕﻮﺋﻴم
که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺎ ﺃﻓﻀل اﺳﺖ  ﻭﺁلا
ﺃﻓﻀل ﻮ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺃﺻﺤﺎﺑﺶ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﺳﻮﻯ) ﺃﻓﻀل
ﺘﺮ
ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ هستند.
ﻭﻣﺎ ﺍﻣّﺖ
ﻣﻮﺳﻰ  ﺃﻓﻀﻞ
ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻴﻢ  ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﻤﺮﺍﻗب کنیم
که ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﻭﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ (ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ
ﻣﺤﻤﺪ  ﻗﻮم عرﺏ
ﻳﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﺻﻠل
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﻘﺎم ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻘﺎمی ﺎلاﺗﺮﻯ
هستند.ﻭﻋﻘل
ﻮﻣﻮﻗﻌﻴﺖ سلوک
الهی ﺒﺎلاﺗﺮﻯ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻮع
فوق ﺒﺸﺮﻯ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع
بشرﻯ اﺳﺖ
ﻭﻟﺰﻭمی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﭽﺸم
ﺒﺒﻴﻨﻴﻢ  ﮐﻪ
ﺗﺼﺪﻳق کنیم .
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﺧﻴلی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎم
ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ کال
ﻤﻴﺸﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ  ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪم ﺒﻴک
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤگی
ﺁﻧﻬﺎ  ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ. ﻭ(ﻗﻮﻡ)
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
اﻭﻡ ﻧﻤﻮﺩﻥ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑسلوک الهی
ﻨﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ(ﺍﻣّﺖ) ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ هستند.
ﮔﺮﭼﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻗﻮم ﻨﻴﺰ
ﺑﻤﻌنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﻭم
کنندﻩ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺃﻣﺮ ﮐﺮﺩ  ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻳک ﺒﺎل ﺨﻮﺩ  ﮐﻮهی اﺯ
ﮐﻮﻫﻬﺎﻯ
ﻔﻠﺴفی
ﺒﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺍﺭﺩﻭﮔﺎﻩ
ﻣﻮسی ﻘطع کند .
ﮐﻪ ﻳک ﻔﺮﺳخ
ﺪﺭ ﻳک ﻔﺮسنگ
ﺒﻮﺩ (ﺍﺭﺩﻭﮔﺎﻩ
ﻣﻮﺳﻰ ﻗﺒل اﺯ
ﺩﺧﻮل
ﺒﺎﻭﺭﺷﻠﻴﻢ  ﺩﺭ
ﺗﻴﻪﻭ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﺴﻴﻨﺎ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮعَزّﻟﺖﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻗﻮﺍم
غول هیکل
ﻤﻘﻴم
اﻭﺭﺷﻠﻴﻢ  ﻣﺎنع اﺯ
ﺩﺧﻮل
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻮسیﻤﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺼﺮ
ﺁﻣﺪﻧﺪ. ﻭﺁﻥ
غوﻟﻬﺎ
ﻭﺩﻳﻮﻫﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
ابراهیمی
ﻘﺪﻳم ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭلی
ﻤﻨﺤﺮﻑ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴمی
ﺨﻮﺩ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻣﻮسیﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﺯﻩ  ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻭﺍﺻﻠﺎح
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻨﺤﺮﻑ و قشری ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﺃﺻل
ﺴﻠﻮکی
اﺑﺮﺍﻫﻴمی
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺂﻣﻮﺧﺖ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ
کوﻩ ﺭﺍ ﺑﺎلاﻯ
ﺴﺮﻫﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ.
ﻭﮔﻔﺖ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻮسیگت
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﺪ  ﻭالّا
ﺍﻳﻥ کوﻩ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﺷﻤﺎ
ﻓﺮﻭﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻡ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺯﻳﺮ ﺁﻥ  ﺧﻮﺭﺩ
ﻭﻣﻨﺤﻄ پست
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ (ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعیﭙس
ﺍﺯﻣﺮگ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ) ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺴﺨﺖ
ﺗﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺒﺮ
ﺳﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑیاﻳﺪ (ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﺪﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی
گذﺷﺘﮕﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟﻚ)
ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ ﺃﻯ
ﻤﻮﺳﻰ  ﺗﻮ ﺑﮕﻮ
ﭼﻪ ﮐﻨﻴﻢ؟ (ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺘﺴﻠﻴم
ﺸﺪﻧﺪ) ﻭﻣﻮسی
گفت ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺠﺪﻩ ﮐﻨﻴﺪ.(
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺣتی
گوﻧﻪﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﭼﭗ ﻭ ﺭﺍﺳﺖ  ﺑﺮﺧﺎک
ﺒﻤﺎﻟﻴﺪ  ﻭﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ  ﺷﻨﻴﺪﻳم
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴم
ﻮﻗﺒﻮل کرﺩﻳﻢ.(
ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ)
ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺩﺍﺭﻳﻢ(
ﺗﺼﺪﻳق
ﻮﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﮐﻪ
ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻮسی ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ  ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣا الهی ﻮ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم هستیم  ﻭ ﺭﺍﺿی
نی ز ﻤﻴﺒﺎﺷﻴﻢ
(ﺳﺎﻟک
ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺒولایت
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﻮسی عمل
کرﺩﻧﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎم ﻮﭼﻪ
ﺩﺭﻋﻤﻞ. ﻭلی
ﺨﻴلی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻗﻠﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻓﻌﺎل ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ (ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻗﺸﺮﻯ گری
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ)ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ  ﺷﻨﻴﺪﻳم
ﻮ ﺳﺮﮐشی
کرﺩﻳﻢ (ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ
ﺘﻌﻬﺪ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ) ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻙ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪ  ﻭلیﻨﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﻣﺬﻟّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻭﻧﺪﺍﻣﺖ
ﺍﺯ ﺧﻠﺎﻑ
ﮐﺎﺭﻯهای
ﮔﺬﺷﺘﻪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﭼﻨﻴﻥ کرﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﻮﻩ
ﺑﺮﺳﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮﻭﺩ ﺁﻳﺪ.(ﺟﺒل
ﻴﺎﮐﻮﻩ ﻃﻮﺭ  ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺒﻠﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎم ﺮﻭﺣی
ﺁﻧﺎﻥ ﺎﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻳﺪ  ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮع ﻤﺴخ
ﺁﻣﻴﺰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ)
ﻭ ﮔﻮﻧﻪ ﭼﭗ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺧﺎک
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩﻧﺪ
ﻭﻧﻈﺎﺭﻩ
ﮐﻨﻨﺪ (ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﺎﺩﻯ ﺒﻮﺩﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ (ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﻬم
اﺳﺖ ﺳﭙس
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺒﻤﻮسی
گفت : ﻔﻘﺎل
ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻠﻤﻮﺳﻰ  ﺃﻣﺎ
ﺍﻥّ ﺃﮐثرهم
ﻠﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
عاﺻﻮﻥ  ﻭﻟﮑﻥ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﺃﻣﺮنی
ﺃﻥ اﺯﻳل عنهم
هذا ﺍﻟﺠﺒﻞ ﻋﻨﺪ
ﻇﺎﻫﺮﺍﻋﺘﺮﺍفهم
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ  ﻓﺎﻥّ الله
ﺍﻧّﻤﺎ
ﻳﻄﺎﻟﺒﻬم فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻈﻮﺍﻫﺮﻫﻢ  ﻟﺤﻘﻥ
ﺪﻣﺎﺋﻬم ﻮ
ﺍﺑﻘاء
اﻟﺬﻣّمةَ
ﻟﻬﻢ  ﻭ
ﺍﻧّﻤﺎ ﺃﻣﺮﻫم
الی الله فی
اﻟﺂﺧﺮة
ﻳﻌﺬﺑﻬم علی
عقوﺩﻫم
ﻮﺿﻤﺎﺋﺮﻫﻢ  ﻓﻨﻈﺮ
ﺍﻟﻘﻮم اﻟﻰ
ﺍﻟﺠﺒﻞ  ﻭﻗﺪ
ﺻﺎﺭ ﻗﻄﻌﺘﻴﻦ  ﻗطعة
ﻣﻨﻪ ﺻﺎﺭﺕ
ﻟؤﻠؤة ﺑﻴﻀاء  ﻓﺠﻌﻠﺖ
ﺗﺼﻌﺪ ﻭ ﺗﺮﻗﻰ  حتّی
ﺨﺮﻗﺖ
ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ  ﻭﻫم
ﻴﻨﻈﺮﻭﻥ
اﻟﻴﻬﺎ  الیﺃﻥ
ﺼﺎﺭﺕ الی ﺤﻴث لا
ﻳﻠﺤﻘﻬﺎ
ﺃﺑﺼﺎﺭﻫﻢ  ﻭﻗطعة
ﺻﺎﺭﺕ ﻧﺎﺭﺍ  ﻭ ﻭﻗﻌﺖ
ﻋلی اﻟﺄﺭﺽ
ﺑﺤﻀﺮﺗﻬﻢ  ﻓﺨﺮﻗﺘﻬﺎ
ﻭ ﺩﺧﻠﺘﻬﺎ  ﻭ ﻏﺎﺑﺖ
ﻋﻥ عیونهم  ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﻣﺎﻫﺬﺍﻥ
اﻟﻤﻔﺘﻘﺮﺍﻥ
ﻤﻥ اﻟﺠﺒﻞ؟
ﻓﺮﻗ ﺼﻌﺪ
ﻟؤﻠؤة  ﻭ
ﻓﺮﻗﺎن ﺤﻄ
ّﻨﺎﺭﺍ؟ ﻗﺎل
ﻠﻬم ﻤﻮﺳﻰ  ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﻘﻄﻌﻪ ﺍﻟتی
ﺼﻌﺪﺕ فی
اﻟﻬﻮاء  ﻓﺎﻧّﻬﺎ
ﻭﺻﻠﺖ الی
اﻟﺴﻤاء  ﻓﺨﺮﻗﺘﻬﺎ
الی ﺃﻥ ﻠﺤﻘﺖ
ﺑﺎﻟﺠنّة  ﻓﺄﺿﻌﻔﺖ
ﺃﺿﻌﺎﻓﺎ
ﮐثییرة  لا ﻳﻌﻠم
عدد ﻫﺎ الّا الله
ﻭ ﺃﻣﺮ الله
ﺃﻥ ﻴﺒنیﻤﻨﻬﺎ
ﻟﻠﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﺒﻤﺎ فی هذﺍ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ  ﻗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺩﻭﺭ ﻭ ﻣﻨﺎﺯل
ﻮﻣﺴﺎﮐﻦ  ﻣﺸﺘﻤلة
علی ﺃﻧﻮﺍع
اﻟﻨﻌمة ﺍﻟتی
ﻮﻋﺪﻫﺎ ﺍﻟﻤﺘّﻘﻴﻥ
ﻤﻥ عباده  ﻣﻥ
ﺎﻟﺄﺷﺠﺎﺭ ﻭ ﺍﻟﺒﺴﺎﺗﻴﻥ
ﻮ ﺍﻟثماﺭ ﻭ
ﺍﻟﺤﻮﺭ
ﺍﻟﺤﺴﺎﻥ ﻮ
ﺍﻟﻤﺨﻠّﺪﻳﻥ
ﻤﻥ اﻟﻮﻟﺪﺍﻥ  ﮐﺎﻟﻠّﺂﻟی
اﻟﻤﻨثوﺭة  ﻭﺳﺎﺋﺮ
ﻧﻌﻴم اﻟﺠﻨّﻪ
ﻭ ﺧﻴﺮﺍﺗﻬﺎ  ﻭ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﻘطعة ﺍﻟتی
اﻧﺤﻄّﺖ الی
اﻟﺄﺭﺽ  ﻓﺨﺮﻗﺘﻬﺎ
ثمّ اﻟّتی
ﺘﻠﻴﻬﺎ  الی ﺃﻥ
ﻟﺤﻘﺖ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ  ﻓﺄﺿﻌﻔﺖ
ﺃﺿﻌﺎﻓﺎ
ﮐثییرة ﻭ ﺃﻣﺮالله
ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﺃﻥﻴﺒنی
ﻤﻨﻬﺎ ﻟﻠﮑﺎﻓﺮﻳﻦ
ﺑﻤﺎ فی
هذﺍ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ  ﻗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺩﻭﺭ ﻭ ﻣﺴﺎﮐﻥ
ﻮ ﻣﻨﺎﺯﻝ  ﻣﺸﺘﻤﻠﻪﻋلی
اﻧﻮﺍﻉ
ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ  ﺍﻟتی
ﻮﻋﺪﻫﺎ
ﺍﻟﮑﺎﻓﺮﻳﻥ
ﻤﻥ عباﺩﻩ  ﻣﻥﺒﺤﺎﺭ
ﻧﻴﺮﺍﻧﻬﺎ
ﻭﺣﻴﺎﺽ
ﻏﺴﻠﻴﻨﻬﺎ ﻭ ﻏﺴّﺎﻗﻬﺎ
ﻭﺃﻭﺩیة
ﻗﻴﺤﻬﺎ ﻭ
ﺩﻣﺎﺋﻬﺎ  ﻭﺻﺪﻳﺪﻫﺎ
ﻭﺯﺑﺎﻧﻴّﺘﻬﺎ
ﺑﻤﺮﺯﺑﺎﺗﻬﺎ  ﻭﺃﺷﺠﺎﺭ
ﺯﻗّﻮﻣﻬﺎ
ﻭﺿﺮﻳﻌﻬﺎ  ﻭﺣﻴّﺎﺗﻬﺎ
ﻭﻋﻘﺎﺭﺑﻬﺎ ﻭ
ﺃﻓﺎﻋﻴﻬﺎ  ﻭﻗﻴﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺃﻏﻠﺎﻟﻬﺎ ﻭ
ﺳﻠﺎﺳﻠﻬﺎ  ﻭﺃﻧﮑﺎلا
ﻭﺳﺎﺋﺮ
ﺃﻧﻮﺍع
اﻟﺒﻠﺎﻳﺎ ﻭ
ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ
ﺍﻟﻤﻌﺪ ﻓﻴﻬﺎ
یمّ ﻘﺎﻝ
ﻣﺤﻤّﺪ ﺭﺳﻮل الله
ﻟﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﺃﻓﻠﺎ
ﺗﺨﺎﻓﻮﻥ عقاﺏ
ﺭﺑّﮑم فی
ﺠﺤﺪﮐم ﻠﻬﺬﻩ
ﺍﻟﻔﻀﺎﺋﻞ  ﺍﻟتی
اﺧﺘﺺ ﺑﻬﺎ
ﻣﺤﻤﺪﺍ  ﻭﻋﻠﻴّﺎ
ﻭﺁﻟﻬﻤﺎ
ﺍﻟﻄﻴّﺒﻴﻥ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺃﮐثرﺍ
ﺳﺮکس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻦ (ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ)
ﺃﻣﺮ ﮐﺮﺩﻩ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
کوﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﮐﻨﻢ ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ
اﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﺁﻧﻬﺎ. (
ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻗﺸﺮﻯ  ﻭﻋﺪم
ﺘﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی .ﻭﺑﺮ
ﻃﺮﻑ ﮐﺮﺩﻥ
کوﻩ  ﺭفع
ﺘﻬﺪﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ  ﺗﺎ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮔﺸﺎﻥ.
ﺗﺎﺟﻬﻨم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﻏﺘﺮ  ﻭﮔﻮﺭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮔﻮﺩﺗﺮ ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﻣﺴخ اﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ  ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮ
ﺍﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺸﺮک ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭالّا
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﻴﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺪﺍئی ﻮﮐم
عقل  ﮔﺮﭼﻪﮐﺎﺭﻫﺎﻯﺠﺎﻫﻠﺎﻥﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭلی
ﻤﺸﺮک ﺪﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ  ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺠﺎﻫﻞ  ﻭﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
هر ﻔقیه
ﺴﻔﻴهی رﺍ
ﺩﻧﺒﺎ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺷﺮﻳک  ﺨﺪﺍ
ﻭﻭلاﻳﺖ
ﺑﺤق ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺸﺮک هستند.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻫﺮﻣﻘﺪﺍﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ  ﻭ ﺍﮔﺮ سلوک
الهی ﮑﻨﻨﺪ  ﻭلیﺸﺮک
ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ  ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳتی
ﻮﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻤﺪعی
ﺨﺪﺍﺋﻰ  ﻳﺎ
ﻓﺮﻋﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﺩل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ (ﺯﺑﺎﻧﻰ)
ﺧﻮﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺣﻔﻈ ﻤﻴﮑﻨﺪ. (ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻮﺭﻯ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﻳنی ﻴﻬﻮﺩ
ﻳﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺰﺑﺎنی ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﮑﺸﻨﺪ)
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ (ﺫﻣّﻪ) (ﻳﺎ
ﺑﺪﻫﻰ)
ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ الهی
ﻮ ﮔﻨﺎﻩ)
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎقی ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺃﻣﺮ
ﺭﺳﻴﺪﮔی
ﺒﺂﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﺕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻋﺬﺍﺏ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﻘﻴﺪتشان (ﺩﺭ
ﺗﻌﻬّﺪﺍﺕ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﮑﺎﺭﻯ)  ﻭﺿﻤﻴﺮ
ﻭ ﺩﺭﻭﻥ ﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ(
ﺁﺧﺮﺕ  ﭘس اﺯ
ﻣﺮگ وﭘس ﺍﺯ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
کاﺭﻣﺎئی
ﺪﺭﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺴﺨﺖ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﻗﻮم ﺒﭽﺸم
ﺪﻳﺪﻧﺪ  ﮐﻪ ﮐﻮﻩ
ﺑﺎلاﻯ ﺴﺮ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺩﻭﭘﺎﺭﻩ
ﺷﺪ.ﻳکی
ﻤﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﺳﻔﻴﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺒﺎلا ﺭﻓﺖ.
ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﺎﻇﺮﺁﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ  ﺗﺎﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺩﻧﺒﺎل
کند.ﻭﻗﻄﻌﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﺗﺶ ﺷﺪ  ﮐﻪ ﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ اﻓﺘﺎﺩ  ﻭﺯﻣﻴﻥ
ﺮﺍﺳﻮﺭﺍخ کرﺩ.
ﺗﺎ ﺍﺯ ﭼﺸم
غایب ﺷﺪ (ﺍﻣﺎم
ﺪﺭ ﻳک ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮ
ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ  ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﮐﻮﻩ ﺩﺭ
ﺣﺎل ﺴﻘﻮﻁ  ﻭسپس
ﺭفع ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺴﻤتی اﺯﺍﻳﻥ
ﺠﺒﻞ ﻭﮐﻮﻩ  ﻳﺎ
ﻗﺒﻠﻪ ﺩﺭ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ولایت  ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
اﺳﺮاء
ﻮﻣﻌﺮﺍج
ﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭ ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﺑﺮخی
ﺪﻳﮕﺮﺑﻘﻬقرﺍﻯ
ﻮﺣﻘﺎﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺮﻓﺘﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺼﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺎ ﻣﺮﮒ  ﺑﮑلّی
ﺒﻔﺮﺍﻣﻮشی ﻮ
ﺯﺑﺎﻟﻪ
ﺩﺍنیﺘﺎﺭﻳخ
ﺮﻓﺘﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻥ ﭽﻪ ﺗﻘسی
ﻤﻴﺒﻮﺩ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻮﻩ ﺷﺪ؟ﮐﻪ
ﻓﺮﻗﻪﺍﻯ
ﺒﺂﺳﻤﺎﻥ ﻮﻳﺎ
ﺑﺰﻣﻴﻥ
ﻮﻣﻨﺤﻄ گرﺩﻳﺪ
(ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻓﻰ
ﻫﺎﻯ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﺎ  ﺑﺎﺯ
ﻓﺮق ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﻔﺮﻗﻪ
ﻳﺎ ﮔﺮﻭﻩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ (ﺗﻔﺮﻗﻪ
ﺳﻠﻮﻙ)ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
(ﺗﺠمع ﺮﻭﺍنی
ﻮﻓﮑﺮﻯ) ﺑﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺤﺎﻟﺖ (ﺻﻤﺪﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ)
ﻭﻧﺠﺎﺕ الهی
گرﺩﻳﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺮگ ﺁﻧﻬﺎ  ﺧﻴلی اﺯ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺶ ﻫﺰﺍﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺠﺴمیﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﻭﻣﻮسی ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺖ  ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥ ﻘﻄﻌﻪﺍﻯ
که ﺑﻬﻮﺍ ﺭﻓﺖ  ﻭﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪ ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺷﮑﺎﻑ ﺩﺍﺩ.(ﺷﮑﺎﻑ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺣﺎلتی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭالّا ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎ  ﺍﻣﺮﻯ
عذمی اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ) ﮐﻪ
ﻣﻠﺤﻖ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺷﺪه .ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ(
ﭼﻨﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮﻯ)
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.(
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ هر
ﺯﻣﺎﻥ  ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻘﺎم الهی
ﻮﻧﻮعی
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ الهی
ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﺎﻭﺕﻋقل
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ فرشته
گونه  ﺑﺎ
ﻋﻘل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﻣﺮﻭﺯ  ﺧﻴلی
ﺒﻴﺶ ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘلی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻋﻘل
ﻨﻮعد ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻳکی
ﺒﻔﻀﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ  ﻭﻳکی
ﺪﺭﺟﻨﮕﻞ
ﺭﻳﺸﻪ
ﻤﻴﺨﻮﺭﺩ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯﻣؤﻤﻨﺎﻥ  ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ (ﻳﺎ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﻧﺠﺎﺕ)ﮐﺎﺧﻬﺎ
ﻭﺑﺴﺎﮐﻥ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ  ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻨﺪﮔﺎن
ﻴﻮﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﮐﻮﻩ
ﻭﺟﺒﻞ  ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﺳﻠﻮک ﺸﺪﻩ  ﻭﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻮﺃﺻل ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻬﺸتی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﮐﺎﺧﻬﺎﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻗﺎﺑل
ﺘﺼﻮﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﻥ
ﺨﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻴﻤﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﺟﻨﮕل ﻘﺎﺑل
ﺘﺼﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺣتی
برﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
عاﺩﻯ  ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ ﻭ
ﺑﺪﻭﻳﺎﻥ  ﻗﺎﺑل
ﺘﺼﻮﺭ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ(ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ)
ﺍﻟﻬﻰ  ﺷﺎﻣل
ﺘﻤﺎم کراماﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮعی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻳک رﻭﺡ
ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ (ﻣﺘّﻘﻰ)
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺘﻘﻮﻯ  ﻭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ  ﻭﺗﺮس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ ﺑسلوک
الهی
ﻨﻴﺰﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺍلّا ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ
سلوک الهی  ﺗﺮس
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺪﻳﻨﻰ  ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻥ ﻮ ﻣﺬﻫبی
که ﺳﻠﻮکی
ﻨﺒﺎﺷﺪ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺣﺮﮐﺎت ﺮﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. (ﻋﺒﺎﺩ)
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﻣﻮﺑﺪﺍﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
هستند. ﮐﻪ (ﻋﺒﻴﺪ)
ﻭﻋﺒﺎﺩ  ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻌرّب ﻟﻔﻆ
ﺍﺑﺮﺍتی
ﺰﺭﺩﺷت ﻘﻮم
ﻘﺮﻳﺶ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﻮﺑﺪ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺁﺑﺎﺩﺍﻥ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ اﺯ
ﺩﺭﺧﺘﻬﺎ
ﻭﺑﺎﻏﻬﺎ  ﻭ
ﻣﻴﻮﻩﻫﺎ
ﻭﺣﻮﺭﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﺰﻳﺒﺎ  ﻭﭘﺴﺮﺍﻥ
ﺠﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﭼﻮﻥ
ﻤﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.(
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ  ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ  ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ هفت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺁﻧﻬﺎ  ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩﻯ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻤﺤﻴﻄﻬﺎﻯ
ﺒﻮﺳﺘﺎنی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﺗﻤﺎم
ﺪﺭﺧﺘﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ  ﺑﺎ
ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺪﺭﺧﺘﺎﻥ
اﺻﻠﺎح ﺸﺪﻩ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﻮﻩﻫﺎﻯ
ﺤﻘﻴﺮ ﻭ ﺑﺎ ﮐﺮم
ﻮﺁﻟﻮﺩﮔی ﻮ
ﺩﺭﺩ ﺷﮑم
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻓﺮق
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻠﻮﻯ
ﺟﻨﮕﻠﻰ  ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻳﺎﻓﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ  ﺑﺎﻫم
ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ
ﮐﻨﻴﺪ) ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯﺒﻬﺸﺖ
ﻭ ﺧﻴﺮﺍﺕ ﺁﻥ. (ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ  ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﭽﻨﺪﻳﻥ
اﻣﺘﻴﺎﺯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮ
ﺭﻭﺍنی ﺪﺍﺭﺩ)
ﺍﻣّﺎ
ﻗﻄﻌﻪﺍﻯ کﻪ
ﺑﺰﻣﻴﻥ ﻔﺮﻭ
ﺭﻓﺖ  ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻔﺮﻭ ﻣﻴﺮﻭﺩ. (ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ  ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭﮔﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﻛم گرﺩﻧﺪ)
ﮐﻪ ﺧﻴلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ (ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﮐثرﻳﺖ ﺟﺎﻫل
ﻮﮐم عقل ﻭ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮعی ﺨﻮﺩ
ﺯﻧﺪﮔی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﺑﺎﻥ گوﻳﺎ  ﻭﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻤﺸّﺨﺺ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﺃﺻﻠﻰ  ﺩﺭک
ﻮﺗﻮﺍﻥ اﻧﺠﺎم
سلوک الهی  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ کاﻓﺮﺍﻥ
ﺑﺎ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺍﻳﻥ کتاﺏ (ﭼﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻗﺮﺁﻥ ﻭﭼﻪ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
الهی ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﺎ
ﺑﺎﻭﺭ) ﮐﺎﺧﻬﺎ
ﻭﻣﺴﺎﮐﻦ  ﺷﺎﻣل
اﻧﻮﺍع عذﺍﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺍﻫم هست ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻮﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺴﻮﺭﺍﺧﻬﺎ ﻭ لاﻧﻪﻫﺎ
ﻭﺑﻴﻐﻮﻟﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﭼﻮﻥ گاﻭ
ﻭﮔﻮﺳﻔﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺻﻮﺭﺕﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻤﺴخ ﺸﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ  ﮐﻪ
ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺒﺮﺍﻯ اﺭﻭﺍح ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
کاﺭﻣﺎئی
ﻮﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ
ﺷﺎﻣل
ﺪﺭﻳﺎﻫﺎئی
اﺯﺁﺗﺶ  ﻭ
ﺣﻮﺿﭽﻪﻫﺎئی
اﺯ ﺁﺏ
ﮔﻨﺪﻳﺪﻩ.
ﻭﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ ﻭ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎئی
اﺯ ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎیع ﭽﺮﮐﻴﻥ
ﻮﺧﻮﻥ ﻮ
ﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ. ﮐﻪ
ﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ ﺁﻥ
ﺒﺎ
ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻮﺑﻨﺪ
ﻭ
ﺩﺭﺧﺘﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺯﻗّﻮم ﻮﺗﻠخ هستند
(ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﺁﺗﺸﻬﺎﻯ
ﺼﺤﺮﺍ ﻭ ﮔﺮﻣﺎ
ﻭ ﺣﺴﺮﺕ  ﻭ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻌﻔّﻥ که ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻤﻴﻨﻮﺷﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺷﮑﺎﺭ ﻭ
ﺩﺭﻧﺪﮔی
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ
.ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ خوﻥ
ﻮﺷﮑﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﺎﺭﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
اﻧﺴﺎنی ﺁﻧﻬﺎ  ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﺑﺪﺳﺖ
ﮔﻠﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺮﺍ ﺑﮑﺸﺘﺎﺭﮔﺎﻩ
ﻣﺘﻌﻔّﻥ
هدﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺟﺰ ﺗﻮﻟّﺪ
ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻭﺧﻮﺭﺩﻩ ﺷﺪﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺮﮔﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ  ﻋﻠﻔﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻠخ هستند.
ﻭﻧﻴﺰ ﺁﺑﻬﺎﻯ
ﭽﺮﮐﻴﻦ) ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﺎﺭﻫﺎ ﻭﻋﻘرَبّﻫﺎ
ﻭﺍﻓﻌﻴﻬﺎ  ﻭ
ﺯﻧﺠﻴﺮ ﻭﻏُﻞ  ﻭﺍﻓﺴﺎﺭ
ﻭﺑﻨﺪﻫﺎ
ﻭﺍﻧﻮﺍع عذﺍﺏ
ﺩﻳﮕﺮ (ﺍﻳﻦ
ﺯﻧﺠﻴﺮﻫﺎ
ﺩﺭﮔﻮﺩﺍل
ﺁﺗﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻣﺴخ ﺸﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤگی اﻓﺴﺎﺭ ﻭ
ﭘﺎ ﺑﻨﺪ ﻭ
ﺑﻴنی ﺒﻨﺪ
ﻭﭼﮑﺶ ﺑﺮﺳﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﺗﺎ
ﺑﮑﺸﺘﺎﺭﮔﺎﻩ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﻴﮕﺎﺭﻯ
ﻮﮔﺎﺭﻯ کشی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم عسکری
اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل گفت  ﺁﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺘﺮﺳﻴﺪ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺘﺎﻥ
ﺒﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻥ
اﻓﮑﺎﺭﺗﺎﻥ ﻋﺬﺍﺑﺘﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ؟ ﺫﮐﺮ
ﺍﻳﻥ ﻔﺼﺎﺋل
ﺮﺗﺮ ﺧﺎﺹ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ ﻮ ﺁل
ﻄﻴّﺐ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ (ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺯﻣﺎﻥ  ﺗﻮﺳّل
ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯ ﻧﺨﺴﺖ
ﭘﻴﺮﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺳﺎﻟﻚ  ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ
ﻭﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺑﻬﺸتی ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﺍ  ﺑﭽﺸم
ﺪل ﻮﺣﺎل
ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ  ﻗﺒﻠل از
ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ  ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ  ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ. ﮐﻪ
ﻃﻔل ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﺁﻥ  ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺳﻮم ﺴﺨﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻳک ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﺍﻳﻥ
گوﻳﺎئی ﻄﻔل
ﺴﻪ ﺭﻭﺯﻩ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﻃﻔل اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻳﻚ ﺳﺎﻟگی
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ
ﻭلی
ﻄﻔل ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﺪﺭﻫﺸﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻟگی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﮑﻠم کند .ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻥ  ﺣﺪ
ﺃﮐثر ﺑﻴﺴﺖ
ﺳﺎی
ﻴﺸﺘﺮﻋﻤﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻧس ﺗﮑﻠم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﮐﻨﺪ.

حدیث 3831 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۳۱ﺹ۲۴۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻠﻰّ ﻭﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ  ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻋﻠﻢ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻓﻀﻞ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ.(ﺍﻳﻦ
(ﻋﻠﻢ)ﻫﻤﺎﻥ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺎ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ  ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﻋﻴﺴﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻓﻀﻞ ﻫﻢ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺸﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺪﺭﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻄﻮﺭ ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﻴﭻ ﺃﻣﺮﻯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩ ﻭ ﭼﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
.

حدیث
3832 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ۲۴۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻳﺎ ﻋﺒﺪ الله
ﻣﺎ ﺗﻘﻮﻝ ﺍﻟﺸﻴﻌﻪ
ﻓﻰ ﻋﻠﻰّ ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻋﻴﺴﻰ؟ ﻗﺎﻝ ﻗﻠﺖ
ﺟﻌﻠﺖ ﻓﺪﺍﻙ  ﻭﻣﻦ ﺃﻯ ﺍﻟﺤﺎلاﺕ
ﺗﺴﺄﻟﻨﻰ؟ ﻗﺎﻝ
ﺃﺳﺄﻟﻚ ﻋﻦ ﺍﻟﻌﻠﻢ
ﻓﺄﻣّﺎ ﺍﻟﻔﻀﻞ
ﻓﻬﻢ ﺳﻮاء  ﻗﻠﺖ
ﺟﻌﻠﺖ ﻓﺪﺍﻙ ﻓﻤﺎ
ﻋﺴﻰ ﺃﻗﻮﻝ ﻓﻴﻬﻢ
؟ ﻗﺎﻝ ﻫﻮ ﻭالله
ﺃﻋﻠﻢ ﻣﻨﻬﻤﺎ ثمّ
ﻗﺎﻝ ﻳﺎ ﻋﺒﺪ الله
ﺃﻟﻴس ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻟﻌﻠﻰّ ﻣﺎ ﻟﻠﺮﺳﻮﻝ
ﻣﻦ ﺍﻟﻌﻠﻢ ؟ ﻗﺎﻝ
ﻗﻠﺖ ﺑﻠﻰ  ﻗﺎﻝ ﻓﺨﺎﺻﻤﻬﻢ
ﻓﻴﻪ  ﺍﻥ الله ﺗﺒﺎﺭﻙ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻗﺎﻝ ﻟﻤﻮﺳﻰ
ﻭ ﮐﺘﺒﻨﺎ ﻟﻪ ﻓﻰ
ﺍﻟﺄﻟﻮﺍﺡ ﻣﻦ ﮐﻞ
ﺷﻴئ ﻓﺄﻋﻠﻤﻨﺎ
ﺃﻧﻪ ﻟﻢ ﻳﺒّﻴﻦ
ﻟﻪ ﺍﻟﺄﻣﺮ ﮐﻠّﻪ
ﻭ ﻗﺎﻝ ﺗﺒﺎﺭﻙ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻟﻤﺤﻤّﺪ
ﻭ ﺟﺌﻨﺎ
ﺑﻚ ﻋﻠﻰ ﻫﻮٴﻠﺎٴ
ﺷﻬﻴﺪﺍ ﻭ ﻧﺰﻟﻨﺎ
ﻋﻠﻴﻚ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﺗﺒﻴﺎﻧﺎ ﻟﮑﻞّ
ﺷﻴئ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻠﻰّ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﻭﻋﻴﺴﻰ
ﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ؟(
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺴﺖ  ﮐﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺳﻤﻰ ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﭘﻴﺮﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ ﻫﻔﺘﻢ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻗﺮﺑﺎﻧﺖ
ﮔﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﭼﻪ ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﻴﺪ ؟ ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻠﻢ ﻣﻴﭙﺮﺳﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻓﻀﻞ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
( ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻘﻴّﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻓﻀﻞ ﻣﻮلا ﻋﻠﻰ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
. ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻣﻮلا
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺍﺷﺖ.
( ﻭﻧﻪ ﻧﻮﺭ ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﺍﻣﺎ(ﻋﻠﻢ)ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺍﻧﺶ ﻭ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ  ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻋﻠﻢ ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺍﻧﺶ ﻭﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻫﻢ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻏﺎﻳﺐ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﺮﺩ.ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ  ﻭﻟﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮکس ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻠﺎﺵ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺗﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﻭﺩﺭ ﻫﻴﭻ
ﺃﻣﺮﻯ ﺩﻭ ﭼﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﻭﺩﻗﻴﻘﺎ ﻧﻤﻰ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺪ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥﺪﺭ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﻭ ﺑﺎلاﺗﺮ ﻳﺎ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺗﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻫﺮﮐس
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻴﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺨﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ
ﺫﺧﺎﻳﺮ
ثوﺍﺑﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ  ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﻋﺮﺵ رَبّﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ
.) ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ ﺑﮕﻮﻳﻢ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ.
سپس ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﻳﺎ ﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﻋﻠﻰ
ﻭ ﻭﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ؟( ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻋﻠﻢ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﺭﺍﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮔﻔﺘﻢ
ﺁﺭﻯ.ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ
پس ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺪﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﺨﺎﺻﻤﻪ
ﮐﻨﻴﺪ. ( ﻣﻨﻄﻖ ﻭ بحث
ﻭ ﺍﺳﺘﺪلاﻝ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻧﻮﺷﺘﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.( ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻧﺼﺎﻳﺦ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻮﺳﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎلاﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻃﺒﻌﺎ ﺩﺭ ﺍﻟﻮﺍﺡ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﺩﻩ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯﺎﻟﻬﻴهستند
ﮐﻪﻃﺮﻳﻘﺖﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ
(ﺍﻟﻮﺍﺡ ﻳﺎ ﺍلاﺣﻪ)ﻫﺎ
ﻭﻧﻈﺮ ﺍﻓﮑﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻮﺳﻮﻯ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﻋﻴﺴﻰ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍلاﺣﻪﻫﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺯﺍﺕ ﺁﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ قُرّه
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳﺖ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﻮﺳﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺗﺎ ﺳﻄﺢ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺘﺐ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺘﻌﺎﻝ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭﻣﺎ ﺗﻮ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺷﻬﻴﺪ
ﺁﻭﺭﺩﻳﻢ.(ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻣﺤﻤﺪ(ﺷﺎﻫﺪ
ﻭ ﮔﻮﺍﻩ) ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺼﻄﻔﻰ ﻭﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻳﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﺳﻮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﻌﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭﻟﻰ
پس ﺍﺯ بعثت ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻮﺳﻮﻯ
ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ  ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻭلاﻳﺖ
ﻳﺎﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
.) ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ ﺑﺮﺗﻮ
( ﻣﺤﻤﺪ ) ﮐﺘﺎﺏ ﻧﺎﺯﻝ
ﮐﺮﺩﻳﻢ ( ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﻳﺎ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺗﺒﻴﺎﻥ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﻫﺴﺖ ( ﺗﺒﻴﺎﻥ ﻳﻌﻨﻰ(ﺑﻴﺎﻥ)ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻭ (ﺑﻴّﻥﻮ
ﭘﻴﺪﺍ)ﻗﺎﺑﻞ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﭽﺸﻢ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﻴﻨﺶ ﺑﻌﻘﻞ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻗﺮﺁﻥ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺸﻬﻮﺩﺑﺮﺗﺮ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻳﻌﻨﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﺷﺶ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺒﻌﺪ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮ ﺑﺎﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺑﺎﺷﺪ پس ﺧﻴﻠﻰ
ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﻋﻈﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻫﺎ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻋﻘﻞ ﺯﻣﺎﻥﺨﻮﺩ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﮔﺎﻧﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺘﺎﺏ ﻳﻌﻨﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ. ﭼﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ  ﻭﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺎ ﻫﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻨﻮﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮﻭﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ حدیث
ﺩﺍﺭﺩ  ﻣﺒﻠّﻐﺎﻥ
ﻣﺬﻫﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭلاﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ  ﮐﻪ ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻰ ﺭﻓﺘﻨﺪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻗﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻢ  ﻋﻠﻰ
ﺍﺯ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻋﻴﺴﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎﻯ ﺳﻨّﻰ ﻭ ﺷﻴﻌﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ  ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺎلاﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﻫﻢ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻫﻢ ﻓﻐﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻭﻫﻢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﻭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻠﻰ ﺑﺎﺯ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰ.ﻭ ﻧﻪ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻤﻮلا.ﮐﻪ پس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﺍﻳﺸﺎﻥ  ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ  ﻭ ﺑﺪﺍﻥ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻭﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺑﺸﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ  ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ لاﺯﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺣﮑﻤت
هاﻯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﮔﻔﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﻠﺎﻡ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺷﺨﺺ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭکلاس   ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ  ﻭﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻢ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﻭ ﻭ ﻫﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻢ ﻣﺤﻤﺪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻢ
ﻋﻠﻰ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﻦ ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﻦ  ﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺍﺷﺮﻑ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﭼﻮﻥ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻋﻴﺴﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻊ ﺍﻟﺒﺤﺮﻳﻦ
ﺑﺎ ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺢ ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺻﺒﺮ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻫﻢ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﺸﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ شانس
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﻮﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭ ﺩرَبّ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ  ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺍﺯ ﺳﻴﺼﺪ ﻭ ﺳﺰﺩﻩ
ﭘﻴﺮﻭ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻴﺰﺩﻩ ﻧﻔﺮ ﺑﻴﺸﻨﺘﺮ
ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﻮﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻘﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﺪﺩ ﻧﺤﺴﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ پس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﭘﻨﺞ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻟﻨﺘﻈﺎﺭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ پس ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺴﻴﺢ  ﺑﺎ
ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﻳﺶ
ﺷﺶ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ  ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺴﺦ ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﺴﺦ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﺤﻤﺪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺪﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯهست.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﭼﻨﻴﻥﻨﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺭﻭﺵﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻴﺪﺭ
ﻧﻮﻋﺒﺸﺮﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺵﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ؟
ﻭﻣﺎ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮﻯ  ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻈﻤﺖ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻴﻢ .
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﻭ ﻋﻠﻔﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻠﺦ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺁﺑﻬﺎﻯ
ﭼﺮﮐﻴﻦ)

حدیث 3833 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ13ﺹ243ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺎم کفتند  ﺍﺑﻥ
عجلاﻥ ( ﺷﺨﺼی
ﺒﺪﻳﻦ ﻧﺎﻡ  ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮل ﻨﺎم
ﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
عجوﻝ  ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐم
ﺨﻮﺩ  ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻬﺎئی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖﻋﺮﻓﺎنی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺘﻤﺎم
اﺳﺎمی اﺷﺨﺎﺹ ﻭﺍﻣﺎﮐﻦ ﻭ ﺣتی ﺘﻤﺎنی
اﻓﻌﺎل ﻮ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ  ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻌﺎنی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻤثبت ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ
ﺳﻠﻮک هستند)
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖ  ﻣﻥ ﺒﺎ
ﺍﻳﻥ ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫم ﻤُﺮﺩ
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ ﺑﻤُﺮﺩ.
(ﻣﺮک ﺴﻠﻮکی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮک ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ  ﺍﺑﻥ
عجلاﻥ
اﺯﺷﺨﺼﻴّﺘﻬﺎﻯ
کاﻣل ﺪﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی اﻣﺎم
ﺒﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺪﺭ
ﺣﺪﻳث
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﺎم ﺪﺭ
ﭘﺎسخ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃﻳﻬﺎﺕ
ﺃﻳﻬﺎﺕ (ﻫﻴﻬﺎﺕ
ﻫﻴﻬﺎﺕ) ﺃﻧّﻯ
ﺬﻫﺐ ﺍﺑﻥ
عجلاﻥ؟ لاﻋﺮّﻓﻪ
الله ﻗﺒﻴﺤﺎ
ﻣﻥ عمله ﺍﻥ ﻤﻮسی
ﺒﻥ عمرﻥ  ﺍﺧﺘﺎﺭ
ﻣﻥ ﻘﻮﻣﻪ
ﺳﺒﻌﻴﻥ ﺮﺟﻠﺎ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺃﺧﺬﺗﻬﻢ
ﺍﻟﺮﺟفة  ﮐﺎﻥ
ﻤﻮسی ﺃﻭﻟﻤﻥ
ﻘﺎم ﻤﻨﻬﺎ  ﻓﻘﺎل
ﻴﺎ رَبّ
ﺃﺻﺤﺎﺑﻰ  ﻓﻘﺎل
ﻴﺎ ﻣﻮﺳﻰ  ﺍﻧّﻰ
ﺍﺑﺪﻟﻜم
ﺨﻴﺮﺍ  ﻗﺎل رَبّ
ﺍﻧّﻯ ﻮﺟﺪﺕ
ﺭﻳﺤﻬﻢ  ﻭﻋﺮﻓﺖ
ﺃﺳﻤﺎﺋﻬﻢ  ﻗﺎل ﻟﻚ
ثلاثا
ﻓﺒﻌثهم الله
ﺃﻧﺒﻴﺎٴ ﻫﺮﮔﺰ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ  ﮐﻪ ﺍﺑﻥ
عجلان ﻔﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺯﺷﺖ
ﺍﻭﺭﺍ  ﺑﻮﻯ
ﻨﺸﺎﻥ ﻨﺪﻫﺪ. (ﺩﻋﺎئی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻋﻤﺎل
ﺒﺪﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﻭ  ﻭﻯ ﺮﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺍﻋﻤل ﻔﻌلی اﻭ  ﻭﻯ ﺮﺍ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻮ
ﺑﺨﺸﺶ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺮﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﻘﻴﻪ ﺍﻭ
ﺳﺮﭘﻮﺵ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﺑﻥ عجلاﻥ  ﺳﺎﻟکی
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮگ باﺯمرگ
ﺨﻮﺩ ﻣُﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻪ ﮐﻪ
ﻣﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻢ  ﺍﻳﻥ
ﻤﺮگ ﻘﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺮﺍ  ﺑﮕﺬﺭﻡ  ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﮔﺬﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﻣﺮگ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺮﺳﻨﺪ  ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ  ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ  ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺣﺪّ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻠم الهی
ﺪﺭ ﮐﻔﺎﻳﺖ  ﺑﺎ
ﺘﺰﮐﻴﻪﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﻮع ﻔﻮ ق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮسی اﺯ
ﻗﻮم ﺨﻮﺩ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻧﻔﺮ
ﺭﺍ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺮﺩ  ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻟﺮﺯﻩ ﮔﺮﻓﺖ (ﺻﺎﻋﻘﻪ
ﻣﺮگ ﭙس
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺗﺠلی ﻨﻬﺎئی الهی
ﺨﻮﺩ  ﺑﺎ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ  ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
هر ﺳﺎﻟﻚ)
ﻭﻣﻮسی اﻭﻟﻴﻥ
کی ﺒﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺑﻬﻮﺵ ﺁﻣﺪ (ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ
ﻗﺒل اﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ  ﺍﻳﻥ
ﺒﻬﻮﺵ ﺁﻣﺪﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻳﺎ  ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﻣﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﺏ ﻭ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻦ (ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ  ﻭﮐسی
ﻤﻌﺘﺮﺽ ﻣﻮﺳﻰ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺨﻠق
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﺮ مُرَبّی
اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳخﺪﺍﺩ  ﺃﻯ
ﻤﻮﺳﻰ  ﻣﻥ اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺘﻮ ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﺩﺍﺩ. (ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟکاﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎدی ﺨﻮﺩ  ﺑﺮﺍﻯ همیشه
ﻗﺎﻟﺐ ﺗُﻬی
کنند  ﺟﺎﻯ
ﺗﺄﺳّﻒ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﮔﺮﻭﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺘﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﺮبیﻮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺩﻩ  ﻭلی
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ  ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﺪﻩ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺗﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﻤﻮسی
ﻮﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﮐﺎﻣلی الهی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺁﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻣﺒﻌﻮ
ﺑﺨﻠقﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
گوﻧﻪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻤﻮﺳﻰ  ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎم ﻮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ  ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻮﺟﻴﻬﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻴﮑﻨﻮﺍﺧﺖ  ﻗﺎﺑل
ﺘﻄﺒﻴق ﺒﺎ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﻔﺴّﺮﺍﻥ غیر
ﺳﻠﻮکی ﻴﺴﺖ.
ﻳﻌنی اﻳﻥ
هفتاﺩ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻧﺪ
ﻭﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ  ﮔﻮﺍﻩ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻮسیگرﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺭﺩ  ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﺸﺪﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ  ﻭلی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠقﻨﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧ
ﺪﻗﻮل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺑﻤﻮسی
ﻮﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ قطعی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺃﻫل
ﺒﻴتی ﺨﻮﺩ  ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﻳﺶ  ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺸﺪﺕ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻥ ﺪﻳﺪﻡ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻮلا ﻭﻣﻘﺎم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ  ﻭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ  ﭼﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻤﻥ
اﺳﺖ؟ ﻭلی ﻤﻮلا
ﺟﻮﺍبی ﻨﺪﺍﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻡ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺰلت ﺍُﺧﺮﻯ
ﻮﺑﺎﺭ ﺩﻭم
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺳﻴﺪﻡ  ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ  ﻭ ﺣتی از
ﻣﻥ ﺴﭙﺎﺵ
ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻤﻴﮑﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺪﺭک ﻴﺘﺎﺯﻩ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻧﻮﻳﻨﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺎﻥ
ﻭﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻮﻫﻴﺖ ﻭ ﻧﺒﻮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻢ  ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻪ
ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ او
ﺭﺳﻴﺪ  ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻥ ﻨﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻡ. ﻭﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺑﺮﺳﻴﺪ) ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻮسی ﻨﻴﺰ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ  ﺁﺭﻯ ﻤﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﻮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ اﺳﺘﺸﻤﺎم
ﻤﻴﮑﻨم ﻮ
ﺍﺳﺎمی ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ. ﻭ
ﻣﻮﺳﻴﺴﻪ ﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻥ ﺠﻤﻠﻪ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ تازه
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺒﻌﻮث
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ  ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ  هستتد.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭلیا
اﻟﻌﺰﻡ ﭼﻮﻥ  ﭘﻨج
اﻭلی اﻟﻌﺰم
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ  ﻭﺣتی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ  ﭼﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻃﺮﻳق
ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺧی ﻴﺎ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ هفتاﺩ
ﻧﻔﺮ  ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪ ﻩﺷﺪﻧﺪ. (ﻫﻔﺘﺎﺩ)ﻋﺪﺩ
ﮐثرت  ﭼﻮﻥ
ﺼﺪ ﻳﺎ ﺳﻴﺼﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨک
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭙﻨج
ﻤﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ  ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﺮﺑﻴﺖﻋﻘﻠﻰ  ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ.

حدیث 3834 –
از ﻗﺘﺎﺩﻩ ﺻﺤﺎﺑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ (ﺝ13ﺹ244ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺳﺎﻣﺮﻯ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻭ ﺩﺭ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﺳﺎﻣﺮﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩ ( ﺷﻬﺮ ﺳﺎﻣﺮﻩ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ  ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ
ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ ﻫﻢ ﺑﺪﻳﻦ
ﻧﺎﻣﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻣﺮﻯ  ﺃﻫﻞ (ﺳَﻤَﺮ
ﻭ ﺧﻮﺵ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻰ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻗﺪﻳﻢ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻭﻭﺣﺸﻰ ﺟﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭ ﻣﮑﺘﺐ
ﻟﺬﺕ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺣﺪ ﺃﮐثر
ﻟﺬﺕ ﺭﺍ ﺑﺒﺮﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭﻟﺰﻭﻡ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﺸﻮﻧﺪ ﻭﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻗﻮﻡ ﻳﻬﻮﺩ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ اسراء
ﻃﻠﺐﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﻟﻘﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻣﺮﻯ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺩﻭ ﺭﻭ  ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﻫﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩﻭﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﻃﻴﻊ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﻠﺒﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ. ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺃﺻﻞ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻦ
ﻭﺧﻔﺎ ﺁﻥ ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﺮ ﺩﺷﻤﻦ
ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺷﻤﻦ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭالّا
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
) ﺑﺎﺯ ﻣﻔﺴّﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻨﺎﻥ ﺳﻌﻴﺪ ﺟﺒﻴﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺳﺎﻣﺮﻯ
ﺍﺯ ﺃﻫﺎﻟﻰ ﮐﺮﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺁﺩﻡ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺍﺯ ﺍﻫﺎﻟﻰ (ﺑﺎ ﺟﺮﻣﻰ)ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺳﻢ ﺍﻭ ﻣﻴﺨﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ( ﺍﻳﻦ
ﻳﻚ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﺯ ﺗﻔﺴﻴﺮﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﻮﺍﺩﺵ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ (ﮐﺮﻣﺎﻥ)
ﺷﻬﺮﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻣﻨﻈﻮﺭ (ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ)
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻫﻨﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻴﻠﻰ
ﻫﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﮐﺮﻣﺎﻥ ﺭﺍ(ﮔﺮﻣﺎﻥ)ﻳﺎ ﺍﺯ(ﺃﻫﻞ
ﮔﺮﻡ ﻭﺟﺮﻡ)ﻭ ﻣﺠﺮﻡ
ﮐﺎﻣﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺟﻨﺎیت
کرایم ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺷﻬﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻣﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ  ﻳﻌﻨﻰ (ﺑﺎﺟﺮﻣﻰ)ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﻓﺎﺭﺳﻰ
(ﺑﺎ ﺟﺮﻡ ﻭﮔﻨﺎﻩ)ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮ ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﺳﻢ(ﻣﻴﺨﺎ)ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺨﺎﺋﻴﻞ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﭼﻮﻥ ﻣﻴﺦ ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﻝ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﺗﺎ ﻋﺮﻭﺝ ﻭ اسراء
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻭرؤیا ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ  ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻔﺴّﺮﺍﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯﺮﺍ
ﺍﺳﺘﺪلاﻝ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪﺳﺮﺍﺳﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ الّا
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻪ ﻓﻘﻬﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
.

حدیث 3835 -
ﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ13ﺹ253 ﺑﺤﺎﺭ) ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻳﻮﻧس
ﺫﻭ ﺍﻟﻨﻮﻥ  ﮐﻪ
ﺩﺍﺧﻞ ﺷﮑﻢ(ﺣﻮﺕ
ﻳﺎ ﻧﻬﻨﮓ ) ﺷﺪ  ﻭ ﻧﻬﻨﮓ ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺖ ( ﺣﻮﺕ ﻳﺎ ﻣﺎﻫﻰ  ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻔﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻳﻮﻧﺶ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
عَزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻏﻮﻃﻪ ﻭﺭ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﻮﺕ ﺩﺍﺧﻞ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﻗﻠﺰﻡ ﺷﺪ.(
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺳﺮﺥ ) سپس
ﻭﺍﺭﺩ ﺩﺭﻳﺎﻯ ﻣﺼﺮﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭﺑﻌﺪ ﺑﺪﺭﻳﺎﻯ
ﻃﺒﺮﺳﺘﺎﻥ ﺭﻓﺖ ( ﺑﺤﺮ
ﺧﺰﺭ) ﻭ ﺑﻌﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺩﺟﻠﻪ ﻋﻤﻴﻖ ﺷﺪ.
(ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻣﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻣﻴﺮﻓﺖ ) ﻭ ﺍﺯ
ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺤﺮﮐﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ
ﺗﺎ ﺑﻘﺎﺭﻭﻥ ﺭﺳﻴﺪ
( ﺗﺼﻮﺭ ﺯﻣﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻗﻄﻌﻪﺍﻯ ﺭﻭﻯ
ﺁﺏ ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﻴﺮ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺍﺩ
ﻣﺬﺍﺏﺑﺎﻃﻦ ﺷﮑﻢ
ﺯﻣﻴﻥﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﻭﻳﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺯﻳﺮﺩﺭﻳﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺯﻳﺮ ﻳﺨﻬﺎﻯ ﻗﻄﺐﺷﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻑ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻄﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻗﺎﺭﻭﻥ ﺷﺮﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺯﻣﺎﻥﻤﻮﺳﻰ
ﻭ ﻋﻤﻮﺯﺍﺩﻩ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ثروت  ﺍﻧﺪﻭﺯﻯ
ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﻳﻬﻮﺩ
ﺯﻳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻓﺮﻭ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻓﺮﻭ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯﻤﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ ) ﻭ
ﻗﺎﺭﻭﻥ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﮐﻪ ﻫﻠﺎﻙ
ﺷﺪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻳﻚ ﻗﺎﻣﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺧﺎﻙ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻓﺮﻭ ﻣﻴﺮﻭﺩ.(سرﻧﻮﺷﺖ
ﻫﻤﻪ ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
) ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻭﻗﺖ ﻳﻮﻧﺶ
ﺩﺭ ﺷﮑﻢ ﺣﻮﺕ  ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺑﻮﺩ.( ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ عَزّﻟﺖ ﮔﺎﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ) ﻭ ﻗﺎﺭﻭﻥ
ﺻﺪﺍﻯ ﺍﻭﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪ
ﻭ ﺑﻔﺮﺷﺘﻪ ﻣﻮﮐّﻞ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺖ ﺻﺒﺮ ﮐﻦ
ﮐﻪﺻﺪﺍﻯ ﺁﺷﻨﺎ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻡ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻔﺮﺷﺘﻪ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺍﺩ.ﻭ
ﻗﺎﺭﻭﻥ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺗﻮ ﮐﻰ ﻫﺴﺘﻰ؟ ﻣﻮﺳﻰ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﻣﻦ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﺧﻄﺎ ﭘﻴﺸﻪ
ﺍﻯ ﻫﺴﺘﻢ ﺑﻨﺎﻡ
ﻳﻮﻧﺶ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﺘﻰ.ﻗﺎﺭﻭﻥ
سپسﭘﺮﺳﻴﺪ  ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﻏﻀﺐ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﭼﻪ ﺷﺪ ؟ ﻗﺎﺭﻭﻥ
ﮔﻔﺖﻫﻠﺎﻙ ﺷﺪ.ﻭﻗﺎﺭﻭﻥ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
رءوﻑ ﻭ ﺭﺣﻴﻢ ﺑﺎ
ﻗﻮﻡ ﻫﺎﺭﻭﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻋﻤﺮﺍﻥ  ﭼﻪ ﮐﺮﺩ ؟
ﻳﻮﻧﺶ ﮔﻔﺖ  ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻫﻠﺎﻙ ﺷﺪﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻠﺸﻮﻡ
ﺩﺧﺘﺮ ﻋﻤﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﺰﺩ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ
ﭼﻪ ﺷﺪ. ﻳﻮﻧﺶ ﮔﻔﺖ
ﻫﺮﮔﺰ ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺁﻝ
ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ( ﺁﻝ
ﻋﻤﺮﺍﻥ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ
ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ ﻣﻮﺳﻮﻯ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻋﻴﺴﻰ  ﮐﻪ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺁﻟﻌﻤﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘس
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﮐﺴﻰ ﻧﻤﺎﻧﺪ
. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎﻡ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﻫﻴﭻ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺳﻮﻯ ﻭﻋﻴﺴﻮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻗﺎﺭﻭﻥ ﮔﻔﺖ : ﻭﺍ ﺃﺳﻔﺎﻩ
ﻋﻠﻰ ﺁﻝ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﻓﺸﮑﺮ الله ﻟﻪ ﺫﻟﻚ
ﻓﺄﻣﺮ الله ﺍﻟﻤﻠﻚ
ﺍﻟﻤﻮﮐّﻞ ﺑﻪ ﺃﻥ
ﻳﺮﻓﻊ ﻋﻨﻪ ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ
ﺃﻳّﺎﻡ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻓﺮﻓﻊ ﻋﻨﻪ ﺟﺎﻯ ﺑﺴﻰ ﺗﺄﺳّﻒ
ﺑﺮ ﺁﻝ ﻋﻤﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺧﺪﺍ ﺳﭙﺎس ﺍﻳﻦ
ﮐﻠﺎﻡ ﻗﺎﺭﻭﻥ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩﺑﻔﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻮﮐّﻞ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ  ﮐﻪ
ﺭﻓﻊ ﻋﺬﺍﺏ ﺍﺯ ﺍﻳّﺎﻡ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺯ ﻗﺎﺭﻭﻥ
ﺑﺸﻮﺩ . (ﻳﻌﻨﻰ ﻗﺎﺭﻭﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻋﺬﺍﺏ ﺍﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺳﺨﺖ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺨﺼﻰ ﻧﻴﺰ
ﺳﭙﺎﺵ ﺧﺪﺍ ﮐﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ  ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺯ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ  ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻭ ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻗﺎﺭﻭﻥﺴﻤﺒﻮﻝ
ثزﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺎﺭﻭﻥﺮﺍ
ﺻﺎﺣﺐﻋﻠﻢ ﮐﻴﻤﻴﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ  ﮐﻪﻫﺮ
ﻓﻠﺰﻯ ﺭﺍ ﻃﻠﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﺵ ﭘﻮﻝ
ﻣﻴﺴﺎﺧﺖ ﮐﻪ ﮐﻠﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﻳﻚ(ﻋﺼﺒﻪ)ﻭ
ﮔﺮﻭﻩ  ﻳﺎ(ﻋﺼﺎﺑﻪ
ﻭﺑﺎﻧﺪﻯ) ﺁﻧﺮﺍ
ﺣﻤﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﺷﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
پسﺍﺯﻣﺮﮒ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩﺭﺍ ﻃﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﺯﻟﻴﺎﻟﻬﻰ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺭﺍ ﮐﻪﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻃﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻓﺮﻭﺩ ﻗﺎﺭﻭﻥ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺷﮑﻢ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻦ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺟﻬﺎﻥ ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺩﺭﻭﻥ ﺯﻣﻴﻦ ﮐﻪ
ﺑﻌﮑﺶ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎﻫﺎ
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮ ﻓﺮﺍﺥ
ﻭﺭﻭﺷﻦ ﻭ ﺭﺍﺣﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ ﻗﺎﺭﻭﻥ
ﺭﺍ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﻏﻴﺮ
ﻣﻄﻴﻊ ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻫﺰﻳﻨﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﻳﺶ ﺻﺮﻑ ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﺻﺮﻓﻪﺟﻮﺋﻴﺪﺭ
ثروت  ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮔﺮ ﻟﺬﺕ
ﺑﺒﺮﺩ ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺁﺧﺮﺕﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ثروتمندان
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻟﺬﺕ
ﻣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﺑﺮﻧﺪ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ کسﺩﻫﻨﺪ
ﮔﻨﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺴﮓ
ﺩﻫﻨﺪ.ﻳﺎ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻭﺍﺭﺷﺎﻥ ﺍﻭ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﺍﻭ
ﺩﻋﺎﻯ ﺗﺴﺮﻳﻊ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻳﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺎﺭﻭﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺪﻧﺎﻡ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﻓﺎﺣﺸﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﺍﺳﺘﺨﺪﺍﻡ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ
ﺭﺳﻮﺍ ﮐﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺎ
ﺣﻀﻮﺭ ﻗﺎﺭﻭﻥ ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﺍﻳﻦ ﺯﻥ ﻓﺎﺣﺸﻪ
ﻭﺯﻳﺒﺎ ﺑﺎﺻﺪﺍﻯ
ﺑﻠﻨﺪ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻗﺎﺭﻭﻥ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺩﺭﻫﻢ
ﺩﺍﺩﻩ ﺗﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭﻟﻰ ﻣﻦ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻴﺒﺮﭼﻢ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺩﻋﻮﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﻗﺎﺭﻭﻥ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ
( ﺍﻳﻦ ﺯﻥ ﻓﺎﺣﺸﻪ
ﺑﺪ ﮐﺎﺭﻩ ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻗﺎﺭﻭﻥ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺑﻬﺮﻩ ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻋﺒﺮﺕﺁﻣﻮﺯ ﻧﻴﺴﺖ.ﻟﺬﺍﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻧﺸﺪ .

حدیث3836 –از
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ13 – ص ؟)ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﮔﺎﻭ  ﺩﺭ ﺳﻮﺭﻩ
ﺑﻘﺮﻩ ﻗﺮﺁﻥ  ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﺩﻡ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺠﺴﺪ ﻣﺮﺩﻩ ﺑﺰﻧﻨﺪ
ﻗﺎﺗﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ معرّفی
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻠﻴﺪ ﺍﻧﺒﺎﺭ ﺍﻭ ﺯﻳﺮ
ﺳﺮ ﭘﺪﺭﺵ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪ  ﮐﺎلاﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﺮﻭﺷﺪ. ﻭ ﭘﺪﺭ
ﮔﺎﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺩ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻘﺘﻮﻝ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺋﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮔﺎﻭ ﺭﺍﺑﺎ ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﻭﻳﮋﻩ ﺁﻥ ﺑﺒﻬﺎﻯ
ﮔﺮﺍﻥ ﺧﺮﻳﺪﻧﺪ.ﮔﺎﻭ
ﺍﺯ ﻗﺪﻳﻢ  ﻭﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻣﺤﺘﺮﻡ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻧﻴﺰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺳﺘﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﮔﺎﻭ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﮑﻢ ﮔﻨﺪﻩ ﻭﺟﻨﺠﺎﻟﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺒﺎﺯﻯ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ .

حدیث
3837 – از ﺍﻣﺎم عسکری(ﺝ13ﺹ266ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
گاﻭﻯ  ﮐﻪ ﻣﻮسی
ﺪُم اﻭﺭﺍ
ﺑﻤﻘﺘﻮل ﺰﺩ ﻭ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪ. ﻃﺒق
ﻤﻌﻤﻮل اﻣﺎم عسکری
ﺘﻤﺎم
ﺘﻔﺴﻴﺮﻫﺎﻯ
ﻘﺮﺁﻥ ﺮﺍ  ﺑﺪﺭﺳتیﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺩﺭﺳﻠﻮک ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﺩﻋﺎﻯ ﺘﻮﺳل
ﺒﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ ﻣثلا
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎید
ثمّ ﺬﺑﺤﻮﻫﺎ  ﻓﺄﺧﺬﻭﺍ
ﻗطعة  ﻭهی
عَجَب ﺍﻟﺬﻧﺐ  ﺍﻟّﺬﻯ
ﻤﻨﻪ ﺧﻠق
اﺑﻥﺁﺩﻡ  ﻭﻋﻠﻴﻪ
ﻳﺮﮐﺐ  ﺍﺫﺍ
ﺍﻋﻴﺪ
ﺧﻠﻘﺎﺟﺪﻳﺪﺍ  ﻓﻀﺮﺑﻮﻩ
ﺑﻬﺎ  ﻭﻗﺎﻟﻮﺍ
ﺍﻟﻠّم
ﺒﺠﺎﻩ ﻣﺤﻤّﺪ
ﻭ ﺁﻟﻪ
ﺍﻟﻄﻴّﺒﻴﻥ اﻟﻄﺎﻫﺮﻳﻦ
ﻟﻤّ
ﺎﺃﺣﻴﻴﺖ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﻤﻴّﺖ  ﻭﺃﻧﻄﻘﺘﻪ
ﻟﻴﺨﺒﺮﻋﻥ ﻘﺎﺗﻠﻪ
ﻓﻘﺎﻡ
ﺳﺎﻟﻤﺎ ﺳﻮﻳﺎ....لا
ﻧﺪﺭﻯﺃﻳّﻬﻤﺎ
ﺃﻋﺠﺐ ﺍﺣﻴاء الله
ﻫﺬﺍ  ﻭ
ﺍﻧﻄﺎﻗﻪ
ﺑﻤﺎﻧﻄﻖ  ﺃﻭ
ﺍﻏﻨاؤﻩ ﻟﻬﺬﺍ
ﺍﻟﻔﺘﻰ  ﺑﻬﺬﺍ
ﺍﻟﻤﺎل
اﻟﻌﻈﻴﻢ؟
ﻓﺄﻭﺣی الله
ﺍﻟﻴﻪ  ﻳﺎ ﻣﻮسی
ﻘل ﻠﺒﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﻣﻥ ﺃﺣﺐ
ﻣﻨﮑم ﺃﻥ
اﻃﻴّﺐ فی
اﻟﺪﻧﻴﺎﻋﻴﺸﻪ
ﻭ ﺍﻋﻈم
فی ﺠﻨﺎنی
ﻤﺤﻠّﻪ  ﻭﺃﺟﻌل
ﺒﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻟﻪ
ﺍﻟﻄﻴّﺒﻴﻥﻔﻴﻬﺎ
ﻣﻨﺎﺩﻣﺘﻪ  ﻟﻴﻔﻌﻠﮑم
اﻓﻌل هذﺍ
ﺍﻟﻔﺘﻰ  ﺍﻧّﻪ
ﮐﺎﻥ ﻘﺪ ﺳمع
ﻤﻥ ﻤﻮسی ﺒﻥ
عمرﺍﻥ  ﺫﮐﺮ
ﻣﺤﻤّﺪ ﻭﻋلیّ
ﻮ ﺁﻟﻬﻤﺎ
ﺍﻟﻄﻴّﺒﻴﻦ  ﻭ ﮐﺎﻥ
ﻋﻠﻴﻬم
ﻤﺼﻠّﻴﺎ  ﻭ ﻟﻬم
علی ﺠمیع
ﺎﻟﺨﻠﺎﺋق ﻤﻥ
اﻟﺠﻥّ ﻮ ﺍلاﻧس
ﻭ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻣﻔﻀّﻠﺎ  ﻓﺬﻟک
ﺼﺮﻓﺖ ﺍﻟﻴﻪ
ﺍﻟﻤﺎل
اﻟﻌﻈﻴﻢ  ﻟﻴﺘﻨﻌم
ﺒﺎﻟﻄﻴّﺒﺎﺕ  ﻭ
ﻳﺘﮑﺮم
ﺒﺎﻟﻬﺒﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﺼﻠﺎﺕ  ﻭ
ﻳﺘﺤﺒّﺐ
ﺑﻤﻌﺮﻭﻓﻪ ﺍلی
ﺬﻭﻯ اﻟﻤﻮﺩّﺍﺕ
ﻭ
ﻳﮑﺒﺖ
ﺑﻨﻔﻘﺎﺗﻪ
ﺫﻭﻯ
ﺍﻟﻌﺪﺍﻭﺍﺕ  ﻗﺎل
اﻟﻔتی ﻴﺎ
ﻧﺒیّ الله  ﮐﻴﻒﺃ
ﺣﻔﻈ هذﻩ
ﺍﻟﺄﻣﻮﺍﻝ؟ ﺃم
کیف ﺃﺣﺬﺭ ﻣﻦ
ﻋﺪﺍﻭة ﻣﻥ
ﻴﻌﺎﺩﻳنی
ﻔﻴﻬﺎ  ﻭﺣﺴﺪ
ﻣﻥ ﻴﺤﺴﺪنی
ﻠﺄﺟﻠﻬﺎ؟ ﻗﺎل
ﻘل علیها ﻣﻥ
اﻟﺼﻠﺎة ﻋﻠﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻟﻪ
ﺍﻟﻄﻴّﺒﻴﻦ  ﻣﺎ ﮐﻨﺖ
ﺗﻘﻮﻟﻪ ﻗﺒل
ﺃﻥ ﺘﻨﺎﻟﻬﺎ  ﻓﺎﻥ
اﻟّﺬﻯ
ﺮﺯﻗﮑﻬﺎ
ﺑﺬﻟﻚ ﺍﻟﻘﻮل
مع ﺼحّة ﺍلاﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻳﺤﻔﻈﻬﺎ
ﻋﻠﻴک اﻳﻀﺎ  ﺑﻬﺬﺍ
ﺍﻟﻘﻮل مع ﺼﺤﻪ
ﺍلاﻋﺘﻘﺎﺩ ﻓﻘﺎﻟﻬﺎ
ﺍﻟﻔﺘﻰ  ﻓﻤﺎ
ﺭﺍﻣﻬﺎ ﺣﺎﺳﺪ
ﻟﻪ ﻟﻴﻔﺴﺪﻫﺎ ﺃ
ﻭ ﻟﺺ
ﻟﻴﺴﺮﻗﻬﺎ ﺃ ﻭ
ﻏﺎﺻب
ﻴﻐﺼﺒﻬﺎ. الّا
ﺩﻓﻌﻪ الله  عَزّ
ﻭﺟل عنها ﺑﻠﻄﻴفة
ﻣﻥ ﻠﻄﺎﺋﻔﻪ حتّی
ﻴﻤﺘنع ﻤﻥ
ﻈﻠمة
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍ ﺃﻭ
ﻣﻨﻌﻪ ﻣﻨﻪ
ﺑﺂفة ﺃﻭ ﺩﺍهیة
حتّی
ﻴﮑﻔّﻪ ﻋﻨﻪ  ﮐﻒ
ﺍﺿﻄﺮﺍﺭ  ﻗﺎل
ﻔﻠﻤّﺎ ﻗﺎل
ﻤﻮﺳﻰ ﻟﻠﻔتی
ﺬﻟﻚ  ﻭﺻﺎﺭ الله
عَزّ ﻭﺟل ﻠﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻟﺘﻪ
ﺣﺎﻓﻈﺎ  ﻗﺎل هذﺍ
ﺍﻟﻤﻨثور  ﺍﻟﻠّﻬﻢ
ﺍﻧّﻯ ﺃﺳﺄﻟک
ﺒﻤﺎ ﺳﺄﻟک ﺒﻪ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻔﺘﻰ  ﻣﻥ
اﻟﺼﻠﺎﻩعی
ﻤﺤﻤّﺪ ﻭ ﺁﻟﻪ
ﺍﻟﻄﻴّﺒﻴﻦ  ﻭ
ﺍﻟﺘﻮﺳل
ﻠﺒﻬﻢ  ﺃﻥ
ﺘﺒﻘﻴنی فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻣﺘﻤﺘّﻌﺎ
ﺑﺎﺑنة ﻋﻤّﻰ  ﻭ ﺗﺨﺰﻯ
عنّی ﺃﻋﺪﺍﺋﻰ
ﻭ ﺣﺴّﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﺮﺯﻗنیﻔﻴﻬﺎ
ﺧﻴﺮﺍ ﮐثیرﺍ
ﻃﻴّﺒﺎ  ﻓﺎﻭﺣی
الله ﺍﻟﻴﻪ
ﻳﺎﻣﻮﺳﻰ  ﺍﻥ
ﻟﻬﺬﺍ ﺍﻟﻔﺘﻰ  ﺍﻟﻤﻨثوﺭ
ﺑﻌﺪ ﺍﻟﻘﺘل
ﺴﺘّﻴﻥ ﺴﻨﻪ  ﻭ ﻗﺪ
ﻭﻫﺒﺖ ﻟﻪ
ﻟﻤﺴﺄﻟﺘﻪ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﻪ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻭﺁﻟﻪ
ﺍﻟﻄﻴّﺒﻴﻦ  ﺳﺒﻌﻴﻥ
ﺴنة  ﺗﻤﺎم
ﻤﺎئة ﻭ
ثلاثین ﺴﻨﻪ  ﺻﺤﻴﺤﻪ
ﺣﻮﺍﺳّﻪ ثاﺑﺖ
ﻓﻴﻬﺎ ﺟﻨﺎﻧﻪ  ﻗﻮیّة
ﻓﻴﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺍﺗﻪ  ﻳﺘﻤتّع
ﺒﺤﻠﺎل هذﺍ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ  ﻭﻳﻌﻴﺶ
ﻭ لا
ﻳﻔﺎﺭﻗﻬﺎ ﻭلا
ﺗﻔﺎﺭﻗﻪ  ﻓﺎﺫﺍ
ﺣﺎﻥ ﺤﻴﻨﻪ ﺣﺎﻥ
ﺤﻴﻨﻬﺎ
ﻭﻣﺎﺗﺎ
ﺟﻤﻴﻌﺎ ﻣﻌﺎ  ﻓﺼﺎﺭﺍ
الی ﺠﻨﺎﻧﻰ  ﻓﮑﺎﻧﺎ
ﺯﻭﺟﻴﻥ ﻔﻴﻬﺎ
ﻧﺎﻋﻤﻴﻦ  ﻭﻟﻮ
ﺳﺄﻟنی ﻴﺎ
ﻣﻮسی هذﺍ
ﺍﻟﺸقیّ اﻟﻘﺎﺗﻞ
ﺑﻤثل
ﻤﺎ ﺗﻮﺳل ﺒﻪ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻔتی
علی ﺼحة ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻩ
ﺃﻥ
ﺃﻋﺼﻤﻪ ﻣﻥ
اﻟﺤﺴﺪ ﻭ
ﺍﻗﻨﻌﻪ ﺑﻤﺎ
ﺭﺯﻗﺘﻪ  ﻭﺫﻟک هو
ﺍﻟﻤﻠک
اﻟﻌﻈﻴﻢ  ﻟﻔﻌﻠﺖ  ﻭ
ﻟﻮﺳﺄﻟنی
ﺒﺬﻟک مع
اﺎﻟﺘﻮبة  ﺃﻥ ﻠﺎ
ﺍﻓﻀﺤﻪ ﻟﻤﺎ
ﻓﻀﺤﺘﻪ  ﻭﻟﺼﺮﻑ
هؤلاء عن
اﻗﺘﺮﺍح
آﺑﺎﻧﻪ ﺍﻟﻘﺎﺗﻞ
ﻭ
ﻟﺄﻏﻨﻴﺖ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﻔتی ﻤﻥ غیر
ﻫﺬﺍﺍﻟﻮﺟﻪ  ﺑﻘﺪﺭﻫﺬﺍ
ﺍﻟﻤﺎﻝ ﻭﻟﻮ
ﺳﺄﻟنی ﺒﻌﺪﻣﺎ
ﺍﻓﺘﻀح ﻮ ﺗﺎﺏ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ  ﺑﻤثل
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﻔﺘﻰ  ﺃﻥ اﻧسی
اﻟﻨﺎس ﻓﻌﻠﻪ ﺑﻌﺪﻣﺎ
ﺃﻟﻄﻒ
ﻟﺄﻭﻟﻴﺎﺋﻪ  ﻓﻴﻌﻔﻮﻥ
عن اﻟﻘﺼﺎﺹ  ﻟﻔﻌﻠﺖ....ﻗﺎل
ﻔﻀﺠّﻮﺍ ﺍلی
ﻤﻮسی ﻮ
ﻗﺎﻟﻮﺍ  ﺍﻓﺘﻘﺮﺕ
ﺍﻟﻘﺒﻴﻠﻪ  ﻭ ﺩﻓﻌﺖ
ﺍلی اﻟﺘﮑﻔّﻒ  ﻭ
ﺍﻧﺴﻠﺨﻨﺎ
ﺑﻠﺠﺎﺟﻨﺎ ﻋﻥ
ﻘﻠﻴﻠﻨﺎ ﻭ
ﮐثیرﻧﺎ  ﻓﺎﺩﻉ الله
ﻟﻨﺎ ﺑسعة
ﺍﻟﺮﺯﻕ  ﻓﻘﺎل
ﻠﻬم ﻤﻮﺳﻰ  ﻭ ﻳﺤﮑم
ﻤﺎ ﺃﻋمی
ﻘﻠﻮﺑﮑﻢ؟
ﺃﻣﺎ ﺳﻤﻌﺘﻢ ﺩﻋاء
اﻟﻔتی ﺼﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺒﻘﺮة  ﻭﻣﺎ
ﺃﻭﺭثه الله
ﺗﻌﺎﻟی ﻤﻥ
اﻟﻐﻨﻰ؟ ﺃﻭ
ﻣﺎﺳﻤﻌﺘﻢ
ﺩﻋاء اﻟﻔتی اﻟﻤﻘﺘﻮﻝ
ﺍﻟﻤﻨﺸﻮﺭ....ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﺍﻟﻠّﻬم اﻟﻴک
اﻟﺘﺠﺄﻧﺎ  ﻭﻋلی
ﻔﻀﻠﻚ ﺍﻋﺘﻤﺪﻧﺎ
ﻓﺄﺯل
ﻔﻘﺮﻧﺎ ﻭ ﺳﺪ
ﺧﻠّﺘﻨﺎ
ﺑﺠﺎﻩ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّﻮ
ﻓﺎﻃمة ﻭ
ﺍﻟﺤﺴﻦ ﻭ
ﺍﻟﺤﺴﻴﻥ ﻮﺍﻟﻄﻴّﺒﻴﻥ
ﻤﻥ ﺁﻟﻬﻢ ﻓﺄﻭﺣی
اللهﺍ ﻟﻴﻪ....ﻟﻴﺘﻀﺎﻋﻒ
ﺃﻣﻮﺍﻟﻬﻢ  ﺟﺰاء ﻋلی
ﺘﻮﺳّﻠﻬم
ﺒﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻟﻪ
ﺍﻟﻄﻴّﺒﻴﻦ  ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻫم
ﻠﺘﻔﻀﻴﻠﻬم
ﻔﺬﻟﻚ  ﻣﺎﻗﺎل الله
عَزّ ﻭ جَلّ  ﺍﺫ
ﻗﺘﻠﺘم ﻨﻔﺴﺎ  ﻓﺎﺩﺍﺭﺃﺗم
ﻔﻴﻬﺎ)
ﺍﺧﺘﻠﻔﺘﻢ  الی
ﺒﻌﻀﮑم اﻟﺬﻧﺐ
ﻓﻴﻘﺘﻞ
ﺍﻟﻤﻘﺘﻮل علی
ﺒﻌﺾ ﻭﺩﺭاءه
ﻋﻥ ﻨﻔﺴﻪ ﻭ
ﺫﻭﻳﻪ  (ﻭ
الله ﻣﺨﺮﺝ)
ﻣﻈﻬﺮ (ﻣﺎ
ﮐﻨﺘﻢ
ﺗﮑﺘﻤﻮﻥ) ﻣﻥ
ﺨﺒﺮ ﺍﻟﻘﺎﺗﻞ  ﻭﻣﺎﮐﻨﺘم
ﺘﮑﺘﻤﻮﻥ  ﻣﻥ
ﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻮسی
ﺒﺎﻗﺘﺮﺍﺣﮑﻢ
ﻋﻠﻴﻪ ﻣﺎ
ﻗﺪﺭﺗﻢ  ﺃﻥ
ﺮﺑّﻪ لا
ﻳﺠﻴﺒﻪ ﺍﻟﻴﻪ (ﻓﻘﻠﻨﺎ
ﺍﺿﺮﺑﻮﻩ
ﺑﺒﻌﻀﻬﺎ)
ﺑﺒﻌﺾ
ﺍﻟﺒﻘﺮﻩ (ﮐﺬﻟک
ﻴﺤیی الله
ﺍﻟﻤﻮﺗﻰ) فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺍﻟﺂﺧﺮة  ﮐﻤﺎ
ﺃﺣﻴﺎ
ﺍﻟﻤﻴّﺖ
ﺑﻤﻠﺎﻗﺎة
ﻣﻴّﺖ ﺁﺧﺮ ﻟﻪ  ﺃﻣّﺎ فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻓی
ﺘﻠﺎفیﻤاء
اﻟﺮﺟل ﻤاء
اﻟﻤﺮأة   ﻓﻴﺤﻴﻰ الله
ﺍﻟﺬﻯ کاﻥ فی
ﺎﻟﺄﺻﻠﺎﺏ ﻭ
ﺍﻟﺄﺭﺣﺎم
ﺤﻴّﺎ  ﻭ
ﺃﻣّﺎ فی
آﻟﺂﺧﺮة  ﻓﺎﻥ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﻳﻨﺰل
ﺒﻴﻥ ﻨﻔﺨتی
اﻟﺼﻮﺭ  ﺑﻌﺪﻣﺎ
ﻳﻨﻔخ اﻟﻨﻔخة
ﺍﻟﺄﻭل ﻤﻥ
ﺪﻭﻳﻥ اﻟﺴﻤاء
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ  ﻣﻥ
ﺎﻟﺒﺤﺮ
ﺍﻟﻤﺴﺠﻮﺭ  ﺍﻟّﺬﻯ
ﻘﺎل الله ﻓﻴﻪ  ( ﻭ
ﺍﻟﺒﺤﺮ
ﺍﻟﻤﺴﺠﻮﺭ) ﻭهی
ﻤﻦ ﻣﻨﻰ  ﮐﻤن
اﻟﺮجَلّ  ﻓﻴﻤﻄﺮ
ﺫﻟک علی
اﻟﺄﺭﺽ  ﻓﻴﻠقی
اﻟﻤاأ اﻟﻤنی
مع اﻟﺄﻣﻮﺍﺕ ﺍﻟﺒﺎﻟیةَ
ﻓﻴﻨﺒﺘﻮﻥ ﻤﻥ
اﻟﺄﺭﺽ
ﻭﻳﺤﻴﻮﻥ ثمّ ﻘﺎل
الله عَزّ ﻭجَلّ
( ﻭﻳﺮﻳﮑم
ﺁﻳﺎﺗﻪ) ﺳﻮﻯ
هذﻩ ﺍﻟﺪلالاﺕ
ﻋلی ﺘﻮﺣﻴﺪﻩ
ﻭﻧﺒﻮة
موسیﻨﺒﻴّﻪ  ﻭﻓﻀل
ﻤﺤﻤﺪ ﻋلی
اﻟﺨﻠﺎﺋﻖ
ﺳﻴّﺪﻋﺒﻴﺪﻩ
ﻭ ﺍﻣﺎﺋﻪ  ﻭ
ﺗﺒﻴﻴﻨﻪ
ﻓﻀﻠﻪ ﻭﻓﻀل
آﻟﻪ
ﺍﻟﻄﻴّﺒﻴﻦ ﻋلی
ﺴﺎﺋﺮ ﺧﻠق الله
ﺃﺟﻤﻌﻴﻦ  (ﻟﻌﻠّﮑم
ﺘﻌﻘﻠﻮﻥ)
ﺗﻌﺘﺒﺮﻭﻥ ﻮ
ﺗﺘﻔﮑّﺮﻭﻥ  ﺃﻥﺎ
ﻟّﺬﻯ ﻔﻌا هذﻩ
ﺍﻟﻌﺠﺎﺋﺐ  لا
ﻳﺄﻣﺮ ﺍﻟﺨﻠق
الا ﺑﺎﻟﺤﮑمة  ﻭ لا
ﻳﺨﺘﺎﺭ
ﻣﺤﻤّﺪﺍ ﻭ
ﺁﻟﻪ  الّاﻟﺄﻧّﻬن
ﺃﻓﻀل ﺬﻭﻯ
ﺍﻟﺄﻟﺒﺎﺏ ﺳﭙس
ﮔﺎﻭ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﻨﺪ (ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺮﺍ  ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ)
ﻭﻗﻄﻌﻪﺍﻯ اﺯ(ﻋﺠﺐ
ﺍﻟﺬﻧﺐ) (ﻋﻘﺐ
ﺩُﻡ  ﻳﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻟﭽﻪ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻥ عقده
ﻋﺼﺒﻰ ﺩﺭﻳﻚ
ﺟﺴم ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳج ﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣل اﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﺼبی ﺪﻳﮕﺮﻯ  ﭼﻮﻥ
ﻄﺒﻘﺎﺕ ﺳﻠﺴله
ﺩﺭﺍﺯ ﻧﺨﺎع ﻮ
ﻧﺨﺎع ﺸﻴکی ﻮ
ﻣﺨﭽﻪ ﻭ ﻣﺦ ﻭ
ﺍﻳﻨک ﻨﻮﺑﺖ
ﭘﺮﺩﻩ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﮐﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺑﺮﻭﻯ هم
بتدرﻳج ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ.
ﺍﻳﻥﺴﻠﺴﻠﻪ
ﻋﺼبی ﺪﺭ ﺩﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ)
ﺁﻥﺮﺍ ﮐﻪ ﺑنی
ﺁﺩم اﺯ ﺁﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪ  ﻭ ﺑﺮ ﺁﻥ
ﺘﺮﮐﻴﺐ ﺷﺪﻩ (ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ اﺭﺯﺵ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒنی
آﺩم ﺪﺭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺃﻋﺼﺎﺏ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﺒﺪﺃ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭﺩﺭ
ﮔﺮﻩ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻋﺼبی
ﺪﻧﺒﺎﻟﭼﻪ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ  ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺒﺪﺃ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻋﺼبی ﻄی
ﻤﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎل اﺳﺖ) ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻥ عجب
ﺍﻟﺬﻧﺐ
ﻣﻘﺘﻮل
ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺰﺩﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ
ﺬﮐﺮ ﻭ ﺩﻋﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ (ﺩﺭ (ﻳﻮﮔﺎ)
ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺘﺄﻣل ﺒﺎﻃﻨﻰ  ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺗﺎ ﺍﻳﻥ
عقده ﻋﺼﺒﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺎﺯ(
ﺍﻋﺎﺩﻩ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﺪﻩ) ﺑﻤﻌنی
ﺪﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ  ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ (ﺧﻠق
ﺠﺪﻳﺪ) ﺁﻥ  ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻥ  ﺩﺭﻳک
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﻳﺎﺯ
ﻳﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥکاﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻨﻴﺰ  ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﻟّﺪ ﺩﻭم
اﻟﻬﻰ  ﻭ
ﺍﻋﺎﺩﻩ ﺑﺨﻠق
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺣﺪﻳث
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ  ﻭﺍﻋﺎﺩﻩ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ) ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ  ﺑﺠﺎﻩ (ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺁل ﻄﻴّﺐ ﻭ
ﻃﺎﻫﺮ ﺍﻭ
ﺳﻮﮔﻨﺪ (ﻃﻴّﺐ
ﻭﻃﺎﻫﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ  ﻭﺷﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻪ  ﻭﻧﻴﻜﻮ
ﺷﻔﺎ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ) ﺍﻳﻥ
ﻤﻴّﺖ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻦ  ﻭ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻭﺭ  ﮐﻪ
ﻗﺎﺗل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻌﺮفی کند .(ﺑﺎﺯﺍﻳﻥ
ﻤﻴّﺖ ﺳﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺮﺍ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﺭﺍ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺩﻟﻴلی ﺘﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ  ﻭ ﮐﻤکی
ﺘﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺑ ﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺎل
ﭙﻴﺮﻯ اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺳﺮﺳﺎﻟک ﻤﻴّت
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ (ﺗﻮﺍﺟﺪ)
ﭼﻨﻴﻥ ﺪﻋﺎﺋدی
ﻴﮑﻨﺪ. ﻭالّا
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ (ﻭﺟﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎ)
ﻭﺷﻬﻮﺩ  ﺳﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ  ﻳﺎ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭﻳﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮﮐس  ﮐﻪ ﻗﺒل
از ﻣرگ ﻈﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣتی
ﻤﺤﮑﻮﻣﻴﻥ
ﺒﻤﺮگ ﻮ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ  ﻟﺤﻈﻪ (
ﮐﻮﻣﺎ ﻭ
ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ)
ﻭﺧﻮﺍﺏ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳک ﻤﺮگ ﻘﺒل
ازﻗﺘل ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎسی هم اﺯ
ﻗﺘل ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺭﻧج ﻘﺘل
ﻮﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ  ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻔس
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮسی ﻮﺣی
کرﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل ﺒﮕﻮ
(ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣلی اﻟﻬﻰ  ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
اﺳﺮاء ﻄﻠﺐ
ﻭﻣﻌﺮﺍج
ﺨﻮﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ) ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳک اﺯﺷﻤﺎ  ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺯﻧﺪگی ﺪﻧﻴﺎﻯ
اﻭ  ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﻟﺬﺕ ﻋﻴﺶ
ﺧﻮﺏ ﺑﺎﺷﺪ  ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ (ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎلاﺗﺮ ﻭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮ) ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺁل ﻄﻴّﺐ ﺍﻭ
ﻣﻠﺎﺯﻣﺖ ﺑﺪﻫﻴﻢ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺟﻮﺍﻥ
ﻤﻘﺘﻮل ﺒﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﻮﺍﻥ
اﺯ ﻣﻮسی
ﻤﻴﺸﻨﻴﺪ  ﮐﻪ ﺫﮐﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ ﻮ
ﺁل ﻄﻴّﺐ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﺯ
ﺟﻥ ﻮﺍﻧس ﺑﺮﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺠﻮﺍﻥ
ﻤﺎل ﺰﻳﺎﺩ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ  ﺻﺮﻑ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻄﻴّﺐ ﮐﺮﺩ. (ﻭﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺏ ﺗﮑﺎﻣلی
روح ﺨﻮﺩ  ﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭﺟﺴم ﻮ
ﺫﻫﻥﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮﺳﻠﻮک ﺁﻧﺎﻥ)
ﻭﺑﺎ ﺑﺨﺸﺸﻬﺎ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ. ﻭﺑﺎ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭ ﻧﻴک ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻋﺪﺍﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺤﺒﻴﺐ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ (
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﻣﻮﺩﺕ
ﺑﺎﻫﻢ  ﻭﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ)
ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ اﻳﻥ
ثرﻭﺕ ﺭﺍ
ﻣﺤﻔﻮﻇ گنذ .(
ﮐﻪ ﺑﺪﺷﻤﻥ کمک
کرﺩﻥ  ﮐﻤﻜﺒ
ﺪﺷﻤنی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﻥ
ﺠﻮﺍﻥ  ﮐﻪ
ﭘﻮﺳﺖ ﮔﺎﻭ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﻃﻠﺎ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭﮔﺎﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻓﺮﻭﺧﺖ  ﻳﻌنی
کرﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ  ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﺍﺩ.
ﺳﭙس اﻣﺎم عسکری
اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺠﻮﺍﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ثرﻭﺕ  ﺍﺯﻓﺮﻭﺵ
ﮔﺎﻭ  ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮ
ﺣﺴﻮﺩﺍﻥ ﺨﻮﺩ  ﺍﺯ
ﻣﻮسیﭙﻨﺎﻩ ﺟﻮئی
کرﺩ. (ﺳﺎﻟک ﺎﺯ
ﻧﻈﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ  ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺯﻧﺎﻥ اﺧﻠﺎقی
ﻮ ﺩﻳنی ﻮ
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﺑثرﻭﺕ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻮسی ﺒﻮﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﮐﻪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺁۀ
ﻄﻴّﺐ  ﺩﺭ (ﺻﻠﺎﺕ)
ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻥ
ﻤﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ  ﺩﻋﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺨﻮﺩ  ﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﻫﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻯ که
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
ﺨﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺴﻮﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎم عسکری  ﺗﻘﺮبی
ﺩﺭﺗﻤﺎم
ﺘﻔﺴﻴﺮﻫﺎﻯ ﻮسیع
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ  ﻣﺪﺍم
ﺘﮑﻴﻪ ﺭﻭﻯ
ﺪﻋﺎﻯ ﺗﻮﺳّلی
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ ﻮ
ﺁل ﻄﻴّﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻠﺰﻭم ﺘﻮﺳل
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺎﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﺩﻩﺗﺮﻳﻥ ﻮ
ﺁﺳﺎﻥﺘﺮﻳﻦ  ﺭﺍﻩ
ﺍﺳﺮاء ﻮ
ﻣﻌﺮﺍج
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒل ازﻣﺤﻤﺪ  ﺩﺭ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ
عیسوی ﻮ
ﻣﻮﺳﻮﻯ  ﻭ ﺣتی
اﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ
ﻫﻨﺪﻯ  ﺍﺭﺟﺤﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮیع ﻮ ﺁﺳﺎﻥ  ﻭﻣﻌﻘﻮل
ﻮ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻮﺳل
عباﺩﻯ  ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮ ﺍﻳﻥ ﺼﻠﻮﺍﺕ
ﺭﺍ ( ﻳﺎ ﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
عبادی  ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﻋا
ﻮ ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺻﺤﻴح ﻨﻴﺰ
ﺑﮕﻮﻳﺪ (ﺑﺎ
ﻭﺭﻯ ﻌفیذتی
ﻮﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﻋﻤﻠﻰ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺣﻔﻈ
ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺍﺯﺣﺴﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﮐﺴﻰ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ. ﻭالّا
ﺗﻮﺳل ﺒﺄﻫل
ﺒﻴﺖ ﺯﻣﺎﻥ  ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻭلاﻳﺖ ﻭ
ﺃﻫل ﻴیت ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰ  ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻯ ﺴﻠﻮکبی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣتی
علیه ﺧﻮﺩ
ﺍﺗﻤﺎم ﺤﺠّﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﻋلی ﺮﻏم
ﻨﺎﺧﺖﻋﻘلی
ﺁﻧﻬﺎ  ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺳﻠﻮکی ﻴﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺠﻮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﮔﻔﺖ ﺍﻟﻠّﻬُﻢّ
(ﺃﻯ اﻟﻪ ﻣﻦ  ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ (ﺗﺄﻟّﻪ
ﻭﺗﻮﺳّل عباﺩﻯ)
ﻣﻦ  ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻮ(ﻫﻤّﺖ ﻭ
ﺍﻭﻡ)
ﻭﺑﺎﺗﻤﺎم همّت
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.
ﻭﺧﻄﺎﺏ ﺑﺎ
ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺳﺖ)
ﺍﺯ ﺗﻮ ﻫﻤﻴﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺠﻮﺍﻥ ﺨﻮﺍﺳﺖ (ﻣﻮی
ﺨﻮﺩ ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﺍﺩ  ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ اﻳﻥ
ﻔﺮﻣﻮل ﺪﻋﺎئی
ﺮﺍ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ) ﮐﻪ
ﺻﻠﺎﺕ ﺑﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻝ
ﻃﻴّﺐ ﺍﻭ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ (ﺻﻠﻪ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺤﻀﻮﺭﻯ ﻮﻳﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﺨﻴّل
اﺯﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪفع ﺸﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ)
ﻭﻧﻴﺰ ﺗﻮﺳل
ﺒﺂﻧﻬﺎ (ﺁﻧﺎﻥﺮﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻢ. ﻭﻧﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻢ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ  ﻣﺪﺍم
اﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪﻓﻊ
ﺷﺮﻙ  ﻣﺎﻧﻨﺪ لا
ﺍﻟﻪ ﺍالله ﻭالله
ﺃﮐﺒﺮ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺩﺍﺭﺩ) ﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎﻫﺴﺘﻢ  ﻣﺘﻤتّع
ﻮ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻧﻤﺎﺋﻰ (ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺪﺍم
ﻠﺬﺕ ﺑﺒﺮﺩ  ﻭﻳﺎ (ﺻﻴﻐﻪ
ﺗﻤﺘّﻊ)
ﺑﮕﻴﺮﺩ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﻮ
ﺑﺮﺧﻮﺭ ﺩﺍﺭﻯ  ﺍﺯ
ﺗﻮﺳل
ﻮﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ
ﺻﻠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻳﺎﻯ الی
ﺰﻧﺪﻩ  ﻭ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ که
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻮﻯ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ) ﮐﻪ
ﺩﺧﺘﺮ ﻋﻤﻮﻳﻢ
ﺭﺍ ﺑﻤﻥ
ﺒﺮﺳﺎﻧﻰ (
ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺠﻮﺍﻧﺎﻥ)  ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺮا ﺭﺳﻮﺍ ﮐنی
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﻧﻤﺎﺋﻰ. (ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﺴﺎﻟﻚ)
ﻭﻣﺮﺍ ﺍﺯ
ﺣﺴﻮﺩﺍﻥ ﺤﻔﻈ
ﻨﻤﺎﺋﻰ.(
ﺍﮔﺮﺳﻠﻮﻛک
ﺗﻮﻓﻴقاتیﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ)
ﻭﻣﺮﺍ ﺧﻴﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺒﺪﻫﻰ ﮐﻪ
ﻃﻴّﺐ ﺑﺎﺷﺪ. (ﺣﻠﺎل
ﻮﭘﺎک ﻮ
ﺷﻔﺎﺑﺨﺶ  ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ الهی
ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻪ ثرﻭﺕ
ﻣﺎﺩﻯ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻤﻮسی
ﻮﺣی کرﺩ  ﮐﻪ ﺃﻯ
ﻤﻮﺳﻰ  ﺍﻳﻥ
ﺠﻮﺍﻥ که ﺩﺭ
ﺷش ﺳﺎﻟگی
کشته ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ( ﻃﻮل عمر
ﻣﻘﺮﺭ ﻗﺒلی اﻭ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ  ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺁﮔﺎهی
ﻘﺒلی
ﻮﺳﺮﻧﻮﺷتی
اﻟﻬﻰ  ﮐﻪ
ﺑﻤﻮسبی
اﻟﻬﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ.)
ولی ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺳّل
ﺒﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻴک ﺼﺪ
ﻭسیﺴﺎﻝ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺰ
ﺣﻮﺍس ﺍﻭ
ﺳﺎﻟﻢ  ﻭﻋﻘل
اﻭ ثاﺑﺖ  ﻭﺷﻬﻮﺗﻬﺎﻯ
اﻭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﺮ ﺣﻠﺎل
ﺪﻧﻴﺎ  ﺗﻤتع
ﺠﻮﻳﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺣﻠﺎل ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ (ﺯﻥ ﻮ
ثرﻭﺕ  ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ)
ﻭﭼﻮﻥ ﻮﻗﺖ
ﻣﺮﮒ
ﺍﻭﺳﺮﺑﺮﺳﺪ (ﻣﺮﮒ)
ﻫﻤﮕﻰ( ﭘﻴﺮﻭ
ﭘﻴﺮﻭ) ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻤﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻌﻤﺖ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺑﺎﺷﻨﺪ (
ﺍﻳﻥ ﺠﻮﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﮑﻤﺎل الهی
ﻮ ﺻﺎﺣﺐ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻃﻮل
عمر وﻋﻘﻴﺪﻩ
ثاﺑﺖ ﻭﺣی
ﻴﺘﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺠﺴم می ﻮ ﺫﻫنی
ﻮ ﺭﻭﺍنی
کاﻓفی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻋﻤﺮ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻋﻘل
ﺁﻧﻬﺎ ﺿﻌﻴﻒﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭ ﺃﻯ
ﻤﻮﺳﻰ  ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﺸﻘﻴق
قاﺗﻞ  ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻮﺳّل ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺠﻮﺍﻥ ﺼﺤﻴح
العقیدﻩ ﮐﺮﺩ  ﺍﻭﺭﺍ
ﺣﻔﻈ اﺯ
ﺣﺴﺎﺩﺗﻬﺎ  ﻭ ﺣﻔﻈ
ﺮﺯﻗﻬﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ.(
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﮑﺮﺩ  ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ (ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ)
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﺳﻮﺍ ﻣﻴﺸﺪ.)
ﻭﺍﻳﻥ ﺠﻮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﻨﺤﻮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ  ﺍﻳﻥ
ثرﻭﺕ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻡ.
ﻭﺣتی اﮔﺮ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺭﺳﻮﺍﺋﻰ  ﺍﻳﻥ ﺪﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﻮﺳل ﺮﺍ (ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﻭلاﻳﺖ)
ﻣﻴﮑﺮﺩ  ﺑﺎﺯ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﻔﺮﺍﻣﻮشی
اﻓﺘﻀﺎح ﻮ
ﺭﺳﻮﺍئی ﺎﻭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ. ﮐﻪ
ﺩﻭ ﭼﺎﺭ ﻗﺼﺎﺹ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭلی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺎ
ﺍﻳﻦ (ﻣﻌﺠﺰﻩ)
ﺩﻳﺪﻥ  ﺑﺎﺯ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻭ
ﻟﺠﺎج
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺿﺠّﻪ ﮐﻨﺎﻥ
گفتن  ﮐﻪ
ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻣﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﻘﺮ
ﺷﺪﻳﻢ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻠﺠﺎج ﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﻭ
ﺩﻋﺎ ﮐﻥ که
ﺭﺯق ﻤﺎ ﺯﻳﺎﺩ
ﺷﻮﺩ. (ﺭﺯق
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻧﻌﻤﺖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
بوﺩﻧﺪ  ﺭﺯﻕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ  ﻭﻋﻘلی
ﻮﻋﺸق ﻮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺮﺣﻤﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ  ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﮐﻮﺭ ﺩل هستید
( ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻧﻮ
ﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺗﻮﺳل
ﻨﺪﺍﺭﻳﺪ  ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﻘﺸﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ)
ﺁﻳﺎ ﺩﻋﺎﻯ
اﻳﻥ ﺠﻮﺍﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﮔﺎﻭ ﺭﺍ
ﻧﺸﻨﻴﺪﻳﺪ؟
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ثرﻭﺕ ﺩﺍﺩ؟ (ﺳﺎﻟک
ﻜﻪ ﮔﺎﻭ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ  ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻗﺮﺑﺎنی کرﺩ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪ)
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻤﺮﺵ ﺩﺭﺍﺯ ﻭ
ﭘُﺮ ﻧﻌﻤﺖ ﺷﺪ.
ﭼﺮﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭ ﺩﻋﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ؟
ﻭﺁﻧﺎﻥ
ﻨﺎﭼﺎﺭ ﮔﻔﺘﻨﺪ
(ﻋﺎﺩﺕ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺍﻣﺎم عسکری
ﺪﺭﺗﻔﺴﻴﺮﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺘﻮﺳل ﺒﻤﺤﻤﺪ
ﻭﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﻮ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ  ﮐﻪ ﺁل
ﺸﻔﺎ ﺑﺨﺶ  ﻭﻃﺒﻴﺐ
ﺭﻭﺣی
ﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﭘﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ (
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ)  ﻭﺑﻔﻀل
اﻭ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ  (ﺍﺗّﮑﺎ
ﺑﺪﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍدی ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ  ﻭ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺍﺣﺴﺎس ﻋﻘلی و
ﻋﺎﻃﻔﻰ  ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺼﺒﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻋﻘﻞ.) ﭘس ﻓﻘﺮ
ﻣﺎﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﺒﺒﺮ( ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻓﻘﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی
ﻮﻋﺎﻃفیﻮ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﻭ ﺑﺤق
ﻤﻘﺎم ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﻋلی ﻮ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺣﺴﻥ ﻮ ﺣﺴﻴﻥ
ﻮ ﺁل ﻄﻴّﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺰﺩ ﺗﻮ (ﭘﻨج
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﺁل
ﻤﺤﻤﺪ  ﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺤﺴﻴنی ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ هستند. ﻭ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣی
کرﺩ  ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﻠﺎﻥ
ﻨﻘﻄﻪ ثرﻭﺗی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﺑﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﺗﻘﺴﻴم
کننذ (ثرﻭﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ) ﻭ
ثرﻭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻨﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﺳل ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻭﺁل ﻄﻴّﺐ ﺍﻭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻔﻀل ﻮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ( ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﻣﻘﺎم
ﻴﻨﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮقﺒﺸﺮﻯ هفت
هزارسال بعد  ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّ رﺣﻤﺎﻥﻮ
ﻋﺮﺵ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺍﺳﺘﺪلاﻝ
ﺍﻣﺎم عسکریﺒﺮﺍﻯ
اثباﺕ ﻧﻈﺮﺧﻮﺩ)
ﺍﮔﺮﻗﺘل ﻨﻔس
ﻫم ﻤﻴﮑﺮﺩﻳﺪ ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻥ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻳﺪ (ﻗﺘل
ﻨﻔسﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺑﺎﺯ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻥ
ﺒﻬﺮ ﻧﺤﻮﻯ که ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻣﺎﻧﻨﺪ سلوک
الهی. ﺑﺎﺯ ﻗﺘل
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس  ﻭ ﻳﺎ
ﻗﺘل ﻴﺎ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
هر فقیه ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ)
ﻳﻌنی ﺪﺭ ﺁﻥ
ﺘﺪﺍﺭک ﻮ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻳﺪ (ﻣﻌﻨﻰ
(ﺗﺪﺍﺭﻯٴ) ﺭﺍ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﮔﻔﺘﻨﺪ.
ﻳﻌنیﺒﺎ ﺁﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﻨﻴﺪ.
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ (ﺟﺒﺮﺍﻥ)
ﻭﻋﮑس ﮔﻨﺎﻩ
ﻗﺒﻠﻰ) ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ
ﺑﮕﺮﺩﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ.(
ﺑﻤﻮﺿﻮع
ﺘﺎﺭﻳخیﻮ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣؤﻤﻥ ﺨﻮﺩ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺮﻳﺰﺩ  ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺪﺍﺭﺩ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺧﺮﺍج کنند ﻭ
ﺭﺳﻮﺍ ﮐﻨﻨﺪﻩ  ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﺨفی کرﺩﻩ
ﺍﻳﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﺮگ ﺁﻧﻬﺎ  ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻤﻨﺠﺮ ﺑﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﺻﻔﺎﺗی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻟﻴل آﻥ
گناﻫﺎﻥ ﻮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺭﺩ  ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻘﺎﺗل ﺮﺍ ﻣﺨفی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻗﺼﺪ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻮﺳسﺮ
ﺍﺩﺍﺷﺘﻨﺪ (ﺑﻬﺎﻧﻪﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
گاﻭﻯ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﺸﻨﺪ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ  ﻫﺮﭼﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺮﺍ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺗﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ  ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﻣﻮسی ﻤﻮﻓق
ﺒﺰﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻤﻴّﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﺗﺎ
ﻗﺎﺗل ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﻮﻳﺪ)ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ (ﻣُﺮﺩﻩ) ﺭﺍ
ﺑﻬم ﺒﺰﻧﻨﺪ( ﺩُم
گاﻭ ﻭ ﻣﻘﺘﻮﻝ)
ﻭﺍﻳﻥ گونه ﻣﺎ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﺮﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﻢ.(
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﺬﻳﺮﺍﻯ
ﭙﺮﺩﻩ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ  ﮐﻪ ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﺴﺎﺩﮔی ﺰﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﺐ ﺍﻟﺬﻧﺐ  ﻳﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪﻫﺎﻯ
گناﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺟﺒﺮﺍﻥ کنند ﻭ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ)
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ (ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺳﻠﻮک ﺒﺎ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ) ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣُﺮﺩﻩﺍﻯ ﺮﺍ
ﺑﻤﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺰﻧﺪ  ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣثال ﺪﻧﻴﻮﻯ (ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ) ﮐﻪ ﺁﺏ
ﻣﺮﺩ ﻭ ﺯﻥ ﺮﺍ
ﺑﻬم ﻤﻴﺰﻧﺪ  ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻤﺮﻫﺎ
ﻫﺴﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣثالیﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﺧﺮﺕ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭ
ﻧﻔﺨﻪ ( ﺩﻣﻴﺪﻩ
ﻧﻔس ﻭ ﺩﻣﻴﺪﻥ
ﺮﻭح ﻮ ﺩﻣﻴﺪﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ)
ﺭﺍ ﻧﺎﺯل
ﻤﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ ﺑﻴﻥ
ﺪﻭ ﺻﻮﺭ(ﺷﻴﭙﻮﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
اﺣﻀﺎﺭﻋﻤﻮمیﭽﻮﻥ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ)
ﻣﻴﺪﻣﺪ. ﺩﺭ
ﻧﻔﺨﻪ ﺍﻭل ﺎﺯ
ﺯﻳﺮ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎ  ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺪﺍغﻮ
ﺳﻮﺯﺍﻥ ﭽﻮﻥ
ﺁﺏ ﻣَنی ﻤَﺮﺩ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺒﺎﺭﺍﻥ ﺒﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ
ﻤﻴﺮﻳﺰﺩ  ﮐﻪ
ﻣنیﺒﺎ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ (ﻣﺘﻨﺒّﻪ)
ﻭﺑﻴﺪﺍﺭ(ﺯﻧﺪﻩ)
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ (
ﺗﺨﻤﻬﺎﻯ ﺰﻥ
که ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻧﻔﺨﻪ ﺍﻭﻝ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺍﻭل
هرﮐس ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻔﺨﻪ ﺩﻭﻡ  ﺗﻮﻟّﺪ ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ  ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻳﺎﺕﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ.(
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ  ﻭﻋﻠﺎﺋم
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺁﻳﺖﻫﺎ (ﺁﻳﺪﻫﺎ)
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
الهی ﺪﺭ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮﻯ
اﺳﺖ. ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭﮐﻤﺎلاﺕ
ﻋﻘلی ﻮ ﺻﻔﺎتی
ﺍﺧﻠﺎقیﻮ
ﺗﻤﺪﻧﻰ  ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﺋﻴل رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
ﺁﻳﺎﺕ
ﻭﻋﻠﺎﺋﻢ  ﺩﻟﻴﻠﻬﺎ
(ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻳﺎﻥ ﻮﺩﺳﺖ
ﮔﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﻧﺒﻮﺕ ﻣﻮﺳﻰ  ﻭﻓﻀل
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
ﺴﺮﻭﺭ ﺧﻠﺎﻳﻖ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻮ
ﮐﻨﻴﺰﮐﺎﻥ
اوﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (
ﺗﻮﺣﻴﺪ  ﻋﻤﻠل
یکی شدﻥ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺩ  ﺑﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ الهی
ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﺒﻮﺕ ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳخی ﻮﻫﺮ
ﻣﻮﺳﺎﻯ الهی
ﭽﻮﻥ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﮐﻪ (ﻣﺎﺷﻰ)
ﺭﻩﺭﻓﺘﻪ ﻭ
ﻣﺎﺷﻴﻪ ﺑﺎ
ﻣﺴﻴﺢ  ﻣﺴک
کننده
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ  ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻣﺎم عسکری  ﻭﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ مهدی ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ  ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ تَجلّی
الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺴﺮﻭَﺭﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ  ﻧﻴﺰ(
ﺃﺣﻤﺪ ) ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭﺣﻤﺪ  ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺮﻭَﺭﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ
(ﻋﺒﻴﺪ) ﻳﺎ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻮ
ﺑﺮﺩﮔﺎﻥ  ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻮﺑﺪﺍﻥ
ﻭﺁﺑﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺮﻭح ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هستند.
ﻭ(ﺍﻣﺎٴ )ﻳﺎ
ﮐﻨﻴﺰﮔﺎﻥ
ﺒﺮﺩﻩ  ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺰﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻣﺮﺩ ﻭ ﺯﻥ
ﺴﺎﻟﻚ  ﺯﻥاﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺩﺭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئیﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ  ﺧﻮﺩ
ﭘﺴﺮ ﻳﺎ ﺩﺧﺘﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهیﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.)
ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻔﻀل
اﻭ ﻭ ﺁل اﻭ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻠﺎﻳﻖ (ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳخ
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ (ﻭ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ)
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻬﺮ
ﺗﻌﻘّﻞ
ﺑﻴﺎﺑﻴﺪ (ﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ
ﺮﺍ  ﺑﻌﻘل
ﺤﺰئی
اﻳﺪﺁﻟﻴﺴتی
ﺘﺒﺪﻳل کنید .ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﻭﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﻘل
کلّی الهی
ﺒﺮﺳﻴﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ  ﺳﻄح
ﻴﺎﺯﻋﻘل
ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺣتی عقل ﺴﻄح
ﻘﺒلی ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭک ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل اﻣﺎم
ﺴﺠّﺎﺩ  ﻋﺎﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
اﻣﺎم ﺪﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳک ﺸﻌﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﻣﻥ
ﺮﺍﺯﻯ ﺪﺍﺭﻡ  ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﺮ
ﺍﻓﺎﺵﮐﻨﻴﻢ  ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنیﺠﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
عاﺑﺪ الهی ﺮﺍ
بی ﺪﻳﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻯ که
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺠﺎﻫﻞ.
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯالهی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻋﺒﺮﺕ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ ﻭ
ﺗﻔﮑﺮ ﮐﻨﻴﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻪ ﮐسی
اﻳﻥ عجاﻳﺐﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺒﻤﺨﻠﻮق ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﭘس
ﺣﮑمتی ﺪﺍﺭﺩ (ﻫﺪﻑ
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭح
ﻮ ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
سلوک الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺑﺨﺎﻃﺮﻓﻀل
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﺁل اﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ (ﺍﺻﻄﻔﺎ
ﻭﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
غرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ) ﺁﻧﺎﻥ  ﺑﺎﻳﻥ
علت ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻔﻀلﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ  ﺩﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻥ عقل و
ﻣﻐﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻟُﺐّ
ﻳﺎ ﻣﻐﺰ ﻭﻋﻘل
ﻮﻣﺤﺘﻮﺍ ﻭ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ  ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ الهی
وﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ الهی
ﻠﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺟﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.

حدیث
3838 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ 285ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﮔﻨﺞ ﺃﻃﻔﺎﻝ
ﻳﺘﻴﻢ  ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﺎ ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺢ  ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻮﻡ ﺧﻮﺩ  ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﺎﻥ
ﺫﻟﻚ ﺍﻟﮑﻨﺰ  ﻟﻮﺣﺎ ﻣﻦ
ﺫﻫﺐ  ﻓﻴﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺑﺴﻢ الله
لا ﺍﻟﻪ الاّ
الله  ﻣﺤﻤّﺪ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﻋﺠﺒﺖ ﻟﻤﻦ
ﻳﻌﻠﻢ ﺃﻥ ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﺣﻖ  ﮐﻴﻒ
ﻳﻔﺮﺡ؟ ﻋﺠﺒﺖ ﻟﻤﻦ
ﻳﻮٴﻤﻦ ﺑﺎﻟﻘﺪﺭ
ﮐﻴﻒ ﻳﻔﺮﻕ
؟ ﻋﺠﺒﺖ ﻟﻤﻦ ﻳﺬﮐﺮ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﮐﻴﻒ ﻳﻀﺤﻚ
؟ ﻋﺠﺒﺖ ﻟﻤﻦ ﻳﺮﻯ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺗﺼﺮﻑ ﺃﻫﻠﻬﺎ ﺣﺎلا
ﺑﻌﺪ ﺣﺎﻝ ﮐﻴﻒ ﻳﻄﻤﺌﻦ
ﺍﻟﻴﻬﺎ ﺁﻥ ﮔﻨﺞ ﻟﻮﺣﻰ
ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﻃﻠﺎ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ  ﺟﺰ
(الله) ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻦ ﺗﻌﺠﺐ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻣﺮﮒ
ﺣﻖ ﺍﺳﺖ  ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺗﻌﺠّﺐ ﺍﺯ
ﮐﺴﻰ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺑﻘﺪﺭ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻓﺮﺍﻕ ﻧﻤﻰ
ﺟﻮﻳﺪ (ﺍﺯﻋﺎﺩﺍﺕﺑﺸﺮﻯ)ﻭ
ﺗﻌﺠﺐ ﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﺗﺶ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺨﻨﺪﺩ.ﻭ
ﺗﻌﺠّﺐ ﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺃﻫﻞ
ﺁﻥ ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ  ﺑﺎﺯ ﺑﺪﺍﻥ
ﺩﻝ ﻣﻰ ﺑﻨﺪﺩ ( ﺍﻳﻦ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻧﻴﺰ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ ﺷﻌﺎﺭ
ﻫﺎﻯ ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﺎﻓﻞ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ  ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﮐﻨﺰ ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ ﮔﻨﺞ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﻟﻮﺡ
ﻧﻮﺷﺘﻪ) ﺍﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﻮﺡ ﺑﺎﺯ
(ﺍلاﺣﻪ)
ﻭﻧﮕﺎﻩ ﺳﺮﻳﻊ ﻭ
ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﺫﮐﺮلا
ﺍﻟﻪ الّا الله
ﻫﻤﺎﻥ ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻟﻰ الله
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻰ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻝ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭﺑﻌﺪ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ.ﺑﺎﺯ(ﻣﺤﻤﺪ)ﻫﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﭼﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ.ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻫﺮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻭ ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭ
ﭼﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺭﺍ معرّفی
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻣﺮﺍﺣﻌﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﻮﻯ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
معرّفی ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ معرّفی
ﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺯ ﺍﺷﺨﺎﺹ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺮ معرّفی ﺷﺪﻩ
ﺍﻭﻝ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﭘﻴﺮ معرّفی
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ  ﺷﺨﺺ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻮﻯ معرّفی ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺨﺖ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺩرَبّ ﺧﺎﻧﻪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺰﻧﺪ.
ﻣﺮﮒ ﺣﻖ ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﻄﻌﻰ ﻭ ﺭﺍﻩ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ  ﺑﻨﻮﻉ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻭﭼﻪ ﺑﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺿﺮﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻔﻊ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺧﺮﺳﻨﺪﻯ
ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ  ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧوﺮﺳﻨﺪ ﺍﺳﺖ  ﻭ ﻫﻢ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ ﺍﺳﺖ. (ﻗﺪﺭ)
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑبالقوّه
ﺍﻯ ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺭﺑّﺎﻧﻰ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ الّا ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑبالقوّه ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪ  ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺳﻮﺧﺖ ﭼﺮﺍﻏﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺍﺷﻴﺎٴ ﮐﻢ ﺑﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩ ﺍﻳﻦ ﺳﻮﺧﺖ
ﭼﺮﺍﻍ ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭘﺮ ﺩﻭﺭﺩ
ﻭﮐﻢ ﻧﻮﺭ ﻭ ﺧﻔﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ. (ﺗﺼﺮﻑ ﺣﺎﻝ)ﺩﺭ
ﺃﻫﻞ ﺩﻧﻴﺎ  ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺮﻯ ﺟﺴﻢ
ﻭﮐﻢ ﻋﻘﻠﻰ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺧﺎﻟﻰ ﺷﺪﻥ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﺟﻴﺐﻭ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﻏﻴﺮ ﻣﺘﺮﻗّﺒﻪ
ﻣﻮﻗﻌﻴﺖﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻋﻨﺼﺮﻯ
ﺩﻭﺭ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﺪﻡ ﺍﻣﺎﺩﮔﻰ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺗﺮﻙ ﺟﺴﻢ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻠﺎﺯ
ﻣﺮﮒ. (ﻓﺮﺍﻕ)ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺗﺎ ﺑﺄﺣﻮﺍﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﻭﺩ.
ﺣﻠﻮﺍﻯ ﻧﺴﻴﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺳﻴﻠﻰ ﻧﻘﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ) ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭﺩﻧﺎک
وﻔﻌﻠﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻨﺘﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺮﺩ

حدیث
3839 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ286 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ
ﻭ ﺍﺫ ﻗﺎﻝ ﻣﻮﺳﻰ
ﻟﻔﺘﺎﻩ  ﻭ ﻫﻮ ﻳﻮﺷﻊ
ﺑﻦ ﻧﻮﻥ ﻭ ﻗﻮﻟﻪ
لا ﺃﺑﺮﺡ ﻳﻘﻮﻝ
لا ﺃﺯﺍﻝ ( ﺣﺘﻰ ﺃﺑﻠﻎ
ﻣﺠﻤﻊ ﺍﻟﺒﺤﺮﻳﻦ
ﺃﻭ ﺃﻣﻀﻰ ﺣﻘﺒﺎ
ﻭ ﺍﻟﺤق
بثماﻧﻮﻥ ﺳنة  ﻭ ﻗﻮﻟﻪ
ﻟﻘﺪ ﺟﺌﺖ ﺷﻴﺌﺎ
ﺍﻣﺮﺍ ﻫﻮ ﺍﻟﻤﻨﮑﺮ
ﻭ ﮐﺎﻥ ﻣﻮﺳﻰ ﻳﻨﮑﺮ
ﺍﻟﻈﻠﻢ ﻓﺄﻋﻈﻢ
ﻣﺎ ﺭﺃﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺠﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻴﻮﺷﻊ ﺑﻦ ﻧﻮﻥ
ﮔﻔﺖ ( ﻫﻤﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﻮﺳﻰ پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻮﺳﻰ.ﻭﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ(ﻓﺘﻰ ﻭ
ﺟﻮﺍﻥ)ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ ﮐﻪﺑﺸﻬﻮﺩﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺵﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺶﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭالّا ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺣﮑﻢ ﺯﻥ ﻣﻄﻴﻊ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ ﺯﻥ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ (لا ﺃﺑﺮﺡ)
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻢ ( ﻧﻤﻴﺮﻭﻡ
ﻭ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻢ. ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻦ ﺑﺘﺄﺧﻴﺮ
ﺑﻴﻔﺘﺪ ) ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺑﻤﺠﻤﻊ ﺍﻟﺒﺤﺮﻳﻦ
ﺑﺮﺳﻢ. ﻳﺎ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﮐﻨﻢ ( ﻣﺠﻤﻊ
ﺍﻟﺒﺤﺮﻳﻦ ﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﻭ ﺩﺭﻳﺎ ﺩﺭﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻯ ﻭﺧﻠﺴﻪ
ﻭ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ ﺩﺭ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻏﺮﻕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻣﻦ ﻭﺗﻮ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺗﻮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﺎﺯ ﺩﻭ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻳﺎﺕ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ.ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ(ﻣﺠﻤﻊ)ﺟﺎﻯ
ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ ﻭ(ﺟﻢ)ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﻤﺸﻴﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻨﺠﺎﺕﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻠﻴﻤﻴﺎﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺗﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺗﺎﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺗﺎ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮکسﺗﻤﺎمی
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑبالقوّه
ﺑﺮﺍﻯﻌﺒﻮﺭ ﺍﺯﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ(ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ)ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ( ﺣﻘﺒﻪ)
ﻳﺎ ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕﺭﺳﻴﺪ
ﺍﻣﺎم ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ
هشتاﺩ ﺳﺎل اﺳﺖ.
ﻓﺮﺽ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺎ ﻫﺸﺘﺎﺩ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺪﻫﺪ)  ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺗﻮ
ﭼﻴﺰ ﺯﺷﺘﻰ ﺁﻭﺭﺩﻯ
(ﻳﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻯ
) ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻨﮑﺮ ﺍﺳﺖ
( ﭼﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﻨﮑﺮ ﻭﭼﻪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻓﮑﺮﻯ.ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺯ( ﺳﺘﻢ) ﺳﺨﺖ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺪﻳﺪ.( ﻇﻠﻤﻮﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﻢ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻫﻢ ﻧﺴﻞ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﮐﻮﺯﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺮﺍﻭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ(ﻇﻠﻢ ) ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺩﻝ ﻭ ﺟﻬﻞ ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻋﻘﻞ  ﻭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺡ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻧﺎ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺩﺭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ  ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺍﺿﻄﺮﺍﺭﻯ لا ﺟﺮﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﮔﻮﺩﺍﻟﻴﭽﻮﻥ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺭﻭﺡ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ئﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺒﺎلا ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﺳﺒﻚ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﻏﻴﺮ ﺍﺿﻄﺮﺍﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 3840 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ13 ﺹ286ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﻀﺮ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ  ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
که ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻨﻘﺶ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﻌنیﺴﺒﺰ ﻳﺎ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﮐسی
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺁﺏ
ﺣﻴﺎﺕ ﺭﺍ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺨﻮﺭﺩ. ﺍﻣﺎم
ﺪﺭ ﻳک
ئﺘﻔﺴﻴﺮﻯ
کاﻣﻠﺎ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک عرﻓﺎنی
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃﻧّﻪ ﻗﺎﻝ  ﺍﻥّ
اﻟﺨﻀﺮ ﮐﺎﻥ
ﻨﺒﻴّﺎ
ﻣﺮﺳﻠﺎ  ﺑﻌثه الله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎلی الی
ﻘﻮﻣﻪ  ﻓﺪﻋﺎﻫم
الهی ﺘﻮﺣﻴﺪﻩ  ﻭ ﺍلاﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺄﻧﺒﻴﺎﺋﻪ ﻭ
ﺭﺳﻠﻪ ﻭ ﮐﺘﺒﻪ  ﻭ ﮐﺎﻧﺖ
ﺁﻳﺘﻪ ﺃﻧّﻪ
ﮐﺎﻥ لاﻳﺠﻠس
ﻋلی ﺨﺸبة
ﻳﺎﺑسة  ﻭلا
ﺃﺭﺽ ﺑﻴﻀاء  الّا
ﺃﺯﻫﺮﺕ ﺧﻀﺮ
ﺍٴﻮ ﺍﻧّﻤﺎ
ﺳﻤّﻰ ﺧﻀﺮﺍ
ﻟﺬﻟﻚ  ﻭ ﮐﺎﻥ
اﺳﻤﻪ ﺗﺎلی
اﺑﻥ ﻤﻠﮑﺎﻥ
ﺒﻦ... ﻧﻮح ﻮ ﺍﻥ
ﻤﻮسی ﻠﻤّﺎ
ﮐﻠّﻤﻪ الله
ﺗﮑﻠﻴﻤﺎ  ﻭﺃﻧﺰلعلیه
ﺍﻟﺘﻮﺭﺍة  ﻭ ﮐﺘﺐ
ﻟﻪ فی
اﻟﺄﻟﻮﺍح ﻤﻥ
کلّ شیئ
ﻤﻮﻋﻈﻪ  ﻭ
ﺗﻔﺼﻴﻠﺎ ﻟﮑلّ
شیئ  ﻭﺟﻌل
ﺁﻳﺘﻪ فی ﻴﺪﻩ
ﻭﻋﺼﺎﻩ  ﻭفی
اﻟﻄﻮﻓﺎﻥ ﻮ
ﺍﻟﺠﺮﺍﺩ ﻭ
ﺍﻟﻘﻤّﻞ ﻭ ﺍﻟﻀﻔﺎدع
ﻮﺍﻟﺪم ﻮ ﻓﻠق
اﻟﺒﺤﺮ  ﻭﻏﺮق الله
عَزّ ﻭ ﺟل
ﻔﺮﻋﻮﻥ ﻮ
ﺟﻨﻮﺩﻩ  ﻋﻤﻠﺖ
ﺍﻟﺒﺸﺮﻳّﻪ
ﻓﻴﻪ ﺣتی ﻘﺎل
فی ﻨﻔﺴﻪ  ﻣﺎ ﺃﺭﻯ
ﺃﻥ الله عَزّ
ﻭ جَلّ ﺧﻠقدﺨﻠﻘﺎ
ﺃﻋﻠم ﻤﻨّﻰ  ﻓﺄﻭحی الله
عَزّ ﻭ ﺟل الی
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺃﺩﺭک
عبدی ﻤﻮﺳﻰ  ﻗﺒل ﺃﻥ
ﻴﻬﻠﻚ  ﻭﻗﻞ ﻟﻪ ﺍﻥّ
عند ﻣﻠﺘقی
اﻟﺒﺤﺮﻳﻥ
ﺮﺟﻠﺎ ﻋﺎﺑﺪﺍ  ﻓﺎﺗّﺒﻌﻪ
ﻭ ﺗﻌﻠم ﻤﻤﻨﻪ  ﻓﻬﺒﻄ
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ ﻋلی
موسی ﺒﻤﺎ
ﺃﻣﺮﻩ ﺑﻪ
ﺭﺑّﻪ عَزّ ﻭجَلّ
ﻓﻌﻠم
ﻤﻮﺳﻰ  ﺃﻥ ﺬﻟک
ﻠﻤﺎ ﺣﺪّثت ﺑﻪ
ﻧﻔﺴﻪ  ﻓﻤﻀی هو
ﻭ ﻓﺘﺎﻩ ﻳﻮشع
ﺒﻥ ﻨﻮﻥ  حتّی
اﻧﺘﻬی الی
ﻤﻠﺘقی
اﻟﺒﺤﺮﻳﻦ  ﻓﻮﺟﺪﺍ
ﻫﻨﺎﻙ ﺍﻟﺨﻀﺮ
ﻳﺘﻌﺒّﺪ الله عَزّ
ﻭجَلّ  ﮐﻤﺎ
ﻗﺎل الله عَزّ
ﻭجَلّ  ﻓﻮﺟﺪﺍ
ﻋﺒﺪﺍ ﻣﻥ
عباﺩﻧﺎ  ﺁﺗﻴﻨﺎﻩ
ﺭﺣمة ﻣﻥ
عندﻧﺎ  ﻭﻋﻠّﻤﻨﺎﻩ
ﻣﻥ ﻠﺪﻧّﺎ
ﻋﻠﻤﺎ* ﻗﺎل ﻠﻪ
ﻣﻮﺳﻰ  هلّا ﻠﺃﺗّﺒﻌک
علی ﺃﻥ
ﺘﻌﻠّﻤنیﻤﻤّﺎ
ﻋﻠّﻤﺖ ﺭَﺷﺪﺍ
ﻗﺎل ﻠﻪ
ﺍﻟﺨﻀﺮ  ﺍﻧّک
ﻠﻥ ﺘﺴﺘﻄیع
ﻤﻌی ﺼﺒﺮﺍ  ﻟﺄﻧّﻰ
ﻭﮐﻠﺖ ﺑﻌﻠﻢ  لا
ﺗﻄﻴﻘﻪ  ﻭ ﻭﮐﻠﺖ
ﺃﻧﺖ ﺑﻌﻠم ﻠﺎ
ﺍﻃﻴﻘﻪ  ﻗﺎل
ﻤﻮسی ﺒل
ﺃﺳﺘﻄیع ﻤﻌﻚ
ﺻﺒﺮﺍ  ﻓﻘﺎل
ﻠﻪ ﺍﻟﺨﻀﺮ  ﺍﻥ اﻟﻘﻴﺎس
لا ﻣﺠﺎل ﻠﻪ فی
علم الله ﻭ
ﺃﻣﺮﻩ  ﻭﮐﻴﻒ
ﺗﺼﺒﺮﻋلی ﻤﺎ
ﻟم ﺘﺤﻄ ﺒﻪ
ﺧﺒﺮﺍ  ﻗﺎل ﻤﻮسی
ﺘﺠﺪنی اﻥ ﺸاء
ﺎﻟﻠﻪ ﺻﺎﺑﺮﺍ  ﻭلا
ﺃﻋﺼﻰ ﻟک
ﺃﻣﺮﺍ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺍﺳﺘثنی
اﻟﻤﺸیّة ﻗﺒﻠﻪ
ﻗﺎل ﻔﺎﻥ
اﺗّﺒﻌﺘﻨﻰ  ﻓﻠﺎ
ﺗﺴﺄلنی عن شیئ
حتّی
اﺣﺪّث ﻟک ﻤﻨﻪ
ﺫﮐﺮﺍ  ﻓﻘﺎل
ﻤﻮسی ﻠﻜﺬﻟک
علیِّ  ﻓﺎﻧﻄﻠﻘﺎ
حتّی اﺫﺍ
ﺭﮐﺒﺎ ﻓﻰ
ﺍﻟﺴﻔﻴنة
ﺧﺮﻗﻬﺎ  ﻓﻘﺎل
ﻠﻪ ﻣﻮﺳﻰ  ﺃﺧﺮﻗﺘﻬﺎ
ﻟﺘﻐﺮق
ﺃﻫﻠﻬﺎ  ﻟﻘﺪ
ﺟﺌﺖ ﺷﻴﺌﺎ
ﺍﻣﺮﺍ* ﻗﺎل
ﺃﻟم ﺃﻗل ﻠﻚ  ﺍﻧّک
ﻠﻥ ﺘﺴﺘﻄیع
ﻤﻌیﺼﺒﺮﺍ  ﻗﺎل ﻤﻮسی
ﻠﺎ ﺗﻮآﺧﺬنی
ﺒﻤﺎ ﻧﺴﻴﺖ  ﺃﻯ ﺒﻤﺎ
ﺗﺮﮐﺖ ﻣﻥ
ﺃﻣﺮﻙ  ﻭلا
ﺗﺮﻫﻘنی ﻤﻥ
ﺃﻣﺮﻯ عسرﺍ*
ﻓﺎﻧﻄﻠﻘﺎ حتّی
اﺫﺍ ﻟﻘﻴﺎ ﻏﻠﺎﻣﺎ
ﻓﻘﺘﻠﻪ)
ﺍﻟﺨﻀﺮ ﻓﻐﻀﺐ
ﻣﻮسی ﻮ ﺃﺧﺬ
ﺑﺘﻠﺒﻴﺒﻪ  ﻭ ﻗﺎل
ﻠﻪ (ﺃﻗﺘﻠﺖ
ﻧﻔﺴﺎ ﺯﮐﻴّﻪ
ﺑﻐﻴﺮ ﻧﻔس  ﻟﻘﺪ
ﺟﺌﺖ ﺷﻴﺌﺎ
ﻧﮑﺮﺍ  ﻗﺎل ﻠﻪ
ﺍﻟﺨﻀﺮ ﺍﻥ
العقول ﻠﺎ
ﺗﺤﮑم علی ﺃﻣﺮ الله
ﺗﻌﺎلی ﺬﮐﺮﻩ  ﺑل ﺃﻣﺮ الله
ﻳﺤﮑم علیها  ﻓﺴﻠم
ﻠﻤﺎ ﺗﺮﻯ
ﻤﻨّﻰ  ﻭ
ﺍﺻﺒﺮ ﻋﻠﻴﻪ  ﻓﻘﺪ
ﮐﻨﺖ ﻋﻠﻤﺖ
ﺍﻧک ﻠﻥ
ﺘﺴﺘﻄیع ﻤﻌی
ﺼﺒﺮﺍ  ﻗﺎل
ﻤﻮﺳﻰ( ﺍﻥ ﺴﺄﻟﺘک
ﺒﻌﺪﻫﺎ ﻋﻥﺸئ
و ﻔﻠﺎ
ﺗﺼﺎﺣﺒﻨﻰ  ﻗﺪﺑﻠﻐﺖ
ﻣﻥ ﻠﺪﻧّﻯ
عذﺭﺍ*
ﻓﺎﻧﻄﻠﻘﺎ حتّی
اﺫﺍ ﺃﺗﻴﺎ
ﺃﻫﻞ ﻗﺮیة )
ﻭهی اﻟﻨﺎﺻﺮة  ﻭ
ﺍﻟﻴﻬﺎ ﺗﻨﺴﺐ
ﺍﻟﻨﺼﺎﺭﻯ (ﺍﺳﺘﻄﻌم
ﺃﻫﻠﻬﺎ  ﻓﺄﺑﻮﺍ
ﺃﻥ
ﻳﻀﻴّﻔﻮﻫﻤﺎ  ﻓﻮﺟﺪﺍ
ﻓﻴﻬﺎ ﺟﺪﺍﺭﺍ
ﻳﺮﻳﺪ ﺃﻥ
ﻴﻨﻘﺾ) ﻓﻮضع
اﻟﺨﻀﺮ ﻳﺪﻩ
ﻋﻠﻴﻪ  (ﻓﺄﻗﺎﻣﻪ)
ﻓﻘﺎل ﻠﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ( ﻟﻮﺷﺌﺖ
ﻟﺄﺗّﺨﺬﺕ
ﻋﻠﻴﻪ ﺃﺟﺮﺍ)
ﻗﺎل ﻠﻪ
ﺍﻟﺨﻀﺮ  (ﻫﺬﺍ
ﻓﺮﺍﻕ
ﺑﻴنیﻮﺑﻴﻨﻚ  ﺳﺄﻧﺒّﺌک
ﺒﺘﺄﻭﻳل ﻤﺎ
ﻟم ﺘﺴﺘطع
علیه ﺻﺒﺮﺍ  ﻓﻘﺎﻝ (ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﺴﻔﻴﻨﻪ
ﻓﮑﺎﻧﺖ
ﻟﻤﺴﺎﮐﻴﻥ
ﻴﻌﻤﻠﻮﻥ فی اﻟﺒﺤﺮ
ﻓﺄﺭﺩﺕ
ﺃﻥ ﺃﻋﻴﺒﻬﺎ  ﻭﮐﺎﻥ
ﻮﺭاء هم ﻤﻠک
ﻴﺄﺧﺬ ﮐلّ
ﺴﻔﻴنة ﺻﺎﻟحة
ﻏﺼﺒﺎ  ﻓﺄﺭﺩﺕ
ﺑﻤﺎ ﻓﻌﻠﺖﺃﻥ
ﺘﺒقی ﻠﻬﻢ  ﻭلا
ﻳﻐﺼﺒﻬم
اﻟﻤﻠﻚ ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﻓﻨﺴﺐ ﺍلاﺑﺎمة
فی هذﺍ ﺍﻟﻔﻌل الی
ﻨﻔﺴﻪ  ﻟﻌﻠّﻪ
ﺫﮐﺮ
ﺍﻟﺘﻌﻴﻴﺐ  ﻟﺄﻧّﻪ
ﺃﺭﺍﺩ
ﺃﻥﻴﻌﻴﺒﻬﺎﻋﻨﺪ
ﺍﻟﻤﻠک اﺫﺍ
ﺷﺎﻫﺪﻫﺎ  ﻓﻠﺎ
ﻳﻐﺼﺐ
ﺍﻟﻤﺴﺎﮐﻴﻥ
علیها ﻭ ﺃﺭﺍﺩ الله
عَزّ ﻭﺟل
ﺼﻠﺎﺣﻬﻢ  ﺑﻤﺎ
ﺃﻣﺮﻩ ﺑﻪ ﻣﻥ
ﺬﻟک ﮐﻪ
ﺧﻀﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻤﺮﺳل ﺒﻮﺩ  ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی اﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﻮم ﺨﻮﺩﺵ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ. (ﺑﺮﺍﻯ
اﻭم کنندﮔﺎﻥ
اﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ.
ﻳﻌنی
ﻤﻌﺮفیﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ  ﺑﻴک
ﺴﺎﻟک ﻄﺎﻟﺐ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ) ﻭ ﺍﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ  ﻭ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺭﺳل ﻮ ﮐﺘﺐ الهی
ﻴﮑﺮﺩ. ( ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ  ﻳﻌنی
ﺪﻋﻮﺕ ﺑسلوک
الهی  ﻭ
ﺍﻧﺠﺎ عملی
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧگی ﺸﺎﻫﺪ
ﻭ ﻣﺸﻬﻮﺩ  ﺩﺭ ﻳک
ﺸﻬﻮﺩ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺣﺎﻟﺖ
ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ و
صمذیّت ﺨﻮﺩ  ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺰﺑﺎﻥ  ﺷﻨﺎﺳﺎئی
ﻮ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻭﺗﺴﻠﻴم اﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ  ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳل ﺒﺎ
ﺍﻣثال ﺨﻀﺮ  ﭼﻮﻥ
هرﮐﺎﻣل الهی
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻭ
ﻣﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ
ﺍﻧﺒﻴﺎ  ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻨﺒّوء
ﻮﭘﻴﺶ ﮔﻮئِی
اﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺭﺳﻮلاﻥ  ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﺳﺎل
ﺸﺪﮔﺎﻥ الهی
ﺒﺨﻠﻖ  ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک هستند.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﻤﺠﻤﻮعة
ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺶ ﺗﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
العزﻡ  ﺻﺎﺣﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺁﺧﺮﻳﻥ اﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺮﺍ ﺑولایت
ﺧﻮﺩ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.
ﻭ ﺑﺎ ﺁﻥ سلوک
الهی  ﮐﺮﺩ.
ﮐﺘﺐ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻮﺗﻮﺭﺍﺕ  ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ الهی
ﺒﺮﺍﻯ هرﮐس ﺩﺭ
سلوک الهی
اﺳﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ قره
گیری ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
گیرﺩ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻳﺖ ﺍﻭ ﺍﻳﻥ
ﺒﻮﺩ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺒﺮﭼﻮب ﺨﺸک می
ﻨﺸﺴﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥﺴﻔﻴﺪ
ﻣﻴﺮﻓﺖ
ﺳﺮﺳﺒﺰ ﻭ ﭘﺮ
ﮔل ﻤﻴﺸﺪ (ﺧﻀﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ هر
کامل الهی که  علامت
الهی ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺁﻥ علاﻣﺖ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺖ  ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﮐﺎﻣﻞ  ﻭﺍقعی
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ (ﺁﻳﺖ)
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ (ﺁﻳﺪ)
ﻓﺎﺭسی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻣﻌﺠﺰﻩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺧﻀﺮ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺖ ﺑﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻀﺮ ﺳﺒﺰ ﻭ
ﺃﺧﻀﺮ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺳﺮﺳﺒﺰﻯ ﻮ
ﺣﻴﺎﺕ ﺁﻣﺪﻩ.
ﻳﻌنی هر الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺟﺎﻭﻳﺪ  ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺪﺭﺧﺖ ﺳﺮﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺒﺰ ﻭ
ﮐﺎج ﻤﻘﺪسی ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺪﻳﻢ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث  ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺴﺮﺳﺒﺰﺍﻧﻪ
ﺍﺯ ﺧﻀﺮ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳک ﺒﻴﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک اﺳﺖ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﻨﺖ
ﺑﺨﻠﻖ  ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﮔﻮﺩﺍل
ﻘﺒﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﻐﺎﺭﻩﺍﻯ
ﺨﺸﻚ عَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭل
ﻤﮑﺎنی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ  ﺩﺭ
ﺑﻮﺳﺘﺎنی
ﺰﻧﺪگی ﭙُﺮ
ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﻟﺬﺕ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺪﻳﻥ
ﻨﺎﻡ  ﺧﻀﺮ
ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﺷﺪ.)
ﺳﺒﺰ ﻭ ﺯﻧﺪ
ﻩﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺳم اﺻلی اﻭ(
ﺗﺎلی ﺎﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻣﻠﮑﺎﻥ) ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻨﻮح ﺒﻮﺩ (
ﺍﺳﺎمی اﻧﺒﻴﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ  ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺒﺮﻯ
ﻤﻌﺎنی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک ﺴﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻠﮑﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺴوﺮﻳﺎﻧﻰ  ﺷﺎﻩ ﻭ
ﻣﻠﻚ ﺍﺳﺖ)
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﻮسی
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﮑﻠم کرﺩ   ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺮ ﺍﻭ ﻧﺎﺯل
ﺸﺪ  ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻟﻮﺍﺡ
ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪ  ﻭ
ﺍﺯﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻤﻮﻋﻈﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﺗﻔﺼﻴل
هرﭼﻴﺰﻯ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. (ﻳﻌنی
اﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺑسلوک الهی ﺒ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﻮﺳﻰ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﻭﻋﺼﺎﻯ
اﻭﺭﺍ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﮐﺮﺩ  ﮐﻪ
ﺩﺭﻃﻮﻓﺎﻥ ﻮ
ﻣﻠخ ﻮ ﺷﭙش ﻭ
ﻗﻮﺭﺑﺎﻏﻪ ﻭ ﺧﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺯﺍﺭ
ﻓﺮﻋﻮﻥﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ. ﻭﺩﺭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺷﮑﺎﻑ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ  ﮐﻪ
ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﻮﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
اﻭ ﻧﻴﺰﻏﺮق
ﺸﺪﻧﺪ.ﻭ ﺟﻨﺎﻥ
ﺎﻋﻤلی کرﺩ  ﮐﻪ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺨﻠﻮقی عالم
ﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺎ ﻓﺮﻳﺪﻩ (ﻋﺎﻟﻢ
ﻳﻌنی
آﮔﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ.
ﮐﻪ ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ  ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻌﻠﻴم الهی
ﺪﺍﺷﺖ. ﻭ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﻮﺍﺻﻞ  ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺒﻴﻥ
اﻳﻥ ﺪﻭ ﺣﺎﻟﺖ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻗﺒل اﺯ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﺳﻠﻮﻙ  ﻣﺨﻠﻮﻃ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ اﺯ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺍﺯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻋﺮﻓﺎنی ﺨﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺎهی ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺗﻄﺒﻴق
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ  ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺠﺒﺮﺋﻴل ﻮﺣی
کرﺩ  ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻥ
ﻤﻮسی ﺮﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺏ (ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺑﻨﺪﻩ  ﻭﺳﺎلک
اﺳﺖ) ﮐﻪ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﻫﻠﺎک ﺸﺪﻥ
ﺎﻭ  ﺑﻮﻯ کمک
کن ( ﺯﻳﺮﺍ ﻏﺮﻭﺭ
ﺯﻫﺪ  ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﮑﺮ الهی
ﺳﺎﻟک هستند.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ  ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻤﻮﺍﺟﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎلک کم
استعدﺍﺩ  ﺑﻴکی اﺯ
ﺍﻳﻥ کراﻣﺎﺕ
ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻰ
ﺧﻮﺭﺩ  ﻭ ﺩﺭ ﺟﺎ
ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮعی
هلاﮐﺖ  ﻭﺷﺮک ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﻭح
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺒﺮخی
اﺯﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ  ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ) ﻭ ﺑﻮﻯ
ﺒﮕﻮ  ﮐﻪ
ﺑﻤﺤﻞ
ﺍﻟﺘﻘﺎﻯ ﺪﻭ
ﺩﺭﻳﺎ ﺑﺮﻭﺩ. (ﺩﻭ
ﺩﺭﻳﺎ
ﺩﺭﺗﻨﮕﻪﺍﻯ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺑﺎﺯ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺑﺰﺭگ ﺮﺍ
ﺩﺭﻳﺎ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ .ﭼﻮﻥ
ﺪﺟﻠﻪ ﻭﻓﺮﺍﺕ  ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﻘﻄﻪﺍﻯ
ﺪﺭﺟﻨﻮﺏ ﺑﻴﻥ
اﻟﻨﻬﺮﻳﻥ ﺒﻬﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺷﻄ
اﻟﻌرَبّ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﻭ ﺭﻧگ ﺁﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﺏ
ﺻﺎﻑ ﺩﺟﻠﻪ ﻭ
ﺁب گل ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻓﺮﺍﺕ  ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﻤﺨﻠﻮﻃ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیرﺟﺰ
ﻭ ﻣﺪ ﺧﻠﻴﺞ
ﻓﺎﺭس   ﺍﻳﻥ ﺁﺏ
ﻧﻴﺰ ﺷﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ(ﻣﺠمع
اﻟﺒﺤﺮﻳﻦ)
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺑﺎ
ﺍﻣﻮﺭ الهی
ﺴﻠﻮکی که
ﺑﺎﻫم ﺠمع هستند.
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺩﺭﻙ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻣﻮﺭﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ
ﻋﺎﺑﺪﻯ هست  ﻭﺑﺮﻭﺍﺯ
ﺍﻭ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﮐﻦ  ﻭﺗﻌﻠﻴم
ﺒﮕﻴﺮ (ﻋﺎﺑﺪ
ﻳﺎ ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺢ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒلی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ  ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩ  ﻭ ﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺮ مُرَبّی
ﺨﻮﺩ  ﭼﻮﻥ
ﺸﻌﻴﺐ ﺩﺭ
ﻣﺪﻳﻦ  ﮐﻨﺎﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺴﺮخ ﺮﻓﺖ.
ﺗﺎ ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺴﺎﻟک کاﻣﻞ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮسی ﻘﺒلا  ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻗﺸﺮی ﻔﺮﻋﻮﻥ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳنی
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ  ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ  ﺑﻮﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻴک ﻤﺮﺑّﻯ
ولایت ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﻫﻨﺪﻭ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷتی ﻮ
ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻣﺴﻴﺤﻰ  ﻭﺣتی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺴﻨّﻯ ﻴﺎ
ﺷﻴﻌی ﻨﻴﺰ  ﺑﻄﺎﻟﺐ
شهود برتر
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺗﺒﻌﻴّﺖ)
ﻳﻌنی ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺮﺑّﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ.
ﮔﺮ ﭼﻪ ﺑﻤﻌنی
ﻴﭙﻴﺮﻭﻯ اﺯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻌﻠﻴم اﺯ ﺍﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ ﻋﻠم
گیرﻯ ﻴﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻳﺎبی ﻴﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺒﺮ
ﻣﻮسی ﻨﺎﺯلﺸﺪ
ﻭ ﺍﺑﻠﺎغ ﻨﻤﻮﺩ.
ﻭﻣﻮسی می
ﺪﺍﻧﺴﺖ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻮضع ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻔﮑﺮ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ (ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐﺎﺳﻪ
ﺩﺍﻏﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﺵ  ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻘﺪس
ﺘﺮﺍﺯﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺖ  ﺑﺼﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺎﺳﺎس ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳبی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻟﺬﺍ ﺧﻮﺩ
ﻭﻓﺮﺯﻧﺪﺵ (ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ الّا
ﻳﻮشع ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺳﺎﻯ
کاﻣﻞ  ﻭﭘﻴﺎﺑﺮ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺍﻳﻥ
کاﻣل ﻴﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻮﺳﻮﻯ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣل ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺵ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻗﺪﻳم ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻴک
ﭙﻴﺮﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﻗﺮﺁﻥ
اﺯ ﺫﮐﺮ ﻣﺠمع
تﻟﺒﺤﺮﻳﻦ  ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ  ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥﺪﻳﮕﺮ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺳﻠﻮکی ﮐﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ)
ﺗﺎ ﺍﻳﻥ که ﺑﻤﻠﺘﻘﺎﻯ
ﺪﻭ ﺩﺭﻳﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ  ﮐﻪ ﺧﻀﺮ
ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﺣﺎل عباﺩﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩ. (
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ  ﻭﺧﻀﺮﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻌﻴﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﻤﺎشی ﻮ
ﺭﻩﺭﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ  ﺧﻀﺮ ﻭ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪ
ﻩﺟﺴم ﻮ ﺭﻭح
اﺳﺖ. ﭼﻮﻥ هر
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﻋﺼﺮ (ﺗﻌﺒّﺪ)
ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
عباﺩتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻭ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﺣتی
اﮔﺮ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺗﻔﺮﻳح ﻮ
ﺧﻨﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺮﺍ
ﺗﻌﺒّﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ  ﻫﻤﺎﻥ (ﻣﻮﺑﺪ
ﺑﻮﺩﻥ) ﻭﻣﻄیع
ﭙﻴﺮالهی
ﺒﻮﺩﻥ  ﻭ ﺩﺭ
ﺣﺎل
ﺁﺑﺎﺩﺍﻧﻰ
ﺭﻭح ﻮﻓﮑﺮ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﻳکی اﺯ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﺎﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ  (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﻧﻔﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻳکی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺮﺍﻯ
هرﮐس ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ  ﮐﺎفی
اﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻌﺮفی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍل اﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.)ﺑﻨﺪﻩ
(ﻋﺎﺑﺪ ﻭﻋﺒﺪ
ﻭﻣﻮﺑﺪ)
ﮐﻪﻗﺒل ﺑﻮﻯ  ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺑﻮﻯ ﺮﺣﻤﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ (ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺖ) ﻭﻣﺎ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺒﻮﻯ
ﺘﻌﻠﻴم
ﺪﺍﺩﻩﺍﻳﻢ.(
ﺳﺎﻟک اﺎﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ  ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻥ علم ﻴﻌنی
ﺁﮔﺎهی ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل عقلی
ﻴﻤﻮﺍﺯﻯ اﻳﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﻄﻮﺭ
ﺩﺍﺋم ﻮ
ﻟﺪﻧّﻯ ﻮ
ﻓﻮﺭﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﺑﻮﻯ
گفت ﺁﻳﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻣﻴﺪهی
که ﺍﺯ ﺗﻮ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ کنم .ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪﺍﻯ
ﻤﺮﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯانی ﻮ
ﺭﺷﺪ ﻭ ﺍﺭﺷﺎﺩ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻰ؟ (
ﺍﺭﺷﺎﺩ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻘﻠﻰ  ﻭﻳﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ  ﻭﭼﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﻮﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ) ﻭ ﺧﻀﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ  ﻭﻟﻰ ﺗﻮ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍنی
ﺒﺎ ﻣﻥ ﺼﺒﺮ
ﮐﻨﻰ. (ﻣﻌنی ﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺖ  ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺤﺎل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻮﺍﻥ
ﺴﺎﻟﻚ  ﺩﺭﺟﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
اﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺻﺒﺮ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ  ﺗﺎ ﺁﺧﺮ  ﻳﻌنی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ولایت الهی
اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ هفت
ﺳﺎﻝ  ﻭﮐم
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻥ
ﺘﺎ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻝ  ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻃﻮل
ﺒﮑﺸﺪ ﻭﺣتی
ﺨﻴﻠﻴﻬﺎ ﺑﺎ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻤﺮگ قطعی
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﺳﻨﺪ  ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻧﺴخ ﻤﺠﺪﺩ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﻭ سلوک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺘﺎ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ برای
نوع بشری
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺻﺒﺮ
ﻧﮑﺮﺩﻥ ﺗﺮک
ﻨﮑﺮﺩﻥ ﭙﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭﻳﺎ ﭼﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺍﺳﺘﺪلاﻝ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭼﻪ
ﭘﻴﺸﮕﻮئی ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﻓﻴق
ﺴﺎﻟک ﺒﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺑﺎﻭﺭﻯ اﻭ  ﺍﺯ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻴﻬﺎﻯ
احوالی سالک
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺤﺎل ﻮﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﻨﻈﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻮلا ﻋﻠﻰّ  ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﺗﻮ ﺩﺭﻣﺤﺮﺍﺏ
ﮐﺸﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﻯ  ﮐﻪ ﺧﻮﻥ
ﺳﺮﺕ  ﺭﻳﺸﺖ
ﺭﺍ ﺭﻧﮕﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ ﺸﺪ.
ﻭلی ﻤﻮلا ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﺪﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ  ﺩﺭﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻤﺪﺍﻭم ﺨﻮﺩ  ﺯﺭﻩ
ﺑﺮﺗﻥ
ﻨﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﺟﻨگ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣُﺮﺩ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻥ
ﻤﺄﻣﻮﺭ ﺑﻌﻠمی
ﺸﺪﻡ  ﮐﻪ
ﺗﻮ ﻃﺎﻗﺖ
ﺗﺤﻤل آﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻯ. (ﻋﻠم سلوک
الهی  ﻭ(ﻋﻠم
کسب ﻋﻠﻢ)
ﻭﺁﮔﺎهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ که
ﺳﺨﺖ ﻧﻴﺴﺖ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﮐﺎفی
ﺪﺭ ﺷﺨﺺ لاﺯم
ﺪﺍﺭﺩ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻋﻠم ﺴﻠﻮﻙ
ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻃﺎﻗﺖ ﺗﺤﻤل ﻮﺻﺒﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
بی ﻄﺎﻗﺖ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﻴﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮکی
اﺎﺳﺖ) ﻭ ﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺑﮑﺴﺐﻋﻠمی
ﺸﺪﻯ  ﮐﻪ ﻣﻥ
ﻄﺎﻗﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻡ. (ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧم
اﻋﻤﺎل ﺘﻮﺭﺍ  ﮐﻪ ﻫﻤگی
ﺴﺮﮐشی ﻮ ﻳﺎ
ﮐج ﺮﻭﻯ  ﻭﻳﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ  ﺗﺤﻤّل
کنم .ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻧج
ﭙﻴﺮ ﺍﺯ
ﺳﺮﮐﺸﻴﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ  ﻭﻟﻮ
ﺍﻧﺪک ﺒﺎﺷﺪ  ﺳﺨﺖ ﺍﺯ
ﺭﻧج ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺤﺎل ﻤﻴﺸﻨﻮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎﺩﺭ
ﻭ ﻃﻔﻞ
ﺩﻭﺳﺎﻟﻪ  ﮐﻪ ﺭﻧج
ﻤﺎﺩﺭ ﺍﺯ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ  ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺭﻧج ﻄﻔل اﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﺨﺖ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﺳﺖ) ﻭﻣﻮسی
اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﻣﻥ ﻄﺎﻗﺖ ﺻﺒﺮ
ﺑﺎ ﺗﻮﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻡ (ﻣﻌﻤﻮلا
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣلی
ﻤﻌﺮفی ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﻥ ﺸﺨﺺ ﺭﺍ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺣﺪﻭﺩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎئی
ﺒﺴﺎﻟﻚ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
کساﻧﻴﮑﻪ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺩ  ﻳکی اﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺴﺐ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ مُرَبّی
ﻠﺎﺯم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺤﺪّ ﺃﮐثر
ﭼﻬﺎﺭﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺩﺭﻳﻚ
ﺯﻣﺎﻥ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
عمومی
ﻮﻣﻴسّر ﺒﺮﺍﻯ
همگان ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺗﻌﻬﺪ ﺳﺎﻟﻚ  ﻫﻤﻴﻥ
ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺻﺒﺮ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
اﺯﺳﺨتی
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺳﺨتی
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﺪﺭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ  ﺍﺯ ﺻﺪق
ﺴﺎﻟﻚ  ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻥ اﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮔﺎهی
ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺳﻨﮕﻴﻥ اﺯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ  ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺿﻌﻒ
ﺍﻋﻤﺎل عباﺩﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟﻚ  (ﺣتی
ﺃﻋﻠﻢ) الهی
ﺪﻳﺮ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻫﻔﺖ
ﮔﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺑﺎ
ﻓﺎﺻﻠﻪﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﮔﺎهی اﮔﺮ ﻗطع
ﻮ ﺗﺮک ﺪﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ئلایت
خود ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ  ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺃجَلّ
ﻭﻣﻬﻠﺖ ﻣﻘﺮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﮐﻪ ﺩﻭ
ﺳﺎل اﺳﺖ  ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ  ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺃﺟﻠﻬﺎ  ﺑﻬﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺤﻔﻮﻇ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ﻭ ﺧﻀﺮ
ﺑﻤﻮسی گفت  ﮐﻪ
ﻗﻴﺎس ﻋﻠم
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻋﻠم
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺃﻣﺮ ﺍﻭ
ﻣﺤﺎل اﺳﺖ (ﻋﻠم
ﺨﺪﺍ ﺁﮔﺎهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻭﻋﻠﻢﻭ ﺭﻭﺵ
ﺁﻥ ﻤﻨﻄﺒقﺒﺎ
ﻣﻨﻄق علوم
ﻤﺎﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ)
ﻳﻌنی ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺻﺒﺮ ﺑﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺒﮑﻨﻰ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ هنوﺯ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻯ؟(
ﺩﺭﻣﻨﻄق
ﻤﺎﺩﻯ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺎﺑﻘﻪ  ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐﻋﻠم
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺒﻮﺩ.ﻭلی
علوم اﻟﻬﻰ  ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ هستند.
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻃﺎﻗﺖ ﺩﺭک
عقل ﺒﺸﺮﻯ  ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﺠﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ اﻧﺴﺎن
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻋﻠﻮم اﻟﻬﻰ
ﺍﻓقی ﻨﻴﺴتند
ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺘﻮﺳﻌﻪ ﺁﻥ ﺮﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺘﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺻﻌﻮﺩﻯ ﻮ ﺑﺴﻮﻯ
ﺒﺎلا ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺁﻥ
کمتر ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺗﺪﺭﻳجی اﺳﺖ.
ﻭﮐﺴﺐ ﺗﻮﺍﻥ  ﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎم
ﻨﺎﺗﻮﺍنی ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺍﻋﻤﺎل
ﺘﺴﻠﻴم عباﺩﻯ  ﻓﺮﺻﺖ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺒﺸﺨﺺ ﻣﻴﺮﺳﺪ  ﺗﺎﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺮﺍ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ) ﻭﻋﺪﻩ
ﺩﺍﺩﻥ اﺯ ﻣﺤل
بی ﺍﻃﻠﺎعی
اﺯﻣﺎ ﺟﺮﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭلی ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻮﻋﺪﻩ سعی
اﻧﺠﺎم ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ)
ﻭﻣﻮسی گفت
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ  ﻣﺮﺍ
ﺻﺎﺑﺮ ﺧﻮﺍهی
ﺪﻳﺪ. ﻭﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺄﻣﺮ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﻮ
ﻫﺴﺘﻢ. (ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻭ ﺗﻮﺳل ﺪﺭﺳتی
اﺯﺳﺎﻟک اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺗﺎ
ﻣﺮﺯ ﻣﺮﮒ  ﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬبی
ﻮﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ اﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﺍﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ  ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺠﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺑﻨﺪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥﺪﺭﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺒﺮخی
اﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺑﻤﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﻮﺩ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺟﺴمی که
ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺪﺍﺭﻳم ﻮﻟﻮ
ﻣﺤﺪﻭﺩ.
ﻭﺗﻮﺍﻥ
اﺩﺭﺍکی ﻮ
ﻋﺎﻃﻔﻰ  ﮐﻪ ﺻﺪ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
که مسی غیر از
او در هستی
نیست ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺤﻘق هرﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﺎ ﺑﺎﺯ
ﺿﺮﻭﺭﻯ هستند)
ﻭلیﭽﻮﻥ ﻣﻮسی
اﺳﺘثنا ﻤﺸﻴّﺖ
الهی کرﺩ  ﺧﻀﺮ
ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ (ﮐﻪ (ﺍﺳﺘثنا)
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻤک
ﻜﻨﺪ ﻭ ﻣﺸﻴّﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺁﻥ
ﺤﺪّ ﺗﻮﺍﻧﺎ
ﻫﺴﺘﻢ) ﺳﭙس
ﺧﻀﺮ ﮔﻔﺖ  ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺍ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻮﺗﺒﻌﻴﺖ
ﮐﺮﺩﻯ ﻫﻴچ
ﺴﻮﺁلی اﺯ ﻣﻥ
ﻤﮑﻦ  ﻣﮕﺮ ﻣﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮ ﺫﮐﺮ
ﻭ ﺗﻮﺿﻴح
ﺒﺪﻫﻢ. (ﻫﺮﭼﻪ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺴﻮﺁل کند   ﭘﺎﺳﺨﻬﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮐثر
ﺍﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
ﺴﻮﺁﻟﻬﺎ
ﺿﺮﻭﺭﻯ هم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ لاﺯم
ﺒﺪﺍﻧﺪ  ﺗﻮﺿﻴح
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭالّا ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻜﺎﻓی
اﺳﺖ. ﺣﺘﻰ (ﺍﺣﺪثّک
ﺬﮐﺮﺍ) ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮ
ﺫﮐﺮﻯ اﺯﺁﻥ
کنم ﻮ ﺗﻮﺿﻴح
ﺒﺪﻫﺪ  ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی هرﮔﺎﻩ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘم
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺣﺪﻳث
ﻭ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻳﻌنی
ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺘﻮﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ. ﻭالّا
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺳﺎﻟک
ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ  ﭼﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻨﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ)
ﻭ ﻣﻮسی گفن
ﺗﻌﻬّﺪ ﺁﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻢ. ﻭﺭﺍﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ  ﺗﺎ ﺑﻴک
ﻜﺸﺘﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ  ﮐﻪ ﺧﻀﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺳﻮﺭﺍخ
کرد .ﻭ ﻣﻮسی
ﻤﻌﺘﺮﺿﺎﻧﻪ
ﮔﻔﺖ  ﺳﻮﺭخ کرﺩﻯ
ﺘﺎ ﭼﻴﺰ ﺑﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺮﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺁﻥ ﺒﺴﺎﺯﻯ؟ (ﮐﻪﻏﺮق
ﺸﻮﻧﺪ) ﺧﻀﺮ
ﮔﻔﺖ  ﻧﮕﻔﺘم
که ﻧﻤﻴﺘﻮﺍنی
ﺒﺎ ﻣﻦ ﺻﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ.
ﻭﻣﻮسی گفت   ﻣﺮﺍ
ﺑﺒﺨﺸﻰ  ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻣﻥ ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ (ﻳﮑﻰ
ﺍﺯﻋﻠل ﺨﻄﺎ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺎﺭﻯ اﺳﺖ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺃﻣﺮ
ﺧﻮﺩﻡ ( ﮐﺎﺭ
ﺗﻌﻠﻴم ﻤﻦ) ﺑﺮ
ﻣﻥ ﺴﺨﺖ ﻣﮕﻴﺮ(
ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﻧﺸﻮ.
ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺮ
ﻧﻘﺺ ﺍﺑﺮﺍز
ﺷﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ  ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ  ﺗﺎ ﺣلّ
اﻳﻥ ﻤﺸﮑل ﺮﺍ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟک ﺨﻄﺎ
ﮐﺎﺭ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﺍﺭﺩ  ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯﻋﻔﻮ
ﭘﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﻄﺎﻯ
اﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻨﺪ  ﺗﺎ
ﺑﮑﻮﺩکی
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﮐﻪ ﺧﻀﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﮐُﺸﺖ. ﻭ
ﻣﻮﺳﻰ ﻏﻀﺐ
ﮐﺮﺩ  ﻭﻳﻘﻪ
ﺧﻀﺮ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ(ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﮑﺸﺘﻪ)
ﻭﮔﻔﺖ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻭحی ﺮﺍ
ﮐﺸﺘﻰ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل گناهی
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؟
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﺰﺷتی
ﻨﻤﻮﺩﻯ. ﺑﺎﺯ
ﺧﻀﺮ ﮔﻔﺖ  ﮐﻪ ﻋﻘل
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ  ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺃﻣﺮ الهی
ﻘﻀﺎﻭﺕ ﮐﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺃﻣﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺣﺎﮐم
ﺒﺮﻋﻘﻠﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.(ﻋﻘل
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭﻧﻈﺮ
ﻧﺪﻫﻨﺪ)
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﻣﻥﺒﻴنی ﺪﺭﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﺵ (ﺩﺭ ﺻﻠح ﻮ
ﺗﺼﺪﻳق ﻮ
ﺁﺭﺍﻡ) ﻭﺍﺯ ﺁﻥ
ﺨﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻡ. ﻣﻥ
اﺯ ﺍﺯل
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻢ  ﮐﻪ ﺗﻮ
ﺑﺎ ﻣﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﺻﺒﺮ ﻭﻋﻘل
ﻨﺪﺍﺭﻯ. ﻣﻮسی گفت
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﭙﺮﺳﻴﺪﻡ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍ ﻃﺮﺩ ﮐﻦ  ﻭ ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ
ﻣﻨﻤﺎ ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﺬﺭ
ﻣﻥ ﺒﺎ ﺧﻮﺩﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ (ﺗﻘﺼﻴﺮ
ﻃﺮﺩ ﺑﺎ ﻣﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﻭﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﺎﻫم
ﭙﻴﺶﺭﻓﺘﻨﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺄﻫﻞ
ﻗﺮﻳﻪﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.(
ﻗﺮﻳﻪ
ﺩﻫﺴﺘﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭقُرّه
ﮔﻴﺮﺍﻥ
ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ)
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﺎﺻﺮﻩ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻧﺼﺎﺭﺍ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﺎﻧﺠﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﻧﻈﺮ
ﺍﻣﺎم اﺳﺖ  ﻭﻣﻮسی
هنوﺯ ﺑﻨﺎﺻﺮﻩ
ﻫم ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﺴﻴﻨﺎ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ)
ﻭﺍﺯ ﻣﺮﺩم ﺁﻥ
ﻘﺮﻳﻪ  (ﻳﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ) ﻃﻌﺎم
ﺨﻮﺍﺳن  ﮐﻪﺣﺎﺿﺮ
ﻧﺸﺪﻧﺪ
ﭘﺬﻳﺮﺍئی
کنند ﻭلی
ﺪﻳﻮﺍﺭﻯ
ﺪﺭﺣﺎﻝ ﺳﻘﻮﻃ
ﺪﻳﺪﻧﺪ  ﻭﺧﻀﺮ
ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ  ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺭﺍ ﺭﺍﺳﺖ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮ ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﮔﻔﺖ  ﭼﺮﺍ
ﻣﺰﺩ ﺁﻧﺮ
ﺍﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻯ؟ (ﭼﺮﺍ
ﮐﺎﺭ ﻣﺠﺎنی
ﻤﻴﮑﻨﻰ؟)
ﻭﺧﻀﺮ ﮔﻔﺖ ﭘس
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺍق ﻮ
ﺟﺪﺍﺋﻰ (ﻭ
ﻃﻠﺎﻕ) ﺑﻴﻥﻤﻥ
ﻮ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ  ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﺻﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻰ (ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻗﺮﺁﻥ  ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻣﻮسی ﻘﺎﺩﺭ
ﺑﺘﺤﻤل
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺢ ﻧﺸﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﺳﻮﻯ ﻮ
ﻋﻴﺴﻮﻯ
اﻣﺮﻭﺯ  ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻨﻄق عرﻓﺎنی
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﺣتی
ﺒﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﻮسی
ﻴک ﻤﺎشی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ  ﻭﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ  ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ایلی یا ذلی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ)
ﺍﻣﺎ ﺁﻥ کشتی
ﺘﻌﻠﻖ
ﺑﻤﺴﺎﮐﻴنی ﺪﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ .ﻭﺧﻮﺍﺳﺘم
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻌﻴﻮﺏ
ﮐﻨﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻫﺮﮐﺸتی
ﺴﺎﻟمی
ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻣﺼﺎﺩﺭﻩ ﮐﻨﺪ
ﻭﻏﺼﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻣﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘم
کشتی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺁﻥ
ﺒﺎقی ﺒﮕﺬﺍﺭﻡ.
ﺗﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺁﻧﺮﺍﻏﺼﺐ
ﻧﮑﻨﺪ.
ﺧﻀﺮﻋﻴﺐ
ﺭﺳﺎنی کشتی
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩ  ﻭﻧﻪ
ﺑﺼﺎﺣﺒﺎﻥ ﺁﻥ(
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥاﺳﺖ  ﻭ ﻧﻪ ﺑﮕﺮﺩﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺧﺘﻦ)
ﻭﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
کشتی  ﻋﻴﺐ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺑﺎﺯﺩﻳﺪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺁﻥ
ﻨﺎ ﺭﺍﺿی
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ (ﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎنی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ  ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭ ﺑُﺮﺩ ﺩﻭﺭ  ﺑﺎﻳﺪ
ﻧفع ﺼﺎﺣﺐ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﺑُﺮﺩ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻧﻴﺰ  ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﮐﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ  ﮐﻪ
ﺑﻨفع اﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ثمّ ﻘﺎﻝ
ﻭﺍﻣّﺎ
ﺍﻟﻐﻠﺎﻡ  ﻓﮑﺎﻥ
ﺃﺑﻮﺍﻩ
ﻣؤﻤﻨﻴﻦ  ﻭﻃلع
کاﻓﺮﺍ  ﻭﻋﻠم الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺫﮐﺮﻩ  ﺍﻧّﻪ
ﺍﻥ ﺒﻘﻰ  ﮐﻔﺮ
ﺃﺑﻮﺍﻩ ﻭ
ﺍﻓﺘﺘﻨﺎ ﺑﻪ  ﻭﺿﻠّﺎ
ﺑﺎﺿﻠﺎﻟﻪ
ﺍﻳّﺎ ﻫﻤﺎ  ﻓﺄﻣﺮﻧﻰ
الله ﺗﻌﺎﻟی
ﺬﮐﺮﻩ ﺑﻘﺘﻠﻪ  ﻭ ﺃﺭﺍﺩ
ﺑﺬﻟک ﻨﻘﻠﻬﻢ  ﺍلی ﻤﺤل
کرﺍﻣﺘﻪ فی
اﻟﻌﺎﻗبة
ﻓﺎﺷﺘﺮک ﺒﺎلاﺑﺎنة
ﺑﻘﻮﻟﻪ (ﻓﺨﺸﻴﻨﺎ
ﺃﻥ ﻴﺮﻫﻘﻬﻤﺎ ﻃﻐﻴﺎﻧﺎ
ﻭ ﮐﻔﺮﺍ*
ﻓﺄﺭﺩﻧﺎ ﺃﻥ
ﻳﺒﺪﻟﻬﻤﺎ
ﺭﺑّﻬﻤﺎ
ﺧﻴﺮﺍ ﻣﻨﻪ
ﺯﮐﻮة ﻭ ﺃﻗرَبّ
ﺭﺣﻤﺎ)
ﻭﺍﻧّﻤﺎ
ﺍﺷﺘﺮک لاﺑﺎنة
ﻟﺄﻧّﻪ
ﺧﺸﻰ  ﻭ الله
لاﻳﺨﺸﻰ  ﻟﺄﻧّﻪ لا
ﻳﻔﻮﺗﻪ ﺷﻴئ ﻭلا
ﻳﻤﺘنع علیه
ﺃﺣﺪ ﺃﺭﺍﺩﻩ  ﻭﺍ
ﻧّﻤﺎ ﺧﺸی
اﻟﺨﻀﺮ  ﻣﻥ ﺃﻥ
ﻴﺤﺎل ﺒﻴﻨﻪ ﻭ
ﺑﻴﻥ ﻤﺎ ﺍﻣﺮ
ﻓﻴﻪ ﻓﻠﺎ
ﻳﺪﺭک ثوﺍﺏ ﺍلاﻣﻀاء
ﻔﻴﻪ  ﻭ
ﻭقع فی ﻨﻔﺴﻪ  ﺃﻥ الله
ﺗﻌﺎﻟی ﺬﮐﺮﻩ  ﺟﻌﻠﻪ
ﺳﺒﺒﺎ ﻟﺮﺣمة
ﺃﺑﻮﻯ
ﺍﻟﻐﻠﺎﻡ  ﻓﻌﻤل
ﻔﻴﻪ ﻭﺳﻄ
اﻟﺄﻣﺮ ﻣﻥ
اﻟﺒﺸﺮﻳّﻪ  ﻣثل ﻤﺎ
ﮐﺎﻥ عمل فی
ﻤﻮﺳﻰ  ﻟﺄﻧّﻪ
ﺻﺎﺭ فی اﻟﻮﻗﺖ
ﻣﺨﺒﺮﺍ  ﻭﮐﻠﻴم الله
ﻣﻮسی ﻤﺨﺒﺮﺍ  ﻭﻟم
ﻴﮑﻥ ﺬﻟک
ﺒﺎﺳﺘﺤﻘﺎق
اﻠﺨﻀﺮ ﻟﻠﺮﺗﺒﻪﻋلی
ﻤﻮﺳﻰ  ﻭﻫﻮ
ﺃﻓﻀل ﻤﻥ
اﻟﺨﻀﺮ ﺑل کاﻥ
ﻠﺎﺳﺘﺤﻘﺎق
ﻤﻮسی ﻠﺘﺒﻴﻴﻦ
ثمّ
ﻘﺎﻝ (ﻭ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﺠﺪﺍﺭ
ﻓﮑﺎﻥ
ﻠﻐﻠﺎمین
ﻴﺘﻴﻤﻴﻥ فی اﻟﻤﺪﻳنة
ﻭ ﮐﺎﻥ
ﺘﺤﺘﻪ ﮐﻨﺰ
ﻟﻬﻤﺎ  ﻭ ﮐﺎﻥ
ﺃﺑﻮﻫﻤﺎ
ﺻﺎﻟﺤﺎ) ﻭﻟم
ﻴﮑﻥ ﺬﻟک
اﻟﮑﻨﺰ ﺑﺬﻫﺐ
ﻭ لا ﻓﻀﻪ  ﻭﻟﮑﻥ
کاﻥ ﻠﻮﺣﺎ ﻣﻥ
ﺬﻫﺐ  ﻓﻴﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻋﺠﺐ
ﻟﻤﻥ ﺃﻳﻘﻥ
ﺒﺎﻟﻤﻮﺕ  ﮐﻴﻒ
ﻳﻔﺮﺡ؟ﻋﺠﺐ
ﻟﻤﻥ
ﺃﻳﻘﻥﺒﺎﻟﻘﺪﺭ
ﮐﻴﻒ ﻳﺤﺰﻥ؟
ﻋﺠﺐ ﻟﻤﻥ
ﺃﻳﻘﻦ  ﺃﻥ
ﺎﻟﺒﻌث ﺣق کیف
ﻳﻈﻠﻢ؟ ﻋﺠﺐ
ﻟﻤﻥ ﻴﺮﻯ
اﻟﺪﻧﻴﺎ  ﻭ ﺗﺼﺮﻑ
ﺃﻫﻠﻬﺎ ﺣﺎل
اﺑﻌﺪ ﺣﺎﻝ  ﮐﻴﻒﻳ
ﻄﻤﺌﻥ اﻟﻴﻬﺎ؟
ﻭﮐﺎﻥ
ﺃﺑﻮﻫﻤﺎ ﺻﺎﻟﺤﺎ)
ﮐﺎﻥ ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ  ﻭ ﺑﻴﻥ
اﻟﺄﺏ
ﺍﻟﺼﺎﻟﺢ  ﺳﺒﻌﻮﻥ
ﺃﺑﺎ  ﻓﺤﻔﻈﻬﻤﺎ
الله ﺑﺼﻠﺎﺣﻪ ثمّ
ﻘﺎﻝ (ﻓﺄﺭﺍﺩ
ﺭﺑک ﺃﻥ ﻴﺒلغ
ﺃﺷﺪﻫﻤﺎ  ﻭﻳﺴﺘﺨﺮﺟﺎ
ﮐﻨﺰﻫﻤﺎ) ﻓﺘﺒﺮﺃ
ﻣﻥ الاﺑﺎنة
فی ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﻘﺼﺺ  ﻭ ﻧﺴﺐ ﺍلاﺭﺍﺩة
ﮐﻠّﻬﺎ ﺍلی الله
ﺗﻌﺎﻟی ﺬﮐﺮﻩ
فی ﺬﻟﻚ  ﻟﺄﻧّﻪ
ﻟﻤ ﻴﮑﻥ ﺒﻘﻰ
ﺷﻴئ ﻤﻤّﺎ
ﻓﻌﻠﻪ  ﻓﻴﺨﺒﺮ
ﺑﻪ ﺑﻌﺪ  ﻭﻳﺼﻴﺮ
ﻣﻮسیﺒﻪ
ﻣﺨﺒّﺮﺍ ﻭ
ﻣﺼﻐﻴﺎ ﺍلی کلاﻣﻪ
ﺗﺎﺑﻌﺎ ﻟﻪ  ﻓﺘﺠﺮﺩ
ﻣﻥ اﻟﺄﺑﺎنة ﻭ
ﺍلاﺭﺍﺩﻩ  ﺗﺠﺮّﺩ
ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﺍﻟﻤﺨﻠﺺ ثمّ
ﺼﺎﺭ ﻣﺘّﺼﻠﺎ
ﻣﻤّﺎ ﺃﺗﺎﻩ
ﻣﻥ ﻨﺴبة ﺍلاﺑﺎنة
فی ﺃﻭل
اﻟﻘﺼّﻪ  ﻭﻣﻥ
اﺩﻋاء الاﺷﺘﺮﺍک
ﻔی ثانی اﻟﻘﺼّﻪ
ﻓﻘﺎل
ﻟﺮﺣمة ﻣﻥ
ﺮﺑّﻚ  ﻭ
ﻣﺎ ﻓﻌﻠﺘﻪ ﻋﻥ
ﺃﻣﺮﻯ ﺬﻟﻚ  ﺗﺄﻭﻳل
ﻤﺎﻟم ﺘﺴطع
علیه ﺻﺒﺮﺍ ﺍﻣّﺎ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺁﻥ
ﺠﻮﺍﻥ که
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ  ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻤؤﻤنی ﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
ﮐﺎﻓﺮ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ  ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﺎﻳﺪ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
اﻭ ﮐﺎﻓﺮﺷﺪﻩ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﻓﺘﻨﻪ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻭﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺍ
ﺃﻣﺮ ﮐﺮﺩ  ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﮑﺸﻢ  ﻭ ﺍﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻌﺎﻗﺒﺖ
ﭘُﺮﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺑﺒﺮﺩ. (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﺘل کسیﺒﺎﻳﻥ
ﺪﻟﻴل ﺒﺎﺯ
ﺟﺎﻳﺰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﻳﻥ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺼﺎﻟح ﺨﻮﺩ
ﻃﻔل کﻓﺮ  ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﺮﺩﻩ  ﻭﻣﻨﺎفع
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ ﻮﺣتی
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﻣﺮگ
کاﻓﺮﺍﻥ ﺒﻨفع
ﺨﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺶﭘﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭالّا
ﻫﻴچ کس ﺣق
ﻨﺪﺍﺭﺩ  ﺑﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫم که
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ  ﮐسیﺮﺍ
ﺑﮑﺸﺪ. ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻗﺎﺿی ﺸﺮﻋﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ  ﮐسی ﺮﺍ
ﺑﺠﺮم کفر
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻤﺮگ
ﺒﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ سلوک
الهی ﺒﺎ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻭ ﺟﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﻓﻬم
ﻮﻋﺸق ﻮ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﻳک ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌی
ﻮﺣﻴﻮﺍنی  ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣّﺎ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻤﺰﺍﺣم
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺃﻏﺎﺯ
ﺣﻤﻠﻪ ﺁﻧﻬﺎ  ﻭ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ولایت  ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﻴﺰ ﺣق ﺪﻓﺎع
اﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺠﻨﮕﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳﺦ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺮﺍﻩ ﺣل ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻮ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ  ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ  ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺗﺮسی
ﺪﻳﻤ اﻳﻥ ﺪﻭ ﺭ
ﺍﻃﻐﻴﺎﻥ
ﻮﮐﻔﺮ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺧﺴﺘﻪ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﻢ  ﮐﻪ رَبّ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻫﻴﺪ  ﮐﻪ ﺯﮐﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ  ﻭﺭﺣم
ﻨﺰﺩﻳﻜﺘﺮ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.( ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺍﻳﻥ ﺁﻳﺎﺕ
ﺩﺭﺣﻖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک اﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﻨﺪ  ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
اﻭ  ﻳﻌنی
ﭙﻴﺮ ﺣﺴﻴنی ﻮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺤﺴﻨﻰ پدر
العی  ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻃﺮﺩ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ  ﺑﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟک
ﻤﻨﺎﻓق ﻮ
ﮐﺎﻓﺮ ﺭﺍ ﻃﺮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑم کشتن
اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺳﺎﻟک اﺯ
ﭘﻴﺮ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻳﺎﺑﺪ ذر ﺩل
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻧﮑﻨﺪ.
ﻭ الّا
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟک ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﺮﺍ
ﻣﻌﺮفیﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺩﺭ (ﺭﺣم
ﻄﺮﻳﻘﺖ)
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺎﭘﻴﺮ ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﻮﺍﻟﺪﻳﻦ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ  ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎلاﺗﺮﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺮﺳﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺸﺎﺭﮐﺖ
ﺑﻴﺎﻥ ﻮ
ﺗﻮﺿیح ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺸﻴﺖ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺒﻮﺩ ﻭ
ﺗﺮﺳﻴﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺘﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ
اﺯﺩﺳﺘﺶ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺒﺮﻭﺩ.
ﻳﺎ کی علیه
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭ
ﮐﺎﺭﻯ کند .
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻀﺮ
ﺗﺮﺳﻴﺪ  ﮐﻪ ﺑﻴﻥ
اﻳﻥ ﭙﻴﺶ ﺁﻣﺪ  ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻗﺒلی الهی
اﻭ  ﺣﺎلتی
ﭙﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ  ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑثوﺍﺏ ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
(ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺪﺭ
ﺃﻣﺮ سلوک
الهی  ﺗﻨﻬﺎ
ﻳک ﺃﻣﺮ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻄیع ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ  ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﻚ  ﺑﺎﻋث
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺩﺭ ﺩﻟﺶ
ﺍﻓﺘﺎﺩ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺭﺣﻤتی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ اﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎ ﻭﻯ
ﭽﻨﺎﻥ کرﺩ ﮐﻪ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ (ﮐﺎﺭﻯ
عباﺩﻯ ﺒﺸﺮﻯ  ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﻭلی
ﺤﮑﻤتی
ﻮﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم سعی
ﺪﺍﺭﺩ  ﻗﺘل نفس
ﺧﻀﺮ ﺭﺍ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
هرﺳﺎﻟﻚ  ﻭﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺩﺭﺍک
ﻮﺍﻳﻤﺎﻥ اﻭ  ﺍﻳﻥ
اﺳﺘﺪلال ﻮ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮقﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻃﺮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺰﻣﻴﻨﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟک
ﺠﺪﻳﺪ  ﻭ
ﺁﺳﺎﻳﺶ ﻭ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
اﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.
ﭘﻴﺮﺣﺴﻴنی ﻮ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻨﻰ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺸﻤﺎ (ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ  ﻭ ﻧﻪ
ﭘﺪﺭﻭ ﻣﺎﺩﺭ)
ﻣﻥ ﻮﻋلیّ هستم)
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺑﺸﺮﻯ  ﻣﻮسی
ﺒﺎ ﺧﺒﺮ  ﻭ ﮐﻠﻴم
ﺨﺪﺍ ﺑﻮﺩ. (ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﺪ  ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﻣل ﻮ
ﻣﺴﺌﻮل ﺒﺎﺷﺪ)
ﻭلی اﻳﻥ کاﺭ
ﺑﺪﻟﻴﻞ
ﺍﺳﺘﺤﻘﺎق
ﺨﻀﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ  ﺩﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ اﻭ
ﺑﺮﻣﻮسی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮسی
ﺃﻓﻀل ازﺧﻀﺮ
ﺑﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺣق
اﻳﻥ ﺒﻮﺩ  ﮐﻪ
ﻣﻮسی ﺒﻔﻬﻤﺪ (
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ  ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨی ﺮﺍ  ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻀﺮ ﮐﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻠﺤﻈﻪ ﺣﺮﻑ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﺒﺎ
ﺧﻀﺮ  ﺳﺎﻟک
عاﺩﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳخی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﻣلی اﺳﺖ.
ﻭﺧﻀﺮ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩﻩ  ﻭﻫﺮ
ﺩﻭﻫم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻏﻴﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣل الهی
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺎﻫم ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻳکی
ﻤﻌﻠﻢ ﻭ مُرَبّی
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﺩﻭ
ﺑﺎﻫم ﺪﺭﮐﻤﺎل
الهی ﺨﻮﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﺳﭙس
ﺧﻀﺮ ﺍﻓﺰﻭﺩ  ﺍﻣﺎ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺑﺪﻭ
ﻃﻔل ینیم
ﺪﺍﺷﺖ  ﮐﻪ
ﮔﻨجی ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻳﺮ ﺁﻥ
ﺒﻮﺩ. ﻭ ﭘﺪﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎنیﺼﺎﻟح
ﺒﻮﺩ (ﻣﺎﻟﮑﻴﺖ
ﺯﻣﻴﻦ  ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻯ ﺒﺤث ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﮔﻨج ﺰﻳﺮ ﺁﻥ  ﻭﻳﺎ
ﺫﺧﺎﻳﺮ
ﻃﺒﻴﻌی ﻨﻔﺖ ﻭ
ﻣﻌﺎﺩﻥ ﺰﻳﺮ ﺯﻣﻴﻦ
ﮐﻪ
ﻣﺘﻌﻠق
ﺒﺼﺎﺣﺐ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘﺪﺭ ﮐﻪ ﺻﺎﻟح
اﺳﺖ  ﻳﻌنی کا
ﻣل الهی اﺳﺖ.
ﻭﻏﻠﺎم ﻴﺎ
ﻃﻔﻞ  ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟﻚ ﺟﻮﺍﻥ  ﻭ ﻣﻄیع
ﭽﻮﻥ هر ﺑﻨﺪﻩ)
ﻭلی اﻳﻥ گنج
ﻄﻠﺎ ﻭ ﻧﻘﺮﻩ
ﻧﺒﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻟﻮح ﻄﻠﺎئی ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ
ﺭﻭﻯ ﺁﻥ این
عبارﺍﺕ ﻧﻘﺶ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ( ﻫﺮ
ﺑﺮگ ﺘﻌﻠﻴمی
ﻄﻠﺎ ﺍﺳﺖ. ﺣتی
اﮔﺮ ﮐﺎﻏﺬ
ﭘﺎﺭﻩ  ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻨگ ﺴﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺗﻌﺠﺐ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﮐسی
ﻴﻴﻘﻴﻥ
ﺒﻤﺮﮔگ دﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻭلی
ﺨوﺳﻨﺪﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺭﺍ
ﻳﻘﻴﻥ ﺪﺍﺭﺩ ﻭلی
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺤﺰﻭﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. (ﺑﻌﮑﺶ  ﭼﺮﺍ
ﺧﻨﺪﺍﻥ اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻧﺸﻮﺩ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺪﻭﻫﻨﺎک اﺯ
ﻓﻘﺪﺍنی ﻨﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻔﺘﻨﻪ
ﺣﺎﺿﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ)
ﻭ ﺗﻌﺠّﺐ ﺍﺯ
ﮐﺴﻰ  ﮐﻪ
ﻳﻘﻴﻥ ﺒﺒﻌثت
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ  ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺳﺘم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺗﺼﺮﻑ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ  ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﺪﺍﻥ
ﺩﻟﺒﻨﺪ ﻭ
ﻣﻄﻤﺌﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﭘﺪﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﺎﻟح ﺒﻮﺩ  ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﻥ اﻳﻥ ﺪﻭ
ﻃﻔﻞ  ﻭﭘﺪﺭ
ﺻﺎﻟج ﺁﻥ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﭘﺪﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺁﻥ
ﭙﺪﺭ  ﺍﻳﻥ اﻭلاﺩ
ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.(
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴﻞ  ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
غیر ﻋﺎﻣﻞ  ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
اﺯ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺼﺎﻟح ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎ ﻓﺼل ﻨﻮع
ﺒﺎلاﺗﺮ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺭﺩ  ﮐﻪ ﭘﺪﺭ
ﻗﺪﻳﻢ  ﮔﻨج ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ هفتاد ﭘﺸﺖ
ﺧﻮﺩ  ﺑﺎﺭث
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺳﭙس ﺍﻓﺰﻭﺩ  ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﭼﻮﻥ
ﺒﺮﺷﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﮔﻨج ﺮﺍ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍج
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. (ﮔﻨﺞ
ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﺪﺭ ﻃﻔل
اﺯ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺼﺎﻟﺢ  ﮐﻪ ﻓﺼل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎلاﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ اﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺒﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ  ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻫﻤﻪ
ﻗﺼﻪﻫﺎ  ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺘﻤﺎم
اﺭﺍﺩﻩﻫﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
( ﺣتی اﺭﺍﺩﻩ
ﻋﺪم اﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟﻚ  ﻳﺎ
ﺳﺎﻟک غیر
ﻣﻄﻴﻊ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﺍﺭﺍﺩﻩ)
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﺄﻥ
ﻤﻘﺎم ﮋﻧﺘﻴک
ﺪﺭﺟﺴم ﻮ ﺭﻭح ﻮ
ﺫﻫﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍﻋﺪم
اﻧﺠﺎم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺨﺺ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺪﺭﻭﻥ ﺬﺍﺕ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻮ ﺣتی
ﺒﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ  ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﺷﺄﻥ
ﻤﻘﺎم ﺸﺨﺺ  ﻃﺎﻟﺐ
ﻫﺮ ﺗﮑﺎﻣل
گرﺩﺩ. ﻭﺑﻴﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﻴﺎﻥ اﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍ  ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﺤﺎل
ﺸﺨﺺ ﻣﺮﻳﺪ
ﺍﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ اﺯ ﺧﻀﺮ  ﺗﻌﻠق
ﺒﻪ ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭ ﻣﻮسی ﻴک
ﺸﻨﻴﺪﻩ ﺧﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺎبع
اﻭ ﺷﺪﻩ( (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮکی
گرﻓﺖ)ﺗﺎﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺨﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺧﻀﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺠﺮﺩ
ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﮐﺮﺩ( ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ الهی اﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ اﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺄﻥ
ﻤﻘﺎم
الهیآنها ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ  ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
مسخ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ. ﻭلی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ الهی
اﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮ ﺍﺟﺎدیث
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک
ﻨﺰﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هستند.
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺧﻄﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻭ ﺍﺯ
ﺑﻨﺪﻩ ﺗﺠﺮﺩ
ﻭبی ﻨﻘشی ﺪﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ مُرَبّی الهی
اﻭ) ﮐﻪﺧ ﻀﺮ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻗﺼﻪ  ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻴﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺖ  ﻭلیﺪﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻗﺼﻪ  ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺧﻀﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ (ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ)  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺮﺣمتی اﺯ
ﺧﺪﺍﻳﺖ ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ ﻣﻥ
کرﺩﻡ. (ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﻤﻮﺳﻰ  ﮐﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭﺑﺎ ﻇﺎﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﭘﻴﺮ  ﺑﺎﺯ
ﺭﺣمتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﺎﮔﺮﺩ ﺑﻮﺩ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﺮﺩﻡ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺘﺄﻭﻳل اﻳﻥ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺻﺒﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ(ﺗﻌﺒﻴﺮﻋﺮﻓﺎﻥﻮﺣﮑﻤﺖ
ﺁﻥ اﻋﻤﺎل
ﭙﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.) ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ: اﻥّ
ﺃﻣﺮ الله
ﺗﻌﺎلی ﺬﮐﺮﻩ  لاﻳﺤﻤل
علی
اﻟﻤﻘﺎﺋﻴس ﻭ
ﻣﻥ ﺤﻤل ﺃﻣﺮ الله
ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﻤﻘﺎﺋﻴس
ﻭﻫﻠک ﻮ ﺃﻫﻠﻚ  ﺍﻥ ﺃﻭل
ﻤﻌﺼیة ﻇﻬﺮﺕ
ﺍلاﺑﺎﻧﻪ ﻣﻥ
اﺑﻠﻴسﺍﻟﻠّﻌﻴﻦ
ﺣﻴﻦ
ﺃﻣﺮ الله
ﺗﻌﺎلی ﺬﮐﺮﻩ
ﻣﻠﺎﺋﮑﺘﻪ
ﺑﺎﻟﺴﺠﻮﺩ
ﻟﺂﺩﻡ  ﻓﺴﺠﺪﻭﺍ
ﻭ ﺃبی اﺑﻠﻴس
ﺍﻟﻠّﻌﻴﻦ ﺃﻥﻴ
ﺴﺠﺪ  ﻓﻘﺎل عز
ﻭ جَلّ ﻣﺎ
ﻣﻨﻌک ﺃﻥ ﻠﺎ
ﺗﺴﺠﺪ ﺍﺫ
ﺃﻣﺮﺗﻚ  ﻗﺎل
ﺃﻧﺎ ﺧﻴﺮ ﻣﻨﻪ  ﺧﻠﻘﺘﻨﻰ
ﻣﻥ ﻨﺎﺭ
ﻭﺧﻠﻘﺘﻪ ﻣﻥ
ﻄﻴﻦ) ﻓﮑﺎﻥ
ﺃﻭل کفرﻩ
ﻗﻮﻟﻪ ( ﺃﻧﺎ
ﺧﻴﺮ ﻣﻨﻪ)  ثمّ
ﻘﻴﺎﺳﻪ ﺑﻘﻮ
ﻟﻪ (ﺧﻠﻘﺘنی
ﻤﻥ ﻨﺎﺭ
ﻭﺧﻠﻘﺘﻪ ﻣﻥ
ﻄﻴﻦ)  ﻓﻄﺮﺩﻩ الله
عَزّ ﻭﺟل عن
ﺠﻮﺍﺭﻩ ﻭ
ﻟﻌﻨﻪ  ﻭﺳﻤّﺎﻩ
ﺭﺟﻴﻤﺎ  ﻭ ﺃﻗﺴم
ﺒﻌﺰﺗﻪ لا
ﻳﻘﻴس ﺃﺣﺪ
فیﺪﻳﻨﻪ  الّا
ﻗﺮﻧﻪ ﻣﻊ
ﻋﺪﻭﻩ ﺍﺑﻠﻴس فی
ﺃﺳﻔل دﺭک ﻤﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﮐﻪ
ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍ.(
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﻭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻭ ﺳﻄﻮح
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻋﻘلی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ) ﻗﺎبل
ﺤﻤل ﺒﺎ ﺍﻳﻥ
ﺘﺮﺍﺯﻭﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ (ﺑﺎ قیاس
ﻣﻨﻄﻘﻰ  ﻭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ)ﻭﻫﺮکس
ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭ الهیﺮﺍ
ﺑﺎ ﻣﻘﻴﺎﺳﻬﺎ
ﺑﮑﻨﺪ (ﺗﺮﺍﺯﻭ
ﻭ ﻣﻨﻄﻖ) ﻫﻠﺎک
ﻤﻴﺸﻮﺩ ( ﺳﺎﻟک
ﻘﺸﺮﻯ هلاک ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭالّا
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺳﺮﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﻫﻠﺎﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺪﺭﻋﻘﻞ  ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻤﻌﺼﻴّﺘﻰ(
ﺳﺮﮐﺸی
ﻮﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ و
غصیان ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻇﺎﻫﺮ
ﺷﺪ  ﺍﺯﺍ
ﺑﻠﻴس ﻟﻌﻴﻥﺒﻮﺩ
(ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ  ﻣﻠﺒّس
ﺑﻠﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺳﺠﻮﺩ
ﻣﻠﺎﺋگ
ﺒﺮﺍﻯﺁﺩﻡ ﻗﻴﺎس
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪﻫﻤﻪ
ﺳﺠﺪﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺟﺰ ابلیس(
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺴﻠﻴﻢ ﻭلاﻳﺖ
ﺷﺪﻧﺪ  ﺟﺰ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺖ  ﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺘﻮﺭﺍ
ﻣﺎنع ﺸﺪ  ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﻨﻰ؟ﺍﺑﻠﻴس
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ  ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻥ ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻢ  ﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﺍﺯ ﺁﺗﺶ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻯ  ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ِﮔﻞ. ﻭ ﺍﻳﻥ
اﻭﻟﻴﻥ کفر
ﺑﻮﺩ( ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻮﻣﺒﺪﺃ ﻫﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑﻋﻘلی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ  ﮐﻪ
ﺍﺯﻳک اﺻل
عقلی ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
ﻔﮑﺮﻯ  ﺷﺮﻭع
ﺒﺨﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻋﻘلی ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻭﺍ
ﻳﻨﮑﻪ ﮔﻔﺖ ﻣﻥ
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘم ﻘﻴﺎس
ﺍﻭ ﺑﻮﺩ( ﺳﻨﺠﺶ
ﻭ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﻣﻨﻄق ﻮﻋﻘل
ﺨﻮﺩ) ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﻣﻥ اﺯﺁﺗﺶ
ﻫﺴﺘم ﻮ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﮔﻞ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯﮐﻨﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻃﺮﺩ ﮐﺮﺩ  ﻭﻟﻌﻨﺖ
ﻧﻤﻮﺩ (ﻃﺮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺴﺮکس ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق
ﺒﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻭ پیبر
کاﻣﻞ. ﻭﻟﻌﻨﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﻮ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
نوعی
ﺠﻬﻨمیﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥﺎﺳﺖ)
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﺟﻴم ﺨﻮﺍﻧﺪ (ﺟﻬﻨﻢ
(ﺭﻗﻴﻢ) ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﺮﻭﺩ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎنی که
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﻟﺒﺴﺘﻪ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ  ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺟﻴم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﻌﺰﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻫﺮﮐسﻗﻴﺎسﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﻦ (سلوک
الهیﺨﻮﺩ)
ﺑﮑﻨﺪ  ﺣﺘﻤﺎ
ﻗﺮﻳﻥ
ﻮﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
اﺑﻠﻴس  ﺩﺭ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّم
ﻤﻴﺸﻮﺩ (ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮانی ﺸﺪﻳﺪ
ﻭ(ﻗﺮﻳﻦ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻌﺎﺩﻝ  ﻭﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
ﻮﺟﺎﻯ ﻘﻴﺎس ﻭ
ﻗﺮﻳﻨﻪ.

حدیث 3841 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ294ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺗﺮﻙ
ﺧﻀﺮ  ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭﺻﻴّﺖ ﻭ ﺍﻧﺪﺭﺯﻯ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺧﻀﺮ ﮔﻔﺖ : ﺍﻳّﺎﻙ ﻭ
ﺍﻟﻠّﺠﺎجة  ﺃﻭ ﺃﻥ ﺗﻤﺸﻰ
ﻓﻰ ﻏﻴﺮ ﺣﺎجة  ﺃﻭ ﺃﻥ ﺗﻀﺤﻚ
ﻣﻦ ﻏﻴﺮ ﻋﺠﺐ  ﻭ ﺍﺫﮐﺮ ﺧﻄﻴﺌﺘﻚ
ﻭ ﺍﻳّﺎﻙ
ﻭ ﺧﻄﺎﻳﺎ ﺍﻟﻨﺎس
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻟﺞ ﺑﺎﺯﻯ ﺭﺍ ﭘﻴﺸﻪ
ﮐﻨﻰ ( ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
) ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻴﺎﺯ ﻭ ﺍﺣﺘﻴﺎﺟﻰ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﮐﻨﻰ ( ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺪﻑ ﻭﻣﻄﻠﻮﺏ ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﻑ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.)
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺨﻨﺪﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﻋُﺠﺐ ﻭ ﻏﺮﻭﺭ
ﺑﺎﺷﻰ ( پس ﺍﺯ ﺗﻌﺠﺐ
ﻭﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﻭﺿﻊ ﻧﺎ ﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﺧﻨﺪﻳﺪ) ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻄﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭ ﻫﻴّﮕﺎﻩ ﻣﻮﺍﻇﺐ
ﺧﻄﺎﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﺒﺎﺵ
ﮐﻪ ﺧﻄﺎ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩ  ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺬﻭﺭ
ﺩﺍﻧﺴﺖ .

حدیث
3841 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ294ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺗﺮﻙ
ﺧﻀﺮ  ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭﺻﻴّﺖ ﻭ ﺍﻧﺪﺭﺯﻯ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺧﻀﺮ ﮔﻔﺖ : ﺍﻳّﺎﻙ ﻭ
ﺍﻟﻠّﺠﺎجة  ﺃﻭ ﺃﻥ ﺗﻤﺸﻰ
ﻓﻰ ﻏﻴﺮ ﺣﺎجة  ﺃﻭ ﺃﻥ ﺗﻀﺤﻚ
ﻣﻦ ﻏﻴﺮ ﻋﺠﺐ  ﻭ ﺍﺫﮐﺮ ﺧﻄﻴﺌﺘﻚ
ﻭ ﺍﻳّﺎﻙ
ﻭ ﺧﻄﺎﻳﺎ ﺍﻟﻨﺎس
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻟﺞ ﺑﺎﺯﻯ ﺭﺍ ﭘﻴﺸﻪ
ﮐﻨﻰ ( ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
) ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻴﺎﺯ ﻭ ﺍﺣﺘﻴﺎﺟﻰ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﮐﻨﻰ ( ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺪﻑ ﻭﻣﻄﻠﻮﺏ ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﻑ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.)
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺨﻨﺪﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﻋُﺠﺐ ﻭ ﻏﺮﻭﺭ
ﺑﺎﺷﻰ ( پس ﺍﺯ ﺗﻌﺠﺐ
ﻭﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﻭﺿﻊ ﻧﺎ ﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﺧﻨﺪﻳﺪ) ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻄﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭ ﻫﻴّﮕﺎﻩ ﻣﻮﺍﻇﺐ
ﺧﻄﺎﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﺒﺎﺵ
ﮐﻪ ﺧﻄﺎ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩ  ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺬﻭﺭ
ﺩﺍﻧﺴﺖ .

حدیث
3842 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ294ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﺎﻥ ﺁﺧﺮ ﻣﺎ ﺃﻭﺻﻰ
ﺑﻪ ﺍﻟﺨﻀﺮ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ  ﺃﻥ ﻗﺎﻝ ﻟﻪ
لا ﺗﻌﻴّﺮﻥ ﺃﺣﺪﺍ
ﺑﺬﻧﺐ  ﻭ ﺍﻥ ﺃﺣﺐ
ﺍلاﻣﻮﺭ ﺍﻟﻰ الله
عَزّ ﻭ جَلّ ثلاثة
ﺍﻟﻘﺼﺪ
ﻓﻰ ﺍﻟﺠﺪة  ﻭ ﺍﻟﻌﻔﻮ
ﻓﻰ ﺍﻟﻤﻘﺪﺭﻩ ﻭ
ﺍﻟﺮﻓﻖ ﺑﻌﺒﺎﺩ
الله ﻭﻣﺎ ﺭﻓﻖ ﺃﺣﺪ
ﺑﺄﺣﺪ ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
الّا ﺭﻓﻖ الله
عَزّ ﻭجَلّ ﺑﻪ
ﻳﻮﻡ القیامة  ﻭﺭﺃس ﺍﻟﺤﮑﻤﻪ
ﻣﺨﺎﻓﻪ الله ﺗﺒﺎﺭﻙ
ﻭﺗﻌﺎلی ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺧﻀﺮ ﺑﻤﻮﺳﻰ ﺑﻦ
ﻋﻤﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ( ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺁﺯﺍﺩ ﻭ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺍﻳﻥﺴﻔﺎﺭﺷﺎﺕ
ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻤﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ  ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﻴﺒﺶ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﻣﮑﻦ
ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻪ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ.ﻗﺼﺪ
ﺩﺭ ﺟﺪﺕ ﻭ ﻋﻔﻮ
ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭﺭﺃﻓﺖ
ﺑﺎ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺧﺪﺍ
( ﻫﺪﻑ ﺩﺍﺭ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻭﮐﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺩﺭ ﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ.ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻫﻴﭻ ﺭﺃﻓﺖ ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺑﮑﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﻮﻯ ﺭﺃﻓﺖ
ﻭﻧﺮﻣﺶ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.( ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻭ ﺁﺳﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ) ﻭ ﺑﺎلاﺗﺮﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺖ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺮﺳﻴﺪ ( ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﻌﺎﺭ ﻭ ﺍﺻﻮﻟﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺻﻮﻝ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ترسﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻭ
ﻋﻤﻞ ﻧﮑﺮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺩ )

حدیث 3843 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ294ﺤﺎﺭ ) ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﮐﻪ
ﺁﻥ ﺩﻭ ﻃﻔﻞ ﮔﻨﺠﻰ ﺯﻳﺮ ﺁﻥ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺪﺍﺳﺘﺎﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺢ ﻭ ﺳﻪ
ﮐﺎﺭ ﺑﻰ ﺗﺤﻤﻞ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﮐﺎﻥ ﻓﻰ ﺍﻟﮑﻨﺰ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻗﺎﻝ الله
( ﻭﮐﺎﻥ ﺗﺤﺘﻪ ﮐﻨﺰ
ﻟﻬﻤﺎ ) ﻟﻮﺡ ﻣﻦ ﺫﻫﺐ
ﻓﻴﻪ ﺑﺴﻢ الله ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ
ﺍﻟﺮﺣﻴﻢ ﻣﺤﻤّﺪ
ﺭﺳﻮﻝ الله ﻋﺠﺒﺖ
ﻟﻤﻦ ﺃﻳﻘﻦ ﺑﺎﻟﻤﻮﺕ
ﮐﻴﻒ ﻳﻔﺮﺡ ؟ ﻭ ﻋﺠﺒﺖ
ﻟﻤﻦ ﺃﻳﻘﻦ ﺑﺎﻟﻘﺪﺭ
ﮐﻴﻒ ﻳﺤﺰﻥ ؟ ﻭ ﻋﺠﺒﺖ
ﻟﻤﻦ ﺭﺃﻯ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺗﻘﻠّﺒﻬﺎ ﺑﺄﻫﻠﻬﺎ
ﮐﻴﻒ ﻳﺮﮐﻦ ﺍﻟﻴﻬﺎ؟
ﻭ ﻳﻨﺒﻐﻰ ﻟﻤﻦ ﻏﻔﻞ
ﻋﻦ الله ﺃلا ﻳﺘّﻬﻢ
الله ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﻰ ﻗﻀﺎﺋﻪ ﻭ لا
ﻳﺴﺘﺒﻄﺌﻪ ﻓﻰ ﺭﺯﻗﻪ
ﺩﺭ ﮔﻨﺞ ﻟﻮﺣﻰ
ﺍﺯ ﻃﻠﺎ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺴﻢ الله
ﺍﻟﺮﺣﻤﻥﺎﻟﺮﺣﻴﻢ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.(
ﻳﻌﻨﻰ ﺃﺻﻞ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭﻧﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺩﻳﻨﻰ ﺍﻋﻢ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻤﺤﻤﺪﻯﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻪﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟﻜﺎﺳﺖ)ﺗﻌﺠّﺐ
ﺍﺯ ﮐﺴﻰ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﻳﻘﻴﻦ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﺠﺐ ﺍﺯ ﮐﺴﻰ ﺩﺍﺭﻡ
ﮐﻪ ﻳﻘﻴﻦ ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﻗﺪﺭ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﺤﺰﻭﻥ ﺍﺳﺖ ( ﻗﺪﺭ
ﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻧﺪﻭﻫﻨﺎﻙ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﭼﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ  ﻭ
ﻳﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ ) ﻭﺗﻌﺠّﺐ
ﺍﺯ ﮐﺴﻰ ﺩﺍﺭﻡ  ﮐﻪ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺃﻫﻞ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ  ﺑﺎﺯ
ﺩﻝ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺴﺘﻪﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮکس
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻏﺎﻓﻞ
ﺷﺪ (ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﮕﺮﺩﻳﺪ)
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﺘﻬﻢ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﻀﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ ( ﻗﻀﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻭ
ﻭ ﺣﮑﻢ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﻭ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﻫﻰ
ﺍﻭ ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺍﻧﺪﻙ
ﺍﺯ ﺭﺯﻕ ﺩﻫﻰ ﺍﻭ
ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭﭼﻪﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﻴﺮﻋﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ) ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﺴﺌﻮﻝ ﮐﻨﻢ ﺑﻮﺩﻥ
ﺭﺯﻕ ﺧﻮﺩ ﻧﮑﻨﺪ
( ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺩﻳﺮ ﺑﺪﻳﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺗﻌﺠّﺐ ﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﻧﺸﺄﺕ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﻔﮑﺮ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺁﺧﺮﺕ ﻧﻴﺴﺖ. ( ﺗﻮﻟّﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﻴﺎﺕ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻮﻟّﺪ ﻣﺴﺦ
ﺁﻣﻴﺰ ﻣﺠﺪﺩ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﻧﻴﺎ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ ﺗﺎ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﭘﻴﺶﺑﺮﻭﺩ.ﻭالّا
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎلاﺕ ﺭﻭﺣﻰ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث
3844 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13 ﺹ295ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭﺟﺪ
ﻟﻮﺡ ﺗﺤﺖ ﺣﺎﺋﻂ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻣﻦ ﺍﻟﻤﺪﺍﺋﻦ
ﻓﻴﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺃﻧﺎ
الله لا ﺍﻟﻪ الّا
ﺃﻧﺎ ﻭ ﻣﺤﻤّﺪ ﻧﺒﻴّﻰ
ﻋﺠﺒﺖ ﻟﻤﻦ ﺃﻳﻘﻦ
ﺑﺎﻟﻤﻮﺕ ﮐﻴﻒ ﻳﻔﺮﺡ
؟ ﻭ ﻋﺠﺒﺖ ﻟﻤﻦ ﺃﻳﻘﻦ
ﺑﺎﻟﻘﺪﺭ ﮐﻴﻒ ﻳﺤﺰﻥ
؟ ﻭ ﻋﺠﺒﺖ ﻟﻤﻦ ﺍﺧﺘﺒﺮ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﮐﻴﻒ ﻳﻄﻤﺌﻦ
ﺍﻟﻴﻬﺎ ؟ ﻭ ﻋﺠﺒﺖ
ﻟﻤﻦ ﺃﻳﻘﻦ ﺍﻟﺤﺴﺎﺏ
ﮐﻴﻒ ﻳﺬﻧﺐ ﺭﻭﻯ ﻟﻮﺣﻪﺍﻯ
ﺯﻳﺮ ﻳﻚ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺩﺭ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺪﺍﺋﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻘﺶ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ . (ﻣﺪﺍﺋﻦ
ﺗﻴﺴﻔﻮﻥ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺷﻬﺮ ﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﺮ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻳﻚ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﻳﻚ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺪﻳﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺖ ﺁﻥ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻣﻦ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻦ ﺍﺳﺖ.( ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﭼﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻳﺎ ﺣﺎﻝ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ ﻭ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻦ ﻋﺒﺪالله ﮐﺎﺷﻒ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺣﻤﺪ  ﺍﺣﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﻨﺠﻢ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻗﻮﻣﻰ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
) ﺗﻌﺠّﺐ ﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﮒ
ﻳﻘﻴﻦ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎﺯ
ﺩﻟﺸﺎﺩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺯ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺑﻘﺪﺭ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﺮﺩﻩ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺩﻝ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.( ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻰ ﻭﻓﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺑﺪﺍﻥﻤﻄﻤﺌﻦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.)
ﻭﺩﻝ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ)ﻭ
ﺗﻌﺠّﺐ ﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﻳﻘﻴﻦ ﺩﺍﺭﺩ
ﺣﺴﺎﺏ ( ﻭ ﮐﺘﺎﺏ ) ﻫﺴﺖ
ﺑﺎﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.(
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻋﻤﻞ ﻭ ﻋﮑﺶ ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻭ ﻗﺎﻋﺪﻩ ﻋﺮﻓﺎﻧﻴﮑﺎﺭﻣﺎ
ﻳﺎ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻠﺪﻧﺪﺍﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﻗﺎﻋﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻋﻤﻠﻰ
ﺭﺍ تأثیرﻯ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻫﺴﺖ.مُثبت
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻞ مُثبت
ﻭﻣﻨﻔﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻞ
ﻣﻨﻔﻰ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ آثار ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻴﻮﻥ ﮐﻪ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺭﺳﻮﺍ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﻫﻴﭻ ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻭ أثَرﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻧﻴّﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻭ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺟﺎﻯ
ﭘﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺭﻭﺯﻯ
ﺑﺎ ﺳﺨﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ  ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻥ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﺎﻙ ﻧﻤﻮﺩﻩﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﮐﻔّﺎﺭﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﻫﺪ ﺗﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﮐﻔﺮﺍﻥ ﻭ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭ ﭘﺮﺩﻩ
ﭘﻮﺷﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺎ ﮔﺮﺩﺩ.

حدیث3845
- اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13 ﺹ296ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻟﻤّﺎ ﺃﻗﺎﻡ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻢ ﺍﻟﺠﺪﺍﺭ
ﺃﻭﺣﻰ الله ﺗﺒﺎﺭﻙ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻟﻰ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﻧّﻰ ﻣﺠﺎﺯﻯ
ﺍﻟﺄﺑﻨﺎٴ ﺑﺴﻌﻰ
ﺍﻟﺂﺑﺎٴ ﺍﻥ ﺧﻴﺮﺍ
ﻓﺨﻴﺮ ﻭﺍﻥ ﺷﺮّﺍ
ﻓﺸﺮ لا ﺗﺰﻧﻮﺍ
ﻓﺘﺰﻧﻰ ﻧﺴﺎٴﻮﮐﻢ
ﻭﻣﻦ ﻭﻃیّ
ﻓﺮﺍﺵ ﺍﻣرء ﻣﺴﻠﻢ
ﻭﻃی ﻓﺮﺍﺷﻪ ﮐﻤﺎ
ﺗﺪﻳﻦ  ﺗﺪﺍﻥ
ﻭﻗﺘﻰ (ﻋﺎﻟﻢ)ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻤﻮﺳﻰ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ.( ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻧﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﺎﺩﻯ.ﻭ ﻳﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﻓﻘﻬﻰ ﺩﻳﻨﻰ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺩﺭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻳﺘﻴﻢ
ﺑﺎﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ عَزّﻟﺖ ﮔﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺟﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺣﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻴﺎﺳﺖ.
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺿﺪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﻭﺣﻰ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻓﺮﻭﻧﺪﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺳﻌﻰ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻴﺪﻫﻢ.( ﭘﺪﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﺍﺩﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮔﻨﺠﻰ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﻔﺖ ﺧﻮﺭ
ﻣﺴﺎﻋﻰ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ .ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺍﺻﻞ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪﻣﺴﺎﻋﻰ
ﭘﺪﺭﺍﻥﺎﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻳﺎ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﻗﺒﻠﺎ ﮐﻮﺷﻴﺪﻧﺪ
ﻭ ﺑﺘﺠﺎرَبّ ﻭ ﺍﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺎﺋﻰ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭ ﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻬﺮﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺧﻴﺮ ﺑﻮﺩ   ﺧﻴﺮ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺷﺮ
ﺑﻮﺩ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺷﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ( ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺩﻧﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﻧﺪﺍﻥ
ﻳﺎ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﻣﺠﺮﻡ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻭﺧﻄﺎ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻋﻤﺪﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
سعی ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ لاﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻥ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺑﻴﻚ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺳﺪ(ﺧﻴﺮ)
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ ﻭ(ﺷﺮ)
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺑﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻴﺎﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﺮّ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻃﻮﺑﻰ
ﻭ ﺧﻮﺷﺎ ﺑﮕﻨﺎﻫﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺨﻴﺮ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﺮﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ثواب
ﻭ ﺣﻠﺎﻝ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺮﺍﻡ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺷﺮﻙ ﺍﺳﺖ
) پس ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺯﻧﺎ
ﻧﮑﻨﻴﺪ ﺗﺎ ﺯﻧﺎﻥ
ﺷﻤﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﺯﻧﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ.
( ﻗﺎﻋﺪﻩﺍﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺣﻘﻮﻕ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﻖ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﺑﺎ ﺯﻧﺎﻥ
ﺷﺮﻋﻰ ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻭ ﺣﻠﺎﻝ
ﺧﻮﺩ  ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻴﺰ
ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﻳﻚ ﻏﺴﻞ
ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺟﻨﺎﺑﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻌﻬّﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺯ تقدّس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ )
ﻭﻫﺮکس ﻭﺍﺭﺩ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﻣﺮﺩ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺷﺪ  ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ.(ﻣﺴﻠﻢ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﻧﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﺷﻮﻫﺮﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ عَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺑﻮﺭﺯﻯ  ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
(ﺍﺩﺍﻧﻪ  ﻭ
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭﺑﺰﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺿﻌﻴﻒ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻬﺮﻩ ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﮐﺎﺭﺵ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﻣﺤﺒّﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ .

حدیث
3846 - امام ادامه
میذهذ (ح؟ص؟) ﺟﺒﺮﺋﻴل
عنها  ﻓﺄﺧﺒﺮﻩ
ﺃﻧّﻬﺎ ﺗﺨﺮج
ﻤﻥ ﺒﻴﺖ ﻋﺬﺏ  ﻓﻴﻪ
ﻗﻮم فی الله  حتّی
ﻤﺎﺗﻮﺍ  ثمّ ﻘﺎل
ﻠﻪ  ﺍﻥّ
اﻟﺨﻀﺮ ﮐﺎﻥ
ﻤﻥ ﺃﺑﻨاء
ﺎﻟﻤﻠﻮﻙ  ﻓﺂﻣﻥ
ﺒﺎﻟﻠﻪ  ﻭ
ﺗﺨﻠّﻯ فی ﺒﻴﺖ
ﻓﻰ ﺩﺍﺭ ﺃﺑﻴﻪ
ﻳﻌﺒﺪ الله  ﻭﻟم
ﻴﮑﻥ ﻠﺄﺑﻴﻪ
ﻭﻟﺪ ﻏﻴﺮﻩ  ﻓﺄﺷﺎﺭﻭﺍ
ﻋلی ﺃﺑﻴﻪ  ﺃﻥ
ﻴﺰﻭّﺟﻪ ﻓﻠﻌل
ﺃﻥ ﻴﺮﺯﻗﻪ
ﻭﻟﺪﺍ  ﻓﻴﮑﻮﻥ
اﻟﻤﻠک ﻔﻴﻪ ﻭ
فی عقبه .ﻓﻠﻤّﺎ
ﮐﺎﻥ اﻟﻴﻮﻡ
ﺍﻟثالث  ﺣﺮﮐﺘﻪ
ﺭﻗﻪ ﺍﻟﺂﺑاء  ﻓﺄﻣﺮ
ﺑﻔﺘح اﻟﺒﺎﺏ
ﻓﻔﺘﺢ  ﻓﻠم
ﻴﺠﺪﻭﻩ ﻭ
ﺃﻋﻄﺎﻩ الله ﻣﻥبالقوّه
ﺃﻥ
ﻴﺘﺼﻮﺭ ﮐﻴﻒ
ﺷاء ثمّ کاﻥ
علیم ﻤﻘﺪﻣﻪ
ﺫﻯ اﻟﻘﺮﻧﻴﻦ  ﻭﺷرَبّ
ﻣﻦ ﺍﻟﻤاء اﻟﺬﻯ
ﺸرَبّ ﻣﻨﻪ  ﺑقی الی
ﺎﻟﺼﻴحة .ﻓﻠﻤّﺃ
ﺻﺒح ﺍﻟﺘﻘﻴﺎ  ﻓﺄﺧﺒﺮ
ﮐﻞّ ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﻨﻬﻤﺎ
ﺻﺎﺣﺒﻪ ﺑﺨﺒﺮﻩ
ﻓﻘﺎل
ﻣﺎ ﻧﺠﻮﻧﺎ الّا
ﺑﺬﻟﻚ  ﻓﺂﻣﻨّﺎ
برَبّ ﺍﻟﺨﻀﺮ
ﻭ ﺣُﺴﻥ
ﺎﻳﻤﺎﻧﻬﻤﺎ  ﻭﺗﺰﻭج
ﺒﻬﺎ ﺍﻟﺮجَلّ  ﻭ ﻭقع
ﺍﻟﻴم ﻤﻠﮑﻪ
ﻣﻠک ﺁﺧﺮ...ﻓﻘﺎل
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻟﺮﺳﻮل الله  ﻓﻬﺬﻩ
ﺍﻟﺮﺍﺋحة
ﺍﻟتی ﺘﺸﻤّﻬﺎ  ﻣﻥ ﺬﻟک
اﻟﺒﻴﺖ ﻭﻗتیﺮﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺑﺎﺳﺮاء
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺒﺮﺩ
ﻩﺷﺪ (ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮشی ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ  ﺑﻤﻘﺎم
ﺪﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ  ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ) ﺑﻮئی
ﺮﺍ ﺍﺳﺘﺸﻤﺎم
کرﺩ  ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺸک
اﺫﻓﺮ( ﺍﺻﻔﺮ ﻭ
ﺯﻋﻔﺮﺍﻥ) ﺑﻮﺩ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯﺟﺒﺮﺋﻴل
علت ﺭﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﻭ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﮔﻔﺖ  (ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ نزد
محمد ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
عرﺵ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭلیﺨﻮﺩ ﻗﺎئم
ﺒﻌﺮﺵ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ  ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺣﻮﺍل ﺒﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ﺑﻮﺩ ) ﺍﻳﻥ
ﺒﻮ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ
کسی
ﺒﻴﺮﻭﻥﻤﻴﺂﻳﺪ
ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﮑﻨﺠﻪ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺖ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻣُﺮﺩﻧﺪ. (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﮐﻪ ﺗﺤﺖ
ﺷﮑﻨﺠﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ولایت
ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭالّا
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍ  ﮐﺎﺭﻯ م
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اوﻟﻴ
ﺎﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﺳﭙسﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﺮﺩ  ﮐﻪ ﺧﻀﺮ
ﺍﺯ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﭙﺎﺩﺷﺎﻩ ﺑﻮﺩ (ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺒﻮﺩﺍ ﻭﻳﺎ
ﮐﻮﺭﻭﺵ ﻭ ئﻏﻴﺮﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥالهی
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥ  ﺩﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ  ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻴﺎسی هم
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺸﺪﺍﺩﻳﺎﻥﻮ
ﮐﻴﺎﻧﻴﺎﻥ  ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ)
ﮐﻪﺑﺨﺪﺍ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩ  ﻭﺧﺎﻧ
ﻪﭘﺪﺭﻯﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ  ﺗﺎ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. (ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﻭﻳﺎﻫﺮعَزّﻟﺖﮔﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)ﻭﭘﺪﺭﺵﻏﻴﺮ
ﺍﻭ ﭘﺴﺮﻯ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﻣﺸﺎﻭﺭﺍﻥ
ﺒﭙﺪﺭﮔﻔﺘﻨﺪ  ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺯﻥ
ﺒﺪﻫﺪ  ﺷﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺒﻴﺎﺑﺪ  ﺗﺎ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﭘﺎﺩﺷﺎهیﺒﺎﺷﺪ.
(عَزّﺍﻯ
همیشگی
ﭙﺎﺩﺷﺎﻩ ﺗﺮک
ﭙﺎﺩﺷﺎهی اﺳﺖ.ﺣﺘﻴﺎﮔﺮﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻭلاﺩ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍ ﮔﺬﺍﺭ
ﮐﻨﺪ) ﻟﺬﺍ
ﺩﺧﺘﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﻧﺎﻣﺰﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭلیﺨﻀﺮ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ)ﺗﻮﺟﻬی
ﺒﺰﻥ ﻨﮑﺮﺩ(
ﺳﺎﻟﻜﺎﻟﻬﻰ ﺑﻬﻴچ
ﺠﻨسﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﺭﻭﺯ ﺩﻭم ﺨﻀﺮ
ﺑﺰﻥ گفت   ﺁﻳﺎ
ﺭﺍﺯ ﻣﺮﺍ ﺣﻔﻈ
ﻤﻴﮑﻨﻰ؟ ﺯﻥ
گفن ﺁﺭﻯ  ﻭﺧﻀﺮ
ﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻨﺴﺒﺖ ﺯﻧﺎﻥ  ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮ ﺍﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻪ ﺑﮕﻮ
ﺁﺭﻯ. ﻭﺯﻥ
ﺒﭙﺎﺩﺷﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻥ گفت .ﻭﺷﺎﻩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺎﺯ
ﺩﻳﺪ ﺯﻥﺮﺍ
ﺑﺰﻧﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺩ. ﻭلی
اﻭﺭﺍ ﺑﺎﮐﺮﻩ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﺷﺎﻩ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﻳک
ﺨﺘﻨﻪ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺭﺍ  ﺑﺨﺘﻨﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺩﺍﺩﻯ.
ﭘس ﺍﻭ ﺭﺍﺯنی
ﻴیوﻩ ﺑﺪﻩ
ﺑﺎﺯﺧﻀﺮ ﺍﺯ
ﺯﻥ ﺒﻴﻮﻩ ﻗﻮل
گرﻓﺖ  ﮐﻪ ﺭﺍﺯ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺨفی
کنند ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺩﻭﺭﻯ کرﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭلیﺰﻥ
ﺒﺸﺎﻩ ﮔﻔﺖ  ﭘﺴﺮﺕ
ﺯﻥ اﺳﺖ.
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺰنی اﺯ
ﺯﻧﻰ ﺁﺑﺴﺘﻥ
ﺸﻮﺩ. ﻭﺷﺎﻩ
ﻏﻀﺐﮐﺮﺩ  ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺩﺍﺩ
ﺩﺭ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻯ
ﺨﻀﺮ ﺧﺮﺍﺏ ﮐﻨﻨﺪ.
( ﺩرَبّ ﺭﺍ ﺑﻬم
کوﺑﻴﺪ  ﻭﻣﻴخ
کوﺏ ﮐﺮﺩ) ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺳﻮم ﭙﺪﺭ
ﺩل ﺴﻮﺧﺖ.
ﺩﺳﺘﻮﺭﺩﺍﺩ
ﺩﺭﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﮐﻨﻨﺪ  ﻭلیﺨﻀﺮ
ﺁﻧﺠﺎ ﻧﺒﻮﺩ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺮﻭئی
ﺪﺍﺩﻩﺑﻮﺩ  ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺧﻀﺮ
ﺩﺭﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺫﻯﺎﻟﻘﺮﻧﻴﻥ
ﺸﺪ.(ﮐﻮﺭﺵ ﻳﺎ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ  ﻭﻳﺎﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
زنده ) ﻭﺍﺯ
ﺁبیﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﺫﻭ ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻥ
ﺨﻮﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ
ﺻﻴﺤﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﺪ. ﺗﺎﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﺑﺎﺯﺑﻤﻌنیﻮﻗﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒل ارﺯﻣﺮﮒ)
ﺗﺎ ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ
ﺩﻭ ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻥ
اﺯﮐﺸﻮﺭ ﺍﻳﻥ
ﺸﺎﻩ ﺩﺭﺟﺰﻳﺮﻩﺍﻯ
ﺨﻀﺮﺭ ﺍ
ﺩﺭﺣﺎل ﻨﻤﺎﺯ
ﺩﻳﺪﻧﺪ (ﺻﻠﺎﺕ)
ﻧﻤﺎﺯﺍﺳﺖ  ﻭﺩﺭﺣﺎﻝ(
ﺍﺗﺼﺎل ﻮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ) ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﭼﻮﻥ
ﻨﻤﺎﺯﺵ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ
ﺁﻳﺎ ﺣﺎﺿﺮﻳﺪ
ﺭﺍﺯ ﻣﺮﺍ ﺣﻔﻈ
کنیذ   ﺩﺭﻣﻘﺎﺑلﺁﻥ
ﻣﻥ
ﺎﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺷﻤﺎﺭﺍ
ﺑﻤﻨﺎﺯلﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻢ.(
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﮐﺸتی
اﻳﻥ
ﺒﺎﺯﺭﮔﺎﻧﺎﻥ
غرقﺸﺪﻩﺑﻮﺩ)ﮐﻪﻳﮑﻴﺮﺍﺯﺭﺍﮐﺘﻤﺎﻥﮑﺮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯﻨﺰﺩﺷﺎﻩﺭﻓﺖ
ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ ﺨﻀﺮ ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﺍﻃّﻠﺎع
دﺍﺩ.ﻭلیﺸﺎﻩ
ﮔﻔﺖ ﺷﺎﻫﺪ ﺗﻮ
ﮐﻴﺴﺖ  ﮔﻔﺖ
ﻓﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﺭﮔﺎﻥ ﻮلی
ﻮﻗتی ﻴﺎﻳﻦ ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻥ
ﺮﺍ ﺣﺎﺿﺮ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﺮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻭﻯ اﺯ
ﺷﺎﻩ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺯﺭﮔﺎﻥ ﺮﺍ ﺣﺒسﮐﻨﺪ.
ﻭﺳﺮﺑﺎﺯﺍنی
همراه ﺍﻭ ﮐﻨﺪ  ﮐﻪﺑ ﺂﻥ
ﺠﺰﻳﺮﻩ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭلی
ﺨﻀﺮ ﺁﻧﺠﺎ
ﻧﺒﻮﺩ.
ﻭﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻥﺮﺍﺯﺩﺍﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪ.ﺳﭙسﺁﻥ
ﻘﻮن گناﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ  ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻬﺮ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺯﻳﺮ ﻭ ﺭﻭ ﺷﺪ(
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺴﺮکس
ﮐﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ) ﻭ
ﺁﻥﺰﻥ
ﺮﺍﺯﺩﺍﺭ ﺧﻀﺮ  ﻭﺁﻥ
ﺒﺎﺯﺭﮔﺎﻥ
ﺮﺍﺯﺩﺍﺭ ﺧﻀﺮ (
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻭ )
ﺯﺷﻬﺮﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭﺳﺎﻟم
ﻤﺎﻧﺪﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻫم ﺒﺮﺧﻮﺭﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﺍ اﺯ
ﺧﻀﺮ ﻭ رَبّ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ  ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰﺧﻮﺏ ﺑﻮﺩ (ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ) ﻭﺑﺎ
ﻫم اﺯﺩﻭﺍج
کرﺩﻧﺪ  ﻭﺑﺪﺭﺑﺎﺭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﻓﺘﻨﺪ. (ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ)ﻭ
ﺯﻥﺁﺭﺍﻳﺸﮕﺮ
ﺩﺧﺘﺮ ﺷﺎﻩ
ﺁﻧﺠﺎ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺸﺎﻧﻪ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﺶ
ﺍﻓﺘﺎﺩ  ﻭﮔﻔﺖ لا
ﺣﻮل ﻮلا ﻗﻮﻩ الّا
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻭ ﻭﺗﺤﻮل
ﺤﺎل ﻧﻴﺴﺖ  ﻣﮕﺮ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ (ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺟﺒﺮ الهی ﻮﻧﻪ
ﺟﺒﺮﻃﺒﻴﻌﻰ ﻳﺎ
هماﻥ ﺟﺒﺮ
ﻓﻄﺮﻯ ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل اﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒلی
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑبالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺤﻘق
ﺭﺷﺪ ﺑﺪﻫﺪ  ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺰﻥ ﻣؤﻤﻥ ﺁل
ﻔﺮﻋﻮﻥاﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺎﻭﺭﺍ
ﺑﺎﺍﻭلاﺩﺵ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ  ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺷﻴﺮﺧﻮﺍﺭ ﺍﻭ
ﮔﻔﺖ ﺃﻯ ﻤﺎﺩﺭ  ﺻﺒﺮ ﮐﻥ
ﺘﻮ ﺑﺤق هستی .ﻭﺑﺎ
ﻫم ﺴﻮﺧﺘﻨﺪ)
ﮐﻪﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺯﻥ ﺮﺍ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩ  ﻭﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻣﻥ ﻮﺷﻮﻫﺮ
ﻣﻮﻓﺮ
ﺯﻧﺪﺍﻧم ﻤؤﻤﻥ هستیم
ﻭﺷﺎﻩ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. (ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻋﻤل ﺮﻭحی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺷﺎﻫﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ  ﺩﺭﻫﺮ
ﺩﻳنی ﻤﺨﺎﻟﻒ سلوک
الهی ﻮ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ  ﻭﺣتی
ﺸﻴﻌﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭلاﻳﺖ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻭﭼﻮﻥ ﺤﺎﺿﺮ
ﺑﺘﺮک اﻳﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺪﻧﺪ  ﺩﺭ ﺩﻳگ
ﺁﺏ ﺟﻮﺵ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻧﺪ. (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻧﮑﺎﺭﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻣﺎﺩﺍﻣﮑﻪ
ﺩﺭ ﺩﻝ  ﻫﻨﻮﺯ
ﻣؤﻤﻥ هستند.
ﻭلی ﺎﻳﻦ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺍﺯ ﻗﺪﻳﻢ  ﺑﺮﺍﻯ
ثباﺕ ﻭﺩﻭﺍم
عقیذه آﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.)
ﻭﺧﺎﻧﻪﺭﺍ ﺑﺮ
ﺳﺮ
ﺁﻧﻬﺎﺧﺮﺍﺏ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.(ﻣﻌﺒﺪ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭعَزّﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ) ﻭ
ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ  ﺍﻳﻥ
ﺒﻮﺋﻴﮑﻪ
ﺍﺳﺘﺸﻤﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻰ  ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺨﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ.(
ﺍﺯﻫﺮﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺭ
ﻭﺩﻭﺩ ﻭﺩم
ﻤﻌﻄّﺮ ﺩﺭﻣﻌﺎﺑﺪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ.

حدیث
3847 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13 ﺹ299ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥّ ﺍﻟﺨﻀﺮ
ﺷرَبّ ﻣﻦ ﻣﺎٴ ﺍﻟﺤﻴﺎَة
ﻓﻬﻮ ﺣﻰ
لا ﻳﻤﻮﺕ ﺣﺘّﻰ
ﻳﻨﻔﺦ ﻓﻰ ﺍﻟﺼﻮﺭ
ﻭ ﺍﻧّﻪ ﻟﻴﺄﺗﻴﻨﺎ
ﻓﻴﺴﻠّﻢ ﻋﻠﻴﻨﺎ
ﻓﻨﺴﻤﻊ
ﺻﻮﺗﻪ ﻭلا ﻧﺮﻯ
ﺷﺨﺼﻪ  ﻭﺍﻧّﻪ ﻟﻴﺤﻀﺮ
ﺣﻴث ﺫﮐﺮ  ﻓﻤﻦ ﺫﮐﺮﻩ
ﻣﻨﮑﻢ ﻓﻠﻴﺴﻠّﻢ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺍﻧّﻪ ﻟﻴﺤﻀﺮ
ﺍﻟﻤﻮﺍﺳﻢ  ﻓﻴﻘﻀﻰ ﺟﻤﻴﻊ
ﺍﻟﻤﻨﺎﺳﻚ ﻭ
ﻳﻘﻒ ﺑﻌﺮﻓﻪ ﻓﻴؤﻤّﻦ
ﻋﻠﻰ ﺩﻋﺎٴ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﻭﺳﻴؤﻨس الله ﺑﻪ
ﻭﺣشة ﻗﺎﺋﻤﻨﺎ
ﻓﻰ ﻏﻴﺒﺘﻪ  ﻭ ﻳﺼﻞ ﺑﻪ
ﻭﺣﺪﺗﻪ ﺧﻀﺮ
ﺍﺯ ﺁﺏ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺭﺩ.(
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺎﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ ﺩﺭ ﻫﻨﺪ
ﻭﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺎ ﻋﻘﻠﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺁﻧﻬﺎ  ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺪﻡ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ ﻭالّا ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ ) ﻟﺬﺍ
ﺍﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻴﻤﻴﺮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ (ﺻﻮﺭ ﻳﺎ ﺷﻴﭙﻮﺭ)ﮐﻪ
ﺩﻣﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
( ﺁﻏﺎﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖﻣﺤﺸﺮ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻦ شانس ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ اکثر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺩﺭ ﺟﺎ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ(ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﻳﺎ آﻣﺎﻧﺪﮔﻰ)ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻧﻪ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ) ﻭ ﻫﻢ ﺍﻳﻨﻚ
ﺧﻀﺮ ﻧﺰﺩ ﻣﺎ ﻣﻴﺂﻳﺪ
ﻭ ﺳﻠﺎﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺻﺪﺍﻯ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﻮﻳﻢ.ﻭ
ﺷﺨﺺ ﺍﻭ ﺭﺍﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ( ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﻭﺑﺎﺯ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻀﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ ﺍﻭ ﻭﻏﻮﺵ
ﻭﻯ ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺍﻭ ﻭﻗﺘﻰ
ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺫﮐﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ( ﻣﻮﺭﺩ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ) ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺫﮐﺮ ﺍﻭ
ﺑﮑﻨﻴﺪ ﺑﻮﻯ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺷﻮﻳﺪ.( ﮐﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ کس ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺫﮐﺮ
ﺁﻥ ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭﻯ ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ  ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻭ  ﺩﺍﺩﻥ(ﺳﻠﺎﻡ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ)ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﻠﻴﻚ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﻮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑولایتﺑﻨﻤﺎﺋﻰ
) ﻭ ﺍﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺳﻢ ﻫﺎ ﺣﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ ( ﺟﺸﻨﻬﺎﻯ ﻣﻮﺳﻤﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﺩﺭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ  ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻀﺮ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.) ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻨﺎﺳﻚ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺞ ﮐﻌﺒﻪ ) ﻭ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﻪ
ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﺪ ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺪﻋﺎﻯ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.(
ﻧﺎﻇﺮ ﻭﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻋﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﻑ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻧﺶ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻏﻴﺒﺘﺶ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.(ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺍﺳﺖ  ﺍﻣﺎﻡ
ﻏﺎﻳﺐ ﺩﻭﺭﻩﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺶ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺩﺭ ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ) ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ . ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ عَزّﻟﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺧﻀﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ حدیث
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ )

حدیث
3848 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ299ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻟﻤّﺎ
ﻗﺒﺾ ﺭﺳﻮﻝ الله
ﺟاء ﺍﻟﺨﻀﺮ ﻓﻮﻗﻒ
ﻋﻠﻰ ﺑﺎﺏ ﺍﻟﺒﻴﺖ
ﻭ ﻓﻴﻪ ﻋﻠﻰ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭ ﺍﻟﺤﺴﻦ ﻭﺍﻟﺤﺴﻴﻦ
ﻭﺭﺳﻮﻝ الله ﻗﺪ
ﺳﺠّﻰ ﺑثوﺏ ﻓﻘﺎﻝ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﻋﻠﻴﮑﻢ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ ﮐﻞ
نفس ﺫﺍﺋﻘﻪ ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ ﺗﻮﻓّﻮﻥ
ﺍﺟﻮﺭﮐﻢ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة  ﺍﻥ ﻓﻰ الله
ﺧﻠﻔﺎ ﻣﻦ ﮐﻞّ ﻫﺎﻟﻚ
ﻭ عَزّاء ﻣﻦ ﮐﻞّ
ﻣﺼﻴﺒﻪ  ﻭ ﺩﺭﮐﺎ ﻣﻦ
ﮐﻞّ ﻓﺎﺋﺖ  ﻓﺘﻮﮐّﻠﻮﺍ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺷﻘﻮﺍ ﺑﻪ
ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺮﻭﺍ الله
ﻟﻰ ﻭ ﻟﮑﻢ ﻓﻘﺎﻝ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻦ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ
ﻫﺬﺍ ﺃﺧﻰ
ﺍﻟﺨﻀﺮ ﺟﺎٴ ﻳﻌﺰﻳﮑﻢ
ﺑﻨﺒﻴّﮑﻢ ﻭﻗﺘﻰ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﻗﺒﺾ ﺭﻭﺡ ﺷﺪ ( ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ ) ﺧﻀﺮ ﺣﺎﺿﺮ
ﺷﺪ ﻭ ﺑﺮ ﻋﺘﺒﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ.( ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺧﻀﺮ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ  ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﮑﻤﻚ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻨﮕﻰ
ﻭﻧﻴﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺮ ﻋﺼﺮ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
) ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﻋﻠﻰ ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﺣﺴﻦ ﻭﺣﺴﻴﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ
(ﻳﻌﻨﻰ ﺧﺎﻧﻪ ﻳﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ ﮐﺴﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ ) ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﻟﺒﺎﺳﻰ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ (ﭘﺎﺭﭼﻪﺍﻯ
ﺭﻭﻯ ﺟﺴﺪ ) ﻭ
ﺧﻀﺮ ﮔﻔﺖ ﺳﻠﺎﻡ
ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
( ﻭلاﻳﺖ ).ﻫﺮ ﻧﻔس
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﭽﺸﺪ.( ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻧﻪﻣﺮﮒ
ﻋﺪﻣﻰ ﺷﺪﻥ ) ﻭ ﺷﻤﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ( ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ پسﺍﺯ
ﻫﺮ ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻯ
ﻫﺴﺖ. (ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎ معرّفی
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ ) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ عَزّﺍﻯ
ﻫﺮ ﻣﺼﻴﺒﺘﻰ ﺍﺳﺖ
( ﺗﺴﻠﻴﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺁﺭﺍﺳﺘﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﭘﻴﺮﻭ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻭﻓﺎﺕﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻭﺭﺍ  ﺁﺭﺍﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻙ( ﺩﺭﺟﻪ ﻨﻔﻰ
ﻭﺳﻘﻮﻁ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ
) ﮐﺴﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺷﻤﺎ
ﻧﮕﺮﺩﺩ. ( ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
) پس ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﮐّﻞ ﮐﻨﻴﺪ ﻭ
ﺑﺪﻭ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﻴﺪ
. (ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺑﺨﻠﻴﻔﻪ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺩﺭ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ ( ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﻃﻠﺐ ثوﺍﺏ
ﻫﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ  ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮﻯﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺁﻥ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺃﻣﻴﺮ المؤمنین
ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺍﺩﺭﻡ
ﺧﻀﺮ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺁﻣﺪﻩ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺳﺮ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺑﻮﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺪﻫﺪ
(ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺮﺡ
ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﻋﺎﻣﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ ﺩﺭ
رؤیا ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺑﭽﺸﻢ ﺗﻦ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ .

حدیث
3849 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13 ﺹ300ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺫﻭ
ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ ﻭ ﺧﻀﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻭﮐﺎﻥ ﺍﻟﺨﻀﺮ
ﻋﻠﻰ ﻣﻘﺪﻣﺘﻪ ﻭﮐﺎﻥ
ﻣﻦ آثر ﺃﺻﺤﺎﺑﻪ
ﻋﻨﺪﻩ ﻓﺪﻋﺎﻩ ﻭ
ﺃﻋﻄﺎﻩ ﻭ ﺃﻋﻄﻰ
ﻗﻮﻣﺎ ﻣﻦ ﺃﺻﺤﺎﺑﻪ
ﮐﻞّ ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﻨﻬﻢ ﺣﻮﺗﺎ ﻣﻤﻠﻮﺣﺎ
ثمّ ﻗﺎﻝ
ﺍﻧﻄﻠﻘﻮﺍ ﺍﻟﻰ
ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﻤﻮﺍﺿﻊ
ﻓﻠﻴﻐﺴﻞ ﮐﻞّ ﺭجَلّ
ﻣﻨﮑﻢ ﺣﻮﺗﻪ  ﻭ ﺍﻥ ﺍﻟﺨﻀﺮ
ﺍﻧﺘﻬﻰ ﺍﻟﻰ ﻋﻴﻦ
ﻣﻦ ﺗﻠﻚ ﺍﻟﻌﻴﻮﻥ
و ﺧﻀﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺑﻮﺩ (ﺍﺭﺗﺶ ﺫﻭ ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﺑﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺻﻰّ ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺍﺳﺖ ) ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺮﻳﻦ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻮﻯ ﻭﻗﻮﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ( ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ) ﺑﻬﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﻳﻚ ﻣﺎﻫﻰ ﻧﻤﮑﻴﻦ
ﺩﺍﺩ.ﻭﮔﻔﺖ ﺑﻔﻠﺎﻥ
ﺟﺎ ﺑﺮﻭﻳﺪ ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﻣﺎﻫﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﻮﻳﺪ ( ﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﺣﻮﺕ ﻳﺎ ﻣﺎﻫﻰ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮﺗﺮ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺭﺍﻳﺞ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻗﺪﻳﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻮﺩﻩ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ
) ﻭﺧﻀﺮﺑﻴﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻣﺎﻫﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺁﺏ ﻭﺍﺭﺩ
ﮐﺮﺩ ﻣﺎﻫﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪ ﻭ ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻀﺮ لباس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ
ﻭﻭﺍﺭﺩ ﺁﺏ ﺷﺪ ( ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺮﻙ
لباس ﺗﻦ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ) ﻭﺩﺭ
ﺁﺏ ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭﺍﺯ ﺁﻥ
ﺁﺏ ﺧﻮﺭﺩ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺎﻫﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮔﻴﺮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ ﺫﻭ
ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ
ﻣﺎﻫﻴﻬﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻀﺮ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻰ ﺍﻭ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ.ﻭﮔﻔﺖﺩﺍﺧﻞ
ﺁﺏ ﺷﺪﻡ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﻮﺭﺩﻡ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺫﻭ ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﭼﺸﻤﻪ ﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩ.ﻭ ﮔﻔﺖ
ﺗﻮ ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻥ ﺷﺪﻯ
ﻭﺗﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﭼﺸﻤﻪ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻯ ( ﺧﻀﺮ ﻳﺎ
ﺃﺧﻀﺮ ﻭ ﺳﺒﺰ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﭼﻮﻥ ﮔﻴﺎﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ ﻣﻄﺮﺡ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻮﺩﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺟﺎﻭﻳﺪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺫﻭ ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ
ﻳﺎ ﮐﻮﺭﺵ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﻣﻬﻤﻰ
ﺑﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻳﺎ
ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺒﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ .

حدیث
3850- اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ ( ﺝ13ﺹ300ﺑﺤﺎﺭ ) ﮐﻪ
ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻰ ﮔﻮﻳﺪ
ﺩﺭ ﺣﺠﺮ
ﺑﻮﺩﻳﻢ .( ﺣﺠﺮ
ﮐﻌﺒﻪ  ﻳﺎ ﺍﻃﺎﻕ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺮﻧﺘﻴﻨﻪ ﻭﻣﺤﺠﻮﺭﻯ
ﮐﻪ عَزّﻟﺖ ﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﮔﻔﺖ ﭼﺸﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
( ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﻗﺐ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
) ﻭﺭﺍﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﮐﺮﺩﻳﻢ ﭼﺸﻢ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻡ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﻪ ﺑﺎﺭ ﺳﻮﮔﻨﺪ
برَبّﮐﻌﺒﻪ ﺧﻮﺭﺩ
ﻭ ﺍﻓﺰﻭﺩ ﺍﮔﺮ ﺑﻴﻦ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﺧﻀﺮ ﺑﻮﺩﻡ
( ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ ﺩﻭ ) ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ ﺧﺒﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻡ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.(
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻋﻴﺴﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺧﻀﺮ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
) ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﺧﻀﺮ
ﻋﻠﻢ (ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻮﺩﻩ)ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.( ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯﺘﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ.ﻭﻳﺎﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻠﻮﻡ ﺳﻠﻮﮐﻴﻮﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺁﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﺎﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﻌﺪﻯ ﻋﻴﺴﻰ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ.ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺎﻣﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﻠﻮﻡ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﭼﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻡ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.( ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺤﻤﺪﻯﺎﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﻘﻴﺎﻡ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻫﻴﭻ ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.

حدیث 3851
-اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ301ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﮐﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﻨﺰﺩ ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﻣﺎﻫﻰ
ﺧﺸﻚ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺑﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ ﻳﻮﺷﻊ ﺑﻮﺩ.ﻭﭼﻮﻥﻤﺎﻫﻴﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺧﻞ ﺁﺏﺷﺪ ﻭﺯﻧﺪﻩﮔﺮﺩﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻥ ﺭﻓﺘﻨﺪ  ﺗﺎ ﺩﺭ ﺟﺰﻳﺮﻩﺍﻯ
ﻭ ﺑﻌﺒﺪ ﺻﺎﻟﺢ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ : ﻗﺎﻝ ﻓﻤﺎ
ﺟﺎٴ ﺑﻚ ؟ ﻗﺎﻝ ﺃﺗﻴﺘﻚ
ﻋﻠﻰ ﺃﻥ ﺗﻌﻠّﻤﻨﻰ
ﻗﺎﻝ ﺍﻧّﻰ ﻭﮐﻠﺖ
ﺑﺄﻣﺮ لا
ﺗﻄﻴﻘﻪ ﻓﺤﺪّثه
ﻋﻦ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻦ
ﺑﻠﺎﺋﻬﻢ ﻭﻋﻤّﺎ
ﻳﺼﻴﺒﻬﻢ ﺣﺘّﻰ
ﺍﺷﺘﺪ ﺑﮑﺎٴﻮﻫﻤﺎ
ﻭ ﺫﮐﺮ ﻟﻪ
ﻓﻀﻞ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﺍﻟﺤﺴﻦ
ﻭﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻭﻣﺎ
ﺍﻋﻄﻮﺍ ﻭﻣﺎ ﺍﺑﺘﻠﻮﺍ
ﺑﻪ  ﻓﺠﻌﻞ ﻳﻘﻮﻝ
ﻳﺎ ﻟﻴﺘﻨﻰ ﻣﻦ ﺍﻣّﻪ
ﻣﺤﻤّﺪ ﻭﺍﻥ ﺍﻟﻌﺎﻟﻢ
ﻟﻤّﺎ ﺗﺒﻌﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﺧﺮﻕ ﺍﻟﺴﻔﻴﻨﻪ
ﻭ ﻗﺘﻞ ﺍﻟﻐﻠﺎﻡ
ﻭ ﺃﻗﺎﻡ ﺍﻟﺠﺪﺍﺭ
ثُمّ ﺑﻴّﻦ ﻟﻪ ﮐﻠّﻬﺎ
ﻭ ﻗﺎﻝ ﻣﺎ ﻓﻌﻠﺘﻪ
ﻋﻦ ﺃﻣﺮﻯ  ﻳﻌﻨﻰ ﻟﻮلا
ﺃﻣﺮ ﺭﺑّﻰ ﻟﻢ ﺃﺻﻨﻌﻪ
ﻭ ﻗﺎﻝ ﻟﻮ ﺻﺒﺮ ﻣﻮﺳﻰ
ﻟﺄﺭﺍﻩ ﺍﻟﻌﺎﻟﻢ
ﺳﺒﻌﻴﻥﺃﻋﺠﻮﺑﻪ
( ﺭﺣﻢ الله
ﻣﻮﺳﻰ ﻋﺠّﻞ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻢ ) ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻪ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﻳﺪ؟ﻣﻮﺳﻰ
ﮔﻔﺖ ﺁﻣﺪﻡ ﻣﺮﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﺪﻫﻰ( ﻋﺒﺪ
ﺻﺎﻟﺢ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث
ﮐﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺳﺖ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ
ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﺷﻌﻴﺐ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺖ.ﻭ ﺑﻌﺪ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪ
)ﻭ ﻋﺒﺪ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﮐﺎﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻃﺎﻗﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻯ.( ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮکس
ﻃﺎﻗﺖ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮکس
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪ ﺗﻮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻮﺷﺪ ﻭ ﺑﻬﺮ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
سپس ﺍﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺑﻠﺎﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﭽﻪ ﺍﺣﻮﺍﻟﻴﻤﺒﺘﻠﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻫﺶ
ﺑﺸﺪﺕ ﺑﮕﺮﻳﻪ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ
( ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻧﻮﺭ رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ رَبّﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥهستند
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺳﺨﺘﻰ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺳﺨﺘﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺻﺪﻕ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ
) سپس ﻓﻀﻞ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺣﺴﻦ ﻭﺣﺴﻴﻦ ﺭﺍ
ﺑﺮﺷﻤﺮﺩ ( ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﭼﻪ ﺑﻠﺎﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﮔﻔﺖ ﺃﻯ ﮐﺎﺵ ﻣﻦ
ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻡ.(ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻋﺼﺮ ﻣﻮﺳﻰ ﭼﻮﻥﺨﻮﺩﺍﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ  ﻳﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻤﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯﺮﺳﻴﺪﻥﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّﺭﺣﻤﺎﻧﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.)
ﻭ سپس ﻋﺎﻟﻢ (ﻋﺒﺪ
ﺻﺎﻟﺢ)ﻭ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﻣﻮﺳﻰ ( ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺳﻮﺭﺍﺥ ﮔﺮﺩﻥ ﮐﺸﺘﻰ
ﻭ ﮐﺸﺘﻦ ﺟﻮﺍﻥ ﻭ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻥ ﺩﻳﻮﺍﺭ
) ﻭ ﻋﺎﻟﻢ ﮔﻔﺖ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﺮﺩﻡ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻣﺮﻯ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﻢ
ﺑﻤﻦ ﺩﺍﺩ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﻭﭘﺎ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻰ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺻﺒﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺑﻰ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻮﻯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﺩ
. (ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻮﺳﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺠﺰﻩﻧﻪﮔﺎﻧﻪﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ  ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻰ ﺻﺒﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺻﺒﺮ ﺃﺣﻮﺍﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث 3852 - ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ301 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺢ ﻣﻌﻠﻢ
ﺧﻮﺩ  ﺭﻭﺯﻯ ﭘﺮﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﺁﺏ ﺩﺭﻳﺎ  ﺑﺎ ﻧﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﺁﺑﻰ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺻﻔﻴﺮ ﺯﻧﺎﻥ ﻣﻴﺮﻓﺖ. ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻤﻮﺳﻰ ﮔﻔﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﭘﺮﻧﺪﻩ ﭼﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖ؟ ﻭ رَبّ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻭ رَبّ
ﺍﻟﺒﺤﺮ ﻣﺎ ﻋﻠﻤﮑﻤﺎ
ﻣﻦ ﻋﻠﻢ الله الّا
ﻗﺪﺭ ﻣﺎ ﺃﺧﺬﺕ ﺑﻤﻨﻘﺎﺭﻯ
ﻣﻦ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺒﺤﺮ
ﻭ اکثر ﻭ ﻟﻤّﺎ ﻓﺎﺭﻗﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﻗﺎﻝ ﻟﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﺃﻭﺻﻨﻰ ﻓﻘﺎﻝ ﺍﻟﺨﻀﺮ
ﺍﻟﺰﻡ ﻣﺎ لا ﻳﻀﺮﻙ
ﻣﻌﻪ شیئ ﮐﻤﺎ لا
ﻳﻨﻔﻌﻚ ﻣﻊ ﻏﻴﺮﻩ
ﺷﻴئ  ﻭ
ﺍﻳّﺎﻙ ﻭ ﺍﻟﻠّﺠﺎجة
ﻭ ﺍﻟﻤﺸﻰ
ﺍﻟﻰ ﻏﻴﺮ ﺣﺎجة
ﻭ ﺍﻟﻀﺤﻚ
ﻓﻰ ﻏﻴﺮ ﺗﻌﺠّﺐ
ﻳﺎ ﺍﺑﻦ
ﻋﻤﺮﺍﻥ لا ﺗﻌﻴّﺮﻥ
ﺃﺣﺪﺍ ﺑﺨﻄﻴﺌﺘﻪ
ﻭ ﺍﺑﻚ ﻋﻠﻰ ﺧﻄﻴﺌﺘﻚ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭﺯﻣﻴﻦ
ﻭ ﺧﺪﺍﻯ ﺩﺭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻋﻠﻢ
ﺩﺍﺭﻳﺪ  ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﻌﻠﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﻗﻄﺮﻩ ﺁﺏ ﺩﺭ
ﻧﻮﻙ ﻣﻦ ﻭﺍﻳﻦ ﺩﺭﻳﺎ
ﺍﺳﺖ (ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
سپس ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺧﻀﺮ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺑﮕﻮ ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻩ ﮐﻪ
ﺑﻀﺮﺭ ﺗﻮ ﻧﺒﺎﺷﺪ
( ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺳﻮﺁلاﺗﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
لاﺯﻡ ﺭﺍ ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﺎﻓﻊ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ.ﻫﺮﮔﺰ
ﻟﺞ ﺑﺎﺯﻯ ﮐﻦ  ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪﻑ
ﭘﻴﺶ ﻧﺮﻭ ﻭﻋﺠﺐ
ﻭﺗﻌﺠّﺐﮐﺮﺩﻥ
ﻧﺨﻨﺪ (ﻋﺒﺮﺕ ﺑﮕﻴﺮ
ﻭ ﺑﺨﻨﺪ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻣﺴﺨﺮﻩ ﻣﮑﻦ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻳﻪ
ﮐﻦ

حدیث
3853 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺳﺖ(ﺝ13ﺹ304ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻧّﻤﺎ
ﻣثل علیّ
ﻮﻣثلنا ﻣﻥ
ﺒﻌﺪﻩ ﻣﻥ هذه
ﺍلامّة  ﮐﻤثل
ﻤﻮسی اﻟﻨبیّ
ﻮ ﺍﻟﻌﺎﻟﻢ
ﺣﻴﻥ ﻠﻘﻴﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﻄﻘﻪ  ﻭﺳﺄﻟﻪ
ﺍﻟﺼﺤبة  ﻓﮑﺎﻥ
ﻤﻥ ﺃﻣﺮﻫﻤﺎ
ﻣﺎ ﺍﻗﺘﺼّﻪ الله
ﻟﻨﺒﻴّﻪفی
کتابه  ﻭﺫﻟک
ﺃﻥّ الله ﻗﺎل
ﻠﻤﻮﺳﻰ  ﺍﻧّﻯ
اﺻﻄﻔﻴﺘک علی
اﻟﻨﺎس
ﺑﺮﺳﺎﻟتی ﻮ ﺑﮑﻠﺎﻣﻰ
ﻓﺨﺬ
ﻣﺎ ﺁﺗﻴﺘﻚ  ﻭﮐﻥ ﻤﻥ
اﻟﺸﺎﮐﺮﻳﻦ  ثم ﻘﺎﻝ  ﻭ
ﮐﺘﺒﻨﺎ ﻟﻪ ﻓﻰ
ﺍﻟﺄﻟﻮﺍح ﻤﻥ
کلّ شیئ
ﻤﻮﻋظة  ﻭﺗﻔﺼﻴﻠﺎ
ﻟﮑلّ شیئ   ﻭ ﻗﺪ
ﮐﺎﻥ عند
ﺍﻟﻌﺎﻟﻢ ﻋﻠم
ﻠﻢ ﻳﮑﺘﺐ
ﻟﻤﻮسی فی
اﻟﺄﻟﻮﺍﺡ  ﻭ ﮐﺎﻥ
ﻤﻮسی ﻴﻈﻥ ﺃﻥ
ﺠمیع
اﻟﺄﺷﻴاء
ﺍﻟتی ﻴﺤﺘﺎﺝ
ﺍﻟﻴﻬﺎ فی
ﺘﺎﺑﻮﺗﻪ  ﻭ ﺟمیع
اﻟﻌﻠم ﻘﺪ
ﮐﺘﺐ ﻟﻪ فی
اﻟﺄﻟﻮﺍﺡ  ﮐﻤﺎ
ﻳﻈﻥ هؤلاء
ﺍﻟّﺬﻳﻥ
ﻴﺪّﻋﻮﻥ  ﺃﻧّﻬم
ﻔﻘﻬاء
ﻮﻋﻠﻤاء   ﺃﻧّﻬم
ﻘﺪ ﺃثبتوﺍ ﺟمیع
اﻟﻌﻠم ﻮ
ﺍﻟﻔﻘﻪ ﻓﻰ
ﺍﻟﺪﻳﻦ  ﻣﻤّ
ﺎﺗﺤﺘﺎج هذه ﺍلامّة
ﺍﻟﻴﻪ  ﻭﺻح
ﻠﻬم عم ﺮﺳﻮل الله
ﻭﻋﻠﻤﻮﻩ ﻭ
ﻟﻔﻈﻮﻩ  ﻟﻴس ﮐلّ
ﻤﺮﺳﻮل اللهﻋﻠﻤﻮﻩ
ﻭلا
ﺻﺎﺭ ﺍﻟﻴﻬم عن
ﺮﺳﻮل الله  ﻭلا
ﻋﺮﻓﻮﻩ  ﻭ ﺫﻟک
ﺃﻥّ اﻟشیئ ﻤﻥ
اﻟﺤﻠﺎل ﻮ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ  ﻭ
ﺍﻟﺄﺣﮑﺎم
ﻴﺮﺩﻋﻠﻴﻬﻢ  ﻓﻴﺴﺄﻟﻮﻥ
عنه ﻭ لا ﻳﮑﻮﻥ
عندهم ﻔﻴﻪ
ﺃثرﻋﻥ ﺮﺳﻮل الله
ﻭ
ﻳﺴﺘﺤﻴﻮﻥ ﺃﻥ
ﻴﻨﺴﺒﻬم
اﻟﻨﺎس الی
اﻟﺠﻬﻞ ﻭ ﻳﮑﺮﻫﻮﻥ
ﺃﻥ ﻴﺴﺄﻟﻮﺍ  ﻓﻠم
ﻴﺠﻴﺒﻮﺍ
ﺍﻟﻨﺎس  ﻓﻴﻄﻠﺒﻮﺍ
ﺍﻟﻌﻠم ﻤﻥ
ﻤﻌﺪﻧﻪ  ﻓﻠﺬﻟﻚ
ﺍﺳﺘﻌﻤﻠﻮﺍ
ﺍﻟﺮﺃﻯ ﻮ
ﺍﻟﻘﻴﺎس فی
ﺪﻳﻥ الله  ﻭﺗﺮﮐﻮﺍ
ﺍﻟﺂثاﺭ ﻭ
ﺩﺍﻧﻮﺍ الله ﺑﺎﻟﺒﺪﻉ
ﻭ ﻗﺪ
ﻗﺎل ﺮﺳﻮل الله
ﮐلّ
ﺒﺪعة ﺿﻠﺎلة ﻣثال علیّ ﻮ
ﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯﺍﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ اﻣّﺖ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻴﻢ  ﺑﺎ
ﻋﺎﻟمی که ﺑﺎ
ﻭﻯ ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ ﻭ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ ﺑﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. (
ﻣﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ تمام
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ولایت
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺣتی ﻮ ﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺘﻮﺍﻥ اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭﻋﻀﻮ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻣﻮلا
ﻋلی ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
اﻭﻟﻴﻥ ﻮ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﺪﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻘﺶ
ﺗﺮﺑﻴتی ﺪﺭ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨج ﺘﻥ ﺁل
عبا  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺮﺭ
ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻧﻬﺎی
هرﺳﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ  ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻋﺮﺵ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ  ﻭ
ﻋﺮﺷﻬﺎﻯ
ﺎﺭﺑﺎﺏ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻭ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﻴک ﺮﻭح
ﻤﻮﻓق اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻫﺴﺖ. (ﺍﻣّﺖ)
ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ
ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیرﺳﺎﻟﻚ.
ﻭﺣتی ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺸﺮﻙ  ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻨﮑﺮ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺧوﻤﻮﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻗﻴﺎس ﺑﻴﻥ
ﻤﺪّﻋﻴﺎﻥ علم
ﺪﻳﻥ اﺳﻠﺎم
ﺪﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ  ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎم علم
ﻠﺪﻧّﻯ اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
عاﻟم هماﻥ
عبد ﺻﺎﻟح ﺪﺭ
ﻣﺠمع
اﻟﺒﺤﺮﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮﺳﺎﻯ
ﻤﻐﺮﻭﺭ ﺑﻌﻠﻢ
ﻭﻋﻘل ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ  ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩ. ﺍﻳﻥ
ﻤﻮسی ﺴﺎﻟﻚ  ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺷُﻌﻴﺐ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻭ ﺗﻤﺎم
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻋﻠم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪ  ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳخی
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻳک
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ عاﺩﻯ
ولی ﺒﺎ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ  ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ  ﺗﺎﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﻭ ﻋﻴسی
ﻮ ﺯﺭﺩﺷﺖ  ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺗﻤﺎک
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ  ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. (ﺍﺳﺘﻨﻄﺎﻕ)
ﮐﺮﺩﻩ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﻭ
ﺑﺤﺮﻑ ﺁﻭﺭﺩﻥ  ﻭ ﺳﻮﺁل
ﻮﺟﻮﺍﺏ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. (ﺻﺤﺒﻪ) ﻳﺎ
ﺻﺤﺒﺖ  ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺼﺎﺣﺒﻪ ﺑﺎ
ﻳکی اﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭ
ﺩﻭﺳﺖ ﻭ
ﻫﻤﺰﻣﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻤﻮسی
ﻮ ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟح
ﺮﺍ ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻩ  ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮسی گفت  ﺗﻮﺭﺍ
ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩم
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﺎﻟﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺑﺎ ﻣﻥ اﺻﻄﻔﺎ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻡ ( ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭽﻮﻥ
ﻤﻮسی که
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺮﺳﻴﺪ  ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻬﺎئی
ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ  ﻣﺼﻄﻔﺎﻯ
الهی ﻮ (ﻣﻨﺘﺨﺐ
ﻭ خوبی ) ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ) پس ﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺩﺍﺩﻡ  ﺳﺨﺖ
ﺑﮕﻴﺮ ﻭ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺑﺎﺵ (ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
عملی الهی
ﺒﺮﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ  ﻭ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ  ﻭ ﻣﺤﮑک
گرﻓﺘﻥ
ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻤﺪﺍﻭﻡ  ﻭ
ﺟﺪﻳّﺖ ﻭ سعی
ﺪﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒﻋﻤل
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس . ﻭ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻥ  ﻳﻌنی
اﺩﺍﻣﻪ ﺷﮑﺮ ﻭ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ  ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋﻢ  ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯﻫﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﻳﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩ  ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺃﻟﻮﺍح
اﺯﻫﺮ
ﻣﻮﻋﻈﻪﺍﻯ  ﻭﺗﻔﺼﻴل
هر ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﻧﻮﺷﺘﻴﻢ (ﺃﻟﻮﺍح
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﻣﻮسی
ﺪﻭ ﻗﻄﻌﻪ ﺳﻨﮓ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ  ﺩﻩ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻤﻮسی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻨﻮﺷﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺭﺍ
ﺿﻤﻥ اﻟﻮﺍح
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﺍﻟﻮﺍﺡ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺍلاﺣﻪ)
ﻭﻧﻈﺮ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻭﻓﻮﺭﻯ ﻮ ﺍﺯ
ﺩﻭﺭ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک دیدن
اﺳﺖ. ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ الهی
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﺎتی دیدن
کوتاه ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ  ﻭ ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻭﺭ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ ﺍلاﺣﻪ ﻭ
ﺑﻨﻈﺮ
ﭼﻨﻴﻥﺁﻣﺪﻥ
ﺎﺳﺖ. (ﻣﻮﻋﻈﻪ)
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﺍﺳﺖ  ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺃﻣﺮ ﻭ ﻧﻬﻰ  ﻭلی
ﻀﻤﺎﻧﺖ
ﺍﺟﺮﺍئی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺷﺨﺺﭘﻨﺪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ ﻳﺎ
ﻧﺪﻫﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ ﻨﺼﻴﺤﺖ  ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺗﻮﺑﻪ ﻧﺼﻮح ﻮ
ﺍﻧﺪﺭﺯ  ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻋﻘل و فهم
ﻮﻋﺸﻖ  ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ  ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭالّا
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﻭلی
ﺪﺭ ﻣﻘﺎﺑل
کاﺭﻣﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﺨﻮﺩ
ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻘﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ)
ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻟﻮﺍح ﻤﻮﺳﻰ  ﻳﺎ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭ  ﻭﺑﺮﺍﻯ
هر ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﭽﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ  ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﻭ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭحی
ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯﻫﺮ ﻓﺼل
ﻨﻮعی که هست  ﺑﻔﺼل و
کلاس و طبقه
ﺒﺎلاﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺪکی ﺒﺎ
ﺳﻮﺍﺑق گاﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻓﺼﻮل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ  ﺍﮔﺮ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺑﻘﻴﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ  سعی
کنند ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ  ﻭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺑﺎﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺣی ﻮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی که
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ  پس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺎ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ  ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺭﻭح
یک اﻧﺴﺎﻥ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮﻧﻰ  ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ  ﺷﺎﻳﺪ
ﺳﻴﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻔﺼل
ﻨﻮع ﻴﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﺒﺎلا ﺁﻣﺪﻩ  ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺮﻭﺯ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻧﺰﺩﻳک
ﺒﻤﺮﺍﺣل ﻨﻬﺎئی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ هم
ﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ  ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝ  ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﻃی
کند . ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯﻏﻔﻠﺖ
ﻭ ﺑﻴﺎﻃل ﻴﺎﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺩﻧﺎک خوﻳﺶﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﻗﺪﺭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺗﺮﺑﻴتی
گذﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ  ﺳﻮﺧﺖ
ﻟﺬﺕ ﻓﻮﺭﻯ ﻮ
ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ اﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ  ﺑﻘﻴﻪ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﺮ ﻟﺬﺗی که
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺰﺩ
ﻋﺎﻟﻢ (ﻋﺒﺪ
ﺻﺎﻟﺢ  ﻳﺎ
ﺍﻣﺎم ﻮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎم
ﻮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ)ﻋﻠمی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮسی
ﺪﺭﺍﻟﻮﺍﺡ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. (ﻟﻮﺣﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻗﺎم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺳﻄح عقل الهی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ  ﻭﺣتی
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣل ﻨﻴﺰ  ﺍﺯﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ  ﭼﻮﻥ
ﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ الهی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪﺍ  ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ)
ﻭ ﻣﻮی ﺘﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ  ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ لاﺯم
ﺪﺍﺭﺩ  ﺩﺭ
ﺗﺎﺑﻮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ (ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺎﺑﻮﺕ
ﺻﻨﺪﻭقی ﺒﺎﻳﻥ
ﻨﺎﻡ ﺘﺎﺑﻮﺕ
ﺭﺍ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺪیم ﺨﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﺼﻮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻘﺪﺳﺎﺕ
ﻣﻮسی ﺪﺭ ﺁﻥ هست.
ﻭ ﭘﻴﺸﺎﭘﻴﺶ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺣﻤل
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺗﺎﺑﻮﺕ
ﺑﻤﻌنی ﺘﻘﻴﻪ ﻭ
ﺗﺎﺑﻮ  ﻭ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﺁﻏﺎﺯ سلوک
الهی ﺒﺎ ﻣﻮسی
ﻮﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ  ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎم
اﺣﮑﺎم
ﻮﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﻭﻧﻪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻤﺬﻫﺒﻰ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیرﺍﻟﻬﻰ  ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﻭﻣﻮسی ﺘﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ  ﮐﻪ
ﺗﻤﺎک علوم ﺩﺭ
ﺃﻟﻮﺍح اﻭ
ﻫﺴﺖ. (ﺗﻤﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺗﻤﺎک
ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
همه ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ.
ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻠﻮم ﻔﻴﺰﻳک
ﻮ ﻣﺎﺩﻯ  ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭﻫﻴچ
کتاﺏﺁﺳﻤﺎنی
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻧﻴﺴﺖ) ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺨﻄﺎﺋﻰ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺪﻋﻴﺎﻥ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﻘﻴﻪ
ﻭﻋﺎﻟم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. (ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ  ﺃﻋم اﺯ
ﺳﻨّﻯ ﻮﺷﻴﻌﻰ  ﻭﺑﻬﺮﻧﺎک
ﻮﺷﮑلی که
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﺘﺼﻮﺭﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ  ﺗﻤﺎم
علم ﻮﻓﻘﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ  ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺎﻣّﺖ
ﻫﺴﺖ. (ﺍﻭک
کنندﮔﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮ ﻧﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﻄﻮﺭﻋﻤﻮﻡ)
ﮐﻪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺑﺪﺭﺳتیﺒﻴﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ. ﻭلی
ﺁﻧﺎﻥ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪ
ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﻮﺧﺘﻨﺪ
ﻭﺑﻠﻐﻠط
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. (ﺍﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮک ﺮﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺣﮑﺎم ﻘﺸﺮﻯ
عبادﻯ ﺪﺭ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻈﻮﺍﻫﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ) ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ همه
ﻋﻠﻮم ﺮﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻣﻮﺧﺘﻪﺍﻧﺪ
(ﻫﻤﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺳﻄﻮج عقل ﮐﻠّﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻭﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺑﺎﻃنی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ  ﻫﻤﻴﻥ
اﻇﻬﺎﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺃﺣﺎﺩﻳث ﻭ ﺣتی
ﺪﺭﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁنی
ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ) ﻭ
ﺍﺯ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍﺑ ﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ (ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ  ﺗﺎ ﺩﺭک
ﻤﻌﻘﻮلاﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻨﻨﺪ) ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍم
ﻮ ﺍﺣﮑﺎم عملی
اﺳﺖ. ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ.
ﻫﻴچ گوﻧﻪ (ﺃثرﻯ)
ﺍﺯ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ (ﺣﻠﺎل
ﻤﺠﺎﺯ ﺍﺳﺖ  ﻭﺣﺮﺍم
ﻤﻤﻨﻮﻋع ﻮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﻟﻬﻰ.
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ  ﺣتی ﺒﺎ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺣﻠﺎﻫﺎ ﻭ
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ  ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺸﺮک هستند
ﻭﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ
ﮐلی ﺪﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺁﻣﺪﻩ  ﮐﻪ ﭼﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺩنی ﻮ
ﭼﻨﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻧﻰ  ﻭﭼﻨﺪ
ﻋﻤل اﺧﻠﺎقی
ﻨﺎ ﻣﺸﺨﺺ ﻭ ﻧﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ
ﺠﺰﺋﻰ  ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻭ
ﻣﻘﺮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ (ﺃثر
ﺭﺳﻮﻝ) ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ  ﻭ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺑﺎﻃنیﻮﺳﻠﻮکی
اﻇﻬﺎﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺃثر
ﻭ ﻣﻴﺮﺍث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺰﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ)
ﻭلی اﻳﺸﺎﻥ که
ﺧﺒﺮ ﺍﺯﭘﺎﺳح
ﺪﺭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ  ﺍﺯ
ﻣﺮﺩم ﺨﺠﺎﻟﺖ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ  ﻭﻧﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴم
ﻮﺗﺎ ﻣﺮﺩم مگویند
ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺠﺎﻫل هستند
( ﻭﻋﺎﻟﻢ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺎﻟم ﺪﺭﻋﻠم
ﻨﻴﺴﺘﺪ  ﮐﻪ ﮐسی
خم ﻤﺼﺎﺣﺐ
ﺗﻤﺎم علوک
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ (ﻋﺎﻟم
ﺁﮔﺎﻩ)
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮ ﺗﺠﺮﺑﻪﻫﺎﻯ
عملی ﻴﺎﺯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻯ الهیﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ) ﻭﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺟﻮﺍﺏ (ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ) ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻃل ﺍﺯ
ﻣﻌﺪﻥ ﺁﻥ
اﺻﻠﺎح
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ( ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺴﻮﺁﻟﻬﺎ  ﭘﺎﺳخ
ﺴﻠﻮکی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﻓقیهی
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﺳﻴﺎﺳﻰ. ﭼﻪ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺴﻨّﻰ  ﻳﺎﺷﻴﻌﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ  ﻭﺣتی
ﺘﻤﺎمی ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ) ﻟﺬﺍ
ﺭﺃﻯ ﺸﺨﺼی ﻮ قیاس
(ﻣﻨﻄقی ﻮ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ)
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻳﻥ
ﺨﺪﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪ ( ﺩﺭ سلوک
الهی  ﮐﻪ
ﻣﻌنی ﺪﻳﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﻓﻠﺴفیﻮ
ﻣﺬﻫبی
ﻮﻋﻘﻴﺪتی ﺪﻳﮕﺮ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺮک
ﺁثاﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. (ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﻭ
ﺑﺪﻋﺘﻬﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. (ﻫﺮ
ﺧﻮ ﺩﺳﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر الهی
ﻮﻏﻴﺮ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺪﻋﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻣﺪعی
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
گذﺷﺘﻪ  ﭼﻮﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﻧﻘل ﻨمیکند .ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺳﻴﺎسی
ﻮ ﺣﺰبی ﻮ ﺟﺎﻩ
ﭘﺮﺳتی ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺑﺪﻋتی گمرﺍهی
اﺳﺖ. (ﻫﺮﮐﺎﺭ (
ﻣﻥ ﺪﺭ ﺁﻭﺭﺩﻯ)
ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺪعی علم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ.
ﻭﺍﻳﻦ (ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ) ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ  ﻭ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
اﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺿﻠﺎﻟﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﺑﻤﻌنی ﺠﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻭﻣﻘﺎم
ﺨﻮﺩ ﺑﺎقی
ﮕﺬﺍﺭﺩﻥ اﺳﺖ.
ﻭ(ﺿَﻞّ) ﺑﻤﻌنی
ﺠﺎﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐسی
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬ
ﻨﮑﻨﺪ  ﺟﺎ ﻧمی
ﻤﺎﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺒﻌﻘﺐ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺪﺭک ﺃﻣ ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺎ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻋﺎﻣﻞ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﺸﻬﻮﺩ تَجلّی
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺨﻮﺩ  ﺟﺎ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ عبوﺭ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳّﺖ  ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻭلاﻳﺖ)
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻔﻠﻮ
ﺃﻧّﻬم اﺫ
ﺳﺌﻠﻮﺍ ﻋﻥ شیئ
ﻤﻥ ﺪﻳﻥ الله  ﻓﻠم
ﻴﮑﻥ عند ﻫم
ﻤﻨﻪ ﺃثر ﻋﻥ
ﺮﺳﻮﻝ الله  ﺭﺩّﻭﻩ الی
الله ﻭ الی ﻟﺮﺳﻮﻝ
ﻭ الی
اﻭلی اﻟﺄﻣﺮ
ﻣﻨﻬم ﻠﻌﻠﻤﻪ  ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻳﺴﺘﻨﺒﻄﻮﻧﻪ
ﻣﻨﻬﻢ  ﻣﻥ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ  ﻭ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻤﻨﻌﻬم
ﻤﻥ ﻄﻠﺐ
ﺍﻟﻌلم ﻤﻨّﺎ  ﺍﻟﻌﺪﺍﻭة
ﻭ ﺍﻟﺤﺴﺪ ﻟﻨﺎ  ﻭلا ﻭ الله
ﻣﺎ
ﺣﺴﺪ ﻣﻮسی
اﻟﻌﺎﻟم ﻮ ﻣﻮسی
ﻨﺒی الله
ﻳﻮﺣی اﻟﻴﻪ  ﺣﻴث
ﻟﻘﻴﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﻄﻘﻪ
ﻭﻋﺮﻓﻪ
ﺑﺎﻟﻌﻠﻢ  ﻭﻟم
ﻴﺤﺴﺪﻩ ﮐﻤﺎ
ﺣﺴﺪﺗﻨﺎ ﻫﺬﻩ
ﺍلامة ﺑﻌﺪ
ﺮﺳﻮل الله  ﻋلی ﻤﺎ
ﻋﻠﻤﻨﺎ  ﻭﻣﺎﻭﺭثناﻋﻥ
ﺮﺳﻮل الله  ﻭﻟم
ﻴﺮﻏﺒﻮﺍ
ﺍﻟﻴﻨﺎ فی
علمنا  ﮐﻤﺎ
ﺭﻏﺐ ﻣﻮسی
الیه اﻟﻌﺎﻟﻢ  ﻭﺳﺄﻟﻪﺍ
ﻟﺼﺤبة   ﻟﻴﺘﻌﻠم
ﻤﻨﻪ ﺍﻟﻌﻠم ﻮ
ﻳﺮﺷﺪﻩ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺃﻥ ﺳﺄل
اﻟﻌﺎﻟم ﺬﻟﻚ  ﻋﻠم
اﻟﻌﺎﻟم ﺃﻥ
ﻤﻮسی لا
ﻳﺴﺘﻄیع
ﺼﺤﺒﺘﻪ  ﻭ لاﻳﺤﺘﻤل
علیه  ﻭ لا
ﻳﺼﺒﺮ ﻣﻌﻪ  ﻓﻌﻨﺪ
ﺫﻟک ﻘﺎل
اﻟﻌﺎﻟﻢ  ﻭﮐﻴﻒ
ﺗﺼﺒﺮﻋلی
ﻤﺎلم ﺘﺤﻄ ﺒﻪ
ﺧﺒﺮﺍ  ﻓﻘﺎل
ﻠﻪ ﻣﻮﺳﻰ  ﻭﻫﻮ
ﺧﺎضع ﻠﻪ  ﻳﺴﺘﻌﻄﻔﻪ
ﻋلی ﻨﻔﺴﻪ کی
ﻴﻘﺒﻠﻪ  ﺳﺘﺠﺪنی
اﻥ ﺸاء الله
ﺻﺎﺑﺮﺍ  ﻭایب
ﺃﻋﺼی لک ﺃﻣﺮﺍ)
ﻭ ﻗﺪ ﮐﺎﻥ
اﻟﻌﺎﻟم ﻴﻌﻠﻢ
ﺃﻥ ﻤﻮسی
ﻠﺎ ﻳﺼﺒﺮ ﻋلی
علمه  ﻓﮑﺬﻟﻚ
ﻭالله  ﻳﺎ
ﺍﺳﺤﺎق ﺒﻥ
عمّاﺭ  ﺣﺎل
ﻘﻀﺎة ﻭ
ﻓﻘﻬﺎﺋﻬم ﻮ
ﺟﻤﺎﻋﺘﻬم اﻟﻴﻮﻡ
لا
ﻳﺤﺘﻤﻠﻮﻥ ﻭالله
ﻋﻠﻤﻨﺎ  ﻭلا
ﻳﻘﺒﻠﻮﻧﻪ ﻭلا
ﻳﻄﻴﻘﻮﻧﻪ  ﻭلا
ﻳﺄﺧﺬﻭﻥ ﺒﻪ ﻭلا
ﻳﺼﺒﺮﻭﻥ علیه  ﮐﻤﺎ ﻟم
ﻴﺼﺒﺮ ﻣﻮسی
علی ﻴﻌﻠم اﻟﻌﺎﻟم
ﺤﻴﻥ ﺼﺤﺒﻪ  ﻭﺭﺃﻯ
ﻤﻥ علمه ﻭ ﮐﺎﻥ
کذﻟک عند ﻣﻮسی
ﻤﮑﺮﻭﻫﺎ  ﻭ ﮐﺎﻥ
عند الله ﺭﺿﻰ  ﻭﻫﻮ
ﺍﻟﺤق ﻮﮐﺬﻟک
عند ﺍﻟﺠﻬلة
ﻣﮑﺮﻭﻩ  لا
ﻳﻮٴﺨﺬ  ﻭﻫﻮ ﻋﻨﺪ
الله ﺍﻟﺤق ﺍﻣّﺎ
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﺎﻥ (ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺴﻨّﻯ ﻴﺎ
ﺷﻴﻌﻰ  ﮐﻪ سلوک
الهی ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻭ
ﺍﻃﻠﺎعی
اﺯﻣﻘﺎﺻﺪ ﻭﺍﻗﻌی
ﺴﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اوم کرﺩﻩ ﻭ
ﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ  ﻭﺗﻤﺎم
اﻭﻟﻴﺎﻯ کامل
تا زﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﺍﮔﺮﭼﻴﺰﻯ اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺩﻳﻥ
ﺨﺪﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺃثیرﻯ اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ (
ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ  ﻭ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎنی ﺒﺎﻃنی
ﻤﻄﻠبی ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ)
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻨﺪ  ﻭﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺃﻣﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ ( ﺍﻭلی
اﻟﺄﻣﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻳﺎ
ﺣﮑّﺎﻡ ﺩﻳنی
ﻴﺎ ﺳﻴﺎسی ﻮ
ﻧﻈﺎمی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ (ﺃﻣﺮ)
ﺧﺪﺍ  ﺗﻨﻬﺎ سلوک
الهی اﺳﺖ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻭلی
اﻟﺄﻣﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻫﻬﺎ ﻧﻔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ  ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺨﺪﺍ  ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ.) ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺴﺎنی عالم هستند
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ  ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ) ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
که ﻃﻠﺐ ﺍﻳﻥ
علم ﺮﺍ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻤﺎ ﺑﻮﺩﻩ  ﻭﺣﺴﺎﺩﺕ
ﺑﺮﻣﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮکی
تنها امر خدا
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﺮﺿﺎ
ﺳﻮﺁلی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻣﻮسی عالم ﺮﺍ
ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻧﻨﻤﻮﺩ  ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻮسی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎ ﻭحی الهی
ﺒﻮﺩ (ﻭﻫﺮﻣﺎشی
ﻴﺎ ﺳﺎﻟک ﺮﻩ
ﺭﻭ  ﻭﺳﺎﻟﮑﻰ
ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﻋﺒﺪ
ﺻﺎﻟح
ﻴﻴﺎﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ  ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻴﺸﻮﺩ)
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﻣﻮسی
عالم ﺮﺍ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﮐﺮﺩ  (ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻭﺑﺎ ﺍﻭ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﮐﺮﺩ  ﻭ(ﻋﺎﻟﻢ)
ﺍﻭﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ.(
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭﺟﻪ
ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ  ﮐﻪ ﻭﻯ
ﺮﺍ ﻣﻌﺮفی کرﺩ  ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺭﺳﺎﻧﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﺍﻭﺭﺍ
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻧﮑﺮﺩ  ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﻣّﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ  ﻣﺎﺭﺍ
ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﮐﺮﺩﻧﺪ (ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﻄﻮﺭﻯ عاﻡ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺃﺻل ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭم
ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ  ﻭﺍﻳﻨک
ﺪﺍﺭﺍﻯ
اﻣﮑﺎﻥ اﻭم ﻮسلوک
الهی هستند  ﻭلیﺒﺠﺎﻯ
ﺒﺤق ﻮﺭﺯﻯ ﻮ
ﺗﻮﺳّﻞ  ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻭ ﺩﺷمنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻴﻥ ﺪﺷﻤنی
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮ ﺭﺳمی
ﻮ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺷﺮک ﺒﺨﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺎﻋﻠم ﺪﺍﺩ  ﻭ ﻭﺍﺭث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﺮﺩ (ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﺗﻤﺎم
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻭلاﺩ
ﺟﺴﻤﺎنی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ  ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺰﻧﺎﻥ ﻮ
ﻧﻮﮐﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﮐﻪ ﺁل
ﺮﺳﻮل ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻭﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ  ﺗﻤﺎﻳل
ﺒﻤﺎ ﺑﮑﻨﻨﺪ (
ﺭﻏﺒﺖ ﻋﺸق
ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺳﻠﻮﻙ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﻮسی
ﺒﻌﺎﻟﻢ (ﻋﺒﺪ
ﺻﺎﻟﺢ) ﺭﻏﺒﺖ (ﻋﺸﻖ)
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩ. ﻭﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺭﺷﺎﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ .ﻭﭼﻮﻥ
ﻤسی اﺯﻋﺎﻟم
ﺪر ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﺮﺩ  ﻋﺎﻟم
ﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻮسی ﺘﻮﺍﻥ
ﻤﺼﺎﺣﺒﺖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ  ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﻭﻯ ﺼﺒﺮ ﻭ
ﺑﺮﺩ ﺑﺎﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ (
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻨﺪﻫﺪ  ﻭ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩ
ﺗﻮﺍﻧﺎئی اﻳﻥ
ﺪﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑکاﻣل الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﺎﻟﻢ
ﮔﻔﺖ  ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺮﺃﻤﺮﻯ ﺼﺒﺮ
ﮐﺮﺩ  ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺨﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻯ؟
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﺧﺎﺿﻌﺎﻧﻪ
ﻃﻠﺐ ﻋﻄﻒ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﮐﺮﺩ  ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﮐﻨﺪ  ﻣﺮﺍ
ﺻﺎﺑﺮ ﺧﻮﺍهی
ﺪﻳﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰﻫﻴچ
ﺃﻣﺮ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
اﺯﺗﻮ ﺭﺍ
ﺳﺮﮐشی ﻨﻤﻰ
ﮐﻨﻢ) ﻭﻋﺎﻟم
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ  ﮐﻪ
ﻣﻮسی ﺼﺒﺮ
ﺑﺮﻋﻠم اﻭﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ (ﺩﺍﺷﺘﻥ
سلوک الهی ﻭ
ﻟﻮ ﺍﺯم کسب
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺃﻣﺮ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺨﺪﺍ  ﺃﻯ
اﺳﺤق ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﻋﻤّﺎﺭ  ﺣﺎل
اﻳﻥ ﻘﺎﺿﻴﺎﻥ (ﺷﺮﻉ)
ﻭﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
اﻳﻨﺎﻥ اﺳﺖ. (ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺴﻨّﻴﺎﻥ
ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻠﻔﺎﻯ ﺃﻣﻮﻯ
ﻮﻋﺒاسی
ﻮﻏﻴﺮﻩ  ﺑﻠﮑﻪ ﺣتی
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺎﻣﺮﻭﺯ ﻣﺪعی ولایت
ﻋﻠﻰّ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ سلوک
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﮔﺮﻭﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺤﻤّﻞ  ﻭﺣﺎﻣل
علوم ﻤﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺣتی ﺁﻧﺮﺍ ﻧمی
ﭙﺬﻳﺮﻧﺪ ﻭ
ﻃﺎﻗﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ( ﮐﻪ سلوک
الهی ﺒﮑﻨﺪ) ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺗّﺨﺎﺫ ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ  ﻭﺑﺮ ﺁﻥ
ﻨﻴﺰ ﺻﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ( ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﻤﺎﻥهم
ﺒﺒﻨﺪﻧﺪ  ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺘﺎ ﺁﺧﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﻣﻮسی
ﻨﺘﻮﺍﻧﺴﺖ  ﺻﺒﺮ
ﺑﺮﻋﻠم عاﻟم
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﺑﮑﻨﺪ.ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯﻋﻠم اﻭ
ﻣﻴﺁﻣﻮﺧﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻣﻮسی
ﺒﺎﺯ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﺪ.( ﭼﻮﻥ
کشتی ﺴﻮﺭﺍخ
کرﺩﻥ  ﻭﮐﺸﺘﻥ
ﻄﻔﻞ) ﻭلی
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺤقد
ﺒﻮﺩ  ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺼﻮﻳﺐ الهی
هماﻥگئﻧﻪ ﮐﻪ
ﻋﻠم ﻤﺎ ﻧﺰﺩ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ( ﮐم
عقل ﻴﺎ ﮐم
ﺪﺍﻧﺎﺋﻰ  ﻭﻧﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺬﻫﻨﻰ) ﮐﺮﺩﻩ  ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻔﺮﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣق اﺳﺖ (ﻫﻤﺎﻥ حَجّ
ﻭ ﺳﻔﺮ الهیﺒﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ  ﻭﻟﻘﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ  ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺤﺼﻮل ﺸﻬﻮﺩ
ﻫﺴﺖ.

حدیث
3854 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ306 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﺻﻌﺪ ﺍﻟﻤﻨﺒﺮ  ﻭﮐﺎﻥ ﻣﻨﺒﺮﻩ
ثلاث ﻣﺮﺍﻕ  ﻓﺤﺪّث ﻧﻔﺴﻪ
ﺃﻥ الله
ﻟﻢ ﻳﺨﻠﻖ ﺧﻠﻘﺎ
ﺃﻋﻠﻢ ﻣﻨﻪ ﻓﺄﺗﺎﻩ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻓﻘﺎﻝ
ﻟﻪ ﺍ ﻧّﻚ ﻗﺪ ﺍﺑﺘﻠﻴﺖ
ﻓﺎﻧﺰﻝ
ﻓﺎﻥّ ﻓﻰ
ﺍﻟﺄﺭﺽ  ﻣﻦ ﻫﻮ ﺃﻋﻠﻢ
ﻣﻨﻚ  ﻓﺎﻃﻠﺒﻪ
ﻓﺄﺭﺳﻞ
ﺍﻟﻰ ﻳﻮﺷﻊ  ﺍﻧّﻰ ﻗﺪ
ﺍﺑﺘﻠﻴﺖ ﻓﺎﺻﻨﻊ
ﻟﻨﺎ ﺯﺍﺩﺍ ﻭ ﺍﻧﻄﻠﻖ
ﺑﻨﺎ ﻓﺎﺷﺘﺮ ﺣﻮﺗﺎ
ﻓﺨﺮﺝ ﺑﺂﺫﺭﺑﻴﺠﺎﻥ
ثمِ
ﺷﻮّﺍﻩ ثمِ
ﺣﻤﻠﻪ ﻓﻰ ﻣﮑﺘﻞ
ثمّ ﺍﻧﻄﻠﻘﺎ
ﻳﻤﺸﻴﺎﻥ ﻓﻰ ﺳﺎﺣﻞ
ﺍﻟﺒﺤﺮ  ﻭ ﺍﻟﻨﺒﻰ
ﺍﺫﺍ ﻣﺮ ﻓﻰ ﻣﮑﺎﻥ
ﻟﻢ ﻳﻌﻰ
ﺃﺑﺪﺍ ﺣﺘّﻰ ﻳﺠﻮﺯ
ﺫﻟﻚ ﺍﻟﻮﻗﺖ  ﻗﺎﻝ ﻓﻴﻨﻤﺎ
ﻫﻤﺎ ﻳﻤﺸﻴﺎﻥ ﺣﺘّﻰ
ﺍﻧﺘﻬﻴﺎ ﺍﻟﻰ ﺷﻴﺦ
ﻣﺴﺘﻠﻘﻰ  ﻣﻌﻪ ﻋﺼﺎﻩ
ﻣﻮﺿﻮعة ﺍﻟﻰ ﺟﺎﻧﺒﻪ
ﻭ ﻋﻠﻴﻪ ﮐﺴاء  ﺍﺫﺍ ﻗﻨّﻊ
ﺭﺃﺳﻪ ﺧﺮﺟﺖ ﺭﺟﻠﺎﻩ
ﻭ ﺍﺫﺍ
ﻏﻄّﻰ ﺭﺟﻠﻴﻪ  ﺧﺮﺝ ﺭﺃﺳﻪ
ﻗﺎﻝ  ....ﻓﻠﻢ
ﻳﻀﻴّﻔﻮﻫﻤﺎ ﻭ
لا ﻳﻀﻴّﻘﻮﻥ ﺑﻌﺪﻫﻤﺎ
ﺃﺣﺪﺍ  ﺣﺘّﻰ
ﺗﻘﻮﻡ ﺍﻟﺴﺎعة
ﻭﮐﺎﻥ ﻣثل ﺍﻟﺴﻔﻴﻨﻪ
ﻓﻴﮑﻢ ﻭ ﻓﻴﻨﺎ  ﺗﺮﻙ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ
ﺍﻟﺒیعة ﻟﻤﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻭﮐﺎﻥ ﻣثل
ﺍﻟﻐﻠﺎﻡ ﻓﻴﮑﻢ
ﻗﻮﻝ ﺍﻟﺤﺴﻦ
ﺑﻦ ﻋﻠﻰّ  ﻟﻌﺒﺪ الله
ﺑﻦ ﻋﻠﻰّ  ﻟﻌﻨﻚ الله
ﻣﻦ ﮐﺎﻓﺮ ﻓﻘﺎﻝ
ﻟﻪ ﻗﺪ ﻗﺘﻠﺘﻪ ﻳﺎ
ﺃﺑﺎ ﻣﺤﻤّﺪ ﻭﮐﺎﻥ
ﻣثل ﺍﻟﺠﺪﺍﺭ ﻓﻴﮑﻢ
ﻋﻠﻰّ ﻭ ﺍﻟﺤﺴﻦ
ﻭ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺎلاﻯ
ﻤﻨﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺖ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻪ ﭘﻠّﻪ ﺩﺍﺷﺖ
(ﻣﻨﺒﺮ  ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﻭ ﺑُﺮ ﻭ ﻓَﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻔﺖ ﭘﻠّﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺍﻳﻦ ﭘﻠّﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯﺒﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ اسراء
ﻃﻠﺒﻰ ﻭ ﻳﻬﻮﻩ ﻭﻫﺪﺍ
ﺟﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺗﺎ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺑﻌثت
ﻋﻴﺴﻰ ﺣتی
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺗﺎ ﺑﻌثت
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﭘﻠّﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺑﺎ
ﭘﻨﺞ ﭘﻠّﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ  رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺎﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻮﺳﻰ ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثییر
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﻭﻧﻔس
ﺃﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ ( ﻣﻐﺮﻭﺭﺍﻧﻪ
) ﺑﺨﻮﺩ ﮔﻔﺖ  ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ
( ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﺁﺭﻯ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺒﻮﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ حدیث ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺯ ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺢ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺮﺑّﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻮﺳﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻧﺰﺩ ﻭﻯ ﺁﻣﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ
( ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﺎﺯﻝ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭالّا
ﻋﻴﺴﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺮﺵ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭﻣﻮﺳﻰ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻮﺳﻮﻯ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻧﺎﻣﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﻋﻴﺴﻴﺎﺯ ﺁﻥ
ﮔﻔﺖ ﻭ ﺗﻮﻗّﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻮﺳﻮﻯ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭﻧﺎﻡ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﻋﻠﺖ ﺁﺳﻴﺐﻭ ﺑﺪﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
( ﻧﻪ ﺑﺪﻋﺘﻬﺎﻯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺪﻋﺘﻬﺎﻯ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺴﻪ قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺣﺎﺿﺮ
ﻧﺸﺪﻧﺪ ﺑﺎ ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ) ﻭ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺒﺘﻠﺎ ﮐﺮﺩ  ( ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ
ﻏﺮﻭﺭ ﺁﻣﻴﺰ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ  ﺑﻨﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵرَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻋﻮ ﺩﻋﻮﺗﻬﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎلاﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) پس
ﺗﻮ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﻮ ﻫﺴﺖ ( ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
) پس ﺗﻮ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺠﻮﺋﻰ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻴﻮﺷﻊ ﮔﻔﺖ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻠﺎ ﺷﺪﻩﺍﻡ.پس
ﺗﻮﺷﻪﺍﻯ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻦ ﺗﺎ ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺮﻭﻳﻢ
( ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻣﺼﻴﺒﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺻﺎﺩﻕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ
لاﺯﻡ ﻭ ﺳﺨﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺎ ﻳﻮﺷﻊ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻟﻬﻴﻮﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﭼﻮﻥ ﻋﻴﺴﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺗﺎ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ بعثت ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻋﻴﺴﻰ ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺗﺎ بعثت ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ) ﻟﺬﺍ ﻳﻚ
ﻣﺎﻫﻰ ﺧﺮﻳﺪ ﻭ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﺫﺭﺑﻴﺠﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ ( ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﻣﺮﮐﺰ ﺩﻳﻨﻰ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﺁﺫﺭ ﮐﺪﻩ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﺁﺯﺭﺑﺎﺩﮔﺎﻥ ﻭﻧﺎﺟﻴﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) سپس ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﺨﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻫَﻤﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺍﺷﺖ.ﻭﺩﺭ
ﺳﺎﺣﻞ ﺩﺭﻳﺎ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻨﺪ  ﻭﻫﺮﺟﺎ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺗﻮﻗﻒ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺸﻴﺨﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﺼﺎﻳﺶ
ﮐﻨﺎﺭﺵ ﺑﻮﺩ ( ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻣﻌﻠّﻢ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﮐﻪ ﻋﺼﺎ ﻭﭼﻮﺏ ﺩﺳﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ) ﻭ ﮐﺴﺎ
ﻳﺎ ﻋﺒﺎﻳﺶﺭﺍ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺟﺰ ﭘﺎﻫﺎﻳﺶ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﭙﻮﺷﺎﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.( ﮐﺴﺎ ﻳﺎ
ﭘﻮﺷﺶ ﻣﻘﺪّس ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺃﻫﻞ ﻋﺒﺎ ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻖ ﭘﻮﺷﺶ
ﻋﺒﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
)ﻭ ﭘﺎﻫﺎﻳﺶ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺟﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﻭﺩ
) ﻭﺍﮔﺮ ﮐﺴﺎ ﺭﺍ ﺭﻭﻯ
ﭘﺎﻳﺶ ﻣﻴﮑﺸﻴﺪ
ﺍﺯ ﺳﺮﺵ
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﻣﻴﺸﺪ.( ﺑﻴﺎﻧﻴﺎﺯ
ﮐﻮﭼﻚ ﮐﺴﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺟﺎ ﮐﻪ ﺗﻮﻗّﻒ
ﮐﻨﺪ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺍﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ) سپس ﻣﻮﺳﻰ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻴﻮﺷﻊ
ﮔﻔﺖ ﻣﻮﺍﻇﺐ ﻣﻦ
ﺑﺎﺵ. (ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
(ﺻﻠﺎﺕ)ﻧﻤﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥﺎﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺪﻭﻥ
حواس ﻣﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺒﺪ
ﺻﺎﻟﺢ ﺍﺳﺖ)سپس
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺮ ﻫﻤﻴﺎﻥ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ﮐﻪ ﺣﻮﺕ
( ﻣﺎﻫﻰ ﭘﺨﺘﻪ ﻭﻣﺮﺩﻩ
) ﺗﮑﺎﻥ ﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺭﺟﻴﻦ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺸﻴﺪ ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺩﺭﻳﺎ ﺷﺪ
( ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻰ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻰ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺭﻳﺎ ﺑﻄﻮﺭ(ﺳرَبّ)ﭘﻴﺶ
ﮔﺮﻓﺖ( ﺻُﺮ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻭﺣﺮﮐﺖ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﺮﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ ﺁﺏ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎ ﺑﻤﻨﻘﺎﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﮔﻔﺖ ﺁﻧﭽﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖﺗﻮ
ﺁﻣﻮﺧﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﻄﺮﻩ ﺩﺭﻧﻮﻙ ﻣﻦ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﺭﻳﺎ ﺍﺳﺖ(
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﺑﺎلاﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
برَبّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺩﺭ ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ ﺩﺭ
لاﻫﻮﺕ ﺭﺳﻴﺪ.) سپس
ﻣﻮﺳﻰ ﭼﻮﻥ ﺑﻬﻮﺵ
ﺁﻣﺪ ﻭﻗﺖ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩ (ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻠﺎﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﻭﻗﺖ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻭ ﺗﻌﻬّﺪﺍﺕ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.)
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻏﺬﺍﻯ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻭﺭ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺳﻔﺮ ﺳﺨﺖ ﺧﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻳﻢ.( ﺩﺭ ﺳﻔﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ  ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ  ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺗﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻﻞ  ﺑﻐﺬﺍ
ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﻧﺼﺐ)ﻳﺎ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﺼﻮﺏ
ﺷﺪﻥ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺑﺮ
ﺍﺭﻳﮑﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﻧﺸﻴﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﭙﺮﺳﺘﻨﺪ ) ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ ﻋﺠﺎﻳﺒﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.( ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﺠﻴﺐ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺭﻧﮕﻴﻦ ﻭﮔﻮﻫﺮﻳﻦ
ﺑﺎ ﻋﻄﺮﻫﺎ ﻭ
ﻧﺴﻴﻤﻬﺎ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎ ( ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﮑﺮ ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
).پس ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
أثَر ﺷﺪ. (ﻳﺎ آثار
ﺟﺎﻯ ﭘﺎﻯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ)
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﻟﻤﻴﺪﻩ
ﺩﻳﺪ ( ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ)
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﺳﻠﺎﻡ ﮔﻔﺖ
ﻭﺍﻭ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ
ﺁﻳﺎ ﺗﻮ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻫﺴﺘﻰ؟
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭﻋﺎﻟﻤﺰﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ.ﻋﺎﻟﻢ
ﺩﺭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ) ﻭﻧﺎﮔﺎﻩ
ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭ ﻋﺼﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻡ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺁﻣﻮﺧﺘﻰ
ﺑﻤﻦ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯ.ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﺮ ﺍﺭﺷﺎﺩﻯ ﻳﺎﻓﺘﻰ.ﻣﻮﺳﻰ
ﺣﺎﺿﺮ  ﺭﻩ
ﺭﻭﻯ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻋﺼﺎﻳﺶ
ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺖ
ﺗﻮ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺻﺒﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﮐﺎﺭ ﮐﻨﺪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﺨﺘﻰ ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ
) سپس ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺒﻨﺪﺭﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﺎﻟﻢ
ﮐﺸﺘﻰ ﺭﺍ ﺳﻮﺭﺍﺥ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺑﺸﻬﺮﻯﮑﻪﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻃﻌﺎﻡ ﻧﺪﺍﺩ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻃﻔﻠﻴﺘﻴﻢ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻮ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. سپس ﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺭﺩ ﮐﻪ :  ﻓﻠﻢ ﻳﻀﻴّﻔﻮﻫﻤﺎ
ﻭ لا ﻳﻀﻴّﻔﻮﻥ
ﺑﻌﺪﻫﻤﺎ ﺃﺣﺪﺍ
ﺣﺘّﻰ ﺗﻘﻮﻡ ﺍﻟﺴﺎعة
ﻭﮐﺎﻥ ﻣثل ﺍﻟﺴﻔﻴنة
ﻓﻴﮑﻢ  ﻭ
ﻓﻴﻨﺎ ﺗﺮﻙ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ
ﺍﻟﺒیعة ﻟﻤﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻭﮐﺎﻥ ﻣثل
ﺍﻟﻐﻠﺎﻡ ﻓﻴﮑﻢ
ﻗﻮﻝ ﺍﻟﺤﺴﻦ ﺑﻦ
ﻋﻠﻰّ ﻟﻌﺒﺪ الله
ﺑﻦ ﻋﻠﻰّ  ﻟﻌﻨﻚ الله
ﻣﻦ ﮐﺎﻓﺮ  ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪ
ﻗﺪ ﻗﺘﻠﺘﻪ ﻳﺎ ﺃﺑﺎ
ﻣﺤﻤّﺪ ﻭﮐﺎﻥ ﻣﺸﻞ
ﺍﻟﺠﺪﺍﺭ ﻓﻴﮑﻢ
ﻋﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﺤﺴﻦ ﻭ
ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻫﺮﮔﺰ
ﭘﺬﻳﺮﺍﺋﻰ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.(
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻋﺪﻡ ﭘﺬﻳﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ) ﻭ مثال
ﺁﻥ ﮐﺸﺘﻰ ﺩﺭ ﺷﻤﺎ
( ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻤﺴﺘﻤﻌﻴﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ) ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺮﻙ ﺑﻴﻌﺖ ﺣﺴﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻤﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻧﮑﺮﺩ ( ﮔﺮﭼﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺪ
ﮐﻪ ﻋﻮﺍﻡ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺣﺴﻴﻦ
ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻏﻠﺎﻡ
ﻳﺘﻴﻢ ﺩﺭ ﺷﻤﺎ  ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﺣﺴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺸﺨﺼﻰ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻓﺮﻯ ﻟﻌﻨﺖ
ﮐﻨﺪ (ﻟﻌﻨﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ ﮐﺎﻓﺮ
ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ماﺩﻯ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﺑﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﻤﻴﺂﻳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﺑﻴﻌﺖﻏﻴﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﭼﻮﻥ ﺧﻠﻔﺎ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻦ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺗﻮ
ﺍﻭﺭﺍ ﮐﺸﺘﻰ .(ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻫﺎﻯ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﺸﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺳﺮ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻪ
ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻳﺎ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﺪﺭ
ﺗﻮﺣّﺶ ﺑﻮﺩﻧﺪ
)ﻭﻧﻴﺰ ﻣثاﻝ ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺩﺭ ﺷﻤﺎ
ﻋﻠﻰّ ﻭﺣﺴﻦ ﻭ ﺣﺴﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ( ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺍﺯ(ﻧﻮ
ﺷﺪﻩ ﻭلاﻳﺖ)ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﮔﻨﺞ ﺯﻳﺮ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭلاﺩ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻣﻴﺮﺍث ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺯ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺣﻮﺍﺩﺵ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻠﺐ ﻧﻈﺮ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﻭ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﺮﺩﻩ  ﻭ
ﻋﻴﻨﺎ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺑﻤﻘﺎﺻﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .

حدیث
3855 - اﺯ ﺍﺑﻦ عَبّاس
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﺭﺍﻭﻯ
ﺃﻫﻞ ﺳﻨّﺖ ﺍﺳﺖ
(ﺝ13ﺹ309ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ : ﻣﺎ ﻭﺟﺪﺕ
ﻟﻠﻨﺎس ﻭ ﻟﻌﻠﻰّ
ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﺷﺒﻬﺎ
الّا ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺴﻔﻴﻨﻪ  ﺗﮑﻠّﻢ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﺠﻬﻞ  ﻭ ﺗﮑﻠّﻢ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﺴﻔﻴﻨﻪ
ﺑﻌﻠﻢ ﻭ ﺗﮑﻠّﻢ
ﺍﻟﻨﺎس ﺑﺠﻬﻞ  ﻭ ﺗﮑﻠّﻢ
ﻋﻠﻰّ ﺑﻌﻠﻢ ﻣﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﻰ ﺑﻦ
ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ  ﺷﺒﻴﻪ ﻭﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻡ  ﻣﮕﺮ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺸﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺎ ﺟﻬﻞ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ ( ﺑﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻋﻠﺖﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ) ﻭﻟﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺸﺘﻰ.ﺑﺎ ﻋﻠﻢ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻋﺎﻟﻤﻴﺎ
ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺢ ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺳﻮﺭﺍﺥ
ﮐﺮﺩﻥ ﮐﺸﺘﻦ ﺑﻮﺩ
) ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﺑﺎ
ﻋﻠﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻩ.
(ﻋﻠم ﻮ ﻋﻠّﺖ ﻭ ﺩﻟﻴﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ.ﻭﻧﻴﺰ ﻋﻠﻰ
ﭼﻮﻥ ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺢ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.(ناس)ﻳﺎ ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﺑﺎ (ﺍﻋﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ)ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻋﻠﻤﻮﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺯﺍﺕ
ﺁﻥ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻬﺎﻯ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .

حدیث
3856 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ309 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﻧﺠﺪﻩ
ﺍﻟﺤﺮﻭﺭﻯ  ﮐﺘﺐ ﺍﻟﻰ
ﺍﺑﻦ ﻋﺒﺎس  ﻳﺴﺄﻟﻪ ﻋﻦ
ﺳﺒﻰ ﺍﻟﺬﺭﺍﺭﻯ
ﻓﮑﺘﺐ
ﺍﻟﻴﻪ  ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﺬﺭﺍﺭﻯ  ﻓﻠﻢ ﻳﮑﻦ
ﺭﺳﻮﻝ الله ﻳﻘﺘﻠﻬﻢ
ﻭﮐﺎﻥ ﺍﻟﺨﻀﺮ ﻳﻘﺘﻞ
ﮐﺎﻓﺮﻫﻢ ﻭ
ﻳﺘﺮﻙ ﻣﻮٴﻤﻨﻬﻢ
ﻓﺎﻥ ﮐﻨﺖ ﺗﻌﻠﻢ
ﻣﺎ ﻳﻌﻠﻢ ﺍﻟﺨﻀﺮ
ﻓﺎﻗﺘﻠﻬﻢ ﺷﺨﺼﻰ ﺑﻨﺎﻡ ﻧﺠﺪﺕ
ﺍﺯ ﮔﺮﻭﻩ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺣﺮﻭﺭﻯ ( ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺮ
ﻭ ﺑﺮ ﮔﻮ ﻭ ﺑﻰ ﻋﻠﻢ
ﻭﻋﻘﻞ  ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻮلا ﻋﻠﻴﺮﺍ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﻦ ﻋﺒّﺎس
ﻧﻮﺷﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺸﺘﻦ ﻭ ﺑﺮﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺫﺭﺍﺭﻯ ( ﺍﻭلاﺩ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻨﮓ ﻭ ﻏﺎﺭﺕ ) ﭘﺮﺳﻴﺪ.ﺍﺑﻦ
عَبّاس ﻧﻮﺷﺖ ﺍﻣﺎ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﺫﺭﺍﺭﻯ ( ﺍﻭلاﺩ
ﺍﺳﻴﺮﺍﻥ ﺭﺍ ) ﻧﻤﻰ
ﮐﺸﺖ ﻭﻟﻰ ﺧﻀﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﮐﺸﺖ ﻭﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺖ.ﺣﺎﻝ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻢ
ﺧﻀﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻯ  پس ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﮑﺶ (ﺍﺑﻦ عَبّاس
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻨبع اﺧﺒﺎﺭ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻧﺰﺩ ﻣﺬﺍﻫﺐﺃﻫﻞ
ﺳﻨّﺖ.ﺍﻣّﺎ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗﺸﻴّﻊ
ﺍﮔﺮﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻭلاﻳﺖ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ  ﺑﺎ ﺃﻫﻞ ﺳﻨّﺖﺍﺯﻟﺤﺎﻅ
ﺗﺮﻙ ﻭلاﻳﺖﻓﺮﻗﻴﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﺮﻙ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﺎﻓﺮ ﻭﺟﺎﻫﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺪﻋﻰ
ﻭلاﻳﺖ ﻋﻠﻰ ﻣﺸﺮﻙ
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻭلاﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻪ ﻭلاﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺍﺑﻦ عَبّاس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﻀﺮ ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﮐﺸﺘﻦ
ﺍﻃﻔﺎﻟﻰ ﮐﻪﺍﻭلاﺩ
ﺁﻧﻬﺎ مؤمن ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻮﺳﻴﻮﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺢ
ﺁﻣﺪﻩ.ﺧﻀﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪﻃﻔﻠﻰ
ﺭﺍ ﺑﮑﺸﺪ ﻳﺎ
ﻧﮑﺸﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺸﺘﻦ ﺳﺮ ﺑﺮﻳﺪﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻃﺮﺩ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﻳﺎ ﻣﻄﺮﻭﺩ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺫﺑﺤﻮ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻀﺮ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﺸﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﺮﺩ  ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺟﺪﻳّﺖﻳﺎ ﻗﺪﺭﺕﺩﺭﻙ
ﺯﻳﺎﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺍﻭلاﺩ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﻮﻥ ﺯﻥ
ﻣﻄﻴﻊ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮﻣﺮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺴﺮ ﻭﺯﻧﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ .ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

حدیث
3857 - ﺍﺯﺍﻣﺎم عسکری
ﺎﺳﺖ(ﺝ13ﺹ327ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻘﺎل
ﻤﻮﺳﻰ  الهی
ﻤﺎ ﺟﺰاء ﻤﻥ
ﺸﻬﺪ  ﺃﻧّﻯ
ﺮﺳﻮﻟک ﻮ
ﻧﺒﻴّک ﻮ ﺃﻧّک
ﻜﻠّﻤﺘﻨﻰ؟
ﻗﺎﻝ ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ  ﺗﺄﺗﻴﻪ
ﻣﻠﺎﺋﮑﺘﻰ  ﻓﺘﺒﺸّﺮﻩ
ﺑﺠﻨّﺘﻰ  ﻗﺎل
ﻤﻮسی اﻟﻬﻰ  ﻓﻤﺎ
ﺟﺰاء ﻤﻥ ﻘﺎم
ﺒﻴﻦ ﻳﺪﻳک
ﻴﺼﻠّﻰ؟ ﻗﺎل
ﻴﺎ ﻣﻮﺳﻰ  ﺑﺎهی
ﺒﻪ ﻣﻠﺎﺋﮑﺘﻰ  ﺭﺍﮐﻌﺎ
ﻭﺳﺎﺟﺪﺍ ﻭ
ﻗﺎﺋﻤﺎ ﻭ
ﻗﺎﻋﺪﺍ  ﻭﻣﻥ
ﺒﺎﻫﻴﺖ ﺑﻪ
ﻣﻠﺎﺋﮑﺘﻰ  ﻟﻤﺎ
ﻋﺬّﺑﻪ  ﻗﺎل
ﻤﻮﺳﻰ  ﻓﻤﺎ
ﺟﺰاء ﻤﻥ ﺃﻃﻌم
ﻤﺴﮑﻴﻨﺎ
ﺍﺑﺘﻐاء ﻭﺟﻬﻚ؟
ﻗﺎل ﻴﺎ ﻣﻮﺳﻰ  ﺁﻣﺮ
ﻣﻨﺎﺩﻳﺎ
ﻳﻨﺎﺩﻯ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻋلی
ﺮؤﻭس
ﺍﻟﺨﻠﺎﺋﻖ  ﺃﻥّ
ﻓﻠﺎﻥ ﺒﻥ
ﻔﻠﺎﻥ  ﻣﻥ
عتقاء الله
ﻣﻥ اﻟﻨﺎﺭ  ﻗﺎل
ﻤﻮسی اﻟﻬﻰ  ﻓﻤﺎ
ﺟﺰاء ﻤﻥ ﻮﺻل
ﺮﺣمة ﻗﺎﻝ ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﺍﻧﺴﻴﻪ
ﺃﺟﻠﻪ  ﻭ ﺍﻫﻮﻥ
علیه ﺳﮑﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻤﻮﺕ  ﻭ
ﻳﻨﺎﺩﻳﻪ ﺧﺰنة
الجنّة  ﻫﻠمّ
اﻟﻴﻨﺎ  ﻓﺎﺩﺧل
ﻤﻥ ﺃﻯّ
ﺃﺑﻮﺍﺑﻬﺎ
ﺷﺌﺖ  ﻗﺎل
ﻤﻮسی اﻟﻬﻰ  ﻓﻤﺎ
ﺟﺰاء ﻤﻥ کفّ
ﺃﺫﺍﻩ ﻋﻥ
اﻟﻨﺎس  ﻭ
ﺑﺬل ﻤﻌﺮﻭﻓﻪ
ﻟﻬﻢ؟ ﻗﺎل ﻴﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻳﻨﺎﺩﻳﻪ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎﻣﻪ  لا
ﺳﺒﻴلی علیک  ﻗﺎل
اﻟﻬﻰ  ﻓﻤﺎ
ﺟﺰاء ﻤﻥ ﺬﮐﺮک
ﺒﻠﺴﺎﻧﻪ ﻭ
ﻗﻠﺒﻪ؟ ﻗﺎل
ﻴﺎ ﻣﻮﺳﻰ  ﺍﻇﻠّﻪ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎﻣﻪ
ﺑﻈل
عرﺷﻰ  ﻭ
ﺃﺟﻌﻠﻪ فی
کنفی  ﻗﺎل
اﻟﻬﻰ  ﻓﻤﺎ
ﺟﺰاء ﻤﻥ ﺘﻠﺎ
ﺣﮑمتک ﺴﺮّﺍ ﻭ
ﺟﻬﺮﺍ؟ ﻗﺎل
ﻴﺎ ﻣﻮسی ﻴﻤﺮ
ﻋلی اﻟﺼﺮﺍﻃ
کاﻟﺒﺮﻕ  ﻗﺎل
اﻟﻬﻰ  ﻓﻤﺎ
ﺟﺰاء ﻤﻥ ﺼﺒﺮ
ﻋلی ﺃﺫﻯ
اﻟﻨﺎس   ﻭ
ﺷﺘﻤﻬم ﻔﻴﻚ؟
ﻗﺎل اَﻋﻴﻨﻪ
ﻋلی ﺃﻫﻮﺍل ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎﻣﻪ  ﻗﺎل
ﺎﻟﻬﻰ  ﻓﻤﺎ
ﺟﺰاء ﻤﻥ
ﺪﻣﻌﺖﻋﻴﻨﺎﻩ
ﻣﻥ ﺨﺸﻴﺘﻚ؟
ﻗﺎل ﻴﺎ ﻣﻮﺳﻰ  ﺃقی
ﻮﺟﻬﻪ ﻣﻥ ﺤﺮّ
ﺍﻟﻨﺎﺭ  ﻭ
ﺍﻭﻣﻨﻪ ﻳﻮم
اﻟﻔﺰع
اﻟﺄﮐﺒﺮ  ﻗﺎل
اﻟﻬﻰ  ﻓﻤﺎﺟﺰاء
ﻤﻥ ﺘﺮک
اﻟﺨﻴﺎنة
ﺣﻴاءا ﻣﻨﻚ؟
ﻗﺎل ﻴﺎ ﻣﻮﺳﻰ  ﻟﻪﺍ
ﻟﺄﻣﺎﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎﻣﻪ  ﻗﺎل
اﻟﻬﻰ  ﻓﻤﺎ
ﺟﺰاء ﻤﻥ ﺃﺣﺐّ
ﺃﻫﻞ ﻃﺎﻋﺘﻚ؟
ﻗﺎل ﻴﺎ ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺣﺮّﻣﻪ
ﻋلی ﻨﺎﺭﻯ  ﻗﺎل
اﻟﻬﻰ  ﻓﻤﺎ
ﺟﺰاء ﻤﻥ ﻘﺘل
ﻤؤﻤﻨﺎ
ﻣﺘﻌﻤّﺪﺍ؟ ﻗﺎل
ﻠﺎ ﺃﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻴﻪ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎﻣﻪ ﻭلا
ﺍﻗﻴل عشرﺗﻪ  ﻗﺎل
اﻟﻬﻰ  ﻓﻤﺎ
ﺟﺰاء ﻤﻥ ﺪﻋﺎ
ﻧﻔﺴﺎ ﮐﺎﻓﺮة
ﺍلی الاﺳﻠﺎﻡ؟
ﻗﺎل ﻴﺎ ﻣﻮﺳﻰ  ﺁﺫﻥ ﻠﻪ
فی اﻟﺸﻔﺎعة
ﻳﻮﻡ القیامة  ﻟﻤﻥ
ﻴﺮﻳﺪ ﻗﺎل
اﻟﻬﻰ  ﻓﻤﺎ
ﺟﺰاء ﻤﻥ ﺼﻠّﻯ
اﻟﺼﻠﻮﺍﺕ
ﻟﻮﻗﺘﻬﺎ؟
ﻗﺎﻝ  ﺍﻋﻄﻴﻪ
ﺳؤله ﺍﺑﻴﺤﻪ
ﺟﻨّﺘﻰ  ﻗﺎل
اﻟﻬﻰ  ﻓﻤﺎ
ﺟﺰاء ﻤﻥ ﺃﺗمّ
اﻟﻮﺿوء ﻤﻥ
ﺨﺸﻴﺘﻚ؟ ﻗﺎﻝ
ﺃﺑﻌثه ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎﻣﻪ  ﻭﻟﻪ
ﻧﻮﺭ ﺑﻴﻥ
عینیه  ﻳتلأ
لأ  ﻗﺎل الهی
ﻔﻤﺎ ﺟﺰاء ﻤﻥ
ﺼﺎﻡ ﺷﻬﺮ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻠک
ﻤﺤﺘﺴﺒﺎ؟ ﻗﺎل
یا ﻣﻮﺳﻰ  ﺍﻗﻴﻤﻪ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة  ﻣﻘﺎﻣﺎ لا
ﻳﺨﺎﻑ ﻓﻴﻪ  ﻗﺎل الهی
ﻔﻤﺎ ﺟﺰاء ﻤﻥ
ﺼﺎم ﺸﻬﺮ
ﺭﻣﻀﺎﻥ  ﻳﺮﻳﺪ
ﺑﻪ ﺍﻟﻨﺎس ؟
ﻗﺎل ﻴﺎ ﻣﻮﺳﻰ  ثوﺍﺑﻪ
ﮐثوﺍﺏ ﻣﻥ ﻠم
ﻴﺼﻤﻪ ﻣﻮسی
ﻤﻴﮕﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻳﺎ  ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭ ثوﺍﺏ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﮔﻮﺍهی
ﺒﺪﻫﺪ  ﻣﻥ
ﺮﺳﻮل ﺘﻮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺮ ﻫﺴﺘﻢ  ﻭ ﺗﻮ ﺑﺎ
ﻣﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ
ﭽﻴﺴﺖ؟ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ  ﺃﻯ
ﻤﻮسی
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻤﻦ
ﻣﻴآﻳﻨﺪ ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﺒﺸﺎﺭﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﮔﻮﺍهی
ﺒﺮ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭ
ﻧﺒﻮﺕ ﻣﻮﺳﻰ  ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪ
ﻩﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
که فرستاده
خدا بخلق ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺼﺪﻳق ﻨﻈﺮﻯ  ﻭﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻯ  ﺗﻤﺮﮐﺰ
و توسّل
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺒﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺁﺳﻤﺎنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺰﻣﻴنی هستند  ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﺒﺸﺎﺭﺕ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ  ﻫﻤﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺒﻠّﻐﺎﻥ
ابلاغ کننده سلوک
الهی هستند.
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺭﺍ  ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺸﺨﺺ طالی
لقای الهی ﺭ
ﺍﺑﻮﻯ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎئی
ﻤﻌﺮفی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻭﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ  ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻣﻘﺎﻣﻰ  ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺮﺟﻌﺘﻬﺎ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ.
ﺩﻭﺑﻬﺸﺖ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ  ﻭ ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮگ اﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ. (ﺑﺸﺎﺭﺕ)
ﻣﮋﺩﻩ ﺩﺍﺩﻥ
ﻮﺧﺒﺮ ﻣﺴﺮّﺕ
ﺑﺨﺶ ﺩﺍﺩﻥ اﺳﺖ)
ﺳﭙس ﻣﻮسی گفت
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﻮ (ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺻﻠﺎﺕ و
ارتباط
بوسیله الهی )
ﮐﻨﺪ ﭼﻴﺴﺖ؟
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ  ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﺒﺎﻫﺎﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺭﮐﻮع ﻴﺎ
ﺳﺠﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ ﻩﻭ
ﻧﺸﺴﺘﻪ( ﺑﻴﻥ
ﻴﺪﻳﻚ ) ﻳﺎ ﺑﻴﻥ
ﺪﻭ ﺩﺳﺘﺎﻧﺖ  ﻳﻌنی
ﺮﻭ ﺑﺮﻭﻳﺖ  ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻮﺍﻣل
وسیله توسّل الهی
ﻴﺘﻮ  ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ. (ﺻﻠﺎﺕ
)ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﻧﻴﺰ(
ﺻﻠﻪ ها ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
توسّلی عبادی )
ﻭ ﺗﻮﺳل ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻤﺒﺎﻫﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ.
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﻤﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی رَبّ
ﻤﺮﺑّﻯ اﻳﻥ
ﻨﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ سالک اﺳﺖ
و نه نماز
گزاران قشری
غیر سلوکی که
شرک خدا
مینمایند ﺭﮐﻮع
ﻮ ﺳﺠﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺠﺴم ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﺳﺖ  که
نیز ﻫﻤﮕﻰ  ﺍﺳﺎمی سلوک
الهی هستند)
ﻭﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﺒﺎﻫﺎﺕ
ﮐﻨﻢ  ﻫﺮﮔﺰ
ﻋﺬﺍﺑﺶ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻢ (ﺟﻬنم
کاﺭﻣﺎهای بجهان
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮ
ﺍﺳﺎﻟک ﻤﻮﺭﺩ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﺳﺒﺐ
ﻣﺒﺎﻫﺎﺕ ﺍﻭ
ﺷﺪﻩ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ  ﺍﻳﻥ
اﺣﻮﺍل و
بلایای سلوکی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻭﻣﻮسی گفت  ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻣﺴﮑﻴنی ﺮﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻮ ﻏﺬﺍ
ﺑﺪﻫﺪ ﭼﻴﺴﺖ؟ (
اطعام فقیر و
یتیم وبخصوص
سالک در عزلت سلوکی
خود تا نجات
شهود آخر. ﭘﺎﺳخ
الهی رسید
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫم که ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﻣﻨﺎﺩﻯ
ﺠﺎﺭ ﻣﻴﺰﻧﺪ  ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺧﻠﺎﻳق
ﺒﻔﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﻓﻠﺎﻥ (ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻﻞ  ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ) ﺍﺯ
ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﮔﺎﻥ
اﺯ ﺁﺗﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ)
ﻣﺴﮑﻴﻥ ﻔﻘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ.( ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟک ﺴﺎﮐﻥ
ﺪﺭ ﻧﻘﻄﻪ عَزّﻟﺖ
ﮔﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ  ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻭﺟﻪ الهی
ﻮ ﺻﻮﺭﺕ اﻭ.
ﻳﻌنی ﺪﺭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻭ  ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍﻩ
ﺍﻭ. ﻭ ﺍﻃﻌﺎم
ﻔﻘﺮﺍ
ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻄﺎﻟﺐ
ﻭﺟﻪ و لقای
ﺍﻟﻬﻰ  ﺩﺭ
ﻟﻘﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ تَجلّی
اﻭ(قائم رَبّ
النوع بشری در
ولایت سلوکی ششم
محمدی) ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم اﻳﻥ
ﺴﺎﻟک اﻃﻌﺎم کننده
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ  ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﺍﺟﺪ  ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻭﺟﺪ ﻭﺷﻬﻮﺩ
که ﻣﺸﮑل
همﮕﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ  ﻭﻋﺸق
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﻭلاﺩ
ﻭ ثرﻭﺕ ﻣﺎنع
اﺯ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻣﺮگ ارادی
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
عاﺷﻘﺎﻥ لقای تجلّیات
ﺨﺪﺍ ﺑﺮﺍﺣتی
اﺯ ﺁﻥ
ﻤﻴﮕﺬﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻃﻌﺎم ﺪﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﺪﻣﺎﺕ  ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻋﺎﺷق
ﺪﻳﺪﺍﺭ تجلّی
آخر ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺩﺭ تَجلّی
ﻘﺎﺋﻢ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) سپس
ﻣﻮسی گفت  ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭﺻل
کننده ﺭﺣم
ﭽﻴﺴﺖ؟ (ﻭﺻل
ﺮﺣﻢ  ﺗﻨﻬﺎ
ارتباط اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻮﺍﻗﻮﺍم
ﻨﻴﺴﺖ که سالک
الهی نباشند
بلکه اﮔﺮ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻤؤﻤﻥ
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ  ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ سلوک
الهی و ﺴﺎﻟک
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ(ﺭﺣم
ﻄﺮﻳﻘﺖ) ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ولایت
الهی اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ همیشه
ﺍﺣﻮﺍل ﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺟﻮﻳﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﺗﺎ ﮐﻤک
ﻜﻨﻨﺪ. ﻭ(ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ) ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﺭﺣم ولایت
الهی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ هر
ﺳﺎﻟﻚ  ﺩﺭﺣﮑم
ﻮﺍﻟﺪﻳﻦ  ﻳﺎ (ﺩﻭ
ﻭﺍﻟﺪ) ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺸﻤﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ  ﻣﻥ
ﻮﻋلیّ هستیم)
ﭘﺎﺳخ ﺁﻣﺪ ﻣﻦ (ﺃجَلّ)
ﺍﻭﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﻣﻴﺪﻫﻢ (ﻃﻮل
عمر بشری
بیشترﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻔﻴﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ  ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺭﻭﺍنی
کاملاﻥ ﺨﻮﺩ  ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻣﺪﺕ ﺯﻣﺎﻧﻰ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ سلوک
الهی ﺒﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ  ﻃﻮل عمر
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﻋﺪم
ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ  ﻃﻮل
عمرنسخ ومسخ
ندارند ﺯﻳﺮ
ﺍﺭﻭﺡ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ  ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ  ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ ﺒﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ  ﻳک
ﻤﻬﻠﺖ ﺯﻣﺎنی
ﻤﻌﻴنی ﻴهست.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﻔﻮﺍﺻﻞ ﺯﻣﺎنی
کوﺗﺎهی کند
ﻭﺃﺟل اﻭ ﺗﻤﺎم
ﺸﻮﺩ  ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺎﻧس ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺃﺟل ﺪﺍﺩﻥ  و ﻣﻬﻠﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺴﺎﻟک
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ  ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻗبلا ﮐﻮﺗﺎهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺳﮑﺮﺍﺕ ﻣﺮگ
ﻮ ﺳﺨﺘﻰ ﺁﻧﺮﺍ  ﺑﺮ ﺍﻭ
ﺁﺳﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﻢ (ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻣﺮگ ﻘﺒﻠﺎ
ﺣﺎﻟﺖ اﺣﺴﺎس
ﻭ بی اﺩﺭﺍﻙ  ﭼﻮﻥ
ﻤﺴﺘﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎ ﮐﻤک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍل ﻤﺮﮒ  ﺧﺮﻭج
ﺮﻭﺍﻥ اﺯ ﺟﺴم
ﺴﺎلک ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ  ﮐﻪ
ﻭﭼﻮﻥ ﻴک
ﺨﻮﺍﺏ ﻣﻌﻤﻮلی
اﺳﺖ)
ﻭﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺻﺪﺍ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺴﻮﻯ
ﻤﺎ ﺑﻴﺎ  ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺩﺭﻯ که
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﻰ (ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ  ﻭ یا
ﺳﻤﺒﻮل هاﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺴﺎﻟک هستند.
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺮﺍﻯ
عبوﺭ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮگ برای نجات
شهودی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.) (ﻫَﻠُﻢّ)
ﻳﻌنی ﺰﻭﺩ
ﺑﺎﺵ  ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ( ﺍﻭم
ﻮﻫﻤّﺖ و هوم)
ﺩﺭﺍﻭم ﻮسالک
الهی اﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ
و توسل
ارتباطی با
وسیله و ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ)
ﻭﻣﻮسی گفت  ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺭ
ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻴکی اﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ  ﭼﻴﺴﺖ؟
و ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ  ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﺁﺗﺶ (ﺟﻬﻨﻢ)
ﺑﻮﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﺗﻮﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻥﺮﺍهی
ﻨﻴﺴﺖ.(ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐسی ﻨﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ  ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻬﻨم
ﺸﻮﺩ. ولی همین
ﺪﻧﻴﺎ ﻭﺟﻬﺎﻥ
نوغ دﺸﺮﻯ
ﺴﺎﻟﻚ  است ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ دعوت
ﻣﻴﮑند ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎل ﻴﺎ
ﺍﻭلاﺩ  ﻭﻳﺎ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻭلی
ﺪﻧﻴﺎ
ﺁﻧﻘﺪﺭﮐﺞ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ بری
ﻮﻓﺎئی ﻮ
ﺧﻴﺎﻧﺘﻬﺎ ﻭ
ﺗﻮﺣّﺸﻬﺎی ﺁﻥ
ﻓﺮﺍﺭﻯ گردد)
ﻣﻮسی نیز گفت
ﺧﺪﺍﻳﺎ  ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﮐسی که ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻮﺩل ﺘﻮﺭﺍ
ﺫﮐﺮ و یا ﮐﻨﺪ  ﭼﻴﺴﺖ؟ (ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ  ﺑﺰﺑﺎﻥ
گلفتن عباﺩﺕ
ﺍﺳﺖ  ﻭﺑﺪل
گفتن ﻫﻤﺎﻥ
بیاد ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ ووسیله
ﺍﻟﻬﻰ  ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ و حضور
ذهنی ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ اﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺪفع ﺸﺮک
اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ  ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
بجاز خداوند
اﺳﺖ. ﻭالّا ﮐسی
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺘﺠﻠّﻯ ﻨﺸﺪﻩ  ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺟّﻪﻭ
و ﺗﻮﺳل ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ؟)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ  ﺃﻯ ﻣﻮی
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ
ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻡ  ﻭ ﺗﺤﺖ
ﮐَﻨَﻒ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻣﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ(.ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥپس از
قائم  ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ (ﺩﻧﺎ
ﻭﺗﺪﻟّﻰ)
ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ الهی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ  ﺣتی
اﻧﺠﺎم هر ﮔﻨﺎهی
اﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻌﺼﻮم گناﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
اﻨﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ فرشته
گونه ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ  ﺑﺎﺯ
ﺗﺤﺖ ﺣﻤﺎﻳﺖ
اﻟﻬﺎﻣﻰ  ﻭﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ  ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪ
ﻭﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
نیز ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ)
ﻣﻮسی گفت  ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﮐﺴﻰ  ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺖ
ﺗﻮﺭﺍﻋلنی
ﻴﻴﺎ ﭘﻨﻬﺎنی  ﭙﻴﺮﻭﻯ
ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﭼﻴﺴﺖ؟ (ﺣﮑﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻠﺰﻭم ﺪﺭک
اﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ رَبّرتر
ﻣﺮﺍﺗﺐ تَجلّی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ  ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ  ﭼﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ  ﮐﻪ سالک
الهی اﺳﺖ. ﻭﭼﻪ
ﭘﻨﻬﺎنی ﺒﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭﺧﺪﺍ
ﺴﻠﻮک ﻛﻨﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺎل
عباﺩﺕ
ﻣﻌﻤﻮلی ﻮ
ﺗﻘﻴّﻪ از
زشتی ها
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺒﺮق اﺯﭘل
ﺼﺮﺍﻃ
ﻤﻴﮕﺬﺭﺩ ( ﭘل
ﺼﺮﺍﻁ  ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺣل
ﻤﺘﻌﺪﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭک عقلی
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ  ﻭﻋﺸق ﻮ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﮐﺎفی
ﺪﺍﺩ  ﺳﺎﻟک
هیچ ﺨﺴﺘگی ﻮ
ﺳﺨﺘﻰ  ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺷﮑﺎلی ﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﺵ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﭘَﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘل ﺼﺮﺍﻃ
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ  ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻳﻥ ﭙل
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﭘل ﺼﺮﺍﻃ ﺮﺍ  ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
گفته ﺍﻧﺪ.
ﻭﺻﺮﺍﻃ هماﻥ
ﺮﺍﻩ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺮﻳﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﺮﺍﻳﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ است که
ﺑﺮﺧی ﭙﺮﻭﺍﺯ
ﮐﻨﺎﻥ ﺭﻭﻯ
ﺼﺮﺍﻃ
ﻤﻴﮕﺬﺭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺣتی
ﺒﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺒﺰﻣﻴﻥ ﺼﺮﺍﻃ
ﻨﻤﻴﺨﻮﺭﺩ.
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ ﺮﺍ (ﻃﻴّﺎﺭ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﺮبرخی
ﺪﻭﻳﺪﻩ  ﻭﺑﺮبرخی
ﺁﻫﺴﺘﻪ  ﻭﺑﺮبرخی
ﺒﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
اﺷﮑﺎﻝ و
مشکلات
میگذزند  ﮐﻪ
ﻗﻠّﺎﺑﻬﺎ
ﻭﭘﺎﮔﻴﺮﻯ ها
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧند
ﺑﺮﺍﺣتی ﭙﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ) ﻣﻮسی
ﭙﺮﺳﻴﺪ  ﭘﺎﺩﺍﺵ ﮐﺴﻰ
ﺻﺒﺮ ﺑﺮ ﺁﺯﺍﺭ
ﻣﺮﺩم ﻮ ﻓﺤوای
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺷﺖ  ﭼﻴﺴﺖ؟ (
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭعَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﺴﺘﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﺁﺯﺍﺭﻯ
ﻨﺒﻴﻨﻨﺪ  ﻭﻣﺰﺍﺣﻤتی
ﻨﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ لی
ﺒﻌﺪﺍ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﻗﺎنع
کرﺩﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
هستند  ﺍﻳﻥ
ﺁﺯﺍﺭ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﺮ  ﻳﺎ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﻭ
ﮐﺸﺘﻥ ﻮ ﺣﺒس ﻭ
ﺷﮑﻨﺠﻪﺭﺍ  ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺪعی ﺪﻳﻥ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ  ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻫﻮﺍل و
ترسهای
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﮐﻤک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.(
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ آخر
ﻗﺎﺋﻢ  ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻨﺠﻢ  ﻭﻟﺰﻭم
عبوﺭ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ اﺳﺖ. (ﻫﻮﻝ)
ﺗﺮس و حالی
ﺍﺳﺖ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ  ﺑﺪﺭﻩﺍﻯ
ﺴﻘﻮﻃ کند . (ﺍﻋﺎﻧﻪ
ﮐﺴﻰ) ﮐﻤک ﺒﻮﻯ ﻭﭼﺸم
ﻮﻋﻴﻦ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ ﺒﺮ ﮐسی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺧﻄﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺍﮔﺮ لاﺯم
ﺸﺪ ﮐﻤک ﻜﻨﺪ. (ﻋﻮﻥ)
ﻧﻴﺰ ﮐﻤک اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺌی ﺪﺭ
تن   ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﻮﻓﻬم
ﻮﺷﺪﺕ ﺩﺭﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺭﻭﺍنی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺎﮐسی
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک و
عبوﻮ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺮﺍ ﺗﺤﻤل
کند )ﻣﻮطسی نیز
ﭙﺮﺳﻴﺪ  ﭘﺎﺩﺍﺵ
گسی که ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺗﻮ ﺍﺷک ﺮﻳﺨﺖ
ﭼﻴﺴﺖ؟ (ﺍﺷک
ﺴﺎﻟﻚ  ﺩﺭ
ﺍﻟﺘﻤﺎس ﻭ
ﺗﻮﺳل ﺨﻮﺩ  ﺍﺯ ﺗﺮس
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺷک ﺸﻮق
ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ)
ﭘﺎﺳخ ﺁﻣﺪ  ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﮔﺮﻣﺎﻯ ﺁﺗﺶ
جهنم ﺣﻔﻈ ﻤﻴﮑﻨﻢ
(ﭼﻪ
ﺁﺗﺶﮔﻮﺩﺍل
ﺠﻬﻨﻢ ﻭﭼﻪ
ﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺃﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنﻥ بودن
اﻳﻥ ﺮﻭح
ﺒﺸﺮﻯ اﻣﺮﻭﺯ  ﺗﺎ
ﺑﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻴﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﻭﺗﻤﺪﻥ
غیر ﻗﺎﺑل
ﺘﺼﻮﺭ ﺁﻥ. ﺑﺎﺯ
ﺣﻔﻈ اﺯ
ﮔﺮﻣﺎﻯ (ﻫﺴتی
ﻮ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ)
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯ (ﺗﺮس
ﺃﮐﺒﺮ) ﺣﻔﻈ
ﻤﻴﮑﻨﻢ.( ﭼﻪ
ﺩﺭﻗﻴﺎﻣﺖ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ  ﮐﻪ روحی
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭﻣﺤﺸﺮ
ﺧﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻋﺒﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﻋﺒﻮﺭ
ﺣﻔﻈ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﭼﻨﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮔﻮئی ﺴﺎﻟک
ﺪﺭک اﻳﻥ عبوﺭ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﻣﻮی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﺗﻮ ﻣﻨﺼﺮﻑ
ﺷﻮﺩ ﭼﻴﺴﺖ؟ (ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ولی
ﺴﺎﻟک اﺯ
ﺣﻀﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺧﻮﺩ  ﺗﺮک
اﻳﻥ ﺨﻴﺎﻧﺖ
ﺑﺎﻣﺎﻧﺖ
پیمان ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻳﺎ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺑﺄﻣﻮﺍل ﻮ
ﺁﺑﺮﻭﻯ ﻤﺮﺩم
ﺒﺎﺷﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ  ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺃﻣﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻢ.(
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
اﻣﻮﺭ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺁﻥ
ﺗﺴﻬﻴﻠﺎﺕ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺃﺣﻮﺍل
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
پردﻩ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ) ﻣﻮسی
گفت ﺧﺪﺍﻳﺎ  ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺃﻫل
ﻄﺎﻋﺖ ﺗﻮﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ ﭼﻴﺴﺖ؟
(ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺸﻐﻮل اﻃﺎﻋﺖ
کاﻣﻠﺎﻥ
و  ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻄیع ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺂﻧﺎﻥ  ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻭ
ﻫﺪﻳﻪ ﺩﺍﺩﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻮﺳل ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ)
ﭘﺎﺳخ ﺁﻣﺪ  ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯﺁﺗﺶ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ( ﻫﺮﻳک
اﺯ ﺍﻳﻥ
ﺃﻋﻤﺎﻝ سلوکی  ﻫﻤﻴﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﺎ
ﺳﻬﻮﻟﺖ ﺩﺭ
ﻋﺒﻮﺭ  ﻭﻳﺎ
ﻣﻤﺎﻧﻌﺖ
ﺩﺭﺩﺧﻮل
ﺁﺗﺶﺟﻬﻨﻢ)
ﻣﻮسی گفت  ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﻣؤﻤﻥ
ﺮﺍ ﺑﻌﻤﺪ
ﮐُﺸﺖ ﭼﻴﺴﺖ؟ (ﻣؤﻤﻦ
ﺳﺎﻟک
اوم کننده ﻮ
ﮐﺎﻣل الهی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻄ
اﮔﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻴﺎ ﺑﻬﺮ ﺩﻳتی
سلوکی که ﺒﺎﺷﺪ
ﻭلی
ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻗﺘل
غیرﻋﻤﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ  ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی اﻳﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ هستند
ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮلا
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
و حتی
پیامبران ﺮﺍ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﭘﻮﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺎﻩ
ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ  ﻭﺑﺮ ﺳﺮ
ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﭘﺎﺳخ آﻣﺪ  ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ (
ﺍﺻﻮلا ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ تَجلّی
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﺒﺎ ﻣﺮگ
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺟﺰ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﺴخ
ﺁﻧﺎﻥ ﭽﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰﺟﺒﺮﺍﻥ
کناﻩ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧمی ﭙﺬﻳﺮﻡ.(
ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺬﺭﺕ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﺪ)
ﻣﻮﺳﻰ( ﻭﻫﺮ
سالک ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ  ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﮐﺴﻰ ﭼﻴﺴﺖ  ﮐﻪ ﻳک
اﻧﺴﺎﻥ کاﻓﺮ ﻭ
ﻣﻨﮑﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑأﺳﻠﺎم ﺪﻋﻮﺕ
ﮐﻨﺪ.( ﻧﻪ
ﺑﺎﺳﻠﺎم ﺮﺳﻤﻰ
ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺸﻬﺎﺩﺗﻴﻥ
ﺒﮕﻮﻳﺪ  ﻭلی
هرﺩﻭ سالک
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ  ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻐﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﮐﻨند ﺗﺎ ﻭﻯ
ﺒﻨﺠﺎﺗی
ﺒﺮﺳﺪ) ﭘﺎﺳخ
ﺁﻣﺪ ﮐﻪ ﺃﻯ
ﻤﻮﺳﻰ  ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻭﺍﺯ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻡ (
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻤﺎل الهی
ﻤﻴﺮﺳﺪ  ﻭ ﺑﻌﺪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ  ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺩﺵ
ﺍﻧﺠم ﺒﺪﻫﺪ  ﭼﻴﺴﺖ؟ (ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺟمع
ﺼﻠﺎﺕ ﻭ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺳﺮ
ﻭﻗﺖ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻀﺮﻭﺭﻯ ﻮ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّ ﺎﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺮک ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ (ﺻﻠﺎﺕ
ﻳﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ)
ﻭﺻﻠﻪ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺪﺭ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ  ﻭﺑﺎ ﻫﺮ
ﻳک اﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ال عبا ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ  ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺩﺍﺩﻩ.
ﭼﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ  ﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ.(ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ) ﻭﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﻋﻮﺕ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻥاﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺭﻭنی
اﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﻴﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
مُرَبّی
ﺎﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.)
ﭘﺎﺳخ ﺁﻣﺪ  ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻢ  ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﺒﺎح
ﻮ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. (ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺴﺎﻟﻚ  ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋﻢ  ﻣﻨﻮﻃ
ﺒﺎﻧﺠﺎم ﺘﻤﺎم
ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺮ ﻭﻗﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ( ﺳﺮ ﻭﻗﺖ)
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻧﻰ  ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺯﻣﺎنی ﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺩﺭ ﺟﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭﺍنی اﺳﺖ. ﻭالّا
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺘﻮﺟّﻪ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ
ﺗﻘﻴّﻪﻫم
ﺒﮑﻨﺪ  ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻓتی ﺪﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﻨﻨﺪ ﺗﻮﺍﻥ
ﺠﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﺎفی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ  ﻭﺑﺒﺮبرخی
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫم
ﺒﺮﺳﻨﺪ  ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺁﻧﻬم
اﮔﺮﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻮﺗﺎهی ﻮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻧﮑﻨﻨﺪ)
ﻣﻮسی ﭙﺮﺳﻴﺪ  ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﮐﺴﻰ  ﮐﻪﻭﺿﻮﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﺗﻮ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ ﭼﻴﺴﺖ؟
(ﻭﺿﻮﻯ ﻨﻤﺎﺯ
ﮔﺰﺍﺭ ﺩﺭ
ﺷﺴﺘﺸﻮﻯ  ﺃﻫﻤﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ (ﻭﺿﻮ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ
ﻔﺎﺭﺳﻰ (ﻭﻯ ﺴﻮ
و نور) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﻳک ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭﺧﻠﺎل
ﺸﺴﺘﺸﻮ ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺎﻓﺖ  ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺴﺎﻟﻚ  ﺑﺎﻳﻥ سعی
ﺪﺭﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫنی
ﻮﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻭﺿﻮ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ (ﻭﺿﻮ
ﻮﺍﺳﺒﺎغ ﻮﺿﻮ)
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻳﻌنی ﺒﻄﻮﺭ
ﻭﺍﺿﺢ  ﻣﺴﺒﻮق
ﻮ ﻗﺒل اﺯ
ﺍﻧﺠﺎم هر
ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺗﻰ  ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺤﻀﻮﺭ ﺫﻫﻦ  ﻭ ﻭﺍﺿح ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺎ ( ﻭﺿﻮ
ﻳﺎ ﺿوء ﻭ ﻧﻮﺭ
و سمت ) الهی ﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﮐﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﭘﺎﺳخ
ﺁﻣﺪ  ﮐﻪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺭﺑﻴﻥ
ﺪﻭﭼﺸم اﻭ  ﻧﻮﺭﻯ
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻢ  ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ
ﻤﺒﻌﻮث ﮔﺮﺩﺩ (ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕﺷﻬﻮﺩﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
باﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺒﻌﻮث ﺷﺪﻥ  ﻳﻌنیﻤﺠﺪﺩﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ  ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻭ ﺣق ﻘﻀﺎﻭﺕ الهی
ﺪﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻴﻥ ﺪﻭ ﭼﺸم
اﻭ  ﻧﻘﻄﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ  ﻭ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺗﺮک اﻳﻦ ﻧﻮﺭ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻮ ﻳﺎ
ﺩﺳﺖ ﮐم گرﻓﺘﻥ
اﺭﺯﺵ الهی ﺁﻥ  ﺩﺭﺣﮑم
کشتن اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻣﻮسی
ﭙﺮﺳﻴﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﻤﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﭽﻴﺴﺖ؟
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮ ﻣﺤﺘﺴﺐ
ﺑﺎﺷﺪ (ﻣﻮﺳﻰ
ﺭﻭﺯﻩ
ﻣﺎﻩﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ  ﻭلی هر ﻣﺎشی
ﻮﺳﺎﻟک ﺮﻩ ﺭﻭ  ﺭﻭﺯﻩ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻤﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ( ﺭﻣﺾ
ﭼﺸم ﻮ ﻭﺭﻡ) ﺁﻥ  ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ  ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻤﺤﺘﺴﺐ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﮐﺮﺩﻥ  ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺣﺴﺎﺏ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺮﻣﻀﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻦ  ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﺳﺖ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯ عوﺍم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻮﺍﺟﺐ ﮐﺮﺩ  ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻮﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺪﺭ
ﻳﻜﻤﺎﻩ  ﻭﻳک نام
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺎﻩ
ﺭﻭﺯﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺍلّ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﻫﻤﻪ
ﻣﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﺭﻭﺯﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺍﻭ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﭘﺎﺳخ ﺁﻣﺪ  ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
او ﻣﻘﺎمی
ﺒﺮﭘﺎ ﻣﻴﮑﻨﻢ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺘﺮیس
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ( ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
عبور ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﺍﺣﻮﺍل
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ترس ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣتی اﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺭﺩ  ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
اﺣﺴﺎسی
ﻨﮑﺮﺩﻡ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺑﻴﻥ ﺁﻣﺎﺩﮔی
ﻤﺮﮒ  ﮐﻪ
ﺩﺭﮔﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻡ  ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ
ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ
ﻋﻈﻴﻢ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻢ  ﻭ ﺍﺯ
ﺳﻮﺭﺍخ کوﭼکی
ﻠﺎﺑﻠﺎﻯ
ﺴﻨﮕﻬﺎﻯ اﻳﻥ
ﻤﻘﺒﺮﻩ  سنگی ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﻣﻌﺎﺑﺪ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻮ ﺭوم
ﺒﻮﺩ  ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻡ. ﺑﺎ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
کوﭼک
ﻮﻧﻮﺭﺍنی
ﺨﻮﺩﻡ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺒﺨﺎﺭ ﺑﻮﺩ  ﺑﺎ
ﻫﻤﺮﺍﻩ من
ﻣﻴﺮﻓﺘﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻭ ﺍﻓقیﺪﺭ
ﻓﻀﺎ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻥ
ﺮﺍﻩ ﻣﻴﺮﻓﺖ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍل اﻳﻥ
ﻔﺎﺻﻠﻪ ﻣﺮگ
ﭽﻴﺰﻯ ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻡ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
ﺒﻮﺩ  ﮐﻪ
ﻗﺴﻤتی اﺯ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺍﺩﺭﺍک ﻤﺮﺍ  ﺍ ﺯﻳک
ﻨﻮﺍﺭ ﻓﻴﻠم
ﺴﻴﻨﻤﺎئی ﻤﻥ
ﺒﺮﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ .ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ اﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻥ هنوﺯ ﻨﺎ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻣﻮسی
ﭙﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ  ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺻﻮﻡ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭽﻴﺴﺖ؟ ( ﺻﻮﻡ  ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﻭﻡ) ﻭسلوک
الهی ﺍﺳﺖ. ﺷﻬﺮ
ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺴﺮﺍﺳﺮﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ  ﻭ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻮ ﻭﺭم
ﭽﺸم اﺳﺖ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻤﺎﻳﺶ ﻣﺮﺩﻡ  ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
اﺳﺖ. ﮐﺎﺭﻯ که
ﺗﻤﺎم
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭﺯﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
بعنوان سلوک
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺍﺣﺘﺴﺎﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﭘﺎﺳخ ﺁﻣﺪ  ﮐﻪ
ثوﺍﺏ ﺁﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ثوﺍﺏ
ﮐسی اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻩ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ (
ﺭﻭﺯﻩ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻥ که
ثوﺍبی ﻨﺪﺍﺭﺩ  ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﻨﺎﻩ هم
ﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻨﮑﻪ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻴی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺮﻭﺯﻩ  ﻭﺣتی
ﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺎﻋﻤﺎل سلوک
الهی ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺟﺰ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﻮ
ﺷﺮک ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻈﺮ
ﻣﺮﺩم ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ  ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻃﺮح ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ  ﻭ ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻥ ﻮﻃﺮﻳﻘتی
که ﺑﺎﺷﺪ  ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ
ﺑﺪﮔﻮئی ﺮﺍ
ﺑﺮ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ  ﺑﺮ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤگی اﻭلاﺩ
ﺍﻧﺒﻴﺎ  ﻭ
ﺍﺳﺮاء کنندﻩ
ﻭﻣﻌﺮﺍج ﺮ ﻭ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻠﻘﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩ تَجلّی
الهی هستند.
ﭼﻪ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ  ﻳﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻥ
ﺪﻳﮕﺮ. ﻭالّا
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟک
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻮسی ﻨﻴﺰ ﻳﻌنی
که ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ ﻭ
ﻫﺪﺍﺟﻮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﺑﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ  ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺘﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ  ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻮلا ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴلی هم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﺍﺳﺮاء ﻮ
ﻣﻌﺮﺍج ﺮﻭحی
ﺪﺭ سلوک الهی
ﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻴﺒﻮﺩﻩ  ﺑﻬﺘﺮﮐﻪ
ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻳک ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎﻣم
اﺩﻳﺎﻥ ﺮﺳمی
هم ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ  ﻫﻤگی
ﻴﮑﺴﺎﻥ ﻮ ﺑبی
ثوﺍﺏ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻮعی هستند.

حدیث
3858 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ328ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﻓﻰ ﺍﻟﺘﻮﺭﺍﻩ
ﻣﮑﺘﻮﺑﺎ ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﻧّﻰ ﺧﻠﻘﺘﻚ ﻭ
ﺍﺻﻄﻨﻌﺘﻚ ( ﺍﺻﻄﻔﻴﺘﻚ
) ﻭ ﻗﻮﻳﺘﻚ ﻭ ﺃﻣﺮﺗﻚ
ﺑﻄﺎﻋﺘﻰ ﻭ ﻧﻬﻴﺘﻚ
ﻋﻦ ﻣﻌﺼﻴﺘﻰ ﻓﺎﻥ
ﺃﻃﻌﺘﻨﻰ ﺃﻋﻨﺘﻚ
ﻋﻠﻰ ﻃﺎﻋﺘﻰ ﻭ ﺍﻥ
ﻋﺼﻴﺘﻨﻰ ﻟﻢ ﺍﻋﻨﻚ
ﻋﻠﻰ ﻣﻌﺼﻴﺘﻰ ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻤﻨّﻪ
ﻋﻠﻴﻚ ﻓﻰ ﻃﺎﻋﺘﻚ
ﻟﻰ ﻭﻟﻰ الحجّة
ﻋﻠﻴﻚ ﻓﻰ ﻣﻌﺼﻴﺘﻚ
ﻟﻰ  ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺃﻯ ﻣﻮﺳﻰ ﻣﻦ ﺗﻮ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻡ ﻭ ﺍﺻﻄﻔﺎ
ﮐﺮﺩﻡ ( ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﻡ ﻧﻤﻮﺩﻡ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭﺑﺘﻌﻠﻴﻤﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
) ﻭﺗﻮﺭﺍ ﻧﻴﺮﻭ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺨﺸﻴﺪﻡ
( ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ) ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻃﺎﻋﺖ ﺩﺍﺩﻡ ( ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﺳﺎﻟﻚ ) ﻭﺗﻮ
ﺭﺍ ﻧﻬﻰ ﺍﺯ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻧﻤﻮﺩﻡ
( ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺩﻧﻬﺎ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻧﻴﻬﺎ ﺑﺎ ﻭﻇﺎﻳﻒ
) پس ﺍﮔﺮ ﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩﻯ
ﺗﻮﺭﺍ ﺩﺭ
ﻃﺎﻋﺖ ﺧﻮﺩﺕ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ( ﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮﺍﻥ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺳﺨﺖﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.(ﻃﺎﻋﺖ)ﻃﻮﻕ
ﻭ ﻃﻮﻉ ﺑﻨﺪﮔﻰ ﻭ
ﺳﺮ ﺳﭙﺮﺩﮔﻰ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻮﺍﻥ ﺣﺪاکثر ﺳﻌﻰ
ﺑﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﻃﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺣﺪ اکثر
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺑﺎﺷﺪ
) ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻴﺘﻰ
ﮐﻨﻰ  ﻋﺼﻴﺎﻥ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺧﻮﺩ.ﻭ ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ ) ﻣﻦ ﻫﺮ
ﮔﺰ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﻤﻚ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻢ.( ﺯﻳﺮﺍﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺎ ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ ﻣﻌﺼﻴﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ  ﻧﻴﺎﺯ ﺑﮑﻤﻚ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁﻓﺘﺎﺑﻪ
ﺩﺯﺩ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ) ﻭﻟﻰ
ﺃﻯ ﻣﻮﺳﻰ ﻣﻦ ﺑﺮ
ﺗﻮ ﻣﻨّﺖ ﺩﺍﺭﻡ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩﻯ
ﻭ ﺑﺮﺗﻮ حُجّت ﺩﺍﺭﻡ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﮐﻨﻰ.( ﺍﮔﺮ
ﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩﻯ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻟﻄﻒ ﻭﻣﻨّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻨﻰ ﻣﺪﺭﮐﻴﻌﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺨﺺ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ حُجّت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺍﻭ ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ ﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ(حُجّت)ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﺞ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺑحَجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯ(ﺣﺞ ﺣﻖ)ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﺣﻖ ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻮﻝ ﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ ﺑﺨﻄﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. حُجّت
ﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮ ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﻨّﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭلا ﺧﻴﻠﻰ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺷﺎﻧﻴﺎ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ مُثبت ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺑﺴﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﺠﺎﺭﺕ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺳﻮﺩ
ﺑﺎ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ
.

حدیث
3859 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ328ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﺍﻟﺘﻮﺭﺍﻩ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻓﻴﻤﺎ ﻧﺎﺟﻰ
الله عَزّ ﻭجَلّ
ﺑﻪ ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﺧﻔﻨﻰ ﻓﻰ ﺳﺮﻙ  ﺃﺣﻔﻈﻚ ﻣﻦ
ﻭﺭﺍٴ ﻋﻮﺭﺗﻚ ﻭ
ﺍﺫﮐﺮﻧﻰ ﻓﻰ ﺧﻠﻮﺍﺗﻚ
ﻭ ﻋﻨﺪ ﺳﺮﻭﺭ ﻟﺬﺍﺗﻚ
ﺃﺫﮐﺮﻙ ﻋﻨﺪ ﻏﻔﻠﺎﺗﻚ
ﻭ ﺍﻣﻠﻚ ﻏﻀﺒﻚ ﻋﻤّﻦ
ﻣﻠّﮑﺘﻚ ﻋﻠﻴﻪ
ﺃﮐﻒ ﻋﻨﻚ ﻏﻀﺒﻰ
ﻭ ﺍﮐﺘﻢ
ﻣﮑﻨﻮﻥ ﺳﺮﻯ ﻓﻰ
ﺳﺮﻳﺮﺗﻚ ﻭ ﺃﻇﻬﺮ
ﻓﻰ ﻋﻠﺎﻧﻴّﺘﻚ
ﺍﻟﻤﺪﺍﺭﺍﻩ ﻋﻨّﻰ
ﻟﻌﺪﻭﻯ ﻭ ﻋﺪﻭﻙ
ﻣﻦ ﺧﻠﻘﻰ  ﻭ لا ﺗﺴﺘﺴﺐ
ﻟﻰ ﻋﻨﺪﻫﻢ ﺑﺎﻇﻬﺎﺭﻙ
ﻣﮑﻨﻮﻥ ﺳﺮﻯ ﻓﺘﺸﺮﻙ
ﻋﺪﻭﻙ ﻭ ﻋﺪﻭﻯ ﻓﻰ
ﺳﺒّﻰ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﻧﺠﻮﺍﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻣﻮﺳﻰ ( ﮐﻠﺎﻡ
ﺩﺭﮔﻮﺷﻰ ﻭ ﺩﺭﺩﻝ
ﮐﻪ ﻣﺴﻤﻮﻉ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ
) ﮐﻪ ﺍﻯ ﻣﻮﺳﻰ ﻣﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ(ﺃﻣﺮ)ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﺮﺵ.( ﺃﻣﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭترس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻳﺎﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﮒ
ﺳﺮ ﺑﺮﺳﺪ ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻋﻴﺐ
ﻭﺯﺷﺘﻰ ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﻢ
( ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﻭ أثَر
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺯﻳﺎﺩ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ) ﻭﻣﺮﺍ
ﺩﺭ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎﺩ ﮐﻦ ( ﻳﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻂ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻭﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﺪ  ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻟﻰ
الله ﻧﻴﺴﺘﻰ ) ﻭ
ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻟﺬﺗﻰ ﺷﺪﻯ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭ ﮐﻪ ﭼﻪ ﻏﻔﻠﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻯ ( ﻫﺮ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺳﺎﻟﻚ  ﻗﻄﻊ ﺷﺪﻥ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﺗﺬﮐّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻏﻔﻠﺖ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻏﻔﻠﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺧﻨﺪﻩ ﻭ ﻟﺬﺕ ﺍﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ثواب ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻏﻀﺐ ﮐﺮﺩﻯ
ﺑﺮ ﺧﻮﻳﺶ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ.ﺍﺯ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﻣﺎﻟﮑﻴﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺘﻮ ﺩﺍﺩﻡ( ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ ﻭﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻴهستند.ﮐﻪ
ﻃﺒﻌﺎ ﻭ ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﺧﻄﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﭘﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ ﺻﺒﻮﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻦ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺗﻮ ﻏﻀﺐ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻢ ( ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﺩﻥ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻏﻀﺒﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﻗﻄﻊ
ﮐﻤﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻏﻀﺐ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺳﻌﻰ ﮐﻦ
ﮐﻪ ﻣﮑﻨﻮﻥ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻣﻦ (ﺑﺎﻃﻦ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻦ ﺑﺘﻮ ) ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﮐﺘﻤﺎﻥ ﮐﻨﻰ
( ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﮑﺸﻰ ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺳﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ
(ﺳﺮﻳﺮﻩ) ﺫﺍﺕ ﻧﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﻣﺪﺍﺭﺍﻯ ﺑﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺗﻮ ﻭﻣﻦ
ﺣﻔﻆ ﮐﻦ.ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﻦ
ﮐﻪﺁﻧﻬﺎ ﺑﻤﻦ ﺑﺪ
ﮐﻨﻨﺪ  ﻭ
ﻧﺎﺳﺰﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ ﻣﮑﻨﻮﻧﺎﺕ
ﺳﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﮐﻨﻰ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺮﻳﻚ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﻤﻦ
ﻭ ﺗﻮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺑﺪ ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
( ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﺎ ﻧﻔﺮﺕ
ﻭ ﻧﻔﺮﻳﻦ ﮔﻔﺘﻦ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺤﻘﻖ ﻧﻔﺮﻳﻦ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺳﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﺪﻡ ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻔﺮﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﺑﻄﻠﺎﻧﻰ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺪﮔﻮﺋﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.(
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﺩﺭ حدیث
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺳﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻣﻮﺳﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺷﺎﻣﻞ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﺮ
ﻭﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.سپس
ﻣﻮﺳﻰ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺣﻀﻴﺮﻩ ﺍﻟﻘﺪﺵ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺯﻧﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪ.(
ﺯﻧﺎ ﮐﺮﺩﻥ ﭼﻪ ﺑﺰﻥ
ﺷﻮﻫﺮ ﺩﺍﺭ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺰﻧﺎﻥ ﻭ ﺷﻮﻫﺮﺍﻥ
ﺷﺮﻋﻰ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮﻙ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ ﮐﻨﻨﺪ
) ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺑﺎﺋﻴﻤﺨﻠﻮﻁ
ﻧﺸﺪ ( ﻭ ﻗﺼﺪ ﺳﻮﺩ
ﭘﻮﻝ  ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺸﮑﻞ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭ ﺳﺘﻢ
ﮔﺮﺍﻧﻪ ﺁﻥ.ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ (ﺭﺑﺎ)
ﺟﻤﻊ ﻣﺎﻝ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻤﻊ
ﮔﺮﺩﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﻤﻊ
ﮐﺎﺭﺗﺮ ﻭ ﺳﺘﻢ ﮔﺮ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭالّا
ﻫﺰﻳﻨﻪ ﻣﺎﻝ ﻣﺎ
ﺯﺍﺩ ﺩﺭﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭﮐﻤﻚ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺮﺍ ﻣﺘﻤﻮﻝ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ ﺭﺑﺎ
ﻭ ﺳﻮﺩﻫﺎ  ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮐﺮﺩﻧﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺷﻮﻩ ﻧﮕﺮﻓﺘﻨﺪ.(
ﻫﺮ کس ﺩ ﺭ ﻫﺮ ﻣﻮﻗﻌﻴﺘﻰ
ﮐﻪﻫﺴﺖ.ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺣﻖ ﮐﺸﻰ ﮐﻨﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﻖ ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻣﻨﺪﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺃﻯ ﻣﻮﺳﻰ ( ﻭ ﺃﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺎﺷﻰ ﻭﺭﻩ ﺭﻭ)
ﻓﻘﻴﺮﻯ ﺭﺍ ﺫﻟﻴﻞ
ﻧﺪﺍﻥ  ﻭ
ﻫﺮ ﻏﻨﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ ﭼﻴﺰ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻧﮑﻦ ( ﻫﺪﺍﻳﺎﻯ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ثرﻭﻣﺘﻤﻨﺪﺍﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺪﻳﻪ ﻓﺮﺳﺘﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺄﻏﻨﻴﺎ  ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭﺵ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

حدیث
3860-ﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ329ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﮐﺎﻥ ﻓﻴﻤﺎ
ﻧﺎﺟﻰ الله عَزّ
ﻭجَلّ ﺑﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ ﺃﻥ ﻗﺎﻝ
ﻟﻪ ﻳﺎ ﺍﺑﻥﻌﻤﺮﺍﻥ
ﮐﺬﺏ ﻣﻦ
ﺯﻋﻢ ﺃﻧّﻪ ﻳﺤﺒّﻨﻰ
ﻓﺎﺫﺍ ﺟﻨّﻪ ﺍﻟﻠّﻴﻞ
ﻧﺎﻡ ﻋﻨّﻰ ﺃلیس
ﮐﻞ ﻣﺤﺐ ﻳﺤﺐ
ﺧﻠﻮﻩ ﺣﺒﻴﺒﻪ ؟
ﻳﺎ ﺍﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﻣﻄﻠّﻊ ﻋﻠﻰ ﺃﺣﺒّﺎﺋﻰ
ﺍﺫﺍ ﺟﻨّﻬﻢ ﺍﻟﻠّﻴﻞ
ﺣﻮﻟﺖ
ﺃﺑﺼﺎﺭﻫﻢ ﻣﻦ ﻗﻠﻮﺑﻬﻢ
ﻭ ﻣﺸّﻠﺖ ﻋﻘﻮﺑﺘﻰ
ﺑﻴﻦ ﺃﻋﻴﻨﻬﻢ ﻳﺨﺎﻃﺒﻮﻧﻰ
ﻋﻦ ﺍﻟﻤﺸﺎﻫﺪﻩ
ﻭﻳﮑﻠّﻤﻮﻧﻰ ﻋﻦ
ﺍﻟﺤﻀﻮﺭ ﻳﺎ ﺍﺑﻦ
ﻋﻤﺮﺍﻥ ﻫﺐ ﻟﻰ ﻣﻦ
ﻗﻠﺒﻚ ﺍﻟﺨﺸﻮﻉ
ﻭﻣﻦ ﺑﺪﻧﻚ ﺍﻟﺨﻀﻮﻉ
ﻭﻣﻦ ﻋﻴﻨﻴﻚ
ﺍﻟﺪﻣﻮﻉ ﻓﻰ ﻇﻠﻢ
ﺍﻟﻠّﻴﻞ ﻭ ﺍﺩﻋﻨﻰ
ﻓﺎﻧّﻚ ﺗﺠﺪﻧﻰ
ﻗﺮﻳﺒﺎ ﻣﺠﻴﺒﺎ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻧﺠﻮﺍﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻮﻯ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﻫﺮکس ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ ﺷﺒﻬﺎ
ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﻣﺮﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩﻣﺒﮕﻴﺮﺩ
( ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺫﮐﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﻳﻥﻮﻇﻴﻔﻪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ) پس ﺩﺭﻭﻍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﮕﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮکس ﻣﺤﺒﻮﺑﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺧﻠﻮﺕ ﮐﻨﺪ؟ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺮ ﺍﺣﺒّﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﭼﻦ ﺷﺐ ﺷﻮﺩ
ﺳﺮ ﻣﻰ ﮐﺸﺪ ﻭ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ  ﺑﺪﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺮﻡ.( ﭼﺸﻢ
ﺩﻝ ﻭ رؤیا ﻭ ﺑﻴﻨﺶ
ﺑﻌﻘﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ رؤیاﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﻭﻣﻦ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺣﺎﺿﺮ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ
(ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﻣﺸﺎﻟﻰ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ) ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﻣﺨﺎﻃﺒﻪ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ( ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ) ﻭﺑﺎ
ﻣﻦ ﺣﻀﻮﺭﺍ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ( ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺃﻯ ﭘﺴﺮ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻗﻠﺐ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻦ ﺧﺸﻮﻉ ﻭ ترس
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ ﺍﺯ
ﺑﺪﻧﺖ ﺧﻀﻮﻉ ﺩﺭ
ﻧﻴﻤﻪ ﻫﺎﻯ ﺷﺐ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻦ ﻭﺍﺯﭼﺸ
ﻤﺎﻧﺖ ﺍﺷﮑﻬﺎ ﺭﺍ
ﺟﺎﺭﻯ ﮐﻦ.( ﺧﻄﺎﺏ
ﻭ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﺑﻬﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺎﺷﻰ ﻭﺭﻩ ﺭﻭ ﺍﺳﺖ
) ﻭﻣﺮﺍ ﺩﻋﺎ ﮐﻦ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻢ  ﻭ ﺑﺰﻭﺩﻯ
ﭘﺎﺳﺦ مُثبت ﺑﺘﻮ
ﻣﻴﺪﻫﻢ ( ﺩﻋﺎﻯ ﻃﻠﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ.ﻭ ﻗﺮﻳﺐ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ(ﺣﺘﻰ
ﺃﻋﻠﻢ)ﺍﻭ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻣﺠﻴﺐ ﺟﻮﺍﺏ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﻳﺠﺎﺑﻰ
ﻭمُثبتﻭﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ.

حدیث3861
- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ330ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻟﻤّﺎ ﺻﻌﺪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻄﻮﺭ
ﻓﻨﺎﺟﻰ
ﺭﺑّﻪ عَزّﻭجَلّ
ﻗﺎﻝ ﻳﺎ رَبّ ﺃﺭﻧﻰ
ﺧﺰﺍﺋﻨﻚ  ﻗﺎﻝ ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﻧّﻤﺎ ﺧﺰﺍﺋﻨﻰ
ﺍﺫﺍ ﺃﺭﺩﺕ ﺷﻴﺌﺎ
ﺃﻥ ﺃﻗﻮﻝ ﻟﻪ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﮑﻮﻩ ﻃﻮﺭ
ﺑﺎلا ﺭﻓﺖ ﺑﺎ رَبّ
ﺧﻮﺩ ﻧﺠﻮﺍ ﮐﺮﺩ.(ﺻﺤﺒﺖ
ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﺁﻫﺴﺘﻪ
ﺑﺎ رَبّ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺧﻮﺩ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻴﺴﻠﻮﻙ ﮐﻪ
ﻭﻣﻮﺳﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
رَبّ ﻣﺴﺘﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ ) ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺧﺰﺍﺋﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﻦ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻩ
( ﻣﻮﺳﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ثرﻮﺗﻬﺎﻯ
ﻃﻠﺎ ﻭ ﺟﻮﺍﻫﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺒﻮﺩ.ﻭﺣﺘﻰ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ ﻋﻠﻤﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻧﺒﻮﺩ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﻄﺤﻰ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﺗﺠﻠّﻰ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﺯ ﺧﺰﻳﻨﻪ ﻫﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻫﺴﺖ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺰﺩ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ  ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﻧﻴﺰ ﺩﻧﻴﺎﺋﻰ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ. (ﺧﺰﻳﻨﻪ
ﺑﺎ ﮔﻨﺠﻴﻨﻪ) ﺁﻧﭽﻪعَزّﻳﺰ
ﻭ ﻗﻴﻤﺘﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
) ﭘﺎﺳﺦ ﺁﻣﺪ ﺃﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﺧﺰﺍﺋﻦ
ﻣﻦ ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
( ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺂﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻃﻠﺎ ﻭﺟﻮﻫﺮ ﻧﺪﺍﺭﻡ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺨﻔﻰ
ﮐﻨﻢ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺨﺰﻭﻥ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﮔﺮﺩﺩ.ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﻭﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭﺣﺘﻴﺪﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.(ﮐﻦ)ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺑﺸﻮ ﻭ(ﻓﻴﮑﻮﻥ)
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯﮑﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭالّا
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺗﺤﻘﻖ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ(ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ)ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
اﻟﻬی ﺮﺍ(ﮐﻦ ﻓﻠﺎ
ﻳﮑﻮﻥ)ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﺭﺑﺎﺏﻧﻮﻉ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺩﺭﺟﺴﻢ
ﻭﺻﻮﺭﺕﻧﻮﻋﻰ ﻭﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯﻌﻘﻠﻰ
ﻭﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺭﺍ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺸﺮ ﻭ ﻫﻴﭻ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﻧﻴﺴﺖ  ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻋﺪﻡ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ ﺁﻥ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﺎ ﻋﺪﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺿﻤﻦ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ  ﺍﺯ ﺃﺻﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺃﺻﻞ ﻣﻮﺍﺩ
ﮐﻪﻇﺎﻫﺮﺍ ﻏﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺻﻔﺎﺕﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺃﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭﭼﻴﺰهاﺋﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ ﻭ ﻓﺮﺽ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺩﺍﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ  ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﺍﮔﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ
ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﻧﻮﻉ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﮔﺎﻫﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺑﺮﺩ
ﺩﻭﺭﺗﺮﻯ آثار ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﻮﺩﺵ ﺑﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﻫﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ   ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ.ﻭالّا
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺖ. ﻫﺮکس
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺯ ﻓﺼﻠﻨﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻌﺪﻯ  ﻫﺮﭼﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ شانس ﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ ﺩﺭﺟﺴﻢ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻧﻤﻰ ﺁﻳﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩ(ﺧﻠﻖ ﺍﻟﺴﺎعة)ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻬﻢ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﻭ ( ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺧﻠﻖ ﺍﻟﺴﺎعة)ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ . ﺷﮑﻠﻰ ﺁﻥ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﺎ ﻋﺪﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺿﻤﻦ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﺯ

حدیث3862
-ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ331ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﮐﺎﻥ ﻓﻴﻤﺎ
ﺃﻭﺣﻰ الله عَزّ
ﻭجَلّ ﺍﻟﻰ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﮐﻦ ﺧﻠﻘﺎﻟﺸﻮﺏ
ﻧﻘﻰ ﺍﻟﻘﻠﺐ
ﺣﻠﺶ ﺍﻟﺒﻴﺖ ﻣﺼﺒﺎﺡ
ﺍﻟﻠّﻴﻞ  ﺗﻌﺮﻑ ﻓﻰ
ﺃﻫﻞ  السماء ﻭ
ﺗﺨﻔﻰ ﻋﻠﻰ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﻳّﺎﻙ ﻭ ﺍﻟﻠّﺠﺎﺟﻪ
ﻭ لا ﺗﮑﻦ ﻣﻦ ﺍﻟﻤﺸﺎﺋﻴﻦ
ﻓﻰ ﻏﻴﺮ ﺣﺎﺟﻪ  ﻭ لا ﺗﻀﺤﻚ
ﻣﻦ ﻏﻴﺮ ﻋﺠﺐ ﻭ ﺍﺑﻚ
ﻋﻠﻰ ﺧﻄﻴﺌﺘﻚ ﻳﺎ
ﺍﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺃﻯ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺎ لباس ﮊﻧﺪﻩ
ﻭﻟﻴﺒﺎﻗﻠﺒﻰ ﭘﺎﻙ
ﺑﺎﺵ. ﻭ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﻴﻦ
ﻭﭼﺮﺍﻍ ﺷﺐ ﺑﺎﺵ.ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺃﻫﻞ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﻯ
(ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺍﮔﺮ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻮ  ﺭﻭﺷﻨﻰ ﺑﺨﺶ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ)
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺑﻮﺩ ( ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﻴﻦ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ  ﻭ عَزّﻟﺖﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺩﺭﺧﺎﻧﻘﺎﻩﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. (ﻧﻘﺎﻭﺕ)ﭘﺎﮐﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس  ﺩﺭ(ﺗﻘﻴّﻪ)ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ  باعث ﺩﻓﻊ
آثار ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺑﺎ ﻏﺮﻭﺭ
ﻣﺨﻨﺪ ﻭﺑﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺃﺷﻚ ﺑﺮﻳﺰ.

حدیث
3863 - ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻘل ﺸﺪﻩ  ﮐﻪ ﺑﻤﻮسی
ﺪﺭ
ﻣﻨﺎﺟﺎﺗﻬﺎ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻴﺎﻣﻮﺳﻰ
لا ﺗﻄل
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺃﻣﻠﻚ  ﻓﻴﻘﺴﻮ
ﻗﻠﺒﻚ  ﻭ ﻗﺎسی
اﻟﻘﻠﺐ ﻣﻨّﻯ
ﺒﻌﻴﺪ  ﺃﻣﺖ
ﻗﻠﺒک
ﺒﺎﻟﺨﺸیة  ﻭ ﮐﻥ
ﺨﻠق اﻟﺸﻴﺎﺏ  ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻘﻠﺐ  ﺗﺨفی
علیاء اﻫﻠل
الأﺭﺽ  ﻭ ﺗﻌﺮﻑ
ﺑﻴﻥ ﺃﻫل
اﻟﺴﻤاء  ﻭﺻح
اﻟﻴﻤﻥ کثرة
ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ  ﺻﻴﺎﺣﺎ
ﻟﻬﺎ رَبّ ﻣﻥ
عدﻭة ﻭ ﺍﺳﺘﻌﻥ
ﺒبی علی ﺬﻟﻚ  ﻓﺎﻧّﻯ
ﻨﻌم
اﻟﻤﺴﺘﻌﺎﻥ  ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﺍﻧّﻯ
ﺃﻧﺎ الله ﻓﻮق
اﻟﻌﺒﺎﺩ ﻭ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ
ﺩﻭﻧﻰ  ﻭﮐلّ
اﻠﻴﺪ ﺍﺧﺮﻭﻥ  ﻓﺎﺗّﻬم
ﻨﻔﺴک علی
ﻨﻔﺴﻚ  ﻭ لا
ﺗﺄﻣﻥ ﻮﻟﺪک
علی ﺪﻳﻨﻚ  الّا ﺃﻥ
ﻴﮑﻮﻥ ﻮﻟﺪک
ﻤثلک  ﻳﺤﺐ
ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﻴﻦ  ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﺍﻏﺴﻠﻮﺍ
ﻏﺘﺴﻞ  ﻭﺍﻗﺘرَبّ
ﻣﻦ ﻋﺒﺎﺩﻯ
اﻟﺼﺎﻟﺤﻴﻥ
ﻴﺎ ﻣﻮسی کن
اﻣﺎﻣﻬم فی
ﺼﻠﺎﺗﻬﻢ  ﻭ ﻓﻴﻤﺎ
ﻳﺘﺸﺎﺟﺮﻭﻥ  ﻭﺍﺣﮑم
ﺒﻴﻨﻬﻢ
ﺑﺎﻟﺤﻖ  ﺑﻤﺎ
ﺃﻧﺰﻟﺖ ﻋﻠﻴﻚ  ﻓﻘﺪ
ﺃﻧﺰﻟﺘﻪ ﺣﮑﻤﺎ
ﺑﻴّﻨﺎ  ﻭ
ﺑﺮﻫﺎﻧﺎ
ﻧﻴّﺮﺍ  ﻭ ﻧﻮﺭﺍ
ﻳﻨﻄﻖ ﺑﻤﺎ فی
اﻟﺄﻭﻟﻴﻦ  ﻭ ﺑﻤﺎ
ﻫﻮ ﮐﺎﺋﻥ فی
اﻟﺂﺧﺮﻳﻦ  ﻳﺎ ﻣﻮسی
اﻭﺻﻴک ﻮﺻیّة
ﺍﻟﺸﻔﻴﻖ
ﺍﻟﻤُﺸﻔﻖ  ﺑﺎﺑﻥ
اﻟﺒﺘﻮل عیسی
ﺒﻥ ﻤﺮﻳﻢ  ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺄﺗﺎﻥ
ﻮﺍﻟﺒﺮﻧس ﻭ
ﺍﻟﺰﻳﺖ ﻭ ﺍﻟﺰﻳﺘﻮﻥ
ﻮ ﺍﻟﻤﺤﺮﺍﺏ  ﻭ ﻣﻥ
ﺒﻌﺪﻩ ﺑﺼﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺠﻤل
ﺎﻟﺄﺣﻤﺮ  ﺍﻟﻄﻴّﺐ
ﺍﻟﻄﺎﻫﺮ
ﺍﻟﻤﻄﻬّﺮ  ﻓﻤثلّه
فی کتاﺑﻚ  ﺃﻧّﻪ
ﻣؤٴﻤﻥ ﻤﻬﻴﻤﻥ
علی اﻟﮑﺘﺐ  ﻭ ﺃﻧّﻪ
ﺭﺍکع ﺴﺎﺟﺪ  ﺭﺍﻏﺐ
ﺭﺍﻫﺐ  ﺍﺧﻮﺍﻧﻪ
ﺍﻟﻤﺴﺎﮐﻴﻥ ﻮ
ﺃﻧﺼﺎﺭﻩ ﻗﻮم
اﻟآﺧﺮﻳﻦ  ﻭ
ﺳﻴﮑﻮﻥ فی
ﺰﻣﺎﻧﻪ ﺃﺯﻝ ﻭ
ﺯلاﺯل ﻮ ﻗﺘﻞ  ﺍﺳﻤﻪ
ﺃﺣﻤﺪ  ﻭ
ﻣﺤﻤّﺪ
ﺍﻟﺄﻣﻴﻦ  ﻣﻥ
اﻟﺒﺎﻗﻴﻥ
اﻟﺄﻭﻟﻴﻦ  ﻳؤﻤﻦ ﺑﺎﻟﮑﺘﺐ
ﮐﻠّﻬﺎ  ﻭﻳﺼﺪق
ﺠمیع
اﻟﻤﺮﺳﻠﻴﻦ  ﺍﻣّﺘﻪ
ﻣﺮﺣﻮمة ﻣﺒﺎﺭکة
ﻟﻬم
ﺴﺎﻋﺎﺕ
ﻣﻮﻗّﺘﺎﺕ  ﻳؤﺬﻭﻧﻮﻥ
ﻔﻴﻬﺎ
ﺑﺎﻟﺼﻠﻮﺍﺕ
ﻓﻴﻪ  ﺻﺪق
ﻔﺎﻧّﻪ ﺃﺧﻮک ﺃﻯﻤﻮﺳﻰ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺳﺮﻣﮑﺶ  ﻭﻃﻮل
ﺃﻣل
ﻮﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﻣﮑﻦ.
ﮐﻪ ﻗﻠﺒﺖ ﺳﻨﮓ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (
ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﺳﺎﻟک
ﺒﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟک
ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﭘﻴﻮﺳﺘگی ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﻗﻠﺒﺶ
ﺳﺨﺖ ﺷﺪ  ﺍﺯ ﻣﻥ
ﺪﻭﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻗﻠﺐ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﺮس ﺧﺪﺍ
ﺑﻤﻴﺮﺍﻥ ( ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻫﻮس ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ) ﻭﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﮐﻬﻨﻪ
ﺑﺎﺵ  ﻭلی ﺪل
ﺘﺎﺯﻩ ( ﻓﮑﺮﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺃﻫل ﺪﻧﻴﺎ
ﻧﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ  ﻫﺴتی
ﺪﺭ ﺑﻴﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﻫﺴﺘﻰ.(
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ  ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ)
ﻭﺑﺴﻮﻯ ﻤﻥ ﺒﺎ
ﺗﺼﺤﻴح
گناﻫﺎﻥ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﺎ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻳک ﻔﺮﺍﺭﻯ
ﻔﺮﻳﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ  ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻥ ﻔﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻣﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻥکمک
ﺒﺨﻮﺍﻩ (ﺩﺭ
ﭘﺎک ﻛﺮﺩﻥ
گناﻫﺎﻥ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻥ ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
کمک کنندﮔﺎﻥ هستم
( ﭘﺮ ﻧﻌﻤﺖ
ﺗﺮﻳﻥ ﻴﺎﺭﻯ
ﺪﻫﻨﺪﻩ  ﮐﻪ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻴﺮﻭﻯ ﺘﻥ ﻮ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺪﻫﺪ) ﺃﻯ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻣﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ الله
ﻫﺴﺘﻢ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ  ﻭﺁﻧﺎﻥ
ﺰﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﻣﻥ هستند.
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻤﻥ
ﻤﻘﺪم اﺳﺖ  ﻭ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ) ﻭﻫﻤگی
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺴﻮﻯ
ﻤﻥ ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ (ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ  ﭼﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﺴخ
ﻨﻮعی ﺒﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﭘس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻗﺒل
از ﻫﺮ ﭼﻴﺰ  ﻣﺘﻬم ﻮ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ
ﺑﺪﺍﻥ. ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺩﺕ ﻇﻠم
ﺸﺪﻩﺍﻯ ﻮ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺩﺭ
ﺩﻳﻨﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭلاﺩﺕ ﺩﺭ
ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻰ (
ﻣﺤﺒﺖ ﺍﻭلاﺩ  ﮐﻪ
ﻣﺎنع اﺯ ﮐﺎﺭسلوک
الهی ﺸﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ)
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺕ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻮﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﺑﺼﺎﻟﺤﺎﻥ الهی
ﺒﺎﺷﺪ (ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺎﺷﺪ) ﺃﻯ
ﻤﻮﺳﻰ  ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻮﻯ ﻮﻏﺴل کن
. ﻭﺑﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺼﺎﻟح ﻤﻥ
ﻨﺰﺩﻳک ﺸﻮ (
ﺷﺴﺘﺸﻮﻯ ﺘﻦ  ﻭﻏﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺘﻮﺑﻪ  ﻭﺗﻘرَبّ
ﺟﺴمی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ  ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﺃﻯ
ﻤﻮﺳﻰ  ﺍﻣﺎم
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯﺷﺎﻥ
ﺒﺎﺵ. ﻭﺩﺭ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻫم ﺸﺠﺎﺭ ﻭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.( ﺍﻣﺎم
ﭙﻴﺶ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺠﻠﻮ ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ  ﭼﻨﺎﻥﺒﮑﻦ.
ﻭ ﺷﺠﺎﺭ ﻭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺮﺍ
ﻣﺮﺗفع کن  ﻭ ﺣتی
ﻤﺮﺩم ﺮﺍ ﺩﺍعی
ﺪﻳﮕﺮ) ﻭﺑﺎ ﺣق
ﺪﺍﻭﺭﻯ کن ( ﺣتی
هرﮐس ﺭﺍ ﺑﺼﺎحبس
ﺑﺮﺳﺎﻥ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺪﺭ ﺣج
ﺴﻠﻮکی ﻨﻤﺎ) ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﻧﺎﺯل
ﺸﺪﻩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﮑم
ﻮﺍﺿﺤی ﻨﺎﺯل
کرﺩﻡ.(ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺪﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﮐﺘﺐ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﺤج
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ) ﮐﻪ
ﺑﺮﻫﺎنی اﺳﺖ.
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ  ﻭ ﻧﻮﺭﻯ
ﻨﺎﻃق ﺒﺂﻧﭽﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
گفته ﺍﻧﺪ  ﻭﻫﺮ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ. (ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻮﮐﺘﺐ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺩﺭﻋﻘل
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﻓﮑﺮ ﺗﻮﺭﻳﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻮﺩﺩﻟﻴل
ﻮﺍﺿح ﻮ
ﺭؤﻴﺎﺋ ﻴﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻗﺴﻤتی
اﺯﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ  ﻭﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥﺘﺎ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ( ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻳﻌنی
ﺤﻮﺍﺩث ﻣﺎﺩﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺃﻯ
ﻤﻮﺳﻰ  ﺗﻮﺭﺍ
ﻭﺻﻴّﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ
ﺷﻔﻴق ﺒﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺑﺘﻮﻝ ﻋﻴسی
ﺒﻥ ﻤﺮﻳم ﺒﺎﺵ (ﻣﺮﻳم
ﭙﺎک ﺒﺎ ﮐﺮﻩ ﻭ
ﺑﺘﻮﻝ  ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻋﺎﺑﺪ
ﻭ ﺑﻨﺪﻩ
ﻣﺘﻮﺳّل ﺒﺨﺪﺍ
ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮ الهی هر
ﺳﺎﻟﻚ  ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
او ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﻳک
ﻮﺍﻟﺪ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ.
ﺍﻳﻥﺴﻔﺎﺭﺵ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﻴک
ﭙﻴﺮﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻴﻬﻮﺩ  ﺑﺪﻭﻥ
ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭙﻴﺸﺮﻓتئی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻘﺎم عیسی  ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﺩﺍﺭﺩ) ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍلاغ ﻮ
ﮐﻠﺎﻩ ﺑﻠﻨﺪ  ﻭ ﺭﻭﻏﻥ
ﺰﻳﺘﻮﻥ ﻮ
ﺩﺍﻧﻪ ﺯﻳﺘﻮﻥ  ﻭﻣﺤﺮﺍﺏ
ﺍﺳﺖ( ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﻳک
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﺮﺍﺏ ﻭ
ﻣﻬﺮﺁﺑﻪ  ﻭ ﺩﺭعَزّﻟﺖ
ﮔﺎﻩ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻗﺒﻠﻪ ﺳﻤﺒﻮل الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﺘﺮ
ﻗﺮﻣﺰ ﻃﻴّﺐ ﻭ
ﻃﺎﻫﺮ ﻭ ﻣﻄهرّ
میباﺷﺪ) ﻣﺤﻤﺪ
ﺘﺮ ﺳﻮﺍﺭ ﻭ
ﻃﻴّﺐ ﻭ ﻃﺎﻫﺮ
ﺍﻟﻬﻴی شدﻩ
ﺍﺳﺖ.) ﮐﻪ ﻣثال
اﻭﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
کتاب ﺗﻮ  ﺫﮐﺮ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﭼﻨﻴﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻬﻴﻤﻥ ﻮ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﻤام کتب ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻭ ﮐسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺭﺍکع ﻮ
ﺳﺎﺟﺪ ﻭ ﺭﺍﻏﺐ
ﻭ ﺭﺍﻫﺐ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ کسی
ﻴﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺭﻏﺒﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭﺷﻮق
ﻮ ﺩﺭﻣﺎﻥ
کنندﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﮑﻴﻦ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ) ﻭ ﺍﻧﺼﺎﺭ
ﺍﻭ ﺃﻗﻮﺍم
ﺪﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﻣﻮﺿﻮع
ﻘﻮم ﻮ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻴﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻘﺮﻳﺶ
ﺑﺎﺷﻨﺪ .ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺼﺮﺕ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻧﺼﺎﺭ ﻭ
ﻣﻬﺎﺟﺮ  ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هستند
ﭼﻪ
ﻧﺼﺮﺕ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺒﺠﻮﻳﻨﺪ  ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﺩﺭعَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮک ﻛﻨﻨﺪ.)
ﻭﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ اﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﺯﻟﺰﻟﻪﻫﺎ  ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ (
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ  ﻣﻌﻤﻮلا
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ سلوک
الهی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺑﻬﻔﺘﺎﺩ
ﻭ ﻳک ﻤﺬﻫﺐ  ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺒﻬﻔﺘﺎﺩ ﺩﻭ
ﻣﺬﻫﺐ  ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﻬﻔﺘﺎ ﺩﺳﻪ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﻘﺴﻴم ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬ
ﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻭلاﻳﺖ  ﺑﻴﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺤق هستند.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ
ﮔﺮﻭﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺤق ﺒﺪﺍﻧﺪ) ﻭ
ﺍﺳم اﺣﻤﺪ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻣﻴﻥ
ﺒﺎقی
باﺯﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺎﺳﺖ.(
ﻫﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺣﻤﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ  ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﺍ و توسۀ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎقی
ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﮐﺎﻣل ﻮ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ  ﻳﻚ
ﺑﺮﺗﺮﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮕﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ  ﻧﺎم
امام ﺰﻣﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ) ﮐﻪ ﺍﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺘﻤﺎم
کتاﺑﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ (
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﮐﺘﺐ
ﺁﺳﻤﺎنی
گذﺷﺘﻪ  ﻭﻧﻴﺰ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ  ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ گدﺷﺘﻪ
ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﭙﻨﺞ
تن ﺁل عبا  ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ  ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ دوم
ﺣﺴنی ﻴ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺎﻥ
الهی شده به
ﺸﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴنی و
جسنی ﻮﺣﺴﻨﻰ ﻭﻓﺎﻃمی
شیوا ا دارند
ﺸﻴﻮﺍ ﻭﺑنی
اسرادیل
کاملان زردشت تا
عیسی مسیح  ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴی تا شهود
چهارم
ﻧﻮﺭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ایلی را دارند
ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
کامل و الهی
شده بشهوذ
پنحم ﻨﺠم
الثاقب ﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ و
میرسنذ تا
شایسته تولد
بشری بهتری
بجهان در
ولایت ششم محمدی
خود را بشهود
صورت انسانی مصطفوی
شهوذ ششم بدر
منیز قادم رَبّ
الرنوع بشری برسند
که شایسته تولد
نوع فوق بشری
برای رسیدن
بنور رَبّ
رحمان و
کمالات نوع
فوق بشری
فرشته گونه
گردند که ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺑنور رَبّ
رحمان رسیده و
با عرش رَبّ
برتر از رحمان
باز بانواع
بالاتر بسوی
خداوند تقرّ ب
صفات و درجه
الوهیطّت
بیابند خورشید
رَبّ رحمان
ﺑﺮﺍﻯ نوع فرشته
تر شده مرَبّی
سالکان دیگر
گردند . (ﺍﻣﻴﻦ)
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻘﺎﺑل
اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ سالک ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم
کامل ﺨﻮﺩ ﺑﻮﻯ  ﺑﻠﮑﻪ
امین اوم کرده
ﻭ ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﻧﻴﺰ(
ﺍﻣّﻰ ) ﺍﻭم
کرﺪﻩ واوم
دهنده سالکان
ﺎﺳﺖ) ﻭﺗﺼﺪﻳق
کننده ﺗﻤﺎم
ﺮﺳوﻠﺎﻥ قبلی
اﺳﺖ (ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
اولی اﻟﻌﺰﻡ  ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﻘﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ هستند.
ﮐﻪ ﻋﻴسی ﻮ
ﻣﺤﻤﺪ  ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﺁﻧﻬﺎ کاملا
ﻣﺸﺨّﺺ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﺰﺭﺩﺷﺖ
ﻳﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ  ﻭﻗﺒل
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻋﻤق
ﺘﺎﺭﻳﺦ  ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ .ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ
و نوح ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ هستند.
ﻭﺣتی ﺰﻧﺪﮔی
ﻤﻮﺳﺎﻯ
اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ  ﮐﻪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﺑﺮﺍﻫﻴﻤ ﻮ
ﺯﺭﺩﺷﺖﺭﺳﻴﺪ.
ﺗﺼﺪﻳق کتب
ﻗﺒلی ﻮ ﺭﺳﻮلاﻥ
ﺑﻤﻌنی
عمل ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭلی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻥ اﺩﻳﺎﻥ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
به سلوک الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ  ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺁﻧﻬﺎﻫﺴﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺄﻣﻮﺭ زنده
زﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻧﺎم اﺩﻳﺎﻥ ﻮ
ﻣﺬاﻫﺐ ﻭ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﮐﻠﻴﺴﺎئی
ﻮﻣﺬﻫبی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺭﺯﺵ الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺩﻳﻥ ﻘﻮم
ﻴﻬﻮﺩ  ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ولی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﻮم
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫند
ﺑﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
گدﺷﺘﻪ ﺳﻠﻮکی
ع مل کنند  ﺍﮔﺮ
ﺑﺂﻥ ﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ  ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ولایت
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺧﺴﺮﺍﻥ ﻮ ﺿﺮﺭ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺪﻛی ﻬﺮﻩ
ﺑﻨﻈﺮ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺳﻠﻮک ﺪﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ  ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺎﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯﻨ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺷﻬﻮﺩ  ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻳﻜﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻮﺿیح اﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﻠﻮﮐﻰ است و ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥﻮ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ  ﭼﻮﻥ
ﻔﺎﺭﺳﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻢ. ﻭالّا
ﻫﻤﻴﻥ کلام ها
ﺑﺰﺑﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ  ﻧﻴﺰﻋﻴﻨﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺳﺎمی
اصطلاحات
آنها ﻓﺮق
ﺒﮑﻨﺪ) ﻭ ﺍﻣّﺖ
ﺍﻭ(ﻣﺤﻤﺪ)
ﻣﺮﺣﻮم ﻮ
ﺭﺣﻤﺖ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺭﺣﻤﺖالهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ یافتن
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﻣﺮﺣﻮم ﺸﻮﺩ.
ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﻳ
ﺪﺭﺣﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻣﺮگ
ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ  ﺑمیرﺩ  ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺭﺣﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم هست. ﻭ(ﻣﺒﺎﺭﻙ)
ﺑﺮﮐﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻔﺰﻭنی
ﻴﺎﻓﺘﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﻭلاﻳﺖ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ عقلی
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻳکی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒلی
اﺯ ﺁﻥ ﻤﺤﺮﻭم
ﺒﻮﺩﻧﺪ) ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺳﺎﻋﺎﺕ ﻣﻌﻴنی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺃﺫﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺼﻠﻮﺍﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ( ﺍﻣّﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺎﻋﺎﺕ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﺫﺍﻥ ﻮ ﻧﻤﺎﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻋﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﻭﻗﺎﺕ ﺑﺎ سعی
ﻮ ﺗﻠﺎﺵ ﻭ ﺍﺫﻥ الهی
اﺟﺎﺯﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ اﻭﻟﻴﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺮفی ﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﭘس ﺗﻮ ﻧﻴﺰ (ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﻤﻮﺳﻰ  ﻭﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﻤﺎشی ﻮ
ﺭﻩ ﺭﻭ) ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺼﺪﻳق کن (
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻰ  ﻭﺑﺎ ﻭﻯ
ﺴﻠﻮک کنی که
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﺘﺎﺭﻳخی
ﺪﺭ ﺗﻮﻟّﺪ
ﻣﺠﺪﺩ  ﺑﺎ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﭽﻬﺎﺭ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺳﻠﻮکی ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. و ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺠﺎﺕ مییابد)
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺗﻮ ﺍﺳﺖ(
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻫم هستند.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻫم
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺨﻮﺩ)
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪهیم:
ﻴﺎ ﻣﻮﺳﻰ  ﺍﻧّﻪ
ﺃﻣﻴﻨﻰ  ﻭﻫﻮ
ﻋﺒﺪ ﺻﺪق ﻤﺒﺎﺭﻙ
ﻟﻪ
ﻓﻴﻤﺎ ﻭضع
ﻴﺪﻩ ﻋﻠﻴﻪ  ﻭ
ﻳﺒﺎﺭﻙ ﻋﻠﻴﻪ  ﮐﺬﻟک
گاﻥ فی علمی  ﻭ ﮐﺬﻟک
ﺨﻠﻘﺘﻪ  ﺑﻪﺃ
ﻓﺘح اﻟﺴﺎعة  ﻭﺑﺎﻣّﺘﻪ
ﺃﺧﺘم
ﻤﻔﺎﺗﻴﺢ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ  ﻓﻤﺮ
ﻇﻠﻪ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﺃﻥ ﻠﺎ
ﻳﺪﺭﺳﻮﺍ
ﺍﺳﻤﻪ  ﻭلا
ﻳﺨﺬﻟﻮﻩ  ﻭ
ﺍﻧّﻬﻢ
ﻟﻔﺎﻋﻠﻮﻥ  ﻭ ﺣﺒّﻪ
ﻟﻴﺤﺴﻨﻪ  ﻭ ﺃﻧﺎ
ﻣﻌﻪ  ﻭﺃﻧﺎ
ﻣﻥ ﺤﺰﺑﻪ  ﻭﻫﻮ ﻣﻥ
ﺤﺰﺑﻰ  ﻭﺣﺰﺑﻬﻢ
ﺍﻟﻐﺎﻟﺒﻮﻥ  ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﺃﻧﺖ
ﻋﺒﺪﻯ ﻮ ﺃﻧﺎ
ﺍﻟﻬﻚ  لا
ﺗﺴﺘﺬل
اﻟﺤﻘﻴﺮ
ﺍﻟﻔﻘﻴﺮ  ﻭ لا
ﺗﻐﺒﻂ ﺍﻟﻐنی
ﺒﺸیئ ﻴﺴﻴﺮ  ﻭ ﮐﻥ
عند ﺫﮐﺮﻯ
ﺨﺎﺷﻌﺎ  ﻭﻋﻨﺪ
ﺗﻠﺎﻭة ﺭﺣﻤتی
ﻄﺎﻣﻌﺎ  ﻓﺄﺳﻤﻌﻨﻰ
ﻟﺬﺍﺫة
ﺍﻟﺘﻮﺭﺍة  ﺑﺼﻮﺕ
ﺧﺎشع ﺤﺰﻳﻦ  ﺍﻃﻤﺌﻥ
عند ﺫﮐﺮﻯ  ﻭ ﺍﻋﺒﺪنی
ﻮلا
ﺗﺸﺮک ﺒﻰ
ﺍﻧّﻯ ﺃﻧﺎ
ﺍﻟﺴﻴّﺪ
ﺍﻟﮑﺒﻴﺮ ﺍﻧّﻯ
ﺨﻠﻔﺘک ﻤﻥ
ﻨﻄفة ﻣﻥ ﻤاء
ﻤﻬﻴﻦ  ﻣﻥ
ﻄﻴنة
ﺃﺧﺮﺟﺘﻬﺎ ﻣﻥ
ﺃﺭﺽ ﺫﻟﻴلة ﻣﻤﺴﻮحة
ﻓﮑﺎﻧﺖ
ﺑﺸﺮﺍ  ﻓﺄﻧﺎ
ﺻﺎﻧﻌﻬﺎ  ﻓﺘﺒﺎﺭک
ﻮﺟﻬی ﻮ ﺗﻘﺪّس
ﺻﻨﻌﻰ  ﻟﻴس
ﮐﻤثلی شیئ ﻭ
ﺃﻧﺎ ﺍﻟﺤیّ
اﻟﺪﺍﺋﻢ  لا ﺃﺯﻭل
ﻴﺎ ﻣﻮﺳﻰ  ﮐﻥ ﺎﺫﺍ
ﺩﻋﻮﺗنی
ﺨﺎﺋﻔﺎ
ﻣﺸﻔﻘﺎ ﻭ ﺟﻠﺎ  ﻭﻧﺎﺟنی
ﺘﻨﺎﺟﻴنی
ﺒﺨﺸیة ﻣﻥ
ﻘﻠﺐ ﻭجَلّ  ﻭ ﺃﺣﻴی
توﺭﺍتی
ﺃﻳّﺎﻡ
ﺍﻟﺤﻴﺎة  ﻭﺃﻋﻠم
اﻟﺠﺎﻫﻠﻴﻥ
ﻤﺤﺎﻣﺪﻯ  ﻭ
ﺫﮐّﺮﻫم ﺁلائی
ﻮ ﻧﻌﻤﻰ  ﻭ ﻗل
ﻠﻬم ﻠﺎ
ﻳﺘﻤﺎﺩﻭﻥ فی
غیماﻫم ﻔﻴﻪ  ﻓﺎﻥ
ﺃﺧﺬﻯ ﺃﻟﻴم
ﺸﺪﻳﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭ (ﻣﺤﻤﺪ)
ﺃﻣﻴﻥ ﻤﻥ اﺳﺖ (
ﺍﻭم کرﺩﻩ ﻭ
ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ  ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻣﺎﻧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﺘﻘل ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﻧﻴﺰ
ﺍمّی ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺃﻣﻴﻥ
ﻘﺎﺑل اﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺍﻭ ﺑﻨﺪﻩ
ﺻﺎﺩق ﻮ
ﻣﺒﺎﺭک اﺳﺖ (ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﺵ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ  ﺑﺮﮐﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻌﺎلی ﻤﻘﺎمی
ﻮﻋﻘلی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ) ﻭ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ اﺯ ﻗﺒل
ﺪﺭﻋﻠم ﻮ
ﺍﻃﻠﺎع ﻤﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ( ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺪﻟﻴل
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﺯ ﻗﺒل آﻣﺎﺩﻩ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺼﻄﻔﻰ  ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﭙﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣی
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻥ
اﻭﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻡ  ﻭﺑﺎ ﺍﻭ
ﺳﺎﻋﺖ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﻢ.(
ﻧﺠﺎﺕ ﻭﮐﻤﺎل
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺎﺯ
ﺟﺒﺮﻯ ﻨﺒﻮﺩﻩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻮﺗﻠﺎﺵ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.(ﺧﻠﻘﺖ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﻌنی
آﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺗﺎﺯﻩ  ﻭ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ  ﺩﺭﻳک
ﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻋﻘل
ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ (ﺳﺎﻋﺖ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺳﺎﻟﻚ  ﺍﺯﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ  ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
نوعی ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
اﺳﺖ.( ﺍﻓﺘﺘﺎح
ﺒﺎﺯ ﮐﺮﺩﻥ ﺪﺭ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻭﻟﻴﻥ
ﻔﺘح اﻟﻬﻰ  ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺒﺎﺏ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩ  ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم آﺧﺮﻳﻥ
ﻔﺘح اﻭ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﻓﺘ
اﻟﻔﺘﻮح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺑﺎ
ﺍﻣّﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺧﺘﻢ ﮐﻠﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ می کنم (
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ نوع ﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک اﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ. (ﺩﻧﻴﺎ)
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮع ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬ
ﺍﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪ  ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
هستند. ﻭ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ  ﺁﺧﺮﻳﻥ
کلیدﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻬﻮ
ﺩﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮ ﺩﭘﻨج ﺘﻥ
آل عبا  ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺪﺭﻫﺎﻯ
اﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﭘس ﺗﻮ
ﺑﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ (ﻳﻬﻮﺩ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺪﻳﻢ  ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻫم
ﺴﺎﻟک ﻤﺎشی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘتی
اﺳﺖ. ﻭﻫﻢ (ﻣﺎﺷﻴﻪ
ﻳﺎ ﻣﺴﻴﺢ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل ﻮ
ﺑﺮﮐﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭽﻮﻥ
هر ﮐﺎﻣل الهی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﻭل ﻤﻮﺳﺎﻯ
ﻤﺎﺷﻰ ﺑﻮﺩﻩ. ﻭ
ﺑﻌﺪ ﻣﺴﻴح
کنندﻩ ﺷﺪﻩ  ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ  ﺩﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﻤﻘﺎم اﺣﻤﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻩ  ﮐﻪ ﻧﺎم
اوﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻨﺪ  ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﻧﮑﻨﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﻮی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﺨﻮﺩ  ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ گفته ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣﻞ  ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﺠﺴّم
انسانی ﻘﺎﺋﻢ  ﻭ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﻭﻋﺮﺵ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ هستند. (ﺩﺭس
ﻭ ﻣﻨﺪﺭی ) ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ ﺮﻓﺘﻥ
ﻮﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻥ اﺳﺖ. ﻭ (ﺧﺬلاﻥ)
ﺍﻭ ﻧﺎﺃﻣﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻥ اﻭ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺪﻋﻮﺕ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ  ﻭﺣتی
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺁﻥ ﺮﻭﺯ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪ  ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﻮﻧﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﻭ (ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ  ﺩﺭﻳک
ﻤﺤﺒّﺖ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﺧﻮﺩ ﻳک ﺤﺴﻨﻪ
ﺍﺳﺖ (ﻭ ثوﺍﺏ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻳک ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ اﺳﺖ)
ﻭﻣﻦ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
قائم رَبّالنوع
بشری ) ﺑﺎ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻢ  ﻭﻣﻥ ﺪﺭ
ﺣﺰﺏ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎثُمّ.
(ﺑﺎ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺣﻤﺎﻳﺖ  ﻭ
ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺩﺭﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ
ﻫﺴﺘﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺣﺰﺏ الله
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭلی
ﻨﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ
ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻨﺎﭘﺎک ﺪﻳﮕﺮ)
ﻭ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺣﺰﺏ ﻣﻥ اﺳﺖ(
ﺩﺭﺳﻤﺖ ﻭﺟﻬﺖ
ﻣﻌﻴﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ) ﻭ
ﺣﺰﺏ ﻣﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﻏﺎﻟﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﭘﻴﺮﻭﺯﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋﻢ  ﻭ ﺑﺮ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺮ
ﺍﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ. ﻭﻧﻪ
ﻏﻠﺒﻪ ﺳﻴﺎسی
ﻮ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
اﺩﻳﺎﻥ ﻮ
ﺍﻗﻮﺍﻡ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮیقت هاﻯ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ  ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ  ﺗﺎﺑ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ) ﺃﻯ
ﻣﻮﺳﻰ  ﺗﻮ
ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻥ هستی(
ﻣﻮﺑﺪ) ﻭﻣﻥ
ﺎﻟﻪ ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻢ (
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ ﻣﻮﺳﻰ  ﻧﻮﺭ رَبّ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ  ﻭﻋﺮﺵ
ﺭب ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق الله  ﺑﺎﻫﻴچ
کس ﻃﺮﻑ ﺧﻄﺎﺏ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﻧﻴﺴﺖ)
ﻫﺮﮔﺰ ﻓﻘﻴﺮﻯ
ﺮﺍ ﺣﻘﻴﺮ
ﻧﺸﻤﺎﺭ (ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺳﺎﻟک
ﻔﻘﻴﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﻫﺮ
ﺑﻴﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ برتری ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻓﻘﻴﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم الهی
ﺮﻭﺣی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ  ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻴﺮ ﺩﺭﻣﺎﻝ  ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻓﻘﻴﺮﻯ ﺧﻮﺵ
ﻟﺒﺎس ﻫم ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.) ﻭﺁﺩم
غنی ﺮﺍ ﺑﭽﻴﺰ
ﮐمی ﺨﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻣﮑﻦ ( ﻳﺎ ﺧﻮﺩﺕ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ کوﻮﭼک
ﻤﮑﻦ) ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺫﮐﺮ
ﻣﻥﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺧﺎضع ﺒﺎﺵ (
ﺫﮐﺮ ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻭ ﻳﺎﺩ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻥ  ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺬﮐّ
ﺮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺴﺎاک
اﺳﺖ. ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪ  ﺳﻤﺒﻮل
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﺎلاﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﺸﻮع ﺒﺎ
ﺗﻮﺍضع ﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﺍضع
باوﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﺣﺎل
ﺘﻠﺎﻭﺕ ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﻥ ﺒﻤﺎﻥ  ﻭ ﻃﺎمع
ﺁﻥ ﺑﺎﺵ. (ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ همگاﻥ  ﻧﻌﻤﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺭﺣﻤﺖ ﺭﺍ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ (ﺗﻠﺎﻭﺕ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻮ
ﻗﺮاءﺖ ﮐﺘﺎﺏ
هم ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ  ﻫﺮﻳﻚ(
ﺗﻠﻮ ﺍلاﺧﺮﻯ)
ﻭ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ اﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
کتاب ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ  ﺑﺎﺯ (ﻗﺮاءﺖ
ﻳﺎ همان قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ) ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ. ﻭ(ﮐﺘﺎﺏ)
یعنی ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭ
ﻣﻘﺮﺭ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی الهی
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟک هیچ گاﻩ
ﺩﺭﻃمع ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﮐﻮﺗﺎهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ  ﺗﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﻧمی
ﺁﻭﺭﺩ)
ﻭﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺘﻮﺭﺍﺕ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺻﺪﺍﻯ ﺣﺰﻳﻥ ﻮ
ﺧﺎﺷﻊ  ﺑﮕﻮﺵ
ﻣﻥ ﺒﺮﺳﺎﻥ (ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
کتاب ﻭ ﺗﻠﺎﻭﺕ
و توسّل
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺘﻠﻮ ﺍلاﺧﺮﻯ
ﺑﺎﻃمع
ﻮ ﺍﻟﺘﻤﺎس ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ  ﻭﺑﺎ ﺩل
ﻴﺸﮑﺴﺘﻪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺣﺎل ﺬﮐﺮ ﻣﻥ
ﺁﺭﺍم گیر (
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
هنگام اﻭم
کرﺩﻥ و توسّل
اﺳﺖ. ﻭ ﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍ  ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
اﺳﺖ) ﻭ ﻣﺮﺍ
ﺑﭙﺮﺳﺖ  ﻭﺑﺎ ﻣﻥ
ﺸﺮک ﻤﮑﻦ (
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ الهی
ﺸﺮﻳک ﻤﮑﻦ.
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺎﻃل ﺪﻳنی
بقشری ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﻤﻞ ﻣﮑﻦ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻦ (ﺳﻴّﺪ)
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺰﺭگ هستم.
ﻭ ﻣﻥ ﺘﻮﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﻄﻔﻪﺍﻯ اﺯ
ﺁﺏ ﺣﻘﻴﺮﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻢ. ﻭ ﺍﺯ
ﻃﻴﻨﺖ ﻭﮔِﻞ (ﻃﻴﻨﺖ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ  ﺗﺎ
ﮊﻧﺘﻴک ﺠﺴمی ﻮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ  ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﺮﻭﺡ) ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ گل ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺯﻣﻴﻥ ﺤﻘﻴﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻃ
ﺴﺎﺧﺘﻢ ( ( ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺗمی
ﺪﺭ ﺟﺴﻢ  ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﺪﺭ
ﺫﻫﻦ  ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯالهی
مینوی ﺪﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ) ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﺑﺸﺮ ﺷﺪﻯ  ﻭﻣﻥ
ﺼﺎنع ﻮ
ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
ﺁﻥ ﺒﻮﺩﻡ (ﺗﻮﻟّﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﺍﺯﻧﻄﻔﻪ
ﻭﻋﻠﻘﻪ و عقله ﮐﻪ
ﺑﻌﻘل ﻮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ عاﻗل و
درک ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﻠﻘﺖ
ﺍﻭل ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻦ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭسلوک الهی
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ  ﺧﻠﻘﺖ
ﺩﻭم الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﺑﺎﺯ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺍﺟﺴﺎم ﻮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﺘﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﺟﻤﺎﺩﻯ  ﻭ
ﺍﻧﻮﺍع گیاهی
ﻮ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻠﺴﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺎﻳﻥ عقل ﻮﻋﺸق
و اﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺻﺒﺮ دیگر
صفات انسانی
ﺑﺮﺳﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺯﻣﺎﻥ و هستی
کنونی خود ﻤﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺻﻌﻮﺩ سلوکی
ﺑﮑﻤﺎل رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺠﺒﺮﺋﻴل
در ولایت
محمدی
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ) ﭘس
ﻣﺒﺎﺭک ﺒﺎﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻦ  (ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﻭ ﻇﻬﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
مرحله ای اﻭ  ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺨﺘﻠﻒ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻥ هفت
ﺻﻮﺭﺕ تَجلّی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ  ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺘﺠلی
اﻟﻬﻰ  ﺃﻓﺰﺍﻳﺶ
ﻭ ﺑﺮﮐﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ)
ﻭﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻥ ﻤﻘدّس
ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺁﻧﭽﻪ از ﺃﺯﻝ (
ﮐﻥ ﻔﮑﺎﻥ)
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ (ﮐﻥ
ﻔﻴﮑﻮﻥ)
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺳﺎﻧﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺳﺎﺧﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﺴﺘﻰ
ﺃﻋم اﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ  ﺳﺮﺍﺳﺮ(
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎ ﻭ
ﻃﻠﺴﻤﻬﺎ ﻭ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ثاﺑﺖ سایبرنیتی
) ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ  ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺟزء اﺯ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﺧﻮﺩ ﻳک
ﺴﻴﺴﺘم ﻮ
ﻃﻠﺴم ثاﺑﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍع فوق
هنری ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻣﻥ
ﻨﻴﺴﺖ  ﻭﻣﻥ ﺁﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺍﺋمی هستم
ﮐﻪ
ﺯﻭﺍلی ﻨﺪﺍﺭﻡ
(ﺯﻭﺍل ﻘﻄﻌﻰ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻫﺴتی
ﻨﺒﺎﺷﺪ  ﻳﻌنی
ﺒﻌﺪم ﺮﻓﺘﻦ.
ﻭلی اﺯ ﻫﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﻮ
ﻫﺮ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻭﻃﻠﺴم ﻔﺮﻭ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ  ﭼﻮﻥ ﻴک
ﺰﻭﺍل اﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭ
ﻃﻠﺴم ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ  ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺟﺪﻳﺪﻯ اﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ  ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ( فسق
و ﭘﺴک ﺮﻓﺘﻦ)
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻳﺎ
ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ
گیاﻫﻰ  ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺪﺗﺮ. (ﺣَﻰّ)
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖﻭ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺋم اﺳﺖ  ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺤﻮل ﻮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﻄﻠﻖ الهی
ﺼﻮﺭتی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺗﻰ  ﺧﻮﺩ
ﺩﻟﻴل عدم
ﺪﻭﺍﻡ  ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻌﺪﻯ  ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﺴﻘﻮﻃ ﻨﻮعی
ﺪﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ  ﻳﺎ لا
ﺟﺮم ﺪﺭ ﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ) ﺃﻯ ﻤﻮﺳﻰ  ﺍﮔﺮ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻣﺮﺍ
ﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩﻯ (ﻋﺒﺎﺩﺕ)
ﺗﺮﺳﺎﻥ
ﻮ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻮ
ﻟﺮﺯﺍﻥ ﺒﺎﺵ(
ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﺒﺎﺵ.
ﻭﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﻘﻴﺮ ﺍﺳﺖ  ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻐﺮﻭﺭﺍﻧﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ اﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺁﻥ ﺑﮕﻴﺮﺩ)
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﻣﺮﺍ
ﻧﺠﻮﻯ ﻤﻴﮑﻨﻰ (
ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ ﺒﺎ
ﺻﺪﺍﻯ ﺁﻫﺴﺘﻪ  ﺩﺭ ﺩﻋﺎ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻣﮑﺎﻟﻤﻪ) ﺑﺎ
ﺧِﺸﻴﺖ ﻭﺩل
ﻠﺮﺯﺍﻥ ﺒﺎﺵ (
ﺗﻤﺮﻳﻥ ﻴﺎ
ﺩلی لرﺯﺍﻥ ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﻚ  ﻭ ﺗﺮس
ﺧﺪﺍ ﺭﺍﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ  ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺭﺳﺖ
ﺍﻳﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻮﺩﻩ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺒّﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ ﺒﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺑﺎ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻦ  ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔی
ﺰﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ(
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﺒﺎ
ﮐﺴﺐ ﺗﻮﺭﻳﻪ
ﻫﺎ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺘﺠﻠّﻯ اﻟﻬﻰ)
ﻭ ﺑﺠﺎﻫﻠﺎﻥ (ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭ ﻣﺤﺎﻣﺪ
ﻣﺮﺍ ﺑﺎﺷﺪ (
ﻭﺳﻴﻠﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻤﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻭ ﻟﺰﻭم
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﻭﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﻨﻌﻤﺘﻬﺎ
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻥ ﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭ ﺑﺎﺵ
(ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻮﺳﺎﻯ
کاﻣﻞ  ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﺩﺭ ﺟﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ) ﻭ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﮕﻮ  سعی
ﻨﮑﻨﻨﺪ ﺩﺭ
ﻏﻔﻠتی که
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺬﺍﺏ ﻣﻥ ﺴﺨﺖ
ﻭ ﺩﺭﺩﻧﺎک
اﺳﺖ ( ﺗﻤﺎﺩﻯ
یعنی ﻣﺪﺕ
ﺩﺍﺩﻥ ﻮ
ﺗﻤﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﻄﻮل کشاﻧﺪﻥ) سپس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻮسی
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﺍﻥ
اﻧﻘطعت ﺤﺒﻠک
ﻤﻨّﻰ  ﻟم
ﻴتصلب ﺒﺤﺒل
غیرﻯ  ﻓﺎﻋﺒﺪنی
ﻮ ﻗم ﺒﻴﻥ ﻴﺪﻯ
ﻣﻘﺎم اﻟﻌﺒﺪ
ﺍﻟﺤﻘﻴﺮ ﻣن
ﻨﻔﺴک ﻮ هی
ﺃﻭلی ﺒﺎﻟﺬﻡ  ﻭلا
ﺗﺘﻄﺎﻭل علی
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﮑﺘﺎﺑﻰ  ﻓﮑفی
ﺒﻬﺬﺍ ﻭﺍﻋﻈﺎ
ﻟﻘﻠﺒک ﻮ
ﻣﻨﻴﺮﺍ  ﻭﻫﻮ
ﮐﻠﺎم رَبّ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻥ
ﺠل ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻣﺎ
ﺩﻋﻮﺗنی ﻮ
ﺟﺪﺗﻨﻰ  ﻓﺎﻧّﻯ
ﺴﺄﻏﻔﺮ ﻟک علی
ﻤﺎﮐﺎﻥ ﻤﻨﻚ  ﺍﻟﺴﻤاء
ﺘﺴﺒح ﻠﻰ ﻭ
ﺟﻠﺎ  ﻭ الملائکة
ﻣﻥ ﻤﺨﺎﻓتی
ﻤﺸﻔﻘﻮﻥ  ﻭ
ﺃﺭﺿﻴت ﺴﺒّح
لی ﻄﻤﻌﺎ  ﻭ ﮐلّ
اﻟﺨﻠﻖ
ﻳﺴﺒّﺤﻮﻥ
ﻠﻴﺪﺍﺧﺮﻳﻦ  ثم علیک
ﺒﺎﻟﺼﻠﺎة  ﻓﺎﻧّﻬﺎ
ﻣﻨّﻯ ﺒﻤﮑﺎﻥ  ﻭ ﻟﻬﺎ
ﻋﻨﺪﻯ عهد
ﻭثیق  ﻭ
ﺃﻟﺤق ﺒﻬﺎ ﻣﺎ
ﻫﻮ ﻣﻨﻬﺎ  ﺯﮐﺎة
ﺍﻟﻘُﺮﺑﺎﻥ
ﻤﻥ ﻄﻴّﺐ
ﺍﻟﻤﺎل ﻮ ﺍﻟﻄﻌﺎﻡ
ﻓﺎﻧّﻯ
ﻠﺎ ﺃﻗﺒل الا
ﺍﻟﻄﻴّﺐ  ﻳﺮﺍﺩ
ﺑﻪ ﻭﺟﻬﻰ  ﺍﻗﺮﻥ
مع ﺬﻟک ﺼلة
ﺍﻟﺄﺭﺣﺎﻡ  ﻓﺎﻧّﻯ
ﺃﻧﺎ الله
ﺍﻟﺮﺣﻤﻥ
اﻟﺮﺣﻴﻢ  ﻭ
ﺍﻟﺮﺣم اﻧّﻯ
ﺨﻠﻘﺘﻬﺎ  ﻓﻀﻠﺎ
ﻣﻥ ﺮﺣﻤﺘﻰ  ﻟﻴﺘﻌﺎﻃﻒ
ﺑﻬﺎ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ  ﻭ ﻟﻬﺎ
ﻋﻨﺪﻯ ﺴﻠﻄﺎﻥ
فی ﻤﻌﺎﺩ
ﺍﻟﺂﺧﺮة  ﻭ ﺃﻧﺎ
ﻗﺎطع ﻤﻥ
ﻘﻄﻌﻬﺎ  ﻭ ﻭﺍﺻل
ﻤﻥ ﻮﺻﻠﻬﺎ  ﻭ ﮐﺬﻟﻚ
ﺃﻓﻌلی ﻤﻥ
ﻀبّع ﺃﻣﺮﻯ  ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﺃﮐﺮم
اﻟﺴﺎﺋل اﺫﺍ
ﺃﺗﺎﻙ  ﺑﺮﺩ
ﺟﻤﻴل ﺃﻭ
ﺍﻋﻄاء ﺍﻟﻴﺴﻴﺮ
ﻓﺎﻧّﻪ
ﻳﺄﺗﻴک ﻤﻥ
ﻠﻴس ﺑﺎﻧس ﻭ لا
ﺟﺎﻥ ﻤﻠﺎﺋﮑﻪ
ﺍﻟﺮﺣﻤﻥ
ﻴﺒﻠﻮﻧﻚ  ﮐﻴﻒ
ﺃﻧﺖ ﺻﺎنع
ﻔﻴﻤﺎ
ﺃﻭﻟﻴﺘﻚ  ﻭ ﮐﻴﻒ
ﻣﻮﺍﺳﺎﺗک
ﻔﻴﻤﺎ ﺧﻮّﻟﺘک
ﻔﺎﺧشع لی
ﺒﺎﻟﺘﻀﺮّﻉ  ﻭ ﺍﻫﺘﻒ
ﺑﻮﻟﻮلة
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ  ﻭ ﺍﻋﻠم
ﺃﻧّﻯ ﺃﺩﻋﻮک
ﺪﻋاء اﻟﺴﻴّﺪ
ﻣﻤﻠﻮﮐﻪ  ﻟﻴﺒلغ
ﺒﻪ ﺷﺮﻑ
ﺍﻟﻤﻨﺎﺯﻝ  ﻭﺫﻟک
ﻤﻥ ﻔﻀلی علیک  ﻭﻋلی
ﺁﺑﺎﺋک
ﺎﻟﺄﻭﻟﻴﻦ  ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  لا
ﺗﻨﺴﻨﻰ ﻋلی
کلّ ﺤﺎﻝ  ﻭلا
ﺗﻔﺮح ﺒﮑثیرة
ﺍﻟﻤﺎﻝ  ﻓﺎﻥ
ﻨﺴﻴﺎنی ﻴﻘسی
اﻟﻘﻠﻮﺏ  ﻭ مع
کثرة ﺍﻟﻤﺎل
کثیرة
ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ  ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻣﻄیعة ﻭ
ﺍﻟﺴﻤاء
ﻤﻄیعة ﻭ ﺍﻟﺒﺤﺎﺭ
ﻣﻄیعة  ﻓﻤﻥ
عصاﻧﻰ ﺷﻘﻴﻔا
اﻧﺎ ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ  ﺭﺣﻤﻥ
کلّ ﺰﻣﺎﻥ  ﺁتی
ﺒﺎﻟﺸﺪّة ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﺮﺧاء ﻭ
ﺑﺎﻟﺮﺧاء ﺒﻌﺪ
ﺍﻟﺸﺪّة  ﻭﺑﺎﻟﻤﻠﻮک
ﺒﻌﺪ ﺍﻟﻤﻠﻮﻙ  ﻭ ﻣﻠکی
ﻘﺎﺋم ﺪﺍﺋم
ﻠﺎ ﻳﺰﻭﻝ  ﻭلا
ﻳﺨلفی علیّ
ﺷﻴئ فی اﻟﺄﺭﺽ
ﻭلا ﻓی
اﻟﺴﻤاء  ﻭ ﮐﻴﻒ
ﻳﺨفلی علیّ
ﻤﺎ ﻣﻨّﻯ
ﻤﺒﺘﺪؤه ؟ ﻭ
ﮐﻴﻒ لا ﻳﮑﻮﻥ
همّک
ﻔﻴﻤﺎﻋﻨﺪﻯ  ﻭ الی
ﺘﺮجع ﻠﺎ
ﻣﺤﺎﻟﻪ ﺃﻯ
ﻤﻮﺳﻰ (ﺃﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺎشی ﺮﻩ
ﺭﻭ) ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺪ
ﺗﻮ ﺑﺎ ﻣﻥ ﻘطع
ﺸﻮﺩ  ﮐسی
ﺠﺰ ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺘﻮ
ﻭﺻل ﺸﻮﺩ (ﻫﻤﻪ
ﺑﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻮﻗتی
ﻮ ﺑﻀﺮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ هستند
ﻭﺑﻨﺪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ  ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﻨﺪ ﺍﻭ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ) ﭘس ﻣﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻦ(
ﺑﻨﺪﮔی ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ  ﺷﺎﻣل
ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻥ  ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ  ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩﻥ ﺒﺎﺯ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺮ) ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻥ
ﺒﺎﻳﺴﺖ  ﭼﻮﻥ هر
ﺑﻨﺪﻩ ﺣﻘﻴﺮﻯ (
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺘﺴﻠﻴم ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺗﺮس )
ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ
ﻧﮑﻮﻫﺶ کن  ﮐﻪ ﺗﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺬﻣّﺖ ﻫﺴﺘﻰ (ﺗﺎ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ).
ﻭﺑﺮبنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻦ  ﺗﻄﺎﻭل
ﻮ ﺩﺳﺖ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻤﮑﻦ.( ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل هر
ﺍﺳﺮاء کننده
ﻃﺎﻟﺐ ﻋﺮﻭج
ﺎﺳﺖ. ﺩﺳﺖ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﻬﻢ  ﻳﺎ
ﺗﻄﺎﻭل ﭙﻴﺮ  ﻭ
ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ  ﺩﺭ ﺭفع
ﻨﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی ﺁﻧﻬﺎ.
ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ  ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺗﺮﺑﻴتی ﺁﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺣﮑﺎم ﻔﻘﻬی
ﻤﻥ ﺪﺭ ﺁﻭﺭﺩی
ﻴﺒﺪﻋﺖ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ مدهبی
ولی بی دین .
ﺣتی اﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ ﺩﺭ
ﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ اﺳﺖ)
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮ ﮐﺎفی اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺩل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻮﻋﻈﻪ ﮐﻨﻰ  ﻭ ﺭﻭﺷﻥ
ﻨﻤﺎﺋﻰ (
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ  ﻭ
ﻋﺪم ﺘﺠﺎﻭﺯ
ﺑﺤق ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
کلام رَبّ
ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ
اﺳﺖ. ( رَبّ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭ رَبّ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳخی ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ) ﺃﻯ
ﻤﻮﺳﻰ  ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻣﺮﺍ ﺩﻋﻮﺕ
ﮐﺮﺩﻯ ( ﻭ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻠﻘﺎ
ﻭﺗﺠﻠّﻰ  ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﻋﺎ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻣﺮﺍ
ﺧﻮﺍهی ﻴﺎﻓﺖ(ﺣﻀﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﭼﻪ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﻭ  ﻭﭼﻪ
ﺣﻀﻮﺭ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻭ  ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺴﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ.
ﮐﻪ ﺣﺪ ﺃﻗل
ﺼﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ.(ﻭ
ﺟﺪ ﺗﻨﻰ) ﻭﺟﺪ
ﺍﺣﻮﺍلی
ﻴﺎﻓﺘﻦ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍ (
ﻭﺟﺪ ﻭ ﻳﺎﻓﺖ)
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺧﻮﺍهی
ﺪﻳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩل
ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺗﻮ  ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﺗﻮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻡ ( ﻋﻔﻮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺍﺯ
ﺗﻮﺣّﺶﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﻄﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ
ﻟﺠﺒﺎﺯﻯ هاﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺍﻧﮑﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﻧﮑﻴّﺮﻫﺎ)
ﺑﺪﺍﻥ که
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻦ  ﺑﺎ
ﺗﺮس ﺗﺴﺒﻴح
ﻤﻴﮑﻨﺪ. (
ﺗﺴﺒﻴح
ﺎﺫﮐﺎﺭﻯ ﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ  ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﺴﺒﻴح ﺪﺭ
ﭘﻨﺎﻩ ﺟﻮئی هر
ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭالّا
ﺑﻘﻬﺮﺍ ﻭﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﺪر ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺣتی
اﺎﮔﺮ ﺃﺗم
ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﺴﺒﻴح ﻴﺎ
ﺷﻨﺎﮔﺮﻯ حرکت
ﺪﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
عمیق ﻮ ﺗﺎﺭﻳک
ﻮ ﭘﺮﺗﻠﺎﻃﻢ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺷﻨﺎﮔﺮﻯ  ﺑﺮﺍﻯﺮ
ﺳﻴﺪﻥ ﺒﺴﺎﺣل
ﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺮس ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ)
ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
اﺯ ﺗﺮس ﻣﻥ ﺪل ﻠﺮﺯﺍﻥ
هستند. (ﻣﻠﺎﺋک
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺪﺭ
ﮐﻨﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻭ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻭ. ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ الهی
ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻦ  ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ  ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ  ﮐﻪ ﺩل
ﻨﮕﺮﺍﻥ عدم
ﺘﻮﻓﻴﻖ  ﻭﻳﺎ
ﻋﺪم ﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭ
ﺯﻣﻴﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﻄمع ﻤﻥ
ﺘﺴﺒﻴح
ﻤﻴﮑﻨﺪ) ﺯﻣﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﮐﺸﺖ
ﻭ ﺯﺭع
ﻮﺯﻧﺪﮔﻰ  ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺂﻓﺘﺎﺏ
ﻭﺑﺎﺭﺍﻥ ﻮ
ﺍﻋﺘﺪﺍل هوا
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ (ﺯﻣﻴﻥ
اﻧﺴﺎﻥ) ﺑﺪﻥ
ﺎﻭ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺍﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
اﻭ ﻧﻴﺰ (ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح
اﻟﻬﻰ  ﺩﺭﺣﺎل
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ) ﻭﻫﺮ
ﻣﺨﻠﻮ قی ﺒﺎ
ﺗﻤﺎم اﻃﺎﻋﺖ  ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺘﺴبیخ ﺒﻤﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍع
ﺘﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯﻮﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺁﻏﺎﺯ ﻭ
ﺑﺎﻧﻮﺍع
گیاهی ﻮ ﺣﻴﻮﺍنی
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ  ﺗﺎ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺩﺭﺍﺯ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﮕﺬﺭﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ  ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻳک
ﺮﻭح ﺘﺎ
ﺃﺑﺪﻳﺖ ﺑبی
اﻧﺘﻬﺎ  ﺩﺭ ﺣﺎل
گرﻓﺘﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻘلی ﻮﺻﻔﺎت
ﺗی ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی
ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺳﭙس
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﻮ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ (ﺻﻠﺎﺕ)
ﮐﻨﻰ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻥ ﺴﺨﺖ
ﻣﻬم اﺳﺖ. (ﺻﻠﺎﺕ
ﻧﻤﺎﺯ  ﻳﺎ ﮐلّ
عباﺩﺕ  ﺑﺎﺯﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺻﻠﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺍﺭ
ﺗﺒﺎﻃﺎﺕ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی ولایت
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
متوسّل ﺒﺎﺷﺪ  ﺩﺭ ﺣﺎل
ﻨﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖ. ﺣتی
اﺮﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻮﺍﺟﺐ ﻳﺎ
ﺳﻨّتی ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﭘُر
ثوﺍﺏ ﺍﺯ
ﮐﻌﺒﻪ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
الهی ﺴﺎﻟﻚ  ﻗﺒﻠﻪ ﻭ
ﮐﻌﺒﻪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻴﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﺸق ﻮ ﺗﻮﺟﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑولایت
زنده ﺯﻣﺎﻥ  ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ). ﮐﻪ
ﺻﻠﺎﺕ ﻧﺰﺩ ﻣﻥ
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﻣﺤﮑمی
ﻴاﺳﺖ. (ﺣﻔﻈ
اﺭﺗﺒﺎﻃ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﻬﺪ ﻗﻄﻌﻰ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﭘس
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻠﺤق ﺸﻮ  ﻭ ﺯﮐﺎﺕ
ﻗﺮﺑﺎنی ﺒﺪﻩ
ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺎل ﻮ ﻃﻌﺎم
ﺨﻮﺩ (ﭘﻴﻮﺳﺘﻥ
ﺒولایت ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم ﺼﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
اﺳﺖ. ﻭ ﺯﮐﺎﺕ
ﺩﺍﺩﻥ  ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻥ اﺳﺖ.
ﺩﺭ ﻣﺎل ﻤﺎﺩﻯ  ﻭ
ﻫﺪﻳﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ.
ﻭﻣﺎل غیر
ﻣﺎﺩﻯ  ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ  ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ  ﻭ
ﭘﺎک ﻨﻤﻮﺩﻥ
ﺁﻥ اﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭙُﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﭘُﺮ ﺧﻄﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻥ
ﺠﺰ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ها ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻡ  ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ( ﻭﺟﻪ)
ﻣﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﻫﺮ
ﻫﺪﻳﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍ  ﺍﺯﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮ ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻥ ﻮ
ﺯﻭﺩ ﺗﺮﻳﻥ ﻮ با
ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ
ﺘﺮﻳﻥ ﺸﮑلی
باید ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﻮﺩ. ﺑﺮﺍﻯ (ﻃﻠﺐ
ﻭﺟﻪ) ﺍﻟﻬﻰ  ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻌنی
ﺒﺨﺎﻃﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻭﺟﻪ ﻭﺻﻮﺭﺕ تَجلّی
ﺒﺮﺗﺮ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺑﺎ ﺻﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺻﻠﻪ ﺃﺭ
اﻣﺮ ﺍﻗﺮﻳﻥ کن
. ( ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ  ﺑﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﺭﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ
اﻟﻬﻰ  ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. (ﺭﺣﻢ)
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔی
ﺘﻤﺮﻳﻥ ﻤﺎﺩﻯ  ﺑﺮﺍﻯ (ﺭﺣم
ﻄﺮﻳﻘﺖ) ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻦ الله
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻮ ﺭﺣﻴم هستم (ﻫﻤﺎﻥ
الله  ﮐﻪ ﻧﺎم
ﺪﻳﮕﺮم
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻮ
ﺭﺣﻴم اﺳﺖ.
ﻭﺑﺎ ﺻﻔﺖ
ﭘﺮﺗﺮﺣم ﻮ
ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ اﺳﺖ)
ﻭﺭﺣم ﺮﺍ ﻣﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻡ  ﮐﻪ
ﻓﻀﻴﻠتی اﺯ
ﺭﺣﻤﺖ ﻣﻥ می
ﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺒﻬم
ﻤﺘﻌﺎﻃﻒ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﮐﻨﻨﺪ (
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻋﺒﺎﺩ
ﻭ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻮ ﻣﻮﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻄیع اﺳﺖ. ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﺍﻋﻀﺎﻯولایت
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻤﺮﻳﻥ عشق
ﭙﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺭﺣﻤتی الهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ) ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻌﺎﺩ ﺁﺧﺮﺕ ﺍﺳﺖ.
(ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﮐﻪ ﺭﺣم الهی
اﺳﺖ  ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺤﮑم
ﻮﭘﺎﺩﺷﺎهی
اﺳﺖ. ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
هماﻥ اﻫﻤﻴّﺖ
ﻭ ﺳﻠﻄﻪ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺎﺩ
ﺁﺧﺮﺕ  ﺑﺪﺍﻥ
ﺘﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﻡ .ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺯﻳبی الهی
اﺯ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮک
ﻴﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻋﺸق ﻮ
ﻣﺤﺒﺖ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻣﻌﺎﺩ)
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭﻋﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ (ﻣﻴﻌﺎﺩ)
ﻳﺎ ﻭﻗﺖ
ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ  ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋﻢ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ
ﻟﺬﺍ ﺗﻮﻓﻴق ﺪﺭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ هاﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻭ
ﺍﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ هاﻯ الهی
ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺟﻪﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﺒﺎﻭﻟﻴا ﺍﺳﺖ. (ﺁﺧﺮﺕ)
ﻳﻌنی ﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﺎﻟﻚ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺎﺯ
ﺁﺧﺮﺕ ﻳﺎ (ﺑﻌﺪﻯ
ﻮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ )ﻭﻫﺮکس
ﺑﺎ ﺁﻥ ﻘطع کند  ﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﻗطع ﻤﻴﮑﻨﻢ (
ﻗطع ﺮﺣم ولایت
ﻭﻧﻪ
ﻗطع ﺮﺣم
ﺒﺎﻗﺒﻴﻠﻪ ﻳﺎ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻗطع
کند .ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ
ﻩﻣﻌﻤﻮلا
ﻣﺨﺎﻟﻒ سلوک
الهی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻘﻠﻴﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫند .ﻭﻟﺬﺍ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻗﻄﻊ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. (ﺭﺣم
ﻄﺮﻳﻘﺖ)
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ الهی اﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﮐس ﺁﻧﺮﺍ
ﻭﺻﻞ ﮐﻨﺪ  ﻣﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻭﺻل
ﻮ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ هستم
(ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺪﻫﻢ  ﺍﺣﻮﺍل
ﺠﺪﻳﺪ لاﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻢ .ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺴﻠﻴم ﻴﺎ ﺩﺭ
ﺫﻫﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﻭﺭﻯ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
عاﻃﻔﻪ ﻭ
ﻣﺤﺒﺖ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻫﻤﻴﻥ گوﻧﻪ
ﺑﺎ ﮐسی
ﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻡ  ﮐﻪ ﺃﻣﺮ
ﻣﺮﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ (ﺗﻨﻬا
(ﺃﻣﺮ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ)
ﺍﻟﻬﻰ  ﺗﻮﺳل
ﻠﺒﺎﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ) ﺃﻯ
ﻤﻮسی
ﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻨﻨﺪه ﺭﺍ
ﺍﮐﺮﺍم کن (
ﻓﻘﻴﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻏﺬﺍ  ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻫﺪﺍﻳﺖ) ﻭﭼﻮﻥ
ﻨﺰﺩ ﺗﻮ
ﺑﻴﺎﻳﺪ  ﺑﺎ ﻧﻴکی
اﺳﺘﻘﺒﺎل کن .
ﻭﭘﺎ ﺳخ ﺒﺪﻩ  ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗل ﻤﮑﻥ ﺮﺍ
ﺑﺪﻩ (ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﺎﻝ  ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﭘﺎﺳخ ﻮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ) ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﮐﺴﺎنی
ﺒﺘﻮ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺣتی
اﺯ ﺍﻧس ﻭ ﺟﻥ
هﻨﺒﺎﺷﻨﺪ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﻔﺮﺳﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻨﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻴﺎ ﺍﺯ
ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ سلوک
الهی هستند  ﻭﻧﻪ (ﺟﻦ)
ﺍﺯﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ)
ﺍﺯﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ  ﻭﺗﻮﺭﺍ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ( ﺑﻠﺎ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺯﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺳﺎﻟک ﺼﺒﺮ ﻭ
ﺻﺪﻕ ﺗﺤﻤل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﺑﺎﺯ(ﺑﻠﺎ)
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ الهی
ﻮ ﻓﺘﻨﻪ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻠﺎﺋﻚ  ﻫﻤﺎﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﺗﺎ
ﻣﻌﻠﻮم ﺸﻮﺩ  ﺗﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﻭﺍﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻡ
ﭼﮕﻮﻧﻪﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﻰ (ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻌﻴّﻥ ﻮ
ﺍﺑﻠﺎغ ﺸﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ (ﻣﻮﺍﺳﺎﺕ)
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺘﻮ
ﻭﮐﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ. ﺑﮑﻨﻰ
(ﻣﺴﺎﻭﺍﺕ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭﻫﻤﺪﺭﺩﻯ
ﺒﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ  ﻭ (
ﺗﺨﻮﻳل ﻴﺎ
ﺗﻮﮐﻴﻞ) ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻪ ﺑﻴک
ﻜﺎﻣل الهی ﻮ
ﺍﮔﺬﺍﺭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﭘس ﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﺧﺎشع ﺒﺎ
ﺗﻀﺮع ﺸﻮ  (ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎ ﺍﻟﺘﻤﺎس )ﻭ
ﺑﺎ (ﻭﻟﻮﻟﻪ)
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺘﺎﺏ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯ( ﺑﺎ
ﮐﺘﺎﺏ
ﺗﻮﺭﺍﺕﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺯﻣﺰﻣﻪ
ﻭﻗﺮاءﺖ ﮐﻦ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺁﻥ  ﺍﻗﺪﺍم
ﻮ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺑﺎﺷﻰ. ﻭﻳﺎ
ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺁﻩ ﻭ
ﻧﺎﻟﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮ
ﺍﺑﮑﻥ کهﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﮔﺮﻳﻪ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺑﺪﺍﻥکه ﻣﻥ
ﺘﻮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫم
ﻤﺄﻣﻮﺭﻳّی
ﺒﺪﻫﻢ  ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﺎﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺑﺶ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺗﺎ
ﻣﻮﻓق ﺒﺸﺮﻑ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﮔﺮﺩﻯ ﻮ ﺍﻳﻥ
اﺯﻓﻀل ﻤﻥ ﺒﺮ
ﺗﻮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮ
ﭘﺪﺭﺍﻥ گذﺷﺘﻪ
ﺗﻮ(ﻓﻀﻞ ﻭ
ﻣﻨّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﺪﺭﺍﻥ
ﺠﺴﻤﺎنی
گدﺷﺘﻪ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﺸﺎﻥ
ﻴﮊﻧﺘﻴک ﺒﺎلا ﺋﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ
ﭘﺪﺭﺍﻥﺮ ﻭ
ﺣﺎﻧب ﺁﻧﻬﺎ  ﻭ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ  ﮐﻪ ﮐﻤﺎلاﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺮﺳﺪ) ﺃﻯ
ﻤﻮﺳﻰ  ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎل ﻤﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﮑﻦ  (ﺩﺭﺣﺎل ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫنی
ﻮﺳﺎﺋﻄ الهی ﻮ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺵ) ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺎﻝ ﺯﻳﺎﺩ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ ﻣﺸﻮ(
ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺣﻀﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺴﻴﺎﻥ
ﻤﻦ  ﺑﺎﻋث
ﺳﻨگ ﺸﺪﻥ ﺪل ها
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎ
ﻣﺎل ﺰﻳﺎﺩ  ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻣﻴﻥ ﻤﻄﻴﻊ
ﺍﺳﺖ  ﻭﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻤﻄیع ﻮ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﻣﻄیع
هستند .ﭘس
ﻫﺮﮐس ﻣﺮﺍ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸی کند   ﺷقیّ
ﻮﮔﺮﺩﻥ کش
ﺍﺳﺖ ( ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﻧﻴﺮﻭ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻧﺪﻧﻴﺮ ﻭ
ﻣﻨﺪﺗﺮ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻥ ﺮﺣﻤﺎﻥ هستم
( رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺧﺪﺍﻯ
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺧﺪﺍﻯ
ﺪﻳﺪنی ﺪﺭ ﻧﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ هر ﻧﻮعی
ﺴﻪﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ (ﺗثلیث
) ﻣﻘﺪّس ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﻋﻴسی
ﻤﺴﻴح ﺒﺎﺷﺪ. ﻳکی
ﻤﺮﺑّﻯ اﻟﻬﻰ  ﮐﻪﺍ
ﻳﻨک ﻤﻮﺭﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﭼﻪ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺑﺘﺪﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ. ﻭﭼﻪ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ ﻮ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ. ﻭ
ﺩﻭم ﻤﻘﺎم
ﺮﺑﻮﺑﻴّﺖ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻮﻓق
ﻘﺎﺑل ﺮؤﻴﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ رَبّ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ  ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺑﺪﻫﺪ. ﭘس
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻮﻓﻖ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻨﺠم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺁﻥ ﺪﺍﺭﺩ  ﺍﮔﺮ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن اﺟﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺩ  رَبّ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺘﻤﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ (
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﺩﺭ
ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ  ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻘﺒلی
ﻴﮑﺴﺎﻥ ﺮﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮﺩﻳنی ﻴک
ﺘﺠﻠّﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﻥ
ﺒﺮﺗﺮ  ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺪﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﻇﻬﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻮعی ﻮ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ(الله)
رَبّ ﺍلاﺭﺑﺎﺏ
ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭل ﺪﺭ لاﻫﻮﺕ
ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍع
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻴﺰ(ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ)
ﺩﺭﺳﺮﺍﺳﺮﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﻭﻋﻮﺍﻟم
وجودی و
یونیورسهای
جبروتی ﻮ
ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍع ﻮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ  ﺷﺒنمی
اﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس بی
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻣﻄﻠق ﺪﺭ
ﺧﺎﺭج اﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ) ﺩﺭ
ﻋﻤاء  ﻭﻋﺪم
ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ  ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﻣﻥ هستم
که ﭘس ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺷﺪتی ﺁﺳﺎﻳﺶ
ﻣﻴﺪﻫﻢ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ  ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺤﻘق ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺣﻤﺖ
ﺭﻓﺎﻩ ﻭ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ  ﻭ
ﻣﻌﺎفیّت ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺣﺎﻟی ﻴک
ﺘﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺣﺎل اول ﺴﺨﺖ
ﺑﺎﺷﺪ  ﺣﺎل
ﺪﻭم ﻮضع
ﺁﺳﺎنی ﺪﺍﺭﺩ)
ﻭﻣﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ
ﺁﺳﺎﻳﺶ  ﺷﺪﺕ ﻭ
ﺳﺨتی ﻤﻴﺂﻭﺭﻡ
( ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺳﺮﮔﺮم ﺮﻓﺎﻩ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ) ﻭ
ﻭﻣﻥ هستم  ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺮﺍ ﭘس ﺍﺯ ﻳک
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻢ
(ﭼﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺴﻴﺎﺳﻰ  ﮐﻪ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﺤﻘﻴﺮ ﻭ
ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ  ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫم
ﺒﺪﻧﻴﺎﺑ
ﺎﺯﮔﺸﺖ ﺳﻠﻮکی
بخلق ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
گذﺷﺘﮕﺎﻥ
کاﻣﻞ  ﺑﺘﻌﻠﻴم
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)
ﻭﻣُﻠک ﻤﻦ (ﺑﻀمّ
ﻤﻴﻢ) ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﭘﺎ ﺍﺳﺖ  ﻭ ﺯﻭﺍل
ﻨﺪﺍﺭﺩ (
ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﺴتی
ﻮﺣﮑﻮﻣﺖ  ﻭﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ
ﺍﻭ ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯل ﺘﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﺎﺯ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ولایت
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺑﺮ
ﻣﻦ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﻤﺨفی
ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ که ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ (ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﻥ ﻮ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻮﺭﻭح مقدس شده
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ)
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺮﻣﻥ ﻤﺨفی
گرﺩﺩ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻡ. (
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﺭ
ﺃﺯل ﻮ ﺍﺯﻋﺪم
ﺒﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺍﻭم ﺁﻥ  ﺁﻏﺎﺯﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ  ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌلی انساﻥ)
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ  ﻫﻤّﺖ
ﺗﻮ ﺑﺴﻮﻯ ﻤﻥ
ﻨﺒﺎﺷﺪ. (ﻫﻤّﺖ
ﻭسعی ﻮﮐﻮﺷﺶ
ﺳﺎﻟﻚ  ﺩﺭ ( ﺍ ﻣم
ﻮهوﻡ) ﮐﺮﺩﻥ  ﮐﻪ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻥ
ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﻋﺒﺎﺩﻯ اﻭ
ﻭﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻥ
ﺨﻄﺎ ﻫﺎ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻭ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺤﻔﻮﻇ اﺳﺖ.(ﺫﺍﺕ)
یعنی اﺻل
اﻧﺴﺎﻥ  ﻣﮑﺎﻥ ﻮ
ﻣﻘﺎم ﻮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ الهی
اﻭﺍ ﺳﺖ) ﻭﻟﺬﺍ لا
ﻣﺤﺎﻟﻪ  ﺗﻤﺎم
اﻣﻮﺭ ﺑﻤﻥ
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ (ﺭﺳﻴﺪگی
ﻨﻬﺎﺋﻰ  ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻨﻬﺎئی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﻚ  ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﺒﺸﻮﺩﻳﺎ
ﻧﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻭﻫﻤّﺖﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﻫﻤّﺖ
ﺟﺴمی ﺪﺭﻋﻤل ﻮ
ﺫﻫﻨنی
ﺪﺭﻋﻘﻴﺪﻩ  ﻭ
ﺭﻭﺍنی ﺪﺭﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﺴﺎﻟﻚ  ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﻮﺷﺶ ﻭ
ﺗﻮﺟّﻬﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ
ﻭﺣتی ﻤﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺮﻭﺣی ﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ  ﺣﺪ
ﺃﮐثرﺩﺭ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻧﺠﻮﺍﻯ الهی
ﺒﺎ ﻣﻮﺳسو
ضمنا
اعتقادات
الهی محمد او
تعلیمات او
برای سالکان
ولایت محمدی
در هر زمان
ﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ: ﻴﺎﻣﻮﺳﻰ
ﺍﺟﻌلنی
ﺤﺮﺯﻙ  ﻭضع
عندﻯ کنزک ﻤﻥ
اﻟﺼﺎﻟﺤﺎﺕ  ﻭ ﺧﻔنی
ﻮلا ﺗﺨﻒﻏﻴﺮﻯ
ﺍلی
اﻟﻤﺼﻴﺮ  ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻰ ﻋﺠل
اﻟﺘﻮبة ﻭ
ﺃﺧّﺮ ﺍﻟﺬﻧﺐ  ﻭ ﺗﺄﻥ
فی اﻟﻤﮑث ﺑﻴﻥ
ﻴﺪﻯ فی
اﻟﺼﻠﺎة  ﻭلا
ﺗﺮجح غیرﻯ  ﺍﺗّﺨﺬنی
ﺠُنّة اﻠﺸﺪﺍﺋﺪ
ﻭﺣﺼﻨﺎ
ﻟﻤﻠﻤّﺎﺕ ﺍلاﻣﻮﺭ
ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﻧﺎﻓس
فی اﻟﺨﻴﺮ
ﺃﻫﻠﻪ  ﻓﺎﻥ
اﻟﺨﻴﺮ
ﮐﺎﺳﻤﻪ  ﻭﺩع
اﻟﺸﺮ ﻟﮑلّ
ﻤﻔﺘﻮﻥ  ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﺍﺟﻌل
ﻠﺴﺎﻧک ﻤﻥ
ﻮﺭاء ﻘﻠﺒک
ﺘﺴﻠﻢ  ﻭﺃﮐثر
ﺫﮐﺮﻯ
ﺒﺎﻟﻠّﻴل ﻮ
ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ ﺗﻐﻨﻢ
ﻭ لا
ﺗﺘبع اﻟﺨﻄﺎﻳﺎ
ﻓﺘﻨﺪﻡ  ﻓﺎﻥ
ﺎﻟﺨﻄﺎﻳﺎ
ﻣﻮﻋﺪﻫﺎ
ﺍﻟﻨﺎﺭ  ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﺃﻃﺐ
ﺍﻟﮑﻠﺎﻡ
ﻟﺄﻫل اﻟﺘﺮک
ﻠﻠﺬﻧﻮﺏ  ﻭﮐﻥ
ﻠﻬم ﺠﻠﻴﺴﺎ  ﻭ ﺍﺗّﺨﺬﻫم
ﻠﻐﻴﺒک اﺧﻮﺍﻧﺎ
ﻭﺟﺪ
ﻣﻌﻬم ﻴﺠﺪﻭﻥ
ﻣﻌﻚ  ﻳﺎﻣﻮﺳﻰ
ﻣﺎ
ﺍﺭﻳﺪ ﺑﻪ
ﻭﺟﻬﻰ  ﻓﮑثیر
ﻗﻠﻴﻠﻪ ﻭﻣﺎ
ﺍﺭﻳﺪ ﺑﻪ
ﻏﻴﺮﻯ  ﻓﻘﻠﻴﻠﻪ
ﮐثیر ﻭﺍﻥ
ﺃﺻﻠح ﺃﻳّﺎﻣک
اﻟّﺬﻯ هو
ﺃﻣﺎﻣﻚ  ﻓﺎﻧﻈﺮ
ﺃﻯ ﻴﻮم هو
ﻓﺄﻋﺪ ﻟﻪ
ﺍﻟﺠﻮﺍﺏ  ﻓﺎﻧّﻚ
ﻣﻮﻗﻮﻑ ﻭ
ﻣﺴؤﻮﻝ  ﻭﺧﺬ
ﻣﻮﻋﻈﺘک ﻤﻥ
اﻟﺪﻫﺮ ﻭ
ﺃﻫﻠﻪ  ﻓﺎﻥ
اﻟﺪﻫﺮ
ﻃﻮﻳﻠﻪ ﻗﺼﻴﺮ  ﻭ
ﻗﺼﻴﺮﻩ ﻃﻮﻳﻞ  ﻭﮐلّ شیئ
ﻔﺎﻥ  ﻓﺎﻋﻤل
کاﻟﻨّﻜﺘﺮﻯ
ثوﺍﺏ ﻋﻤﻠﻚ  ﻟکی
ﻴﮑﻮﻥ ﺃﻃمع ﻠﻚ
فی اﻟﺂﺧﺮة لا
ﻣﺤﺎﻟﻪ  ﻓﺎﻥ ﻤﺎ
ﺑقی ﻤﻥ
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﮐﻤﺎولی
ﻤﻨﻬﺎ  ﻭﮐلّ
عاﻣل ﻴﻌﻤﻞ ﻋلی
ﺒﺼﻴﺮة ﻭ ﻣثاﻝ
ﻓﮑﻥ
ﻤﺮﺗﺎﺩﺍ
ﻟﻨﻔﺴک ﻴﺎ
ﺍﺑﻥ عمرﺍﻥ  ﻟﻌﻠّک
ﺘﻔﻮﺯ ﻏﺪﺍ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﺴﻮﺁﻝ  ﻭﻫﻨﺎﻟک
ﻴﺨﺴﺮ
ﺍﻟﻤﺒﻄﻠﻮﻥ  ﻳﺎ ﻣﻮسی
ﻄﺐ ﻧﻔﺴﺎ ﻋﻥ
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺍﻧﻄﻮﻋﻨﻬﺎ  ﻓﺎﻧّﻬﺎ
ﻟﻴﺴﺖ ﻟک ﻟﺴﺖ
ﻟﻬﺎ  ﻣﺎﻟک ﻮ
ﻟﺪﺍﺭ
ﺍﻟﻈﺎﻟﻤﻴﻦ؟ الّا
ﻟﻌﺎﻣل ﻔﻴﻬﺎ
ﺑﺨﻴﺮ ﻓﺎﻧّﻬﺎ
ﻟﻪ ﻧﻌم
اﻟﺪﺍﺭﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺃﻫﻠﻬﺎ ﻓﺘﻥ
ﺒﻌﻀﻬﺎ ﻟﺒﻌﺾ  ﻓﮑﻠﺎﺮ ﻣﺰﻳّﻦ
ﻟﻪ
ﻣﺎﻫﻮ ﻓﻴﻪ  ﻭ
ﺍﻟﻤؤﻤﻥ
ﺰﻳّﻨﺖ ﻟﻪ
ﺍﻟﺂﺧﺮة  ﻓﻬﻮ
ﻳﻨﻈﺮ ﺍﻟﻴﻬﺎ  ﻣﺎﻳﻔﺘﺮق
قد ﺣﺎﻟﺖ
ﺷﻬﻮﺗﻬﺎ
ﺑﻴﻨﻪ ﻭﺑﻴﻥ
ﻠﺬة ﺍﻟﻌﻴﺶ  ﻓﺄﺩﻟﺠﺘﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺳﺤﺎﺭ  ﮐﻔﻌل
اﻟﺮﺍﮐﺐ
ﺍﻟﺴﺎبق الی
غاﻳﺘﻪ  ﻳﻈﻠک
ﺌﻴﺒﺎ ﻭ ﻳﻤسی
ﺤﺰﻳﻨﺎ  ﻓﻄﻮرَبّی
ﻠﻪ ﻟﻮ ﻗﺪ ﮐﺸﻒ
ﺍﻟﻐﻄاء ﻣﺎﺫﺍ
ﻳﻌﺎﻳﻥ ﻤﻥ
اﻟﺴﺮﻭﺭ ﺃﻯ
ﻤﻮسی ( و ای
سالک ماشی
برای ماشیه
ومسیح الهی شدن
) ﻤﺮﺍ (ﺣﺮﺯ) ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻩ( خد
اوند را ﺣﺎﻓﻈ
ﻮﺍﻗﻌﻰ یسالک  ﮔﺮﭼﻪ (ﻧﻈﺮ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ)
ﺑﺴﺘﻥ ﺒﺒﺎﺯﻭ
ﺭﺍ ﺣﺮﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺑﺘﺼﻮﺭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﻈﺮ ﻗﺮﺑﺎنی
ﺤﻔﻈ ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ .ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
حافظ ﺳﺎﻟک هستند
ﮐﻪ ﺣﺎﻓﻈ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺳﻤﺖ
ﻭ ﺳﻮﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮔﻨﺠی
اﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺻﺎلح ﺪﺍﺭﻯ  ﻧﺰﺩ
ﻣﻥﺒ ﺴﭙﺎﺭ(
ﺑﺮﺍﻯکئﭼﮑﺘﺮﻳﻥ
ﺨﺪﻣﺎﺕ ﺳﻠﻮﻙ  ﮐﺎفی
اﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ
ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺮ مُرَبّی
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍ قع ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺻﺎﻟﺤﺎﺕ)
ﺍﻋﻤﺎل ﺼﺎﻟح
ﻮ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ  ﻳﺎ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
الهی ﭘﻴﺮ و
پیامبر  ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ) ﻭ
ﺍﺯ ﻣﻥﺒ ﺘﺮس   ﻭﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺘﺮسی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ.
ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺑﺴﻮﻯ ﻤﻥ اﺳﺖ.
ﺃﻯ ﻤﻮﺳﻰ  ﺩﺭ
ﺗﻮﺑﻪ ﻋﺠﻠﻪ
ﮐﻦ(ﻫﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮک ﻮﻃﺎﻟﺐ
ﺁﻥ  ﺗﻮﺑﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻣﻮﮐﻮل ﻨﮑن .
ﻭﺣتی هر ﺳﺎﻟﻚ  ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﻄﺎ
ﻭﻃﻠﺐ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ ﺯﻭﺩ ﺗﺮ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﭙﺒﺮ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﮐﻨﺪ.ﻋﺠﻠﻪ
انسان ﺩﺭ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﺨﻮﺏ
نیست ﻭ ﺍﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ اﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﻋﺠﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ کسب
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ  ﻗﺒل اﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻠﺎﺯم ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺣﺘّﻰ (ﺃﻋﻠم
اﻟﻬﻰ) ﺣﺎﺻل
گرﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ  ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻮﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺷﻤﺎﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺣنی
اﺎﮔﺮ ﺧﻴلی
ﺪﻳﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺻﺒﺮﺳﺎلک
ﺘﻤﺎم ﻨﺸﺪﻩ  ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺁثاﺭ
ﺗﻮﺣﺸﻬﺎ
ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﻭﺡ  ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ سال
دیگر  ﺩﺭ
ﻓﺼل ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎلاﺗﺮﻯ
اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺪﺭﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻥ
ﻮﻗﺖ ﺭﻭح الهی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮعﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭالّا
ﺗﻮﻟّﺪ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﭙﺎﺋﻴﻥ ﺁﻥ  ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻌﺪم ﺘﻮﻓﻴق
ﺪﺭ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﮔﺮﺩﺩ)
ﻭﺗﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍنی
گناﻩ ﺭﺍ
ﺑﺘﺄﺧﻴﺮ
بیندﺪﺍﺯ.(
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ
اﻳﺪﺁل اﺳﺖ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ کمتر
ﺍﻳﻥ
اﻳﺪﺁﻟﻬﺎ
ﻫﺴﺖ  ﻫﺮﭼﻪ
ﮔﻨﺎه ﺮﺍ
ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ  ﺑﺎﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺶ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﻴﻥکنترل
ﺘﺮ ﻨﻔس  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺄﺧﻴﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺧﻮﺩ  ثوﺍﺏ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ  ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﭼﻮﻥ ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻥ ﺪﺭ
ﺻﻠﺎﺕ ﻫﺴﺘﻰ  ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺄﻧّﻯ ﻮ ﻣﮑث
ﮐﻦ (ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺁﻫﺴﺘگی
اﻧﺠﺎم ﺒﺪﻩ  ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮ ﮐﺰ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
عجله ﺍﻯ
ﻨﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﺎﺗﺮج گرﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ  ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻬم ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. (ﺗﺄﻧّﻰ)
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ
ﺁﻫﺴﺘگی اﺳﺖ  ﻭ( ﺁﻥ به
آﻥ) ﭘﻴﺶﺭ ﻓﺘﻥ
اﺳﺖ. ﻭ(ﻣﮑث)
ﺗﻮﻗّﻒ لاﺯم
اﺳﺖ  ﻭ
ﻧﻪ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﺍﺋﻢ.( ﺑﻴﻥ
ﺒﺪﻯ) ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺨﺪﺍ ﻳﻌنی
ﺮﻭﺑﺮﻭﻯ ﻮ
ﺑﻴﻦ ﺩﺳﺘﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﻭ  ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﻚ. ﻭ
(ﺻﻠﺎﺕ) ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﺳﺖ  ﻭﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺗﻴﮑﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺗﻮﺳل
ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ ﺍﺯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻣﻥ
اﻣﻴﺪﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ (ﺭﺟاء
ﻮ ﺍﻣﻴﺪ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﮐﻨﺪ.
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟک
ﺎﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻣﺮﺍ
ﺳﭙﺮ ﺷﺪﺍﺋﺪ ﻭ
ﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻩ (ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩﻩ
ﺷﻮﺩ  ﺷﺪﺍﺋﺪﻯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ)
ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺁﻥ  ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
عقیدﺗﻰ ﻭﻋﺸق
ﻘﻠبی ﺴﺎﻟک
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻣﺮﺍ ﺣُﺼﻥ ﻮ
ﻗﻠﻌﻪﺍﻯ
ﺒﺪﺍﻥ  ﮐﻪ
ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺭﻳﺰﻫﺎﻯ
اﻣﻮﺭ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. (ﺭﻳﺰﻩﻫﺎﻯ
اﻋﻤﺎل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﻔﻮﻇ اﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻨﻬﺎئی اﻟﻬﻰ  ﻣﺪ ﻧﻈﺮ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺃﻯ ﻤﻮﺳﻰ  ﺑﺎ ﺃﻫل
ﺨﻴﺮ ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺧﻴﺮ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻭ ﺭﻗﺎﺑﺖ ﺑﮑﻦ (
ﮐﺎﺭ ﺧﻴﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ  ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﺭ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣی
ﺪﺭ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮﻙ. ﻭ( ﺃﻫل
ﺨﻴﺮ) ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ  ﮐﻪ ﺃﻫل
بیت  ﺷﺎﻳﺴﺘگی
اﻧﺠﺎم ﺨﻴﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻧﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
اﻋﻤﺎل ﺨﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ  ﻭﺣتی
ﺸﺮک عباﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮ ﻳﺎ
ﺣتی ﺴﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺧﻴﺮ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺳم اﻭ ﺍﺳﺖ (
ﻫﺮ ﺍﺳم اﻟﻬﻰ  ﻳک
ﺘﺠلّی اﻟﻬﻰ  ﻭ ﻳک
ﺪﺭﺟﻪ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻋﻤﺎل
ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ  ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮم
ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻳﺮ
ﺗﺮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺮﺗﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ  ﺩﺭ ﺣﮑم
ﻨﻴﻤﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﺪﺍﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺮک
اﻭلی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺳﻄح ﺸﻬﻮﺩﻯ  ﻭﻧﻮع
ﺘﻔﮑّﺮ  ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺨﻴﺮ  ﻭﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ) ﻭ
ﺷﺮ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻦ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ هر
ﻣﻔﺘﻮﻥ ﻔﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺷﺮ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻋﮑس
ﺧﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺗﻌﺎلی اﺳﺖ.
ﻭﻣﻔﺘﻮﻥ ﺸﺮ ﻋﺎﺷﻘﺁﻥ
ﻮ ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﻳک ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ الهی
ﺸﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺸﺪﻩ.
ﺑﺠﺎﻯ اﻳﻨﮑﻪ
ﺍثباﺕ ﺻﺪق
ﻨﻤﺎﻳﺪ  ﻭ
ﺗﻌﺎلی ﺴﻠﻮک
ﻮﻣﻘﺎم
ﻴﺒﻴﺎﺑﺪ) ﺃﻯ
ﻤﻮﺳﻰ  ﺯﺑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻭﺭﺍﻯ ﺪل ﺨﻮﺩ  ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻘﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻩ( ﭼﻨﺎﻥ
ﺼﺤﺒﺖ ﮐﻦ  ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺁﻥ هستی.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻏﻴﺮ ﮐﺎفی
ﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺳﺎﻟک ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ  ﺳﺎﮐﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﻨﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻔﮑﺮ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ  ﻓﻌﻠﺎ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ) ﻭ ﺫﮐﺮ
ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺷﺒﻬﺎ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻩ  ﻭ
ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎل
غناﻳم ﺒﺎﺵ(
ﮐﺴﺐ ﻣﺎل
ﺰﻧﺪﮔﻰ  ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭﻋﻠﻮﻡ. ﻭ (ﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍ) ﺗﺬﮐّﺮ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﺗﻮﺳل ﻠﺒﺠﻮﻳﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺧﻄﺎﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﮑﻦ  ﮐﻪ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻯ( ﺧﻄﺎ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺎﺩﺕ  ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻧتوﺍﻧﺴﺘﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﺍﺯﺍ
ﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩ  ﺩﺭک
ﺨﻄﺎﻯ ﺨﻮﺩ  ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭ ﺗﻮﻗﻒ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻥ ﺨﻄﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺷﺎ ﺑﮕﻨﺎه
که ﻣﻨﺠﺮ
ﺑثوﺍﺏ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ گناه  ﺩﻟﻴلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺮس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺸﺮﻓتی
روحی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ  ﺣتی اﮔﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻧﮑﻨﺪ.
ﻧﺪﺍﻣﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻣﺤﺮﻭم اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
اﺣﺴﺎس ﻋﺪم
ﺘﻮﻓﻴق ﻨﻬﺎئی
کند ﻭ ﻳﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭﺣتی
ﻨﺴخ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﻋﺬﺍﺏ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎﻫم
اﮐﻨﻮﻥ
ﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻄﺎﻫﺎ
ﻭﻋﺪﻩ ﮔﺎﻩ ﺁﻥ
ﺁﺗﺶ ﺍﺳﺖ.(ﺟﻬﻨم
ﻮﻋﺪﻩ ﮔﺎﻩ الهی
ﺒﺮﺍﻯ گناه
کاﺭﺍﻥ  ﮐﻪ ﺁﺗﺶ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﻣﺴخ
ﺁﻣﻴﺰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
گرم ﻮﺳﻮﺯﺍﻥ
ﺪﺭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ) ﺃﻯ
ﻤﻮﺳﻰ  ﮐﻠﺎم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﻚ
ﻳﺎک ﮐﺴﺎنی  ﺒﮑﻦ  ﮐﻪ ﺗﺮک
گناﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺮک گناﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ  ﻭلی
اﻳﻨک ﭙﺸﻴﻤﺎﻥ
هستند. ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻥ کلام
ﺪﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺷﻔﺎﻯ
ﺪل ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺸﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﻴﺪ ﺩﺍﺩﻥ
ﻮﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﺩﻥ) ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ ﺒﺎﺵ (ﺑﺎ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺵ  ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺳﺮﮔﺮم کند)
ﻭﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ غیاﺏ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﮐﻦ ( ﺩﺭﻏﻴﺎﺏ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎﺯ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺗﻮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻏﻴﺎﺏ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯاﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ (ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ)
ﻳﮑﺴﺎنی ﺪﺭ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﺳﺖ.)
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺵ  ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ  ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﻥ
ﺒﺎﺷﺪ (ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻣﻥ ﻮ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻣﻦ)
ﺯﻳﺎﺩ ﺁﻥ ﺑﺎﺯ
ﮐم اﺳﺖ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻣﺎﺩﻯ
اﻭ ﺍﻣﺮ ﻭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
کیفی ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﻗﺎﺑل
ﻘﻴﺎس ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺍﺩﻥ
هزﺍﺭﺍﻥ ﺪﺭﻫم
ﺪﺭ ﻣﻘﺎﺑل ﻴک
گوﻫﺮ)
ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺮﻭﺯﻫﺎﻯ ﺘﻮ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻭﺑﺮﺍﺑﺮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ (ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺴﺎﻟﻚ  ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻭ ﺍﻭﻣﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ  ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
الهی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﮑﺎﻣل اﻟﻬﻰ  ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﮐﻪ
ﻧﮕﺮﺍﻥ گذﺷﺘﻪ
ﻭ ﺣﺎل ﺨﻮﺩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ  ﻭ ﺧﻄﺮﻯ
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. (ﺃﺻﻠﺢ)
ﺻﺎﻟح ﺘﺮ
ﻭﺍﺻﻠﺎح
کنندﻩﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﻚ  ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺭﻭح ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻮ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺟﺴم ﺎﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
پس ﻧﻈﺮ ﮐﻦ  ﮐﻪ ﺁﻥ
ﺮﻭﺯ ﮐﺪﺍم
اﺳﺖ؟ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻦ.
ﻭﺟﻮﺍﺑﺶ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻦ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻣﻴﺸﻮﻯ ﻮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺴﻮآﻝ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻯ
(ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺠﻬﺎﻥ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
عبوﺭ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮﮒ  ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺴﻮﺁﻟﻬﺎﻯاﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ  ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺘﻮ ﮐﺪﺍم هستند.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨج ﺘﻥ ﺤﺴﻴنی
ﻮﺣﺴﻨﻰ
ﻭﻓﺎﻃم ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﺣتی ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺑﺎقی
ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﺑﺮﺍﻯ
عبوﺭ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ  ﻭﺣتی
عبوﺭ
ﺍﺯﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ  ﺑﺎ ﭘﻨج
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺁﻥ  ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
عبور ﮐﻨﺪ.
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻥ  ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺭﻭﺯ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺁثاﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺍﺧﻠﺎﻕ الهی
اﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) پس
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﻋﻈﻪ ﻭ
ﻋﺒﺮﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ  ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻪ ﻭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺁﻥ
ﺒﮕﻴﺮ (ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺯﻧﺪﮔی ﺒﺸﺮﻯ. (ﺩﻫﺮ
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ) ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﺍﺻا ﺁﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ  ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻭ
ﺗﺤﻤّل ﻮﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ اﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﺎ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺴﺎﻟک ﺼﺒﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺒﺎﺯ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺑﻘﻴّﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔی
ﻔﻌلی اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ) ﻭﺯﻣﺎﻥ
گوﺗﺎﻩ ﺁﻥ
ﺒﺎﺯ ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺮﺍﻯ
عباﺩﺍﺕ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ) ﻭﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻔﺎنی
اﺳﺖ  ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ عمل
کن .ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ثوﺍﺏ ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ( ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ)
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺩﻥ (ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ) ﺗﺎ ﺁﻥ
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﺕ  ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺗﻮ  ﻃمع
ﺒﺪﻳﺪﺍﺭﻯ ﺘﻮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ (
ﺁﺧﺮﺕ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋﻢ  ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭﻋﻮﺍﻟم ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ  ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ  ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ) ﮐﻪ (لا
ﻣﺤﺎﻟﻪ ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ) ﺩﺍﺭﻯ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﻣﺎﻧﺪﻩ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ (
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺰ
ﺯﻭﺩ ﺩﺭ ﮔﺬﺭ
ﺍﺳﺖ) ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪﻋﻤل ﺒﺎ
ﺑﺼﻴﺮﺕ ﮐﻨﺪ  ﻭﺑﺎ
ﻣثال ﺨﻮﺩ (ﻣثال
ﻮﺳﻤﺒﻮل هرکس  ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻭ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﭘس
ﺑﺨﻮﺩﺕ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩ (ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﮐﻦ) ﺃﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﻋﻤﺮﺍﻥ  ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻥ اﻣﻴﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ  ﮐﻪ
ﻓﺮﺩﺍ  ﺭﻭﺯ
ﺳﻮﺁﻝ  ﭘﻴﺮﻭﺯﮔﺮﺩﻯ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺧﺘﻪﺍﻧﺪ (
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻋﻤﺮﺍﻥ  ﻫﺮﺳﺎﻟم
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﻣﻌﻤّﺮ
ﻭﺁﺑﺎﺩ ﻭ ﻣﻮﺑﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﻓﺮﺩﺍ)
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ  ﻭﭘس ﺍﺯ
ﮐﺴﺐ (ﻓَﺮّ) ﻭ (
ﺭﻭﺯ ﺳﻮﺁﻝ)
ﺳﺎﻟﻚ  ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺧﺴﺮﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ  ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ  ﻭ ﻣﻘﺎم
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺯﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍﻩ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ).ﺃﻯ
ﻤﻮﺳﻰ  ﺩﻝ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﮑﻦ  ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺒﮕﺬﺭ ( ﺁﻧﺮﺍ (ﺗﺎ)
ﮐﻥ ﻮ ﮐﻨﺎﺭ
ﺑﮕﺬﺍﺭ. ﻭ(ﻃﻰ)
ﻃﺮﻳق کن ﻮ
ﻋﺒﻮﺭ ﺑﻨﻤﺎ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺳﺒﻘﺖ ﺑﺮ
ﺯماﻥ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻨﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ (ﻃیّ
اﻟﺄﺭﺽ)
ﻭﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺯﻣﻴﻥ ﻮ ﺯﻣﺎﻥ  ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍع
کرﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺘﻮ
ﻧﻴﺴﺖ( ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺟﺎ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ  ﺣتی اﮔﺮ
از ﺳﺎﻟﻜﺁﻥ
ﺒﺎﺷﻴﻢ) ﻭﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺴﺎﺧﺘﻪ ﻧﺸﺪﻯ. (
ﺍﺯ ﺍﻭل ﻘﺮﺍﺭ
ﻧﺒﻮﺩ  ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻰ (ﺩﻧﻴﺎ)
ﻫﺴتی ﻴﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺣﻘﻴﺮ ﻭ
ﺳﻮﺯﺍﻥ ﻮ
ﺧﺮﺍﺏ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ  ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ  ﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺃﻧﻮﺍع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺤﻘﻴﺮ
ﺟﺰﻋﺬﺍﺏ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ. (ﺩﻧﻴﺎ)
ﻳﻌﻨﻰ (ﻧﺰﺩﻳﻚ)
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻓﻌلی اﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺩَﻧﻰّ)
ﻭ ﭘﺴﺖ ﻭﺣﻘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟم
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺷﻮﺩ)
ﺗﻮﺭﺍ ﭼﻪ ﺑﺎ
ﺟﺎﺋﻰ  ﮐﻪ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺍﻥ
اﺳﺖ.
ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺒﺨﻮﺩ.) ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣل
اﻧﻮﺍع
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ  ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻥ ﺠﻬﺎﻥ  ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﻳﻥ
ﻤﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘل ﻮ ﺗﻤﺪﻥ ﻮ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﻭلی ﺪﻧﻴﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
کسی که ﻋﻤل
ﺨﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
روح ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ (ﺩﺍﺭ ﻭ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ)
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.(
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ  ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑبالقوّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺑﻌﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺤﻘﻖ
ﺑﺎﻟﻔﻌل ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠقکاﻣﻠﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺩﺍﺭ) ﺧﺎﻧﻪ  ﺑﺎﺯ(ﺩﻳﺮ)
ﻭ ﻣﻌﺒﺪ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺼﺒﺮﮔﻴﺮﻯ
ﺒﻬﺮﻩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ) ﺃﻯ
ﻣﻮﺳﻰ  ﺑﺪﺍﻥ
که ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺃﻫل
ﺁﻥ (ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎ) ﻓﺘﻨﻪ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺨﺪﻣﺖ ﮐﻨﻨﺪ  ﻭﻳﺎﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ که ﺭﻧج
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ  ﺗﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ثوﺍﺏ ﻭ
ﺑﻬﺮﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﮐس ﺍﻳﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﺯﻳﻨﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺩل
ﺨﻮﺵ ﺍﺳﺖ (ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﻟﺬﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺪﺭﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ
ﻭ ﺗﺤﮑّﻤﻬﺎﻯ
ﺠﺎﻩﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ  ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﺪﺭ عَزّﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ  ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭل
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻭم ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی ﺪﺭ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ همه
ﺷﺐ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣؤﻤﻦ( ﻭ ﺍﻭم
کننده) ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺯﻳﻨﺖ
ﺩﺍﺭﺩ( ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺍﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﻣؤﻤﻥ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻧﮕﺎﻩ ﺣﻘﻴﺮ ﻭ
ﺳﺮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺁﻥ  ﻣﺎنع
ﺒﻴﻥ اﻭ ﻭ ﺑﻴﻥ
ﻠﺬﺕ ﺯﻧﺪﮔی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. (ﻟﺬﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ.
ﻭﺣتی
کساﻧﻴﮑﻪ ﻣﺎل
ﻮ ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻤّﺖ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ اﺯ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻟﺬﺍ
ﻣؤﻤﻥ ﻤﻮﺍنع
ﺮﺍ ﺑﺮ ﻃﺮﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ
ﺳﻴﺎﺣﺘﻬﺎﻯ
ﺸﺒﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ (
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺳﺤﺮﺧﻴﺰﻯ ها)
ﭼﻮﻥ هر
ﺳﻮﺍﺭﮐﺎﺭﻯ
ﺳﺒﻘﺖ ﺟﻮ  ﺑﻬﺪﻑ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩل
گرﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺭﺍ
ﻣﺤﺰﻭﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺤﺎل اﻭ (ﻃﻮﺑﺎ
ﻭ
ﺍﺗﻮبی ﻮ
ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻋﻘﻠﻰ  ﻭ
ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺪﺭﺧﺖ
ﻭلاﻳﺖ ﻃﻮﺑﺎ)
ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻮﻥ کشف
ﻏﻄﺎ ﺍﺯ
ﭼﺸﻤﺎﻥ اﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﺳﺮﻭﺭ ﻭ
ﺷﺎﺩﻣﺎنی اﺳﺖ.
(ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئیﻘﺎﺋﻢ).
ﻧﺠﻮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑموسی اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ:
ﻴﺎﻣﻮﺳﻰ  ﺍﺫﺍ
ﺭﺃﻳﺖ ﺍﻟﻐنیّ
ﻤﻘﺒﻠﺎ  ﻓﻘل
ذﻧﺐ ﻋﺠّﻠﺖ
ﻋﻘﻮﺑﺘﻪ  ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺭﺃﻳﺖ ﺍﻟﻔﻘﺮ
ﻣﻘﺒﻠﺎ  ﻓﻘل
ﻤﺮﺣﺒﺎ
ﺑﺸﻌﺎﺭ
ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﻴﻦ  ﻭلا
ﺗﮑﻥ ﺠﺒّﺎﺭﺍ
ﻇﻠﻮﻣﺎ  ﻭلا
ﺗﮑﻦ
ﻟﻠﻈﺎﻟﻤﻴﻥ
ﻘﺮﻳﻨﺎ  ﻳﺎﻣﻮسی
ﻤﺎﻋﻤﺮ ﺍﻥ
ﻄﺎﻝ  ﻣﺎ ﻳﺬم
ﺁﺧﺮﻩ  ﻭﻣﺎ
ﺿﺮک ﻤﺎ ﺯﻭﻯ
عنّک ﺍﺫﺍ
ﺣﻤﺪﺕ ﻣﻐﺒّتة  ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﺻﺮخ
اﻟﮑﺘﺎﺏ الیک ﺼﺮﺍﺧﺎ
ﺑﻤﺎ
ﺃﻧﺖ ﺍﻟﻴﻪ
ﺻﺎﺋﺮ  ﻓﮑﻴﻒ
ﺗﺮﻗﺪ ﻋلی هذﺍ
ﺍﻟﻌﻴﻮﻥ  ﺃم کیف
ﻳﺠﺪ ﻗﻮم ﻠﺬة
ﺍﻟﻌﻴﺶ ﻟﻮلا
ﺍﻟﺘﻤﺎﺩﻯ ﻔﻰ
ﺍﻟﻐﻔلة  ﻭ ﺍﻟتی
ﺘﺎبع فی
اﻟﺸﻬﻮﺍﺕ  ﻭ ﻣﻥ
ﺪﻭﻥ هذﺍ ﺟﺰع
اﻟﺼﺪﻳﻘﻮﻥ
ﻴﺎ ﻣﻮﺳﻰ  ﻣﺮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻳﺪﻋﻮنی علی
ﻤﺎ ﮐﺎﻥ  ﺑﻌﺪ ﺃﻥ
ﻴﻘﺮّﻭﺍ ﺑﻰّ  ﺍﻧّﻯ
ﺃﺭﺣم
اﻟﺮﺍﺣﻤﻴﻦ  ﺍﺟﻴﺐ
ﺍﻟﻤﻀﻄﺮﻳﻦ ﻭ
ﺃﮐﺸﻒ ﺍﻟﺴوء
ﻭﺍﺑﺪل
اﻟﺰﻣﺎﻥ  ﻭ ﺁتی
ﺒﺎﻟﺮﺧاء  ﻭ ﺃﺷﮑﺮ
ﺍﻟﻴﺴﻴﺮ  ﻭ ﺍثیب
ﺍﻟﮑثیر  ﻭﺍﻏنی
اﻟﻔﻘﻴﺮ  ﻭ ﺃﻧﺎ
ﺍﻟﺪﺍﺋم
اﻟﻌﺰﻳﺰ
ﺍﻟﻘﺪﻳﺮ  ﻓﻤﻥ
ﻠﺠﺄ ﺍﻟﻴﻚ  ﻭ
ﺍﻧﻀﻮﻯ ﺎﻟﻴک
ﻤﻦ
ﺍﻟﺨﺎﻃﺌﻴﻦ  ﻓﻘل
ﺃﻫﻠﺎ ﻭ ﺳﻬﻠﺎ  ﺑﺄﺭﺣﺐ
ﺍﻟﻔﻨاء  ﻧﺰﻟﺖ
ﺑﻔﻨاء رَبّ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ  ﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺮ ﻟﻬﻢ  ﻭﮐﻥ
کأﺣﺪﻫﻢ  ﻭلا
ﺗﺴﺘﻄلع
علیهم ﺑﻤﺎ
ﺃﻧﺎ ﺃﻋﻄﻴﺘک
ﻔﻀﻠﻪ  ﻭ ﻗل
ﻠﻬﻢ  ﻓﻠﻴﺴﺄﻟﻮنیﻤﻥ
ﻔﻀلی ﻮ
ﺭﺣﻤﺘﻰ  ﻓﺎﻧّﻪ لا
ﻳﻤﻠﮑﻬﺎ
ﺃﺣﺪﻏﻴﺮﻯ  ﻭ ﺃﻧﺎ
ﺫﻭ ﺍﻟﻔﻀﻞ
ﺍﻟﻌﻈﻴﻢ  ﮐﻬﻒ
ﺍﻟﺨﺎﻃﺌﻴﻦ  ﻭﺟﻠﻴس
ﺍﻟﻤﻀﻄﺮﻳﻦ  ﻭ
ﻣﺴﺘﻐﻔﺮ
ﻟﻠﻤﺬﻧﺒﻴﻦ  ﺍﻧّک
ﻤﻨّﻰ
ﺑﺎﻟﻤﮑﺎﻥ
اﻟﺮﺿﻰ  ﻓﺎﺩﻋنی
ﺒﺎﻟﻘﻠﺐ
ﺍﻟﻨﻘﻰ  ﻭﺍﻟﻠّﺴﺎﻥ
اﻟﺼﺎﺩﻕ  ﻭ ﮐﻥ
کما ﺃﻣﺮﺗﻚ ﺃطع
ﺃﻣﺮﻯ  ﻭلا
ﺗﺴﺘﻄلع
عباﺩﻯ  ﺑﻤﺎ
ﻟﻴس ﻣﻨک
ﻤﺒﺘدؤﻩ  ﻭﺗﻘرَبّ
ﺍﻟﻰّ  ﻓﺎﻧّﻰ
ﻣﻨک ﻘﺮﻳﺐ  ﻓﺎﻧّﻯ
ﻠم ﺃﺳﺄﻟﻜم
اﻳﻮٴﺬی ﻜﺸق
ﻠﻪ ﻭلا ﺣﻤﻠﻪ  ﺍﻧّﻤﺎ
ﺳﺄﻟﺘک ﺃﻥ
ﺗﺪﻋﻮنی
ﻔﺎﺟﻴﺒﻚ  ﻭ ﺃﻥ
ﺘﺴﺄﻟنی
ﻔﺎﻋﻄﻴﻚ  ﻭ ﺃﻥ
ﺘﺘﻘرَبّ ﺑﻤﺎ
ﻣﻨّﻯ ﺃﺧﺬﺕ
ﺗﺄﻭﻳﻠﻪ  ﻭ ﻋلیّ
ﺘﻤﺎم
ﺘﻨﺰﻳﻠﻪ  ﻳﺎ ﻣﻮسی
ﺎﻧﻈﺮ الی
اﻟﺄﺭﺽ  ﻓﺎﻧّﻬﺎﻋﻥ
ﻘﺮﻳﺐ ﻗﺒﺮﻙ  ﻭ ﺍﺭﻓﻊ
ﻋﻴنیک الی
اﻟﺴﻤاء  ﻓﺎﻥ
ﻔﻮﻗک ﻔﻴﻬﺎ
ﻣﻠﮑﺎ ﻋﻈﻴﻤﺎ  ﻭﺍﺑک علی
ﻨﻔﺴک ﻤﺎ ﮐﻨﺖ
ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ  ﻭ ﺗﺨﻮﻑ
ﺍﻟﻌﻄﺐ ﻭ
ﺍﻟﻤﻬﺎﻟﻚ  ﻭلا
ﺗﻐﺮﻧّک
ﺰﻳنَة ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭ
ﺯﻫﺮﺗﻬﺎ ﻭلا
ﺗﺮﺽ ﺑﺎﻟﻈﻠﻢ  ﻭلا
ﺗﮑﻥ ﻈﺎﻟﻤﺎ  ﻓﺎﻧّﻯ
ﻠﻠﻈﺎﻟم
ﺒﻤﺮﺻاﺪ حتّی
اﺩﻳل ﻤﻨﻪ
ﺍﻟﻤﻈﻠﻮﻡ ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﺍﻥ
اﻟﺤﺴنة ﻋﺸﺮة
ﺃﺿﻌﺎﻑ ﻭ ﻣﻥ ﺎﻟﺴﻴّئة
ﺍﻟﻮﺍﺣﺪة
ﺍﻟﻬﻠﺎﻙ  لا ﺗﺸﺮک
ﺒﻰّ   لا
ﻳﺤﻠلک ﺃﻥ
ﺘﺸﺮک ﺒﻰّ  ﻗﺎرَبّ
ﻭ ﺳﺪﺩ  ﺍﺩع
ﺪﻋاءا
اﻟﻄﺎمع
اﻟﺮﺍﻏﺐ
ﻓﻴﻤﺎﻋﻨﺪﻯ  ﺍﻟﻨﺎﺩم
علی ﻤﺎ ﻗﺪﻣﺖ
ﻳﺪﺍﻩ  ﻓﺎﻥ
ﺴﻮﺍﺩ ﺍﻟﻠّﻴل
ﻤﺤﻮﻩ
ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ  ﮐﺬﻟک
اﻟﺴﻴّئة ﺗﻤﺤﻮﻫﺎ
ﺍﻟﺤﺴنة  ﻭ ﻋﺸﻮة
ﺍﻟلیل ﺘﺄتی
علی ﻀوء
اﻟﻨﻬﺎﺭ  ﻭ ﮐﺬﻟک
اﻟﺴﻴّئة
ﺗﺄﺗﻰ ﻋلی
اﻟﺤﺴنة ﻓﺘﺴﻮﺩﻫﺎ
ﺃﻯ ﻤﻮسی اﮔﺮ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﻯ ﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻯ که ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺂﻳﺪ (ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯی ﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻰ) ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﮕﻮ  ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ  ﮐﻪ
ﻋﻘﻮﺑﺖ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺍﻭ
ﺗﺴﺮیع ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ
ﻣﺎل ﺒﻴﺸﺘﺮ  ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ کرﺩ
ﻭﻋﻘﻮﺑﺖ ﺍﻭ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻨﻮعی
ﺪﺭﻋﻘﺒﻪﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ اﻭ
ﺍﺳﺖ.) ﻭﺍﮔﺮ
ﻓﻘﻴﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻯ که
ﺑﺴﻮﻯ ﺘﻮ
ﻣﻴﺂﻳﺪ  ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﮕﻮ ﺧﻮﺵ
ﺁﻣﺪﻯ  ﮐﻪﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻯ ( ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﻠﺎﻣﺖ
سلوک الهی
ﻮﻧﺸﺎﻧﻪ ﻫﺪﻑ
ﺳﻠﻮکی اﻭ ﺍﺳﺖ)
ﭘس ﺟﺒّﺎﺭ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮ ﻧﺒﺎﺵ (
ﮐﺴﻴﺮﺍ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻣﮑﻥ ﻮ
ﺳﺘﻢ ﻣﻨﻤﺎ  ﻭﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ ﺟﺒﺮ
ﻧﺒﺎﺵ  ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﻘﺮﻳﻥ ﻮ ﻫﻤﮑﺎﺭ
ﻧﺒﺎﺵ. ﺃﻯ
ﻤﻮﺳﻰ (ﺃﻯ ﺴﺎک
ﻤﺎﺷﻰ)
ﻋﻤﺮﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﺑﺎﺷﺪ  ﺁﺧﺮ ﺁﻥ
ﺠﺎﻯ ﻣﺬﻣّﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.( ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺣﺴﺎس ﭘﺸﻴﻤﺎنی
ﻮ ﻧﺪﺍﻣﺖ
ﺩﺭﺩﻧﺎک ﺪﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣتی
هماﻥ ﻔﺮﺽ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺩﻧﺎک اﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﮐﺮﻩ ﺧﺮ ﺁﻣﺪ ﻭ
ﺍلاغ ﺮﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪﻋﻘﺎبی
هم ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺣتی ﺒﺎ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮﻋﻘل ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﺸق ﻮ
ﺻﺒﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﻌﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ)
ﻭﻫﺮ ﻗﺴﻤﺖ
ﻋﻤﺮ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺗﻮ ﺭﻓﺖ  ﺗﻮﺭﺍ
ﺿﺮﺭﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ  ﻣﺎﺩﺍم
ﺴﺘﺎﻳﺶ ﺁﺧﺮ
ﺁﻥ ﺒﺎﺷﺪ (ﺣﻤﺪ
ﻭﺳﻠﻮک ﻮ(ﻏُﺒﻦ)
ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﻰ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﭙﺸﻴﻤﺎﻥ
اﺯ ﺻﺮﻑ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻴﺴﺖ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺼﺮﻭﻑ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻋﻤﺮ
ﺍﺿﺎفی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺟﺴمی
ﺁﺭﺍﻡ  ﻭ ﺫﻫنی
عاﻗﻞ  ﺑﺎﻋث
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻓﺮﺻت
هاﻯ عمر ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ) ﺃﻯ
ﻤﻮﺳﻰ  ﮐﺘﺎﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮ
ﻓﺮﻳﺎﺩ ﮐﻨﺎﻥ
ﺘﺼﺮﻳح ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺪﺍﺭﻯ (ﮐﺘﺎﺏ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ  ﭘﻴﺶ
ﮔﻮئی اﺣﻮﺍل
ﻤؤﻤﻨﺎﻥ  ﻭﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟلک
ﻤﻮﻗﻌﻴﺖ الهی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺣﻮﺍل ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ ﭙﺮ
ﺑﺸﺎﺭﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﻭﺿﻌﻴﺖ مُثبت
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﮐﺎﺭ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ  ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ
ﺭﺍ ﻫﺮ ﺷﺐ
ﺩﺍرﺩ.
ﮐﻪﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ می
بیند که ﺑﻮﻯ
ﺤﻤﻠﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺒﺸﺨﺺ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﻔﺮﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻣﺎﻳل
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺭﻭحی
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
کاﺭﻣﺎئی
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ  ﺗﺎ ﺍﻳﻥ
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺭ ﺗﻮﺍلی
اﻧﻮﺍع ﺮﻭﺣی
ﺮﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ). ﭘس
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍهی
ﭽﺸﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻫﻢ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻯ؟ (ﺑﺨﻮﺍﺑﻰ)
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍهی ﻠﺬﺕ
ﻭﺍﻗﻌی ﺰﻧﺪﮔی
ﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻰ؟
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ ﺩﺭﻏﻔﻠﺖ
ﺧﻮﺩ  ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ اﺯ
ﺷﻬﻮﺗﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻰ؟ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻥ غفلتها
ﺑﻮﺩﻩ  ﮐﻪ ﺻﺪﻳّﻘﺎﻥ
ﺠﺰع ﻮ ﻧﺎﻟﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩﻕ  ﺍﺯ
ﻏﻔﻠﺘﻬﺎ ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ)
ﺃﻯ ﻤﻮﺳﻰ  ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺪﻩ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻦ  ﻣﺮﺍ ﺑﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻘﺮﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻩﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪ. (ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺑﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻄیع ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ  ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ  ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻋﻤلی
ﺴﻠﻮک ﺮﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻴﺎسی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﻓﻘﻬﻰ. ﻭﻳﺎ
ﺣتی
ﻴﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺒﻮﺩ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ)
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ  ﮐﻪ ﻣﻦ ﺭﺣﻴم
ﺘﺮﻳﻥ
ﺮﺍﺣﻤﺎﻥ هستم (ﺍﻗﺮﺍﺭﻭ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ  ﻭﺗﺼﺪق
ﺒﺰﺑﺎﻥ ﻮ ﻧﻴﺰ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﺼﺎﺣﺐ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﺘﺠﻠّﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ  ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺮﺣﻤﺖ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ الهی
اﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻥ
ﺠﻮﺍﺏ ﻣثبت
ﺑﻤﻀﻄﺮﻳﻦ  ﻭ
ﺑﻴﭽﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻢ ( ﺳﺎﻟک
ﻮﻗتی ﺪل
اﺯﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﻣﻰ ﮐﻨﺪ  ﻭﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﺷﺪ  ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻀﻄﺮ
ﻭﻧﺎﭼﺎﺭ ﻭ
ﻣﻀﻄرَبّ ﻭ
ﻧﮕﺮﺍﻥ  ﻭ (ﺿﺮﻳﺮ)
و کور ﺑﺪﻭﻥ
ﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)ﻭ ﻣﻥ
ﺮفع هر ﺳوء ﻮ
ﻧﺎﺭﺍﺣتی ﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. (ﺩﺭ ﺯﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ) ﻭ
ﻣﻥ هستم  ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺗﺒﺪﻳل
ﻤﻴﮑﻨﻢ.( ﻧﻮﻉ
ﺯﻧﺪگی
ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﻋﺮﺽ
ﻣﻴﮑﻨﻢ .ﻓﻘﻴﺮﻯ
ﺮﺍ ﻏﻨﻰ  ﻭﺷﺨﺼی
ﺮﺍ ﻓﻘﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺗﺒﺪﻳل ﺰﻣﺎﻥ  ﺗﺒﺪﻳل
ﻨﻮعی ﻴک
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻌﺮﺷﻬﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺑﺎﺯ (ﺯﻣﺎﻥ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﺯﺭﻭﺍﻥ
ﻴﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ)
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ  ﺗﺮک
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﻔﻌلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ)
ﻭﻣﻥ هستم  ﮐﻪ
ﺭﺧاء ﻮ
ﺁﺳﺎﻳﺶ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻢ (
ﺭﺍﺣتی ﭙس ﺍﺯ
ﺷﺪﺕ) ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺪک ﺮﺍ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻢ ( ﺍﻧﺪکی
اﺯ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ) ﻭ
ثوﺍﺏ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺯﻳﺎﺩ ﻫم ﻴﺎثُمّ(
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ  ثوﺍﺏ ﻭ
ثوﺏ ﻭ
ﭘﻴﺮﺍﻫﻨﻬﺎﻯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮعیﺒﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻘﻴﺮﺭﺍ ﻏنی
ﻤﻴﮑﻨﻢ (ﺳﺎﻟک
ﻔﻘﻴﺮ ﺭﺍ ﻏنی
ﺪﺭﻣﻘﺎم ﻮﺭﻭح
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻏﻨﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻥ عزیز
ﻭﺗﻮﺍﻧﺎ
ﻫﺴﺘﻢ(
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮ  ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﻫﻨﺪﻩ. ﻗﺪﻳﺮ
ﺗﻮﺍﻧﺎ  ﻭ ﻗﺪَرَ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺷﺒﻬﺎﻯ ﻘﺪﺭ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻚ  ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺪﺭ ﻭ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﻫﺎﻯ
ﻤﻨﺎﺳﺐ اﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺭﺯﻗﻬﺎ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ  ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩ (ﻗﻀﺎ ﻭ
ﻗﺪﺭ) ﻳﺎ
ﺗﺼﻤﻴمات ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﻳﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ سلوک
الهی) ﭘس ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻥ ﺒﺘﻮ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎﺯﻩ ﻭلاﻳﺖ)
ﻭﻣﻨﻈّم
ﻮﻣﻠﺤق ﺒﺘﻮ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻄﺎ ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺒﻮﺩ (ﻗﺒﻠﺎ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ  ﻭﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ) ﺑﮕﻮ
ﮐﻪ ﺧﻮﺵ ﺁﻣﺪﻯ.
ﻭﺑﺎﺑ ﻬﺘﺮﻳﻥ
ﭙﺬﻳﺮﺍﺋﻰ  ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻄی که ﺗﻮ
ﺑﺪﺍﻥ ﻨﺎﺯل
ﺸﺪﻩﺍﻯ (ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻭلاﻳﺖ) ﮐﻪ
ﻣﺤﻴﻄی ﻤﺘﻌﻠق
ﺒرَبّ
ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ
اﺳﺖ.(ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ  ﻭ ﺣتی
ﻮﻳﺮﻭﺳﻬﺎ  ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺭﺣﺎل ﺘﮑﺎﻣل
ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ .ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ)
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﮐﻦ  ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳکی اﺯﺁ ﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺵ( ﺩﺭ
ﺭﺳﻴﺪﮔی
ﺒﺎﺣﻮﺍل
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﻃﻠﺐ
ﻋﻔﻮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﺤﺮﻭم اﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻓﻀﻴﻠتی
ﺒﺘﻮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻣﮑﻦ (ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﻬﺎ
ﻭﺻﺒﺮ ﻭ
ﺣﻮﺻﻠﻪ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺂﻧﻬﺎ)
ﻭﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﮕﻮ
ﺍﺯ ﻓﻀﻞ ﻣﻥ
ﺠﻮﻳﺎ ﺷﻮﻧﺪ  ﻭ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺖ ﻣﻦ (
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻋﺸﻘﻬﺎ ﻭ
ﺻﺒﺮﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ) ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻣﻦ ﮐسی
ﺼﺎﺣﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻣﻥ
ﻬﺴﺘم که
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻔﻀل
ﻌﻈﻴم ﻤﻴﺒﺎثُمّ
(ﺯﻳﺎﺩ  ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻋﻈﻴم
ﺪﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ  ﮐﻪ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻘﺎﺋم اﺯ رَبّ
ﻋﻈﻴم اﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎرَبّ
ﺍﻋﻠﺎﻯ
ﺮﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻥ
ﺪﺭ ﮔﻮﺷﻪ ﺧﻄﺎ
ﮐﺎﺭﺍﻥ هستم (
ﮐﻬﻒ ﻳﺎ ﻏﺎﺭ ﻭ
ﮔﻮﺷﻪ عَزّﻟﺖ
ﮔﺎﻩ ﻭ
ﭘﻨﺎﻩﮔﺎﻩ  ﺍﺯﺧﻄﺮﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ) ﻭﻣﻥ
هم ﻨﺸﻴﻥ
ﻤﻀﻄﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎثُمّ. ﻭ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ.
ﻭ ﺗﻮ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻣﻦ  ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻘﺎم ﻤﻮﺭﺩ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻣﻥ هستی
( ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺑﮑنی ﺮﺍﺿی هستم)
ﭘس ﺑﺎ ﻗﻠﺐ ﭘﺎ ﻛﻤﺮ
ﺍﺩﻋﺎ ﮐﻦ  ﻭﺑﺎﺯﺑﺎﻥ
ﺼﺪﻕ (ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﻭﻣﻮﺳﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ.
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺭﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻦ  ﻭ
ﺑﺮﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻥ ﻄﻮل دﻨﺪﻩ (ﺗﻄﺎﻭل
ﺪﺳﺖ ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻮ
ﻳﺎ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖ
ﻭ ﺗﻤﺪﻳﺪ ﺯﻣﺎنیﻮﺑﻔﺮﺩﺍ
ﻣﻮﮐﻮل کرﺩﻥ
ها) ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﻯ که ﺗو
ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮﺁﻥ
ﻨﺒﻮﺩﻩﺍﻯ (ﮐ
ﻪﺑﺨﻮﺍهی
ﺒﺪﺭﺍﺯﺍ
ﺑﮑﺸﺎﻧﻰ)  ﺑﻤﻥ ﺘﻘرَبّ
ﺑﺠﻮ ﮐﻪ ﻣﻦ
ﻧﺰﺩﻳک ﺘﻮ
ﻫﺴﺘﻢ (ﺗﻘرَبّ
ﺩﺭ ﭘﺎکی ﺒﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس   ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﺧﻠﺎق الهی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻥ اﺯ ﺗﻮ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﺨﻮﺍﺳﺘﻪام که
ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺳﻨﮕﻴﻥ ﻮﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺣﻤل
ﻮﺗﺤﻤل ﺒﺎﺷﺪ.)
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻡ  ﮐﻪ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻰ  ﻭﻣﻥ
ﺠﻮﺍﺏ ﺗﻮﺭﺍ
میدﻫﻢ ﻭﺍﺯﻣﻥ
ﺒﺨﻮﺍهی که
ﺑﺘﻮ ﻣﻴﺪﻫﻢ.
ﻭﺑﻤﻥ
ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﻮﻯ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻥ گرﻓﺘﻪﺍﻯ.
ﮐﻪ ﺗﺄﻭﻳل ﻮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﺤﻘق ﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺍهی ﺪﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺍﺗﻤﺎم
ﺘﻨﺰﻳل ﺁﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ.(
ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ  ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﻨﺰﻳل
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ) ﺃﻯ
ﻤﻮسی ﺒﺰﻣﻴﻥ
ﻨﮕﺎﻩ ﮐﻦ ﮐﻪ
ﻗﺮﻳﺒﺎ ﮔﻮﺭ
ﺗﻮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺳﺮﺕ ﺭﺍ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺒﺎلا
ﺑﺪﻩ  ﮐﻪ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. (ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮ ﻣﺪﺑّﺮ)
ﻭﺑﺮﺧﻮﺩﺕ
ﮔﺮﻳﻪ ﮐﻦ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻯ. ﻭﺍﺯ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﻭ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺘﺮس (
ﭘﻴﺮﻯ ﻮ ﻧﺎ
ﺗﻮﺍﻧﻰ) ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﻫﻠﺎک ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳخی
ﻤﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺖ  ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋلی
ﺮﻏﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ  ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺽ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی
ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣل ﻠﻤﻌﺼﻮم هستند.
ﻭ ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺤﺮﻭم ﺸﺪﻥ  ﺍﺯﻓﺼل
ﻨﻮعی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺯﻳﻨﺖ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﮔﻠﻬﺎﻯ ﻮ
ﺟﻮﺩﻫﺎﻯﺁ ﻥ  ﺗﻮﺭﺍ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻧﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺭﺍﺿﻰ ﺑﺴﺘم
کرﺩﻥ ﻤﺒﺎﺵ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺳﺘم ﻤﮑﻥ
ﺰﻳﺮﺍ ﻣﻥ
برﻋﻠﻴﻪ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻫﺴﺘﻢ.
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣق
ﻈلم ﺮﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻡ (ﻣﻈﻠﻮم
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ  ﻭ ﻇﺎﻟم
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﭼﻴﺰﻯ اﺯﮐسی
گرﻓﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ) ﺃﻯ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻫﺮ ﻧﻴکی
ﻮثوﺍﺏ ﺩﻩ
ﺑﺮﺍ ﺑﺮ ثوﺍﺏ
پاداش ﺩﺍﺭﺩ. (ﺍﻳﻥ
اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ  ﮐﻪ ﻫﺮ
ثوﺍﺏ ﺭﺍ ﺩﻩ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭلی
هرﮔﻨﺎهی ﺮﺍ
ﻳﻚ ﺑﺮﺍﺑﺮ(
ﺩﺭﮔﻨﺎ ﻩﻭ
ثوﺍﺏ  ﮐﻤﻴّﺖ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻨﺪ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻥ
ﻤﻌنی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻧﻮعی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﻧﻮع
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻮﺧﻮﻙ  ﭼﻪ
ﺭﺳﺪﺑ ﻤﺎﺭ ﻭ
ﻣﻮﺭ  ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺤﻘﺎﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺍﻳﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺎﺗﻠﺎﻑ
ﺷﺪﻩ  ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ  ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺟمع
گرﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﺩ)
ﭘس ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺑﺎ ﻣﻥ ﺸﺮﻳک
ﻤﮑﻦ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺣﻠﺎل ﻮ
ﻣﺠﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭼﻨﻴﻥ ﺸﺮﮐﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﮑﻨﻰ (
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ولایت
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ  ﺑﺠﺎﻯ
اﺗّﮑﺎ ﻭ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﭘس ﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﻣﺪﺍم ﺘﻘرَبّ
ﮐﻦ  (ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺸﺎﻧﻪ ﺭﻭﻯ  ﮐﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺰﺩﻳک ﭽﺸم کن  ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻦ) ﻭ ﺗﺴﺪﻳﺪ
ﺑﻨﻤﺎ ( ﺩﺭ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺭﻭﻯ
ﺪﻗّﺖ ﮐﻦ ( ﻭ
ﺳﺪﺍﺩ  ﺑﺴﺘﻥ
ﺘﻤﺎم
ﺮﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ  ﺟﺰ ﺭﺍﻩ الهی
اﺳﺖ. ﻭﺿﻮﺡ
ﺗﺨﻴل ﻮ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫنی
ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ  ﺧﻮﺩ
ﺗﺴﺪﻳﺪ ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﮑﺎم ﻮ
ﻭﺿﻮح هستند)
ﺩﻋﺎﻯ ﮐﺴﺐ ﺭﺍ
ﺑﮑﻥ ﻄمع ﻮ
ﺭﻏﺒﺖ ﺷﺪﻳﺪ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺍﺩ
ﻣﺒﮑﻦ. ﻭﭼﻮﻥ
کسی ﻨﺎﺩم ﺒﺎﺵ  ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ( ﺍﮔﺮ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻨﺎهی ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺵ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻴﺎﻫﻰ
ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ ﺭﺍ
ﻣﺤﻮ ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺳﻴﺎهی
ﺸﺐ
ﺯﻧﺪﻩﺩﺍﺭﻯ
ﺴﺎﻟﻚ  ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ)
ﻭ ﻧﻴﺰ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺮﺍ  ﺗﻨﻬﺎ
ﺣَﺴَﻨﻪ
ﻭثوﺍﺏ (ﻭ ﻧﻴکی
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ)
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺗﺎﺭﻳکی ﺸﺐ
ﺑﺮﻭﺷﻨﺎئی
ﺮﻭﺯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.(
ﺭﻭﺷﻨﺎئی
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ)
ﻭﻫﻤﻴﻥ گناه ﻭ
ﺯﺷﺘﻰ  ﻧﻴکی
ﻮثوﺍﺏ ﺭﺍ
ﺳﻴﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.(
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﻋﻘﺐ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻥ
ﺘﻮﻓﻴق اﺣﺘﻤﺎلاﺕ
اﺳﺖ. ﻭلی ﺪﺭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﻥ اﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻪ
ﺃﺑﻮ ﺫﺭ ﺣتی
اﮔﺮ ﺩﺯﺩﻯ
ﻮﺯﻧﺎ  ﺩﺭ
ﺍﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.

حدیث 3864
-اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ13ﺹ338ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺠاء
اﺎﺑﻠﻴس الی
ﻤﻮسی ﺒﻥ
عمرﺍﻥ  ﻭﻫﻮ
ﻳﻨﺎﺟی ﺮﺑّﻪ  ﻓﻘﺎل
ﻠﻪ ﻣﻠک ﻤﻥ الملائکة
ﻣﺎ
ﺗﺮﺟﻮ ﻣﻨﻪ  ﻭﻫﻮ فی
هذﻩ ﺍﻟﺤﺎل
ﻴﻨﺎﺟی ﺮﺑّﻪ  ﻓﻘﺎﻝ  ﺃﺭﺟﻮ
ﻣﺎ ﺭﺟﻮﺕ ﻣﻥ
ﺃبیّ ﺁﺩﻡ  ﻭﻫﻮ فی
اﻟﺠﻨّﻪ  ﻭﮐﺎﻥ
فی ﻤﺎ ﻧﺎﺟﺎﻩ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﺑﻪ ﺃﻥ
ﻘﺎل ﻠﻪ ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  لاﺃ
ﻗﺒﻞ ﺍﻟﺼﻠﺎة  الّا
ﻣﻤّﻥ ﺘﻮﺍضع
ﻠﻌﻈﻤﺘﻰ  ﻭﺃﻟﺰم
ﻘﻠﺒﻪ ﺧﻮﻓﻰ  ﻭ ﻗطع
ﻨﻬﺎﺭﻩ
ﺑﺬﮐﺮﻯ  ﻭ ﻟﻢ ﻳﺒﺖ
ﻣﺼﺮﺍ ﻋلی
اﻟﺨﻄﻴئة  ﻭﻋﺮﻑ
ﺣق ﺃﻭﻟﻴﺎئی ﻮ
ﺃﺣﺒّﺎﺋﻰ  ﻓﻘﺎل
ﻤﻮﺳﻰ  رَبّ
ﺗﻌﻨﻰ
ﺑﺄﺣﺒّﺎﺋک ﻮ
ﺃﻭﻟﻴﺎﺋک
اﺑﺮﺍﻫﻴم ﻮ
ﺍﺳﺤﺎق ﻮ
ﻳﻌﻘﻮﺏ؟ ﻓﻘﺎل
عز ﻭ جَلّ  ﻫم کذﻟک
ﻴﺎ ﻣﻮﺳﻰ  الّا
ﺃﻧّﻯ ﺃﺭﺩﺕ
ﻣَﻦ( ﺑﻔﺘح
ﻤﻴﻢ) ﻣﻥ ﺃﺟﻠﻪ
ﺧﻠﻘﺖ ﺁﺩم ﻮ
ﺣﻮاء  ﻭﻣﻥ
ﺃﺟﻠﻪ ﺧﻠﻘﺖ الجنّة
ﻭ ﺍﻟﻨﺎﺭ  ﻓﻘﺎل
ﻤﻮسی ﻤﻥ هو ﻳﺎ
رَبّ؟ ﻗﺎل
ﻤﺤﻤﺪﺃ ﺣﻤﺪ
ﺷﻘﻘﺖ اﺳﻤﻪ
ﻣﻥ اﺳﻤﻰ  ﻟﺄﻧّﻯ
ﺃﻧﺎ
ﺍﻟﻤﺤﻤﻮﺩ  ﻓﻘﺎل
ﻤﻮسی ﻴﺎرَبّ  ﺍﺟﻌلنی
ﻤﻥ اﻣّﺘﻪ  ﻗﺎﻝ ﺃﻧﺖ
ﻳﺎ ﻣﻮسی ﻤﻥ
ﺎﻣّﺘﻪ  ﺍﺫﺍ
ﻋﺮﻓﺘﻪ
ﻭﻋﺮﻓﺖ
ﻣﻨﺰﻟﺘﻪ  ﻭﻣﻨﺰﻟﻪ
ﺃﻫل ﺒﻴﺘﻪ  ﺍﻥ ﻤثله
ﻭﻣثل ﺃﻫل
ﺒﻴﺘﻪ  ﻓﻴﻤﻥ
ﺨﻠﻘﺖ  ﮐﻤثل
اﻟﻔﺮﺩﻭس فی
اﻟﺠﻨﺎﻥ  لا ﻳﻴﺒث
ﻭﺭﻗﻬﺎ  ﻭلا
ﻳﺘﻐﻴّﺮ
ﻃﻌﻤﻬﺎ  ﻓﻤﻥ
عرﻓﻬم ﻮ ﻋﺮﻑ
ﺣﻘّﻬﻢ  ﺟﻌﻠﺖ
ﻟﻪ ﻋﻨﺪ
ﺍﻟﺠﻬل علما  ﻭﻋﻨﺪ
ﺍﻟﻈﻠمة ﻧﻮﺭﺍ
ﺍﺟﻴﺒﻪ
ﻗﺒل ﺃﻥ
ﻴﺪﻋﻮﻧﻰ  ﻭﺍﻋﻄﻴﻪ
ﻗﺒل ﺃﻥ
ﻴﺴﺄﻟﻨﻰ  ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﺍﺫﺍ
ﺭﺃﻳﺖ
ﺍﻟﻔﻘﻴﺮ
ﻣﻘﺒﻠﺎ ﻓﻘل
ﻤﺮﺣﺒﺎ ﺑﺸﻌﺎﺭ
ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﻴﻥ
ﻮﺍﺫﺍ ﺭﺃﻳﺖ
ﺍﻟﻐنیّ ﻤﻘﺒﻠﺎ
ﻓﻘﻞ
ﺫﻧﺐ
ﻋﺠّﻠﺖﻋﻘﻮﺑﺘﻪ
ﺍﻥ
ﺎﻟﺪﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭ
ﻋﻘﻮبة  ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻓﻴﻬﺎ ﺁﺩم
ﺧﻄﻴﺌﺘﻪ ﻭ
ﺟﻌﻠﺘﻬﺎ
ﻣﻠﻌﻮنة  ﻣﻠﻌﻮﻧﺎ
ﻣﺎ ﻓﻴﻬﺎ  الّا ﻣﺎ
ﮐﺎﻥ ﻔﻴﻬﺎ ﻟﻰ  ﻳﺎﻣﻮﺳﻰ
ﺍﻥّ عباﺩﻯ
ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﻴﻦ  ﺯﻫﺪﻭﺍ
ﻓﻴﻬﺎ  ﺑﻘﺪﺭﻋﻠﻤﻬم
ﺒﻰّ  ﻭ
ﺳﺎﺋﺮﻫم ﻤﻥ
ﺨﻠقی ﺮﻏﺒﻮﺍ
ﻓﻴﻬﺎ ﺑﻘﺪﺭ ﺟﻬﻠﻬم
ﺒﻰّ  ﻭ
ﻣﺎ ﻣﻥ ﺃﺣﺪ ﻣﻥ
ﺨﻠقی غظمها
ﻓﻘﺮّﺕ ﻋﻴﻨﻪ  ﻭﻟم
ﻴﺤقّ ﻘّﺮﻫﺎ
ﺃﺣﺪﺍ لا
ﺍﻧﺘﻔﻊ  ثم ﻘﺎل
اﻟﺼﺎﺩﻕ  ﺍﻥ
ﻘﺪﺭﺗم ﺃﻥ ﻠﺎ
ﺗﻌﺮﻓﻮﺍ  ﻓﺎﻓﻌﻠﻮﺍ
ﻭﻣﺎ ﻋلی
ﻜﺎﻥ ﻠم ﻴثن ﻋﻠﻴک
اﻟﻨﺎس  ﻭ
ﻣﺎ ﻋﻠﻴک ﺃﻥ
ﺘﮑﻮﻥ
ﻤﺬﻣﻮﻣﺎ ﻋﻨﺪ
ﺍﻟﻨﺎس  ﺍﺫﺍ
ﮐﻨﺖ ﻋﻨﺪ الله
ﻣﺤﻤﻮﺩﺍ ﺍﻥ
علیّا ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ  ﮐﺎﻥ
ﻴﻘﻮل ﻠﺎ ﺧﻴﺮ
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ  الّا
ﻟﺄﺣﺪ ﺭﺟﻠﻴﻦ ﺭﺟل
ﻴﺰﺩﺍﺩ ﮐلّ
ﻴﻮم اﺣﺴﺎﻧﺎ  ﻭ ﺭﺟل
ﻴﺘﺪﺭﺍک
ﺴﻴّﺌﺘﻪ
ﺑﺎﻟﺘﻮبة  ﻭ ﺃﻧّﻯ
ﻠﻪ
ﺑﺎﻟﺘﻮﺑﻪ؟ ﻭ الله
ﻟﻮ ﺳﺠﺪ حتّی
ﻴﻨﻘطع عنقه
ﻣﺎ ﻗﺒل الله
ﻣﻨﻪ  الّا
ﺑﻮلاﻳﺘﻨﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ ﺍﺑﻠﻴس
ﺑﻨﺰﺩ ﻣﻮسی
ﺒﻥ عمرﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ  ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﺎل ﻨﺠﻮﺍ
ﻭ ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻳک ﻔﺮﺷﺘﻪ ﺍﺯ
ﺍﺑﻠﻴس
ﭘﺮﺳﻴﺪ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ  ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﻧﺠﻮﺍﻯ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ؟ (ﺍﻳﻥ
اﺑﻠﻴﺶ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ  ﺑﻠﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺼﺪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ کرﺩﻥ
ﺴﺎﻟﻚ  ﺍﺯعَزّﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ سلوک
الهی اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻗﺸﺮﻯ
ابعبادت
ﻭﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ)
ﺍﺑﻠﻴس ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ  ﻫﻤﺎﻥ
اﻣﻴﺪﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻡ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﺪﺭﺵ ﺁﺩم
ﺪﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻢ.( ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﮕﺬﺍﺭﻡ  ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﻣﻌﺼﻮم
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ  ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺮﺍﻯ اﺑﻠﻴس
ﺟﺎئیﺪﺭ ﺩل ﻮ
ﻓﮑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻴی با
ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻨﺎﺟﺎﺕ ﺩﺍﺷﺖ
ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩ. (ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هرﭼﻪ
ﺻﻠﺎح
ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ  ﮐ
ﻪﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻨﺴﺒﺖﺑ ﺪﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ  ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺎﻃﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ  ﻭﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺒﺎﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺴﺎﺑق
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒﻠﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺒﺪل ﻨﺸﺴﺘﻥ
ﺪﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻬﺸﺖ
ﺁﺩﻡ  ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺸﺪﻩ  ﻃﺮﻳﻘﺖ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺿﺮﺭ ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮگ قطعی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺁﺩم
اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻣﺮﺩم ﺒﺎﺑﻞ  ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻃﺮﺩ
ﺍﺯﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﻧﺰﻭﻝ ﺑﺠﻬﺎﻥ  ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻴک ﻨﻈﺮﻳﻪ
ﺷِﺒﻪﻋﻠمی
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻤﺒﺪﺃ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ  ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل اﺯ
ﺍﻧﻮﺍع ﻘﺒل
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﮐﻪ ﺃﻯ ﻤﻮسی
ﻤﻦ ﺻﻠﺎﺕ ﮐسی
ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻡ  ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺗﻮﺍضع ﺒﺮﺍﻯ
عظمت ﻣﻥ ﺒﺎﺷﺪ.(
ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ  ﻭ
ﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺗﻰ  ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی
ﺼِﻠﻪﻫﺎ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
توسّلی اﺳﺖ
ﺳﻠﻮک ﺪﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ هفت
ﮔﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ  ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ.
ﺗﻮﺍضع ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
اﺳﺖ. ﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ  ﻭﭼﻪ
ﻫﺮﺳﻤﺒﻮل ﻮ تَجلّی
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﻭ
ﺁﻧﮑس ﮐﻪ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﻣﻦ  ﻗﻠﺐ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺘﻮﻗف
ﮐﻨﺪ  (ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﻗﻠﺒﻰ) ﻭ
ﺭﻭﺯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺬﮐﺮ ﻣﻥ
ﺮﻫﺎ ﮐﻨﺪ.(ﺑﺠﺎﻯ
ﺮﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﺳﺮﮔﺮﻣﻴﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ  ﺑﺬﮐﺮ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭعَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺼﺮّﺍﻧﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻨﺪ (ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﺎهی
ﻨﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ  ﮔﻨﺎهی
ﺪﺭﺳﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭلی ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻋﻤﺪﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ)
ﻭﺣق اﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺍﺣﺒّﺎﻯ ﻤﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ  (ﺣق
آﻧﻬﺎ  ﺣج
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳل
ﻠﺴﻠﻮﮐﻰ  ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﻌﺮﻓﺖ  ﺑﺎﮐﺸﺶ
ﻭﻋﺸق ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎ ﺍﺳﺖ.)
ﻭﻣﻮسی گفت
ﺧﺪﺍﻳﺎ  ﻣﻨﻈﻮﺭﺕ
ﺍﺯ ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺘﻮ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﻮ
ﺍﺳﺤق ﻮ
ﻳﻌﻘﻮﺏ ﺍﺳﺖ؟(
ﭼﻮﻥ ﻤﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ  ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺩﻧﺒﺎل اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮ ﻳﻌﻘﻮﺏ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ عَزّ
ﻭ ﺟل گفت  ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی کسانی که
ﺁﺩم ﻮ ﺣﻮّﺍ
ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻓﺮﻳﺪﻡ.
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﻭﺁﺗﺶ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻡ(
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ  ﺍﺯﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﺼﺪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ برتر
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﻮﺩﻩ
است .ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣلتر ﻮ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺁﺩم ها
ﻭ تمام ﺍﻧﺒﻴﺎ  ﻭ ﺗﻤﺎم
ﺨﻠﻘﺖ  ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻭ(
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﻭﻡ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺎﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮنیز هستند
ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﺪ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻳﺎﻥ ﭽﻮﻥ
گذﺷﺘﮕﺎﻥ  ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ هر (ﺭﻭح
ﻔﺮﺩﻯ) ﺷﺨﺼﺎ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
اﻧﻮﺍع ﮕﻴﺎهی
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻗﺒلی ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ  ﮔﺬﺭﮔﺎهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ  ﻭ ﺻﻔﺎﺕ الهی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺪﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ی اﻧﺘﻬﺎ  ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮعیﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺻﻔﺎﺗﻰ  ﻭ
ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻭﺭ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ هستند.
ﻭلی همه
ﺍﻓﺮﺍﺩ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ و
ایدآلها و
الگوهای کمال
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ  ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ عاﺩﻯﻮ
ﮔﻨﺎﻩﮐﺎﺭ  ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺟﻬﻨم های کارمادی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻳﺎ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍئی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣتی ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.ﺁﺩم
ﻮ ﺣﻮّﺍﻯ
ﺘﺎﺭﻳخی و
تورات اﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ  ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻤﺎمی اﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی ﻘﺒل
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺸﺮ ﺍﺯﮐﻤﺎلاﺕ
تذریجی و
پایان نا پذیر
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
بسیار همیشه
ﺍﺯ یکی از
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ) ﻣﻮسی
ﭙﺮﺳﻴﺪ ﺍﻭ
ﮐﻴﺴﺖ؟ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ  ﻣﺤﻤﺪ
ﺃﺣﻤﺪ ﺍﺳﺖ (ﻫﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺑک ﻤﺤﻤﺪ
زنده ﺍﺳﺖ  ﻭلی
ﺸﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪ  ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺣﻤﺪ یعنی
ﺍﺣﻤﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺣﺪ ﺃﻗل
ﻤﺤﻤﺪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎنی
زنده  ﺍﺣﻤﺪ
ﺩﻳﮕﺮ برای
گروه ﻣﺤﻤﺪﺍﻥ
کامل اﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺎم
ﺎﻭﺭﺍ  ﺍﺯ ﺍﺳم
ﺨﻮﺩ مشتق
کرﺩم ﺰﻳﺮﺍ ﻣﻥ
ﻤﺤﻤﻮﺩ ﻫﺴﺘﻢ. (ﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﻤﻮﺩ ﻭ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﻭﺍﻗﻌی قائم
اﺳﺖ  ﻫﺮﻭﺳﻴﻠﻪ
الهی ﻨﻴﺰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺣﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﭘس ﻣﻮسی
گف ت ﺧﺪﺍﻳﺎ  ﻣﺮﺍ ﺍﺯ
ﺍﻣّﺖ ﺍﻭ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻩ ( ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﻧﺮﻭﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ  ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻮسی با
ﺸﻬﻮﺩ پنجم
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺼﻮﺭﺕ
انسانی محمد
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
سلوکی
پیشرفته الهی
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺴﻄح ﺒﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ  ﺗﺎ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋﻢ  ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺎلا
ﺑﺮﻭﺩ. (ﺍﻣّﺖ)
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ  ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ هستند.
ﻭﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ  ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣلی
ﺒﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ  ﭼﻮﻥﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ  ﻭ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ  ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ  ﭘس
ﺍﺯﭼﻬﺎﺭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻫم
اﻳﻨک ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻴک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺸﻐﻮﻝ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﺩ  ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭙﺮ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.که
میتوانذ همان
امام موسای کاظم
بوده باشد
ﻋﻴﺴﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ  ﻧﻴﺰ شش
قرن ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﺻﻌﻮﺩ ﻭﻯ  ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ذر صورت مولا
علیّ اولین
کامل محمدی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺑﻘﺎﺋم برﺳﺪ.
ﻭﭼﻨﻴﻥ ﺮﺟﻌتی
. معادی ﺒﺮﺍﻯ
عیسی ﻤﺴﻴﺢ در
ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
عصر ولایت
محمد ﺑﻮﺩ.
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ هر
ﮐﺪﺍم هفت
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺒﻌﺪ
ﺍﺯﻣﺮگ ﺨﻮﺩ  ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﺗﺎﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ  ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﻨﻮع ﻔﻮقﺒﺸﺮﻯ
گرﺩﻧﺪ) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ  ﺃﻯ ﻤﻮسی
ﺘﻮ ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻰ  ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻰ (ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨی
ﺸﻨﺎﺧتی
اﺯﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻋﻴسی هم
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ
که در صورت
بشری مولا
علیّ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺣتی ﻈﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ هم
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺭﺳﻤﻰ  ﻫﻴچ
اﺭﺗﺒﺎﻃی ﺒﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭالهی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک و
شهود ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﻤﺸﺮک نیز
هستند. ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻮسی ﺒﻌﺪﻫﺎ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭیا
ﻫﺮ ﻣﺤﻤﺪ زنده
و کامل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﺘﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﻣﻮسی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ) ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺍﻧﺴتی
اﻭﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻰ
ﻭﻣﻘﺎم ﺎﻭﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎسی اگر
ﻣﻘﺎم ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎسی.(
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ  ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﺸﺪﻩ  ﻭﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ اوﺭﺍ
ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ که امام
موسای کاظم موفق
شد .ﺭؤﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﭽﺸم
ولی بدون سلوک
تا سطح شایستگی
شهود مصطفوی سودی
ﻨﺪﺍﺭﺩ  ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯﻯ ﺒﺎ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ  ﻭلی
ﺸﻬﻮﺩ ﻣصظفوی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭلی بالعکس
آنان اﻭﻳس ﻗَﺮَﻥ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩﺑ
ﻮﺩ ﻭلی اﻭﺭﺍ
در شهود
مصطفوی
ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻮلا  ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم
ﺨﻮﺩ  ﻣﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ مسیح
ﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ.(ﺷﻨﺎﺧﺖ)
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ  ﻳﻌنی
اﮔﺮ ﻣﻮسی ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻨﺒﻮﺩﻥ
ﻤﺤﻤﺪ
ﺗﺎﺭﻳﺨی
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ  ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺘﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻣﺤﻤﺪ
زنده ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ  ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺣتی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎ ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ) ﮐﻪ ﻣثلا
اﻭ (ﻣﺤﻤﺪ و هر
کامل محمدی
زنده ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ) ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ و چون خود
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(
ﻓﺮقی ﺪﺭ ﻣﻘﺎم
الهی ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣل ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻳﮑﺴﺎنی ﻮ
ﺍﻳﻥ همانی  او ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤگی ﺸﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ هستند.)
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮑﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩﺍﻡ (
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
گیاهان ﻮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺣتی اﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺭﺳﻮلاﻥ ﻘﺒﻠﻰ)
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﺮﺩﻭس ﺩﺭ
ﺟﻨﺎﻥ اﺳﺖ (ﻓﺮﺩﻭس
ﺑﻬﺸتی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯﺪﻳﮕﺮ
خاص موفقان
ولایت محمدی در
ﺟﻨﺎﻥ ﻴﺎ
برترین
ﺟﻨّﺘﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﺤﻤﺪ  ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳخی ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺟﻨﺎﻥ
ﻟﻔﻈی هندﻯ  ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی عقل
الهی داشتن
است . ﮐﻪ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ  ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. (ﻓﺮﺩﻭس )ﻳﺎ
ﻓَﺮﺩﻳس  ﺑﺪﻥ ﻮ
ﻣﺠﺴّم ﺑﺸﺮﻯ ﻭلی
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻔﺮّ الهی
ﻮ تاج ﭘﺎﺩﺷﺎهی
اﻭ  ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ هست)
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺭﺧتی
اﺳﺖ (ﻓﺮﺩﻭس
ﻳﺎ ﺩﺭﺧﺖ ﻭلاﻳﺖ)
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻭﺭﺍق ﺁﻥ
ﺨﺸک ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻃﻌم
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. (ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻃﻌم ﺴﻤﺒﻮل
ﻔﺴﺎﺩ ﻣﻮﺍﺩ
ﻏﺬﺍئی ﻮ
ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ الهی
اﺳﺖ ﺩﺭﺧﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭﺧﺖ
ﮐﺎج ﻤﻘﺪّس ﺍﺯ
ﻗﺪﻳم که
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺒﺰ
بوده ﺍﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﺣق
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ
ﺟﻬل
اﻭﺭﺍ ﻋﻠم
ﻤﻴﮑﻨﻢ. (
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﭽﺸﻢ  ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺗﻘرَبّ ﻭ
ﺗﻮﺳل
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭؤﻴﺎﻫﺎ  ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻨج تن ﺁل عبا  ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖوولایت
محمدی است .ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺣق
ﺁﻧﻬﺎ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺣج
ﻮ ﺳﻔﺮالهی
سالکان
ﺒﻌﻮﺍﻟم اﻟﻬﻰ
و
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ است . ﻭ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ  ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ. ﺟﻬل
ﺁﻧﻬﺎ  ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻠم
ﺁﻧﻬﺎ  ﺁﮔﺎهی
ﻮ ﺩﻳﺪﻥ
ﺮؤﻴﺎﺋﻰ و
شناخت مقام
الهی آنها
است) ﻭﺗﺎﺭﻳکی
اﻭﺭﺍ ﻧﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. (ﺗﺎﺭﻳکی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
توسّلی ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ عقلی الهی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ) ﻭﻣﻥ
اﻭﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﺍ
ﺩﻋﺎ ﻭ ﺩﻋﻮﺕ
ﮐﻨﺪ  ﺍﻭﺭﺍ
ﺟﻮﺍﺏ ﻣثبت
ﻣﻴﺪﻫﻢ (ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮﻩ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻋﺎﻯ ﻮﺍﻗﻌی
ﺴﺎﻟﻚ  ﺩﻋﺎئی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋم کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻗﺒﻠﻰ  ﺩﻋﺎ ﻭ
ﺩﻋﻮﺕ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺮؤﻴﺖ ﺗﺠلی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﻭ  ﺗﺎﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻗﺒل
اﺯﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍو
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻨﺪ  ﻣﻴﺪﻫﻢ  ( ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﺘﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺗﺄﻣل بطور
لدنّی ﺪﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕﻋﺮﻓﺎنی
ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻮ
ﻓﻴﺰﻳکی ﻴﺎ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ)
ﺍﮔﺮ ﻓﻘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻯ (ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﻓﻘﺮ)
ﺑﮕﻮ ﮐﻪ
ﻣﺮﺣﺒﺎ
ﺑﻌﻠﺎﻣﺖ
ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ ( ﺩﺭ
ﻓﻘﺮ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎ) ﻭ
ﺍﮔﺮ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﻯ ﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻯ ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﺪ  ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﮕﻮ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥکسی اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﻘﺎﺏ ﺍﻭ
ﺗﻌﺠﻴل ﺸﺪﻩ.(
ﺗﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ  ﻭﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻮﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯمسخ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺮﻭﺩ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻋﻘﻮﺑﺖ (ﺑﺮﺍﻯ
کاﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
عاﻗﺒﺖ ﺳﺎﺯﻯ
ﺒﻬﺘﺮ
ﻓﻮقﺒﺸﺮﻯ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ  ﺁﺩم ﺮﺍ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺶ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﺮﺩﻡ.( ﺁﺩم
اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ  ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﺳﺎﻟک ﺁﺩم
ﻮ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ  ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
گناﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺴﺨﺖﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ  ﺻﺒﺮ
ﺳﺎﻟک
ﻤﺸﮑﻠﺘﺮ  ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺍﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﻟﻌﻨﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ.
ﻭﻧﻴﺰ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ هست. (ﻟﻌﻨﺖ)ﺧﺪﺍ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ ﻴﻚ ﺭﻭح
ﺪﺭﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭ
ﺁﻥ ﻤﻠﻌﻮﻥ
اﺳﺖ( ﻣﻨﻔﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ )ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﻤﻥ
ﺘﻌﻠق ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ (ﺍﻣﻮﺭ الهی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮع
ﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ) ﺃﻯ ﻣﻮسی
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺼﺎﻟح ﻤﻦ (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﺻﻠﺎح ﺸﺪﻩ)
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺯﻫﺪ (
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ)
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ  ﮐﻪ ﺁﮔﺎهی
اﺯ ﻣﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ(ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﺍﻫﺪﺗﺮ  ﺁﮔﺎهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺳﻠﻮک
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋم
ﺰﺍﻫﺪﺗﺮﻳﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ  ﻧﺎشی اﺯ
ﺯُﻫﺪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻳﺎﻋﺸق کمترﺑولایت
ﻭﻳﺎ
ﻫﻤّﺖ ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺭ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ) ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻣﻥ
ﺮﻏﺒﺖ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ.
ﻭﺑﻘﺪﺭ ﺟﻬل
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻣﻦ (ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ  ﻭ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ  ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻋﻠﺎﺋق
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻣﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﻋﻈﻤﺖ ﺑﺪﻫﺪ  ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﭼﺸﻤﺶ ﺭﺍ
ﻓﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ( ﮐﻪ
ﻃمع ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﭼﺸﻤﺎﻥ
اﺯﺣﺪﻗﻪ ﺩﺭ
ﺁﻣﺪﻩ  ﺩﺭ
ﺗﻮﺟّﻬﺎﺕ
ﺩﺭﺩﻧﺎک
ﺒﺄﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻌﮑس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻪ ﺑﺎقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.(ﻓﻘﺮ
ﭼﺸﻢ)ﺑﺎﺯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ از
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ اﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﮐس ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺣﻘﻴﺮ
ﺑﺪﺍﻧﺪ  ﻧفع اﻭ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. (ﺳﺎﻟک
ﻜﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ  ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺣﻘﻴﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭلی
ﺤتی ﺘﻮﺟّﻪ
ﺑﺂﻥ  ﭼﻴﺰﻯ
اﺯ ﻧفع ﺁﻧﻬﺎ
ﮐم ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺘﺬﮐﺮ الهی
ﺁﻧﻬﺎ  ﺗﺄثیرﻣﻨفی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺣتی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺍﻭ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﺼل ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮ
ﺟمع ﺁﻭﺭﻯ
عقلی ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻋﺸق ﻮﺻﺒﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻔﺮﺍﻫم کند .
ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻋﻠمی اﻧﺴﺎﻥ  ﺑﺎﺯ
ﺁثاﺭﺵ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣی
اﻭﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺼﻮﺭﺕ
بی ﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺑﻘﻮل
اﻓﻠﺎﻃﻮﻥ  ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﺭﺍ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕﻗﺒﻠﻰ
ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺪﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺨﻄﺎﺏ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ می
ﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﭘس ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻴﺪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺒﺸﻨﺎﺳﻴﺪ  ﭘس سعی
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻴﺪ (ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨج
ﺘﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻳﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ  ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻳﺪ  ﺑﺮﺳﻴﺪ)
ﺩﺳﺘﻮﺭ (ﻓﻌﻞ)ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻗﺪﺍم
ﺒﺸﻨﺎﺧﺖﻭ لاﻳﺖ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮک ﻴولایت  ﺗﺎ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒل
ﺁﺧﺮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ) ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺩم ﺒﺴﻮﻯ
ﺸﻤﺎ ﺗﻌﻈﻴم
ﻨﮑﻨﻨﺪ (ﺗﺼﺪﻳق
ﻨﮑﻨﻨﺪ  ﻭﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻧﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺒﺎﻃل
ﺘﻌﻠﻴم ﻮ ﺩﺳﺖ
ﺑﻮسی ﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﺗﻮ ﻣﺬﻣﻮم
ﻨﺰﺩ ﻣﺮﺩم
ﻨﺨﻮﺍهی ﺒﻮﺩ  ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﻤﻮﺩ ﺑﺎﺷﻰ (ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻭ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﻰ)
ﺯﻳﺮﺍﻋلی علیه
اﻟﺴﻠﺎم همیشه
ﻣﻴﮕﻔﺖ  ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐسی
ﺨﻴﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ (ﻧفع
ﻮ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﺍﺭﺯﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺟﻪ) ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻭ ﻧﻔﺮ ﻳکی
که ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺗﺤﺴﻴﻥ ﻮ
ﺍﺣﺴﺎﻥ ﺮﻭﺯ
ﻣﺮّﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ( ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ  ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ
الهی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ) ﻭﻳکی که
ﺑﺪﻯ هاﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﻮﺑﻪ ﺗﺪﺍﺭﻙ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ.( ﻳکی
گناﻩ
ﮐﺎﺭﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ  ﻭﻳکی
ﺒﻬﺒﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﻴﺸﺘر
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎلاﺋﻰ)
ﻭلی ﺘﻮﭼﻪ
ﺩﺍنی که ﺗﻮﺑﻪ
ﭼﻴﺴﺖ ( ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﺮﻃ ﭙﺸﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
است )ﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ  ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ( ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ)
ﺗﺎﺳﺮﺣﺪّ ﻗطع
گرﺩﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ( ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﻭﮐﺸﺘﻪ ﺑﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﺑﺸﻮﺩ)
ﺳﺠﺪﻩﻫﺎﻯ اﻭ
ﻣﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺎﻭلاﻳﺖ
ﻣﺎ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﺑﺎﺷﺪ.( ﻣﮕﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻮﺳّل ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
هر ﮐﺎﻣل
ﻠﺤﺴﻴنی ﺰﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ  ﮐﻪ
ﭘﻨﺠﺘﻥ ﺁل عبا
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺠﺪﻩ ﺁﻧﺎﻥ  ﻧﻤﺎﺯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺮک اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺠﺪﻩ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﺻﻨم ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﺠﺪﻩ ﺑﺒُﺖ
ﺳﻨﮕﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﺠﺪﻩ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺴﻠﻴم
ﻮ ﺗﻌﻈﻴم ﺒولایت
ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺪﺭ
ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ: ﺎلا  ﻭﻣﻥ
عرﻑ ﺣﻘّﻨﺎ ﻭ
ﺭﺟﺎ ﺍﻟثوﺍﺏ  فینا
ﺭﺿی ﻘﻮﺗﻪ
ﻧﺼﻒ ﻣﺪ کلّ
ﻴﻮﻡ  ﻭ
ﻣﺎ ﻳﺴﺘﺮ
ﻋﻮﺭﺗﻪ ﻭﻣﺎ
ﮐاﻥ عوﺭﺗﻪ  ﻭﻣﺎ
ﺃﮐﻥ ﺮﺃﺳﻪ  ﻭﻫم فی
ﺬﻟﻚ  ﻭالله
ﺧﺎﺋﻔﻮﻥ
ﻮﺟﻠﻮﻥ
ﻣﮕﺮﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺣق ﻤﺎﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ (ﺣق
ﺘﺤﮑم الهی ﻮ
ﺳﻠﻮکی ولایت
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ  ﮐﻪ ﺑﺤق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ ﺤﺠج
ﺗﻮﺳل ﺴﻠﻮﮐﻰ  ﻭﻫﻤﺎﻥﺒﺤق
ﺒﻮﺩﻥ ﺮﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ الهی
ولایت ) ﻭﺍﻣﻴﺪ
ثوﺍب اﺯ ﻣﺎ
ﺩﺍﺷﺖ( ﺑﻬﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ
ﺗﻮﺳل عبادی
ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
بمعرفی
خداوند  ﻭ ﺑﺎ
ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
عقلی ﺪﺭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻟﺰﻭم
ﺘﮑﺎﻣل ﻨﻮﻋﻰ)
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﻘﻮﺕ ﻭﺭﺯق
ﺨﻮﺩ  ﺑﺎ ﻧﻴم
ﭙﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺍﻣﺘﻔﺎ ﮐنند(
ﻣَﺪ ﺳﻨگ ﻮﺯﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻨﺪم ﻮ
ﺟﻮ)ﻭﻧﻴﺰ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﺘﺮﻋﻮﺭﺕ
ﮐﻨﺪ (ﺣﺪ
ﺃﻗﻠّﻯ اﺯ
ﻟﺒﺎس  ﻭﻳﺎ
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ ﺣﻔﻈ
ﺁﺑﺮﻭﻯ ﺴﺎﻟﻚ)
ﻭﭼﻴﺰﻯ که ﺳﺮ
ﺍﻭ را ﺍﺯ
ﺳﺮﻣﺎ ﻭ ﮔﺮﻣﺎ
ﺣﻔﻈ ﻨﻤﺎﻳﺪ (
ﭼﺎﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ
ﺑﺎﻥ ﻳﺎ ﮐﻠﺎﻩ)
ﻭﺑﺎﺯ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻳﻥ ﺤﺎل
ﺘﺮﺳﺎﻥ و
لرزان هستند. (ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﻔﮑﺮ
ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ ﻭﻳﺎﻋﻤﺮ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻧﮑﻨﺪ.

حدیث
3865- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ340ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺿﻤﻦ
ﻣﻨﺎﺟﺎﺗﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻳﺎ ﻣﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﺫﺍ ﺭﺃﻳﺖ
ﺍﻟﻔﻘﺮ ﻣﻘﺒﻠﺎ
ﻓﻘﻞ ﻣﺮﺣﺒﺎ
ﺑﺸﻌﺎﺭ ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﻴﻦ
ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺭﺃﻳﺖ ﺍﻟﻐﻨﻰ ﻣﻘﺒﻠﺎ
ﻓﻘﻞ ﺫﻧﺐ ﻋﺠّﻠﺖ
ﻋﻘﻮﺑﺘﻪ ﻓﻤﺎ ﻓﺘﺢ
الله ﻋﻠﻰ ﺃﺣﺪ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ الّا ﺑﺬﻧﺐ
ﻟﻴﻨﺴﻴﻪ ﺫﻟﻚ ﺍﻟﺬﻧﺐ
ﻓﻠﺎ ﻳﺘﻮﺏ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻗﺒﺎﻝ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻋﻠﻴﻪ ﻋﻘﻮﺑﻪ ﻟﺬﻧﻮﺑﻪ
ﺃﻯ ﻣﻮﺳﻰ ﺍﮔﺮ
ﻓﻘﻴﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯﺨﻮﺩ
ﻳﺪﻯﺨﻮﺵﺁﻣﺪﻩﺑﮕﻮ
ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺻﺎﻟﺤﺎﻥﺎﺳﺖ(ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻘﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﻏﻨﻰ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻯ ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻳﺖ
ﻣﻴﻴﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻘﻮﺑﺖ
ﺍﻭ ﺗﻌﺠﻴﻞ ﺷﺪﻩ
( ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻋﻘﻮﺑﺖ
ﻧﻴﺰ ﺗﺸﺪﻳﺪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﮐﺴﺐ ﻓﺘﺤﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻣﮕﺮ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺗﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﻨﺪ ( ﭼﻮﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻓﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﮔﻨﺎﻩ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺷﻮﺩ
) ﻭ ﻟﺬﺍ ﻓﺮﺻﺖ ﺗﻮﺑﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
( ﺗﺮﻙ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻥ ﺑﺎ
ﺟﺴﺘﻦ ﺭﺍﻩ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
) ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻗﺒﺎﻝ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﻭﻯﮑﺴﻰ ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﻋﻘﻮﺑﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﻓﺮﺻﺖ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.)

حدیث
3866 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ340ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺃﺗﻮﺍ ﻣﻮﺳﻰ ﻓﺴﺄﻟﻮﻩ
ﺃﻥ ﻳﺴﺄﻝ الله عَزّﻭجَلّ
ﺃﻥ ﻳﻤﻄﺮ  السماء
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺍﺫﺍ ﺃﺭﺍﺩﻭﺍ
ﻭ ﻳﺤﺒﺴﻬﺎ ﺍﺫﺍ
ﺃﺭﺍﺩﻭﺍ ﻓﺴﺄﻝ
الله عَزّ ﻭجَلّ
ﺫﻟﻚ ﻟﻬﻢ ﻓﻘﺎﻝ
الله عَزّﻭجَلّ
ﺫﻟﻚ ﻟﻬﻢ ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﻓﺄﺧﺒﺮﻫﻢ ﻣﻮﺳﻰ
ﻓﺤﺮﺷﻮﺍ ﻭ ﻟﻢ ﻳﺘﺮﮐﻮﺍ
ﺷﻴﺌﺎ الّا
ﺯﺭﻋﻮﻩ ثُمّ ﺍﺳﺘﻨﺰﻟﻮﺍ
ﺍﻟﻤﻄﺮ ﻋﻠﻰ ﺍﺭﺍﺩﺗﻬﻢ
ﻭ ﺣﺒﺴﻮﻩ ﻋﻠﻰ ﺍﺭﺍﺩﺗﻬﻢ
ﻓﺼﺎﺭﺕ ﺯﺭﻭﻋﻬﻢ
ﮐﺄﻧّﻬﺎ ﺍﻟﺠﺒﺎﻝ
ﻭ ﺍﻟﺂﺟﺎﻡ ثُمّ
ﺣﺼﺪﻭﺍ ﻭ ﺩﺍﺳﻮﺍ
ﻭ ﺫﺭﻭﺍ ﻓﻠﻢ ﻳﺠﺪﻭﺍ
ﺷﻴﺌﺎ  ﻓﻀﺠّﻮﺍ
ﺍﻟﻰ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﺍﻧّﻤﺎ ﺳﺄﻟﻨﺎﻙ
ﺃﻥ ﺗﺴﺄﻝ الله ﺃﻥ
ﻳﻤﻄﺮ  السماء ﻋﻠﻴﻨﺎ
ﺍﺫﺍ ﺃﺭﺩﻧﺎ ﻓﺄﺟﺎﺑﻨﺎ
ثُمّ ﺻﻴّﺮﻫﺎ ﻋﻠﻴﻨﺎ
ﺿﺮﺭﺍ ﻓﻘﺎﻝ ﻳﺎ
رَبّ ﺍﻥ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺿﺠّﻮﺍ ﻣﻤّﺎ ﺻﻨﻌﺖ
ﺑﻬﻢ ﻓﻘﺎﻝ ﻭ ﻣﻢ
ﺫﺍﻙ ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ؟
ﻗﺎﻝ ﺳﺄﻟﻮﻧﻰ ﺃﻥ
ﺃﺳﺄﻟﻚ ﺃﻥ ﺗﻤﻄﺮ
السماء ﺍﺫﺍ
ﺃﺭﺍﺩﻭﺍ ﻭ ﺗﺤﺒﺴﻬﺎ
ﺍﺫﺍ ﺃﺭﺍﺩﻭﺍ ﻓﺄﺟﺒﺘﻬﻢ
ثُمّ ﺻﻴّﺮﺗﻬﺎ
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺿﺮﺭﺍ  ﻓﻘﺎﻝ ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻰ ﺃﻧﺎ ﮐﻨﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪﺭ ﻟﺒﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻓﻠﻢ
ﻳﺮﺿﻮﺍ ﺑﺘﻘﺪﻳﺮﻯ
ﻓﺄﺟﺒﺘﻬﻢ ﺍﻟﻰ
ﺍﺭﺍﺩﺗﻬﻢ ﻓﮑﺎﻥ
ﻣﺎ ﺭﺃﻳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺍﺯ ﻣﻮﺳﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﻞ
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﻭ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺑﺎﺭﺍﻧﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻰ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩ ( ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﮐّﻞ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺎﻓﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺭﺣﻤﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ  ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ لاﺯﻡ
ﺁﻥ ﮐﺎﺭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
نفس ﺃﻣّﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺗﺤﻘﻘﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ.ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺧﺒﺮ
ﺩﺍﺩ.ﻭ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺯﻣﻴﻦ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺷﺨﻢﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻫﻤﻪ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺸﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﺁﻣﺪ.ﻭﻣﺰﺭﻭﻋﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ ﮐﻮﻩ
ﺭﺷﺪ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ سپس
ﺩﺭﻭ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﮐﻮﺑﻴﺪﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎﺩ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﮔﻨﺪﻣﻰ ﻧﻤﻴﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.
پس ﺿﺠّﻪ ﮐﻨﺎﻥ
ﻧﺰﺩ ﻣﻮﺳﻰ ﺭﻓﺘﻨﺪ
ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻴﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻴﻢ ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ باعث ﺿﺮﺭ ﻣﺎ
ﺷﺪ.ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺗﻮ ﺑﻤﻦ
ﺿﺠّﻪ ﻭﻧﺎﻟﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ.(ﺟﻨﺠﺎﻝ
ﺭﺍﻩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ
ﻭﺧﻄﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﭘﻴﺶ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻪ ؟ ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﮔﻔﺖ ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻀﺮﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺷﺪ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺖ
ﺃﻯ ﻣﻮﺳﻰ ﻣﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺗﻘﺪﻳﺮ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ.(
ﺗﻘﺪﻳﺮ ﻭ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ کس ﺭﺯﻕ ﺍﻭ ﻫﺴﺖ.ﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ.ﻭ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺭﺣﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﺳﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺯ(ﻗﺪﺭ)ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮکس
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﺣﺎﻝ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺘﻌﻴﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻦ ﺭﺍﺿﻰ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ  ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩﻡ.ﻭﻟﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻯ.( ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﺼﻮﻝ ﮔﻨﺪﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﺑﻘﻴّﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎ
ﭼﻮﻥ ﺁﻣﺪﻥ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﻮﻗّﻒ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭالّا ﺣﺘّﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩ
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻭﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺯﻳﺎﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩﻧﺪ. ﻭالّا
ﺣﺘّﻰ ﺍﮔﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻭ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺯﻳﺎﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺧﺮﺍﺏ
ﮐﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻮﺧﺘﻦ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻭ ﻳﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻭ ﺁﻓﺖ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺭﺯﺍﻥ ﺷﺪﻥ
ﻗﻴﻤﺖ ﻣﺤﺼﻮﻝ.ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﮐﻪﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺨﻴﺮ
ﮐﻨﺪ  ﺣﺘّﻰ
ﺑﺎ ﺑﺮﻭﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺧﺸﮑﺴﺎﻟﻰ
ﻭ ﺁﻓﺖ ﻣﺤﺼﻮﻝ  ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺪﮐﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻭ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭼﻪ ﻧﻴﮑﻰ ﻭ ﺭﻓﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻥ ﻧﻴﮑﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﺒﺮﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
حدیث ﺍﺳﺖ .

حدیث
3867 – دنباله
پیامبر ادامه
میدهد ﻧﺠی  بنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﻭ
ﺃﻋﻄﺎﻩ
ﺍﻟﺘﻮﺭﺍة
ﻭﺍﻟﺄﻟﻮﺍﺡ  ﺭﺃﻯ
ﻤﮑﺎﻧﻪ ﻣﻥ
ﺮﺑّﻪ عَزّ ﻭ جَلّ
ﻓﻘﺎل
ﻴﺎ رَبّ ﻟﻘﺪ
ﺃﮐﺮﻣﺘنی
کرﺍمة ﻟم
ﺘﮑﺮم ﺒﻬﺎ
ﺃﺣﺪﺍ ﻗﺒﻠﻰ  ﻓﻘﺎل جل
ﺠﻠﺎﻟﻪ ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﺃﻣﺎﻋﻠﻤﺖ
ﺃﻥ ﻤﺤﻤﺪﺍ  ﺃﻓﻀل
عندﻯ ﻤﻥ ﺠمیع
ﻤﻠﺎﺋﮑتی ﻮ ﺟمیع
ﺨﻠﻘﻰ؟ ﻗﺎﻝ
ﻣﻮسی ﻴﺎ رَبّ
ﻓﺎﻥ کاﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺃﮐﺮم
عندک ﻤﻥ ﺠمیع
ﺨﻠﻘﻚ  ﻓﻬل فی
اﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﺃﮐﺮم ﻤﻥ
ﺁﻟﻰ؟ ﻗﺎل الله
ﺟل ﺠﻠﺎﻟﻪ ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﺃﻣﺎﻋﻠﻤﺖ
ﺃﻥ ﻔﻀل ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﻋﻠﻰ ﺟمیع
ﺁلأﻨﺒﻴاء
ﮐﻔﻀل
ﻤﺤﻤّﺪﻋلی ﺠمیع
اﻟﻤﺮﺳﻠﻴﻦ؟
ﻓﻘﺎل ﻤﻮسی ﻴﺎ
رَبّ  ﻓﺎﻥ
ﮐﺎﻥ ﺁل
ﻤﺤﻤّﺪ ﮐﺬﻟﻚ  ﻓﻬل فی
ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﺃﮐﺮم عندک ﻤﻥ
ﺼﺤﺎﺑﺘﻰ؟ ﻗﺎل
الله ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ  ﺃﻣﺎﻋﻠﻤﺖ
ﺃﻥ ﻔﻀل ﺼﺤﺎبة
ﻣﺤﻤّﺪ ﻋلی ﺠمیع
ﺼﺤﺎبة
ﺍﻟﻤﺮﺳﻠﻴﻦ  ﮐﻔﻀل
ﺁﻝ ﻣﺤﻤّﺪ ﻋل
ﺠمیع
ﺁلأﻨﺒاء ﻭ
ﻓﻀل ﻤﺤﻤّﺪ
ﻋلی ﺠمیع
اﻟﻤﺮﺳﻠﻴﻦ؟
ﻓﻘﺎل ﻤﻮﺳﻰ
ﻳﺎ رَبّ  ﻓﺎﻥ
کاﻥ ﻤﺤﻤّﺪ ﻭ
ﺃﺻﺤﺎﺑﻪ ﮐﻤﺎ
ﻭﺻﻔﺖ  ﻓﻬل فی
اﻣم اﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﺃﻓﻀل عندک ﻣﻥ
اﻣّﺘﻰ؟
ﻇﻠّﻠﺖ ﻋﻠﻴﻬم
اﻟﻐﻤﺎﻡ  ﻭ
ﺃﻧﺰﻟﺖﻋﻠﻴﻬم
اﻟﻤﻥّ ﻮ
ﺍﻟﺴﻠﻮﻯ  ﻭ ﻓﻠﻘﺖ
ﻟﻬﻢ ﺍﻟﺒﺤﺮ  ﻓﻘﺎل الله
ﺟل ﺠﻠﺎﻟﻪ ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﺃﻣﺎ
ﻋﻠﻤﺖ ﺃﻥ ﻔﻀل
امّة ﻣﺤﻤّﺪ
ﻋﻠﻰ ﺟمیع ﺎلاﻣم
کفضله ﻋلی ﺠمیع
ﺨﻠﻘﻰ  ﻓﻘﺎل
ﻤﻮسی ﻴﺎ رَبّ
ﻟﻴﺘنی کنت
ﺃﺭﺍﻫم ﻔﺄﻭﺣی
الله عَزّ ﻭ
ﺟﻠﺎل ﻴﻪ ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﻧّک
ﻠﻥ ﺘﺮﺍﻫﻢ  ﻓﻠﻴس
ﻫﺬﺍ ﺃﻭﺍﻥ
ﻇﻬﻮﺭﻫم ﻮ
ﻟﮑﻥ ﺴﻮﻑ ﺗﺮﺍﻫم
فی اﻟﺠﻨّﺎﺕ  ﺟﻨّﺎﺕ
ﻋﺪﻥ ﻮ
ﺍﻟﻔﺮﺩﻭس  ﺑﺤﻀﺮة
ﻣﺤﻤّﺪ فی
ﻨﻌﻴﻤﻬﺎ
ﻳﺘﻘﻠّﺒﻮﻥ  ﻭفی
ﺨﻴﺮﺍﺗﻬﺎ
ﻳﺘﺒﺤﺒﺤﻮﻥ  ﺃﻓﺘﺤﺐ
ﺃﻥ اﺳﻤﻌک
کلاﻣﻬﻢ؟ ﻗﺎﻝ
ﻧﻌم الهی ﻘﺎل الله
ﺟل ﺠﻠﺎﻟﻪ  ﻗُم
ﺒﻴﻥ ﻴﺪﻯ ﻮ
ﺍﺷﺪﺩ ﻣﺌﺰﺭﻙ  ﻗﻴﺎم
اﻟﻌﺒﺪ
ﺍﻟﺬﻟﻴﻞ ﺑﻴﻥ
ﻴﺪﻯﺎ ﻟﻤﻠک اﻟﺠﻠﻴﻞ
ﻓﻔﻌل
ﺬﻟک ﻤﻮﺳﻰ  ﻓﻨﺎﺩﻯ
ﺮﺑّﻨﺎ عَزّ ﻭ جَلّ
ﻳﺎ
ﺍمّة ﻣﺤﻤّﺪ
ﻓﺄﺟﺎﺑﻮﻩ
ﮐﻠّﻬم ﻮﻫم فی
ﺃﺻﻠﺎﺏ
ﺁﺑﺎﺋﻬم ﻮ
ﺃﺭﺣﺎم
اﻣّﻬﺎﺗﻬﻢ  ﻟﺒﻴّک
اﻟّﻬﻢّ
ﻟﺒﻴّﻚ  ﻟﺒﻴک
ﻠﺎ ﺷﺮﻳک ﻠک
ﻠﺒﻴّﻚ  ﺍﻥّ
اﻟﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﻟﻨﻌمة ﻟک ﻮ
ﺍﻟﻤﻠﻚ  لا ﺷﺮﻳک
ﻠﻚ ﻟﺒﻴّﻚ  ﻗﺎل
ﻔﺠﻌل الله عَزّ
ﻭﺟل الاﺟﺎبة
ﻣﻨﻬﻢ  ﺷﻌﺎﺭ
ﺍﻟحَجّ  ثمّ
ﻨﺎﺩﻯ ﺮﺑّﻨﺎ عَزّ
ﻭ ﺟل ﻴﺎ ﺍمّة
ﻣﺤﻤّﺪ  ﺍﻥ
ﻘﻀﺎلی علیکم
ﺃﻥ ﺮﺣﻤتی
ﺴﺒﻘﺖﻏﻀﺒﻰ  ﻭﻋﻔﻮﻯ
ﻘﺒﻞ ﻋﻘﺎﺑﻰ  ﻓﻘﺪ
ﺍﺳﺘﺠﺒﺖ ﻟﮑم
ﻤﻥ ﻘﺒل ﺃﻥ
ﺘﺪﻋﻮﻧﻰ  ﻭﺃﻋﻄﻴﺘﮑم
ﻤﻥ ﻘﺒل ﺃﻥ
ﺘﺴﺄﻟﻮﻧﻰ  ﻣﻦ
ﻟﻘانی ﻤﻨﮑم
ﺒﺸﻬﺎﺩة  ﺃﻥ ﻠﺎ
ﺍﻟﻪ الّا الله
ﻭﺣﺪﻩ لا
ﺷﺮﻳک ﻠﻪ  ﻭ ﺃﻥ
ﻤﺤﻤّﺪا ﻋﺒﺪﻩ
ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪ  ﺻﺎﺩق فی
ﺃﻗﻮﺍﻟﻪ  ﻣﺤق فی
ﺃﻓﻌﺎﻟﻪ  ﻭ ﺃﻥ
علیّ ﺒﻥ
ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ  ﺃﺧﻮﻩ ﻭ
ﻭﺻﻴّﻪ ﻣﻥ
ﺒﻌﺪﻩ ﻭ
ﻭﻟﻴّﻪ  ﻭﻳﻠﺘﺰم
ﻄﺎﻋﺘﻪ  ﮐﻤﺎ
ﻳﻠﺘﺰم ﻄﺎعة
ﻣﺤﻤّﺪ  ﻭ ﺃﻥ
ﺃﻭﻟﻴاء
اﻟﻤﺼﻄﻔﻴﻦ
ﺍﻟﻤﻄﻬّﺮﻳﻦ
ﺍﻟﻤﺒﺎﻧﻴﻥ
ﺒﻌﺠﺎﺋﺐ
ﺁﻳﺎﺕ الله  ﻭ ﺩلاﺋل
ﺤﺠج الله ﻣﻥ
ﺒﻌﺪﻫﻤﺎ
ﺃﻭﻟﻴﺎٴﻮﻩ  ﺃﺩﺧﻠﺘﻪ
ﺟﻨّﺘﻰ  ﻭ ﺍﻥ
کاﻧﺖ ﺫﻧﻮﺑﻪ
ﻣثل ﺰﺑﺪ
ﺍﻟﺒﺤﺮ  ﻗﺎﻝ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺑﻌث  الله
عَزّ ﻭ ﺟل
ﻨﺒﻴّﻨﺎ
ﻣﺤﻤّﺪﺍ  ﻗﺎل ﻴﺎ
ﻣﺤﻤﺪ  ﻭﻣﺎ
ﮐﻨﺖ ﺑﺠﺎﻧﺐ
ﺍﻟﻄﻮﺭ  ﺍﺫ
ﻧﺎﺩﻳﻨﺎ
ﺍﻣّﺘک ﺒﻬﺬﻩ
ﺍﻟﮑﺮﺍمة  ثمّ ﻘﺎل
عزﻭ ﺟل
ﻠﻤﺤﻤّﺪ  ﻗل
اﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ رَبّ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ علی
ما ﺍﺧﺘﺼّنی
ﺒﻪ ﻣﻥ هذﻩ
ﺍﻟﻔﻀﻴلة   ﻭ ﻗﺎل
ﻠﺎﻣّﺘﻪ  ﻗﻮﻟﻮﺍ
ﺃﻧﺘم اﻟﺤﻤﺪ
ﻟﻠﻪ رَبّ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ ﻋلی
ﻤﺎ ﺍﺧﺘﺼّﻨﺎ
ﺑﻪ ﻣﻥ هذﻩ
ﺍﻟﻔﻀﺎﺋل ﻭﻗتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻮسی
ﺮﺍ ﻣﺒﻌﻮث
ﮐﺮﺩ (ﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
موسی که بت
شهود مرتضوی
ایلی ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ) ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ برگزید ﻭﻧﺠّﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ (
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻭﭘﺎک
ﺸﺪﻩ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ولایت چهارم
زرئشت و
ابراهیم نمود  ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﺠﻮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺪ  ﻭ (ﻧﺠﻰّ) الهی
ﺸﺪﻥ ﻳﻌنی
ﻄﺮﻑ ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ
ﻭ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ اﺳﺖ)
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﻳﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ
ﺷﮑﺎﻓﺖ  ﻭﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل ﺮﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ. (ﻗﻮم
ﻴﻬﻮﺩ دنباله پیامبری
یوسف ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺼﺮ ﻭ ﺳﺘم
ﻔﺮﺍﻋﻨﻪ
وذّعیان کاذب
فَرّ تاهی در
آخوندها و
قشری های ذینی
فراعنه ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺴﺮخ
گذﺭﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺒﺤﺮﺍنی
ﺃﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺭؤﻴﺎﻫﺎ
ﮔﺬﺭﺍﻧﺪ  ﻭﺑﺴﺎﺣل
ﺴﻠﺎﻣﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﻳﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﻭﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﺸک
ﻜﺮﺩ ﻳﺎ ﺷﮑﺎﻑ
ﺩﺍﺩ  ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩ
ﺗﺎ به ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻨﺪ) ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺃﻟﻮﺍح ﺪﺍﺩ  ﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
خود ﺭﺍ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭽﺸم ﺮؤﻴﺖ
ﺩﺍﺩ (ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭ درست
تر که ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻮﺳﻰبوی داد   یعنی ﺗﻮﺭﻳﻪﻫﺎ
ﻭ ﺭؤﻴﺎﻫﺎ  ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺃﻟﻮﺍح ﺴﻨگ
ﻨﺒﺸﺘﻪﻫﺎی ده
فرمان الهی او
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ (ﺍلاﺣﻪ)
ﻭ ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺮیع ﻮ ﺍﺯ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ و
ﺭؤﻴﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎﻫﺎ
ﺩﺳﺖ داد.
ﻭﻣﮑﺎﻥ و مقام
تازه اورا ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ که
ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﺁﺧﺮ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
مرتضوی در
تسمیه محمدی
را دید ﮐﻪﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨی کامل شده
ولایت زردشت و
ابراهیم
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ایلی
ﺮﺳﻴﺪ  ﻭلی
بعدها عیسی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻨﻮﺭ مصطفوی
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ بعدها پس
از شهود مرتضوی
ایلی اکتشافی
مسیح ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺮسید ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
نیز بعدها ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ از
امروز  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم ﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ خواهد
رسید .
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم اﺯ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ  ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺪﺭ ﻳک ﺠﺒﺮﻭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭ ﺩﺭ ﻳک
ﻤﻘﺎم ﻮ
ﻣﻨﺰﻟﺖ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻮسی
گفت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ
ﻣﺮﺍ ﭼﻨﺎﻥ
کرﺍﻣتی ﺪﺍﺩﻯ  ﮐﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﻦ
ﮐطسی ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ (
ﮐﺮﺍﻣﺖ  ﻫﻤﺎﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ  ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘلی
ﻮ ﺭؤﻴﺎئی الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﻣﻮی ﻮ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ پیامبری
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﺒﺎﺷﺪ  ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻳﻥ
کراﻣﺎﺕ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
عیسی ﻮ ﺳﭙس
ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍم ﺒﻴﺶ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺒلی
زردشت
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ. ﭼﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﻋﻘﻞ  ﻭﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ  ﻭﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺮﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﻭﻳﺎ ﮐﻪ
برای کاملان
قببل از محمد
ﺩﺭ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ  ﺃﻯ
ﻤﻮﺳﻰ  ﻣﮕﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍنی که
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺰﺩ ﻣﻥ
ﺃﻓﻀل اﺯ ﺗﻤﺎم
ملائک ﻭﺗﻤﺎم
ﺨﻠﺎﻳق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺍﻟﺒﺘﻪﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮسی ﻤﺘﻮﻟّﺪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭلی ﻤﻮسی
مانند زرئشت و
ابراهیم
وموسی ﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم عرﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ  ﮐﻪ
ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻮسی
ﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻭﺭ ﻳﺎ
ﻧﺰﺩﻳﻚ  ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺪﺭﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ  ﻇﻬﻮﺭ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻣﻮسی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭحتّی
ﻤﺤﻤّﺪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻮی ﺪﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ  ﺑﺎﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ و
امتیازات
الهی ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻋﻴسی ﻮ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ و نیز
ﻣﻠﺎﺋک ﻮ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻓﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ  ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
الهی ﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ هستند. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ  ﻣﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی مهدی
موعود قائم
پاﻳﺎﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ فرشته
گونه ﺮﺍﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻮسی ﻮ
ﻋﻴﺴﻰنذاشتند
و ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮکی
محمد   ﺭﻳﻚ
ﺭﺟﻌﺖ و تولد
بشری ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ  ﺗﻮﺳّل
عباﺩﻯ  ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻨﻴﺰ  ﺑﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﻧﻮعی ﻮ
ﺍﺣﻮﺍلی ﻤﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
سوشیانس سوم زردشت
و فارقلیت دوم
مسیح ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
برسند . ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﮐﻪ ﻧﺎم
ﻤﻥ ﻮﻋﻠﻰّ  ﻭﺣتی
ﺪﻳﮕﺮ ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ محمد   ﺩﺭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﻧﺠﻴل هست  ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی موسی و
عیسی هست.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ  ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭙﻨج ﺘﻥ ﺁل عبا   ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ  ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ الهی هستند
ﮐﻪ
ﺍﺳﺎمی
اﺳﻠﺎمی ﺁﻧﻬﺎ  ﺣﺴﻴﻥ ﻮ
ﺣﺴﻥ ﻮ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭ ﻣﺮﺗﻀی ﻮ
ﻣﺼﻄفی اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍم اﺯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ سلوکی ﻘﺒﻠﻰ
ﻫﻤﻴﻥ
ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ
را  ﺑﺎ
ﺍﺳﺎمی ﺨﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﺧﻠق
ﺨﺪﺍ)
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ غیر
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎل ﺨﻠق شدن
ﺠﺪﻳﺪ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎق ﺘﺎﺯﻩ  ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﺑﺮﺗﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭم الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰ  ﮐﻪ
ﻣﻘﺎم ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣل اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎم الهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﻦ  ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﻦ  ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﻌنی
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ  ﻭﺣتی
اﻧﺒﻴﺎﻯ اﻭلی
اﻟﻌﺰم ﻘﺒﻠﻰ  ﺍﻳﻥ هفت
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻮﺳﻰ ﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻳﺎﺍ ﮔﺮ
ﻣﺤﻤّﺪ ﺃﮐﺮﻡ  ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺖ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ  ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم ﺨﻠق
ﻨﺰﺩ ﺗﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭘس ﺁﻳﺎ ﺩﺭ ﺁل
ﻮ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒﺎ ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁل ﻮ ﺃﻫل
بیت ﻤﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ؟. (ﺃﻫل
ﻤﻮﺳﻰ  ﺯﻧﺎﻥ ﻮ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ اﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﺮﺍ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍﮐﻪ
ﻣﻮسی ﻤﺤﺮﻭم
ﺒﺎﺷﺪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺎﻭ ﺩﺍﺭﺍ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺁۀ ﻮ ﺃﻫﻞ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
شایسته
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮک ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﻮﺳﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺘﻮﺳّل ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻨﻘﺶ
ﻣﻮسی ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺗﻘرَبّ
ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭند  ﺃﻫل ﻮ
ﺁل اﻭ ﻧﻴﺰ  ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﻃﺒﻌﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ هماﻥ
ﻤﻘﺎم الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﻮسی
کمتر ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ  ﺃﻯ ﻤﻮسی
ﻤﮕر  ﻧﻤﻴﺪﺍنی
که ﻓﻀل و
غضیلت ﺼﺤﺎﺑﻪ
ﻣﺤﻤﺪ  ﺑﺮ
ﺗﻤﺎم ﺼﺤﺎﺑﻪ ﻣﺮﺳﻠﻴﻥ
ﻘﺒﻠﻰ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻔﻀل
ﻤﺤﻤﺪ  ﺑﺮ
ﺗﻤﺎم ﺁل ﻮ
ﺃﻫل اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی اﺳﺖ
ﻭﭼﻮﻥ ﻓﻀل ﻮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ مام
الهی ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺃﻫل ﻮ ﺁل
اﻧﺒﻴﺎ  ﺍﻳﻥ
همانی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﺪ  ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺻﺤﺎﺑﻪ
ﻭﺣتی اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی هستند.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻮسی ﻮ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ  ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ  ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم همین
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺗﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭحتّی ﻤﻮسی
ﻮﻋﻴسی ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻫﻤﻴﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ  ﻣﻌﻤﻮل
هستند. ﮐﻪ ﺩﺭ
بیت و
ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻬﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻋﻀﻮﻳﺖ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺗﻮﺳل
عباﺩﻯ  ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
زنذه
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﺻﺤﺎﺑﻪ ﻳﺎ
ﺃﺻﺤﺎﺏ  ﻳﺎﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻮﻫﻤﻨﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻮ ﻣﺼﺎﺣﺒﺎﻥ  تنها
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عامل ﺼﺎﺩﻕ  ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﻤﺤﻤﺪﻯ هستند
ﮐﻪ
ﻣﺸﻐﻮل
ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ میباشند
ﻭﭼﻮﻥ ﺰﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮔﺮﭼﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﻣﺤﻤﺪ  ﻭﺣتی
وفات علیّ ﻮ
ﭘﻨچ ﺘﻦ ﺁﻟﻌﺒﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ  ﺗﺤﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی هستند)
ﺑﺎﺯ ﻣﻮﺳﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻰ  ﺁﻳﺎ ﺩﺭ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ  ﺍﻣّﺘﻴﺎﺯ
ﺍﻣّﺖ ﻣﻥ
ﺒﺮﺗﺮ نیز
ﻫﺴﺖ؟ (ﺍﻣّﺖ  ﻳﻌنی
اﻭم کنندﮔﺎﻥ
ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎ  ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎئی
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮﺃﻫل ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
غیر ﻭﺍﺻﻞ  ﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎلاﺕ
الهی ولایت
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺗﻤﺎم
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اﻭلی ﺎﻟﻌﺰم
ﺒﺎﻫم ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﻣﻥ
ﭙﻮﺷﺶ (ﻏﻤﺎﻡ )
ﺃﺑﺮ ﺁﻭﺭﻯ  ﻭ ﻏﺬﺍﻯ (ﻣﻥّ
ﻮ ﺳﻠﻮﻯ
گزنگبین )
ﺩﺍﺩﻯ ﻭ ﺩﺭﻳﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﮑﺎﻑ
ﺩﺍﺩﻯ.( ﺣﻮﺍﺩث
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﻃﺒﻴﻌی ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ  ﺑﻴک
ﻨﺤﻮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻘﺒلی
ﻮ ﺑﻌﺪﻯ  ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی
ﻮﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
اﻳﻥ
ﻤﻌﺠﺰﺍﺕﻫﻤگی
ﺪﺭ ﺭؤﻴﺎ و
شهود ﻫﺴﺘند .ﮐﻪ
ﻏﻤﺎم ﻴﺎ ﺃﺑﺮ  ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻔﻈ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯﺣﺮﺍﺭﺕ
ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺍﺳﺖ.
ﻋﻤﻠﺎﺣﺎﻟتی
اﺯ (ﻏَم ﻮ
ﻓﺮﺍﻣﻮشی ﻳﺎ
ﺩﻭﺭﻯ) ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ
غم ﻮ ﺩﻭﺭﻯ اﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ  ﻭﻣﺤﺎﻓﻈﺎﻥ
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺩﺭ
ﭘﻨﺎﻩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭلاﻳﺖ  ﻭ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺑﺎﺯ (ﻣَﻥّ ﻮ
ﺳﻠﻮا )ﻳﺎ
ﮔﺰﻧﮕﺒﻴﻦ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺻﺤﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ
ﻭﻳﺎ
ﮔﺎهی علف ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺤﺼﻮلاﺕ
ﻃﺒﻴﻌی ﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﻣﻦ)
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻨّﺖ الهی
ﻮ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺳﻠﻮﻯ)
ﻳﺎ ﺗﺴﻠّﻯ
ﺨﺎﻃﺮ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻗﺒﺾ  ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ
گرﺑﻪﻫﺎ  ﺑﺴﻄ ﻮ
ﺍﻧﺒﺴﺎﻃ ﻮ
ﺷﺎﺩﻯ ﭘﺎﺩﺍﺵ الهی
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺷﮑﺎﻑ ﺩﺭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺃﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
نوﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺃﺣﻮﺍل
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻳک
ﺮؤﻴﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟتی
ﺒﻮﺩم   ﻣﻴﺎﻥ
ﺪﺭﻳﺎﻯ بی
اﻧﺘﻬﺎ  ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻃﻮﻓﺎنی
ﻮ ﺗﺮﺳﺎﻧﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی
ﻨﺎﮔﺎﻩ ﺁﺏ
ﺩﺭﻳﺎ ﺁﺭﺍم
گرﻓﺖ  ﻭﺑﺎﮔﻠﺒﺮﮔﻬﺎئی
ﺮﻭﻯ ﺁﺏ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎئی
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺩﻟﻴل ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺁﺏ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻧﻘﺶ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ. ﻭ
ﻗﺎﻳق ﻤﻦ  ﺑﺎ
ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻤﻴﺎﻥ
اﻳﻥ گل ﺒﺮﮔﻬﺎ
ﺭﻓﺖ. ﻭﺟﺎﻟﺐ
ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﮑﺎﻥ
گلبرﮔﻬﺎ  ﺑﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﻗﺎﻳق
ﻤﻦ  ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺒﻮﺩﻡ  ﺑﺎﺯ
ﮔﻠﺒﺮﮔﻬﺎ
ﺑﺠﺎﻯ ﻗﺒلی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺍﻳﺮﻩﺍﻯ اﺯ
ﮔﻠﺒﺮﮔﻬﺎ
ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﺁﻥ
ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘم اﻳﻥ
ﻴک ﻨﻤﺎﻳﺶ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ  ﺍﺯ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻃﻮﻓﺎﻥ
اﺳﺖ)ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﺃﻯ
ﻤﻮﺳﻰ  ﻣﮕﺮﻧﻤﻴﺪﺍنی
که ﻓﻀل اﻣّﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮ ﺗﻤﺎم
ﺨﻠﻖ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﻀل و برتری
مقامﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺗﻤﺎم ﺨﻠق
اﺳﺖ. (ﻋﻤﻠﺎ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻮسی
ﺪﺍﺩﻩ ﻧﺸﺪﻩ  ﮐﻪ
ﺍﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣّﺘﻬﺎﻯ ﻘﺒل
ﺯ
ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻮسی ﻮ
ﺗﻤﺎم اﻧﺒﻴﺎ
ﻯ ﻤﻌﺮﻭﻑ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ  ﺗﺎ
ﻳﺤﻴی ﺒﻥ
ﺰﮐﺮﻳﺎ
ﻣﻌﻤﺪﺍﻧﻰ  ﻫﻤگی
ﻴﮑﺴﺎﻥ هستند.
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﻣّﺖ  ﺁﻧﻬﺎ  ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﮐﺎﺷﻒ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ)
ﺳﭙس ﻣﻮسی گف ت  ﮐﺎﺵ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘم
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻢ ( ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
عرﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮسی کامل
ﺪﻳﺪﻩ ﺷﺪنی
سمبول نوری محمد
ﺒﻮﺩ. ﻭلی اﻣّﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻠﺰﻡ ﻃﻮل
عمر ﻣﻮﺳﻰ  ﺗﺎ
ﺗﻮﻟّﺪ ﻭ ﺑﻌث
ت ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﻣﻨﻄقی تر
ﮐﻪ ﺩﺭ یک
ﺮﺟﻌﺖ و معاد ﺑﺎ
ﻧﺴخ ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺪﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻘﺒﻮل
ﺸﻮﺩ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪ  ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮﺳﺎﻯ
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ  ﺁﻧﻬم
ﺒﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺑسلوک
الهی ﺘﺴﻠﻴم ﻮ
ﺗﻮﺳل
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ  ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ  ﻭﻳﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻣﻮسی ﺪﺭ
ﺭؤﻴﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ اُمّت
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟّ ﺪﺑﻌﺪﻯ
و عقل بهتر
ﻤﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺒﺮﺍﻯ ﻴک
ﺮﻭﺡ  ﺗﻔﺎﻭتی
ﺒﺎ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺭؤﻴﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮسی ﻮﺣی
کرﺩ  ﺃﻯ
ﻤﻮسی ﺘﻮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧمی
ﺒﻴﻨﻰ  (ﻟﻥ
ﺘﺮﺍﻧﻰ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪ  ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺒﺮﺍﻯ دیدن
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ الله
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﻣﻘﺎم
الهی ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺗﻮﻟّﺪ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ  ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺣتی
اُﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ  ﻳﻌنی هر
اُمّی و کامل
ﻤﺤﻤﺪﻯ  که
ﺩﺭﺣﮑم
ﻤﻘﺎﻣﺎتی الهی
هستند. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻘﺎم
ﺮﺑﻮﺑﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴﻨﻰ  ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻠک ﻮ
ﻣﻠﺎﺋک ﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻦ  ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻔﺮّ
ﺷﺎهی اﻟﻬﻰ  ﺑﺮ
ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺼﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻭلی
ﺬﺍﺕ ﻭ ﻣﻘﺎم ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل نوع ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ  ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ هست
ﮐﻪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ  ﺑﻴک دﻭح
ﻤﻮﻓق
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺎﻝ  ﻭﻗﺖ
ﻇﻬﻮﺭﺁﻧﻬﺎ
نیست ولی ﺘﻮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖﻫﺎ ﺧﻮﺍهی
ﺪﻳﺪ.( ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺩﺭ ﻳک
ﻨﻮع ﻮ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻮسی
ﻔﺼل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺘﺮ ﺍﺯ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻴﺰ
ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﺼﻞ ﻧﻮعی
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺂﺧﺮﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻳم
ﻔﺼل ﻨﻮعی ﻮ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ همیشه
ﻫﻤﻪ ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
هستند. ﻭﻣﺪﺍم
ﻔﺼﻮل ﺒﺮﺗﺮﻯ
نیز ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺁﻥ کمتر  ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﻮسی اﮔﺮ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﻭﺩ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺻﺒﺮ
ﮐﻨﺪ  ﺗﺎ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﻬﺸﺖ ﻣﻮﺳﻰ  ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﺤﻤﺪو
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣﻞ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻮسی
ﻤﺠﺪﺩﺍ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎی ﻤﻮسی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯرا  ﮐﻪ ﺩﺭ ﺃﺻل
ﻤﻘﺎمی الهی
ﺒﺎ ﻧﺎﻡ
ﻣﺼﻄفی اﺳﺖ  ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﻮعی ﺒﻬﺸﺖ
شهودی ﻴﺎ در
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی هستند.
ﻭالّا ﻣﻮسی
ﺪﺭ ﻳک ﺘﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ  ﺑﮑﻨﺎﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺑﺎﻫﺮ
ﮐﺎﻣلی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ  ﺗﻮﻟّﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻣّﺖ  ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ هستند)
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯعَدن
ﻮ ﻓﺮﺩﻭس ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﺮﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ  ﻭﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ( ﺑﻬﺸﺖ
ﻋﺪﻥ  ﻧﺎم
ﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم ﻤﺤﻤﺪﻯ
عرش رحمان
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ  ﭼﻮﻥ
ﺑﻬﺸﺖ سوم
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺸﺖ چهارم
ﺭﺟﻌﺖ و معاد
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﺮﺍﺏ  ﺑﻬﺸﺖ
ﻋﺪﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻳﻤﻥ ﺴﺮﺳﺒﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. (ﻳﻨﻘﻠﺒﻮﻥ)
ﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﺁﻥ
ﻣﻨﻘﻠﺐ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﻭ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﺁﻣﺪ  ﻭﺑﺎﺯﻯ
ﻮ ﺷﺎﺩﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺎﻥ ﺴﺮﻭﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺎﻧﻘﻠﺎﺏ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﻮ
ﺗﺤﻮل ﺒﺮﺗﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ روح ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﺩﺭ ﺧﻴﺮﺍﺕ ﺁﻥ
ﺘﺒﺤﺒح
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻳﻌنی ﺒﻪﺑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ  ﮐﻪ در
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺍﻗﻌی
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﮐﻤﺎلاﺕ ﻋﻘلی
ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی ﻮ
ﺻﻔﺎتی ﻮ
ﺍﺣﻮﺍلی اﺳﺖ)
ﻭ ﺁﻳﺎ ﺗﻮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺗﺎ
ﮐﻠﺎم ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ اکنون
ﺑﺸﻨﻮﻯ؟
ﻣﻮﺳﻰ ﮔﻔﺖ
ﺁﺭﻯ  ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ  ﭘس
ﺩﺭﺣﻀﻮﺭ ﻣﻥ
ﺒﺮﺧﻴﺰ  ﻭﻟُﻨگ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﮐﻤﺮ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺒﻨﺪ  ﻭﭼﻮﻥ
هرﻋﺒﺪ ﺫﻟﻴﻠﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی ﻮ
ﺟﻠﻴل ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭی .( ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻥ ﺒﺮﺧﻴﺰ  ﻳﻌنی
ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﮐﻦ  ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ بمعرفی
خداوند
ﺑﺎﻳﺴﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺍﻗﺪﺍم ﺒﺪﻭﻥ
ﻨﺸﺴﺘﻦ. ﻭﻟﻨگ
ﺒﮑﻤﺮ ﻣﺤﮑم
ﺒﺴﺘﻦ  ﺳﻤﺒﻮل
آﻣﺎﺩﮔی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم ﻴک
ﻔﻌﺎﻟﻴﺖ
ﺟﺪّﻯ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻟﺒﺎس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟمع کند .ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻌﻤﻮلا ﭘﺎﺭﭼﻪﺍﻯ
ﺮﺍ ﻟُﻨﮕ
ﺒﮑﻤﺮ  ﻭ
ﭘﺎﺭﭼﻪﺍﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺩﻭﺵ
ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺣﺠّﺎﺝ ﺍﺣﺮﺍم
می ﺒﻨﺪﻧﺪ.
ﻭﻋﺒﺪ ﺫﻟﻴﻞ  ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﻤﻌنی ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺎﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺟﻠﻴﻞ  ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ولایت
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮّ ﺷﺎهی اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ  ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺘﺠﻠﻴّﺎﺕ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭ
ﻣﻮسی ﻨﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻥ کرﺩ (
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ  ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨی
ﭽﻨﻴﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺮﺍ ﮐﺮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺘﻮﻟّﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻮﺳﻰ  ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻥ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﺪﮔی
ﻮﺗﻌﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴچ کدﺍم
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺠﺒﺮﺋﻴل
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﻭﻋﺮﺵ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪنی
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍ
ﻧﻤﻮﺩ  ﮐﻪ ﺃﻯ
اُﻣّﺖ ﻣﺤﻤّﺪ.
ﻭ سپس ﺁﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤگی ﺪﺭ
ﮐﻤﺮﻫﺎﻯ
ﭙﺪﺭﺍﻥ  ﻭ
ﺭﺣﻤﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ ( ﺯﺑﺎﻥ
ﺤﺎل
ﺁﻳﻨﺪﻩﮔﺎﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻫم
اﻳﻨک ﻨﻴﺰ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ  ﺩﺭ
ﮐﻤﺮﻫﺎﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﭙدرﺍﻥ الهی ﻮ
ﺭﺣﻤﻬﺎﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ روحانی
هستند ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﺎ
ﺳﺎﺑﻘﻪ (ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ) ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ)
ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻟﺒّﻴک ﺨﺪﺍﻳﺎ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻯ
ﺒﻴﺎ ﻭﻣﺎ
ﺍﻳﻨک
ﺁﻣﺪﻩﺍﻳﻢ  ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺷﺮﻳﮑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﻤﺪ (ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ) ﻭ
ﻧﻌﻤﺖ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﺍﺳﺖ  ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻪ
ﻣﺎﻟﮑﻴّﺘﻬﺎ ﻭ
ﺗﻮ ﺷﺮﻳک
ﻨﺪﺍﺭﻯ.
ﻭﻟﺒّک گوﻳﺎﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩﺍﻳﻢ (ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻌﺎﺭ ﻭ
ﺃﺫﮐﺎﺭ ﺣجاج کعبه
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻤﻌنی
ﺴﻠﻮﮐﻰ  ﺩﻋﻮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻭحتّی
ﺃﻣﺮﻳﻪ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ همه
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺩﺭک
ﻔﺮﻣﺎﻥ اﻟﻬﻰ  ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺗﻮﺳل
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ هستند.
ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﺮﻳﻚ  ﻳﻌنی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺎﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ  ﮐﻪ ﻏﻴﺮالهی
هستند.
ﮐﻪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺮﻳک اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ ﻭ
ﻭ ﻗﻴحی ﺮﺍ
ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ (ﺣﻤﺪ)
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﺮﺳﺘﺶ ﻭ
ﺗﻮﺳل ﻮ
ﺗﺄﻟّﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
عباﺩﻯ ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻌﺮف ی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺳﺎﻟک
ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻥ همان
ﭙﺎﺳخ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳّﺎم ﺤج
اﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺷﻌﺎﺭﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ( ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﻟﺒّﻴک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
که ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﻓﺘﻪ  ﻭﺑﻌﺪ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻋﻤل
ﺴﻠﻮک نکند .
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﻭ تَجلّی
ﻮ ﻣﻘﺎمی ﻮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﻴﺎﺑﺪ  ﺑﺨﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﺪ  ﮐﺎﺭ الهی
اﻭ ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﭘس ﺍﺯ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺣج
کعبه ﺧﻮﺩ  ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
که ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﺪﺍﺩ  ﮔﻔﺖ  ﻭ ﺍﻳﻨک
ﻧﻮﺑﺖ ﺁﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ شما
ﺑﺤج ﺃﮐﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﻳﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی  ﻭﺗﻮﺳل
عباﺩﻯ ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺤج ﺃﮐﺒﺮ. ﮐﻪ
ﺍﺳم ﺃﻋﻈم
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍ
ﺩﺍﺩ  ﮐﻪ ﺃﻯ
اُﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ﻗﻀﺎﻯ ﻤﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺷﻤﺎ
ﭼﻨﻴﻥ اﺳﺖ. (ﻗﻀﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻳﻌنی
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﻮ
ﻗﻀﺎﻮﺕ الهی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺣﮑم ﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺿی الهی
اﺳﺖ.ﻭﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻥ اصلی
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ همگان
انسانها است )ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺖ ﻣﻥ ﺒﺮ
ﺷﻤﺎ  ﺑﺮ ﻏﻀﺐ
ﻣﻥ ﺴﺒﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ( ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺠﻠس
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﺨﻮﺩ  ﺍﺯﺑﺤث
ﻣﻮﺳﻰ  ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﺒﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ  ﮐﻪ ﺑسلوک
الهی
ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺘﻘﻴّﻪ  ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺭﺣﻤﺖ
ﺑﺮ ﻏﻀﺐ الهی
ﺴﺒﻘﺖ ﺩﺍﺩ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑسلوک
الهی ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ  ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭل
ﺒﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ  ﻭﻋﻘلی
همرﺍﻩ ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ
کسانیکه
ﻟﺒّﻴﻚ سلوک
الهی ﺮﺍ
ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
مورد ﻏﻀﺐ الهی
هستند .ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻌﻨﺖ
ﺧﺪﺍ  ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﺪﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺪﺭ
ﻓﺴخ ﮕﻴﺎهی ﻮ
ﺭﺳخ ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣتی ﺼﺪ
ﺑﺎﺭﻩ  ﻫﻤﺎﻥﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع
ﺮﺍﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﻃﺒﻴﻌی
ﺒﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ  ﻫﻤﻴﻥ
ﻠﺒّﻴک ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻘﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻔﻮ
ﻣﻦ  ﻗﺒل
ﺯ ﻋﻘﺎﺏ ﻣﻥ
اﺳﺖ (ﻫﺮﮐس ﮔﻨﺎﻫﺎنی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ سلوک
الهی ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﻤﻮﺩ  ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻔﻮ الهی ﻮ
ﻏﻔﺮﺍﻥ اﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣتی
هماﻥ گناﻫﺎﻥ  ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭالّا
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺣتی
عباﺩﺕ ﺁﻥ ﺸﺮک
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻋﻈﻴمی اﺯ
ﮔﻨﺎﻩ  ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی نسخ
ﺒﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ  و ﻳﺎ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺎﺯ ﺑﺪﺗﺮ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﺗﺎ
ﻋﻘﺎﺏ ﺑﺎﻟﻤثل
ﻮ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻧﺪﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﭽﺸم ﺒﺒﻴﻨند.
ﻭ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺘل ﻨﻔس ﮐﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ  ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻭ
ﻣﻘﺘﻮل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪﺃﻯ کشته ﮐﻪ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻰ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
کشته ﺷﻮﻯ
ﺯﺍﺭ؟) ﻭﻣﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
مینمایم (ﺟﻮﺍﺏ
ﻣثبت ﻭ
ﺍﻳﺠﺎبی ﻮ
ﭘﺬﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ  ﻗﺒل اﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﻤﺎ
نیز ﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻨﻴﺪ. (ﺍﻃﻠﺎع
اﺯ ﻗﺒﻞ ﺍﻟﻬﻰ  ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻰ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﻋﻘل
ﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭلی
ﺒﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎملای
طبیعی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻌنی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ  ﭼﻮﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﻣﻮسی
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ  ﮐﻪ
ﺗﻮﻟّﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﺍﺯﻫم
اﮐﻨﻮﻥ
ﺒﺎﺭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍلی
ﻮﻣﻘﺎمی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎمی ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻣّﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
زنده
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮسی ﻴکی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻣﻦ ﻗﺒل اﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳتی
ﺒﮑﻨﻴﺪ ﺑﺸﻤﺎ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺪﺭ
ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻴﻴک
ﺮﻭح ﺒﺸﺮﻯ
اﻣﺮﻭﺯ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﻨﻴﻨﻰ  ﻭﻳﺎ
ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻮﺩﮐﻰ  ﻭﺣتی
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﭙُﺮﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺟﻮﺍﻧﻰ)
ﻭﻫﺮﻳک اﺯﺷﻤﺎ
ﻣﺮﺍ  ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﺎﺩﺕ ﻭ
ﮔﻮﺍﻫﻰ  ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺟﺰ الله الهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﺮﻳک اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻋﺒﺪ ﻭ ﺭﺳﻮل
ﺼﺎﺩق اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺩ  ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ ﺧﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻃﺎﻟﺐ  ﻭﺣتی
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ
علیّ ﺑﻮﺩﻩ  ﻭ ﻭلیّ
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭل
اﺯ او ﭽﻮﻥ
ﻄﺎﻋﺖ ﻋﺒﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ
ﻃﺎﻫﺮ ﺍﻭ(
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ)
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺑﻴﻨﺶﻫﺎﻯ
عجیب ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ الهی
هستند. ﻭ ﺩﻟﻴل
آن ﺣﺠّﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺪﻭ
ﺑﻮﺩﻩ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ (ﺗﻨﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻥ اﻳﻥ ﺪﻭ
ﺟﻤﻠﻪ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
اﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻮ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﻣﻌﺮﻓﺖ  ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮک
ﺪﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﺧﺪﺍئی هست  ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺵ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺪﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ .ﻭلی
اﻳﻨک ﺴﺎﻟﻚ  ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﻤل کند .ﻭ
ﻟﺒّﻴﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﮔﻮﺍﻫﻰ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ولایت
ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨج تن
ﺁل عبا  ﻣﻘﺪﻣﻪ
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ.
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺤﺴﻴنی ﻮﺣﺴنی
ﻮ ﻓﺎﻃمی ﻮ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
(ﺍﻟﻪ) ﻭﺳﻴﻠﻪ (ﺗﺄﻟّﻪ)
ﻭ ﻭﺳﻴله
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻴک
ﻤﻘﺎم اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﻘﺎم ﺎالهی
ﺒﺎلاﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭ (الله)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق اﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟک ﻤﻮﻓق
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﺣﺪّ
ﺃﮐثرﺑﺸﻬﻮﺩ  ﻭ ﻟﻘﺎ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ. ﻭﺑﻴﻥ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﺑﺎ رَبّﺍ
ﻟﺄﺭﺑﺎﺏ الله  بی
ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ  ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣل ﺃﺑﺪﻯ
ﻴک ﺮﻭح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
زنده ﻋﺒﺪ و
ﺑﻨﺪﻩ ﻭ ﻣﻮﺑﺪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ  ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻮل ارﺳﺎلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ بخلق ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻧﺒﻮﺕ ﺧﻮﺩ  ﻭ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ولایت
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺤق ﻮ
ﺭﺍﺳﺘﮕﻮ
ﻭﻣؤثّر ﺩﺭ
ﮐﻠﺎم ﻮ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺁﻧﻬﺎ  ﻭﺩﺭ
ﺍﻓﻌﺎل ﻮ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺤق
ﺒﻮﺩﻥ  ﻳﻌنی
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺣج
ﺒﻮﺩﻥ  ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
ﻭﻋلیّ ﺒﻥ
ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ  ﺑﺎ ﺍﻳﻥ همه
ﺗﻮﺟﻪ الهی ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﻮﺭﺳﻴﺪﻩ ﺣتی
ﻤﻮﺭﺩ ﻭﺻﻴّﺖ
ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺳﻔﺎﺭﺵ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ همانی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪی ﺯﻧﺪﻩ  ﻭﻋلیّ
ﺰﻧﺪﻩ ﻭ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰّ  ﻭﺣتی
ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ( ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺼﻄﻔﻰ)
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
گرﺩﻳﺪ  ﭼﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﺨﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻃ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺴﺎﻟﻚ  ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﻭ ﺑﺸﺮﻃ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی اﺳﺖ.ﻭ
(ﻋﺠﺎﻳﺐ ﺁﻳﺎﺕ) الهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻣﺒﺎﻧﻴﻦ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻢ  ﮐﻪ ﺑﭽﺸم
ﺪل ﻮﻋﻘل
ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ(ﺩلاﺋﻞ) ﻳﺎ
ﺩﻟﻴﻠﺎﻥ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻤﺮﺍﺳم ﺤج
اﮐﺒﺮ الهی هستند.
ﻭﻧﻪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺤج
کعبه ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻥ اﻭ ﺭﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻢ  ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺶ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ ﮐﻒ
آب ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.(ﺑﺸﺮﻃ
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻘﺒﻮل
اﻟﻮﻫﻴﺖ ﻭلاﻳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺷﺮﻃ اﺳﺖ  ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ اﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
اولیای ﺁﻧﻬﺎ.
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ  ﻃﺮﻳﻘﺖ الهی
ﻮ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﻳک اﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﻬﺸتی
الهی هستند.ﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋﻢ  ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ  ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻗﺒل
اﺯﻣﺮﮒ  ﻭ ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ عرش
رحمان ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ  ﻭﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﻘل عظیم ﻮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ هستند.
ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘﻞ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻋﻘل
ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘل
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎ ﻋﻘل
ﻨﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭ
ﻫﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺎﺭﺍ ﻣﺒﻌﻮث
ﮐﺮﺩ  ﮔﻔﺖ ﺃﻯ
ﻤﺤﻤﺪ  ﺗﻮ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻃﻮﺭ
ﻧﺒﻮﺩﻯ  ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺍﻣّﺖ ﺗﻮﺭﺍ
ﺍﻳﻥ کرﺍﻣﺖ
ﺩﺍﺩﻳﻢ. (ﺷﺨﺺ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺒﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ تجسّم
ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ
ﮐﺎﺷﻒ تجلّی
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺸﺪ.
ﻭالّا ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ نور
ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮسی ﻮ ﺗﻤﺎم اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ  ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ یا
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
کرﺍﻣﺖ ﮐﻪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ  ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻳﻥ کرﺍﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣّﺖ او
ﺁﻣﺪﻩ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
همانی کرﺍﻣﺖ
ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ (ﺍﻣّﺖ)
ﺍﻟﺒﺘﻪ  ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮﺍﺻل هستند.
ﻭالّا
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ سنّی و
شیعه  ﺑﺎ
ﺧﺼﻮﻣﺖ
ﻭﺩﺷﻤنی ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭﺟﻨگ ﺒﺎ ﺧﺪﺍ

حدیث
3868 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ 342ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻓﻰ
ﺍﻟﺘﻮﺭﺍﻩ ﺍﻟّﺘﻰ
ﻟﻢ ﺗﻐﻴّﺮ  ﺃﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﺳﺄﻝ ﺭﺑّﻪ ﻓﻘﺎﻝ
ﻳﺎ رَبّ ﺃﻗﺮﻳﺐ
ﺃﻧﺖ ﻣﻨّﻰ ﻓﺎﻧﺎﺟﻴﻚ
ﺃﻡ ﺑﻌﻴﺪ ﻓﺎﻧﺎﺩﻳﻚ
؟ ﻓﺄﻭﺣﻰ الله عَزّﻭجَلّ
ﺍﻟﻴﻪ  ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻰ ﺃﻧﺎ ﺟﻠﻴس
ﻣﻦ ﺫﮐﺮﻧﻰ ﻓﻘﺎﻝ
ﻣﻮﺳﻰ ﻓﻤﻦ ﻓﻴﺴﺘﺮﻙ
ﻳﻮﻡ لا ﺳﺘﺮ الّا
ﺳﺘﺮﻙ؟ ﻗﺎﻝ  ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻳﺬﮐﺮﻭﻧﻨﻰ ﻓﺄﺫﮐﺮﻫﻢ
ﻭ ﻳﺘﺤﺎﺑّﻮﻥ ﻓﻰ
ﻓﺎﺣﺒّﻬﻢ ﻓﺎﻭﻟﺌﻚ
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﺍﺫﺍ ﺃﺭﺩﺕ
ﺃﻥ ﺍﺻﻴﺐ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﺑﺴوء ﺫﮐﺮﺗﻬﻢ
ﻓﺪﻓﻌﺖ ﻋﻨﻬﻢ ﺑﻬﻢ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺗﻰ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.(ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﺍﺗﻬﺎﻣﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺑﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﺻﻠﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎ ﺣﻤﻠﻪ
ﺑﺨﺖ ﺍﻟﻨﺼّﺮ ﻣﻌﺪﻭﻡ
ﺷﺪ.ﻭﻣﺘﺨﺼﺼﺎﻥ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ
ﻭ ﻣﺘﺨﺼﺼﺎﻥ ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻰ
ﺑﻌﺪ ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﮐﻪ ﮐﻮﺭﻭﺵ
ﺷﻬﺮ ﺑﺎﺑﻞ ﺭﺍ ﻓﺘﺢ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺃﺳﻴﺮ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺑﺮﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ
ﻧﻤﻮﺩ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺒﺪ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻦ
ﻣﺠﺪﺩ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﻗﻄﻌﺎﺕ
ﻣﺨﻔﻰ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺧﻴﻠﻰ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻋﻠﻤﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺭﺍﻳﺞ ﺑﺎﺑﻞ
ﻣﺮﮐﺰ ﻋﻠﻤﻰ ﺯﻣﺎﻥﺒﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﻓﺰﻭﺩﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺁﺩﻡ ﻭﺣﻮﺍ ﻭ ﻃﻮﻓﺎﻥ
ﻧﻮﺡ ﻭ ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺍﺯ ﺷﺨﺺ ﻣﻮﺳﻰ
ﻧﺒﻮﺩ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻣﺼﺮ
ﺭﺍ ﻣﻮﺳﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ  ﻭ ﺧﻴﻠﻰ ﻧﻘﺎﻁ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﻬﺎﻥ ﺁﺑﺎﺩ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ  ﮐﻪ ﻳﻬﻮﻩ
ﻃﻠﺐ ﻭ ﻫﺪﺍ ﺟﻮ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻗﺒﻠﻪ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺘﺤﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺒﻠﻪ
ﻣﺘﺤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺗﻮﺭﺍﺗﻬﺎﻯ ﺭﺍﻳﺞ
ﻫﺮ ﻣﺤﻞ  ﺑﺎ ﻫﻢ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻗﺒﻠﻪ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻣﺼﺮﻯ ﻣﺴﻠّﻂ ﺑﺮ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻮﺭﺍﺗﻬﺎ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻳﺎﻓﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻗﻮﻡ
ﻳﻬﻮﺩ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻌﺘﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻳﻬﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺑﺎ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻴﻪ ﺗﻮﺭﺍﺗﻬﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻏﻠﺐ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﺸﺘﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺗﺒﻌﻴﺪﻯ
ﺍﺯ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ  ﻭ ﺩﺭ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺴﺘﻘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻟﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ ﺩﺭ
ﺻﺤﻦ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺳﺮ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎ ﺭﺳﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻗﺸﺮﻯ ﻭﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﺸﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﺸﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﻀﻮﻳﺖ
ﻭلاﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺎﺯ (ﮐﺘﺎﺏ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﻮﺭﻳﻪ رؤیاﺋﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻣﻘﺼﺪ ﺍﺻﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ  ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺷﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻋﺘﻬﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﺁﺭﺍﻯ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺑﺮﺍﺯﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)ﮐﻪﻣﻮﺳﻰ
ﺍﺯ رَبّ ﺧﻮﺩ(ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮﺳﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ
رَبّ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪ ) ﺁﻳﺎ ﺗﻮ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻮ ﻧﺠﻮﺍ ﮐﻨﻢ ؟(
ﺩﺭﮔﻮﺷﻰ ﻭ ﺑﺪﻝ
ﻭﻓﮑﺮ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ
) ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﻣﻦ
ﺩﻭﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺻﺪﺍ ﺑﺰﻧﻢ
؟( ﺩﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪﺍﻯﺎﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ )ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﺃﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﻦ ﻫﻤﻨﺸﻴﻦ ﮐﺴﻰ
ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺫﮐﺮ ﻣﺮﺍ
ﻣﻰ ﮐﻨﺪ.( ﻫﻤﻨﺸﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺫﮐﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺍﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻴﭻ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺮﺍ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﻭﻣﺨﺎﻃﺒﻪﻭﻧﺠﻮﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﺭﻩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮکس ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻋﺪﻩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺫﮐﺮ ﻭ ﺫﮐّﺮ  ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﻤﻠﺎ ﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻨﺸﻴﻥﺎﻭﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ) ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ ﺿﻤﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ ﺑﻈﺎﻫﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺣﻀﻮﺭﺍ ﺑﺘﻦ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﻀﻮﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ.ﻭﻫﻤﺮﺍﻩﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
) ﻭﻣﻮﺳﻰ ﮔﻔﺖ.ﭼﻪ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﭘﻨﺎﻩ ﻭ(ﺳﺘﺮ
ﻭ ﺳﺘﺎﺭ)ﺗﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ ﺟﺰ ﺳﺘﺮ
ﺗﻮ ﺳﺘﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.(
ﺣﻔﻆ ﻭ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺗﺎ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻭ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ابلیس ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻧﺨﻮﺭﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺳﺘﺮ ﻭ ﺳﺘﺎﺭ ﻭ ﭘﺮﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ
ﭘﺮﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺃﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺘﺮﻩﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ
ﻳﺎﭘﺮﺩﻩ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﺩﺭﺧﺖ ﺳﺪﺭﻩ ﻭ
ﺷﺠﺮﻩ ﺳﺪﺭ  ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺮﺳﺒﺰ
ﻭلاﻳﺖ ﺩﺭ ﺣﻔﻆ
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﮐﻪ ﺳﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺷﻬﻌﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺣﻔﻆ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻨﻊ ﺷﻴﻄﺎﻥ نفس
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ پس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﻭمبعوث
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺫﮐﺮ ﻣﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﺫﮐﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡ
( ﺫﮐﺮ ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺫﮐﺮ ﻭ ﻳﺎﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺗﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ) ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻡ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ  ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﭘﺬﻳﺮﺵﺃﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺩﺭﺟﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺑولایتﻣﻴﺴﻨﺠﺪ.
ﻭالّا ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺪﻋﻰ ﻭلاﻳﺖ ﻋﻠﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ  ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺪﻟﻴﻞ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎﺯ
ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ ﮐﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺠﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺩﻟﻴﻞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺷﺨﺼﺎ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ معرّفی
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺤﻖ ﺍﻟﻬﻰ  ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﺨﺺ ﻃﺎﻟﺐ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ
) ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ  ﺃﻫﻞ ﺯﻣﻴﻦ
ﺭﺍ ﺑﻤﺼﻴﺒﺘﻰ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮐﻨﻢ ﺑﺎ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﻓﻊ ﺑﻠﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ( ﺃﻫﻞ ﺯﻣﻴﻦ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑولایت
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻤﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ ﺷﻮﻧﺪ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﺯ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﻣﻬﻠﻚ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
(ﺑﻠﺎﻳﺎ) ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺳﻮٴ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺪﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﺎﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻓﻊ ﻣﺼﻴﺒتی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
(ﻣﺼﻴﺒﺘﻰ) ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺗﻴﺮ ﺍﻧﺪﺍﺯ
ﺑﺼﻮﺏ ﻭ ﻫﺪﻑ ﺧﺎﺻﻰ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﻫﻢ ﺍﺻﺎﺑﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻣﺮﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﻭ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯﺪﻳﮕﺮﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻋﺒﺮﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ )

حدیث
3869 اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ۳۴۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻓﻰ
ﺍﻟﺘﻮﺭﺍﻩ ﺍﻟّﺘﻰ
ﻟﻢ ﺗﻐﻴّﺮ ﺃﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﺳﺄﻝ ﺭﺑّﻪ ﻓﻘﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧّﻪ
ﻳﺄﺗﻰ ﻋﻠﻰ ﻣﺠﺎﻟس
ﺍعَزّﻙ ﻭ ﺍﺟﻠّﻚ
ﺃﻥ ﺃﺫﮐﺮﻙ ﻓﻴﻬﺎ
ﻓﻘﺎﻝ ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﻥ ﺫﮐﺮﻯ ﺣﺴﻦ
ﻋﻠﻰ ﮐﻞ ﺣﺎﻝ  ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺗﻰ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻳﺶ ﺩﺭ ﻧﺠﻮﺍ
ﻣﻰ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻦ ﺩﺭ ﻣﺠﻠﺶ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﻫﺴﺘﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻢ
ﻳﺎﺩ ﺗﻮ ﺑﺎثُمّ.ﻭ
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍجَلّ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ ﮐﻪ ﺁﻧﺠﺎ
ﺑﻴﺎﺩ ﺗﻮ ﺑﺎثُمّ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﺃﻯ ﻣﻮﺳﻰ ( ﺃﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺎﺷﻰ ﻭ ﺭﻩ
ﺭﻭ ﻭ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺎﺷﻴﻪ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺷﺪﻩ ) ﮐﻪ
ﺫﮐﺮ ﻣﻦ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻟﻰ
ﻧﻴﻚ ﺍﺳﺖ.( ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻔﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺠﻠﺶ ﻫﺎ ﻳﺎﺩ
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺠﻠﺶ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺧﻮﺏ ﻧﻴﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺧﻞ)ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﮑﺒّﺮ
ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺧﻮﺩ  ﺟﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻣﺴﺠﺪﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﺟﺎﻯ
ﺑﺪﻯ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺁﺑﺮﻳﺰﻫﺎ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﺄﻥ ﺍﻭ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻦ ﺟﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻣﻨﺎﺳﺐ ﺭﺍ  ﺻﺮﻑ ﻟﻌﻨﺖ
ﺑﺮﺷﻴﻄﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
)

حدیث
3870 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ13ﺻﺶ۳۴۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻘﺎل الله
عَزّ ﻭ ﺟل
ﻠﻤﻮﺳﻰ  ﺃﮐثر
ﺫﮐﺮﻯ ﺒﺎﻟلیل
ﻮ ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ  ﻭﮐﻥ عند
ﺫﮐﺮﻯ ﺨﺎﺷﻌﺎ  ﻭﻋﻨﺪ
ﺑﻠﺎئی ﺼﺎﺑﺮﺍ
ﻭ
ﺍﻃﻤﺌﻥ عند
ﺫﮐﺮﻯ  ﻭ
ﺍﻋﺒﺪنی ﻮ لا
ﺗﺸﺮک بیّ
ﺸﻴﺌﺎ  ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻤﺼﻴﺮ ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﺍﺟﻌلنی
ﺬﺧﺮﻙ  ﻭضع
عندﻯ کنزک  ﻣﻥ
اﻟﺒﺎﻗﻴﺎﺕ
ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺘﻌﺎلی ﺒﻤﻮسی
گفت   ﺗﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍنی
هرﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺫﮐﺮ مرﺍ ﺩﺭ ﺷﺐ
ﻭ ﺭﻭﺯ ﺑﻨﻤﺎ (ﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍ  ﺗﺬﮐﺮ
ﻭﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺫﮐﺮ
ﺯﺑﺎنی
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﺨﻮﺏ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺠﺒﺮﺍﻥ ﺸﺮﮐﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ  ﺩﺭ ﻋﺪم سلوک
الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ
ﻳﻌنی عاﺩﺕ
ﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺳﺤﺮﻫﺎ ﻭ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎ ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻴﻬﺎ
ﺍﻧﺼﺮﺍﻑ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮﻣﺎﺩﻯ) ﻭلی
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮ
ﺑﻤﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺧﺎشع
ﺒﺎﺷﻰ (ﺧﺸﻮع ﻮ
ﺗﺮس  ﻭ
ﻓﺮﻭﺗنی
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ مُرَبّی
ﺨﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺯ ﮐﺎفی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺎ ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﺒﺂﻧﻬﺎ  ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺃﻭﺍﻣﺮ ﻋﻤلی
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﭼﻮﻥ اﺯ ﻣﻥ
ﺒﺘﻮ ﺑﻠﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪ  ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﻰ( ﻓﺘﻨﻪ
ﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺭﻭﺣﻴﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻌﻤﻮلا
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﭼﻨﺪ ﺩﺭﺟﻪ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ  ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺻﺎﺩق ﺪﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺖ  ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﺭ ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﻣﻥ هست  ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.(ﻫﻤگی
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻭلی
ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ  ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﻤﺌﻥ ﺒﻮﺩ) ﻭ
ﻣﺮﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﺪ  ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺷﺮﻳک ﻤﻦ
ﻣﮑﻦ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﻤگی
ﺁﻣﺪﻥ ﺒﻨﺰﺩ
ﻣﻥ اﺳﺖ (ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺑﻨﺪﮔی ﻮ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
اﻭﺍﻣﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺷﺨ
صی ﺴﺎﻟﻚ  ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ الهی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﻣﺼﻴﺮ)
ﻳﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ
بوﺩﻥ ﻮ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻓﺘﻦ  ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺗﻘرَبّ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎقﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺃﻯ ﻣﻮﺳﻰ  ﻣﺮ ﺍ(ﺫُﺧﺮ
ﻭ ﺫَﺧﻴﺮﻩ)
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ (ﮐﻪ
ﺭﻳﺰﻩﻫﺎﻯ
ﺨﺪﻣﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﻤﻥ
ﺒﺴﭙﺎﺭﻯ  ﻭﻣﻥ
ﺪﺭﻭﻗﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ  ﻳﮑﺠﺎ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﮑﻨﻢ)
ﮐﻨﺰ ﻳﺎ ﮔﻨج
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻧﺰﺩ
ﻣﻥ ﺒﺴﭙﺎﺭ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﺎﻗﻴﺎﺕ
ﺻﺎﻟﺤﺎﺕ
ﺑﺎﺷﺪ (
ثرﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮ
ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮﮐﻰ  ﺗﻨﻬﺎ
ﺫﺧﻴﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺻﺎﻟح ﻮ ﭘﺎک ﻮ
ﻧﻴک هستند.
ﻭﺑﺎﻗی ﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ  ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺫﺭﻩ ﺧَﺮﺩَل ﻮ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﻟﺬﺍ
ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭح ﺨﻮﺩ  ﭼﻨﺎﻥ
ﺘﺪﺭﻳﺠی ﻮ
ﺍﻧﺪﻙ ﺍﻧﺪک
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺣﺎﺻل ﺠمع
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.

حدیث
3871 - ﺍﺯ ﺍﺑﻦ عَبّاس
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ344 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ : ﺍﻥ الله
عَزّﻭجَلّ ﻧﺎﺟﻰ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﺑﻤﺎﺋﻪ ﺃﻟﻒ ﮐﻠﻤﻪ
ﻭ ﺃﺭﺑﻌﻪ ﻭﻋﺸﺮﻳﻦ
ﺃﻟﻒ ﮐﻠﻤﻪ ﻓﻰ ﺷﻠﺎﺷﻪ
ﺃﻳّﺎﻡ ﻭ ﻟﻴﺎﻟﻴﻬﻦ
ﻣﺎ ﻃﻌﻢ
ﻓﻴﻬﺎ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ لا
ﺷرَبّ ﻓﻴﻬﺎ  ﻓﻠﻤّﺎ ﺍﻧﺼﺮﻑ
ﺍﻟﻰ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻭ ﺳﻤﻊ ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻟﺂﺩﻣﻴّﻴﻦ
ﻣﻘﺘﻬﻢ ﻟﻤﺎ ﮐﺎﻥ
ﻭﻗﻊ ﻓﻰ
ﻣﺴﺎﻣﻌﻪ ﻣﻦ ﺣﻠﺎﻭﻩ
ﮐﻠﺎﻡ الله عَزّﻭﺟل
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﻧﺠﻮﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ
ﻳﮑﺼﺪ ﻭ ﺑﻴﺴﺖ ﭼﻬﺎﺭ
ﻫﺰﺍﺭ ﮐﻠﻤﻪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻇﺮﻑ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ.( ﺍﻳﻦ
ﻋﺪﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ عَزّﻟﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ  ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﺪ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻭرؤیا
ﻭﻓﮑﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻭ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ  ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺗﺄﻣﻠّﺎﺕ
ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
)ﮐﻪ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﻭﺷﺐ
ﻃﻮﻝ ﮐﺸﻴﺪ  ﻭ ﻣﻮﺳﻰ ﻧﻪ
ﻃﻌﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﻭﻧﻪ ﺁﺑﻰ
ﻣﻰ ﻧﻮﺷﻴﺪ ( ﺭﻭﺯﻩ
ﺩﺍﺋﻢ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﻭﺯﻩ (ﺻﻮﻡ ﻳﺎ ﺳﮑﻮﺕ
ﻭﺑﺴﺘﻦ ﺩﻫﺎﻥ ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻨﺰﺩ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﮐﻠﺎﻡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻟﺬﺕ ﺑﻴﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺖ  ﮐﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﻣﺮﺩﻡ ﺯﺷﺖ
ﺑﻮﺩ(ﺷﻨﻴﺪﻥﮑﻠﺎﻡ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻴﻮ ﻧﻴﻚ
پسﺍﺯ ﻣﺪﺗﻰ ﮐﻠﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺮﺍ ﺯﺷﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺑﺎﺯ ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﻠﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺧﻄﺎ ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ ﻭﻣﻨﻘﻠﺐ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻠﺎﻡ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﺩﺭﻙ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﻫﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﺍﺯ عَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻴﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭﮐﻠﺎﻣﻐﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ  ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﺁﻥ ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
3872 -ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ المؤمنین
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ344ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ الله
ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻟﻤﻮﺳﻰ ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﺣﻔﻆ ﻭﺻﻴّﺘﻰ
ﻟﻚ ﺑﺄﺭﺑﻌﻪ ﺃﺷﻴﺎٴ
ﺍﻭلاﻫﻦ
ﻣﺎ ﺩﻣﺖ لا ﺗﺮﻯ
ﺫﻧﻮﺑﻚ ﺗﻐﻔﺮ ﻓﻠﺎ
ﺗﺸﺘﻐﻞ ﺑﻌﻴﻮﺏ
ﻏﻴﺮﻙ ﻭ ﺍﻟﺸﺎﻧﻴﻪ
ﻣﺎ ﺩﻣﺖ لا ﺗﺮﻯ
ﮐﻨﻮﺯﻯ ﻗﺪ ﻧﻔﺪﺕ
ﻓﻠﺎ ﺗﻐﺘﻢ ﺑﺴﺒﺐ
ﺭﺯﻗﻚ ﻭ ﺍﻟﺸﺎﻟﺸﻪ
ﻣﺎﺩﻣﺖ لا ﺗﺮﻯ
ﺯﻭﺍﻝ ﻣﻠﮑﻰ ﻓﻠﺎ
ﺗﺮﺝ ﺃﺣﺪﺍ ﻏﻴﺮﻯ
ﻭ ﺍﻟﺮﺍﺑﻌﻪ ﻣﺎﺩﻣﺖ
لا ﺗﺮﻯ ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻣﻴّﺘﺎ  ﻓﻠﺎ
ﺗﺄﻣﻦ ﻣﮑﺮﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺘﻌﺎﻝ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﮐﻪ ﺃﻯ ﻣﻮﺳﻰ ﭼﻬﺎﺭ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻣﺮﺍ ﺣﻔﻆ
ﮐﻦ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ
ﺍﻭﻝ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻔﻮ ﻭ ﻏﻔﺮﺍﻥ
( ﺍﻟﻬﻰ ) ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻤﺸﻮ ( ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻴﺐ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻧﺪﺭﺯ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻴﺒﺪﻫﺪ
ﺑﺎﺯ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﮑﻤﺎلاﺕﺍﻟﻬﻴﻨﺮﺳﺪ
ﻭﺑﻮﺍﺟﺐ ﺧﻮﺩ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺣﻖ ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻄﺎ
ﺧﻄﺎﻯ ﺷﺒﻴﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺣﺴﻦ ﻭﺧﻮﺏ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻴﮑﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻮﺩ
ﮐﺴﺐ ﻧﮑﺮﺩﻩ  ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮلا
ﺩﺷﻤﻦ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻫﻞ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺪ ) ﺩﻭﻡ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ ﮐﻪ
ﮔﻨﺠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻦ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ پس ﻏﻢ ﻭ ﻏﺼّﻪ
ﺭﺯﻕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺨﻮﺭ
( ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺭﺯﻕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺴﻢ ﻭﺗﻦ
ﻭ ﺭﺯﻕ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻣﻐﺰ ﻭﺭﺯﻕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺷﺎﺩ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ.پس
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺷﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ  (ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻟﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻘﻨﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻫﺴﺖ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﭼﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺄﻣﻠّﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻭﻳﺎ ﭼﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ) ﻭﺳﻮﻡ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎ ﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ ﮐﻪ ﻣﻠﻚ
ﻣﻦ ﺯﺍﺋﻞ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ( ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺴﺖ ) پس ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ
ﻣﻦ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﻣﺸﻮ
( ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ ﻏﻴﺮ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻭ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﺣﺘﻰ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻣﺘﺼﻮﻑ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺴﺮﺍﻍ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺭﻳﺎﺿﺖ ﮐﺸﺎﻥ ﻫﻨﺪﻯ
ﻭ ﻓﻨﻮﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻨﺠﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ) ﻭ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺮﺩﻩ ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻯ
پس ﺍﺯ ﻣﮑﺮ
ﺍﻭ ﺍﻳﻤﻦ
ﻣﺒﺎﺵ (ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﻧﻤﻰ
ﻣﻴﺮﺩ  ﻭ
ﮐﺎﺭﺵ ﮐﺸﺎﻧﺪﻥ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯﺪﺭﺳﻘﻮﻁ
ﺑﺄﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ابلیس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶﺩﺭﺧﻄﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺷﻴﻄﺎﻥ نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺣﺘّﻰ
ﻣﻘﺪﺵ ﻧﻤﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮐﺎﺳﻪ ﺩﺍﻍ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﺵ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﭘﺎﻙ ﻧﺸﺪﻩ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ  ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﻣﻘﺪﺵ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﺪ ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺯ ﻧﻮﻋﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﻘﺼﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ نفس ﺃﻣّﺎﺭﻩ
نفس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪﻭﻣﻠهمه
ﺷﺪﻩ ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺟﺎﻯ
ترس ﺍﺯ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
نفس ﺧﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ  ﻣﮕﺮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥﺒﺮﺩﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﮑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﻥ ﺩﺭﺟﻪ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺷﺪﻥ
ﮐﻨﺘﺮﻝ نفس ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

حدیث
3873 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ344ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﺻﻠّﻰ الله
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﺍﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﺳﺄﻝ ﺭﺑّﻪ
عَزّﻭجَلّ ﻓﻘﺎﻝ
ﻳﺎ رَبّ ﺍﺟﻌﻠﻨﻰ
ﻣﻦ ﺍﻣّﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻓﺄﻭﺣﻰ الله ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻴﻪ ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﻧّﻚ لا ﺗﺼﻞ ﺍﻟﻰ
ﺫﻟﻚ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﮐﻪ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ ﺍﻭ
ﻭ ﺁﻟﺶ ﺑﺎﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻳﺶ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻭﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻦ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺣﻰ
ﮐﺮﺩ  ﮐﻪ
ﺗﻮ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻤﻰ ﺭﺳﻰ
.( ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ  ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ
ﻋﻴﺴﻰ ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ  ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺻﻌﻮﺩ ﺑﻌﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩ  ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﺩﺭﺟﻪ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺑﻮﺩ
ﮐﻪﺩﺭﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﮐﺸﻒﺑﺮﺗﺮ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻴﻚ
ﺩﺭﺟﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺎلا ﺭﻓﺖ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﻤﺪﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻨﻮﺭ رَبّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﭼﻨﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﺑﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻣّﺖ ﺍﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﻢ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟّﺪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺷﻮﺩ.ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺍﻣّﺖ ﺍﻭ ﻳﺎﻝ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﻭ  ﻳﺎ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻟﻰ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
پس ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﻣﻄﻴﻊ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣّﺖ ﻭﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﺳﺮﮐﺸﻴﻬﺎ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻋﺒﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻫﻢ ﺑﺎ ﺑﻮﺩﻥولایت
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭﮐﻢ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ ﺑبالقوّه
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ ﮐﻨﻨﺪ.ﮔﺎﻫﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺰﺍﺭﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺒﺮ ﮐﺎﻓﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﺮکس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﻫﺮ
ﮐﺠﺎ  ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺍﺭﺩ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
معرّفی ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺟﺎ
ﺯﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺣﺪﺃﻗﻞ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎلاﺗﺮﻯ ﺑﻴﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻤﺎﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﺎﻓﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺁﻳﺎ
ﻫﺮ کس ﺍﺯ ﻣﺎ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﺠﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ ؟ نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺣﺘّﻰ ﻣﻘﺪﺵ ﻧﻤﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

حدیث 3874 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ13ﺹ345ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺃﻣﻴﺮ
المؤمنین ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : لیس ﻓﻰ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
( ﻳﺎ ﺃﻳﻬﺎ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺁﻣﻨﻮﺍ ) الّا ﻭ
ﻫﻰ ﻓﻰ ﺍﻟﺘﻮﺭﺍﻩ
( ﻳﺎ ﺃﻳّﻬﺎ ﺍﻟﻨﺎس
ﻭ ﻓﻰ ﺧﺒﺮ ﺁﺧﺮ ( ﻳﺎ
ﺃﻳّﻬﺎ ﺍﻟﻤﺴﺎﮐﻴﻦ
) ﻫﺮﺟﺎ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺃﻯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻳﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﻄﺎﺏ ﺁﻣﺪﻩﺍﺳﺖ
ﺩﺭﺗﻮﺭﺍﺕﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺃﻯ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻣﺴﮑﻦ
ﻫﺴﺘﻴﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﺴﮑﻴﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺯ(ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﺍﻥ)
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺴﮑﻨﺖ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻭ ﺳﮑﻮﻧﺖ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺭ عَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.(ﻳﺎ ﺃﻳّﻬﺎ
الناس)ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ(ناس)ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻞ ﻣﺮﺩﻡ ﻭﻧﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻳﻨﺎﻥﻬﻨﻮﺯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

حدیث
3875 - ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ13ﺹ345ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ : ﺍﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ ﺳﺄﻝ
ﺭﺑّﻪ عَزّﻭجَلّ
ﻓﻘﺎﻝ ﻳﺎ رَبّ ﺍﻥ
ﺃﺧﻰ ﻫﺎﺭﻭﻥ ﻣﺎﺕ
ﻓﺎﻏﻔﺮ ﻟﻪ ﻓﺄﻭﺣﻰ
الله عَزّﻭجَلّ
ﺍﻟﻴﻪ ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﻟﻮ ﺳﺄﻟﺘﻨﻰ ﻓﻰ
ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﻦ ﻭ ﺍﻟﺂﺧﺮﻯ
ﻟﺄﺟﺒﺘﻚ ﻣﺎ ﺧﻠﺎ
ﻗﺎﺗﻞ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ
ﺑﻦ ﻋﻠﻰ ﻓﺎﻧّﻰ
ﺃﻧﺘﻘﻢ ﻟﻪ ﻣﻦ ﻗﺎﺗﻠﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻳﺶ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﻭﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻡ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺑﺪﻩ ﻭ ﺑﺒﺨﺶ
( ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻏﻴﺒﺖ ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺷﺪﻩ.ﻭ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﻩ ﭘﻮﺷﻰ ﺍﻭ
ﺑﺮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪﮐﻢ ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻄﻠﻘﺎ ﭘﺎﻙ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺘﺄﺧّﺮ
ﻭ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺳﻔﺎﺭﺵﻋﺪﻡ
ﻋﺠﻠﻪﺑﺮﺍﻯﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻪﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺻﻮﺭﺕﮔﻴﺮﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﺎﺭﺩ ﺑﺎﺳﺘﺨﻮﺍﻧﺶﻧﺮﺳﻴﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻬﺮ ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ  ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻴﺎﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺸﺖﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻴﺒﺎ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯﻌﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﻰ
ﮐﺮﺩ ﻭﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﺃﻯ ﻣﻮﺳﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻰ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺟﻮﺍﺏ
مُثبت ﻣﻴﺪﻫﻢ.ﻣﮕﺮ
ﻗﺎﺗﻞ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ
ﻋﻠﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﻥﺎﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮔﺮﻓﺖ ( ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻮﺳﻰ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻫﻨﻮﺯ
ﮐﺸﺘﻪ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ(ﺷﻬﻴﺪ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ)ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻟﻰ
مبعوث ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺷﺪ.پس ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻗﺎﺗﻞ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﺩ  ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺭﺍ ﺷﺨﺼﺎ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺃﻏﻠﺐ ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻌﺼّﺒﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺤﻖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺣﺴﻴﻦ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻋﻠﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ(ﻋﻠﻰ)ﺑﺎﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻋﺼﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻰ ﻣﻬﺮﻯ
ﻭ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻭ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
)

حدیث
3876 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ345ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺃﻭﺣﻰ الله
ﺍﻟﻰ ﻣﻮﺳﻰ ﻣﺎ ﻳﻤﻨﻌﻚ
ﻣﻦ ﻣﻨﺎﺟﺎﺗﻰ ؟
ﻓﻘﺎﻝ ﻳﺎ رَبّ ﺍﺟﻠّﻚ
ﻋﻦ
ﺍﻟﻤﻨﺎﺟﺎﻩ ﻟﺨﻠﻮﻑ
ﻓﻢ ﺍﻟﺼﺎﺋﻢ ﻓﺄﻭﺣﻰ
الله ﺍﻟﻴﻪ ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﻟﺨﻠﻮﻑ ﻓﻢ ﺍﻟﺼﺎﺋﻢ
ﺃﻃﻴﺐ ﻋﻨﺪﻯ ﻣﻦ
ﺭﻳﺢ ﺍﻟﻤﺴﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ ﭼﺮﺍ ﺳﺎﮐﺖ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻣﺮﺍ ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻰ ؟ ( ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻠﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﺪ.ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺩﺭﻙ ﺧﻮﺩ
ﺑﺄﻋﻤﺎﻕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﮐﻤﻚ ﺭﺳﺎﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) ﻣﻮﺳﻰ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ
ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺗﻮ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪﻣﻦ ﺑﺎ
ﺑﻮﻯ ﺩﻫﺎﻥ ﺭﻭﺯﻩ
ﺑﺎ ﺗﻮ ﺣﺮﻓﻰ ﺑﺰﻧﻢ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ ﺃﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﺨﻠّﻔﺎﺕ ﺩﻫﺎﻥ
ﺻﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ
ﺍﺯ ﻋﻄﺮ ﻣﺴﻚ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ.(ﺻﻮﻡ
ﻭ ﺻﺎﺋﻢ)ﻳﺎ ﺭﻭﺯﻩ
ﻭﺭﻭﺯﻩ ﺩﺍﺭ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻭﺯﻩ ﺩﺍﺭ
ﻭﺣﺘّﻰ ﮐﻢ ﻏﺬﺍ
ﺩﺭ عَزّﻟﺖ ﺧﻮﺩ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﺩﻫﺎﻧﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻳﺎ
ﮔﺎﻫﻰ ﻧﻮﻉ ﺻﺤﺒﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻣﻴﺘﺮﺳﺪ  ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. (ﺧﻠﻮﻑ)
ﻣﺨﻠّﻔﺎﺕ ﺩﻫﺎﻥ
ﺑﺎﺯﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎﻯﺒﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺗﻌﻬّﺪ ﭼﻴﺰﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻫﺮکس  ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺍﻭ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ ﺍﮔﺮ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ

حدیث
3877 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ345ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﻧﻄﻠﻖ ﻳﻨﻈﺮ ﻓﻰ
ﺃﻋﻤﺎﻝ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ
ﻓﺄﺗﻰ ﺭﺟﻠﺎ ﻣﻦ
ﺃﻋﺒﺪ الناس ﻓﻠﻤّﺎ
ﺃﻣﺴﻰ ﺣﺮﻙ ﺍﻟﺮجَلّ
ﺷﺠﺮﻩ ﺍﻟﻰ ﺟﻨﺒﻪ
ﻓﺎﺫﺍ ﻓﻴﻬﺎ ﺭﻣّﺎﻧﺘﺎﻥ
ﻗﺎﻝ ﻓﻘﺎﻝ ﻳﺎ ﻋﺒﺪ
الله ﻣﻦ ﺃﻧﺖ ؟ ﺍﻧّﻚ
ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺢ ﺃﻧﺎ
ﻫﻬﻨﺎ ﻣﻨﺬ ﻣﺎ ﺷﺎٴ
الله ﻣﺎ ﺃﺟﺪ ﻓﻰ
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺸﺠﺮﻩ الّا
ﺭﻣّﺎﻧﻪ ﻭﺍﺣﺪﻩ
ﻭﻟﻮ لا ﺃﻧّﻚ ﻋﺒﺪ
ﺻﺎﻟﺢ ﻣﺎ ﻭﺟﺪﺕ
ﺭﻣّﺎﻧﺘﻴﻦ ﻗﺎﻝ
ﺃﻧﺎ ﺭجَلّ
ﺃﺳﮑﻦ ﺃﺭﺽ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ.... ﻓﺄﺗﺎﻩ
ﻓﻨﻈﺮ ﺍﻟﻰ ﺭجَلّ
لیس ﺑﺼﺎﺣﺐ ﻋﺒﺎﺩﻩ
ﺑﻞ ﺍﻧّﻤﺎ ﻫﻮ ﺫﺍﮐﺮ
ﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺩﺧﻞ ﻭﻗﺖ ﺍﻟﺼﻠﺎﻩ
ﻗﺎﻡ ﻓﺼﻠّﻰ ﻓﻠﻤّﺎ
ﺃﻣﺴﻰ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻰ ﻏﻠّﺘﻪ ﻓﻮﺟﺪﻫﺎ
ﻗﺪ ﺍﺿﻌﻔﺖ ﻗﺎﻝ
ﻋﺒﺪ الله ﻣﻦ ﺃﻧﺖ
؟ ﺍﻧّﻚ ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺢ
ﺃﻧﺎ
ﻫﻬﻨﺎ ﻣﻨﺬ ﻣﺎ ﺷﺎٴ
الله ﻏﻠّﺘﻰ ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﻌﻀﻬﺎ ﻣﻦ ﺑﻌﺾ
ﻭ ﺍﻟﻠّﻴﻠﻪ ﻗﺪ
ﺍﺿﻌﻔﺖ  ﻓﻤﻦ ﺃﻧﺖ
؟... ﻓﺘﺒﺴّﻢ ﻣﻮﺳﻰ
ﻓﻘﺎﻝ ﻣﻦ ﺃﻯ شیئ
ﺗﺒﺴّﻤﺖ ؟ ﻗﺎﻝ
ﺩﻟّﻨﻰ ﻧﺒﻰ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻋﻠﻰ
ﻓﻠﺎﻥ ﻓﻮﺟﺪﺗﻪ
ﻣﻦ ﺃﻋﺒﺪ ﺍﻟﺨﻠﻖ....
ﻗﺎﻝ ﺃﻧﺎ ﺭجَلّ
ﻣﻤﻠﻮﻙ ﺃلیس ﺗﺮﺍﻧﻰ
ﺫﺍﮐﺮﺍ ﻟﻠﻪ ؟ ﺃﻭ
لیس ﺗﺮﺍﻧﻰ ﺍﺻﻠّﻰ
ﺍﻟﺼﻠﺎﻩ ﻟﻮﻗﺘﻬﺎ؟
ﻭﺍﻥ ﺃﻗﺒﻠﺖ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺼﻠﺎﻩ  ﺃﺿﺮﺭﺕﺑﻐﻠّﻪ
ﻣﻮلاﻯ ﻭ ﺃﺿﺮﺭﺕ
ﺑﻌﻤﻞ الناس.... ﻓﻠﻤّﺎ
ﺑﻠﻎ ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻠﺎﺩﻩ
ﻗﺎﻝ ﻳﺎ
رَبّ ﺑﻤﺎ
ﺑﻠّﻐﺖ ﻫﺬﺍ ﻣﺎ
ﺃﺭﻯ ؟ ﻗﺎﻝ ﺍﻥ ﻋﺒﺪﻯ
ﻫﺬﺍ ﻳﺼﺒﺮ ﻋﻠﻰ
ﺑﻠﺎﺋﻰ ﻭ ﻳﺮﺿﻰ
ﺑﻘﻀﺎﺋﻰ ﻭ ﻳﺸﮑﺮ
ﻧﻌﻤﺎﺋﻰ ؟ ﺭﻭﺯﻯ ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ﺗﺎ ﻧﻈﺮ
ﺑﺮ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﮐﻨﺪ ( ﻣﻮﺳﺎﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ  ﺍﺯ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ عَزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯﺩﻳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﺨﺼﻰ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﺪ ﺩﺭﺧﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺩﻭﺗﺎ
ﺃﻧﺎﺭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮔﺮﻓﺖ.
( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻨﻘﻮﻝ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭرؤیاﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ رؤیاﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭﺍﻭ
ﺩﺭﺧﺘﻰ ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩ
) ﻭ ﺩﻭﺗﺎ ﺃﻧﺎﺭﺍﺯ
ﺁﻥ ﮔﺮﻓﺖ ( ﺗﻐﺬﻳﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺪﺭ ﺻﺤﺎﺭﻯ
ﻭ ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ ﺍﺯ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭﺑﻮﺗﻪ ﻭ ﻋﻠﻔﻬﺎﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ) ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﻚ ﺃﻧﺎﺭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺧﺖ ﺩﻳﺪﻩﺍﻡ
ﺗﻮ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﻭ ﺃﻧﺎﺭ
ﻳﺎﻓﺘﻰ.پس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻰ.( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺃﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﮐﻪ ﺃﻏﻠﺐ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
) ﮐﻪ ﻥ ﻣﺮﺩ ﮔﻔﺖ ﻣﻦ
ﺍﺯ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ ﻫﺴﺘﻢ.(
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﻮﺳﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﻣﻌﻤﻮلا
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﺻﺒﺢ
ﮐﻪ ﺷﺪ ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺯ
ﻭﻯ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺕ ﺑﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻰ؟(
ﻣﻮﺳﻰ ﺷﺐ ﺭﺍ ﺭﺍ
ﻧﺰﺩ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ عَزّﻟﺖ ﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﻳﻚ ﺩﺍﻧﻪ ﺃﻧﺎﺭ
ﺩﻭ ﺩﺍﻧﻪ ﺭﺳﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻬﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺍﻭ
ﻓﻠﺎﻥ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ معرّفی
ﮐﺮﺩ.ﺑﺎﺯ ﻣﻮﺳﻰ
ﺷﺐ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ
ﺷﺨﺺ ﺩﻭﻡ ﻣﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﺪ ﺩﻭ ﮔﺮﺩﻩ
ﻧﺎﻥ ﻭ ﺁﺏ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺭﺳﻴﺪ.( ﮐﻪ ﻳﮑﻰ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻬﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﺑﺎﺯ ﻣﻮﺳﻰ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺗﻮ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻰ
؟ ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﺑﻨﺪﻩ
ﺻﺎﻟﺢ ﻫﺴﺘﻢ  (ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﻚ ﺩﺍﻧﻪ
ﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻳﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ  ﻭ ﻣﻮﺳﻰ ﮔﻔﺖ
ﺁﻳﺎ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺕ ﻋﺎﺑﺪ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻰ؟
ﻭﺍﻭ ﻓﻠﺎﻥ ﻋﺎﺑﺪﻯ
ﺭﺍ معرّفی ﮐﺮﺩ.ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺭﻓﺖ ﻭﻟﻰ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﺃﺻﻞ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻭ ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﻣﻨﺎﺟﺎﺗﻬﺎ ﺃﺻﻞ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﻭﺍﺟﺐ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ) ﻭﭼﻮﻥ
ﻭﻗﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴﺸﺪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩ
( ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﻣﻰ
ﻭﻋﺎﺩﻯ  ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺍﺟﺐ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩ
) ﻭﭼﻮﻥ ﺷﺐ ﻣﻴﺸﺪ
ﺩﺧﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ  ﻭﻣﻴﺪﻳﺪ
ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.(
ﻭﭼﻮﻥ ﺷﺐ ﻣﻴﺸﺪ
ﺑﻌﺰﻟﺖ ﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻓﺖ.ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺿﻌﻴﻔﺘﺮ
ﻣﻴﺪﻳﺪ)ﻭﺑﻤﻮﺳﻰ
ﮔﻔﺖ ﺗﻮ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺒﺪ
ﺻﺎﻟﺤﻴﺒﺎﺷﻰ  ﮐﻪ(ﻏﻠّﻪ)ﻣﻥﻨﺰﺩﻳﻚ
ﺑﻬﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﺸﺐ ﺿﻌﻴﻒ ﺷﺪﻩ.ﺗﻮ
ﮐﻰ ﻫﺴﺘﻰ ؟ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﻣﺮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻮﺳﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ  ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ثلث ﻏﻠّﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺼﺪﻕ ﮐﺮﺩ ﻭ
ثلث ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﺒﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺩ.ﻭ ثلث
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻃﻌﺎﻡ
ﺧﺮﻳﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ. سپس ﻣﻮﺳﻰ
ﻟﺒﺨﻨﺪﻯ ﺯﺩ ﻭﭼﻮﻥ
ﻋﻠّﺖ ﺧﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻣﻮﺳﻰ ﮔﻔﺖ
ﻣﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﻓﻠﺎﻧﻰ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻋﺎﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺧﻠﻖ ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﻭ ﻣﺮﺍ
ﺑﮑﺴﻰ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﻭﻝ
ﻋﺎﺑﺪ ﺗﺮ  ﺑﻮﺩ  ﻭ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﻤﻦ معرّفی
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻋﺎﺑﺪﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻰ.ﻭﻟﻰ ﺗﻮ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺘﻰ.ﻣﺮﺩ
ﻋﺎﺑﺪ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﻨﺪﻩ ﻭ ﻣﻤﻠﻮﻙ
ﻫﺴﺘﻢ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ ﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍ ﮐﻨﻢ ﻭ ﻧﻤﮑﺎﺯ
ﺳﺮﻭﻗﺖ ﺑﺨﻮﺍﻧﻢ
( ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﻭﻗﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ(ﺻﻠﺎﺕ)ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭ ﺻﻠﻪ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻋﺎﺑﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ ﭼﻮﻥ ﻭﻗﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﺷﻮﺩ ﺑﻐﻠّﻪ
ﻭﺩﺧﻞ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﺿﺮﺭﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻢ.ﻭ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻴﺰ
ﺁﺳﻴﺐﻣﻴﺮﺳﺪ.سپس
ﻭﻯ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ ﺑﮑﺸﻮﺭﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﮔﻔﺖﺁﺭﻯ پس ﺃﺑﺮﻯ
ﺁﻣﺪ ﻭﻋﺎﺑﺪ ﺁﻫﻨﮕﺮ
ﮔﻔﺖ ﺃﻯ ﺃﺑﺮ ﮐﺠﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻯ؟ﮔﻔﺖ ﺑﻔﻠﺎﻥﺴﺮﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﻡ.ﺁﻫﻨﮕﺮ
ﮔﻔﺖ پس ﺑﺮﻭ.ﻭ ﺃﺑﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻓﺖ.ﻭ ﺃﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺍﻭ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﺠﺎ ﻣﻴﺮﻭﻯ؟ﻭ
ﺁﻥ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﺑﻔﻠﺎﻥ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ.ﺑﺎﺯ ﺁﻫﻨﮕﺮ
ﮔﻔﺖ ﺑﺮﻭ ﻭ ﺃﺑﺮ
ﺳﻮﻣﻰ ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺍﻭ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﺠﺎ ﻣﻴﺮﻭﻯ
ﻭ ﺃﺑﺮ ﮔﻔﺖ ﺑﺴﺮﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥﻤﻴﺮﻭﻡ
ﻭﺁﻫﻨﮕﺮ ﺑﺄﺑﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ
ﻭ ﺑﺎ ﻧﺮﻣﻰ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﺮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﺭﺍ ﺑﺴﺮﺯﻣﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩ ﻣﻮﺳﻰ
ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﻨﻈﺮﻩﻫﺎ
ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻧﻢ ﺩﺍﺩﻯ
( ﺩﺭ رؤیا ﺑﻮﺩﻩ
) ﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻰ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻡ؟ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﺍﻳﻦ
ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻦ ﺑﺮ ﺑﻠﺎﻯ
ﻣﻦ ﺻﺒﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﻘﻀﺎﻯ ﻣﻦ
ﺭﺍﺿﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﻣﺮﺍ
ﺷﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﺍﻳﻦ
ﺳﻪ ﺻﻔﺖ  ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ تأثیر
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ ﺭﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻠﺎﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻫﺎ ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺍﺿﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.(ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭﺗﻮﮐّﻞ
ﺍﻟﻬﻴﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪﺩﺍﺭﻧﺪ ﺳﭙﺎس
ﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ(ﻧﻌﻤﺖ)ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺪﻙ ﻭﻟﻰ(ﺭﺣﻤﺖ)ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭلاﻳﺖﻭﺍﺣﻮﺍﻟﺴﻠﻮﮐﻴﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺷﮑﺮ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﻢ
ﺑﻴﺎﻳﺪ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻘﺶ ﺁﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺠﺴﻢ
ﻭ ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻤﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ
باعث ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

حدیث
3878 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ347 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺭﺋﻴس ﺟﺎﻟﻮﺕ ﻃﺎﻳﻔﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻣﻌﻤﻮلا
ﺩﺭﻣﺠﻠﺶ ﻣﺄﻣﻮﻥ
ﻣﻴﺂﻣﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﻓﺮﻣﻮﺩ(
ﺟﺎﻟﻮﺕ ﺭﺋﻴﺶﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥﻴﻬﻮﺩﻯ  ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺮﻧﻬﺎ
ﺁﻭﺍﺭﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺭﺋﻴس
ﻗﻮﻡ ﻣﻬﺎﺟﺮ  ﮐﻪ ﺭﻫﺒﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻮﺩ  ﺟﺎﻟﻮﺕ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺟﺎﻟﻮﺕ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ(ﻳﻬﻮﻩ ﻭ
ﻫﺪﺍﻯ)ﺍﻭ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺻﺎﺣﺐ(ﻫﺪﺍﻯ ﻳﻬﻮﺩﻯ)
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺷﻮﻧﺪ) ﺍﺯ
ﺗﻮ ﻣﻴﭙﺮﺳﻢ ﺩﻩ
ﺁﻳﻪ ﻭ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻧﺎﺯﻝ
ﺑﺮﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ ﺁﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕﺩﻳﺪﻩﺍﻯ؟
ﮐﻪ ﺧﺒﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺍﻣّﺖ
ﺍﻭ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
؟( ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﻧﻪ ﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﻟﻮﺍﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﻩ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻤﻠﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺫﮐﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻣّﺖ ﺍﻭ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻮﺳﻰ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩﺵ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻋﺮﺵ
رَبّ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ بعثت ﻋﻴﺴﻰ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺭﺍ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻋﻴﺴﻮﻯ  ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﮐﺴﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺁﻥ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺎﺷﻒ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻨﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻭ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻭ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺑﻨﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﻋﺮﺵ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ
) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻣّﺖ ﺁﺧﺮ
ﺑﻴﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺷﺘﺮ ﺳﻮﺍﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺗﺴﺒﻴﺢ رَبّ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ(
ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ ﭘﺮ ﮐﺎﺭﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ) پس ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺷﺘﺎﺏ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺑﻔﺮﺷﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﻗﻠﺒﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺷﻤﺸﻴﺮﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣّﺘﻬﺎﻯ ﮐﺎﻓﺮ
ﻭﻣﻨﮑﺮ ( ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
) ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
( ﻣﻄﻠﺐ ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺷﺒﻴﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﺳﺖ
ﻭﺩﺭ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻃﻮلاﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ(ﺗﻮﺭﺍﺕﻭﺗﻮﺭﻳﻪ)
رؤیاﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺳﻰ ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺘﺮ ﺳﻮﺍﺭ ﻭ ﻭﺗﺴﺒﻴﺢ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺃﺫﮐﺎﺭ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭﺣﺮﮐﺖ ﭼﻮﻥ
ﺷﻨﺎﮔﺮﺍﻥ ﻭﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﺳﺨﺖ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺴﺎﺟﺪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺠﺎﻯ ﮐﻨﺸﺖ ﻭﮐﻨﻴﺴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﻠﻚ
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ.ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺭﺍﻳﺞ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﮐﺸﻰ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻠﻴﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﻭ ﻗﺒﺎﺋﻠﻰ ﮐﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻨﻰ ﻭﺍﺗﺤﺎﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻣﻰ ﮐﺸﻴﺪ
ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﺩﻓﺎﻋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﮐﺸﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺩﺭ(ﺣﻮﺯﻩﺍﻟﻬﻰ)ﻭﺑﻴﺮﻭﻥ
ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ اﺯﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ ﺁﻳﺎ
ﭼﻨﺪ ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﻳﺎ ﻧﻪ
؟ ﻭ ﺭﺋﻴﺶ ﺟﺎﻟﻮﺕ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.سپس
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﺮﺍ(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﻮﺍﻥ ﻭ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
اسراء ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯﺘﺎﺯﻩ)
ﻧﺼﻴﺠﺖ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺖ  ﻳﻚ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﺷﻤﺎ ﻣﻰ ﺁﻳﺪ.پس
ﺑﮕﻮﻯ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻴﺪ.( ﺍﺧﻮﺍﻥ
ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻗﻮﻣﻰ
ﻭ ﻧﮋﺍﺩﻯ ) ﻭﺍﺯﺍﻭ
ﺳﻤﻊ ﻭ ﺷﻨﻮﺩ ﮐﻨﻴﺪ
( ﻣﻄﻠﺐ ﺑﺸﻨﻮﻳﺪ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻋﻤﻞﺳﻠﻮﻙ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻴﺪ ﻭ ﺧﻮﺏ ﺑﻔﻬﻤﻴﺪ
) ﻭ ﺁﻳﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﺍﺯ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
( ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻳﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻗﺮﻳﺶ ﺭﺍ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﺎﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺸﺄ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺶ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﺍﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻳﻤﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﻤﮑّﻪ
ﺭﻓﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.)ﺁﻳﺎ
ﺍﺯ ﻗﺮﺍﺑﺖ ﻭ ﻧﺴﺐ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺑﺎ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﻫﺴﺘﻰ ؟
ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ ﺳﺒﺒﻰ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ( ﻧﻪ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺳﺒﺒﻰ   ﮐﻪ ﻏﺮﻳﺒﻪﺍﻯ
ﺟﺰﻭ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﮔﺮﺩﺩ
) ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺮﺩ؟ﻭ
ﺭﺋﻴﺶ ﺟﺎﻟﻮﺕ
ﮔﻔﺖ ﻣﻨﮑﺮ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺘﻢ.سپس
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﮔﻔﺖ
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺻﺤﻴﺢ
ﺍﺳﺖ ؟ ﺭﺋﻴﺶ ﺟﺎﻟﻮﺕ
ﮔﻔﺖ ﺁﺭﻯ ﻭﻟﻰ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻡ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﻢ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﮐﻨﻰ.( ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﻴﭻ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ ﺑﻴﻦ
ﻗﺮﻳﺶ ﻭ ﻳﻬﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﺳﺖ.ﺗﺎﺩﻟﻴﻠﻴﺎﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ) سپس
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺁﻳﺎ ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻳﻦ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﺩﺭ ﮐﻮﻩ ﻃﻮﺭﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺁﻣﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﮐﻮﻩ ﺳﺎﻋﻴﺮ ﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻦ ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﮐﻮﻩ ﻓﺎﺭﺍﻥ
ﺍﻋﻠﺎﻥ ﻧﻤﻮﺩ ( ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩ.ﮐﻪ ﺩﻭ
ﮐﻮﻩ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﮐﺮﺩ)پس
ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺳﻴﻨﺎ ﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﻣﻮﺳﻰ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪ.ﻭﮐﻮﻩ(ﺳﺎﻋﻴﺮ)ﺟﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻭﺣﻰ
ﺑﻪ ﻋﻴﺴﻰ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺁﻥ ﺑﻮﺩ
ﺍﻣﺎ ﮐﻮﻩ(ﻓﺎﺭﺍﻥ)ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﮐﻮﻫﻬﺎﻯ ﻣﮑﻪ
ﮐﻪ ﻳﮑﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﻣﮑّﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﺍﺭﺩ
)( ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻳﺎ ﻇﻬﻮﺭﺍﺕ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳﺖ.ﮐﻮﻫﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻞ عَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻴﻤﻴﺸﻮﺩ.

حدیث
3879 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺎﺳﺖ (ﺝ1ض3ﺹ348
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃﺭبع
فی ﺎﻟﺘﻮﺭﺍة  ﻭﺍلی
ﺠﻨﺒﻬﻥّ
ﺃﺭﺑﻊ  ﻣﻥ
ﺃﺻﺒح علی
اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺣﺰﻳﻨﺎ  ﻓﻘﺪ
ﺃﺻﺒﺢ ﻋلی
ﺮﺑّﻪ ﺳﺎﺧﻄﺎ  ﻭ ﻣﻥ
ﺃﺻﺒح ﻴﺸﮑﻮ
ﻣﺼﻴبة ﻧﺰﻟﺖ
ﺑﻪ  ﻓﺎﻧّﻤﺎ
ﻳﺸﮑﻮ ﺭﺑّﻪ  ﻭ ﻣﻥ
ﺃﺗﻰ ﻏﻨﻴّﺎ
ﻓﺘﻀﻌضع ﻠﻪ
ﻟﻴﺼﻴﺐ ﻣﻥ ﺪﻧﻴﺎﻩ
ﻓﻘﺪ
ﺫﻫﺐ ثلاثة ﺩﻳﻨﻪ
ﻭ ﻣﻥ
ﺪﺧل اﻟﻨﺎﺭ
ﻣﻤّﻦ ﻗﺮﺃ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ  ﻓﺎﻧّﻤﺎ
ﻫﻮ ﻣﻤّﻥ کاﻥ
ﻴﺘّﺨﺬ ﺁﻳﺎﺕ الله
ﻫﺰﻭﺍ  ﻭ
ﺍﻟﺄﺭبع
اﻟّتی اﻟﻰ
ﺟﻨﺒﻬﻦّ  ﮐﻤﺎ
ﺗَﺪﻳﻥ ﺘُﺪﺍﻥ
ﻭﻣﻥ
ﻤﻠک ﺎﺳﺘﺄثر  ﻭ ﻣﻥ ﻠم
ﻴﺴﺘﺸﺮ ﻧﺪﻡ  ﻭ
ﺍﻟﻔﻘﺮ ﻫﻮ
ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﺍﻟﺄﮐﺒﺮ ﭼﻬﺎﺭ
ﭼﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻫﺴﺖ  ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ
ﭽﻬﺎﺭ ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺩﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻧﻴﺎ
ﺍﻧﺪﻭﻫﻨﺎک
کرﺩ  ﭘس
ﺑﺮ ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﺎﺭﺍﺿی ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﻣﺼﻴﺒﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﻭﻯ ﻨﺎﺯل
ﺸﺪﻩ ﺷﮑﺎﻳﺖ
ﮐﻨﺪ  ﺩﺭ
ﻭﺍقع اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﮑﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.(
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هستند
ﮐﻪ ﺩل
ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ  ﻭﺗﺮک
ﺁﻥ بخاطر
سلوک الهی
ﻨﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎﺍ
ﺯﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺩﺭ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی
ﻨﺎﺭﺍﺿی
ﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭ
ﻫﺮﮐسی
ﺒثرﻭﺗﻤﻨﺪﻯ
ﺮﺳﻴﺪ  ﻭﺑﻮﻯ
ﺨﺎﺿﻊ ﺷﺪ  ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎﻯ اﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ  ثلث ﺩﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ (ﻗﺴﻤتی
اﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ و
بهره های سلوکی
ﺧﻮﺩﺭﺍ. ﻭلی
هنوزﺟﺎ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻗﺮﺍٴﺖ ﻗﺮﺁﻥ
ﺪﺍﺷﺖ  ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺑﺂﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﺮﻓﺖ  ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ
ﺑﻤﺴﺨﺮﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ( ﺟﺪﻯ
ﻨﻤﻴﮕﺮﻓﺘﻪ  ﻭﻓﻬم
ﺤﻘﺎق ﻘﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺳﻠﻮکب
هستند. ﻭﻧﻪ
ﺳﻴﺎسی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.
ﺑﺎﺯ (ﻗﺮاءتﺖ)
ﻗﺮﺁﻧﻰ (قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ) ﺩﻭ قُرّه
نجات بخش نوع
بشری ولایت
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﺣتی
هفت قُرّه
ﻣﺤﻤﺪﻯ هستند.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ قُرّهﮔﻴﺮﻯ
ﺠﺪﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ  ﻭﻋﺸق ﻨمی
ﻮﺭﺯﻳﺪﻩ  ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ  ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّم
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻫﺴﺖ.
ﻭﺣتی ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﻭ
ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ  ﻭ ﺑﻨﺤﻮﻯ
که ﺧﻮﺩ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮک هم
ﻤﻴﮑﻨﺪ  ﺍﻣّﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﭼﻴﺰﻯ
که ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ  (ﻳﺎ
ﻣﻌﺎﺩل
ﺘﻮﺭﺍﺕ ﺩﺭ
ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.(ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺍﺩﺍﻧﻪ)
ﻭ ﻣﺘﻬم کرﺩﻥ
اﺎﺳﺖ. ﻫﺮ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﺪ ﻧﺎم کنی
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺸﻮﻯ) ﻭ ﻫﺮ
ﮐس ﮐﻪ ﻣﺎﻟک
ﺸﺪ  ﭘس
ﺑﺨﻮﺩ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﻭ
ﺗﺮﺟیح ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺑﺪﻭﻥ
ﺴﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺣﻘﻮق
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ  ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺠمع ﺁﻭﺭﻯ ﻤﺎل
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﻭﻫﺮﮐس
ﻣﺸﻮﺭﺕ ﻧﮑﺮﺩ  ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. (ﻣﺸﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺑﺎﺯﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭسلوک الهی  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ الهی
ﻤﺸﻮﺭﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻓﻘﺮ ﻣﺮگ
اﮐﺒﺮ ﺍﺳﺖ(
ﻓﻘﺮ ﻣﺎﺩﻯ  ﺧﻮﺩ ﻧﻮعی
ﺪﺭ ﺣﺪّ ﻣﺮگ
ﺰﻧﺪﮔی کرﺩﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟک اﻟﻬﻰ  ﮐﻪ (ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ) ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﺭﺍﻩ
ﺗﻤﺮﻳﻥ اﻭ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ اﺳﺖ.
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ کتب ﺁﺳﻤﺎنی
ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺪﻑ
ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ
ﺃﺩﻳﺎﻥ  ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺟﻠﺐ ﻧﻈﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ  ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺎﺳﺖ. ﮐﻪﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﮕﻔﺘﻪ عَزّﻳﺰﺍﻥ
ﺒﺎﻋث ﺳﻤﭙﺎتی
ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ.

حدیث
3880 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ348ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻴﻤﺎ ﺃﻭﺣﻰ
الله جَلّ ﻭعَزّ
ﺍﻟﻰ ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ ﻣﺎ ﺧﻠﻘﺖ
ﺧﻠﻘﺎ ﺃﺣﺐ
ﺍﻟﻰ ﻣﻦ ﻋﺒﺪﻯ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ
ﻭﺍﻧّﻰ ﺍﻧّﻤﺎ
ﺍﺑﺘﻠﻴﺘﻪ ﻟﻤﺎ
ﻫﻮ ﺧﻴﺮ ﻟﻪ ﻭ ﺍﻋﺎﻓﻴﻪ
ﻟﻤﺎ ﻫﻮ ﺧﻴﺮ ﻟﻪ
ﻭ ﺃﻧﺎ ﺃﻋﻠﻢ ﺑﻤﺎ
ﻳﺼﻠﺢ ﻋﺒﺪﻯ ﻋﻠﻴﻪ
ﻓﻠﻴﺼﺒﺮ ﻋﻠﻰ ﺑﻠﺎﺋﻰ
ﻭ ﻟﻴﺸﮑﺮ ﻧﻌﻤﺎﺋﻰ
ﻭ
ﻟﻴﺮﺽ ﺑﻘﻀﺎﺋﻰ
ﺃﮐﺘﺒﻪ ﻓﻰ ﺍﻟﺼﺪﻳﻘﻴﻦ
ﻋﻨﺪﻯ ﺍﺫﺍ ﻋﻤﻞ
ﺑﺮﺿﺎﺋﻰ ﻭ ﺃﻃﺎﻉ
ﺃﻣﺮﻯ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ
( ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺣﺎﺩﻳﺶ
ﻗﺪﺳﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺣﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺷﺪ
) ﮐﻪ ﺃﻯ ﻣﻮﺳﻰ ﻣﻦ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺨﻠﻮﻗﻰ
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺮ ﺍﺯ مؤمن ﺑﺎﺷﺪ
( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ مؤمن ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ . ﻭ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ مؤمن
ﺷﺪﻧﺪ ﻭالّا ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﻗﺮﺁﻥ  (ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻳﺪ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ )ﻭﻣﻦ
ﺍﻳﻦ مؤمن ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﻠﺎﺋﻰ
ﮐﻨﻢ ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
(ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ ﺳﺨﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ  ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ ﻫﻢ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺪﻕ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭﺗﻌﻬﺪ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﻫﻢ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ (ﺧﻴﺮ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﮐﻤﺎلاﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
) ﻭﻣﻦ ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﻔﺎ ﻣﻴﺪﻫﻢ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺧﻴﺮ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺻﻔﺘﻰ
ﭼﻨﺪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻳﮑﻰ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﺩﺵ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﻣﻮﺭ  ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺗﺨﻔﻴﻒ
ﺑﻠﺎ  ﻭ ﺷﻔﺎﻯ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭالّا
ﺗﺨﻔﻴﻒ ﺑﻠﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺑﺘﺄﺧﻴﺮ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺧﺪﺍ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﺍﻳﻦ ﺃﻣﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﺒﻞ
ﻭ ﮐﻢ ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ
.ﮐﻪ ﺯﻳﺮ ﺑﺎﺭ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺷﺎﻧﻪ ﺧﺎﻟﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
) ﻭﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ  ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ
ﺻﻠﺎﺡ ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺑﻨﺪﻩ( ﺳﺎﻟﻚ ) ﻣﻦ
ﭼﻴﺴﺖ.( ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻔﻊ ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ ) پس
ﻣﻮٴﻤﻥﺎﺯ ﺑﻠﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﺒﻮﺭﺑﺎﺷﺪ.( ﺗﺎ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ.(ﭼﻪ ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯﻮﺣﺘّﻰ
ﭘﻴﺶﺁﻣﺪ ﭘﺮﺑﻠﺎ
ﺑﺎﺯ ﻧﻌﻤﺖ ﺍﻟﻬی
هستند.ﻭﻟﻰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺑبالقوّه
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﻨﺪ ) ﻭ ﺑﻘﻀﺎﻯ
ﻣﻦ ﺭﺍﺿﻰ ﺑﺎﺷﺪ
(ﺑﺮﺃﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﻦ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
)ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻭﺭﺍ ﺿﻤﻦ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺻﺪﻳﻖ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻢ. ﭼﻮﻧﮑﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺭﺿﺎﻯ ﻣﻦ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﻭ ﺃﻣﺮ ﻣﺮﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
. (ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﻭلاﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺁﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺴﺐ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﺑﺎ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭﻳﮋﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﻘﺼﺪ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.(ﻋﻤﻞ)ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﭼﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺃﻣﺮ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﭼﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ
ﮐﻪﻧﻬﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﮐﻠﻴّﺎﺕ
ﺃﻣﺮ ﻭﻧﻬﻰ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺃﺣﺎﺩﻳﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﻭ ﻧﻮﺍﻫﻰ  ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭمعرّفی ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺻﺎﺩﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘّﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻕ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

حدیث
3881 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ349 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﮐﺎﻥ
ﻓﻴﻤﺎ ﻧﺎﺟﻰ : ﮐﺎﻥ ﻴﻤﺎ
ﻧﺎﺟﻰ الله ﺑﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻄﻮﺭ ﺃﻥ
ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ  ﺃﺑﻠﻎ ﻗﻮﻣﻚ
ﺃﻧّﻪ ﻣﺎ ﻳﺘﻘرَبّ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻤﺘﻘﺮﺑﻮﻥ
ﺑمثل ﺍﻟﺒﮑﺎٴ ﻣﻦ
ﺧﺸﻴﺘﻰ ﻭﻣﺎ ﺗﻌﺒّﺪ
ﻟﻰ ﺍﻟﻤﺘﻌﺒّﺪﻭﻥ
ﺑمثل ﺍﻟﻮﺭﻉ
ﻋﻦ ﻣﺤﺎﺭﻣﻰ ﻭﻣﺎ
ﺗﺰﻳّﻦ ﻟﻰ ﺍﻟﻤﺘﺰﻳّﻨﻮﻥ
ﺑمثل ﺍﻟﺰﻫﺪ ﻓﻰ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ  ﻋﻤّﺎ
ﺑﻬﻢ ﺍﻟﻐﻨﻰ ﻋﻨﻪ
ﻗﺎﻝ ﻓﻘﺎﻝ ﻣﻮﺳﻰ
ﻳﺎ ﺃﮐﺮﻡ ﺍﻟﺄﮐﺮﻣﻴﻦ
ﻓﻤﺎﺫﺍ
ﺃﺷﺒﺘﻬﻢ ﻋﻠﻰ ﺫﻟﻚ
؟ ﻓﻘﺎﻝ ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﺃﻣّﺎ ﺍﻟﻤﻘﺮﺑﻮﻥ
ﺍﻟﻰ ﺑﺎﻟﺒﮑﺎٴ
ﻣﻦ ﺧﺸﻴﺘﻰ ﻓﻬﻢ
ﻓﻰ ﺍﻟﺮﻓﻴﻖ ﺍﻟﺄﻋﻠﻰ
لا ﻳﺸﺮﮐﻬﻢ ﻓﻴﻪ
ﺃﺣﺪ ﻭ ﺃﻣّﺎ ﺍﻟﻤﺘﻌﺒّﺪﻭﻥ
ﻟﻰ ﺑﺎﻟﻮﺭﻉ ﻋﻦ
ﻣﺤﺎﺭﻣﻰ ﻓﺎﻧّﻰ
ﺍﻓﺘّﺶ ﺍﻟﻨﺎس
ﻋﻦ ﺃﻋﻤﺎﻟﻬﻢ  ﻭ لا ﺍﻓﺘّﺸﻬﻢ
ﺣﻴﺎٴ ﻣﻨﻬﻢ ﻭ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﻤﺘﻘﺮﺑﻮﻥ ﺍﻟﻰ
ﺑﺎﻟﺰﻫﺪ ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻓﺎﻧّﻰ ﺍﺑﻴﺤﻬﻢ
الجنّة ﺑﺤﺬﺍﻓﻴﺮﻫﺎ
ﻳﺘﺒﻮٴﻮﻥ ﻣﻨﻬﺎ
حیث ﻳﺸﺎٴﻮﻥ ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﺮ ﻃﻮﺭ ﻧﺠﻮﻯ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺃﻯ
ﻣﻮﺳﻰ  ﺑﻘﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﺍﺑﻠﺎﻍ ﮐﻦ
ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﺗﻘرَبّ ﺑﻤﻦ
ﺍﺯ ﻣﺘﻘﺮﺑﺎﻥ  ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺸﻴّﺖ ﻭ ترس ﺍﺯ
ﻣﻦ ﺃﺷﻚ ﺑﺮﻳﺰﻧﺪ.(
ﻗﻮﻡ ﻣﻮﺳﻰ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻮﺳﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭالّا ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ترس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﺷﻚ ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ.
ﻣﺘﻘرَبّ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪﻩ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻟﻘﺎﻯ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ  ﻭ ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺴﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻌﺒّﺪ
ﺩﺭ ﻭﺭﻉ ﻭ ﺯﻫﺪ ﻭ
ترس ﻭ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﻦ ﺑﺎﺷﻨﺪ
( ﺗﻌﺒّﺪ ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻧﺎ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﻣﻮﺑﺪ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺁﺑﺎﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ(ﻣﺤﺎﺭﻡ)
ﺧﺪﺍ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﮕﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺂﻥ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻧﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻨثی
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ نفس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻳﻨﺖ
ﻳﺎﻓﻦ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺯﻳﻨﺖ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﻫﺪ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻔﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ.( ﺯﻫﺪ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺗﺮﻙ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺑﻀﺮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﮕﺮ پسﺍﺯ ﮐﺴﺐﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺎﻟﻰ ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ) پس ﻣﻮﺳﻰ
ﮔﻔﺖ ﺃﻯ ﮐﺮﻳﻤﺘﺮﻳﻦ
ﮐﺮﻳﻤﺎﻥ ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺷﺎﺑﺖ ﻗﺪﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ؟(
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ  ﺃﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﻣﺎ ﻣﺘﻘﺮﺑﺎﻥ
ﺑﺎ ﮔﺮﻳﻪ ﻭ ﺑﮑﺎٴ
( ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺑﺎ ﺩﻟﺸﮑﺴﺘﮕﻰ)
ﺩﺭ ﺭﻓﻴﻖ ﺍﻋﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺴﻴﺸﺮﻳﻚ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ( ﺭﻓﻴﻖ
ﺃﻋﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎﺧﺎﺹ
امثال ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪﮔﺮﻳﻪ ﻭقُرّهﮔﻴﺮﺍﺭﺍﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺍﺧﻞ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ( ﺭﻓﻴﻖ)
ﺭﻓﻘﺖ ﻭﻧﺮﻣﺶ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺍﺯﺵ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﺍﻣﺎ ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ
ﺑﺎ ترس ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﺤﺎﺭﻡ ﻣﻦ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺗﻔﺘﻴﺶ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻣﺮﺩﻣﺮﺍ ﺩﺍﺭﻡ
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺁﻧﻬﺎﺗﻔﺘﻴﺶﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺠﺎﻟﺖ
ﻣﻴﮑﺸﻢ. ( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺸﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎﺯﺭﺳﻰ ﺩﻗﻴﻖ
ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻟﻮﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺫﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺘﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘّﻰ ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
(ناس)ﻳﺎ ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻔﺘﻴﺶ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺪﺍﻡ ﻣﺴﺦ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ) ﺍﻣﺎ ﻣﺘﻘﺮﺑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺯﻫﺪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻦ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻭﻣﺒﺎﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺟﻮﺭ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺭﻓﺖ ﻭﺁﻣﺪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
( ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﻣﺘﻮﺭﻋﻴﻦ ﺍﺯ
ﻣﺤﺎﺭﻡ ﻭ ﻣﺘﻘﺮﺑﺎﻥ
ﺃﺷﻚ ﺭﻳﺰ  ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭﺷﻬﻮﺩﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ معرّفی ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺷﺪﻳﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﻋﺸﻖ ﺩﺍﺭﺍﻯ
تأثیرﺍﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺃﺣﺎﺩﻳﺶﻣﻨﺎﺟﺎﺕ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﻴﺎﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﺣﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﻭﻯ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺪﺭﺯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﻫﺪ .

حدیث 3882 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻳﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ349ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺑﻴﻨﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﻳﻤﺸﻰ ﻋﻠﻰ ﺳﺎﺣﻞ
ﺍﻟﺒﺤﺮ ﺍﺫ ﺟﺎٴ
ﺻﻴّﺎﺩ ﻓﺨﺮ ﻟﻠﺸﻤﺶ
ﺳﺎﺟﺪﺍ ﻭ ﺗﮑﻠّﻢ
ﺑﺎﻟﺸﺮﻙ ثُمّ ﺃﻟﻘﻰ
ﺷﺒﮑﺘﻪ ﻓﺨﺮﺟﺖ
ﻣﻤﻠﻮٴﻪ ثُمّ ﺃﻟﻘﺎﻫﺎ
ﻓﺨﺮﺟﺖ ﻣﻤﻠﻮٴﻪ
ثُمّ ﺃﻋﺎﺩﻫﺎ  ﻓﺨﺮﺟﺖ ﻣﻤﻠﻮٴﻪ
ﻓﻤﻀﻰ ثُمّ ﺟﺎٴ
ﺁﺧﺮ ﻓﺘﻮﺿّﺄ ﻭ
ﺻﻠّﻰ ﻭ ﺣﻤﺪ الله
ﻭ ﺃﺷﻨﻰ ﻋﻠﻴﻪ ثُمّ
ﺃﻟﻘﻰ ﺷﺒﮑﺘﻪ ﻓﻠﻢ
ﻳﺨﺮﺝ ﺷﻴﺌﺎ ثُمّ
ﺃﻋﺎﺩ ﻓﺨﺮﺟﺖ ﺳﻤﮑﻪ
ﺻﻐﻴﺮﻩ ﻓﺤﻤﺪ الله
ﻭ ﺃﺷﻨﻰ ﻋﻠﻴﻪ ﻭ
ﺍﻧﺼﺮﻑ ﻓﻘﺎﻝ ﻣﻮﺳﻰ
ﻳﺎ رَبّ  ﻋﺒﺪﻙ ﺍﻟﮑﺎﻓﺮ
ﺍﻟﮑﺎﻓﺮ ﺗﻌﻄﻴﻪ
ﻣﻊ ﮐﻔﺮﻩ ﻭﻋﺒﺪﻙ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ ﻟﻢ ﺗﺨﺮﺝ
ﻟﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﻤﮑﻪ ﺻﻐﻴﺮﻩ
؟ ﻓﺄﻭﺣﻰ الله ﺍﻟﻴﻪ
ﺍﻧﻈﺮ ﻋﻦ ﻳﻤﻴﻨﻚ
ﻓﮑﺸﻒ ﻟﻪ ﻋﻤّﺎ
ﺃﻋﺪ الله ﻟﻌﺒﺪﻩ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ ثُمّ
ﻗﺎﻝ ﺍﻧﻈﺮ ﻋﻦ ﻳﺴﺎﺭﻙ
ﻓﮑﺸﻒ ﻟﻪ
ﻋﻤّﺎ ﺃﻋﺪ الله
ﻟﻠﮑﺎﻓﺮ ﻓﻨﻈﺮ
ثُمّ ﻗﺎﻝ ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﺎ ﻧﻔﻊ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﮑﺎﻓﺮ
ﻣﺎ ﺃﻋﻄﻴﺘﻪ  ﻭ لا ﺿﺮ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ ﻣﺎ ﻣﻨﻌﺘﻪ
ﻓﻘﺎﻝ ﻣﻮﺳﻰ ﻳﺎ
رَبّ ﻳﺤﻖ ﻟﻤﻦ ﻋﺮﻓﻚ
ﺃﻥ ﻳﺮﺿﻰ ﺑﻤﺎ ﺻﻨﻌﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ ﮐﻨﺎﺭ
ﺳﺎﺣﻞ ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻓﺖ
ﺻﻴّﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺳﺠﺪﻩ ﮐﺮﺩ.ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺷﺮﻙ ﺁﻣﻴﺰﻯ ﺑﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﺭﺍﻧﺪ ( ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺍﻭ ) ﻭ سپس ﺗﻮﺭ ﺑﺪﺭﻳﺎ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ
ﮐﻪ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻰ
ﺷﺪ.ﻭ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺮﺩ. سپس ﺷﺨﺺ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺁﻣﺪ ﮐﻪ ﻭﺿﻮ ﺳﺎﺧﺖ(
ﻭﻯﺴﻮﻯ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﺩﺭ(ﺿﻮٴ
ﻭﻧﻮﺭ)ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺷﺪ ) ﻭﺻﻠﻮﺍﺕ
ﻭﺣﻤﺪ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺷﻨﺎﻯ
ﺍﻭ ﮐﺮﺩ.سپس ﺗﻮﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻣﺎﻫﻰ ﮐﻮﭼﻚ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ ﻭﺑﺎﺯ
ﺷﻨﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﮔﻔﺖ
ﻭ ﺭﻓﺖ.ﻭﻣﻮﺳﻰ ﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺑﻨﺪﻩ ﮐﺎﻓﺮ
ﺑﺎ ﮐﻔﺮﺵ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺪﻫﻰ ﻭ ﺑﻨﺪﻩ
مؤمن ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻣﺎﻫﻴﮑﻮﭼﻚ
ﺩﺍﺩﻯ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻦ(ﺟﻨﺒﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ)ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﺪ مؤمن ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ. (ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
) سپس ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ
ﺣﺎﻝ ﺑﺴﻤﺖ ﭼﭗ ﺧﻮﺩ
ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻦ ( ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ) ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺑﻨﺪﻩ
ﮐﺎﻓﺮ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩﺑﻮﺩ
ﺑﻮﻯ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ)
سپسﺍﻓﺰﻭﺩ ﺃﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪﺑﮑﺎﻓﺮ
ﺩﺍﺩﻡ ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺍﺯ مؤمن ﻣﻨﻊ ﮐﺮﺩﻡ
ﺑﻀﺮﺭ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕﺩﻧﻴﺎ
ﮐﻤﻚ ﺑﺪﻭﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻮﺳﻰ ﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ کس ﺗﻮ
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺣﻖ ﻭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻰ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
( ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺳﻠﻮﮐﻴﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﮐّﻞ ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﺯﻫﺪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺭﺿﺎﻯ
ﺑﺮﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻳﮑﻰ ﺭﺍ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ  ﻭ ﻳﮑﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ )

حدیث
3883 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﻰ ﻧﻘﻞ
ﺷﺪﻩ (ﺝ13ﺹ350ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺑﻴﻨﻤﺎ ﮐﺎﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﺟﺎﻟﺶ ﺍﺫ
ﺃﻗﺒﻞ ابلیس ﻭ ﻋﻠﻴﻪ
ﺑﺮﻧﺶ ﺫﻭ ﺃﻟﻮﺍﻥ
ﻓﻮﺿﻌﻪ ﻭ ﺩﻧﺎ
ﻣﻦ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﺳﻠّﻢ
...ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﺃﺧﺒﺮﻧﻰ ﺑﺎﻟﺬﻧﺐ
ﺍﻟّﺬﻯ ﺍﺫﺍ ﺃﺫﻧﺒﻪ
ﺍﺑﻦ ﺁﺩﻡ  ﺍﺳﺘﺤﻮﺫﺕ
ﻋﻠﻴﻪ ﻗﺎﻝ ﺫﻟﻚ
ﺍﺫﺍ ﺃﻋﺠﺒﺘﻪ ﻧﻔﺴﻪ
ﻭ ﺍﺳﺘﮑﺸﺮ ﻋﻤﻠﻪ
ﻭ ﺻﻐّﺮ ﻓﻴﻨﻔﺴﻪ
ﺫﻧﺒﻪ  ﻭ ﻗﺎﻝ ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻰ لا ﺗﺨﻞ ﺑﺎﻣﺮﺃﻩ
لا ﺗﺤﻞ... ﻓﺎﻳّﺎﻙ
ﺃﻥ ﺗﻌﺎﻫﺪ الله
ﻋﻬﺪﺍ  ﻓﺎﻧّﻪ
ﻣﺎ ﻋﺎﻫﺪ الله ﺃﺣﺪ
الّا ﮐﻨﺖ ﺻﺎﺣﺒﻪ
ﺩﻭﻥ ﺃﺻﺤﺎﺑﻰ  ﺣﺘّﻰ ﺃﺣﻮﻝ
ﺑﻴﻨﻪ ﻭ ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻮﻓﺎٴ
ﺑﻪ ﻭ ﺍﺫﺍ ﻫﻤﻤﺖ
ﺑﺼﺪﻗﻪ ﻓﺎﻣﻀﻬﺎ
ﻓﺎﺫﺍ ﻫﻢ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﺑﺼﺪﻗﻪ ﮐﻨﺖ ﺻﺎﺣﺒﻪ
ﺩﻭﻥ ﺃﺻﺤﺎﺑﻰ ﺣﺘّﻰ
ﺃﺣﻮﻝ ﺑﻴﻨﻪ ﻭ ﺑﻴﻨﻬﺎ
ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ابلیس ﺑﺴﻮﻯ
ﺍﻭ ﺁﻣﺪ ( ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ابلیس ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﻭﮐﻤﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻮﺳﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ) ﮐﻪ ﺷﺐ
ﮐﻠﺎﻫﻰ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺩﺍﺷﺖ
( ﮐﻠﺎﻩ تقدّس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻠﺎﻩ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻠﺐ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﮐﻪ ﮐﻠﺎﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺳﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ  ﻭ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻮﺳﻰ ﺷﺪ ﻭ ﺳﻠﺎﻡ
ﮐﺮﺩ.ﻭﻣﻮﺳﻰ ﮔﻔﺖ
ﮐﻰ ﻫﺴﺘﻰ ؟ ﮔﻔﺖ
ابلیس ﻫﺴﺘﻢ ( ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﻌﻤﻮلا ابلیس
ﺩﺭ لباس ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﮐﻠﺎﻩ ﺍﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻤّﺎﻣﻪ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺘﻘﺪﺵﺍﻭ ﺍﺳﺖ)
ﻣﻮﺳﻰ ﮔﻔﺖ  ﮔﻨﺎﻫﻰ ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭼﻴﺴﺖ؟ ( ﻳﺎ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﺘﻮ
ﺑﮑﻨﺪ ).ﭼﺮﺍ (ﺑﺮﻧس)
ﻭ ﺷﺐ ﮐﻠﺎﻩ ﺩﺍﺭﻯ.ﮔﻔﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻈﺮ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﺟﻠﺐ ﮐﻨﻢ.(
ﮐﻠﺎﻩ ﺯﻧﮕﻮﻟﻪ
ﺩﺍﺭ ﺷﻴﻄﺎﻥ ) ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﮔﻔﺖ  ﺑﻤﻦ
ﺑﮕﻮ ﮐﺪﺍﻡ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺁﺩﻡ ( ﺳﺎﻟﻚ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ ﺗﻮ
ﺑﺮ ﺁﻥ ﻣﺴﻠّﻂ ﻣﻴﺸﻮﻯ؟(
ﺍﺳﺘﺤﺎﺫﻩ ﻭ ﺣﻠﻮﻝ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ) ابلیس
ﮔﻔﺖ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ ﺧﻮﺷﺶ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻋﻤﻞ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
(ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺎﻓﻰ ﻭﺧﻮﺏ ﻭ ﺻﺤﻴﺢ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ) ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻢ ﻭ  ﺍﻧﺪﻙ ﺩﺍﻧﺴﺖ
( ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ(ﻏﺮﻭﺭ
ﺯﻫﺪ)ﺍﺯ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺍﻓﺰﻭﺩ ﺃﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﺎ ﺯﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺒﺎﺵﺍﮔﺮ
ﺣﻠﺎﻝ ﺗﻮ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭالّا
ﻣﻦ ﺻﺎﺣﺐ ﺗﻮ ﻣﻴﺸﻮﻡ.ﻭﻧﻪ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻣﻦ ( ﺧﻮﺩﻡ
ﺩﺳﺖ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﻡ
ﻭﻣﺴﺌﻮﻝ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺕ ﺗﻮ ﻣﻴﺸﻮﻡ
) ﻭﻧﻴﺰ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻋﻬﺪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮑﻨﻰ
( ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮکس ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻨﺪ
ﺧﻮﺩﻡ ﺑﺎ ﺍﻭ ﻣﺼﺎﺣﺐ
ﻣﻴﺸﻮﻡ.ﻭﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﻡ ﺣﻮﺍﻟﻪ ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ
ﻭ ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﻡ ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ ﺑﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭﻋﻬﺪ ﺧﻮﺩ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﻮ ﻗﺼﺪ
ﻭ ﻫﻤّﺖ ﺻﺪﻗﻪﺍﻯ
ﮐﺮﺩﻯ (ﺍﺷﺒﺎﺕ ﺻﺪﻕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﻭﻧﻪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﻣﺎﻝ ﻭ ﺻﺪﻗﻪ
) ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻯ ﻣﻦ ﺷﺨﺼﺎ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﻡ.( ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻭ ابلیس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺟﺰ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ  ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻳﺐ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺭﻧﺪ. ﻭ ﺻﺪﻗﻪ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﺳﻮﮔﻨﺪﻯﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ )

حدیث
3884 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ350ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﮐﺎﻥ ﻓﻰ ﺯﻣﻦ
ﻣﻮﺳﻰ ﻣﻠﻚ ﺟﺒّﺎﺭ
ﻗﻀﻰ ﺣﺎﺟﻪ مؤمن
ﺑﺸﻔﺎعة ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺢ
ﻓﺘﻮﻓّﻰ ﻓﻰ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻤﻠﻚ ﺍﻟﺠﺒّﺎﺭ
ﻭ ﺍﻟﻌﺒﺪ ﺍﻟﺼﺎﻟﺢ
ﻓﻘﺎﻡ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﻤﻠﻚ ﺍﻟﻨﺎس
ﻭ ﺃﻏﻠﻘﻮﺍ
ﺃﺑﻮﺍﺏ ﺍﻟﺴﻮﻕ
ﻟﻤﻮﺗﻪ ثلاثة  ﺃﻳّﺎﻡ ﻭ
ﺑﻘﻰ ﺫﻟﻚ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﺍﻟﺼﺎﻟﺢ ﻓﻰ ﺑﻴﺘﻪ
ﻭ
ﺗﻨﺎﻭﻟﺖ ﺩﻭﺍﺏ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻣﻦ ﻭﺟﻬﻪ
ﻓﺮﺁﻩ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻌﺪ ثلاث ﻓﻘﺎﻝ
ﻳﺎ رَبّ ﻫﻮ
ﻋﺪﻭﻙ ﻭﻫﺬﺍ ﻭﻟﻴّﻚ
ﻓﺄﻭﺣﻰ الله ﺍﻟﻴﻪ
ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ ﺍﻥ ﻭﻟﻴّﻰ
ﺳﺄﻝ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺠﺒّﺎﺭ
ﺣﺎﺟﻪ ﻓﻘﻀﺎﻫﺎ
ﻟﻪ ﻓﮑﺎﻓﺄﺗﻪ ﻋﻦ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ ﻭ ﺳﻠّﻄﺖ
ﺩﻭﺍﺏ ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻋﻠﻰ
ﻣﺤﺎﺳﻦ ﻭﺟﻪ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ  ﻟﺴﻮﺁﻟﻪ
ﺫﻟﻚ ﺍﻟﺠﺒّﺎﺭ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺟﺒّﺎﺭ ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﻭﻣﺘﮑﺒّﺮﻯ ﺑﻮﺩ
( ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺘﻨﻔّﺬ ﻗﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺮﺩﻡ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩ
) ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﻣﻮٴﻤﻨﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻮٴﻤﻨﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺑﻮﺩ. ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻭ ﺍﻳﻦ مؤمن ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭ ﻳﮑﺮﻭﺯ ﻣﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺭﺍ ﺳﻪ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮﺩﻡ عَزّﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺑﻨﺪﻩ
مؤمن ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪﺍﺵ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ
ﺟﺎﻧﻮﺭﺍﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺳﻰ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺁﻥ ﺩﺷﻤﻦ ﺗﻮ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﻨﺪﻩ ﺗﻮ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣﻰ ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﺃﻯ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭﻟﻰ ﻣﻦ ( ﺳﺎﻟﻚ
ﻭلاﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ ) ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺟﺒّﺎﺭ ﮔﻔﺖ ﻭ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﻣﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮐﻤﻚ ﺍﻭ ﺑﻤﻮٴﻤﻦ
ﺍﻭﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﻭﺿﻌﻰ
ﺩﺍﺩﻳﻢ ) ﻭﻟﻰ
ﺟﺎﻧﻮﺭﺍﻥ ﺯﻣﻴﻦ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻣﺤﺎﺳﻦ
ﺍﻳﻦ مؤمن ﻣﺴﻠﻂ
ﮐﺮﺩﻡ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺳﻮﺁﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﺟﺒّﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.( ﺗﻮﮐّﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ .

حدیث
3885 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ351ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎید : ﺃﻭﺣﻰ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻟﻰ ﻣﻮﺳﻰ
ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺷﮑﺮﻧﻰ
ﺣﻖ ﺷﮑﺮﻯ ﻓﻘﺎﻝ
ﻳﺎ رَبّ ﮐﻴﻒ
ﺃﺷﮑﺮﻙ ﺣﻖ ﺷﮑﺮﻙ
ﻭ لیس ﻣﻦ ﺷﮑﺮ ﺃﺷﮑﺮﻙ
ﺑﻪ الّا ﻭ ﺃﻧﺖ
ﺃﻧﻌﻤﺖ ﺑﻪ ﻋﻠﻰ
؟ ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ ﺷﮑﺮﺗﻨﻰ
ﺣﻖ ﺷﮑﺮﻯ ﺣﻴﻦ ﻋﻠﻤﺖ
ﺃﻥ ﺫﻟﻚ ﻣﻨّﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺣﻰ ﻣﻮﺳﻰ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺃﻯ ﻣﻮﺳﻰ ﻣﺮﺍ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻭ ﺣﻖ ﻣﻄﻠﺐ
ﺳﭙﺎﺵﺑﮕﻮ.
ﻣﻮﺳﻰ ﮔﻔﺖﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺤﻖ ﺷﮑﺮ ﺗﻮ ﮐﻨﻢ؟
ﻭﻫﺮ ﺷﮑﺮﻯﺮﺍ ﮐﻪ
ﺑﮑﻨﻢ  ﺧﻮﺩ
ﻧﻌﻤﺘﻰ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.( ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺩﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﺃﻯ ﻣﻮﺳﻰ ﺍﻟﺂﻥ
ﺣﻖ ﺷﮑﺮ ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻯ.ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﺳﭙﺎﺵ ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ( ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﮐﻪﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻙ سلوک
الهی ﻭﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﮑﺮ
ﻭﺣﻤﺪ ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺧﻮﺩ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺃﺻﻞ ﺟﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻦ ﺃﻣﺮﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺳﺎﻟﻚ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻢ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﺎﻃﺎﻋﺖ.ﻭﻫﻢ ﺁﺯﺍﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻫﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
(ﺟﺒﺮﻃﺒﻴﻌﻰ)ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻤﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﻨﺪ ﻭﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭالّا
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺁﺯﺍ ﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺗﺤﺖ تأثیر ﺍﻳﻦ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺪﺍﻡ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻴﻠﻰ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﻣﻀﺮ ﻓﻌﻠﻰ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺣﺘﻤﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻭ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻫﺎ
ﺑﺪﺳﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﻭﻟﻰ ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺗﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

حدیث
3886 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ351ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ  ﻳﺎ رَبّ ﻣﻦ
ﺃﻫﻠﻚ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﺗﻈﻠّﻬﻢ
ﻓﻰ ﻇﻞ ﻋﺮﺷﻚ  ﻳﻮﻡ لا ﻇﻞ
الّا ﻇﻠّﻚ ؟ ﻗﺎﻝ
ﻓﺄﻭﺣﻰ الله ﺍﻟﻴﻪ
ﺍﻟﻄﺎﻫﺮﻩ ﻗﻠﻮﺑﻬﻢ
ﻭ ﺍﻟﺘﺮﺑﻪ
ﺃﻳﺪﻳﻬﻢ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻳﺬﮐﺮﻭﻥ ﺟﻠﺎﻟﻰ
ﺍﺫﺍ ﺫﮐﺮﻭﺍ ﺭﺑّﻬﻢ
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﻳﮑﺘﻔﻮﻥ
ﺑﻄﺎﻋﺘﻰ ﮐﻤﺎ
ﻳﮑﺘﻔﻰ ﺍﻟﺼﺒﻰ
ﺍﻟﺼﻐﻴﺮ ﺑﺎﻟﻠّﺒﻦ
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﻳﺄﻭﻭﻥ
ﺍﻟﻰ ﻣﺴﺎﺟﺪﻯ ﮐﻤﺎ
ﺗﺄﻭﻯ ﺍﻟﻨﺴﻮﺭ
ﺍﻟﻰ ﺃﻭﮐﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﻳﻐﻀﺒﻮﻥ
ﻟﻤﺤﺎﺭﻣﻰ ﺍﺫﺍ
ﺍﺳﺘﺤﻠّﺖ ﻣثل  ﺍﻟﻨﻤﺮ ﺍﺫﺍ
ﺣﺮﺩ ﻣﻮﺳﻰ
ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ
ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﺃﻫﻠﺘﻮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ؟(ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻰ.
ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺗﻮ ﺳﺎﻳﻪﺍﻯ ﻧﻴﺴﺖ.(
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻳﻦ ﭘﻨﺎﻩﻋﺮﺷﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﻋﻴﺴﻰ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﭼﻪ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺭﻭﺡ.ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ  ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺭﻭﺍﺡ. ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ  ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺎﻙ
ﺍﺳﺖ.( ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ.ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺩﻟﻬﺎﻯ  ﻧﻔﺴﺎﻧﻴﺪﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﻭﮐﺴﺐ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻧﻴﻚ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ الّا
ﻫﻨﻮﺯ ﺫﺍﺕ ﺍﻓﺮﺍﺩﻭﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻧﺎ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ) ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﺎﻙ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﻭﻯ
ﺧﺎﻙ ﻭﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
عَزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﮔﻮﺩﺍﻝ ﭼﻮﻥ
ﮔﻮﺭ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ
ﻭ ﺻﺤﺮﺍ ﻭﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻋﺘﻨﺎ ﺑﺨﻮﺩ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺗﮑﺒّﺮﻫﺎﺋﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﻧﻈﺎﻓﺖﻭﺗﻤﺪﻥ
ﻭ ﺁﺩﺍﺏ
ﻭ ﺍﺗﻴﮑﺘﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.ﻭ
ﻳﺎ ﮐﺎﺭﮔﺮ ﺯﺣﻤﺖ
کس ﻭ ﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭ
ﻣﺮﺩﻡ )
ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻋﻈﻤﺖ
ﻭ ﺟﻠﺎﻝ ﻣﺮﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺫﮐﺮ رَبّ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ . (ﻋﻈﻤﺖﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ
ﺫﮐﺮ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ  رَبّ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺟﻠﺎﻝ ﻋﻈﻤﺖ
ﻭﻧﻴﺰ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ ﻭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺫﮐﺮ ﻭﺗﺬﮐّﺮ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﺎﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺬﮐّﺮ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺫﮐﺮ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﮐﻪ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻟﻰ الله ﻧﻴﺴﺘﻰ.ﻭرَبّ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻟﻰ رَبّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﻧﻴﺴﺘﻰ
) ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻄﺎﻋﺖ ﻣﻦ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﻔﻠﻰ ﮐﻪ ﺑﺸﻴﺮ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.(
ﻫﻢ ﺧﺪﺍ ﻭﻫﻢ ﺧﺮﻣﺎ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ.ﻫﻢ
ﺑﻔﮑﺮ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻫﻢ
ﺑﻔﮑﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺩﻧﻴﺎ ﻫﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ)
ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪﺩﺭﻣﺴﺎﺟﺪ
ﻣﺄﻭﻯ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻋﻘﺎﺑﻬﺎ
ﺑﺂﺷﻴﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
لاﻧﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
( ﻣﺴﺎﺟﺪ ﻫﺮ ﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺳﺠﻮﺩ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﭼﻪ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ  ﺑﺎ
عَزّﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
(ﻧﺴﺮ)ﻳﺎ ﻋﻘﺎﺏ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻧﺼﺮ) ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ
ﺃﻣﻦ ﺧﻮﺩ  ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.(ﻣﺄﻭﻯ)ﻣﺴﮑﻦ
ﻭ ﺟﺎﻯ ﺑﻴﺘﻮﺗﻪ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﻭ ﺍﻧﺰﻭﺍﻯ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ
) ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﺎﺭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻐﻀﺐ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻣﻤﻨﻮعة
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻠﺎﻝ
ﺷﻤﺮﺩﻩ ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﻏﻀﺐ ﭼﻮﻥ ﭘﻠﻨﮓ
ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.(
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻏﻀﺐ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺁﻥ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ
ﭼﻪ ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ ﮐﻠّﻰ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﭼﻪ ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﻭﺧﻮﺭﺩﻧﻰ
ﻭ ﻫﺮ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺑﻀﺮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ  باعث(ﺧﻨﺸﻰ
ﻭ ﺍﺣﺒﺎﻁ)ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ .

حدیث
3888 - اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق  اﺳﺖ(ﺝ13ﺹ352ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻣﻮسی
ﺒﻥ عمران ﻴﻌﻈ
ﺃﺻﺤﺎﺑﻪ  ﺍﺫ ﻗﺎم
ﺮﺟل ﻔﺸق ﻘﻤﻴﺼﻪ
ﻓﺄﻭحی الله
عَزّ ﻭ ﺟل ﻴﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻗل ﻠﻪ لا
ﺗﺸق ﻘﻤﻴﺼﻚ  ﻭﻟﮑﻥ
اﺷﺮح لی عن
ﻘﻠﺒﻚ  ثم ﻤﻘﺎﻝ
ﻣﺮ
ﻣﻮسی ﺒﻥ
عمران ﺒﺮﺟل
ﻤﻥ ﺃﺻﺤﺎﺑﻪ  ﻭ ﻫﻮ
ﺳﺎﺟﺪ  ﻓﺎﻧﺼﺮﻑ
ﻣﻥ ﺤﺎﺟﺘﻪ
ﻭﻫﻮ
ﺳﺎﺟﺪﻋﻠﻰ
ﺣﺎﻟﻪ  ﻓﻘﺎل
ﻠﻪ ﻣﻮﺳﻰ  ﻟﻮ
ﮐﺎﻧﺖ ﺣﺎﺟﺘک
ﺒﻴﺪﻯ
ﻠﻘﻀﻴﺘﻬﺎ ﻟﻚ  ﻓﺄﻭحی الله
عَزّ ﻭ جَلّ
ﺍﻟﻴﻪ ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻟﻮ ﺳﺠﺪ حتّی
ﻴﻨﻘطع عنقه  ﻣﺎ
ﻗﺒﻠﺘﻪ حتّی
ﻴﺘﺤﻮﻝ ﻋﻤّﺎ
ﺃﮐﺮﻩ ﺍﻟﻰ ﻣﺎ
ﺍﺣﺐ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻮسی ﺒﻥ
عمرﺍﻥ ﺪﺭﺣﺎل
ﻮﻋﻈ ﺒﻮﺩ  ﻳکی اﺯ
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﺎﻭ  ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭ ﭘﻴﺮﺍﻫﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺪ. (
ﺍﺯﺷﺪﺕ ﺗﺄثیر
ﻣﻮﻋﻈﻪ ﻣﻮﺳﻰ  ﻭ ﺍﺯ
ﺷﺪﺕ ﺧﺪﺍ
ﺟﻮئی ﻮ ﻣﻴل
ﺘﺮک ﺠﺴم ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣی
کرد  ﺃﻯ
ﻤﻮسی ﺒﻮﻯ
ﺒﮕﻮ  ﭘﻴﺮﺍﻫﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﭘﺎﺭﻩ
ﻧﮑﻦ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺩل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻥﺸﺮﺣﻪ ﻭ
ﺷﮑﺎﻑ ﺑﺪﻩ ( ﺩل
گوﺷتی ﺪﺭ
ﺳﻴﻨﻪ  ﻣﺘﺄثّر
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺑﻄپش
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺩل ﺬﻫﻥ ﻮ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺩل ﻴﺎ
ﻓﻮآﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎک ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻳﺎﺑﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ الهی
ﺒﺮﺳﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ  ﺑﺎ
ﺗﻮﻗّﻒ ﻗﻠﺐ
ﮔﻮﺷﺘﻰ ﻭ
ﺭﻗّّﺖ ﻗﻠﺐ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺖ
ﺧﻠﺴﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﻣﺮگ ﺪﺭ
ﺗﻮﺍﺟﺪ و یجاد
وجئ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
(ﺷﺮﺣﻪ) ﮐﺮﺩﻥ ﻮ
ﭘﺎﺭﻩ نمودن ﻮ
ﻭﺭﻗﻪ ﮐﺮﺩﻥ  ﺑﻘﺼﺪ
ﭘﺎک کرﺩﻥ
ﺘﻤﺎم ﺨُﻠل ﻮ
ﻓُﺮج ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﭘس ﻣﻮسی ﻴﺎﺯ
بر ﻳکی اﺯ
ﺃﺻﺤﺎﺑﺶ ﮔﺬﺭ
ﮐﺮﺩ  ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﺎل ﺴﺠﻮﺩ
ﺑﻮﺩ. ﻭ موسی
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻧﺒﺎل
کاﺭﻯ که ﺩﺍﺷﺖ
ﺭﻓﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﺣﺎل
ﺴﺠﻮﺩ ﺩﻳﺪ.ﻭﻣﻮسی
ﺒﻮﻯ گفت ﺍﮔﺮ
ﻧﻴﺎﺯ ﻭ
ﺍﺣﺘﻴﺎج ﺘﻮ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻥ ﺒﻮﺩ ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﺍﺩﻡ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣی کرد ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﺩﺭﺳﺠﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻧﻘﺪﺭﮐﻪ
ﮔﺮﺩﻧﺶ ﻗطع
گرﺩﺩ  ﻣﻥ
ﭙﺬﻳﺮﺍﻯ
عباﺩﺕ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺘم ﻤﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺗﺤﻮل ﻮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﻭﺵ
ﺑﺪﻫﺪ  ﮐﻪ ﻣﻥ
اﺯ ﺁﻥ اﮐﺮﺍﻩ
ﺩﺍرﻡ  ﻭﺑﺮﻭﺷﻴﮑﻪ
ﺩﻭﺳﺖﺩﺍﺭم
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. (ﻋﺒﺎﺩت
ﻘﺸﺮﻯ  ﺑﺎﺯ
ﺳﺠﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻫﺴﺖ. ﻭلی
ﺘﺴﻠﻴم
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
اﺑﻠﻴس   ﻭ
ﺷﺮﮐﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
هستند . ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻮﺳّل عباﺩﻯ
ﺒﺎ توسّل
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯالهی
ﺮﺍﻩ ﮐﺴﺐ
ﻗﺒﻮل اﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺃﻋﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺣتی ﺘﻨﻬﺎ
ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺨﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻋﺎﻟﻰ  ﻭ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﺷﺎﻳ
ﺪﺃﻧﺪک بوده ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ  ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﮐﻤّﻯ ﺰﻳﺎﺩ  ﻭلی
ﻔﻘﻴﺮ ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ  ﻭﺣتی
ﻤﻌﮑﻮس ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ  ﻣﻄﻠﻮﺏ الهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﻮلاﻳﺘﻬﺎﻯ
هرﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪو ﻣﺸﺮﻙ  ﭼﻪ
ﺳﻨّﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻪ ﻣﺪعی ولایتﻋﻠﻰّ
ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﺪﺭﻫﺮ
ﺩﻳنی که ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﻨﻬﺎ ﻭلاﻳﺖ
الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ  ﻭﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻘﺒﻮل اﺳﺖ. ﻭ
ﺃﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳمیﻮ
ﺍﺳمی ﻮ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻮﻓﻘﻬﻰ  ﺑﻬﺮ
ﻣﺬﻫبی که
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﺷﺮک
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻭلاﻳﺖ زنده
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺒﺤق
ﺪﻳنی ﻮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
برتری الهی
ﺨﻮﺩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻗﺎﺑل
ﺘﻮﺳل
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺷﺮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻄﻠﺒﺪ.

حدیث 3889 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ352ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺃﻭﺣﻰ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻟﻰ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﻧّﻪ ﻣﺎ ﻳﺘﻘرَبّ
ﺍﻟﻰ ﻋﺒﺪ ﺑﺸﻴﻴٴ
ﺃﺣﺐ ﺍﻟﻰ  ﻣﻦ ثلاث ﺧﺼﺎﻝ
ﻓﻘﺎﻝ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻣﺎ ﻫﻰ ﻳﺎ رَبّ؟
ﻗﺎﻝ ﺍﻟﺰﻫﺪ ﻓﻰ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺍﻟﻮﺭﻉ ﻣﻦ ﻣﺤﺎﺭﻣﻰ
ﻭ ﺍﻟﺒﮑﺎٴ ﻣﻦ ﺧﺸﻴﺘﻰ
ﻓﻘﺎﻝ ﻣﻮﺳﻰ ﻓﻤﺎ
ﻟﻤﻦ ﺻﻨﻊ ﺫﻟﻚ ؟
ﻓﻘﺎﻝ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﺰﺍﻫﺪﻭﻥ ﻓﻰ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻓﺎﺣﮑّﻤﻬﻢ
ﻓﻰ الجنّة ﻭﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﻮﺭﻋﻮﻥ ﻋﻦ ﻣﺤﺎﺭﻣﻰ
ﻓﺎﻧّﻰ ﺍﻓﺘّﺶ
الناس ﻭ لا ﺍﻓﺘّﺸﻬﻢ
ﻭ ﺃﻣّﺎ ﺍﻟﺒﮑّﺎٴﻮﻥ
ﻣﻦ ﺧﺸﻴﺘﻰ ﻓﻔﻰ
ﺍﻟﺮﻓﻴﻖ ﺍﻟﺄﻋﻠﻰ
لا ﻳﺸﺮﮐﻬﻢ ﻓﻴﻪ
ﺃﺣﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﻬﻴﭻ
ﻧﺤﻮﻯ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻤﻦ
ﺗﻘرَبّﺟﻮﻳﺪ  ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻣﻦ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺳﻪ ﺧﺼﻠﺖ ﻭ ﺻﻔﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
. (ﺗﻘرَبّ ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﻗﺒﻮﻝ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﺮکس
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﻭ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ(ﭘﻠّﻪﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ) ﺑﺎلاﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎلاﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻦ
حدیث ﺑﺮﺍﻯ(ﻋﺒﺪ)ﻭ
ﺑﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﻴﻊ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﺑﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻧﻪ
ﻫﺮکس ﻣﺪﻋﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻳﺎ ﮐﻪﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺷﺪ.ﻋﺒﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ ﻣﻄﻴﻊ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ) ﻣﻮﺳﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﭼﻴﺴﺘﻨﺪ؟ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺯﻫﺪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ( ﺗﺮﻙ
ﺩﻧﻴﺎ  ﻭﮐﻢ
ﺟﺴﺘﻦ ﻭﮐﻢ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﻭﮐﻢ ﺍﻧﺒﺎﺭ ﮐﺮﺩ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻇﺎﻫﺮﻯ) ﻭﻭﺭﻉ
ﻭ ترس ﺍﺯ
ﻣﺤﺎﺭﻡ ﻣﻦ ( ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻣﺤﺮﻡ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
) ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﮔﺮﻳﻪ
ﺍﺯ ﺧﺸﻴﺖ ﻣﻦ ( ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ.ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﺸﻮﺩ.(ﺑﮑاء ﻳﺎ
ﮔﺮﻳﻪ)ﺑﺮ(ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻧﺪﺑﻪ)ﻳﺎ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﮐﻌﺒﻪ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﺭ عَزّﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻣﺤﺮﺍﺏﺳﻠﻮﮐﻴﺎﺯ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.) ﻣﻮﺳﻰ ﮔﻔﺖ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺁﻥ ﺧﺼﺎﺋﺺ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ  ﺍﻣﺎ ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﺤﮑﻢ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ
( ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺤﮑﻢ ﻭ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭ
ﻭ ﺑﮕﻴﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻫﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﮐﻪ ﺩﻝ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺮﻙ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻭلاﻳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ) ﺍﻣﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺤﺎﺭﻡ ﻣﻦ
ﺩﻭﺭﻯ ﮐﻨﻨﺪ  ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﺪﻗّﺖ
ﺗﻔﺘﻴﺶ ﻭ ﺑﺎﺯﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯﺭﺳﻰ ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻢ.(
ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺣﻠﺎﻝ
ﺩﻧﻴﺎ ﻃﺎﻟﺐ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻣﺘﻮﺭﻋﻴﻦ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﺤﺮﻣﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻔﺘﻴﺶ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﺩﻗﻴﻖ ﻧﻮﻋﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺻﺪ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺭﻓﻊ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭﺻﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻴﻪ آثار ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ باعث
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ(ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ)ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ  ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ  ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺠﻠﻪ ﺩﺭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺩ ﺑﺎﺳﺘﺨﻮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺍﻭﺭﺍﻣﺒﺪﻫﺪ)
ﺍﻣّﺎ(ﺑﮑّﺎٴﻮﻥ)ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺸﻴﺖ ﺧﺪﺍ
ﺍﺷﻚ ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ
ﻧﺰﺩ ﺭﻓﻴﻖ ﺃﻋﻠﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
(ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺧﺎﺹ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭالّا
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﭼﻮﻥﺪﺭ ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ ﺑﺎﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺮﻯ ﻭﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻃﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.

حدیث 3890
-ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ۳۵۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻥ الله
ﺃﻭﺣﻰ ﺍﻟﻰ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﻥ ﺃﺻﺤﺎﺑﻚ ﻳﻨﻢ
ﻋﻠﻴﻚ ﻓﺎﺣﺬﺭﻩ
ﻓﻘﺎﻝ ﻳﺎ رَبّ لا ﺃﻋﺮﻓﻪ ﻓﺄﺧﺒﺮﻧﻰ
ﺑﻪ ﺣﺘّﻰ ﺃﻋﺮﻓﻪ
ﻓﻘﺎﻝ ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﻋﺒﺖ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﻨﻤﻴﻤﻪ
ﻭ ﺗﮑﻠّﻔﻨﻰ ﺃﻥ
ﺃﮐﻮﻥ ﻧﻤّﺎﻣﺎ؟
ﻗﺎﻝ ﻳﺎ رَبّ ﻓﮑﻴﻒ
ﺃﺻﻨﻊ ؟ ﻗﺎﻝ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﺮﻕ ﺃﺻﺤﺎﺑﻚ
ﻋﺸﺮﻩ ﻋﺸﺮﻩ ثُمّ
ﺗﻘﺮﻉ ﺑﻴﻨﻬﻢ ﻓﺎﻥ
ﺍﻟﺴﻬﻢ ﻳﻘﻊ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﻌﺸﺮﻩ ﺍﻟّﺘﻰ
ﻫﻮ ﻓﻴﻬﻢ ثُمّ ﺗﻔﺮﻗﻬﻢ
ﻭ ﺗﻘﺮﻉ ﺑﻴﻨﻬﻢ
ﻓﺎﻥ ﺍﻟﺴﻬﻢ ﻳﻘﻊ
ﻋﻠﻴﻪ ﻗﺎﻝ ﻓﻠﻤّﺎ
ﺭﺃﻯ ﺍﻟﺮجَلّ ﺃﻥ
ﺍﻟﺴﻬﺎﻡ ﺗﻘﺮﻉ
ﻗﺎﻡ ﻓﻘﺎﻝ
ﻳﺎ ﺭﺳﻮﻝ الله ﺃﻧﺎ
ﺻﺎﺣﺒﻚ لا ﻭالله
لا ﺃﻋﻮﺩ ﺃﺑﺪﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺖ
ﻋﻠﻴﻪ ﺗﻮ ﻧﻤّﺎﻣﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ( ﺑﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﺰﺩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﻮﺳﻰ ) ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ
ﻭ
ﻣﺮﺍﺑﻴﺎﻣﻮﺯ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻢ.(
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻧﻪ معرّفی
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺃﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﻋﻴﺐ ﺑﺪﮔﻮﺋﻰ
ﻭﻧﻤّﺎﻣﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ
ﻭ ﺗﻮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ ﻣﻦ ﺧﻮﺩﻡ
ﻧﻤّﺎﻡ ﻭﺩﻭ ﺑﻬﻢ
ﺯﻥ ﺑﺎثُمّ ؟ ﻣﻮﺳﻰ
ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ
پس ﭼﻪ ﮐﻨﻢ ؟ ( ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ
ﻣﺠﺮﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺧﺎﺹ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺁﻧﻬﺎﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻫﺮ ﺩﻩﻧﻔﺮ ﻳﻚ
ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺟﺪﺍ
ﮐﻦ.سپسﻗﺮعة ﺑﮑﺶ
ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﻗﺮعة ﺑﺮ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩ
ﻧﻤّﺎﻡ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺟﺪﺍ ﮐﻦ ﻭ ﻗﺮعة
ﺑﮑﺶ ﺗﺎ ﺗﻴﺮ
ﺑﻬﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺧﻮﺭﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻤّﺎﻡ ﺍﺳﺖ
( ﺩﺭ ﻗﺮعة ﮐﺸﻰ ﻗﺪﻳﻢ
ﻫﺮ کس ﺗﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮعةﺍﻯ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
ﻭﻳﮑﻴﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ ﺷﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﮑﻴﻪ
ﺑﺮ ﺍﺗّﻔﺎﻕ ﻭ ﺗﺼﺎﺩﻑ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪﺑﺮ
ﻃﺒﻘﻪﺑﻨﺪﻯ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺩﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ.)
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺁﻥ ﺷﺨﺺ ﻧﻤّﺎﻡ
ﺩﻳﺪ  ﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺍﺳﺖ
ﺳﻬﻢ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻗﺮعة
ﺧﺎﺭﺝ ﮔﺮﺩﺩ ﻭﺭﺳﻮﺍ
ﺷﻮﺩ.ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭ ﮔﻔﺖ ﺃﻯ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﺁﻥ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﻣﻰ ﺟﻮﺋﻰ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ.ﻭ
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩ. (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ ﭘﻨﻬﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺳﻮﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻪ ﮐﺴﻰ ﭼﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ.

حدیث
3891 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ۳۵۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺃﻭﺣﻰ الله
ﺍﻟﻰ ﻣﻮﺳﻰ  ﮐﻤﺎ ﺗﺪﻳﻦ
ﺗﺪﺍﻥ ﻭ ﮐﻤﺎ ﺗﻌﻤﻞ
ﮐﺬﻟﻚ ﺗﺠﺰﻯ  ﻣﻦ ﻳﺼﻨﻊ
ﺍﻟﻤﻌﺮﻭﻑ ﺍﻟﻰ
ﺍﻣﺮﻯٴ ﺍﻟﺴﻮٴ
ﻳﺠﺰﻯ ﺷﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﻭﺣﻰ ﻧﻤﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﮑﻨﻰ ﺑﺘﻮ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
( ﻳﺎ ﻫﺮ ﺟﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ  ﺭﻭﺵ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﺪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ  ﻭ ﻋﻴﺴﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺑﻌﺮﺵ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ  ﻭﺭﻭﺵ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎﺯ( ﺗﺪﺍﻥ
) ﻳﻌﻨﻰ ( ﺍﺩﺍﻧﻪ )
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻭﻣﺤﮑﻮﻡ
ﻭﻣﺘّﻬﻢ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻬﺮ ﺧﻄﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻃﺒﻖ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺧﻄﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﺸﻢ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸﻢ ﻭﻳﺎ
ﺩﻧﺪﺍﻥ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻧﺪﺍﻥ.ﻭﻧﻪ ﭼﺸﻢ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﻧﺪﺍﻥ)
ﻭﻫﺮ ﺟﻮﺭﻯ ﮐﻪ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻰ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣﻴﮕﻴﺮﻯ.(ﭼﻮﻥ
ﭘﺎﺩﺍﺵﺧﻮﺏ ﺧﻮﺑﻰ
ﻭﺑﺪ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﺪﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﻭ ﻫﺮ کس ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑﻳﺎ ﻧﻴﮑﻰ
ﺭﺍ ﺑﺸﺮ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ  ﺟﺰﺍﻯ ﺷﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺩﺍﺷﺖ(ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎﻃﻞ ﻭﻓﺎﺳﺪ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻤﻚ ﺑﻐﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺣﺪ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺟﺴﻢ ﻳﺎ ﺫﻫﻦ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭسلوک
الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭالّا
ﮐﺎﺭﻯ ﺟﺰ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻤﻚ
ﺑﻤﻌﺘﺎﺩ ﻣﻮﺍﺩ
ﻣﺨﺪﺭ  ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﻋﺘﻴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
حدیث ﺗﻮﺿﻴﺢ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺎﻟمثل ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺗﻞ نفس ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﮐﺸﺘﻥﻬﺎ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺎﺗﻞ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺍﻋﺪﺍﻣﺸﻮﺩ
ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟّﺪﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ)

حدیث
34892 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ۳۵۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﻓﻴﻤﺎ
ﻧﺎﺟﻰ الله ﺑﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ
ﺃﻥ ﻗﺎﻝ ﺍﻥ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻟﻴﺴﺖ ﺑﺸﻮﺍﺏ ﻟﻠﻤﻮٴﻤﻦ
ﺑﻌﻤﻠﻪ ﻭ لا ﻧﻘﻤﻪ
ﻟﻠﻔﺎﺟﺮ ﺑﻘﺪﺭ
ﺫﻧﺒﻪ ﻫﻰ ﺩﺍﺭ ﺍﻟﻈﺎﻟﻤﻴﻦ
الّا
ﺍﻟﻌﺎﻣﻞ ﻓﻴﻬﺎ
ﺑﺎﻟﺨﻴﺮ ﻓﺎﻧّﻬﺎ
ﻟﻪ ﻧﻌﻤﺖ ﺍﻟﺪﺍﺭ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﻣﻮﺳﻰ ﻧﺠﻮﺍ ﮐﺮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻋﻤﺎﻝ
مؤمن ﺑﺎﺷﺪ.( ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﺎﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
رؤیا ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻠﺴﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻳﺎ ﺁﺧﺮﺕ ﻭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ ﺑﺎ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺃﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ ) ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺯﻕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻋﻤﺮ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺑﻘﻴّﻪ
ﺭﺯﻗﻬﺎ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.) ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻓﺎﺟﺮ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﻧﻌﻤﺖ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﺬﺍﺏ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺟﻬﻨﻢ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺨﻔﻴﻒ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭ ﻟﺬﺕ  ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ ﺟﻬﻨﻢ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﻍ ﺗﺮ ﻭﮔﻮﺭﺷﺎﻥ
ﮔﻮﺩﺗﺮ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. (ﺫﻧﺐ)ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ  ﻭﻫﻤﺎﻥ(ﺩﻡ
ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ)ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﺑﺎﻝ ﺟﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺎﺳﺪ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺟﺎﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻭ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺎﻭ
باعثﭘﻴﺪﺍﻳﺶﺩﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﻡ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻓﺮﺽ ﮐﻨﻴﻢ. (ﻓﺎﺟﺮ)ﻓﺎﺳﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﻭ ﺗﻠﺎﺷﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺯﻧﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻧﻴﺎ ﺟﺎﻯ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻣﻄﻠﻮﺏ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻣﺘّﺼﻞ
ﻭﻟﺬﺍ اسراء ﻭﻋﺮﻭﺝ
ﺭﻭﺡ ﻭﻓﮑﺮ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭرؤیاﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭ
ﺃﻧﻮﺍﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ) ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻌﻤﻞ ﺧﻴﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.( ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺧﺪﻣﺖ
ﻧﻴﻚ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺧﺪﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺨﻮﺩ ﺧﺪﻣﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭ ﻧﻌﻤﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ( ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭ ﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﮐﺴﺐ ﻧﻌﻤﺎﺕ ﺑبالقوّه
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
الّا ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻭﺩﺍﺭ ﻋﺬﺍﺏ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺩﺍﺭ ﻳﺎ ﺧﺎﻧﻪ
ﻭ ﺩﻳﺮ ﻣﻌﺒﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﻭ ﮔﺮﺩﺷﮕﺎﻩ ﺩﻭﺭﺍﻧﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﻋﺒﺶ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺮﻯ ﮐﻪ ﺃﻃﺮﺍﻑ
ﻣﺪﺍﺭ ﭼﺸﻢ ﺑﺴﺘﻪ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ
ﺟﺎ ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﻭﺑﻰ
ﮐﺎﺭ ﻋﺒﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮ ﭼﻪ
ﺑﻴﮕﺎﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ )

حدیث
3893 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ۳۵۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﮐﺎﻥ ﻓﻴﻤﺎ
ﻧﺎﺟﻰ الله ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻪ ﻣﻮﺳﻰ ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ
لا ﺗﺮﮐﻦ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺭﮐﻮﻥ
ﺍﻟﻈﺎﻟﻤﻴﻦ ﻭﺭﮐﻮﻥ
ﻣﻦ ﺍﺗّﺨﺬﻫﺎ ﺍﻣّﺎ
ﻭ ﺃﺑّﺎ ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﻟﻮ ﻭﮐﻠﺘﻚ ﺍﻟﻰ
ﻧﻔﺴﻚ ﺗﻨﻈﺮ
ﻟﻬﺎ ﻟﻐﻠﺐ ﻋﻠﻴﻚ
ﺣﺐ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭﺯﻫﺮﺗﻬﺎ
ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ ﻧﺎﻓﺶ
ﻓﻰ ﺍﻟﺨﻴﺮ ﺃﻫﻠﻪ
ﻭ
ﺍﺳﺒﻘﻬﻢ ﺍﻟﻴﻪ
ﻓﺎﻥ ﺍﻟﺨﻴﺮ ﮐﺎﺳﻤﻪ
ﻭ ﺍﺗﺮﻙ ﻣﻦ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻣﺎ ﺑﻚ ﺍﻟﻐﻨﻰ ﻋﻨﻪ
ﻭ لا ﺗﻨﻈﺮ ﻋﻴﻨﺎﻙ
ﺍﻟﻰ ﮐﻞ ﻣﻔﺘﻮﻥ
ﻓﻴﻬﺎ ﻣﻮﮐﻮﻝ ﺍﻟﻰ
ﻧﻔﺴﻪ ﻭ ﺍﻋﻠﻢ ﺃﻥ
ﮐﻞ ﻓﺘﻨﻪ ﺑﺬﺭﻫﺎ
ﺣﺐ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ لا
ﺗﻐﺒﻄﻦ ﺃﺣﺪﺍ ﺑﺮﺿﻰ
الناس ﻋﻨﻪ ﺣﺘّﻰ
ﺗﻌﻠﻢ ﺃﻥ الله عَزّﻭجَلّ
ﻋﻨﻪ ﺭﺍﺽ ﻭ لا ﺗﻐﺒﻄﻦ
ﺃﺣﺪﺍ ﺑﻄﺎعة ﺍﻟﻨﺎس
ﻟﻪ ﻭ ﺍﺗّﺒﺎﻋﻬﻢ
ﺍﻳّﺎﻩ ﻋﻠﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﺤﻖ ﻓﻬﻮ ﻫﻠﺎﻙ
ﻟﻪ ﻭ ﻟﻤﻦ ﺍﺗّﺒﻌﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﻧﺠﻮﺍ ﻭ ﺩﺭﮔﻮﺷﻰ
ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺃﻯ ﻣﻮﺳﻰ  ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺩﻝ
ﻣﺒﻨﺪ ﻭ ﮔﻮﺷﻪﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺁﻥ ﻣﮑﻦ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ( ﺭﮐﻦ ﻳﺎ ﮔﻮﺷﻪ
ﺍﻃﺎﻕ ﻭ ﺩﻧﻴﺎ  ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺭﮐﻮﻥ
ﻭ ﺗﺮﮐّﻦ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻳﻦ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺪﻧﻴﺎ  ﻭﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﻤﻮﺳﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮔﻮﺷﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ عَزّﻟﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﻃﺮﺩ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺗﻦ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ ) ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﺩﻝ ﺑﺴﺘﻪ
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ
( ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا ﻃﻔﻞ
ﺑﻮﺍﻟﺪﻳﻦ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻧﻄﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ
) ﺃﻯ ﻣﻮﺳﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﻦ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩﺕ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﻨﻢ  ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺩﻳﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺗﻮ ﻏﻠﺒﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯﺪﺍﺭﺩ
ﺧﻮﺩ ﻭﻟﺬﺕﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﮐﻪﻣﺮﺍ
ﻋﻤﺮﮐﻮﺗﺎﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺃﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺪﺳﺖﺁﻭﺭﺩﻩ  ﺁﻧﺮﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﺳﻮﺧﺖ ﻟﺬﺕ ﻓﻮﺭﻯ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻟﺬﺍ ﻣﻐﻠﻮﺏ
ﺷﺪﻥ ﺭﻭﺣﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﺎﻃﺮ
نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺯﻫﺮ ﻭ ﺟﻮﻫﺮ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻯ ( ﮔﻞ ﺩﻧﻴﺎ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﻭﺯﻭﺭ ﮔﺬﺭ ﻭﻧﻴﺰ(ﺯﻫﺮ
ﻭﺟﻮﻫﺮ)
ﻭﮔﻮﻫﺮ ﺫﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺎﻧﺴﺎﻥﺎﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﭼﻮﻥ(ﺯﻫﺮ ﻭ ﺳﻤّﻰ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﺃﻯ ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺎ ﺃﻫﻞ
ﺧﻴﺮﺑﺮﻗﺎﺑﺖ ﺑﺮﺧﻴﺮ(
ﺳﻌﻰ ﮐﻦ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻃﻠﺐ ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺃﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺶ ﺩﺳﺘﻰ ﮐﻨﻰ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﻭﺣﺴﺎﺩﺕﺑﺮ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﮐﺎﺭﻯﻤﻨﻄﻘﻴﺎﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻧﻴﺴﺖ
ﻗﺎﺑﺖ ﻭﻣﺠﺎﺯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻌﻘﺐ ﻧﮑﺸﺎﻧﺪ.
ﻣﻨﺎﻓﺴﻪ ﻭ ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﺑﺎﺯ ﻧﻘﺶ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ بنفس
ﻟﻮﺍﻣﻪ ﻭﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭ ﻣﻠهمه ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺪﺳﺖ ﺑﻴﺎﻳﺪ.
ﺃﻫﻞ ﺧﻴﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥﺨﻴﺮﻫﺴﺘﻨﺪ)ﻭﺳﻌﻴﮑﻥﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺒﻘﺖﺑﮕﻴﺮﻯ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻴﺮﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺳﻤﺎﻭ ﺍﺳﺖ.(ﺍﺳﻢ
ﻭﻣﺴﻤّﻰ)ﻳﮑﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺍﺳﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ.)
ﻭﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻦ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻯ ( ﺗﺮﻙ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕﺟﺴﻤﻮﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﻖ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺣﺪ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺭﺯﻕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ )
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ
ﻣﻔﺘﻮﻥ ( ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻣﻨﺪ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮ ) ﺁﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ کس ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺨﻮﺩﺵ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ( ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺳﻮﺧﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺬﺕ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺑﺎﺗﻮﮐّﻞ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻓﺘﻨﻪﺍﻯ
ﺗﺨﻢ ﺁﻥ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ( ﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻓﺘﻨﻪ ﺍﺳﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺭﻭﺣﻴﻪ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭﺗﺤﻤّﻞ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ  ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖﺍﺭﺍﺩﻩﻭﺗﺰﮐﻴﻪ.
ﮐﻪ ﻋﻠّﺖ ﻣﻔﺘﻮﻥ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﮔﻴﺞ ﻭ ﻣﺒﻬﻮﺕ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺷﺪﻥ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻏﺒﻄﻪ ﻭ ﺣﺴﺮﺕ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻳﺎ ﺳﺮﺧﻮﺵ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ ﺑﺪﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.(
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻢ ﺭﺍﺿﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﭙﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻏﺒﻄﻪ
ﻭﺣﺴﺮﺕ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺭ ﺍﮔﺮﻣﺮﺩﻡ
ﺳﺨﺖ ﻣﻄﻴﻊ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
(ﮐﺸﺮﺕ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺃﻋﻀﺎﻯ ﺷﺠﺮﻩ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ) ﮐﻪ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺣﻘّﺎﻧﻴﺖ
ﺍﺳﺖ.( ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺤﻖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺃﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺤﺠﺎﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺑﺤﻖ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.(
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻰ ﻣﻴﺮﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﻠﻖ ﺁﻭﻳﺰﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﺮﮒ
ﺳﺨﺖﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺴﻢ ﺣﻴﻮﺍﻥ  ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺟﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﮕﻠﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖﺩﺭﻳﺪﻩﻭﺣﺸﻴﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺪﻩ.ﻭ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﺍﺯ ﮔﺮﺩﻥ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺩﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻯﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺿﻌﻒ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑولایت
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻝ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ .

حدیث
3894 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ354 بحاﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ ﻣﻮﺳﻰ
ﺃﻯ ﻋﺒﺎﺩﻙ ﺃﺑﻐﺾ
ﺍﻟﻴﻚ ؟ ﻗﺎﻝ ﺟﻴﻔﻪ
ﺑﺎﻟﻠّﻴﻞ ﺑﻄّﺎﻝ
ﺑﺎﻟﻨﻬﺎﺭ ﻣﻮﺳﻰ ﮔﻔﺖ ( ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
) ﮐﺪﺍﻡ ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﺖ
ﻣﺒﻐﻮﺽ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ؟ (ﻋﺒﺎﺩ)ﻭ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﻣﺨﻠﻮﻕ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻋﺎﺑﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪﻣﺘﻌﺒّﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﺟﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺩﺭﺷﺐ ﻭﺑﻴﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ( ﺟﻴﻔﻪ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩﻩ ﮔﻨﺪﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺑﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺐ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ(ﺑﻄّﺎﻝ)ﺑﻴﮑﺎﺭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﺑﻰ ﺷﻤﺮ
ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻨﺸﻰ ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ  ﺑﻴﮑﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ الّا ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﺑﺎﺯ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻫﺴﺘﻢ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺫﮐﺮ ﺗﻮ ﮐﻨﻢ.(ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺩﻓﻊ ﻣﺪﻓﻮﻉ ﻳﺎ
ﺟﻨﺎﺑﺖ ﺑﺎﺷﺪ)ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﺃﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺫﮐﺮ ﻣﻦ ﺑﺎﺵ.ﻣﻮﺳﻰ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﻋﻴﺎﺩﺕ ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﮐﻨﺪ ﭼﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺩﺍﺭﺩ؟ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﻭﮐﻴﻞ ﺍﻭ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﮐﻪ ﻣﻮﮐّﻞ
ﻭ ﻣﻮﺍﻇﺒﺶ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮﺵ ﻋﻴﺎﺩﺕﮐﻨﺪ.ﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﻣﺤﺸﺮ
ﺍﻭ ﺑﺮﭘﺎﺷﻮﺩ(ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﺤﺸﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭپس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻠﺎﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻋﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺍﺯ
ﺳﻔﺮ ﺁﺧﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﻭ ﺗﺮﻙ ﺁﻥ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.(ﻗﺒﺮ)ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺴﻢ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﻮﺩﺕ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺎ ﻋﻴﺎﺩﺕ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ ﺭﻭﺡ
ﺑﺠﺴﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ
) ﻣﻮﺳﻰ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻣﻴّﺘﻰ
ﺭا ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ ﭼﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺩﺍﺭﺩ؟ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺶ ﺑﻴﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻡ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﮑﻢ
ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺩﺭ ﺁﻣﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﮔﻨﺎﻩﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.(ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺣﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺮﺩﻩ
ﻭ ﺟﺎﻫﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺸﻮﻳﺪ ﻭ ﭘﺎﻙ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭالّا ﻫﺮ
ﻋﻤﻞ ﻧﻴﻚ ﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﺧﻨﺸﻰ ﺷﺪﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﺎﺩﺍﺵﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺍﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﻮﺭﺍ ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﺗﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺻﺮﻑ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺷﻮﺩ.(ﺑﻄﻦ ﺍُﻡ) ﻳﺎ
ﺷﮑﻢ ﻭ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﺑﺎﺯ ﺭﺣﻢ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺍﻭﻡ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺳﺪ ) ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﺎﺯ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺗﺸﻴﻴﻊ ﺟﻨﺎﺯﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﭼﻪ ﭘﺎﺩﺍﺷﻰ
ﻫﺴﺖ ؟ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻤﺎﺭﻡ ﮐﻪ ﭘﺮﭼﻤﻬﺎﺋﻰ
ﺣﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ  ﺗﺎ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺑﺎ ﻗﻴﺎﻡ ﺍﻭ ﻭﻯ
ﺭﺍ ﺗﺸﻴﻴﻊ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺑﺎ ﻳﻚ ثواب  ﻫﻤﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﻫﺮ
ﻓﺎﺳﺪﻯ ﻫﻢ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺟﻨﺎﺯﻩ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ ﭘﺮﭼﻤﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺮﺍﺑﻤﻘﺼﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺮﮐﺖ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﭘﺮﭼﻤﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺗﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﮔﻢ ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻣﻘﺼﺪ ﻣﻨﺤﺮﻑﻧﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻋﺒﻮﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻭ.ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﻭ ﺑﺮ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺑﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.(ﻣﺤﺸﺮ)ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ( ﺣﺸﺮ
ﻭﺣﺸﻮ)ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺣﺸﺮ)ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ
پس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ  ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻣﻮﺳﻰ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺑﻴﻮﻩ
ﺩﻳﺪﻥ ﮐﻨﺪ ﭼﻴﺴﺖ
؟( ﺯﻥ ﺑﻴﻮﻩ ﺟﺰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻓﻘﻴﺮ ﺑﻮﺩﻥ ﺯﻥ
ﺑﻴﻮﻩ ﺑﺎ ﺯﻥ ﺷﻮﻫﺮ
ﺩﺍﺭ ﻭ ﺑﭽﻪ ﺩﺍﺭ
ﻓﻘﻴﺮ ﻓﺮﻗﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻳﻦ
ﺯﻥ ﺑﻴﻮﻩ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﺵ ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺤﺖ
ﭘﺮﺳﺘﺎﺭﻯ ﻭﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻳﻚ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻳﺪ.ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻳﺘﻴﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﻇﻞ
ﻭ ﺳﺎﻳﻪ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ( ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻳﻪﺍﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ( ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺳﺎﻳﻪﺍﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪپس ﺍﺯ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ حدیثﻫﺎ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ  ﺑﺸﺮﻁ ﺗﺤﻘﻖ
ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﻳﺎ ﺗﺸﻴﻴﻊ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﻳﺎ ﺷﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴّﺖ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺧﻄﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑولایت ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ) ﺑﺎﺯ ﻣﻮﺳﻰ
ﺩﺭ ﻧﺠﻮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﺋﻞ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺍﮐﺮﺍﻡ
ﮐﻦ ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻮﻳﺖ ﺁﻣﺪ ( ﻓﻘﻴﺮ
ﻣﺤﺘﺎﺝ ﮐﻤﻚ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﻫﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺳﻮﺁﻝ ﻭ ﻃﻠﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻮﻯ ﮐﻤﻚ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﮐﺮﺩ ) ﮔﺮﭼﻪ ﺑﭽﻴﺰ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﻳﺎ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ
ﺑﻄﻮﺭ ﺧﻮﺑﻰ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻥ.( ﺑﺬﻝ ﻣﺎﻝ
ﺑﻐﻴﺮ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺬﻝ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﺪﺍﻧﺴﺖ.ﻭﺍﮔﺮﺑﺨﻮﺍﻫﺪﺍﺯ
ﺣﻖ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻋﺪﻡ
ﭘﺬﻳﺮﺵﺳﺎﻟﻚ ﺟﺪﻳﺪﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ پس
ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ.(ﺟﻤﻴﻞ)ﺯﻳﺒﺎ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ(ﺟﻢ ﻭ
ﮐﻤﺎﻝ)ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﺟﻢ
ﭼﻮﻥ ﺟﻤﺸﻴﺪ ﻭ ﺷﻴﺪ
ﻭ ﺳﻴّﺪ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ ﺭﺩ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﺴﻰ ﺑﻨﺰﺩ ﺗﻮ ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥﻨﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺍﺟﻨّﻪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎ ﺗﻮﺭﺍ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺘﻮ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﺷد ﭼﻪ ﻣﻴﺪﻫﻰ. ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭلاﻳﺖ ﺗﻮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﮐﺮﺩ ( ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻋﮑﺶ ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪﮐﻨﻨﺪﻩﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺤﺖ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﻳﺎﺍﺯ ﺃﺟﻨّﻪ
ﮐﻪﺃﺭﻭﺍﺡ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﻖ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺤﻮﻳﻞ ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﺰﺩ کس
ﻭ ﻳﺎ ﺃﻣﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺰﺩ ﮐﺴﻰ
) ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ ﺧﻠﻮﻑ
( ﻣﺨﻠّﻔﺎﺕ ﻭ ﺑﻮﻯ
ﺩﻫﺎﻥ ) ﺩﻫﺎﻥ ﺭﻭﺯﻩ
ﺩﺍﺭ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺑﻮﻯ ﻣﺴﻚ ﻭ ﻋﻄﺮ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ.( ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺼﺤﺒﺖ ﻭ
ﻧﺠﻮﺍ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭﺑﻮﻯ ﺩﻫﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻧﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺭﻭﺯﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ

حدیث 3895 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ355ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻣﺮ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ ﺑﺮجَلّ
ﺭﺍﻓﻊ ﻳﺪﻩ ﺍﻟﻰ
السماء ﻳﺪﻋﻮ
ﻓﺎﻧﻄﻠﻖ ﻣﻮﺳﻰ
ﻓﻰ ﺣﺎﺟﺘﻪ
ﻓﻐﺎﺏ ﻋﻨﻪ ﺳﺒﻌﻪ
ﺃﻳّﺎﻡ ثُمّ ﺭﺟﻊ
ﺍﻟﻴﻪ ﻭ ﻫﻮ ﺭﺍﻓﻊ
ﻳﺪﻳﻪ ﻳﺪﻋﻮ ﻭ ﻳﺘﻀﺮﻉ
ﻭ ﻳﺴﺄﻝ  ﺣﺎﺟﺘﻪ ﻓﺄﻭﺣﻰ
الله ﺍﻟﻴﻪ ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﻟﻮ ﺩﻋﺎﻧﻰ ﺣﺘّﻰ
ﺗﺴﻘﻂ ﻟﺴﺎﻧﻪ ﻣﺎ
ﺍﺳﺘﺠﺒﺖ ﻟﻪ  ﺣﺘّﻰ ﻳﺄﺗﻴﻨﻰ
ﻣﻦ ﺍﻟﺒﺎﺏ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺃﻣﺮﺗﻪ ﺑﻪ  ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻯ
ﮔﺬﺭ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺩﻋﺎ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.(
ﺭجَلّ ﻣﺮﺩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺯﻧﺎﻥ ﻫﻢ ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ(ﺭجَلّ)ﺭﺍجَلّ
ﻭﺭﻩﺭﻭ ﻭﺳﺎﻟﻜﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺯﻥ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻋﺎﻯ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﻫﻔﺖ ﺭﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻃﺮﻑ ﮔﺬﺷﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺩﻋﺎ ﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﻃﻠﺐﻭﺣﺎﺟﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﻓﺮﻣﻮﺩ  ﺍﮔﺮ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻧﺶ
ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺎﻳﺴﺘﺪ
ﻣﻦ ﺣﺎﺟﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺟﻮﺍﺏ مُثبت ﻧﻤﻴﺪﻫﻢ
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻰ
ﮐﻪ ﺑﻮﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﻮﺩ ( ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ(ﺑﺎﺏ
ﻭلاﻳﺖ)ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺣﺎﺟﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻴﺒﺎ
ﻳﻚ ﻭﻟّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺧﻮﺩ
معرّفی ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻣﻨﻌﻘﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭالّا
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﮐﻢ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻤﺘﺮ
ﻗﺒﻮﻝ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻳﺎﻓﺖﺷﻮﺩ ﺍﻳﻤﺎﻥﺒﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻣﮕﺮﺑﺎ معرّفی
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺷﺨﺺ ﺭﺍﺑﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺎﺳﺐﺃﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺳﺎﻳﻘﻪ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﻤﻪ ﺳﻴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺗﻮﺳّﻞ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﺑﺎ ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎ ﺩلاﺋﻞ ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﺟﺰ ﺷﺮﻙ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﺮﺩﻥ  ﻭ
ﺑﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺭﻫﺎﺋﻰ ﺑﺨﺶ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻴﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﺃﻧﺠﺎﻡ قیاس
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ  ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ(ﺍﺳﺘﺤﺴﺎﻧﺎﺕ)
ﻳﻌﻨﻰ ﻳﮑﻰ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺑﺎ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺧﻮﺩ
ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﺑﺎ
ﺁﺭﺍٴ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﻤﺮ ﺑﺨﺶ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺣﺴﻦ ﻧﻴّﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ رؤیاﺋﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﺑﻮﻟﻴﺒﺤﻘﺎﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭالّا ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﻭﺑﻰ ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ .

حدیث
3896 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ13ﺹ356ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻤّﺎ
ﻣضی ﻤﻮسی الی
اﻟﺠﺒﻞ  ﺍﺗّﺒﻌﻪ
ﺭﺟل ﻤﻥ ﺃﻓﻀل
ﺃﺻﺤﺎﺑﻪ  ﻗﺎل
ﻔﺄﺟﻠﺴﻪ فی
ﺃﺳﻔﻞ ﺍﻟﺠﺒﻞ  ﻭﺻﻌﺪ
ﻣﻮسی اﻟﺠﺒﻞ  ﻓﻨﺎﺟی
ﺮﺑّﻪ ﺷم ﻨﺰﻝ  ﻓﺎﺫﺍ
ﺑﺼﺎﺣﺒﻪ ﻗﺪ
ﺃﮐل اﻟﺴبع ﻮ
ﺟﻬﻪ  ﻭﻗﻄّﻌﻪ
ﻓﺄﻭحی الله
ﺗﻌﺎلی اﻟﻴﻪ  ﺍﻧّﻪ
ﮐﺎﻥ ﻠﻪ ﻋﻨﺪﻯ
ﺬﻧﺐ  ﻓﺄﺭﺩﺕ
ﺃﻥ ﻴﻠﻘﺎنی ﻮ لا
ﺫﻧﺐ ﻟﻪ ﭼﻮﻥ
ﻤﻮسی ﺒﮑﻮﻩ (ﻃﻮﺭ)
ﻣﻴﺮﻓﺖ  ﻳکی
اﺯﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﺪﻧﺒﺎﻟﺶ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻣﻮﺳﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﺍﻣﻨﻪ
ﮐﻮﻩ ﻧﺸﺎﻧﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎلا
ﺭﻓﺖ. ﻭ
ﺑﻨﺠﻮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺖ
ﭼﻮﻥ ﭙﺎﺋﻴﻥ
ﺁﻣﺪ  ﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﺷﻴﺮ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﻭﺍﻭﺭ
ﺍﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮی ﻮﺣی کرﺩ (
ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﻟک ﻤؤﻤﻥ
ﺑﻮﺩﻩ) ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺒﻨﺪﻩ (ﺳﺎﻟک
عابذ و موبد )
ﻧﺰﺩ ﻣﻥ گناهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. (ﻫﻨﻮﺯ
ﮔﻨﺎهی ﺪﺭ
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭﻣﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘم که ﺍﻭ
ﻣﺮﺍ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﮐﻨﺪ  ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺑﺪﻭﻥ گناه
ﺑﺎﺷﺪ.(
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥهر
ولایت  ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﻣﻄﻠق گناﻫﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی ﺘﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
و پاکسازی
روان ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺒﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ الهیﻮ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﻳﺮﺗﺮ
و ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺎﻓی ﺨﻮﺩ
ﮐﻨﺪ  ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ قطعی
ﺨﻮﺩ  ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻮﺑﺪ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﻴل ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺷﺖ  ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﺪﺭﺩﻧﺎک ﻮ
ﺗﺮﺳﻨﺎک ﺨﻮﺩ  ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﺳﺨﺖ
ﺑﺎ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺗﺤﻤل ﻠﻮ ﺑﺎ
ﺗﺴﻠﻴم ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ.
ﺑﺪﻭﻥ گناﻩ ﻭ
ﺫﻧﺐ  ﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪُم ﻮ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ  ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﭽﻮﻥ
ﻮﺑﺎﻝ ﻭﺳﺮ
ﺑﺎﺭ ﺟﺎﻥ ﻮ ﺭﻭح
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ هستند.
ﻭلی ﺴﺎﻟک که
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ  ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻳّﺎم
ﻣ عمر ﺭﺍ  ﺑﺪﻭﻥ
ﺒﻠﺎﻳﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳش
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣتی
ﻤﺮگ ﺎﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺳﺎﺩﻩ ﻭ
ﺷﻴﺮﻳﻥ اﺳﺖ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﻮﺍﺑﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﺣتی
ﺘﺴﻠﻴم ﺨﻮﺍﺏ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻭ
ﺷﺒﻴﻪ ﻣﺮگ
اﺎﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ غ یر
ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ  ﺩﺭﺩ
ﻧﺎﻙ ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ولایت ﻣﺮگ
ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﺒﺎﺷﺪ  ﺑﻀﺮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ولایت
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ).

حدیث
3897 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ356ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃﻭﺣﻰ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻟﻰ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﻥ ﻣﻦ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻦ
ﻳﺘﻘرَبّ ﺍﻟﻰ ﺑﺎﻟﺤﺴﻨﻪ
ﻓﺎﺣﮑّﻤﻪ ﻓﻰ الجنّة
ﻗﺎﻝ ﻭﻣﺎ ﺗﻠﻚ ﺍﻟﺤﺴﻨﻪ
؟ ﻗﺎﻝ ﻳﻤﺸﻰ ﻓﻰ
ﺣﺎﺟﻪ مؤمن ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺘﻌﺎﻝ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻭلاﻳﺖ) ) ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺣﺴﻨﻪ ﻭ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺑﻤﻦ ﺗﻘرَبّ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺴﻨﻪ  (ثواب ﻭﻧﻴﮑﻰ
ﻭﺗﺤﺴﻴﻦ ﺭﻭﺡ ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﺴﺘﺤﮑﻢ ﻣﻴﮑﻨﻢ
(ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺴﻨﻪ ﻭ ﻧﻴﮑﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻣﺤﮑﻢ
ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺍﻍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
په ﺧﻄﺮ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻋﺪﻡ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖﻭﺣﻔﻆ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﻫﻨﻴﻦ ﻭ ﺷﻮﻕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻟﻘﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ.ﻭالّا
ﺑﺎ ﻳﻚ ﺧﺪﻣﺖ ﻭثواب
ﮐﺴﻰ ﺩﺍﺧﻞ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
) ﻣﻮﺳﻰ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺁﻥ
ﮐﺪﺍﻡ ﺣﺴﻨﻪ ﻭ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
(ﻭ ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﺭﻭﺍﻥ
) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ؟ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺁﻧﮑﻪ ﺩﺭ
ﻧﻴﺎﺯ ﻣﻮٴﻤﻨﻰ
ﺑﺮﻭﺩ.( مؤمن
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﺍﻥ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻫﻢ ﺩﻟﻴﻞ ﻋﺸﻖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻢ باعث ﮐﺴﺐ
ﺷﻮﻕ ﻭ ﻋﺸﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻬﺮﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭالّا
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ  ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺑﻬﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺑﺮﺍﻯ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ).

حدیث
3998 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ356ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻟﻤّﺎ ﺻﻌﺪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻄﻮﺭ
ﻓﻨﺎﺟﻰ ﺭﺑّﻪ ﻗﺎﻝ
رَبّ ﺃﺭﻧﻰ ﺧﺰﺍﺋﻨﻚ
ﻗﺎﻝ ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ  ﺍﻥ ﺧﺰﺍﺋﻨﻰ
ﺍﺫﺍ ﺃﺭﺩﺕ ﺷﻴﺌﺎ
ﺃﻥ ﺃﻗﻮﻝ ﻟﻪ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭ ﻗﺎﻝ ﻳﺎ
رَبّ ﺃﻯ ﺧﻠﻘﻚ
ﺃﺑﻐﺾ ﺍﻟﻴﻚ ؟ ﻗﺎﻝ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻳﺘّﻬﻤﻨﻰ
ﻗﺎﻝ ﻭﻣﻦ ﺧﻠﻘﻚ
ﻣﻦ ﻳﺘّﻬﻤﻚ ؟ ﻗﺎﻝ
ﻧﻌﻢ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻳﺴﺘﺨﻴﺮﻧﻰ ﻓﺄﺧﻴﺮ
ﻟﻪ ﻭ ﺍﻟّﺬﻯ ﺃﻗﻀﻰ
ﺍﻟﻘﻀاء ﻟﻪ ﻭ ﻫﻮ
ﺧﻴﺮ ﻟﻪ ﻓﻴﺘّﻬﻤﻨی
ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﮑﻮﻩ ﻃﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻣﻴﺮﻓﺖ
ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺧﺰﻳﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻧﻢ
ﺑﺪﻩ. (ﺷﺮﻭﺗﻬﺎ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﭼﻮﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
( ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺩﺭﻙ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﻫﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺮﭼﻪ ﺟﻠﻮ
ﺑﺮﻭﺩ  ﻭ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺧﻄﺎﺋﻰ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﻋﻠﺎﺝ ﻭﭼﺎﺭﻩ ﺟﻮﺋﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻬﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺯﺍﺋﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﻭ ﺍﺗّﻔﺎﻕ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺗّﻔﺎﻕ
ﻭ ﺗﺼﺎﺩﻑ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻟﻰ ﻣﺎ اکثرﺍ ﺗﺼﺎﺩﻑ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﻳﻮﻧﮓ (ﺗﺼﺎﺩﻑ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﻯ)ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺣﺎﺩثهﺍﻯ
ﺍﺗّﻔﺎقی ﻨﻴﺴﺖ.ﺑﺎﺯ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺸﻮﺩ ﻭﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻭﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﮐﻪ(ﺑﻮﺩﻥ)ﺩﺭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ(ﺷﺪﻥ)ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﻧﺸﻮﺩ
ﺑﺂﻧﭽﻪ ﮐﻪﻫﺴﺖﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ ) ﻣﻮﺳﻰ
ﮔﻔﺖ ﮐﺪﺍﻡ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺗﻮ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﺕ ﺑﺪﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﺒﻐﻮﺽ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ؟
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ  ﻫﺮکس
ﻣﺮﺍ ﻣﺘّﻬﻢ ﮐﻨﺪ
. (ﺑﺨﻄﺎﺋﻰ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻭ ﺍﺭﺳﺎﻝ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﻰ .ﮐﻪﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺗﻮﮐّﻞ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻌﻤﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻳﺎ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ الّا
ﺭﺣﻤﺖ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻰﻣﻌﻨﻰ
ﻭﺯﺍﺋﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ) ﻣﻮﺳﻰ ﮔﻔﺖ
ﭼﻪ ﮐﺴﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﻣﺘّﻬﻢ ﮐﻨﺪ
؟ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﻫﺮ کس ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻦ ﻃﻠﺐ ﺧﻴﺮ ﮐﻨﺪ.(ﺭﺯﻕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻳﺎ ﺭﺣﻤﺖﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
)ﻭﻣﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺧﻴﺮﻯ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻢ ( ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﻗﻀﺎ ﻭ ﻗﺪﺭ ﺍﻭ ﮐﻨﻢ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻣﻦ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻭ ﻣﺮﺍ ﻣﺘّﻬﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ( ﻭ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺧﻴﺮ. ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺩﺭ ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﺗﺸﺒﻴﺖ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ  ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏﻭرؤیا  ﮐﻪ ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻳﻦ ﺑﻠﺎ ﻭ ﻓﺘﻨﻪ
ﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﮐﻪﻧﻌﻤﺘﻴﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺎﻭ ﺍﺳﺖ  ﺗﺎﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻟﻴﻮﻯﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﺘﻬﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺍﻭ  ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﻀﺎﻭﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺎﺩلاﻧﻪ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﺎﻙ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﻠﺎﻫﺎ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﻴﻤﺒﻐﻮﺽ
ﺗﺮﻳﻦ ﮐﺴﻰ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺧﻄﺎﻫﺎ
ﺩﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺭﺿﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ  ﻭﻋﻘﺐ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺣﺴﺎﺩﺕﺩﻳﮕﺮﺍﻥﮑﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﺘّﻬﻢ
ﺑﺒﻰ ﻋﺪﺍﻟﺘﻰ ﮐﻨﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺣﺒﺎﻁ ﻭ ﺧﻨﺸﻰ
ﻭ ﺑﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ
).

حدیث
3899 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
(ﺝ13ﺹ356ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺃﻭﺣﻰ الله
ﺍﻟﻰ ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﻗﻞ ﻟﻠﻤﻠﺄ ﻣﻦ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺍﻳّﺎﮐﻢ
ﻭ ﻗﺘﻞ ﺍﻟنفس ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ
ﺑﻐﻴﺮ ﺣﻖ ﻓﺎﻥ ﻣﻦ
ﻗﺘﻞ ﻣﻨﮑﻢ ﻧﻔﺴﺎ
ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻗﺘﻠﺘﻪ
ﻓﻰ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻣﺎﺋﻪ ﺃﻟﻒ ﻗﺘﻠﻪ
ﻣﺸﻞ ﻗﺘﻠﻪ ﺻﺎﺣﺒﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ ﻭﺣﻰ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪﺑﻤﺮﺩﻡ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﮕﻮ ( ﻣﻠﺄ  ﻳﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭ ﺷﻠﻮﻏﻰ ﺟﻤﻌﻴّﺖ
ﮐﻪ ﻋﻮﺍﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻣﻠّﺎﻫﺎ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻠﺄ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻳﻬﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اسراء ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ(ﺍﻳﻞ ﻭ ﺍﻟﻪ)ﻭ
رَبّ ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺑﻨﻰ)ﻳﺎ
ﺍﻭلاﺩ ﻭﻧﻮﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺭﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻤﻨﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
) ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﻪ ﺑﻘﺘﻞ
نفس ﺣﺮﺍﻡ ﻭ
ﻧﺎﺣﻖ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
( ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﮔﻨﺎﻩ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﻟﻰ ﻗﺘﻞ
نفس ﺑﺤﻖ  ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻋﺮﻑ ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺟﺎﺭﻯ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺗﻞ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻋﺪﺍﻡ ﮔﺮﺩﺩ  ﮐﻪ ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﺑﺎﺯ
ﻗﺘﻞ نفس ﺑﺤﻖ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺘﻞ نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻭ ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
نفس ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺗﺎ ﺑﺴﺮﺣﺪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻗﺘﻞ
نفس ﻣﻘﺪﺵ ﻭﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮکس
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻗﺘﻞ نفس ﮐﺮﺩ ( ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﻗﺘﻠﻰ ﮐﻨﺪ  ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﺸﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺁﺗﺶ ( ﺟﻬﻨّﻢ )
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻘﺘﻮﻝ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.(
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ
ﺳﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﺴﻢ ﻭﺗﻦ ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﺍﺯ ﺍﺷﻌّﻪ ﺩﺍﻍ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺟﻬﻨﻤﻴﻮﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﮑﺸﺘﺎﺭ ﺭﻓﺘﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ ﻗﺘﻞ ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻮﻉ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺷﮑﺎﺭﭼﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻭﺣﺸﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺣﺎﻝ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻗﺘﻞ ﺑﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻧﻔﺮ
ﺭﺍ ﺑﮑﺸﺘﻦ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ  ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﻫﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﮔﺮ (ﻗﺎﺗﻞ ﺑﻨﺎﺣﻖ)ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﺑﻘﺘﻞ ﻭ ﺍﻋﺪﺍﻡ
ﺷﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺻﺪﻫﺰﺍﺭ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺷﺪﻧﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺃﻧﻮﺍﻉ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺯ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﺮﺧﻰ ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤﺮﮒ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺷﻮﺩ  ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺸﻠﺎ ﺑﺤﺒﺶ ﺑﺮﺳﺪ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ
.

حدیث 3900 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ356 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻴﻤﺎ ﻧﺎﺟﻰ
الله ﻣﻮﺳﻰ ﺃﻥ ﻗﺎﻝ
ﺍﻥ ﻟﻰ ﻋﺒﺎﺩﺍ ﺍﺑﻴﺤﻬﻢ
ﺟﻨّﺘﻰ ﻭ ﺍﺣﮑّﻤﻬﻢ
ﻓﻴﻬﺎ  ﻗﺎﻝ ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﻦ ﻫﻮٴﻠﺎٴ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺃﺑﺤﺘﻬﻢ ﺟﻨّﺘﻚ
ﻭ ﺗﺤﮑّﻤﻬﻢ ﻓﻴﻬﺎ
؟ ﻗﺎﻝ ﻣﻦ ﺃﺩﺧﻞ
ﻋﻠﻰ مؤمن ﺳﺮﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻣﻨﺎﺟﺎﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﻡ
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺒﺎﺡ ﻭ ﻣﺠﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻢ. (ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻘﺎﻯ ﺩﺍﺋﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻄﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﻣﺸﮑﻞ ﻭ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
باعث ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻭلاﻳﺖ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺴﺘﺤﮑﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ)ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺩﺍﻣﻪﺩﺍﺩﺍﻳﻨﺎﻥ
ﮐﺴﺎﻧﻴهستند.ﺩﺭ
ﺩﻝ مؤمن ﺳﺮﻭﺭﻯ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
(ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
مؤمن ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﺳﺮﻭﺭ ﻭﻣﮋﺩﻩﺍﻯ
ﺑﻮﻯ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ
ﺗﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﮔﺮﺩﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ مؤمن ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻝ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻯ ﺑﻌﺸﻖ
ﺧﻮﺩ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ رؤیا
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭالّا
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﭘﻴﺮ ﺑﺎ ﻧﺠﺎﺕﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﻄﻮﺭ ﺩﺍﺋﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺎﻯ ﺑﻘﺎﻯ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭﻳﮋﻩ
ﺁﻥ ﺃﻧﻮﺍﻉ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.

حدیث
3901 - ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ13ﺹ357 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﺍﻟﺘﻮﺭﺍﻩ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺍﺑﻦ ﺁﺩﻡ
ﺗﻔﺮﻍ ﻟﻌﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺃﻣﻠﺄ ﻗﻠﺒﻚ ﺧﻮﻓﺎ
ﻣﻨّﻰ ﻭ ﺍﻥ لا
ﺗﻔﺮﻍ ﻟﻌﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺃﻣﻠﺄ ﻗﻠﺒﻚ ﺷﻐﻠﺎ
ﺑﺎﻟﺪﻧﻴﺎ ثُمّ
لا ﺃﺳﺪ ﻓﺎﻗﺘﻚ
ﻭ ﺃﮐﻠﻜﺎﻟﻰ ﻃﻠﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﺩﻡ
( ﺗﻮﺭﺍﺕ ﮐﺘﺎﺏ ﻳﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻫﺮ کس ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻘﺮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﻣﮑﻦ ﻓﺎﺭﻍ ﺷﻮ ( ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﻣﻦ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯ)
ﻭﻗﻠﺐ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ترس ﻣﻦ ﺑﮑﻦ
( ﺍﮔﺮ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﮑﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻣﻦ
ﻧﺸﻮﻯ ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﺯ
ﺗﻮﺣّﺶﻫﺎ ﻭﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯﻬﺎ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪﻓﺴﺎﺩ
ﻭﻧﻮﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﻯ.ﻳﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺤﺪ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﺟﻪ ﻋﺸﻖ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﻣﻦ
ﻓﺎﺭﻍ ﺍﺯ ﻫﺮﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﺒﺎﺷﻰ
ﺩﻟﺖ ﺭﺍ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﻣﺸﺎﻏﻞ
ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﮑﻨﻢ ( ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﺩﻧﻴﺎ  ﭼﻪ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺁﻥ ﻭﭼﻪ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ثروت  ﻭ ﺍﻭلاﺩ
ﻭ ﻣﺸﺎﻏﻞ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﭘﺮ ﺩﺭﺩ ﺳﺮ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﮔﺰ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻓﻘﺮ ﻭﻓﺎﻗﺖ ﺗﻮﺭﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ.ﻭﺗﻮ ﻣﺮﺍ
ﻣﻮﮐّﻞ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﮐﺴﺐ ﺁﻧﻬﺎﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ(ﺭﺯﻕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ  ﻫﺮﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺤﻠﺎﻝ ﻭﺣﺮﺍﻡ
ﻭ ﺳﺨﺖ ﻭﺟﺎﻥ ﮐﻨﺪﻥ
ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺭﺯﻕ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﺭﺯﻕ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ  ﻳﺎﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑبالقوّه ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻣﺠﺮﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ
ﺟﺰ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻳﺎ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﭼﺎﺭﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺴﻰ
ﺑﻌﺪﻡ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ  ﻧﻴﺰ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ  ﻭ ﺟﺤﻴﻢ ﻋﺮﺑﻰ
ﺍﺳﺖ.(ﻓﺎﻗﻪ)ﻓﻘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻴﺎﺯ ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﻭﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻭ ترس ﺩﻭﺭ ﮔﺸﺘﻦ
ﻭﻳﺎﺑﺮﺍﻯ ﻓﻄﺮﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﻣﺎﻧﺪﻥ
).

حدیث3902-
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ357ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ حبس
ﻋﻨﻪ ﺍﻟﻮﺣﻰ ﺷﻠﺎﺷﻴﻦ
ﺻﺒﺎﺣﺎ ﻓﺼﻌﺪ ﻋﻠﻰ
ﺟﺒﻞ ﺑﺎﻟﺸﺎﻡ
ﻳﻘﺎﻝ ﻟﻪ ﺃﺭﻳﺤﺎ
ﻓﻘﺎﻝ ﻳﺎ رَبّ ﻟﻢ
ﺣﺒﺴﺖ ﻋﻨّﻰ ﻭﺣﻴﻚ
ﻭ ﮐﻠﺎﻣﻚ ؟ ﺃﻟﺬﻧﺐ
ﺃﺫﻧﺒﺘﻪ ؟
ﻓﻬﺎ ﺃﻧﺎ ﺑﻴﻦ ﻳﺪﻳﻚ
ﻓﺎﻗﺘﺺ ﻟﻨﻔﺴﻚ
ﺭﺿﺎﻫﺎ ﻭ ﺍﻥ ﮐﻨﺖ
ﺍﻧّﻤﺎ ﺣﺒﺴﺖ ﻋﻨّﻰ
ﻭﺣﻴﻚ ﻭ
ﮐﻠﺎﻣﻚ ﻟﺬﻧﻮﺏ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻓﻌﻔﻮﻙ ﺍﻟﻘﺪﻳﻢ
ﻓﺄﻭﺣﻰ الله ﺍﻟﻴﻪ
ﺃﻥ ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ ﺗﺪﺭﻯ
ﻟﻢ ﺧﺼﺼﺘﻚ ﺑﻮﺣﻴﻰ
ﻭﮐﻠﺎﻣﻰ ﻣﻦ ﺑﻴﻦ
ﺧﻠﻘﻰ ؟ ﻓﻘﺎﻝ لا
ﺃﻋﻠﻤﻪ ﻳﺎ رَبّ
ﻗﺎﻝ ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﻧّﻰ ﺍﻃّﻠﻌﺖ
ﺍﻟﻰ ﺧﻠﻘﻰ ﺍﻃّﻠﺎعة
ﻓﻠﻢ ﺃﺭ ﻓﻰ ﺧﻠﻘﻰ
ﺃﺷﺪ ﺗﻮﺍﺿﻌﺎ ﻣﻨﻚ
ﻓﻤﻦ ثُمّ
ﺧﺼﺼﺘﻚ ﺑﻮﺣﻴﻰ
ﻭ ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻣﻦ ﺑﻴﻦ
ﺧﻠﻘﻰ ﻗﺎﻝ ﻓﮑﺎﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺫﺍ ﺻﻠّﻰ
ﻟﻢ ﻳﻨﺘﻔﻞ ﺣﺘّﻰ
ﻳﻠﺼﻖ ﺧﺪﻩ ﺍﻟﺄﻳﻤﻦ
ﺑﺎﻟﺄﺭﺽ ﻭ ﺧﺪﻩ
ﺍﻟﺄﻳﺴﺮ ﺑﺎﻟﺄﺭﺽ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﺳﻰ ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻗﻄﻊ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.( ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﺻﻞ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ
ﺃﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ
ﻭ ﭘﮕﺎﻫﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺤﺮ ﺧﻴﺰﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻭﺣﻰ ﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺎلاﻯ
ﮐﻮﻩ ﺩﺭ ﺷﺎﻡ ﺭﻓﺖ
ﮐﻪ ﺃﺭﻳﺤﺎ ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺭﺩ ( ﺷﻬﺮﻯ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯ
) ﻭ ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﭼﺮﺍ
ﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﻦ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻯ؟ﺁﻳﺎ
ﻣﻦ ﮔﻨﺎﻫﻰ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ
؟ پس ﻣﻦ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻢ ﻫﺮ ﻗﺼﺎﺹ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻣﺒﺪﻩ ﻭﺍﺯ
ﻣﻦ ﺭﺍﺿﻰ ﺷﻮ(ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ)(ﻗﺼﺎﺹ ﻭ(ﻗﺺ
أثَر)ﻳﻌﻨﻰ ﺭﺩ ﮔﻴﺮﻯﺠﺎﻯﭙﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺼﻮﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻤﺮﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﻴﮑﻨﻰ؟پس
ﻋﻔﻮ ﺗﻮ ﻗﺪﻳﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻰ ﺑﺨﺸﻴﺪﻯ ( ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ ﺃﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ ﭼﺮﺍ ﺗﻮﺭﺍ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﻭ ﮐﻠﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻡ؟ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻠﻖ ﺗﻮﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﻤﻮﺩﻡ. ( ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻦ ﺑﺮ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻄﻠﻊ ﮔﺮﺩﻳﺪﻡ
ﻭ ﻫﻴﭻ ﻳﻚ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻮﺭﺍ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻧﺪﻳﺪﻡ) (ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻣﺘﻮﺍﺿﻊ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ.ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎﻫﻞ
ﺩﺍﺭﺩ ) ﻟﺬﺍ ﺗﻮﺭﺍ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﻭﺣﻰ ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﮐﺮﺩﻡ.( ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﻓﺰﻭﺩ  پس ﻣﻮﺳﻰ
ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﺎﺯﺭﺍ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍﺳﺖ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭ سپس ﮔﻮﻧﻪ ﭼﭗ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻙ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
( ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺻﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﺿﻊ ﺭﺍ ﺑﺤﺪ
اکثر ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﻧﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺗﺮﻙ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺗﺮﻙ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭالّا
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﻦ ﻫﺮ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻳﻚ ﻧﻤﺎﺯ ﻧﺎﻓﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
( ﻳﻨﺘﻔﻞ ) ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻫﺎ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ.
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺑﺎ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﻧﺎﻓﻠﻪ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮﻙ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﻮﺩ ) ﻧﺼﻴﺤﺘﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﻮﺳﻴﮕﻔﺘﻪﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻭﺵ ﻗﺪﻳﻤﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ(ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻣﺎﺷﻰ)ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﻩ ﺭﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺳﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ(ﻣﺎﺷﻴﻪ
ﻭ ﻣﺴﻴﺢ)ﻳﺎ ﻣﺴﺢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﺑﺮﮐﺖ
ﻭﻓﺰﻭﻧﻰ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﻫﻢ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﻢ ﻋﻴﺴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠّﻰ ﻭ
ﺣﺴﻦ ﻭ ﺣﺴﻴﻦ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.

حدیث
3903- ﺍﺯ ﺟﺎﺑﺮ ﺃﻧﺼﺎﺭﻯ
ﺻﺤﺎﺑﻪ ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ358ﺑﺤﺎﺭ
) ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ : ﺳﻤﻌﺖ
ﺍﻟﻨﺒﻰ ﻳﻘﻮﻝ ﮐﺎﻥ
ﻓﻴﻤﺎ ﺃﻋﻄﻰ الله
عَزّ ﻭجَلّ ﻣﻮﺳﻰ
ﻓﻰ ﺍﻟﺄﻟﻮﺍﺣﺎلاﻭﻝ
ﺍﺷﮑﺮ ﻟﻰ
ﻭ ﻟﻮﺍﻟﺪﻳﻚ ﺃﻗﻴﻚ
ﺍﻟﻤﺘﺎﻟﻒ ﻭ ﺍﻧﺴﻰ
ﻟﻚ ﻓﻰ ﻋﻤﺮﻙ ﻭﺍﺣﻴﻚ
ﺣﻴﺎﻩ ﻃﻴّﺒﻪ ﻭ
ﺍﻗﻠّﺒﻚ ﺍﻟﻰ ﺧﻴﺮ
ﻣﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻨﻴﺪﻡ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﻮﺩ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﭼﻴﺰﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﺩﺭ ﺃﻟﻮﺍﺡ
ﺃﻭﻟّﻴﻪ ﺩﺍﺩ ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩ. (ﺩﻭ ﻗﻄﻌﻪ ﺳﻨﮕﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺩﻩ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻮﺷﺖ.ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺭﺍ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﺃﻟﻮﺍﺡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﻟﻮﺍﺡ(ﺍلاﺣﻪ)ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ رؤیا ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ ﺳﺮﻳﻊ
ﻭ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺭ رؤیا ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺧﻠﺴﻪ ﭼﻮﻥ رؤیا
ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﺳﭙﺎﺵ ﻣﺮﺍ
ﮐﻦ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺧﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﻠﻒ ﮐﺮﺩﻯ ﻭﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥﻤﻴﮑﻨﻢ(
ﺳﭙﺎﺵ ﺧﺪﺍ ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺴﺎﻟﻚ.ﻭﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻣﻮﺳﻰ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ اکثرﺍ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ سلوک الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ)ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ  ﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺷﻤﺎ ﻣﻦ
ﻭ ﻋﻠﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢ.(ﺃﻗﻴﻚ
) ﺗﻮﺭﺍ ﻭﻗﺎﻳﺖ ﻭ
ﺣﻔﻆ ﻭ
ﭘﻴﺸﮕﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﺳﻴﺐ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻄﺮ ﻭﺁﺳﻴﺐ ﺃﺩﻭﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ  ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.( ﻣﺘﺎﻟﻒ ) ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻗﺖ ﻭ ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻭ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻠﻒ
ﻭﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﺗﻠﺎﻓﻰ)ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮ ﻭﺁﺳﺎﻳﺶ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭ ﺍﺯ ﻋﻤﺮ
ﺗﻮ ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.( ﮔﺬﺭ ﻋﻤﺮ
ﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺽ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﻋﻤﺮ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺳﺎﻝ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭﺗﻮﺭﺍ ﺣﻴﺎﺕ
ﻃﻴّﺐ ﻭﺧﻮﺏ ﻣﻴﺪﻫﻢ.
( ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
) ﻭﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺃﺣﻮﺍﻝ
ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﺳﻌﻰ ﻭ ﮐﻤﺘﺮﻯ.ﻭ(ﺃﺗﻮﭘﻴﺎ)ﻳﺎ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ) ﻭﺗﻮﺭﺍ
ﻣﺘﻘﻠﺐ ﺑﻮﺿﻊ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ . (ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ  ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭﺩﻳﺪ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺵ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺄﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. (ﺧﻴﺮ)ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﻭﺧﻮﺏ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺃﻗﻮﺍﻝ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ .

حدیث
3904 - ﺍﻥ ﺍﺳﻢ
الله ﺍﻟﺄﻋﻈﻢ  ﺷﻠﺎﺷﻪ ﻭ
ﺳﺒﻌﻮﻥ ﺣﺮﻓﺎ  ﺍﻋﻄﻰ ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﻨﻬﺎ ﺃﺭﺑﻌﻪ ﺃﺣﺮﻑ
ﺍﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻭ ﺳﻪ ﺣﺮﻑ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﺣﺮﻑ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
( ﻣﻮﺳﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻳﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻋﻴﺴﻰ ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻣﻤﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺑﺎ
ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪﻧﺪ ﺍﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎلاﺗﺮﻳﻦ ﻧﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ  ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢ ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
الّا ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻳﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
(ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ ﺗﺮ ﻭ
ﺍﻋﻠﺎ) ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺄﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻴﺠﺎﺩﻭﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﻬﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺳﻨﺪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ.ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺎﺯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺭﻗﻢ ﮐﺸﺮﺕ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﻪ ﻋﺪﺩ ﻗﻄﻌﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺴﻪ ﺣﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺣﺮﻑ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ  ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺣﺮﻑ ﻧﻮﺷﺘﻨﻰ
ﻳﺎ ﻟﻔﻆ ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺮﻓﻪ
ﻭﻋﻤﻞ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﺻﻒ ﺃﻋﻈﻢ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻘﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ برَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ
رَبّ ﺃﻋﻠﻰ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث 3905 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ358 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﻓﻰ ﺍﻟﺘﻮﺭﺍﻩ
ﻣﮑﺘﻮﺑﺎ ﺍﺑﻦ ﺁﺩﻡ
ﺍﺫﮐﺮﻧﻰ ﺣﻴﻦ ﺗﻐﻀﺐ
ﺃﺫﮐﺮﻙ ﻋﻨﺪ ﻏﻀﺒﻰ
ﻓﻠﺎ ﺃﻣﺤﻘﻚ ﻓﻴﻤﻦ
ﺃﻣﺤﻖ ﻓﺎﺫﺍ ﻇﻠﻤﺖ
ﺑﻤﻈﻠﻤﻪ ﻓﺎﺭﺽ
ﺑﺎﻧﺘﺼﺎﺭﻯ ﻟﻚ
ﻓﺎﻥ ﺍﻧﺘﺼﺎﺭﻯ
ﻟﻚ ﺧﻴﺮ ﻣﻦ ﺍﻧﺘﺼﺎﺭﻙ
ﻟﻨﻔﺴﻚ  ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﺩﻡ
( ﺳﺎﻟﻚ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺩﻡ ﺷﺪﻩ ) ﻫﺮ ﮔﺎﻩ
ﻏﻀﺐ ﮐﺮﺩﻯ ﻣﺮﺍ
ﻳﺎﺩ ﮐﻦ ( ﺑﺬﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺣﺎﺿﺮ
ﮐﻦ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻏﻀﺐ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺭﺍ ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻢ
. (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻏﻀﺒﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﻏﻀﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺧﻄﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻋﻔﻮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻋﻔﻮ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ  ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ) ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﻫﺮ کس
ﺭﺍ(ﻣﺤﻖ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﻚ)ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﺤﻖ ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻢ(
ﻣﺤﻖ ﻣﺎﻩ  ﻭﻣﺤﺎﻕ ﺁﻥ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺷﺪﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺎﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﻪﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻣّﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ  ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺃﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﮐﻢ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﺎﺭﻳﻚ ﺩﺭ ﺩﻳﺪ
ﭼﺸﻢ  ﻭ ﺩﻳﺪ
ﺩﻝ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﻟﻰ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ ﺑﺎ ﺫﮐﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ  ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻯﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﭘﺮ ﻋﻘﻞ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ) ﻭﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺎ ﻳﻚ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻯ ﻣﻈﻠﻮﻡ ﻭﺍﻗﻊ
ﺷﺪﻯ ﺭﺿﺎﻳﺘﺒﺤﻤﺎﻳﺖ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻣﻦ ﺑﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮ ﮐﻤﻚ ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﻧﺼﺮﺕﺩﻫﻰ ﻭﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻣﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺘﺼﺎﺭ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﻰ ( ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻇﻠﻢ ﮐﺴﻰ ﺑﺎ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﮔﺮﭼﻪ ﺣﻖ
ﻫﻢ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﮔﻴﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻃﺒﻖ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﺮﻑ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻖ ﻫﺮکس
ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺒﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺳﺘﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺴﻠﻮﻛﺎﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﻇﻠﻢ
ﻭ ﺳﺘﻢ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻫﺮ ﺗﺎﺭﻳﻚ ﻣﻰ ﮔﺮﺩ
ﻭﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺵ ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻰ
).

حدیث
3906 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ358ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ : ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ
الله  ﻗﺎﻝ
الله عَزّﻭجَلّ
ﻟﻤﻮﺳﻰ ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﻳﺎ ﺍﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ
لا ﺗﺤﺴﺪﻥ الناس
ﻋﻠﻰ ﻣﺎ ﺁﺗﻴﺘﻬﻢ
ﻣﻦ ﻓﻀﻠﻰ ﻭ لا ﺗﻤﺪﻥ
ﻋﻴﻨﻴﻚ ﺍﻟﻰ ﺫﻟﻚ
ﻭ لا ﺗﺘﺒﻌﻪ ﻧﻔﺴﻚ
ﻓﺎﻥ ﺍﻟﺤﺎﺳﺪ
ﺳﺎﺧﻂ ﻟﻨﻌﻤﻰ ﺻﺎﺩ
ﻟﻘﺴﻤﻰ ﺍﻟّﺘﻰ
ﻗﺴّﻤﺖ ﺑﻴﻦ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻦ ﻳﻚ ﮐﺬﻟﻚ  ﻓﻠﺴﺖ ﻣﻨﻪ
ﻭلیس ﻣﻨّﻯ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ ﻭﺣﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺃﻯ
ﭘﺴﺮ ﻋﻤﺮﺍﻥ  ( ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﺴﺮ ﻋﻤﺮﺍﻥ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻣﻌﻤّﺮ
ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺎﻟﺸﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﻀﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻣﮑﻦ ( ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ عَزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺒﺮﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﻪ ﻓﻀﻞ ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﻘﺐ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺁﻥ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺨﻨﺸﻰ ﺷﺪﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﻣﻰ ﮔﺮﺩﺩ. (ناس)
ﻣﺮﺩﻡ (ﻧﺎﺳﻰ)سلوک
الهی ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻴﺒﺮﺍﻯﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺻﺎﺣﺐ ﻓﻀﻠﺎﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.) ﻭﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻣﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﺪﺍﺯ.( ﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺴﺮﺕ ﺑﺎﺭ ﻣﮑﻦ
) ﻭﺩﺭ ﺩﻝ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﺵ (ﮐﻪ
ﮐﺴﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺭﻓﻊ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮑﻨﻰ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺴﻮﺩ ﺍﺯﻧﻌﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ ﻋﺼﺒﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.( ﻭالّا
ﺩﺭ(ﻏﺒﻄﻪ)ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍﺿﻰ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﻬﺮﻩ
ﺁﻧﻬﺎ  ﻭﻟﻰ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﺍﺯ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺪﺕ
ﻋﻤﻞ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺻﺪ (ﻳﺎ ﺳﺪ)
ﻭ ﻣﺎﻧﻌﻰ ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﺭ (ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﺋﻰ)ﺷﺪﻩﺍﻯ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋﻞ ﻫﺴﺘﻴﻢ.(
ﺍﻳﻦ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻮﺑﺪ ﻭ ﻋﺎﺑﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻗﺴﻤﺖ ﺁﻧﻬﺎ  ﺣﻖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺣﻖ ﻧﺎ ﺭﺿﺎﻳﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺣﻘﻮﻕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ  ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ ﺍﺳﺖ ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ(ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ)ﺩﺭ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺁﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥﺎﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻋﺎﻯ ﺑﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩﻣﻴﮑﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﻮﻓﻴﻖ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺮﻭﺯﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺟﺸﻦ ﻭ ﭘﺎﻳﮑﻮﺑﻰ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ ﻭ ﺟﺸﻦ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺻﻞ
ﺟﺸﻦ ﺑﮕﻴﺮﺩ ) ﻭﻫﺮکس
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﻊ
ﻣﻦ ﺩﺭ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺭﻭﺯﻯﻬﺎ
( ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ)
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻪ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻢ.(
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﺴﻮﺩ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻟﻬﻰ  ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻭﻣﺸﺮﻙ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
)

حدیث
3907 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ13ﺹ359ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻤّﺎ
ﺣج ﻤﻮسی ﻨﺰل
علیه ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ  ﻓﻘﺎل
ﻠﻪ ﻣﻮسیﻴﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ  ﻣﺎ ﻟﻤﻥ
ﺤج هذﺍ ﺍﻟﺒﻴﺖ
ﺑﻠﺎ نی ة
ﺻﺎﺩقة  ﻭلا
ﻧﻔقة ﻃﻴّبة
؟ﻗﺎل له ﺃﺩﺭﻯ  حتّی
ﺃﺭﺟح الی
ﺮﺑّﻰ عَزّ ﻭ جَلّ
ﻓﻠﻤّﺎ
ﺭﺟﻊ  ﻗﺎل عز
ﻭ ﺟل ﻴﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ  ﻣﺎ ﻗﺎل
ﻠک ﻤﻮﺳﻰ؟
ﻭﻫﻮ ﺃﻋﻠم
ﺒﻤﺎ ﻗﺎﻝ  ﻗﺎﻝ  ﻳﺎ رَبّ
ﻗﺎﻝ  لی
ﻤﺎ ﻟﻤﻥ ﺤج هذا
ﺍﻟﺒﻴﺖ  ﺑﻠﺎ نی ة
ﺻﺎﺩقة ﻭلا
ﻧﻔقة ﻃیّبة ﻗﺎل
الله عَزّ ﻭ جَلّ
ﺍﺭجع
اﻟﻴﻪ ﻭﻗل ﻠﻪ  ﺃﻫﺐ ﻟﻪ
ﺣﻘّﻰ  ﻭ
ﺍﺭﺿی عنه
ﺧﻠﻘﻰ  ﻓﻘﺎل
ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ  ﻣﺎ ﻟﻤﻥ
ﺤج هذﺍ ﺍﻟﺒﻴﺖ
ﺑنیة ﺻﺎﺩقة ﻭ
ﻧﻔقة ﻃﻴّبة ؟
ﻗﺎﻝ ﻓﺮجع الی الله
عَزّ ﻭ ﺟل
ﻔﺄﻭﺣی الله
ﺍﻟﻴﻪ  ﻗل ﻠﻪ  ﺃﺟﻌﻠﻪ
فی اﻟﺮﻓﻴف
ﺎﻟﺄﻋلی ﻤﻊ
ﺍﻟﻨﺒﻴّﻴﻥ ﻮ
ﺍﻟﺼﺪّﻳﻘﻴﻥ
ﻮ ﺍﻟﺸﻬﺪاء ﻮ
ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﻴﻦ  ﻭ ﺣُﺴﻥ
اﻭﻟﺌک ﺮﻓﻴﻘﺎ
ﻭﻗتی ﻤﻮسی
ﺒﺤج ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ (
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺣج
کعبه ﻧﺒﻮﺩﻩ  ﻭﺣتی ﺤج
اﻭﺭﺷﻠﻴم ﺒﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪّس ﻫم
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﻠﮑﻪ سلوک
الهی  ﻭﺣج
ﺃﮐﺒﺮ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ پنجم
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺒﺮ
ﻭﻯ ﻨﺎﺯل ﺸﺪ  ﻭ
ﻣﻮسیﭙﺮﺳﻴﺪ  ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺣج
ﺨﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﻨﻴّﺖ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ  ﻭﻳﺎ
ﻧﻔﻘﺎﺕ ﺣﻠﺎل
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻴﺴﺖ؟ (ﻣﻮﺿﻮع
ﺒﺮﺍﻯ
ﻣﻬﻤﺎﻧﺎﻥ ﻮ
ﺣج کعبه ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭘﻮل ﺤﺮﺍم ﺒﺤج
کعبه ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﺑﻴﺖ) ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺑﻴﺖ الله
ﺍﻟﺤﺮﺍم کعبه  ﻣﻨﻈﻮﺭ(ﺑﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ)
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭ  ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ تنها
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑولایت
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺎﺳﻮسی
ﻭﻳﺎ ﺗﻔﺮﻳﺞ  ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻋﻤﻮﻣﻰ  ﻭﻧﻴّﺖ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩق ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻧﻘﺎق ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍﻩ
ﮐﻨﻨﺪ  ﺍﺯ
ﺣﻠﺎل ﺨﻮﺩ
ﻳﻌنی اﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ  ﻭ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺎلی هم
هزﻳﻨﻪ ﮐﻨﺪ  ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻣﺎلی ﺤﻠﺎﻝ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.)
ﺟﺒﺮﺋﻴل اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳخ ﺁﻭﺭﺩ (ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺮﺍﺑﻄﻪﺍﻯ ﺒﺎ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ  ﮐﻪ
ﻣﻘﺎم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
چهارم  ﺭﺍﺑﻄ
اﻭﺑﺎ رَبّ
ﻣﺼﻄفنا ئیذه
موسی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣتی ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
اﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺴﺨﺖ ﻧﺎﺭﺍﺿی هستند
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻭﻗتی عیسی
ﻨﺎم ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺮﺍ ﺑﺮﺩ  ﻳﻌنی
ﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭ کشف
ﮐﺮﺩ  ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ بنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﺗﻮﻓﻴق
ﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻴﻬﻮﺩﻯ که
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻋﻴﺴﻰ  ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ  سلوک
الهی کنند
ﻣﺤﺮﻭم اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﻭﻯ
ﻨﺎﺭﺍﺿس هستند.
ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺮﺍﺑﻄ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣل اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی
ﻴﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ  ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭلی اﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﻤﻮسی
ﺮﺍ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻮسی
ﻨﺰﺩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ  ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﮑﻠﻴم ﺨﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣثل ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎالهی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ  ﺣتی
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﻮﺳﻰ ﮐﻠﻴم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭلی
هرﮐﺪﺍم ﺎﺯ ﻳک
ﻤﻘﺎﻡ تَجلّی
اﻟﻬﻰ  ﺍﻟﻬﺎم
ﻤﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻣﻮسی اﺯ رَبّ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﻭﻫﻤگی
اﺯ رَبّ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ اﺯ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ  ﺍﺯ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﮐﻪ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﻭ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎم ﻤﻴﺂﻭﺩ.
ﻭ(ﺭﺍﺑﻂ) ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺑﺎ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﻫﻤﺎﻥ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ....ﺑﮕﻮ
ﻣﻥ ﺤق ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ  ﺑﺨﻠق
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻢ.(
ﺧﻠق ﺨﺪﺍ  ﻫﻤﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﺣﺎﻝ (ﺧﻠق
ﺪﻭﻡ) ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﺮﺗﺮ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟّﺪ ﺩﻭم الهی
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﺳﭙس ﻣﻮسی ﻤﻰ
ﭘﺮﺳﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﺎ
ﻧﻴّﺖ ﺻﺎﺩﻕ  ﻭﻫﺰﻳﻨﻪ
ﺣﻠﺎل ﺒﺤج
ﺨﺎﻧﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ (ﺧﺎﻧﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﻭ ﺧﺎﻧﻪ
ﻭلاﻳﺖ) ﭼﻪ
ﭘﺎﺩﺍشی
ﺪﺍﺭﻧﺪ؟
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ  ﺍﻭﺭﺍ
ﺿﻤﻦ ﺭﻓﻴق اﻋلی
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻢ  ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻮ
ﺻﺪّﻳﻘﺎﻥ ﻮ
ﺷﻬﺪﺍ ﻭ ﺻﺎﻟحین
ﺪﺭﺁﻥ هستند. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺘﺮﻳﻦ (ﺭﻓﻴق
ﻮ ﻫﻤﻨﺸﻴﻦ)
ﺍﺳﺖ. (ﺭﻓﻴق
مرافق اﻋﻠﻰ  ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ  ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ.
ﮐﻪ (ﻣﻘﺎم
ﺃﻋﻠﻰ) ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻘﺎم عالی
ﻨﺰﺩ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ  ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻫﺪ ﻭ
ﻭﺍﺻﻠﺁﻥ ﺘﺠﻠّﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑولایت
ﻳﺎ ﺣج
ﺨﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﻓﻮﺭﻯ
اﺳﺖ  ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻄﻠﺒﮑﺎﺭ الهی
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻧﺒﻴّﻴﻥ ﻴﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ  ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﻭﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ (ﺗﻨﺒّوء
) ﻭﭘﻴﺶ ﮔﻮئی ﻮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻴﻨﻰ  ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺃﺣﻮﺍل ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﻭ
ﺻﺪّﻗﻴﺎﻥ  ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺼﺎﺩق هستند
ﮐ
ﻪﺗﺼﺪﻳق
اﻧﺒﻴﺎﻯ اولی
اﻟﻌﺰم ﺨﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻳﻌنی
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﻫم ﻨبیّ
ﻮﻫم ﺮﺳﻮﻝ
ارسالی  ﻭﻫک
ﺼﺪّیق هستند.
ﻭلی اﻧﺒﻴﺎﻯ
اﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺷﻬﺪﺍ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺟﻨگی ﻴﺎ
ﻣﺤﻤﺪ  ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ  ﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﻤﻄﻤﺌﻥ
ﺘﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭلی اﮔﺮ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴگشتند
ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮسند .ﺻﺎﻟﺤﻴﻦ
ﺑﺎﺯ
ﺍﺻﻠﺎح
ﺸﺪﮔﺎﻥ هستند  ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠﻖ  ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺨﻮﺩ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺘﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺮﻓﻴق ﻮ
ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ ﻮﻫم
ﺤﺎﻝ  ﮐﻪ ﺑﺎ(
ﺭﻓﻖ ) ﻭ ﻣﺤﺒﺖ
ﻭﻧﻮﺍﺯﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻮﭼﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الی الهی ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ.

حدیث
3908- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ359ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﺩﻋﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﺃﻣّﻦ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﻭ ﺃﻣّﻨﺖ الملائکة
ﻓﻘﺎﻝ اللهﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻗﺪ ﺍﺟﻴﺒﺖ
ﺩﻋﻮﺗﮑﻤﺎ ﻓﺎﺳﺘﻘﻴﻤﺎ
ﻭﻣﻦ ﻏﺰﺍ ﻓﻰ ﺳﺒﻴﻞ
الله ﺃﺳﺘﺠﻴﺐ ﻟﻪ
ﮐﻤﺎ ﺍﺳﺘﺠﺒﺖ ﻟﮑﻤﺎ
ﺍﻟﻰ ﻳﻮﻡ القیامة
ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺯﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩ  ﻭ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺁﻣﻴﻦ ﻣﻴﮕﻔﺖ  ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺁﻣﻴﻦ ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﻋﺎﻯ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺍﺟﺎﺑﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻤپس ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﺎﺷﻴﺪ.(
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺒﻮﻝ ﻋﻀﻮﻳﺖ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﻭﺑﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﻭﺁﻣﻴﻥﮕﻔﺘﻦ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﻫﻤﺎﻥﺘﺒﻌﻴّﺖﻋﺒﺎﺩﻯﺎﻭ
ﺍﺯﻣﻮﺳﻴﺎﺳﺖ.ﻭﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ
ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺳﻰ ﻫﺎﺭﻭﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻋﻴﺴﻰ
ﻫﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺎﻗﺺ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯﺴﻠﻮﻛﮑﻨﻨﺪ)
ﻭﻫﺮکس ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺟﻨﮓ
ﮐﺮﺩ  ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﺩﻋﺎﻯ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﺩ
( ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺟﻨﮓ
ﻓﺪﺍﺋﻰ ﺷﺪﻥ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻨﮓ ﺑﺎ نفس ﺧﻮﺩ
ﮐﺸﺘﻦ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ  ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﺠﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ.ﺑﺸﺮﻃﻰ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭالّا
ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ) ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ ( ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺟﻮﺍﺏ
مُثبت ﻣﻴﺪﺍﺩﻡ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻡ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻢ  ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺣﻤﺎﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺑﺸﺮﻁ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ  ﺍﺯ ﻧﺼﺮﺕ
ﺧﺪﺍ ﺑﻬﺮﻩ ﺑﺮﺩﺍﺭﻯﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ  ﺭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳﻴﺖﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭالّا
ﮐﻤﺎلاﺕ ﻗﺒﻠﺎﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥﺒﺨﻠﻖ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ ﻣﻮﺳﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺁﻣﺎﻣﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺸﮑﻞ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﺑﺎ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻫﻢ
ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺃﻫﻞ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ ﻧﻔﺮﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻳﻬﻮﺩ  ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻨﺴﻮﺑﺎﺕ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﻭ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻟﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ  ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻧﺴﺒﺖﺑﺪﻫﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻬﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اسراء ﻃﻠﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
اسراء ﻃﻠﺐ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ
) ﻫﺴﺘﻨﺪ).

حدیث 3909 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ360ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻓﻰ
ﺍﻟﺘﻮﺭﺍﻩ ﺍﺷﮑﺮ
ﻣﻦ ﺃﻧﻌﻢ ﻋﻠﻴﻚ
ﻭ ﺃﻧﻌﻢ ﻋﻠﻰ ﻣﻦ
ﺷﮑﺮﻙ ﻓﺎﻧّﻪ لا
ﺯﻭﺍﻝ
ﻟﻠﻨﻌﻤﺎٴ ﺍﺫﺍ
ﺷﮑﺮﺕ ﻭ لا بقاء
ﻟﻬﺎ ﺍﺫﺍ ﮐﻔﺮﺕ
ﻭ ﺍﻟﺸﮑﺮ ﺯﻳﺎﺩﻩ
ﻓﻰ ﺍﻟﻨﻌﻢ ﻭ ﺃﻣﺎﻥ
ﻣﻦ ﺍﻟﻐﻴﺮ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﻫﺮکس ﺑﺘﻮ
ﻧﻌﻤﺘﻰ ﺩﺍﺩ ﺷﮑﺮ
ﺍﻭ ﮐﻦ.ﻭﻫﺮکس ﺷﮑﺮ
ﺗﻮ ﮐﺮﺩ  ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﻧﻌﻤﺖ
ﺑﺪﻩ ( ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻌﻤﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﻌﻤﺎﺕ ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺒﺸﻮﻧﺪ.
پس ﺳﭙﺎﺵ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﻭ ﺳﭙﺎﺵ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻥ ﺷﮑﺮ ﻭﺫﮐﺮ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮﺩ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻧﻌﻤﺘﻴﺒﻘﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﮑﺮﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﻧﻴﺰ بقاء ﻭﺩﻭﺍﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﮐﻔﺮﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ.( ﻧﺎﺷﮑﺮﻯ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺷﮑﺮ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺒﺎلا
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭﺍﺯ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﺑﺎلا
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﮑﺮ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺳﭙﺎﺵ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ) ﻭ ﺷﮑﺮ
ﻭ ﺳﭙﺎﺵ ﻧﻌﻤﺖ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺪﺭ
ﺃﻣﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﻮﺩ. ( ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﺳﻠﺐ
ﻧﻌﻤﺖ ﺍﮔﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﻠﺐ
ﻧﻌﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺍﺻﻮلا
ﺳﺎﻟﻚ ﻏﻴﺮ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ  ﺷﺨﺺ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺭﻧﺎﺷﮑﺮﻯﺎﺯﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ  ﻭ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻭﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯﺑﺮﮐﺎﺕ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ  ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺑﻴﻤﻪ
ﺷﺪﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ  ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕی ﻮ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬی ﺒﻮﺩﻩ ﺩﺭﺗﻮﻟّﺪ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.(
ﻏﻴﺮ ) ﻳﺎ ﺃﻏﻴﺎﺭ
ﺩﺷﻤﻦ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺯﻭﺍﻝ
ﻧﻌﻤﺘﻰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻌﻤﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
3910 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ360ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻓﻰ
ﺍﻟﺘﻮﺭﺍﻩ  ﺍﻥ ﻣﻦ ﺑﺎﻉ
ﺃﺭﺿﺎ ﺃﻭ ﻣاءا
ﻓﻠﻢ ﻳﻀﻌﻪ ﻓﻰ ﺃﺭﺽ
ﻭﻣا  ﺫﻫﺐ ﺷﻤﻨﻪ
ﻣﺤﻘﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﻫﺮ کس
ﭘﻮﻝ ﻓﺮﻭﺵ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﺁﺏ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﺯﻣﻴﻦ ﻭ ﺁﺏ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﮑﻨﺪ ﭘﻮﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.(
ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻖ ﻭ ﺯﻭﺍﻝ
ﺍﺯ ﭘﻮﻝ ﭼﻮﻥ ﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺭﻓﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺟﺰ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﻣﺼﺮﻑ
ﺯﻣﻴﻦ ﻭ ﺁﺏ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﺮﺩﻥ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭘﻮﻝ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻣثبتی
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻳﻚ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺧﻮﺑﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻦ
ﺗﻦ ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ  ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ  ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺪﺕ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﺠﺎﺭﺕ ﺳﻮﺩ ﺑﺨﺶ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭالّا
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻳﻚ ﺳﻴﻠﻰ ﻧﻘﺪ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﮐﺸﺘﻦ
نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
نفس ﺑﺮﺗﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭ
ﺁﺏ ﺑﺎﺯ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻋﻘﻞ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺍﺳﺖ .

حدیث 3911-
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ361ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﺪﺭﺵ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ : ﮐﺎﻥ ﻓﻴﻤﺎ
ﺃﻭﺣﻰ الله ﺍﻟﻰ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﮐﺬﺏ ﻣﻦ ﺯﻋﻢ ﺃﻧّﻪ
ﻳﺤﺒّﻨﻰ ﻓﺎﺫﺍ
ﺟﻨّﻪ ﺍﻟﻠّﻴﻞ
ﻧﺎﻡ ﻳﺎ ﺍﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﻟﻮ ﺭﺃﻳﺖ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﻳﺼﻠّﻮﻥ ﻟﻰ ﻓﻰ
ﺍﻟﺪﺟﻰ  ﻭ ﻗﺪ
ﻣﺸّﻠﺖ ﻧﻔﺴﻰ ﺑﻴﻦ
ﺃﻋﻴﻨﻬﻢ ﻳﺨﺎﻃﺒﻮﻧﻰ
ﻭ ﻗﺪ ﺟﻠﻴﺖ ﻋﻦ ﺍﻟﻤﺸﺎﻫﺪﻩ
ﻭ ﻳﮑﻠّﻤﻮﻧﻰ ﻗﺪ
عَزّﺯﺕ ﻋﻦ ﺍﻟﺤﻀﻮﺭ
ﻳﺎ ﺍﺑﻦ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﻫﺐ ﻟﻰ ﻣﻦ ﻋﻴﻨﻴﻚ
ﺍﻟﺪﻣﻮﻉ ﻭﻣﻦ ﻗﻠﺒﻚ
ﺍﻟﺨﺸﻮﻉ  ﻭﻣﻦ ﺑﺪﻧﻚ
ﺍﻟﺨﻀﻮﻉ ثُمّ ﺍﺩﻋﻨﻰ
ﻓﻰ ﻇﻠﻢ ﺍﻟﻠّﻴﺎﻟﻰ
ﺗﺠﺪﻧﻰ ﻗﺮﻳﺒﺎ
ﻣﺠﻴﺒﺎ ﺿﻤﻦ
ﻭﺣﻰ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻦ
ﻋﻤﺮﺍﻥ ( ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺎﺷﻰ
ﺭﻩ ﺭﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻋﻤﺮﺍﻥ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻣﻌﻤّﺮ ﻭ ﺁﺑﺎﺩ
) ﮐﻪ ﻫﺮکس ﻣﺪﻋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﭼﻮﻥ ﺷﺐ
ﺷﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﺏ ﺑﺮﻭﺩ
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
( ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺄﺫﮐﺎﺭ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭالّا ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺷﺐ ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻌﺒّﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﻳﺎ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺷﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ) ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻋﻤﺮﺍﻥ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺷﺐ ﺻﻠﺎﺕ
( ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ )ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺸﺮﻃﻰ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎثُمّ.(
ﻳﻌﻨﻰ مثال ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ
ﻧﻮﺭﺻﻮﺭﺕﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ معرّفی
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻦ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺩﻝ ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ
مثال ﮐﻪﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎ ﺗﻮﺳﻞ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﻳﻦ ﺷﮑﻞ
ﺑﺎﻣﻦ ﺧﻄﺎﺏ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.( ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻮﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ الّا ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ برَبّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺭﺷﺪ ﻧﻴﺴﺖ
) ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻦ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻢ.( رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺎ اللهﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕﻭ(ﻣﺸﻞ
ﻣﻦ)ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ الله
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ) ﻭ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺗﮑﻠّﻢ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ( ﻧﺠﻮﺍ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﺩﺭﺩ ﺩﻝ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﻃﻠﺐ ﻭ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
) ﻭﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻦ
عَزّﻳﺰﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ
ﺷﺨﺼﺎ ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎثُمّ.( ﺣﻀﻮﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺪاکثر
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) پس ﺗﻮ ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻋﻤﺮﺍﻥ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ ﺃﺷﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ ﺑﺪﻩ ﻭﺍﺯ
ﻗﻠﺐ ﻭﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﺧﺸﻮﻉ
ﺑﺪﻩ ( ﻭﻗﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ ﻭﺗﻮ ﻣﺮﺑّﻰ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﺑﺎ ﺃﺷﻚ ﭼﺸﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺵ ) ﻭ ﺑﺪﻗّﺖ ﺩﺭ
ﺧﻀﻮﻉ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻩ ( ﺗﻮﺍﺿﻊ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍ ﺩﻋﺎ ﮐﻦ
. (ﻃﻠﺐ ﮐﻤﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺷﺐ ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻦ ﻗﺮﻳﺐ ﻭﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﺘﻮ ﻭ ﻣﺠﻴﺐ ﻭ ﭘﺎﺳﺦ
ﮔﻮﻯ مُثبت ﺑﺘﻮ
ﻫﺴﺘﻢ.( ﺑﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻫﺮکس ﮐﻪ ﻧﺎﻇﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ.پس ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﺪ )

حدیث 3912 -ﺎﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ13ﺹ362ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻴﻮﻣﺎ
ﮐﻨﺖ ﺑﺠﺎﻧﺐ ﺍﻟﻄﻮﺭ ﺍﺫ
ﻧﺎﺩﻳﻨﺎﺗﻮ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻧﺒﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻃﻮﺭ ﻧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻳﻢ
. (ﻣﮑﺎﻟﻤﻪﺑﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﮐﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻋﺮﺵ رَبّ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕﺩﺭﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺁﻥ
ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺯﻯ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
) ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﮐﺘﺎﺏ ﮐﺘﺒﻪ الله
ﻳﺎ ﺑﺎ ﺳﻌﻴﺪ  ﻓﻰ ﻭﺭﻗﻪ
ﺁس ﻗﺒﻞ ﺃﻥ ﻳﺨﻠﻖ
ﺍﻟﺨﻠﻖ ﺑﺄﻟﻔﻰ
ﻋﺎﻡ  ثُمّ
ﺻﻴّﺮﻫﺎ ﻓﻰ ﻋﺮﺷﻪ
ﺃﻭ ﺗﺤﺖ ﻋﺮﺷﻪ ﻓﻴﻬﺎ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻪ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻗﺪ ﺃﻋﻄﻴﺘﮑﻢ ﻗﺒﻞ
ﺃﻥ ﺗﺴﺄﻟﻮﻧﻰ ﻭ
ﻏﻔﺮﺕ ﻟﮑﻢ ﻗﺒﻞ
ﺃﻥ ﺗﺴﺘﻐﻔﺮﻭﻧﻰ
ﻭﻣﻦ ﺃﺗﺎﻧﻰ ﻣﻨﮑﻢ
ﺑﻮلاﻳﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺁﻟﻪ
ﺃﺳﮑﻨﺘﻪ ﺟﻨّﺘﻰ
ﺑﺮﺣﻤﺘﻴ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﻭﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺭﻭﻯ ﺑﺮﮒ ﺁﺵ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﺑﺂﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﻳﻦ
ﺧﻠﻖ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ.(
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻃﺮﺡ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ. ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﺃﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮐﻪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ ﻭﻳﺮﻭﺳﻰ
ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻭﻳﺮﻭﺳﻰ
ﻭ ﺑﻨﻮﺑﺖ ﺍﺯ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺃﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﻠﺴﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺍﻭﻝ ﮐﺴﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻤﺎﻡ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﮕﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻴﺒﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺗﺤﻘﻖ ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺃﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺩﺭ ﻣﻘﺪﻣﻪﺁﻥ
ﺷﺨﺺ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻣﺎﺩﻩﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺃﻧﻮﺍﻉ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ  ﺑﺤﺪ اکثر
ﮐﻤﺎلاﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ .(ﺧﻠﻖ)ﻳﺎ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻳﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ سلوک
الهی ﮐﻪﺧﻮﺩ ﺧﻠﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ  ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶﺩﻭﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻧﺎﻡ ﻣﻦ
ﺩﺭ ﮐﺘﺐ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺐ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺒﻌﺪ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺎﻝ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭﮐﺎﻣﻞ  ﺑﻨﻮﺭﺣﺴﻨﻰ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺁﺩﻡ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻗﺒﻞ ﺑﻨﻮﺭ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﻋﺮﺵ رَبّ ﺣﺴﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪﺑﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻃﻠﺎﻕ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻇﻬﻮﺭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻌﻠﻮﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻴﺁﻧﻬﺎ
ﺁﻣﺎﺩﻩﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺃﺳﺎﻣﻰ
ﺃﺩﻳﺎﻥﺁﻳﻨﺪﻩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺑﺮﮒ(ﺁس)
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﺎﻏﺬﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺗﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺻﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﺒﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻇﻬﻮﺭﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻟﻮﺡ ﻣﻮﺳﻰ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﻭ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ) سپس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪﺭﺍ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺯﻳﺮ
ﻋﺮﺵ ( ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻋﺮﺵ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﮐﻪ ﺣﺪ اکثر ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ(ﺩﻧﺎ
ﻭﺗﺪﻟّﻰ)ﺯﻳﺮﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﺎﺳﺖ
ﮐﻪﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎلاﻯ ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﻨﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ
۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺯ ﻭﻳﺮﻭﺵ ﺑﺒﻌﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺑﺎﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺮﮒ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺃﻯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ (ﺃﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﺃﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ )ﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﺁﻧﮑﻪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﻣﻦ ﺑﺸﻤﺎ ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ
( ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺠﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺎﻣﻞ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﮔﺮﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺎﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﻭ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻃﻠﺐ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭ
ﺁﻣﺮﺯﺵ ﻭ ﻋﻔﻮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻣﻦ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻡ ( ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﻮﻓﻖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻳﺎ
ﺩﺭﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻐﻴﺮ
ﻣﻮﻓﻖ ﻧﻴﺰ پسﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭپس
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻋﺬﺍﺏ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺷﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
) ﻭﻫﺮکس ﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻋﻠﻰ
ﻭ ﺁﻝ ﺍﻭ ﻧﺰﺩ ﻣﻦ
ﺁﻣﺪ  ﺑﺮﺣﻤﺖ
ﺧﻮﺩ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺟﺎﻯ ﻣﻴﺪﻫﻢ
( ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ  ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
رَبّﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺮﻓﺖ.ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺁﻥ ﻫﻢ ﺃﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﻧﻮﺷﻪ ﺭﻭﻯ
ﺑﺮﮒ ﺁﺵ ﺑﺮ ﻋﺮﺵ
رَبّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺷﺒﺖﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺃﺩﻭﺍﺭ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.(ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ)ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺸﻴّﻊ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻮلا ﺑﺮﺍﻯ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ
ﻭﻟﻰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻋﻤﻞ ﻧﮑﻨﺪ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﮑﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺣﻘّﺎﻧﻴﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﺷﻴﻌﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﺷﻴﻌﻰ
ﻓﺎﺳﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺷﺮﻙ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.(ﺟﻨّﺖ)ﺧﺪﺍ
ﻣﻘﺎﻡ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍعَزّﺍﻡ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭالّا
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﻭ ﻣﺤﺎلاﺕ
ﺁﻥ ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺶ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺘﺄﻳﻴﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭﺟﺰ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﺍﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺖ

حدیث
3913 اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13 ﺹ364ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ : ﺃﻭﺻﻰ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﻟﻰ ﻳﻮﺷﻊ ﺑﻦ ﻧﻮﻥ
ﻭ ﺃﻭﺻﻰ ﻳﻮﺷﻊ ﺑﻦ
ﻧﻮﻥ ﺍﻟﻰ ﻭﻟﺪ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﻭﻟﻢ ﻳﻮﺹ ﺍﻟﻰ ﻭﻟﺪﻩ
ﻭلا ﺍﻟﻰ ﻭﻟﺪ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﻥ الله عَزّﻭجَلّ
ﻟﻪ ﺍﻟﺨﻴﺮﻩ ﻳﺨﺘﺎﺭ
ﻣﻦ ﻳﺸﺎٴ ﻣﻤّﻦ
ﻳﺸﺎٴ ﻭ ﺑﺸّﺮ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﻳﻮﺷﻊ ﺑﺎﻟﻤﺴﻴﺢ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻴﻮﺷﻊ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻧﻮﻥ ﻭﺻﻴّﺖ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﻳﻮﺷﻊ ﻧﻴﺰ
ﺑﺄﻭلاﺩ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﻭﺻﻴّﺖ ﮐﺮﺩ. ( ﻭﺻﻴّﺖ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﻋﻬﺪ ﻣﻮﺳﻰ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥﺪﺭﺟﻪ
ﺃﻭﻝ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﮐﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﻮﺳﻰ ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻳﻮﺷﻊ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻮﺳﻮﻯ
ﺑﺎﻭلاﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺭﺳﻴﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﮐﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺯ ﻫﺎﺭﻭﻥ ﻭ سپس
ﺍﺯ ﻳﻮﺷﻊ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ)
ﻭﻟﻰ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﻭلاﺩ ﺧﻮﺩ ( ﻳﻮﺷﻊ
) ﻧﮑﺮﺩ.ﻭ ﺑﺄﻭلاﺩ
ﻣﻮﺳﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻧﮑﺮﺩ.( ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭلاﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻮﺳﻰ ﺷﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻭلاﺩ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
عَزّ ﻭجَلّ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﺳﺖ.ﻫﺮ
کس ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.(
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﮐﻪ ﻧﺴﻞ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺍﻭﻟﻴﻥﺁﻧﻬﺎ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻮلا
ﻋﻠﻰ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ  ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﻫﻢ
ﺃﮐﻨﻮﻥ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ  ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺘﻮﻓّﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ ﮐﻪ ﻫﻤﺴﺮ
ﻭﺍﻭلاﺩ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.پسﺍﻭلاﺩ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻤﺮﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻳﻮﺷﻊ ﻧﻴﺰ
ﺑﺸﺎﺭﺕ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ( ﻭﻋﺪﻩ
ﮐﺴﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕﺍﻧﺴﺎﻧﻴﺒﺎﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺎﺷﻴﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﺴﺢ
ﻭ ﺑﺮﮐﺖ ﻭ تقدّس
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﺢ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﮐﻠﻴﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﺪ
ﻭ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

حدیث
39124 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ365ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻤﺮﺩﻥﻨﺸﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻣﻠﻚ ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺍﺯ ﮐﺠﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ ﺟﺎﻧﻢ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻯ؟ﮔﻔﺖ ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻧﺖ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﮔﻔﺖ پس
ﭼﮕﻮﻧﻪ  ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺣﺮﻑﺯﺩﻡ.(
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺟﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻯ ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﺑﺪﻯ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺍﺯ ﻫﺮ ﻋﻀﻮ ﺑﺪﻧﺶ
ﮐﻪ ﻣﻠﻚ ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﮔﻔﺖ ﻣﻮﺳﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ.ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻦ.ﻫﺮ
ﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻤﻴﺮﺍﻥ ( ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﻣﻴﺮﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻓﺮﺻﺘﻰ
ﺍﺳﺖ  ﺗﺎ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﮐﺎﻣﻠﺪﺭ
ﺷﺮﻑﻣﺮﮒ  ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ ) ﻭﻣﻮﺳﻰ ﺭﻭﺯﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺭﺍ ﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﻗﺒﺮﻯ ﺭﺍ ﺣﻔﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﻢ؟ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮔﻮﺭ ﺭﺍ ﺣﻔﺮ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻗﺒﺮ ﺭﺍ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺸﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻭﺭﺍ.ﺑﻨﻈﺮﺵ ﺭﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﻣﺮﮒ
ﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ
ﮐﻪ ﻗﺒﺮ ﺣﻔﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ
) سپس ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻗﺒﺮ
ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺠﺴﺖ.ﻭﺑﻮﻯ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺩﺭ ﺟﺎﺩﻩ
ﺃﻋﻈﻢ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭ
ﺗﭙّﻪ ﺳﺮﺥ ﺍﺳﺖ.(ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ) سپس ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ : ثُمّ ﺍﻥ
ﻳﻮﺷﻊ ﺑﻦ ﻧﻮﻥ ﻗﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺄﻣﺮ ﺑﻌﺪ ﻣﻮﺳﻰ
ﺻﺎﺑﺮﺍ
ﻣﻦ ﺍﻟﻄﻮﺍﻏﻴﺖ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺄﺫﻯ ﻭ ﺍﻟﻀﺮﺍٴ
ﻭ ﺍﻟﺠﻬﺪ ﻭ ﺍﻟﺒلاء
ﺣﺘّﻰ ﻣﻀﻰ
ﻣﻨﻬﻢ ثلاثة  ﻃﻮﺍﻏﻴﺖ
ﻓﻘﻮﻯ
ﺑﻌﺪﻫﻢ ﺃﻣﺮﻩ ﻓﺨﺮﺝ
ﻋﻠﻴﻪ ﺭﺟﻠﺎﻥ ﻣﻦ
ﻣﻨﺎﻓﻘﻰ ﻗﻮﻡ ﻣﻮﺳﻰ
ﺻﻔﺮﺍٴ ﺑﻨﺖ
ﺷﻌﻴﺐ ﺍﻣﺮﺃﻩ
ﻣﻮﺳﻰ ﻓﻰ ﻣﺎﺋﻪ
ﺃﻟﻒ ﺭجَلّ ﻓﻘﺎﺗﻠﻮﺍ
ﻳﻮﺷﻊ ﺑﻦ ﻧﻮﻥ ﻓﻐﻠﺒﻬﻢ
ﻭ ﻗﺘﻞ ﻣﻨﻬﻢ ﻣﻘﺘﻠﻪﻋﻈﻴﻤﻪ
ﻭﻫﺰﻡ ﺍﻟﺒﺎﻗﻴﻦ
ﺑﺎﺫﻥ الله ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺫﮐﺮﻩ ﻭ ﺃﺳﺮ ﺻﻔﺮﺍٴ
ﺑﻨﺖ ﺷﻌﻴﺐ ﻭ ﻗﺎﻝ
ﻟﻬﺎ ﻗﺪ ﻋﻔﻮﺕ ﻋﻨﻚ
ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺍﻟﻰ
ﺃﻥ ﻧﻠﻘﻰ ﻧﺒﻰ الله
ﻣﻮﺳﻰ ﻓﺄﺷﮑﻮ ﻣﺎ
ﻟﻘﻴﺖ ﻣﻨﻚ ﻭﻣﻦ
ﻗﻮﻣﻚ ﻓﻘﺎﻟﺖ ﺻﻔﺮﺍٴ
ﻭﺍﻭﻳﻠﺎﻩ ﻭ الله
ﻟﻮ ﺍﺑﻴﺤﺖ ﻟﻰ الجنّة
لاﺳﺘﺤﻴﺖ ﺃﻥ ﺃﺭﻯ
ﻓﻴﻬﺎ ﺭﺳﻮﻝ الله
ﻭ ﻗﺪ ﻫﺘﮑﺖ ﺣﺠﺎﺑﻪ
ﻭ ﺧﺮﺟﺖ ﻋﻠﻰ ﻭﺻﻴّﻪ
ﺑﻌﺪﻩ سپس
ﻳﻮﺷﻊ ﻧﺒﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻧﻮﻥ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭلاﻳﺖ ﻣﻮﺳﻰ
ﻗﻴﺎﻡ ﺑﺄﻣﺮﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ( ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻮﺳﻰ ﻭﻧﻪ
ﻭلاﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
) ﻭ ﺻﺒﺮ ﻧﻤﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻪ ﻃﺎﻏﻮﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺭ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.(
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﻨﺎﻡ ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻪ ﺃﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺧﻠﺎﻓﺖﻭﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻳﺎﻏﻴﻄﺎﻏﻴهستند.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺎﻏﻮﺕ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﻳﻮﺷﻊ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺑﻠﺎ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺃﻣﺮ ﺍﻭ
ﻭﺳﻌﺖ ﮔﺮﻓﺖ ( ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻳﻮﺷﻊ ﺯﻳﺎﺩ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ
) ﻭ ﺑﺮﻋﻠﻴﻪ ﻳﻮﺷﻊ
ﺩﻭ ﻣﻨﺎﻓﻖ ﺍﺯ ﻗﻮﻡ
ﻣﻮﺳﻰ ﻗﻴﺎﻡ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺑﻨﺎﻡ ﺻﻔﺮﺍ
ﺩﺧﺘﺮ ﺷﻌﻴﺐ ﺯﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻮﺩ.( ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺧﺘﺮ ﺳﺎﻟﻜﻤﻨﺎﻓﻖ)
ﺑﺎ ﻳﮑﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻧﻔﺮ ﺟﻨﮕﻴﺪ  ﻭﺷﮑﺴﺖ
ﺧﻮﺭﺩ. ( ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﺑﻮ ﺑﮑﺮ
ﻭ ﻋﻤﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺻﻔﺮﺍ ( ﻳﺎ ﺻﻔﻮﺭﺍ
) ﺑﺎ ﺭﻧﮓ ﺯﺭﺩ
ﻳﻚ ﺗﺸﺒﻴﻬﻰ ﺍﺯ
ﺣﻤﻴﺮﺍ ﻳﺎ ﺭﻧﮓ
ﺳﺮﺥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻋﺎﻳﺸﻪ ﺯﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭلاﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋلیۀ ﺒﻮﺩ)ﻭ
ﺻﻔﺮﺍ ﺩﺧﺘﺮ ﺷﻌﻴﺐ
ﺃﺳﻴﺮ ﺷﺪ ﻭ ﻳﻮﺷﻊ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺨﺸﻴﺪ  (ﻣﺠﺎﺯﺍﺕﻧﮑﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻋﻠﻰ ﺑﻦ
ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐﺩﺭ ﺟﻨﮓ
ﺟﻤﻞ ﺩﺭﺑﺼﺮﻩ ﻋﺎﻳﺸﻪ
ﺭﺍ ﺃﺳﻴﺮ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﺑﺎﺣﺘﺮﺍﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﻣﻨﺰﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻧﻴﺎﻳﺪ ﺑﺨﺸﻴﺪ
)ﻭ ﻳﻮﺷﻊ ﮔﻔﺖ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻌﺎﻑﻫﺴﺘﻰ
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎﻣﻮﺳﻰ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕﮐﻨﻴﻢ
ﻭ ﺷﮑﺎﻳﺖ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺑﮑﻨﻢ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﻭﻗﻮﻣﺖ ﭼﻪ
ﮐﺸﻴﺪﻡ.( ﻳﺎ ﺍﺯ ﻋﺎﻳﺸﻪ
ﻭ ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ ﮐﻪ
ﻋﻠﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺻﻔﺮﺍ
ﮔﻔﺖ ﻭﺍﻭﻳﻠﺎ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﻭﻡ
ﺣﻴﺎ ﻭ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﮐﺸﻴﺪ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﮐﻨﻢ.( ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺍﻭ
ﺑﺎ ﻣﻮﺳﻰ ﻳﺎ ﻋﺎﺋﺸﻪ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ.ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺵ
ﺧﻴﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭ ﺩﺷﻤﻦ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺘﻚ
ﺣﺮﻣﺖ ﺍﻭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻡ ﻭ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻭﺻﻴّﺖ
ﺍﻭ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ
(ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺯﻧﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﻤﻠﺎ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭﻋﺎﻣﻞ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.)

حدیث 3915-
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ368ﺑﺤﺎﺭ ) ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﭼﻴﺴﺖ
؟ (ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭسپس
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪ .ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻘﺸﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺰﻭﺍ
ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ : ﮐﻤﻨﺰﻟﻪ
ﺫﻯ ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ ﻭﮐﻤﻨﺰﻟﻪ
ﻳﻮﺷﻊ ﻭﮐﻤﻨﺰﻟﻪ
ﺁﺻﻒ ﺻﺎﺣﺐ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺫﻭ ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ ( ﺑﺎ
ﺩﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ  ﻳﺎ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻴﮑﻪ ﺑﺂﺏ
ﺣﻴﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪ) ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻳﻮﺷﻊ (ﮐﻪ
ﻭلاﻳﺖﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﺎ ﻋﻠﻰ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ ﻭلاﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻘﺎﻡ ﺁﺻﻒ
ﺻﺎﺣﺐ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
( ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺁﺳﺎ ﺑﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ  ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻫﻢ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻮﺩ.ﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻫﻤﻪ ﺃﻧﻮﺍﻉ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻭﻣﻌﺠﺰﻩ ﮔﺮﻯ ﻫﺎ
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺩﺭ رؤیا ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﮑﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ .

حدیث
3916= اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ368 ﺑﺤﺎﺭ ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻟﻤّﺎ ﮐﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻠّﻠﻪ ﺍﻟّﺘﻰ
ﻗﺘﻞ ﻓﻴﻬﺎ ﻋﻠﻰ
ﻟﻚ ﻳﺮﻓﻊ ﻋﻦ ﻭﺟﻪ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﺣﺠﺮ الّا
ﻭﺟﺪ ﺗﺤﺘﻪ ﺩﻡ ﻋﺒﻴﻂ
ﺣﺘّﻰ ﻃﻠﻊ ﺍﻟﻔﺠﺮ
ﻭ ﮐﺬﻟﻚ ﮐﺎﻧﺖ ﺍﻟﻠّﻴﻠﻪ
ﺍﻟّﺘﻰ ﻗﺘﻞ ﻓﻴﻬﺎ
ﻳﻮﺷﻊ ﺑﻦ ﻧﻮﻥ ﺁﻥ ﺷﺒﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻋﻠﻰ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ
ﻫﺮ ﺳﻨﮕﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺮﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻰ
ﺯﻳﺮ ﺁﻥ ﺧﻮﻥ ﻳﻚ
ﻋﺒﻴﻂ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺪﻳﺪﻯ ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺻﺒﺢ ﺷﺪ.( ﺍﻳﻦ
ﻭﺿﻊ ﺗﻤﺎﻡ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺘﻌﺒّﺪﻯ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﻭﺭﻭﺩ ﺍﺯ
ﻏﻴﺮ ﻭلاﻳﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻧﺨﻮﺩ
ﺳﻴﺎﻩ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺁﻧﺮﺍ ﻋﻘﻞ
ﺁﺩﻡ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ ﻫﺮکس
ﮐﻪ ﻣﻮلا ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺧﻮﻥ
ﻭﺟﻨﻮﻥﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪﺩﺭﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
) ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﺭ ﺷﺐ ﻗﺘﻞ ﻳﻮﺷﻊ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻧﻮﻥ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ( ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ ﻃﻠﻮﻉ
ﻓﺠﺮ ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﻥ ﻭﺟﻨﻮﻥ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ ﻭﻭﺍﺻﻞ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺩﺭ ﻧﺴﺨﻬﺎ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ).

حدیث
3917 - ﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ381 -ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺁﻳﺎ ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ؟ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻔﺖ ﺁﺭﻯ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﺋﻞ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﻭﺿﻌﻰ
ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻫﺴﺖ؟ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺃﻟﻢ ﺗﺮ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﺧﺮﺟﻮﺍ
ﻣﻦ ﺩﻳﺎﺭﻫﻢ ﻭﻫﻢ
ﺍﻟﻮﻑ ﺣﺬﺭ ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻬﻢ الله
ﻣﻮﺗﻮﺍ ثُمّ ﺃﺣﻴﺎﻫﻢ
) ﻓﻬﻞ ﺃﺣﻴﺎﻫﻢ ﺣﺘّﻰ
ﻧﻈﺮ الناس ﺍﻟﻴﻬﻢ
ثُمّ ﺃﻣﺎﺗﻬﻢ ﻣﻥﻴﻮﻣﻬﻢ
ﺃﻭ ﺭﺩﻫﻢ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ؟
ﻓﻘﺎﻝ ﺑﻞ ﺭﺩﻫﻢ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺣﺘّﻰ
ﺳﮑﻨﻮﺍ ﺍﻟﺪﻭﺭ
ﻭ ﺃﮐﻠﻮﺍ
ﺍﻟﻄﻌﺎﻡ ﻭ ﻧﮑﺤﻮﺍ
ﺍﻟﻨﺴاء ﻭ ﻟﺒث
وﺍ ﺑﺬﻟﻚ ﻣﺎﺷاء
الله ثُمّ
ﻣﺎﺗﻮﺍ ﺑﺎﻟﺂﺟﺎﻝ
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺗﺮﺳﺎﻥ
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ؟ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ ﺑﻤﻴﺮﻳﺪ.ﻭ
سپس ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﺮﺩ.( ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ترس ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ(ﺩﻳﺎﺭ)ﻭﺍﺯ ﻣﻨﺎﺯﻝ
ﻭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺖ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭسپس ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ ) ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻧﺪ
ﻭ سپس ﻣﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ.) ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺳﮑﻮﻧﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻃﻌﺎﻡ
ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ
ﻭﺯﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﮑﺎﺡ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ﻭ سپس
ﺩﺭ ﺃﺟﻠﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺩﻧﺪ.( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﺃجَلّ
ﻗﻄﻌﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻭﻓﺎﺕﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺠﺰ
ﺯﻧﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﻨﮓ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻃﻠﺒﻰ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ رؤیا
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺍﺟﺪ ﻭ ﺭﻳﺎﺿﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺴﺮﺣﺪ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﺴﻪ ﻭ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺧﻮﺍﺑﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻧﮕﻔﺖ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﮐﺪﺍﻡ ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﺎلاﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
پس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 3918 -
ﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺎﺳﺖ(ﺝ13ﺹ388ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ  ﺍﻟّﺬﻯ
ﻘﺎل اللهﻋﺰّ
ﻭ ﺟل فی کتاﺑﻪ  ﻭ ﺍﺫﮐﺮ
ﻓﻰ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ  ﺍﻧّﻪ
ﮐﺎﻥ ﺼﺎﺩق
اﻟﻮﻋﺪ  ﻭﮐﺎﻥ
ﺮﺳﻮلا ﻧﺒﻴّﺎ)
ﻟمن ﻴﮑﻥ
اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺍﺑﻥ
اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ  ﺑﻠل کاﻥ
ﻨﺒﻴّﺎ ﻣﻥ
اﻟﺄﻧﺒﻴاء  ﺑﻌثه الله
عَزّ ﻭ ﺟل الی
ﻘﻮﻣﻪ  ﻓﺄﺧﺬﻭﻩ
ﻓﺴﻠﺨﻮﺍ
ﻓﺮﻭة ﺭﺃﺳﻪ ﻭ
ﻭﺟﻬﻪ  ﻓﺄﺗﺎﻩ
ﻣﻠک ﻔﻘﺎﻝ  ﺍﻥ الله
ﺟل ﺠﻠﺎﻟﻪ  ﺑﻌثنی
اﻟﻴﻚ ﻓﻤﺮنی
ﺒﻤﺎ ﺷﺌﺖ  ﻓﻘﺎﻝ  ﻟی اﺳﻮة
ﺑﻤﺎ ﻳﺼنع
ﺒﺎﻟﺤﺴﻴﻥ ﺁﻥ
اﺳﻤﺎﻋﻴل که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﺶ (ﻗﺮﺁﻥ)
ﻧﺎم ﻤﻴﺒﺮﺩ  ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ (ﺃﻯ
ﻤﺤﻤﺪ) ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎﺩﻯ اﺎﺯ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴل کن  ﮐﻪ
ﺻﺎﺩق اﻟﻮﻋﺪ
ﺑﻮﺩﻩ  ﻭ ﺭﺳﻮل
ﻮ ﻧبیّ ﺒﻮﺩ  (ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻳﻌنی
اﺳﻤاء اﻟﻬﻰ  ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ هفت
ﮔﺎﻧﻪ. ﺻﺎﺩق
اﻟﻮﻋﺪ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮ ﻭﻋﺪﻩ و تعهّد
ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﺪ .ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ولایت
ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩق ﻮﺍﺻل
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
اﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺃﺳﻤاء اﻟﻬﻰ  ﻳﻌنی
ﺼﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴﻨﻰ ﺍﻭل
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳل ﻮ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒا ﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺭﺳﻮﻝ)
ﻫﺮ ﺃﺭﺳﺎلی
ﺒﺨﻠق اﺳﺖ. ﻭ(ﻧﺒﻰّ)
ﻫﺮکس ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ (ﺗﻨﺒّوء
) ﻭﺧﺒﺮﺩﻫﻰ  ﻭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﮔﻔﺘﻥ
ﻮﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ  ﺃﻋم اﺯ
ﺍﻭل اﻟﻌﺰم
ﺸﺸﮕﺎﻧﻪ  ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﻳک اﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﻫمگی ﻴنی
ﻮ ﺭﺳﻮل
ارسالی هستند.
ﻭﻫﻤﮕﻴی ﺳمی
اﻟﻬﻰ  ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻮﮊﻩ
ﺧﻄﺎﺏ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺴم الله
ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ
ﺍﻟﺮﺣﻴم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻳﻌنی ﺨﻄﺎﺏ
ﺑﻴکی اﺯ
ﺍﺳﺎمی الهی
ﺮﺣﻤﺎﻥ که
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺶ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺘﺎ الله
رَبّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ  ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏنوع
هست ) ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻘﻮل ﻘﺮﺁﻥ  ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻮ الله ﺭﺍ ﻳکی
ﺪﺍﻧﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ  ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ  ﺩﺭ ﺣﮑم اﻭﻟﻴﻥ
رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.)
ﺍﻣﺎم ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﺍﻳﻥ
هماﻥ
اﺳﻤﺎﻋﻴل
ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻳک
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺒﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺒﻌﻮث ﮐﺮﺩ. (
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﻤُﺮﺩ
ﻭ ﺩﻭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪ ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻴﺎﻓﺖ) ﮐﻪ
ﺑﻘﻮم ﺨﻮﺩﺵ
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﮔﺸﺖ(
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ اﻭم
ﻮﺳﻠﻮﻙ  ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳل ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭلی
ﻘﻮم اﻭ را
ﭘﻮﺳﺖ ﮐﻨﺪﻧﺪ  ﻭﻣﻮﻯ
ﺴﺮ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭﺭﺍ
ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺒﻨﺰﺩ ﺍﻭ ﺁﻣﺪ ﻭﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺍ
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺗﻮ
ﻧﻤﻮﺩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍهی ﺃﻣﺮ
ﮐﻦ  ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻢ. ﻭ ﺍﻭ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ  ﺑﺎ ﻣﻥ
هماﻥ
ﺮﻓﺘﺎﺭﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻴﺪ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺣﺴﻴﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﮐﺮﺩ (
ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻦتاریخی
ﺧﻮﺩ ﺳﻤﺒﻮل
هرﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺗﺤﺴﻴﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻪ  ﻭﺳﺎﻟم
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺸﮑﻞ (ﺣَﺴَﻨَﻚ)
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ هر
ﺯﻣﺎﻥ  ﺩﺭ
ﮐﻤﺎل ﻮ ﺣُﺴﻥ
ﻮ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ  ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺎ ﺣﺴﻴﻥ
ﺪﺭﮐﺸﺘﻦ ﺍﻭ  ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎئی
که ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺣتی
کاﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺪﺭ ﺑﻴﻥ
ﻤﺮﺩم اﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ  ﺍﻳﻥ
اﺳﻤﺎﻋﻴل ﺮﺍ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴل ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻤﺒﺪﺍﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
اﺳﻤﺎﻋﻴل اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻧﻴﺰ  ﻫﻤﺎﻥ (ﺑﺮﻫﻤﻦ)
ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭ (ﺭﻳﺸﻰ)
ﻭ ﺩﺭﻭﻳﺶ
ﮐﺎمل اﺳﺖ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺃﻋﺮﺍﺏ
ﻗﺮﻳﺶ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮐﻌﺒﻪ  ﺍﺳﻤﺎﻋﻴل
ﭘﺪﺭﺵ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ  ﻳﺎ
ﺃﺟﺪﺍﺩ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻳﻤﻥ ﻮ ﺣتی
اﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺰﺭﺩﺷتی ﻔﺮق
ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﻣﻨبع
ﺘﺎﺭﻳﺨی ﻴﮑﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺧﺖ.
ﺗﺎﻗﻮم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻳﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﻬﻮﺩ ﺍﺯﻗﻮم
ﺴﺎمی ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺃﻋﺮﺍﺏ ﻫم
ﻀﻤﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ عرَبّی
ﻮﻋﺒﺮﻯ ﺒﺎﻫم
ﺸﺒﺎﻫﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﻳک
ﺮﻳﺸﻪ ﻗﺪﻳمی
ﻮ ﺳﻠﻮکی هستند.
ﻭﺣتی
ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻨﻴﺰ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ  ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴل ﺮﺍ
ﺑﻤﮑﻪ ﺑﻨﺮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺼﺤﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎل
عرﺑﺴﺘﺎﻥ ﻧﺰﺩﻳک
اﻭﺭﺷﻠﻴم
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺳﺤق ﻮ
ﻣﺎﺩﺭﺵ
ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺒﻮﺩﻧﺪ  ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴل
ﻮﻣﺎﺩﺭﺵ. ﻭﺩﺭ
هر ﺣﺎل اﻭلاﺩ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هستند.
ﻭﻣﺎﺩﺭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪﺍﻯ
اﺯﺻﺤﺮﺍ ﺑﺎ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ مانند
رستم ﺒﻌﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
قریش و
یهودیان و
چنئین گد وه
دینی و سئ
همگلی همان
ولایت زرشت را
دارند .

حدیث
3919 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
(ﺝ13ﺹ388ﺑﺤﺎﺭ) ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻋﻠّﺖ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺭﺍ ﻗﺮﺁﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﻟﻮﻋﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ ﺑﮑﺴﻰ
ﻭﻋﺪﻩ ﮐﺮﺩ  ﻭﻟﻰ ﻃﺮﻑ
ﻧﻴﺎﻣﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻳﮑﺴﺎﻝ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ
ﻣﺎﻧﺪ  ﺗﺎ ﺷﺨﺺ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺭﺍ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﻟﻮﻋﺪ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ

حدیث 3920 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ 389ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﺻﻠّﻰ الله
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﺍﻥ
ﺃﻓﻀﻞ ﺍﻟﺼﺪﻗﻪ
ﺻﺪﻗﻪ ﺍﻟﻠّﺴﺎﻥ
ﺗﺤﻘﻦ ﺑﻪ ﺍﻟﺪﻣﺎٴ
ﻭ ﺗﺪﻓﻊ ﺑﻪ ﺍﻟﮑﺮﻳﻬﻪ
ﻭ ﺗﺠﺮ ﺍﻟﻤﻨﻔﻌﻪ
ﺍﻟﻰ ﺃﺧﻴﻚ ﺍﻟﻤﺴﻠﻢ
ثُمّ ﺍﻥ ﻋﺎﺑﺪ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺍﻟّﺬﻯ ﮐﺎﻥ ﺃﻋﺒﺪﻫﻢ
ﮐﺎﻥ ﻳﺴﻌﻰ ﻓﻰ ﺣﻮﺍﺋﺞ
الناس ﻋﻨﺪ ﺍﻟﻤﻠﻚ
ﻭ ﺍﻧّﻪ ﻟﻘﻰ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺑﻦ ﺣﺰﻗﻴﻞ ﻓﻘﺎﻝ
لا ﺗﺒﺮﺡ ﺣﺘّﻰ
ﺃﺭﺟﻊ ﺍﻟﻴﻚ ﻳﺎ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻓﺴﻬﺎ
ﻋﻨﻪ ﻋﻨﺪ ﺍﻟﻤﻠﻚ
ﻓﺒﻘﻰ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺤﻮﻝ ﻫﻨﺎﻙ
ﻓﺄﻧﺒﺖ الله لاﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻋﺸﺒﺎ ﻓﮑﺎﻥ
ﻳﺄﮐﻞ ﻣﻨﻪ ﻭ ﺃﺟﺮﻯ
ﻟﻪ ﻋﻴﻨﺎ ﻭ ﺃﺿﻠّﻪ
ﺑﻐﻤﺎﻡ ﻓﺨﺮﺝ ﺍﻟﻤﻠﻚ
ﺑﻌﺪ ﺫﻟﻚ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺘﻨﺰﻩ
ﻭﻣﻌﻪ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪ
ﻓﺮﺃﻯ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻓﻘﺎﻝ ﺍﻧّﻚ ﻟﻬﻬﻨﺎ
ﻳﺎ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ؟
ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪ ﻗﻠﺖ لا
ﺗﺒﺮﺡ ﻓﻠﻢ ﺃﺑﺮﺡ
ﻓﺴﻤّﻰ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﻟﻮﻋﺪ
ﻗﺎﻝ ﻭﮐﺎﻥ ﺟﺒّﺎﺭ
ﻣﻊ ﺍﻟﻤﻠﻚ ﻓﻘﺎﻝ
ﺃﻳّﻬﺎ ﺍﻟﻤﻠﻚ
ﮐﺬﺏ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﻗﺪ ﻣﺮﺭﺕ ﺑﻬﺬﻩ
ﺍﻟﺒﺮﻳّﻪ ﻓﻠﻢ
ﺃﺭﻩ ﻫﻬﻨﺎ ﻓﻘﺎﻝ
ﻟﻪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺍﻥ
ﮐﻨﺖ ﮐﺎﺫﺑﺎ ﻓﻨﺰﻉ
ﺻﺎﻟﺢ ﻣﺎ ﺃﻋﻄﺎﻙ
ﻗﺎﻝ ﻓﺘﻨﺎﺷﺮﺕ
ﺃﺳﻨﺎﻥ ﺍﻟﺠﺒّﺎﺭ
ﻓﻘﺎﻝ ﺍﻟﺠﺒّﺎﺭ
ﺍﻧّﻰ ﮐﺬﺑﺖ ﻋﻠﻰ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻌﺒﺪ ﺍﻟﺼﺎﻟﺢ
ﻭ ﻃﻠﺐﺃﻥ ﻳﺪﻋﻮ
الله ﺃﻥ ﻳﺮﺩ ﻋﻠﻰ
ﺃﺳﻨﺎﻧﻰ  ﻓﺎﻧّﻰ ﺷﻴﺦ
ﮐﺒﻴﺮ ﻓﻄﻠﺐ ﺍﻟﻴﻪ
ﺍﻟﻤﻠﻚ ﻓﻘﺎﻝ ﺍﻧّﻰ
ﺃﻓﻌﻞ ﻗﺎﻝ ﺍﻟﺴﺎعة
؟ ﻗﺎﻝ لا ﻭ
ﺃﺧّﺮﻩ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺴﺤﺮ
ثُمّ ﺩﻋﺎ ثُمّ
ﻗﺎﻝ  ﻳﺎ
ﻓﻀﻞ  ﺍﻥ
ﺃﻓﻀﻞ ﻣﺎ ﺩﻋﻮﺗﻬﻢ
الله ﺑﺎلاﺳﺤﺎﺭ
ﻗﺎﻝ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﺑﺎلاﺳﺤﺎﺭ
ﻫﻢ ﻳﺴﺘﻐﻔﺮﻭﻥ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﮐﻪ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮ ﻭﻯ ﻭ ﺁﻝ ﺍﻭ ﺑﺎﺩ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺻﺪﻗﻪ ﺻﺪﻗﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.( ﺻﺎﺩﻕ ﻭﺭﺍﺳﺘﮕﻮ
ﺑﻮﺩﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺁﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ آثار
ﺑﻴﺎﻥ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺭﺍﺳﺖ ﻓﺘﻨﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰ ﺷﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍﺳﺖ ﻭﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖﻣﻴﺪﻫﺪ.(ﺻﺪﻗﻪ
ﻣﺎﻝ)ﻭ(ﺻﺪﻗﻪ ﺑﻴﺎﻥ)ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ(ﺻﺪﻗﻪ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ)
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﻌﺎﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﺍﮔﺮ ﮐﻪ باعث
ﻣﻨﻊ ﺧﻮﻥ ﺭﻳﺰﻯ
ﺑﺸﻮﺩ.ﻭﻫﺮ ﺯﺷﺘﻰ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﻰ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺳﻮﺩﻯ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﺭﺍﺳﺘﻰ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻳﻚ ﺣﺎﺩﺷﻪ
ﻭﭘﺪﻳﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺂﺷﺎﺭ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺷﺨﺺ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭﻭﻍ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺁﻣﻴﺰ  ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺭﺍﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯﺧﻮﻥ ﺭﻳﺰﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﻮﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﻮﺩﻯﺒﺮﺍﻯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎﺩﺭﺟﻪ
ﺻﺪﻕ ﭘﻴﺪﺍ ﻳﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺑﻮﺩ ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
سپس ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻋﺎﺑﺪ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ ﮐﺴﻰ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻨﻔﻊ ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﺰﺩ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻭﻭﺳﺎﻃﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭ ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.ﻭﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺑﺪ ﺑﺎ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺟﺰﻗﻴﻞ
ﺭﺳﻴﺪ.( ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻋﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺎﺷﺪ
) ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺑﺪ ﺑﺎﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻧﺒﻰ ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﺎﺵ ﺗﺎﺑﺮ ﮔﺮﺩﻡ
ﻭﭼﻮﻥ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻳﮑﺴﺎﻝ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ
ﻣﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﻠﻒ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ
ﻭ ﭼﺸﻤﻪ ﺁﺑﻰ ﻧﻴﺰ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﺃﺑﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﺎﻳﻪ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ
( ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ عَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺃﺑﺮ
ﺳﺎﻳﺒﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﺎﺭﭼﻪﺍﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺳﺎﻳﻪ ﺑﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻭﻋﺎﺑﺪ ﺑﮕﺮﺩﺵ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﻭ ﺗﻌﺠّﺐ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺟﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻧﺪﻩ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﻟﻮﻋﺪ ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ
ﺷﺪ ( ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺑﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭالّا ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺑﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺭﻋﺎﻳﺖ ﻭﻋﺪﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻧﻪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
) ﺷﺨﺺ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺭﻓﺖ
ﻭﺁﻣﺪ ﺩﺍﺷﺖ  ﮔﻔﺖ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺭﺍﺳﺖ ﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﺪ.ﻣﻦ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﻡ ﻭ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﻳﺪﻡ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﭘﻮﺷﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻭﺗﻈﺎﻫﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
) ﻭﻟﻰ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﮔﻔﺖ  ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻔﺘﻰ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻴﺰ ﺧﻮﺑﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻡ
ﺍﺯ ﺗﻮ پس ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺘﻤﮕﺮ ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﻃﻠﺐ ﺩﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻦ ﺩﻋﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺤﺮ ﻣﻴﮑﻨﻢ.(
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﺘﻤﮕﺮ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭ
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺠﺪﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ) سپس ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺮﺍﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻭﻗﺖ
ﺩﻋﺎ ﺩﺭﺳﺤﺮﻫﺎﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺩﺭﺳﺤﺮﻫﺎ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻃﻠﺐﻋﻔﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﺍﻳﻦ
حدیث ﺿﻤﻦ ﻣﺤﻤﻮعة
ﺃﺣﺎﺩﻳﺸﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻘﺼﺪ ﺑﻴﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺎ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.)

حدیث
3821- ﺩﺭ حدیث ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ390ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﻟﻮﻋﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪﭼﻮﻥ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺸﺘﻨﺪ
ﻭﭘﻮﺳﺖ ﺻﻮﺭﺕﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻧﺪ.ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺫﺍﻙ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺑﻦ ﺣﺰﻗﻴﻞ ﺍﻟﻨﺒﻰ
ﺑﻌثه الله
ﺍﻟﻰ ﻗﻮﻣﻪ ﻓﮑﺬّﺑﻮﻩ
ﻭ ﻗﺘﻠﻮﻩ  ﻭ ﺳﻠﺨﻮﺍ
ﻭﺟﻬﻪ ﻓﻐﻀﺐ الله
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﻟﻪ ﻓﻮﺟّﻪ
ﺍﻟﻴﻪ ﺳﻄﺎﻃﺎﺋﻴﻞ
ﻣﻠﻚ ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ ﻓﻘﺎﻝ
ﻟﻪ ﻳﺎ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺃﻧﺎ ﺳﻄﺎﻃﺎﺋﻴﻞ
ﻣﻠﻚ ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ ﻭﺟّﻬﻨﻰ
رَبّ ﺍﻟﻌﺰﻩ ﺍﻟﻴﻚ
لاﻋﺬﺏ ﻗﻮﻣﻚ ﺑﺄﻧﻮﺍﻉ
ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ ﺍﻥ ﺷﺌﺖ
ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
لا ﺣﺎﺟﻪ
ﻟﻰ ﻓﻰ ﺫﻟﻚ ﻳﺎ
ﺳﻄﺎﻃﺎﺋﻴﻞ ﻓﺄﻭﺣﻰ
الله ﺍﻟﻴﻪ ﻓﻤﺎ
ﺣﺎﺟﺘﻚ ﻳﺎ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
؟ ﻓﻘﺎﻝ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻳﺎ رَبّ  ﺍﻧّﻚ ﺃﺧﺬﺕ
ﺍﻟﻤﻴﺸﺎﻕ ﻟﻨﻔﺴﻚ
ﺑﺎﻟﺮﺑﻮﺑﻴّﻪ
ﻭ ﻟﻤﺤﻤّﺪ ﺑﺎﻟﻨﺒﻮﻩ
ﻭ ﻟﺄﻭﺻﻴﺎﺋﻪ
ﺑﺎﻟﻮلاﻳﻪ ﻭ ﺃﺧﺒﺮﺕ
ﺧﻠﻘﻚ ﺑﻤﺎ ﺗﻔﻌﻞ
ﺍﻣّﺘﻪ ﺑﺎﻟﺤﺴﻴﻦ
ﺑﻦ ﻋﻠﻰ ﻣﻦ ﺑﻌﺪ
ﻧﺒﻴّﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧّﻚ ﻭﻋﺪﺕ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ
ﺃﻥ ﺗﮑﺮﻩ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺣﺘّﻰ ﻳﻨﺘﻘﻢ ﺑﻨﻔﺴﻪ
ﻣﻤّﻦ ﻓﻌﻞ ﺫﻟﻚ
ﺑﻪ  ﻓﺤﺎﺟﺘﻰ
ﺍﻟﻴﻚ ﻳﺎ رَبّ ﺃﻥ
ﺗﮑﺮﻧﻰ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺣﺘّﻰ ﺃﻧﺘﻘﻢ ﻣﻤّﻦ
ﻓﻌﻞ ﺫﻟﻚ ﺑﻰ ﻣﺎ
ﻓﻌﻞ ﮐﻤﺎ ﺗﮑﺮ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ
ﻓﻮﻋﺪ الله ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺑﻦ ﺣﺰﻗﻴﻞ ﺫﻟﻚ
ﻓﻬﻮ ﻳﮑﺮ ﻣﻊ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ
ﺑﻦ ﻋلیّ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺣﺰﻗﻴﻞ ﻧﺒﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺑﻘﻮﻣﺶ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ
( ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ) ﻭﻟﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﮐﺸﺘﻨﺪ. ﻭﭘﻮﺳﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﺭﺍ ﮐﻨﺪﻧﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻏﻀﺐ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﻠﻚ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﺳﻄﺎﻃﺎﺋﻴﻞ
( ﻳﺎ عَزّﺭﺍﺋﻴﻞ
ﻭ ﺍﻳﻞ ﻭﺍﻟﻪ
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ )ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ( ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻭﺟﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ) ﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺍﺣﺘﻴﺎﺟﻰ ﺩﺍﺭﺩ؟(
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ  ﺳﻮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ)ﻭﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺮ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺘﻰ ( ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺑﺎ ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
) ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺕ ﮔﺮﻓﺘﺘﻰ
(ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎ ﻭﺍﺧﺒﺎﺭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻭﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺃﺣﻮﺍﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﺣﺎﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
) ﻭ ﺑﺎﻭﺻﻴﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭلاﻳﺖ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﻰ ( ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
پس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ
سپس ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺷﻨﻴﺪﻣﮑﻪﺑﺮ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺧﻠﻖ ﺗﻮ
ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺷﺎﻥ
ﭼﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ( ﺑﻠﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻣﺴﺌﻮﻝ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﺘﻞ ﻋﻴﺴﻰ
ﻭ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﻧﻴﺰ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﺻﺤﻦ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﺳﺮﺑﺮﻳﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ ﻗﻮﻡ
ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺟﻨﺠﺎﻝ
ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻴﺰ ﻣﺠﺮﻯ
ﻓﺘﻮﺍﻫﺎ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﻮﻃﺌﻪ ﮔﺮﺍﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﺗﻮ ﺑﺤﺴﻴﻦ ﺍﻳﻦ
ﻭﻋﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
ﮐﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﻯ
ﺭﺍ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺪﻫﻰ ( ﺗﮑﺮﻩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻳﺪﻫﻰ
ﻭﻧﻪﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﻬﺘﺮ.ﻭﺩﺭ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻣﮑﺮﺭ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ ) ﺗﺎ
ﺷﺨﺼﺎ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ ( ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻳﺨﻠﻖ. ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﻫﻢ ﻣﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
پس ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
. ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺍﺯﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺎﺯ
ﺻﺤﻨﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﺑﻴﻚ ﺟﺰﻳﺮﻩﺍﻯ
ﺗﺒﻌﻴﺪ ﻭﻣﻨﺰﻭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ) ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﺑﺎﺯ ﺑﺪﻧﻴﺎ
( ﮐﺮﺍﺭ ) ﮐﻨﻰ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﺋﻰ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻡ . (ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﺍﻧﺘﻘﺎﻣﻰ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺍﻧﻔﺎﻕ
ﺣﻘﻮﻗﻰ ﺑﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺣﺰﻗﻴﻞ ﺭﺍ ﻭﻋﺪﻩ
ﺩﺍﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ.( ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺗﺎﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﺣﺴﻴﻦ ﻫﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺍﺯ نفس
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.حدیث ﺃﺻﻞ
ﺭﺟﻌﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺃﺻﻞ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
. .

حدیث3922
- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ392ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻟﻴﺎﺵ
ﻧﺒﻰ ﺩﺭ ﺳﺠﻮﺩﺵ
ﻣﻴﮕﻔﺖ : ﺃﺗﺮﺍﻙ
ﻣﻌﺬﺑﻰ  ﻭﻗﺪ ﺃﻇﻤﺄﺕ
ﻟﻚ ﻫﻮﺍﺟﺮﻯ؟ ﺃﺗﺮﺍﻙ
ﻣﻌﺬﺑﻰ  ﻭﻗﺪ ﻋﻔّﺮﺕ
ﻟﻚ ﻓﻰ
ﺍﻟﺘﺮﺍﺏ ﻭﺟﻬﻰ؟
ﺃﺗﺮﺍﻙ ﻣﻌﺬﺑﻰ
ﻭ ﻗﺪ ﺍﺟﺘﻨﺒﺖ ﻟﻚ
ﺍﻟﻤﻌﺎﺻﻰ ؟ ﺃﺗﺮﺍﻙ
ﻣﻌﺬﺑﻰ ﻭ ﻗﺪ ﺃﺳﻬﺮﺕ
ﻟﻚ ﻟﻴﻠﻰ؟ ﻗﺎﻝ
ﻓﺄﻭﺣﻰ الله ﺍﻟﻴﻪ
ﺃﻥ ﺍﺭﻓﻊ ﺭﺃﺳﻚ
ﻓﺎﻧّﻰ ﻏﻴﺮ ﻣﻌﺬﺑﻚ
ﻗﺎﻝ  ﻓﻘﺎﻝ ﺍﻥ
ﻗﻠﺖ لا ﺍﻋﺬﺑﻚ
ثُمّ ﻋﺬﺑﺘﻨﻰ ﻣﺎﺫﺍ
؟ ﺃﻟﺴﺖ ﻋﺒﺪﻙ ﻭ
ﺃﻧﺖ ﺭﺑّﻰ؟ ﻓﺄﻭﺣﻰ
الله ﺍﻟﻴﻪ ﺃﻥ ﺍﺭﻓﻊ
ﺭﺃﺳﻚ ﻓﺎﻧّﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﺬﺑﻚ ﻓﺎﻧّﻰ
ﺍﺫﺍ ﻭﻋﺪﺕ ﻭﻋﺪﺍ
ﻭﻓﻴﺖ ﺑﻪ ﺁﻳﺎ
ﻣﺮﺍ ﻋﺬﺍﺏ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮔﻠﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺗﺸﻨﻪ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻡ
؟ ﻳﺎ ﻣﺮﺍ ﻋﺬﺍﺏﺧﻮﺍﻫﻰ
ﮐﺮﺩ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﺎﻙ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ؟ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺍ ﻋﺬﺍﺏ ﻣﻴﺪﻫﻰ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﺳﺮﮐﺸﻴﻬﺎ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ ؟ ﻳﺎ
ﺷﺒﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻧﺸﺴﺘﻢ ؟ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﺣﻰ ﺁﻣﺪ  ﮐﻪ ﺳﺮﺑﺎلا
ﮐﻦ ﺗﻮﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ
ﻋﺬﺍﺏ ﺩﺍﺩ. ( ﺑﺎ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺳﺮﺑﺎلا ﮐﻦ ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻯ.ﻋﺬﺍﺏ
ﺧﺪﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻣﻞ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ.ﻭ پس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺬﺍﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺟﻬﻨﻢ
ﺧﻨﮑﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﮔﺮﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
) ﺑﺎﺯ ﺍﻟﻴﺎﺵ ﻧﺒﻰ
ﮔﻔﺖ ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ ﻋﺬﺍﺑﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻢ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻮ ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﮐﺮﺩﻯ
ﭼﻄﻮﺭ؟( ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻤﻞ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﻬﻴﭻ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ)ﻭﺧﺪﺍ
ﺗﺄﮐﻴﺪﮐﺮﺩ. ( ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﺑﻴﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺣﺮﻑ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺬﺍﺑﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺟﺰ ﺧﻮﺑﻰ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪﺑﮑﺴﻰ ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﺎﺭﻣﺎﻯﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺄﻋﻤﺎﻝ
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺟﺒﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪ.ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﭽﻨﺪﻳﻦ ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﺗﻀﻤﻴﻦ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺃﺣﻮﺍﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺑﻘﻴّﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
باعث ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺑﻮﺩﻥ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺁﻥ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﺪ )

حدیث
3923 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ398ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﺑﺎ ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺩﺭ
ﻃﻮﺍﻑﮐﻌﺒﻪ ﺑﻮﺩﻳﻢ
ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻰ ﺁﻣﺪ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻮﻯ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻓﺎﻳّﺎﻙ
ﺃﻥ ﻳﻨﻄﻖ ﻟﺴﺎﻧﻚ
ﻋﻨﺪ ﻣﺴﺄﻟﺘﻰ ﺑﺄﻣﺮ
ﺗﻀﻤﺮ ﻟﻰ ﻏﻴﺮﻩ
ﻗﺎﻝ ﺍﻧّﻤﺎ ﻳﻔﻌﻞ
ﺫﻟﻚ ﻣﻦ ﻓﻰ ﻗﻠﺒﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻥ ﻳﺨﺎﻟﻒ
ﺃﺣﺪﻫﻤﺎ ﺻﺎﺣﺒﻪ
ﻭﺍﻥ الله عَزّﻭجَلّ
ﺃﺑﻰ ﺃﻥ ﻳﮑﻮﻥ ﻟﻪ
ﻋﻠﻢ ﻓﻴﻪ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻗﺎﻝ ﻫﺬﻩ ﻣﺴﺄﻟﺘﻰ
ﻭﻗﺪ ﻓﺴّﺮﺕ ﻃﺮﻓﺎ
ﻣﻨﻬﺎ ﺃﺧﺒﺮﻧﻰ
ﻋﻦ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻌﻠﻢ
ﺍﻟّﺬﻯ لیس ﻓﻴﻪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻣﻦ ﻳﻌﻠﻤﻪ
؟ ﻗﺎﻝ ﺃﻣّﺎ ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻟﻌﻠﻢ  ﻓﻌﻨﺪ الله
جَلّ ﺫﮐﺮﻩ ﻭ ﺃﻣّﺎ
ﻣﺎ لاﺑﺪ ﻟﻠﻌﺒﺎﺩ
ﻣﻨﻪ ﻓﻌﻨﺪ ﺍﻟﺄﻭﺻﻴﺎٴ
ﻗﺎﻝ  ﻓﻔﺘﺢ
ﺍﻟﺮجَلّ ﻋﺠﺮﺗﻪ
ﻭ ﺍﺳﺘﻮﻯ ﺟﺎﻟﺴﺎ
ﻭ ﺗﻬﻠّﻞ ﻭﺟﻬﻪ
ﻭ ﻗﺎﻝ ﻫﺬﻩ ﺃﺭﺩﺕ
ﻭ ﻟﻬﺎ ﺃﺗﻴﺖ ﺯﻋﻤﺖ
ﺃﻥ ﻋﻠﻢ ﻣﺎلا
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻓﻴﻪ ﻣﻦ
ﺍﻟﻌﻠﻢ ﻋﻨﺪ ﺍﻟﺄﻭﺻﻴﺎٴ
ﻓﮑﻴﻒ ﻳﻌﻠﻤﻮﻧﻪ
؟ ﻗﺎﻝ ﮐﻤﺎ ﮐﺎﻥ
ﺭﺳﻮﻝ الله ﻳﻌﻠﻤﻪ
الّا ﺃﻧّﻬﻢ لا
ﻳﺮﻭﻥ ﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﻳﺮﻯ ﻟﺄﻧّﻪ
ﮐﺎﻥ ﻧﺒﻴّﺎ ﻭ ﻫﻢ
ﻣﺤﺪﺷﻮﻥ ﻭ ﺍﻧّﻪ
ﮐﺎﻥ ﻳﻔﺪ ﺍﻟﻰ الله
جَلّ ﺟﻠﺎﻟﻪ ﻓﻴﺴﻤﻊ
ﺍﻟﻮﺣﻰ ﻭﻫﻢ لا
ﻳﺴﻤﻌﻮﻥ  ﻓﻘﺎﻝ ﻳﺎ
ﺍﺑﻦ ﺭﺳﻮﻝ الله
ﺳﺂﺗﻴﻚ ﺑﻤﺴﺄﻟﻪ
ﺻﻌﺒﻪ ﺃﺧﺒﺮﻧﻰ
ﻋﻦ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻌﻠﻢ
ﻣﺎ ﻟﻪ لا
ﻳﻈﻬﺮ ﮐﻤﺎ ﮐﺎﻥ
ﻳﻈﻬﺮ ﻣﻊ ﺭﺳﻮﻝ
الله ؟ ﻗﺎﻝ ﻓﻀﺤﻚ
ﺃﺑﻰ ﻭ ﻗﺎﻝ ﺃﺑﻰ
الله ﺃﻥ ﻳﻄﻠﻊ
ﻋﻠﻰ ﻋﻠﻤﻪ الّا
ﻣﻤﺘﺤﻨﺎ ﻟﻠﺄﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻪ ﮐﻤﺎ ﻗﻀﻰ ﻋﻠﻰ
ﺭﺳﻮﻝ الله ﺃﻥ ﻳﺼﺒﺮ
ﻋﻠﻰ ﺃﺫﻯ ﻗﻮﻣﻪ
ﻭ لا ﻳﺠﺎﻫﺪﻫﻢ
الّا ﺑﺄﻣﺮﻩ ﻓﮑﻢ
ﻣﻦ ﺍﮐﺘﺘﺎﻡ ﻗﺪ
ﺍﮐﺘﺘﻢ ﺑﻪ ﺣﺘّﻰ
ﻗﻴﻞ ﻟﻪ ﺍﺻﺪﻉ
ﺑﻤﺎ ﺗﻮٴﻤﺮ ﻭ ﺃﻋﺮﺽ
ﻋﻦ ﺍﻟﻤﺸﺮﮐﻴﻦ
) ﻭ ﺃﻳﻢ الله ﺃﻥ
ﻟﻮ ﺻﺪﻉ ﻗﺒﻞ ﺫﻟﻚ
ﻟﮑﺎﻥ ﺁﻣﻨﺎ  ﻭ ﻟﮑﻨّﻪ
ﺍﻧّﻤﺎ ﻧﻈﺮ ﻓﻰ
ﺍﻟﻄﺎعة ﻭ ﺧﺎﻑ
ﺍﻟﺨﻠﺎﻑ ﻓﻠﺬﻟﻚ
ﮐﻒ ﻓﻮﺩﺩﺕ ﺃﻥ ﻋﻴﻨﻴﻚ
ﺗﮑﻮﻥ ﻣﻊ ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺬﻩ ﺍلاﻣّﻪ ﻭ
الملائکة ﺑﺴﻴﻮﻑ
ﺁﻝ ﺩﺍﻭﺩ ﺑﻴﻦ  السماء ﻭ
ﺍﻟﺄﺭﺽ  ﻳﻌﺬﺏ ﺃﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﮑﻔﺮﻩ ﻣﻦ ﺍﻟﺄﻣﻮﺍﺕ
ﻭ ﻳﻠﺤﻖ ﺑﻬﻢ ﺃﺭﻭﺍﺡ
ﺃﺷﺒﺎﻫﻬﻢ ﻣﻦ ﺍﻟﺄﺣﻴﺎٴ
ثُمّ ﺃﺧﺮﺝ ﺳﻴﻔﺎ
ثُمّ ﻗﺎﻝ ﻫﺎ ﺃﻥ
ﻫﺬﺍ ﻣﻨﻬﺎ ؟ ﻗﺎﻝ
ﻓﻘﺎﻝ ﺃﺑﻰ ﺍﻯ ﻭ
ﺍﻟّﺬﻯ ﺍﺻﻄﻔﻰ
ﻣﺤﻤﺪﺍ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺒﺸﺮ
ﻗﺎﻝ ﻓﺮﺩ ﺍﻟﺮجَلّ
ﺍﻋﺘﺠﺎﺭﻩ ﻭ ﻗﺎﻝ
ﺃﻧﺎ ﺍﻟﻴﺎﺵ ﻣﺎ
ﺳﺄﻟﺘﻚ ﻋﻦ ﺃﻣﺮﻙ
ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻪ ﺟﻬﺎﻟﻪ ﻏﻴﺮ
ﺃﻧّﻰ ﺃﺣﺒﺒﺖ ﺃﻥ
ﻳﮑﻮﻥ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺤﺪﻳﺶ
ﻗﻮﻩ ﻟﺄﺻﺤﺎﺑﻚ
... ثُمّ ﻗﺎﻡ ﺍﻟﺮجَلّ
ﻭ ﺫﻫﺐ ﻓﻠﻢ ﺃﺭﻩ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺯﺑﺎﻧﺖ ﺑﮑﻠﺎﻣﻰ
ﻧﻄﻖ ﻭ ﺗﮑﻠّﻢ ﺑﺴﻮﺁﻝ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ ( ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻭ
ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺟﻮﺍﺏ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﮑﻨﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﮔﻔﺖ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﮐﺴﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻭ ﻋﻠﻢ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.(
ﺩﻭ ﻓﮑﺮ ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻳﺎ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ
) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻳﻚ ﻋﻠﻢﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.( ﺩﺭﻭﻍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺗﻘﻴّﻪ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
) ﺁﻥ ﺷﺨﺺ ﮔﻔﺖﻫﻤﺎ
ﻥﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ.
( ﮐﻪ ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ﻳﻚ ﮐﻠﺎﻡ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺑﮕﻮﺋﻰ ) ﺣﺎﻝ ﺑﮕﻮ
ﺁﻥ ﻋﻠﻤﻰ ﮐﻪﺩﺭﺁﻥﺎﺧﺘﻠﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺳﺖ؟(
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺻﺎﺩﻕ ﻧﺨﻮﺍﻫﻌﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﻟﻰ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﮑﻴﺸﻪ ﻳﮑﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺨﻠﻴﻪﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺯ ﺍﻟﮕﻮﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺯﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺷﺮﺡ ﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ
ﺍﻣّﺎ ﮐﻞ ﻋﻠﻢ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.( ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ  ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻣﺎ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻳﺎ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﺃﻧﻮﺍﻉ
ﮐﻪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻫﻤﻪﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻴﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ  ﺟﺰ
برَبّﻗﺎﺋﻢ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻨﻬﺎ برَبّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻤﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ) ﺃﻣﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
) ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﻧﺰﺩ
ﺃﻭﺻﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ.( ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﻭﺻﻴّﺖ
ﻭ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻭلاﻳﺖ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ) ﻭ ﺁﻥ
ﺷﺨﺺالله ﺃﮐﺒﺮ
ﮔﻮﻳﺎﻥ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﺷﺪ.ﻭ ﮔﻔﺖ ﺁﻥ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﺶ
ﻣﻴﺒﺎثُمّ( ﻭﻯ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺸﺖ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﻮلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻘﻬﺎ ﻭ ﺧﻠﻔﺎ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ) ﻭ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﮔﻔﺘﻴﺪ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
( ﺑﺪﻭﻥ ﻧﻘﺺ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ) ﻧﺰﺩ
ﺃﻭﺻﻴﺎ ﻫﺴﺖ. ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ
( ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ) ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﻳﺪ.
(ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮلاﺕ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭ
) ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻯ ﻧﺒﻰ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ حدیث ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ.(
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻯ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺮﻓﺖ
( ﺩﺭ ﺃﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺧﻠﺴﻪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
) ﻭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺷﻨﻴﺪ
ﻭﻟﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ ) ﺷﺨﺺ ﮔﻔﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﻰ.ﻭﻟﻰ
ﺳﻮﺁﻝ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺩﺍﺭﻡ.ﺩﺭﺑﺎﺭﻩﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻢ ﺑﮕﻮ ﮐﻪﻇﺎﻫﺮﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﻇﺎﻫﺮ ﺑﻮﺩ. ( ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺘﺎﺯﻩ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻴﺎﺯ ﺭﻭﺯ
ﻳﻚ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﻟﺒﺨﻨﺪﻯ
ﺯﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺴﻰ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﺍﻭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﻠﺒﺶ
ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.( ﺑﺎ ﺍﻭﻡ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ ﻫﺴﺖ )ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮ ﺁﺯﺍﺭ ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩ
ﺻﺒﺮ ﮐﺮﺩ.ﻭﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﻬﺪ ﻭ
ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻧﻤﻰ
ﮐﺮﺩ ﻣﮕﺮ ﺑﺄﻣﺮ
ﺧﺪﺍ(ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
پس ﺍﺯ بعثت ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩ. ﻭﻗﺒﻠﺎ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ. ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺒﺮ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺻﺒﺮ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ثواب ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﺳﺖ)ﻭ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﮐﺘﻤﺎﻥ
ﻭﺗﻌﻘﻞ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪ ﺗﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺄﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻦ ( ﻳﻌﻨﻰ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﺁﺯﺍﺭ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺒﺎﺷﻰ
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺁﻭﺭﻧﺪ
ﺗﻮ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻄﻮﺭ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻭﻧﺼﺎﻳﺤﻰ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻗﺒﻮﻝ ﺁﻧﺎﻥﻨﺒﺎﺷﺪ)
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺃﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩ. (ﺩﺭﺩﺳﺮ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ
) ﻭﻟﻰ ﻧﻈﺮ ﺑﻄﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺧﻠﺎﻑ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.(
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻃﺎﻋﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﺹ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﭘﺪﺭﻯ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭلاﺩﺵ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﺎﺭ
ﺩﺳﺖ ﮐﺸﻴﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺃﻯ ﮐﺎﺵ ﭼﺸﻢ ﺷﻤﺎ
ﺑﺮ ﻣﻬﺪﻯ ﺍﻳﻦ ﺍﻣّﺖ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩ.( ﻣﻬﺪﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻭﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭ ﺑﺎﻗﺮ ﺑﺮﺍﻯ امثال
ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﺋﻞ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻗﺮ ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻗﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻳﺪ.ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﻋﻘﻞ
ﻭﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺃﺣﻮﺍﻟﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻋﺼﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)ﮐﻪ ﻣﻴﺪﻳﺪﻯ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺁﻝ ﺩﺍﻭﺩ ﺑﻴﻦ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺤﺮﮐﺖ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﻋﺬﺍﺏ
ﺃﺭﻭﺍﺡ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
( ﺩﺍﻭﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﻨﮕﻰ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻗﻮﻡ ﻳﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺨﺖ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﮐﻔّﺎﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻣﻬﺪﻯ ﺭﺍ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﺪﺍﻭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻫﺮﮔﺰ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺷﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻓﺎﻉ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﮐﺎﻓﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﮐﺸﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﻢ ﺯﻣﺎﻧﺎﻥ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﮔﺮ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺨﮑﻢ
ﮐﺸﺘﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ ) سپس
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺷﻤﺸﻴﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﺸﻴﺪ
ﻭ ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻦ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺷﻤﺸﻴﺮﻫﺎ ﺍﺳﺖ.(
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻭﺍﺭﺵ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺩﺍﻭﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺩﺭ ﺗﻘﻴّﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﺣﺎﻝ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺟﻮﺍﺏ
ﺩﺭﺳﺘﻴﺒﺴﺎﺋﻞ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﺳﺖ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺭﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﮑﻠﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺭﺩ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﺨﺪﺍﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﺼﻄﻔﻰ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺑﺸﺮ ﺍﺻﻄﻔﺎ ﻧﻤﻮﺩ.(
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺼﺎﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻫﺮ ﻣﻌﻠﻤﻰ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻥ ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺯ ﻗﻴﺎﻓﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻩ
ﻭ ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﺍﻟﻴﺎﺵ
ﻫﺴﺘﻢ.ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﻧﺒﻮﺩﻡ.ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺍﻳﻦ ﮐﻠﺎﻡ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺖ ﻧﻴﺮﻭ
ﺑﺨﺶ ﺑﺎﺷﺪ ( ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ حدیث ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ رؤیاﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟﻴﺎﺵ ﻧﺒﻰ
ﭼﻮﻥ ﺧﻀﺮ ﻧﺒﻰ ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﻀﻮﺭﺵ ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺻﻮلا ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﻳﻥﻬﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻫﻤﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯﻘﺒﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
)

حدیث
3924 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ399ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﻟﺰﻳﺪ ﺑﻦ ﺃﺭﻗﻢ
ﺍﺫﺍ ﺃﺭﺩﺕ ﺃﻥ ﻳﻮٴﻤﻨﻚ
الله ﻣﻦ ﺍﻟﻐﺮﻕ
ﻭ ﺍﻟﺤﺮﻕ ﻭ ﺍﻟﺴﺮﻕ
ﻓﻘﻞ ﺍﺫﺍ ﺃﺻﺒﺤﺖ
ﺑﺴﻢ الله ﻣﺎ ﺷﺎٴ
الله لا ﻳﺼﺮﻑﺍﻟﺴﻮٴ
الّا الله  ﺑﺴﻢ الله
ﻣﺎ ﺷﺎٴ الله لا
ﻳﺴﻮﻕ ﺍﻟﺨﻴﺮ الّا
الله ﺑﺴﻢ الله
ﻣﺎ ﺷﺎٴ الله ﻣﺎ
ﻳﮑﻮﻥ ﻣﻦ ﻧﻌﻤﻪ
ﻓﻤﻦ الله ﺑﺴﻢ الله
ﻣﺎ ﺷﺎٴ الله لا
ﺣﻮﻝ ﻭلا ﻗﻮﻩ الّا
ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻌﻠﻰ ﺍﻟﻌﻈﻴﻢ
ﺑﺴﻢ الله ﻣﺎ ﺷﺎٴ
الله ﺻﻠّﻰ الله
ﻋﻠﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻟﻪﺍﻟﻄﻴّﺒﻴﻦ
ﻓﺎﻥ ﻣﻦ
ﻗﺎﻟﻬﺎ ثلاثا ﺍﺫﺍ
ﺃﺻﺒﺢ ﺃﻣﻦ ﻣﻦ ﺍﻟﺤﺮﻕ
ﻭ ﺍﻟﻐﺮﻕ ﻭ ﺍﻟﺴﺮﻕ
ﺣﺘّﻰ ﻳﻤﺴﻰ ﻭﻣﻦ
ﻗﺎﻟﻬﺎ ثلاثا ﺍﺫﺍ
ﺃﻣﺴﻰ ﺃﻣﻦ ﻣﻦ ﺍﻟﺤﺮﻕ
ﻭ ﺍﻟﻐﺮﻕ ﻭ ﺍﻟﺴﺮﻕ
ﺣﺘّﻰ ﻳﺼﺒﺢ ﻭ ﺍﻥ
ﺍﻟﺨﻈﺮ ﻭ ﺍﻟﻴﺎﺵ
ﻳﻠﺘﻘﻴﺎﻥ ﻓﻰ ﮐﻞ
ﻣﻮﺳﻢ ﻓﺎﺫﺍ ﺗﻔﺮﻗﺎ
ﺗﻔﺮﻗﺎ ﻋﻦ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﮑﻠﻤﺎﺕ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺑﺰﻳﺪ
ﺑﻦ ﺃﺭﻗﻢ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻴﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺩﺭ ﺃﻣﻨﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻰ ( ﺑﻰ ﺧﻄﺮ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻏﺮﻕ ﻭﺁﺗﺶ ﺳﻮﺯﻯ
ﻭﺳﺮﻗﺖ ﺩﺭ ﺃﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻰ ﻫﺮ ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ
ﺍﻳﻦ ﺩﻋﺎﺭﺍ ﺑﮕﻮ.ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﺮﻯ ﺑﺠﺰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﻧﻤﻰ ﮔﺮﺩﺩ.ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻭ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺧﻴﺮﻯ ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻣﮕﺮ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.(
ﮐﺴﺐ ﻫﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﻫﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ) ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﺸﻴّﺖﺍﻭ ﻫﺮﻧﻌﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ.(ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻓﻌﻠﻰ ﻧﻮﻋﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﻪ
( ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ)  ﺭﺳﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺑبالقوّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺃﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺪ
) ﺑﺴﻢ اللهﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺣﻮﻝ
ﻭ ﻗﻮﺗﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻠﻰ
ﻋﻈﻴﻢ ﺍﺳﺖ ( رَبّ
ﻋﻈﻴﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺮ
ﻧﻴﺮﻭ ﻋﻤﻞ ﺑﺠﺴﻢ
ﻳﺎ ﺑﺬﻫﻦ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺗﺤﻮﻝ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﺰ ﺑﺎ رَبّ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻨﻴﺴﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻫﺮ ﮐﻤﮑﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ الله رَبّﺍلاﺭﺑﺎﺏ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﺑﺴﻢ الله
ﻭﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻝ ﻃﻴّﺐ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺍﺭﺩ ( ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ ﺍﺗّﺼﺎﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﻭﺗﻮﺳﻞ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺎ معرّفی ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻥ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭﻫﺮ
کس ﺳﻪ ﺑﺎﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﮔﻔﺖ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ ﺍﺯ
ﺣﺮﻳﻖ ﻭ ﻏﺮﻳﻖ ﻭ
ﺳﺮﻗﺖ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺷﺐ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺎ ﺳﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﮐﻪﺩﺭعَزّﻟﺖﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺃﻣﺎﻥ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﻄﻌﻰ ﺳﻪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﻮﺩﺍ ﻭﭼﻮﻥ
ﺷﺐ ﺷﺪ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻭ ﺃﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻀﺮ ﻭ
ﺍﻟﻴﺎﺵ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻮﺳﻢ
( ﺣﺞ ﮐﻌﺒﻪ )  ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺟﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺟﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.(
ﺑﺎﺯ ﻣﻮﺳﻢ ﺣﺞ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ.ﻭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺣﺠّﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺣﺞ
ﺃﮐﺒﺮ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺧﻀﺮ ﻭ ﺍﻟﻴﺎس ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
)

حدیث
3925 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ405ﺑﺤﺎﺭ) ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺫﻯ ﺍﻟﮑﻔﻞ
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺍﺯ ﻣﺮﺳﻠﻴﻦ
ﺍﺳﺖ؟ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺒﻌﺶ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ جَلّ ﺫﮐﺮﻩ
ﻣﺎﺋﻪ ﺃﻟﻒ ﻧﺒﻰ
ﻭ ﺃﺭﺑﻌﻪ ﻭﻋﺸﺮﻳﻦ
ﺃﻟﻒ ﻧﺒﻴّﺎ  ﺍﻟﻤﺮﺳﻠﻮﻥ
ﻣﻨﻬﻢ ﺷﻠﺎﺷﻤﺎﺋﻪ
ﻭ ﺷﻠﺎﺷﻪ ﻋﺸﺮ ﺭﺟﻠﺎ
ﻭ ﺍﻥ ﺫﺍ ﺍﻟﮑﻔﻞ
ﻣﻨﻬﻢ ﺻﻠﻮﺍﺕ الله
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﻭﮐﺎﻥ ﺑﻌﺪ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺑﻦ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭﮐﺎﻥ ﻳﻘﻀﻰ ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻨﺎس  ﮐﻤﺎ
ﮐﺎﻥ ﻳﻘﻀﻰ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭ ﻟﻢ ﻳﻐﻀﺐ الّا
ﻟﻠﻪ عَزّﻭجَلّ... ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﮑﺼﺪ ﻭﺑﻴﺴﺖ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
مبعوث ﮐﺮﺩﻩ  ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻴﺼﺪ ﻭ ﺳﻴﺰﺩﻩ ﻧﻔﺮﺷﺎﻥ
ﻣﺮﺳﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﻣﺠﻤﻮعةﺍﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻴﺼﺪ ﻭﺳﻴﺰﺩﻩ
ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻣﺎﻣﺖ
ﺯﻣﺎﻥ پس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﺍﻣﺎﻡ ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﭼﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭﭼﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻮﺭ ﻭﻣﻐﻤﻮﺭ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﺪﺩ
ﺑﺎﺯ ﺭﻗﻤﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﺰﻭﻣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ ﺷﺎﺑﺖ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻭﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
) ﻭ ﺫﺍ ﺍﻟﮑﻔﻞ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﺯ ﺭﺳﻮلاﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﭼﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﺮﺳﻞ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍﻭ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ (ﺭﺳﻮﻝ)
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ(ﻧﺒﻰ)ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ  ﻗﺪﺭﺕ
(ﺗﻨﺒّوء)ﻭ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ رؤیاﻫﺎ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺘﻤﺎﻳﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺑﻤﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.) ﻭ ﺫﻭ ﺍﻟﮑﻔﻞ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺑﻦ ﺩﺍﻭﺩ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺩﺍﻭﺩ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.( ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ
ﺩﺍﺩﮔﺎﻫﻬﺎﻯ ﺟﻨﺎﺋﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺩﺍﺩﮔﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩ  ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﻳﺶ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻏﻀﺐ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ .

حدیث
3925 -ﺎﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ409ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻭﺍﺗّﺒﻊ
ﺳﺒﻴﻞ ﻣﻥ ﺃﻧﺎﺏ ﺍﻟﻰ
ﺭﺍﻩ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻟﻤﻴﮑﻨﻢ
ﮐﻪ ﺑﻤﻦ معرّفی
ﮐﺮﺩﻩ(ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻳﻌﻨﻰ:
ﻳﻘﻮﻝ ﺍﺗّﺒﻊ
ﺳﺒﻴﻞ ﻣﺤﻤّﺪ ﻭﻓﻰ
ﻗﻮﻟﻪ ﻭلا ﺗﻤﺶ
ﻓﻴﺎﻟﺄﺭﺽ ﻣﺮﺣﺎ
ﻳﻘﻮﻝ ﺑﺎﻟﻌﻈﻤﻪ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ ﺑﮑﻦ ( ﮐﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ)

حدیث 3927 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ409 ﺤﺎﺭ) ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻭ ( ﻧﺼﺎﻳﺢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺣﮑﻤﺖ ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻣّﺎ ﻭالله
ﻣﺎ ﺍﻭﺗﻰ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺍﻟﺤﮑﻤﻪ ﺑﺤﺴﺐ
ﻭلا ﻣﺎﻝ ﻭلا ﺃﻫﻞ
ﻭ لا ﺑﺴﻂ ﻓﻰ
ﺟﺴﻢ ﻭ لا ﺟﻤﺎﻝ
ﻭ ﻟﮑﻨّﻪ ﮐﺎﻥ ﺭﺟﻠﺎ
ﻗﻮﻳّﺎ ﻓﻰ ﺃﻣﺮ
الله ﻣﺘﻮﺭﻋﺎ ﻓﻰ
الله  ﺳﺎﮐﺘﺎ
ﺳﮑﻴﻨﺎ ﻋﻤﻴﻖ ﺍﻟﻨﻈﺮ
ﻃﻮﻳﻞ ﺍﻟﻨﻈﺮ ﻃﻮﻳﻞ
ﺍﻟﻔﮑﺮ ﺣﺪﻳﺪ ﺍﻟﻨﻈﺮ
ﻣﺴﺘﻐﻦ ﺑﺎﻟﻌﺒﺮ
ﻟﻢ ﻳﻨﻢ ﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻗﻄّ ﻭﻟﻢ ﻳﺮﻩ ﺃﺣﺪ
ﻣﻦ الناس ﻋﻠﻰ ﺑﻮﻝ
ﻭ لا ﻏﺎﺋﻂ  ﻭلا ﺍﻏﺘﺴﺎﻝ
ﻟﺸﺪﻩ
ﺗﺴﺘّﺮﻩ ﻭ ﻋﻤﻖ
ﻧﻈﺮﻩ ﻭ ﺗﺤﻔّﻈﻪ
ﻓﻰ ﺃﻣﺮﻩ ﻭﻟﻢ ﻳﻀﺤﻚ
ﻣﻦ شیئ ﻗﻄّ ﻣﺨﺎﻓﻪ
ﺍلاثُمّ  ﻭﻟﻢ ﻳﻐﻀﺐ
ﻗﻄّ ﻭﻟﻢ ﻳﻤﺎﺯﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﺎ ﻗﻄّ ﻭﻟﻢ
ﻳﻔﺮﺡ ﻟﺸﻴﻴٴ ﺍﻥ
ﺃﺗﺎﻩ ﻣﻦ ﺃﻣﺮﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭلا ﺣﺰﻥ
ﻣﻨﻬﺎ ﻋﻠﻰ شیئ
ﻗﻄّ ﻭ ﻗﺪ ﻧﮑﺢ ﻣﻦ
ﺍﻟﻨﺴﺎٴ ﻭﻭﻟﺪ
ﻟﻪ ﺍﻟﺄﻭلاﺩ ﺍﻟﮑثیرة
ﻭ ﻗﺪﻡ اکثرﻫﻢ
ﺍﻓﺮﺍﻃﺎ ﻓﻤﺎ ﺑﮑﻰ
ﻋﻠﻰ ﻣﻮﺕ ﺃﺣﺪ ﻣﻨﻬﻢ
ﻭﻟﻢ ﻳﻤﺮ ﺑﺮﺟﻠﻴﻦ
ﻳﺨﺘﺼﻤﺎﻥ ﺃﻭ ﻳﻘﺘﺘﻠﺎﻥ
الّا ﺃﺻﻠﺢ ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ
ﻭﻟﻢ ﻳﻤﺾ ﻋﻨﻬﻤﺎ
ﺣﺘّﻰ ﺗﺤﺎﺟﺰﺍ
ﻭﻟﻢ ﻳﺴﻤﻊ ﻗﻮلا
ﻗﻄّ ﻣﻦ ﺃﺣﺪ ﺍﺳﺘﺤﺴﻨﻪ
الّا ﺳﺄﻝ ﻋﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮﻩ
ﻭ ﻋﻤّﻦ ﺃﺧﺬﻩ ﻭﮐﺎﻥ
ﻳﮑثر ﻣﺠﺎﻟﺴﻪ
ﺍﻟﻔﻘﻬﺎٴ ﻭ ﺍﻟﺤﮑﻤﺎٴ
ﻭ ﮐﺎﻥ ﻳﻐﺸﻰ ﺍﻟﻘﻀﺎﻩ
ﻭ ﺍﻟﻤﻠﻮﻙ ﻭ ﺍﻟﺴﻠﺎﻃﻴﻦ
ﻓﻴﺮﺷﻰ ﻟﻠﻘﻀﺎﻩ
ﻣﻤّﺎ ﺍﺑﺘﻠﻮﺍ
ﺑﻪ ﻭ ﻳﺮﺣﻢ ﺍﻟﻤﻠﻮﻙ
ﻭ ﺍﻟﺴﻠﺎﻃﻴﻦ ﻟﻐﺮﺗﻬﻢ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻭ ﻃﻤﺄﻧﻴّﻨﺘﻬﻢ
ﻓﻰ ﺫﻟﻚ ﻭ ﻳﻌﺘﺒﺮ
ﻭ ﻳﺘﻌﻠّﻢ ﻣﺎ ﻳﻐﻠﺐ
ﺑﻪ ﻧﻔﺴﻪ ﻭ ﻳﺠﺎﻫﺪ
ﺑﻪ ﻫﻮﺍﻩ ﻭ ﻳﺤﺘﺮﺯ
ﺑﻪ ﻣﻦ
ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ ﻭﮐﺎﻥ
ﻳﺪﺍﻭﻯ ﻗﻠﺒﻪ ﺑﺎﻟﺘﻔﮑّﺮ
ﻭ ﻳﺪﺍﺭﻯ ﻧﻔﺴﻪ
ﺑﺎﻟﻌﺒﺮ ﻭﮐﺎﻥ
لا ﻳﻈﻌﻦ الّا ﻓﻴﻤﺎ
ﻳﻌﻨﻴﻪ ﻓﺒﺬﻟﻚ
ﺍﻭﺗﻰ ﺍﻟﺤﮑﻤﻪ
ﻭﻣﻨﺢ ﺍﻟﻌﺼﻤﻪ
ﻭﺍﻥ الله ﺗﺒﺎﺭﻙ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺃﻣﺮ
ﻃﻮﺍﺋﻒ ﻣﻦ الملائکة
ﺣﻴﻦ ﺍﻧﺘﺼﻒ ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ
ﻭ ﻫﺪﺃﺕ ﺍﻟﻌﻴﻮﻥ
ﺑﺎﻟﻘﺎﺋﻠﻪ ﻓﻨﺎﺩﻭﺍ
ﻘﻤﺎﻥ حیث ﻳﺴﻤﻊ
ﻭ لا ﻳﺮﺍﻫﻢ ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﻳﺎ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﻫﻞ ﻟﻚ
ﺃﻥ ﻳﺠﻌﻠﻚ الله
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻓﻰ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﺗﺤﮑﻢ ﺑﻴﻦ
الناس ؟ ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺍﻥ ﺃﻣﺮﻧﻰ ﺭﺑّﻰ
ﺑﺬﻟﻚ ﻓﺎﻟﺴﻤﻊ
ﻭﺍﻟﻄﺎعة  ﻟﺄﻧّﻪ ﺍﻥ
ﻓﻌﻞ ﺑﻰ ﺫﻟﻚ ﺃﻋﺎﻧﻨﻰ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﻋﻠّﻤﻨﻰ
ﻭ ﻋﺼﻤﻨﻰ ﻭﺍﻥ ﻫﻮ
ﺧﻴّﺮﻧﻰ ﻗﺒﻠﺖ
ﺍﻟﻌﺎﻓﻴﻪ. ﻓﻘﺎﻟﺖ
الملائکة ﻳﺎ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻟﻢ ؟ ﻗﺎﻝ ﻟﺄﻥ ﺍﻟﺤﮑﻢ
ﺑﻴﻦ الناس  ﺑﺄﺷﺪ
ﺍﻟﻤﻨﺎﺯﻝ ﻣﻦ ﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻭ اکثرﻫﻢ ﻓﺘﻨﺎ
ﻭ ﺑﻠﺎٴ ﻣﺎ ﻳﺨﺬﻝ
ﻭ لا ﻳﻌﺎﻥ ﻭ ﻳﻐﺸﺎﻩ
ﺍﻟﻈﻠﻢ ﻣﻦ ﮐﻞ ﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺻﺎﺣﺒﻪ ﻣﻨﻪ ﺑﻴﻦ
ﺃﻣﺮﻳﻦ ﺍﻥ ﺃﺻﺎﺏ
ﻓﻴﻪ ﺍﻟﺤﻖ ﻓﺒﺎﻟﺤﺮﻯ
ﺃﻥ ﻳﺴﻠﻢ ﻭ ﺍﻥ ﺃﺧﻄﺄ
ﺃﺧﻄﺄ ﻃﺮﻳﻖ الجنّة
ﻭﻣﻦ ﻳﮑﻦ ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺫﻟﻴﻠﺎ ﻭ ﺿﻌﻴﻔﺎ
ﮐﺎﻥ ﺃﻫﻮﻥ ﻋﻠﻴﻪ
ﻓﻰ ﺍﻟﻤﻌﺎﺩ ﻣﻦ
ﺃﻥ ﻳﮑﻮﻥ ﻓﻴﻪ ﺣﮑﻤﺎ
ﺳﺮﻳّﺎ ﺷﺮﻳﻔﺎ
ﻭﻣﻦ ﺍﺧﺘﺎﺭ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ
ﻳﺨﺴﺮﻫﻤﺎ ﮐﻠﺘﻴﻬﻤﺎ
ﺗﺰﻭﻝ ﻫﺬﻩ ﻭ لا
ﺗﺪﺭﻙ ﺗﻠﻚ ﻗﺎﻝ
ﻓﺘﻌﺠّﺒﺖ الملائکة
ﻣﻦ ﺣﮑﻤﺘﻪ  ﻭ ﺍﺳﺘﺤﺴﻦ
ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﻓﻠﻤّﺎ ﺃﻣﺴﻰ ﻭ
ﺃﺧﺬ ﻣﻀﺠﻌﻪ ﻣﻦ
ﺍﻟﻠّﻴﻞ ﺃﻧﺰﻝ
الله ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺤﮑﻤﻪ ﻓﻐﺸّﺎﻩ
ﺑﻬﺎ ﻣﻦ ﻗﺮﻧﻪ ﺍﻟﻰ
ﻗﺪﻣﻪ ﻭ ﻫﻮ ﻧﺎﺋﻢ
ﻭ ﻏﻄّﺎﻩ ﺑﺎﻟﺤﮑﻤﻪ
ﻏﻄﺎٴﺎ  ﻓﺎﺳﺘﻴﻘﻆ
ﻭ ﻫﻮ ﺃﺣﮑﻢ الناس
ﻓﻰ ﺯﻣﺎﻧﻪ ﻭ ﺧﺮﺝ
ﻋﻠﻰ الناس ﻳﻨﻄﻖ
ﺑﺎﻟﺤﮑﻤﻪ ﻭ ﻳﺒﻴّﻨﻬﺎ
ﻓﻴﻬﺎ ﻗﺎﻝ ﻓﻠﻤّﺎ
ﺍﻭﺗﻰ ﺍﻟﺤﮑﻢ ﻭﻟﻢ
ﻳﻘﺒﻠﻬﺎ ﺃﻣﺮ الله
الملائکة  ﻓﻨﺎﺩﺕ
ﺩﺍﻭﺩ ﺑﺎﻟﺨﻠﺎﻓﻪ
ﻓﻘﺒﻠﻬﺎ ﻭ ﻟﻢ ﻳﺸﺘﺮﻁ
ﻓﻴﻬﺎ ﺑﺸﺮﻁ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻓﺄﻋﻄﺎﻩ الله ﺍﻟﺨﻠﺎﻓﻪ
ﻓﻰ ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻭ ﺍﺑﺘﻠﻰ
ﻓﻴﻬﺎ ﻏﻴﺮ ﻣﺮﻩ
ﻭﮐﻞ ﺫﻟﻚ
ﻳﻬﻮﻯ ﻓﻰ ﺍﻟﺨﻄﺄ
ﻳﻘﻴﻠﻪ الله ﻭ ﻳﻐﻔﺮ
ﻟﻪ ﻭﮐﺎﻥ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻳﮑﺸﺮ ﺯﻳﺎﺭﻩ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭ ﻳﻌﻈﻪ ﺑﻤﻮﺍﻋﻈﻪ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻪ ﻭ ﻓﻀﻞ
ﻋﻠﻤﻪ  ﻭﮐﺎﻥ
ﻳﻘﻮﻝ ﺩﺍﻭﺩ ﻟﻪ
ﻃﻮﺑﻰ ﻟﻚ ﻳﺎ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺍﻭﺗﻴﺖ ﺍﻟﺤﮑﻤﻪ
ﻭ ﺻﺮﻓﺖ ﻋﻨﻚ ﺍﻟﺒﻠﻴّﻪ
ﻭﺍﻋﻄﻰ ﺩﺍﻭﺩ ﺍﻟﺨﻠﺎﻓﻪ
ﻭ ﺍﺑﺘﻠﻰ ﺑﺎﻟﺨﻄﺄ
ﻭ ﺍﻟﻔﺘﻨﻪ ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺣﮑﻤﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺣﺴﺐﻭﻧﺴﺐ ﺍﻭ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺎﻝ ﻭﺃﻫﻞ ﻭ
ﻳﺎ ﻓﺰﻭﻧﻰ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻳﺎ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﻣﺮﺩﻯ
ﻗﻮﻯ ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩ . ( ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺭﻉ
ﻭ ترس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩ.ﺳﺎﮐﺖ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺳﺎﮐﻦ ﻭﻣﺴﮑﻴﻦ
ﺑﻮﺩ.( ﺻﻔﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
) ﮐﻪ ﻋﻤﻴﻖ ﺍﻟﻨﻈﺮ
ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﻓﮑﺮ ﻃﻮﻳﻞ
ﻭ ﭼﺸﻤﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺁﻫﻦ ﺗﻴﺰ ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﺯ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻫﺎ ﻣﺴﺘﻐﻨﻰ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻧﺨﻮﺍﺑﻴﺪﻩ
ﻭ ﮐﺴﻰ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺑﻮﻝ
ﻭ ﻏﺎﻳﻂ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺯﻳﺮﺍﺩﺭ
ﺷﺪﺕ ﺳﺘﺮ ﻭﺗﺴﺘﺮ
ﺑﻮﺩ( ﭘﺮﺩﻩ ﭘﻮﺷﻰ
ﻭﺩﺭ ﺣﻔﻆ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺑﻰ ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ ) ﻭ ﻋﻤﻴﻖ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺨﻨﺪﻩ
ﻧﻴﻔﺘﺎﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﺘﺮﺳﻴﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﻏﻀﺐ ﻧﻤﻰ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ
ﮐﺴﻰ ﺷﻮﺧﻰ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯﺍﺯ
ﻣﺎﻝ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ  ﻫﺮﮔﺰ ﺧﻮﺩﺳﺮ
ﻭ ﺳﺮﻣﺴﺖ ﻧﻤﻴﺸﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺩ
ﻣﺤﺰﻭﻥ ﻧﻤﻴﺸﺪ.
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭﺍﻭلاﺩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺣﺘﻰ ﺑﭽﻪﻫﺎﻯﺎﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻟﻴﻬﺮﮔﺰ ﺑﺮﻣﺮﮒ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺷﻚ ﻧﺮﻳﺨﺖ(ﺩﺭ
ﺗﻮﮐّﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩ
) ﻭﺑﺎ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﻰ
ﺑﺎ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺻﻠﺤﻤﻴﺪﺍﺩ.
ﻭﺩﻭﺩ ﻧﺸﺪﻩ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺸﻨﻴﺪ
ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩ
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺁﻥ ﭼﻴﺴﺖ ﻭﺍﺯ ﭼﻪ
ﻣﻨﺒﻌﻰ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ
( ﻫﺮ ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻣﻴﮑﺮﺩ.)ﻭ
اکثرﺍ ﺑﺎ ﻓﻘﻬﺎ
ﻭ ﺣﮑﻤﺎ ﻣﺠﺎﻟﺴﺖ
ﺩﺍﺷﺖ( ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
ﭘﮕﺎﻫﻰ ﺩﻳﺪﻩ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
) ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ) ﻭﺍﺯ
ﻗﻀﺎﺕ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺳﻠﺎﻃﻴﻦ ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ( ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘرَبّ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮐﻮﭼﻚ ﻭ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩ ) ﻭ
ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻀﺎﺕ ( ﺷﺮﻉ )ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﭽﻪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ(
ﮐﻪ ﻗﻀﺎﺕ ﺟﺰ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻳﺎ ﺧﺎﺹ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﻃﺒﻖ ﻗﺎﻧﻮﻥ
اکثرﻳّﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻳﻚ ﻗﻮﻡ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭ ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﺑﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺳﻠﺎﻃﻴﻦ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺒﺮﺕ ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﺩﺭ نفسﺍﻣﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﻏﻠﺒﻪﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻋﻠﻴﻪ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺠﺎﻫﺪﻩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﺣﺘﺮﺍﺯ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻗﻠﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﻔﮑّﺮ ﺷﻔﺎ
ﻭﻣﺪﺍﻭﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ
( ﺗﻔﮑّﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﺒﺮﺗﻬﺎ
ﻣﺪﺍﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.
ﻭ ﺟﺰ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺨﻮﺩﺵ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩ.ﻭﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺣﮑﻤﺖ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﻋﺼﻤﺖ
ﻳﺎﻓﺖ . (ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﮕﺮﻭﻫﻬﺎ
ﻭﻃﻮﺍﺋﻔﻰ ﺍﺯ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﻭﺯ ﺷﺪ ﻭ ﭼﺸﻤﺎﻥ
( ﻣﺮﺩﻡ ) ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﻓﺖ
( ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﺭﻓﺘﻨﺪ ) ﺗﺎ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺻﺪﺍ ﺯﺩﻧﺪ ﻭ
ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻨﻴﺪ ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﻬﻨﺎ ﻣﻰ ﺩﻳﺪﻧﺪ
( ﺗﻠﻪ ﭘﺎﺗﻴﻚ  ﻟﻘﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﺻﺪﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺩﻭﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺃﻯ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺁﻳﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺷﺪﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﮐﻨﻰ
( ﺗﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ
) ﻭ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺪﻫﺪ ﺳﻤﻴﻊ
ﻭ ﻣﻄﻴﻊ ﻫﺴﺘﻢ. ( ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ بعثت ﺑﺎ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻴﮑﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﻮﻯ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ
) ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻭ ﻣﺮﺍ ﺁﺯﺍﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩ  ﻣﻦ
ﻋﺎﻓﻴﺖﺭﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻡ
(ﺑﺎ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﺧﻮﺩ) ﻭ ﻣﻠﺎﺋﻚ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﭼﺮﺍ ؟ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﮔﻔﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺳﺖ.(
ﻧﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺩﺭ ﺃﻣﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭرؤیاﻫﺎ
ﻭ ﺃﺣﻮﺍﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻭ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻳﻚ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮﺩ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺧﻄﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.(ﺩﻳﻦ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺑﺎﺯﻯ ﻭ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ  ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﺷﺮﻋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭ ﺑﻠﺎ ﺍﺳﺖ(ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ) ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ باعث ﺧﺬلاﻥ
ﻭ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﺷﻮﺩ
) ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭ ﺳﺘﻢ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺟﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﻓﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺁﺩﻣﻰ ﺍﺯ ﺩﻭ ﺣﺎﻝ
ﺧﺎﺭﺝ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻗﻀﺎﻭﺕﭘﺬﺭﻳﻔﺖپس
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺷﻮﺩ(ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﺍﮔﺮ ﺧﻄﺎﺋﻴﮑﺮﺩ
ﺭﺍﻩ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﮔﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ( ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖﺩﻭﺭ
ﺷﺪﻩ ﻭﻟﻰ ﺑﺴﻮﻯ
ﺟﻬﻨﻢ ﻣﻴﺮﻭﺩ ) ﻭ
ﻫﺮ کس ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺫﻟﻴﻞ ﻭ ﺣﻘﻴﺮ ﻭ
ﺿﻌﻴﻒ ﺑﺎﺷﺪ  ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻣﻌﺎﺩ ﺁﺳﺎﻧﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ( ﻣﻌﺎﺩ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻋﻮﺩ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.) ﻭ
ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺣﺎﮐﻢ ﻭ ﺷﺮﻳﻒ (. ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
) ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻫﺮکس ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺁﺧﺮﺕ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺮﺩ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ ﻭ
ﺑﺂﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ
( ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻥ.ﻭ الّا ﺁﺧﺮﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﺎﻥ  ﺟﻬﻨﻢ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺗﻌﺠّﺐ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻭ ﮐﺮﺩﻧﺪ
(ﻭﻣﻠﺎﺋﻚ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻠﺎﺋﮑﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺎﺯ(ﺣﮑﻤﺖ)ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻣﻌﻘﻮلاﺕ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ ﺗﺤﮑّﻢ
ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺴﺒﺖ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺩﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
) ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺷﺐ ﺷﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺧﻮﺍﺑﮕﺎﻩ ﺍﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻧﺎﺯﻝ ﮐﺮﺩ. (ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪﺩﺭ رؤیا ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ) ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺳﺮﺗﺎ
ﭘﺎﻯ ﺍﻭﺭﺍ ﻓﺮﺍ
ﮔ ﻓﺖ ( ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻠﺴﻪ
ﻭ رؤیا  ﺳﺮﻭ
ﭘﺎ ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﺪ
) ﻭﺍﻭ ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺖ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻩ
ﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ ﺑﻴﺪﺍﺭﮔﺮﺩﻳﺪ
(ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ پس ﺍﺯ
ﻳﻚ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ) ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺷﺨﺺ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪ.ﻭ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩ  ﻭﻣﻨﺘﺸﺮ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺍﻭ ﺷﺪ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ.(
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
) ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻭﺩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻭﺍﻭﺩ
ﺷﺮﻁ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﮑﺮﺩ.( ﺷﺮﻁ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﺸﺪﻩ
) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺧﺪﺍ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺪﺍﻭﺩ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻣﺒﺘﻠﺎ
ﻧﻤﻮﺩ.( ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺟﻬﺖ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻧﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ) ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﻄﺎﻫﺎ ﻣﻴﺸﺪ  ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻮﺯﺵ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻓﺖ
ﻭﻣﻰ ﺑﺨﺸﻴﺪ. ﻭ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺯ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭﺑﺪﻥ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻮﻋﻈﻪ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ ﻭﺣﮑﻤﺖﻣﻴﺂﻣﻮﺧﺖ
ﻭ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﺯﺍﺋﺪ ﺧﻮﺩ  ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺂﻣﻮﺧﺖ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﺧﻮﺷﺎ ﺑﺤﺎﻝ
ﺗﻮ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻯ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺩﻭﺭ
ﺷﺪﻩﻭﻟﻰ ﺩﺍﻭﺩ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﻳﺎﻓﺖ ﻭ
ﺧﻄﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﺯﻳﺎﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ( ﺑﻴﻦ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺒﺨﻠﻖ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺑﻴﻚ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﮑﻤﺖ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ  ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﻔﺎ
ﺑﺨﺸﻰ ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﺩﺍﻭﺩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﻨﮓ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻓﺘﻨﻪ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺤﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺤﮑﻤﺖ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺸﺎﻭﺭ ﺩﺍﻭﺩ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ) سپس ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
: ﻭﻣﻦ ﻗﻮﻝ الله
ﻭ ﺍﺫ ﻗﺎﻝ ﻟﻘﻤﺎﻥ
لاﺑﻨﻪ ﻭﻫﻮ ﻳﻌﻈﻪ
ﻳﺎ ﺑﻨﻰ لا ﺗﺸﺮﻙ
ﺑﺎﻟﻠﻪ  ﺍﻥ
ﺍﻟﺸﺮﻙ ﻟﻈﻠﻢ ﻋﻈﻴﻢ
ﻗﺎﻝ ﻓﻮﻋﻆ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺍﺑﻨﻪ ﺑﺂثاﺭ  ﺣﺘّﻰ ﺗﻔﻄّﺮ
ﻭ ﺍﻧﺸﻖ ﻭﮐﺎﻥ ﻓﻴﻤﺎ
ﻭﻋﻈﻪ ﺑﻪ ﻳﺎ ﺣﻤﺎﺩ
ﺃﻥ ﻗﺎﻝ ﻳﺎ ﺑﻨﻰ
ﺍﻧّﻚ ﻣﻨﺬ
ﺳﻘﻄﺖ ﺍﻟﻰ اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺘﺪﺑﺮﺗﻬﺎ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺒﻠﺖ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ
ﻓﺪﺍﺭ ﺃﻧﺖ ﺍﻟﻴﻬﺎ
ﺗﺴﻴﺮ ﺃﻗرَبّ ﺍﻟﻴﻚ
ﻣﻦ ﺩﺍﺭ ﺃﻧﺖﻋﻨﻬﺎ
ﻣﺘﺒﺎﻋﺪ  ﻳﺎ ﺑﻨﻰ  ﺟﺎﻟس ﺍﻟﻌﻠﻤاء
ﻭ ﺍﺯﺣﻤﻬﻢ ﺑﺮﮐﺒﺘﻴﻚ
ﻭ لا ﺗﺠﺎﺩﻟﻬﻢ
ﻓﻴﻤﻨﻌﻮﻙ ﻭ ﺧﺬ
ﻣﻦ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺑﻠﺎﻏﺎ
ﻭ لا ﺗﺮﻓﻀﻬﺎ ﻓﺘﮑﻮﻥ
ﻋﻴﺎلا ﻋﻠﻰ الناس
ﻭ لا ﺗﺪﺧﻞ ﻓﻴﻬﺎ
ﺩﺧﻮلا  ﻳﻀﺮ ﺑﺂﺧﺮﺗﻚ
ﻭ ﺻﻢ ﺻﻮﻣﺎ ﻳﻘﻄﻊ
ﺷﻬﻮﺗﻚ ﻭ لا ﺗﺼﻢ
ﺻﻴﺎﻣﺎ ﻳﻤﻨﻌﻚ
ﻣﻦ ﺍﻟﺼﻠﺎﻩ ﻓﺎﻥ
ﺍﻟﺼﻠﺎﻩ ﺃﺣﺐ ﺍﻟﻰ
الله ﻣﻦ ﺍﻟﺼﻴﺎﻡ
ﻳﺎﺑﻨﻰ ﺍﻥ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺤﺮ ﻋﻤﻴﻖ ﻗﺪ ﻫﻠﻚ
ﻓﻴﻬﺎ ﻋﺎﻟﻢ کثیر
ﻓﺎﺟﻌﻞ ﺳﻔﻴﻨﺘﻚ
ﻓﻴﻬﺎ ﺍلاﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺍﺟﻌﻞ ﺷﺮﺍﻋﻬﺎ
ﺍﻟﺘﻮﮐّﻞ ﻭ ﺍﺟﻌﻞ
ﺯﺍﺩﻙ ﻓﻴﻬﺎ ﺗﻘﻮﻯ
الله ﻓﺎﻥ ﻧﺠﻮﺕ
ﻓﺒﺮﺣﻤﻪ الله  ﻭﺍﻥ ﻫﻠﮑﺖ
ﻓﺒﺬﻧﻮﺑﻚ ﻳﺎ ﺑﻨﻰ
ﺍﻥ
ﺗﺄﺩﺑﺖ ﺻﻐﻴﺮﺍ
ﺍﻧﺘﻔﻌﺖ ﺑﻪ ﮐﺒﻴﺮﺍ
ﻭﻣﻦ ﻋﻨﻰ
ﺑﺎﻟﺄﺩﺏ ﺍﻫﺘﻢ
ﺑﻪ  ﻣﻦ ﺍﻫﺘﻢ
ﺑﻪ ﺗﮑﻠّﻒ ﻋﻠﻤﻪ
ﻭﻣﻦ ﺗﮑﻠّﻒ ﻋﻠﻤﻪ
ﺍﺷﺘﺪﻟﻪ ﻃﻠﺒﻪ
ﻭﻣﻦ ﺍﺷﺘﺪ ﻟﻪ ﻃﻠﺒﻪ
ﺃﺩﺭﻛﻤﻨﻔﻌﺘﻪ
ﻓﺎﺗّﺨﺬﻩ
ﻋﺎﺩﻩ ﻓﺎﻧّﻚ ﺗﺨﻠﻒ
ﻓﻰ ﺳﻠﻔﻚ ﻭ ﺗﻨﻔﻊ
ﺑﻪ ﻣﻦ ﺧﻠﻔﻚ ﻭ ﻳﺮﺗﺠﻴﻚ
ﻓﻴﻪ ﺭﺍﻏﺐ ﻭ
ﻳﺨﺸﻰ ﺻﻮﻟﺘﻚ ﺭﺍﻫﺐ
ﻭ ﺍﻳّﺎﻙ ﻭ ﺍﻟﮑﺴﻞ
ﻋﻨﻪ ﺑﺎﻟﻄﻠﺐ ﻟﻐﻴﺮﻩ
ﻓﺎﻥ ﻏﻠﺒﺖ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻓﻠﺎ ﺗﻐﻠﺒﻦ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ ﻓﺎﺫﺍ
ﻓﺎﺗﻚ ﻃﻠﺐ ﺍﻟﻌﻠﻢ
ﻓﻰ ﻣﻈﺎﻧّﻪ ﻓﻘﺪ
ﻏﻠﺒﺖ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ ﻭ ﺍﺟﻌﻞ
ﻓﻰ ﺃﻳّﺎﻣﻚ ﻭ ﻟﻴﺎﻟﻴﻚ
ﻭﺳﺎﻋﺎﺗﻚ
ﻟﻨﻔﺴﻚ ﻧﺼﻴﺒﺎ
ﻓﻰ ﻃﻠﺐﺍﻟﻌﻠﻢ
ﻓﺎﻧّﻚ ﻟﻢ
ﺗﺠﺪ ﻟﻪ ﺗﻀﻴﻴﻌﺎ
ﺃﺷﺪ ﻣﻦ ﺗﺮﮐﻪ ﻭ
لا ﺗﻤﺎﺭﻳﻦ ﻓﻴﻪ
ﻟﺠﻮﺟﺎ ﻭ لا ﺗﺠﺎﺩﻟﻦ
ﻓﻘﻴﻬﺎ ﻭ لا ﺗﻌﺎﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻄﺎﻧﺎ ﻭ لا ﺗﻤﺎﺷﻴﻦ
ﻇﻠﻮﻣﺎ ﻭ لا ﺗﺼﺎﺩﻗﻨّﻪ
ﻭ لا
ﺗﻮٴﻠﺎﺧﺬﻳﻦ ﻓﺎﺳﻘﺎ
ﻭ لا ﺗﺼﺎﺣﺒﻦ ﻣﺘّﻬﻤﺎ
ﻭ ﺍﺧﺰﻥ
ﻋﻠﻤﻚ ﮐﻤﺎ ﺗﺨﺰﻥ
ﻭﺭﻗﻚ  ﻳﺎ
ﺑﻨﻰ ﺧﻒ الله  ﻟﻮ ﺃﺗﻴﺖ
ﻳﻮﻡ القیامة ﺑﺒﺮ
ﺍﻟﺸﻘﻠﻴﻦ ﺧﻔﺖ
ﺃﻥ ﻳﻌﺬﺑﻚ ﻭ ﺍﺭﺝ
الله ﺭﺟﺎٴﺎ ﻟﻮ
ﻭﺍﻓﻴﺖ القیامة
ﺑﺎثُمّ ﺍﻟﺸﻘﻠﻴﻦ
ﺭﺟﻮﺕ ﺃﻥ ﻳﻐﻔﺮ
الله ﻟﻚ ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪ
ﺍﺑﻨﻪ ﻳﺎ ﺃﺑﻪ ﻭﮐﻴﻒ
ﺍﻃﻴﻖ ﻫﺬﺍ ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ
ﻟﻰ ﻗﻠﺐ ﻭﺍﺣﺪ؟
ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻳﺎ ﺑﻨﻰ ﻟﻮ ﺍﺳﺘﺨﺮﺝ
ﻗﻠﺐ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ
ﻓﺸﻖ ﻟﻮﺟﺪ ﻓﻴﻪ
ﻧﻮﺭﺍﻥ ﻧﻮﺭ ﻟﻠﺨﻮﻑ
ﻭﻧﻮﺭ ﻟﻠﺮﺟﺎٴ
ﻟﻮ ﻭﺯﻧﺎ
ﻣﺎ ﺭﺟﺢ ﺃﺣﺪﻫﻤﺎ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺂﺧﺮ ﺑﻤﺸﻘﺎﻝ
ﺫﺭﻩ  ﻓﻤﻦ
ﻳﻮٴﻤﻦ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻳﺼﺪﻕ ﻣﺎ ﻗﺎﻝ الله
ﻭﻣﻦ ﻳﺼﺪﻕ ﻣﺎ ﻗﺎﻝ
الله  ﻳﻔﻌﻞ
ﻣﺎ ﺃﻣﺮ الله ﻭﻣﻦ
ﻟﻢ ﻳﻔﻌﻞ ﻣﺎ ﺃﻣﺮ
الله ﻟﻢ ﻳﺼﺪﻕ ﻣﺎ
ﻗﺎﻝ الله ﻓﺎﻥ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺄﺧﻠﺎﻕ ﺗﺸﻬﺪ
ﺑﻌﻀﻬﺎ ﻟﺒﻌﺾ ﻓﻤﻦ
ﻳؤﻤﻦ ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺍﻳﻤﺎﻧﺎ
ﺻﺎﺩﻗﺎ ﻳﻌﻤﻞ ﻟﻠﻪ
ﺧﺎﻟﺼﺎ ﻧﺎﺻﺤﺎ
ﻭﻣﻦ ﻳﻌﻤﻞ ﻟﻠﻪ
ﺧﺎﻟﺼﺎ  ﻓﻘﺪ ﺁﻣﻦ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺻﺎﺩﻗﺎ
ﻭﻣﻦ ﻳﻄﻊ الله ﺧﺎﻓﻪ
ﻭﻣﻦ ﺧﺎﻓﻪ ﻓﻘﺪ
ﺃﺣﺒّﻪ ﻭﻣﻦ ﺃﺣﺒّﻪ
ﺍﺗّﺒﻊ ﺃﻣﺮﻩ  ﻭﻣﻦ ﺍﺗّﺒﻊ
ﺃﻣﺮﻩ ﺍﺳﺘﻮﺟﺐ
ﺟﻨّﺘﻪ ﻭ ﻣﺮﺿﺎﺗﻪ
ﻭﻣﻦ ﻟﻢ ﻳﺘّﺒﻊ
ﺭﺿﻮﺍﻥ الله ﻓﻘﺪ
ﻫﺎﻥ ﻋﻠﻴﻪ ﺳﺨﻄﻪ
ﻧﻌﻮﺫ ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻣﻦ
ﺳﺨﻂ الله ﻳﺎ ﺑﻨﻰ
لا ﺗﺮﮐﻦ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭ لا ﺗﺸﻐﻞ
ﻗﻠﺒﻚ ﺑﻬﺎ ﻓﻤﺎ
ﺧﻠﻖ الله ﺧﻠﻘﺎ
ﻫﻮ ﺃﻫﻮﻥ
ﻋﻠﻴﻪ ﻣﻨﻬﺎ ﺃلا
ﺗﺮﻯ ﺃﻧّﻪ ﻟﻢ ﻳﺠﻌﻞ
ﻧﻌﻴﻤﻬﺎ ثوﺍﺑﺎ
ﻟﻠﻤﻄﻴﻌﻴﻦ ﻭﻟﻢ
ﻳﺠﻌﻞ ﺑﻠﺎٴﻬﺎ
ﻋﻘﻮﺑﻪ ﻟﻠﻌﺎﺻﻴﻦ
ﺍﻣّﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺵ
ﻣﻮﻋﻈﻪ ﻭ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﺨﺪﺍ ﺷﺮﻙ
ﻧﮑﻦ)ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺮﻙ
ﺳﺘﻢ ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺳﺖ
( ﺷﺮﻙ ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ  ﮐﻪﻣﺘﺪﻳّﻨﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻦ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ
) ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺩﻝ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ معرّفی ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺸﺮﻙ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻳﮑﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺗّﺨﺎﺫ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺵ
ﻣﻮﻋﻈﻪ ﺍﺯ آثار
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻓﻄﺮ ﻭ ﺷﮑﺎﻑ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. (ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﻭﻓﺮﺯﻧﺪﺵﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ(آثار)ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﮔﺬﺍﺭﺩ ﻳﻌﻨﻰ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﺒﻘﺖﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﻭ ﻭﻫﺮ
ﺁﻣﻮﺯﺵﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ  ﮐﻪ(ﻓﻄﺮ ﺩﻭﺭﻩ)ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺍﻓﻄﺎﺭ
ﻭ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺭﻭﺯﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺷﻖ
ﻭ ﺷﮑﺎﻑ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ) ﻭﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ  ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺳﻘﻮﻁ
ﮐﺮﺩﻯ ( ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻯ
) ﭘﺸﺖ ﺑﺂﻥ ﮐﺮﺩﻯ
ﻭ ﺁﺧﺮﺕ ﺭﺍ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻯ.( ﺗﺮﻙ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻗﺒﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺮﻙ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ) ﻭ
ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﺮﻭﻯ ﺑﺘﻮ
ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ ﺍﺯﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻯ.( ﺧﺎﻧﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﺮ ﻭﻣﻌﺒﺪ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺒﺪﺃ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻭ
ﺑﻤﻘﺼﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺟﺴﺘﻪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻴﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
) ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ( ﮐﻪ ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﻬﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ) ﺑﺎ ﻋﻠﻤﺎ
ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻦ ﺑﺎﺵ ﻭﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺯﺍﻧﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺸﻮ
( ﻋﻠﻤﺎ ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﺩﺍﻧﺸﻬﺎﻯ ﮐﺴﺒﻰ
ﭼﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﭼﻪ ﺩﻳﻨﻰ.
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺰﺍﻧﻮ ﭼﺴﺒﻴﺪﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﻣﻌﻠﻢ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮلاﻋﻠﻰ
ﺁﺏ ﺩﻫﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﮑﻢ ﻣﺮﺍ
ﺑﺰﺭﮒ ﻧﻤﻮﺩ )ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ ﻣﮑﻦ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺗﻮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ( ﺟﺪﺍﻝ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺟﻨﮓ ﻭ بحث ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺍﻥ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺩﺍﻣﻪ
بحث ﻃﺮﻑ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
) ﻭ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﮕﻴﺮ ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﻬﺪﻑ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.( ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﺑﻌﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺡ ﺑﺒﻠﻮﻍ ﻭ
ﺭﺷﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﮑﻠّﻰ
ﺭﺩ ﻧﮑﻦ (ﻣﺎﻝ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺮﺑﺎﺭ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻴﺸﻮﻯ.ﻭﻟﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺧﻞ ﻣﺸﻮ ﮐﻪ ﺿﺮﺭ
ﺑﺂﺧﺮﺕ ﺗﻮ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
( ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﺑﺂﺧﺮﺕ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
) ﻭﭼﻨﺎﻥ ﺭﻭﺯﻩ ﻭ
ﺻﻮﻡ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺕ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﻗﻄﻊ ﮐﻨﺪ (ﺻﻮﻡ ﺭﻭﺯﻩ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺑﺪﻥ ﻭ حواسﺁﻥ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑﺮ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭ ﺷﮑﻢ ﻭﻟﺬﺕﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻭﻟﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻭﺭﺍﻩ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺟﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﻭﻟﻰ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺻﻮﻡ
ﺗﻮ ﭼﻨﺎﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺷﻮﻯ . (ﺻﻠﺎﺕ ﺑﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎﻧﻊ
ﺁﻥ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﻤﺎﺯ
ﻋﺎﺩﻯ  ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﮔﺮﺩﺩ.) ﺯﻳﺮﺍ ﺻﻠﺎﺕ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺼﻮﻡ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺣﻔﻆ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺁﻣﺮﺯﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻴﺎﻧﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﻟﻘﻤﺎﻥ
اکثرﺍ ﺯﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻭﻣﻨﻘﻮلاﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭﻳﺎﻯ ﻋﻤﻴﻘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻏﺮﻕ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
( ﺩﻧﻴﺎ ﻋﮑﺶ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺩﻝ
ﺑﺎﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﺴﺖ
ﻭ ﺳﺮﺧﻮﺵ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﻮﺧﺖ ﺁﻥ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺷﺪﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ) پس
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﺸﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﮐﻦ ( ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺩﻧﻴﺎ  ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻭ ﭘﺮ ﻃﻮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻴﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﻡ ﻳﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑولایت
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.ﮐﺸﺘﻰ
ﺑﺎﻥ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ) ﻭ ﺑﺎﺩﺑﺎﻥ
ﮐﺸﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻮﮐّﻞ
( ﺑﺨﺪﺍ ) ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ.(
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺟﻮﺭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻣﻮﻓّﻖ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
نفس ﺷﻮﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﮔﺎﻩ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﻫﻴﭻ ﺍﻋﺘﺮﺍﺿﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﺑﻠﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺧﻮﺷﺮﻭﺋﻰ ﻭ ﺑﻤﺼﻠﺤﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﻭﺯﺍﺩ ﻭ ﺗﻮﺷﻪ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻦ ( ﺑﺎ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺗﻘرَبّ ﺭﻭﺡ  ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی ﺒﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻰ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ (ﻧﻪ ﺣﻘّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻳﺎ
ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺧﺪﻣﺎﺕﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ  ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﺎﺩﺍﺵﺍﻟﻬی
هزﺍﺭﺍﻥ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﮋﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻴﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻏﻴﺒﻴﻬﺎ
ﻭﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑبالقوّه ﮐﻪ
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺷﺪﻩ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺤﻖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻭ برَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﻳﺎﻓﺘﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺕ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
( ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﻘﻂ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﻮﺩﻩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻭﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺃﺩﺏ ﺁﻣﻮﺧﺘﻰ  ﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺑﻨﻔﻊ ﺗﻮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ( ﺍﻭﻝ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﻌﺪ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻮﺍﻧﻴﺴﺎﻟﻚ
ﺗﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺟﻮﺍﻥ
ﺗﺮ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻮﻓﻖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
) ﻭ ﻫﺮکس ﺑﺄﺩﺏ ﻋﻨﺎﻳﺖ
ﮐﺮﺩ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﺃﻫﻤﻴﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.(
ﺃﺩﺏ ﺍﺻﻮلا ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺃﺩﺏ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺣﺪ ﺃﻗﻞ
ﺍﻳﻨﮑﻪ  ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ ﺑﺨﻮﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻫﺘﻤﺎﻡ ﺃﺩﺏ ﺩﺭ
ﺷﺨﺺ ﻣﻮٴﺪﺏ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﻭ ﺃﺩﺏ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﻴﻤﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ  ﺑﻄﻮﺭﻯ
ﮐﻪﺣﻖ ﺩﺍﺭﺩ ﺃﻧﺎ
ﺍﻟﺤﻖ ﺑﮕﻮﻳﺪ) ﻭ
ﻫﺮ کس ﮐﻪ ﺃﻫﻤﻴﺖ
ﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺄﺩﺏ ﮐﺮﺩ
ﻋﻠﻢ ﺍﻭ
باعث ﺗﮑﻠﻴﻒﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ(ﺗﮑﻠﻴﻒﻭﻇﻴﻔﻪﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠﻢ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ ﻭالّاﻋﺬﺭﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
) ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ کس ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ  ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﮑﻠّﻒ
ﻭ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﻃﻠﺐ ﺁﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
) ﻭ ﻫﺮکس ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﻃﻠﺐ ﻧﻤﻮﺩ ﺑﺪﺭﻙ
ﺳﻮﺩ ﺁﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﺩﺭﻙ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻘﺼﺪ ﻭ ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻠﻰ
لاﺯﻡ ﻳﺎﻣﻠﮑﻪ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﻋﺎﺩﺕﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮ ﺧﻠﻒ ( ﻭﺍﺭث
) ﺳَﻠَﻒ ( ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
) ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺭﺍﻏﺐ ﻭﻃﺎﻟﺒﻰ
ﺍﻣﻴﺪ ﻭ
ﺭﺟﺎﺋﻰ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﺭﺍﻫﺒﻰ ﺍﺯ ﻫﻴﺒﺖ
ﺗﻮ ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ.( ﺭﺍﻫﺐ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
الّا ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﻴﻊ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻳﺶ ﻧﺰﺩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ) ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺗﻨﺒﻠﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻄﻠﺐ ﻏﻴﺮ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﻰ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻰ
ﺑﺮ ﺩﻧﻴﺎ ﻏﻠﺒﻪ
ﮐﻨﻰ ﺑﮑﻦ ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﺧﺮﺕ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﻣﮑﻦ ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻃﻠﺐ ﻋﻠﻢ ﺍﺯﻣﻨﺒﻊ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﺗﻮ ﮔﺬﺷﺖ
ﺁﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮ ﺁﺧﺮﺕ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﻮﻯ ( ﻫﺮ ﺧﻴﺮ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖﺁﻥ
ﺑﺎﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﻇﻦ ﻭﺗﺨﻴّﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ( ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻢ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﮐﻴﺎﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﺧﺮﺕ ﻧﻴﺴﺖ ) ﻭﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻭ ﺳﺎﻋﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻰ ﻧﺼﻴﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﮑﻦ
ﮐﻪ ﻃﻠﺐﻋﻠﻢ ﮐﻨﻰ
(ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
اکثرﺍ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻫﺪﻑ
ﺑﺎﻣﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺁﻧﭽﻪﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﺎﻫﺮ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻋﻠﻢ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮ ﻫﺮﮔﺰ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻰ ﺩﺍﺩ  ﺍﮔﺮ ﺁﻥ ﻋﻠﻢ
ﮐﻨﻰ ( ﺻﺮﻑ ﻋﻤﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺳﻌﻰ ﻧﮑﻨﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻟﺞ
ﺑﺎﺯﻯ ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖ ﺑﮑﻨﻰ
ﻳﺎ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﮐﻨﻰ.
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻳﺎ ﻓﻘﻴﻬﻰ
ﺟﺪﺍﻝ ﻣﮑﻦ  ﻓﻘﻴﻪﻋﺎﻟﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﻭ بحث ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﺮﺩ.ﺍﻣﺎ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪﻭﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ  ﻫﺮﮔﺰ
ﻫﻴﭻ ﺑﺤﺸﻰ ﺩﺭ ﺍﻭ
أثَر ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ
) ﻭ ﺑﺎ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻣﮑﻦ ( ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻯ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺪﺷﻤﻨﻰ
ﺑﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺳﻠﻄﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﻓﺮﺻﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻇﺎﻟﻤﻰ ﺭﺍ ﻣﻤﺎﺷﺎﺕ
ﻧﮑﻦ ( ﻫﻤﺮﺍﻫﻴﺪﺭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻭ ﺭﺍ ( ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻧﮑﻦ ( ﻭﺻﺪﻳﻖ ﻭﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺍﻭ ﻧﺸﻮﺩ ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻓﺎﺳﻘﻰ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﻴﺮ ( ﻓﺎﺳﻖ
ﺑﺎ ﻓﺴﻖ ﻳﺎ ﭘﺴﻚ
ﺭﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺑﺪﻧﺎﻣﻰ ﻣﮑﻦ ( ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺎﻡ ﻣﺘّﻬﻢ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻋﻮﺍﻡ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ
ﺍﺳﺖ )ﻭ ﻋﻠﻢ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﺣﻔﻆ ﮐﻦ
ﮐﻪ ﭘﻮﻝ
ﻭﻭﺭﻕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﮑﻨﻰ.( ﻭﺭﻕ ﺍﺳﮑﻨﺎس
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺳﻨﺎﺩ ﺑﻬﺎﺩﺍﺭ
ﻭﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻣﺎﻟﮑﻴﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺧﻔﻆ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﮕﻮﻳﺪ ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
) ﺁﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺘﺮﺵ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ثواب
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻯ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ترس ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ ﺍﻭﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺵ(ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻤﺪﺭﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭﺗﺮﺳﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺷﮑﺮ ﻭ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ(ثقلین )
دو ﺳﻨﮕﻴﻨﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﮐﻪﭘﺮ ثواب ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻟﻤﻌﻨﻰ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﻨﺪﺷﺮﻙ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺭﻭﺯ
ﻣﺤﺸﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺮﺳﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ) ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻥ ﺭﺟﺎ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ ﺑﺎﺯ ﺍﻣﻴﺪ
ﻋﻔﻮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺵ. (ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺍﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﻴﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭالّا
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﭽﻪ ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﻖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﻟﻴﻞ ﻣﻌﺎﺩﻝ ﮔﻨﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻨﺪ؟) ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﮔﻔﺖ ﺃﻯ
ﭘﺪﺭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻦ
ﻃﺎﻗﺖ ﺁﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎثُمّ؟( ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ) ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻦ
ﻳﻚ ﻗﻠﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻡ ؟ ( ﻳﻚ ﻗﻠﺐ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻳﻌﻨﻰ ﻳﻚ
ﻫﺪﻑ ﺩﺍﺷﺘﻦ.ﻟﺬﺍ
ﻫﻢ ﺧﺪﺍ ﻭﻫﻢ ﺧﺮﻣﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻫﻢ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﻢ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ
) ﻭ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﮔﻔﺖ ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﮔﺮ ﻗﻠﺐ
مؤمن ﺭﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﺸﮑﺎﻓﻨﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻭ
ﻧﻮﺭ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻳﮑﻰ ﻧﻮﺭ
ترس ﻭ ﻳﮑﻰ ﻧﻮﺭ
ﺍﻣﻴﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻭﺗﻮﺯﻳﻦ ﮐﻨﻴﻢ
ﺑﻮﺯﻥ ﺫﺭﻩﺍﻯ ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻓﺰﻭﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ( ﺩﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﻳﮑﻰ ترس
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻴﻬﺎ ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ها ﻭ ﻳﮑﻰ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ) ﻭ ﻫﺮکس ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ( ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻭﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ( ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻋﻤﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﺤثی
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﺎﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻘﺮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﺍﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻮﮐّﻞ ﺩﺍﺭﺩ.)
ﻭ ﻫﺮکس ﮐﻪ ﻫﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭسلوک
الهی ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮکس ﺑﺨﺪﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ  ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻋﻤﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺧﺎﻟﺺ ﻭ
ﻧﺎﺻﺢ ( ﻧﺼﻮﺣﺎﻧﻪ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻴﻮﺗﺰﮐﻴﻪﺍﻯ
) ﻭ ﻫﺮکس ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﮐﺎﺭ ﮐﻨﺪ
ﻭﻧﺎﺻﺢ ﺑﺎﺷﺪ  ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻫﻢ ﺑﺨﺪﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.( ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
حدیث ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﻫﺮکس
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ﺍﺯ ﻭﻯ ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ
ﻭ ﻫﺮکس ﺍﺯ ﺍﻭ ﺗﺮﺳﻴﺪ
پس ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ( ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺎ ﺭﺿﺎﻳﺘﻰ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ
ﻫﺮکس ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
. (ﺗﺒﻌﻴّﺖﺍﻭﻟﻴﺎﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
) ﻭﻫﺮکس ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺃﻣﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﮐﺮﺩ
( ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑولایت
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
) ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﺑﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺑﺮﺳﺪ ( ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺭﺿﻮﺍﻥ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺪﺍﻯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺍﻭ ﻭ ﻋﻔﻮ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ) ﻭ ﻫﺮکس
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺭﺿﻮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺑﺂﺳﺎﻧﻰ
ﺍﻫﺎﻧﺖ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
( ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﻏﻀﺐ ﻭ ﻟﻌﻨﺖ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
) ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻏﻀﺐ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺒﺮﻳﻢ.ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﻝ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻘﻴّﺪ ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻣﮑﻦ
(ﺍﺳﺎﺵ ﻭ ﻭﺭﮐﻦ ﻭ
ﺷﻮﻕ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ
. ﻭﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﻴﻠﻰ ﻧﻘﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻗﻠﺐ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻣﮑﻦ   ﻋﺸﻖ ﻗﻠﺒﻰ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻟﺬﺕ ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﻫﺎﻧﺖ ﺁﻣﻴﺰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺮﻳﻒ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻋﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ  ﺑﺎﺯ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻰ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻄﻴﻌﺎﻥ ﺍﻭ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ(
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺣﻤﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ  ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻠﺎﻫﺎﻯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.( ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻭ ﺭﻓﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺟﻬﻨﻢ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
)

حدیث 3927 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ409 ﺤﺎﺭ) ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻭ ( ﻧﺼﺎﻳﺢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺣﮑﻤﺖ ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻣّﺎ ﻭالله
ﻣﺎ ﺍﻭﺗﻰ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺍﻟﺤﮑﻤﻪ ﺑﺤﺴﺐ
ﻭلا ﻣﺎﻝ ﻭلا ﺃﻫﻞ
ﻭ لا ﺑﺴﻂ ﻓﻰ
ﺟﺴﻢ ﻭ لا ﺟﻤﺎﻝ
ﻭ ﻟﮑﻨّﻪ ﮐﺎﻥ ﺭﺟﻠﺎ
ﻗﻮﻳّﺎ ﻓﻰ ﺃﻣﺮ
الله ﻣﺘﻮﺭﻋﺎ ﻓﻰ
الله  ﺳﺎﮐﺘﺎ
ﺳﮑﻴﻨﺎ ﻋﻤﻴﻖ ﺍﻟﻨﻈﺮ
ﻃﻮﻳﻞ ﺍﻟﻨﻈﺮ ﻃﻮﻳﻞ
ﺍﻟﻔﮑﺮ ﺣﺪﻳﺪ ﺍﻟﻨﻈﺮ
ﻣﺴﺘﻐﻦ ﺑﺎﻟﻌﺒﺮ
ﻟﻢ ﻳﻨﻢ ﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻗﻄّ ﻭﻟﻢ ﻳﺮﻩ ﺃﺣﺪ
ﻣﻦ الناس ﻋﻠﻰ ﺑﻮﻝ
ﻭ لا ﻏﺎﺋﻂ  ﻭلا ﺍﻏﺘﺴﺎﻝ
ﻟﺸﺪﻩ
ﺗﺴﺘّﺮﻩ ﻭ ﻋﻤﻖ
ﻧﻈﺮﻩ ﻭ ﺗﺤﻔّﻈﻪ
ﻓﻰ ﺃﻣﺮﻩ ﻭﻟﻢ ﻳﻀﺤﻚ
ﻣﻦ شیئ ﻗﻄّ ﻣﺨﺎﻓﻪ
ﺍلاثُمّ  ﻭﻟﻢ ﻳﻐﻀﺐ
ﻗﻄّ ﻭﻟﻢ ﻳﻤﺎﺯﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﺎ ﻗﻄّ ﻭﻟﻢ
ﻳﻔﺮﺡ ﻟﺸﻴﻴٴ ﺍﻥ
ﺃﺗﺎﻩ ﻣﻦ ﺃﻣﺮﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭلا ﺣﺰﻥ
ﻣﻨﻬﺎ ﻋﻠﻰ شیئ
ﻗﻄّ ﻭ ﻗﺪ ﻧﮑﺢ ﻣﻦ
ﺍﻟﻨﺴﺎٴ ﻭﻭﻟﺪ
ﻟﻪ ﺍﻟﺄﻭلاﺩ ﺍﻟﮑثیرة
ﻭ ﻗﺪﻡ اکثرﻫﻢ
ﺍﻓﺮﺍﻃﺎ ﻓﻤﺎ ﺑﮑﻰ
ﻋﻠﻰ ﻣﻮﺕ ﺃﺣﺪ ﻣﻨﻬﻢ
ﻭﻟﻢ ﻳﻤﺮ ﺑﺮﺟﻠﻴﻦ
ﻳﺨﺘﺼﻤﺎﻥ ﺃﻭ ﻳﻘﺘﺘﻠﺎﻥ
الّا ﺃﺻﻠﺢ ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ
ﻭﻟﻢ ﻳﻤﺾ ﻋﻨﻬﻤﺎ
ﺣﺘّﻰ ﺗﺤﺎﺟﺰﺍ
ﻭﻟﻢ ﻳﺴﻤﻊ ﻗﻮلا
ﻗﻄّ ﻣﻦ ﺃﺣﺪ ﺍﺳﺘﺤﺴﻨﻪ
الّا ﺳﺄﻝ ﻋﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮﻩ
ﻭ ﻋﻤّﻦ ﺃﺧﺬﻩ ﻭﮐﺎﻥ
ﻳﮑﺸﺮ ﻣﺠﺎﻟﺴﻪ
ﺍﻟﻔﻘﻬﺎٴ ﻭ ﺍﻟﺤﮑﻤﺎٴ
ﻭ ﮐﺎﻥ ﻳﻐﺸﻰ ﺍﻟﻘﻀﺎﻩ
ﻭ ﺍﻟﻤﻠﻮﻙ ﻭ ﺍﻟﺴﻠﺎﻃﻴﻦ
ﻓﻴﺮﺷﻰ ﻟﻠﻘﻀﺎﻩ
ﻣﻤّﺎ ﺍﺑﺘﻠﻮﺍ
ﺑﻪ ﻭ ﻳﺮﺣﻢ ﺍﻟﻤﻠﻮﻙ
ﻭ ﺍﻟﺴﻠﺎﻃﻴﻦ ﻟﻐﺮﺗﻬﻢ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻭ ﻃﻤﺄﻧﻴّﻨﺘﻬﻢ
ﻓﻰ ﺫﻟﻚ ﻭ ﻳﻌﺘﺒﺮ
ﻭ ﻳﺘﻌﻠّﻢ ﻣﺎ ﻳﻐﻠﺐ
ﺑﻪ ﻧﻔﺴﻪ ﻭ ﻳﺠﺎﻫﺪ
ﺑﻪ ﻫﻮﺍﻩ ﻭ ﻳﺤﺘﺮﺯ
ﺑﻪ ﻣﻦ
ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ ﻭﮐﺎﻥ
ﻳﺪﺍﻭﻯ ﻗﻠﺒﻪ ﺑﺎﻟﺘﻔﮑّﺮ
ﻭ ﻳﺪﺍﺭﻯ ﻧﻔﺴﻪ
ﺑﺎﻟﻌﺒﺮ ﻭﮐﺎﻥ
لا ﻳﻈﻌﻦ الّا ﻓﻴﻤﺎ
ﻳﻌﻨﻴﻪ ﻓﺒﺬﻟﻚ
ﺍﻭﺗﻰ ﺍﻟﺤﮑﻤﻪ
ﻭﻣﻨﺢ ﺍﻟﻌﺼﻤﻪ
ﻭﺍﻥ الله ﺗﺒﺎﺭﻙ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺃﻣﺮ
ﻃﻮﺍﺋﻒ ﻣﻦ الملائکة
ﺣﻴﻦ ﺍﻧﺘﺼﻒ ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ
ﻭ ﻫﺪﺃﺕ ﺍﻟﻌﻴﻮﻥ
ﺑﺎﻟﻘﺎﺋﻠﻪ ﻓﻨﺎﺩﻭﺍ
ﻟﻘﻤﺎﻥ حیث ﻳﺴﻤﻊ
ﻭ لا ﻳﺮﺍﻫﻢ ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﻳﺎ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﻫﻞ ﻟﻚ
ﺃﻥ ﻳﺠﻌﻠﻚ الله
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻓﻰ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﺗﺤﮑﻢ ﺑﻴﻦ
الناس ؟ ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺍﻥ ﺃﻣﺮﻧﻰ ﺭﺑّﻰ
ﺑﺬﻟﻚ ﻓﺎﻟﺴﻤﻊ
ﻭﺍﻟﻄﺎعة  ﻟﺄﻧّﻪ ﺍﻥ
ﻓﻌﻞ ﺑﻰ ﺫﻟﻚ ﺃﻋﺎﻧﻨﻰ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﻋﻠّﻤﻨﻰ
ﻭ ﻋﺼﻤﻨﻰ ﻭﺍﻥ ﻫﻮ
ﺧﻴّﺮﻧﻰ ﻗﺒﻠﺖ
ﺍﻟﻌﺎﻓﻴﻪ. ﻓﻘﺎﻟﺖ
الملائکة ﻳﺎ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻟﻢ ؟ ﻗﺎﻝ ﻟﺄﻥ ﺍﻟﺤﮑﻢ
ﺑﻴﻦ الناس  ﺑﺄﺷﺪ
ﺍﻟﻤﻨﺎﺯﻝ ﻣﻦ ﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻭ اکثرﻫﻢ ﻓﺘﻨﺎ
ﻭ ﺑﻠﺎٴ ﻣﺎ ﻳﺨﺬﻝ
ﻭ لا ﻳﻌﺎﻥ ﻭ ﻳﻐﺸﺎﻩ
ﺍﻟﻈﻠﻢ ﻣﻦ ﮐﻞ ﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺻﺎﺣﺒﻪ ﻣﻨﻪ ﺑﻴﻦ
ﺃﻣﺮﻳﻦ ﺍﻥ ﺃﺻﺎﺏ
ﻓﻴﻪ ﺍﻟﺤﻖ ﻓﺒﺎﻟﺤﺮﻯ
ﺃﻥ ﻳﺴﻠﻢ ﻭ ﺍﻥ ﺃﺧﻄﺄ
ﺃﺧﻄﺄ ﻃﺮﻳﻖ الجنّة
ﻭﻣﻦ ﻳﮑﻦ ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺫﻟﻴﻠﺎ ﻭ ﺿﻌﻴﻔﺎ
ﮐﺎﻥ ﺃﻫﻮﻥ ﻋﻠﻴﻪ
ﻓﻰ ﺍﻟﻤﻌﺎﺩ ﻣﻦ
ﺃﻥ ﻳﮑﻮﻥ ﻓﻴﻪ ﺣﮑﻤﺎ
ﺳﺮﻳّﺎ ﺷﺮﻳﻔﺎ
ﻭﻣﻦ ﺍﺧﺘﺎﺭ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ
ﻳﺨﺴﺮﻫﻤﺎ ﮐﻠﺘﻴﻬﻤﺎ
ﺗﺰﻭﻝ ﻫﺬﻩ ﻭ لا
ﺗﺪﺭﻙ ﺗﻠﻚ ﻗﺎﻝ
ﻓﺘﻌﺠّﺒﺖ الملائکة
ﻣﻦ ﺣﮑﻤﺘﻪ  ﻭ ﺍﺳﺘﺤﺴﻦ
ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﻓﻠﻤّﺎ ﺃﻣﺴﻰ ﻭ
ﺃﺧﺬ ﻣﻀﺠﻌﻪ ﻣﻦ
ﺍﻟﻠّﻴﻞ ﺃﻧﺰﻝ
الله ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺤﮑﻤﻪ ﻓﻐﺸّﺎﻩ
ﺑﻬﺎ ﻣﻦ ﻗﺮﻧﻪ ﺍﻟﻰ
ﻗﺪﻣﻪ ﻭ ﻫﻮ ﻧﺎﺋﻢ
ﻭ ﻏﻄّﺎﻩ ﺑﺎﻟﺤﮑﻤﻪ
ﻏﻄاءا  ﻓﺎﺳﺘﻴﻘﻆ
ﻭ ﻫﻮ ﺃﺣﮑﻢ الناس
ﻓﻰ ﺯﻣﺎﻧﻪ ﻭ ﺧﺮﺝ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻨﺎس ﻳﻨﻄﻖ
ﺑﺎﻟﺤﮑﻤﻪ ﻭ ﻳﺒﻴّﻨﻬﺎ
ﻓﻴﻬﺎ ﻗﺎﻝ ﻓﻠﻤّﺎ
ﺍﻭﺗﻰ ﺍﻟﺤﮑﻢ ﻭﻟﻢ
ﻳﻘﺒﻠﻬﺎ ﺃﻣﺮ الله
الملائکة  ﻓﻨﺎﺩﺕ
ﺩﺍﻭﺩ ﺑﺎﻟﺨﻠﺎﻓﻪ
ﻓﻘﺒﻠﻬﺎ ﻭ ﻟﻢ ﻳﺸﺘﺮﻁ
ﻓﻴﻬﺎ ﺑﺸﺮﻁ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻓﺄﻋﻄﺎﻩ الله ﺍﻟﺨﻠﺎﻓﻪ
ﻓﻰ ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻭ ﺍﺑﺘﻠﻰ
ﻓﻴﻬﺎ ﻏﻴﺮ ﻣﺮﻩ
ﻭﮐﻞ ﺫﻟﻚ
ﻳﻬﻮﻯ ﻓﻰ ﺍﻟﺨﻄﺄ
ﻳﻘﻴﻠﻪ الله ﻭ ﻳﻐﻔﺮ
ﻟﻪ ﻭﮐﺎﻥ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻳﮑﺸﺮ ﺯﻳﺎﺭﻩ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭ ﻳﻌﻈﻪ ﺑﻤﻮﺍﻋﻈﻪ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻪ ﻭ ﻓﻀﻞ
ﻋﻠﻤﻪ  ﻭﮐﺎﻥ
ﻳﻘﻮﻝ ﺩﺍﻭﺩ ﻟﻪ
ﻃﻮﺑﻰ ﻟﻚ ﻳﺎ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺍﻭﺗﻴﺖ ﺍﻟﺤﮑﻤﻪ
ﻭ ﺻﺮﻓﺖ ﻋﻨﻚ ﺍﻟﺒﻠﻴّﻪ
ﻭﺍﻋﻄﻰ ﺩﺍﻭﺩ ﺍﻟﺨﻠﺎﻓﻪ
ﻭ ﺍﺑﺘﻠﻰ ﺑﺎﻟﺨﻄﺄ
ﻭ ﺍﻟﻔﺘﻨﻪ ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺣﮑﻤﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺣﺴﺐﻭﻧﺴﺐ ﺍﻭ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺎﻝ ﻭﺃﻫﻞ ﻭ
ﻳﺎ ﻓﺰﻭﻧﻰ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻳﺎ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﻣﺮﺩﻯ
ﻗﻮﻯ ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩ . ( ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺭﻉ
ﻭ ترس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩ.ﺳﺎﮐﺖ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺳﺎﮐﻦ ﻭﻣﺴﮑﻴﻦ
ﺑﻮﺩ.( ﺻﻔﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
) ﮐﻪ ﻋﻤﻴﻖ ﺍﻟﻨﻈﺮ
ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﻓﮑﺮ ﻃﻮﻳﻞ
ﻭ ﭼﺸﻤﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺁﻫﻦ ﺗﻴﺰ ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﺯ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻫﺎ ﻣﺴﺘﻐﻨﻰ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻧﺨﻮﺍﺑﻴﺪﻩ
ﻭ ﮐﺴﻰ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺑﻮﻝ
ﻭ ﻏﺎﻳﻂ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺯﻳﺮﺍﺩﺭ
ﺷﺪﺕ ﺳﺘﺮ ﻭﺗﺴﺘﺮ
ﺑﻮﺩ( ﭘﺮﺩﻩ ﭘﻮﺷﻰ
ﻭﺩﺭ ﺣﻔﻆ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺑﻰ ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ ) ﻭ ﻋﻤﻴﻖ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺨﻨﺪﻩﻧﻴﻔﺘﺎﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﺘﺮﺳﻴﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﻏﻀﺐ ﻧﻤﻰ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ
ﮐﺴﻰ ﺷﻮﺧﻰ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯﺍﺯ
ﻣﺎﻝ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ  ﻫﺮﮔﺰ ﺧﻮﺩﺳﺮ
ﻭ ﺳﺮﻣﺴﺖ ﻧﻤﻴﺸﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺩ
ﻣﺤﺰﻭﻥ ﻧﻤﻴﺸﺪ.
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭﺍﻭلاﺩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺣﺘﻰ ﺑﭽﻪﻫﺎﻯ
اﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻟﻴﻬﺮﮔﺰ ﺑﺮﻣﺮﮒ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺷﻚ ﻧﺮﻳﺨﺖ(ﺩﺭ
ﺗﻮﮐّﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩ
) ﻭﺑﺎ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﻰ
ﺑﺎ ﺑﺮﺧﻮﺭ  ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺻﻠﺤﻤﻴﺪﺍﺩ. ﻭﺩﻭﺩ
ﻧﺸﺪﻩ ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺸﻨﻴﺪ ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩ  ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺁﻥ ﭼﻴﺴﺖ ﻭﺍﺯ ﭼﻪ
ﻣﻨﺒﻌﻰ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ
( ﻫﺮ ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻣﻴﮑﺮﺩ.)ﻭ
اکثرﺍ ﺑﺎ ﻓﻘﻬﺎ
ﻭ ﺣﮑﻤﺎ ﻣﺠﺎﻟﺴﺖ
ﺩﺍﺷﺖ( ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
ﭘﮕﺎﻫﻰ ﺩﻳﺪﻩ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
) ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ) ﻭﺍﺯ
ﻗﻀﺎﺕ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺳﻠﺎﻃﻴﻦ ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ( ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘرَبّ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮐﻮﭼﻚ ﻭ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩ ) ﻭ
ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻀﺎﺕ ( ﺷﺮﻉ )ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﭽﻪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ(
ﮐﻪ ﻗﻀﺎﺕ ﺟﺰ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻳﺎ ﺧﺎﺹ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ ﻃﺒﻖ ﻗﺎﻧﻮﻥ
اکثرﻳّﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻳﻚ ﻗﻮﻡ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭ ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﺑﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺳﻠﺎﻃﻴﻦ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺒﺮﺕ ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﺩﺭ نفسﺍﻣﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﻏﻠﺒﻪﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻋﻠﻴﻪ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺠﺎﻫﺪﻩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﺣﺘﺮﺍﺯ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻗﻠﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﻔﮑّﺮ ﺷﻔﺎ
ﻭﻣﺪﺍﻭﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ
( ﺗﻔﮑّﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﺒﺮﺗﻬﺎ
ﻣﺪﺍﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.
ﻭ ﺟﺰ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺨﻮﺩﺵ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩ.ﻭﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺣﮑﻤﺖ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﻋﺼﻤﺖ
ﻳﺎﻓﺖ . (ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﮕﺮﻭﻫﻬﺎ
ﻭﻃﻮﺍﺋﻔﻰ ﺍﺯ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﻭﺯ ﺷﺪ ﻭ ﭼﺸﻤﺎﻥ
( ﻣﺮﺩﻡ ) ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﻓﺖ
( ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﺭﻓﺘﻨﺪ ) ﺗﺎ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺻﺪﺍ ﺯﺩﻧﺪ ﻭ
ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻨﻴﺪ ﻭﻟﻰ
ﺁن ها ﻣﻰ ﺩﻳﺪﻧﺪ
( ﺗﻠﻪ ﭘﺎﺗﻴﻚ  ﻟﻘﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﺻﺪﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺩﻭﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺃﻯ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺁﻳﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺷﺪﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﮐﻨﻰ
( ﺗﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ
) ﻭ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺪﻫﺪ ﺳﻤﻴﻊ
ﻭ ﻣﻄﻴﻊ ﻫﺴﺘﻢ. ( ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ بعثت ﺑﺎ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻴﮑﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﻮﻯ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ
) ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻭ ﻣﺮﺍ ﺁﺯﺍﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩ  ﻣﻦ
ﻋﺎﻓﻴﺖﺭﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻡ
(ﺑﺎ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﺧﻮﺩ) ﻭ ﻣﻠﺎﺋﻚ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﭼﺮﺍ ؟ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﮔﻔﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺳﺖ.(
ﻧﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺩﺭ ﺃﻣﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭرؤیاﻫﺎ
ﻭ ﺃﺣﻮﺍﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻭ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻳﻚ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮﺩ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺧﻄﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.(ﺩﻳﻦ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺑﺎﺯﻯ ﻭ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ  ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﺷﺮﻋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭ ﺑﻠﺎ ﺍﺳﺖ(ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ) ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ باعث ﺧﺬلاﻥ
ﻭ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺷﻮﺩ ) ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻭ ﺳﺘﻢ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺟﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﻓﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺁﺩﻣﻰ ﺍﺯ ﺩﻭ ﺣﺎﻝ
ﺧﺎﺭﺝ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﭘﺬﺭﻳﻔﺖ پس ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﻮﺩ(ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﺍﮔﺮ ﺧﻄﺎﺋﻴﮑﺮﺩ
ﺭﺍﻩ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﮔﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ( ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖﺩﻭﺭ
ﺷﺪﻩ ﻭﻟﻰ ﺑﺴﻮﻯ
ﺟﻬﻨﻢ ﻣﻴﺮﻭﺩ ) ﻭ
ﻫﺮ کس ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺫﻟﻴﻞ ﻭ ﺣﻘﻴﺮ ﻭ
ﺿﻌﻴﻒ ﺑﺎﺷﺪ  ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻣﻌﺎﺩ ﺁﺳﺎﻧﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ( ﻣﻌﺎﺩ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻋﻮﺩ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.) ﻭ
ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺣﺎﮐﻢ ﻭ ﺷﺮﻳﻒ (. ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
) ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻫﺮکس ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺁﺧﺮﺕ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺮﺩ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ ﻭ
ﺑﺂﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ
( ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻥ.ﻭ الّا ﺁﺧﺮﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﺎﻥ  ﺟﻬﻨﻢ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺗﻌﺠّﺐ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻭ ﮐﺮﺩﻧﺪ
(ﻭﻣﻠﺎﺋﻚ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻠﺎﺋﮑﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺎﺯ(ﺣﮑﻤﺖ)ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻣﻌﻘﻮلاﺕ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ ﺗﺤﮑّﻢ
ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺴﺒﺖ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺩﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
) ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺷﺐ ﺷﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺧﻮﺍﺑﮕﺎﻩ ﺍﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻧﺎﺯﻝ ﮐﺮﺩ. (ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪﺩﺭ رؤیا ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ) ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺳﺮﺗﺎ
ﭘﺎﻯ ﺍﻭﺭﺍ ﻓﺮﺍ
ﮔرﻓﺖ ( ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻠﺴﻪ
ﻭ رؤیا ﺳﺮﻭ ﭘﺎ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﺪ ) ﻭﺍﻭ
ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺖ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻩ
ﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ ﺑﻴﺪﺍﺭﮔﺮﺩﻳﺪ
(ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ پس ﺍﺯ
ﻳﻚ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ) ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺷﺨﺺ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪ.ﻭ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩ ﻭﻣﻨﺘﺸﺮ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺍﻭ ﺷﺪ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ
( ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
) ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻭﺩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻭﺍﻭﺩ
ﺷﺮﻁ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﮑﺮﺩ.( ﺷﺮﻁ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﺸﺪﻩ
) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺧﺪﺍ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺪﺍﻭﺩ ﺩﺍﺩ
ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻣﺒﺘﻠﺎ
ﻧﻤﻮﺩ.( ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺟﻬﺖ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻧﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ) ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﻄﺎﻫﺎ ﻣﻴﺸﺪ  ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻮﺯﺵ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻓﺖ
ﻭﻣﻰ ﺑﺨﺸﻴﺪ.ﻭﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺯ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭﺑﺪﻥ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻮﻋﻈﻪ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ ﻭﺣﮑﻤﺖﻣﻴﺂﻣﻮﺧﺖ
ﻭ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﺯﺍﺋﺪ ﺧﻮﺩ  ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺂﻣﻮﺧﺖ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﺧﻮﺷﺎ ﺑﺤﺎﻝ
ﺗﻮ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻯ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺩﻭﺭ
ﺷﺪﻩﻭﻟﻰ ﺩﺍﻭﺩ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﻳﺎﻓﺖ ﻭ
ﺧﻄﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﺯﻳﺎﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ( ﺑﻴﻦ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺒﺨﻠﻖ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺑﻴﻚ  ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﮑﻤﺖ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ  ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﻔﺎ
ﺑﺨﺸﻰ ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕﻣﻴﮑﺮﺩ.ﺩﺍﻭﺩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﻨﮓ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻓﺘﻨﻪ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺤﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺤﮑﻤﺖ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺸﺎﻭﺭ ﺩﺍﻭﺩ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ) سپس ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
:  ﻭﻣﻦ ﻗﻮﻝ
الله ﻭ ﺍﺫ ﻗﺎﻝ
ﻟﻘﻤﺎﻥ لاﺑﻨﻪ
ﻭﻫﻮ ﻳﻌﻈﻪ ﻳﺎ ﺑُﻨﻰّ
لا ﺗﺸﺮﻙ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺍﻥ
ﺍﻟﺸﺮﻙ ﻟﻈﻠﻢ ﻋﻈﻴﻢ
ﻗﺎﻝ ﻓﻮﻋﻆ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺍﺑﻨﻪ ﺑﺂثاﺭ ﺣﺘّﻰ
ﺗﻔﻄّﺮ ﻭ ﺍﻧﺸﻖ
ﻭﮐﺎﻥ ﻓﻴﻤﺎ
ﻭﻋﻈﻪ ﺑﻪ ﻳﺎ ﺣﻤﺎﺩ
ﺃﻥ ﻗﺎﻝ ﻳﺎ ﺑُﻨﻰ
ﺍﻧّﻚ ﻣﻨﺬ
ﺳﻘﻄﺖ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺘﺪﺑﺮﺗﻬﺎ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺒﻠﺖ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ
ﻓﺪﺍﺭ ﺃﻧﺖ ﺍﻟﻴﻬﺎ
ﺗﺴﻴﺮ ﺃﻗرَبّ ﺍﻟﻴﻚ
ﻣﻦ ﺩﺍﺭ ﺃﻧﺖﻋﻨﻬﺎ
ﻣﺘﺒﺎﻋﺪ  ﻳﺎ ﺑُﻨﻰ
ﺟﺎﻟس  ﺍﻟﻌﻠﻤاء
ﻭ ﺍﺯﺣﻤﻬﻢ ﺑﺮﮐﺒﺘﻴﻚ
ﻭ لا ﺗﺠﺎﺩﻟﻬﻢ
ﻓﻴﻤﻨﻌﻮﻙ ﻭ ﺧﺬ
ﻣﻦ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺑﻠﺎﻏﺎ
ﻭ لا ﺗﺮﻓﻀﻬﺎ ﻓﺘﮑﻮﻥ
ﻋﻴﺎلا ﻋﻠﻰ الناس
ﻭ لا ﺗﺪﺧﻞ ﻓﻴﻬﺎ
ﺩﺧﻮلا  ﻳﻀﺮ ﺑﺂﺧﺮﺗﻚ
ﻭ ﺻﻢ ﺻﻮﻣﺎ ﻳﻘﻄﻊ
ﺷﻬﻮﺗﻚ ﻭ لا ﺗﺼﻢ
ﺻﻴﺎﻣﺎ ﻳﻤﻨﻌﻚ
ﻣﻦ ﺍﻟﺼﻠﺎﻩ ﻓﺎﻥ
ﺍﻟﺼﻠﺎﻩ ﺃﺣﺐ ﺍﻟﻰ
الله ﻣﻦ ﺍﻟﺼﻴﺎﻡ
ﻳﺎﺑﻨﻰ ﺍﻥ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺤﺮ ﻋﻤﻴﻖ ﻗﺪ ﻫﻠﻚ
ﻓﻴﻬﺎ ﻋﺎﻟﻢ کثیر
ﻓﺎﺟﻌﻞ ﺳﻔﻴﻨﺘﻚ
ﻓﻴﻬﺎ ﺍلاﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺍﺟﻌﻞ ﺷﺮﺍﻋﻬﺎ
ﺍﻟﺘﻮﮐّﻞ ﻭ ﺍﺟﻌﻞ
ﺯﺍﺩﻙ ﻓﻴﻬﺎ ﺗﻘﻮﻯ
الله ﻓﺎﻥ ﻧﺠﻮﺕ
ﻓﺒﺮﺣﻤﻪ الله  ﻭﺍﻥ ﻫﻠﮑﺖ
ﻓﺒﺬﻧﻮﺑﻚ ﻳﺎ ﺑﻨﻰ
ﺍﻥ
ﺗﺄﺩﺑﺖ ﺻﻐﻴﺮﺍ
ﺍﻧﺘﻔﻌﺖ ﺑﻪ ﮐﺒﻴﺮﺍ
ﻭﻣﻦ ﻋﻨﻰ
ﺑﺎﻟﺄﺩﺏ ﺍﻫﺘﻢ
ﺑﻪ  ﻣﻦ ﺍﻫﺘﻢ
ﺑﻪ  ﺗﮑﻠّﻒ
ﻋﻠﻤﻪ ﻭﻣﻦ ﺗﮑﻠّﻒ
ﻋﻠﻤﻪ ﺍﺷﺘﺪﻟﻪ
ﻃﻠﺒﻪ ﻭﻣﻦ ﺍﺷﺘﺪ
ﻟﻪ ﻃﻠﺒﻪ ﺃﺩﺭک
ﻤﻨﻔﻌﺘﻪ  ﻓﺎﺗّﺨﺬﻩ
ﻋﺎﺩﻩ ﻓﺎﻧّﻚ ﺗﺨﻠﻒ
ﻓﻰ ﺳﻠﻔﻚ ﻭ ﺗﻨﻔﻊ
ﺑﻪ ﻣﻦ ﺧﻠﻔﻚ ﻭ ﻳﺮﺗﺠﻴﻚ
ﻓﻴﻪ ﺭﺍﻏﺐ ﻭ
ﻳﺨﺸﻰ ﺻﻮﻟﺘﻚ ﺭﺍﻫﺐ
ﻭ ﺍﻳّﺎﻙ ﻭ ﺍﻟﮑﺴﻞ
ﻋﻨﻪ ﺑﺎﻟﻄﻠﺐ ﻟﻐﻴﺮﻩ
ﻓﺎﻥ ﻏﻠﺒﺖ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻓﻠﺎ ﺗﻐﻠﺒﻦ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ ﻓﺎﺫﺍ
ﻓﺎﺗﻚ ﻃﻠﺐ ﺍﻟﻌﻠﻢ
ﻓﻰ ﻣﻈﺎﻧّﻪ ﻓﻘﺪ
ﻏﻠﺒﺖ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ ﻭ ﺍﺟﻌﻞ
ﻓﻰ ﺃﻳّﺎﻣﻚ ﻭ ﻟﻴﺎﻟﻴﻚ
ﻭﺳﺎﻋﺎﺗﻚ
ﻟﻨﻔﺴﻚ ﻧﺼﻴﺒﺎ
ﻓﻰ ﻃﻠﺐﺍﻟﻌﻠﻢ
ﻓﺎﻧّﻚ ﻟﻢ
ﺗﺠﺪ ﻟﻪ ﺗﻀﻴﻴﻌﺎ
ﺃﺷﺪ ﻣﻦ ﺗﺮﮐﻪ ﻭ
لا ﺗﻤﺎﺭﻳﻦ ﻓﻴﻪ
ﻟﺠﻮﺟﺎ ﻭ لا ﺗﺠﺎﺩﻟﻦ
ﻓﻘﻴﻬﺎ ﻭ لا ﺗﻌﺎﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻄﺎﻧﺎ ﻭ لا ﺗﻤﺎﺷﻴﻦ
ﻇﻠﻮﻣﺎ ﻭ لا ﺗﺼﺎﺩﻗﻨّﻪ
ﻭ لا
ﺗﻮٴﻠﺎﺧﺬﻳﻦ ﻓﺎﺳﻘﺎ
ﻭ لا ﺗﺼﺎﺣﺒﻦ ﻣﺘّﻬﻤﺎ
ﻭ ﺍﺧﺰﻥ
ﻋﻠﻤﻚ ﮐﻤﺎ ﺗﺨﺰﻥ
ﻭﺭﻗﻚ  ﻳﺎ
ﺑﻨﻰ ﺧﻒ الله  ﻟﻮ ﺃﺗﻴﺖ
ﻳﻮﻡ القیامة ﺑﺒﺮ
ﺍﻟﺸﻘﻠﻴﻦ ﺧﻔﺖ
ﺃﻥ ﻳﻌﺬﺑﻚ ﻭ ﺍﺭﺝ
الله ﺭﺟﺎٴﺎ ﻟﻮ
ﻭﺍﻓﻴﺖ القیامة
ﺑﺎثُمّ ﺍﻟﺸﻘﻠﻴﻦ
ﺭﺟﻮﺕ ﺃﻥ ﻳﻐﻔﺮ
الله ﻟﻚ ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪ
ﺍﺑﻨﻪ ﻳﺎ ﺃﺑﻪ ﻭﮐﻴﻒ
ﺍﻃﻴﻖ ﻫﺬﺍ ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ
ﻟﻰ ﻗﻠﺐ ﻭﺍﺣﺪ؟
ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻳﺎ ﺑﻨﻰ ﻟﻮ ﺍﺳﺘﺨﺮﺝ
ﻗﻠﺐ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ
ﻓﺸﻖ ﻟﻮﺟﺪ ﻓﻴﻪ
ﻧﻮﺭﺍﻥ ﻧﻮﺭ ﻟﻠﺨﻮﻑ
ﻭﻧﻮﺭ ﻟﻠﺮﺟﺎٴ
ﻟﻮ ﻭﺯﻧﺎ
ﻣﺎ ﺭﺟﺢ ﺃﺣﺪﻫﻤﺎ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺂﺧﺮ ﺑﻤﺸﻘﺎﻝ
ﺫﺭﻩ  ﻓﻤﻦ
ﻳﻮٴﻤﻦ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻳﺼﺪﻕ ﻣﺎ ﻗﺎﻝ الله
ﻭﻣﻦ ﻳﺼﺪﻕ ﻣﺎ ﻗﺎﻝ
الله  ﻳﻔﻌﻞ
ﻣﺎ ﺃﻣﺮ الله ﻭﻣﻦ
ﻟﻢ ﻳﻔﻌﻞ ﻣﺎ ﺃﻣﺮ
الله ﻟﻢ ﻳﺼﺪﻕ ﻣﺎ
ﻗﺎﻝ الله ﻓﺎﻥ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺄﺧﻠﺎﻕ ﺗﺸﻬﺪ
ﺑﻌﻀﻬﺎ ﻟﺒﻌﺾ ﻓﻤﻦ
ﻳﻮٴﻤﻦ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺍﻳﻤﺎﻧﺎ
ﺻﺎﺩﻗﺎ ﻳﻌﻤﻞ ﻟﻠﻪ
ﺧﺎﻟﺼﺎ ﻧﺎﺻﺤﺎ
ﻭﻣﻦ ﻳﻌﻤﻞ ﻟﻠﻪ
ﺧﺎﻟﺼﺎ  ﻓﻘﺪ ﺁﻣﻦ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺻﺎﺩﻗﺎ
ﻭﻣﻦ ﻳﻄﻊ الله ﺧﺎﻓﻪ
ﻭﻣﻦ ﺧﺎﻓﻪ ﻓﻘﺪ
ﺃﺣﺒّﻪ ﻭﻣﻦ ﺃﺣﺒّﻪ
ﺍﺗّﺒﻊ ﺃﻣﺮﻩ  ﻭﻣﻦ ﺍﺗّﺒﻊ
ﺃﻣﺮﻩ ﺍﺳﺘﻮﺟﺐ
ﺟﻨّﺘﻪ ﻭ ﻣﺮﺿﺎﺗﻪ
ﻭﻣﻦ ﻟﻢ ﻳﺘّﺒﻊ
ﺭﺿﻮﺍﻥ الله ﻓﻘﺪ
ﻫﺎﻥ ﻋﻠﻴﻪ ﺳﺨﻄﻪ
ﻧﻌﻮﺫ ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻣﻦ
ﺳﺨﻂ الله ﻳﺎ ﺑﻨﻰ
لا ﺗﺮﮐﻦ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭ لا ﺗﺸﻐﻞ
ﻗﻠﺒﻚ ﺑﻬﺎ ﻓﻤﺎ
ﺧﻠﻖ الله ﺧﻠﻘﺎ
ﻫﻮ ﺃﻫﻮﻥ
ﻋﻠﻴﻪ ﻣﻨﻬﺎ ﺃلا
ﺗﺮﻯ ﺃﻧّﻪ ﻟﻢ ﻳﺠﻌﻞ
ﻧﻌﻴﻤﻬﺎ ﺷﻮﺍﺑﺎ
ﻟﻠﻤﻄﻴﻌﻴﻦ ﻭﻟﻢ
ﻳﺠﻌﻞ ﺑﻠﺎٴﻬﺎ
ﻋﻘﻮﺑﻪ ﻟﻠﻌﺎﺻﻴﻦ
ﺍﻣّﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺵ
ﻣﻮﻋﻈﻪ ﻭ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﺨﺪﺍ ﺷﺮﻙ
ﻧﮑﻦ)ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺮﻙ
ﺳﺘﻢ ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺳﺖ
( ﺷﺮﻙ ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ  ﮐﻪﻣﺘﺪﻳّﻨﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻦ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ
) ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺩﻝ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ معرّفی ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺸﺮﻙ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻳﮑﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺗّﺨﺎﺫ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺵ
ﻣﻮﻋﻈﻪ ﺍﺯ آثار
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻓﻄﺮ ﻭ ﺷﮑﺎﻑ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. (ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﻭﻓﺮﺯﻧﺪﺵﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ(آثار)ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﮔﺬﺍﺭﺩ ﻳﻌﻨﻰ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﺒﻘﺖﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﻭ ﻭﻫﺮ
ﺁﻣﻮﺯﺵﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ  ﮐﻪ(ﻓﻄﺮ ﺩﻭﺭﻩ)ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺍﻓﻄﺎﺭ
ﻭ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺭﻭﺯﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺷﻖ
ﻭ ﺷﮑﺎﻑ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ) ﻭﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ  ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺳﻘﻮﻁ
ﮐﺮﺩﻯ ( ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻯ
) ﭘﺸﺖ ﺑﺂﻥ ﮐﺮﺩﻯ
ﻭ ﺁﺧﺮﺕ ﺭﺍ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻯ.( ﺗﺮﻙ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻗﺒﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺮﻙ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ) ﻭ
ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﺮﻭﻯ ﺑﺘﻮ
ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ ﺍﺯﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻯ.( ﺧﺎﻧﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﺮ ﻭﻣﻌﺒﺪ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺒﺪﺃ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻭ
ﺑﻤﻘﺼﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺟﺴﺘﻪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻴﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
) ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ( ﮐﻪ ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﻬﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ) ﺑﺎ ﻋﻠﻤﺎ
ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻦ ﺑﺎﺵ ﻭﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺯﺍﻧﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺸﻮ
( ﻋﻠﻤﺎ ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﺩﺍﻧﺸﻬﺎﻯ ﮐﺴﺒﻰ
ﭼﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﭼﻪ ﺩﻳﻨﻰ.
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺰﺍﻧﻮ ﭼﺴﺒﻴﺪﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﻣﻌﻠﻢ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮلاﻋﻠﻰ
ﺁﺏ ﺩﻫﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﮑﻢ ﻣﺮﺍ
ﺑﺰﺭﮒ ﻧﻤﻮﺩ )ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ ﻣﮑﻦ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺗﻮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ( ﺟﺪﺍﻝ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺟﻨﮓ ﻭ بحث ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺍﻥ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺩﺍﻣﻪ
بحث ﻃﺮﻑ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
) ﻭ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﮕﻴﺮ ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﻬﺪﻑ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.( ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﺑﻌﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺡ ﺑﺒﻠﻮﻍ ﻭ
ﺭﺷﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﮑﻠّﻰ
ﺭﺩ ﻧﮑﻦ (ﻣﺎﻝ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺮﺑﺎﺭ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻴﺸﻮﻯ.ﻭﻟﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺧﻞ ﻣﺸﻮ ﮐﻪ ﺿﺮﺭ
ﺑﺂﺧﺮﺕ ﺗﻮ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
( ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﺑﺂﺧﺮﺕ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
) ﻭﭼﻨﺎﻥ ﺭﻭﺯﻩ ﻭ
ﺻﻮﻡ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺕ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﻗﻄﻊ ﮐﻨﺪ (ﺻﻮﻡ ﺭﻭﺯﻩ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺑﺪﻥ ﻭ حواسﺁﻥ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑﺮ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﻮﺩ.  ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﺷﮑﻢ ﻭﻟﺬﺕﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻭﻟﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻭﺭﺍﻩ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺟﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﻭﻟﻰ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺻﻮﻡ
ﺗﻮ ﭼﻨﺎﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺷﻮﻯ . (ﺻﻠﺎﺕ ﺑﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎﻧﻊ
ﺁﻥ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﻤﺎﺯ
ﻋﺎﺩﻯ  ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﮔﺮﺩﺩ.) ﺯﻳﺮﺍ ﺻﻠﺎﺕ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺼﻮﻡ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺣﻔﻆ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺁﻣﺮﺯﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻴﺎﻧﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﻟﻘﻤﺎﻥ
اکثرﺍ ﺯﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻭﻣﻨﻘﻮلاﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭﻳﺎﻯ ﻋﻤﻴﻘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻏﺮﻕ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
( ﺩﻧﻴﺎ ﻋﮑس ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺩﻝ
ﺑﺎﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﺴﺖ
ﻭ ﺳﺮﺧﻮﺵ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﻮﺧﺖ ﺁﻥ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺷﺪﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ) پس
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﺸﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﮐﻦ ( ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺩﻧﻴﺎ  ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻭ ﭘﺮ ﻃﻮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻴﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﻡ ﻳﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑولایت
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.ﮐﺸﺘﻰ
ﺑﺎﻥ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ) ﻭ ﺑﺎﺩﺑﺎﻥ
ﮐﺸﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻮﮐّﻞ
( ﺑﺨﺪﺍ ) ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ.(
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺟﻮﺭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻣﻮﻓّﻖ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
نفس ﺷﻮﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﮔﺎﻩ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﻫﻴﭻ ﺍﻋﺘﺮﺍﺿﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﺑﻠﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺧﻮﺷﺮﻭﺋﻰ ﻭ ﺑﻤﺼﻠﺤﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﻭﺯﺍﺩ ﻭ ﺗﻮﺷﻪ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻦ ( ﺑﺎ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺗﻘرَبّ ﺭﻭﺡ  ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی ﺒﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻰ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ( ﻧﻪ ﺣﻘّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ  ﺯﻳﺮﺍ ﭘﺎﺩﺍﺵﺍﻟﻬﻴﻬﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﮋﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻴﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﻏﻴﺒﻴﻬﺎ ﻭﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑبالقوّه ﮐﻪ
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺷﺪﻩ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺤﻖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻭ برَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﻳﺎﻓﺘﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺕ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
( ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﻘﻂ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﻮﺩﻩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻭﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺃﺩﺏ ﺁﻣﻮﺧﺘﻰ  ﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺑﻨﻔﻊ ﺗﻮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ( ﺍﻭﻝ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﻌﺪ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻮﺍﻧﻴﺴﺎﻟﻚ
ﺗﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺟﻮﺍﻥ
ﺗﺮ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻮﻓﻖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
) ﻭ ﻫﺮکس ﺑﺄﺩﺏ ﻋﻨﺎﻳﺖ
ﮐﺮﺩ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﺃﻫﻤﻴﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.(
ﺃﺩﺏ ﺍﺻﻮلا ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺃﺩﺏ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺣﺪ ﺃﻗﻞ
ﺍﻳﻨﮑﻪ  ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ ﺑﺨﻮﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻫﺘﻤﺎﻡ ﺃﺩﺏ ﺩﺭ
ﺷﺨﺺ ﻣﻮٴﺪﺏ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﻭ ﺃﺩﺏ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﻴﻤﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ  ﺑﻄﻮﺭﻯ
ﮐﻪﺣﻖ ﺩﺍﺭﺩ ﺃﻧﺎ
ﺍﻟﺤﻖ ﺑﮕﻮﻳﺪ) ﻭ
ﻫﺮ کس ﮐﻪ ﺃﻫﻤﻴﺖ
ﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺄﺩﺏ ﮐﺮﺩ
ﻋﻠﻢ ﺍﻭ
باعث ﺗﮑﻠﻴﻒﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ(ﺗﮑﻠﻴﻒﻭﻇﻴﻔﻪﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠﻢ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ ﻭالّاﻋﺬﺭﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
) ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ کس ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ  ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﮑﻠّﻒ
ﻭ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﻃﻠﺐ ﺁﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
) ﻭ ﻫﺮکس ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﻃﻠﺐ ﻧﻤﻮﺩ ﺑﺪﺭﻙ
ﺳﻮﺩ ﺁﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﺩﺭﻙ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻘﺼﺪ ﻭ ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻠﻰ
لاﺯﻡ ﻳﺎﻣﻠﮑﻪ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﻋﺎﺩﺕﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮ ﺧﻠﻒ ( ﻭﺍﺭﺵ
) ﺳﻠﻒ ( ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
) ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺭﺍﻏﺐ ﻭﻃﺎﻟﺒﻰ
ﺍﻣﻴﺪ ﻭ
ﺭﺟﺎﺋﻰ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﺭﺍﻫﺒﻰ ﺍﺯ ﻫﻴﺒﺖ
ﺗﻮ ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ.( ﺭﺍﻫﺐ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
الّا ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﻴﻊ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻳﺶ ﻧﺰﺩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ) ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺗﻨﺒﻠﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻄﻠﺐ ﻏﻴﺮ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﻰ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻰ
ﺑﺮ ﺩﻧﻴﺎ ﻏﻠﺒﻪ
ﮐﻨﻰ ﺑﮑﻦ ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﺧﺮﺕ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﻣﮑﻦ ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻃﻠﺐ ﻋﻠﻢ ﺍﺯﻣﻨﺒﻊ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﺗﻮ ﮔﺬﺷﺖ
ﺁﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮ ﺁﺧﺮﺕ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﻮﻯ ( ﻫﺮ ﺧﻴﺮ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖﺁﻥ
ﺑﺎﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﻇﻦ ﻭﺗﺨﻴّﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. (ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻢ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﮐﻴﺎﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﺧﺮﺕ ﻧﻴﺴﺖ ) ﻭﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻭ ﺳﺎﻋﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻰ ﻧﺼﻴﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﮑﻦ
ﮐﻪ ﻃﻠﺐﻋﻠﻢ ﮐﻨﻰ
(ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
اکثرﺍ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻫﺪﻑ
ﺑﺎﻣﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺁﻧﭽﻪﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﺎﻫﺮ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻋﻠﻢ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮ ﻫﺮ ﮔﺰ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻰ ﺩﺍﺩ  ﺍﮔﺮ ﺁﻥ ﻋﻠﻢ
ﮐﻨﻰ ( ﺻﺮﻑ ﻋﻤﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺳﻌﻰ ﻧﮑﻨﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻟﺞ
ﺑﺎﺯﻯ ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖ ﺑﮑﻨﻰ
ﻳﺎ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﮐﻨﻰ.
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻳﺎ ﻓﻘﻴﻬﻰ
ﺟﺪﺍﻝ ﻣﮑﻦ(ﻓﻘﻴﻪﻋﺎﻟﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﻭ بحث ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﺮﺩ.ﺍﻣﺎ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪﻭﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ  ﻫﺮﮔﺰ
ﻫﻴﭻ ﺑﺤﺸﻰ ﺩﺭ ﺍﻭ
أثَر ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ
) ﻭ ﺑﺎ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻣﮑﻦ ( ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻯ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺪﺷﻤﻨﻰ
ﺑﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺳﻠﻄﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﻓﺮﺻﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻇﺎﻟﻤﻰ ﺭﺍ ﻣﻤﺎﺷﺎﺕ
ﻧﮑﻦ ( ﻫﻤﺮﺍﻫی ﻴﺪﺭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻭ ﺭﺍ (ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻧﮑﻦ ( ﻭﺻﺪﻳﻖ ﻭﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺍﻭ ﻧﺸﻮﺩ ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻓﺎﺳﻘﻰ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﻴﺮ ( ﻓﺎﺳﻖ
ﺑﺎ ﻓﺴﻖ ﻳﺎ ﭘﺴﻚ
ﺭﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺑﺪﻧﺎﻣﻰ ﻣﮑﻦ ( ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺎﻡ ﻣﺘّﻬﻢ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻋﻮﺍﻡ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ
ﺍﺳﺖ )ﻭ ﻋﻠﻢ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﺣﻔﻆ ﮐﻦ
ﮐﻪ ﭘﻮﻝ
ﻭﻭﺭﻕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﮑﻨﻰ.( ﻭﺭﻕ ﺍﺳﮑﻨﺎس
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺳﻨﺎﺩ
ﺑﻬﺎﺩﺍﺭ ﻭﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻣﺎﻟﮑﻴﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺧﻔﻆ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﮕﻮﻳﺪ ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
) ﺁﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺘﺮﺵ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ثواب
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻯ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ترس ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ ﺍﻭﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺵ(ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻤﺪﺭﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭﺗﺮﺳﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺷﮑﺮ ﻭ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﺳﺖ.ﻭ(ثقلین)ﺳﻨﮕﻴﻨﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﻪﭘﺮ ثواب
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺎﺯ ﻟﻤﻌﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﻨﺪﺷﺮﻙ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺭﻭﺯ
ﻣﺤﺸﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺮﺳﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ) ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻥ ﺭﺟﺎ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ ﺑﺎﺯ ﺍﻣﻴﺪ
ﻋﻔﻮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺵ. (ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺍﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﻴﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭالّا
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﭽﻪ ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﻖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﮔﻨﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻨﺪ؟) ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﮔﻔﺖ ﺃﻯ
ﭘﺪﺭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻦ
ﻃﺎﻗﺖ ﺁﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎثُمّ؟( ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ) ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻦ
ﻳﻚ ﻗﻠﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻡ ؟ ( ﻳﻚ ﻗﻠﺐ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻳﻌﻨﻰ ﻳﻚ
ﻫﺪﻑ ﺩﺍﺷﺘﻦ.ﻟﺬﺍ
ﻫﻢ ﺧﺪﺍ ﻭﻫﻢ ﺧﺮﻣﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻫﻢ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﻢ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ
) ﻭ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﮔﻔﺖ ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﮔﺮ ﻗﻠﺐ
مؤمن ﺭﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﺸﮑﺎﻓﻨﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻭ
ﻧﻮﺭ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻳﮑﻰ ﻧﻮﺭ
ترس ﻭ ﻳﮑﻰ ﻧﻮﺭ
ﺍﻣﻴﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻭﺗﻮﺯﻳﻦ ﮐﻨﻴﻢ
ﺑﻮﺯﻥ ﺫﺭﻩﺍﻯ ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻓﺰﻭﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ( ﺩﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﻳﮑﻰ ترس
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ  ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻴﻬﺎ ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯﻬﺎ
ﻭ ﻳﮑﻰ ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
) ﻭ ﻫﺮکس ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ( ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻭﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ( ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻋﻤﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﺤﺸﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﺎﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻘﺮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﺍﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻮﮐّﻞ ﺩﺍﺭﺩ.)
ﻭ ﻫﺮکس ﮐﻪ ﻫﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭسلوک
الهی ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮکس ﺑﺨﺪﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ  ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻋﻤﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺧﺎﻟﺺ ﻭ
ﻧﺎﺻﺢ ( ﻧﺼﻮﺣﺎﻧﻪ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻴﻮﺗﺰﮐﻴﻪﺍﻯ
) ﻭ ﻫﺮکس ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﮐﺎﺭ ﮐﻨﺪ
ﻭﻧﺎﺻﺢ ﺑﺎﺷﺪ  ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻫﻢ ﺑﺨﺪﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. (ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ حدیث ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﻫﺮکس ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﺍﺯ
ﻭﻯ ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ ﻭ ﻫﺮکس
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺗﺮﺳﻴﺪ پس
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ
( ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻧﺎ ﺭﺿﺎﻳﺘﻰ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ ﻫﺮکس
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
. (ﺗﺒﻌﻴّﺖﺍﻭﻟﻴﺎﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
) ﻭﻫﺮکس ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺃﻣﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﮐﺮﺩ
( ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑولایت
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
) ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﺑﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺑﺮﺳﺪ ( ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺭﺿﻮﺍﻥ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺪﺍﻯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺍﻭ ﻭ ﻋﻔﻮ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ) ﻭ ﻫﺮکس
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺭﺿﻮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺑﺂﺳﺎﻧﻰ
ﺍﻫﺎﻧﺖ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
( ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﻏﻀﺐ ﻭ ﻟﻌﻨﺖ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
) ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻏﻀﺐ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺒﺮﻳﻢ.ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﻝ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻘﻴّﺪ ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻣﮑﻦ
(ﺍﺳﺎﺵ ﻭ ﻭﺭﮐﻦ ﻭ
ﺷﻮﻕ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ
. ﻭﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﻴﻠﻰ ﻧﻘﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻗﻠﺐ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻣﮑﻦ   ﻋﺸﻖ ﻗﻠﺒﻰ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻟﺬﺕ ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﻫﺎﻧﺖ ﺁﻣﻴﺰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺮﻳﻒ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻋﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ  ﺑﺎﺯ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻰ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻄﻴﻌﺎﻥ ﺍﻭ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ(
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺣﻤﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ  ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻠﺎﻫﺎﻯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.( ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻭ ﺭﻓﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺟﻬﻨﻢ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
)

حدیث
3929 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ13ﺹ۴۱۴ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: کاﻥ ﻔﻴﻤﺎ
ﻭﻋﻈ ﺒﻪ
ﻟﻘﻤﺎﻥ اﺑﻨﻪ  ﺃﻥ ﻘﺎل
ﻠﻪ ﻳﺎ ﺑُﻨﻰّ
ﻟﻴﻌﺘﺒﺮ ﻣﻥ
ﻘﺼﺮ ﻳﻘﻴﻨﻪ  ﻭ ﺿﻌﻔﺖ
ﻧﻴّﺘﻪ فی ﻄﻠﺐ
ﺍﻟﺮﺯﻕ  ﺃﻥ الله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﺧﻠﻘﻪ
فی ثلاثة
ﺃﺣﻮﺍل ﻤﻦ
ﺃﻣﺮﻩ  ﻭﺃﺗﺎﻩ
ﺭﺯﻗﻪ  ﻭﻟا یکن
ﻠﻪ ﻓی ﻮﺍﺣﺪة
ﻣﻨﻬﺎ ﮐﺴﺐ ﻭ لا
ﺣﻴلة  ﺍﻥّ
الله ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﺳﻴﺮﺯﻗﻪ
فی اﻟﺤﺎﻝ  ﺍﻟﺮﺍبعةﺃ
ﻣّﺎ ﺃﻭﻟﺬﻚ  ﻓﺎﻧّﻪ
ﮐﺎﻥ فی ﺮﺣﻢ
ﺍﻣّﻪ  ﻳﺮﺯﻗﻪ
ﻫﻨﺎک فی ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﮑﻴﻦ  ﺣﻴث لا
ﻳﻮٴﺬﻳﻪ ﺣﺮ ﻭ لا
ﺑﺮﺩ  ثمٍ
ﺃﺧﺮﺟﻪ ﻣﻦ
ﺫﻟﻚ  ﻭ
ﺃﺟﺮﻯ ﻠﻪ
ﺭﺯﻗﺎ ﻣﻥ ﻠﺒﻥ
ﺎﻣّﻪ  ﻳﮑﻔﻴﻪ
ﺑﻪ ﻭ ﻳﺮﺑّﻴﻪ
ﻭﻳﻨﻌﺸﻪ ﻣﻥ
غیر ﺣﻮل ﺒﻪ ﻮلا
ﻗﻮّة  ثمّ ﻔﻄم
ﻤﻥ ﺬﻟﻚ  ﻓﺄﺟﺮﻯ
ﻠﻪ ﺭﺯﻗﺎ ﻣﻥ
کسب ﺃﺑﻮﻳﻪ  ﺑﺮﺃفة
ﻭ ﺭﺣمة ﻟﻪ ﻣﻦ
ﻗﻠﻮﺑﻬﻤﺎ  لاﻳﻤﻠﮑﺎﻥ
غیر ﺫﻟﻚ  حتّی
ﺃﻧّﻬﻤﺎ
ﻳﻮثِّرﺍﻧﻪ
ﻋلی ﺃﻧﻔﺴﻬﻤﺎ
فی ﺃﺣﻮﺍﻝ ﮐثیردة
حتّی
اﺫﺍ ﮐﺒﺮ ﻭ
ﻋﻘل ﻮ ﺍﮐتسب
ﻟﻨﻔﺴﻪ  ﺿﺎق ﺒﻪ
ﺃﻣﺮﻩ ﻭ ﻇﻥ
اﻟﻈﻨﻮﻥ
ﺒﺮﺑّﻪ ﺟﺤﺪ
ﺍﻟﺤق ﻮﻗﻔی
ﻤﺎﻟﻪ  ﻭ ﻗﺘﺮﻋلی
ﻨﻔﺴﻪ ﻭ
ﻋﻴﺎﻟﻪ  ﻣﺨﺎفة
ﺍﻗﺘﺎﺭ ﺭﺯﻕ  ﻭ ﺳوء
ﻴﻘﻴﻦ
ﺑﺎﻟﺨﻠﻒ  ﻣﻥالله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎلی فی
اﻟﻌﺎﺟل ﻮ
ﺍﻟﺂجَلّ  ﻓﺒﺌس
ﺍﻟﻌﺒﺪ ﻫﺬﺍ
ﻳﺎ ﺑُنیّ .

حدیث 3927 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ409 ﺤﺎﺭ) ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻭ ( ﻧﺼﺎﻳﺢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺣﮑﻤﺖ ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻣّﺎ ﻭالله
ﻣﺎ ﺍﻭﺗﻰ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺍﻟﺤﮑﻤﻪ ﺑﺤﺴﺐ
ﻭلا ﻣﺎﻝ ﻭلا ﺃﻫﻞ
ﻭ لا ﺑﺴﻂ ﻓﻰ
ﺟﺴﻢ ﻭ لا ﺟﻤﺎﻝ
ﻭ ﻟﮑﻨّﻪ ﮐﺎﻥ ﺭﺟﻠﺎ
ﻗﻮﻳّﺎ ﻓﻰ ﺃﻣﺮ
الله ﻣﺘﻮﺭﻋﺎ ﻓﻰ
الله  ﺳﺎﮐﺘﺎ
ﺳﮑﻴﻨﺎ ﻋﻤﻴﻖ ﺍﻟﻨﻈﺮ
ﻃﻮﻳﻞ ﺍﻟﻨﻈﺮ ﻃﻮﻳﻞ
ﺍﻟﻔﮑﺮ ﺣﺪﻳﺪ ﺍﻟﻨﻈﺮ
ﻣﺴﺘﻐﻦ ﺑﺎﻟﻌﺒﺮ
ﻟﻢ ﻳﻨﻢ ﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻗﻄّ ﻭﻟﻢ ﻳﺮﻩ ﺃﺣﺪ
ﻣﻦ الناس ﻋﻠﻰ ﺑﻮﻝ
ﻭ لا ﻏﺎﺋﻂ  ﻭلا ﺍﻏﺘﺴﺎﻝ
ﻟﺸﺪﻩ
ﺗﺴﺘّﺮﻩ ﻭ ﻋﻤﻖ
ﻧﻈﺮﻩ ﻭ ﺗﺤﻔّﻈﻪ
ﻓﻰ ﺃﻣﺮﻩ ﻭﻟﻢ ﻳﻀﺤﻚ
ﻣﻦ شیئ ﻗﻄّ ﻣﺨﺎﻓﻪ
ﺍلاثُمّ  ﻭﻟﻢ ﻳﻐﻀﺐ
ﻗﻄّ ﻭﻟﻢ ﻳﻤﺎﺯﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﺎ ﻗﻄّ ﻭﻟﻢ
ﻳﻔﺮﺡ ﻟﺸﻴئ  ﺍﻥ ﺃﺗﺎﻩ
ﻣﻦ ﺃﻣﺮﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭلا ﺣﺰﻥ
ﻣﻨﻬﺎ ﻋﻠﻰ شیئ
ﻗﻄّ ﻭ ﻗﺪ ﻧﮑﺢ ﻣﻦ
ﺍﻟﻨﺴﺎٴ ﻭﻭﻟﺪ
ﻟﻪ ﺍﻟﺄﻭلاﺩ ﺍﻟﮑﺸﻴﺮﻩ
ﻭ ﻗﺪﻡ اکثرﻫﻢ
ﺍﻓﺮﺍﻃﺎ ﻓﻤﺎ ﺑﮑﻰ
ﻋﻠﻰ ﻣﻮﺕ ﺃﺣﺪ ﻣﻨﻬﻢ
ﻭﻟﻢ ﻳﻤﺮ ﺑﺮﺟﻠﻴﻦ
ﻳﺨﺘﺼﻤﺎﻥ ﺃﻭ ﻳﻘﺘﺘﻠﺎﻥ
الّا ﺃﺻﻠﺢ ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ
ﻭﻟﻢ ﻳﻤﺾ ﻋﻨﻬﻤﺎ
ﺣﺘّﻰ ﺗﺤﺎﺟﺰﺍ
ﻭﻟﻢ ﻳﺴﻤﻊ ﻗﻮلا
ﻗﻄّ ﻣﻦ ﺃﺣﺪ ﺍﺳﺘﺤﺴﻨﻪ
الّا ﺳﺄﻝ ﻋﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮﻩ
ﻭ ﻋﻤّﻦ ﺃﺧﺬﻩ ﻭﮐﺎﻥ
ﻳﮑﺸﺮ ﻣﺠﺎﻟﺴﻪ
ﺍﻟﻔﻘﻬﺎٴ ﻭ ﺍﻟﺤﮑﻤﺎٴ
ﻭ ﮐﺎﻥ ﻳﻐﺸﻰ ﺍﻟﻘﻀﺎﻩ
ﻭ ﺍﻟﻤﻠﻮﻙ ﻭ ﺍﻟﺴﻠﺎﻃﻴﻦ
ﻓﻴﺮﺷﻰ ﻟﻠﻘﻀﺎة
ﻣﻤّﺎ ﺍﺑﺘﻠﻮﺍ
ﺑﻪ ﻭ ﻳﺮﺣﻢ ﺍﻟﻤﻠﻮﻙ
ﻭ ﺍﻟﺴﻠﺎﻃﻴﻦ ﻟﻐﺮﺗﻬﻢ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻭ ﻃﻤﺄﻧﻴّﻨﺘﻬﻢ
ﻓﻰ ﺫﻟﻚ ﻭ ﻳﻌﺘﺒﺮ
ﻭ ﻳﺘﻌﻠّﻢ ﻣﺎ ﻳﻐﻠﺐ
ﺑﻪ ﻧﻔﺴﻪ ﻭ ﻳﺠﺎﻫﺪ
ﺑﻪ ﻫﻮﺍﻩ ﻭ ﻳﺤﺘﺮﺯ
ﺑﻪ ﻣﻦ
ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ ﻭﮐﺎﻥ
ﻳﺪﺍﻭﻯ ﻗﻠﺒﻪ ﺑﺎﻟﺘﻔﮑّﺮ
ﻭ ﻳﺪﺍﺭﻯ ﻧﻔﺴﻪ
ﺑﺎﻟﻌﺒﺮ ﻭﮐﺎﻥ
لا ﻳﻈﻌﻦ الّا ﻓﻴﻤﺎ
ﻳﻌﻨﻴﻪ ﻓﺒﺬﻟﻚ
ﺍﻭﺗﻰ ﺍﻟﺤﮑﻤﻪ
ﻭﻣﻨﺢ ﺍﻟﻌﺼﻤﻪ
ﻭﺍﻥ الله ﺗﺒﺎﺭﻙ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺃﻣﺮ
ﻃﻮﺍﺋﻒ ﻣﻦ الملائکة
ﺣﻴﻦ ﺍﻧﺘﺼﻒ ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ
ﻭ ﻫﺪﺃﺕ ﺍﻟﻌﻴﻮﻥ
ﺑﺎﻟﻘﺎﺋﻠﻪ ﻓﻨﺎﺩﻭﺍ
ﻟﻘﻤﺎﻥ حیث ﻳﺴﻤﻊ
ﻭ لا ﻳﺮﺍﻫﻢ ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﻳﺎ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﻫﻞ ﻟﻚ
ﺃﻥ ﻳﺠﻌﻠﻚ الله
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻓﻰ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﺗﺤﮑﻢ ﺑﻴﻦ
الناس ؟ ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺍﻥ ﺃﻣﺮﻧﻰ ﺭﺑّﻰ
ﺑﺬﻟﻚ ﻓﺎﻟﺴﻤﻊ
ﻭﺍﻟﻄﺎعة  ﻟﺄﻧّﻪ ﺍﻥ
ﻓﻌﻞ ﺑﻰ ﺫﻟﻚ ﺃﻋﺎﻧﻨﻰ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﻋﻠّﻤﻨﻰ
ﻭ ﻋﺼﻤﻨﻰ ﻭﺍﻥ ﻫﻮ
ﺧﻴّﺮﻧﻰ ﻗﺒﻠﺖ
ﺍﻟﻌﺎﻓﻴﻪ. ﻓﻘﺎﻟﺖ
الملائکة ﻳﺎ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻟﻢ ؟ ﻗﺎﻝ ﻟﺄﻥ ﺍﻟﺤﮑﻢ
ﺑﻴﻦ الناس  ﺑﺄﺷﺪ
ﺍﻟﻤﻨﺎﺯﻝ ﻣﻦ ﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻭ اکثرﻫﻢ ﻓﺘﻨﺎ
ﻭ ﺑﻠﺎٴ ﻣﺎ ﻳﺨﺬﻝ
ﻭ لا ﻳﻌﺎﻥ ﻭ ﻳﻐﺸﺎﻩ
ﺍﻟﻈﻠﻢ ﻣﻦ ﮐﻞ ﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺻﺎﺣﺒﻪ ﻣﻨﻪ ﺑﻴﻦ
ﺃﻣﺮﻳﻦ ﺍﻥ ﺃﺻﺎﺏ
ﻓﻴﻪ ﺍﻟﺤﻖ ﻓﺒﺎﻟﺤﺮﻯ
ﺃﻥ ﻳﺴﻠﻢ ﻭ ﺍﻥ ﺃﺧﻄﺄ
ﺃﺧﻄﺄ ﻃﺮﻳﻖ الجنّة
ﻭﻣﻦ ﻳﮑﻦ ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺫﻟﻴﻠﺎ ﻭ ﺿﻌﻴﻔﺎ
ﮐﺎﻥ ﺃﻫﻮﻥ ﻋﻠﻴﻪ
ﻓﻰ ﺍﻟﻤﻌﺎﺩ ﻣﻦ
ﺃﻥ ﻳﮑﻮﻥ ﻓﻴﻪ ﺣﮑﻤﺎ
ﺳﺮﻳّﺎ ﺷﺮﻳﻔﺎ
ﻭﻣﻦ ﺍﺧﺘﺎﺭ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ
ﻳﺨﺴﺮﻫﻤﺎ ﮐﻠﺘﻴﻬﻤﺎ
ﺗﺰﻭﻝ ﻫﺬﻩ ﻭ لا
ﺗﺪﺭﻙ ﺗﻠﻚ ﻗﺎﻝ
ﻓﺘﻌﺠّﺒﺖ الملائکة
ﻣﻦ ﺣﮑﻤﺘﻪ  ﻭ ﺍﺳﺘﺤﺴﻦ
ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﻓﻠﻤّﺎ ﺃﻣﺴﻰ ﻭ
ﺃﺧﺬ ﻣﻀﺠﻌﻪ ﻣﻦ
ﺍﻟﻠّﻴﻞ ﺃﻧﺰﻝ
الله ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺤﮑﻤﻪ ﻓﻐﺸّﺎﻩ
ﺑﻬﺎ ﻣﻦ ﻗﺮﻧﻪ ﺍﻟﻰ
ﻗﺪﻣﻪ ﻭ ﻫﻮ ﻧﺎﺋﻢ
ﻭ ﻏﻄّﺎﻩ ﺑﺎﻟﺤﮑﻤﻪ
ﻏﻄﺎٴﺎ  ﻓﺎﺳﺘﻴﻘﻆ
ﻭ ﻫﻮ ﺃﺣﮑﻢ ﺍﻟﻨﺎس
ﻓﻰ ﺯﻣﺎﻧﻪ ﻭ ﺧﺮﺝ
ﻋﻠﻰ الناس ﻳﻨﻄﻖ
ﺑﺎﻟﺤﮑﻤﻪ ﻭ ﻳﺒﻴّﻨﻬﺎ
ﻓﻴﻬﺎ ﻗﺎﻝ ﻓﻠﻤّﺎ
ﺍﻭﺗﻰ ﺍﻟﺤﮑﻢ ﻭﻟﻢ
ﻳﻘﺒﻠﻬﺎ ﺃﻣﺮ الله
الملائکة  ﻓﻨﺎﺩﺕ
ﺩﺍﻭﺩ ﺑﺎﻟﺨﻠﺎﻓﻪ
ﻓﻘﺒﻠﻬﺎ ﻭ ﻟﻢ ﻳﺸﺘﺮﻁ
ﻓﻴﻬﺎ ﺑﺸﺮﻁ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻓﺄﻋﻄﺎﻩ الله ﺍﻟﺨﻠﺎﻓﻪ
ﻓﻰ ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻭ ﺍﺑﺘﻠﻰ
ﻓﻴﻬﺎ ﻏﻴﺮ ﻣﺮﻩ
ﻭﮐﻞ ﺫﻟﻚ
ﻳﻬﻮﻯ ﻓﻰ ﺍﻟﺨﻄﺄ
ﻳﻘﻴﻠﻪ الله ﻭ ﻳﻐﻔﺮ
ﻟﻪ ﻭﮐﺎﻥ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻳﮑثر ﺯﻳﺎﺭﻩ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭ ﻳﻌﻈﻪ ﺑﻤﻮﺍﻋﻈﻪ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻪ ﻭ ﻓﻀﻞ
ﻋﻠﻤﻪ  ﻭﮐﺎﻥ
ﻳﻘﻮﻝ ﺩﺍﻭﺩ ﻟﻪ
ﻃﻮﺑﻰ ﻟﻚ ﻳﺎ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺍﻭﺗﻴﺖ ﺍﻟﺤﮑﻤﻪ
ﻭ ﺻﺮﻓﺖ ﻋﻨﻚ ﺍﻟﺒﻠﻴّﻪ
ﻭﺍﻋﻄﻰ ﺩﺍﻭﺩ ﺍﻟﺨﻠﺎﻓﻪ
ﻭ ﺍﺑﺘﻠﻰ ﺑﺎﻟﺨﻄﺄ
ﻭ ﺍﻟﻔﺘﻨﻪ ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺣﮑﻤﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺣﺴﺐﻭﻧﺴﺐ ﺍﻭ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺎﻝ ﻭﺃﻫﻞ ﻭ
ﻳﺎ ﻓﺰﻭﻧﻰ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻳﺎ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﻣﺮﺩﻯ
ﻗﻮﻯ ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩ . ( ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺭﻉ
ﻭ ترس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩ.ﺳﺎﮐﺖ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺳﺎﮐﻦ ﻭﻣﺴﮑﻴﻦ
ﺑﻮﺩ.( ﺻﻔﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
) ﮐﻪ ﻋﻤﻴﻖ ﺍﻟﻨﻈﺮ
ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﻓﮑﺮ ﻃﻮﻳﻞ
ﻭ ﭼﺸﻤﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺁﻫﻦ ﺗﻴﺰ ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﺯ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻫﺎ ﻣﺴﺘﻐﻨﻰ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻧﺨﻮﺍﺑﻴﺪﻩ
ﻭ ﮐﺴﻰ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺑﻮﻝ
ﻭ ﻏﺎﻳﻂ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺯﻳﺮﺍﺩﺭ
ﺷﺪﺕ ﺳﺘﺮ ﻭﺗﺴﺘﺮ
ﺑﻮﺩ( ﭘﺮﺩﻩ ﭘﻮﺷﻰ
ﻭﺩﺭ ﺣﻔﻆ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺑﻰ ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ ) ﻭ ﻋﻤﻴﻖ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺨﻨﺪﻩﻧﻴﻔﺘﺎﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﺘﺮﺳﻴﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﻏﻀﺐ ﻧﻤﻰ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ
ﮐﺴﻰ ﺷﻮﺧﻰ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯﺍﺯ
ﻣﺎﻝ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ  ﻫﺮﮔﺰ ﺧﻮﺩﺳﺮ
ﻭ ﺳﺮﻣﺴﺖ ﻧﻤﻴﺸﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺩ
ﻣﺤﺰﻭﻥ ﻧﻤﻴﺸﺪ.
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭﺍﻭلاﺩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺣﺘﻰ ﺑﭽﻪﻫﺎﻯﺎﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻟﻴﻬﺮﮔﺰ ﺑﺮﻣﺮﮒ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺷﻚ ﻧﺮﻳﺨﺖ(ﺩﺭ
ﺗﻮﮐّﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩ
) ﻭﺑﺎ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﻰ
ﺑﺎ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺻﻠﺤﻤﻴﺪﺍﺩ.
ﻭﺩﻭﺩ ﻧﺸﺪﻩ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺸﻨﻴﺪ
ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩ
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺁﻥ ﭼﻴﺴﺖ ﻭﺍﺯ ﭼﻪ
ﻣﻨﺒﻌﻰ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ
( ﻫﺮ ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻣﻴﮑﺮﺩ.)ﻭ
اکثرﺍ ﺑﺎ ﻓﻘﻬﺎ
ﻭ ﺣﮑﻤﺎ ﻣﺠﺎﻟﺴﺖ
ﺩﺍﺷﺖ( ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
ﭘﮕﺎﻫﻰ ﺩﻳﺪﻩ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
) ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ) ﻭﺍﺯ
ﻗﻀﺎﺕ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺳﻠﺎﻃﻴﻦ ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ( ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘرَبّ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮐﻮﭼﻚ ﻭ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩ ) ﻭ
ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻀﺎﺕ ( ﺷﺮﻉ )ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﭽﻪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ(
ﮐﻪ ﻗﻀﺎﺕ ﺟﺰ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻳﺎ ﺧﺎﺹ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ ﻃﺒﻖ ﻗﺎﻧﻮﻥ
اکثرﻳّﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻳﻚ ﻗﻮﻡ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭ ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﺑﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺳﻠﺎﻃﻴﻦ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺒﺮﺕ ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﺩﺭ نفسﺍﻣﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﻏﻠﺒﻪﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻋﻠﻴﻪ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺠﺎﻫﺪﻩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﺣﺘﺮﺍﺯ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻗﻠﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﻔﮑّﺮ ﺷﻔﺎ
ﻭﻣﺪﺍﻭﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ
( ﺗﻔﮑّﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﺒﺮﺗﻬﺎ
ﻣﺪﺍﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.
ﻭ ﺟﺰ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺨﻮﺩﺵ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩ.ﻭﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺣﮑﻤﺖ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﻋﺼﻤﺖ
ﻳﺎﻓﺖ . (ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﮕﺮﻭﻫﻬﺎ
ﻭﻃﻮﺍﺋﻔﻰ ﺍﺯ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﻭﺯ ﺷﺪ ﻭ ﭼﺸﻤﺎﻥ
( ﻣﺮﺩﻡ ) ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﻓﺖ
( ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﺭﻓﺘﻨﺪ ) ﺗﺎ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺻﺪﺍ ﺯﺩﻧﺪ ﻭ
ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻨﻴﺪ ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﻬﻨﺎ ﻣﻰ ﺩﻳﺪﻧﺪ
( ﺗﻠﻪ ﭘﺎﺗﻴﻚ  ﻟﻘﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﺻﺪﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺩﻭﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺃﻯ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺁﻳﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺷﺪﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﮐﻨﻰ
( ﺗﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ
) ﻭ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺪﻫﺪ ﺳﻤﻴﻊ
ﻭ ﻣﻄﻴﻊ ﻫﺴﺘﻢ. ( ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ بعثت ﺑﺎ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻴﮑﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﻮﻯ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ
) ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻭ ﻣﺮﺍ ﺁﺯﺍﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩ  ﻣﻦ
ﻋﺎﻓﻴﺖﺭﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻡ
(ﺑﺎ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﺧﻮﺩ) ﻭ ﻣﻠﺎﺋﻚ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﭼﺮﺍ ؟ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﮔﻔﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺳﺖ.(
ﻧﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺩﺭ ﺃﻣﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭرؤیاﻫﺎ
ﻭ ﺃﺣﻮﺍﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻭ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻳﻚ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮﺩ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺧﻄﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.(ﺩﻳﻦ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺑﺎﺯﻯ ﻭ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ  ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﺷﺮﻋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭ ﺑﻠﺎ ﺍﺳﺖ(ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ) ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ باعث ﺧﺬلاﻥ
ﻭ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﺷﻮﺩ
) ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭ ﺳﺘﻢ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺟﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﻓﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺁﺩﻣﻰ ﺍﺯ ﺩﻭ ﺣﺎﻝ
ﺧﺎﺭﺝ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﭘﺬﺭﻳﻔﺖ پس ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﻮﺩ(ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﺍﮔﺮ ﺧﻄﺎﺋﻴﮑﺮﺩ
ﺭﺍﻩ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﮔﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ( ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖﺩﻭﺭ
ﺷﺪﻩ ﻭﻟﻰ ﺑﺴﻮﻯ
ﺟﻬﻨﻢ ﻣﻴﺮﻭﺩ ) ﻭ
ﻫﺮ کس ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺫﻟﻴﻞ ﻭ ﺣﻘﻴﺮ ﻭ
ﺿﻌﻴﻒ ﺑﺎﺷﺪ  ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻣﻌﺎﺩ ﺁﺳﺎﻧﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ( ﻣﻌﺎﺩ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻋﻮﺩ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.) ﻭ
ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺣﺎﮐﻢ ﻭ ﺷﺮﻳﻒ (. ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
) ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻫﺮکس ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺁﺧﺮﺕ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺮﺩ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ ﻭ
ﺑﺂﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ
( ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻥ.ﻭ الّا ﺁﺧﺮﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﺎﻥ  ﺟﻬﻨﻢ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺗﻌﺠّﺐ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻭ ﮐﺮﺩﻧﺪ
(ﻭﻣﻠﺎﺋﻚ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻠﺎﺋﮑﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺎﺯ(ﺣﮑﻤﺖ)ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻣﻌﻘﻮلاﺕ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ ﺗﺤﮑّﻢ
ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺴﺒﺖ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺩﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
) ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺷﺐ ﺷﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺧﻮﺍﺑﮕﺎﻩ ﺍﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻧﺎﺯﻝ ﮐﺮﺩ. (ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪﺩﺭ رؤیا ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ) ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺳﺮﺗﺎ
ﭘﺎﻯ ﺍﻭﺭﺍ ﻓﺮﺍ
ﮔ ﻓﺖ ( ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻠﺴﻪ
ﻭ رؤیا ﺳﺮﻭ ﭘﺎ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﺪ ) ﻭﺍﻭ
ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺖ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻩ
ﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ ﺑﻴﺪﺍﺭﮔﺮﺩﻳﺪ
(ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ پس ﺍﺯ
ﻳﻚ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ) ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺷﺨﺺ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪ.ﻭ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩ ﻭﻣﻨﺘﺸﺮ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺍﻭ ﺷﺪ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ.(
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
) ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻭﺩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻭﺍﻭﺩ
ﺷﺮﻁ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﮑﺮﺩ.( ﺷﺮﻁ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﺸﺪﻩ
) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺧﺪﺍ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺪﺍﻭﺩ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻣﺒﺘﻠﺎ
ﻧﻤﻮﺩ.( ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺟﻬﺖ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻧﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ) ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﻄﺎﻫﺎ ﻣﻴﺸﺪ  ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻮﺯﺵ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻓﺖ
ﻭﻣﻰ ﺑﺨﺸﻴﺪ.ﻭﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺯ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭﺑﺪﻥ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻮﻋﻈﻪ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ ﻭﺣﮑﻤﺖﻣﻴﺂﻣﻮﺧﺖ
ﻭ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﺯﺍﺋﺪ ﺧﻮﺩ  ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺂﻣﻮﺧﺖ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﺧﻮﺷﺎ ﺑﺤﺎﻝ
ﺗﻮ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻯ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺩﻭﺭ
ﺷﺪﻩﻭﻟﻰ ﺩﺍﻭﺩ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﻳﺎﻓﺖ ﻭ
ﺧﻄﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﺯﻳﺎﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ( ﺑﻴﻦ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥﺒﺨﻠﻖ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺑﻴﻚ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﮑﻤﺖ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ  ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﻔﺎ
ﺑﺨﺸﻰ ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕﻣﻴﮑﺮﺩ.ﺩﺍﻭﺩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﻨﮓ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻓﺘﻨﻪ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺤﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺤﮑﻤﺖ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺸﺎﻭﺭ ﺩﺍﻭﺩ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ) سپس ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
:  ﻭﻣﻦ ﻗﻮﻝ
الله ﻭ ﺍﺫ ﻗﺎﻝ
ﻟﻘﻤﺎﻥ لاﺑﻨﻪ
ﻭﻫﻮ ﻳﻌﻈﻪ ﻳﺎ ﺑﻨﻰ
لا ﺗﺸﺮﻙ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺍﻥ
ﺍﻟﺸﺮﻙ ﻟﻈﻠﻢ ﻋﻈﻴﻢ
ﻗﺎﻝ ﻓﻮﻋﻆ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺍﺑﻨﻪ ﺑﺂﺷﺎﺭ  ﺣﺘّﻰ ﺗﻔﻄّﺮ
ﻭ ﺍﻧﺸﻖ ﻭﮐﺎﻥ ﻓﻴﻤﺎ
ﻭﻋﻈﻪ ﺑﻪ ﻳﺎ ﺣﻤﺎﺩ
ﺃﻥ ﻗﺎﻝ ﻳﺎ ﺑُﻨﻰ
ﺍﻧّﻚ ﻣﻨﺬ
ﺳﻘﻄﺖ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺘﺪﺑﺮﺗﻬﺎ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺒﻠﺖ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ
ﻓﺪﺍﺭ ﺃﻧﺖ ﺍﻟﻴﻬﺎ
ﺗﺴﻴﺮ ﺃﻗرَبّ ﺍﻟﻴﻚ
ﻣﻦ ﺩﺍﺭ ﺃﻧﺖﻋﻨﻬﺎ
ﻣﺘﺒﺎﻋﺪ  ﻳﺎ ﺑﻨﻰ  ﺟﺎﻟس  ﺍﻟﻌﻠﻤ ﻭ
ﺍﺯﺣﻤﻬﻢ ﺑﺮﮐﺒﺘﻴﻚ
ﻭ لا ﺗﺠﺎﺩﻟﻬﻢ
ﻓﻴﻤﻨﻌﻮﻙ ﻭ ﺧﺬ
ﻣﻦ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺑﻠﺎﻏﺎ
ﻭ لا ﺗﺮﻓﻀﻬﺎ ﻓﺘﮑﻮﻥ
ﻋﻴﺎلا ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻨﺎس
ﻭ لا ﺗﺪﺧﻞ ﻓﻴﻬﺎ
ﺩﺧﻮلا  ﻳﻀﺮ ﺑﺂﺧﺮﺗﻚ
ﻭ ﺻﻢ ﺻﻮﻣﺎ ﻳﻘﻄﻊ
ﺷﻬﻮﺗﻚ ﻭ لا ﺗﺼﻢ
ﺻﻴﺎﻣﺎ ﻳﻤﻨﻌﻚ
ﻣﻦ ﺍﻟﺼﻠﺎﻩ ﻓﺎﻥ
ﺍﻟﺼﻠﺎﻩ ﺃﺣﺐ ﺍﻟﻰ
الله ﻣﻦ ﺍﻟﺼﻴﺎﻡ
ﻳﺎﺑﻨﻰ ﺍﻥ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺤﺮ ﻋﻤﻴﻖ ﻗﺪ ﻫﻠﻚ
ﻓﻴﻬﺎ ﻋﺎﻟﻢ کثیر
ﻓﺎﺟﻌﻞ ﺳﻔﻴﻨﺘﻚ
ﻓﻴﻬﺎ ﺍلاﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺍﺟﻌﻞ ﺷﺮﺍﻋﻬﺎ
ﺍﻟﺘﻮﮐّﻞ ﻭ ﺍﺟﻌﻞ
ﺯﺍﺩﻙ ﻓﻴﻬﺎ ﺗﻘﻮﻯ
الله ﻓﺎﻥ ﻧﺠﻮﺕ
ﻓﺒﺮﺣﻤﻪ الله  ﻭﺍﻥ ﻫﻠﮑﺖ
ﻓﺒﺬﻧﻮﺑﻚ ﻳﺎ ﺑﻨﻰ
ﺍﻥ
ﺗﺄﺩﺑﺖ ﺻﻐﻴﺮﺍ
ﺍﻧﺘﻔﻌﺖ ﺑﻪ ﮐﺒﻴﺮﺍ
ﻭﻣﻦ ﻋﻨﻰ
ﺑﺎﻟﺄﺩﺏ ﺍﻫﺘﻢ
ﺑﻪ  ﻣﻦ ﺍﻫﺘﻢ
ﺑﻪ  ﺗﮑﻠّﻒ
ﻋﻠﻤﻪ ﻭﻣﻦ ﺗﮑﻠّﻒ
ﻋﻠﻤﻪ ﺍﺷﺘﺪﻟﻪ
ﻃﻠﺒﻪ ﻭﻣﻦ ﺍﺷﺘﺪ
ﻟﻪ ﻃﻠﺒﻪ ﺃﺩﺭﻛﻤﻨﻔﻌﺘﻪ
ﻓﺎﺗّﺨﺬﻩ
ﻋﺎﺩﻩ ﻓﺎﻧّﻚ ﺗﺨﻠﻒ
ﻓﻰ ﺳﻠﻔﻚ ﻭ ﺗﻨﻔﻊ
ﺑﻪ ﻣﻦ ﺧﻠﻔﻚ ﻭ ﻳﺮﺗﺠﻴﻚ
ﻓﻴﻪ ﺭﺍﻏﺐ ﻭ
ﻳﺨﺸﻰ ﺻﻮﻟﺘﻚ ﺭﺍﻫﺐ
ﻭ ﺍﻳّﺎﻙ ﻭ ﺍﻟﮑﺴﻞ
ﻋﻨﻪ ﺑﺎﻟﻄﻠﺐ ﻟﻐﻴﺮﻩ
ﻓﺎﻥ ﻏﻠﺒﺖ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻓﻠﺎ ﺗﻐﻠﺒﻦ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ ﻓﺎﺫﺍ
ﻓﺎﺗﻚ ﻃﻠﺐ ﺍﻟﻌﻠﻢ
ﻓﻰ ﻣﻈﺎﻧّﻪ ﻓﻘﺪ
ﻏﻠﺒﺖ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ ﻭ ﺍﺟﻌﻞ
ﻓﻰ ﺃﻳّﺎﻣﻚ ﻭ ﻟﻴﺎﻟﻴﻚ
ﻭﺳﺎﻋﺎﺗﻚ
ﻟﻨﻔﺴﻚ ﻧﺼﻴﺒﺎ
ﻓﻰ ﻃﻠﺐﺍﻟﻌﻠﻢ
ﻓﺎﻧّﻚ ﻟﻢ
ﺗﺠﺪ ﻟﻪ ﺗﻀﻴﻴﻌﺎ
ﺃﺷﺪ ﻣﻦ ﺗﺮﮐﻪ ﻭ
لا ﺗﻤﺎﺭﻳﻦ ﻓﻴﻪ
ﻟﺠﻮﺟﺎ ﻭ لا ﺗﺠﺎﺩﻟﻦ
ﻓﻘﻴﻬﺎ ﻭ لا ﺗﻌﺎﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻄﺎﻧﺎ ﻭ لا ﺗﻤﺎﺷﻴﻦ
ﻇﻠﻮﻣﺎ ﻭ لا ﺗﺼﺎﺩﻗﻨّﻪ
ﻭ لا
ﺗﻮٴﻠﺎﺧﺬﻳﻦ ﻓﺎﺳﻘﺎ
ﻭ لا ﺗﺼﺎﺣﺒﻦ ﻣﺘّﻬﻤﺎ
ﻭ ﺍﺧﺰﻥ
ﻋﻠﻤﻚ ﮐﻤﺎ ﺗﺨﺰﻥ
ﻭﺭﻗﻚ  ﻳﺎ
ﺑﻨﻰ ﺧﻒ الله  ﻟﻮ ﺃﺗﻴﺖ
ﻳﻮﻡ القیامة ﺑﺒﺮ
ﺍﻟﺸﻘﻠﻴﻦ ﺧﻔﺖ
ﺃﻥ ﻳﻌﺬﺑﻚ ﻭ ﺍﺭﺝ
الله ﺭﺟﺎٴﺎ ﻟﻮ
ﻭﺍﻓﻴﺖ القیامة
ﺑﺎثُمّ ﺍﻟثقلین
ﺭﺟﻮﺕ ﺃﻥ ﻳﻐﻔﺮ
الله ﻟﻚ ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪ
ﺍﺑﻨﻪ ﻳﺎ ﺃﺑﻪ ﻭﮐﻴﻒ
ﺍﻃﻴﻖ ﻫﺬﺍ ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ
ﻟﻰ ﻗﻠﺐ ﻭﺍﺣﺪ؟
ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻳﺎ ﺑﻨﻰ ﻟﻮ ﺍﺳﺘﺨﺮﺝ
ﻗﻠﺐ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ
ﻓﺸﻖ ﻟﻮﺟﺪ ﻓﻴﻪ
ﻧﻮﺭﺍﻥ ﻧﻮﺭ ﻟﻠﺨﻮﻑ
ﻭﻧﻮﺭ ﻟﻠﺮﺟﺎٴ
ﻟﻮ ﻭﺯﻧﺎ
ﻣﺎ ﺭﺟﺢ ﺃﺣﺪﻫﻤﺎ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺂﺧﺮ ﺑﻤﺸﻘﺎﻝ
ﺫﺭﻩ  ﻓﻤﻦ
ﻳﻮٴﻤﻦ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻳﺼﺪﻕ ﻣﺎ ﻗﺎﻝ الله
ﻭﻣﻦ ﻳﺼﺪﻕ ﻣﺎ ﻗﺎﻝ
الله  ﻳﻔﻌﻞ
ﻣﺎ ﺃﻣﺮ الله ﻭﻣﻦ
ﻟﻢ ﻳﻔﻌﻞ ﻣﺎ ﺃﻣﺮ
الله ﻟﻢ ﻳﺼﺪﻕ ﻣﺎ
ﻗﺎﻝ الله ﻓﺎﻥ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺄﺧﻠﺎﻕ ﺗﺸﻬﺪ
ﺑﻌﻀﻬﺎ ﻟﺒﻌﺾ ﻓﻤﻦ
ﻳﻮٴﻤﻦ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﺎ ﺻﺎﺩﻗﺎ
ﻳﻌﻤﻞ ﻟﻠﻪ ﺧﺎﻟﺼﺎ
ﻧﺎﺻﺤﺎ ﻭﻣﻦ ﻳﻌﻤﻞ
ﻟﻠﻪ ﺧﺎﻟﺼﺎ  ﻓﻘﺪ ﺁﻣﻦ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺻﺎﺩﻗﺎ
ﻭﻣﻦ ﻳﻄﻊ الله ﺧﺎﻓﻪ
ﻭﻣﻦ ﺧﺎﻓﻪ ﻓﻘﺪ
ﺃﺣﺒّﻪ ﻭﻣﻦ ﺃﺣﺒّﻪ
ﺍﺗّﺒﻊ ﺃﻣﺮﻩ  ﻭﻣﻦ ﺍﺗّﺒﻊ
ﺃﻣﺮﻩ ﺍﺳﺘﻮﺟﺐ
ﺟﻨّﺘﻪ ﻭ ﻣﺮﺿﺎﺗﻪ
ﻭﻣﻦ ﻟﻢ ﻳﺘّﺒﻊ
ﺭﺿﻮﺍﻥ الله ﻓﻘﺪ
ﻫﺎﻥ ﻋﻠﻴﻪ ﺳﺨﻄﻪ
ﻧﻌﻮﺫ ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻣﻦ
ﺳﺨﻂ الله ﻳﺎ ﺑﻨﻰ
لا ﺗﺮﮐﻦ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭ لا ﺗﺸﻐﻞ
ﻗﻠﺒﻚ ﺑﻬﺎ ﻓﻤﺎ
ﺧﻠﻖ الله ﺧﻠﻘﺎ
ﻫﻮ ﺃﻫﻮﻥ
ﻋﻠﻴﻪ ﻣﻨﻬﺎ ﺃلا
ﺗﺮﻯ ﺃﻧّﻪ ﻟﻢ ﻳﺠﻌﻞ
ﻧﻌﻴﻤﻬﺎ ﺷﻮﺍﺑﺎ
ﻟﻠﻤﻄﻴﻌﻴﻦ ﻭﻟﻢ
ﻳﺠﻌﻞ ﺑﻠﺎٴﻬﺎ
ﻋﻘﻮﺑﻪ ﻟﻠﻌﺎﺻﻴﻦ
ﺍﻣّﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺵ
ﻣﻮﻋﻈﻪ ﻭ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﺨﺪﺍ ﺷﺮﻙ
ﻧﮑﻦ)ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺮﻙ
ﺳﺘﻢ ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺳﺖ
( ﺷﺮﻙ ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪﻣﺘﺪﻳّﻨﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻦ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ
) ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺩﻝ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ معرّفی ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺸﺮﻙ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻳﮑﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺗّﺨﺎﺫ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺵ
ﻣﻮﻋﻈﻪ ﺍﺯ آثار
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻓﻄﺮ ﻭ ﺷﮑﺎﻑ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. (ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﻭﻓﺮﺯﻧﺪﺵﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ(آثار)ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﮔﺬﺍﺭﺩ ﻳﻌﻨﻰ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﺒﻘﺖﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﻭ ﻭﻫﺮ
ﺁﻣﻮﺯﺵﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ  ﮐﻪ(ﻓﻄﺮ ﺩﻭﺭﻩ)ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺍﻓﻄﺎﺭ
ﻭ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺭﻭﺯﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺷﻖ
ﻭ ﺷﮑﺎﻑ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ) ﻭﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ  ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺳﻘﻮﻁ
ﮐﺮﺩﻯ ( ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻯ
) ﭘﺸﺖ ﺑﺂﻥ ﮐﺮﺩﻯ
ﻭ ﺁﺧﺮﺕ ﺭﺍ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻯ.( ﺗﺮﻙ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻗﺒﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺮﻙ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ) ﻭ
ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﺮﻭﻯ ﺑﺘﻮ
ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ ﺍﺯﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻯ.( ﺧﺎﻧﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﺮ ﻭﻣﻌﺒﺪ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺒﺪﺃ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻭ
ﺑﻤﻘﺼﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺟﺴﺘﻪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻴﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
) ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ( ﮐﻪ ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﻬﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ) ﺑﺎ ﻋﻠﻤﺎ
ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻦ ﺑﺎﺵ ﻭﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺯﺍﻧﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺸﻮ
( ﻋﻠﻤﺎ ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﺩﺍﻧﺸﻬﺎﻯ ﮐﺴﺒﻰ
ﭼﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﭼﻪ ﺩﻳﻨﻰ.
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺰﺍﻧﻮ ﭼﺴﺒﻴﺪﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﻣﻌﻠﻢ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮلاﻋﻠﻰ
ﺁﺏ ﺩﻫﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﮑﻢ ﻣﺮﺍ
ﺑﺰﺭﮒ ﻧﻤﻮﺩ )ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ ﻣﮑﻦ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺗﻮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ( ﺟﺪﺍﻝ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺟﻨﮓ ﻭ بحث ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺍﻥ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺩﺍﻣﻪ
بحث ﻃﺮﻑ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
) ﻭ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﮕﻴﺮ ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﻬﺪﻑ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.( ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﺑﻌﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺡ ﺑﺒﻠﻮﻍ ﻭ
ﺭﺷﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﮑﻠّﻰ
ﺭﺩ ﻧﮑﻦ (ﻣﺎﻝ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺮﺑﺎﺭ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻴﺸﻮﻯ.ﻭﻟﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺧﻞ ﻣﺸﻮ ﮐﻪ ﺿﺮﺭ
ﺑﺂﺧﺮﺕ ﺗﻮ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
( ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﺑﺂﺧﺮﺕ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
) ﻭﭼﻨﺎﻥ ﺭﻭﺯﻩ ﻭ
ﺻﻮﻡ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺕ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﻗﻄﻊ ﮐﻨﺪ (ﺻﻮﻡ ﺭﻭﺯﻩ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺑﺪﻥ ﻭ حواسﺁﻥ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑﺮ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﻮﺩ.  ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﺷﮑﻢ ﻭﻟﺬﺕﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻭﻟﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻭﺭﺍﻩ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺟﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﻭﻟﻰ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺻﻮﻡ
ﺗﻮ ﭼﻨﺎﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺷﻮﻯ . (ﺻﻠﺎﺕ ﺑﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎﻧﻊ
ﺁﻥ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﻤﺎﺯ
ﻋﺎﺩﻯ  ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﮔﺮﺩﺩ.) ﺯﻳﺮﺍ ﺻﻠﺎﺕ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺼﻮﻡ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺣﻔﻆ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺁﻣﺮﺯﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻴﺎﻧﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﻟﻘﻤﺎﻥ
اکثرﺍ ﺯﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻭﻣﻨﻘﻮلاﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭﻳﺎﻯ ﻋﻤﻴﻘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻏﺮﻕ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
( ﺩﻧﻴﺎ ﻋﮑﺶ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺩﻝ
ﺑﺎﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﺴﺖ
ﻭ ﺳﺮﺧﻮﺵ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﻮﺧﺖ ﺁﻥ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺷﺪﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ) پس
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﺸﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﮐﻦ ( ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺩﻧﻴﺎ  ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻭ ﭘﺮ ﻃﻮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻴﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﻡ ﻳﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑولایت
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.ﮐﺸﺘﻰ
ﺑﺎﻥ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ) ﻭ ﺑﺎﺩﺑﺎﻥ
ﮐﺸﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻮﮐّﻞ
( ﺑﺨﺪﺍ ) ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ.(
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺟﻮﺭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻣﻮﻓّﻖ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
نفس ﺷﻮﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﮔﺎﻩ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﻫﻴﭻ ﺍﻋﺘﺮﺍﺿﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﺑﻠﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺧﻮﺷﺮﻭﺋﻰ ﻭ ﺑﻤﺼﻠﺤﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﻭﺯﺍﺩ ﻭ ﺗﻮﺷﻪ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻦ ( ﺑﺎ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ترس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺗﻘرَبّ ﺭﻭﺡ  ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻴﺒﺎ
ﻭلاﻳﺖﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻰ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ( ﻧﻪ ﺣﻘّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻳﺎ
ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺧﺪﻣﺎﺕﺳﻠﻮﮐﻴﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ  ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﺎﺩﺍﺵﺍﻟﻬﻴﻬﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﮋﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻴﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻏﻴﺒﻴﻬﺎ
ﻭﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑبالقوّه ﮐﻪ
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺷﺪﻩ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺤﻖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻭ برَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﻳﺎﻓﺘﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺕ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
( ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﻘﻂ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﻮﺩﻩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻭﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺃﺩﺏ ﺁﻣﻮﺧﺘﻰ  ﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺑﻨﻔﻊ ﺗﻮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ( ﺍﻭﻝ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﻌﺪ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻮﺍﻧﻴﺴﺎﻟﻚ
ﺗﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺟﻮﺍﻥ
ﺗﺮ ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ) ﻭ ﻫﺮکس
ﺑﺄﺩﺏ ﻋﻨﺎﻳﺖ ﮐﺮﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﺃﻫﻤﻴﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.(
ﺃﺩﺏ ﺍﺻﻮلا ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺃﺩﺏ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺣﺪ ﺃﻗﻞ
ﺍﻳﻨﮑﻪ  ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﮑﺎﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ ﺑﺨﻮﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻫﺘﻤﺎﻡ ﺃﺩﺏ ﺩﺭ
ﺷﺨﺺ ﻣﻮٴﺪﺏ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﻭ ﺃﺩﺏ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﻴﻤﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ  ﺑﻄﻮﺭﻯ
ﮐﻪﺣﻖ ﺩﺍﺭﺩ ﺃﻧﺎ
ﺍﻟﺤﻖ ﺑﮕﻮﻳﺪ) ﻭ
ﻫﺮ کس ﮐﻪ ﺃﻫﻤﻴﺖ
ﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺄﺩﺏ ﮐﺮﺩ
ﻋﻠﻢ ﺍﻭ
باعث ﺗﮑﻠﻴﻒﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ(ﺗﮑﻠﻴﻒﻭﻇﻴﻔﻪﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠﻢ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ ﻭالّاﻋﺬﺭﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
) ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ کس ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ  ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﮑﻠّﻒ
ﻭ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﻃﻠﺐ ﺁﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
) ﻭ ﻫﺮکس ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﻃﻠﺐ ﻧﻤﻮﺩ ﺑﺪﺭﻙ
ﺳﻮﺩ ﺁﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﺩﺭﻙ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻘﺼﺪ ﻭ ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻠﻰ
لاﺯﻡ ﻳﺎﻣﻠﮑﻪ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﻋﺎﺩﺕﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮ ﺧﻠﻒ ( ﻭﺍﺭﺵ
) ﺳﻠﻒ ( ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
) ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺭﺍﻏﺐ ﻭﻃﺎﻟﺒﻰ
ﻣﻴﺪ ﻭ ﺭﺟﺎﺋﻰ ﺗﻮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ  ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﺭﺍﻫﺒﻰ ﺍﺯ ﻫﻴﺒﺖ
ﺗﻮ ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ.( ﺭﺍﻫﺐ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
الّا ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﻴﻊ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻳﺶ ﻧﺰﺩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ) ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺗﻨﺒﻠﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻄﻠﺐ ﻏﻴﺮ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﻰ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻰ
ﺑﺮ ﺩﻧﻴﺎ ﻏﻠﺒﻪ
ﮐﻨﻰ ﺑﮑﻦ ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﺧﺮﺕ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﻣﮑﻦ ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻃﻠﺐ ﻋﻠﻢ ﺍﺯﻣﻨﺒﻊ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﺗﻮ ﮔﺬﺷﺖ
ﺁﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮ ﺁﺧﺮﺕ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﻮﻯ ( ﻫﺮ ﺧﻴﺮ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺁﻥ  ﺑﺎﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﻇﻦ ﻭﺗﺨﻴّﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ( ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻢ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﮐﻴﺎﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺂﺧﺮﺕ
ﻧﻴﺴﺖ ) ﻭﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻭ ﺳﺎﻋﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻰ ﻧﺼﻴﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﮑﻦ
ﮐﻪ ﻃﻠﺐﻋﻠﻢ ﮐﻨﻰ
(ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
اکثرﺍ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻫﺪﻑ
ﺑﺎﻣﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺁﻧﭽﻪﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﺎﻫﺮ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻋﻠﻢ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮ ﻫﺮ ﮔﺰ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻰ ﺩﺍﺩ  ﺍﮔﺮ ﺁﻥ ﻋﻠﻢ
ﮐﻨﻰ ( ﺻﺮﻑ ﻋﻤﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺳﻌﻰ ﻧﮑﻨﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻟﺞ
ﺑﺎﺯﻯ ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖ ﺑﮑﻨﻰ
ﻳﺎ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﮐﻨﻰ.
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻳﺎ ﻓﻘﻴﻬﻰ
ﺟﺪﺍﻝ ﻣﮑﻦ   (ﻓﻘﻴﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﭘﮕﺎﻫﻰ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﺤث ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﺮﺩ.ﺍﻣﺎ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ  ﻫﺮﮔﺰ ﻫﻴﭻ
ﺑﺤثی ﺩﺭ ﺍﻭ ﺃثرﺮ
ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ ) ﻭ ﺑﺎ
ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻣﮑﻦ ( ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻯ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺪﺷﻤﻨﻰ
ﺑﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺳﻠﻄﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﻓﺮﺻﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻇﺎﻟﻤﻰ ﺭﺍ ﻣﻤﺎﺷﺎﺕ
ﻧﮑﻦ ( ﻫﻤﺮﺍﻫﻴﺪﺭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻭ ﺭﺍ ( ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻧﮑﻦ ( ﻭﺻﺪﻳﻖ ﻭﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺍﻭ ﻧﺸﻮﺩ ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻓﺎﺳﻘﻰ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﻴﺮ ( ﻓﺎﺳﻖ
ﺑﺎ ﻓﺴﻖ ﻳﺎ ﭘﺴﻚ
ﺭﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺑﺪﻧﺎﻣﻰ ﻣﮑﻦ ( ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺎﻡ ﻣﺘّﻬﻢ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻋﻮﺍﻡ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ
ﺍﺳﺖ )ﻭ ﻋﻠﻢ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﺣﻔﻆ ﮐﻦ
ﮐﻪ ﭘﻮﻝ
ﻭﻭﺭﻕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﮑﻨﻰ.( ﻭﺭﻕ ﺍﺳﮑﻨﺎس
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺳﻨﺎﺩ
ﺑﻬﺎﺩﺍﺭ ﻭﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻣﺎﻟﮑﻴﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺧﻔﻆ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﮕﻮﻳﺪ ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
) ﺁﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺘﺮﺵ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ثوﺍﺏ
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻯ  ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ ﺍﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ(
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭﺗﺮﺳﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺷﮑﺮ ﻭ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ(ثقلین )
ﺳﻨﮕﻴﻨﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﮐﻪُ پُر ﺷﺍﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺎﺯبمعنی ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﻨﺪ
ﺷﺮﻙ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺭﻭﺯ ﻣﺤﺸﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺮﺳﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ) ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻥ ﺭﺟﺎ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﻴﺪ
ﻋﻔﻮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺵ. ( ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺍﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ  ﺑﺎﺯ ﺍﻣﻴﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭالّا
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ  ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﮔﻨﺎﻩ  ﺑﭽﻪ ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﻖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﮔﻨﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻨﺪ؟) ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﮔﻔﺖ ﺃﻯ
ﭘﺪﺭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻦ
ﻃﺎﻗﺖ ﺁﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎثُمّ؟( ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ) ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻦ
ﻳﻚ ﻗﻠﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻡ ؟ ( ﻳﻚ ﻗﻠﺐ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻳﻌﻨﻰ ﻳﻚ
ﻫﺪﻑ ﺩﺍﺷﺘﻦ.ﻟﺬﺍ
ﻫﻢ ﺧﺪﺍ ﻭﻫﻢ ﺧﺮﻣﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻫﻢ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﻢ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ
) ﻭ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﮔﻔﺖ ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ  ﺍﮔﺮ ﻗﻠﺐ
ﻣؤٴﻤﻦ ﺭﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﺸﮑﺎﻓﻨﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻭ
ﻧﻮﺭ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻳﮑﻰ ﻧﻮﺭ
ترس ﻭ ﻳﮑﻰ ﻧﻮﺭ
ﺍﻣﻴﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻭﺗﻮﺯﻳﻦ ﮐﻨﻴﻢ
ﺑﻮﺯﻥ ﺫﺭﻩﺍﻯ ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻓﺰﻭﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ( ﺩﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﻳﮑﻰ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻴﻬﺎ
ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ها
ﻭ ﻳﮑﻰ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ) ﻭ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ( ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﺩ  ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻭﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
( ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻋﻤﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﺤثی
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﺎﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻘﺮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﺍﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻮﮐّﻞ ﺩﺍﺭﺩ.)
ﻭ ﻫﺮکس ﮐﻪ ﻫﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭسلوک
الهی ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮکس ﺑﺨﺪﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ  ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻋﻤﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺧﺎﻟﺺ ﻭ
ﻧﺎﺻﺢ ( ﻧﺼﻮﺣﺎﻧﻪ
ﻭ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪﺍﻯ ) ﻭ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ ﮐﺎﺭ
ﮐﻨﺪ ﻭﻧﺎﺻﺢ ﺑﺎﺷﺪ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻫﻢ ﺑﺨﺪﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.( ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﻫﺮکس ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﺍﺯ
ﻭﻯ ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ ﻭ ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺗﺮﺳﻴﺪ پس
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ
( ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻧﺎ ﺭﺿﺎﻳﺘﻰ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ ﻫﺮکس
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
. (ﺗﺒﻌﻴّﺖﺍﻭﻟﻴﺎﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
) ﻭﻫﺮکس ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺃﻣﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﮐﺮﺩ
( ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑولایت
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
) ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﺑﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺑﺮﺳﺪ ( ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺭﺿﻮﺍﻥ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺪﺍﻯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺍﻭ ﻭ ﻋﻔﻮ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ) ﻭ ﻫﺮکس
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺭﺿﻮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺑﺂﺳﺎﻧﻰ
ﺍﻫﺎﻧﺖ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
( ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﻏﻀﺐ ﻭ ﻟﻌﻨﺖ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
) ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻏﻀﺐ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺒﺮﻳﻢ.ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﻝ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻘﻴّﺪ ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻣﮑﻦ
(ﺍﺳﺎس ﻭ ﻭﺭﮐﻦ ﻭ
ﺷﻮﻕ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ
. ﻭﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﻴﻠﻰ ﻧﻘﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻗﻠﺐ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻣﮑﻦ   ﻋﺸﻖ ﻗﻠﺒﻰ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻟﺬﺕ ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﺁﻣﻴﺰ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ
( ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺮﻳﻒ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻋﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ  ﺑﺎﺯ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻰ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻄﻴﻌﺎﻥ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ( ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺣﻤﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻫﻤﮕﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻠﺎﻫﺎﻯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.( ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻭ ﺭﻓﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺟﻬﻨﻢ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ

حدیث
3930- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ415ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﻴﻞ ﻟﻠﻘﻤﺎﻥ
ﻣﺎ ﺍﻟّﺬﻯ ﺃﺟﻤﻌﺖ
ﻋﻠﻴﻪ ﻣﻦ ﺣﮑﻤﺘﻚ
؟ ﻗﺎﻝ ﻗﺎﻝ لا ﺃﺗﮑﻠّﻒ
ﻣﺎ ﻗﺪ ﮐﻔﻴﺘﻪ ﻭلا
ﺍﺿﻴّﻊ ﻣﺎ ﻭﻟﻴّﺘﻪ
ﺑﻠﻘﻤﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪ ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ ﺧﻮﺩ ﺁﻣﻮﺧﺘﻰ
ﭼﻴﺴﺖ ؟ ﻭﻯ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﺑﺤﺪ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎثُمّ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑﺰﺣﻤﺖ
ﻧﻤﻰ ﺃﻧﺪﺍﺯﻡ ( ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﻭ ﺳﺎﺩﮔﻰ
ﺗﺎ ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺭﺳﻴﺪ ) ﻭﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻭلاﻳﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻢ ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻢ ( شانس
ﻭلاﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﮐﺴﺐ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻢ.ﻫﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎثُمّ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻢ.ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺃﻧﺠﺎﻡﻣﻴﺪﻫﺪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺭﺳﻴﺪ  ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﻖ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ
.

حدیث
3931 -ﺍﺯ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺣﮑﻴﻢ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ۴۱۴ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ  ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻰ ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﮐﻤﻰ
ﺍﺳﺖ  ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻳﻚ ﺩﺷﻤﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺗّﺨﺎﺫ
ﮐﻨﻰ ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻳﮑﻰ ﻫﻢ ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺃﻣﻴﺮ
المؤمنین ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺷﻌﺮﻯ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﺻﻔﺎ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﮑﻦ
ﮐﻪ ﺳﺘﻮﻥ ﻭ ﺗﮑﻴﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺪﺕ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭﮐﻤﻚ ﺗﻮﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.(ﺍﺧﻮﺍﻥﺎﻟﺼﻔﺎ)ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻭﻣﺼﻄﻔﺎ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ .

حدیث
3932 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ415 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﮐﺎﻥ ﻓﻴﻤﺎ
ﻭﻋﻆ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺍﺑﻨﻪ
ﺃﻥ ﻗﺎﻝ ﻟﻪ ﻳﺎ ﻧﺒﻰ
ﺍﺟﻌﻞ ﻓﻰ ﺃﻳّﺎﻣﻚ
ﻭ ﻟﻴﺎﻟﻴﻚ ﻭﺳﺎﻋﺎﺗﻚ
ﻧﺼﻴﺒﺎ ﻟﻚ ﻓﻰ ﻃﻠﺐ
ﺍﻟﻌﻠﻢ  ﻓﺎﻧّﻚ ﻟﻦ
ﺗﺠﺪ ﻟﻪ ﺗﻀﻴﻴﻌﺎ
ﻣثل ﺗﺮﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻭﻋﻆ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
( ﻫﺮ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ

حدیث 3931
-ﺍﺯ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺣﮑﻴﻢ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ۴۱۴ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ  ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻰ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻴﺰ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﮐﻤﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻳﻚ
ﺩﺷﻤﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺗّﺨﺎﺫ ﮐﻨﻰ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻳﮑﻰ ﻫﻢ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤمنین
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺷﻌﺮﻯ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﺻﻔﺎ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﮑﻦ
ﮐﻪ ﺳﺘﻮﻥ
ﻭ ﺗﮑﻴﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺪﺕ ﻃﻠﺒﻰ ﻭﮐﻤﻚ
ﻮﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﺍﺧﻮﺍﻥ
اﻟﺼﻔﺎ) ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
صوفیّه ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﻭﻣﺼﻄﻔﺎ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ . ﺍﺣﺘﻤﺎلا
ثرﻭﺕ ﻣﺎﻝ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎثُمّ
ﻭﻟﻰ ثرﻭﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎی
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ) ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻭ ﺳﺎﻋﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻧﺼﻴﺒﺖ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻃﻠﺐ ﻋﻠﻢ
ﺑﮑﻮﺵ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻰ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﭘﺬﻳﺮ ﻧﻴﺴﺖ.(
ﺧﺴﺮﺍﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ)

حدیث
3932 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ415 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﮐﺎﻥ ﻓﻴﻤﺎ
ﻭﻋﻆ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺍﺑﻨﻪ
ﺃﻥ ﻗﺎﻝ ﻟﻪ ﻳﺎ ﻧﺒﻰ
ﺍﺟﻌﻞ ﻓﻰ ﺃﻳّﺎﻣﻚ
ﻭ ﻟﻴﺎﻟﻴﻚ ﻭﺳﺎﻋﺎﺗﻚ
ﻧﺼﻴﺒﺎ ﻟﻚ ﻓﻰ ﻃﻠﺐ
ﺍﻟﻌﻠﻢ  ﻓﺎﻧّﻚ ﻟﻦ
ﺗﺠﺪ ﻟﻪ ﺗﻀﻴﻴﻌﺎ
ﻣثل ﺗﺮﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻭﻋﻆ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
( ﻫﺮ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ

حدیث 3931
-ﺍﺯ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺣﮑﻴﻢ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ۴۱۴ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ  ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻰ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻴﺰ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﮐﻤﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻳﻚ
ﺩﺷﻤﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺗّﺨﺎﺫ ﮐﻨﻰ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻳﮑﻰ ﻫﻢ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤمنین
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺷﻌﺮﻯ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﺻﻔﺎ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﮑﻦ
ﮐﻪ ﺳﺘﻮﻥ
ﻭ ﺗﮑﻴﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺪﺕ ﻃﻠﺒﻰ ﻭﮐﻤﻚ
ﻮﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﺍﺧﻮﺍﻥ اﻟﺼﻔﺎ)ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻭﻣﺼﻄﻔﺎ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ . ﺍﺣﺘﻤﺎلا
ثرﻭﺕ ﻣﺎﻝ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎثُمّ
ﻭﻟﻰ ثرﻭﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎی
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ) ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻭ ﺳﺎﻋﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻧﺼﻴﺒﺖ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻃﻠﺐ ﻋﻠﻢ
ﺑﮑﻮﺵ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻰ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﭘﺬﻳﺮ ﻧﻴﺴﺖ.(
ﺧﺴﺮﺍﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ)

حدیث
3934 - ﺍﺯ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺣﮑﻴﻢ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ416ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻳﺎ ﺑﻨﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﺎﺋﻪ ﻭلا ﺗﻌﺎﺩ
ﻭﺍﺣﺪﺍ  ﻳﺎ ﺑﻨﻰ ﺍﻧّﻤﺎ
ﻫﻮ ﺧﻠﺎﻗﻚ ﻭ ﺧﻠﻘﻚ
ﻓﺨﻠﺎﻗﻚ
ﺩﻳﻨﻚ ﻭ ﺧﻠﻘﻚ ﺑﻴﻨﻚ
ﻭ ﺑﻴﻦ الناس ﻓﻠﺎ
ﺗﺒﺘﻐﺾ ﺍﻟﻴﻬﻢ
ﻭ ﺗﻌﻠّﻢ ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﺍﻟﺄﺧﻠﺎﻕ ﻳﺎ ﺑﻨﻰ
ﮐﻦ ﻋﺒﺪﺍ ﻟﻠﺄﺧﻴﺎﺭ
ﻭ لاﺗﮑﻦ ﻭﻟﺪﺍ
ﻟﻠﺄﺷﺮﺍﺭ  ﻳﺎ ﺑﻨﻰ ﺃﺩ
ﺍﻟﺄﻣﺎﻧﻪ ﺗﺴﻠﻢ
ﻟﻚ ﺩﻧﻴﺎﻙ ﻭ ﺁﺧﺮﺗﻚ
ﻭﮐﻦ ﺃﻣﻴﻨﺎ ﺗﮑﻦ
ﻏﻨﻴّﺎ ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺑﺎ ﺻﺪ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺑﮑﻦ
ﻭﻟﻰ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﺎ ﻳﮑﻰ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ(ﺧﻠﺎﻕ)ﺗﻮﻫﻤﻴﻦ
ﺧﻠﻘﺖ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ(ﺧﻠﺎﻕ
ﺑﺎ ﺑﺨﺖ ﻭ ﻧﺼﻴﺐ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺩﻭﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭالّا ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻟﻴﻞ ﻭ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺯﺣﻤﺘﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﺴﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺪﺳﺖ ﻧﻤﻰ ﺁﻭﺭﺩ.ﺑﺎﺯ(ﺧﻠﺎﻕ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ)ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭ ﺧﻠﻘﺖ
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺧﻠﻘﺖ ﻳﺎ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﺮﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻠﺎﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ پس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ )
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻠﺎﻕ ﺗﻮ
ﺩﻳﻦ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ ( ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ شانس ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺣﺎﺻﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﺍﺯﻟﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺤﺼﻮﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﻴﻦ ﺃﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺧﻠﻘﺖ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ.ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﺪ)پس
ﺍﮔﺮ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺧﻮﺏ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ(ﺑﺎﺯﻯ ﺑﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ ﺃﻣﺮﻯ
ﻋﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺧﻠﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﺮﺩﻡ ﮐﻨﻰ ( ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻧﻴﻚ ﻋﺎﻣﻞ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺁﻣﻴﺰ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻋﺎﻣﻞ
ﺣﻔﻆ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻣﺒﺎﺩلاﺕ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ) پس ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻏﻀﺐ ﻣﮑﻦ.ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯ.ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﺪﻩ ﻧﻴﮑﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻩ ( ﺃﺧﻴﺎﺭ ﻳﺎ
ﺧﻴّﺮ ﻫﺎ  ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﻨﺪﮔﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻓﺮﺯﻧﺪ أثَرﺍﺭ
ﻣﺸﻮ ( أثَرﺍﺭ ﺯﺷﺖ
ﺃﺧﻠﺎﻕ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﻦ ( ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺵ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻣﻄﻴﻊ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﮔﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺃﻣﺎﻧﺖ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻥ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ
ﺩﺭ ﺃﻣﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺑﻮﺩ ( ﺍﺩﺍﻯ ﺃﻣﺎﻧﺖ
ﻣﺎﻝ ﻣﺮﺩﻡ  ﺭﻓﻊ ﺧﻄﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﻣﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺍﻭﻡ ﻭﺻﻮﻡ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﺠﺎﺕﺍﺯ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺁﺧﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ پسﺍﺯ
ﻣﺮﮒ  ﺩﺭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺟﻬﻨﻤﻬﺎ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺷﻬﻌﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﺻﻠﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺑﺴﻠﺎﻣﺖ
ﻣﺎﻧﺪﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻋﻴﺴﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻳﻦ ﺷﮑﻠﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺃﻣﻴﻦ ﺑﺎﺷﻰ ﮐﻪ
ﻏﻨﻰ ﻭ ﺷﺮﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻯ . (ﺃﻣﻴﻦ ﺩﺭ
ﺣﻔﻆ ﺃﻣﺎﻧﺖ ﻣﺎﻝ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭ ﺣﻘﻮﻕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤّﺪ ﺍﻣّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻏﻨﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎلا ثروت
ﻭﻣﺎﻝ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ثروت
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ  ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭ. ﮐﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﻣﺎﺩﻯ
ﺁﻥ ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ
).

حدیث 3935 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ13ﺹ416 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﮐﺎﻥ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻳﻘﻮﻝ ﻟﺄﺑﻨﻪ ﻳﺎ
ﺑﻨﻰ  ﺍﻥ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺑﺤﺮ ﻭﻗﺪ
ﻏﺮﻕ ﻓﻴﻬﺎ ﺟﻴﻞ
ﮐثیر  ﻓﻠﺘﮑﻦ ﺳﻔﻴﻨﺘﻚ
ﻓﻴﻬﺎ ﺗﻘﻮﻯ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﻟﻴﮑﻦ
ﺟﺴﺮﻙ ﺍﻳﻤﺎﻧﺎ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻭ ﻟﻴﮑﻦ
ﺷﺮﺍﻋﻬﺎ ﺍﻟﺘﻮﮐّﻞ
ﻟﻌﻠّﻚ ﻳﺎ ﺑﻨﻰ
ﺗﻨﺠﻮ ﻭﻣﺎ ﺃﻇﻨّﻚ
ﻧﺎﺟﻴﺎ ﻳﺎ ﺑﻨﻰ
ﮐﻴﻒ لا
ﻳﺨﺎﻑ الناس ﻣﺎ
ﻳﻮﻋﺪﻭﻥ ﻭﻫﻢ ﻳﻨﺘﻘﺼﻮﻥ
ﻓﻰ ﮐﻞ ﻳﻮﻡ ﻭﮐﻴﻒ
لا ﻳﻌﺪ ﻟﻤﺎ ﻳﻮﻋﺪ
ﻣﻦ ﮐﺎﻥ ﻟﻪ ﺃجَلّ
ﻳﻨﻔﺬ ﻳﺎ ﺑﻨﻰ ﺧﺬ
ﻣﻦ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺑﻠﻐﻪ
ﻭ لا ﺗﺪﺧﻞ ﻓﻴﻬﺎ
ﺩﺧﻮلا  ﺗﻀﺮ
ﻓﻴﻬﺎ ﺑﺂﺧﺮﺗﻚ
ﻭ لا ﺗﺮﻓﻀﻬﺎ ﻓﺘﮑﻮﻥ
ﻋﻴﺎلا ﻋﻠﻰ الناس
ﻭ ﺻﻢ ﺻﻴﺎﻣﺎ ﻳﻘﻄﻊ
ﺷﻬﻮﺗﻚ  ﻭ لا ﺗﺼﻢ
ﺻﻴﺎﻣﺎ ﻳﻤﻨﻌﻚ
ﻓﻰ ﺍﻟﺼﻠﺎﻩ ﻓﺎﻥ
ﺍﻟﺼﻠﺎﻩ ﺃﻋﻈﻢ
ﻋﻨﺪ الله ﻣﻦ ﺍﻟﺼﻮﻡ
ﻳﺎ ﺑﻨﻰ لا ﺗﺘﻌﻠّﻢ
ﺍﻟﻌﻠﻢ ﻟﺘﺒﺎﻫﻰ
ﺑﻪ ﺍﻟﻌﻠﻤﺎٴ ﺃﻭ
ﺗﻤﺎﺭﻯ ﺑﻪ ﺍﻟﺴﻔﻬﺎٴ
ﺃﻭ ﺗﺮﺍﺋﻰ ﺑﻪ
ﻓﻰ ﺍﻟﻤﺠﺎﻟﺶ ﻭ
لا ﺗﺘﺮﻙ ﺍﻟﻌﻠﻢ
ﺯﻫﺎﺩﻩ ﻓﻴﻪ ﻭ ﺭﻏﺒﻪ
ﻓﻰ ﺍﻟﺠﻬﺎﻟﻪ ﻳﺎ
ﺑﻨﻰ ﺍﺧﺘﺮ
ﺍﻟﻤﺠﺎﻟس ﻋﻠﻰ
ﻋﻴﻨﻴﻚ ﻓﺎﻥ ﺭﺃﻳﺖ
ﻗﻮﻣﺎ ﻳﺬﮐﺮﻭﻥ
الله ﻓﺎﺟﻠﺶ ﺍﻟﻴﻬﻢ
ﻓﺎﻧّﻚ ﺍﻥ
ﺗﮑﻦ ﻋﺎﻟﻤﺎ ﻳﻨﻔﻌﻚ
ﻋﻠﻤﻚ ﻭ ﻳﺰﻳﺪﻭﻙ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭ ﺍﻥ ﺗﮑﻦ
ﺟﺎﻫﻠﺎ ﻳﻌﻠّﻤﻮﻙ
ﻭ ﻟﻌﻞ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺃﻥ ﻳﻈﻠّﻬﻢ
ﺑﺮﺣﻤﻪ ﻓﻴﻌﻤّﻚ
ﻣﻌﻬﻢ ﻭ ﻗﺎﻝ  ﻗﻴﻞ ﻟﻠﻘﻤﺎﻥ
ﻣﺎ ﻳﺠﻤﻊ ﻣﻦ ﺣﮑﻤﺘﻚ
؟ ﻗﺎﻝ لا ﺃﺳﺄﻝ
ﻋﻤّﺎ ﮐﻔﻴﺘﻪ ﻭ
لا ﺃﺗﮑﻠّﻒ ﻣﺎلا
ﻳﻌﻨﻴنی  ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺵ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻏﺮﻕ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.(
ﻏﺮﻕ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭ ﺳﺎﺯﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻋﻘﻠﻴّﺘﻬﺎ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ ﻫﺎ ﺍﺯ ﻋﻠّﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺁﻧﻬﺎ  ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺩﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ) پس ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﮐﺸﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻩ
ﻭ ﭘﻞ ﻋﺒﻮﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻩ(ﭘﻞ ﺻﺮﺍﻁ ﺑﺮﺍﻯﺎﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺂﺧﺮﺕ ﻭﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺑﺎﺩﺑﺎﻥ
ﮐﺸﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻮﮐّﻞ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻩ ( ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﻮﮐّﻞ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﻭﻗﺖ ﻭ ﺑﻬﺮ ﺣﺎﻝ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﺿﻰ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮔﺮﺩﺩ ) ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﻧﺠﺎﺕﻳﺎﺑﻰ
ﻭﻟﻰ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻢ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻰ ( ﺷﺎﻳﺪ
ﻳﺎ (ﻋﺴﻰ ﻭ ﻟﻌﻞ)ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻫﻤّﺖ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺟﺎﻯ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺪﻫﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ) ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﻭﻋﻴﺪ
ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺘﺮﺳﻨﺪ؟ ( ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻣﺤﺸﺮﻫﺎ ﻭ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﻧﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻥ ) ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻢ ﻣﻴﻨﮕﺮﺩﻧﺪ
(ﻣی ﻤﻴﺮﻧﺪ  ﻳﺎﺑ
ﺎﻋﻘﻞ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ) ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻭﻋﺪﻩ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
لاﺯﻡ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﻤﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻧﻴﺎﺳﺖ.پسﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻫﻤﺎﻥﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮ
ﮐﻪﺗﻮﺭﺍ ﺑﺒﻠﻮﻏﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
(ﺑﺮﺷﺪ ﻭ ﺑﻠﻮﻍ ﻋﻘﻠﻰ
) ﻭ ﻳﺎ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﻴﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﮑﻦ ﮐﻪ ﺁﺳﻴﺐ ﺑﺂﺧﺮﺕ
ﺗﻮ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ( ﺁﺧﺮﺕ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺁﻳﻨﺪﻩ پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺟﻬﻨﻢ ﻫﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ) پسﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺭﺩ ﻣﮑﻦ
ﮐﻪﺁﺳﻴﺐ ﺑﺘﻮﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺑﺎﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻴﺸﻮﻯ
( ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﺗﻠﺎﺵ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺬﺭﺍﻥ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
) ﻭ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺻﻮﻡ ﻭ
ﺭﻭﺯﻩ ﺑﮕﻴﺮ ﺗﺎ
ﻗﻄﻊ ﺷﻬﺮﺕ ﺗﻮ ﺑﺸﻮﺩ.ﻭ
ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻭﺯﻩﺍﻯ
ﻣﮕﻴﺮ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺻﻠﺎﺕ ﺗﻮ ﺷﻮﺩ ( ﺻﻠﺎﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺻﻠّﻪ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻠﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺻﻮﻡ
ﻭﺭﻭﺯﻩ ﺍﺳﺖ.( ﻭﻫﺮ
ﺩﻭ ﻳﮑﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺻﻠﺎﺕ
ﺻﻠﻪﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺻﻮﻡ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺻﻠﺎﺕ ﻣﻬﻢ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺯﺷﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻴﺪ ﻭﻳﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻨﺪ) ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻋﻠﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺨﻮﺍﻩ  ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻠﻤﺎ
ﻣﺒﺎﻫﺎﺕ ﮐﻨﻰ.( ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺎﻧﻌﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﮐﺴﺐ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭﻟﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺩﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻳﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺪاکثر ﮐﺎﺭ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺒﺎ
ﺳﻔﻴﻬﺎﻥ ﻣﻤﺎﺷﺎﺕﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ ﮐﻨﻰ ( ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺃﻣﺮ ﺳﻔﻴﻬﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎ ﺁﺩﻣﻴﮑﻪ
ﻋﻘلی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻣﻤﺎﺷﺎﺕ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻤﺎﺷﺎﺕﻭﻣﺸﻰ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻫﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ)ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ ﺩﺭﻣﺠﺎﻟﺶ
ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ  ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻌﻠﻢ ﮐﻨﻰ. ﻭ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ ﺯﻫﺪ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺗﺮﻙ  ﺠﻬﺎﻟﺖ ﮐﻨﻰ
( ﭼﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻭ ﭼﻪ ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻧﻴﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺟﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻧﻤﻮﺩ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺁﻥ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭﮐﻢ ﺩﺍﻧﻰ
ﻳﺎ ﻫﻴﭻ ﻧﺪﺍﻧﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺣﺘﻰ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺮﺩ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻨﺪﻯ
ﺣﺮﮐﺖﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺎﻧﺪ ﺳﺮﻣﺴﺘﻴﺪﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻮﺭﻭﺡ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ) ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺩﻗﻴﻖ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﺠﺎﻟﺶ
ﺧﻮﺩ ﮐﻦ ( ﻫﺮ ﺟﺎ ﮐﻪ
ﺷﺪ ﻣﺸﻴﻦ ﻭ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻧﺒﺎﺵ ) ﺍﮔﺮ ﺩﻳﺪﻯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺸﻴﻦ ( ﺃﻫﻞ ﺫﮐﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺫﮐﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪلالاﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻧﻪ ﺭﻭﺿﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻞ ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﮐﺸﺘﻦ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻏﺶ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺴﻤﺖ ﺯﻧﺎﻥ ﻏﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻭﺗﻮ ﺍﮔﺮ
ﻋﺎﻟﻢ ﺷﺪﻯ ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩﺕ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
( ﻋﻠﻢ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﺟﺎﻫﻞ
ﺑﻮﺩﻯ  ﺁﻧﺎﻥ
( ﺃﻫﻞ ﺫﮐﺮ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﺗﻮﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ (ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻰ
) ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﻧﺼﻴﺒﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻰ. ( ﺩﺭ ﭘﻨﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ ) ﻭ
ﺑﻠﻘﻤﺎﻥ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺣﮑﻤﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻤﻠﻪﺍﻯ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﮐﻦ. ﻭ ﺍﻭ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ ﺑﺤﺪ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺁﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻧﺮﻓﺘﻢ. (ﺣﺮﺹ ﻭ ﻃﻤﻊ
ﻧﺪﺍﺭﻡ ) ﻭ ﺑﺎﻣﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻤﻦ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﮔﻴﺮ
ﺁﻥ ﻧﻤﻰ ﺷﻮﻡ . (ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ )

حدیث
3936 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝض13ﺹ417ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: کاﻥ
ﻔﻴﻤﺎ ﻭﻋﻈ ﺒﻪ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺎﺑﻨﻪ  ﺃﻥ ﻘﺎل
ﻴﺎ ﺑُنی اﻥ
ﺘﻜﻔیک ﻤﻥ
اﻟﻤﻮﺕ  ﻓﺎﺭفع
عن ﻨﻔﺴک
اﻟﻨﻮﻡ  ﻭﻟﻥ
ﺘﺴﺘﻄیع ﺬﻟﻚ  ﻭ ﺍﻥ
کنت فی ﺸکّ ﻤﻥ
اﻟﺒﻌث  ﻓﺎﺩفع
عن ﻧﻔﺴک الاﻧﺘﺒﺎﻩ
ﻭ ﻟﻥ
ﺘﺴﺘﻄیع ﺬﻟﻚ  ﻓﺎﻧّک
اﺫﺍ ﻓﮑﺮﺕ ﻓی هذﺍﻋﻠﻤﺖ
ﺃﻥ
ﻨﻔﺴک ﺒﻴﺪ
ﻏﻴﺮﻙ  ﻭ
ﺍﻧّﻤﺎ ﺍﻟﻨﻮم
ﺒﻤﻨﺰلة
ﺍﻟﻤﻮﺕ  ﻭ
ﺍﻧّﻤﺎ
ﺍﻟﻴﻘظة ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻨﻮﻡ  ﺑﻤﻨﺰلة
ﺍﻟﺒﻌث ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻤﻮﺕ  ﻭﻗﺎﻝ  ﻗﺎل
ﻠﻘﻤﺎﻥ ﻴﺎ
ﺑُﻨﻰّ  لا
ﺗﻘﺘرَبّ  ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺑﻌﺪ ﺫﻟﻚ  ﻭلا
ﺗﺒﻌﺪ  ﻓﺘُﻬﺎﻥ
ﮐاﻠﺪﺍبَّة
ﺗﺤﺐ ﻣثیلها  ﻭ ﺍﺑﻥ
ﺁﺩم ﻠﺎ ﻳﺤﺐ
ﻣثله ؟ لا
ﺗﻨﺸﺮ ﺑﺰﻙ الّا
ﻋﻨﺪ ﺑﺎﻏیة  ﻭ ﮐﻤﺎ
ﻟﻴس ﺑﻴﻥ
اﻟﮑبث
ﻭﺍﻟﺬﺋﺐ ﺧلة   ﮐﺬﻟک
ﻠﻴس ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﺒﺎﺭ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﺟﺮ ﺧِلّة
ﻣﻥ
ﻴﻘﺘرَبّ ﻣﻥ
ﺎﻟﺰﻓﺖ ﺗﻌﻠق
کذﻟﻚ  ﻣﻥ
ﻴﺸﺎﺭک
اﻟﻔﺎﺟﺮ
ﻳﺘﻌﻠم ﻤﻥ
ﻄﺮﻗﻪ  ﻣﻥ ﻴﺤﺐ
ﺍﻟﻤﺮء ﻴﺸﺘﻢ  ﻭﻣﻥ
ﻴﺪﺧل ﻤﺪﺧل
اﻟﺴوء
ﻴُﺘّﻬﻢ  ﻭ ﻣﻦ
ﻳﻘﺎﺭﻥ ﻘﺮﻳﻥ
اﻟﺴوء ﻠﺎ
ﻳﺴﻠﻢ  ﻭ ﻣﻥ ﻠﺎ
ﻳﻤﻠک ﻠﺴﺎﻧﻪ
ﻳﻨﺪﻡ  ﻭ ﻗﺎل
ﻴﺎ ﺑنیّ ﺼﺎﺣﺐ
ﻣﺎئة ﻭ لا
ﺗﻌﺎﺩ ﻭﺍﺣﺪﺍ....ﻳﺎ
ﺑنیّ ﻠﺎ ﺗﺮ
ﺍﻟﻨﺎس  ﺃﻧک
ﺘﺨﺸی الله
ﻭﻗﻠﺒک ﻔﺎﺟﺮ ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﻭﻋﻈﻬﺎﻯ
ﻠﻘﻤﺎﻥ اﻳﻥ
ﺒﻮﺩ  ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﺃﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪ  ﺍﮔﺮ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺪﺍﺭﻯ ﭙس سعی
کن  ﮐﻪ
ﺧﻮﺍب ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﮐﻨﻰ  ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍهی
ﺘﻮﺍﻧﺴﺖ (ﺑﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﻔﺴﺎﺩ
ﺩﺭﻭﻥ ﻭ ﺧﺴﺘگی
ﺨﻮﺍﺏ ﻣﺴﻠّﻄ
اﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﻤﻪ ﻭ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻣﺮگ
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻭﺟﺪ  ﺍﻳﻥ
ﻘﺒﻮل ﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺗﻮﺍﺟﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺯ
ﻟﺒﺮﻳﺰﻯ
ﺨﻮﺍﺏ ﻭ ﺧﻠﺴﻪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ (ﻣﺮﺯ
ﻣﺮگ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ  ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ  ﺗﺎ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮؤﻴﺖ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ) ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺷکّ اﺯ
ﺑﻌثت ﺩﺍﺭﻯ ﭘس
سعی کن ﺒﺘﻮﺍﻥ
ﺘﻮﺟّﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﮐﻨﻰ  ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻧﺨﻮﺍهی
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ. (ﺑﻌثت
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﻬم
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﭙس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘک عرﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭ
ﺭﻓﻊ ﺗﻮﺟﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﻄﺒﻴﻌی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻄﺮ ﻭ ﺳﺨتی ﺒﻴﺸﺘﺮﺷﻮﺩ
ﺗﻮﺟﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﮐﻨﻰ  ﺧﻮﺍهی
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺟﺎﻥ ﺘﻮ ﺑﺪﺳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ
اﺳﺘﻘﻠﺎل
اﺭﺍﺩﻯ تعمل
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻋﺎﻣﻞ
ﺁﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ
ﻫﻤاﻥ
ﻤُﺪﺑّﺮﺍﻥ الهی
هستند) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭ ﺣﮑ
ﻤﺮگ اﺳﺖ  ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻮﺗﻮﺟّﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﭙس
ﺍﺯﺧﻮﺍﺏ  ﺩﺭﺣﮑم
ﺰﻧﺪﻩ ﻣﺠﺪﺩ
ﺷﺪﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ اﺳﺖ. (ﻫﻤﻴﻥ
ﻄﻮﺭ ﻧﻴﺰ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻣﺤﺸﺮ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ  ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
ﺪﺍﺭﺩ  ﭼﻮﻥ هر
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ اﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﮐﻪﺃﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪ  ﺗﻘرَبّ
ﻣﮑﻥ که ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺪﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻯ. ﻭ
ﺩﻭﺭﻯ ﻤﮑﻥ که
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻯ ( ﺗﻘرَبّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺍﻧﺘﻘﺎل
ﻤﮑﺎنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻘرَبّ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺩﺭحدیث
ﻗﺪی ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﻫﺮ ﻣﻘﺎم
ﺴﺎﻟک ﺪﻩ ﻗﺪم
ﻨﻴﺰ ﻣﻥ
ﻨﺰﺩﻳک ﻤﻴﺸﻮﻡ
ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ  ﺑﺎ
ﻫﺮﻗﺪم ﻮﺍﺻﻞ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻩ ﻗﺪم
ﺪﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﻭﺍﺻل ﻮ
ﺷﺎﻫﺪﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺒل ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺨﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺩﻭﺭﻯ ﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺑﺎﻋث
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻧﻮعی
ﺮﻭح ﺪﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.( ﻣﺴخ
ﺁﻣﻴﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﻴﺎﺯ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﺷﺒﻴﻪ ﻳک
ﺤﻴﻮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﺸﺨﺺ ﺑﺎ
ﺁنگوﻧﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺒّﺖ ﺩﺍﺭﺪ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺑﻥ ﺁﺩﻡ (ﺳﺎﻟک
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﮐﺎﻣل
ﺁﺩم ﺸﺪﻩ)
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ (
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﺍﺯ
ﺯﺷﺘﻴﻬﺎ  ﺩﻟﻴﻞ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻓﻌلی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﻨﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺨﻄﺮﻧﺎک اﺳﺖ.
ﻭﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺤﻘﻴﺮﻫﺎ  ﺩﻟﻴل
ﺪﻭﺭﻯ اﺯﺁﻥ
ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖﻋﺸق ﻮ
ﻧﻔﺮﺕ  ﻳﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﺍﺯﻳکی
اﺯﺩﻭ ﻃﺮﻑ  ﺭﺍﺯ
ﻫﺴتی اﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻳﺎ ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍنی
ﻮ ﻳﺎ ﺭﻭحی
اﻟﻬﻰ) ﺳﻠﺎح
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻣﮑﻦ  ﻣﮕﺮ
ﻭﻗتی ﻴک ﻔﺎﺳﺪ
ﻭ ﺗﻬﺎﺟمی
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ(
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻓﺎع
اﺯ ﺧﻮﺩ ﺳﻠﺎح
ﺒﺮﺩﺍﺭ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﻥ گوﺳﻔﻨﺪ
ﻭ ﮔﺮﮒ ﺩﺷﻤنی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.(
ﺑﻴﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺎ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﻥ ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ  ﻭ ﻓﺎﺳﺪ
ﺩﻭﺳتی ﻮ
ﺧﻠّتی ﻨﻴﺴﺖ(
ﺩﺭ ﺩﻭﺳتی ﻮ
ﻧﻔﻮﺫ ﺩﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭ
ﺗﻔﺎﻫم
ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ) ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﻐﻴﺮ
ﻧﺰﺩﻳک ﺸﻮﺩ ﻣﻌﻠق
ﺁﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ(
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺷﺪﻥ)
ﻭﮐﺴﻴﮑﻪ ﺑﺎ
ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﮐﻨﺪ  ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﻔﺴﺎﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﻮﺧﺖ (ﺭﺍﻩ
ﺑﺪﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﻮ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﺭﻓﺘﻦ) ﻭﻫﺮﮐس
ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ  ﻣﻮﺭﺩ
ﺷتم ﻮﺑﺪ ﮔﻮئی
ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺩﺍﺧل
ﺒﺎبی ﺰﺷﺖ
ﺷﻮﺩ  ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺗﻬﺎم ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﻘﺮﻳﻦ
ﻭﻫﻤﻨﺸﻴﻥ گرﺩﺩ
ﺳﻠﺎﻣﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺟﺴﺖ. (
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﻨﮑﻨﺪ ﺳﻠﺎﻣﺖ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﻭﻫﺮﮐس ﺯﺑﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮل ﻨﮑﻨﺪ  ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﻭﻟﻘﻤﺎﻥ
اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮﺩ  ﮐﻪ ﺃﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺻﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﺎﺵ  ﻭلی
ﺪﺷﻤﻥ ﻴﻜﻨﻔﺮ
ﻫم ﻨﺒﺎﺵ...ﺃﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺩم ﻨﺸﺎﻥ
ﻨﺪﻩ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺘﺮﺳﻰ  ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﻠﺒﺖ ﻓﺎﺳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.(
ﻗﺴﻤﺖﻫﺎﻯ
ﺣﺬﻑﺷﺪﻩ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻘل ﻮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ).

حدیث 3937
-ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ418ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻟﻤّﺎ ﻭﻋﻆ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺍﺑﻨﻪ ﻓﻘﺎﻝ
ﺃﻧﺎ ﻣﻨﺬ
ﺳﻘﻄﺖ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺘﺪﺑﺮﺕ
ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺒﻠﺖ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ
ﻓﺪﺍﺭ ﺃﻧﺖ ﺍﻟﻴﻬﺎ
ﺗﺴﻴﺮ ﺃﻗرَبّ ﻣﻦ
ﺩﺍﺭ ﺃﻧﺖ ﻣﻨﻬﺎ
ﻣﺘﺒﺎﻋﺪ ﻳﺎ
ﺑﻨﻰ لا ﺗﻄﻠﺐ ﻣﻦ
ﺍﻟﺄﻣﺮ ﻣﺪﺑﺮﺍ
ﻭ لا ﺗﺮﻓﺾ ﻣﻨﻪ
ﻣﻘﺒﻠﺎ ﻓﺎﻥ ﺫﻟﻚ
ﻳﻀﻞ ﺍﻟﺮﺃﻯ ﻭ
ﻳﺰﺭﻯ ﺑﺎﻟﻌﻘﻞ
ﻳﺎ ﺑﻨﻰ ﻟﻴﮑﻦ ﻣﻤّﺎ
ﺗﺴﺘﻈﻬﺮ ﺑﻪ ﻋﻠﻰ
ﻋﺪﻭﻙ  ﺍﻟﻮﺭﻉ
ﻋﻦ ﺍﻟﻤﺤﺎﺭﻡ ﻭ
ﺍﻟﻔﻀﻞ ﻓﻰ ﺩﻳﻨﻚ
ﻭ ﺍﻟﺼﻴﺎﻧﻪ ﻟﻤﺮﻭﺗﻚ
ﻭ ﺍلاﮐﺮﺍﻡ
ﻟﻨﻔﺴﻚ ﺃﻥ ﺗﺪﻧّﺴﻬﺎ
ﺑﻤﻌﺎﺻﻰ
ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ ﻭﻣﺴﺎﻭﻯٴ
ﺍﻟﺄﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻗﺒﻴﺢ
ﺍﻟﺄﻓﻌﺎﻝ ﻭ ﺍﮐﺘﻢ
ﺳﺮﻙ ﻭ ﺃﺣﺴﻦ ﺳﺮﻳﺮﺗﻚ
ﻓﺎﻧّﻚ ﺍﺫﺍ ﻓﻌﻠﺖ
ﺫﻟﻚ ﺃﻣﻨﺖ ﺑﺴﺘﺮ
الله ﺃﻥ ﻳﺼﻴﺐ ﻋﺪﻭﻙ
ﻣﻨﻚ ﻋﻮﺭﻩ ﺃﻭ ﻳﻘﺪﺭ
ﻣﻨﻚ ﻋﻠﻰ
ﺯﻟّﻪ ﻭ لا ﺗﺄﻣﻨﻦ
ﻣﮑﺮﻩ ﻓﻴﺼﻴﺐ ﻣﻨﻚ
ﻏﺮﻩ ﻓﻰ ﺑﻌﺾ ﺣﺎلاﺗﻚ
ﻭ ﺍﺫﺍ ﺍﺳﺘﻤﮑﻦ
ﻣﻨﻚ ﻭﺷﺐ ﻋﻠﻴﻚ
ﻭ ﻟﻢ ﻳﻘﻠﻚ ﻋﺸﺮﻩ
ﻭ ﻟﻴﮑﻦ ﻣﻤّﺎ ﺗﺘﺴﻠّﺢ
ﺑﻪ ﻋﻠﻰ ﻋﺪﻭﻙ  ﺍﻋﻠﺎﻥ ﺍﻟﺮﺿﻰ
ﻋﻨﻪ ﻭﺍﺳﺘﺼﻐﺮ
ﺍﻟﮑثیر ﻓﻰ ﻃﻠﺐ
ﺍﻟﻤﻨﻔﻌﻪ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﻈﻢ
ﺍﻟﺼﻐﻴﺮ ﻓﻰ ﺭﮐﻮﺏ
ﺍﻟﻤﻀﺮﻩ  ﻳﺎ ﺑﻨﻰ لا
ﺗﺠﺎﻟس ﺍﻟﻨﺎس
ﺑﻐﻴﺮ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﻢ
ﻭ لا ﺗﺤﻤﻠﻦ ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﻓﻮﻕ ﻃﺎﻗﺘﻬﻢ ﻓﻠﺎ
ﻳﺰﺍﻝ ﺟﻠﻴﺴﻚ ﻋﻨﻚ
ﻧﺎﻓﺮﺍ ﻭ ﺍﻟﻤﺤﻤﻮﻝ
ﻋﻠﻴﻪ ﻓﻮﻕ ﻃﺎﻗﺘﻪ
ﻣﺠﺎﻧﺒﺎ ﻟﻚ ﻓﺎﺫﺍ
ﺃﻧﺖ ﻓﺮﺩ لا ﺻﺎﺣﺐ
ﻟﻚ ﻳﻮٴﻨﺴﻚ ﻭ لا
ﺃﺥ ﻟﻚ ﻳﻌﻀﺪﻙ ﻓﺎﺫﺍ
ﺑﻘﻴﺖ ﻭﺣﻴﺪﺍ ﮐﻨﺖ
ﻣﺨﺬﻭلا ﻭ
ﺻﺮﺕ ﺫﻟﻴﻠﺎ ﻭ لا
ﺗﻌﺘﺬﺭ ﺍﻟﻰ ﻣﻦ
لا ﻳﺤﺐ ﺃﻥ ﻳﻘﺒﻞ
ﻟﻚ ﻋﺬﺭﺍ ﻭ لا ﻳﺮﻯ
ﺣﻘّﺎ ﻭ لا ﺗﺴﺘﻌﻦ
ﻓﻰ ﺍﻣﻮﺭﻙ الّا
ﺑﻤﻦ ﻳﺤﺐ ﺃﻥ ﻳﺘّﺨﺬ
ﻓﻰ ﻗﻀﺎٴ ﺣﺎﺟﺘﻚ
ﺃﺟﺮﺍ ﻓﺎﻧّﻪ ﺍﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﮐﺬﻟﻚ ﻃﻠﺐ
ﻗﻀﺎٴ ﺣﺎﺟﺘﻚ ﻟﻚ
ﮐﻄﻠﺒﻪ ﻟﻨﻔﺴﻪ
ﻟﺄﻧّﻪ ﺑﻌﺪ ﻧﺠﺎﺣﻬﺎ
ﻟﻚ ﮐﺎﻥ ﺭﺑﺤﺎ ﻓﻰ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺍﻟﻔﺎﻧﻴﻪ
ﻭ ﺣﻈّﺎ ﻭ ﺫﺧﺮﺍ
ﻟﻪ ﻓﻰ ﺍﻟﺪﺍﺭ ﺍﻟﺒﺎﻗﻴﻪ
ﻓﻴﺠﺘﻬﺪ ﻓﻰ ﻗﻀﺎﺋﻬﺎ
ﻟﻚ  ﻭ
ﻟﻴﮑﻦ ﺍﺧﻮﺍﻧﻚ
ﻭ ﺻﺤﺎﺑﻚ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺗﺴﺘﺨﻠﺼﻬﻢ ﻭ ﺗﺴﺘﻌﻴﻦ
ﺑﻬﻢ ﻋﻠﻰ ﺍﻣﻮﺭﻙ
ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﻤﺮﻭﻩ ﻭ ﺍﻟﮑﻔﺎﻑ
ﻭ ﺍﻟﺸﺮﻭﻩ ﻭ ﺍﻟﻌﻘﻞ
ﻭ ﺍﻟﻌﻔﺎﻑ ﺍﻟّﺬﻳﻦ
ﺍﻥ ﻧﻔﻌﺘﻬﻢ ﺷﮑﺮﻭﻙ
ﻭ ﺍﻥ ﻏﺒﺖ
ﻋﻦ ﺟﻴﺮﺗﻬﻢ ﺫﮐﺮﻭﻙ
ﭼﻮﻥ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻭﻋﻆ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﮔﻔﺖ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺳﻘﻮﻁ ﮐﺮﺩﻡ
ﭘﺸﺖ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻧﻤﻮﺩﻡ
ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﺍﺯ
ﺁﺧﺮﺕ ﮐﺮﺩﻡ.( ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺳﻘﻮﻁ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﺯ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻴﺎﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﺪ.ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﺍﺯ
ﺁﺧﺮﺕ ﻗﺒﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ثواب ﺧﺪﻣﺎﺕ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺷﺪﻩ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻪ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
الّا ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) پس ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﭘﺸﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﮐﻦ ﻭﺳﺮﻋﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﻭﺭﻯ ﮐﻦ ( ﺍﺻﻮلا
ﺩﺭ ﺳﻘﻮﻁ ﺷﺘﺎﺏ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ ﻫﺴﺖ
. ﻭ ﺩﺭ ﺻﻌﻮﺩ
ﮐﻨﺪﻯ ﻭﺧﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺳﺮﻋﺖ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﺯ ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺸﺖ ﻣﮑﻦ(
ﺩﺭ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ ﺑولایت
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ
) ﻭﺍﮔﺮ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﺗﻮ ﺁﻣﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺭﺩ ﻣﮑﻦ) ( ﺍﮔﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻭ
ﺩﻋﻮﺕ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺑﭙﺬﻳﺮ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺭﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻈﺮ ﺭﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﺣﻘﻴﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
( ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻧﻰ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺩﺍﺭﺩ ) ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺑﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻧﺖ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﮔﺮﺩﻯ ترس ﺍﺯ ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮ . (ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻭنفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
) ﻭ ﺑﺎ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻩ ( ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺩﺭ ﺯﻫﺪ ﻭ ترس ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻧﻴﻚ ﻭ ﺯﺷﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
) ﻭ ﺣﻔﻆ ﻭﺻﻴﺎﻧﺖ
ﺍﺯ ﻣﺮﻭﺕ ﺧﻮﺩ ( ﻣﺮوءه
ﻳﺎ ﭼﻮﻥ(ﻣرء
ﻭ ﻣﺮﺩ)ﺑﻮﺩﻥ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ)
ﻭ نفس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻥ  ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺩﺭ ﺯﺷتی
اﺧﻠﺎﻕ ﻭﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺯﺷﺖ.ﻭﻧﻴﺰ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﺘﻤﺎﻥ
ﮐﻦ) ( ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﻰ ) ﻭ ﺳﺮﻳﺮﻩ
ﻳﺎ ﺳﻴﺮﺕ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻭ ﻧﻴﻚ ﮐﻦ ( ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻧﻴﻚ) ﻭﺗﻮ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺳﺘﺮ ﺧﺪﺍ ﻭﺣﻔﻆ
ﺍﻭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻯ.ﮐﻪﻫﺮ ﻋﻮﺭﺕ
ﻭﻋﻴﺐ ﺗﻮﺭﺍ ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭالّا ﻫﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻯ.ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﺖ ﺑﺪﺍﻥ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﮑﺮ
ﺩﺷﻤﻦ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺵ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﻯ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺨﻮﺭﻯ.
ﻭ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﺳﺨﺖ ﺑﺮ
ﺗﻮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺟﻬﻴﺪ
ﻭﺧﻄﺎﻯ ﺗﻮﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺑﺨﺸﺪ.ﻭ ﺭﺍﻩ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮ ﺩﺷﻤﻦ
ﺳﻠﺎﺡ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ ﻃﻠﺐ
ﻧﻔﻊ ﺯﻳﺎﺩ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﮐﻢ ﺑﺪﺍﻥ ( ﻧﻔﻊ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻪ ﻧﻔﻊ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﮐثرﺕ
ﻃﻠﺒﻰ ﺟﺰ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻋﻤﺮ ﻧﻴﺴﺖ)ﻭ ﻫﺮﮐﻮﭼﻚ
ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻣﻬﻢ
ﺑﺪﺍﻥ ( ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺄﺑﺪﻳﺖ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﻤﺎلاﺕ
ﻣﺎ ﺁﺳﻴﺐ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
) ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﺎ ﻏﻴﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﺸﻴﻦ.ﻭ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻃﺎﻗﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻣﮑﻦ ( ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻦ
ﺷﻤﺎ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭکس ﮐﻪ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﻃﺎﻗﺖ ﺑﻮﻯ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺷﺪﻩ  ﺍﺯ
ﺗﻮ ﺩﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻯ. ﻭ ﻣﻮﻧس
ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺩﺍﺷﺖ  ﮐﻪ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﻌﺎﺿﺪﺕ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻮﻯ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﻣﻴﺸﻮﻯ
ﻭ ﺫﻟﻴﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﻯ.ﻭﺍﺯ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻌﺬﺭﺕ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻋﺬﺭ ﻣﺨﻮﺍﻩ  ﺯﻳﺮﺍ ﺣﻘّﻰ
ﺑﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ ( ﺣﻖ ﻃﻠﺐ
ﻋﺬﺭ ﻭ ﻣﻌﺬﺭﺕ ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﻴﺴﺖ) ﻭﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻤﻚ ﻣﺨﻮﺍﻩ ﻣﮕﺮ
ﺍﺯ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯ
ﺗﻮ ﻣﺰﺩﻯﺒﺨﻮﺍﻫﺪ.(
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
) ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ ﻃﻠﺐ ﺭﻓﻊ
ﻧﻴﺎﺯ ﺗﻮ  ﻫﻤﺎﻥﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ(ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺘﻮ ﺭﺍ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺨﻮﺩﺵ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ)
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻧﻔﻊ ﺗﻮ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﺭﺑﺢ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔﻊ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ) ﻭ ﺣﻆ ﻭﻧﺼﻴﺒﻰ
ﻭ ﺫﺧﻴﺮﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺳﻌﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯ
ﺗﻮ ﮐﻨﺪ.ﻭﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻧﺖ ﻭ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺖ  ﺧﺎﺹ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺕ ﮐﻦ. ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻤﻚ ﺩﺭ ﺁﻣﻮﺭﺕ
ﺑﻴﮕﻴﺮﻯ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺃﻫﻞ ﻣﺮﻭﺕ ( ﻭﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ) ﻭ
ﮐﻔﺎﻑ ﻭ ثروت  ﻭﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻔﻴﻒ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻧﻔﻌﻰ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺎﻧﻰ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻏﺎﻳﺐ
ﺑﻮﺩﻯ ﺫﮐﺮ ﻭﻳﺎﺩ
ﺗﻮﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ اکثر
ﺍﻳﻦ ﻧﺼﺎﻳﺢ ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ )

حدیث 3938 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ419ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻳﺎ ﺑﻨﻰ  ﺍﻥ ﺗﺄﺩﺑﺖ
ﺻﻐﻴﺮﺍ ﺍﻧﺘﻔﻌﺖ
ﺑﻪ ﮐﺒﻴﺮﺍ ﻭﻣﻦ
ﻋﻨﻰ ﺑﺎﻟﺄﺩﺏ ﺍﻫﺘﻢ
ﺑﻪ  ﻭﻣﻦ ﺍﻫﺘﻢ
ﺑﻪ ﺗﮑﻠّﻒ ﻋﻠﻤﻪ
ﻭﻣﻦ ﺗﮑﻠّﻒ ﻋﻠﻤﻪ
ﺍﺷﺘﺪ ﻟﻪ ﻃﻠﺒﻪ
ﻭﻣﻦ ﺍﺷﺘﺪ ﻟﻪ
ﻃﻠﺒﻪ ﺃﺩﺭﻙ ﺑﻪ
ﻣﻨﻔﻌﻪ ﻓﺎﺗّﺨﺬﻩ
ﻋﺎﺩﻩ ﻭ ﺍﻳّﺎﻙ
ﻭ ﺍﻟﮑﺴﻞ ﻣﻨﻪ ﻭ
ﺍﻟﻄﻠﺐ ﺑﻐﻴﺮﻩ
ﻭ ﺍﻥ ﻏﻠﺒﺖ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻓﻠﺎ ﺗﻐﻠﺒﻦ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ ﻭ
ﺍﻧّﻪ ﺍﻥ ﻓﺎﺗﻚ
ﻃﻠﺐ ﺍﻟﻌﻠﻢ  ﻓﺎﻧّﻚ
ﻟﻦ ﺗﺠﺪ ﺗﻀﻴﻴﻌﺎ
ﺃﺷﺪ ﻣﻦ ﺗﺮﮐﻪ ﻳﺎ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺘﺼﻠﺢ ﺍﻟﺄﻫﻠﻴﻦ
ﻭ ﺍلاﺧﻮﺍﻥ ﻣﻦ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﻌﻠﻢ  ﺍﻥ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﻮﺍ
ﻟﻚ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻮﻓﺎٴ
ﻭ ﺍﺣﺬﺭﻫﻢ ﻋﻨﺪ
ﺍﻧﺼﺮﺍﻑ ﺍﻟﺤﺎﻝ
ﺑﻬﻢ ﻋﻨﻚ  ﻓﺎﻥ ﻋﺪﺍﻭﺗﻬﻢ
ﺃﺷﺪ ﻣﻀﺮﻩ ﻣﻦ ﻋﺪﺍﻭﻩ
ﺍﻟﺄﺑﺎﻋﺪ ﻟﺘﺼﺪﻳﻖ
الناس ﺍﻳّﺎﻫﻢ
ﻟﺄﻃّﻠﺎﻋﻬﻢ
ﻋﻠﻴﻚ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺖ ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﮐﻮﭼﮑﻰ
ﺃﺩﺏ ﺁﻣﻮﺧﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ ﺑﻨﻔﻊ
ﺗﻮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.(
ﺃﺩﺏ ﺁﻣﻮﺯﻯ ﺟﻨﺒﻪ
ﺃﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺻﻔﺘﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯﺗﺮﺑﻴﺖ ﺃﺩﺏ
ﺁﻣﻮﺯﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺮکس ﻣﺮﺗﻔﻊ ﻭ
ﭘﺎﻙ ﺷﻮﺩ ﺑﻘﻴّﻪ
ﻋﻤﺮ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺎﻣﻠﻴﺎ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻋﺼﺒﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺮﻋﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺭﻭﻧﻖ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪ ﻣﺮﮒ ﺳﻮﺩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻤﻰ ﺑﺮﺩ
) ﻭﻫﺮ کس ﮐﻪ ﻋﻨﺎﻳﺖ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺄﺩﺏ
ﮐﺮﺩ  ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﻫﺘﻤﺎﻡ ﻣﻴﻮﺭﺯﺩ
( ﺍﻋﺘﻨﺎ ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ  باعث(ﺃﻫﻤﻴّﺖﻳﺎ
ﺍﻭﻡ) ﻳﺎ ﺍﻫﺘﻤﺎﻡ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ
) ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮ کس
ﺍﻫﺘﻤﺎﻡ ﮐﺮﺩ ﻋﻠﻤﺶ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.( ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺁﮔﺎﻫﻰ  ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ) ﻭ ﻫﺮکس
ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻭﺭا ﺍﻫﺘﻤﺎﻡ
ﻭﺗﮑﻠﻴﻒ ﮐﻨﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﻃﻠﺐ ﺁﻥ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.( ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻫﻴﭻ ﺑﺨﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺮﺩ ) ﻭﻫﺮکس
ﮐﻪ ﺗﺸﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻃﻠﺐ ﻧﻤﻮﺩ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻧﻔﻊ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﻋﺎﺩﺕ
ﻭﻣﻠﮑﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.(
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﻣﺮﺯﻯ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻭ ﺩﻟﺰﺩﮔﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻫﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
) پس ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺗﻮ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﮐﺴﻞ ﮔﺮﺩﻯ ( ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺄﺩﺏ ﻭﺍﻫﺘﻤﺎﻡ
ﺑﺄﺩﺏ ﻭﺧﻮﺩ ﺗﮑﻠﻴﻔﻰ
ﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ ﻭ ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﻃﻠﺐ ) ﻭﻣﺒﺎﺩﺍ ﻃﺎﻟﺐ
ﻏﻴﺮ ﺁﻥ ﺑﺎﺷﻰ  ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮ ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮ ﺩﻧﻴﺎ ﻏﺎﻟﺐﺷﻮﻯ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺮ ﺁﺧﺮﺕ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻰ ﻏﻠﺒﻪ
ﺑﻴﺎﺑﻰ.( ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻰ ﻏﺎﻟﺐ
ﺷﻮﻯ.ﻭ ﺁﺧﺮﺕ پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﻫﻤّﺖ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ) ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺻﺖ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﺑﺮﻭﺩ ( ﻋﻠﻢ ﻳﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﻫﻴﭻ ﮔﻤﺸﺪﻩﺍﻯ
ﭼﻮﻥ ﺗﺮﻙ ﻋﻠﻢ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﺎ ﺻﻠﺎﺡ
ﻭ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺑﺎ ﺃﻫﻞ
ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﺍﺯ(ﺃﻫﻞ)ﻋﻠﻤﺒﮑﻮﺵ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻌﻔﺎﻑ
ﻭﻭﻓﺎﺩﺭﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
( ﺃﻫﻞ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﮐﻪ ﺃﻫﻞ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰ.
(ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ)ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
) ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﻮ ﻣﻨﺼﺮﻑ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺑﺮ ﺣﺬﺭ ﺑﺎﺵ.( ﺑﺎ
ﻧﻈﺮ ﺗﻮ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺃﺩﻳﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭالّا
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﮕﺮ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﻟﺠﻮﺟﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺣﺮﻑ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺑﺮ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ
ﺳﺮﮐﻮﺏ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﻣﺴﺦ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺷﻤﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﺁﺳﻴﺐ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺩﻭﺭ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ( ﺩﺷﻤﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺪﻋﻰ
ﺩﻳﻦ ﺩﺍﺭﻯ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ) ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺩﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ  ﻭ ﻋﻠﻴﻪ ﺗﻮ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
( ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
)

حدیث 3939
-ﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ13ﺹ419ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  : ﻗﺎﻝ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻳﺎ ﺑﻨﻰ ﺍﻳّﺎﻙ
ﻭ ﺍﻟﻀﺠﺮ ﻭﺳوء
ﺍﻟﺨُﻠﻖ
ﻭ ﻗﻠّﻪ ﺍﻟﺼﺒﺮ
ﻓﻠﺎ ﻳﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻋﻠﻰ ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺨﺼﺎﻝ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭ ﺃﻟﺰﻡ ﻧﻔﺴﻚ
ﺍﻟﺘﻮٴﺪﻩ ﻓﻰ ﺍﻣﻮﺭﻙ
ﻭ ﺻﺒّﺮ ﻋﻠﻰ ﻣﻮٴﻮﻧﺎﺕ
ﺍلاﺧﻮﺍﻥ ﻧﻔﺴﻚ
ﻭ ﺣﺴّﻦ ﻣﻊ ﺟﻤﻴﻊ
الناس ﺧﻠﻘﻚ ﻳﺎ
ﺑﻨﻰ ﺍﻥ ﻋﺪﻣﻚ ﻣﺎ
ﺗﺼﻞ ﺑﻘﺮﺍﺑﺘﻚ
ﻭ ﺗﺘﻔﻀّﻞ
ﺑﻪ ﻋﻠﻰ ﺍﺧﻮﺍﻧﻚ
ﻓﻠﺎ ﻳﻌﺪﻣﻨّﻚ
ﺣﺴﻦ ﺍﻟﺨﻠﻖ ﻭ ﺑﺴﻂ
ﺍﻟﺒﺸﺮ ﻓﺎﻧّﻪ
ﻣﻦ ﺃﺣﺴﻦ
ﺧﻠﻘﻪ ﺃﺣﺒّﻪ ﺍﻟﺄﺧﻴﺎﺭ
ﻭ ﺟﺎﻧﺒﻪ ﺍﻟﻔﺠّﺎﺭ
ﻭ ﺍﻗﻨﻊ ﺑﻘﺴﻤﺎﻟﻠﻪ
ﻟﻴﺼﻔﻮ ﻋﻴﺸﻚ ﻓﺎﻥ
ﺃﺭﺩﺕ ﺃﻥ ﺗﺠﻤﻊ
عَزّ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻓﺎﻗﻄﻊ
ﻃﻤﻌﻚ ﻣﻤّﺎ ﻓﻰ
ﺃﻳﺪﻯ الناس ﻓﺎﻧّﻤﺎ
ﺑﻠﻎ ﺍﻟﺄﻧﺒﻴﺎٴ
ﻭ ﺍﻟﺼﺪﻳﻘﻮﻥ ﻣﺎ
ﺑﻠﻐﻮﺍ ﺑﻘﻄﻊ ﻃﻤﻌﻬﻢ
ﻭ ﻗﺎﻝ ﺍﻟﺼﺎﺩﻕ
ﻗﺎﻝ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﻳﺎ
ﺑﻨﻰ ﺍﻥ ﺍﺣﺘﺠﺖ
ﺍﻟﻰ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﻓﻠﺎ
ﺗﮑﺸﺮ ﺍلاﻟﺤﺎﺡ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ لا ﺗﻄﻠﺐ
ﺣﺎﺟﺘﻚ ﻣﻨﻪ الّا
ﻓﻰ ﻣﻮﺍﺿﻊ
ﺍﻟﻄﻠﺐ ﻭ ﺫﻟﻚ ﺣﻴﻦ
ﺍﻟﺮﺿﻰ ﻭ ﻃﻴﺐ ﺍﻟنفس
ﻭ لا ﺗﻀﺠﺮﻥ ﺑﻄﻠﺐ
ﺣﺎﺟﻪ  ﻓﺎﻥ
ﻗﻀﺎٴﻬﺎ ﺑﻴﺪ الله
ﻭ ﻟﻬﺎ ﺃﻭﻗﺎﺕ ﻭ
ﻟﮑﻦ ﺍﺭﻏﺐ ﺍﻟﻰ
الله ﻭ ﺳﻠﻪ ﻭ ﺣﺮﻙ
ﺍﻟﻴﻪ
ﺃﺻﺎﺑﻌﻚ ﻳﺎ ﺑُﻨﻰ
ﺍﻥ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻗﻠﻴﻞ
ﻭ ﻋﻤﺮﻙ ﻗﺼﻴﺮ ﻳﺎ
ﺑﻨﻰ ﺍﺣﺬﺭ ﺍﻟﺤﺴﺪ
ﻓﻠﺎ ﻳﮑﻮﻧﻦ ﻣﻦ
ﺷﺄﻧﻚ ﻭ ﺍﺟﺘﻨﺐ
ﺳوء ﺍﻟﺨﻠﻖ ﻓﻠﺎ
ﻳﮑﻮﻧﻦ ﻣﻦ ﻃﺒﻌﻚ
ﻓﺎﻧّﻚ لا ﺗﻀﺮ
ﺑﻬﻤﺎ الّا ﻧﻔﺴﻚ
ﻭ ﺍﺫﺍ ﮐﻨﺖ ﺃﻧﺖ
ﺍﻟﻀﺎﺭ ﻟﻨﻔﺴﻚ
ﮐﻔﻴﺖ ﻋﺪﻭﻙ ﺃﻣﺮﻙ
ﻟﺄﻥ ﻋﺪﺍﻭﺗﻚ
ﻟﻨﻔﺴﻚ ﺃﺿﺮ ﻋﻠﻴﻚ
ﻣﻦ ﻋﺪﺍﻭﻩ ﻏﻴﺮﻙ
ﻳﺎ ﺑﻨﻰ ﺍﺟﻌﻞ ﻣﻌﺮﻭﻓﻚ
ﻓﻰ ﺃﻫﻠﻪ ﻭ ﮐﻦ ﻓﻴﻪ
ﻃﺎﻟﺒﺎ ﻟﺸﻮﺍﺏ
الله ﻭﮐﻦ ﻣﻘﺘﺼﺪﺍ
ﻭ لا ﺗﻤﺴﮑﻪ ﺗﻘﺘﻴﺮﺍ
ﻭلا ﺗﻌﻄﻪ ﺗﺒﺬﻳﺮﺍ
ﻳﺎ ﺑﻨﻰ  ﺳﻴّﺪ ﺃﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﺤﮑﻤﻪ ﺩﻳﻦ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭﻣثل اﻟﺪﻳﻦ
ﮐمثل ﺷﺠﺮﻩ ﻧﺎﺑﺘﻪ
ﻓﺎلاﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻣﺎٴﻮﻫﺎ
ﻭ ﺍﻟﺼﻠﺎﻩ ﻋﺮﻭﻗﻬﺎ
ﻭ ﺍﻟﺰﮐﺎﻩ ﺟﺬﻋﻬﺎ
ﻭ ﺍﻟﺘﺄﺧّﻰ ﻓﻰ
الله ﺷﻌﺒﻬﺎ ﻭ
ﺍﻟﺄﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﺤﺴﻨﻪ
ﻭﺭﻗﻬﺎ ﻭ ﺍﻟﺨﺮﻭﺝ
ﻋﻦ ﻣﻌﺎﺻﻰ الله
ﺷﻤﺮﻫﺎ ﻭ لا ﺗﮑﻤﻞ
ﺍﻟﺸﺠﺮﻩ الّا
ﺑﺸﻤﺮﻩ ﻃﻴّﺒﻪ
ﮐﺬﻟﻚ ﺍﻟﺪﻳﻦ لا
ﻳﮑﻤﻞ الّا ﺑﺎﻟﺨﺮﻭﺝ
ﻋﻦ ﺍﻟﻤﺤﺎﺭﻡ  ﻳﺎ ﺑﻨﻰ ﻟﮑﻞ
شیئ ﻋﻠﺎﻣﻪ ﻳﻌﺮﻑ
ﺑﻬﺎ ﻭ ﺍﻥ ﻟﻠﺪﻳﻦ
ثلاث ﻋﻠﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻌﻔّﻪ
ﻭ ﺍﻟﻌﻠﻢ ﻭ ﺍﻟﺤﻠﻢ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﮔﻔﺖ
ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺩﻟﺰﺩﮔﻰ
( ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ
) ﻭ ﺳﻮٴ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﮐﻤﻰ
ﺻﺒﺮ ﺑﺸﻮﻯ ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻰ ﺩﺍﺷﺖ
( ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻰ ﺭﺳﻴﺪ
) ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻠﺰﻡ
ﮐﻦ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻭ ﺗﻌﻘّﻞ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻰ.
ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﺼﺒﺮ ﻭﺗﺤﻤّﻞ
ﮐﻦ.ﺩ ﻭﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻧﺖ ﮐﻦ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﮑﻮ ﮐﻦ.ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺃﻗﺮﺑﺎ ﻭﺻﻠﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ ( ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻘرَبّ
ﺗﺮ ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﻀّﻞ
ﻭ ﺩﻫﺶ ﺑﺒﺮﺍﺩﺭﺍﻧﺖ
ﻧﮑﻨﻰ ﻫﺮﮔﺰ ﺧﻠﻖ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ ﺧﻮﺵ ﺭﻭﺋﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮکس ﮐﻪ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﮑﻮ ﮐﺮﺩ
( ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺧﻠﻘﺖ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ)ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻴّﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻗﺎﻧﻊ
ﺁﻥ ﺑﺎﺵﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺴﻤﺖ ﺗﻮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻋﻴﺶ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﻮ ﺻﻔﺎ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﻮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ
عَزّﺕ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﺟﻤﻊ ﮐﻨﻰ
پس ﻗﻄﻊ ﻃﻤﻊ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺳﺖ ﺑﮑﻦ
. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺻﺪﻳﻘﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻗﻄﻊ ﻃﻤﻊ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺂﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ . ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻰ ﺍﻓﺰﺍﻳﺪ
ﮐﻪ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﮔﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺴﻠﻄﺎﻥ ﺣﺎﮐﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻯ پس
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﮑﻦ ( ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﻤﻚ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻗﻄﻌﺎ ﻫﻢ
ﺑﺎ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻫﻢ ﮐﻤﻚ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ)
ﻭ ﺗﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻰ
ﺟﺰ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻃﻠﺐ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺳﻠﻄﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻩ ( ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺳﻠﻄﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺴﻠّﻂ ﺑﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
) ﻭ ﺁﻥ ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺭﺍﺿﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻃﻴﺐ نفس
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺁﺯﺭﺩﻩ ﺍﺯ ﻃﻠﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﻣﻨﺪﺍﻥ ﻧﺒﺎﺷﻰ
ﮐﻪ ﺭﻓﻊ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ ﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻭﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.( ﺷﺮﻁ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻫﺪﻑ ﺩﺍﺭ ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻗﺪﺍﻣﻴﺒﻮﻗﺖ
لاﺯﻡ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺑﺪﻯ ﻫﺎ
ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻳﺎ ﺧﻮﺑﻰ ﻫﺎ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
) پس ﺍﻭﻝ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻩ ﻭ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻋﺎ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺑﺨﻮﺍﻩ(ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ
ﻭﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺎﺩﺕ ﺷﻴﻮﻥ
ﻫﺎﻯ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺍﻧﺸﮕﺖ
ﺍﺑﻬﺎﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﺳﺖ
ﻭ ﭼﭗ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺼﺎﻯ
ﺭﻫﺒﺮ ﻳﻚ ﺍﺭﮐﺴﺘﺮﺍ
ﺑﺎ ﺁﻫﻨﮓ ﺻﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ ﻭ ﺃﺷﻚ
ﺭﻳﺰﻯ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
)ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻋﻤﺮ ﺗﻮ ﮐﻮﺗﺎﻩ
( ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺷﺨﺼﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
) ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﺯ ﺣﺴﺪ
ﺑﭙﺮﻫﻴﺰ ﻭ ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ
ﮐﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ
. ﺍﺯ ﺑﺪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺩﻭﺭﻯ
ﮐﻦ ﻭ ﻃﻤﻊ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﻯ ﮐﻦ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ ﺣﺴﺪ ﻭ
ﺑﺪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺁﺳﻴﺐ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮ ﺧﻮﺩﺕ ﺩﺷﻤﻦ
ﺧﻮﺩﺕ ﺑﺎﺷﻰ ﮐﻤﻚ
ﺑﺪﺷﻤﻨﺖ ﺩﺭ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺍﻭ ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺗﻮ
ﺑﺮ ﺧﻮﺩﺕ ﺁﺳﻴﺐﺭﺳﺎﻥﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺘﻮ ﺍﺳﺖ.ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻧﻴﮑﻰ ﻭ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺃﻫﻞ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺃﻥ ﺑﮑﻦ.(
ﮐﻤﻚ ﺑﻐﻴﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ  ﮐﻤﻚ ﺑﻨﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ثواب ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺵ. (ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺷﻮﺏ ﻭﭘﻴﺮﺍﻫﻦ)ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭﻣﻘﺘﺼﺪ ﺑﺎﺵ ( ﺩﺭ
ﺍﻋﺘﺪﺍﻝ ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻬﺎ
) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻗﻄﺮﻩ ﭼﮑﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻧﺪﻙ ﺩﻫﻰ ﻣﮑﻦ
ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﺒﺬﻳﺮ ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﻧﮑﻨﻰ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻰ.ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ(ﺳﻴّﺪ ﻭ
ﺳﺮﻭﺭ) ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺣﮑﻤﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﻦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.( ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﺃﺧﻠﺎﻕ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻌﻤﻞ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﻦ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺭﺧﺘﻰ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺭﺷﺪ ﺍﺳﺖ
( ﺩﻳﻦ ﻟﻔﻈﻰ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻭﺵ ﻭ ﺁﺋﻴﻦ
ﮐﻪ ﻣﺘﺪﻭﺩﻟﻮﮊﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻋﻤﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﺏ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺧﺖ ﺍﺳﺖ
( ﺩﺭﺧﺖ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﺭﺧﺖ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺭﺷﺪ.ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺂﺏ ﻋﻘﻠﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺁﺏ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﻭ ﺻﻠﺎﺕ ﺭﮔﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ( ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺻﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ) ﻭ ﺯﮐﺎﺕ ﺑﺪﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺧﺖ ﺍﺳﺖ
( ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﻭ ﭘﺎﻙ ﺳﺎﺯﻯ ﺭﻭﺡ
) ﻭ ﺗﺂﺧﻰ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ ﺷﺎﺧﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺧﺖ ﺍﺳﺖ
( ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻮﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
) ﻭ ﺃﺧﻠﺎﻕ ﻧﻴﮑﻮ
ﺣﺴﻨﻪ ﻭ ﺑﺮﮔﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ (ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺩﺭﺧﺖ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭ ﻧﻴﮑﻮ ﺑﺒﺎﺭ ﻣﻰ
ﺁﻭﺭﺩ ) ﻭﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﻣﻌﺼﻴﺘﻬﺎ
ﻣﻴﻮﻩ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ  ﻭ ﺩﺭﺧﺖ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻤﻴﻮﻩ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻧﺮﺳﺪ ( ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺁﻥ ﮐﺎﺭ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪﻣﺤﺴﻮﺵﺍﺳﺖ)
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﻣﺤﺎﺭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ .( ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺖ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ ) ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺃﻣﺮﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺩﻳﻦ ﺭﺍ ﺳﻪ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﺳﺖ ﻋﻔّﺖ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺣﻠﻢ ( ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻳﻚ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺣﮑﻴﻢ ﻳﮑﻰ ﻋﻔّﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻋﻔّﺖ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ حواس
ﻭ ﺩﻭﺭﻯ ﻭ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻭ ﺑﺎ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﻣﺎﻧﻊ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺩﺍﻧﺶ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺑﺎﺯ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﻠﻢ ﻳﺎ ﺻﺒﺮ
ﺑﺨﺼﻮﺹ رؤیاﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
)

حدیث
3940 = ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ420 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻳﺎ ﺑﻨﻰ ﺍﻥ ﺃﺷﺪ
ﺍﻟﻌﺪﻡ ﻋﺪﻡ ﺍﻟﻘﻠﺐ
ﻭﺍﻥ ﺃﻋﻈﻢ ﺍﻟﻤﺼﺎﺋﺐ
ﻣﺼﻴﺒﻪ
ﺍﻟﺪﻳﻦ ﻭ ﺃﺳﻨﻰ
ﺍﻟﻤﺮﺯﺋﻪ ﻣﺮﺯﺋﺘﻪ
ﻭ ﺃﻧﻔﻊ ﺍﻟﻐﻨﻰ
ﻏﻨﻰ ﺍﻟﻘﻠﺐ ﻓﺘﻠّﺒﺶ
ﻓﻰ ﮐﻞ ﺫﻟﻚ  ﻭ ﺍﻟﺰﻡ ﺍﻟﻘﻨﺎعة
ﻭ ﺍﻟﺮﺿﻰ ﺑﻤﺎ ﻗﺴﻢ
الله ﻭ ﺍﻥ ﺍﻟﺴﺎﺭﻕ
ﺍﺫﺍ ﺳﺮﻕ ﺣﺒﺴﻪ
الله ﻣﻦ ﺭﺯﻗﻪ ﻭﮐﺎﻥ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﺷﻤﻪ ﻭﻟﻮ
ﺻﺒﺮ ﻟﻨﺎﻝ ﺫﻟﻚ
ﻭﺟﺎٴﻪ ﻣﻦ ﻭﺟﻬﻪ
ﻳﺎ ﺑﻨﻰ ﺃﺧﻠﺺ ﻃﺎعة
الله ﺣﺘّﻰ لا ﺗﺨﺎﻟﻄﻬﺎ
ﺑﺸﻴﻰ ﻣﻦ ﺍﻟﻤﻌﺎﺻﻰ
ثُمّ ﺯﻳّﻦ ﺍﻟﻄﺎعة
ﺑﺎﺗّﺒﺎﻉ ﺃﻫﻠﺎﻟﺤﻖ
ﻓﺎﻥ ﻃﺎﻋﺘﻬﻢ
ﻣﺘّﺼﻠﻪ ﺑﻄﺎعة
الله ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭﺯﻳّﻦ
ﺫﻟﻚ ﺑﺎﻟﻌﻠﻢ ﻭ
ﺣﺼّﻦ ﻋﻠﻤﻚ ﺑﺤﻠﻢ
لا ﻳﺨﺎﻟﻄﻪ
ﺣﻤﻖ ﻭ ﺍﺧﺰﻧﻪ ﺑﻠﻴﻦ
لا ﻳﺨﺎﻟﻄﻪ ﺟﻬﻞ
ﻭ ﺷﺪﺩﻩ ﺑﺤﺰﻡ لا
ﻳﺨﺎﻟﻄﻪ ﺍﻟﻀﻴﺎﻉ
ﻭ ﺍﻣﺰﺝ
ﺣﺰﻣﻚ ﺑﺮﻓﻖ لا
ﻳﺨﺎﻟﻄﻪ ﺍﻟﻌﻨﻒ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﮔﻔﺖ
ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ  ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻫﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻗﻠﺐ ﺍﺳﺖ ( ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻗﻠﺐ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻗﻠﺐ ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻗﻠﺐ ﻓﻮﺃﺩ ﻭﺩﻝ
) ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎ
ﻣﺼﻴﺒﺘﻰ
ﺑﺮ ﺩﻳﻦ ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎ ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﺖ ( ﺩﻳﻦ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ) ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ثروت   ﻫﻤﺎﻥ
ثروت  ﺩﻝ
ﺍﺳﺖ ( ﺩﻝ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭ ﻓﻮﺃﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺫﺍﺕ) ﻭ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺷﺎﺑﺖ ﻭ ﺑﺮﺟﺎ
ﺑﻮﺩ  ﻭ ﻗﻨﺎﻋﺖ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺴﻤﺖ
ﮐﺮﺩﻩ  ﻣﻠﺘﺰﻡ
ﻭ ﭘﺎ ﺑﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺩﺯﺩﻯ ﺑﺴﺮﻗﺖ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺭﺯﻕ ﺍﻭ ﺭﺍ
حبس ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻗﺴﻤﺖ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻗﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ حدیث ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺮﻗﺖ ﭼﺸﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺑﺄﻣﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺭﺯﻕ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭ ﮐﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ ) ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻗﺖ
ﺑﺎﺭ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺑﺮﺩﻭﺵ
ﺳﺎﻕ ﺍﺳﺖ ( ﻭ ﺑﺮ ﺩﻭﺵ
ﺳﺎﻟﻚ  ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺳﺮﻗﺖ ﻧﻈﺮ
ﺑﻐﻴﺮ ﺧﺪﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻥ ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻃﻮلاﻧﻰ ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺻﺒﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺯﻕ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻰ ﺁﻭﺭﺩ
ﻭﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺩﺭﺳﺖ
ﺁﻥ.ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﺭ
ﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍ ﻣﺨﻠﺺ
ﺑﺎﺵ ( ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺨﻠﻴﺺ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ) ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎ ﮐﻤﻰ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻣﮑﻦ ( ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
) ﻭ ﻃﺎﻋﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻭ
ﺗﺒﻌﻴّﺖﺍﺯ ﺃﻫﻞ
ﺣﻖ ﺯﻳﻨﺖ ﺑﺪﻩ.( ﺃﻫﻞ
ﺣﻖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﺎﻋﺖ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺘّﺼﻞ
ﺑﻄﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.( ﻫﺮ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ مُثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ ) ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺯﻳﻨﺖ
ﺑﻌﻠﻢ ﺑﺪﻩ ( ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻋﻘﻠﻴﻮ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ) ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺣﻠﻢ ﺣﻔﻆ ﮐﻦ ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺑﺎ ﺣﻤﺎﻗﺖ
ﻣﮑﻦ . ﺻﺒﺮ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭ ﺣﻠﻢ رؤیاﺋﻰ
) ﻭ ﻋﻠﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻧﺮﻣﺶ ﺍﻧﺒﺎﺭ ﮐﻦ
ﺗﺎ ﺟﻬﻞ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﻧﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎ ﺣﺰﻡ ﻣﺸﺪﻭﺩ
ﮐﻦ ﺗﺎ ﮔﻤﮕﺸﺘﮕﻰ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺁﻥ ﻧﺸﻮﺩ.ﻭﺣﺰﻡ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻣﮑﻦ
( ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺭﺍ ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﺩﻥ ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺷﺪﻥ )

حدیث
3941 = ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ13ﺹ421ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ ﻟﻘﻤﺎﻥ
... ﻳﺎ ﺑﻨﻰ لا ﺗﺘّﺨﺬ
ﺍﻟﺠﺎﻫﻞ ﺭﺳﻮلا
ﻓﺎﻥ ﻟﻢ ﺗﺼﺐ ﻋﺎﻗﻠﺎ
ﺣﮑﻴﻤﺎ  ﻳﮑﻮﻥ ﺭﺳﻮﻟﻚ
ﻓﮑﻦ ﺃﻧﺖ ﺭﺳﻮﻝ
ﻧﻔﺴﻚ ﻳﺎ ﺑﻨﻰ ﺍﻋﺘﺰﻝ
ﺍﻟﺸﺮ ﻳﻌﺘﺰ ﻟﻚ
ﻭ ﻗﺎﻝ ﺻﻠﻮﺍﺕ الله
ﻋﻠﻴﻪ ﻗﺎﻝ ﺃﻣﻴﺮ
المؤمنین ﻗﻴﻞ
ﻟﻠﻌﺒﺪ ﺍﻟﺼﺎﻟﺢ
ﻭ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺃﻯ الناس
ﺃﻓﻀﻞ؟ ﻗﺎﻝ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ
ﺍﻟﻐﻨﻰ ﻗﻴﻞ ﺍﻟﻐﻨﻰ
ﻣﻦ ﺍﻟﻤﺎﻝ ؟ ﻓﻘﺎﻝ
لا ﻭ ﻟﮑﻦ ﺍﻟﻐﻨﻰ
ﻣﻦ ﺍﻟﻌﻠﻢ  ﺍﻟّﺬﻯ ﺍﻥ
ﺍﺣﺘﻴﺞ ﺍﻟﻴﻪ ﺍﻧﺘﻔﻊ
ﺑﻌﻠﻤﻪ ﻓﺎﻥ ﺍﺳﺘﻐﻨﻰ
ﻋﻨﻪ ﺍﮐﺘﻔﻰ ﻭ ﻗﻴﻞ
ﻓﺄﻯ الناس أثَر
؟ ﻗﺎﻝ ﺍﻟّﺬﻯ ﺃﻥ
ﻳﺮﺍﻩ الناس ﻣﺴﻴﺌﺎ
ﺍﺯ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ
ﺑﺪ ﺗﺮ ﻭ ﺍﺯ ﻓﻘﺮ
ﺗﻠﺦ ﺗﺮ ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻡ.ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺟﺎﻫﻠﻰ
ﺭﺍ ﺳﻔﻴﺮ ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺍعَزّﺍﻣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﮑﻦ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺤﮑﻴﻢ ﻋﺎﻗﻠﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻧﮑﺮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺭﺳﻮﻝ ﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺗﻮ ﺑﺎﺷﺪ پس ﺧﻮﺩ
ﺳﻔﻴﺮ ﺧﻮﺑﺶ ﺑﺎﺵ(
ﺷﺨﺼﺎ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﮐﻦ
) ﻭ ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﺩﻭﺭﻯ ﮐﻦ
ﺷﺮ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
( ﻋﮑﺶ ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻭ ﺍﻧﺘﻔﺎﻡ
ﺩﺷﻤﻦ ﻣﻌﻤﻮلا
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ
ﺃﻣﻴﺮ المؤمنین
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺑﻠﻘﻤﺎﻥ
ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺢ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﮐﺪﺍﻡ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻬﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ؟( ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺢ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺃﻓﻀﻞ ﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ) ﻟﻘﻤﺎﻥ ﮔﻔﺖ
مؤمن ﺷﺮﻭﺗﻤﻨﺪ
( مؤمن ﻏﻨﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺍﮔﺮ ثروت  ﻣﺎﻝ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ
) ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﺁﻳﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻮ ثروت  ﻣﺎﻝ ﺍﺳﺖ
؟ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﮔﻔﺖ  ﻧﻪ ﻭﻟﻰ ﻏﻨﻰ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﺤﺘﺎﺝ ﺷﻮﺩ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.(
ﻋﻠﻢ ﻳﺎ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
) ﻭ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﺴﺘﻐﻨﻰ ﺷﺪ ( ﺑﺤﺪ
لاﺯﻡ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ
) ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻰ ﺟﻮﺑﺪ ) ﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﺪﺍﻡ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﻡ ﭘﺮ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ؟ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺖ  ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺪ ﮐﺎﺭﻩ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
.

حدیث
3942 - ﺍﺯ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ (ﺝ13ﺹ421ﺑﺤﺎﺭ)
( ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺮﻭﺍﻳﺖ
ﺍﻣﺎﻣﻰ)ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻳﺎ ﺑﻨﻰ ﮐﻤﺎ
ﺗﻨﺎﻡ ﮐﺬﻟﻚ ﺗﻤﻮﺕ
ﻭﮐﻤﺎ ﺗﺴﺘﻴﻘﻆ
ﮐﺬﻟﻚ ﺗﺒﻌﺶ ﻭ ﻗﺎﻝ
ﻳﺎ ﺑﻨﻰ ﻣﻦ
ﻗﺎﻝ ﺍﻥ ﺍﻟﺸﺮ ﻳﻄﻔﺄ
ﺑﺎﻟﺸﺮ ﻓﺎﻥ ﮐﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻗﺎ ﻓﻠﻴﻮﻗﺪ
ﻧﺎﺭﻳﻦ ﻫﻞ ﺗﻄﻔﻴٴ
ﺍﺣﺪﺍﻫﻤﺎ ﺍلاﺧﺮﻯ
ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ ﻳﻄﻔﻴٴ
ﺍﻟﺨﻴﺮ ﺍﻟﺸﺮ ﮐﻤﺎ
ﻳﻄﻔﻴٴ ﺍﻟﻤﺎٴ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻭ ﻗﺎﻝ ﻳﺎ
ﺑﻨﻰ ﺑﻊ
ﺩﻧﻴﺎﻙ ﺑﺂﺧﺮﺗﻚ
ﺗﺮﺑﺤﻬﻤﺎ ﺟﻤﻴﻌﺎ
ﻭ لا ﺗﺒﻊ ﺁﺧﺮﺗﻚ
ﺑﺪﻧﻴﺎﻙ ﺗﺨﺴﺮﻫﻤﺎ
ﺟﻤﻴﻌﺎ ﻭ ﮐﺎﻥ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻳﻄﻴﻞ ﺍﻟﺠﻠﻮﺵ
ﻭﺣﺪﻩ ﻓﮑﺎﻥ ﻳﻤﺮ
ﺑﻪ ﻣﻮلاﻩ ﻓﻴﻘﻮﻝ
ﻳﺎ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺍﻧّﻚ
ﺗﺪﻳﻢ
ﺍﻟﺠﻠﻮﺵ ﻭﺣﺪﻙ
ﻓﻠﻮ ﺟﻠﺴﺖ ﻣﻊ الناس
ﮐﺎﻥ ﺁﻧﺶ ﻟﻚ ﻓﻴﻘﻮﻝ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺍﻥ ﻃﻮﻝ
ﺍﻟﻮﺣﺪﻩ
ﺃﻓﻬﻢ ﻟﻠﻔﮑﺮﻩ
ﻭ ﻃﻮﻝ ﺍﻟﻔﮑﺮﻩ
ﺩﻟﻴﻞ ﻋﻠﻰ ﻃﺮﻳﻖ
الجنّة ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺑﻰ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻴﺰ
مبعوثﻣﻴﮕﺮﺩﻯ.
( ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
پس ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ رؤیاﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺳﺎﺩﮔﻰ
ﮐﻪ ﺻﺒﺤﻬﺎ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻫﺮکس
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺷﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺷﺮ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩ
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ)ﻭ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﮑﺶ ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
).ﺍﮔﺮ ﺭﺍﺳﺖ.ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﺗﺶ ﺃﻓﺮﻭﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺁﻳﺎ ﺩﻭ ﺁﺗﺶ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ؟ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺷﺮ ﻯ ﺭﺍ ﺧﻴﺮ ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ  ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺁﺏ ﺁﺗﺶ
ﺭﺍ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﮐﺴﺐ ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻔﺮﻭﺵ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﺩﻭﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻯ.( ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻮﺭﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺁﻥ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ
ﺭﺍ ﺭﺍﺣﺖ  ﻭ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺃﺧﻠﺎﻕ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﻟﺬﻳﺬﺗﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
) ﻭﻟﻰ ﺳﻌﻰ ﻣﮑﻦ ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﮐﺴﺐ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻔﺮﻭﺷﻰ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻰ ( ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭﻓﺴﺎﺩ ﺁﺧﺮﺕ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭﺭﻭﺡ
پس ﺍﺯ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﻠﻢ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ثروت  ﻣﺎﺩﻯ  ﻭﻃﺮﺡ ﻟﺬﺕ
ﺑﺨﺶ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺬﺕ
ﺭﺍ ﺗﻠﺦ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﺭﻓﺎﻩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻤﻮلا ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩ. ( ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﻮﺩﻩ
) ﮐﻪ ﻏﻠﺎﻣﺶﺑﻮﻯ
ﮔﻔﺖ  ﺯﻳﺎﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﻨﺸﻴﻨﻰ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺷﻰ
ﻭﺑﻨﺸﻴﻨﻰ ﺍﻧس
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺩﺍﺷﺖ (ﺍﻧس
ﻫﺪﻑ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻨﺸﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ)ﻭ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ  ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻥ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﺭﺍ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎلا
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩﺍﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻬﺘﺮﻯ ﻣﻴﻴﺂﻭﺭﺩ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻃﻮﻝ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺍﻩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖ.( ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻤﺮﮐﺰ عَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎلا
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﻚ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺑﻬﺸﺖﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ .

حدیث
3943 -
ﺍﺯﺍﻣﺎﻣﺼﺎﺩﻗﺎﺳﺖ(ﺝ13ﺹ422ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻘﺎل
ﻠﻘﻤﺎﻥ
ﻠﺄﺑﻨﻪ  ﺍﺫﺍ
ﺳﺎﻓﺮﺕ مع
ﻘﻮﻡ  ﻓﺄﮐثر
ﺍﺳﺘﺸﺎﺭﺗک
ﺎﻳّﺎﻫم فی
ﺃﻣﺮک وﺍﻣﻮﺭﻫﻢ
ﻭ ﺃﮐثر
ﺍﻟﺘﺒﺴّم ﻔی
ﻮﺟﻮﻫﻬﻢ ﻭ ﮐﻥ
کرﻳﻤﺎ ﻋلی
ﺰﺍﺩﻙ  ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺩﻋﻮک
ﻔﺄﺟﺒﻬﻢ  ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺍﺳﺘﻌﺎﻧﻮﺍ
ﺑﻜﻔﻨﻬﻢ  ﻭ
ﺍﻏﻠﺒﻬم
ﺒثلاث ﺑﻄﻮل
اﻟﺼﻤﺖ  ﻭکیثرة
ﺍﻟﺼﻠﺎة   ﻭﺳﺨاء
ﺍﻟﻨﻔس  ﺑﻤﺎ
ﻣﻌک ﻤﻥ
ﺪﺍبّةَ ﺃﻭ
ﻣﺎل ﺃﻭ ﺯﺍﺩ  ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺍﺳﺘﺸﻬﺪﻭک
علی اﻟﺤﻖ  ﻓﺎﺷﻬﺪ
ﻟﻬﻢ  ﻭ
ﺃﺟﻬﺪ ﺭﺃﻳک
ﻠﻬﻢ  ﺍﺫﺍ
ﺍﺳﺘﺸﺎﺭﻭﻙ  ثمّ ﻠﺎ
ﺗﻌﺰم حتّی
ﺘثبت ﻭ ﺗﻨﻈﺮ  ﻭلا
ﺗﺠﺐ ﻓی
ﻤﺸﻮﺭة حتّی
ﺘﻘﻮم ﻔﻴﻬﺎ ﻭ
ﺗﻘﻌﺪ ﻭﺗﻨﺎم
ﻮ ﺗﺼﻠّﻰ  ﻭ ﺃﻧﺖ
ﻣﺴﺘﻌﻤل ﻔﮑﺮک
ﻮ ﺣﮑﻤﺘک فی
ﻤﺸﻮﺭﺗﻪ  ﻓﺎﻥّ
ﻤﻥ ﻠم ﻴﻤﺤّﺾ
ﺍﻟﻨﺼﻴحة ﻟﻤﻥ
اﺳﺘﺸﺎﺭه  ﺳﻠﺒﻪ الله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎلی ﺮﺃﻳﻪ  ﻭ ﻧﺰع
اﻟﺄﻣﺎنة ﻭ
ﺍﺫﺍ ﺭﺃﻳﺖ
ﺃﺻﺤﺎﺑک ﻴﻤﺸﻮﻥ
ﻔﺎﻣﺶ ﻣﻌﻬﻢ  ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺭﺃﻳﺘﻬم
ﻴﻌﻤﻠﻮﻥ
ﻔﺎﻋﻤل ﻤﻌﻬﻢ  ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺼﺪّﻗﻮﺍ ﻭ
ﺃﻋﻄﻮﺍ ﻗﺮﺿﺎ
ﻓﺄﻋﻄ ﻤﻌﻬﻢ  ﻭ ﺍﺳﻤﻊ ﻟﻤﻥ
هو ﺃﮐﺒﺮ ﻣﻨک
ﺴﻨّﺎ  ﻭﺍﺫﺍ
ﺃﻣﺮﻭک ﺒﺄﻣﺮ
ﻭﺳﺄﻟﻮﻙ  ﻓﻘل
ﻨﻌم ﻮ لاﺗﻘل
ﻠﺎ  ﻓﺎﻥ (لا)
ﻮ ﻟﻮﻡ  ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺗﺤﻴّﺮﺗم فی
ﻄﺮﻳق کما
اﻧﺰﻟﻮﺍ  ﻭﺍﺫﺍ
ﺷﮑﮑﺘم فی
اﻟﻘﺼﺪ
ﻓﻘﻔﻮﺍ ﻭ
ﺗﻮﺃﻣﺮﻭﺍ  ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺭﺃ ﻳﺘم ﺸﺨﺼﺎ
ﻭﺍﺣﺪﺍ  ﻓﻠﺎ
ﺗﺴﺄﻟﻮﻩ ﻋﻥ
ﻄﺮﻳﻘﮑم ﻮلا
ﺗﺴﺘﺮﺷﺪﻭﻩ
ﻓﺎﻥ اﻟﺸﺨﺺ
ﺍﻟﻮﺍﺣﺪ فی
ﺎﻟﻔﻠﺎﺕ ﻣﺮﻳﺐ
ﻟﻌﻠّﻪ
ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ عینا
ﻟﻠﺼﻮﺹ  ﺃﻭﮐﻮﻥ
هو ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ
اﻟّﺬﻯ
ﻴﺤﻴّﺮﮐﻢ  ﻭ
ﺍﺣﺬﺭﻭﺍ
ﺍﻟﺸﺨﺼﻴﻥ
ﺃﻳﻀﺎ  الّا
ﺃﻥ ﺘﺮﻭﺍ ﻣﺎلا
ﺃﺭﻯ  ﻓﺎﻥ
اﻟﻌﺎﻗل اﺫﺍ
ﺃﺑﺼﺮ ﺑﻌﻴﻨﻪ
ﺷﻴﺌﺎ ﻋﺮﻑ
ﺍﻟﺤق ﻤﻨﻪ ﻭ
ﺍﻟﺸﺎﻫﺪ ﻳﺮﻯ
ﻤﺎلا ﻳﺮﻯ
اﻟﻐﺎﺋﺐ  ﻳﺎ ﺑنیّ
ﻔﺎﺫﺍﺟاء ﻮﻗﺖ
ﺍﻟﺼﻠﺎة  ﻓﻠﺎﺗؤﺨّﺮﻫﺎ
ﻟشیئ ﻮﺻﻠّﻬﺎ
ﻭ ﺍﺳﺘﺮح منها   ﻓﺎﻧّﻬﺎ
ﺩﻳﻦ  ﻭ
ﺻل فیﺠﻤﺎعة   ﻭﻟﻮ علی
ﺮﺃس ﺯﺝ  ﻭﻟ
ﺎﺗﻨﺎﻣﻥ علی ﺩﺍﺑّﺘﻚ
ﻓﺎﻥ
ﺬﻟک ﺴﺮیع فی
ﺪﺑﺮﻫﺎ  ﻭﻟﻴس
ﺫﻟک ﻤﻥ ﻔﻌل
ﺎﻟﺤﮑﻤاء  الّا ﺃﻥ
ﺘﮑﻮﻥ ﻔﻰ
ﻣﺤﻤﻞ ﻳﻤﮑﻨک
اﻟﺘﻤﺪﺩ لاﺳﺘﺮﺧاء
اﻟﻤﻔﺎﺻﻞ  ﻭﺍﺫﺍ
ﻗﺮﺑﺖ ﻣﻥ
اﻟﻤﻨﺰﻝ  ﻓﺎﻧﺰل
عن ﺩ ﺑّﺘﻚ  ﻭ ﺍﺑﺪﺃ
ﺑﻌﻠﻔﻬﺎ ﻗﺒل
ﻨﻔﺴﻚ  ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺃﺭﺩﺕ
ﺍﻟﻨﺰﻭﻝ  ﻓﻌﻠﻴک
ﻤﻥ ﺒﻘﺎع
اﻟﺄﺭﺽ
ﺑﺄﺣﺴﻨﻬﺎ
ﻟﻮﻧﺎ  ﻭﺃﻟﻴﻨﻬﺎ
ﺗﺮبة ﻭ
ﺃﮐثرﻫﺎ
ﻋُﺸﺒﺎ  ﻭ ﺍﺫﺍ
ﻧﺰﻟﺖ ﻓﺼل
ﺮﮐﻌﺘﻴﻥ ﻘﺒﻞ
ﺃﻥ ﺘﺠﻠس  ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺃﺭﺩﺕ ﻗﻀاء
ﺤﺎجة  ﻓﺎﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻤﺬﻫﺐ فی
اﻟﺄﺭﺽ  ﻓﺎﺫﺍ
ﺍﺭﺗﺤﻠﺖ ﻓﺼل
ﺮﮐﻌﺘﻴﻦ  ﻭ ﻭﺩّع
اﻟﺄﺭﺽ ﺍﻟّتی
ﺤﻠﻠﺖ ﺑﻬﺎ  ﻭﺳﻠّم
علیها ﻭﻋلی
ﺃﻫﻠﻬﺎ  ﻓﺎﻥ
ﻟﮑل ﺒقعة
ﺃﻫﻠﺎ ﻣﻥ الملائکة
ﻭﺍﻥ
اﺳﺘﻄﻌﺖ ﺃﻥ
ﻠﺎ ﺗﺄﮐل
ﻄﻌﺎﻣﺎ  حتّی
ﺘﺒﺪﺃ
ﻓﺘﺘﺼﺪق ﻤﻨﻪ
ﻓﺎﻓﻌﻞ  ﻭﻋﻠﻴک
ﺒﻘﺮاءة ﮐﺘﺎﺏ الله
عَزّ ﻭ ﺟل ﻠﻤﺎ
ﺩﻣﺖﺭﺍﮐﺒﺎ  ﻭ ﻋﻠﻴک
ﺒﺎﻟﺘﺴﺒﻴح
ﻤﺎﺩﻣﺖ
ﻋﺎﻣﻠﺎ  ﻭﻋﻠﻴک
ﺒﺎﻟﺪﻋاء
ﻤﺎﺩﻣﺖ
ﺧﺎﻟﻴﺎ  ﻭ ﺍﻳّاک
ﻮ ﺍﻟﺴﻴﺮ
ﻤﻥﺃﻭل اﻟﻠﻴﻞ
ﻭﻋﻠﻴک
ﺒﺎﻟﺘﺘﻌﺮﻳﺶ
ﻭ ﺍﻟﺪﻟجة ﻣﻥ
ﻠﺪﻥ ﻨﺼﻒ ﺍﻟﻠّﻴل
الی ﺁﺧﺮﻩ  ﻭ ﺍﻳّاک
ﻮ ﺭفع اﻟﺼﻮﺕ
فی ﻤﺴﻴﺮک . ﻟﻘﻤﺎﻥ (

پبر
وشبخت
)ﺒﻔﺮﺯﻧﺪﺵ (ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ)
ﮔﻔﺖ  ﺍﮔﺮﺧﻮﺍﺳتی
ﺴﻔﺮ ﺑﺎﮔﺮﻭهی
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎئی
ﭙﻴﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺸﻮﺭﺕ
ﮐﻦ (
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ ﻭﺗﺤﻤﻴل
ﺮﺃﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺗﺎع ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺖ) ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻥ
ﺒﺎﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺒﺴّم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺵ. ﻭ ﺍﺯ
ﺗﻮﺷﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺘﮑﺮم
ﻮﻣﻬﻤﺎﻥ ﻧﻮﺍﺯﻯ
کن ﻮ ﺍﮔﺮ
ﺩﻋﻮﺕ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮ  ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﮐﻤک
ﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ  ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻳﺎﺭﻯ ﺑﺪﻩ
ﻭﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻪ ﭼﻴﺰ ﻏﺎﻟﺐ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎﺵ.ﺳﮑﻮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ  ﻭﺻﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺳﺨﺎﻭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺍﺭﻯ
اﺯ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺒﺎﺭﺑﺮ ﻳﺎ
ﻣﺎل ﻮﺗﻮﺷﻪ
ﻏﺬﺍئی ﺨﻮﺩ (ﺗﻌﺎﺭﻓﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ کن .ﻭ
ﺑ ﺎﺳﮑﻮﺕ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺁﻧﻬﺎکن .ﻭ(ﺻﻠﺎﺕ)
ﻭ ﻧﻤﺎﺯ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻠﻪ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋل ﺎالهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﺨﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺩﻫﺶ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺍﺭﺩ) ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺤق
اﺯﺗﻮ ﮔﻮﺍهی
ﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﮔﻮﺍﻫﻴی
لاﺯم ﺮﺍ ﺑﺪه .
ﻭ ﺣﺪ
ّﺃﮐثرﺟﻬﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻦ  ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺗﻮ ﻣﺸﻮﺭتی
ﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ عَزّم
ﻮﺗﻌﻠﻴم ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﮕﻴﺮ  ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻳﺖ ثاﺑﺖ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﻧﻈﺮ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻰ. ﻭ
ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺸﻮﺭﺗﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻫﻰ  ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﻩ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ
ﺑﺮﺧﻴﺰﻯ ﻮ
ﺑﺸﻴﻨﻰ  ﻭﺑﺨﻮﺍبی
ﻮﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﻨﻰ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻤﺎم ﻤﺪﺕ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﻤﺸﻮﺭﺕ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻰ. (
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺻﻠﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ نفس
ﻭﮐﺴﺐ
ﺃﺣﻮﺍل
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺷﺨﺺ ﺑﻬﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴ ﺪﺭ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺼﻴﺤﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺪﺭﺳتی
عمل ﻨﮑﻨﺪ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻈﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ (ﺍﺯ
ﺩﺭﺳتی ﻮ
ﮐﻤﺎﻟﺁت )
ﻭﺃﻣﺎﻧﺖ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﺰﻉ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺳﺎﻟک
ﻨﻪ ﻓﻘﻄ
ﭙﻴﺸﺮﻭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ  ﮐﻪﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻨﻴﺰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭلی کاﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻌﺼﻮﻡ  ﺩﺭ ﺧﻄﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ  ﻭ
ﻣﺸﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﭙﺎﺳخ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ  ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧم
ﻨﻈﺮ قطعی ﺮﺍ
ﺑﺪﻫﻢ) ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﻳﺪﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻴﺎﻥ
ﺘﻮ ﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ  ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻩ ﺭﻓﺘﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯ( ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮔﺮﻭهی
ﻮ ﻧﻴﺰ ﻧﻈﺮ
ﺟمع ﻮ ﺍﺟﻤﺎﻉ  ﻭ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی ﺪﺭ
ﻋُﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ  ﻭ ﻧﻈﺮ
ﺃﮐثرﻳّﺖﺭﺍﺑﭙﺬﻳﺮﺩ)
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﺎنی
ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻯ
ﺒﮑﺎﺭﻯ
ﻤﺸﻐﻮل هستند  ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺎﺭ ﮐﻦ. (ﺩﺭ
ﺯﺣﻤﺖ ﮐﺸﻴﺪﻥ
گرﻭهی ﻮ ﺩﺭ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺠﻤﻌی ﻮﺑﺎ
ﻭﻗﺖ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎﺁﻧﻬﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻦ. ﻭﻭﻗﺖ
ﺣﺮﮐﺖ ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺒﻬﺎﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻋﻘﺐ
ﻧﻤﺎﻳﺪ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺻﺪﻗﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺩﻧﺪ  ﻭﻳﺎ
ﻭﺍمی ﺪﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺵ.
ﻭﮐﻠﺎمی
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮔﻮﺵ ﺑﺪهی ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﻰ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺳﻮﺁلی کرﺩﻧﺪ  ﺁﺭﻯ
ﺒﮕﻮ  ﻭهیچ
گوﻧﻪ نه ﻣﮕﻮ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﺮﺍهی
ﺒﻨﻤﺎ  ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻪ ﮔﻔﺘﻦ  ﺩﻟﻴل
عجز ﻭ ﺟﺎﻯ
ﻤﻠﺎﻣﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ هستی.
ﻭﺍﮔﺮ ﺭﺍﻩ ﮔم
کرﺩی ﺗﻮﻗّﻒ
ﮐن .( ﺑﺨﻄﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻧﺪﻫﻴﺪ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺼﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﮑﻮک ﺸﺪی توﻗﻒ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻭﺑﺎﻫم
ﻤﺸﻮﺭﺕ ﮐﻨﻴﺪ  ﻭﺍﮔﺮ
ﻳک ﺸﺨﺺ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻳﺪ  ﺍﺯ ﺍﻭ
ﭘﺮﺳﺶ ﺭﺍﻩ
ﻧﮑﻨﻴﺪ  ﮐﻪﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺷﺪ
ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﺩﺭﺻﺤﺮﺍ
ﺷﺨﺺ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩ
ﮐﺮﺩﻳﺪ  ﺃﻣﺮﻫﻮﻟﻨﺎکی
اﺳﺖ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺟﺎﺳﻮس
ﺩﺯﺩﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ حتّی
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ  ﺷﻴﻄﺎﻥﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﻣﺘﺤﻴّﺮ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺩﻭﻧﻔﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺣﺬﺭ
ﺑﺎﺷﻴﺪ  ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ

ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺒﻴﻨﺪ. (ﻋﻮﺍﻣل
ﻮﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺪﻳﮕﺮ)
ﺯﻳﺮﺍﻋﺎﻗل
اﮔﺮﺑ ﭽﺸم
ﺒﺒﻴﻨﺪ ﺣقﺮﺍ
ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻭ (ﺷﺎﻫﺪ)
ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ (ﻏﺎﻳﺐ)
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.(
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﮐﻪ
ﻏﺎﻳﺒﺎﻥ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ)
ﺃﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪ  ﺍﮔﺮ
ﻭﻗﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺪ  ﺁﻧﺮ
ﺍﺑﻬﻴ ﺪﻟﻴﻠﻰ
ﺑﻌﻘﺐ
ﻧﻴﻨﺪﺍﺯﻳﺪ (ﻭﻗﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺫﮐﺮ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰاست)
ﺻﻠﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﮐﻦ  ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺮﺍﺣﺖ
ﺑﺎﺵ (ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻩ  ﺗﺎ
ﺧﻴﺎﻟﺖ ﺭﺍﺣﺖ
ﺷﻮﺩ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻠﺎﺕ ﺩﻳﻥ
همین اﺳﺖ (ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﻳﻨنی ﺭﺍ
ﻩﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ)
ﻭﺩﺭﺟﻤﺎﻋﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻦ  ﻭﻟﻮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﻭﻯ
ﻨﻮک ﺘﻴﺰ
ﻧﻴﺰﻩ ﺑﺎﺷﻰ.
ﻭﺑﺮ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺤﺎﻣل ﺘﻮ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﮑﻦ  ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﻭ ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﻠمی ﺒﺎسی
که بتوﺍنی
ﻴﭙﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭﺍﺯ ﮐﻨﻰ  ﻭ ﺭﺧﻮﺕ
ﺑﻴﺎﺑﻰ. (ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺍﺏ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺤﺮﮐﺖ
ﺭﻭﻯﺤﻴﻮﺍﻥ
ﺴﻮﺍﺭ ﺑﻮﺩﻥ)
ﻭﺍﮔﺮ ﻧﺰﺩﻳک
ﻤﻨﺰل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻯ  ﭘس ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺷﻮ  ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﺒل اﺯخو راک
ﺧﻮﺩ ﻋﻠﻒ ﺑﺪﻩ  ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺒﻴﺎﺋﻰ  ﭘس ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺰﻣﻴﻥﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
سنگ ﻮ ﺧﺎکس ﻧﺮ
ﻣﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭘﺮﻋﻠﻒ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺎﺩﻩ ﺷﺪﻯ  ﺩﻭ
ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﻦ  ﻭ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻨﺸﻴﻨﻰ (ﺩﻭ
ﺭﮐﻌﺖ ﺣﺪّ ﺃﻗل
عباﺩﺕ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻤﺎﺯ  ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺃﻣﻮﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ  ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪگی اﺳﺖ)
ﻭﺍﮔﺮ ﻗﻀﺎﻯ
ﺤﺎﺟﺖ ﺩﺍﺭﻯ  ﺑﺪﻭﺭ
ﺗﺮﻳﻥ ﻨﻘﻄﻪ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﻭ  ﻭﭼﻮﻥ
ﺨﻮﺍﺳتی
ﺒﺤﺮﮐﺖ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﺋﻰ ﺑﺎﺯ
ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻦ. ﻭ ﺑﺎ
ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﮐﻪﺷﻤﺎﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ  ﺳﭙﺎس
ﻭﺧﺪﺍ ﺣﺎﻓﻈی
ﺒﮑﻦ.
ﻫﻤﺎﻥﻄﻮﺭﮐﻪ
ﺑﺮ ﺃﻫل ﺁﻥ
ﺴﻠﺎﻡ ﻣﻴﮑﻨﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﺑﻘﻌﻪﺍﻯ
گرﻭهی اﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺃﻫل ﺁﻥ اﺳﺖ. (
ﺯﻣﻴﻥ ﺨﺎلی
ﻨﻴﺰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﺪﺑّﺮ ﺩﺍﺭﺩ  ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ و مرَبّیان
هستند. ﮐﻪ ﺩﺭعَزّﻟﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺼﺤﺮﺍﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻰ  ﻏﺬﺍﻯ
ﺰﻳﺎﺩﻯ ﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺭﻯ  ﭘس
ﻗﺴﻤتی اﺯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺻﺪﻗﻪ
ﺑﺪﻩ  ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﻗﺮاءﺖ ﮐﻨﻰ  ﻣﺎﺩﺍم
که ﺳﻮﺍﺭﻩ
ﻫﺴﺘﻰ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﺴﺒﻴح
ﺒﺎﺷﻰ  ﻣﺎﺩﺍم
که ﻋﺎﻣل
ﻤﻴﺒﺎﺷﻰ (ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک عمل
ﻤﻴﮑﻨﻰ.
ﻭﺗﺴﺒﻴح
هنماﻥ ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ) ﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﻭﻗﺖ
ﺧلی ﻴﺪﺍﺭﻯ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻋﺎ ﺑﮑﻨﻰ.ﻭﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺍﺯ ﺍﻭل ﺸﺐ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﺳﻔﺮ
ﺑﮑﻨﻰ (ﺩﺭ ﺳﺤﺮ
ﺁﻏﺎﺯ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﻨﻰ  ﻭﺩﺭﺗﺎﺭﻳکی
ﺮﺍﻩ ﻧﺮﻭﻯ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻧﻴﻤﻪ ﺷﺐ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺒﺎﺩﺍ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺻﺪﺍﻳﺖ
ﺭﺍﺑﻠﻨﺪ ﮐﻨﻰ(
ﻣﺠﻤﻮعةﺍﻯ
ﻨﺼﺎﻳح ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻔﺮ ﺑﺎ ﺩﻭﺍﺏ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎنی که
ﺭﻭﺵ (ﺳﻴّﺎﺣﻰ)
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺳﺗﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺟﺎئی
ﺒﻴﺶ ﺍﺯﺳﻪ ﺷﺐ
ﻧﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺳﻌﺪﻯ ﺸﺎﻋﺮ
ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ  ﺍﺯﺍﻳﻥ
گوﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ سی ﺴﺎل
ﺒﻌﺪ ﺑﺸﻬﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﺳﻔﺮﻫﺎﻯ
ﻤﺪﺍﻭم ﺨﻮﺩ
ﻋﺒﺮﺕ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ ﻭ ﺗﺠﺎرَبّ
ﺯﻧﺪﮔی
ﺒﻴﺎﺑﺪ.

حدیث
3944 – دنباله

ﻓﻠﻢ ﻳﺒﻖ
ﻣﺎ ﺟﻤﻌﻮﺍ ﻭ ﻟﻢ
ﻳﺒﻖ ﻣﻦ ﺟﻤﻌﻮﺍ
ﻟﻪ ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ ﺃﻧﺖ
ﻋﺒﺪ ﻣﺴﺘﺄﺟﺮ ﻗﺪ
ﺍﻣﺮﺕ ﺑ ﻤﻞ  ﻭﻭﻋﺪﺕ ﻋﻠﻴﻪ
ﺃﺟﺮﺍ ﻓﺄﻭﻑ ﻋﻤﻠﻚ
ﻭ ﺍﺳﺘﻮﻑ ﺃﺟﺮﻙ
ﻭ لا ﺗﮑﻦ ﻓﻰ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻤﻨﺰﻟﻪ ﺷﺎﻩ ﻭﻗﻌﺖ
ﻓﻰ ﺯﺭﻉ ﺃﺧﻀﺮ ﻓﺄﮐﻠﺖ
ﺣﺘّﻰ ﺳﻤﻨﺖ ﻓﮑﺎﻥ
ﺣﺘﻔﻬﺎ ﻋﻨﺪ ﺳﻤﻨﻬﺎ
ﻭ ﻟﮑﻦ ﺍﺟﻌﻞ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺑﻤﻨﺰﻟﻪ
ﻗﻨﻄﺮﻩ ﻋﻠﻰ ﻧﻬﺮ
ﺟﺰﺕ ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻭ ﺗﺮﮐﺘﻬﺎ
ﻭ ﻟﻢ ﺗﺮﺟﻊ
ﺍﻟﻴﻬﺎ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺪﻫﺮ
ﻭ ﺃﺧﺮﺑﻬﺎ ﻭ لا
ﺗﻌﻤّﺮﻫﺎ ﻓﺎﻧّﻚ
ﻟﻢ ﺗﻮٴﻤﺮ ﺑﻌﻤﺎﺭﺗﻬﺎ
ﻭ ﺍﻋﻠﻢ ﺃﻧّﻚ ﺳﺘﺴﺄﻝ
ﻏﺪﺍ ﺍﺫﺍ ﻭﻗﻔﺖ
ﺑﻴﻦ ﻳﺪﻯ اللهعَزّﻭجَلّ
ﻋﻦ ﺃﺭﺑﻊ ﺷﺒﺎﺑﻚ
ﻓﻴﻤﺎ ﺃﺑﻠﻴﺘﻪ
ﻭ ﻋﻤﺮﻙ
ﻓﻴﻤﺎ ﺃﻓﻨﻴﺘﻪ
ﻭﻣﺎﻟﻚ ﻣﻤّﺎ ﺍﮐﺘﺴﺒﺘﻪ
ﻭ ﻓﻴﻤﺎ ﺃﻧﻔﻘﺘﻪ
ﻓﺘﺄﻫﺐ ﻟﺬﻟﻚ) ﻭ
ﺃﻋﺪ ﻟﻪ ﺟﻮﺍﺑﺎ
ﻭلا ﺗﺄﺵ ﻋﻠﻰ ﻣﺎ
ﻓﺎﺗﻚ ﻣﻦ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻓﺎﻥ ﻓﻠﻴﻞ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
لا ﻳﺪﻭﻡ بقاءﻮﻩ
ﻭ کثیرﻫﺎ لا ﻳﻮٴﻤﻦ
ﺑﻠﺎٴﻮﻩ ﻓﺨﺬ ﺣﺬﺭﻙ
ﻭﺟﺪ ﻓﻰ ﺃﻣﺮﻙ ﻭ
ﺍﮐﺸﻒ ﺍﻟﻐﻄﺎٴ
ﻋﻦ ﻭﺟﻬﻚ  ﻭ ﺗﻌﺮﺽ ﻟﻤﻌﺮﻭﻑ
ﺭﺑّﻚ ﻭ ﺟﺪﺩ ﺍﻟﺘﻮﺑﻪ
ﻓﻰ ﻗﻠﺒﻚ ﻭ ﺃﮐﻤﺶ
ﻓﻰ ﻓﺮﺍﻗﻚ ﻗﺒﻞ
ﺃﻥ ﻳﻘﺼﺪ ﻗﺼﺪﻙ
ﻭ ﻳﻘﻀﻰ ﻗﻀﺎٴﻮﻙ
ﻭﻳﺤﺎﻝ ﺑﻴﻨﻚ ﻭ
ﺑﻴﻦ ﻣﺎ ﺗﺮﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺵ ﻣﻴﮕﻔﺖ.ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﺮﺩﻡ ﻗﺒﻠﺎﺯ
ﺗﻮ ﺧﻴﻠﻰ ﭼﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯﺎﻭلاﺩ
ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻝ
ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ  ﻭﻧﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﻤﻊ ﻣﻴﺸﺪ.ﻭ ﺗﻮ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﻣﺴﺘﺄﺟﺮ
ﺑﻮﺩﻯ  ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﮐﺎﺭﻯ ﺷﺪﻯ
ﻭﻭﻋﺪﻩﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻣﺰﺩ ﺁﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ( ﻣﺴﺘﺄﺟﺮ
ﺑﺎ ﺃﺟﺮ ﻣﺄﺟﻮﺭ
) پس ﺗﻮ ﺑﻌﻤﻞ ﺧﻮﺩ
ﻭﻓﺎ ﮐﻦ  ﺗﺎ ﻣﺰﺩﺕ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻯ.ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻥ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺒﺎﺵ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻠﻒ ﺯﺍﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﺮﻭﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ باعث ﻣﺮﮒ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﭼﻮﻥ
ﭼﺎﻕ ﺷﺪﻩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻠﻰ ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ ﺭﻭﻯ
ﻧﻬﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺭﻭﻯ ﺁﻥ ﺑﮕﺬﺭﻯ.ﻭﺗﺎﺁﺧﺮ
ﺩﻫﺮ ﺑﺪﺍﻥﺒﺎﺯ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﻯ (ﺑﺎﭘﻴﺮﻯ
ﻭﺑﮕﺬﺷ
ﺘﻪﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ)پس
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﺮﺍﺏ ﮐﻦ(ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ

ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﺮﺍﺏ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺨﺮﺍﺑﻰ
ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ ) ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺁﺑﺎﺩ ﻣﮑﻦ  ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﻤﺮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻯ.ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ ﻓﺮﺩﺍ
ﺳﻮﺁﻝ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻨﻰ ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﭼﻴﺰﺭﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ.
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﭽﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﻭﺑﻠﺎﻳﺎﺋﻰ
ﻣﺼﺮﻑ ﮐﺮﺩﻯ ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻋ ﺮﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭼﻪ ﻓﻨﺎ
ﮐﺮﺩﻯ ﻭﻣﺎﻝ ﻭثروت
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻯ
ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻧﻔﺎﻕ ﻧﻤﻮﺩﻯ.پس
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺵ ﻭﺟﻮﺍﺏ
ﺍﻳﻦ ﺳﻮﺁﻟﻬﺎ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﺍﻳﻨﻚ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻦ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻯ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺸﻮ ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻤﻰ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻘﺎﺋﻰ
ﻭ ﺩﻭﺍﻣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﺑﻠﺎ ﻧﻴﺴﺖ.پس
ﺣﺬﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮ
ﻭ ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮ ﮐﻦ.ﻭ ﻧﻘﺎﺏ
ﺍﺯ  ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺮﺩﺍﺭ ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ(ﻣﻌﺮﻓﺖ)ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻩ .( ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ) ﻭ ﺗﻮﺑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﮐﻦ  ﻭ ﺩﺭ
ﻗﻠﺐ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻦ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﻭﺟﻮﺭ
ﮐﻦ ﺗﺎ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ( ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﻮ ) ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺑﻴﻦ ﺗﻮ ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺗﻮﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻩ(ﺭﺃﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺳﺮ ﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.)

حدیث 3845 –
دنباله

ﻟﻠﻘﻤﺎﻥ
ﺃﻟﺴﺖ ﻋﺒﺪ ﺁﻝ ﻓﻠﺎﻥ
؟ ﻗﺎﻝ ﺑﻠﻰ ﻗﻴﻞ
ﻓﻤﺎ ﺑﻠﻎ ﺑﻚ ﻣﺎﻧﺮﻯ
؟ ﻗﺎﻝ ﺻﺪﻕ
ﺍﻟﺤﺪﻳث ﻭ ﺃﺩﺍٴ
ﺍﻟﺄﻣﺎﻧﻪ ﻭﺗﺮﮐﻰ
ﻣﺎلا ﻳﻌﻨﻴﻨﻰ
ﻭ ﻏﻀّﻰ ﺑﺼﺮﻯ ﻭ
ﮐﻔّﻰ ﻟﺴﺎﻧﻰ  ﻭ
ﻋﻔّﺘﻰ ﻓﻰ ﻃﻌﻤﺘﻰ
ﻓﻤﻦ ﻧﻘﺺ ﻋﻦ ﻫﺬﺍ
ﻓﻬﻮ ﺩﻭﻧﻰ ﻭﻣﻦ
ﺯﺍﺩ ﻋﻠﻴﻪ ﻓﻬﻮ
ﻓﻮﻗﻰ ﻭﻣﻦ ﻋﻤﻠﻪ
ﻓﻬﻮ ﻣﺸﻠﻰ ﻭ ﻗﺎﻝ
ﻳﺎ ﺑﻨﻰ  لا ﺗﻮٴﺨﺮ
ﺍﻟﺘﻮﺑﻪ ﻓﺎﻥ ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﻳﺄﺗﻰ ﺑﻐﺘﻪ ﻭ لا
ﺗﺸﻤﺖ ﺑﺎﻟﻤﻮﺕ
ﻭ لا ﺗﺴﺨﺮ ﺑﺎﻟﻤﺒﺘﻠﻰ
ﻭ لا ﺗﻤﻨﻊ ﺍﻟﻤﻌﺮﻭﻑ
ﻳﺎ ﺑﻨﻰ ﮐﻦ ﺃﻣﻴﻨﺎ
ﺗﻌﺶ ﻏﻨﻴّﺎ ﻳﺎ
ﺑﻨﻰ ﺍﺗّﺨﺬ ﺗﻘﻮﻯ
الله ﺗﺠﺎﺭﻩ ﺗﺄﺗﻚ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺡ ﻣﻦ ﻏﻴﺮ
ﺑﻀﺎعة  ﻭ
ﺍﺫﺍ ﺃﺧﻄﺄﺕ ﺧﻄﻴﺌﻪ
ﻓﺎﺑﻌﺶ ﻓﻰ أثَرﻫﺎ
ﺻﺪﻗﻪ ﺗﻄﻔﺌﻬﺎ
ﻳﺎ ﺑﻨﻰ ﺍﻥ ﺍﻟﻤﻮﻋﻈﻪ
ﺗﺸﻖ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺴﻔﻴﻪ
ﮐﻤﺎ ﻳﺸﻖ ﺍﻟﺼﻌﻮﺩ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺸﻴﺦ ﺍﻟﮑﺒﻴﺮ
ﻳﺎ ﺑﻨﻰ لا ﺗﺮث
ﻟﻤﻦ ﻇﻠﻤﺘﻪ
ﻭ ﻟﮑﻦ ﺍﺭث  ﻟﺴوء ﻣﺎ
ﺟﻨﻴﺘﻪ ﻋﻠﻰ ﻧﻔﺴﻚ
ﻭ ﺍﺫﺍ ﺩﻋﺘﻚ ﺍﻟﻘﺪﺭﻩ
ﺍﻟﻰ ﻇﻠﻢ الناس
ﻓﺎﺫﮐﺮ ﻗﺪﺭﻩالله
ﻋﻠﻴﻚ ﻳﺎ ﺑﻨﻰ ﺗﻌﻠّﻢ
ﻣﻦ ﺍﻟﻌﻠﻤﺎٴ ﻣﺎ
ﺟﻬﻠﺖ ﻭ ﻋﻠّﻢ الناس
ﻣﺎ ﻋﻠﻤﺖ ﺍﮔﺮ ﺣﮑﻴﻤﻰ ﺗﻮ
ﺭﺍ ﺑﺰﻧﺪ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﺪﺍﻫﻨﻪ
ﻭ ﺗﻤﻠّﻖ ﺟﺎﻫﻞ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﮐﻨﺪ ( ﺣﮑﻴﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ  ﻭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺟﺎﻫﻞ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ الّا
ﻫﺮکس ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺟﺎﻫﻞ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﮔﺮ ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﺧﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺪﺍﻫﻨﻪ
ﻳﺎ ﺭﻭﻏﻥﻤﺎﻟﻴﻬﻤﺎﻥ
ﻟﻴﺰ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻭﻧﺮﻡ
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺑﺎ
ﭼرَبّ ﺩﻫﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺴﻴﺮﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ) ﺑﻠﻘﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺁﻳﺎ ﺗﻮ
ﺑﻨﺪﻩ ﻓﻠﺎﻥ ﺷﺨﺺ
ﻧﺒﻮﺩﻯ؟( ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ  پس
ﻫﻨﻮﺯ ﺣﮑﻤﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻳﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺍﻳﻨﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ  ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺑﻨﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻳﺎ ( ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭﻣﻮﺑﺪ ﺑﻮﺩ.) ﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻨﺪ پس ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.(
ﭼﻪ ﻋﺎﻣﻠﻰ ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻩ ) ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺩﺭ
ﺻﺪﻕ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﺃﺩﺍﻯ
ﺃﻣﺎﻧﺖ ( ﺃﻣﺎﻧﺖ
ﺧﺪﺍ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﺩﺍﺩﻥ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻤﻦ ﻧﺒﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺮﻙ ﮔﻔﺘﻢ.ﻭ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻫﻢ
ﮔﺬﺍﺷﺘﻢ ( ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻋﻔﻮ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﻋﺪﻡ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ) ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺪ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻭ
ﺩﺭ ﻃﻌﺎﻡ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﺧﻮﺩ ﻋﻔّﺖ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻡ.( ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺩﺭ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻳﺎ ﻫﺮکس
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻮﻯ ﺩﺍﺩ
) ﻭ ﻫﺮکس ﺍﺯ  ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻣﻦ ﮐﻤﺘﺮ ﮐﻨﺪ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ.( پس
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺩﺭ
ﺭﺩﻳﻒ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ) ﻭ ﻫﺮ کس ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﮐﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ . (لاﺑﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﻫﺮ کس ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺪﺭ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ
( ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﭼﻮﻥ
ﺭﺍﺳﺘﮕﻮﺋﻰ ﻭ ﻏﺾ
ﻧﻈﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﮐﻴﻔﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﮐﻤّﻰ ﮐﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺁﻥ ﻣﺸﺨﺺ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻣﻮﺭ
ﮐﻴﻔﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺩﺭ ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪ ﮐﻔﺎﻳﺖ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
پس ﻫﺮ کس ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﺩﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭلاﻳﺖ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻠﺎﺵ ﻓﮑﺮﻯﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺭﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
) ﻭ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﮔﻔﺖ ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﺭ ﺗﻮﺑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺄﺧﻴﺮ ﻧﻴﻨﺪﺍﺯ
( ﺗﻮﺑﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﻪ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻡ ) ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﮒ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺳﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﻓﺮﺻﺖ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻫﺮکس ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻣﺖ ﮐﻨﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻫﺮ ﺑﻠﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﺑﮑﻨﻰ
. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﺩﺍﺩﻥ ﻫﺮ ﻧﻴﮑﻰ
ﻣﻤﺎﻧﻌﺖ ﻧﮑﻨﻰ
(ﻣﺎﻟﻰ
ﺑﺪﻫﻰ ﻭﻳﺎ ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﮑﻨﻰ) ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺃﻣﻴﻦ ﺑﺎﺵ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻏﻨﻰ ﺗﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ.ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺠﺎﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﮐﻦ
( ﺗﻘﻮﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺭﻭﺡ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﻮﺩﻫﺎﺋﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺎلاﺋﻰ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺪﺳﺖﻣﻴﺂﻭﺭﻯ
(ﺩﺭ ﺗﺠﺎﺭﺕ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻠﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺍﺩﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ.ﻭ
ﺭﻓﺎﻫﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻢ
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﻄﺎﺋﻰ
ﮐﺮﺩﻯ پس ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻥ  ﺻﺪﻗﻪﺍﻯ
ﺑﺪﻩ ﮐﻪ ﺁﺗﺶ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﮐﻨﻰ ( ﮐﻔّﺎﺭﻩ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ ﮔﻨﺎﻩ
) ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ  ﻫﺮ ﻣﻮﻋﻈﻪﺍﻯ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺳﻔﻴﻪ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ
ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﮐﻮﻩ
ﺑﺎلا ﺑﺮﻭﺩ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻳﻚ ﺻﻌﻮﺩ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﭘﺎﻙ ﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ) ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﻮﻯ ﺳﺘﻢ
ﮐﺮﺩﻯ ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﻣﮑﻦ.( ﺍﺯ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮ
ﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺳﺘﻢ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻋﺪﻡ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺳﺘﻢ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﺘﻞ ﻭﺟﻬﻨﻤﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﺑﺮ ﺧﻮﺩﺕ ﮐﻦ ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺪﻯ ﺑﺨﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻯ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺳﺘﻢ
ﮐﻨﻰ پس ﻳﺎﺩ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﮐﻦ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ.ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍ ﻋﻠﻤﺎ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﮕﻴﺮ ﻫﺮﭼﻪﺭﺍ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻰ
ﻭ ﻫﺮﭼﻪﺭﺍ ﮐﻪ  ﺁﻣﻮﺧﺘﻰ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯ ( ﻋﺎﻟﻢ
ﺁﮔﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺷﻤﻨﻴﺒﺮﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺳﺘﺸﻤﺎﺭ ﻭﺍﺳﺘﺤﻤﺎﺭ
ﻭﺗﺤﻤﻴﻖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث 3945
دنباله

ﺍﻟﻌﻤﻮﺩ
ﺍﺫﺍ ﺍﺳﺘﻘﺎﻡ ﻧﻔﻌﺖ
ﺍﻟﺄﻃﻨﺎﺏ ﻭ ﺍﻟﺄﻭﺗﺎﺩ
ﻭ ﺍﻟﻈﻠﺎﻝ ﻭﺍﻥ
ﻟﻢ ﻳﺴﺘﻘﻢ ﻟﻢ
ﻳﻨﻔﻊ ﻭﺗﺪ ﻭلا
ﻃﻨﺐ ﻭ لا ﻇﻠﺎﻝ
ﺃﻯ ﺑﻨﻰ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﻌﻠﻤﺎٴ
ﻭ ﺟﺎﻟﺴﻬﻢ ﻭ ﺯﺭﻫﻢ
ﻓﻰ ﺑﻴﻮﺗﻬﻢ ﻟﻌﻠّﻚ
ﺃﻥ ﺗﺸﺒّﻬﻬﻢ ﻓﺘﮑﻮﻥ
ﻣﻨﻬﻢ ﺍﻋﻠﻢ ﺃﻯ
ﺑﻨﻰ  ﺍﻧّﻰ
ﻗﺪ ﺫﻗﺖ ﺍﻟﺼﺒﺮ
ﻭ ﺃﻧﻮﺍﻉ ﺍﻟﻤﺮ
ﻓﻠﻢ ﺃﺭ ﺃﻣﺮ ﻣﻦ
ﺍﻟﻔﻘﺮ ﻓﺎﻥ ﺍﻓﺘﻘﺮﺕ
ﻳﻮﻣﻚ ﻓﺎﺟﻌﻞ ﻓﻘﺮﻙ
ﺑﻴﻨﻚ ﻭ ﺑﻴﻦ الله
ﻭ لا ﺗﺤﺪﺵ الناس
ﺑﻔﻘﺮﻙ ﻓﺘﻬﻮﻥ
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﻳﺎ ﺑﻨﻰ
ﺷﻖ ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺍﻟﻌﻈﻴﻢ
عَزّﻭجَلّ ثُمّ
ﺳﻞ ﻓﻰ الناس ﻫﻞ
ﺃﺣﺪ ﻭﺷﻖ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻓﻠﻢ ﻳﻨﺠﻪ ؟ ﻳﺎ
ﺑﻨﻰ ﺗﻮﮐّﻞ ﻋﻠﻰ
الله ثُمّ ﺳﻞ ﻓﻰ
الناس ﻣﻦ ﺫﺍ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺗﻮﮐّﻞ ﻋﻠﻰ الله
ﻓﻠﻢ ﻳﮑﻒ ؟ ﻳﺎ ﺑﻨﻰ
ﺃﺣﺴﻦ ﺍﻟﻈﻦ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ثُمّ ﺳﻞ
ﻓﻰ الناس ﻣﻦ ﺫﺍ ﺍﻟﺬﻯ ﺃﺣﺴﻦ
ﺍﻟﻈﻦ ﻓﻠﻢ ﻳﮑﻦ
ﻋﻨﺪ ﺣﺴﻦ ﻇﻨّﻪ
ﺑﻪ؟ ﻳﺎ ﺑﻨﻰ ﻣﻦ
ﻳﺮﺩ ﺭﺿﻮﺍﻥ الله
ﻳﺴﺨﻂ ﻧﻔﺴﻪ ﺍﻟﻴﻪ
ﻭﻣﻦ لا ﻳﺴﺨﻂ ﻧﻔﺴﻪ
لا ﻳﺮﺿﻰ
ﺭﺑّﻪ ﻭﻣﻦ لا ﻳﮑﻈﻢ
ﻏﻴﻈﻪ ﻳﺸﻤﺖ ﻋﺪﻭﻩ
ﻳﺎ ﺑﻨﻰ
ﺗﻌﻠّﻢ ﺍﻟﺤﮑﻤﻪ
ﺗﺸﺮﻑ  ﻓﺎﻥ ﺍﻟﺤﮑﻤﻪ
ﺗﺪﻝ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻭ ﺗﺸﺮﻑ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺤﺮ  ﻭﺗﺮﻓﻊ ﺍﻟﻤﺴﮑﻴﻦ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻐﻨﻰ  ﻭ ﺗﻘﺪﻡ  اﻟﺼﻐﻴﺮ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﮑﺒﻴﺮ
ﻭ ﺗﺠﻠﺶ ﺍﻟﻤﺴﮑﻴﻦ
ﻣﺠﺎﻟﺶ ﺍﻟﻤﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﺰﻳﺪ
ﺍﻟﺸﺮﻳﻒ ﺷﺮﻓﺎ
ﻭ ﺍﻟﺴﻴّﺪ ﺳﻮٴﺪﺩﺍ
ﻭ ﺍﻟﻐﻨﻰ ﻣﺠﺪﺍ
ﻭ ﮐﻴﻒ ﻳﻈﻦ ﺍﺑﻦ
ﺁﺩﻡ ﺃﻥ
ﻳﺘﻬﻴّﺄ ﻟﻪ ﺃﻣﺮ
ﺩﻳﻨﻪ ﻭ ﻣﻌﻴﺸﺘﻪ
ﺑﻐﻴﺮ ﺣﮑﻤﻪ ؟ ﻭ
ﻟﻦ ﻳﻬﻴّﻯٴ اله
عَزّ ﻭجَلّ ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ
الّا ﺑﺎﻟﺤﮑﻤﻪ
ﻭ ﻣثل  ﺍﻟﺤﮑﻤﻪ
ﺑﻐﻴﺮ ﻃﺎعة ﺍﻟﺠﺴﺪ
ﺑﻠﺎ نفس ﺃﻭ
ﻣﺸﻞ ﺍﻟﺼﻌﻴﺪ ﺑﻠﺎ
ﻣﺎٴ ﻭ لا ﺻﻠﺎﺡ
ﻟﻠﺠﺴﺪ ﺑﻐﻴﺮ نفس
ﻭ لا ﻟﻠﺼﻌﻴﺪ ﺑﻐﻴﺮ
ﻣﺎٴ ﻭ لا
ﻟﻠﺤﮑﻤﻪ ﺑﻐﻴﺮ
ﻃﺎعة  ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺻﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﭘﺎ ﮐﻦ
ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺕ ﺩﺭ ﺩﻳﻦ
ﺧﺪﺍ  ﭼﻮﻥ
ﺳﺘﻮﻥ ﻳﻚ ﺧﻴﻤﻪ
ﺍﺳﺖ ( ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ(ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺗﻤﺎﺵ)ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺣﻔﻆ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺨﺼﺎ معرّفی ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺘﻮﻥ
ﺑﺮﭘﺎ ﺷﺪ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﮔﺮﻓﺖ ﻃﻨﺎﺑﻬﺎ
ﻭ ﻣﻴﺨﻚ ﻫﺎ ﻭ ﺳﺎﻳﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻗﺎﺑﻞ ﻧﺼﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﻧﻴﺎﺑﺪ
ﻧﻔﻌﻰ ﺍﺯ
ﻣﻴﺨﮑﻬﺎ ﻭ ﻃﻨﺎﺑﻬﺎ
ﻭ ﺳﺎﻳﻪﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ( ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺍﮔﺮ ﺩﺭﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﺷﻮﺩ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻬﺮﻩ
ﻫﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ ﺳﺮﭘﺎ
ﺷﺪﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺨﮑﻬﺎ ﻭ ﻃﻨﺎﺑﻬﺎ
ﻭ ﭘﺮﺩﻩ ﻫﺎ ﮐﻪ ﻣﺤﻴﻂ
ﭼﺎﺩﺭ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﮑﻴﻪ ﮔﺎﻫﺸﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺘﻮﻥ
ﻳﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ ) ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﺎ ﻋﻠﻤﺎ
ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻦ ﻭﻫﻢ ﻣﺠﻠﺶ
ﺷﻮ  ﻭ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﮐﻦ ( ﺑﻴﺖ ﻫﺮ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﮑﺘﺐ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ) ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻮﻯ
ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﻯ (ﺗﺸﺒّﻪ)
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺷﺪ.ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﮐﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺳﺨﺘﻰ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﮐﺮﺩﻡ
ﻭﻟﻰ ﺗﻠﺦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻓﻘﺮ ﻧﺪﻳﺪﻡ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﻯ ﻫﻢ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﻘﺮ ﺷﺪﻯ
ﻭ ﻓﻘﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﻭﺧﺪﺍ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻩ.( ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺑﺎﺵ)
ﻭﻟﻰ ﻫﺮ ﮔﺰ ﺍﺯ ﻓﻘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﮑﻦ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩ.
ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﻋﺎ ﮐﻦ ﻭ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﻨﻤﺎ ( ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭ) سپس ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﭙﺮﺵ.ﺁﻳﺎ ﮐﺴﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ؟ (ﺍﻳﻦ ﺩﻋﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﮐﻪ ﺟﺰ ﻣﺎﻝ
ﻭﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺬﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﻥ ﻃﻠﺒﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮐﻤﻚ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻬﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ ﻭﺟﻬﻨﻤﻴﺘﺮ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ).ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺴﻰ ﻃﻠﺒﻰ
ﺩﺍﺷﺖ  ﻭﺍﻭ
ﻋﻄﺎ ﻧﮑﺮﺩ؟ ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﻋﻈﻴﻢ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﻣﻮﺷّﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
( ﻭﺷﺎﻕ ﺑﻨﺪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﻣﺤﮑﻢ ﺷﺪﻥ ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﺤﮑﻢ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻈﻴﻤﺘﺎرَبّ
ﻗﺎﺋﻤﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﭙﺮﺵ. ﺁﻳﺎ ﮐﺴﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﻨﺪ ﻣﻮﺷّﻖ
ﻭ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ؟ ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺗﻮﮐّﻞ ﺑﺮ ﺧﺪﺍ
ﮐﻦ سپس ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﭙﺮﺵ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺴﻰ
ﺣﺴﻦ ﻇﻦ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ( ﺍﻣﻴﻭﺍﺭ
ﺑﻮﺩ )ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺣﺴﻦ
ﻇﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ؟ ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻫﺮکس ﺭﺿﻮﺍﻥ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
نفس ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.(
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ نفس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ ﺟﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ ﻫﺮ کس
ﮐﻪ ﺍﺯ نفس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ ﻧﮕﺮﺩﺩ
ﺭﺿﺎﻳﺖ رَبّ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﺴﺐﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮکس ﮐﻪ ﮐﻈﻢ ﻏﻴﺾ
ﻭ ﻏﻀﺐ ﻧﮑﻨﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻤﺎﺗﺖ ﺩﺷﻤﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ( ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺴﺨﺮ ﺩﺷﻤﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺣﮑﻤﺖﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯ ﮐﻪﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻣﻴﺸﻮﻯ.
( ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻰ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﻯ
( ﺗﻮﮐّﻞ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﻫﺮ ﻃﻮﺭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭ ﺁ ﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ) سپس ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﭙﺮﺵ ﺁﻳﺎ ﮐﺴﻰ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﮐّﻞ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺮﺩ
ﻭﺑﮑﻔﺎﻳﺖ ﻧﺮﺳﻴﺪ(ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺗﻮﮐّﻞ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﻭﻗﺖ ﻭﻫﺮ ﺟﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻴﻮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻫﺪﻑ.ﻭ ﻳﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﺖ. (ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺣﮑﻤﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ(ﺑﺮﺩﻩﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ.ﻭ
ﻧﻪ ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﺳﺮ
ﻭ ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ) ﻭﻣﺴﮑﻴﻦ
ﻭ ﻓﻘﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻏﻨﻰ
ﺭﻓﻌﺖ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﮐﻮﭼﻚ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ.ﻭ
ﻫﺮ ﻣﺠﻠﺴﻰ ﻓﻘﻴﺮ
ﻣﺴﮑﻴﻦ ﭼﻮﻥ ﻣﺠﻠﺶ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻣﻴﻨﺸﻴﻨﺪ.
ﻓﻀﻞ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻓﺰﻭﻧﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺁﻗﺎﺋﻰ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﺮ
ثیرﻭﺗﻤﻨﺪ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺁﺩﻡ ( ﺳﺎﻟﻚ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ) ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻯ ﮐﻪ ﺃﻣﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺗﻮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺣﮑﻤﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ . (ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﻣﺮ ﺳﻠﻮﮐﻴﺪﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺃﻣﺮ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺁﺧﺮﺕ ﺭﺍ ﺟﺰ ﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ( ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻘﻌﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺪﻣﻪ لاﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺃﻣﺮ
ﺩﻧﻴﺎ  ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺃﻣﺮ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺂﺧﺮﺕ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺴﻠﺎﻣﺘﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
) ﺣﮑﻤﺖ ﺑﺪﻭﻥ ﻃﺎﻋﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻦ ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ.( ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﮐﻠّﻰ
ﻭﺟﺰﺋﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺳﻨﺪﻯ
ﻋﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﻳﺎ  ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﻠﺎﺕ
ﺧﺸﻚ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(
ﮐﻪ ﺁﺏ ﻣﺴﻠّﻂ ﺑﺮﺯﻣﻴﻦ
ﻧﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺟﺴﻢ ﻭﺗﻦ ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﻴﻦ ﻓﻠﺎﺕ
ﻭﻧﺠﺪ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﺏ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﻃﺎﻋﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 3945
دنباله

ﺍﻟﻌﻤﻮﺩ
ﺍﺫﺍ ﺍﺳﺘﻘﺎﻡ ﻧﻔﻌﺖ
ﺍﻟﺄﻃﻨﺎﺏ ﻭ ﺍﻟﺄﻭﺗﺎﺩ
ﻭ ﺍﻟﻈﻠﺎﻝ ﻭﺍﻥ
ﻟﻢ ﻳﺴﺘﻘﻢ ﻟﻢ
ﻳﻨﻔﻊ ﻭﺗﺪ ﻭلا
ﻃﻨﺐ ﻭ لا ﻇﻠﺎﻝ
ﺃﻯ ﺑﻨﻰ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﻌﻠﻤﺎٴ
ﻭ ﺟﺎﻟﺴﻬﻢ ﻭ ﺯﺭﻫﻢ
ﻓﻰ ﺑﻴﻮﺗﻬﻢ ﻟﻌﻠّﻚ
ﺃﻥ ﺗﺸﺒّﻬﻬﻢ ﻓﺘﮑﻮﻥ
ﻣﻨﻬﻢ ﺍﻋﻠﻢ ﺃﻯ
ﺑﻨﻰ  ﺍﻧّﻰ
ﻗﺪ ﺫﻗﺖ ﺍﻟﺼﺒﺮ
ﻭ ﺃﻧﻮﺍﻉ ﺍﻟﻤﺮ
ﻓﻠﻢ ﺃﺭ ﺃﻣﺮ ﻣﻦ
ﺍﻟﻔﻘﺮ ﻓﺎﻥ ﺍﻓﺘﻘﺮﺕ
ﻳﻮﻣﻚ ﻓﺎﺟﻌﻞ ﻓﻘﺮﻙ
ﺑﻴﻨﻚ ﻭ ﺑﻴﻦ الله
ﻭ لا ﺗﺤﺪﺵ الناس
ﺑﻔﻘﺮﻙ ﻓﺘﻬﻮﻥ
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﻳﺎ ﺑﻨﻰ
ﺷﻖ ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺍﻟﻌﻈﻴﻢ
عَزّﻭجَلّ ثُمّ
ﺳﻞ ﻓﻰ الناس ﻫﻞ
ﺃﺣﺪ ﻭﺷﻖ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻓﻠﻢ ﻳﻨﺠﻪ ؟ ﻳﺎ
ﺑﻨﻰ ﺗﻮﮐّﻞ ﻋﻠﻰ
الله ثُمّ ﺳﻞ ﻓﻰ
الناس ﻣﻦ ﺫﺍ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺗﻮﮐّﻞ ﻋﻠﻰ الله
ﻓﻠﻢ ﻳﮑﻒ ؟ ﻳﺎ ﺑﻨﻰ
ﺃﺣﺴﻦ ﺍﻟﻈﻦ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ثُمّ ﺳﻞ
ﻓﻰ الناس ﻣﻦ ﺫﺍ ﺍﻟﺬﻯ ﺃﺣﺴﻦ
ﺍﻟﻈﻦ ﻓﻠﻢ ﻳﮑﻦ
ﻋﻨﺪ ﺣُﺴﻦ ﻇﻨّﻪ
ﺑﻪ؟ ﻳﺎ ﺑﻨﻰ ﻣﻦ
ﻳﺮﺩ ﺭﺿﻮﺍﻥ الله
ﻳﺴﺨﻂ ﻧﻔﺴﻪ ﺍﻟﻴﻪ
ﻭﻣﻦ لا ﻳﺴﺨﻂ ﻧﻔﺴﻪ
لا ﻳﺮﺿﻰ
ﺭﺑّﻪ ﻭﻣﻦ لا ﻳﮑﻈﻢ
ﻏﻴﻈﻪ ﻳﺸﻤﺖ ﻋﺪﻭﻩ
ﻳﺎ ﺑﻨﻰ
ﺗﻌﻠّﻢ ﺍﻟﺤﮑﻤﻪ
ﺗﺸﺮﻑ  ﻓﺎﻥ ﺍﻟﺤﮑﻤﻪ
ﺗﺪﻝ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻭ ﺗﺸﺮﻑ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺤﺮ  ﻭﺗﺮﻓﻊ ﺍﻟﻤﺴﮑﻴﻦ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻐﻨﻰ  ﻭ ﺗﻘﺪﻡ ﺍﻟﺼﻐﻴﺮ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﮑﺒﻴﺮ
ﻭ ﺗﺠﻠﺶ ﺍﻟﻤﺴﮑﻴﻦ
ﻣﺠﺎﻟﺶ ﺍﻟﻤﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﺰﻳﺪ
ﺍﻟﺸﺮﻳﻒ ﺷﺮﻓﺎ
ﻭ ﺍﻟﺴﻴّﺪ ﺳﻮٴﺪﺩﺍ
ﻭ ﺍﻟﻐﻨﻰ ﻣﺠﺪﺍ
ﻭ ﮐﻴﻒ ﻳﻈﻦ ﺍﺑﻦ
ﺁﺩﻡ ﺃﻥ
ﻳﺘﻬﻴّﺄ ﻟﻪ ﺃﻣﺮ
ﺩﻳﻨﻪ ﻭ ﻣﻌﻴﺸﺘﻪ
ﺑﻐﻴﺮ ﺣﮑﻤﻪ ؟ ﻭ
ﻟﻦ ﻳﻬﻴّﻯٴ الله
عَزّ ﻭجَلّ ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ الّا
ﺑﺎﻟﺤﮑﻤﻪ ﻭ ﻣﺸﻞ
ﺍﻟﺤﮑﻤﻪ ﺑﻐﻴﺮ
ﻃﺎعة ﺍﻟﺠﺴﺪ ﺑﻠﺎ
نفس ﺃﻭ ﻣﺸﻞ ﺍﻟﺼﻌﻴﺪ
ﺑﻠﺎ ﻣﺎٴ ﻭ لا ﺻﻠﺎﺡ
ﻟﻠﺠﺴﺪ ﺑﻐﻴﺮ نفس
ﻭ لا ﻟﻠﺼﻌﻴﺪ ﺑﻐﻴﺮ
ﻣﺎٴ ﻭ لا
ﻟﻠﺤﮑﻤﻪ ﺑﻐﻴﺮ
ﻃﺎعة  ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺻﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﭘﺎ ﮐﻦ
ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺕ ﺩﺭ ﺩﻳﻦ
ﺧﺪﺍ  ﭼﻮﻥ
ﺳﺘﻮﻥ ﻳﻚ ﺧﻴﻤﻪ
ﺍﺳﺖ ( ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ(ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺗﻤﺎﺵ)ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺣﻔﻆ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺨﺼﺎ معرّفی ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺘﻮﻥ
ﺑﺮﭘﺎ ﺷﺪ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﮔﺮﻓﺖ ﻃﻨﺎﺑﻬﺎ
ﻭ ﻣﻴﺨﻚ ﻫﺎ ﻭ ﺳﺎﻳﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻗﺎﺑﻞ ﻧﺼﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﻧﻴﺎﺑﺪ
ﻧﻔﻌﻰ ﺍﺯ
ﻣﻴﺨﮑﻬﺎ ﻭ ﻃﻨﺎﺑﻬﺎ
ﻭ ﺳﺎﻳﻪﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ( ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺍﮔﺮ ﺩﺭﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﺷﻮﺩ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻬﺮﻩ
ﻫﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ ﺳﺮﭘﺎ
ﺷﺪﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺨﮑﻬﺎ ﻭ ﻃﻨﺎﺑﻬﺎ
ﻭ ﭘﺮﺩﻩ ﻫﺎ ﮐﻪ ﻣﺤﻴﻂ
ﭼﺎﺩﺭ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﮑﻴﻪ ﮔﺎﻫﺸﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺘﻮﻥ
ﻳﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ ) ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﺎ ﻋﻠﻤﺎ
ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻦ ﻭﻫﻢ ﻣﺠﻠﺶ
ﺷﻮ  ﻭ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﮐﻦ ( ﺑﻴﺖ ﻫﺮ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﮑﺘﺐ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ) ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻮﻯ
ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﻯ (ﺗﺸﺒّﻪ)
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺷﺪ.ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﮐﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺳﺨﺘﻰ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﮐﺮﺩﻡ
ﻭﻟﻰ ﺗﻠﺦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻓﻘﺮ ﻧﺪﻳﺪﻡ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﻯ ﻫﻢ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﻘﺮ ﺷﺪﻯ
ﻭ ﻓﻘﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﻭﺧﺪﺍ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻩ.( ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺑﺎﺵ)
ﻭﻟﻰ ﻫﺮ ﮔﺰ ﺍﺯ ﻓﻘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﮑﻦ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩ.
ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﻋﺎ ﮐﻦ ﻭ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﻨﻤﺎ ( ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭ) سپس ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﭙﺮﺵ.ﺁﻳﺎ ﮐﺴﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ؟ (ﺍﻳﻦ ﺩﻋﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﮐﻪ ﺟﺰ ﻣﺎﻝ
ﻭﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺬﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﻥ ﻃﻠﺒﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮐﻤﻚ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻬﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ ﻭﺟﻬﻨﻤﻴﺘﺮ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ).ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺴﻰ ﻃﻠﺒﻰ
ﺩﺍﺷﺖ  ﻭﺍﻭ
ﻋﻄﺎ ﻧﮑﺮﺩ؟ ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﻋﻈﻴﻢ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﻣﻮﺷّﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
( ﻭﺷﺎﻕ ﺑﻨﺪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﻣﺤﮑﻢ ﺷﺪﻥ ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﺤﮑﻢ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻈﻴﻤﺘﺎرَبّ
ﻗﺎﺋﻤﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﭙﺮﺵ. ﺁﻳﺎ ﮐﺴﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﻨﺪ ﻣﻮﺷّﻖ
ﻭ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ؟ ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺗﻮﮐّﻞ ﺑﺮ ﺧﺪﺍ
ﮐﻦ سپس ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﭙﺮﺵ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺴﻰ
ﺣﺴﻦ ﻇﻦ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ( ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﻮﺩ )ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺣﺴﻦ
ﻇﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ؟ ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻫﺮکس ﺭﺿﻮﺍﻥ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
نفس ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.(
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ نفس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ ﺟﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ ﻫﺮ کس
ﮐﻪ ﺍﺯ نفس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ ﻧﮕﺮﺩﺩ
ﺭﺿﺎﻳﺖ رَبّ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﺴﺐﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮکس ﮐﻪ ﮐﻈﻢ ﻏﻴﺾ
ﻭ ﻏﻀﺐ ﻧﮑﻨﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻤﺎﺗﺖ ﺩﺷﻤﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ( ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺴﺨﺮ ﺩﺷﻤﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﺃﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺣﮑﻤﺖﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯ ﮐﻪﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻣﻴﺸﻮﻯ.
( ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻰ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﻯ
( ﺗﻮﮐّﻞ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﻫﺮ ﻃﻮﺭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭ ﺁ ﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ) سپس ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﭙﺮﺵ ﺁﻳﺎ ﮐﺴﻰ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﮐّﻞ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺮﺩ
ﻭﺑﮑﻔﺎﻳﺖ ﻧﺮﺳﻴﺪ(ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺗﻮﮐّﻞ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﻭﻗﺖ ﻭﻫﺮ ﺟﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻴﻮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻫﺪﻑ.ﻭ ﻳﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﺖ. (ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺣﮑﻤﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ(ﺑﺮﺩﻩﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ.ﻭ
ﻧﻪ ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﺳﺮ
ﻭ ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ) ﻭﻣﺴﮑﻴﻦ
ﻭ ﻓﻘﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻏﻨﻰ
ﺭﻓﻌﺖ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﮐﻮﭼﻚ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ.ﻭ
ﻫﺮ ﻣﺠﻠﺴﻰ ﻓﻘﻴﺮ
ﻣﺴﮑﻴﻦ ﭼﻮﻥ ﻣﺠﻠﺶ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻣﻴﻨﺸﻴﻨﺪ.
ﻓﻀﻞ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻓﺰﻭﻧﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺁﻗﺎﺋﻰ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﺮ
ﺷﺮﻭﺗﻤﻨﺪ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺁﺩﻡ ( ﺳﺎﻟﻚ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ) ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻯ ﮐﻪ ﺃﻣﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺗﻮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺣﮑﻤﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ . (ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﻣﺮ ﺳﻠﻮﮐﻴﺪﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺃﻣﺮ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺁﺧﺮﺕ ﺭﺍ ﺟﺰ ﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ( ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻘﻌﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺪﻣﻪ لاﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺃﻣﺮ
ﺩﻧﻴﺎ  ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺃﻣﺮ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺂﺧﺮﺕ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺴﻠﺎﻣﺘﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
) ﺣﮑﻤﺖ ﺑﺪﻭﻥ ﻃﺎﻋﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻦ ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ.( ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﮐﻠّﻰ
ﻭﺟﺰﺋﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺳﻨﺪﻯ
ﻋﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﻳﺎ  ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﻠﺎﺕ
ﺧﺸﻚ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(
ﮐﻪ ﺁﺏ ﻣﺴﻠّﻂ ﺑﺮﺯﻣﻴﻦ
ﻧﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺟﺴﻢ ﻭﺗﻦ ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﻴﻦ ﻓﻠﺎﺕ
ﻭﻧﺠﺪ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﺏ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﻃﺎﻋﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
3947 بدﺍﻥ ﻧﺮﺳﻴﺪ؟ﻭﭼﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺨﺪﺍ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﻓﺎﻉ
ﻧﻨﻤﻮﺩ؟ ﻭﻳﺎ ﮐﻪ
ﺗﻮﮐّﻞ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﺒﻮﺩ؟( ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺩﻓﻊ
ﻧﻴﺎﺯ ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﺪ ﺁﺧﺮ ﻭﺣﺪ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ(ﺣﺘﻰ
ﺃﻋﻠﻢ)ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ

حدیث
3948 - اﺯﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ13ﺹ437 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی
اﻥّ الله
ﻗﺪﺑﻌث ﻠﮑک ﻄﺎﻟﻮﺕ
ﻣَﻠﮑﺎ  ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﺃﻧّﻯ ﻴﮑﻮﻥ
ﻠﻪﺍ ﻟﻤُﻠک
علینا ﺎ ﻭﻧﺤﻥ
ﺃﺣق ﺒﺎﻟﻤُﻠک
ﻤﻨﻪ ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﻃﺎﻟﻮﺕ ﺭﺍ
ﻣﺒﻌﻮث ﮐﺮﺩ  ﻭلی
ﺁﻧﺎﻥ گفتند  ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﺪ  ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺗﺮ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎهی اﺯ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻴﻢ؟(
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﺭﻫﺒﺮ
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺠﻮﺍﻥ ﻮﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ  ﺑﺎ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺧﻮﺩ  ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔی
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻭ ﺳﺮﭘﻴﭽی
ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭ
ﺗﻮﺟّﻬی
ﺒﺪﺍﻭﺭﻯ ﺒﺤق الهی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺩﺭﻫﺮ
ﺩﻳﻥ ﻮ ﻣﺬﻫﺐ  ﻭ ﺩﺭﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ که
ﺑﺮ ﻣﺮﺩم
ﭙﺎﺩﺷﺎهی ﻮ
ﺍﺳﺘثماﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ  ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ  ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮔﻤﻨﺎم الهی
ﺮﺍ ﻧمی
ﭙﺬﻳﺮﻧﺪ. ﻭﻣﺎ
نع اﺯ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺸﮑل
ﺒﺮﺍﻯ هر
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺴﺖ. (ﺃﺣﻖ) ﻳﺎ
ﺎﻳﺴﺘﻪﺗﺮ ﻳﻌنی
ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺤقﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭﭼﻮﻥ هرﺷﻬﻮﺩ
الهی ﺨﻮﺩ
ﺣﻘّﻯ ﻮ ﺣﺠّﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﻟﺬﺍ ﺑﺮبرخی
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺒﺮﺧﻰ  ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻮﻳﺶ ﺷﺪﻩ  ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺣق
ﻮﺣج ﻮ ﻣﻘﺎمی الهی
ﻨﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﻠم ﻴﮑﻥ ﻤﻥ
ﺴﺒﻄ اﻟﻨﺒﻮّة  ﻭلا ﻣﻥ
ﺴﺒﻄ اﻟﻤﻤﻠکة  (ﻗﺎل اﻥ اﺎﻟﻠﻪ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻩ
ﻋﻠﻴﮑﻢ) ﻭﻗﺎﻝ  ( ﺍﻥ ﺁیة
ﻣُﻠﮑﻪ  ﺃﻥ
ﻴﺄﺗﻴﮑم
اﻟﺘﺎﺑﻮﺕ  ﻓﻴﻪ
ﺳﮑﻴﻨﻪ ﻣﻥ
ﺮﺑّﮑﻢ  ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ ﻣﻤّ
ﺎﺗﺮم ﺁل ﻤﻮسی
ﻮ ﺁل هاﺭﻭﻥ)  ﻓﺠاءﺖ
ﺑﻪﺍ ﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﺗﺤﻤﻠﻪ  ﻭ ﻗﺎﻝ الله
ﺟل ﺬﮐﺮﻩ ( ﺍﻥّ الله
ﻣﺒﺘﻠﻴﮑم
ﺒﻨﻬﺮ  ﻓﻤﻥ ﺸرَبّ
ﻣﻨﻪ ﻓﻠﻴس
ﻣﻨّﻰ  ﻭﻣﻥ ﻠﻢ ﻳﻄﻌﻤﻪ
ﻓﺎﻧّﻪ ﻣﻨّﻰ)
ﻓﺸﺮﺑﻮﺍ ﻣﻨﻪ  الّا ثلاث
ﻣﺎئة ﻭ
ثلراثة ﻋﺸﺮ
ﺭﺟﻠﺎ  ﻣﻨﻬم
ﻤﻦ ﺍﻏﺘﺮﻑ  ﻭ ﻣﻨﻬم
ﻤﻥ ﻠم ﻴﺸرَبّ  ﻓﻠﻤّ
ﺎﺑﺮﺯﻭﺍ  ﻗﺎل
اﻟﺬﻳﻥ
ﺎﻏﺘﺮﻓﻮﺍ  ( لا
ﻃﺎقة ﻟﻨﺎ الیوم
ﺒﺠﺎﻟﻮﺕ ﻭ
ﺟﻨﻮﺩﻩ) ﻭﻗﺎل
اﻟّﺬﻳﻥ ﻠم
ﻴﻐﺘﺮﻓﻮﺍ  (ﮐم ﻤﻥ
ﻔئة ﻗﻠﻴﻠﻪ
ﻏﻠﺒﺖ ﻓئة
ﮐثیرة ﺑﺎﺫﻥ الله
ﻭ الله
مع اﻟﺼﺎﺑﺮﻳﻥ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﺒﻄ ﻮ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻨﺒﺎﺷﺪ  ﻭﻳﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﻨﺒﺎﺷﺪ  ﺍﻳﻦ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ (
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ  ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﻮﺩﻥ
کافی ﻨﻴﺴﺖ  ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻮﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻧﻮح ﺒﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﻨﺸﺴت  ﻭ
ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ
ﺨﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻨﺒﻮﺕ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ (ﺳﺒﻄ
ﻴﺎ ﺳُﺒﺎﺕ)
ﺩﺍﺷﺘﻪ  ﻭعَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی کرﺩﻩ  ﻭﺳﺎﻟکی
که ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻳک
کاﻣل الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻘﺎم
ﻨﺒﻮﺕ ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻨﺒّوء
اﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻧﺒﻮﺕ  ﻭﻳﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻣﻤﻠﮑﺖ ﮐﻪ
ﺷﺎﻣل اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ هستند.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ  ﺑﮑﻤﺎل
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ الهی
اﻭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ  ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺎﻧﺸﻴنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺎﺩﺷﺎهی ﺒﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺍﻭلاﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭ ﻧﻪ ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ الی
ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
اﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺗﺮ
ﻭﻣﻘﺪّس ﺗﺮ
ﻭیثرﻭﺗﻤﻨﺪتر
ﻭﺣتی
ﺪﺍﺭﺍﻯ علم
ﻮﻋﻘلی بالا
تر ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺩﻳنی ﺒﺮﻣﺮﺩم
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ اﺎﻭلاﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ  ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ  ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺷﻤﺎ ﺍﺻﻄﻔﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥولایت
محمدی کرﺩﻩ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋﻢ  ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎهی ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﻫم ﻨﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ  ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ الهی
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ  ﻭ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺘﺴﻠﻴم اﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﻓﺰﻭﺩ  ﮐﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ  ﮐﻪ ﺁﻳﺖ
ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻣُﻠک ﻮ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی ﺎﻭ(
ﻃﺎﻟﻮﺕ  ﻳﺎ ﺩﺳﺖ
ﺭسی ﻴﺎﻓﺘﻪ  ﻭﻃﻮلانی
ﺘﺮ ﺩﺭ ﺍﻧﺪﺍﻡ
ﻭ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺭسی
ﻮ ﺩﺭﺍﺯ ﺩﺳﺘﻰ  ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﻗﺪّ ﻭ
ﻗﻮﺍﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ)
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﺎﺑﻮﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﻘﻴّﻪﺍﻯ
ﺒﺎقی ﻤﺎﻧﺪﻩ  ﺍﺯ ﺁل
ﻤﻮسی ﻮﺁل
هاﺭﻭﻥ ﺪﺭ ﺁﻥ هست
( ﺗﺎﺑﻮﺕ
ﺻﻨﺪﻭﻗﻰ  ﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻘﺪﻳس
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ  ﻭﭘﻴﺸﺎﭘﻴﺶ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻬﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺘﺎﺑﻮﺕ  همان
ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺗﻮﻗّﻒ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪ وایت
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺭﺍ  ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﻳک
ﺪﺭﺍﺯ ﺩﺳﺘﻰ  ﺑﺎ
ﺗﻮﺍﻥ ﻮ ﺩﺳﺘﺮسی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺁﻭﺭﺩﻩ. ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭل
ﺍﻟﻌﺰﻡ  ﻣﻌﻤﻮلا
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒلی ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﺳﮑﻴﻨﻪ)
ﻣﺴﮑﻥ ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ارامش عَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺑﻘﻴﻪ)
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﻭﺍﺭثان
ولاﻳﺖ ﻣﻮسی ﻮ
ﻭلاﻳﺖ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ  ﻭﺍﺭثاﻥ
ﺤﮑﻮﻣﺖ الهی
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺪﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺁل
ﻤﻮﺳﻰ ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﻭ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭ  ﭼﻮﻥ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﺍﻭ  ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ  ﺑﺮﻫﺒﺮﻯ
ﻴک ﻄﺎﻟﻮﺕ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ حسنی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻟﺬﺍ ﻣﻠﺎﺋک
اﻳﻥ ﺘﺎﺑﻮﺕ
ﺭﺍ ﺣﻤل کرﺩﻧﺪ
( ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻠﺎﺋک الهی
ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ هستند
.ﻭﺍﻳﻥ ﺘﺎﺑﻮﺕ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻭﺳﺎﺋل الهی
ﻤﻮﺳﻰ  ﻭ ﻭلاﻳﺖ
الهی ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﺎﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭﺣتی
ﻴﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻗﺒل ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻤﺎﺭﺍ
ﻣﺒﺘﻠﺎ
ﺑﻨﻬﺮﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐس ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺮﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﺁﺏ
ﺧﻮﺭﺩ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﻣﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
تنها ﺍﺯ ﺁﻥ
ﭽﺸﻴﺪ ﺍﺯ ﻣﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺍﺑﺘﻠﺎﻯ
الهی ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ
ﻭﻳک ﻨﻤﻮﻧﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ  ﻫﻤﻴﻥ
ﺮﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
ﻴﻬﻮﺩ ﻧﻤﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺒﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﭙﻴﺸﺮﻭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺎم
ﻨﻮﺷﻴﺪﻥ
ﻮﺧﻨک ﻜﺸﺪﻥ  ﻭﺷﺴﺘﺸﻮ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﮔﺮﺩﻧﺪ  ﺑﺎﻋث
ﺷﮑﺴﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻴﺮﻧگ
آﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﻫﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻰ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ  ﺁﻧﺮﺍ ﻣﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭﺑﻠﺎﻯ الهی
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺐ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﻧﺪ  ﻭﺑﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻨﻮﺭ رَبّ
ﻗﺎﺋم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻨﺎم
ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﻣﻌﺼﻮم
ﻮ ﻣﺼﻮﻥ ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)
ﻭلی ﻠﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
همگی اﺯ ﺁﻥ
ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ  ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻴﺼﺪ ﻭ
ﺳﻴﺰﺩﻩ ﻧﻔﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮبرخی
ﻤُﺸتی اﺯ ﺁﺏ
چشید ند ﻭﺑﺮبرخی
هرﮔﺰ
ﻧﺨﻮﺭﺩﻧﺪ (ﺍﻳﻥ
ﺮﻗﻢ۳۱۳
ﺳﻤﺒﻮل
ﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هر ولایت
ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺎﺳﺖ.ﻣﻨﻈﻮﺭحدیثﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪﺩﺭﺁﺯﻣﺎﻳﺶﺍﻟﻬﻴﺘﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻥ عدّه ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ الهی
ﻤﻴﺎﻥ ﺮﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟی
ﺨﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺭﺩﻧﺪ ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻮ
ﺍﺗﻤﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﻳﺶ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﮐمی ﺁﺏ
ﺧﻮﺭﺩﻥ  ﺧﻄﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺎﺩﺕ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺨﻄﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺎ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ  ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻭ
ﺳﺨﺖﺗﺮ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ) ﻭﭼﻮﻥ
هنگام (ﺑﺮﻭﺯ ﻭ
ﺣﻤﻠﻪ) ﺷﺪ  ﺁﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﮐمی ﺨﻮﺭﺩﻧﺪ  ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻃﺎﻗﺖ
ﺟﺎﻟﻮﺕ
ﻭﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻧﺶ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.(
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ  ﺑﺎﺯ
ﺿﻌﻒ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺿﻌﻒ ﺍﺩﺭﺍک
عقلی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ  ﮐﻪ ﮐمی
ﻨﻮﺷﻴﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ اﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ الهی
ﺨﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺸﻔﺎ ﺑﺨشی
کرﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺑﺎﺯﻯ
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺴﻠﻮک اﻧﺪک
ﺨﻮﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺤﮑﻮﻣﺖ ﻭ
ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭلی
اﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﺍﻣّﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻫﻴچ اﺯ ﺁﺏ
ﻧﻨﻮﺷﻴﺪﻧﺪ  ﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ  ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﺃﻧﺪکی که
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺮﮔﺮﻭﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﺫﻥ ﻮ
ﮐﻤک ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺻﺎﺑﺮﻳﻥ اﺳﺖ (ﺍﻗﻠﻴتی
اﺯ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ هستند.
ﮐﻪ ﺑﻨﻬﺎﻳتی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮐثرﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ  ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻄح
ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻗﻠﻴتی
ﺒﻨﺠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺼﺎﺑﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟک هستند
ﮐﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺎﻣل
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ  ﻭ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯﺳﻠﻮک
ﺒﺒﻬﺎﻧﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺫﻥ الهی
اﺟﺎﺯﻩ ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻓﻴﻖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﻌﻠﻴم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. (ﺟﺎﻟﻮﺕ)
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻧﻈﺎمی ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻣﺎلی و جاه
اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ (ﻃﺎﻟﻮﺕ)
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
دراز دست که
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺿﻌﻴﻒﺗﺮ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭلی
عالی ﺘﺮ ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻭﻣﻘﺎم الهی ﺮﻭﺣی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭالهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺟﺎﻟﻮﺕ  ﺑﻤﻌنی
ﻤﻬﺎﺟﺮﻳﻥ ﻮ
ﺭﻫﺒﺮﻯ
هرﮔﺮﻭﻩ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭﻫﺮ
ﻧﻘﻄﻪ ﺍﺯﺟﻬﺎﻥﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ
ﺩﺭﻏﺮﺑﺖ ﻭ
ﺁﻭﺍﺭﮔی
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ همان
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ عَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی هستند.
ﻭﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻰ  ﻫﻤﺎﻥ
ﻴﻬﻮﻩ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻮﺍﺳﺮاء ﻄﻠﺐ
ﻭﻃﺎﻟﺐ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻤﻬﺎﺟﺮﺕ  ﺣﺎﮐم ﻮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ هستند.
ﻭﻧﻪ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻮﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ولایت
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷند .

حدیث
3949 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ438ﺑﺤﺎﺭ) ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﻮﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ ﺗﺎﺑﻮﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﻴﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺁﻝ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﺁﻝ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﻤﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
. (ﺗﺎﺑﻮﺕ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭلاﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺭﺍ
ﺣﻤﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺻﻨﺪﻭﻕ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ : ﺭﺿﺮﺍﺽ
ﺍﻟﺄﻟﻮﺍﺡ ﻓﻴﻬﺎ
ﺍﻟﻌﻠﻢ ﻭ ﺍﻟﺤﮑﻤﻪ
ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺭﻳﺰﻫﺎﺋﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺯ ﺃﻟﻮﺍﺡ ﺑﺠﺎ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻋﻠﻢ ﻭﺣﮑﻤﺖ ﺑﻮﺩ.(
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﺎﺑﻮﺕ ﺻﻨﺪﻭﻗﻴﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺼﺎﻯ ﻣﻮﺳﻰ ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻭ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻟﻮﺍﺡ ﺳﻨﮕﻰ ﺍﻭ
ﮐﻪ ﺩﻩ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺑﺮ
ﺁﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﻥ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﺳﻨﮕﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺯﻣﻴﻦ ﺯﺩ
ﻭﺷﮑﺴﺖ  سپس ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺭﻳﺰﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﺳﻨﮓ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻨﺪﻭﻕ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠﻰ ﺟﻨﺒﻪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺗﺎﺑﻮﺕ
ﻣﻮﺳﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ
ﻭ ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺣﺎﻣﻞ
ﺍﻳﻦ ﺗﺎﺑﻮﺕ ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ ﮔﺮ ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻬﺎ
ﭘﻴﺸﺎﭘﻴﺶ ﺑﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﺪ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺟﻨﮓ ﺑﺎ نفس ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻭ ابلیس ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻭلاﻳﺖ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻤﻞ
ﻣﻴﺸﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻭلاﻳﺖ  آثار
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻮﺳﻰ  ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻰ.
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ نفس
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖﻭﺣﮑﻤﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺗﺎﺑﻮ ﺩﺭ ﻗﺒﺎﻳل
ﻮﻧﺠس ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻥ  ﻳﺪﻥ ﻘﺪﻳم
اﺳﺖ. ﮐﻪﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ حدیث ﺩﻳﮕﺮﻯ
(ﺝ۳۱ﺹ۸۳۴ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺍﻳﻦ
ﺗﺎﺑﻮﺕ ﺭﺍ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮔﺎﻭﻯ ﺣﻤﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮔﺎﻭ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺤﺘﺮﻡ ﻭﻣﻘﺪﺵ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻋﻮﺍﻡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﺴﻞ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻫﻞ ﺑﺎﺷﻨﺪ.(ﺭﺿﺮﺍﺽ)ﺧﻮﺭﺩ
ﺭﻳﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻳﺰﻩ
ﺳﻨﮕﻰ ﮐﻪ ﺩﺭﻳﻚ
ﺯﻧﮕﻮﻟﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ   ﮐﻪ
ﺳﺮﻭﺻﺪﺍﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻩ ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ )

حدیث
3950 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ13ﺹ439ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: اﻥ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل ﺒﻌﺪ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻋﻤﻠﻮﺍ
ﺑﺎﻟﻤﻌﺎﺻﻰ  ﻭ
ﻏﻴّﺮﻭﺍ ﺩﻳﻥ الله
ﻭﻋﺘﻮﺍ
ﻋﻦ ﺃﻣﺮ
ﺭﺑّﻬﻢ  ﻭ ﮐﺎﻥ
ﻔﻴﻬم ﻨﺒیّ
ﻴﺄﻣﺮﻫم ﻮ
ﻳﻨﻬﺎﻫﻢ  ﻓﻠم
ﻴﻄﻴﻌﻮﻩ  ﻭ ﺭﻭﻯ
ﺃﻧّﻪ ﺃﺭﻣﻴﺎ
ﺍﻟﻨﺒﻰّ  ﻓﺴﻠّﻄ اللهﻋﻠﻴﻬم
ﺠﺎﻟﻮﺕ  ﻭ ﻫﻮﻣﻥ
اﻟﻘﺒﻂ  ﻓﺄﺫﻟّﻬم
ﻮ ﻗﺘل
ﺮﺟﺎﻟﻬﻢ  ﻭ
ﺃﺧﺮﺟﻬم ﻤﻥ
ﺪﻳﺎﺭﻫﻢ  ﻭ ﺃﺧﺬ
ﺃﻣﻮﺍﻟﻬﻢ  ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺒﺪ
ﻧﺴاءهم  ﻓﻔﺰﻋﻮﺍ
ﺍلی ﻨﺒﻴّﻬﻢ  ﻭ
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﺳل الله
ﺃﻥ
ﻴﺒﻌث ﻟﻨﺎ
ﻣﻠﮑﺎ  ﻧﻘﺎﺗل
فی ﺴﺒﻴل الله  ﻭﮐﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻨﺒﻮّة
ﻴﺒﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  فی ﺒﻴﺖ  ﻭ
ﺍﻟﻤﻠک ﻮ
ﺍﻟﺴﻠﻄﺎﻥ فی
ﺒﻴﺖ ﺁﺧﺮ  ﻟم ﻴﺠمع
الله ﻟﻬم
اﻟﻨﺒﻮّة ﻭﺍﻟﻤﻠک
فی ﺒﻴﺖ ﻭﺍﺣﺪ
ﻓﻤﻥ ﺬﻟک
ﻘﺎﻟﻮﺍ ( ﺍﺑﻌث
ﻟﻨﺎ ﻣﻠﮑﺎ
ﻧﻘﺎﺗل ﻔی
ﺴﺒﻴل الله)
ﻓﻘﺎل ﻠﻬم
ﻨﺒﻴّﻬﻢ (ﻫلع
ﺴﻴﺘﻤﺎﻥ کتب
ﻋﻠﻴﮑم
اﻟﻘﺘﺎﻝ  ﺃﻟّﺎ ﺗﻘﺎﺗﻠﻮﺍ؟
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻭ ﻣﺎ
ﻟﻨﺎ  ﺃﻟّ
ﺎﻧﻘﺎﺗل فی
ﺴﺒﻴل الله  ﻭﻗﺪ
ﺍﺧﺮﺟﻨﺎ ﻣﻥ
ﺪﻳﺎﺭﻧﺎ ﻭ
ﺃﺑﻨﺎﺋﻨﺎ) ﻭ
ﮐﺎﻥ ﮐﻤﺎ ﻗﺎل الله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ  (ﻓﻠﻤّﺎ ﮐﺘﺐ
ﻋﻠﻴﻬم
اﻟﻘﺘﺎﻝ  ﺗﻮﻟّﻮﺍ
ﻗﻠﻴﻠﺎ ﻣﻨﻬﻢ)
ﻓﻘﺎل ﻠﻬم ﻨﺒﻴّﻬﻢ
(ﺍﻥّ الله ﺑﻌث ﻟﮑم
ﻄﺎﻟﻮﺕ ﻣﻠﮑﺎ)
ﻓﻐﻀﺒﻮﺍ ﻣﻥ
ﺬﻟک ﻮ ﻗﺎﻟﻮﺍ  (ﺃﻧّﻯ
ﻴﮑﻮﻥ ﻠﻪ
ﺍﻟﻤﻠک علینا  ﻭ ﻧﺤﻥ
ﺃﺣق ﺒﺎﻟﻤﻠک
ﻤﻨﻪ  ﻭﻟم
ﻴؤﺖ سعة ﻣﻥ
اﻟﻤﺎﻝ  ﻭﮐﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻨﺒﻮّة ﻓی
ﻮُﻟﺪ لاﻭﻯ  ﻭ
ﺍﻟﻤﻠک فی
ﻮُﻟﺪ ﻳﻮﺳﻒ  ﻭﮐﺎﻥ
ﻄﺎﻟﻮﺕ ﻣﻥ
ﻮﻟﺪ ﺍﺑﻦ
ﻳﺎﻣﻴﻦ  ﺃبرخی
ﻴﻮﺳﻒ لامّه  ﻟم ﻴﮑﻥ
ﻤﻥ ﺒﻴﺖ
ﺍﻟﻨﺒﻮّة  ﻭلا ﻣﻥ
ﺒﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻤﻠﮑﻪ  ﻓﻘﺎﻝ
ﻟﻬم ﻨﺒﻴّﻬﻢ (
ﺍﻥ الله
ﺍﺻﻄﻔﺎﻩ
ﻋﻠﻴﮑﻢ  ﻭ ﺯﺍﺩﻩ
ﺑﺴﻄﻪ فی
اﻟﻌﻠم ﻮ
ﺍﻟﺠﺴﻢ  ﻭ الله
ﻳﻮٴتی ﻤﻠﮑﻪ
ﻣﻥ ﻴﺸاء  ﻭالله
ﻭﺍسع علیم )
ﻭﮐﺎﻥ ﺃﻋﻈمهم
ﺠﺴﻤﺎ ﻭ ﮐﺎﻥ
ﺸﺠﺎﻋﺎ
ﻗﻮﻳّﺎ ﻭﮐﺎﻥ
ﺃﻋﻠﻤﻬﻢ  الّا
ﺃﻧّ ﻪﮐﺎﻥ
ﻔﻘﻴﺮﺍ  ﻓﻌﺎﺑﻮﻩ
ﺑﺎﻟﻔﻘﺮ  ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
(ﻟم ﻴؤﺖ سعة ﻣﻥ
ﺎﻟﻤﺎﻝ) ﻓﻘﺎل
ﻠﻬم ﻨﺒﻴّﻬﻢ (
ﺍﻥ ﺁیة ﻣﻠﮑﻪ
ﺃﻥ ﻴﺄﺗﻴﮑم
اﻟﺘﺎﺑﻮﺕ  ﻓﻴﻪ
ﺳﮑﻴﻨﻪ ﻣﻥ
ﺮﺑّﮑﻢ  ﻭﺑقیة
ﻣﻤّﺎ ﺗﺮک ﺁل
ﻤﻮطسی ﻮ ﺁل
هاﺭﻭﻥ  ﺗﺤﻤﻠﻪ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة )
ﻭﮐﺎﻥ
ﺍﻟﺘﺎﺑﻮﺕ
ﺍﻟﺬﻯ ﺃنزلة الله
ﻋلی ﻤﻮﺳﻰ  ﻓﻮﺿﻌﺘﻪ
ﻓﻴﻪ ﺍﻣّﻪ  ﻭﺃﻟﻘﺘﻪ
فی اﻟﻴﻢ ﻓﮑﺎﻥ
فی ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻴﺘﺒﺮّﮐﻮﻥ
ﺒﻪ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺣﻀﺮ ﻣﻮسی
اﻟﻮﻓﺎة   ﻭُضع
ﻔﻴﻪ
ﺍﻟﺄﻟﻮﺍﺡ ﻭ
ﺩﺭعة  ﻭﻣﺎ
ﮐﺎﻥ عنده ﻣﻥ
ﺁﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻨﺒﻮّة   ﻭﺃﻭﺩعة
ﻳﻮشع ﻮﺻﻴّﻪ  ﻓﻠم
ﻴﺰﻝ
ﺍﻟﺘﺎﺑﻮﺕ
ﺑﻴﻨﻬﻢ  حتّی
اﺳﺘﺨّﻔﻮﺍ ﺑﻪ
ﻭ ﮐﺎﻥ
اﻟﺼﺒﻴﺎﻥ
ﻴﻠﻌﺒﻮﻥ ﺒﻪ
فی اﻟﻄﺮﻗﺎﺕ  ﻓﻠﻢ
ﻳﺰل ﺒﻨﻮ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴل فی
عِزّ ﻭ ﺷﺮﻑ  ﻣﺎﺩﺍم
اﻟﺘﺎﺑﻮﺕ
ﻋﻨﺪﻫﻢ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﻋﻤﻠﻮﺍ
ﺑﺎﻟﻤﻌﺎﺻﻰ  ﻭ
ﺍﺳﺘﺨﻔّﻮ
ﺍﺑﺎﻟﺘﺎﺑﻮﺕ  ﺭﻓﻌﻪ الله
ﻋﻨﻬم ﻔﻠﻤّﺎ
ﺳﺄﻟﻮﺍ
ﺍﻟﻨﺒﻰّ  ﻭ ﺑﻌث الله
ﺍﻟﻴﻬم
ﻄﺎﻟﻮﺕ ﻣﻠﮑﺎ
ﻳﻘﺎﺗل ﻤﻌﻬﻢ  ﺭﺩّ الله
ﻋﻠﻴﻬم
اﻟﺘﺎﺑﻮﺕ  ﮐﻤﺎ
ﻗﺎل الله (ﺍﻥﺁﻳﻪ
ﻣﻠﮑﻪ ﺃﻥ
ﻴﺄﺗﻴﮑم
اﻟﺘﺎﺑﻮﺕ  ﻓﻴﻪ
ﺳﮑﻴنة ﻣﻥ
ﺮﺑّﮑﻢ  ﻭ ﺑقیة
ﻣﻤﺎ ﺗﺮﻙ ﺁل
ﻤﻮسی ﻮ ﺁل هناﺭﻭﻥ
ﺘﺤﻤﻠﻪ الملائکة)
ﻗﺎﻟل ﺒقیة  ﺫﺭیّة
ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء  ﻭ ﻗﻮﻟﻪ (ﻓﻴﻪ
ﺳﮑﻴﻨﻪ ﻣﻥ
ﺮﺑّﮑﻢ) ﻓﺎﻥ
اﻟﺘﺎﺑﻮﺕ
ﮐﺎﻥ ﻴﻮضع
ﺒﻴﻥ ﻴﺪﻯ
اﻟﻌﺪﻭ  ﻭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻦ  ﻓﺘﺨﺮج
ﻤﻨﻪ ﺭﻳح
ﻄﻴّﺒﻪ  ﻟﻬﺎ
ﻭﺟﻪ ﮐﻮﺟﻪ ﺍلاﻧﺴﺎﻥ
ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﻮسی
ﺒﺴﺮﮐشی ﻮ
ﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﻳﻥ ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺮ
ﺃﻣﺮ
ﺧﺪﺍﻯﺨﻮﺩ
ﺳﺮﭘﻴﭽی
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ( ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل ﻘﻮم
ﻴﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ  ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺘﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ  ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳنی نوع
بشری ﻮ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﺳﺮاء
ﻮﻋﺮﻭج ﺮﻭح
ﺪﺭ ﻳک ﻤﻌﺮﺍج
ﺒﻌﺮﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی هر
وایت الهنوع
بشری ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﭙس ﺍﺯ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ  ﻭﺣتی ﭙس
ﺍﺯ هر ﻳک اﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ ﺳﺮ
ﭘﻴچی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ سلوک
الهی ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺯﻣﺎﻥ
بمعرفی
خداوند ﺧﻮﺩ  ﻭﺑﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻭﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺁﻧﻬﺎ  ﺗﻮﺟﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ( و
مسلمانان بهر
مذهبی نیز
چنیبن کره و
میکنند ). ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧمی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻳﺎ
ﻋﺼﻴﺎﻥ ﻮ
ﺳﺮﭘﻴﭽی اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﮔﻨﺎﻩ ﺷﺮک
اﺳﺖ. ﺣتی ﺎﮔﺮ
ﺷﺐ ﻭ
ﺭﻭﺯﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﻣﺸﺮک ﻮ
ﺟﻬﻨم ی هستند.
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﻳﻦ  ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻭ ﺭﻭﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ  ﮐﻪ ﻳک
ﺪﻳﻥ ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭلی
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺑﺎﺯﻯ
ﻮﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍشی
ﮐﺮﺩﻧﺪ  ﻭﺑﻬﺮﻧﺎمی
که ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﺣتی
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ  ﮐﻪ
ﺯﻣﺎنی
ﺮﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ الهی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ  ﭼﻮﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺠﺪﻳﺪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻨﻨﺪ  ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ  ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺎﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﻗﺒلی هستند.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻮﺳل
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺃﻣﺮ رَبّ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ  ﻭﺗﻮﺳل
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺨﻠﻴ ﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ  ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍنی
ﺒﻮﺩﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺃﻣﺮ
ﻭﻧﻬی ﺴﻠﻮﮐﻰ
و نصایح ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭلی
ﺁﻧﺎﻥ اﻃﺎﻋﺖ
ﻧمی ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.(
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هنرﺯﻣﺎﻥ  ﺩﺭ ﺣﮑم
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭﺭﺳﻮلاﻥ
هستند. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اﻭلی اﻟﻌﺰم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی هم ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ
اگر پیمانی
داشستند ﻭلی
اﺟﺮﺍ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ (ﻧﺒﻰّ
)کسی اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻧﺒﻮﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻨﺒوء ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺃﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ) ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﺭﻣﻴﺎﻯ ﻨﺒبی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺎﻟﻮﺕ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺴﻠّﻄ
کرﺩ( ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ الهی
ﺪﺭ ﺗﺴﻠّﻄ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﮐﻪ
ﺟﺎﻟﻮﺕ ﺍﺯ
ﻗﺒﻄیز ها ﺑﻮﺩ.(
ﻣﺼﺮﻯ  ﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﻤﺼﺮﻳﺎﻥ
ﻤﺴﻴحی قبطی
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ (ﮔﺒﺖ
ﻳﺎ ﺍﻳﺠﺒﺖ)
ﻧﺎم ﻔﺮﻧگی
ﺴﺮﺯﻣﻴﻥ ﻤﺼﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﺎم
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ
ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﮐﺸﺖ
ﻭ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﮐﺸﺖ  ﻭ ﺍﺯ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ کرﺩ(
ﺁﻭﺍﺭﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺯ
ﺍﻳﻥ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻮﻋُﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻤﺬﻫبی ﻘﺒﻠﻰ)
ﻭ ﺍﻣﻮﺍل
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺖ  ﻭﺯناﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺮﺩﻩ ﮐﺮﺩ (ﮐﺎﺭﻯ
که ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺯﻣؤﻤﻨﺎﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻟﺬﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺷﺘﺎﻓﺘﻨﺪ  ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻩ  ﮐﻪ
ﺑﺮﻣﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺒﻔﺮﺳﺘﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺩﺭﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺠﻨﮕﻴﻢ.(
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻳک
ﺮﻫﺒﺮ ﻧﻈﺎمی
ﺒﻮﺩﻧﺪ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
سلوک الهی  ﻃﺎﻟﺐ
ﭘﻴﺮﻯ الهی اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺟﻨگ ﺪﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ  تنها
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭ سلوک
الهی  ﻭﺟﻨﮕﻴﺪﻥ
ﺒﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ خود ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ مذهبی
اﺳﺖ) ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻨﺒﻮّﺕ
ﺩﺭ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل ﺪﺭ
ﻳک ﺨﺎﻧﺪﺍﻥ
ﺒﻮﺩ ( ﻧﺒﻮﺕ ﺩﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
غیر ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ  ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
اﺎﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺪﺭﺟﻪ ﺩﻭﻡ  ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ  ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ  ﺭﻫﺒﺮ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭلاﻳﺖ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻳﻚ (ﺑﻴﺖ) ﻭ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ  ﻳﺎ ﻭلاﻳﺖ
و طریقت
عرفانیﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ. ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﺪﺍن
ﻘﺒﻴﻠﻪﺍﻯ یا
سادات که سلوک
الهی ندارند )
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﻮ ﺳﻠﻄﻨﺖ  ﺩﺭﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﻮﺩ. (ﻳﻌنی
ولایت الهی در
هر دیانت اصلی
نوع بشری
بودند که د
ﺭﺣﮑﻮﻣﺖ
سیاسی
ﻧﺒﻮﺩند  ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ 313 مقام
حسینیﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
نیز ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ  ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
غیر ﻣﺴﻠّﻂ  ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
جدا از
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ خلفای
غیر ﺍﻟﻬﻰ  ﻭلی
ﻤﺴﻠّﻄ ﺒﺮ
ﺗﻤﺎم اﻣﻮﺭ
دینی ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺃﺻل
ﺠﺪﺍئی ولایت
ﺍﺯ ﺣﮑﻮﻣﺖ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺃﺻل ﺠﺪﺍئی
ﺪﻳﻥ اﺯ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻧﻪ
ﺳﻴﺎسی و اجتماعی
اﺳﺖ  ﻭﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ میباشد .ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳک ﺠﺎﻩ
ﻃلبی ﺴﻴﺎسی
است ﮐﻪ ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
جاه طلبی و
برتری جوئی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻨﺒﻮﺕ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻳک
ﺨﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ(
ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﺍﻭﺩ ﻭ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ  ﻭﺣتی
ﻤﺤﻤﺪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺤﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎسی
ﻮ ﺩﻳنی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﻤل ﭽﻨﻴﻦ
ﻧﺒﻮﺩﻩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯﻣﻠﺘّﻬﺎ  ﺩﺭ ﻳک
اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻴﻚ  ﺍﮔﺮ
ﺍﮐثیرﻳﺖ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧند
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺣﮑﺎم
ﺴﻴﺎسی ﺨﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭلی
ﻤﻌﻤﻮلا
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهیب
ﺒﻨﻔﻊ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭبه
اﻣﻮﺭ الهی ﻮ
ﺗﻌﻠﻴﻤ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)
ﻟﺬﺍ ﺁﻧﺎﻥ گف
تند  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺒﻔﺮﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺠﻨﮕﻴﻢ ( ﺟﻨﮓ ﻗﻮم
ﻴﻬﻮﺩ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻄﺮﺩ ﺟﺎﻟﻮﺕ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪ
ﺍﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺟﻨگ ﺒﺎ
ﺟﺎﻟﻮﺕ
اهریمن ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ  ﻳﺎ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ سلوک
الهی. ﻭﻃﺎﻟﻮﺕ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی کرﺩﻩ  ﮐﻪ ﻃﻮﻝ
ﻗدّ ﻭ ﺩﺳﺖ ﺭسی
ﻮ ﺩﺭﺍﺯ ﺩﺳتی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺷﺖ)
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ (ﺃﺭﻣﻴﺎ)
گفت  که ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺷﻤﺎ
ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﻤﻘﺮﺭ ﺷﺪ  ﺁﻳﺎﭼﻨﻴﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﮐﺮﺩ؟ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺟﻨگ ﺒﺎﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ  ﻭ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻄﺒﻴﻌﻰ)
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻨﺪ (ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺁﻥ) ﭼﺮﺍ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺟﻨگ
ﻨﮑﻨﻴﻢ  ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺎﺭﺍ
ﺍﺯﺧﺎﻧﻪﻫﺎ ﻭ
ﺍﻭلاﺩ ﺧﻮﺩ
ﻃﺮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ؟ (ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺭﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻧﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﺍﻭلاﺩ
ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺴﻠﻮﻙ الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻗﺸﺮﻯ گرﻯ
ﻔﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻧﺪ)
ﻭﭼﻨﻴﻥ ﺸﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﻭلی
ﻮﻗتی ﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎﺟﻨگ
ﻤﻘﺮﺭﺷﺪ  ﺟﺰ
ﺍﻧﺪک اﺯ ﺁنها
ﺭﻭﻯ ﺒﺮ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ  (ﺧﻮﺍﺳﺘﻥ
ولایت ﻭ ﭘﻴﺮ الهی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎفی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎﻧﻔس ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯﺗﻮﺳل ﺒﺎ ﻭلاﻳﺖ
لاﺯم اﺳﺖ) ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ (
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ  ﭼﺮﺍ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻤﻴﮑﺮﺩ. ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﻏﻴﺒﺖ
ﺍﻣﺎم هر ﺯﻣﺎﻥ
ﺟﺰ ﺑﺎ
ﺗﻌﻴﻴﻦ الهی
اﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺁﻧﻬﺎ  ﺭﺍﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳل ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻠﻘﺎﻯ الهی
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.( ﺗﻮﻟّﻰ)
ﺩﻭ ﻣﻌنی
متضاد ﺪﺍﺭﺩ ﻳکی
ﺒولایت ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭﻳﮑس
ﺮﻭﻯ
گرﺩﺍﻧﻴﺪﻥ ﻮ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺸﺪﻥ  ﺩﺭ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
)ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺖ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﻃﺎﻟﻮﺕ ﺭﺍ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ  ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺷﻤﺎ
ﺷﻮﺩ. (ﻃﺎﻟﻮﺕ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
اﻟﻔﺎﻇی اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺨﻮﺩ  ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺯﺑﺎﻥ عرَبّی
ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﭙﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻃﻮل ﺪﺭ ﻗﺪّ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﺩﺳﺘﺮسی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭلی
ﺁﻧﺎﻥ اﺯ ﺍﻭ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﺷﺪﻧﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﮔﻔﺘﻨﺪ  (ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ) ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺑﺮﻣﺎ ﺷﻮﺩ؟
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
تر ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺎﺩﺷﺎهی اﺯ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ثرﻭﺕ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ (ﻣﻌﻠﻮم
ﻤﻴﺸﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ  ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻣﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﺩﺭ ﻣﺎﻝ  ﻭ ثرﻭﺕ
ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ) ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ (ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ)
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻠﺎﻭﻯ ﺒﻮﺩ  (ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺰﻣﺎﻥ  ﻭ الّا
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﺠﻤﻌﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ  ﻧﺒﻮّﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎهی ﺪﺭ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻴﻮﺳﻒ ﺑﻮﺩ. (ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻴﻬﻮﺩ ﻣﺼﺮ
ﺁﻭﺭﺩﻩ  ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی ﺴﻴﺎسی
ﺒﺎ ﻳﻮﺳﻒ
ﺑﻮﺩﻩ. که عَزّﻳﺰ
ﻣﺼﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺯ ﻳﻮﺳﻒ ﻳک
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺒﻮﺩﻩ  ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﻈﻬﻮﺭ ﻣﻮﺳﻰ  ﻭ ﺧﺮﻭج
اﺯ ﻣﺼﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺑﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺍﻭلاﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭﻧﻪ ﺍﻭلاﺩ
ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺠﺴﻤﺎنی ﻴﺎ
ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ ﻮ
ﻧﮋﺍﺩﻯ) ﻭ
ﻃﺎﻟﻮﺕ ﺍﺯ ﺍﻭلاﺩ
ﺑنیانین ﺒﻮﺩ. (ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﺒﻥ
ﻴﺎﻣﻴﻥ
ﺒﺮﺍﺩﺭ ﻳﻮﺳﻒ
ﺑﻮﺩﻩ  ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ بن
ﻴﺎﻣﻴﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ  ﻭﮐﺴﺎنی
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ  ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭ  ﺍﻭم ﻮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺪﺭ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻧﻬﺎ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻘﺒﻴﻠﻪﺍﻯ ﻮ
ﻧﮋﺍﺩﻯ) ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻳﻮﺳﻒ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭﺵ
ﺑﻮﺩﻩ  ﻭلی اﺯ
ﺑﻴﺖ ﻧﺒﻮﺕ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭙﺎﺩﺷﺎهی خم
ﻨﺒﻮﺩ( ﺑﻥ
ﻴﺎﻣﻴﻥ ﻮ ﺍﻭلاﺩﺵ
ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ  ﮐﻪ عَزّﻳﺰ
ﻳﻮﺳﻒ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭلی ﭽﻮﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺪﺭ ﺍﻭ  ﻭﺧﻴلی
اﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻭ
ﻧﺒﻮﺩﻩ  ﻟﺬﺍ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺩﻳنی
ﺪﺭ ﻳﻮﺳﻒ ﺗﺎ
ﻣﻮسی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ  ﻭﻧﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺳﻴﺎسی ﭽﻮﻥ
ﻴﻮﺳﻒ عَزّﻳﺰ
ﻣﺼﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭلی اﻧﺴﺎﻥ
عاﺩﻯ ﺪﺭسلوک
الهی که
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ  ﭘﺎﺩﺷﺎهی
الهی ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﻮﺕ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺴﻴﺎسی ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺳﻴﺎسی
ﻮ ﻧﻈﺎمی ﻘﻮم
ﺨﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭﻧﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﺯ
ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮑس ﺟﺰ
ﭘﻴﺮﻭ
ﺑﻤﺮﺑّﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ  ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺻﻄﻔﺎ و
برگزید  ﻭ ﺑﺴﻂ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ  ﺩﺭﻋﻠم
ﻮ ﺗﻥ ﺒﻮﻯ ﺪﺍﺩ (
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻳﻌنی
اﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻭ  ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭙﻨﺠم
هستند. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﻯ ﻘﺒﻠﻰ  ﺣق
اﺣﺘﻤﺎلی
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺴﻄ ﻔﺰﻭنی
ﺪﺭ ﺟﺴم ﺪﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ  ﺩﺭﻋﻠم
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮ
ﮐس ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ  ﻭﺳﻌﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﺎﻟم ﻮ
ﺳﻴﻌی اﺳﺖ.(ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ  ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻭﺭﻳﺎﺳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ)
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻃﺎﻟﻮﺕ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﺒﺮﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﻭ ﺷﺠﺎع ﻮ ﻗﻮﻯ
ﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ (ﺩﺭ
ﺟﺴم که
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺮﺍ ﺗﺤﻤل کرﺩﻩ
ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻨگ ﺪﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ  ﺑﺒﺰﺭﮔی
ﺠﺴم ﻮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺎﺯﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
اﻫﻤﻴّﺖ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻨﻈﺎمی ﺮﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺃﻋﻠم
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ. (ﻧﻪ
ﺩﺭﻋﻠم ﻤﺎﺩﻯ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﻋﻠم ﺴﻠﻮﻙ  ﻭﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ  ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ششم ﻗﺎﺋم ﻮ
هفتم ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ  ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ  ﻭ
ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺒﺨﻠق ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ الهی
ﺨﻮﺩ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)
ﻭلی ﻮﻯ ﻔﻘﻴﺮ
ﺑﻮﺩ  ﻭ
ﺑﺪﻳﻥ ﻔﻘﺮ  ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻋﻴﺐ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ (
ﻓﻘﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﭼﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﺳﺖ.
ﻭلی ﻔﻘﺮ ﻋﻘلی
ﻮ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻇﺎﻫﺮﻋﻈﻴم ﻮ
ﻣﺎﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻋث ﺟﻠﺐ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﺎﺩﻩ
ﻟﻮخ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻗﺸﺮﻯ
گرﻯ ﺮﺍﻳج
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ  ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩ  ﮐﻪﻋﻠﺎﺋم
ﻮ ﺗﺎﺑﻠﻮ ﻭ
ﭘﺮﭼم ولایت
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﭘﻴﺮﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒﺤق ﺰﻣﺎن  ﭼﻨﺪ
ﮐﺎﻣل اﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭ  ﻭ
ﻣﻌﺪﻭﺩ ﺳﺎﻟک
عاقل ﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻘﻴﻪ
ﺳﺘﺎﻳﺸﮕﺮﺍﻥ
بی خیر و بی
ﻔﺎﻳﺪﻩ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺒﺎﻯ الهی
هستند. ﮐﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ  ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺣﻔﻈ
کنند .ﻭ ﻣؤﻤﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻨﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﻨﺪ) ﻭ
ﮔﻔﺘﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻭﺳﻌﺖ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﻤﺎﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ (
ﻫﻤﻴﻥ ﺤﺮﻑ ﺭﺍ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ) ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ  (ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺁﻥ) ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ (ﻋﻠﺎﻣﺖ الهی
ﻄﺎﻟﻮﺕ ﻭﺩﻟل
ﺤﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﺍﻭ)
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺎﺑﻮﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺍﺯ رَبّ
ﺷﻤﺎ
ﺑﺮﺍﻳﺘﺎﻥ هستند.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻘﻴﻪ
ﺑﺎﻗﻰ  ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺗﺮک ﺁل ﻤﻮسی
ﺁل هاﺭﻭﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﺋک ﺤﺎﻣل
ﺁﻥ هستند (
ﺗﺎﺑﻮﺕ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻴﻬﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺻﻨﺪﻭقی ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﻳﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﻭ ﺗﺎﺑﻮ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺗﺤﺮﻳﻤم و
ﺍﺣﺮﺍم ﺨﺎﺹ
ﺳﻠﻮﻙ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﻭﺵ ﻭ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﺘﻨﺎﻗﺾ
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﮐﻠّﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﺁل
ﻤﻮﺳس ﻮ ﺁل هاﺭﻭﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ولایت
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﻭلاﺩ
ﺟﺴﻤﺎنی
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻭلاﺩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
ﻣﻠﺎﺋک ﺤﺎﻣل
ﺁﻥ هماﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻧﺖ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺘﺎﺑﻮﺗی
ﺒﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮسی
ﻨﺎﺯل کرﺩ  ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻥ گذﺍﺷﺖ  ﻭ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﻨﻴل
ﺮﻫﺎ ﮐﺮﺩ (ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺮﺳﻴﺪ  ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻄﺎﻟﻮﺕ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ  ﺑﺎ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳخی ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ کاﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮلیک اﺳﺖ  ﮐﻪﻫﻤﻪ
ﺣﻮﺍﺩث ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﻭﺣتی
اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﻮ
ﺧﺮﺍﻓﺎتی ﺮﺍ
ﺑﻬﻢ ﭘﻴﻮﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺒﺮتی ﺴﻠﻮکی
اﺯ ﺁﻥ
اﺳﺘﺨﺮﺍج ﺸﻮﺩ.
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺤﻘّﺎﻧﻴﺖ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺘﮑﺬﻳبی
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﻳَﻢ)
ﺩﺭﻳﺎ ﺍﺳﺖ  ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
اﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺭؤﻴﺎئی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮسی ﻮ ﻫﺮ ﻣﺎشی
ﻮ ﺳﺎلک و
واکِر رﻩ ﺭﻭ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺮﺣم
ﻤﺎﺩﺭﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻰ  ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟّﺪ ﺩﻭم اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻤﻴﮑﻨﺪ) ﻭ ﺩﺭ
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﺘﺎﺑﻮﺕ ﺑﺮﮐﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ. (ﻧﻪ
ﺑﺎ ﺳﺒﺪ ﺣﺎﻣل
ﻤﻮﺳﺎﻯ ﻄﻔﻞ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ) ﻭ
ﺑﺮﮐﺖ ﺟﻮﺋﻰ  ﻫﻤﺎﻥ
ﻔﺰﻭنی ﻴﺎﻓﺘﻥ
ﺪﺭ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﺣﻮﺍلی
ﻮﻋﻘلی الهی
اﺳﺖ) ﻭﭼﻮﻥ ﻤﻮسی
ﺮﺍ ﻭﻓﺎﺕ ﻓﺮﺍ
ﺭﺳﻴﺪ  ﺍﻟﻮﺍح
ﻤﻮسی ﻮ ﺯﺭﻩ ﺍﻭ
ﺍﺯ
ﺁﻳﺎﺕ
ﻭﻋﻠﺎﺋم
ﻨﺒﻮّﺕ ﺩﺍﺷﺖ  ﺩﺭ ﺁﻥ
گذﺍﺭﻧﺪ. (
ﮔﻬﻮﺍﺭﻩ
ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺼﻨﺪﻭﻕ ﺷﺪﻩ  ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭلاﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺰﺩ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﻮ
ﻭﺻﻰّ ﺧﻮﺩ
ﻳﻮشع ﺘﺤﻮﻳل گرﺩﻳﺪ(
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﺁث
اﺭ ﻭﻧﻮﺷﺘﻪ  ﻭ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻭ ﺗﺠﺎرَبّ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﺎﺭﻳخی ﻴک ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺪﺍم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﺘﺤﻮﻳل ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻴک عصر
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯﻏﻴﺒﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥاز نظر
عوام ﺣجـّتی
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺁﻳﺎﺕ
ﻭﻋﻠﺎﺋم
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﺎﺯ ﺗﻠﻪ
ﭘﺎﺗﻴﻚ  ﻭ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺗﺒﻄ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ) ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺘﺎﺑﻮﺕ ﺭﺍ
ﻧﺰﺩ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.(
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﻭلاﻳﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻯ گرﻯ
ﻫﺎﻯ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ  ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ عَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ  ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﺗﺎ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻗطع
ﻨﺸﻮﺩ
ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.)
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺑﭽّﻪﻫﺎ  ﺑﺎ
ﺗﺎﺑﻮﺕ ﺩﺭ
ﮐﻮﭼﻪﻫﺎ
ﺑﺎﺯﻯ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. (
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﺘﺎﺑﻮﺕ
ﺻﻨﺪﻭﻕ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی همیشه
ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ
ﺍﺷﻴاء ﺮﺍ ﻋﺘﻴﻘﻪ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻮ
ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﺎﻥ
ﺁثاﺭ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ
ﭼﻨﻴﻥ ﺼﻨﺪﻭقی
ﺒﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻣﺮﺩم ﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺗﺎ ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ
که ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺗﺎﺑﻮﺕ ﻧﺰﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ عَزّﺕ
ﻭ ﺷﺮﻑ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ (ﺍﺳﺮاء
ﻄﻠﺒﺎﻥ ﺴﺎﻟک اﮔﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺤﺘﺮم
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻌﺰﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ  ﻭﺣتی
ﭙﺎﺩﺷﺎهی ﻮعَزّﻳﺰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺷﺮﻑ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺭﻋﻘل ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺪﻭﻥ سلوک
الهی ﻮ ﻭلاﻳﺖ  ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﻀل ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺎلی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﺳﻴﺎسی ﻮ
ﻧﻈﺎﻣی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻬﻨم ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﻏﺘﺮ ﻭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻤﻴق
ﻘﺘﺮو حقیر تر
ﮐﻨﻨﺪ)ﻭلی
ﭽﻮﻥ
ﺒﺴﺮﮐﺸﻴﻬﺎﻯ
عمل کرﺩﻧﺪ (ﺑﺴﻠﻮﻙ
الهی عمل نکرﺩﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻭلاﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.)
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻭﺳﺒک
ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺎﺑﻮﺕ ﺭﺍ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎلا
ﺑﺮﺩ. (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯالهی
ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﺮﺍ  ﮐﻪ
ﻣﺼﺮﻑ ﻭﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
کسی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﭙُﺮ ﺑﻬﺮﻩ
ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ  ﻃﻮل عمر
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮ ﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻃﺎﻟﺐ
ﻃﻮل عمر بشری
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﭼﻮﻥ اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻃﺎﻟﺐ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺷﺪﻧﺪ (ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
اﺯ ﺳﺮﮐشی ﻮ
ﻗﺸﺮﻯگرﻯ  ﻭﺣﺎل
ﻄﺎﻟﺐ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی هستند)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻃﺎﻟﻮﺕ ﺭﺍ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺠﻨﮓ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. (ﺩﺭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎﻧﻔس ﺧﻮﺩ  ﺑﮑﻤک
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)
ﻟﺬﺍ ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺎﺑﻮﺕ ﺭﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ. (
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﻭلاﻳﺖ  ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺮﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻌﺮفی
کرﺩ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﮐﻪ ﺁﻳﺖ
ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی
اﻭﺭﺍ ﺍﻳﻥ کرﺩ
ﮐﻪ
ﺗﺎﺑﻮﺕ
ﺑﺮﺍﻯﺁﻧﻬﺎ
ﺁﻭﺭﺩ  ﮐﻪ
ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭﺳﮑﻴﻨﻪ ﺧﺪﺍئی
آﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺎ ﺗﺮک ﺁل ﻤﻮسی
ﻮ ﺁل هاروﻥ ﺪﺭ
ﺁﻥ ﺒﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﺋک ﻨﻴﺰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﻤل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﻗﺒﻮل
ﻤﺠﺪﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ  ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺭﻭﺍنی
ﺁﻧﻬﺎ) ﺍﻣﺎم
ﻓرموﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
(ﺑﻘﻴﻪ) ﻫﻤﺎﻥ (ﺫُﺭﻳّﻪ)
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﺍﻭلاﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اﻭلی اﻟﻌﺰﻡ  ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی که ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ  ﻭﺍﺭثﻭ
ﺑﺎقی ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﻭلاﻳﺖ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ هستند)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺳﮑﻴﻨﻪ ﺍﺯ رَبّ
ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ هستند
( ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺣﺴﺎس ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ رَبّ
ﺁﻧﻬﺎ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ بنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺍﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ  ﺗﺎ ﻋﻴسی
ﻤﺴﻴﺢ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ  رَبّ
الفصل
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ اﺳﺖ.
ولی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣﻞ  رَبّ
تانوع فوق
بشری ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﺮﺵ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﺍﻣّﺎ ﺗﺎﺑﻮﺕ
ﺭﺍ  ﺩﺭﺟﻠﻮ
ﺩﺷﻤﻥ ﻮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
( ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی هستند.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﻮ
ﻣﻮسی ﻮﻋﻴسی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ئر
تسلیم سلوکی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎنی ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺗﻤﺎم ﺘﻤﺎم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ  ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﺴﻠﻴﻢ  ﻧﻪ
ﻣؤﻤﻥ هستند  ﻭﺣتی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻤﺬﻫبی
مشزک ﺒﻮﺩﻧﺪ)
ﮐﻪ
ﺍﺯﺍﻳﻥﺼﻨﺪﻭق
ﺒﻮﻯ ﻤﻌﻄّﺮﻯ
ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺁﻣﺪ  ﻭ
ﺻﻨﺪﻭق ﭽﻮﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺪﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ  ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ  ﺻﻨﺪﻭق
ﺮﺍ ﺑﺎﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺎﻭ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺒﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻥ ولایت
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺎﺑﻮﺕ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺣُﺮﻣﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث  ﺍﺯ ﻗﻮل
اﻣﺎﻡ  ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎنی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ  ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم عسکری  ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻣﻄﺮح
کرﺩﻩ  ﺍﺿﺎﻓﻪﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ
ﭘﺪﺭم اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ  ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: للسکینة
ﺭﻳح ﻤﻥ
اﻟﺠﻨّﻪ  ﻟﻬﺎ
ﻭﺟﻪ ﮐﻮﺟﻪ ﺍلاﻧﺴﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻥ
ﻮضع اﻟﺘﺎﺑﻮﺕ
ﺑﻴﺖ ﻳﺪﻯ
اﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻥ ﻮ
ﺍﻟﮑﻔّﺎﺭ  ﻓﺎﻥ
ﺘﻘﺪم
اﻟﺘﺎﺑﻮﺕ ﺭجَلّ
لا
ﻳﺮجع حتّی
ﻴُﻐﻠﺐ ﺃﻭ
ﻳُﻘﺘﻞ  ﻭﻣﻥ
ﺮجع عن
اﻟﺘﺎﺑﻮﺕ
ﮐﻔﺮ  ﻭﻗﺘﻠﻪ
ﺍلاﻣﺎﻡ  ﻓﺄﻭﺣی الله
الی ﻨﺒﻴّﻬﻢ  ﺍﻥّ
ﺟﺎﻟﻮﺕ
ﻳﻘﺘﻠﻪ  ﻣﻥ
ﻴﺴﺘﻮﻯعلیه
ﺩﺭع ﻤﻮﺳﻰ  ﻭﻫﻮ
ﺭﺟل ﻤﻥ
ﻮُﻟﺪﻯ ﻠﺎﻭﻯ ﺒﻥ
ﻴﻌﻘﻮﺏ  ﺍﺳﻤﻪ
ﺩﺍﻭﺩ ﺑﻥ
اﻳﺸﺎ ﻭ ﮐﺎﻥ
اﻳﺸﺎ ﺭﺍﻋﻴﺎ  ﻭ ﮐﺎﻥ
ﻠﻪ ﻋﺸﺮة ﺑﻨﻴﻦ
ﺃﺻﻐﺮﻫم
ﺪﺍﻭﺩ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺑُﻌث
ﻃﺎﻟﻮﺕﺍلی
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﻭﺟﻤﻌﻬم
ﻠﺤرَبّ
ﺟﺎﻟﻮﺕ  ﺑﻌث ﺍلی
اﻳﺸﺎ  ﺃﻥ
اﺣﻀﺮﻭﺍ ﺣﻀﺮ
ﻭُﻟﺪﻙ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺣﻀﺮﻭﺍ  ﺩﻋﺎ
ﻭﺍﺣﺪﺍ
ﻭﺍﺣﺪﺍ ﻣﻥ
ﻮُﻟﺪﻩ  ﻓﺄﻟﺒﺴﻪ
ﺍﻟﺪﺭﻉ  ﺩﺭع ﻤﻮسی
علیه  ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ
ﻓﻤﻨﻬک
ﻤﻥ ﻄﺎل علیه ﻭ
ﻣﻨﻬم ﻤﻥ
ﻘﺼﺮﻋﻨﻪ  ﻓﻘﺎل
ﻠﺃﻳﺸﺎ ﻫل
ﺨﻠّﻔﺖ ﻣﻥ
ﻮُﻟﺪﻙ ﺃﺣﺪﺍ؟
ﻗﺎل ﻨﻌم
ﺃﺻﻐﺮﻫﻢ  ﺗﺮﮐته
فی اﻟﻐﻨم
ﺮﺍﻋﻴﺎ  ﻓﺒﻌث
ﺍﻟﻴﻪ ﻓﺠاء
ﺒﻪ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺩﻋﻰ ﺃﻗﺒﻞ  ﻭﻣﻌﻪ
ﻣﻘﻠﺎﻉ  ﻗﺎل
ﻔﻨﺎﺩﻩ ثلاث
ﺻﺨﺮﺍﺕ فی
ﻄﺮﻳﻘﻪ  ﻓﻘﺎﻟﺖ
ﻳﺎ ﺩﺍﻭﺩ  ﺧﺬﻧﺎ
ﻓﺄﺧﺬﻫﺎ فی
ﻤﺨﻠﺎﺗﻪ  ﻭ ﮐﺎﻥ
ﺸﺪﻳﺪ ﺍﻟﺒﻄﺶ  ﻗﻮﻳّﺎ
فی ﺒﺪﻧﻪ
ﺷﺠﺎﻋﺎ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺟاء اﻟﻰ
ﻃﺎﻟﻮﺕ  ﺃﻟﺒﺴﻪ
ﺩﺭع ﻤﻮسی
ﻔﺎﺳﺘﻮﻯ علیه   ﻓﻔﺼل
ﻄﺎﻟﻮﺕ
ﺑﺎﻟﺠﻨﻮﺩ  ﻭﻗﺎل
ﻠﻬم ﻤن ﺒﻴّﻬﻢ
ﻳﺎﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل اﻥ الله
ﻣﺒﺘلیکم
ﺒﻨﻬﺮ فی هذﻩ
ﺍﻟﻤﻔﺎﺯة  ﻓﻤﻥ ﺸرَبّ
ﻣﻨﻪ ﻓﻠﻴس ﻣﻥ
ﺤﺰﺏ الله  ﻭﻣﻥ ﻠم
ﻴﺸرَبّ ﻓﻬﻮ
ﻣﻥ ﺤﺰﺏ الله  الّا ﻣﻥ
اﻏﺘ ﺮﻑﻏﺮفة
ﺑﻴﺪﻩ  ﻓﻠﻤّﺎ ﻭﺭﺩﻭﺍ
ﺍﻟﻨﻬﺮ ﺃﻃﻠق الله
ﻟﻬﻢ  ﺃﻥ
ﻴﻐﺮﻑ ﮐلّ
ﻮﺍﺣﺪ ﻣﻨﻬم
غرفة ﻴﺪﻩ  ﻓﺸﺮﺑﻮﺍ
ﻣﻨﻪ الّا
ﻗﻠﻴﻠﺎ ﻣﻨﻬﻢ  ﻓﺎﻟّﺬﻳﻥ
ﺸﺮﺑﻮﺍ ﻣﻨﻪ  ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﺳﺘّﻴﻥ ﺃﻟﻔﺎ  ﻭﻫﺬﺍ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﺍﻣﺘﺤﻨﻮﺍ ﺑﻪ  ﮐﻤﺎ
ﻗﺎل الله (ﺳﮑﻴﻨﻪ)
ﻧﺴﻴمی اﺯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(
ﺳﮑﻴﻨﻪ ﻳﺎ
ﺁﺭﺍﻣﺶ  ﻭ ﻧﺴﻴم
بی ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﻯ
اﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺳﺎﻟک
ﺘﺎﺯﻩ ﻭﺍﺭﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ
ﺳﮑﻮﻥ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭعَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺩﺭ
ﭘﻨﺎﻩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻣﺴﮑﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮﭘﻴﺮ ﺍﻭ
ﻏﺎﻳﺐ ﺑﻮﺩ  ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺣﺎﺿﺮ
ﻭﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﺭﻳﺢ)
ﻳﺎ ﺑﺎﺩ ﻭ
ﻧﺴﻴﻢ  ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ( ﺭﻭح ﻮ
ﺭﻳﺤﺎﻥ)
ﻣﻌﻄّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻴﻪ ﺍﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ  ﻭﺧﻮﺩ
ماهیّت ﻳک
ﺮﻭح الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ  ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋﻢ  ﺑﺎﺯ
ﺭﻭحی الهی
اﺳﺖ  ﻭ (ﺭﻭح
الله) ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﻭح ﻮ
ﺭﻭﺣﺎنی ﻮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺑﺎ
ﻧﺴﻴم ﻤﻌﻄّﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ  ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﺎلاﺗﺮ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻪ
ﺗﺎﺑﻮتی ﺮﺍ
ﺑﻴﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻮ
ﮐﻔّﺎﺭ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ (ﺗﺎﺑﻮﺕ
ﻣﻮﺳﻰ  ﻳﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ
وﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ  ﮐﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻴﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺪﺭﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
هستند . ﺣتی
اﮔﺮ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻴﺎ ﻣﺴﻴﺤی
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﮐﻔّﺎﺭ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
هستند. ﺣتی
اﮔﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮ ﺷﻴﻌﻪ ﻧﺎم
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﺗﺴﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻣﺎﻥ زنده
ﺨﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ)ﻭﻫﺮﺷﺨﺺ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺗﺎﺑﻮﺕ
ﺗﻘﺪّم ﺒﺠﻮﻳﺪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﻏﺎﻟﺐ ﮔﺮﺩﺩ  ﻭ ﻳﺎ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ( ﺩﺭ سلوک
الهی  ﻭ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻏﺎﻟﺐ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻣﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ  ﻭ ﺑﻨﺰﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ الهی
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺩﻫﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﮑﻠّﻯ
ﺒﻤﻴﺮﺩ ﻭ
ﺑﺮﻭﺩ. ﭘﻴﺶ
ﺩﺳتی ﺒﺮ
ﺗﺎﺑﻮﺕ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ  ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪ  ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺼﻒ ﺗﺎﺑﻮﺕ
ﺩﺭ ﺟﻠﻮ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ  ﺗﺸﺒﻴﻬی
اﺯ ﺻﺤﻨﻪ ﺟﻨﮓ
ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ) ﻭﻫﺮ ﮐس
ﺍﺯ ﺗﺎﺑﻮﺕ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﺎﻓﺮ ﺷﺪ  ﻭﺍﻣﺎم
رمان اﻭﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺪ  (ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺒﺮﺳﺪ  ﻭ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺮﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ  ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻣﻨﺼﺮﻑ
ﺷﻮﺩ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺎم اﻭﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. که
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻗﺘل
نمودن امام
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ  ﻭلی
ﻄﺮﺩ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ  ﻗﺘل اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﻮ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﮐﺸﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
متوالی ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺠﺪﺩا ﺑﺎلا
ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻫﻤگی
ﻘﺘل ﻮ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻮ ﺷﮑﺎﺭ
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ. (ﺍﻣﺎﻡ)
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺘﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻜان
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺭﻫﺒﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﭘﻴﻤﺎنی که
ﺑﺴﺘﻪ
ﻭﺳﻮﮔﻨﺪﻯ که
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺣی
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩ  ﮐﻪ
ﺟﺎﻟﻮﺕ ﺭﺍ کسی
ﻤﻴﮑﺸﺪ  ﮐﻪ ﺯﺭﻩ
ﻣﻮسی ﺒﺮﺗﻥ اﻭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻯ اﺯ
ﺍﻭلاﺩ لاﻭﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﻳﻌﻘﻮﺏ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻨﺎم ﺪﺍﻭﺩ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻳﺸﺎ  ﻳﺎ
اﻳﺴّﺎ ( ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻴﻬﻮﺩ ﻭلی اﻳﻥ
ﻔﺮﻣﻮل ﺪﺭ ﻫﺮ
ﻃﺮﻳﻘتی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ هست. ﮐﻪﺟﺎﻟﻮﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪ  ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﻭ
ﻣﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻬﺠﺮﺕ برای
خدا ﻭ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﻭ ﺍﺯ
ﺫﻫﻥ کساﻧﻴﮑﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺣﺬﻑ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﺭﻩ ﻣﻮﺳﻰ  ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮم ﻮ
ﻣﺼﻮﻥ اﺯ ﻫﺮ
ﮔﺰﻧﺪﻯ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ اﻳﺸﺎ (
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﻋﻴﺴﻰ  ﺭﺍ
ﺑﺬﻫﻥ ﺤﺎﺿﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﻳک
ﭽﻮﭘﺎنی ﺒﻮﺩ  ﮐﻪ ﺩﻩ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﻭﺩ
ﺑﻮﺩ  (ﺩﻩ
ﭘﻴﺮﻭ  ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﭽﻮﭘﺎﻥ  ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ که
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ( ﺭﻋﻰ )
ﻭﭼﻮﭘﺎﻧﻰ  ﻳﺎ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻭﺣﻤﺎﻳﺖ ﻭ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﻭﭼﻮﻥ ﻄﺎﻟﻮﺕ (
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ  ﺑﺎ
ﺩﺳﺘﺮسی ﺒﺎلاﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ (
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
اﺳﺮاء ﺑﻌﺮﺵ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﺧﺒﺮ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ  ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻨگ ﺒﺎ
ﺟﺎﻟﻮﺕ ( ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ  ﻭ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻄﺒﻴﻌی ﻮ
ﻧﻮﻋﻰ) ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻮﻧﺪ  ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﺸﺎ ﻧﻴﺰ
ﺧﺒﺮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ
ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﻮﺩ. (
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﻴﺪﻫﺪ) ﻭ ﺍﻭلاﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺣﺎﺿﺮ ﮐﻨﺪ  ﻭ ﺍﻭ
ﻳﮑﺎﻳک اﻭلاﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﮐﺮﺩ.
ﺯﺭﻩ ﻣﻮسی ﺮﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ (
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩ) ﮐﻪ
ﺯﺭﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺮخی ﺒﻠﻨﺪ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺮبرخی
کوﺗﺎﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭﻃﺎﻟﻮﺕ
ﺑﻪ ﺍﻳﺎ ﮔﻔﺖ  ﺁﻳﺎ ﮐسی
اﺯ ﺍﻭلاﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻫﺴﺖ  ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩﺍﻯ؟
ﻭ ﺍﻭﮔﻔﺖ ﺁﺭﻯ کوچکترین
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻡ.(
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺁﻥ
اﺩﺍﺭﻩ ﮐﻨﺪ)
ﻭﭼﻮﻥ اﻭ
ﻧﻴﺰﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻭ ﻳک ﻔﻠﺎﺧﻥ قلّاب
سنگ ﺒﻮﺩ. (ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺑﺎﺯﻯ
کوﺩکاﻥ) ﮐﻪ
ﺳﻪﻗﻠﻮﻩ ﺳﻨگ
ﺪﺭ ﺭﺍﻩ ﺩﺍﻭﺩ  ﺍﻭﺭﺍ
ﺻﺪﺍ ﺯﺩﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ببر ﻭ ﺩﺍﻭﺩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭ ﺷﺠﺎع ﺒﻮﺩ.(
ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ
اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻤﻠّﻯ ﻴﻬﻮﺩ
ﺑﻮﺩ) ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺰﺭﻩ ﻣﻮسی ﺮﺍ
ﺑﺮﺗﻥ کرﺩ  ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﺘﻘﺴﻴم ﺸﺪﻧﺪ  ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ  ﺃﻯ بنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
شما ﺭﺍ ﻣﺒﺘﻠﺎ
ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺑﺎ
ﻧﻬﺮﻯ کرﺩﻩ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺒﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.(ﻣﻔﺎﺯﻩ
ﻣﻌﺒﺮ
ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺍﻩ
ﻓﻮﺯ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
اﺳﺖ) ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﺁﻥ بنوﺷﻨﺪ
ﺍﺯ
ﺣﺰﺏ الله ﺧﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (ﺳﺎﻟک
ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺴﺖ)
ﻭﻫﺮﮐس
ﻧﻨﻮﺷﻴﺪ  ﺍﺯ ﺣﺰﺏ الله
ﺍﺳﺖ  ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﻳﻚ ﻣﺸﺖ
ﺁﺏ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ( ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺎنعی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺴﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﻧﻬﺮ
ﺷﺪﻧﺪ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩ (ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺟﺴﻢ)
ﻫﺮﮐﺪﺍم ﻴک
ﻤﺸﺖ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﺏ
ﻧﻮﺷﻴﺪﻧﺪ  ﻣﮕﺮﺍﻧﺪکی
که ﺑﮑﻠّﻯ
ﻨﻨﻮﺷﻴﺪﻧﺪ.(
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ
ﺑﺪﻗّﺖ ﻭﮐﺎﻣل
اﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺳﺮﮐشی
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺘﻤﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
بربرخی گهگاه
ﺳﺮﮐشی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮبرخی ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ)
ﺁﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ
(ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﺰﺏ الله
ﻧﺸﺴﺪﻧﺪ) ﺷﺼﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺁﺯﻣﺎﻳشی ﺒﻮﺩ
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺩﺍﺩه. سپس
ﺍﻣﺎم عسکری  ﺑﻨﻘل ا
ﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  اﻟﻘﻠﻴل
اﻟّﺬﻳﻥ ﻠم
ﻴﺸﺮﺑﻮﺍ ﻭﻟم
ﻴﻐﺘﺮﻓﻮﺍ  ثلاثمائة
ﻭ ثلاثة ﻋﺸﺮ
ﺭﺟﻠﺎ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺟﺎﻭﺯﺍ
ﺍﻟﻨﻬﺮ  ﻭﻧﻈﺮﻭﺍ
ﺍل ﺠﻨﻮﺩ
ﺟﺎﻟﻮﺕ  ﻗﺎل
اﻟّﺬﻳﻥ
ﺸﺮﺑﻮﺍ  (لا
ﻃﺎﻗﻪ ﻟﻨﺎ
ﺍﻟﻴﻮم
ﺒﺠﺎﻟﻮﺕ ﻭ
ﺟﻨﻮﺩﻩ) ﻭﻗﺎل
اﻟﺬﻳﻥ ﻠم
ﻴﺸﺮﺑﻮﺍ (
ﺭﺑّﻨﺎ ﺃﻓﺮغ
علینا ﺻﺒﺮﺍ ﻭ
ثبّت
ﺃﻗﺪﺍﻣﻨﺎ  ﻭ
ﺍﻧﺼﺮﻧﺎ ﻋلی
اﻟﻘﻮم
اﻟﮑﺎﻓﺮﻳﻦ)
ﻓﺠاء ﺪﺍﻭﺩ
ﻓﻮﻗﻒ ﺑﺤﺬاء ﺟﺎﻟﻮﺕ
ﻭﮐﺎﻥ
ﺠﺎﻟﻮﺕ ﻋلی
اﻟﻔﻴﻞ  ﻭﻋلی
ﺮﺃﺳﻪ ﺍﻟﺘﺎﺝ  ﻭفی
ﺠﺒﻬﺘﻪ
ﻳﺎﻗﻮﺗﻪ
ﻳﻠﻤﻊ ﻧﻮﺭﻫﺎ  ﻭ
ﺟﻨﻮﺩﻩ ﺑﻴﻥ
ﻴﺪﻳﻪ  ﻓﺄﺧﺬ
ﺩﺍﻭﺩ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺴﻠﺎم ﻤﻥ
ﺘﻠک اﻟﺄﺣﺠﺎﺭ
ﺣﺠﺮﺍ ﻓﺮﻣﻰ
ﺑﻪ فی ﻤﻴﻤنة
ﺟﺎﻟﻮﺕ  ﻓﻤﺮ فی
اﻟﻬﻮاء  ﻓﻮقع
علیهم
ﻔﺎﻧﻬﺰﻣﻮﺍ  ﻭ ﺃﺧﺬ
ﺣﺠﺮﺍ  ﺁﺧﺮ
ﻓﺮمی فی
ﻤﻴﺴﺮة
ﺟﺎﻟﻮﺕ  ﻓﻮقع علیهم
ﻔﺎﻧﻬﺰﻣﻮﺍ  ﻭ ﺭمی
ﺠﺎﻟﻮﺕ ﺑﺤﺠﺮ
ﻓﺼﮑّﺖ
ﺍﻟﻴﺎﻗﻮتة فی
ﺠﺒﻬﺘﻪ ﻭ
ﻭﺻﻠﺖ الی
ﺪﻣﺎﻏﻪ  ﻭ ﻭقع الی
اﻟﺄﺭﺽ ﻣﻴّﺘﺎ
ﻭﻫﻮ
ﻗﻮﻟﻪ  ﻓﻬﺰﻣﻮﻫم
ﺒﺎﺫﻥ الله  ﻭﻗﺘل
ﺪﺍﻭﺩ  ﺟﺎﻟﻮﺕ ﺁﻥ
ﺃﻧﺪکی که ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺮﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺁﺏ ﻧﺨﻮﺭﺩﻧﺪ (
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﮐﻪ ﻣﮑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ  ﻓﺮﻳﺐ
ﻧﺨﻮﺭﺩﻧﺪ ﻭ
ﺩل ﺨﻮﺵ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍتی
ﺪﺭ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮکی
ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺠﺎﺩﻭئی ﻮ
ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺸﻰ  ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮﻯ
ﻮ ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ)
ﺳﻴﺼﺪ ﻭ
ﺳﻴﺰﺩﻩ ﻧﻔﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ (ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ) ﻭﭼﻮﻥ
اﺯ ﻧﻬﺮ
ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ  ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﺠﺎﻟﻮﺕ (
ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ جاه
طلب ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ  ﻭﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻮ ﻣﻨفی ﺪﺭ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ) ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺍﻳﻨک ﻤﺎ
ﻃﺎﻗﺖ ﺟﺎﻟﻮﺕ
ﻭ ﺳﺮﺍﺑﺎﺯﺍﻥ
اﻭﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. (
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ گفتند .ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻮﺷﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩل
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ولایت
فقیه ﻭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻨﻔﺴﺎنی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ) ﻭ
ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﮑﻠّﻯ
ﻨﻨﻮﺷﻴﺪﻧﺪ  ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ  ﺑﺮﻣﺎ
ﺻﺒﺮ ﮐﺎفی ﻮ
ثباﺕ ﻗﺪم ﺒﺪﻩ  ﻭ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺮ ﻗﻮم
کاﻓﺮﺍﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺯﻯ ﺪﻩ. (ﺑﺮﺍﻯ
عبور ﺍﺯﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮگ ﻮ ﺍﺯ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎﻯ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮگ ﺮﺍ  ﺗﻮ
ﻣﺎﺭﺍ ﺣﻔﻈ کن
ﻭﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺒﺪﻩ  ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﻳﻢ. ﻭ
ﺻﺒﺮ ﺑﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺤﻤل
کنیم ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﻭﺩ ﻧﺰﺩﻳک
ﺒﺠﺎﻟﻮﺕ ﺷﺪ  ﮐﻪ
ﺳﻮﺍﺭ ﻓﻴل
ﺒﻮﺩ. ﻭ ﺩﺍﻭﺩ
ﻣﻘﺎﺑل
ﺠﺎﻟﻮﺕ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ.
ﺟﺎﻟﻮﺕ ﺗﺎﺟی
ﺒﺮ ﺳﺮ ﺩﺍﺷﺖ  ﻭﺑﺮ
ﭘﻴﺸﺎنی ﺨﻮﺩ
ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ ﻘﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. (ﺗﺎج
ﺠﻮﺍﻫﺮ ﻧﺸﺎﻥ
اﻭ)
ﻭﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻧﺶ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮﺵ ﻭ
ﮐﻨﺎﺭﺵ
ﺑﻮﺩﻧﺪ  ﻭﺩﺍﻭﺩ
ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ  ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻘﻠﻮﻩ ﺳﻨﮕﻬﺎ
ﺑﺮﻓﻠﺎﺧﻥ
ﺨﻮﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩ  ﻭ
ﭘﺮﺗﺎﺏ ﺑﺴﻤﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﻭ
ﻣﻴﻤﻨﻪ ﺍﺭﺗﺶ
ﺟﺎﻟﻮﺕ ﺯﺩ  ﻭﺳﻨگ
ﺪﺭﻫﻮﺍ ﺗﺎبی
ﺨﻮﺭﺩ  ﻭ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩ  ﻭ ﻫﻤگی
ﺮﺍ
ﻓﺮﺍﺭﮐﺮﺩﻧﺪ. (ﻗﺪﺭﺕ
ﺟﺎﺩﻭئی ﺪﺍﻭﺩ
ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺟﺎﺩﻭئی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ  ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺪفع ﻨﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻄﺎنی اﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ)
ﻭﺑﺎ ﺭﻳﺰﻩ
ﺳﻨگ ﺪﻳﮕﺮﻯ  ﮐﻪ
ﭘﺮﺗﺎﺏ ﺑﺴﻤﺖ
ﭼﭗیا ﻭﻣﻴﺴﺮﻩ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
ﺠﺎﻟﻮﺕ ﮐﺮﺩ  ﺁﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﻌﺪﻭم
ﺸﺪﻧﺪ. ﻭﺳﭙس
ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻟﻮﺕ
ﺭﺍ ﻳﺎ ﺳﻨگ ﺰﺩ  ﮐﻪ
ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﺑﭙﻴﺸﺎنی اﻭ
ﺧﻮﺭﺩ  ﻭ ﺑﻤﻐﺰ
ﺳﺮ ﺍﻭ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﻣُﺮﺩﻩ
ﺑﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
اﻓﺘﺎﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎﺫﻥ الهی
ﻤﻨﻬﺰم کرﺩ
ﻭﺩﺍﻭﺩ
ﺟﺎﻟﻮﺕ ﺭﺍ
ﮐﺸﺖ. (
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﺪﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ  ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ  ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺩﺍﺳﺘﺎنی ﻨﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻄﺎبق
اﻳﻥﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁنی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻗﺮﺁﻥ  ﺑﺪﺭﺳتی
ﺒﺮﺍﻳﺖ ﻗﺼﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ.
ﻳﻌنی ﺒﻘﻴﻪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺣﺪﻳث
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ششم ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل حسینی ﻮﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ حسنی
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ  ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﻫﻤﺮﻳﻤﻥ
ﻨﻮعی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻧﻮعی
ﻨﮑﻨﻨﺪ  ﺑﻌﻘﺐ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮعی
گذشته هنا
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ  ﻭﻣﺎنع
ﺒﺰﺭگ اﺯ ﺟﺎﻥ
گذﺷﺘگی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
اﺳﺖ.

حدیث 3951 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ13ﺹ443ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻟﺴﮑﻴﻨﻪ
ﺭﻳﺢ ﺗﺨﺮﺝ ﻣﻦ الجنّة
ﻟﻬﺎ ﺻﻮﺭﻩ ﮐﺼﻮﺭﻩ
ﺍلاﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺭﺍﺋﺤﻪ
ﻃﻴّﺒﻪ ﻭﻫﻰ
ﺍﻟّﺘﻰ ﺍﻧﺰﻟﺖ
ﻋﻠﻰ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ
ﻓﺄﻗﺒﻠﺖ ﺗﺪﻭﺭ
ﺣﻮﻝ ﺃﺭﮐﺎﻥ ﺍﻟﺒﻴﺖ
ﻭﻫﻮ
ﻳﻀﻊ ﺍﻟﺄﺳﺎﻃﻴﻦ
ﻗﻠﻨﺎ  ﻫﻰ
ﻣﻦ ﺍﻟّﺘﻰ ﻗﺎﻝ
ﻓﻴﻪ .( ﺳﮑﻴﻨﻪ ﻣﻦ
ﺭﺑّﮑﻢ ﻭ ﺑﻘﻴّﻪ
ﻣﻤّﺎ ﺗﺮﻙ ﺁﻝ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﺁﻝ ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺗﺤﻤﻠﻪ
الملائکة )؟ﻗﺎﻝ
ﺗﻠﻚ ﺍﻟﺴﮑﻴﻨﻪ
ﮐﺎﻧﺖ ﻓﻰ
ﺍﻟﺘﺎﺑﻮﺕ ﻭﮐﺎﻧﺖ
ﻓﻴﻬﺎ ﻃﺴﺖ ﻳﻐﺴﻞ
ﻓﻴﻬﺎ ﻗﻠﻮﺏ ﺍﻟﺄﻧﺒﻴﺎٴ
ﻭﮐﺎﻥ ﺍﻟﺘﺎﺑﻮﺕ
ﻳﺪﻭﺭ ﻓﻰ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﻊ ﺍﻟﺄﻧﺒﻴﺎٴ
ثُمّ ﺃﻗﺒﻞ
ﻋﻠﻴﻨﺎ ﻓﻘﺎﻝ ﻓﻤﺎ
ﺗﺎﺑﻮﺗﮑﻢ ؟ ﻗﻠﻨﺎ
ﺍﻟﺴﻠﺎﺡ  ﻗﺎﻝ ﺻﺪﻗﺘﻢ
ﻫﻮ ﺗﺎﺑﻮﺗﮑﻢ ﺍﻳﻦ ﺳﮑﻴﻨﻪ ﻧﺴﻴﻤﻰ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺂﻳﺪ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ . (ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓّﻘﻮ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻩﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ ﺑﻮﻯ
ﻣﻌﻄﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪ.( ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻰ
ﻳﺎ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ  پس ﺍﺯ
ﮐﺸﻒ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺴﻤﺖ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ ﻏرَبّ
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺷﺪ ﻭﺍﺯ
ﺁﻥ پس ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻋﺮﺵ
رَبّ ﻣﺼﻄﻔﮕﻰ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ)
) ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﮑﻴﻨﻪ ﺑﺎ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺖ الله ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ
(ﮐﻌﺒﻪ) ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺑﻴﺖ ﻣﻰ
ﮔﺸﺖ ( ﻃﻮﺍﻑ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺖ.ﻭﮐﻌﺒﻪ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺁﺗﺸﮑﺪﻩ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺎﻧﻰ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻴﻤﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺭﻧﮓ
ﻣﺤﻠّﻰ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻤﮑّﻪ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺘﺠﺎﺭﺕ
ﺣﻤﻞ ﻭﻧﻘﻞ ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺮﻳﺸﻰ ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ)ﻭﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻥ
ﺳﺘﻮﻧﻬﺎﺗﻰ
ﮐﻌﺒﻪ ﺑﻮﺩ.( ﻳﺎ ﺍﺳﺎﺵ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
) ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺭﺕ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺳﮑﻴﻨﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻳﺘﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻘﻴّﻪ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺯ ﺁﻝ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﺁﻝ ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺣﺎﻣﻞ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ؟(
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺳﮑﻴﻨﻪ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺗﺎﺑﻮﺕ
ﺻﻨﺪﻭﻕ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﮑﻴﻨﻪ ﺭﺍ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺻﻨﺪﻭﻥ
ﺭﺍ ﻣﻮﺳﻰ ﺁﻭﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﻃﺎﻟﻮﺕ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺳﮑﻴﻨﻪ ﺩﺭ ﺗﺎﺑﻮﺕ
ﺑﻮﺩ.( ﺍﻳﻦ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺎﺑﻮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻩ
ﻭﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺳﻴﺪ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺎﺑﻮﺕ ﻃﺸﺘﻰ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﻝ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺷﺴﺘﺸﻮ ﻣﻴﺸﺪ.(
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﻙ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ سپس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻧﻴﺰ  ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
) ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺎﺑﻮﺕ
ﺑﻴﻦ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
( ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ اسراء
ﻭ ﻋﺮﻭﺝ ﺑﻌﺮﺵ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
) ﺩﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺸﺪ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭلاﻳﺖ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﮕﻴﺎﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ ﺑﺮﺗﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.) ﻭ سپس
ﺍﻳﻦ ﺳﮑﻴﻨﻪ ( ﻳﺎ
ﻃﺸﺖ ﻭﺗﺎﺑﻮﺕ ) ﺑﻤﺎ
( ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ) ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺍﺯ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺗﺎﺑﻮﺕ ﺷﻤﺎ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺳﺖ ؟
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺳﻠﺎﺡ
ﻣﺎ ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻴﺪ  ﺁﻥ ﺗﺎﺑﻮﺕ
ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ.( ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺴﻠﺎﺡ ﺟﻨﮕﻰ
ﻣﺠﻬّﺰ ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﻳﻚ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻰ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺧﺎﺹﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻭﻟﻴﻌﻬﺪ
ﺧﻠﻴﻔﻪﻋﺒﺎﺳﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺟﻨﮓ
ﻭ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﻭ ﮐﻮﺩﺗﺎﺋﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺳﻠﺎﺡ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺳﻠﺎﺡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﺎﺣﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺷﻴﻄﺎﻥ
ابلیس ﻭ نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﻏﺎﻟﺐ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻳﻬﻮﺩ ﺑﺎ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ ﺁﻥ ﻳﮑﺴﺮﻩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻳﻚ ﺗﻤﺸﻴﻞ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﮑﻴﻨﻪ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺟﺎﻟﻮﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻔﻊ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻃﺎﻟﻮﺕ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺩﺭﺍﺯ ﺩﺳﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﺳﺖ ﺭﺳﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺃﺭﮐﺎﻥ ﮐﻌﺒﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ  ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺷﺴﺘﺸﻮﻯ ﺩﻝ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻫﺎﻯ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ . ﻭ
ﺑﺎ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ .

حدیث 3952
-ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ344ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﻣﻌﻨﻰ ﺳﮑﻴﻨﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ . (ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻣﺴﮑﻨﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ ﺍﻭﻡ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﻭﺭﻩ
عَزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺳﮑﻴﻨﻪ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ
ﺟﻨﺠﺎﻟﻬﺎﻯ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

حئیث
3953 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ344ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﺗﺎﺑﻮﺕ ﻣﻮﺳﻰ ﭼﻪ
ﺣﺠﻤﻰ ﺩﺍﺷﺖ؟ﻭﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺳﻪ ﺫﺭﻉ ﺩﺭ ﺩﻭ ﺫﺭﻉ
ﻳﺎ ﮔﺰ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻫﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ؟ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻋﺼﺎﻯ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﺳﮑﻴﻨﻪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺳﮑﻴﻨﻪ ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ
؟ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺭﻭﺡ الله
ﻳﺘﮑﻠّﻢ ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﺍﺫﺍ ﺍﺧﺘﻠﻔﻮﺍ
ﻓﻰ شیئ ﮐﻠّﻤﻬﻢ
ﻭ ﺃﺧﺒﺮﻫﻢ ﺑﺒﻴﺎﻥ
ﻣﺎ ﻳﺮﻳﺪﻭﻥ ﺭﻭﺡ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺗﮑﻠّﻢ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺑﺎﻫﻢ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.( ﺭﻭﺡ ﺧﺪﺍ ﻳﺎ
ﺭﻳﺢ ﻭ ﻧﺴﻴﻢ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑّﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﻮ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﺪ.ﻭﺭﻓﻊ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻋﺼﺎﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﺎﺯ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻋﺼﺎﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﻫﺮ ﻣﻌﻠّﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﺯ ﻋﺼﺎﻯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﻴّﺎﺡ ﮐﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﮔﺮﺩ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻋﺼﺎﻯ
ﺑﻠﻨﺪ ﺳﺮﺍ ﮐﺞ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺘﻌﻠﻴﻤﻴﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺭﻭﺡ الله
ﻳﻌﻨﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﭘﺎﺳﺦ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮ  ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻨﻈﻴﻢ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻣﺸﺨﺺ
ﻭﻟﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.

حدیث
3954 - ﺎﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ449ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻴﺃﻟﻢ ﺗﺮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻤﻠﺄ ﻤﻦ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﻦ ﺑﻌﺪ ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺫ
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻟﻨﺒﻰ ﻟﻬﻢ
ﺍﺑﻌث ﻟﻨﺎ ﻣﻠﮑﺎ
ﻧﻘﺎﺗﻞ ﻓﻴ ﺳﺒﻴﻞ الله ﺁﻳﺎ
ﻣﻠﺄ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻯ  ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺷﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺑﻔﺮﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻭﻯ
ﺑﺠﻨﮕﻴﻢ ( ﻣﻠﺄ ﻳﺎ
ﺟﻤﻌﻴّﺖ ﻭ ﺃﻧﺒﻮﻩ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻠّﺎﻫﺎ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻔﮑﺮ ﺟﻨﮓ
ﻧﻈﺎﻣی ﻮ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻴﻦ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻳﻬﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻫﺮﮔﺮﻭﻩ
ﺳﺎﻟﻚ اسراء ﻃﻠﺐ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻭﮐﺎﻥ
ﺍﻟﻤﻠﻚ ﻓﻰ ﺫﻟﻚ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻫﻮ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻳﺴﻴﺮ ﺑﺎﻟﺠﻨﻮﺩ
ﻭ ﺍﻟﻨﺒﻰ ﻟﻪ ﺃﻣﺮﻩ
ﻭ ﻳﻨﺒّﺌﻪ ﺍﻟﺨﻴﺮ
ﻣﻦ ﻋﻨﺪ ﺭﺑّﻪ ﻓﻠﻤّﺎ
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﺫﻟﻚ ﻟﻨﺒﻴّﻬﻢ
ﻗﺎﻝ ﻟﻬﻢ ﺍﻧّﻪ
لیس ﻋﻨﺪﮐﻢ ﻭﻓﺎٴ
ﻭ لا ﺻﺪﻕ ﻭ لا ﺭﻏﺒﻪ
ﻓﻰ ﺍﻟﺠﻬﺎﺩ  ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﺍﻥ ﮐﺘﺐ الله ﺍﻟﺠﻬﺎﺩ
ﻓﺎﺫﺍ ﺍﺧﺮﺟﻨﺎ
ﻣﻦ ﺩﻳﺎﺭﻧﺎ ﻭ ﺃﺑﻨﺎﺋﻨﺎ
ﻓﻠﺎﺑﺪ ﻟﻨﺎ ﻣﻦ
ﺍﻟﺠﻬﺎﺩ ﻭ ﻧﻄﻴﻊ
ﺭﺑّﻨﺎ ﻓﻰ
ﺟﻬﺎﺩ ﻋﺪﻭﻧﺎ ﻗﺎﻝ
( ﻓﺎﻥ الله ﻗﺪ ﺑﻌﺶ
ﻟﮑﻢ ﻃﺎﻟﻮﺕ ﻣﻠﮑﺎ
) ﻓﻘﺎﻟﺖ ﻋﻈﻤﺎٴ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻭﻣﺎ
ﺷﺄﻥ ﻃﺎﻟﻮﺕ ﻳﻤﻠﻚ
ﻋﻠﻴﻨﺎ ﻭ لیس ﻓﻰ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻨﺒﻮﻩ ﻭ
ﺍﻟﻤﻤﻠﮑﻪ ؟ ﻭ
ﻗﺪ ﻋﺮﻓﺖ ﺃﻥ ﺍﻟﻨﺒﻮﻩ
ﻭ ﺍﻟﻤﻤﻠﮑﻪ ﻓﻰ
ﺍﻟﻠّﺎﻭﻯ ﻭ ﻳﻬﻮﺩﺍ
ﻭ ﻃﺎﻟﻮﺕ ﻣﻦ ﺳﺒﻂ
ﺍﺑﻦ ﻳﺎﻣﻴﻦ ﺑﻦ
ﻳﻌﻘﻮﺏ ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻬﻢ
ﺍﻥ الله ﻗﺪ ﺍﺻﻄﻔﺎﻩ
ﻋﻠﻴﮑﻢ ﻭﺯﺍﺩﻩ
ﺑﺴﻄﻪ ﻓﻰ ﺍﻟﻌﻠﻢ
ﻭ ﺍﻟﺠﺴﻢ ) ﻭ ﺍﻟﻤﻠﻚ
ﺑﻴﺪ الله ﻳﺠﻌﻠﻪ
حیث ﻳﺸﺎٴ لیس ﻟﮑﻢ
ﺃﻥ ﺗﺨﻴّﺮﻭﺍ ﻓﺎﻥ
ﺁﻳﻪ ﻣﻠﮑﻪ ﺃﻥ ﻳﺄﺗﻴﮑﻢ
ﺍﻟﺘﺎﺑﻮﺕ ﻣﻦ ﻗﺒﻞ
الله ﺗﺤﻤﻠﻪ الملائکة
ﻓﻰ ﺳﮑﻴﻨﻪ ﻣﻦ ﺭﺑّﮑﻢ
ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ ﻭﻫﻮ ﺍﻟّﺬﻯ
ﮐﻨﺘﻢ ﺗﻬﺰﻣﻮﻥ
ﺑﻪ ﻣﻦ ﻟﻘﻴﺘﻢ ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﺍﻥ ﺟﺎٴ ﺍﻟﺘﺎﺑﻮﺕ
ﺭﺿﻴﻨﺎ ﻭ
ﺳﻠّﻤﻨﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ  ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺑﮑﺎﺭ ﺟﻨﮓ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﻭ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﻤﺸﻐﻮﻝ
ﺃﻣﺮﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ (سلوک
الهی)ﻭﻟﻰ ﺃﺧﺒﺎﺭ
لاﺯﻡ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ
رَبّ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻣﻴﮕﻔﺖ.( ﻣﺸﺎﻭﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺍﺻﻮلا ﺩﺭ ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎ
ﺭﻧﮓ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻭﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﺎﺭﺵ ﺟﺰ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺴﺖ)
ﻭﭼﻮﻥﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ
ﻧﻴﺴﺘﻴﺪ.ﻭ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻭﺭﻏﺒﺘﻰ
ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﻭﺟﻬﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ.(ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺟﻨﮓ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﻨﮓ ﺑﺎ نفس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﭘﺮ ﺟﻬﺪ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻩ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻧﻴﺎﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﻣﺎ
ﺟﻬﺎﺩ ﺭﺍ ﻭﺍﺟﺐ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.( ﺟﻨﮓ
ﺑﺎ نفس ﭘﺮ
ﺯﺣﻤﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﻭﺧﻮﻧﺮﻳﺰﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺗﺼﻮﺭ ﺑﺎﻃﻞ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪﻭ
ﺩﻳﺎﺭ ﻭﺍﻭلاﺩ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ  ﺣﺘﻤﺎ
ﺟﻬﺎﺩ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﮐﺮﺩ ( ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ
ﻭ ﺍﻭلاﺩ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺳﮑﻮﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ).ﻭﻣﺎ
ﻣﻄﻴﻊ ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺵ
ﺧﻮﺩ ﺟﻬﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
(ﻋﻠﻴﻪ نفسﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ابلیس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ ﻃﺎﻟﻮﺕ
ﺭﺍ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﮔﻔﺘﻨﺪ  ﭼﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻃﺎﻟﻮﺕ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ؟ ﮐﻪ ﻋﻀﻮﻯ
ﺩﻭ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻧﺒﻮﺕ
ﻭﻣﻤﻠﮑﺖ ﻧﻴﺴﺖ
( ﻧﻪ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺯﻳﺮﺍ ﻃﺎﻟﻮﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺑﮑﻤﺎلاﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﻧﺒﻮﺕ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
لاﻭﻯ ﻭ ﻳﻬﻮﺩﺍ
ﺑﻮﺩﻩ.( ﺩﻭ ﺟﻨﺎﺡ
ﻗﺪﻳﻢ ﻳﻬﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻰ ﺟﻨﮕﻴﺪﻧﺪ.ﻳﮑﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﻳﻬﻮﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺪﻭ
ﻗﺴﻤﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺼﻴﺒﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ
) ﻭﻟﻰ ﻃﺎﻟﻮﺕ ﺍﺯ
ﺍﻭلاﺩ ﺍﺑﻦ ﻳﺎﻣﻴﻦ
ﺑﻮﺩ. (ﺳﺒﻂ  ﺳﺒﺎﺕ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
عَزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻦ ﻳﺎﻣﻴﻦ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻳﻚ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺷﻬﺮﺗﻰ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺟﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺭﺟﺎﻝ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺩﺭ ﻣﻠﺄ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﺑﻦ
ﻳﺎﻣﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻳﻌﻘﻮﺏ ﺍﺳﺖ ( ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺍﻭلاﺩ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ ﺑﺎ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
) ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺷﺎﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺷﻤﺎ ﺍﺻﻄﻔﺎ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﻭﺟﺴﻢ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.( ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﻋﻠﻢ ﻳﺎ ﺁﮔﺎﻫﮓ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ) ﻭ ﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻫﺮ
ﻃﻮﺭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺷﻤﺎ
ﺣﻖ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ ( ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻦ ﺃﻣﺮﻳﻦ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻢ ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭالّا ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻇﺎﻫﺮا ﺁﺯﺍﺩ ﻭﻣﺨﺘﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻗﺒﻀﻪ ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻰ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.) ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﻳﻦ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺎﺑﻮﺕ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
( ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺣﻖ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺗﺎﺑﻮﺕ  ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
) ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺍﻳﻦ ﺗﺎﺑﻮﺕ ﺭﺍ
ﺣﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.(ﻣﻘﺪﺵ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥﻮﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺗﺎﺑﻮﺕ ﺳﮑﻴﻨﻪ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻳﺪ
ﻭ ﺑﻘﻴّﻪ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺸﻤﺎ ﺍﺳﺖ.( ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺍﺭﺷﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭ ﺍﻭ ﮐﺴﻰ
ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﺪﻳﺪ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺪﺍﺩ ( ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
) ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺗﺎﺑﻮﺕ
ﺭﺍ ﺁﻭﺭﺩ پس ﺭﺍﺿﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻫﺴﺘﻴﻢ.(
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭالّا ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ.

حدیث
3955-ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ المؤمنین
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ451ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺷﻮﻡ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺭﻭﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺁﺧﺮ ﺃﺭﺑﻌﺎٴ
ﻓﻰ ﺍﻟﺸﻬﺮ ﻭﻳﻮﻡ
ﺍلاﺭﺑﻌﺎٴ ﺃﺧﺬﺕ
ﺍﻟﻌﻤﺎﻟﻴﻖ ﺍﻟﺘﺎﺑﻮﺕ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ ﻫﺮ
ﻣﺎﻩ ﺍﺳﺖ(ﮐﻪ ﺗﻄﻴّﺮ
ﻭﺷﻮﻣﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
(ﺗﻄﻴّﺮ) ﮐﻪ
ﺗﻔﺎٴﻮﻝ ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺟﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻓﺎﻝ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮﻯﺎﺳﺖﻭﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺧﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻃﻴّﺎﺭ ﻭ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ ﭘﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺰﻣﻴﻦ ﭘﻞ ﺻﺮﺍﻁ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺭﺩ ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺪﺕ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻣﻮلاﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪﻫﺎ
ﺑﺪﻧﺎﻣﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ
ﺁﺧﺮ ﻣﺎﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﮑﻮﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻩ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭالّا ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻭﻣﺎﻫﻬﺎ ﻭ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺮﻗﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻃﻴّﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭﺟﺎ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.ﻳﺎ ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﻭ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﻔﺮﺽ
ﺣﺴﻦ ﻧﻴّﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺍﺯ ﺑﺎﺏ
ﻭلاﻳﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺃﻫﻠﺒﻴﺖﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ(ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺟّﺎﻝ)ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻳﺎ
ﺧﺮ ﺩﺟّﺎﻝ  ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺎﺫﺑﻰ ﺍﺯ ﻣﻮلا
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻧﺨﻮﺩ
ﺳﻴﺎﻩ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﻪ ﻳﮑﺸﻨﺒﻪ
ﺗﺎ ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ ﻫ
ﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺭﻭﺯﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺟﻢ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻓﺘﺢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ) سپس ﻣﻮلا
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻤﺎﻟﻴﻖ
ﻳﺎ ﻏﻮﻟﻬﺎ ﺗﺎﺑﻮﺕ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ( ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ ﻳﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻗﺒﻀﻪ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺭﺍﺷﺪﻳﻦ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺭﺍﺷﺪﻳﻦ
ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﻮلا ﺭﺍ ﺳﻠﺐ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻭلاﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻴﻤﻮلا
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ.ﻭ ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﻮلا
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺑﺪﻧﺎﻣﻰ
ﺭﻭﺯ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﺴﻠّﻂ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺮ ﻭلاﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺪﻧﺎﻣﻰ ﺭﻭﺯ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻗﻢ ﺳﻴﺰﺩﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺭﻗﻢ ﺳﻴﺰﺩﻩ
ﺭﺍ ﻣﻘﺪﺵ ﻭﻧﺎﻡ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ .

حدیث
3956 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ456 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻧّﻤﺎ ﻣﺸﻞ
ﺍﻟﺴﻠﺎﺡ ﻓﻴﻨﺎ
ﻣﺸﻞ ﺍﻟﺘﺎﺑﻮﺕ
ﻓﻰ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﮐﺎﻧﺖ ﺑﻨﻮ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺃﻯ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻭﺟﺪ ﺍﻟﺘﺎﺑﻮﺕ
ﻋﻠﻰ ﺑﺎﺑﻬﻢ ﺍﻭﺗﻮﺍ
ﺍﻟﻨﺒﻮﻩ ﻓﻤﻦ ﺻﺎﺭ
ﺍﻟﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﺡ
ﻣﻨّﺎ ﺍﻭﺗﻰ ﺍلاﻣﺎﻣﻪ
ﺳﻠﺎﺡ ﻧﺰﺩ
ﻣﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺎﺑﻮﺕ
ﻧﺰﺩ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻫﺮ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ
ﺗﺎﺑﻮﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺏ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻳﺪﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﺰﺩ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮکس ﺍﻳﻦ ﺳﻠﺎﺡ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
.( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﻮلا ﺑﺎﺭﺵ
ﺑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻨﮓ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺭﻭﺯﻯ ﻭلاﻳﺖ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻠﻔﺎ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﺟﺎﻝ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻭ ﺳﻠﺎﺡ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﺮﻑ ﭼﺎﻣﺎﻣﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﺑولایت
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
تأثیر ﺍﻳﻦ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﺑﻮﺕ
ﻳﻬﻮﺩ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﺍﻧﻪﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺤﺮﮐﺖ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩ
ﻭﻫﺮ ﺟﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻓﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺷﺪ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺮﺩ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭﻧﮕﻴﺮﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ
.

حدیث
3957 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ13ﺹ456 بحاﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻧّﻤﺎ ﻣﺸﻞ
ﺍﻟﺴﻠﺎﺡ ﻓﻴﻨﺎ
ﻣﺸﻞ ﺍﻟﺘﺎﺑﻮﺕ
ﻓﻰ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺣﻴﺸﻤﺎ ﺩﺍﺭ ﺍﻟﺘﺎﺑﻮﺕ
ﺩﺍﺭ ﺍﻟﻤﻠﻚ ﻓﺄﻳﻨﻤﺎ
ﺩﺍﺭ ﻓﻴﻨﺎ ﺍﻟﺴﻠﺎﺡ
ﺩﺍﺭ ﺍﻟﻌﻠﻢ ﺳﻠﺎﺡ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺎﺑﻮﺕ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺟﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﺎﺑﻮﺕ ﻣﻴﺮﻓﺖ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ ﻣﻴﺮﻓﺖﻭﻧﺰﺩ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﻫﺮﺟﺎ ﺍﻳﻦ
ﺳﻠﺎﺡ ﺑﺮﻭﺩ  ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﻋﻠﻢ ﺟﺎﺑﺠﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ
( ﺩﺍﺭ ﺍﻟﻌﻠﻢ ﻳﺎ
ﺧﺎﻧﻪ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻳﺎ ﺷﻬﺮ ﻋﻠﻢ ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺮ ﺟﺎ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺰﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺁﻧﺠﺎ ﺍﺳﺖ.ﺩﺍﺭ
ﻳﻌﻨﻰ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﻭﺭﺍﻥ
ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﮔﺮﺩﺷﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻭﻭلاﻳﺖ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩﻭﻳﻚ ﭘﻴﺮ
ﺑﺨﺎﻧﻘﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ اسراء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

حدیث
3958 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ۲ ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﻣﺎﺕ ﺩﺍﻭﺩ
ﺍﻟﻨﺒﻰ ﻳﻮﻡ ﺍﻟﺴﺒﺖ
ﻣﻔﺠﻮٴﺎ ﻓﺄﻇﻠّﺘﻪ
ﺍﻟﻄﻴﺮ
ﺑﺄﺟﻨﺤﺘﻬﺎ ﻭﻣﺎﺕ
ﻣﻮﺳﻰ ﮐﻠﻴﻢ الله
ﻓﻰ ﺍﻟﺘﻴﻪ ﻓﺼﺎﺡ
ﺻﺎﺋﺢ ﻣﻦ  السماء ﻣﺎﺕ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﺃﻯ نفس
لا ﺗﻤﻮﺕ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪﺩﺍﻭﺩ
ﻧﺒﻰ ﺩﺭﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪﺍﻯ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻭﻓﺎﺕ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺎ ﺑﺎﻟﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺳﺎﻳﻪ ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻮﺳﻰ ﮐﻠﻴﻢ الله
ﺩﺭ ﺗﻴﻪ ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻧﺪﺍﺋﻰ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺯﺩ ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩ ﻭﭼﻪ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺮﺩ ؟ ( ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻗﻮﻡ ﻳﻬﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﻭﺯ(ﺷﻨﺒﻪ
ﻭ ﺳﺒﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺒﺎﺕ
ﻭﺩﻭﺭﻩ عَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﻭﺩ)ﻭ
ﺑﺎ ﺩﻭﺍﻡ ﻭ ﺑﺎ ﻭﺩ
ﻭ ﻭﺩﺍﺩ ﻭ ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺷﺠﺎﻉ ﻭ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺭﺳﺘﻢ ﻭ ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻞ ﺁﺧﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
اکثرﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﻟﺐ ﺗﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎ ﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻴﭽﻮﻥ
ﺑﺮﻧﺪﻩ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ  ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ حدیث ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﻭﺩ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭ ﻓﺠﺄﺗﺎ ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻣﺠﻴﻊ ﭼﻮﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻭ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺳﺎﻳﻪ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺎﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩﻣﺮﮒ ﻗﺒﻠﺎﺯ
ﻣﺮﮒ ﻋﺒﻮﺭ ﮐﻨﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻭﺩﻟﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤّﻞ ﻫﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻬﺮﻩ ﺁﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ ﺍﺳﺖ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ حدیث
ﮐﻠﻴﻢ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﻨﺤﺮ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﻣﻮﺳی
ﺴﻤﺒﻮل ﺴﺎﻟﻚ ﻣﺎﺷی
ﻮ ﺭﻩ ﺭﻭ  ﻭﻣﺎﺷﻴﻪﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺍﺻﻠﺒﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﻠﻴﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ  (نزلةﺍﺧﺮﻯ)ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ ﺩﺭ قوس
ﻧﺰﻭﻝ ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭﻳﺎﺩﺭ رؤیا ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ.ﻭ(ﺗﻴﻪ)ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻣﻮﺳﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭﺑﺪﺭﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ پس
ﺍﺯ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﻣﺼﺮ
ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺷﻮﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻫﺎﻟﻰ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺁﻧﺠﺎ  ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻮﺳﻴﻮﻣﺎﻧﻊ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ  ﮐﻪ ﺑﻘﻠﻌﻪﻫﺎﻳﺸﺎﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻫﺎﻟﻰ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﮐثرﺍ ﻗﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻩ. ﻭﻣﻮﺍﻓﻖ ﺷﺎﺧﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﻣﺼﺮ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﺪﻳﺪ  ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺗﻴﻪ ﻭﺩﻭﺭﻩ
ﮔﻢ ﮔﺸﺘﮕﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ
ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺎﻯ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺪﻳﺪﻧﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺑﻰ ﺣﺎﺻﻠﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻬﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﮔﻴﺮ ﻣﻮﺳﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ .ﻭﻟﻰ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﻭ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭﺳﻠﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﮐﻌﺒﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻧﺮﺳﻨﺪ.ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺧﺎﺹ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻬﺮ ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺎﻡ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺳﺮﺍٴ ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻔﻴﺪ ﻫﻤﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ.ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺷﺮﺡ ﺍﺣﻮﺍﻟﺸﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﺗﺎ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺷﻮﺩ. ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺑﺎﺷﺪ

حدیث 3959
ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ المؤمنین
ﺍﺳﺖ (ﺝ14 ﺹ ۲ ﺑﺤﺎﺭ ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺧﺘﻨﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﻣﻴﺂﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ؟ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
: ( ﺧﺘﻨﻪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﭘﻴﺮ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ.ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻗﻄﻊ ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺩﺭﺩ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ پس ﺍﺯ ﺧﺘﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ
ﻭﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺘﻨﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﻭﺧﺘﻢ
ﭘﺎﻳﺎﻥ  ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻟﻔﻈﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺧﺘﻨﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻣﻰ
ﺁﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﻳﺶ ﮔﺮﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺑﺪﻭﻥ
ﻏﻠﺎﻑ ﺧﺘﻨﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﺘﻨﻪ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺳﮑس  ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﺟﻨﺴﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪﻩ.
ﺗﺎ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺮﺩ
ﻳﺎ ﺯﻥ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﺯ ﺑﻔﮑﺮ ﺷﻬﻮﺕﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﻮلا ﺩﺭ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﺩﻡ ﺭﺍ
ﺧﺘﻨﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺁﻓﺮﻳﺪ
(ﺁﺩﻡ ﺃﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ
ﻓﺮﺿﻰ ﺑﺎﺑﻞ ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻳﺎ ﺁﺩﻡ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻳﺎ ﺁﺩﻡ
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﺘﻨﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﮐﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ.ﻭﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺘﻨﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﻟّﺪﻯ ﺍﺯ ﺭﺣﻢ
ﻳﻚ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻃﻔﻞ ﻧﺒﻮﺩﻩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺭﺣﻢ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺟﺸﻦ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻣﻴﻠﺎﺩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)ﻭ ﺷﻴﺖ
ﻭ ﺍﺩﺭﻳﺶ ﻭﻧﻮﺡ
ﻭ ﺳﺎﻡ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻧﻮﺡ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﻟﻮﻁ
ﻭ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻭ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﻋﻴﺴﻰ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮ ﺁ ﻧﻬﺎ ﺑﺎﺩ ﺧﺘﻨﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ
( ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﺧﺘﻨﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺧﺘﻢ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻭﻣﻮلا ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺎﻡ
ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑﺗﻮﺭﺍﺕﺭﺍ
ﭘﻴﺶ ﮐﺸﻴﺪﻩﺍﺳﺖ)

حدیث 3960-
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ14ﺹ۲ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ الله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻟم
ﻴﺒﻌث ﺃﻧﺒﻴاء
ﻤﻠﻮﮐﺎ فی
اﻟﺄﺭﺽ  الّا
ﺃﺭبعة ﺑﻌﺪ ﻧﻮﺡ
ﺫﻭﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻥ
ﻮ ﺍﺳﻤﻪ
ﻋﻴّﺎﺵ  ﻭ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻮﻳﻮﺳﻒ  ﻓﺄﻣّﺎ
ﻋﻴّﺎﺵ ﻓﻤﻠﻚ
ﻣﺎﺑﻴﻥ
اﻟﻤﺸﺮ ﻮ ﺍﻟﻤﻐرَبّ
ﻭﺃﻣّﺎ
ﺩﺍﻭﺩ ﻓﻤﻠک
ﻤﺎ ﺑﻴﻥ
اﻟﺸﺎﻣﺎﺕ الی
ﺒﻠﺎﺩ ﺍﺻطﺨﺮ  ﻭﮐﺬﻟک
ﻤﻠک ﺴﻠﻴﻤﺎﻥ  ﻭﺃﻣّﺎ
ﻳﻮﺳﻒ ﻓﻤلک
ﻤﺼﺮ ﻭ
ﺑﺮﺍﺭﻳﻬﺎ  ﻟم
ﻴﺠﺎﻭﺯﻫﺎ الی
غیرﻫﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎلی اﻧﺒﻴﺎ
ﺭﺍ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﻮح
ﻨﻔﺮﺳﺘﺎﺩ  ﻣﮕﺮ
ﭼﻬﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺫﻭ
ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻥ که
ﻧﺎﻣﺶﻋﻴّﺎﺵ
ﺑﻮﺩ.( ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻮﺭﻭﺵ) ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﻭﺩ
ﻭﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻮ
ﻳﻮﺳﻒ (
ﺍﻳﻨﺎﻥﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯﻴﻬﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﮐﻴﺎﻧﻴﺎﻥ ﻮ
ﭘﻴﺸﺪﺍﺩﻳﺎﻥ
اﻳﺮﺍﻥ ﻘﺪﻳﻢ  ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ  ﻭﻧﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺴﻴﺎسی
ﻮﻧﻈﺎﻣﻰ. ﻭﺫﻭ
ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻥ
اﺳﮑﻨﺪﺭ ﻣؤﻤﻥ
ﻨﺒﻮﺩ  ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
کوﺭﻭﺵ ﺫﻭ
ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻥ
ﺒﻮﺩ  ﻳﻌنی
ﺪﻭ ﺗﺎج ﺸﺎهی
ﺪﺍﺷﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺎﺟﺶ ﻧﻴﺰ ﺩﻭ
ﺷﺎخ ﺪﺍﺷﺖ.
ﭼﻮﻥ کلاه
ﺭﺳﺘﻢ. ﻭﺩﺭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﮐﻮﺭﻭﺵ ﺩﺭ
ﺩﺷﺖ ﻣﺮﻏﺎﺏ
ﺍﻳﺮﺍﻥکوﺭﻭﺵ  ﺑﺎ ﺗﺎج
ﺪﻭ ﺷﺎخ ﺒﻠﻨﺪ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺩﺍﻭﺩ
ﻭﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﻣﻌﺒﺪ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴم
ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﻮﺳﻒ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﺼﺮ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺴﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﮔﺮﭼﻪ عَزّﺑﺰ
ﻭ ﻣﺤﺘﺮم
ﻔﺮﻋﻮﻥ ﻭ
ﻣﺸﺎﻭﺭ
ﺍﻭﺑﻮﺩ.ﻭ ﺣتی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ  ﺟﺰ ﺩﺭ
ﺷﻬﺮ ﻣﺪﻳﻨﻪ  ﻭﺣتی
ﻤﺤﺪﻭﺩﻩ ﻣﺴﺠﺪ
ﺧﻮﺩ  ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﺤﻤﻴل
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ ﺳﻴﺎسی
ﻨمی ﻨﻤﻮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥﺴﻠﻮکی
ﻤﻨﻌﻘﺪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﺴﺌﻮا اﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺮﺩم
کافی ﺒﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺩﺷﻤنی ﺒﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺶ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺩﺭﺣﮑم
ﻴک ﺁﺗﺶبس ﻭ
ﺻﻠح ﺒﻮﺩﻩ  ﻭﻧﻪ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺩﻳﻨﻰ)
ﺍﻣﺎ ﻋﻴّﺎﺵ
ﺫﻭ ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ  ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺯﻣﻴﻨﻬﺎی
ﺑﻴﻥ ﺸﺮق ﻮ ﻏرَبّ
ﺭﺍﻣﺎﻟک ﺸﺪ. (ﻫم
کوﺭﻭﺵ ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻧﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ  ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
مقذونی ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ را ﺪﺭ ﺁﻥ
ﺮﻭﺯﻫﺎ
ﺍﺷﻐﺎل کرده
ﺑﻮﺩ) ﺍﻣّﺎ
ﺩﺍﻭﺩ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺒﻴﻥ ﺸﺎﻣﺎﺕ ﺗ
ﺎﺍﺳﺘﺨﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ (ﺑﺎﺯ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺤتی
اﺯ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﻓﺮﺍﺕ ﺑﺴﻮﻯ اﻳﺮﺍﻥ
ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ  ﻭلی
ﭙﺎﺩﺷﺎهی
ﺪﻳنی ﺒﻴﻥ
ﺘﻤﺎﻡ ﺍﻗﻮﺍم
را ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
که مه زردشتی
در ولایت
ومتفاوت در
طریقت و
اصطلاحا در مذهب
بودند)
ﻭﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ
گوﻧﻪﺑﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﻳﻮﺳﻒ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ ﻤﺼﺮ
ﻭ ﺻﺤﺎﺭﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﻤﻴﮑﺮﺩ. ﻭ
ﺩﺳﺘﺮسی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺖ.(
ﭘﺎﺩﺷﺎهی الهی
اﻳﻦ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺩﺭﺯﻣﺎﻥﺤﻴﺎﺗﺸﺎﻥﻤﻮﺭﺩﻧﻈﺮﺑﺎﻳﺪﺑﺎﺷﺪ)

حدیث
3960- ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ14ﺹ۲ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ الله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻟم
ﻴﺒﻌث ﺃﻧﺒﻴاء
ﻤﻠﻮﮐﺎ فی
اﻟﺄﺭﺽ  الّا
ﺃﺭبعة ﺑﻌﺪ ﻧﻮﺡ
ﺫﻭﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻥ
ﻮ ﺍﺳﻤﻪ
ﻋﻴّﺎﺵ  ﻭ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻮﻳﻮﺳﻒ  ﻓﺄﻣّﺎ
ﻋﻴّﺎﺵ ﻓﻤﻠﻚ
ﻣﺎﺑﻴﻥ
اﻟﻤﺸﺮ ﻮ ﺍﻟﻤﻐرَبّ
ﻭﺃﻣّﺎ
ﺩﺍﻭﺩ ﻓﻤﻠک
ﻤﺎ ﺑﻴﻥ
اﻟﺸﺎﻣﺎﺕ الی
ﺒﻠﺎﺩ ﺍﺻطﺨﺮ  ﻭﮐﺬﻟک
ﻤﻠک ﺴﻠﻴﻤﺎﻥ  ﻭﺃﻣّﺎ
ﻳﻮﺳﻒ ﻓﻤلک
ﻤﺼﺮ ﻭ
ﺑﺮﺍﺭﻳﻬﺎ  ﻟم
ﻴﺠﺎﻭﺯﻫﺎ الی
غیرﻫﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎلی اﻧﺒﻴﺎ
ﺭﺍ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﻮح
ﻨﻔﺮﺳﺘﺎﺩ  ﻣﮕﺮ
ﭼﻬﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺫﻭ
ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻥ که
ﻧﺎﻣﺶﻋﻴّﺎﺵ
ﺑﻮﺩ.( ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻮﺭﻭﺵ) ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﻭﺩ
ﻭﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻮ
ﻳﻮﺳﻒ (
ﺍﻳﻨﺎﻥﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯﻴﻬﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﮐﻴﺎﻧﻴﺎﻥ ﻮ
ﭘﻴﺸﺪﺍﺩﻳﺎﻥ
اﻳﺮﺍﻥ ﻘﺪﻳﻢ  ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ  ﻭﻧﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺴﻴﺎسی
ﻮﻧﻈﺎﻣﻰ. ﻭﺫﻭ
ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻥ
اﺳﮑﻨﺪﺭ ﻣؤﻤﻥ
ﻨﺒﻮﺩ  ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
کوﺭﻭﺵ ﺫﻭ
ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻥ
ﺒﻮﺩ  ﻳﻌنی
ﺪﻭ ﺗﺎج ﺸﺎهی
ﺪﺍﺷﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺎﺟﺶ ﻧﻴﺰ ﺩﻭ
ﺷﺎخ ﺪﺍﺷﺖ.
ﭼﻮﻥ کلاه
ﺭﺳﺘﻢ. ﻭﺩﺭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﮐﻮﺭﻭﺵ ﺩﺭ
ﺩﺷﺖ ﻣﺮﻏﺎﺏ
ﺍﻳﺮﺍﻥکوﺭﻭﺵ  ﺑﺎ ﺗﺎج
ﺪﻭ ﺷﺎخ ﺒﻠﻨﺪ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺩﺍﻭﺩ
ﻭﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﻣﻌﺒﺪ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴم
ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﻮﺳﻒ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﺼﺮ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺴﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﮔﺮﭼﻪ عَزّﺑﺰ
ﻭ ﻣﺤﺘﺮم
ﻔﺮﻋﻮﻥ ﻭ
ﻣﺸﺎﻭﺭ
ﺍﻭﺑﻮﺩ.ﻭ ﺣتی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ  ﺟﺰ ﺩﺭ
ﺷﻬﺮ ﻣﺪﻳﻨﻪ  ﻭﺣتی
ﻤﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻣﺴﺠﺪ ﺧﻮﺩ  ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﺤﻤﻴل
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ ﺳﻴﺎسی
ﻨمی ﻨﻤﻮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥﺴﻠﻮکی
ﻤﻨﻌﻘﺪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﺴﺌﻮا اﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺮﺩم
کافی ﺒﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺩﺷﻤنی ﺒﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺶ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺩﺭﺣﮑم
ﻴک ﺁﺗﺶبس ﻭ
ﺻﻠح ﺒﻮﺩﻩ  ﻭﻧﻪ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺩﻳﻨﻰ)
ﺍﻣﺎ ﻋﻴّﺎﺵ
ﺫﻭ ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ  ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺯﻣﻴﻨﻬﺎی
ﺑﻴﻥ ﺸﺮق ﻮ ﻏرَبّ
ﺭﺍﻣﺎﻟک ﺸﺪ. (ﻫم
کوﺭﻭﺵ ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻧﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ  ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
مقذونی ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ را ﺪﺭ ﺁﻥ
ﺮﻭﺯﻫﺎ
ﺍﺷﻐﺎل کرده
ﺑﻮﺩ) ﺍﻣّﺎ
ﺩﺍﻭﺩ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺒﻴﻥ ﺸﺎﻣﺎﺕ ﺗ
ﺎﺍﺳﺘﺨﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ (ﺑﺎﺯ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺤتی
اﺯ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﻓﺮﺍﺕ ﺑﺴﻮﻯ اﻳﺮﺍﻥ
ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ  ﻭلی
ﭙﺎﺩﺷﺎهی
ﺪﻳنی ﺒﻴﻥ
ﺘﻤﺎﻡ ﺍﻗﻮﺍم
را ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
که مه زردشتی
در ولایت
ومتفاوت در
طریقت و
اصطلاحا در مذهب
بودند)
ﻭﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ
گوﻧﻪﺑﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﻳﻮﺳﻒ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ ﻤﺼﺮ
ﻭ ﺻﺤﺎﺭﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﻤﻴﮑﺮﺩ. ﻭ
ﺩﺳﺘﺮسی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺖ.(
ﭘﺎﺩﺷﺎهی الهی
اﻳﻦ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺩﺭﺯﻣﺎﻥﺤﻴﺎﺗﺸﺎﻥﻤﻮﺭﺩﻧﻈﺮﺑﺎﻳﺪﺑﺎﺷﺪ)

حدیث3962=
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ۳ ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : (ﻭ ﻟﻘﺪ ﺁﺗﻴﻨﺎ
ﺩﺍﻭﺩ ﻣﻨّﺎ ﻓﻀﻠﺎ
ﻳﺎ ﺟﺒﺎﻝ ﺃﻭﺑﻰ
ﻣﻌﻪ ) ﺃﻯ ﺳﺒّﺤﻰ
ﻟﻠﻪ ( ﻭﺍﻟﻄﻴﺮ
ﻭ ﺃﻟﻨّﺎ ﻟﻪ ﺍﻟﺤﺪﻳﺪ
) ﻗﺎﻝ ﮐﺎﻥ ﺩﺍﻭﺩ
ﺍﺫﺍ ﻣﺮ ﻓﻰ ﺍﻟﺒﺮﺍﺭﻯ
ﻳﻘﺮﺃ ﺍﻟﺰﺑﻮﺭ
ﺗﺴﺒّﺢ ﺍﻟﺠﺒﺎﻝ
ﻭ ﺍﻟﻄﻴﺮ ﻣﻌﻪ ﻭ
ﺍﻟﻮﺣﻮﺵ ﻭ ﺃلاﻥ
الله ﻟﻪ ﺍﻟﺤﺪﻳﺪ
ﻣثل ﺍﻟﺸﻤﻊ ﺣﺘّﻰ
ﮐﺎﻥ ﻳﺘّﺨﺬ ﻣﻨﻪ
ﻣﺎ ﺃﺣﺐ ﻭ ﻗﺎﻝ ﺍﻟﺼﺎﺩﻕ
ﺍﻃﻠﺒﻮﺍ ﺍﻟﺤﻮﺍﺋﺞ
ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﺸﻠﺎﺷﺎٴ ﻓﺎﻧّﻪ
ﺍﻟﻴﻮﻡ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺃلاﻥ الله ﻓﻴﻪ
ﺍﻟﺤﺪﻳﺪ ﻟﺪﺍﻭﺩ
ﻭﻗﻮﻟﻪ ( ﺃﻥ ﺍﻋﻤﻞ
ﺳﺎﺑﻐﺎﺕ ) ﻗﺎﻝ ﺍﻟﺪﺭﻭﻉ
( ﻭﻗﺪﺭ ﻓﻰ ﺍﻟﺴﺮﺩ
) ﻗﺎﻝ ﺍﻟﻤﺴﺎﻣﻴﺮ
ﺍﻟّﺘﻰ ﻓﻰ ﺍﻟﺤﻠﻘﻪ.
(ﺍﻋﻤﻠﻮﺍ ﺻﺎﻟﺤﺎ
ﺍﻧّﻰ ﺑﻤﺎ ﺗﻌﻤﻠﻮﻥ
ﺑﺼﻴﺮ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺪﺍﻭﺩ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻓﻀﻞ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺩﻳﻢ.ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻴﻢ
ﺃﻯ ﮐﻮﻫﻬﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺪﻫﻴﺪ(عَزّﻟﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻭﺩ ﻭ پسﺍﺯ
ﻧﺒﻮﺕ ﺩﺍﻭﺩ  ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭعَزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﮐﻮﻫﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺪﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺻﺪﺍ
ﻭ ﺍﻧﻌﮑﺎﺵ ﺻﺪﺍ
ﺩﺭ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪﺍﺯ
ﺩﻟﺘﻨﮕﻰ ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﻭﮐﻮﻩ
ﻧﻴﺰ ﺻﺪﺍﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ. ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ ﮐﻪ باعث ﺗﻌﺠّﺐ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺻﺪﺍﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻮﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ)
ﺍﻣﺎﻣﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﻮﻫﻬﺎ ﺑﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺴﺒﻴﺢ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻃﻴﺮ ﻭ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺁﻫﻦ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻧﺮﻡ
ﮐﺮﺩﻳﻢ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﻴّﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻫﻦ ﻧﺮﻡ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺩ ﺯﺭﻩ ﺟﻨﮕﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺧﺖ. ﺑﺎﺯ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻫﻨﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻨﮑﺮ
ﻭلاﻳﺖ ﺍﻭﺭﺍﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ
) ﻭﭼﻮﻥ ﺩﺍﻭﺩ ﺍﺯ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺷﺖ  ﺯﺑﻮﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻮﻫﻬﺎ
ﻭ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭﺣﻮﺵ
ﺑﺎ ﻭﻯ ﻫﻢ ﺻﺪﺍ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﺣﺸﻰ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﺣﺎﻝ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺁﻫﻦ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺷﻤﻊ ﻧﺮﻡ ﮐﺮﺩ
ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺴﺎﺯﺩ ( ﮐﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ  ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻴﺎﺟﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﺳﻪ ﺷﻨﺒﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻫﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻭﺩ
ﻧﺮﻡ ﮐﺮﺩ ( ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ
ﺳﻮﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻋﻴﺴﻮﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺁﻫﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺮﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﺣﺘﻴﺎﺟﺎﺕ
ﻣﺮﺩﻡ ﭘﻮﻝ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭالّا ﻧﺮﻡ
ﺷﺪﻥ ﺁﻫﻦ ﺫﺍﺗﺎ
ﺧﻮﺏ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﺗﺶ ﻧﺮﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺮﻡ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﻌﻤﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻞ (ﺳﺎﺑﻐﺎﺕ) ﮐﻦ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺁﻧﺮﺍ ﺯﺭﻩ ﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ( ﺳﺎﺑﻎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﺑﻖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ (ﺍﺳﺒﺎﻍ
ﻭﺿﻮ ) ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯﻗﺒﻞ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺳﺒﺎﻍ ﻳﺎ
ﻭﺿﻮﺡ ﻭ ﺍﺳﺒﺎﻕ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺯﺭﻩ
ﺳﺎﺯﻯ ﺭﺍ ﺍﺳﺒﺎﻍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ ﺣﻔﺎﻇﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﺎﻙ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﮑﻢ ﺯﺭﻩ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭ ﺩﺭ(ﺳﺮﺩ
ﺗﻘﺪﻳﺮ)لاﺯﻡ ﺭﺍ
ﺑﮑﻦ ( ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺳﺮﺩﺍﺏ
ﻭ ﺩﺭ ﺳﺮﻭﺩﻥ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﮐﻨﺪ.ﭼﻪ ﺳﺮﻭﺩﻥ
ﻣﻨﺎﺟﺎﺗﻬﺎﻯ ﺯﺑﻮﺭﻯ
ﻭﺩﺍﻭﺩﻯ ﻭﭼﻪﺩﺭ
ﺳﺮﻭﺩﻥ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ. ﻭﭼﻪﺍﺳﺒﺎﻍ
ﻭﺍﺳﺒﺎق ﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻤﺎﺯ ﻳﺎ ﻭﺿﻮ ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ(ﻭﻯ
ﺳﻮ)ﻭ ﺿوء ﻭﻧﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺦ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﺣﻠﻘﻪ
ﺑﮑﻮﺑﺪ.(ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮ
(ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺩﺭ

ﺳﺮﺩ)ﻭﺗﻘﺪﻳﺮ
ﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺪﺭ ﺍﻧﺪﻙ ﻭ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺤﺪ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ (ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ)ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ.) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻞ ﺻﺎﻟﺢ ﮐﻨﻴﺪ
ﻭﻣﻦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺼﻴﺮ ﻭ ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺃﻋﻤﺎﻝ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻢ
. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺷﺮﻁ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭلاﻳﺖ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﺠﻤﻮعةﺍﻯ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﺯ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺸﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭالّاﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ
.

حدیث 3963 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ۴ﺑﺤاﺮ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻭ ﻋﻠّﻤﻨﺎﻩ
ﺻﻨﻌﻪ ﻟﺒﻮﺵ ﻟﮑﻢ
) ﺃﻯ ﺍﻟﺰﺭﺩ ( ﻟﺘﺤﺼﻨﮑﻢ
ﻣﻦ ﺑﺄﺳﮑﻢ ﻓﻬﻞ
ﺃﻧﺘﻢ
ﺷﺎﮐﺮﻭﻥ ﻭ
ﻣﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﺁﻣﻮﺯﺵ
لباس ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ ﺩﺍﺩﻳﻢ ( ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺯﺭﺩ ( ﺯﺭﺍﺩ ﺧﺎﻧﻪ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺯﺭﻩ ﺟﻨﮕﻰ ) ﻳﺎ ﺩﺭﻉ
ﻭ ﺯﺭﻩ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ( ﺑﻘﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
) ﺍﺯ ﻣﺼﻴﺒﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﺣﻔﻆ ﻭﻣﺼﻮﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
( ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻳﻦ ﺻﻨﻌﺖ
لباس ﺳﺎﺯﻯ
ﻓﻠﺰﻯﻮﻣﺤﮑﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
) پس ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺷﺎﮐﺮ
ﻭﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ ﺑﺎﺷﻴﺪ.
(ﺻﻨﻌﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﮐﺴﺐﺍﻳﻦ
ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﻄﻮﺭ
ﺃﺯﻝ ﻭ ﺃﺑﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻋﺎﺩﻯ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺻﻨﻌﺖﻭﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
لباس ﻭ ﭘﻮﺷﺶ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺻﻨﻌﺖ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ  (لباس ﻳﺎ
ثوﺏ)ﻭ ثوابﻭ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ
ﺭﻭﺍﻧﻰ  ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.(
ﺯﺭﺩ)ﻳﺎ ﺯﺭﻩ ﻭ ﺍﺳﻠﺤﻪ
ﻓﻠﺰﻯ  ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺯﺭﺍﺩﺧﺎﻧﻪ ﺻﻨﻌﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.
(ﺣﺼﻦ)ﻳﺎ ﻗﻠﻌﻪ ﺧﺎﺹ
ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺃﻣﻦ ﻭ
ﺣﻔﻆ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺑﺄﺵ)ﻳﺎ
ﺑﺪﻯ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ  ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.پس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﺪ.ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺳﭙﺎﺵ ﮐﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﺩﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﻫﺮ ﺗﻮﺍﻥ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺷﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ باعث
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﻧﻌﻤﺖ
ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺷﮑﺮ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺻﻮلا ﻫﺮ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﻭ
ﺳﺠﻮﺩ ﻭ ﺩﻋﺎ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺟﺰﺋﻰ ﺑﺮ
ﮐﻞ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺍﻃﻠﺎﻕ
ﺷﺪﻧﻰ ﺍﺳﺖ

حدیث 3963 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ۴ﺑﺤاﺮ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻭ ﻋﻠّﻤﻨﺎﻩ
ﺻﻨﻌﻪ ﻟﺒﻮس ﻟﮑﻢ
) ﺃﻯ ﺍﻟﺰﺭﺩ ( ﻟﺘﺤﺼﻨﮑﻢ
ﻣﻦ ﺑﺄﺳﮑﻢ ﻓﻬﻞ
ﺃﻧﺘﻢ
ﺷﺎﮐﺮﻭﻥ ﻭ
ﻣﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﺁﻣﻮﺯﺵ
لباس ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ ﺩﺍﺩﻳﻢ ( ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ) ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺯﺭﺩ ( ﺯﺭﺍﺩ ﺧﺎﻧﻪ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺯﺭﻩ ﺟﻨﮕﻰ ) ﻳﺎ ﺩﺭﻉ
ﻭ ﺯﺭﻩ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ( ﺑﻘﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
) ﺍﺯ ﻣﺼﻴﺒﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﺣﻔﻆ ﻭﻣﺼﻮﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
( ﺍﺯﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻳﻦ ﺻﻨﻌﺖ
لباس ﺳﺎﺯﻯ
ﻓﻠﺰﻯﻮﻣﺤﮑﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
) پس ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺷﺎﮐﺮ
ﻭﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ ﺑﺎﺷﻴﺪ.
(ﺻﻨﻌﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﮐﺴﺐﺍﻳﻦ
ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﻄﻮﺭ ﺃﺯﻝ ﻭ ﺃﺑﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻋﺎﺩﻯ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺎﻟﻬﻴﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪﺷﺮﺍﻳﻂ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺻﻨﻌﺖ
ﻭﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ لباس ﻭ ﭘﻮﺷﺶ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺻﻨﻌﺖ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ  (لباس ﻳﺎ
ثوﺏ)ﻭ ثوابﻭ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ
ﺭﻭﺍﻧﻰ  ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.(
ﺯﺭﺩ)ﻳﺎ ﺯﺭﻩ ﻭ ﺍﺳﻠﺤﻪ
ﻓﻠﺰﻯ  ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺯﺭﺍﺩﺧﺎﻧﻪ ﺻﻨﻌﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.
(ﺣﺼﻦ)ﻳﺎ ﻗﻠﻌﻪ ﺧﺎﺹ
ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺃﻣﻦ ﻭ
ﺣﻔﻆ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺑﺄﺵ)ﻳﺎ
ﺑﺪﻯ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ  ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.پس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺳﭙﺎس ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﺩﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﻫﺮ ﺗﻮﺍﻥ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺷﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ باعث
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﻧﻌﻤﺖ
ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺷﮑﺮ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺻﻮلا ﻫﺮ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﻭ
ﺳﺠﻮﺩ ﻭ ﺩﻋﺎ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺟﺰﺋﻰ ﺑﺮ
ﮐﻞ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺍﻃﻠﺎﻕ
ﺷﺪﻧﻰ ﺍﺳﺖ

حدیث 3964 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ14ﺹ۵ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻭﺃﻟﻨّﺎ
ﻟﻪ ﺍﻟﺤﺪﻳﺪ ) ﻗﺎﻝ
ﻫﻰ ﺍﻟﺪﺭﻉ ﻭ ﺍﻟﺴﺮﺩ
ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺍﻟﺤﻠﻘﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﻟﺤﻠﻘﻪ ﻭ ﻣﺎ ( ﺣﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
) ﺁﻫﻦ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
( ﺩﺍﻭﺩ ﻭ ﻫﺮ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﻧﺮﻡ ﮐﺮﺩﻳﻢ.ﺍﻳﻦ
ﺁﻫﻦ ﻳﻌﻨﻰ ﺯﺭﻩ
ﻭ ﺩﺭﻉ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺳﺮﺩ
( ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺯﺭﺩ ﻭﺳﻠﺎﺡ
ﺳﺎﺯﻯ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺯﺭﺍﺩﺧﺎﻧﻪ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺩﻫﻰ ﺣﻠﻘﻪ ﺑﺤﻠﻘﻪ
ﺍﺳﺖ ( ﺳﺮﺩ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺮﺩ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﮐﻪ
ﺁﻫﻦ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﺗﺶ
ﻭﺩﺍﻍ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻝ ﺳﻨﮕﻰ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺮﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺳﺮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺮﻭﺩ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭﭘﻴﻮﺳﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ
ﻣﻮﺯﻭﻥ ﮔﻔﺘﻦ ﭼﻮﻥ
ﺷﻌﺮ ﻭ ﺳﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺣﻠﻘﻪ ﻫﺎﻯ ﻳﻚ ﺯﻧﺠﻴﺮ
ﺑﻬﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺯﻧﺠﻴﺮﻫﺎ
ﺯﺭﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻦ
ﻫﺮ ﺟﻨﮕﺠﻮ ﻣﻴﺴﺎﺧﺘﻨﺪ
. ﺳﺮﺩ ﺯﺭﻩ ﻭﺳﺮﺩﺍﺏ
عَزّﻟﺖ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ
.

حدیث 3965
-ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14 ص ؟؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﻗﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ( ﻭﺍﺫﮐﺮ
ﻋﺒﺪﻧﺎ ﺩﺍﻭﺩ ﺫﺍ
ﺍﻟﺄﻳﺪ) ﻗﺎﻝ ﺫﺍ
ﺍﻟﻘﻮﻩ ﺍﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭﻯ
ﮐﻦ ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﻣﺎ
ﺩﺍﻭﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺩﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭ ﺑﻮﺩ.( ﺩﺳﺖ
ﺭﺳﻰ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺵ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ تأثیر
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 3966 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ۵ ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻧّﺎ ﺳﺨّﺮﻧﺎ
ﺍﻟﺠﺒﺎﻝ ﻣﻌﻪ ﻳﺴﺒّﺤﻦ
ﺑﺎﻟﻌﺸﻰ ﻭ ﺍلاﺷﺮﺍﻕ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺫﺍ ﻃﻠﻌﺖﺍﻟﺸﻤﺶ ﮐﻪ ﻣﺎ ﮐﻮﻫﻬﺎ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﺗﺴﺨﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻳﻢ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺍﻭ
( ﺩﺍﻭﺩ ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ) ﺍﺯ
ﺻﺒﺢ ﺗﺎ ﺷﺎﻡ ﻭ ﺍﺯ
ﺷﺎﻣﮕﺎﻩ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ
ﺑﺎﻭﻯ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻨﻨﺪ.(
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ عَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻭ ﺩﻋﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﻢ ﺻﺪﺍﺋﻰ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﮐﻮﻩ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺻﺪﺍﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻌﮑﺎﺵ ﺁﻥ
ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.(ﻋﺸﻰ)ﻳﺎ
ﻋﺸﺎٴ ﻭ ﺷﺎﻣﮕﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺷﺐ ﻭﻭﻗﺖ ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﺎﺳﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺣﺘﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ (ﺍﺷﺮﺍﻕ)ﻭﻗﺖ
ﺷﺮﻭﻕ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺍﺯ ﻣﺸﺮﻕ  ﻭ ﺑﺎﻣﺪﺍﺩﺍﻥ
ﭘﮕﺎﻫﻰ ﻭ ﺻﺒﺢ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻫﻢ
ﺻﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺳﻨﮓ
ﺩﻝ ﺳﺎﺑﻖ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.

حدیث -3967-
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ۵ ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﺩﺍﻭﺩ
ﮐﺎﻥ ﻳﺪﻋﻮ ﺃﻥ ﻳﻠهمه
الله ﺍﻟﻘﻀﺎٴ ﺑﻴﻦ
الناس ﺑﻤﺎ ﻫﻮ ﻋﻨﺪﻩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻟﺤﻖ ﻓﺄﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻴﻪ ﻳﺎ ﺩﻭﺩ ﺍﻥ
الناس لا ﻳﺤﺘﻤﻠﻮﻥ
ﺫﻟﻚ ﻭ ﺍﻧّﻰ ﺳﺄﻓﻌﻞ
ﻭ ﺍﺭﺗﻔﻊ
ﺍﻟﻴﻪ ﺭﺟﻠﺎﻥ ﻓﺎﺳﺘﻌﺪﺍﻩ
ﺃﺣﺪﻫﻤﺎ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺂﺧﺮ
ﻓﺄﻣﺮ ﺍﻟﻤﺴﺘﻌﺪﻯ
ﻋﻠﻴﻪ ﺃﻥ ﻳﻘﻮﻡ
ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻤﺴﺘﻌﺪﻯ ﻓﻴﻀرَبّ
ﻋﻨﻘﻪ ﻓﻔﻌﻞ ﻓﺎﺳﺘﻌﻈﻤﺖ
ﺑﻨﻮ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺫﻟﻚ ﻭ ﻗﺎﻝ ﺭجَلّ
ﺟﺎٴ ﻳﺘﻈﻠّﻢ ﻣﻦ
ﺭجَلّ ﻓﺄﻣﺮ ﺍﻟﻈﺎﻟﻢ
ﺃﻥ ﻳﻀرَبّ ﻋﻨﻘﻪ
ﻓﻘﺎﻝ رَبّ ﺃﻧﻘﺬﻧﻰ
ﻣﻦ ﻫﺬﻩ ﺍﻟﻮﺭﻃﻪ
ﻗﺎﻝ ﻓﺄﻭﺣﻰ
الله ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻟﻴﻪ
ﻳﺎ ﺩﻭﺩ ﺳﺄﻟﺘﻨﻰ
ﺃﻥ ﺃﻟﻬﻤﻚ ﺍﻟﻘﻀﺎٴ
ﺑﻴﻦ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﻤﺎ
ﻫﻮ ﻋﻨﺪﻯ ﺍﻟﺤﻖ
ﻭ ﺍﻥ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﻤﺴﺘﻌﺪﻯ ﻗﺘﻞ
ﺃﺑﺎ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻤﺴﺘﻌﺪﻯ
ﻋﻠﻴﻪ ﻓﺄﻣﺮﺕ
ﻓﻀﺮﺑﺖ ﻋﻨﻘﻪ ﻗﻮﺩﺍ
ﺑﺄﺑﻴﻪ ﻭﻫﻮ ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﻓﻰ ﺣﺎﺋﻂ ﮐﺬﺍ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺷﺠﺮﻩ ﮐﺬﺍ
ﻓﺄﺗﻪ ﻓﻨﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺳﻤﻪ ﻓﺎﻧّﻪ
ﺳﻴﺠﻴﻚ ﻓﺴﻠﻪ ﻗﺎﻝ
ﻓﺨﺮﺝ ﺩﺍﻭﺩ ﻭ ﻗﺪ
ﻓﺮﺡ ﻓﺮﺣﺎ ﺷﺪﻳﺪﺍ
ﻟﻢ ﻳﻔﺮﺣﻪ ﻣﺸﻠﻪ
ﻓﻘﺎﻝ ﻟﺒﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻗﺪ ﻓﺮﺝ
الله ﻓﻤﺸﻰ ﻭﻣﺸﻮﺍ
ﻓﺎﻧﺘﻬﻰ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺸﺠﺮﻩ
ﻓﻨﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﻓﻠﺎﻥ ﻓﻘﺎﻝ ﻟﺒّﻴﻚ
ﻳﺎ ﻧﺒﻰ الله ﻗﺎﻝ
ﻣﻦ ﻗﺘﻠﻚ ؟ ﻗﺎﻝ
ﻓﻠﺎﻥ  ﻓﻘﺎﻟﺖ
ﺑﻨﻮ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻟﺴﻤﻌﻨﺎﻩ
ﻳﻘﻮﻝ ﻳﺎ ﻧﺒﻰ الله
ﻓﻨﺤﻦ ﻧﻘﻮﻝ ﮐﻤﺎ
ﻗﺎﻝ ﻓﺄﻭﺣﻰ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻟﻴﻪ ﻳﺎ
ﺩﺍﻭﺩ ﺍﻥ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ
لا ﻳﻄﻴﻘﻮﻥ ﺍﻟﺤﮑﻢ
ﺑﻤﺎ ﻫﻮ ﻋﻨﺪﻯ ﺍﻟﺤﮑﻢ
ﻓﺴﻞ ﺍﻟﻤﺪﻋﻰ ﺍﻟﺒﻴّﻨﻪ
ﻭ ﺃﺿﻒ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﻰ
ﺍﺳﻤﻰ ﺩﺍﻭﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.( ﺩﻋﺎﻯ ﺩﺍﻭﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺩﻋﺎﻯ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ  ﻗﺎﺿﻰ ﺷﺮﻉ
ﺷﺪﻥ ﻧﺒﻮﺩﻩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻋﺎﻯ ﺩﺍﻭﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﻭﺩ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﻀﺖ ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻘﺶ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻗﻀﺎﻳﺎ
ﻳﺎ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻣﻄﺮﻭﺣﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺩﺍﻭﺩ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ(ﺗﻨﺒّﻮٴ)ﻧﺒﻮﺕ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ الّا
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺭﺃﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.)
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺑﺤﻘّﻰ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻭﻯ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.( ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﺩﺍﺩﻩ ﺗﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺗﺄﻳﻴﺪﻯ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻠﺒﭙﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ رؤیاﻫﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﻮﻯ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ ( ﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ  ﺻﺎﺣﺐ ﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﮐﻪ ﺃﻯ ﺩﺍﻭﺩ
ﻣﺮﺩﻡ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
( ﺗﺤﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺷﺨﺺ.ﻭ الّا
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺩﺍﻭﺩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺎرَبّ ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭرؤیاﻫﺎﻯ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ رؤیاﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻣﺨﻔﻰ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
) ﻭﻟﻰ ﻣﻦ ﭼﻨﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩ.( ﺑﺎﺯ ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻢ ﺗﺎ ﺣﻖ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭﺍﺯ ﺩﺍﻭﺩ
ﻃﻠﺐ ﺍﺳﺘﻌﺎﻧﺖ
ﻭﮐﻤﻚ ﻗﻀﺎﺋﻰ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺘﻢ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﺷﺪ.ﻭ ﺩﺍﻭﺯﺩ ﺭﺃﻯ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﮔﺮﺩﻥ ﺳﺘﻢ
ﺩﻳﺪﻩ ( ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
) ﺭﺍ ﺑﺰﻧﻨﺪ.ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﺟﺮﺍ ﺷﺪ ( ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺃﻯ ﺩﺍﺩ.
ﻣﺸﺎﻟﻴﺎﺯ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﻭﻧﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪاکثر
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ
) ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﮔﺮﺍﻥ ﺁﻣﺪ ﻭ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻇﺎﻟﻤﻰ
ﮔﺮﺩﻥ ﻣﻈﻠﻮﻣﻰ
ﺭﺍ ﺑﺰﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﻭﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻳﺶ
ﮐﻤﻚ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻭﺭﻃﻪ
( ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ) ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﻫﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺃﻯ ﺩﺍﻭﺩ ﺗﻮ ﺍﺯ
ﻣﻦ ﺣﻖ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻢ
( ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯﺎﻟﻬﻰ  ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻴﺎﻥ
ﺭﺃﻯ ﻭ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻨﻄﻖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺃﻯﻤﻴﺪﻫﺪ.ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺃﺑﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻧﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ) ﻭ ﺍﻳﻦ  ﻣﻘﺘﻮﻝ ﭘﺪﺭ
ﻗﺎﺗﻞ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﻟﺬﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻡ ﮐﻪ ﮔﺮﺩﻥ
ﻗﺎﺗﻞ ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺰﻧﺪ  ﮐﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﻥ ﭘﺪﺭﺵ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺯﻳﺮ ﺩﻳﻮﺍﺭﻯ
ﺑﺨﺎﻙ ﺭﺳﺎﻧﺪ ﻭﻣﺨﻔﻰ
ﮐﺮﺩ . (ﻭﮐﺴﻰ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ ﻗﺘﻞ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺎﻣﺶ ﺻﺪﺍ
ﺑﺰﻧﻰ ﭘﺎﺳﺦ ﺗﻮﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.( ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﺮ ﺷﺨﺺ ﺭﺍﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻭ ﻣﺨﻔﻰ ﭼﻮﻥ ﻗﺎﺗﻞ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ)ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﻭﺩ
ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺒﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺝ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ.ﻭ ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻥ
ﺩﺭﺧﺖ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺭﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺻﺪﺍﻯ
ﻣﺪﻓﻮﻥ ﺭﺍ ﺑﺰﻧﻨﺪ
ﻭﺍﻭ ﺭﺍ ﺻﺪﺍ ﺯﺩﻩ
ﻭ ﺍﻭ ﻟﺒّﻴﻚ
ﮔﻮﻳﺎﻥ ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺖ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﻭﻯ ﻧﺎﻡ
ﻗﺎﺗﻞ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﻭ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﭘﺎﺳﺦ ﺍﻭﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﻓﻠﺎﻥ ﺷﺨﺺ
ﻗﺎﺗﻞ ﺑﻮﺩ.( ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻘﺘﻮﻝ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻗﺎﺗﻞ ﺁﻥ ﺷﺨﺺ
ﺑﻮﺩﻩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﺳﺘﻢ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ ) ﻭ
ﻣﺎ ( ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
) ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ ﺃﻯ
ﺩﺍﻭﺩ  ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻃﺎﻗﺖ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.( ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﮐّﻞ ﺩﻗﻴﻖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻟﺬﺍ ﺗﻮ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻣﺪﻋﻰ ﺩلاﺋﻞ
ﻭ ﺑﺒﻴّﻨﻪ ( ﻣﺪﺭﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ) ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ
ﻭ ﺣﮑﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻦ
ﻭ ﺑﺎ ﺫﮐﺮ
ﻧﺎﻡ ﻭ ﺑﻨﺎﻡ ﻣﻦ
ﺣﮑﻢ ﺭﺍ ﺻﺎﺩﺭ ﮐﻦ
( ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﺤﻤّﻞ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
(ﺑﻴّﻨﻪ)ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﻧﺪ
ﭼﺮﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﺭﺃﻳﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺑﻠﺎﻍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. حدیث ﻳﻚ
مثال ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻟﻰ ﻫﺪﻑ
ﺑﻴﺎﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

حدیث
3967 = - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮﺍﺳﺖ(ﺝ14ﺹ۶ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
ﺪﺍﻭﺩ ﺳﺄل
ﺮﺑّﻪ ﺃﻥ
ﻴﺮﻳﻪ ﻗﻀیّة
ﻣﻥ ﻘﻀﺎﻳﺎ
ﺍﻟﺂﺧﺮة  ﻓﺄﻭحی الله
ﺍﻟﻴﻪ ﻳﺎ
ﺩﺍﻭﺩ ﺍﻥّ
اﻟّﺬﻯ
ﺴﺄﻟﺘنی ﻤﺎ
ﻃلع علیخ
ﺃﺣﺪﺍ ﻣﻥ ﺨﻠﻘﻰ
ﻭلا
ﻳﻨﺒﻐی ﻠﺄﺣﺪ
ﺃﻥ ﻴﻘﻀﻰ ﺑﻪ
ﻏﻴﺮﻯ  ﻗﺎﻝ  ﻓﻠم
ﻴﻤﻨﻌﻪ ﺫﻟک
ﺃﻥ عاﺩ ﻓﺴﺄل الله
ﺃﻥ ﻴﺮﻳﻪ ﻗﻀی
ّة ﻣﻥ ﻘﻀﺎﻳﺎ
ﺍﻟﺂﺧﺮة  ﻗﺎﻝ  ﻓﺄﺗﺎﻩ
ﺟﺒﺮﺍﺋﻴل
ﻔﻘﺎل ﻠﻘﺪ
ﺳﺄﻟﺖ ﺭﺑّک
ﺸﻴﺌﺎ  ﻣﺎ
ﺳﺄﻟﻪ ﻗﺒﻠک
ﻨﺒیّ ﻤﻦ
ﺃﻧﺒﻴﺎﺋﻪ
ﺻﻠﻮﺍﺕ الله
ﻋﻠﻴﻬم ﻴﺎ
ﺩﺍﻭﺩ  ﺍﻥّ
اﻟّﺬﻯ ﺴﺄﻟﺖ
ﻟم ﻴﻄلع الله
ﻋﻠﻴﻪ ﺃﺣﺪﺍ
ﻣﻥ ﺨﻠﻘﻪ  ﻭلا
ﻳﻨﺒﻐی ﻠﺄﺣﺪ
ﺃﻥ ﻴﻘﻀی ﺒﻪ
ﻏﻴﺮﻩ  ﻓﻘﺪ
ﺃﺟﺎﺏ الله
ﺗﻌﺎلی ﺪﻋﻮﺗﻚ
ﻭ
ﺃﻋﻄﺎک ﻤﺎ
ﺳﺄﻟﺖ  ﺍﻥ ﺃﻭل
ﺨﺼﻤﻴﻥ
ﻴﺮﺩﺍﻥ علیک
غدﺍ ﺍﻟﻘﻀیّة  ﻓﻴﻬﻤﺎ
ﻣﻥ ﻘﻀﺎﻳﺎ
ﺍﻟﺂﺧﺮة  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺃﺻﺒح ﺪﺍﻭﺩ  ﻭ ﺟﻠس
فی ﻤﺠﻠس
اﻟﻘﻀاء  ﺃتی ﺸﻴخ
ﻤﺘﻌﻠق ﺒﺸﺎﺏ  ﻭ ﻣﻊ
ﺍﻟﺸﺎﺏ
ﻋﻨﻘﻮﺩ ﻣﻥ عنب
ﻓﻘﺎل
اﻟﺸیخ ﻴﺎ
ﻧبیّ الله  ﺍﻥّ هذا
ﺍﻟﺸﺎﺏ ﺩﺧل
ﺒﺴﺘﺎﻧﻰ ﻭﺧرَبّ
ﮐَﺮَﻣﻰ  ﻭ ﺃﮐل
ﻤﻨﻪ ﺑﻐﻴﺮ
ﺍﺫﻧﻰ  ﻗﺎل
ﻔﻘﺎل ﺪﺍﻭﺩ
ﻟﻠﺸﺎﺏ ﻣﺎ
ﺗﻘﻮﻝ؟ ﻓﺄﻗﺮّ
ﺍﻟﺸﺎﺏ
ﺑﺄﻧّﻪ ﻗﺪ
ﻓﻌل ﺬﻟﻚ  ﻓﺄﻭحی الله
ﺗﻌﺎلی اﻟﻴﻪ
ﻳﺎ ﺩﺍﻭﺩ  ﺍﻥ کشف ﻟک
ﻤﻦ ﻗﻀﺎﻳﺎ
ﺍﻟﺂﺧﺮة  ﻓﻘﻀﻴﺖ
ﺑﻬﺎ ﺑﻴﻥ
اﻟﺸﻴخ ﻮ
ﺍﻟﻐﻠﺎﻡ  ﻟم
ﻴﺤﺘﻤل ﻠﻬﺎ
ﻗﻠﺒﻚ  ﻭلا
ﻳﺮﺿﻰ ﺑﻬﺎ
ﻗﻮﻣﻚ  ﻳﺎ
ﺩﺍﻭﺩ  ﺍﻥ هذﺍ
ﺍﻟﺸﻴخ اﻗﺘﺤم
علی ﻮﺍﻟﺪ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﺸﺎﺏ فی
ﺒﺴﺘﺎﻧﻪ  ﻓﻘﺘﻠﻪ  ﻭﻏﺼﺒﻪ
ﺑﺴﺘﺎﻧﻪ  ﻭ ﺃﺧﺬ
ﻣﻨﻪ ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ
ﺃﻟﻒ ﺩﺭﻫﻢ  ﻓﺪﻓﻨﻬﺎ
فی ﺠﺎﻧﺐ
ﺑﺴﺘﺎﻧﻪ
ﻓﺎﺩفع الی
اﻟﺸﺎﺏ ﺳﻴﻔﺎ  ﻭ ﻣُﺮﻩ
ﺃﻥ ﻴﻀرَبّ
ﻋﻨق اﻟﺸﻴﺦ  ﻭﺍﺩفع
اﻟﻴﻪ
ﺍﻟﺒﺴﺘﺎﻥ ﻮ
ﻣﺮﻩ ﺃﻥ ﻴﺤﻔﺮ فی
ﻤﻮضع کذاﻣﻥ
اﻟﺒﺴﺘﺎﻥ  ﻭ ﻳﺄﺧﺬ
ﻣﺎﻟﻪ  ﻗﺎﻝ  ﻓﻔﺰع
ﺪﺍﻭﺩ ﻣﻥ ﺬﻟک
ﻮ ﺟمع علماء
ﺃﺻﺤﺎﺑﻪ ﻭ
ﺃﺧﺒﺮﻫم
اﻟﺨﺒﺮ  ﻭ ﺃﻣﻀی
اﻟﻘﻀیّة ﻋلی
ﻤﺎ ﺃﻭﺣی الله
ﺍﻟﻴﻪ ﺩﺍﻭﺩ
ﺍﺯ رَبّ ﺧﻮﺩ ﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻳک
ﻘﻀبّه ﺍﺯ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺁﺧﺮﺕ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﻨﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ. (
ﻗﻀﺎﻳﺎ ﻭ
ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ
اﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺭؤﻴﺎئی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺁﺧﺮﺕ
ﻳﻌنی ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ  ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻋﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻗﻀﻴّﻪ ﻭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ  ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﻘﻀﺎﻭﺕ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣی ﻮ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﻮﺣی کرﺩ  ﮐﻪ ﺃﻯ
ﺪﺍﻭﺩ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﻣﻦ
ﺧﻮﺍﺳتی کسی ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﻠقﺨﻮﺩ  ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻄّلّع
ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻡ (ﻧﻪ
ﺑﺮﻣﺮﺩم عاﻣﻰ  ﺣتی ﺒﺮ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺴﺎﻟک اﺯ ﺁﻥ
ﺮﻭﺵ ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﺨﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺎﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﺴﺌﻮل ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.) ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮐﺴﻰ ﻗﻀﺎﻭتی
غیر ﻣﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺃﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩ  ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
غیرﺧﺪﺍ ﻣﺘّکی
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺣتی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ  ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺣی
ﻮ ﺍﻟﻬﺎم
آﻧﺮﺍ  ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺪﺍﻭﺭﻯ ﭙﻴﺮ  ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ  ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﮐل ﻮﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺨﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﻭلی ﺪﺍﻭﺩ
ﺑﺎﺯ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩ  ﮐﻪ ﻳک
ﻨﻤﻮﻧﻪ ﺍﺯ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻨﺰﺩ
ﺍﻭ ﺁﻣﺪ (ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮﺍﺳﻄﻪ
الهی رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭالّا
ﺩﺍﻭﺩ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ  ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻣﻌﺮﻭﻑ
رَبّ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ  ﺭﺍﺑﻄ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ رَبّ
ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.)
ﻭﮔﻔﺖ ﺗﻮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻳﺖ ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﻃﻠﺐ ﮐﺮﺩﻯ  ﮐﻪ ﻫﻴچ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﺗﻮ ﺍﻃﻠﺎع
ﻮ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ  ﺍﺳﺖ. (ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮگز
ﺍﻣتی ﺒﻬﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
الهی ﺒﺪﻫﺪ  ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺨﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺣتی اﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻠّﻯ ﺪﺭ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ  ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺩﺭ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺑﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ) ﭘس ﺃﻯ
ﺪﺍﻭﺩ  ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﻮﺍﺳتی ﻘﺒﻠﺎ
ﮐسی ﻨﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮐﺴﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺒﻐﻴﺮ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ (
ﻫﻴچ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﮐﺎﻣلی اﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻃﻠﺎع
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
اﺳﺘثناءا
ﺍﻳﻥ ﺤق
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﺒﺎ
ﻭﺣﻰ  ﺑﻨﻈﺮ
ﺷﺨﺼی ﺪﺍﻭﺩ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ
ﻭﺣی الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺟﺎﺑﺖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺗﻮ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺘﻮ ﺍﻳﻦ ﺣق
ﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.(
ﺣﻘّﻯ که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺣتی اﮔﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺨﻄﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ باز
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ  ﺣتی اﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ) ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺩﻭﺧﺼم که
ﻓﺮﺩﺍ ﺑﺘﻮ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﺍﺯ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺁﺧﺮﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.(
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺮﻭح
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ هاﻯ
اﻟﻬﻰ) ﺻﺒح که
ﺷﺪ ﺩﺍﻭﺩ ﺑﺮ
ﻣﺴﻨﺪ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻧﺸﺴﺖ ﻭ ﺷﻴخ ﻴﻘﻪ
ﺟﻮﺍنی ﺮﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ  ﻭﺑﺪﺳﺖ
ﺟﻮﺍﻥ ﺨﻮﺷﻪ
ﺍﻧﮕﻮﺭﻯ ﺒﻮﺩ
ﻭ ﺷﻴح گفت  ﺃﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺪﺍ  ﺍﻳﻥ
ﺠﻮﺍﻥ ﺪﺍﺧل
ﺒﺎغ ﻤﻥ ﺸﺪ  ﻭ
ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻥ
ﻤﺮﺍ ﺧﺮﺍﺏ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﺟﺎﺯﻩ ﻣﻥ اﺯ
ﺁﻥ ﺧﻮﺭﺩ.
ﻭﺩﺍﻭﺩ ﺍﺯ
ﺟﻮﺍﻥ ﺪﻓﺎع
اﺯﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺖ  ﻭﺟﻮﺍﻥ
اﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣی
کرﺩ( ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
اﺧﺘﻠﺎﻑ ﻭﺣی
ﺮﺳﻴﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﮐﻪ ﻳک
ﻮلیّ اﻟﻬﻰ  ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ کند  ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎم ﻮ ﻭﺣی
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻴﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺭؤﻴﺎ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ
ﻮلیِّ الهی
ﺮﺃﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺎﺹ
ﺃﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭلی ﺃﻯ ﺪﺍﻭﺩ  ﺍﮔﺮ ﻳﻚ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﺯ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺑﺂﺧﺮﺕ
( ﺭﻭح ﻮ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ)
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﮐﺸﻒ
ﺷﻮﺩ  ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﮑک کنی
ﺩل ﺘﻮ ﺗﺤﻤل
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ  ﻭﺣتی
ﻘﻮم ﺘﻮ ﺑﺪﺍﻥ
ﺮﺍﺿی ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻫﻤﺎﻥ اﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺻﺎﺩﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮلا
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻮضع ﭙﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻩ  ﺟﺰئی
ﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﺃﺯل
ﺘﺎ ﺃﺑﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻯ ﺠﺰئی اﺯ
ﻳک ﺴﻠﺴﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺯﻯ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻄ هماﻥ
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ ﺠﺰئی
ﭙﻴﺶ ﺁﻣﺪﻩ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺮﻗﺖ ﺃﻧﮕﻮﺭ)
ﺃﻯ ﺪﺍﻭﺩ  ﺑﺪﺍﻥ
که ﺍﻳﻥ ﺸﻴخ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ جوﺍﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭﺑﻮﺳﺘﺎﻧﺶ
ﮐﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﻮﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﻏﺼﺐ
ﮐﺮﺩه (ﻟﺬﺍ
ﺑﺎغ ﻮ ﺃﻧﮕﻮﺭ
ﺍﺯ ﺁﻥ اﻳﻥ
ﺠﻮﺍﻥ اﺳﺖ  ولی کسی
ﺨﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﻭﺣتی ﭽﻬل
هزﺍﺭ ﺩﺭﻫم
ﺎﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺳﺮﻗﺖ ﮐﺮﺩﻩ  ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺑﺎغ ﺪﻓﻦ
ﮐﺮﺩ. ﭘس ﺗﻮ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺭﺍ
ﺑﺠﻮﺍﻥ ﺒﺪﻩ  ﮐﻪ
ﮔﺮﺩﻥ ﺸﻴخ ﺮﺍ
ﺑﺰﻧﺪ  ﻭ ﺑﺎغ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺠﻮﺍﻥ ﺒﺪﻩ  ﻭﻓﻠﺎﻥ
ﻨﻘﻄﻪ ﺑﺎغ ﺮﺍ
ﺣﻔﺮ ﮐﻦ  ﮐﻪ ﻣﺎل
ﺴﺮﻗﺖ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺁﻧﺠﺎ ﻣﺨفی
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺍﻭﺩ
ﺗﺮﺳﺎﻥ علما ﻭ
ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﮐﺮﺩ
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺃﻯ اﺑﻠﺎغ
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺻﺎﺩﺭ
ﻧﻤﻮﺩ ( ﻳﻌنی
ﻘﻀﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻰ  ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺤﺎﺩثه
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻫﻤﻪ
ﺣﻮﺍﺩث ﻭ
ﺗﻤﺎم
ﭙﺮﻭﻧﺪﻩ ﺃﺯلی
ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺑﻬم
ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻳک سلسله
ﺩﺭﺍﺯ ﺃﺯل
ﺃﺑﺪﻯ اﺳﺖ. ولی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﺒﻨفع ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح هر ﺩﻭ
ﻃﺮﻑ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻘﻀﻴﻪ  ﮐﻪ ﺳﺘم
ﺪﻳﺪﻩﺍﻯ  ﺩﺭ ﺃﺻل
ﻘﺎﺗل ﺒﻮﺩﻩ  ﺑﺎﻗﺘﻠﺶ
ﺑﺎﺭ ﺳﻨﮕﻴﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﺧﻠﺎﺻی ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ الّا
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻥ ﻘﺘل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺻِﺮﻑ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺷﺨﺺ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗل
عباﺩﺗﻰ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻫﻴﻬﺎﻯ
هرﮐس
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻳک
ﺪﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺟﺒﺮﺍﻥ گرﺩﺩ.
ﻭالّا ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ  ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.

حدیث
3969 = ﺍﺯ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ۷ ﺑﺤﺎﺭ) ( ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺭﻫﺒﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻴﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺸﺶ
ﺍﻣﺎﻣﻴﻬﺎ  ﮐﻪ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺑﺤﻖ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻥ ﻭمعرّفی ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭالّا
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﻠﺎﺣﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﺁﻥ ﮔﺮﻭﻩ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺭﺍ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭالّا
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﺟﺰ ﺷﺮﻙ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ  ﺍﺧﺘﺼﻢ
ﺭﺟﻠﺎﻥ ﺍﻟﻰ ﺩﺍﻭﺩ
ﺍﻟﻨﺒﻰ ﻓﻰ ﺑﻘﺮﻩ
ﻓﺠﺎٴ ﻫﺬﺍ ﺑﺒﻴّﻨﻪ
ﻭﺟﺎٴ ﻫﺬﺍ ﺑﻴّﻨﻪ
ﻋﻠﻰ ﺃﻧّﻬﺎ
ﻟﻪ ﻓﺪﺧﻞ ﺍﻟﻤﺤﺮﺍﺏ
ﻓﻘﺎﻝ ﻳﺎ رَبّ ﻗﺪ
ﺃﻋﻴﺎﻧﻰ ﺃﻥ ﺃﺣﮑﻢ
ﺑﻴﻦ ﻫﺬﻳﻦ  ﻓﮑﻦ
ﺃﻧﺖ ﺍﻟّﺬﻯ ﺗﺤﮑﻢ
ﻓﺄﻭﺣﻰ
الله ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺧﺮﺝ
ﻓﺨﺬ ﺍﻟﺒﻘﺮﻩ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻫﻰ ﻓﻰ ﻳﺪﻩ  ﻭ
ﺍﺩﻓﻌﻬﺎ ﺍﻟﻰ ﺁﺧﺮ
ﻭ ﺍﺿرَبّ ﻋﻨﻘﻪ
ﻓﻀﺠّﺖ ﺑﻨﻮ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻭ ﻗﺎﻟﻮﺍ ﺟﺎٴ ﻫﺬﺍ
ﺑﺒﻴّﻨﻪ  ﻭﺟﺎٴ ﻫﺬﺍ
ﺑﺒﻴّﻨﻪ ﻣﺸﻞ ﺑﻴّﻨﻪ
ﻫﺬﺍ ﻭ ﮐﺎﻥ ﺃﺣﻘّﻬﻢ
ﺑﺎﻋﻄﺎﺋﻬﺎ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻫﻰ ﻓﻰ ﻳﺪﻩ  ﻓﺄﺧﺬﻫﺎ
ﻣﻨﻪ ﻭ ﺿرَبّ ﻋﻨﻘﻪ
ﻭ ﺃﻋﻄﺎﻫﺎ ﻟﻠﺂﺧﺮ
ﻓﺪﺧﻞ ﺩﺍﻭﺩ
ﺍﻟﻤﺤﺮﺍﺏ ﻓﻘﺎﻝ
ﻳﺎ رَبّ ﻗﺪ ﺿﺠّﺖ
ﺑﻨﻮ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﻤﺎ ﺣﮑﻤﺖ ﻓﺄﻭﺣﻰ
الله ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻟﻴﻪ
ﺍﻥ ﺍﻟّﺬﻯ ﮐﺎﻧﺖ
ﺍﻟﺒﻘﺮﻩ ﻓﻰ ﻳﺪﻩ
ﻟﻘﻰ ﺃﺑﺎ ﺍﻟﺂﺧﺮ
ﻓﻘﺘﻠﻪ ﻭ ﺃﺧﺬ ﺍﻟﺒﻘﺮﻩ
ﻣﻨﻪ ﻓﺎﺫﺍ ﺟﺎٴﻚ
ﻣﺸﻞ ﻫﺬﺍ
ﻓﺎﺣﮑﻢ ﺑﻴﻨﻬﻢ
ﺑﻤﺎ ﺗﺮﻯ ﻭ لا ﺗﺴﺄﻟﻨﻰ
ﺃﻥ ﺃﺣﮑﻢ ﺑﻴﻨﻬﻢ
ﺣﺘّﻰ ﺍﻟﺤﺴﺎﺏ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ
ﺩﺭ ﻣﺨﺎﺻﻤﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﮔﺎﻭﻯ ﺑﺪﺍﻭﺩ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﺤﺮﺍﺏ ﺷﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﻯ ﺭﺍ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺑﻰ
ﺗﺎﺏ ﺷﺪﻩ.ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ
ﺩﺍﻭﺭ ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ.سپس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﻰ
ﺁﻣﺪ ﮐﻪ ﮔﺎﻭ ﺭﺍ
ﺍﺯﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﮕﻴﺮ ﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﮔﺮﺩﻥ ﺍﻭ ﺭﺍﺑﺰﻥ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﻴﺎﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﺎ ﺿﺠّﻪ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮔﻔﺘﻨﺪ  ﻫﺮ ﻳﻚ ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻩ ﻭﺣﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺎﻭ ﺭﺍ
ﺩﺭﺩﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺩﺍﻭﺩ
ﺣﮑﻢ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﺤﺮﺍﺏ
ﺭﻓﺖ ( ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﺮ ﺣﮑﻢ ﺗﻮ ﺿﺠّﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ ﺁﻧﮑﻪ
ﮔﺎﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺩﺍﺷﺖ
ﭘﺪﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﮔﺎﻭ
ﺑﻮﺩ ﮐﺸﺘﻪ ﻭ ﮔﺎﻭ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻭﻯ ﺭﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﻗﻀﺎﻳﺎ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ ﻫﺮ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﻰ
ﻧﻈﺮ ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﻣﻦ ﻧﭙﺮﺵ ﺗﺎ ﺣﮑﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻦ
ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﺣﺴﺎﺏ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﺭﻡ.(
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺷﺮﻋﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻳﺎ ﺣﻖ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺑﻨﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻭﺭﻯ  ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﺷﺨﺺ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺃﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﻳﺎ ﭼﻪ
ﺃﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺭﻭﺯ
ﺣﺴﺎﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﺗﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻞ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻤﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻭ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺣﺴﺎﺏ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻜﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺭﻭﺯ ﺣﺴﺎﺏ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭپسﺍﺯ ﺟﻬﻨﻢ
ﺳﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﻭالّا
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﻧﺎﻥ  ﮐﺴﻰ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﻨﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺗﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
حدیث ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺃﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺗﺄﻳﻴﺪﻯ ﺍﺯ
ﺃﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
رؤیا ﺑﻮﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﺄﻳﻴﺪﻯ
ﻧﮑﺮﺩ  ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻭﺭﻯﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺧﻄﺎﻫﺎ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﺃﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﻭﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ الّا
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

حدیث 3970-
اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ۸ ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺍﻭﺩ ﺯﻧﺠﻴﺮﻯ
ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ
ﺁﻥ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.( ﺷﺒﻴﻪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺯﻧﺠﻴﺮ ﻋﺪﻝ ﺍﻧﻮﺷﻴﺮﻭﺍﻥ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺮﺩﻯ ﮔﻮﻫﺮﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭﻟﻰ ﺍﻭ
ﻣﻨﮑﺮ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺁﻥ ﺷﺪ.ﻭ ﮔﻔﺖ ﺑﻨﺰﺩ
ﺯﻧﺠﻴﺮ ﺑﺮﻭﻳﻢ
ﻭﮔﻮﻫﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﻨﺎﺕ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭﻟﻰ ﺍﻭ
ﻭ ﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺯﻧﺠﻴﺮ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ ( ﺍﻳﻦ
ﺯﻧﺠﻴﺮ ﻭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻭلاﻳﺖ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
) ﮔﻔﺖ ﺗﻮ ﺍﻳﻦ ﻗﻨﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮ ﺗﺎ ﻣﻦ
ﺯﻧﺠﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻡ.ﻭﺍﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺁﻥ ﺷﺨﺺ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪ ﻭﺯﻧﺠﻴﺮ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ.ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﻭ ﺷﺪ.( ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻗﻀﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ)ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻭﺩ ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ : ﺃﻥ ﺍﺣﮑﻢ
ﺑﻴﻨﻬﻢ ﺑﺎﻟﺒﻴّﻨﺎﺕ
ﻭ ﺃﺿﻔﻬﻢ ﺍﻟﻰ ﺍﺳﻤﻰ
ﻳﺤﻠﻔﻮﻥ ﺑﻪ ﻭ ﺭﻓﻌﺖ
ﺍﻟﺴﻠﺴﻠﻪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ پس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩلاﺋﻞ ﻭ ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻭ ﺑﻴّﻨﺎﺕ ﺣﮑﻢ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ ﻣﻦ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﮐﻦ ﻭ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﻦ ﺑﮑﻦ
( ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻤﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ) ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺯﻧﺠﻴﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﺷﺪ. ( ﺣﮑﻢ
ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺪ.ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺷﺨﺺ
ﻏﺎﺻﺐ ﺑﺮ ﮔﻮﻫﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺯ ﺷﺪﻩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻧﺠﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ ﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺑﺎ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﭽﻪﺩﻟﻴﻞ
ﺭﺑﺎﻳﻨﺪﻩ ﮔﻮﻫﺮ
ﺩﺭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺯﻧﺠﻴﺮ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﻭﻣﻮﻓﻘﺸﺪﻩ  ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺣﮑﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﻗﺼﺎﺹ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻗﺼﺎﺹ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺻﺎﺩﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
.ﺍﻣﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ .

حئیث 3971
-اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ10 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﮐﺘﺎﺏ
ﻋﻠﻰ  ﺍﻥ
ﻧﺒﻴّﺎ ﻣﻦ ﺍﻟﺄﻧﺒﻴﺎٴ
ﺷﮑﺎ ﺍﻟﻰ ﺭﺑّﻪ
ﺍﻟﻘﻀﺎٴ ﻓﻘﺎﻝ
ﮐﻴﻒ ﺃﻗﻀﻰ ﺑﻤﺎ
ﻟﻢ ﺗﺮ ﻋﻴﻨﻰ ﻭ ﻟﻢ
ﺗﺴﻤﻊ ﺍﺫﻧﻰ ؟ ﻓﻘﺎﻝ
ﺍﻗﺾ ﺑﻴﻨﻬﻢ ﺑﺎﻟﺒﻴّﻨﺎﺕ
ﻭ ﺃﺿﻔﻬﻢ ﺍﻟﻰ ﺍﺳﻤﻰ
ﻳﺤﻠﻔﻮﻥ ﺑﻪ ﻭ ﻗﺎﻝ
ﺍﻥ ﺩﺍﻭﺩ ﻗﺎﻝ ﻳﺎ
رَبّ ﺃﺭﻧﻰ ﺍﻟﺤﻖ
ﮐﻤﺎ ﻫﻮ ﻋﻨﺪﻙ ﺣﺘّﻰ
ﺃﻗﻀﻰ ﺑﻪ ﻓﻘﺎﻝ
ﺍﻧّﻚ لا ﺗﻄﻴﻖ
ﺫﻟﻚ ﻓﺄﻟﺢ ﻋﻠﻰ
ﺭﺑّﻪ ﺣﺘّﻰ ﻓﻌﻞ
ﻓﺠﺎٴﻪ ﺭجَلّ ﻳﺴﺘﻌﺪﻯ
ﻋﻠﻰ ﺭجَلّ ﻓﻘﺎﻝ
ﺍﻥ ﻫﺬﺍ ﺃﺧﺬ ﻣﺎﻟﻰ
ﻓﺄﻭﺣﻰ الله عَزّﻭجَلّ
ﺍﻟﻰ ﺩﺍﻭﺩ  ﺍﻥ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻤﺴﺘﻌﺪﻯ
ﻗﺘﻞ ﺃﺑﺎ ﻫﺬﺍ ﻭ
ﺃﺧﺬ ﻣﺎﻟﻪ ﻓﺄﻣﺮ
ﺩﺍﻭﺩ ﺑﺎﻟﻤﺴﺘﻌﺪﻯ
ﻓﻘﺘﻞ ﻓﺄﺧﺬ ﻣﺎﻟﻪ
ﻓﺪﻓﻌﻪ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻤﺴﺘﻌﺪﻯ
ﻋﻠﻴﻪ ﻗﺎﻝ ﻓﻌﺠﺐ
الناس ﻭ ﺗﺤﺪﺷﻮﺍ
ﺣﺘّﻰ ﺑﻠﻎ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭ ﺩﺧﻞ ﻋﻠﻴﻪﻣﻦ
ﺫﻟﻚ ﻣﺎﮐﺮﻩ ﻓﺪﻋﺎ
ﺭﺑّﻪ ﺃﻥ ﻳﺮﻓﻊ
ﺫﻟﻚ ﻓﻔﻌﻞ ثُمّ
ﺃﻭﺣﻰ الله عَزّﻭجَلّ
ﺍﻟﻴﻪ ﺃﻥ ﺍﺣﮑﻢ
ﺑﻴﻨﻬﻢ ﺑﺎﻟﺒﻴّﻨﺎﺕ
ﻭ ﺃﺿﻔﻬﻢ ﺍﻟﻰ ﺍﺳﻤﻰ
ﻳﺤﻠﻔﻮﻥ ﺑﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻋﻠﻰ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺷﮑﺎﻳﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ  ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ
( ﮐﺘﺎﺏ ﻋﻠﻰ  ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻬﺞ
ﺍﻟﺒﻠﺎﻏﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮعة ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﮐﺘﺎﺏ ﻋﻠﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻮلا ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﮐﻨﻢ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﻪ ﭼﺸﻢ
ﻣﻦ ﺩﻳﺪﻩ ﻭﻧﻪ ﮔﻮﺵ
ﻣﻦ ﺷﻨﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.(
ﻗﻀﺎﻭﺕﺍﻳﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﺭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺃﺣﻮﺍﻝ
رؤیاﺋﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺧﻄﺎﻫﺎ ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺟﺰﺋﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﮔﻨﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﮑﺸﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﭽﺸﻢ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﮐﻨﻨﺪ ) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺑﻴّﻨﺎﺕ ﻭﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﮐﻦ ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﻦ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻗﺴﻢ
ﻭ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ
. (ﺑﻴّﻨﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﻠّﺖ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺭﺃﻯ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﺑﻨﺎﻡ
رَبّ ﺧﻮﺩ ﺭﺃﻯ ﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ . ﺍﺳﻢ ﺧﺪﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺍﻭﺩ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
رَبّ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ رَبّ ﺷﻬﻮﺩﻯﻘﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻭ رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ ﻋﺮﺵ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ برَبّ
ﺧﻮﺩ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﻭ ﺭﺃﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺎﺩﺭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻭ ﺩﺍﻭﺩ ﮔﻔﺖ  ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺣﻖ
ﺭﺍ ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﺗﻮ ﻫﺴﺖ ﺑﻤﻦ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻩ ﺗﺎ ﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﮐﻨﻢ
( ﺣﻖ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺞ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺃﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﺗﻮ ﻃﺎﻗﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻯ ﻭﻟﻰ ﺍﻭ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﻣﺨﺎﺻﻢ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ ﺩﺍﻭﺩ
ﺁﻣﺪﻧﺪ ﮐﻪﻣﺪﻋﻰ
ﻃﺎﻟﺐ ﻣﺎﻟﻴﺒﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ
ﻣﺘﻌﺪﻯ ﻋﻠﻴﻪ ﭘﺪﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪ
ﻭ ﻣﺎﻝ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺭﺑﻮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺍﻭﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻗﺘﻞ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺩﺍﺩ
ﻭﻣﺎﻝ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﮐﻪ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ ﺑﻮﺩ
ﺩﺍﺩ.( ﮔﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻗﺎﺗﻞ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺎﻝ
ﻭ ﺣﻖ ﺑﻮﺩ) ﻭﻟﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﺗﻌﺠّﺐ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﮕﻮﺵ ﺩﺍﻭﺩ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﺷﺪ ﻭﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪﺍﻳﻦ ﺩﺍﻭﺭﻯﺮﺍ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﮕﻴﺮﺩ.(ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯﺒﺮﻭﺵﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩلاﺋﻞ ﻇﺎﻫﺮﻯ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﻤﺪﺍﺭﻙ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﮐﻦ ( ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺣﺴﺎﺏ ﺑﺎ
ﻫﻤﻪﺭﺍ ﺩﺭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺍﻭﺭﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺠﺎﺗﻰ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﺑﮑﺪﺍﻡ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺒﺮﺩ
) ﻭﻟﻰ ﻫﺮ
ﺣﮑﻤﻴﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻯ ﺑﻨﺎﻡ ﻣﻥﺤﮑﻢ
ﮐﻦ.(ﺭﻭﺵ ﻗﻀﺎﺕﺩﺭﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﮐﻪ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻭﻣﻠّﺖ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺣﮑﻢ ﺻﺎﺩﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ رؤیاﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺮ ﻭ ﺗﺠﺎرَبّ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

حدیث 3972 -
ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ المؤمنین
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ۱۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺟﻮﺍﻧﻰ ﮔﺮﻳﺎﻥ
ﺑﻤﻮلا ﺷﮑﺎﻳﺖ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﭘﺪﺭﻡ ﺑﺎ
ﻣﺎﻝ ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﻰ
ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺎ ﻫﻤﺴﻔﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺘﻪ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺵ ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺎﻟﻰ
ﻫﻢ ﺑﺠﺎ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩﻩ.
ﻭ ﻗﺎﺿﻰ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺭﺃﻯ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻮﺍﻥ ﻣﺪﺭﮐﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻮلا ﻣﻌﺘﺮﺿﺎﻧﻪ
ﺑﻘﺎﺿﻰ ﮔﻔﺖ : ﻭالله ﻟﺄﺣﮑﻤﻦ
ﻓﻴﻪ ﺑﺤﮑﻢ ﻣﺎ ﺣﮑﻢ
ﺑﻪ ﺧﻠﻖ ﻗﺒﻠﻰ الّا
ﺩﺍﻭﺩ ﺍﻟﻨﺒﻰ ﻳﺎ
ﻗﻨﺒﺮ ﺗﺪﻉ ﻟﻰ ﺷﺮطة
ﺍﻟﺨﻤﻴس ﻓﺪﻋﺎﻫﻢ
ﻓﻮﮐّﻞ ﺑﻬﻢ ﺑﮑﻞ
ﻭﺍﺣﺪ ﻣﻨﻬﻢ ﺭﺟﻠﺎ
ﻣﻦ ﺍﻟﺸﺮﻃﻪ  ثُمّ
ﻧﻈﺮ ﺃﻣﻴﺮ المؤمنین
ﺍﻟﻰ ﻭﺟﻮﻫﻬﻢ  ﻓﻘﺎﻝ ﻣﺎﺫﺍ
ﺗﻘﻮﻟﻮﻥ ؟ ﺃﺗﻘﻮﻟﻮﻥ
ﺍﻧّﻰ لا ﺃﻋﻠﻢ
ﻣﺎ ﺻﻨﻌﺘﻢ ﺑﺄﺏ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺼﺒﻰ ؟ ﺍﻧّﻰ
ﺍﺫﺍ ﻟﺠﺎﻫﻞ  ثُمّ ﻗﺎﻝ
ﻓﺮﻗﻮﻫﻢ ﻭ ﻏﻄّﻮﺍ
ﺭﻭٴﻮﺳﻬﻢ ﻓﻔﺮﻕ
ﺑﻴﻨﻬﻢ ﻭ ﺍﻗﻴﻢ
ﮐﻞ ﻭﺍﺣﺪ ﻣﻨﻬﻢ
ﺍﻟﻰ ﺍﺳﻄﻮﺍﻧﻪ
ﻣﻦ ﺃﺳﺎﻃﻴﻦ ﺍﻟﻤﺴﺠﺪ
ﻭ ﺭﻭٴﻮﺳﻬﻢ ﻣﻐﻄّﺎﻩ
ﺑﺸﻴﺎﺑﻬﻢ ثُمّ
ﺩﻋﺎ ﺑﻌﺒﻴﺪ الله
ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﺭﺍﻓﻊ ﮐﺎﺗﺒﻪ
ﻓﻘﺎﻝ ﻫﺎﺕ
ﺻﺤﻴﻔﻪ ﻭﺩﻭﺍﺗﺎ
ﻭ ﺟﻠﺶ ﻋﻠﻰ ﻓﻰ ﻣﺠﻠﺶ
ﺍﻟﻘﻀﺎٴ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﻊ
الناس ﻓﻘﺎﻝ ﺍﺫﺍ
ﺃﻧﺎ ﮐﺒّﺮﺕ ﻓﮑﺒّﺮﻭﺍ... ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﭼﻨﺎﻥﺪﺍﻭﺭﻯ ﮐﻨﻢ
ﮐﻪﻗﺒﻠﺎﺯ ﻣﻦ ﺟﺰ
ﺩﺍﻭﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺴﻴﻘﻀﺎﻭﺕ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.
( ﺩﺍﻭﺩ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺑﻮﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﺒﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺑﺪﻫﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﺷﺨﺺ.ﻭ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻳﻚ ﻭﺍﻗﻌﻪﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﮐﻪ ﺍﺗّﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻗﺮﺍﺭﺑﮕﻴﺮﺩ) سپس
ﻣﻮلا(ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺍﺷﺪﻳﻦ ) ﺑﭙﻠﻴﺶ(ﺧﻤﻴﺶ)ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻴﺎﻥ ﻣﺴﺎﻓﺮ
ﺭﺍ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﻭ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺑﭙﻠﻴﺴﻰ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﺮﺩ.( ﺧﻤﻴﺶ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﭘﻠﻴس
ﻳﺎ ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ ﺩﻭﻟﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻋﻠّﺖ
ﻧﺎﻡ ﺧﻤﻴﺶ ﻳﺎ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺣﺪ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻭ ﺑﺪﻧﻪ
ﻭ ﻣﻴﻤﻨﻪ ﻭ ﻣﻴﺴﺮﻩ
ﻭ ﻗﻠﺐ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﺑﻦ
ﻧﺒﺎﺗﻪ ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻣﻮلا ﻭ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ
ﺷﺮﻃﻪ ﺧﻤﻴﺶ ( ﺑﻀﻢ
ﺧﻤﻴﺶ ) ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺗﻀﻤﻴﻦ ﮔﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ  ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻥ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻘﻮﻕ
ﻣﺎﻫﻴﺎﻧﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﻓﺪﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺑﺎﺯ(ﺷﺮﻃﻪ
ﺧﻤﻴﺶ)ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﺷﺮﻁ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ)ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪﺑﺎ
ﻣﻮلا ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﻣﻮلا
ﺍﻳﻦ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻮلا ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ  پس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻭﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩ.
ﺗﺎ ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﺟﻬﻨﻢ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺩﺍﻧﺎ ﻭﻣﻄﻴﻊ
ﻣﻮلا ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺗﻀﻤﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺮﻁ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺗﻀﻤﻴﻦ ﻣﻮلا
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺘﺢ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻳﺎﻓﺮ
ﺭﻭﺯﻯ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺻﺒﻊ
ﺍﺑﻦ ﻧﺒﺎﺗﻪ ﺃﻣﻴﺮ
المؤمنین ﺗﻀﻤﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ) سپس
ﻣﻮلا ﺑﻴﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﭼﺸﻤﺎﻧﺸﺎﻥ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭ
ﻣﻰ ﮔﻔﺖ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﺑﺎ ﭘﺪﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﻮﺍﻥ
ﭼﻪ ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﺪ؟(
ﻣﻮلا ﻫﺮ ﻳﻚ ﺭﺍ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺷﺨﺺ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.سپس ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺴﺘﻪ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺭﺍ ﺑﻴﻚ
ﺳﺘﻮﻥ ﻣﺴﺠﺪ ﺑﺴﺘﻨﺪ.
( ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻫﻢ ﮐﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻧﺸﻨﻮﻧﺪ ﻭ ﺗﺒﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻮلا ﺍﺻﻮلا ﺑﺎﺯﺟﻮﺋﻰ
ﻣﺪﺭﻥ ﺭﺍ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.) سپس ﻣﻮلا
ﻣﻨﺸﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺭﻭﺯﻯ ﻭ ﭼﻪ ﺳﺎﻋﺘﻰ
ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﺑﮑﺠﺎ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﮑﺪﺍﻡ ﻣﻨﺰﻝ
ﭘﺪﺭ ﺟﻮﺍﻥ ﻣﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.( ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﮔﺮﺍﻧﺎﻧﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻄﺎﺑﻖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﻓﻠﺎﻥ
ﻣﻬﻤﺎﻧﻰ ﭼﻪ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻓﻠﺎﻥ
ﮐﺎلا ﺑﭽﻨﺪ
ﺧﺮﻳﺪﻧﺪ ﻳﺎ ﻓﺮﻭﺧﺘﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﮐﻠﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺎﻋﺘﺮﺍﻑ ﺑﺪﺭﻭﻍ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﺑﺎﺯﺟﻮﺋﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭﺍﺳﺎﺳﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭﮐﺠﺎ ﻭ ﺑﺎﭼﻪ ﺍﺷﺨﺎﺻﻰ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ.ﺗﺎ
ﺗﻀﺎﺩ ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﺮﻭﺯ ﮐﻨﺪ .
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺘﻬﻤﺎﻥ
ﺭﺍﻫﻰ ﺟﺰ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ . ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻣﻮلا الله
ﺃﮐﺒﺮ ﮔﻮﻳﺎﻥ ( ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﺩ.ﻭ ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺒﻴﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺣﻴﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺘﻬﻢ ﺳﺨﺖ ﻣﻮٴﺸﺮ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩ.ﮐﻪ ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ  ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ
ﻟﻮ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎلاﺧﺮﻩ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﺮﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺑﮑﺸﻢ ﻭ سپس ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.سپس
ﻣﻮلا ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺑﺮﺍﻭﻯ ﺍﺑﻦ ﻧﺒﺎﺗﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺩﺍﻭﺩ ﻧﺒﻰ ﺑﺮ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺷﺖ ﻭ ﺷﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻃﻔﺎﻝ(ﻣﺎﺕ ﺍﻟﺪﻳﻦ)ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﺩﻳﻦ ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻳﺎ ﺩﻳﻦ ﻣﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺪﻳﻦ ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺸﻮﺩ ﺁﻥ ﺩﻳﻦ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ثواب
ﺟﺰ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺷﺮﻙ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻣﻮلا
ﺍﺯ ﭘﺴﺮ ﻋﻠّﺖ ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﻡ ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻡ
ﺭﺍ ﺑﺮﻣﻦ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ ﺩﺍﻭﺩ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭ ﻃﻔﻞ
ﻋﻠّﺖ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺯﻥ ﮔﻔﺖ ﭘﺪﺭ ﺍﻳﻦ
ﺑﭽﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻔﺮ
ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﻰ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪ. ﻭ ﺑﻤﻦ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﺪﺭ
ﻃﻔﻞ ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻦ ﻧﺎﻡ ﻃﻔﻞ
ﺭﺍ ( ﺩﻳﻦ ﻣﺮﺩﻩ ) ﮔﺬﺍﺭﺩﻡ
. (ﻳﻌﻨﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺑﻰ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﻭ ﺩﺍﻭﺩ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﻤﺴﻔﺮﻳﺎﻥ
ﭘﺪﺭ ﻣﻘﺘﻮﻝ ﺭﺍ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﻭ ﺑﺎﺯﺟﻮﺋﻰ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﻣﺎﻝ ﺍﻭ پس
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ.ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺎﻡ ﻃﻔﻞ ﺭﺍ (ﻋﺎﻳﺶ
ﺍﻟﺪﻳﻦ)ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪ.(
ﻳﺎ ﺩﻳﻦ ﺯﻧﺪﻩ  ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻫﺮ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ ﻭ ﺑﻬﺮﻩ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻰ ﺟﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻋﻠﻰ  ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻭﺍﻗﻌﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﺑﻤﻮلا ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻮﺩ .

حدیث 3973 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ13ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺃﻭﺣﻰ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻟﻰ ﺩﺍﻭﺩ
ﺍﻧّﻚ ﻧﻌﻢ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﻟﻮلا ﺃﻧّﻚ ﺗﺄﮐﻞ
ﻣﻦ ﺑﻴﺖﺍﻟﻤﺎﻝ
ﻭ لا ﺗﻌﻤﻞ
ﺑﻴﺪﻙﺷﻴﺌﺎ ﻗﺎﻝ
ﻓﺒﮑﻰ ﺩﺍﻭﺩ ﻓﺄﻭﺣﻰ
الله ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﺤﺪﻳﺪ ﺃﻥ ﻟﻦ
ﻟﻌﺒﺪﻯ ﺩﺍﻭﺩ ﻓﺄلاﻥ
الله ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻟﻪ
ﺍﻟﺤﺪﻳﺪ ﻓﮑﺎﻥ
ﻳﻌﻤﻞ ﮐﻞ ﻳﻮﻡ ﺩﺭﻋﺎ
ﻓﻴﺒﻴﻌﻬﺎ
ﺑﺄﻟﻒ ﺩﺭﻫﻢ ﻓﻌﻤﻞ
ثلاث ﻣﺎﺋﻪ ﻭ ﺳﺘّﻴﻦ
ﺩﺭﻋﺎ ﻓﺒﺎﻋﻬﺎ
ﺑثلاث ﻣﺎئة  ﻭﺳﺘّﻴﻦ
ﺃﻟﻔﺎ ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻨﻰ
ﻋﻦ ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﺎﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺍﻭﺩ
ﻭﺣﻰ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﺑﻨﺪﻩ
ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥﻌﻴﺐﮐﻪﺍﺯ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﺎﻝ ﻣﻴﺨﻮﺭﻯ
ﻭ ﺧﻮﺩﺕ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻰ ( ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﺎﻝ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻧﻪ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﺎﻝ ﺩﻭﻟﺘﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﺎﻝ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻰ ﻭلاﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺩﺭﺁﻣﺪ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺪﻳﻪﺍﻯ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﻣﺎﻧﻌﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﻣﺤﻤﺪ
ﺻﺪﻗﻪ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺷﺒﺎﺕ ﺻﺪﻕ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺶ کس ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﻭﺩ ﺑﮕﺮﻳﻪ ﺍﻓﺘﺎﺩ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺂﻫﻦ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻦ ﺩﺍﻭﺩ
ﻧﺮﻡ ﺷﻮ ( ﺻﻨﻌﺘﮕﺮﻯ
ﺩﺍﻭﺩ ﺍﺳﻠﺤﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﻳﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺩ ﺟﻨﮕﻰ ﺑﺰﺭﮒ
ﻗﻮﻡ ﺑﻮﺩ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺁﻫﻦ ﺩﻝ ﺳﻨﮓ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﻭﺩ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﻧﺪ ﻧﺮﻡ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻫﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻭﺩ
ﻧﺮﻡ ﺷﺪ ﻭ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﻳﻚ ﺯﺭﻩ ﻣﻴﺴﺎﺧﺖ
ﻭ ﺑﻬﺰﺍﺭ ﺩﺭﻫﻢ
ﻣﻴﻔﺮﻭﺧﺖ.ﻭ ﺷﺨﺼﺎ
ﺳﻴﺼﺪ ﻭ ﺷﺼﺖ ﺯﺭﻩ
ﺳﺎﺧﺖ ﻭ ﺳﻴﺼﺪ ﻭ
ﺷﺼﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺩﺭﻫﻤﮑﺴﺐﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯ ﺍﺯ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﺎﻝ ﺷﺪ.( ﺯﺭﻩ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﻔﻆ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﻧﻔﻮﺫ
ابلیس ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﻭ نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭﻣﺰﺩ ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ
.

حدیث 3974
-اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ13 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻤﻦ ﺗﻌﺬﺭﺕ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺤﻮﺍﺋﺞ
ﻓﻠﻴﻠﺘﻤﺶ ﻃﻠﺒﻬﺎ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟثلاثاء
ﻓﺎﻧّﻪ ﺍﻟﻴﻮﻡ
ﺍﻟّﺬﻯ ﺃلاﻥ الله
ﻓﻴﻪ ﺍﻟﺤﺪﻳﺪ ﻟﺪﺍﻭﺩ
ﻫﺮکس ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻞ ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ پس ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺳﻪ ﺷﻨﺒﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻪﺷﻨﺒﻪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻫﻦ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻭﺩ
ﻧﺮﻡ ﮐﺮﺩ.( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
پس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﺣﻖ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺯ عَزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﺨﻠﻴﻪ نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭالّا
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
نفس ﻭ ﻫﻮﺵ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﻭ پس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺎﺷﺪ  ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻮﻡ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ثلث
ﺳﻮﻡ ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭالّا
ﻫﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺟﺰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻤﻠﺎ
ﻳﻚ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺿﻤﻨﺎ ﺩﺍﻭﺩ ﻧﺒﻰ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
پس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﺣﻖ ﺗﻮﻗّﻊ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﻳﺶﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪﺑﺎ
ﻋﺮﺵﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺒﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)

حدیث3975 -
اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ14 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﺫﺍ ﻗﺎﻡ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ ﻣﺤﻤّﺪ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭﻋﻠﻴﻬﻢ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﺣﮑﻢ ﺑﻴﻦ
الناس ﺑﺤﮑﻢ ﺩﺍﻭﺩ
لا ﻳﺤﺘﺎﺝ ﺍﻟﻰ
ﺑﻴّﻨﻪ ﻳﻠهمه الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﻴﺤﮑﻢ
ﺑﻌﻠﻤﻪ ﭼﻮﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﺮﻭﺝ ﻧﻤﻮﺩ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺵ
ﺩﺍﻭﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺒﻴّﻨﻪ
ﻭ ﺩﻟﻴﻞ ( ﻭ ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ) ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.(
ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﻭ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺪﺍﻡ
ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻭ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.(ﺑﻴّﻨﻪ)ﻳﺎ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭﻣﺪﺭﻙ  ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ(ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ)ﺑﭽﺸﻢ
ﻭ (ﺑﻴﻨﺶ)ﺑﻌﻘﻠﺎﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺣﻖ ﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺵ ﺍﻭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
.

حدیث 3976
-ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ المؤمنین
ﺩﺭ ﻧﻬﺞ ﺍﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ15ﺑﺤﺎﺭ ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻭ ﺍﻥ ﺷﺌﺖ
ﺷﻠّﺸﺖ ﺑﺪﺍﻭﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﻤﺰﺍﻣﻴﺮ
ﻭ ﻗﺎﺭﻯٴ ﺃﻫﻞ الجنّة
ﻓﻠﻘﺪ ﮐﺎﻥ
ﻳﻌﻤﻞ ﺳﻔﺎﺋﻒ ﺍﻟﺨﻮﺹ
ﺑﻴﺪﻩ ﻭ ﻳﻘﻮﻝ ﻟﺠﻠﺴﺎﺋﻪ
ﺃﻳّﮑﻢ ﻳﮑﻔﻴﻨﻰ
ﺑﻴﻌﻬﺎ ؟ ﻭ ﻳﺄﮐﻞ
ﻗﺮﺹ ﺍﻟﺸﻌﻴﺮ ﻣﻦ
ﺷﻤﻨﻬﺎ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭ ﺍﺳﺘﺪلاﻝ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ ﺍﺯ ﺩﺍﻭﺩ
ﺑﺮﺍﻳﺖﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺑﺮﮒ ﺧﺮﻣﺎ ﮐﻴﺴﻪ
ﻣﻴﺴﺎﺧﺖ.( ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﻮﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺃﺷﻴﺎٴ ) ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺰﺍﻣﻴﺮ
ﻭ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺃﻫﻞ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻮﺩ
( ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻦ
ﻣﺰﺍﻣﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮعةﺍﻯ ﺃﺩﻋﻴﻪ
ﻭ ﺁﻭﺍﺯﻫﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ ﺩﺍﻭﺩ
ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻓﺼﻞ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻋﻬﺪ
ﻗﺪﻳﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻟﻘﺐ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺁﻭﺍﺯ ﻭ ﺩﻋﺎﻯ ﺧﻮﺵ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺃﻫﻞ ﺑﻬﺸﺖ
ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ) ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﮐﻴﺴﻪ ﺍﺯ ﺑﺮﮒ
ﺧﺮﻣﺎ ﻣﻴﺴﺎﺧﺖ(ﻭ
ﻳﺎ ﺁﻫﻦ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻧﺮﻡ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺯﺩﻩ ﻣﻴﺴﺎﺧﺖ
) ﻭ ﺑﻬﻢ ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺖ ﮐﻪ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﻳﻜﺸﻤﺎ
ﺗﻌﻬّﺪ ﻓﺮﻭﺵﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.ﻭ ﺩﺍﻭﺩ
ﺍﺯ ﭘﻮﻝ ﺁﻥ ﻳﻚ ﻗﺮﺹ
ﻧﺎﻥ ﺟﻮ ﻣﻴﺨﺮﻳﺪ
ﻭﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ( ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺷﻴﺎٴ
ﺣﻘﻴﺮﻯ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺯﺭﻩ ﺳﺎﺯﻯ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺯﺭﻩ ﺑﺮ ﺑﺪﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻣﻴﺴﺎﺧﺘﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

حدیث 3977 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ15ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﮐﺎﻥ ﺭﺳﻮﻝ
الله ﺃﻭﻝ ﻣﺎ ﺑﻌﺶ
ﮐﺎﻥ ﻳﺼﻮﻡ ﺣﺘّﻰ
ﻳﻘﺎﻝ ﻣﺎ ﻳﻔﻄﺮ
ﻭ ﻳﻔﻄﺮ ﺣﺘّﻰ
ﻳﻘﺎﻝ ﻣﺎ ﻳﺼﻮﻡ
ثُمّ ﺗﺮﻙ ﺫﻟﻚ ﻭ
ﺻﺎﻡ ﻳﻮﻣﺎ ﻭ ﺃﻓﻄﺮ
ﻳﻮﻣﺎ ﻭﻫﻮ ﺻﻮﻡ
ﺩﺍﻭﺩ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ پس ﺍﺯ ﺍﺯ بعثت
ﺧﻮﺩ ( ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ بعثت ﺍﻳﺸﺎﻥ
) ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺭﻭﺯﻩ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻓﻄﺎﺭ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭﺭﻭﺯﻩ ﻧﻤﻰ
ﺷﮑﻨﺪ.ﻭ ﮔﺎﻫﻰ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺩﺭﺍﻓﻄﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﻣثل ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻭﺯﻩ ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﺩ
( ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
پس ﺍﺯ بعثت  ﻫﻴﭻ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﻩ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ(ﺻﻮﻡ)
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﺍﻭﻡ)ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻬﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺑﻮﺩ.
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﮐﻪﺗﺸﻮﻳﻖ ﺷﻮﻧﺪ
ﺭﻭﺯﻩ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺪﺗﻬﺎ ﺭﻭﺯﻩ
ﻧﻤﻰ ﮔﺮﻓﺖ ) ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﻭﺵ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ  ﮐﻪ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ
ﺭﻭﺯﻩ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺑﻌﺪ ﺍﻓﻄﺎﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻭﺯﻩ ﻧﻤﻴﺪﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯﻩ ﺩﺍﻭﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.( ﻟﺬﺍ
ﻋﻮﺍﻡ ﻓﻘﻂ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺭﺍ ﺭﻭﺯﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﻭﺯﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ.ﺍﻣّﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺠﺒﻮﺭﺑﺮﻭﺯﻩﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﻳﮑﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭘﺮﺧﻮﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺎﻥ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺸﺪ  ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺣﺮﻓﺶﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪﻣﻴﮕﻔﺖﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺨﺪﺍ  ﺳﻪﺭﻭﺯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﻏﺬﺍﻯ ﺳﻴﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺭﺩﻩﺍﻡ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺪﻙ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻩ
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺗﻠﺎﺵ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﺍﻓﻄﺎﺭ
ﻳﺎ ﺷﮑﺴﺖ ﺭﻭﺯﻩ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻓﻄﺮ) ﻭ ﺸکستن
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺩ ﺍﻓﻄﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ(ﻓﻄﻢ)ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻳﻌﻨﻰ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻩ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
لاﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ.بعثت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﻭ ﺑﺨﻠﻖ
پس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ . ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺷﺪﻩ  ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﺎﻝ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث3878 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ16ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺎﻥ ﺩﺍﻭﺩ
ﻟﻤّﺎ ﻭﻗﻒ ﺍﻟﻤﻮﻗﻒ
ﺑﻌﺮﻓﻪ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻰ
الناس ﻭﮐﺸﺮﺗﻬﻢ
ﻓﺼﻌﺪ ﺍﻟﺠﺒﻞ  ﻓﺄﻗﺒﻞ ﻳﺪﻋﻮ
ﻓﻠﻤّﺎ ﻗﻀﻰ ﻧﺴﮑﻪ
ﺃﺗﺎﻩ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪ ﻳﺎ ﺩﺍﻭﺩ
ﻳﻘﻮﻝ ﻟﻚ ﺭﺑّﻚ
ﻟﻢ ﺻﻌﺪﺕ ﺍﻟﺠﺒﻞ
؟ ﻇﻨﻨﺖ ﺃﻧّﻪ ﻳﺨﻔﻰ
ﻋﻠﻰ ﺻﻮﺕ ﻣﻦ ﺻﻮﺕ
؟ ثُمّ ﻣﻀﻰ ﺑﻪ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﺒﺤﺮ ﺍﻟﻰ ﺟﺪﻩ
ﻓﺮﺳﺐ ﺑﻪ ﻓﻰ ﺍﻟﻤﺎٴ
ﻣﺴﻴﺮﻩ ﺃﺭﺑﻌﻴﻦ
ﺻﺒﺎﺣﺎ ﻓﻰ ﺍﻟﺒﺮ
ﻓﺎﺫﺍ ﺻﺨﺮﻩ ﻓﻔﻠﻘﻬﺎ
ﻓﺎﺫﺍ ﻓﻴﻬﺎ ﺩﻭﺩﻩ
ﻓﻘﺎﻝ ﻳﺎ
ﺩﺍﻭﺩ ﻳﻘﻮﻝ ﻟﻚ
ﺭﺑّﻚ ﺃﻧﺎ ﺃﺳﻤﻊ
ﺻﻮﺕ ﻫﺬﻩ ﻓﻰ
ﺑﻄﻦ ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺼﺨﺮﻩ
ﻓﻰ ﻗﻌﺮ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺒﺤﺮ
ﻓﻈﻨﻨﺖ ﺃﻧّﻪ ﻳﺨﻔﻰ
ﻋﻠﻰ ﺻﻮﺕ ﻣﻦ ﺻﻮﺕ
؟ ﺩﺍﻭﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﻣﻮﻗﻒ ﻋﺮﻓﻪ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ  ﺑﻤﺮﺩﻡ ﻭ
ﮐﺸﺮﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻈﺮ
ﮐﺮﺩ . (ﻣﻮﻗﻒ ﻋﺮﻓﻪ
ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ ﻣﮑّﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺠّﺎﺝ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﻣﻮﻗﻒ
ﻋﺮﻓﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻓﻄﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﮔﺮ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﺩﺍﻭﺩ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺗﺎ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ بعثت ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﺩﺭ ﻣﻮﻗﻒ ﻋﺮﻓﻪ
ﻳﺎ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻫﺎ  ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪ
ﮐﺎﻓﻰ ﮐﻪ(ﺣﺘﻰ ﺃﻋﻠﻢ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺴّﺮ ﮐﻨﺪ
ﺗﺤﺖ ﭘﺮﻭﺵ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.ﺩﺭحدیثﻫﺎﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺃﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻤﻘﺎﺻﺪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐی اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﻓﻊ ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺣﺎﺩﻳﺶﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺍﻭﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﺠﺎﺕﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺸﺮﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺞ ﻭﺣﻖ  ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺤﻖ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﺑحَجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﻭﺩ ﺑﺮ
ﮐﻮﻩ ﺑﺎلا ﺭﻓﺖ
ﺗﺎ ﺩﻋﺎ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺴﻚ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
( ﺩﺍﻭﺩ ﻣﻮﻓّﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﮑﻮﻩ ﺑﺎلا
ﺭﻓﺖ.ﻭ ﺳﭙﺎﺵ
ﮔﺬﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﻨﺰﺩ ﺩﺍﻭﺩ ﺭﻓﺖ
(ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻠﺎﻗﺎﺗﻰ
ﺑﺎ ﺩﺍﻭﺩ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺍﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺒﻨﻴﮑﻰ
ﻳﺎﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺯ
ﻋﺮﺵﺍﻭ ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ پسﻫﻴﭻ
ﺳﺎﻟﻚ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺑﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺗﺎ ﻋﻴﺴﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪ ﻭ ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﻨﺪ.ﻣﮕﺮ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻋﻴﺴﻰ.ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺎ ﺑﻌﺶ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﮐﺮﺩﻩ ﻳﺎ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﻭﺩ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ  ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻂ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺎ رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﺮﺵ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﻭﺵ
ﻭﻳﮋﻩ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺭﻭﺵ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺣﺘّﻰ ﻧﺎﻣﻰ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻟﺬﺍ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻳﺎ الله ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻴﻦ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ رَبّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ الله
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﻓّﻖ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﺋﻴﺪﺭ
ﺃﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎلاﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ) ﻭ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﮔﻔﺖ ﺃﻯ ﺩﺍﻭﺩ  ﺧﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
( رَبّ ﺗﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻭﺩ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﭘﻴﺎﻡ ﺭﺳﺎﻥ
ﺍﻭ رَبّ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﭼﺮﺍ ﺑﺎلاﻯ
ﮐﻮﻩ ﺭﻓﺘﻰ ؟ ﺁﻳﺎ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻰ ﻣﻦ
ﺻﺪﺍﻳﺖ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﻮﻡ؟(ﺍﮔﺮ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﮐﻮﻩ ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﺮ)
سپس ﺩﺍﻭﺩ  ﺑﮑﻨﺎﺭ ﺩﺭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺟﺪﻩ ﺭﻓﺖ
ﻭ ﻣﺴﺎﻓﺖ
ﭼﻬﻞ ﺭﻭﺯ ﺗﺎ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ  ﺩﺭ
ﺁﺏ ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﺁﻧﺠﺎ ﺳﻨﮕﻰ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﮐﺮﻣﻰ
ﺯﻳﺮ ﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﺪﺍﻭﺩ ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ ﺻﺪﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﮐﺮﻡ ﺭﺍ ﺯﻳﺮ
ﺍﻳﻦ ﺳﻨﮓ ﻭ ﺩﺭ ﻋﻤﻖ
ﺩﺭﻳﺎ ﻣﻴﺸﻨﻮﻡ.ﻭ
ﺗﻮ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻯ ﻫﺮکس
ﺑﻤﻦ ﺻﺪﺍ ﺑﺰﻧﺪ
ﺑﺮﻣﻦ ﻣﺨﻔﻰ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ؟(
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﻋﺎﻯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮑﻮﻩ ﻭعَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺻﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻓﮑﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻠﺎﻡ ﻧﺎﮔﻔﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺪﻭﻥ
ﺻﺪﺍﻳﺸﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺧﻄﺎﺏﺑﺂﺧﺮﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ )

حدیث 3979
-ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ16 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ ﺩﺍﻭﺩ
ﺍﻟﻨﺒﻰ ﻟﺄﻋﺒﺪﻥ
الله ﺍﻟﻴﻮﻡ ﻋﺒﺎﺩﻩ
ﻭ ﻟﺄﻗﺮﺃﻥ ﻗﺮﺍٴﻪ
ﻟﻢ ﺃﻓﻌﻞ ﻣثلها
ﻗﻄّ ﻓﺪﺧﻞ ﻣﺤﺮﺍﺑﻪ
ﻓﻔﻌﻞ ﻓﻠﻤّﺎ ﻓﺮﻍ
ﻣﻦ ﺻﻠﺎﺗﻪ ﺍﺫﺍ
ﻫﻮ ﺑﻀﻔﺪﻉ ﻓﻰ ﺍﻟﻤﺤﺮﺍﺏ
ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪ
ﻳﺎ ﺩﺍﻭﺩ ﺃﻋﺠﺒﻚ
ﺍﻟﻴﻮﻡ ﻣﺎ ﻓﻌﻠﺖ
ﻣﻦ ﻋﺒﺎﺩﺗﻚ؟ ﻭ
ﻗﺮﺍٴﺘﻚ؟ ﻓﻘﺎﻝ
ﻧﻌﻢ  ﻓﻘﺎﻝ لا
ﻳﻌﺠﺒﻨّﻚ ﻓﺎﻧّﻰ
ﺍﺳﺒّﺢ الله ﻓﻰ
ﮐﻞ ﻟﻴﻠﻪ ﺃﻟﻒ ﺗﺴﺒﻴﺤﻪ
ﻳﺘﺸﻌّﺐ ﻟﻰ ﻣﻊ
ﮐﻞ ﺗﺴﺒﻴﺤﻪ ثلاثة
ﺁلاﻑ ﺗﺤﻤﻴﺪة
ﻭ ﺍﻧّﻰ ﻟﺄﮐﻮﻥ
ﻓﻰ ﻗﻌﺮ ﺍﻟﻤاء
ﻓﻴﺼﻮﺕ ﺍﻟﻄﻴﺮ
ﻓﻰ ﺍﻟﻬﻮﺍٴ ﻓﺄﺣﺴﺒﻪ
ﺟﺎﺋﻌﺎ ﻓﺄﻃﻔﻮ
ﻟﻪ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻤﺎٴ
ﻟﻴﺄﮐﻠﻨﻰ ﻭ ﻣﺎ
ﻟﻰ ﺫﻧﺐ ﺩﺍﻭﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ  ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﻗﺮﺍﺋﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻡ
( ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﻣﺨﺎﻃﺒﻪ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ بعثت. ﻭ
ﻗﺮﺍٴﺖ ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘّﻰ ﻣﺰﺍﻣﻴﺮ
ﻭ ﺩﻋﺎ ﻭﻣﻨﺎﺟﺎﺕ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
قُرّهﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺍﻭﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎ ﺷﺪﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺳﺎﺑﻖ
ﺑﮑﻨﺪ .) سپس ﺩﺍﻭﺩ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺤﺮﺍﺏ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪ  ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﮐﺮﺩ ( ﺩﺭ عَزّﻟﺖ
ﮔﺎﻩ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻣﺤﺮﺍﺏﻭﻣﻬﺮﺁﺑﻪ
ﻳﺎﻗﺒﻠﻪ ﮔﺎﻩ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﺻﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻓﺎﺭﻍ ﺷﺪ ﻳﻚ
ﻗﻮﺭﺑﺎﻏﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﺤﺮﺍﺏ ﺍﻭ ﮔﺮﺩﻳﺪ(ﺻﻠﺎﺕ
ﺩﺍﻭﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺻﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻟﻔﻆ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻧﻤﺎﺯ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺎﻣﻮﺵ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻳﺎ ﺍﺳﻢ ﻭﻧﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ ) ﻭﻗﻮﺭﺑﺎﻏﻪ
ﮔﻔﺖ ﺁﻳﺎ ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﻗﺮﺍٴﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺷﺖ ﺁﻣﺪ
؟ ﺩﺍﻭﺩ ﮔﻔﺖ ﺁﺭﻯ.ﻭ
ﻗﻮﺭﺑﺎﻏﻪ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺷﺖ ﻧﻴﺎﻳﺪ.ﻣﻦ
ﻫﺮ ﺷﺐ ﻫﺰﺍﺭ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﻭ ﻫﺮ ﺗﺴﺒﻴﺢ ﺧﻮﻥ
ﺳﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﺣﻤﺪ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺁﺏ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻢ
ﻭﻗﺘﻰ ﭘﺮﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﻫﻮﺍ ﺻﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﮐﻪ ﮔﺮﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﻭﻯ ﺁﺏ ﻣﻴﺂﻳﻢ
ﻭ ﺍﻭ ﻣﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻡ.
(ﮔﺮﭼﻪ ﻗﻮﺭﺑﺎﻗﻪ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﺤﺮﺍﺏ ﺷﺪﻩ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ حدیث ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺣﻘﻴﺮﻯ ﭼﻮﻥ ﻭﺯﻍ
ﻫﺮﺷﺐ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺎﺭ ﺗﺴﺒﻴﺢ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﺴﺒﻴﺤﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪﺍﺳﺖ

حدیث
3988 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ14ﺹ17ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﺩﺍﻭﺩ
ﺍﻟﻨﺒﻰ  ﮐﺎﻥ ﺫﺍﺕ
ﻳﻮﻡ ﻓﻰ ﻣﺤﺮﺍﺑﻪ
ﺍﺫ ﻣﺮﺕ ﺑﻪ ﺩﻭﺩﻩ
ﺣﻤﺮﺍٴ ﺻﻐﻴﺮﻩ
ﺗﺪﺏ ﺣﺘّﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺖ ﺍﻟﻰ ﻣﻮﺿﻊ
ﺳﺠﻮﺩﻩ ﻓﻨﻈﺮ ﺍﻟﻴﻬﺎ
ﺩﺍﻭﺩ ﻭﺣﺪﺵ ﻓﻰ
ﻧﻔﺴﻪ ﻟﻢ
ﺧﻠﻘﺖ ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺪﻭﺩﻩ
؟ ﻓﺄﻭﺣﻰ الله ﺍﻟﻴﻬﺎ
ﺗﮑﻠّﻤﻰ ﻓﻘﺎﻟﺖ
ﻟﻪ ﻳﺎ ﺩﺍﻭﺩ ﻫﻞ
ﺳﻤﻌﺖ ﺣﺴّﻰ ﺃﻭ
ﺍﺳﺘﺒﻨﺖ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺼﻔﺎ
أثَرﻯ ؟ ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪ
ﺩﺍﻭﺩ لا ﻗﺎﻟﺖ
ﻓﺎﻥ الله ﻳﺴﻤﻊ
ﺩﺑﻴﺒﻰ ﻭ ﻧﻔﺴﻰ
ﻭ ﺣﺴّﻰ ﻭ ﻳﺮﻯ أثَر
ﻣﺸﻴﻰ ﺍﺧﻔﺾ ﻣﻦ
ﺻﻮﺗﻚ ﺭﻭﺯﻯ
ﺩﺍﻭﺩ( ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﮐﻪ ﻭﺩ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺻﻔﺖ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ) ﺩﺭ ﻣﺤﺮﺍﺑﺶ
ﮐﺮﻡ ﻗﺮﻣﺰﻯ ﮐﻮﭼﻚ
ﺩﻳﺪ.ﮐﻪ ﻣﻰ ﺧﺰﻳﺪ
ﺗﺎ ﺑﺴﺠﺪﻩﮔﺎﻩ
ﺩﺍﻭﺩ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺩﺍﻭﺩ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺮﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻪ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ؟ پس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺮﻡ ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻦ.ﻭ ﺁﻥ
ﮐﺮﻡ ﮔﻔﺖ ﺃﻯ ﺩﺍﻭﺩ
ﺁﻳﺎ ﺗﻮ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﺍﺯ أثَر
ﺻﺪﺍﻯﭙﺎﻯﻤﻦ ﺑﺮ
ﺭﻭﻯ ﺳﻨﮓ ﺻﺎﻓﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻣﻤﻴﺸﻨﻮﻯ؟
ﺩﺍﻭﺩ ﮔﻔﺖ ﺧﻴﺮ
ﻭﮔﺮﻡ ﮔﻔﺖ
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﺪﺍﻯ
ﭘﺎﻯ ﻣﻦ.ﻭ نفس ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﻣﺮﺍ ﺍﺣﺴﺎﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.پس ﺻﺪﺍﻳﺖ
ﺭﺍ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﮐﻦ.( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻋﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ ﻭ ﺯﻳﺎﺩ
لاﺯﻡ ﻧﻴﺴﺖ).

حدیث 3981-
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ14ﺹ23ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ
ﺩﺍﻭﺩ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺩ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ابلیس ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﺵ ﺣﺎﺿﺮ
ﺷﺪ.ﻭ ﺩﺍﻭﺩ ﻧﻤﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻗﻄﻊ ﮐﺮﺩ
ﺗﺎ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﭘﺮﻧﺪﻩﺍﻧﺪﻛﺎﻧﺪﻙ
ﺩﻭﺭ ﺷﺪ ﻭﺩﺍﻭﺩ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ ﺗﺎ
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪﺍﺵ
(ﺍﻭﺭﻳﺎ) ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺯﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺯﻳﺒﺎ ﺩﻳﺪ.پس
ﺩﺍﻭﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺩﺍﺩ.ﺗﺎ(ﺍﻭﺭﻳﺎ)ﺭﺍ
ﺑﺠﺒﻬﻪ ﻣﻘﺪﻡ ﺟﻨﮓ
ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ ﺗﺎ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ.ﻭﻟﻴﺎﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ.ﻭﻟﻰ ﺩﺍﻭﺩ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﺍﻭﺭﻳﺎ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﺎﺑﻮﺕ
ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﺪ  ﻭ ﻟﺬﺍ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪ ( ﺣﺮﮐﺖ ﺗﺎﺑﻮﺕ
ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺳﻠﻮﮐی
ﺴﺎﻟﻚ ﺁﻣﺎﺩﻩ  ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻤﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻭﺭﻳﺎ ﺑﺎﺯﻧﮕﺸﺖ.ﻭ
سپس ﺩﺍﻭﺩ ﺯﻥ ﺍﻭﺭﻳﺎ
ﺭﺍ ﺗﺼﺎﺣﺐ ﮐﺮﺩ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺗﻬﺎﻡ ﻭﺍﺭﺩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺪﺍﻭﺩ ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺩ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ
ﺑﺸﮑﻨﺪ ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺑﺮﻭﺩ   ﻭﮐﺎﺭ
ﺯﺷﺖ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻗﺘﻞ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
:  ﻭﻳﺤﻚ ﺍﻥ
ﺩﺍﻭﺩ ﺍﻧّﻤﺎ ﻇﻦ
ﺃﻥ ﻣﺎ ﺧﻠﻖ الله
عَزّﻭجَلّ ﺧﻠﻘﺎ
ﻫﻮ ﺃﻋﻠﻢ ﻣﻨﻪ ﻓﺒﻌﺶ
الله عَزّ ﻭجَلّ
ﺍﻟﻴﻪ ﺍﻟﻤﻠﮑﻴﻦ
ﻓﺘﺴﻮﺭﺍ ﺍﻟﻤﺤﺮﺍﺏ
ﻓﻘﺎلا ( ﻫﺼﻤﺎﻥ
ﺑﻐﻰ ﺑﻌﻀﻨﺎ ﻋﻠﻰ
ﺑﻌﺾ ﻓﺎﺣﮑﻢ ﺑﻴﻨﻨﺎ
ﺑﺎﻟﺤﻖ ﻭ لا ﺗﺸﻄﻂ
ﻭ ﺍﻫﺪﻧﺎ ﺍﻟﻰ ﺳﻮﺍٴ
ﺍﻟﺼﺮﺍﻁ * ﺍﻥ ﻫﺬﺍ
ﺃﺧﻰ ﻟﻪ ﺗﺴﻊ ﻭﺗﺴﻌﻮﻥ
ﻧﻌﺠﻪ ﻭﻟﻰ ﻧﻌﺠﻪ
ﻭﺍﺣﺪﻩ ﻓﻘﺎﻝ ﺃﮐﻔﻠﻨﻴﻬﺎ
ﻭ عَزّﻧﻰ ﻓﻰ ﺍﻟﺨﻄﺎﺏ
) ﻓﻌﺠّﻞ ﺩﺍﻭﺩ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﻤﺪﻋﻰ ﻋﻠﻴﻪ
ﻓﻘﺎﻝ ( ﻟﻘﺪ ﻇﻠﻤﻚ
ﺑﺴﻮﺁﻝ ﻧﻌﺠﺘﻚ
ﺍﻟﻰ  ﻧﻌﺎﺟﻪ
) ﻭ ﻟﻢ ﻳﺴﺄﻝ ﺍﻟﻤﺪﻋﻰ
ﺍﻟﺒﻴّﻨﻪ ﻋﻠﻰ
ﺫﻟﻚ ﻭ ﻟﻢ ﻳﻘﺒﻞ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻤﺪﻋﻰ ﻋﻠﻴﻪ
ﻓﻴﻘﻮﻝ ﻟﻪ ﻣﺎ ﺗﻘﻮﻝ
؟ ﻓﮑﺎﻥ ﻫﺬﺍ ﺧﻄﻴﺌﻪ
ﺣﮑﻢ ﻣﺎ ﻣﺎ ﺫﻫﺒﺘﻢ
ﺍﻟﻴﻪ ﺃلا ﺗﺴﻤﻊ
الله عَزّ ﻭجَلّ
ﻳﻘﻮﻝ ( ﻳﺎ ﺩﺍﻭﺩ
ﺍﻧّﺎ ﺟﻌﻠﻨﺎﻙ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻓﻰ ﺍلاﺭﺽ
ﻓﺎﺣﮑﻢ ﺑﻴﻦ الناس
ﺑﺎﻟﺤﻖ) ﺍﻟﻰ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺂﻳﻪ ؟ ﻓﻘﺎﻝ
ﻳﺎ ﺍﺑﻦ ﺭﺳﻮﻝ الله
ﻓﻤﺎ ﻗﺼّﺘﻪ ﻣﻊ
ﺍﻭﺭﻳﺎ ؟ ﻗﺎﻝ ﺍﻟﺮﺿﺎ
ﺍﻥ ﺍﻟﻤﺮﺃﻩ ﻓﻰ
ﺃﻳّﺎﻡ ﺩﺍﻭﺩ ﮐﺎﻧﺖ
ﺍﺫﺍ ﻣﺎﺕ ﺑﻌﻠﻬﺎ
ﺃﻭ ﻗﺘﻞ لا ﺗﺘﺰﻭﺝ
ﺑﻌﺪﻩ ﺃﺑﺪﺍ
ﻭ ﺃﻭﻝ ﻣﻦ ﺃﺑﺎﺡ
الله عَزّ ﻭجَلّ
ﺃﻥ ﻳﺘﺰﻭﺝ ﺑﺎﻣﺮﺃﻩ
ﻗﺘﻞ ﺑﻌﻠﻬﺎ ﺩﺍﻭﺩ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ
ﻓﺘﺰﻭﺝ ﺑﺎﻣﺮﺃﻩ
ﺍﻭﺭﻳﺎ ﻟﻤّﺎ ﻗﺘﻞ
ﻭ ﺍﻧﻘﻀﺖ ﻋﺪﺗﻬﺎ
ﻣﻨﻪ ﻓﺬﻟﻚ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺷﻖ ﻋﻠﻰ ﺍﻭﺭﻳﺎ
ﺩﺍﻭﺩ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﺃﻋﻠﻢ ﺍﺯ ﺍﻭ ﮐﺴﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.(
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ   ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺃﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻩ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺮﺍﻍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻳﺎ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺃﻋﻠﻢ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ. ﭼﻮﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮐﻪ
۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎ
ﺑﺸﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺑﺎ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﺼﻢ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ
. (ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ)
ﺗﺎ ﺑﺤﻖ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﮐﻨﺪ ( ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺃﺣﻮﺍﻝﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﮐﻪ ﻳﮑﻰ ﮔﻔﺖ ﺑﺮﺍﺩﺭﻡ
ﻧﻮﺩ ﻭﻧﻪ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﻚ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻣﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﺩﺍﻭﺩ
ﻋﺠﻠﻪ ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭﺭﺃﻯ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻳﻚ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻣﻈﻠﻮﻡ
ﻭﺍﻗﻊ ﺷﺪﻩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﺯ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻣﺪﻋﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺪﺭﻙ ﻭ ﺑﻴّﻨﻪﺍﻯ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ ( ﺑﻴّﻨﻪ
ﻳﺎ ﻣﺪﺭﻙ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﺑﭽﺸﻢ
ﻭ ﺑﻴﻨﺶ ﺑﻌﻘﻞ ﻭرؤیا
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺩﺍﻭﺩ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺭﻭﺵ ﻗﻀﺎﻭﺕﺍﻭ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺃﻯ
ﺩﺍﻭﺩ ﻣﺎ ﺗﻮﺭﺍ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﮐﺮﺩﻳﻢ ﺗﺎ
ﺑﺤﻖ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﮐﻨﻰ
. ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺧﺪﺍ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺰﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺭﺳﻰ  ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ رؤیاﺋﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺑﻠﻮﻍ ﻭ ﺍﻧﻤﺎﻡ
ﮐﻤﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩ  ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺍﻭﺩ ﺍﮔﺮ
ﺷﻮﻫﺮﻯ ﻣﻰ ﻣﺮﺩ
ﻳﺎ ﮐﺸﺘﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺣﻖ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻣﺠﺪﺩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻳﺎﻓﺖ ﺩﺍﻭﺩ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺯﻥ ﺍﻭﺭﻳﺎ ﻣﻘﺘﻮﻝ
ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
پس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ
ﻋﺪﻩ ﻭ ﻋﺎﺩﺕ ﺍﻭ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﺭﻳﺎ
ﮔﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩ .( ﺍﻭﺭﻳﺎ
ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﻭﺭﻳﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻭ ﭼﻪ
ﺯﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ ﻣﺮﺩ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺗﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯﺎﺯ
ﻗﻮﻡ ﻳﻬﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺗﻘﻴّﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺯﻥ ﺍﻭﺭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺷﮑﺎﻳﺖ
ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﻬﻢ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ .)

حدیث 3982 -اﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ25ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﺩﺍﻭﺩ ﻧﺒﻰ ﺯﺑﻮﺭ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻫﺮ
ﮐﻮﻩ ﻭ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.( ﺍﻧﻌﮑﺎﺵ
ﺻﺪﺍ ﺩﺭ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
) ﺗﺎ ﺭﻭﺯﻯ ﺑﮑﻮﻫﻰ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺣﺰﻗﻴﻞ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎلاﻯ
ﮐﻮﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﺯ ﺻﺪﺍﻯ
ﮐﻮﻩ ﻭ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﻫﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺍﻭﺭﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭ ﺩﺍﻭﺩ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺑﺎلا ﺁﻣﺪﻥ
ﺑﺠﺎﻳﮕﺎﻩ ﺣﺰﻗﻴﻞ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ.( ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ عَزّﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.) ﺣﺰﻗﻴﻞ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﺪﺍﺩ ﻭ
ﺩﺍﻭﺩ ﺑﮕﺮﻳﻪ ﺍﻓﺘﺎﺩ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺤﺰﻗﻴﻞ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ  ﮐﻪ ﺩﺍﻭﺩ
ﺭﺍ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﻣﮑﻦ
ﻋﺎﻓﻴﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻦ
ﺑﺨﻮﺍﻩ ( ﺩﺍﻭﺩ ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻋﺎﻓﻴﺖ
ﻳﺎ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
سپس ﺩﺍﻭﺩ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺁﻳﺎ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ؟ﻭ
ﺁﻳﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻋﺠﺐ
ﻭ ﻏﺮﻭﺭ ( ﺯﻫﺪ ) ﺷﺪﻩﺍﻯ
؟ ﺣﺰﻗﻴﻞ ﮔﻔﺖ ﻧﻪ.
ﺩﺍﻭﺩ ﺑﺎﺯ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺁﻳﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﺷﺪﻩﺍﻯ؟
ﺣﺰﻗﻴﻞ ﮔﻔﺖ ﺁﺭﻯ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺑﻔﮑﺮ
ﻭ ﺩﻝ ﻣﻦ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ.(
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ ﺑﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻨﺪ
ﺑﺎ ﻏﺴﻞ
ﺟﻨﺎﺑﺖ ﻳﻚ ﺗﻮﺑﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﻨﻈﺎﻓﺖ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
) ﺩﺍﻭﺩ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻭ ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﻣﻴﮑﻨﻰ ؟ ( ﺩﺍﻭﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺟﺰﻗﻴﻞ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ .
ﺣﺰﻗﻴﻞ ﮔﻔﺖ ﻭﺍﺭﺩ
ﺍﻳﻦ ﻏﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﻡ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺗﺨﺘﻰ
ﺍﺯ ﺁﻫﻦ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻳﻚ
ﺟﻤﺠﻤﻪ ﻭ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﺋﻰ
ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺮ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﮐﻨﺎﺭ ﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻧﺎﻡ
ﺃﺭﻭﻯ ﺳﻠﻢ ( ﺷﻠﻮﻡ
) ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻡ.( ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪﻯ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ) ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﮐﺮﺩﻡ
ﻭﻫﺰﺍﺭ ﺷﻬﺮ ﺳﺎﺧﺘﻢ
ﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﺩﺧﺘﺮ ﺑﺎﮐﺮﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻢ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻣﻦ ﺍﻳﻦ ﺷﺪ  ﮐﻪ ﺧﺎﻙ ﻓﺮﺵ
ﻣﻦ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺳﻨﮓ
ﺑﺎﻟﺸﺖ ﻣﻦ ﺷﺪ.ﻭ
ﮐﺮﻡ ﻭ ﺟﺎﻧﻮﺭ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ
ﻣﻦ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.پس
ﻫﺮ کس ﻣﺮﺍ ﺩﻳﺪ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺸﻮﺩ.(
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺍﻯ ﺍﺯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟّﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎلا ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎ ﻭﻣﻨﻈﺮﻩ
ﻫﺎ  ﺗﻮﺳﻂ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪ.ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ عَزّﻟﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻣﻐﺎﺭﻩﻫﺎﻋﺒﺮﺕﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻧﻴﺎ ﺯﻭﺩ ﮔﺬﺭ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ
پس ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﺯ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 3983- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ26ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻟﻮ ﺃﺧﺬﺕ
ﺃﺣﺪﺍ ﻳﺰﻋﻢ ﺃﻥ
ﺩﺍﻭﺩ ﻭﺿﻊ ﻳﺪﻩ
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻟﺤﺪﺩﺗﻪ
ﺣﺪﻳﻦ ﺣﺪ ﺍﻟﻨﺒﻮﺩ
ﻭ ﺣﺪﺍ ﻟﻤﺎ ﺭﻣﺎﻩ
ﺑﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺑﺪﺳﺘﻢ ﺑﻴﻔﺘﺪ
ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺩﺍﻭﺩ
ﺑﺮﺁﻥ ﺯﻥ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭ
ﺑﺎﺭ ﺣﺪ ﻣﻴﺰﻧﻢ.ﻳﮑﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺣﺪ ﻧﺒﻮﺕ
( ﮐﻪ ﺍﻫﺎﻧﺖ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺑﻬﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﺷﻮﺩ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻬﻰ ) ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺣﺪ ﺍﺗﻬﺎﻡ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺯﻥ
ﺍﻭﺭﻳﺎ ﻳﻚ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻋﻮﺍﻡ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ( ﻋﻮﺍﻡ ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺎﻣّﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎﻫﻞ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻠﻔﺎ ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﺑولایت
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﺪﻭﺩ ﺷﺮﻋﻰ ﻭ ﺩﺍﺩﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ اﻭ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺍﺗﻬﺎﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺪ ﺟﻠﻮﻩ
ﺩﺍﺩﻥ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺩﻓﺎﻉ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻴﺎﺯ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ
.

حدیث 3988  اﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ17ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﺩﺍﻭﺩ
ﺍﻟﻨﺒﻰ  ﮐﺎﻥ ﺫﺍﺕ
ﻳﻮﻡ ﻓﻰ ﻣﺤﺮﺍﺑﻪ
ﺍﺫ ﻣﺮﺕ ﺑﻪ ﺩﻭﺩﻩ
ﺣﻤﺮﺍٴ ﺻﻐﻴﺮﻩ
ﺗﺪﺏ ﺣﺘّﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺖ ﺍﻟﻰ ﻣﻮﺿﻊ
ﺳﺠﻮﺩﻩ ﻓﻨﻈﺮ ﺍﻟﻴﻬﺎ
ﺩﺍﻭﺩ ﻭ ﺣﺪّث  ﻓﻰ ﻧﻔﺴﻪ
ﻟﻢ ﺧﻠﻘﺖ ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺪﻭﺩﻩ
؟ ﻓﺄﻭﺣﻰ الله ﺍﻟﻴﻬﺎ
ﺗﮑﻠّﻤﻰ ﻓﻘﺎﻟﺖ
ﻟﻪ ﻳﺎ ﺩﺍﻭﺩ ﻫﻞ
ﺳﻤﻌﺖ ﺣﺴّﻰ ﺃﻭ
ﺍﺳﺘﺒﻨﺖ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺼﻔﺎ
أثَرﻯ ؟ ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻪ
ﺩﺍﻭﺩ لا ﻗﺎﻟﺖ
ﻓﺎﻥ الله ﻳﺴﻤﻊ
ﺩﺑﻴﺒﻰ ﻭ ﻧﻔﺴﻰ
ﻭ ﺣﺴّﻰ ﻭ ﻳﺮﻯ أثَر
ﻣﺸﻴﻰ ﺍﺧﻔﺾ ﻣﻦ
ﺻﻮﺗﻚ ﺭﻭﺯﻯ
ﺩﺍﻭﺩ( ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﮐﻪ ﻭﺩ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺻﻔﺖ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ) ﺩﺭ ﻣﺤﺮﺍﺑﺶ
ﮐﺮﻡ ﻗﺮﻣﺰﻯ ﮐﻮﭼﻚ
ﺩﻳﺪ.ﮐﻪ ﻣﻰ ﺧﺰﻳﺪ
ﺗﺎ ﺑﺴﺠﺪﻩﮔﺎﻩ
ﺩﺍﻭﺩ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺩﺍﻭﺩ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺮﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻪ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ؟ پس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺮﻡ ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻦ.ﻭ ﺁﻥ
ﮐﺮﻡ ﮔﻔﺖ ﺃﻯ ﺩﺍﻭﺩ
ﺁﻳﺎ ﺗﻮ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﺍﺯ أثَر
ﺻﺪﺍﻯﭙﺎﻯﻤﻦ ﺑﺮ
ﺭﻭﻯ ﺳﻨﮓ ﺻﺎﻓﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻣﻤﻴﺸﻨﻮﻯ؟
ﺩﺍﻭﺩ ﮔﻔﺖ ﺧﻴﺮ
ﻭﮔﺮﻡ ﮔﻔﺖ
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﺪﺍﻯ
ﭘﺎﻯ ﻣﻦ.ﻭ نفس ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﻣﺮﺍ ﺍﺣﺴﺎﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.پس ﺻﺪﺍﻳﺖ
ﺭﺍ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﮐﻦ.( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻋﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ ﻭ ﺯﻳﺎﺩ
لاﺯﻡ ﻧﻴﺴﺖ).

حدیث 3983- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ26ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻟﻮ ﺃﺧﺬﺕ
ﺃﺣﺪﺍ ﻳﺰﻋﻢ ﺃﻥ
ﺩﺍﻭﺩ ﻭﺿﻊ ﻳﺪﻩ
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻟﺤﺪﺩﺗﻪ
ﺣﺪﻳﻦ ﺣﺪ ﺍﻟﻨﺒﻮﺩ
ﻭ ﺣﺪﺍ ﻟﻤﺎ ﺭﻣﺎﻩ
ﺑﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺑﺪﺳﺘﻢ ﺑﻴﻔﺘﺪ
ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺩﺍﻭﺩ
ﺑﺮﺁﻥ ﺯﻥ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭ
ﺑﺎﺭ ﺣﺪ ﻣﻴﺰﻧﻢ.ﻳﮑﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺣﺪ ﻧﺒﻮﺕ
( ﮐﻪ ﺍﻫﺎﻧﺖ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺑﻬﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﺷﻮﺩ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻬﻰ ) ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺣﺪ ﺍﺗﻬﺎﻡ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺯﻥ ﺍﻭﺭﻳﺎ ﻳﻚ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻋﻮﺍﻡ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ( ﻋﻮﺍﻡ ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺎﻣّﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎﻫﻞ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻠﻔﺎ ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﺑولایت
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﺪﻭﺩ ﺷﺮﻋﻰ ﻭ ﺩﺍﺩﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥﺎﻭ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺍﺗﻬﺎﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺪ ﺟﻠﻮﻩ
ﺩﺍﺩﻥ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺩﻓﺎﻉ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ
.

حدیث 3984-
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ۳۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻧﺰﻝ ﺍﻟﺰﺑﻮﺭ
ﻓﻰ ﻟﻴﻠﻪ ﺷﻤﺎﻥ
ﻋﺸﺮﻩ ﻣﻀﺖ ﻣﻦ ﺷﻬﺮ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﮐﺘﺎﺏ
ﺯﺑﻮﺭ ﺩﺭ ﺷﺐ ﻫﻴﺠﺪﻫﻢ
ﺍﺯ ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ( ﺯﺑﻮﺭ
ﻓﺼﻠﻰ ﺧﺎﺹ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺎﺷﻌﺎﺭ ﻭﻣﻨﺎﺟﺎﺗﻬﺎﻯ
ﺩﺍﻭﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﻧﻮﺍﻯ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻗﺮﺍٴﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ عَزّﻟﺖ ﮔﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﻡ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﭼﺸﻢ قُرّه ﺭﻓﺘﻦ
ﺩﻭﭼﺎﺭ (ﺭﻣﺾ ﻋﻴﻦ)ﻭﻭﺭﻡ
ﭼﺸﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺭﺍ
ﺳﻪ ﻗﺴﻤﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺍﻭﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺨﻠﻴﻪ نفس ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺩﻭﻡ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻮﻡ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻳﺎ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺳﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﺍﺋﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﺴﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺯﺑﻮﺭ ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻮﻡ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻟﺬﺍ ﺷﺐ
ﻫﻴﺠﺪﻫﻢ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺩﻭﻡ
ﺳﻠﻮﮐی اﺳﺖ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺃﻏﻠﺐ
ﺯﺑﻮﺭ ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﻚ ﮐﺘﺎﺏ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺯﻧﺪ ﺍﻭﺳﺘﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻴﺰ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻭ ﺩﻋﺎﻫﺎ ﻭﻣﻨﺎﺟﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﺁﺷﻨﺎ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
)

حدیث 3985
-ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ34ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ الله
ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺃﻭﺣﻰ ﺍﻟﻰ ﺩﺍﻭﺩ
ﻣﺎﻟﻰ ﺃﺭﺍﻙ ﻭﺣﺪﺍﻧﺎ؟
ﻗﺎﻝ ﻫﺠﺮﺕ الناس
ﻭ ﻫﺠﺮﻭﻧﻰ ﻓﻴﻚ
ﻗﺎﻝ ﻓﻤﺎﻟﻰ ﺃﺭﺍﻙ
ﺳﺎﮐﺘﺎ ؟ ﻗﺎﻝ ﺧﺸﻴﺘﻚ
ﺃﺳﮑﺘﺘﻨﻰ ﻗﺎﻝ
ﻓﻤﺎﻟﻰ ﺃﺭﺍﻙ ﻧﺼﺒﺎ؟
ﻗﺎﻝ ﺣﺒّﻚ ﺃﻧﺼﺒﻨﻰ
ﻗﺎﻝ ﻓﻤﺎﻟﻰ ﺃﺭﺍﻙ
ﻓﻘﻴﺮﺍ ﻭ ﻗﺪ ﺃﻓﺪﺗﻚ
؟ ﻗﺎﻝ ﺍﻟﻘﻴﺎﻡ
ﺑﺤﻘّﻚ ﺃﻓﻘﺮﻧﻰ
ﻗﺎﻝ ﻓﻤﺎﻟﻰ ﺃﺭﺍﻙ
ﻣﺘﺬﻟّﻠﺎ ؟ ﻗﺎﻝ
ﻋﻈﻴﻢ ﺟﻠﺎﻟﻚ  ﺍﻟّﺬﻯ لا
ﻳﻮﺻﻒ
ﺫﻟّﻠﻨﻰ ﻭ ﺣﻖ ﺫﻟﻚ
ﻟﻚ ﻳﺎ ﺳﻴّﺪﻯ ﻗﺎﻝ
الله جَلّ ﺟﻠﺎﻟﻪ
ﻓﺎﺑﺸﺮ ﺑﺎﻟﻔﻀﻞ
ﻣﻨّﻰ  ﻓﻠﻚ
ﻣﺎ ﺗﺤﺐ ﻳﻮﻡ ﺗﻠﻘﺎﻧﻰ
ﺧﺎﻟﻂ الناس ﻭ ﺧﺎﻟﻘﻬﻢ
ﺑﺄﺧﻠﺎﻗﻬﻢ ﻭﺯﺍﻳﻠﻬﻢ
ﻓﻰ ﺃﻋﻤﺎﻟﻬﻢ  ﺗﻨﻞ ﻣﺎ ﺗﺮﻳﺪ
ﻣﻨّﻰ ﻳﻮﻡ القیامة
ﻭ ﻗﺎﻝ ﺍﻟﺼﺎﺩﻕ
ﺃﻭﺣﻰ الله عَزّﻭجَلّ
ﺍﻟﻰ ﺩﺍﻭﺩ ﻳﺎ
ﺩﺍﻭﺩ ﺑﻰ ﻓﺎﻓﺮﺡ
ﻭ ﺑﺬﮐﺮﻯ
ﻓﺘﻠﺬﺩ ﻭ ﺑﻤﻨﺎﺟﺎﺗﻰ
ﻓﺘﻨﻌّﻢ ﻓﻌﻦ ﻗﻠﻴﻞ
ﺍﺧﻠّﻰ ﺍﻟﺪﺍﺭ
ﻣﻦ
ﺍﻟﻔﺎﺳﻘﻴﻦ ﻭ ﺃﺟﻌﻞ
ﻟﻌﻨﺘﻰ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻈﺎﻟﻤﻴﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺪﺍﻭﺩ ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ
ﭼﺮﺍ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻢ ؟ ﺩﺍﻭﺩ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﻣﻦ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﻡ ﻫﺠﺮﺕ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ
ﻭ ﺁﻧﺎﻥﻤﺮﺍ ﻣﻬﺠﻮﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ( ﻫﺠﺮﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ عَزّﻟﺖ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﻮﻩ ﻭ ﺟﻨﮕﻞ
ﻭ ﺩﻳﺮ ﻭ ﺻﺤﺮﺍ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺎﺩﻩ ﺗﺮ ﻭ ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺍﻭﺩ ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺍﻭﺩ ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ(ﻭﺩ ﻭ
ﻋﺸﻖ)ﺑﺨﺪﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ(ﺩﻭﺍﻡ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﭼﺮﺍ
ﺗﻮﺭﺍ ﺳﺎﮐﺖ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻢ؟ﻭ ﺩﺍﻭﺩ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﺍﺯ ﺍﺯترس
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻥ ﺑﺎ
ﺗﻮ ﺍﺳﺖ(ﺳﮑﻮﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺯ ﺣﺎﻝ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻧﺸﻮﺩ ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﻮﺩ ) ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ ﭼﺮﺍ ﺗﻮ
ﺭﺍ ﺧﺴﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ
ﺯﺣﻤﺖ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻢ
؟ ﺩﺍﻭﺩ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺗﻮ ﻣﺮﺍ
ﺧﺴﺘﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.(
ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺷﺪﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺁﺭﺯﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻧﺼﺐ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻭﮐﻮﻓﺘﮕﻰ ﻭ ﺑﺰﺣﻤﺖ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻟﻴﻠﺒﻰ
ﺩﺭ ﺯﺣﻤﺖ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻟﻴﻠﺎﻯ ﺍﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﻭ ﻟﻴﺎﻟﻰ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺑﺪﻭﻥ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻨﻮﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻰ
ﭘﺮﺳﺪ پس ﭼﺮﺍ ﺗﻮﺭﺍ
ﻓﻘﻴﺮ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻢ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺘﻮ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ؟
ﺩﺍﻭﺩ ﮔﻔﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺘﻮ ﻣﺮﺍ ﻓﻘﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.( ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺩﺍﺩﻥ
ﺩﺍﺭﺍﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻰ
ﭘﺮﺳﺪ ﺗﻮﺭﺍ ﭼﺮﺍ
ﺫﻟﻴﻞ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻢ؟
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﻋﻈﻤﺖ
ﺟﻠﺎﻝ ﺗﻮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺫﻟﻴﻞ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻢ.( ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺂﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ  ﺍﺣﺴﺎﺵ ﻣﺬﻟّﺖ
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺳ
ﺦ ﺩﺍﺩ پس ﺑﺘﻮ ﺑﺸﺎﺭﺕﻣﻴﺪﻫﻢ
ﮐﻪ ﻓﻀﻞ
ﻣﻦ ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.( ﻓﻀﻞ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺷ ﻬﻮﺩﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺩ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ) ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻣﻠﺎﺗﻘﺎﺕ ﺑﺎ ﻣﻦ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺩﺍﺷﺖ.( ﻧﻪ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ.ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ.(ﻗﻴﺎﻣﺖ)ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻮﻉ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻧﻮﻡ ﻳﺎ ﺟﻬﻨﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ ) پس ﺑﺎ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺑﺎﺵ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﮐﻦ ( ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻦ ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ  ﺁﺯﺍﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ.
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ) ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻭﺭﻯ ﮐﻦ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺩﺍﺷﺖ ( ﺭﻭﺵ ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺠﺎﻯ عَزّﻟﺖ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﻋﺒﺮﺕ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ)ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺍﻭﺩ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺃﻯ
ﺩﺍﻭﺩ (ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ)ﺑﺎﺵ
( ﺷﺎﺩ ﺑﺎﺵ ﻭ(ﺧﻮﺭّﻩ
و قرّه) ﺟﺪﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺍﺳﺖ)
پس ﺑﺎ ﺫﮐﺮ ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻣﻦ ﻟﺬﺕ ﺑﺠﻮ.ﻭ ﺑﺎ
ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ ﻣﻦ ﻧﻌﻤﺖ
ﺑﻴﺎﺏ.( ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻳﺎﺩ ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺃﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻨﺎﺟﺎﺕ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺁﻫﺴﺘﻪ ﻭﺩﺭ ﺩﻝ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧ ﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ.ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
رؤیاﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻭﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﻭ الّا
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
اکثرﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮﺕ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭ ﻗﺮﻳﺒﺎ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻓﺎﺳﻘﺎﻥ ﺧﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﻭ ﻟﻌﻨﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﺎﺹ ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ ( ﺩﺍﺭ
ﻭﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﺩﻳﺮ ﻭﻣﻌﺒﺪ
ﻭ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﺎﻟﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﻟﻌﻨﺖ ﺧﺪﺍ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻓﺎﺳﻖ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﭘﺴﻚ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﺭﻓﺘﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎنی اﺳﺖ
.

حدیث 3986
-اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ34 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ : ﻳﺎ ﺩﺍﻭﺩ
ﮐﻤﺎ لا ﺗﻀﻴﻖ ﺍﻟﺸﻤﺶ
ﻋﻠﻰ ﻣﻦ ﺟﻠﺶ ﻓﻴﻬﺎ
ﮐﺬﻟﻚ لا ﺗﻀﻴﻖ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﻋﻠﻰ ﻣﻦ
ﺩﺧﻞ ﻓﻴﻬﺎ ﻭﮐﻤﺎ
لا ﺗﻀﺮ ﺍﻟﻄﻴﺮﻩ
ﻣﻦ لا ﻳﺘﻄﻴّﺮ
ﻣﻨﻬﺎ ﮐﺬﻟﻚ لا
ﻳﻨﺠﻮ ﻣﻦ ﺍﻟﻔﺘﻨﻪ
ﺍﻟﻤﺘﻄﻴّﺮﻭﻥ
ﻭﮐﻤﺎ ﺃﻥ ﺃﻗرَبّ
الناس ﻣﻨّﻰ ﻳﻮﻡ
القیامة ﺍﻟﻤﺘﻮﺍﺿﻌﻮﻥ
ﮐﺬﻟﻚ ﺃﺑﻌﺪ الناس
ﻣﻨّﻰ ﻳﻮﻡ القیامة
ﺍﻟﻤﺘﮑﺒّﺮﻭﻥ
ﺃﻯ ﺩﺍﻭﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺨﺎﻟﺖ ﺩﺭ ﺩﺍﺩﻥ
ﻧﻮﺭ ﺑﻬﻴﭻ کس ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﺁﻥ
ﺷﻮﺩ ﺩﺭﻳﻎ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻢ.( ﺩﺍﺧﻞ
ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺍﺧﻞ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ(ﺗﻄﻴّﺮ)ﻭ ﻓﺎﻝ
ﮔﻴﺮﻯ ﺑﺎ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺿﺮﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺗﻔﺎٴﻮﻝ
ﮐﻨﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻟﺬﺍ
ﮐﺴﻰ ﻫﻢ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻣﺘﻄﻴّﺮﻳﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.( ﺗﺘﻄﻴّﺮ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ  ﻭ ﻳﺎ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﺋﺮ ﻭ ﻃﻴّﺎﺭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﺮﻋﺖ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ)ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻤﻦ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺘﻮﺍﺿﻌﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( پس ﺗﻄﻴّﺮ
ﻭ ﺑﻠﻨﺪ ﭘﺮﻭﺍﺯﻯ
ﻣﺘﮑﺒّﺮﺍﻥ  ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
حدیث ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ
) ﻭ ﺩﻭﺭﺗﺮﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺘﮑﺒّﺮﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
( ﺗﻘرَبّ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻦ  ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻴﻦ
ﮐﻪﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﺣﻘﻴﺮ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻣﺘﻮﺍﺿﻊ
ﺧﻮﺩ ﮐﻮﭼﻚ ﺑﻴﻦ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺨﻮﺩ.ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﻋﻔﻮ
ﺍﺯ ﺧﻄﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺍﺿﻊ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ

حدیث 3986
-اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ34 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ : ﻳﺎ ﺩﺍﻭﺩ
ﮐﻤﺎ لا ﺗﻀﻴﻖ ﺍﻟﺸﻤﺶ
ﻋﻠﻰ ﻣﻦ ﺟﻠﺶ ﻓﻴﻬﺎ
ﮐﺬﻟﻚ لا ﺗﻀﻴﻖ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﻋﻠﻰ ﻣﻦ
ﺩﺧﻞ ﻓﻴﻬﺎ ﻭﮐﻤﺎ
لا ﺗﻀﺮ ﺍﻟﻄﻴﺮﻩ
ﻣﻦ لا ﻳﺘﻄﻴّﺮ
ﻣﻨﻬﺎ ﮐﺬﻟﻚ لا
ﻳﻨﺠﻮ ﻣﻦ ﺍﻟﻔﺘﻨﻪ
ﺍﻟﻤﺘﻄﻴّﺮﻭﻥ
ﻭﮐﻤﺎ ﺃﻥ ﺃﻗرَبّ
الناس ﻣﻨّﻰ ﻳﻮﻡ
القیامة ﺍﻟﻤﺘﻮﺍﺿﻌﻮﻥ
ﮐﺬﻟﻚ ﺃﺑﻌﺪ الناس
ﻣﻨّﻰ ﻳﻮﻡ القیامة
ﺍﻟﻤﺘﮑﺒّﺮﻭﻥ
ﺃﻯ ﺩﺍﻭﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺨﺎﻟﺖ ﺩﺭ ﺩﺍﺩﻥ
ﻧﻮﺭ ﺑﻬﻴﭻ کس ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﺁﻥ
ﺷﻮﺩ ﺩﺭﻳﻎ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻢ.( ﺩﺍﺧﻞ
ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺍﺧﻞ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ(ﺗﻄﻴّﺮ)ﻭ ﻓﺎﻝ
ﮔﻴﺮﻯ ﺑﺎ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺿﺮﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺗﻔﺎٴﻮﻝ
ﮐﻨﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻟﺬﺍ
ﮐﺴﻰ ﻫﻢ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻣﺘﻄﻴّﺮﻳﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.( ﺗﺘﻄﻴّﺮ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ  ﻭ ﻳﺎ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﺋﺮ ﻭ ﻃﻴّﺎﺭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﺮﻋﺖ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ)ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻤﻦ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺘﻮﺍﺿﻌﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( پس ﺗﻄﻴّﺮ
ﻭ ﺑﻠﻨﺪ ﭘﺮﻭﺍﺯﻯ
ﻣﺘﮑﺒّﺮﺍﻥ  ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
حدیث ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ
) ﻭ ﺩﻭﺭﺗﺮﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺘﮑﺒّﺮﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
( ﺗﻘرَبّ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻦ  ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎلاﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻴﻦ
ﮐﻪﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﺣﻘﻴﺮ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻣﺘﻮﺍﺿﻊ
ﺧﻮﺩ ﮐﻮﭼﻚ ﺑﻴﻦ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺨﻮﺩ.ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﻋﻔﻮ
ﺍﺯ ﺧﻄﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺍﺿﻊ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ

حدیث3988-ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺳﺖ
(ﺝ14ﺹ35ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ ﺩﺍﻭﺩ
ﻗﺎﻝ ﻟﺴﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻳﺎ ﺑﻨﻰ ﺍﻳّﺎﻙ
ﻭ ﮐﺸﺮﻩ ﺍﻟﻀﺤﻚ
ﻓﺎﻥ ﮐﺸﺮﻩ ﺍﻟﻀﺤﻚ
ﺗﺘﺮﻙ ﺍﻟﻌﺒﺪ ﺣﻘﻴﺮﺍ
ﻳﻮﻡ القیامة ﻳﺎ
ﺑﻨﻰ ﻋﻠﻴﻚ ﺑﻄﻮﻝ
ﺍﻟﺼﻤﺖ الّا ﻣﻦ
ﺧﻴﺮ  ﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻨﺪﺍﻣﻪ ﻋﻠﻰ
ﻃﻮﻝ ﺍﻟﺼﻤﺖ ﻣﺮﻩ
ﻭﺍﺣﺪﻩ  ﺧﻴﺮ ﻣﻦ ﺍﻟﻨﺪﺍﻣﻪ
ﻋﻠﻰ ﮐﺸﺮﻩ ﺍﻟﮑﻠﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺕ ﻳﺎ ﺑﻨﻰ ﻟﻮ
ﺃﻥ ﺍﻟﮑﻠﺎﻡ ﮐﺎﻥ
ﻣﻦ ﻓﻀّﻪ ﮐﺎﻥ ﻳﻨﺒﻐﻰ
ﻟﻠﺼﻤﺖ ﺃﻥ ﻳﮑﻮﻥ
ﻣﻦ ﺫﻫﺐ ﺩﺍﻭﺩ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺵ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺖ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﺨﻨﺪﻯ ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻨﺪﻩﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯﺮﺍ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺣﻘﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﺑﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻨﺪﻩ ﻭ ﻫﺮ ﺭﻓﺎﻫﻰ
ﺩﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻣﮕﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ) ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺗﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻰ ﺳﮑﻮﺕ
ﭘﻴﺸﻪ ﮐﻦ ﻣﮕﺮ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﺧﻴﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺪﺍﻣﺖ ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﺍﺯ ﻳﮑﺒﺎﺭ ﺳﮑﻮﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﭘﺮ ﺣﺮﻓﻰ ﺍﺳﺖ
( ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭﺑﺎﻝ ﺟﺎﻥ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ ) ﺃﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﮐﻠﺎﻡ ﺍﺯ ﻧﻘﺮﻩ
ﺑﺎﺷﺪ پس ﺳﮑﻮﺕ
ﺭﺍ ﭘﻴﺸﻪ ﮐﻦ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻃﻠﺎ ﺍﺳﺖ ( ﺍﺭﺯﺵ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺳﻠﻮﮐﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﮑﻮﺕ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
).

حدیث 3989 -
اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ14ﺹ36ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: فی ﺤﮑمة
ﺁل ﺪﺍﻭﺩ  ﻳﺎ ﺍﺑﻥ
ﺁﺩﻡ  ﮐﻴﻒ
ﺗﺘﮑﻠم
ﺒﺎﻟﻬُﺪﻯ  ﻭﺃﻧﺖ لا
ﺗﻔﻴق عن
ﺍﻟﺮﺩئ ؟ ﻳﺎ
ﺍﺑﻥ ﺁﺩﻡ  ﺃﺻﺒح
ﻘﻠﺒک ﻘﺎﺳﻴﺎ  ﻭ
ﻟﻌﻈمة الله
ﻧﺎﺳﻴﺎ  ﻓﻠﻮ
ﮐﻨﺖ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻋﺎﻟﻤﺎ  ﻭﺑﻌﻈﻤﺘﻪ
ﻋﺎﺭﻓﺎ  ﻟم ﺘﺰل
ﻤﻨﻪ ﺧﺎﺋﻔﺎ  ﻭﻟﻤﻮﻋﺪﻩ
ﺭﺍﺟﻴﺎ  ﻭ ﻳﺤک
کیف لا ﺗﺬﮐﺮ
ﻟَﺤَﺪﻙ  ﻭ
ﺍﻧﻔﺮﺍﺩک
ﻔﻴﻪ ﻭﺣﺪﻙ؟ ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ ﺁل
ﺪﺍﻭﺩ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁل
ﺪﺍﻭﺩ  ﺑﺎﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺍﻭﺩ  ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ  ﻳک ولایت
ﻃﻮلانی تا
اولی العزم
برتر بعدی ﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ  ﻳک
ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺍﺭﺩ.)
ﺃﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺁﺩﻡ ( ای ﺳﺎﻟک
ﻔﺮﺯﻧﺪ الهی
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ)
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻫُﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻰ  ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻮﻫﻨﻮﺯﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺑﺪﻯ هاﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻰ؟ (ﻫُﺪﺍ
ﻳﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘﻠﻰ  ﻭﻳﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ (ﻫُﺪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺒﺎ
ﻭلاﻳﺖ. ﺻﺤﺒﺖ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ (ﻫُﺪﺍ
ﻃﻠﺒﻰ)
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﻭﻗتی ﺴﺎﻟک
ﺰﺷﺘﻴﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
را ﻧﺪﺍﻧﺪ  ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭﭘﺎک
ﺒﺪﺍﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
گرﺩﺩ) ﺃﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺁﺩﻡ  ﺩل ﺘﻮ
ﺳﻨگ ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ (ﺳﺎﻟک
ﻜﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺯﺷﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭک
ﻨﮑﺮﺩﻩ  ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
نموده ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺩل ﻮ ﻓﮑﺮ ﺍﻭ
ﺳﻨگ ﻮ ﺳﺨﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺮﻣﺶ لاﺯم
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﻭﻋﻈﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻳﺖ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ. (ﺃﻫﻤﻴّﺖ
سلوک الهی  ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﺁﻥ)
ﺍﮔﺮ ﺗﻮ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻋﻈﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻯ ﻮﻋﺎﺭﻑ
ﺁﻥ ﺒﻮﺩﻯ (ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻋﻘلی
ﺪﺍﺷﺘﻰ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻤﻴﺘﺮﺳﻴﺪﻯ ﻮ
ﺑﻤﻮﻋﺪ ﺍﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻣﻴﺒﻮﺩﻯ  (ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺒﻠﻘﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺪﺍﺭﻯ)
ﭘس ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺫﮐﺮ
ﺣﺪﻭﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻯ. (ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ) ﻭ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺗﻨﻬﺎئی ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ  ﺩﺭﺗﻨﻬﺎئی
ﺒﺎﻳﺪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺮگ ﺪﺭ
ﻟَﺤَﺪ ﺧﻮﺩ.)

حدیث 3990 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ36ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ : ﺃﻭﺣﻰ
الله ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻰ ﺩﺍﻭﺩ  ﻳﺎ ﺩﺍﻭﺩ
ﺍﻥ ﺍﻟﻌﺒﺪ ﻟﻴﺄﺗﻴﻨﻰ
ﺑﺎﻟﺤﺴﻨﻪ
ﻳﻮﻡ القیامة ﻓﺎﺣﮑّﻤﻪ
ﺑﻬﺎ ﻓﻰ الجنّة
ﻗﺎﻝ ﺩﺍﻭﺩ
ﻳﺎ رَبّ ﻭﻣﺎ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﻌﺒﺪ ﺍﻟّﺬﻯ
ﻳﺄﺗﻴﻚ ﺑﺎﻟﺤﺴﻨﻪ
ﻳﻮﻡ القیامة ﻓﺘﺤﮑّﻤﻪ
ﺑﻬﺎ ﻓﻰ الجنّة
؟ ﻗﺎﻝ ﻋﺒﺪ مؤمن
ﺳﻌﻰ ﻓﻰ ﺣﺎﺟﻪ ﺃﺧﻴﻪ
ﺍﻟﻤﺴﻠﻢ ﺃﺣﺐ ﻗﻀﺎٴﻬﺎ
ﻗﻀﻴﺖ ﻟﻪ ﺃﻥ ﻟﻢ
ﺗﻘﺾ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻭﺩ ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺃﻯ ﺩﺍﻭﺩ ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺎ ﻳﻚ ثواب ﻭ ﺣﺴﻨﻪﺍﻯ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﮐﻨﻢ
.(ﺣﺴﻨﻪ ﻳﺎ ثواب
ﻭ ﻧﻴﮑﻰ  ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻭ ﻧﻴﮑﻮ ﺳﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﻚ  ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻢ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﮑﺪﺍﻡ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺴﺦ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮﻧﺪ.ﺑﺎﺯ(ﻋﺒﺪ)ﻳﺎ
ﺑﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻭلاﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ) ﺩﺍﻭﺩ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺁﻥ ﺣﺴﻨﻪ
ﻭﻧﻴﮑﻰ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺳﺖ؟
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ  ﺑﻨﺪﻩ
ﻣﻮٴﻤﻨﻰ ( ﺳﺎﻟﻚ
ﻭلاﻳﺖ ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻓﻊ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
( ﮐﻪ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.) ﺭﻓﻊ
ﻧﻴﺎﺯ ﺍﻭ ﺑﮑﻨﺪ
ﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺍﻭ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺮﻓﻊ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺸﻮﺩ ﻳﺎ
ﻧﺸﻮﺩ.( ﻧﻴّﺖ ﺧﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻤﻚ
ﺑﺒﺮﺍﺩﺭ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ عَزّﻟﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺭﻓﻊ ﺷﮑﻞ
ﺍﻭ ﺧﻴﺎﻟﺶ ﺭﺍ
ﺁﺳﻮﺩﻩ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻣﺪﻋﻰ
ﻳﻚ ﺩﻳﻥهستند.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺭﻭﺵ ﺩﻳﻨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ .

حدیث 3991 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ37ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥ الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺃﻭﺣﻰ ﺍﻟﻰ
ﺩﺍﻭﺩ  ﺃﻥ
ﺑﻠّﻎ ﻗﻮﻣﻚ ﺃﻧّﻪ
لیس ﻣﻦ ﻋﺒﺪ ﻣﻨﻬﻢ
ﺁﻣﺮﻩ ﺑﻄﺎﻋﺘﻰ
ﻓﻴﻄﻴﻌﻨﻰ الّا
ﮐﺎﻥ ﺣﻘّﺎ ﻋﻠﻰ
ﺃﻥ ﺍﻋﻴﻨﻪ ﻋﻠﻰ
ﻃﺎﻋﺘﻰ ﻓﺎﻥ ﺳﺄﻟﻨﻰ
ﺃﻋﻄﻴﺘﻪ ﻭﺍﻥ ﺩﻋﺎﻧﻰ
ﺃﺟﺒﺘﻪ ﻭ ﺍﻥ ﺍﻋﺘﺼﻢ
ﺑﻰ ﻋﺼﻤﺘﻪ ﻭ ﺍﻥ
ﺍﺳﺘﮑﻔﺎﻧﻰ ﮐﻔﻴﺘﻪ
ﻭ ﺍﻥ ﺗﻮﮐّﻞ ﻋﻠﻰ
ﺣﻔﻈﺘﻪ ﻭ ﺍﻥ ﮐﺎﺩﻩ
ﺟﻤﻴﻊ ﺧﻠﻘﻰ ﮐﺪﺕ
ﺩﻭﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺪﺍﻭﺩ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ  ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﺍﺑﻠﺎﻍ ﮐﻦ
(ﺑﺎﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ) ﻫﺮ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻡ ( ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺣﺪ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻃﺎﻋﺖ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺎ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ
) ﻭﭼﻮﻥ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﻨﺪ
ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﺣﻖ ﻭﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ  ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻣﻦ ﮐﻤﻚ ﻧﻤﺎﻳﻢ.(
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺑﺎلاﺧﺮﻩ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﮑﺮ ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺪﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭالّا
ﺩﺍﺩﻩ ﻗﺒﻠﻰ ﻫﻢ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺮﻭﺩ
) ﻭ ﺍﮔﺮﻣﺮﺍ ﺳﻮﺁﻝ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻤﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﺩﺍﺩ.( ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭﺭﻓﻊ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺻﺒﺮ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﻭﻓﺘﻨﻨﻪ
ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺍ ﺩﻋﺎﺋﻰ ﮐﺮﺩ
ﺟﻮﺍﺏ مُثبت ﺑﺎﻭ
ﻣﻴﺪﻫﻢ. ﻭﺍﮔﺮ ﺑﻤﻦ
ﻣﻌﺘﺼﻢ ﻭ ﺑﺴﺘﻪ
ﺷﺪ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ( ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺘﻪ ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕ
) ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻤﻦ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﮐﻨﺪ ( ﻭ ﺑﻐﻴﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭﻭلاﻳﺖ ﺗﺘﮑﻴﻪ
ﻧﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻫﺮ ﻭلاﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
) ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺍﻭﺭﺍ ﮐﺎﻓﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﻮﺩ.( ﮐﻪ
ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻢ
) ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﮐّﻞ
ﮐﺮﺩ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻡ . (ﺗﻮﮐّﻞ
ﺑﺨﺪﺍ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻴﻮ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ  ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﺩﺭﭼﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺧﻠﻖ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻭ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻣﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﮐﺎﻓﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﻮﺩ.

حدیث
3992-ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ37ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ : ﻭ ﻟﻘﺪ
ﮐﺘﺒﻨﺎ ﻓﻰ ﺍﻟﺰﺑﻮﺭ
ﻣﻦ ﺑﻌﺪ ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﻗﺎﻝ ﺍﻟﮑﺘﺐ ﮐﻠّﻬﺎ
ﺫﮐﺮ ( ﺃﻥ ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻳﺮﺷﻬﺎ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﻮﻥ ) ﻗﺎﻝ
ﺍﻟﻘﺎﺋﻢ ﻭ ﺃﺻﺤﺎﺑﻪ
ﻗﺎﻝ ﻭ ﺍﻟﺰﺑﻮﺭ
ﻓﻴﻪ ﻣﻠﺎﺣﻢ ﻭ
ﺗﺤﻤﻴﺪ ﻭﺗﻤﺠﻴﺪ
ﻭ ﺩﻋﺎٴ ﺩﺭ
ﺯﺑﻮﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻳﻢ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺫﮐﺮ  ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﺫﮐﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.(
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ ﮐﻪ ﻗﺮﺍٴﺖ
ﺁﻥ ﺗﺬﮐّﺮ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ(ﮐﺘﺎﺏ)ﻳﻌﻨﻰ(ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ) ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ (ﺫﮐﺮ)ﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭﻯ
ﻭﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺯﺑﻮﺭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺫﮐﺮ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺧﻮﺩ ﺫﮐﺮ
ﺍﺳﺖ ) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺻﺎﻟﺢ ﻣﻦ ﻭﺍﺭﺵ
ﺁﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ( ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ ﺧﺎﺹ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺷﺪﻩ  ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺻﺎﻟﺢ
ﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.(
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﺮﺵ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﺻﺎﻟﺢ ﺗﺮ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﻭ ﺍﻳﺪﺍﻝ ﮐﻤﺎلاﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺻﺎﻟﺢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ امثال
ﻣﻮﺳﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻋﻠﻢ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ(ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺢ)ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.(ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﻗﺎﺋﻢ)ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
) ﻭﮐﺘﺎﺏ ﺯﺑﻮﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺁﻫﻨﮓ ﻭ
ﺷﻌﺮ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭ ﺗﻤﺠﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺩﻋﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.( ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺃﻋﻤﺎﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
).

حدیث
3992-ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ37ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ : ﻭ ﻟﻘﺪ
ﮐﺘﺒﻨﺎ ﻓﻰ ﺍﻟﺰﺑﻮﺭ
ﻣﻦ ﺑﻌﺪ ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﻗﺎﻝ ﺍﻟﮑﺘﺐ ﮐﻠّﻬﺎ
ﺫﮐﺮ ( ﺃﻥ ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻳﺮثها ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﻮﻥ
) ﻗﺎﻝ ﺍﻟﻘﺎﺋﻢ ﻭ
ﺃﺻﺤﺎﺑﻪ ﻗﺎﻝ ﻭ
ﺍﻟﺰﺑﻮﺭ ﻓﻴﻪ ﻣﻠﺎﺣﻢ
ﻭ ﺗﺤﻤﻴﺪ ﻭﺗﻤﺠﻴﺪ
ﻭ ﺩﻋﺎٴ ﺩﺭ
ﺯﺑﻮﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻳﻢ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺫﮐﺮ  ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﺫﮐﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.(
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ ﮐﻪ ﻗﺮﺍٴﺖ
ﺁﻥ ﺗﺬﮐّﺮ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ(ﮐﺘﺎﺏ)ﻳﻌﻨﻰ(ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ) ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ (ﺫﮐﺮ)ﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭﻯ
ﻭﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺯﺑﻮﺭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺫﮐﺮ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺧﻮﺩ ﺫﮐﺮ
ﺍﺳﺖ ) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺻﺎﻟﺢ ﻣﻦ ﻭﺍﺭﺵ
ﺁﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ( ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻭلاﻳﺖ ﺧﺎﺹ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺷﺪﻩ  ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺻﺎﻟﺢ
ﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.(
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﺮﺵ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﺻﺎﻟﺢ ﺗﺮ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﻭ ﺍﻳﺪﺍﻝ ﮐﻤﺎلاﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺻﺎﻟﺢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ امثال
ﻣﻮﺳﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻋﻠﻢ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ(ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺢ)ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.(ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﻗﺎﺋﻢ) ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻨﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
) ﻭﮐﺘﺎﺏ ﺯﺑﻮﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺁﻫﻨﮓ ﻭ
ﺷﻌﺮ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭ ﺗﻤﺠﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺩﻋﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.( ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺃﻋﻤﺎﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
).

حدیث 3994 -
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ14ﺹ38 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ الله
عَزّ ﻭجَلّ ﻟﺪﺍﻭﺩ
ﺃﺣﺒّﻨﻰ ﻭ ﺣﺒّﺒﻨﻰ
ﺍﻟﻰ ﺧﻠﻘﻰ ﻗﺎﻝ
ﻳﺎ رَبّ ﻧﻌﻢ ﺃﻧﺎ
ﺍﺣﺒّﻚ ﻓﮑﻴﻒ ﺍﺣﺒّﺒﻚ
ﺍﻟﻰ ﺧﻠﻘﻚ ؟ ﻗﺎﻝ
ﺍﺫﮐﺮ ﺃﻳﺎﺩﻯ ﻋﻨﺪﻫﻢ
ﻓﺎﻧّﻚ ﺍﺫﺍ ﺫﮐﺮﺕ
ﺫﻟﻚ ﻟﻬﻢ ﺃﺣﺒّﻮﻧﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺍﻭﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﺧﻠﻖ
ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﻦ  ﺃﻳﺎﺩﻯ ﻭﺩﺳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺍﻭﺩ
ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﺗﻮﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻡ  ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻤﺤﺒّﺖ
ﺗﻮ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﻨﻢ
؟ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣﺮﺍ
ﻧﺰﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩ ﭼﻮﻥ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ . (ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻤﺤﺒّﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺫﮐﺮ
ﻭ ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺷﺒﺎﺕ ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ .

حدیث 3995 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ 38ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺭﻭﺯﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﺰﺩ
ﺩﺍﻭﺩ ﺁﻣﺪ ﮐﻪ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻓﻘﻴﺮ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭﺵ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩ( ﺳﺎﻟﻚ ﻓﻘﻴﺮ
ﻭ ﺳﺎﺋﻞ ) ﻭ ﺩﺍﻭﺩ ﺑﻤﻠﻚ ﺍﻟﻤﻮﺕ ﮔﻔﺖ
ﭼﺮﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﻳﻦ
ﺟﻮﺍﻥ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﻰ؟ﮔﻔﺖ ﺁﻣﺪﻩﺍﻡ
ﺟﺎﻥ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻡ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﻫﻔﺖ
ﺭﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻢ.( پس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ
ﻭﻧﻴﺰﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻫﻔﺘﻪ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﻗﺒﻠﻰ ﺟﺎﻧﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﻭ ﺩﺍﻭﺩ
ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻥ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻫﻤﺴﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻯ ؟ ﻭﻯ ﮔﻔﺖ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻡ ( ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ عَزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ) ﻟﺬﺍ ﺩﺍﻭﺩ
ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺖ ﻧﺰﺩ ﻓﻠﺎﻥ
ﺷﺨﺺ ﺑﺮﻭ ﻭ ﺍﺯ ﻗﻮﻝ
ﻣﻦ ﺑﮕﻮ  ﮐﻪ ﺩﺧﺘﺮﺵ
ﺭﺍ ﺍﻣﺸﺐ ﺑﺘﻮ ﺗﺰﻭﻳﺞ
ﮐﻨﺪ.ﻭ پس ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻨﺰﺩ ﻣﻦ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩ.ﻭﺟﻮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩ.ﻭﺭﻭﺯ
ﻫﻔﺘﻢ ﺩﺍﻭﺩ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺁﻣﺪﻥ ﻣﻠﻚ ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﻴﺎﻣﺪ ﻭ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺎﻣﺪ ﻭﭼﻮﻥ ﺩﺍﻭﺩ
ﻣﻠﻚ ﺍﻟﻤﻮﺕ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺭﻭﺯ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺁﻣﺪ ﺗﺎ
ﺟﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺟﻮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻯ؟ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ : ﻳﺎ ﺩﺍﻭﺩ
ﺍﻥ الله ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﺣﻤﻪ ﺑﺮﺣﻤﺘﻚ
ﻓﺄﺧّﺮ ﻓﻰ ﺃﺟﻠﻪ
ﺷﻠﺎﺷﻴﻦ ﺳﻨﻪ ﺃﻯ ﺩﺍﻭﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﺮﺣّﻤﻰ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﻮﻯ ﮐﺮﺩﻯ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﺮﺣّﻢ
ﺑﺎﻭ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺳﻰ
ﺳﺎﻝ ﺃجَلّ ﺍﻭ ﺑﻌﻘﺐ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ( ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ باعث ﺍﻳﻦ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻋﻤﺮ
ﺟﻮﺍﻥ ﻣﻄﻴﻊ ﺑﻬﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺷﺪ.ﻭ ﺗﺮﺣّﻢ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺒﺎ ﺑﻤﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺭﻓﺖ.ﻭﻫﻤﺴﺮﻳﺎﺑﻰ
ﺍﻭ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻋﺮﻑ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
.

حدیث 3997 - اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ39ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻓﻰ ﺣﮑﻤﻪ
ﺁﻝ ﺩﺍﻭﺩ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻌﺎﻗﻞ
ﺃﻥ ﻳﮑﻮﻥ ﻋﺎﺭﻓﺎ
ﺑﺰﻣﺎﻧﻪ ﻣﻘﺒﻠﺎ
ﻋﻠﻰ ﺷﺄﻧﻪ ﺣﺎﻓﻈﺎ
ﻟﻠﺴﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑﻤﺖ ﺁﻝ ﺩﺍﻭﺩ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ .( ﺩﺭ ﻣﻌﻘﻮلاﺕ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭلاﻳﺖ ﺩﺍﻭﺩ ﻭ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻋﺎﻗﻞ ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﺎﺭﻑ ﺑﺰﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ( ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ  ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺟﻤﻌﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭلاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﺍﻥ ) ﻭ ﺳﻌﻰ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. (ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ) ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﮐﻨﺪ.( ﺭﻭﺯﻩ ﺳﮑﻮﺕ
ﺩﺭ ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ
ﻭﻧﻴﺰ ﺣﻔﻆ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺳﻠﻮﮐی
ﺨﻮﺩ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭ ﺳﮑﻮﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﺍﺯ ﺧﻄﺎ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎ ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﮐﻠﺎﻡ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻗﺴﻤﺖ ﺃﻋﻈﻢ ﮐﻠﺎﻡ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ
.

حدیث 3998
-ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ40ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻗﺎﻝ الله
عَزّ ﻭجَلّ ﻟﺪﺍﻭﺩ
ﻳﺎ ﺩﺍﻭﺩ ﺑﺸّﺮ
ﺍﻟﻤﺬﻧﺒﻴﻦ ﻭ ﺃﻧﺬﺭ
ﺍﻟﺼﺪﻳﻘﻴﻦ ﻗﺎﻝ
ﮐﻴﻒ ﺍﺑﺸّﺮ
ﺍﻟﻤﺬﻧﺒﻴﻦ ﻭ ﺍﻧﺬﺭ
ﺍﻟﺼﺪﻳﻘﻴﻦ ؟ ﻳﺎ
ﺩﺍﻭﺩ ﺑﺸّﺮ ﺍﻟﻤﺬﻧﺒﻴﻦ
ﺃﻧّﻰ ﺃﻗﺒﻞ
ﺍﻟﺘﻮﺑﻪ ﻭ ﺃﻋﻔﻮ
ﻋﻦ ﺍﻟﺬﻧﺐ  ﻭ ﺃﻧﺬﺭ ﺍﻟﺼﺪﻳﻘﻴﻦ
ﺃﻥ لا ﻳﻌﺠﺒﻮﺍ
ﺑﺄﻋﻤﺎﻟﻬﻢ ﻓﺎﻧّﻪ
لیس ﻋﺒﺪ ﺃﻧﺼﺒﻪ
ﻟﻠﺤﺴﺎﺏ الّا ﻫﻠﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺍﻭﺩ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﮋﺩﻩ ﺑﺪﻩ  ﻭ ﺻﺪﻳﻘﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺧﻄﺎﺭ ﮐﻦ . (ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﻭ ﻣﮋﺩﻩ ﮐﻪﺧﺒﺮﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺑﻰ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺧﻄﺎﺭ ﻭ ﺍﻧﺬﺍﺭ
ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻭ ﻭﻋﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺪﻳﻘﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﺪ ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻨﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺳﺖ ) ﺩﺍﻭﺩ ﮔﻔﺖ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﮋﺩﻩ ﺑﺪﻫﻢ
ﻭ ﺻﺪﻳﻘﺎﻥ
ﺍﺧﻄﺎﺭ ﮐﻨﻢ ؟ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺑﮕﻮ ﻭ ﻣﮋﺩﻩ ﺑﺪﻩ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﺗﻮﺑﻪ ﭘﺬﻳﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻢ ﻭﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻣﻴﮕﺬﺭﻡ
(ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
نفس ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺻﻮلا
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺗﺮ
ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺮﺳﺎﻥ ﺍﺯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻋﻤﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﻭﻥ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﺍﻣﺎ ﺻﺪﻳﻘﺎﻥ
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
) ﺭﺍ ﺍﺧﻄﺎﺭ ﻭﺍﻧﺬﺍﺭ
ﮐﻦ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻏﺮﻩ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻴﭻ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ ﺑﻨﺸﻴﻨﻢ
ﻫﻠﺎﻙ ﻣﻴﺸﻮﺩ
( ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺗﻮﺣّﺸﻬﺎ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ  ﻭﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺫﻫﻦ
ﺍﻭﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﭘﺎﻙ ﺷﺪﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺮ ﻗﺪﻡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﻩ ﻗﺪﻡ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﺻﺪ ﻗﺪﻡ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﺗﺎ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺁﺳﺎﻥ
ﺗﺮ ﮐﻨﺪ.ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻬﻠﺎﮐﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﺣﻠﻖ ﺁﻭﻳﺰﻯ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭالّا
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻣﺠﻠﺶ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺎ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺪﺍﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻴﺮﺳﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﺍﻧﺬﺍﺭ) ﻫﻤﺎﻥ
(ﻧﻈﺮ)ﺩﺍﺩﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
.

حدیث
3999 - ﺍﺯ ﺩﺍﻭﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ (ﺝ14ﺹ40ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ ﻭﺣﻰ
ﮐﺮﺩ : ﻣﻦ ﺃﺣﺐ
ﺣﺒﻴﺒﺎ ﺻﺪﻕ ﻗﻮﻟﻪ
ﻭ ﻣﻦ ﺁﻧﺶ
ﺑﺤﺒﻴﺐ ﻗﺒﻞ ﻗﻮﻟﻪ
ﻭ ﺭﺿﻰ ﻓﻌﻠﻪ ﻭﻣﻦ
ﻭﺷﻖ ﺑﺤﺒﻴﺐ ﺍﻋﺘﻤﺪ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭﻣﻦ ﺍﺷﺘﺎﻕ
ﺍﻟﻰ ﺣﺒﻴﺐ ﺟﺪ ﻓﻰ
ﺍﻟﺴﻴﺮ ﺍﻟﻴﻪ ﻳﺎ
ﺩﺍﻭﺩ ﺫﮐﺮﻯ ﻟﻠﺬﺍﮐﺮﻳﻦ
ﻭ ﺟﻨّﺘﻰ ﻟﻠﻤﻄﻴﻌﻴﻦ
ﻭ ﺯﻳﺎﺭﺗﻰ ﻟﻠﻤﺸﺘﺎﻗﻴﻦ
ﻭ ﺃﻧﺎ ﺧﺎﺻّﻪ ﻟﻠﻤﻄﻴﻌﻴﻥ ﻫﺮکس ﻣﺤﺒﻮﺑﻰ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.( ﻭﺣﺘﻰ ﮐﻠﺎﻡ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺭﺍﺳﺖ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﺒﻮﺏﺍﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ) ﻭﻫﺮکس
ﺑﻤﺤﺒﻮﺑﻰ ﺍﻧﺶ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ  ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺂﻧﺎﻥ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺒﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ
) ﻭﻫﺮکس ﺑﻤﺤﺒﻮﺏ
ﺧﻮﺩ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ ( ﻭﻣﺤﮑﻢ
ﺑﻮﻯ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﻭ
ﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﺑﻨﺪ
ﻭ ﻭثاﻕ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﺑﻮﻯ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ( ﮐﻪ ﭼﺸﻢ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮﻯ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺷﻮﺩ ﻭ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﺍﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭترس
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﭙﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻫﺮکس ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺭﺍ ﺷﻮﻕ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺴﻮﻯ ﺍﻭ
ﺑﻄﻮﺭ ﺟﺪﻯ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ( ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ.ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺶﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
برَبّ ﺍلاﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﺪ) ﺃﻯ ﺩﺍﻭﺩ
ﺫﮐﺮ ﻣﻦ ﺧﺎﺹ ﺫﺍﮐﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ( ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﺩ ﺧﺪﺍ ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻦ
ﺧﺎﺹ ﻣﻄﻴﻌﺎﻥ ﺍﺳﺖ
( ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭمعرّفی
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭ ﺃﺣﻮﺍﻝ ﺁﺭﺍﻣﺘﺮ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﻦ
ﺧﺎﺹ ﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻥ
ﺍﺳﺖ(ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﻪ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺯﻳﺎﺭﺗﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ) ﻭﻣﻦ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺧﺎﺹ ﻣﻄﻴﻌﻮﻥ ﻫﺴﺘﻢ
. (ﺍﻃﺎﻋﺖﺍﺯ ﻭلاﻳﺖ
ﺩﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺃﻣﺮ
ﻭﻧﻬﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺨﺼﺎ
ﻭﺍﺟﺐ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﭘﺎﮐﻰ ﻫﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﮑﺠﺎ
ﻭﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻫﺴﺖ.

حدیث 4000
-ﺍﺯ ﺩﺍﻭﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ14ﺹ40ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺼﺤﺮﺍ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ ﭼﺮﺍ ﺗﻮ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎﺕ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻢ
؟ ﺩﺍﻭﺩ ﮔﻔﺖ : ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺷﺘﺪ
ﺍﻟﺸﻮﻕ ﻣﻨّﻰ ﺍﻟﻰ
ﻟﻘﺎﺋﻚ ﻭ ﺣﺎﻝ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭ ﺑﻴﻨﻚ ﺧﻠﻘﻚ  ﻓﺄﻭﺣﻰ الله
ﺍﻟﻴﻪ ﺍﺭﺟﻊ ﺍﻟﻴﻬﻢ
ﻓﺎﻧّﻚ ﺍﻥ ﺗﺄﺗﻨﻰ
ﺑﻌﺒﺪ ﺁﺑﻖ ﺍﺷﺒﺘﻚ
ﻓﻰ ﺍﻟﻠّﻮﺡ ﺣﻤﻴﺪﺍ ﺷﻮﻕ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺗﻮ
ﺷﺪﻳﺪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺧﻠﻖ ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻊ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﻴﻨﻢ ( ﺩﺍﻭﺩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﺯ ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ حواس
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ ﻭﺣﻰ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﻨﺰﺩ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﻣﻦ ﺑﺎﺯ ﺁﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮ
ﺩﺭ ﻟﻮﺡ ﺗﻮ ﺣﻤﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ( ﻭﺳﭙﺎس
ﺍﻟﻬﻰ ) ﻣﻰ ﻧﻮﻳﺴﻢ.
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﺍﻭﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺨﻠﻖ
پس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ.